pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อำเภอห้วยกระเจา

ห้วยกระเจา เป็นอำเภอในจังหวัดกาญจนบุรี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2537 และตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 13 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2540 พร้อมกับอำเภอหนองปรือ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอห้วยกระเจามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมทวน เมื่อพื้นที่มีความกว้างขวางยากต่อการดูแล หม่อมหลวงภัคศุก กำภู ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี และนายพิศาล มูลศาสตรสาทร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศแยกหมู่ 3 บ้านสระลงเรือ รวมกับ 5 หมู่บ้านของตำบลดอนแสลบ ตั้งเป็น ตำบลสระลงเรือ ปี พ.ศ. 2527 และแยกหมู่ 4 บ้านวังไผ่ รวมกับ 7 หมู่บ้านของตำบลห้วยกระเจา ตั้งเป็น ตำบลวังไผ่ ปี พ.ศ. 2531
ในปี พ.ศ. 2536 นายณัฏฐ์ ศรีวิหค ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี และนายชวลิต ยงใจยุทธ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาท้องที่ด้านเหนือ 4 ตำบลของอำเภอพนมทวนห่างไกลจากอำเภอสังกัดเฉลี่ย 25–26 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของชุมชน สถานีตำรวจ จึงพิจารณาให้ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ปี พ.ศ. 2537 จึงประกาศแยกพื้นที่ คือ ตำบลดอนแสลบ ตำบลห้วยกระเจา ตำบลสระลงเรือ ตำบลวังไผ่ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ 
โดยมีการใช้ชื่อกิ่งว่า "ห้วยกระเจา" เดิมเรียกว่า "ห้วยกบเจ่า" จากการที่บริเวณทิศตะวันออกของหมู่บ้านมีห้วยซึ่งมีกบเป็นจำนวนมากมานั่งจับเจ่าให้ชาวบ้านเห็นเป็นประจำ ชาวบ้านจึงเรียกลำห้วยว่า "ห้วยกบเจ่า" และเพี้ยนเสียงเป็น "ห้วยกระเจา" และเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 นายขวัญชัย วศวงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี และนายชวลิต ยงใจยุทธ นายกรัฐมนตรีพิจารณาและยกฐานะกิ่งอำเภอห้วยกระเจา ขึ้นเป็นอำเภอ โดยมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอรวม 3 ปี 6 เดือน เป็นอำเภอล่าสุดของทางจังหวัดกาญจนบุรี
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอห้วยกระเจาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 73 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอห้วยกระเจาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก

ต่อนี้เป็นรายชื่อของบุคคลที่มีความสำคัญต่อยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220-280) ของประวัติศาสตร์จีน รายชื่อนี้แสดงชื่อบุคคลตาม"สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)" ซึ่งเป็นฉบับแปลเป็นภาษาไทยของนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง"สามก๊ก" ("ซานกั๋วเหยี่ยนอี้") เป็นหลักโดยเรียงตามลำดับตัวอักษรภาษาไทย กรณีเป็นชื่อบุคคลที่ไม่ปรากฏใน"สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน)"หรือไม่ปรากฏในนวนิยาย"สามก๊ก" จะแสดงชื่อหลักเป็นภาษาจีนกลางตามที่กำหนดโดยราชบัณฑิตยสถาน
ตัวละครสมมติในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง"สามก๊ก" (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ในศตวรรษที่ 14 และที่ปรากฏในผลงานอ้างอิงทางวัฒนธรรมอื่น ๆ ของยุคสามก๊กมีรายชื่อที่แยกต่างหากใน รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
หมายเหตุ.
รัฐวุยก๊ก จ๊กก๊ก และง่อก๊กถูกสถาปนาอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 220, ค.ศ. 221 และ ค.ศ. 229 ตามลำดับ ฉะนั้นสำหรับบุคคลในรายชื่อที่เสียชีวิตก่อนปีเหล่านี้ ในสดมภ์ "สังกัด" จะระบุเป็นชื่อของบุคคลที่เป็นนายแทนที่จะเป็นชื่อรัฐ ตัวอย่างเช่นกวนอูเสียชีวิตในปี ค.ศ. 219 ก่อนที่เล่าปี่จะสถาปนาจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 221 ดังนั้น "สังกัด" ของกวนอูจึงระบุเป็น "เล่าปี่" แทนที่จะเป็น "จ๊กก๊ก"
เจ้าสุคันธา ณ เชียงใหม่

เจ้าสุคันธา ณ เชียงใหม่ (31 มกราคม พ.ศ. 2453 −15 มกราคม พ.ศ. 2546) เป็นเจ้าธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าผู้ครองนครเชียงตุงที่ 40 เกิดแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง ต่อมาเจ้าสุคันธาสมรสกับเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ พระโอรสของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่คนสุดท้าย ประดุจสะพานเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างเชียงตุง-เชียงใหม่
ประวัติ.
ชีวิตตอนต้น.
เจ้าสุคันธาเป็นเจ้าธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เกิดแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง (หรือ หม่อมทิพย์ใหญ่) ณ หอหลวงเมืองเชียงตุง โดยแม่มีตำแหน่งเป็นบาทบริจาริกา หรือเรียกในราชสำนักเชียงตุงว่า "นางฟ้า" ทั้งเป็นลูกหลานข้าราชการในเชียงตุง และเป็นหลานตาพระยาแขก (ผู้ทำหน้าที่นำเจ้าฟ้าเมืองอื่นมาคำนับเจ้าฟ้าเชียงตุง) เจ้าสุคันธาจะเรียกเจ้าพ่อว่า "ฟ้าหม่อม" มีพี่น้องร่วมมารดาคือ เจ้าแว่นแก้ว, เจ้าแว่นทิพย์, เจ้าสิงห์ไชย และเจ้าแก้วเมืองมา
ขณะอายุได้หกขวบ เจ้าพ่อก็จ้างครูมาสอนพิเศษภาษาไทเขินและไทย และสามารถเลือกเรียนนาฏศิลป์ไทยและพม่าจากครูที่จ้างมาในวังได้ตามใจปรารถนา ต่อมาเมื่ออายุได้เก้าขวบจึงเข้าโรงเรียนประจำของศาสนาคริสต์ในเชียงตุง จึงเรียนรู้ภาษาพม่าและอังกฤษจากที่นั่น และร่ำเรียนจนจบชั้นที่หก หลังสำเร็จการศึกษาก็ทำงานเป็นเลขานุการิณีให้กับเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงร่วมกับเจ้าบัวสวรรค์และเจ้าทิพเกสรพี่สาวต่างมารดา
สมรส.
เจ้าสุคันธาได้รับการสู่ขอจากเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ พระโอรสของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ โดยที่ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หลังจากหมั้นได้แปดเดือนก็สมรสกัน ณ หอคำเชียงตุง โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงและเจ้านางปทุมมาเทวีเป็นเจ้าภาพเมื่อปี พ.ศ. 2476 ทั้งมีข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุงร่วมเป็นเกียรติในงาน หลังสมรสได้สิบวันได้เดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่โดยมีเจ้าฟ้าพรหมลือกับเจ้านางบุญยวง (ภรรยาอีกนางหนึ่งของเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง) มาส่ง โดยเจ้าสุคันธามีลูกกับเจ้าอินทนนท์ 5 คน ได้แก่
29 มีนาคม พ.ศ. 2561 เจ้าวงศ์สักก์ ณ เชียงใหม่ ได้ส่งมอบไม้เท้าหุ้มทองคำ อันเป็นสมบัติประจำกายของเจ้าแก้วนวรัฐ ให้แก่เจ้าวีระยุทธหรือเจ้าน้อย รวมทั้งมอบหมายให้เจ้าวีรยุทธทำหน้าที่เพื่อสานต่อในนามมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ ครั้นเจ้าวีรยุทธถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ทายาทจึงนำไม้เท้าหุ้มทองคำมอบแก่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ ในฐานะมรดกของชาวเชียงใหม่ และสมบัติของชาติ
เสียชีวิต.
เจ้าสุคันธาเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2546 สิริอายุ 93 ปี พระศพตั้งบำเพ็ญกุศลที่วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร, สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง, สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารีพระราชทานพวงมาลา และได้รับพระมหากรุณาธิคุณพระราชทานผ้าไตร 5 ชุด พร้อมพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ ณ ฌาปนกิจสถานสันกู่เหล็กเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2546
สาวคอยาว

