กล้องไร้กระจก

กล้องไร้กระจก หรือ กล้องมิเรอร์เลส (mirrorless camera) เป็นหนึ่งในประเภทของ กล้องดิจิทัล เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกกล้องดิจิทัลแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ที่สามารถดูภาพผ่านช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ หรือ จอภาพผลึกเหลว แทนการใช้ช่องมองภาพแบบดั้งเดิมเหมือนอย่างกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว หรือกล้องดีเอสแอลอาร์
ชื่อ "กล้องไร้กระจก" มาจากการที่กล้องชนิดนี้ไม่มีกระจกสะท้อนแสงสำหรับนำทางแสงที่ตกกระทบบนเลนส์ถ่ายภาพไปยังช่องมองภาพ ซึ่งแตกต่างจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวทั่วไป
ภาพรวม.
แม้ว่าจะไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจน แต่ในปี 2013 ได้ถูกระบุไว้ว่าเป็น "กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลขนาดกะทัดรัดน้ำหนักเบาพร้อมเลนส์แบบเปลี่ยนได้ที่ถอดโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับช่องมองภาพ" บางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ในตัวแทนช่องมองภาพแบบดั้งเดิม บางรุ่นใช้จอภาพผลึกเหลวเป็นช่องมองภาพ และบางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์แบบถอดได้ กล้องชนิดนี้ที่มีวางขายอาจมีเซนเซอร์รูปภาพหลายขนาด ขึ้นอยู่กับผู้ผลิต โดยมีให้เลือกตั้งแต่ 1/2.3 นิ้ว ซึ่งเป็นขนาดเดียวกับ กล้องดิจิทัลคอมแพค ไปจนถึงขนาด 4/3 นิ้ว หรือ ขนาด APS-C โครงสร้างนี้อาจถือได้ว่าเป็น "กล้องดิจิทัลคอมแพคที่เปลี่ยนเลนส์ได้"
เดิมทีกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อจับคู่ภาพที่ถ่ายกับภาพที่ช่องมองภาพ แสงที่ผ่านเลนส์ถ่ายภาพจะสะท้อนโดยกระจกที่วางอยู่ด้านหน้าของฟิล์ม และแสงจะเข้าไปสู่ช่องมองภาพ กลไกนี้ซับซ้อนและมีราคาแพงในสมัยของกล้องฟิล์ม แต่ในกล้องดิจิทัล สามารถทำแบบเดียวกันนี้ได้ง่าย ๆ โดยการแสดงภาพที่ถ่ายโดยเซนเซอร์รูปภาพบนช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ ด้วยเหตุนี้ กล้องดิจิทัลชนิดใหม่ที่มีเลนส์แบบถอดเปลี่ยนได้จึงได้รับการพัฒนาและวางจำหน่ายโดยมีการออกแบบที่กะทัดรัดและน้ำหนักเบาโดยไม่ต้องใช้ช่องมองภาพดั้งเดิม กล้องรุ่นนี้ได้รับการยอมรับจากลูกค้าจำนวนมากที่ไม่ต้องการพกกล้องหนักเทอะทะติดตัวแต่อยากถ่ายรูปสวย
ความพยายามที่จะแปลงกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวให้เป็นดิจิทัลได้เริ่มขึ้นในราวปี 1986 ในเวลานั้น มีการเสนอให้เป็นอุปกรณ์เสริมสำหรับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวประเภทฟิล์มที่มีอยู่ ซึ่งมีเซนเซอร์ภาพติดอยู่ที่ด้านหลังฟิล์ม จากนั้นในปี 1991 กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลตัวแรกของโลก Kodak Professional Digital Camera System DCS100 ได้ถูกวางขาย มีการติดตั้ง เซนเซอร์ CCD ความละเอียดภาพ 1.3 ล้านพิกเซล โดยยืนพื้นจากกล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวประเภทฟิล์ม Nikon F3 หลังจากนั้น เมื่อกล้องฟิล์มถูกขับออกจากตลาด และกล้องดิจิทัลได้กลายเป็นกระแสหลักของตลาดกล้อง ราคาของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลจึงลดลงอย่างต่อเนื่อง และอัตราส่วนของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในตลาดกล้องดิจิทัลกลายเป็น 10% ต่อหน่วย และ 30% ตามมูลค่า (มีนาคม 2010 ตลาดญี่ปุ่น) อย่างไรก็ตาม ในแง่ของรูปลักษณ์และโครงสร้าง ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในยุคฟิล์ม
ประวัติศาสตร์.