โรกูโรกูบิ (; โรมาจิ: "Rokurokubi") หรือ สาวคอยาว เป็นเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับ มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่แต่ต้องคำสาปหรืออาถรรพ์ เมื่อตกกลางคืนจะยืดคอออกไปได้ยาวมาก มักจะเป็นเฉพาะในผู้หญิง มีพฤติกรรมที่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์ สาวคอยาวจะดูดพลังของเหยื่อที่เป็นทั้งคนและสัตว์ และจะใช้ลิ้นเลียเพื่อดับไฟตะเกียง ซึ่งสาวคอยาวนั้นมักจะ เป็นผู้หญิงที่ต้องพบกับรักที่ผิดหวัง เพราะว่าเมื่อสามีมาพบว่าภรรยาตนเป็นสาวคอยาว มักจะหนีไปด้วยความหวาดกลัว ในจังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น บางครั้งเรียกผีตนนี้ว่า อานางุมะ (; โรมาจิ: "Anaguma")
ส่วนมากสาวคอยาวมักจะแฝงตัวอยู่กับคนธรรมดาได้ แต่ต้องทุกข์ทรมาณกับการพยายาม ซ่อนร่างจริงของตัวเอง ถึงแม้ว่าสาวคอยาวพยายามปิดบังร่างจริง แต่ความที่เป็นผีทำให้มีความรู้สึกที่จำเป็นจะต้อง แสดงร่างคอยาวออกมาเสมอ ๆ สาวคอยาวจึงมักจะแสดงร่างจริงออกมาต่อหน้าพวกขี้เมา หรือพวกงี่เง่าเท่านั้น 
สาวคอยาวไม่มีนิสัยชอบหลอกคนเหมือนผีร้ายอื่น ๆ เพราะยังมีความเป็นมนุษย์อยู่มาก ทั้งยังคิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ปกติได้ บางครั้งอาการคอยาวจึงออกมาตอนหลับเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตัวเองปวดคอ และฝันเห็นสถานที่ต่าง ๆ ในมุมมองที่แปลก ๆ
บางครั้งก็ว่าเป็นการถอดวิญาณในขณะนอนหลับ แต่ว่าเป็นการถอดวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ จึงถอดออกไปได้แค่ศีรษะเท่านั้น ทำให้กลายเป็นผีสาวคอยาวขึ้นมา นอกจากนี้ยังสามารถเป็นได้กับผู้ชายอีกด้วยเรียกว่า ชายคอยาว (โรกูโรเบ)
คามะอิตาจิ

คามะอิตาจิ (; โรมาจิ: "Kama-itachi") เป็นภูตลมในตำนานความเชื่อญี่ปุ่น ชื่อของคามะอิตาจินั้น คะมะ แปลว่า เคียว,อิตะชิ แปลว่า ตัววีเซิล เนื่องจากว่าคามะอิตาจิเป็นภูตลม (บางครั้งก็หมายถึง สายลมที่หวังร้าย)จึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเหมือนสายลม เรื่องเล่าเกี่ยวกับคามะอิตาจิมีอยู่ว่าผู้คนที่ขึ้นไปบนภูเขา บางครั้งจะพบกับลมหมุน เมื่อลมหมุนผ่านไป เขาก็พบว่าตัวเองมีบาดแผลแต่ไม่รู้สึกเจ็บ คามะอิตาจิอาศัยอยู่ในลมหมุน มีอยู่ด้วยกัน 3 ตัว มีพฤติกรรมคือ ตัวแรกจะชนเหยื่อให้ล้ม ตัวที่สองจะฟันเหยื่อให้เป็นแผล ส่วนตัวที่สุดท้ายจะทายาให้เพื่อห้ามเลือดและระงับอาการเจ็บปวด แต่การจู่โจมบางครั้งก็สร้างบาดแผลร้ายแรง และเจ็บปวดกว่าที่คิด ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าทำไมคามะอิตาจิจึงมีพฤติกรรมเช่นนั้น
คามะอิตาจิจัดว่าเป็นอันตรายกับมนุษย์ เพราะมีบางเรื่องเล่ากล่าวว่า ผู้ที่พบปรากฏการณ์คามะอิตาจิ บางครั้งไม่ได้ถูกฟันครั้งเดียว แต่จะถูกฟันแล้วทายา แล้วถูกฟันซ้ำๆอีก ซึ่งนับว่าน่ากลัว เพราะว่าคามะอิตาจิมีนิสัยชอบต่อสู้อยู่เหมือนกัน
อำเภอผาขาว

ผาขาว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูกระดึง 
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอผาขาว เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูกระดึง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของตำบลผาขาว ตำบลท่าช้างคล้อง ตำบลโนนปอแดง และตำบลโนนป่าซาง ของอำเภอภูกระดึง ได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอผาขาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม ปีเดียวกัน และจัดตั้งตำบลบ้านเพิ่ม ในวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอผาขาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2536 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอผาขาวตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอผาขาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอผาขาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอภูกระดึง

ภูกระดึง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอภูกระดึงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ตามตำนานภูกระดึง มีเรื่องเล่ามาแต่โบราณว่า มีผู้ได้ยินเสียงระฆังของพระอินทร์ที่อยู่บนเขานี้ ดังนั้นจึงให้ชื่อว่า ภูกระดึง หรือ ภูกะดึง เพราะคำว่า "ภู" หมายถึง ภูเขา และ "กระดึง" ซึ่งภาษาพื้นเมือง จังหวัดเลย มาจาก "กระดิ่ง" แปลว่า "ระฆังใหญ่" นอกจากนี้เมื่อขึ้นไปบนยอดเขาบางส่วนหากเดินหนักๆ หรือใช้ไม้กระทุ้งก็จะมีเสียงก้องคล้ายระฆัง ซึ่งเกิดจากโพรงข้างใต้ จึงได้รับขนานนามว่า "ภูกระดึง"
ประมาณปี พ.ศ. 2504 นายชำนาญ ยุวบูรณ์ อธิบดีกรมการปกครองสมัยนั้นกับคณะ ได้มาทัศนาจรบนภูกระดึง พิจารณาเห็นว่า หากมีเจ้าหน้าที่คอยให้บริการอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยวตามสมควร ก็จะเป็นการดึงดูดประชาชนทั่วไปให้มาท่องเที่ยวมากยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นผลดีทางเศรษฐกิจแก่ประชาชนในท้องถิ่น จึงได้สั่งการให้จังหวัดเลยเสนอขอจัดตั้งกิ่งอำเภอภูกระดึงขึ้น ขณะนั้น นายกิติ ยธการี ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเลย ได้รีบดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอภูกระดึง กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศตั้ง "กิ่งอำเภอภูกระดึง" เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2505 ประกอบด้วย ตำบลศรีฐาน ตำบลปวนพุ และตำบลผาขาว ซึ่งเดิมอยู่ในความปกครองของอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย ต่อมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2506 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกา ยกฐานะเป็นอำเภอภูกระดึงตั้งแต่บัดนั้น เป็นต้นมา
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอภูกระดึงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 54 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอภูกระดึงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
พระธรรมโกศาจารย์

พระธรรมโกศาจารย์ เป็นสมณศักดิ์สำหรับพระราชาคณะชั้นธรรม ปัจจุบันพระราชทานเฉพาะแก่พระเถระฝ่ายมหานิกาย มีพัดยศเฉพาะแถบสีม่วง
ประวัติ.
ในทำเนียบ "ตำแหน่งพระราชาคณะในกรุงนอกกรุง ครั้งกรุงเก่า" ปรากฏชื่อพระธรรมโกษา วัดประดู่ เป็นพระราชาคณะในคณะกลางฝ่ายอรัญวาสี ถึงสมัยรัตนโกสินทร์เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะชั้นสามัญ จนกระทั่ง พ.ศ. 2441 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลื่อนพระเทพโมลี (ยัง เขมาภิรโต) ขึ้นเป็นพระราชาคณะชั้นธรรมที่ "พระธรรมโกษาจารย์" เป็นรูปแรก
ฐานานุกรม.
ผู้ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่พระธรรมโกศาจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 6 รูป คือ
ผู้ได้รับสมณศักดิ์.
ผู้ดำรงสมณศักดิ์พระราชาคณะชั้นธรรมที่"พระธรรมโกษาจารย์" มีรายนามดังต่อไปนี้
อำเภอนาแห้ว

นาแห้ว เป็นอำเภอในจังหวัดเลย เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ตะวันตกที่สุดของจังหวัด และเป็นอำเภอที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัด เป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติภูสวนทราย และวัดศรีโพธิ์ชัย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอนาแห้ว มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
อำเภอนาแห้วเดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย เมื่อปี พ.ศ. 2481 หลวงวิชิต สุรการ ตำแหน่งข้าหลวงประจำจังหวัดเลยในสมัยนั้น ริเริ่มจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ แต่ยังมิได้รับการจัดตั้ง หลวงวิชิต สุรการ ก็ได้พ้นจากตำแหน่ง และผู้รับตำแหน่งใหม่ก็ได้ดำเนินการต่อเนื่อง ครั้นถึงปี พ.ศ. 2498 นายจัด สุรเดโช นายอำเภอด่านซ้าย ได้ดำเนินการต่อและได้รับการจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอนาแห้ว เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 มีเขตการปกครอง 2 ตำบล คือ ตำบลนาแห้ว และตำบลนาพึง ที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอนาแห้ว ณ ตำบลนาแห้ว เปิดทำการเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2513 โดยอาศัยสถานีตำรวจภูธรตำบลนาแห้ว เป็นที่ทำการชั่วคราวและได้รับการแยก 6 หมู่บ้านออกจากตำบลนาแห้ว ตั้งเป็นตำบลแสงภา รวมเป็น 3 ตำบล
ต่อมาในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2519 ได้รับการยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็น อำเภอนาแห้ว ในปี พ.ศ. 2523 ได้แยกพื้นที่ 7 หมู่บ้านออกจากตำบลนาพึง ตั้งเป็น ตำบลนามาลา และตั้งตำบลลำดับที่ 5 ของทางอำเภอนาแห้วในปี พ.ศ. 2531 โดยแยกพื้นที่หมู่ 3 บ้านเหล่ากอหก รวมกับอีก 4 หมู่บ้านในตำบลแสงภา ตั้งเป็น ตำบลเหล่ากอหก
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอนาแห้วแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอนาแห้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เนื้อสัตว์เทียม

เนื้อสัตว์เทียม คือวัตถุดิบประกอบอาหาร ทำจากผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร ใช้ประกอบอาหารแทนเนื้อสัตว์ เนื้อสัตว์เทียมมักใช้เป็นส่วนผสมในอาหารมังสวิรัติหรืออาหารเจ โดยมีชนิดย่อยต่าง ๆ คือ
โปรตีนเกษตร.
โปรตีนเกษตร คือวัตถุดิบประกอบอาหาร ทำจากแป้งถั่ว เช่น ถั่วเหลือง ซึ่งอาจมีการสกัดไขมันออกด้วย รูปร่างเป็นก้อนไม่แน่นอน เป็นแหล่งโปรตีนแทนเนื้อสัตว์ได้ มักอยู่ในลักษณะผลิตภัณฑ์อบแห้ง
หมี่กึง.
หมี่กึง เป็นวัตถุดิบประกอบอาหารแทนเนื้อสัตว์อีกหนึ่งชนิด แต่ไม่ถือเป็นโปรตีนเกษตร เนื่องจากส่วนผสมหลักคือแป้งข้าว เช่น ข้าวเหนียว และ ข้าวสาลี ซึ่งให้คาร์โบไฮเดรต รูปร่างมีได้หลายขนาดหลายแบบ ส่วนใหญ่เป็นก้อนแป้งม้วนลักษณะคล้ายโรตี แต่ปัจจุบันมีการผลิตออกในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ลูกชิ้น เนื้อปลาเทียม หรืออื่น ๆ โดยหมี่กึงจะอยู่ในรูปของอาหารสดเสมอ ไม่นิยมอบแห้ง เนื่องจากรสสัมผัสจะเปลี่ยน
อาวเล

อาวเล (Aulë) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในงานเขียนเรื่อง ซิลมาริลลิออน โดยเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ ทรงเป็นเทพแห่งการช่าง เป็นผู้ลงแรงสร้างพิภพมากที่สุดองค์หนึ่ง และมีพรสวรรค์ในการสร้างสรรค์เสมอด้วยหรืออาจสูงกว่าเมลคอร์เสียอีก 
เทพอาวเลเป็นผู้สร้างเผ่าพันธุ์คนแคระ และทรงเป็นอาจารย์ของเอลฟ์ชาวโนลดอร์ สองเผ่าพันธุ์นี้จึงสมัครรักใคร่กันดีในยุคแรกๆ ก่อนจะเกิดเหตุวิวาทกันด้วยสงครามชิงซิลมาริล
เทพอาวเลทรงสร้างผลงานกระเดื่องหลายชิ้น เช่น ตรวนอังไกนอร์ ที่ใช้ล่ามจอมมารมอร์กอธ, มหาชวาลา อิลลูอิน กับ ออร์มัล ที่ส่องแสงสว่างให้แก่โลกก่อนแสงชนิดใดๆ ทั้งสิ้น, รวมทั้งนาวาแห่งดวงตะวันและเกาะแห่งจันทรา ที่ประดิษฐานแสงสุดท้ายของทวิพฤกษา กลายเป็นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ส่องแสงให้แก่พิภพ
เทพอาวเลอภิเษกกับเทพียาวันนา เทพีผู้ครองความอุดมสมบูรณ์ ผู้ดูแลพืชพรรณและสรรพสิ่งที่เจริญเติบโต การที่อาวเลสร้างคนแคระทำให้ยาวันนาไม่ค่อยพอใจ เพราะคนแคระนิยมใช้ขวานและชอบตัดต้นไม้ พระนางจึงไปทูลขอมานเวเทพบดี ให้ป่าไม้มีผู้คอยพิทักษ์รักษา เป็นกำเนิดของเหล่าพฤกษบาล หรือพวกเอนท์
เท็งงุ