ในจำนวนนั้น กล้องแบบสัดส่วนสี่ต่อสามซึ่งเคยมีจำนวนมากกว่าในตลาดกล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัล ได้พยายามชดเชยด้วยการกำหนดมาตรฐานใหม่ "Micro Four Thirds System" ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2008 แม้ว่าจะเป็นชนิดเปลี่ยนเลนส์ได้ แต่ก็มีโครงสร้างที่ไม่มีกล่องกระจก ทำให้ความยาวตัวกล้องลดลงไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง ตัวเครื่องแบบนี้เป็นรูปแบบใหม่ของกล้องที่เปลี่ยนเลนส์ได้ที่แตกต่างจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวหลายประการ หนึ่งเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน 2008 พานาโซนิค ได้ประกาศเปิดตัวกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้แบบไร้กระจกตัวแรกของโลก LUMIX DMC-G1 ซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 31 ตุลาคม ตัวเครื่องแบบไร้กระจกต้องให้เซนเซอร์รูปภาพทำงานตลอดเวลา ดังนั้นการสร้างความร้อนและการใช้พลังงานจึงเป็นปัญหา 
เซนเซอร์รูปภาพที่ใช้พลังงานต่ำซึ่งมีไลฟ์วิวหรือโฟกัสอัตโนมัติตรวจจับความเปรียบต่างได้ถูกนำไปใช้จริงแล้วตั้งแต่ในปี 2006 นี่ถือได้ว่าเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของตัวเครื่องแบบไร้กระจก
หลังจากนั้นยอดขายกล้องไร้กระจกของทั้งสองบริษัทก็เพิ่มขึ้น โดยในช่วงครึ่งแรกของปี 2010 กล้องไร้กระจกมีสัดส่วนประมาณ 20% ของกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในตลาดญี่ปุ่น จากนั้นบริษัทอื่น ๆ ก็ได้เข้าสู่ตลาดกล้องไร้กระจกเช่นกัน เริ่มจากซัมซุงได้เปิดตัวเครื่องไร้กระจก APS-C รุ่น NX10 ในตลาดต่าง ๆ เช่น ในเกาหลีใต้และยุโรปตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2010 และ โซนี่ ก็เปิดตัว APS-C ด้วยการเปิดตัวกล้องไร้กระจก NEX-5 และ NEX-3 ในเดือนมิถุนายน 2010 กล้องไร้กระจกคิดเป็นสัดส่วนถึง 32.5% ของกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในตลาดญี่ปุ่น
หลังจากการกำเนิดของเครื่องแบบไร้กระจก ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในส่วนแบ่งการตลาดตามผู้ผลิต ในตลาดกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในญี่ปุ่น ในปี 2009 แคนนอน มีส่วนแบ่ง 39.1% และ นิคอน มีส่วนแบ่ง 31.3% โดยผู้ผลิตกล้องแบบดั้งเดิมยังคงรักษาส่วนแบ่งที่สูง ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2011 เพนแท็กซ์ และ นิคอน ได้เข้าสู่ตลาด และตามด้วยแคนนอนซึ่งเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดเข้าสู่ตลาดทีละราย ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2012 จากนั้นในปี 2013 โซนี่ ได้เปิดตัวรุ่น α7 ซึ่งใช้เซนเซอร์ภาพขนาดเต็มขนาดใหญ่ 35 มม. ยิ่งรุ่นต่อ ๆ มามีการปรับปรุงสมรรถภาพและมีการพัฒนาเลนส์แบบเปลี่ยนได้ ส่วนแบ่งการตลาดก็เพิ่มขึ้น ในปี 2018 แคนนอนและนิคอนต่างพัฒนาโมเดลใหม่พร้อมฐานสวนเลนส์ใหม่สำหรับกล้องฟูลเฟรม พานาโซนิคเองก็ได้ร่วมมือกับไลก้าเพื่อเปิดตัวกล้องรุ่นที่รองรับฟูลเฟรม บริษัทผลิตกล้องสำหรับการใช้งานระดับมืออาชีพได้ค่อย ๆ เปลี่ยนจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวมาเป็นกล้องไร้กระจก
การจัดส่งขายกล้องไร้กระจกประจำปีแซงหน้ากล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวในตลาดญี่ปุ่นในปี 2018 และในตลาดโลกในปี 2020