เท็งงุ (; โรมาจิ: "Tengu"; "สุนัขฟ้า, สุนัขสวรรค์") เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานของญี่ปุ่น โดยเชื่อว่าเท็งงุมีภาพลักษณ์ของปีศาจร้ายและมักจะสร้างพายุเข้าโจมตีผู้คนเสมอ ๆ ซึ่งประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ถูกพายุถล่มบ่อยครั้ง เท็งงุเป็นข้ารับใช้ของไดเทนกุซึ่งมักปรากฏภาพของไดเทนกุที่ล้อมรอบไปด้วยเท็งงุ บางความเชื่อนั้นเชื่อว่าเท็งงุไม่ได้เป็นผีร้าย ทั้งยังเป็นปีศาจที่รักสงบและสุภาพ แต่การกระทำร้าย ๆ นั้นเป็นเพราะเท็งงุต้องทำตามคำสั่งของไดเทนกุ
ความเชื่อ.
ลักษณะ.
ตามความเชื่อแล้ว เท็งงุมีแต่เพศผู้ จะอาศัยอยู่ในป่าลึก เป็นผีที่คาดเดาไม่ได้ ตามเรื่องเล่ามักจะพฤติกรรมที่คาดเดาได้ยาก บางครั้งมันจะลักพาตัวเด็ก ๆ ไปทิ้งไว้ในป่าแล้วเฝ้ามองเด็กที่หลงทางอยู่ในป่า แต่บางเรื่องเล่าผู้คนก็บอกว่าเมื่อใดที่หลงป่า ให้ขอร้องให้เท็งงุช่วยแล้วมันจะนำทางออกจากป่าให้ได้ เท็งงุยังชอบปล่อยข่าวลือ สร้างความวุ่นวายให้มนุษย์ แต่บางคนกลับเชื่อว่าเท็งงุชอบสงคราม อีกทั้งมันยังเชื่อว่ามนุษย์ไม่ควรมีอำนาจมากเกินไป เหตุการณ์การประท้วงหรือสงครามในสมัยก่อนจึงมักโทษว่าเป็นฝีมือของเท็งงุที่ปล่อยข่าวลือ
เท็งงุสามารถเรียกพายุได้ เชี่ยวชาญมนต์มายา และวิชาแปลงกาย มีพละกำลังมากทั้งยังเจนจัดการรบ เป็นสมุนที่พึ่งพาได้ของไดเทนกุซึ่งเป็นเทนกุที่มีลำดับชั้นสูงกว่า ลักษณะของเท็งงุคล้ายกับมนุษย์นก ซึ่งมักไปไหนมาไหนด้วยการบิน แต่ว่าไดเทนกุจะใช้วิธีเคลื่อนย้ายในพริบตา มากกว่าการบินถ้าเป็นระยะทางสั้น ๆ
นิสัย.
เท็งงุชื่นชมผู้กล้าที่กล้าต่อกรกับผู้นำทรราชย์ เท็งงุจะช่วยเหลือเหล่าผู้กล้า ให้สามารถสู้เพื่อความยุติธรรมได้ จึงมีคนเชื่อว่าการที่ชื่อเสียงของเท็งงุเสียหาย เป็นเพราะเหล่าผู้นำทรราชย์ที่สูญเสียอำนาจใส่ความเท็งงุ ดังนั้นแม้ว่าในยุคปัจจุบันมนุษย์จึงมีความยำเกรงเท็งงุ บางครั้งถึงกับเรียกว่าเป็น เทพพยาบาท เมื่อใดที่มนุษย์ล่มหลงในอำนาจ หรือผิดคำสาบาน เท็งงุจะออกมาจากเขาแล้วทำลายผู้นั้นให้สิ้น
ตำนาน.
ตำนานที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับเท็งงุ คือ เรื่องราวของ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ "(Minamoto no Yoshitsune)" ซึ่งเดิมชื่อว่าอุชิวากะมารุ เป็นลูกชายของ โยริโทโมะซึ่งเป็นเจ้าเมืองที่ถูกลอบสังหาร แต่อุชิวากะมารุได้รับการไว้ชีวิต อุชิวากะมารุจึงออกบวช และเร้นกายอยู่ในวัดแถบหุบเขาคุรามะ 
มีอยู่วันหนึ่ง อุชิวากะมารุได้ไปพบกับเท็งงุเข้า เท็งงุรู้สึกถูกชะตากับอุชิวากะมารุ จึงสอนเพลงดาบให้ จนอุชิวากะมารุเป็นนักดาบที่เก่งกาจ และสามารถรวบรวมกองกำลัง ชิงอำนาจกลับคืนมาได้เป็นผลสำเร็จ และได้เป็น มินาโมโตะ โน โยชิซึเนะ 
ในภาพยนตร์เรื่อง จูมง นกสามขาเป็นสัญลักษณ์ของจูมง และเนื่องจากว่านกสามขากับเท็งงุมีลักษณะที่คล้ายกัน ซึ่งภาพลักษณ์ของเท็งงุไม่ค่อยดีนัก ทำให้ธิดาเทพยองมีอึนที่มองเห็นการมาของนกสามขาทำนายผิดพลาดไป คิดว่าจูมงจะเป็นกาลกีณีกับแคว้นพูยอ ต้องหาทางกำจัดเสีย ซึ่งธิดาเทพลืมไปว่าเท็งงุยังมีนิสัยชอบช่วยเหลือผู้กล้า ที่ลุกขึ้นต่อสู้กับผู้นำทรราชย์ ภายหลังธิดาเทพยองมีอึน จึงนับถือเท็งงุเป็นเทพคุ้มครอง
นกสามขาที่มีลักษณะคล้ายกับเท็งงุก็คืออีกาสามขา "ยะตะกะระสุ" (八咫烏) ซึ่งเป็นนกประจำตัวของเทพีสุริยาอะมะเตะระสุและเป็นสัญลักษณ์ของสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นในปัจจุบัน
มีเรื่องเล่าหนึ่งเล่าว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งที่สายตาย่ำแย่มาก เล็งอะไรไม่เคยแม่นยำเลย แต่ถูกเท็งงุเข้าสิง และในฝันเท็งงุได้สอนวิชาดาบให้กับเด็กผู้หญิงคนนั้น จนเธอกลายเป็นนักดาบที่ร้ายกาจและมีชื่อเสียง บางข่าวลือก็เล่าว่า เหล่าชิโนบิหรือนินจา คือเหล่าผู้ที่ได้รับการฝึกฝนวิชาจากเท็งงุ
เดชา ก่อเกียรติยิม

เดชา ก่อเกียรติยิม หรือ เดชา บ้านกล้วยยิม มีชื่อจริงว่า บรรลือ สว่างวงศ์ เกิดเมื่อ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2528 ที่ จังหวัดพิษณุโลก สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 9 มีพี่น้องฝาแฝดเป็นนักมวยอีก 2 คนคือ เดโช บ้านกล้วยยิม และเดชาพล ก่อเกียรติยิม
ประวัติ.
เดชาเริ่มชกมวยเมื่อ พ.ศ. 2544 พร้อมกับแฝดน้องอีกสองคน แต่การชกช่วงแรกยังไม่ดีนัก ลุ่มๆดอนๆ แพ้บ้างชนะบ้าง ทำให้ต้นสังกัดคือก่อเกียรติไม่จัดชกบ่อยนัก จึงต้องอาศัยออกไปชกนอกประเทศเป็นหลัก จน พ.ศ. 2547 -2548 ก่อเกียรติสร้างค่ายมวยเป็นของตนเองจึงนำกลับมาสร้างสรรค์อีกครั้ง เดชามาประสบความสำเร็จใน พ.ศ. 2550 เมื่อได้ครองแชมป์โลกเยาวชนรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท IBF ชนะน็อคนักมวยฝรั่งเศสได้ถึงถิ่น
อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา

อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา (อิงค์) เป็นนักร้อง นักแสดง นายแบบ ชาวไทย เข้ามาสู่วงการบันเทิงในฐานะนายแบบ ก่อนจะตามด้วยงานอีกหลาย ๆ บทบาท ไม่ว่าจะเป็น เล่นละคร พิธีกร พากย์หนัง อ่านสปอต ฯลฯ
ประวัติ.
เกิดวันที่ 14 มิถุนายน 2513 เป็นบุตรชายคนกลางในจำนวนบุตร-ธิดาทั้ง 4 คน ของ หม่อมหลวงเสรี ปราโมช (บุตรชายคนโตของ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรี) กับคุณหญิงทิพยวดี ปราโมช ณ อยุธยา จบการศึกษาทางด้านภาพยนตร์ จากประเทศอังกฤษ
เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนายแบบ ถ่ายโฆษณา เมื่ออายุ 18 ปี จากนั้นกลับไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ และกลับมาทำงานในฐานะนักร้องในปี 2537 กับอัลบั้ม "อิงค์แลนด์" ในสังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ต่อมากับผลงานชุดที่ 2 "บีอิงค์" ในปี 2539 และ "อิงค์ทูเดย์" ในปี 2542 ตามลำดับ และเคยออกอัลบั้มเฉพาะกิจที่ทำออกมาในนามของวง Perfect Sunday เมื่อปี 2544 และได้กลับมาออกผลงานอัลบัมเดี่ยวชุดที่ 4 ชื่อว่า "ing 4 u" นอกจากนี้ยังเคยเล่นละครเรื่อง คู่แท้สองโลกมาก่อน รวมไปถึงการเป็นพิธีกรรายการเพลง นอกจากนั้นยังเคยทำงานเบื้องหลังศิลปินหลาย ๆ คนโดยการเป็นโปรดิวเซอร์อัลบั้ม 'Something Special' 
ผลงานด้านอื่น ทางด้านงานพากย์ พากย์เสียง ในคนค่อมแห่งนอร์ทเทอร์ดัม และยังเคยมีโอกาสทำงานในฐานะคนพากษ์เป็นโฟรโด้ (เอไลจาห์ วู้ด)ใน ภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ปัจจุบัน อิงค์ยังรับงานอ่านสปอต โฆษณา บ้าง และมีผลงานการแสดงเรื่องล่าสุดเรื่อง "ผีจ้างหนัง"
ทางด้านธุรกิจ มีเปิดการสอนดำน้ำและเล่นกีฬาเทนนิสอย่างจริงจัง
กล้ามเนื้อเรียบ

กล้ามเนื้อเรียบ  เป็นกล้ามเนื้อชนิดหนึ่งที่พบอยู่ที่ผนังของอวัยวะกลวง (hollow organs) และบริเวณอื่นๆ เช่น กระเพาะปัสสาวะและช่องท้อง, มดลูก, ท่อทางเดินในระบบสืบพันธุ์เพศชายและหญิง, ทางเดินอาหาร, ทางเดินหายใจ, หลอดเลือด, ผิวหนัง, กล้ามเนื้อซิลิอารี และม่านตา ที่โกลเมอรูลัส (glomerulus) ในไตยังมีเซลล์ที่มีลักษณะเหมือนเซลล์กล้ามเนื้อเรียบ เรียกว่า เซลล์มีแซนเจียล (mesangial cell) กล้ามเนื้อเรียบมีความแตกต่างจากกล้ามเนื้อโครงร่างและกล้ามเนื้อหัวใจทั้งในด้านโครงสร้างและหน้าที่
การุญ จันทรางศุ

รองศาสตราจารย์ การุญ จันทรางศุ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย (เลื่อนขึ้นมาแทนคนที่เป็นรัฐมนตรี ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ) เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2544 อุปนายกสภาวิศวกร คนที่ 1 , กรรมาธิการกิจการสภาผู้แทนราษฎร, กรรมการบริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน), รองประธานคณะกรรมาธิการการสื่อสารและโทรคมนาคม คนที่ 5 เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2544, อดีตนายกวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์, อดีตกรรมการสภาวิศวกร, อดีตนายกสมาคมนักเรียนเก่าเตรียมอุดมศึกษา ในพระบรมราชูปถัมภ์
ประวัติ.
การุญ จันทรางศุ เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย, มัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา, ปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต เกียรตินิยม จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แล้วไปเรียนต่อทางด้านโยธาจบปริญญาโท และปริญญาเอกด้านวิศวกรรมโครงสร้างที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต สหรัฐอเมริกา 
การุญเคยเป็นอาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เคยเป็นรองคณบดีฝ่ายกิจกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์ และรองคณบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา คณะเดียวกัน เป็นหัวหน้าภาควิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ และรักษาการหัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมแหล่งน้ำ ควบคู่ไปด้วย และดำรงตำแหน่งรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ฝ่ายโยธา เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535
นอกจากนั้น การุญยังเคยเป็นกรรมการอำนวยการ บริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) อยู่ในระยะหนึ่ง และยังเป็นกรรมการสภาวิศวกรหลายสมัย
ในทางการเมือง การุญเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคไทยรักไทยและเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ (พ.ศ. 2544 - 2547) ทั้งนี้ในกลางปี พ.ศ. 2547 การุญได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร โดยสังกัดพรรคพลังประชาชน ซึ่งได้เบอร์ 11 และเรียกชื่อตัวเองในการเลือกตั้งครั้งนี้ว่า "ดร.เค" ซึ่งไม่ได้รับการเลือกตั้ง
กอบศักดิ์ ชุติกุล

กอบศักดิ์ ชุติกุล (เกิด 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494) เป็นนักการทูตและนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น เอกอัครราชทูตไทยประจำเชโกสโลเวีย, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทย และผู้สมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2547 จากพรรคชาติไทย
ประวัติ.
กอบศักดิ์ ชุติกุล เกิดวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ที่จังหวัดพระนคร เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของพยง ชุติกุล และหม่อมราชวงศ์เลิศลักษณา ชยางกูร เมื่อมีอายุ 1 ปี บิดาได้พาไปอยู่ที่โตเกียว พออายุได้ 4 ขวบ กลับมาเข้าเรียนที่โรงเรียนสมถวิล และได้ศึกษาต่อ ปริญญาตรี ศิลปศาสตร์ (เกียรตินิยม) มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย, ปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ สหรัฐอเมริกา จนจบปริญญาเอก สาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่มหาวิทยาลัยเซาท์อีสต์เทิร์น วอชิงตัน ดี.ซี. สมรสกับหม่อมหลวงลักษสุภา กฤดากร
การทำงาน.
กองศักดิ์ ชุติกุล เริ่มรับราชการเป็น เลขานุการตรี ประจำกรมการเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2515 ต่อมาอยู่กองเอเชียตะวันออก รัฐบาลไทยกำลังจะเปิดสัมพันธ์กับจีน ถูกจับปลอมตัวแอบแฝงกับคณะนักกีฬาของไทยไปปักกิ่งหลายครั้ง จนเปิดสัมพันธ์ทางการทูตสำเร็จ เคยเป็นล่ามประจำตัวนายกรัฐมนตรี (พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) เมื่อปี พ.ศ. 2521
ดำรงตำแหน่ง ส.ส. แบบบัญชีรายชื่อ (ปาร์ตี้ลิสต์) พรรคชาติไทย เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544, รองประธานคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ คนที่ 4 เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2544 และ รองหัวหน้าพรรคชาติไทย เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
นอกจากนี้ยังเป็นผู้ร่างคำแถลงลาออกของนายกรัฐมนตรี (พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์) เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523, เลขานุการเอกสถานทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน ดี.ซี., เลขานุการเอกคณะผู้แทนถาวรไทยประจำสหประชาชาติ, รองอธิบดีกรมการเมือง และขึ้นเป็นข้าราชการ ระดับ 10 เอกอัครราชทูต ประจำกระทรวง ปี พ.ศ. 2531, เอกอัครราชทูต สถานเอกอัคราชทูต ณ กรุงปราก ปี พ.ศ. 2533, เอกอัครราชทูตประจำสาธารณรัฐเชกและสโลวัก ปี พ.ศ. 2534 และเป็น อธิบดีกรมอาเซียน ปี พ.ศ. 2537, อธิบดีกรมเศรษฐกิจปี พ.ศ. 2538, อธิบดีกรมสารนิเทศ กระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ, อธิบดีกรมเศรษฐกิจ กระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542, กรรมการที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2544
ในกลางปี พ.ศ. 2547 ดร.กอบศักดิ์ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร โดยได้รับการสนับสนุนจากนายสมัคร สุนทรเวช อดีตผู้ว่าฯคนก่อน แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
พีระพงศ์ ถนอมพงษ์พันธุ์

พีระพงศ์ ถนอมพงษ์พันธ์ เกิดวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2491 สมรสกับ นางอุษา ถนอมพงษ์พันธ์ มีบุตร-ธิดา 2 คน
สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนเทศบาลวัดจักรวรรดิ มัธยมศึกษา จากโรงเรียนปทุมคงคา ปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเคมีฟิสิกส์ทางทะเล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท วิศวอุตสาหกรรม (IIT) สถาบันเทคโนโลยีของอิลลินอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
เป็นอาจารย์ที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า บางมด 1 ปี, ธนาคารหวั่งหลี 2 ปี ออกมาทำกิจการค้าเงินตราต่างประเทศ 1 ปี แล้วมาทำงานที่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด, ผู้จัดการสำนักค้าเงินตราต่างประเทศ ธนาคารกรุงเทพ เชี่ยวชาญด้านการเงินจนได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า "ขงเบ้งการเงิน"
เป็น สส.กรุงเทพมหานคร เขต 8 พรรคพลังธรรม ปี พ.ศ. 2531 และ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 กทม.เขต 8 และเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี เมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535, เป็น สส.กรุงเทพมหานคร เขต 8 พรรคพลังธรรม สมัยที่ 2 จากการเลือกตั้งี่ 2 ก.ค.2538, ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 (รับผิดชอบดูแล องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ, บริษัทขนส่ง จำกัด, การรถไฟแห่งประเทศไทย เฉพาะในส่วนเกี่ยวกับงานแก้ปัญหาจราจร กทม.) ลาออกจากการร่วมรัฐบาลบรรหาร ศิลปอาชา เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2539, ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 (ต่อมาลาออกเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539) , ดำรงตำแหน่ง นายกสภาประจำสถาบันราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
ในปี พ.ศ. 2547 พีระพงศ์ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ได้เบอร์ 8 ในกลุ่ม ฅ.คนรักกรุงเทพ โดยไม่สังกัดพรรคการเมืองใด แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ปัจจุบันพีระพงศ์ได้ทำกิจกรรมส่วนตัวที่ชื่นชอบ คือ การก่อตั้งและดูแลพิพิธภัณฑ์ปลากัด ซึ่งเก็บรวบรวมปลากัดไว้เป็นจำนวนมาก เพื่อการศึกษาและอนุรักษ์ รวมทั้งเป็นแหล่งให้ข้อมูลความรู้เกี่ยวกับปลากัดด้วย ณ ที่ดินของตัวเองกว่า 40 ไร่ ที่ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
มานะ มหาสุวีระชัย

มานะ มหาสุวีระชัย (เกิด
31 มีนาคม พ.ศ. 2498) เป็นสมาชิกวุฒิสภา อดีตรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง อดีตหัวหน้าพรรคแทนคุณแผ่นดิน และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 
ประวัติ.
เกิดวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2498 ที่ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรของนายประวิทย์ และนางสุชา มหาสุวีระชัย
การศึกษา.
มานะ มหาสุวีระชัย หรือ ดร.มานะ มหาสุวีระชัย จบการศึกษาประถมศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลวัดพระโต จบมัธยมศึกษา ม.ศ.1-2 โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย จังหวัดศรีสะเกษ ม.ศ.3โรงเรียนศรีวิกรม์ ม.ศ.4-5โรงเรียนอำนวยศิลป์ จบปริญญาตรีวิศวกรรมโยธา จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สอบได้ที่ 1) ปริญญาโทวิศวกรรมโครงสร้าง สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเซีย (A.I.T.) ทุนรัฐบาลเยอรมัน (สอบได้ที่ 1) และปริญญาเอกทางด้านวิศวกรรมโครงสร้าง (Ph.D. Structural Engineering) จาก มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กเลย์ สหรัฐอเมริกา 
การทำงาน.
รับราชการ.
ดร.มานะ มหาสุวีระชัย เริ่มรับราชการสังกัดกรมโยธาธิการ ชั้นพิเศษ (ระดับ 7) โดยทำงานอยู่ 6 ปี เป็นผู้อำนวยการโครงการก่อสร้างสะพานพระราม 7 เป็นกรรมการวิชาการ วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
งานการเมือง.
ก่อนจะเข้าสู่การเมืองโดยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดศรีสะเกษ เขต 1 เป็นโฆษกคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจ สภาผู้แทนราษฎร กรรมาธิการวิสามัญศึกษาปัญหาคราบน้ำมันในอ่าวไทย เป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ในปี พ.ศ. 2537 และเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (นายจรัส พั้วช่วย) เมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2538
ลงสมัคร ส.ส. ศรีสะเกษ เขต 1 อีกครั้งในสังกัด พรรคพลังธรรม ในการเลือกตั้ง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2539, เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2539, เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม (นางพิมพา จันทร์ประสงค์) เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539, ลงสมัคร ส.ส. ศรีสะเกษ เขต 1 อีกครั้งในสังกัด พรรคประชาธิปัตย์ ได้รับเลือกตั้งเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 และได้ลงสมัคร ส.ส. ศรีสะเกษ เขต 1 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์อีกครั้งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 แต่แพ้ให้กับนายบุญชง วีสมหมายไปเพียง 138 คะแนน และการเลือกตั้งซ่อม 3 มีนาคม พ.ศ. 2545, ต่อมาได้ดำรงตำแหน่ง กรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2546
สมัครผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร.
ในปี พ.ศ. 2547 ดร.มานะ ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ได้หมายเลข 5 และไม่ได้สังกัดพรรคการเมืองใด โดยได้รับการสนับสนุนจาก พล.ต.จำลอง ศรีเมือง อดีตผู้ว่ากรุงเทพมหานคร แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
การเข้าร่วมชุมนุมทางการเมือง.
ในช่วงของการขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนั้น ดร.มานะได้ขึ้นเวทีปราศรัยของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยด้วย เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2549 ที่หน้าอาคารศรีจุลทรัพย์ ที่ทำการของคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.)
การสมัครรับเลือกตั้งหลังปี พ.ศ. 2549.
ในปี พ.ศ. 2550 ดร.มานะได้เข้าเป็นหัวหน้าพรรคแทนคุณแผ่นดินอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนจะเข้าร่วมกับพรรคประชาราชของนายเสนาะ เทียนทอง โดยลงเลือกตั้งในระบบสัดส่วน เขต 4 ของพรรคประชาราช ลำดับที่ 1 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2567 เขาลงสมัครรับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา และได้รับเลือกเข้ามาในอันดับที่ 9 ของกลุ่มที่ 13 ผู้ประกอบอาชีพด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี การสื่อสาร การพัฒนานวัตกรรม
ปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรส

ปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรส (ตัวย่อ: PCR) เป็นกระบวนการสังเคราะห์ชิ้นส่วนดีเอ็นเอในหลอดทดลอง ซึ่งกระบวนการนี้เลียนแบบกระบวนการสังเคราะห์ดีเอ็นเอในสิ่งมีชีวิต ผู้คิดค้นเทคนิคพีซีอาร์ คือ Kary Mullis พีซีอาร์ประกอบไปด้วยขั้นตอนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
องค์ประกอบ.
องค์ประกอบที่สำคัญในการทำ PCR ได้แก่
วิวัฒน์ ศัลยกำธร

วิวัฒน์ ศัลยกำธร หรือ อาจารย์ยักษ์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ประธานสถาบันเศรษฐกิจพอเพียง ประธานมูลนิธิกสิกรรมธรรมชาติ ประธานกรรมาธิการขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศด้านการศึกษา สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ
ประวัติ.
วิวัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2497 เป็นหนึ่งในบุคคลที่มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว การขับเคลื่อนหลักกสิกรรมธรรมชาติ ผ่าน “ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติมาบเอื้อง” จังหวัดชลบุรี 
นายวิวัฒน์ จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจาก โรงเรียนวัดสนามจันทร์ จังหวัดฉะเชิงเทรา, มัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ กรุงเทพมหานคร, ปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ปริญญาโท พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม) สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) และได้รับปริญญาดุษฎีกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
นายวิวัฒน์ ดำรงตำแหน่งสุดท้ายก่อนลาออกจากราชการ คือ ผู้อำนวยการกองประเมินผลงาน สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สำนักนายกรัฐมนตรี ลาออกมาเพื่อขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชให้เป็นจริง
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็น ประธานสถาบันเศรษฐกิจพอเพียง ประธานมูลนิธิกสิกรรมธรรมชาติ ประธานกรรมาธิการขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศด้านการศึกษา สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ผู้ทรงคุณวุฒิ คณะกรรมการนโยบายที่ดินแห่งชาติ (คทช.) ในขณะเดียวกับได้รับตำแหน่งที่ปรึกษาให้กับหลายหน่วยงาน/องค์กร เพื่อขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาคส่วนต่างๆ ของสังคมนอกเหนือจากด้านการเกษตร อาทิ ด้านการศึกษา ด้านอุตสาหกรรม ด้านธุรกิจการบริการ ฯลฯ
ในปี พ.ศ. 2543 นายวิวัฒน์เคยลงสมัครรับเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในนาม "กลุ่มกรุงเทพสามัคคี" แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
กอญสกอวอลา

กอญสกอวอลา ([kɔɲskɔˈvɔla]) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ระหว่างปูวาวือและลูบลิน ใกล้กรากุฟที่แม่น้ำกูรุวกา มีประชากร 2,188 คน (ข้อมูลเมื่อ 2005[ [update]])
กอร์ปศักดิ์ สภาวสุ

กอร์ปศักดิ์ สภาวสุ (เกิด 28 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นประธานยุทธศาสตร์ด้านเศรษฐกิจพรรคชาติพัฒนากล้า อดีตประธานยุทธศาสตร์และนโยบายพรรคกล้า อดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี อดีตรองนายกรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจในรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ.
กอร์ปศักดิ์ เกิดวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2492 เป็นบุตรนายประมวล และคุณหญิงศรีประพาฬ สภาวสุ นายกอร์ปศักดิ์เป็นบุตรคนโต มีพี่น้องอีก 4 คนคือ ศิริณี สภาวสุ, กุมพล สภาวสุ, จารุวรรณ กัลยางกูร และประโภชณ์ สภาวสุ ด้านครอบครัวสมรสกับ นางชูศรี สภาวสุ มีบุตรชาย 2 คน คือ นายวุฒินันท์ สภาวสุ และ นายวรวัฒน์ สภาวสุ
สำเร็จการศึกษาระดับมัธยม จากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล เมื่อ พ.ศ. 2509 ระดับปริญญาตรี ด้านวิศวกรรมศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียโพลีเทคนิค ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2514 และได้รับ ประกาศนียบัตรการอบรมบริหารชั้นสูง จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2534
งานการเมือง.
นายกอร์ปศักดิ์ ลงสมัครรับเลือกตั้งได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร นครราชสีมาทั้งหมด 4 สมัย โดยเริ่มต้นจากสังกัดพรรคชาติไทย ในปี พ.ศ. 2529 และสังกัดพรรคกิจสังคม ต่อมาได้ย้ายไปพรรคชาติพัฒนา และพรรคประชาธิปัตย์ตามลำดับ 
ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 นายกอร์ปศักดิ์ได้ลงในระบบบัญชีรายชื่อและได้เป็น ส.ส. ระบบบัญชีรายชื่อของพรรค และในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548 นายกอร์ปศักดิ์ได้สมัคร ส.ส. ในพื้นที่เขตที่ 5 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยด้วยเขตราชเทวี(บางส่วน)และเขตปทุมวัน แต่นายกอร์ปศักดิ์ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายประจวบ อึ๊งภากรณ์จากพรรคไทยรักไทย หลังจากนั้น นายกอร์ปศักดิ์ได้เขียนหนังสือออกมาหลายเล่ม ซึ่งส่วนมากเป็นหนังสือเกี่ยวกับ การเปิดโปงการทุจริต ในวงการการเมืองหลายเล่ม เช่น ใครว่าคนรวยไม่โกง เป็นต้น
และเคยดำรงตำแหน่งเป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย
ในช่วงการรณรงค์เลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายกอร์ปศักดิ์ ได้รับการแต่งตั้งเป็น ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนวาระประชาชน
เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และ นายกอร์ปศักดิ์ สภาวสุ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ในการจัดตั้งรัฐบาลของพรรคประชาธิปัตย์ นายกอร์ปศักดิ์ สภาวสุ ได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี กำกับดูแลงานด้านเศรษฐกิจ ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2553 ได้ถูกปรับให้เป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรี จากกรณีชุมชนพอเพียง แทนนายนิพนธ์ พร้อมพันธุ์ ที่ลาออกจากตำแหน่ง และในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน ได้ขอลาออกจากตำแหน่งดังกล่าว เพื่อไปเตรียมการเลือกตั้งของพรรคประชาธิปัตย์ที่คาดว่าจะมีการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554
24 มิถุนายน พ.ศ. 2562 กอร์ปศักดิ์ได้โพสต์ลงทวิตเตอร์ สาระสำคัญ คือ ลาออกจากสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ และต่อมาได้เข้าร่วมกับ พรรคกล้า ของนายกรณ์ จาติกวณิช
ประมวล สภาวสุ

ประมวล สภาวสุ อดีตรองนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและกระทรวงอุตสาหกรรม เกิดวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 ที่อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเป็นบุตรของถาวร กับมาโนช สภาวสุ มีพี่น้อง 4 คน เป็นบิดาของ นาย กอรปศักดิ์ สภาวสุ อดีตรองนายกรัฐมนตรี สมรสกับคุณหญิงศรีประพาฬ สภาวสุ มีบุตรธิดารวม 5 คน 
นายประมวลเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยาหลายสมัย เข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังระหว่างปี พ.ศ. 2531-2533 ขณะที่เศรษฐกิจไทยร้อนแรงที่สุดในรอบ 20 ปีด้วยอัตราการขยายตัวสูงถึงร้อยละ 11 การส่งออกเติบโตเป็นประวัติการณ์ โดยสินค้าข้าวเพิ่มขึ้นร้อยละ 50 และสินค้าอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นร้อยละ 40 ประเทศไทยสามารถตั้งงบประมาณแผ่นดินแบบสมดุลได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ในปีงบประมาณ 2534
นายประมวล เกษียณตัวเองจากทางการเมืองตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2545 ขณะมีอายุได้ 74 ปี
เขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล

เขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล เป็นเขื่อนที่สร้างขึ้นตามพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เดิมชื่อว่า เขื่อนแม่งัด ตั้งอยู่บนลำน้ำแม่งัด สาขาแม่น้ำปิง ตำบลช่อแล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ และยังตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติศรีลานนา สำหรับทางเข้าเขื่อนอยู่ประมาณหลักกิโลเมตรที่ 41 บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 (สายเชียงใหม่-ฝาง) เลี้ยวขวาไปอีกประมาณ 11 กิโลเมตร
การก่อสร้าง.
เขื่อนแม่งัดเริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 โดยกรมชลประทาน การก่อสร้างตัวเขื่อนแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2527 ต่อมา กฟผ. ได้เข้ามาดำเนินการก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำในปี พ.ศ. 2528 แล้วเสร็จในปีเดียวกัน
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามเขื่อนว่า เขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2529 และเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดเขื่อน เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529
พาไพรัส (กระดาษ)

กระดาษพาไพรัส  เป็นกระดาษทำจากลำต้นกกอียิปต์ (พาไพรัส) ซึ่งเป็นกกชนิดหนึ่ง และเป็นที่มาของ "paper" ซึ่งแปลว่ากระดาษ กระดาษพาไพรัสยืดหยุ่นและคงต่อสภาพอากาศอันแห้งแล้งของอียิปต์ได้ดี
กระดาษพาไพรัสทำโดยการเฉือนต้นกกอียิปต์บาง ๆ ตามแนวยาวแล้วนำไปตากแดด นำลำเลียงของลำต้นจะทำให้เยื่อไม้ติดกันเป็นแผ่น ส่วนขนาดก็จะขึ้นอยู่กับจำนวนแผ่นของลำต้น เมื่อเสร็จแล้วก็ม้วนเก็บไว้ได้
อำเภอภูเรือ

ภูเรือ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอภูเรือตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอภูเรือแต่เดิมนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าลี่ อำเภอเมืองเลย และอำเภอด่านซ้าย ต่อมาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2511 จึงได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางตำบลของทั้ง 3 อำเภอออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูเรือ และต่อมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2517 อำเภอภูเรือจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูเรือ ตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 28 มีนาคม
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
อำเภอภูเรือแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอภูเรือประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
กกอียิปต์

กกอียิปต์ หรือ พาไพรัส เป็นพืชน้ำชนิดหนึ่ง ที่เติบโตในพื้นที่ราบลุ่มริมแม่น้ำไนล์ เป็นพืชในวงศ์ Cyperaceae
ลักษณะ.
กกอียิปต์จัดอยู่ในกลุ่มไม้ล้มลุกหลายฤดู ส่วนของลำต้นอยู่ใต้ดิน ลักษณะภายนอกดูคล้ายกกลังกา แต่จะสูงและใหญ่กว่า ลำต้นตรงและขึ้นเป็นกอ ลำต้นส่วนที่โผล่ขึ้นพ้นผิวดินยาวประมาณ 1.2 - 2.40 เมตร ส่วนปลายของลำต้นมีริ้วรูปร่างกลมยาวออกจากส่วนปลายของลำต้นประมาณ 12 - 24 เซนติเมตร ในหนึ่งต้นมีประมาณ 50 - 100 เส้น ออกดอกเป็นช่อ มีสีน้ำตาลแดง
ประโยชน์.
เนื้อต้นไม้ มีลักษณะชุ่มน้ำ และ เหนียวมีความสามารถในการตีเป็นเส้นและเชื่อมต่อด้วยยางของมันเอง สมัยโบราณ ชาวอียิปต์ในสมัยโบราณนำมาทำเป็นกระดาษ จะนำมาตากทำเป็นกระดาษและสานเป็นหลังคาบ้านและประดิษฐ์เป็นเครื่องใช้อื่น ๆ
กกอียิปต์มีสรรพคุณทางยาต่างๆ เช่นใบและดอก แก้อาเจียน ถ่ายพิษไข้ ยาระบายอ่อน ๆ 
ลำต้น นำมาตีด้วยไม้ นำน้ำยางมาสมานแผลโดยใช้ หรือนำลำต้นที่ตีเป็นเส้น มาดามกับโคลนเพื่อเป็นการเข้าเฝือก
ไม้ประดับ.
ปัจจุบันนำมาปลูกเป็นไม้ประดับ กกอียิปต์เจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ชื้นแฉะ ความต้องการแสงระดับปานกลาง ขยายพันธุ์โดยการแตกหน่อ
ศาลเจ้าคาซูงะ

ศาลเจ้าคาซูงะ (; โรมาจิ: "Kasuga-taisha") เป็นศาลเจ้าชินโตในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1311 และได้มีการซ่อมแซมอีกหลายครั้ง ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นศาลเจ้าประจำตระกูลฟูจิวาระ และยังได้รับการยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกแห่งหนึ่งด้วย
อำเภอปากชม

ปากชม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอปากชมมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
อำเภอปากชม เดิมเป็นตำบลหนึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย เนื่องจากสภาพภูมิประเทศของตำบลปากชมเป็นเขตทุรกันดาร การคมนาคมไม่สะดวก ประกอบกับเขตการปกครองของอำเภอเชียงคานกว้างขวางเกินไป จังเป็นปัญหาด้านการปกครอง กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศยกฐานะตำบลปากชม และตำบลใกล้เคียงอีก 2 ตำบล คือ ตำบลเชียงกลม และตำบลหาดคัมภีร์ ขึ้นเป็น กิ่งอำเภอปากชม ในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2510 โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ปีเดียวกัน
และอีก 4 ปี ต่อมากล่าวคือเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 รัฐบาลในขณะนั้นได้ออกพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอปากชม ขึ้นเป็น อำเภอปากชม จึงมีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย ซึ่งมีสภาพภูมิประเทศเป็นอำเภอชายแดน มีอาณาเขตติดต่อกับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว โดยมีแม่น้ำโขงเป็นแม่น้ำแสดงการแบ่งเขตแดน เนื่องจากพื้นที่อำเภอปากชมเป็นเขตงานที่ผู้ก่อการร้านปฏิบัติการแทรกซึม และบ่อนทำลายทั้งทางด้านการทหาร และด้านการเมืองอย่างรุนแรง กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร (กอ.รมน.) ร่วมกับกระทรวงมหาดไทย จึงได้กำหนดให้อำเภอปากชมเป็นอำเภอตัวอย่าง ตามแนวความคิดในการต่อสู้เพื่อเอาชนะคอมมิวนิสต์ยุทธการที่ 115 กอ.รมน. ตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ซึ่งต่อมาได้มีการปรับปรุงแนวความคิดการปรับปรุงอำเภอให้เป็นอำเภอราษฎร์รัฐพัฒนา (อ.รรพ.) ของ กอ.รมน.
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอปากชมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 50 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอปากชมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
วิกิพีเดียภาษาปีเยมอนเต

วิกิพีเดียภาษาปีเยมอนเต เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาปีเยมอนเต เริ่มสร้างเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาปีเยมอนเตมีบทความมากกว่า 49,800 บทความ (ธันวาคม 2554)
อำเภอท่าลี่

ท่าลี่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย เป็นที่ตั้งของสะพานมิตรภาพน้ำเหืองซึ่งเชื่อมระหว่างอำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย กับแก่นท้าว แขวงไชยบุรี ประเทศลาวและจุดผ่านแดนถาวรสะพานมิตรภาพแม่น้ำเหือง ซึ่งสามารถเดินทางไปยังเมืองแก่นท้าวและเมืองหลวงพระบาง อีกทั้งยังเป็นประตูไปสู่เมืองต่าง ๆ เพื่อการค้าและท่องเที่ยวทั้งในลาว ต่อไปยังเวียดนามและจีน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอท่าลี่มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอท่าลี่ มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่สมัยใดสืบได้ความไม่แน่ชัดมีผู้เล่าต่อๆ กันมาว่าชาวอำเภอท่าลี่ อพยพมาจากพื้นที่จังหวัดอุตรดิตถ์บ้างจากเมืองปากลาย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวบ้างมาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณริมน้ำคานเป็นแหล่งน้ำที่มีปลาอุดมสมบูรณ์ชาวบ้านมีเครื่องดักจับปลาอยู่ชนิดหนึ่งที่สานด้วยไม้ไผ่เรียกชื่อว่าลีหรือหลี่ จากนั้นก็มีราษฎรจากท้องถิ่นอื่นได้อพยพเข้ามาอยู่บ้านท่าลี่มากขึ้น ตามลำดับจึงได้ชื่อว่าบ้านลี่หรือบ้านท่าลี่และได้ตั้งเป็นอำเภอท่าลี่ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2432  มีราชบุตรเป็นผู้ปกครองอำเภอท่าลี่เป็นคนแรก
เมื่อปี พ.ศ. 2440 ได้มีการเปลี่ยนแปลงระเบียบการปกครองตามพระราชบัญญัติการปกครองท้องที่ ร.ศ.116 ขึ้นเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาลโดยการแบ่งการปกครองเป็น  3 อำเภอ คือ อำเภอกุดป่อง (อำเภอเมืองเลยปัจจุบัน)อำเภออาฮีและอำเภอนากอก (เสียดินแดนให้แก่ฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2446 ปัจจุบันเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดลานช้าง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว) เมืองเลยขึ้นกับมลฑลอุดร
เมื่อปี พ.ศ. 2442 ได้มีการก่อสร้างศาลากลางจังหวัดเลยขึ้นบริเวณริมฝั่งแม่น้ำเลยได้เปลี่ยนชื่อ“เมืองเลย” เป็น ”บริเวณน้ำเลย” เมื่อพ.ศ. 2449 - 2450 ได้เปลี่ยนชื่อจาก “บริเวณน้ำเลย” เป็น “บริเวณน้ำเหือง” โดยแบ่งเขต การปกครองออกเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอกุดป่อง อำเภอท่าลี่ อำเภออาฮี ต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 4 มกราคม 2450 ให้ยกเลิก ”บริเวณน้ำเหือง” ให้เป็น “เมืองเลย” กำหนดให้เขตประเทศเพียงริมฝั่งน้ำเหืองเท่านั้น อำเภออาฮีซึ่งติดกับน้ำเหืองยุบเป็นเพียงตำบลอาฮีซึ่งขึ้นตรงกับอำเภอท่าลี่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอท่าลี่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 41 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอท่าลี่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
ภาษาปีเยมอนเต

ภาษาปีเยมอนเต  มีผู้พูดประมาณ 700,000 คนซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในแคว้นปีเยมอนเตทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี ในทางภาษาศาสตร์ ภาษานี้รวมอยู่ในกลุ่มภาษาแกลโล-อิตาลิกทางภาคเหนือของอิตาลี (ร่วมกับภาษาลอมบาร์ด, ภาษาเอมีเลีย-โรมัญญา และภาษาลีกูเรีย) ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันตกซึ่งรวมภาษาฝรั่งเศส ภาษาอุตซิตา และภาษากาตาลาไว้ด้วย มีผู้พูดภาษาปีเยมอนเตในแคว้นปีเยมอนเต (ยกเว้นพื้นที่ที่อยู่ถัดจากแม่น้ำเซเซียไปทางทิศตะวันออก) แคว้นลีกูเรีย (พื้นที่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ใกล้เมืองซาโวนา) และแคว้นลอมบาร์เดีย (ในเทศบาลบางแห่งทางด้านตะวันตกสุดของเขตโลเมลลีนาในจังหวัดปาวีอา)
แม้ว่านักภาษาศาสตร์หลายคนจะถือว่าภาษาปีเยมอนเตเป็นภาษาเอกเทศและรัฐบาลแคว้นปีเยมอนเตให้การสนับสนุนบางประการแก่ภาษานี้ แต่รัฐบาลกลางของอิตาลีมองว่าภาษานี้เป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี ผู้ย้ายถิ่นออกจากปีเยมอนเตไปยังประเทศต่าง ๆ เช่น ฝรั่งเศส บราซิล สหรัฐ อาร์เจนตินา อุรุกวัย ในช่วง ค.ศ. 1850–1950 หลายคนใช้ภาษาปีเยมอนเตเป็นภาษาแม่
อำเภอนาด้วง

นาด้วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอนาด้วงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอนาด้วง เดิมเป็นหมู่บ้านหนึ่งของตำบลนากลาง อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี ในปี พ.ศ. 2480 ทางราชการได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดอุดรธานีกับจังหวัดเลย โดยโอนพื้นที่หมู่ 6 และ 12 ของตำบลนากลาง อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี มาขึ้นกับท้องที่ตำบลทุ่งโพธิ์ อำเภอกุดป่อง จังหวัดเลย ในปี พ.ศ. 2488 พื้นที่บ้านนาด้วงได้ย้ายมาขึ้นกับตำบลน้ำสวย อำเภอเมืองเลย พื้นที่ฝั่งตะวันออกของอำเภอเมืองเลย ของตำบลน้ำสวยมีบริเวณกว้างขวางและห่างไกลจากพื้นที่ราชการจึงมีการแยกหมู่ 5–6,10–12 (ในขณะนั้น) ตำบลน้ำสวย ตั้งขึ้นเป็นตำบลนาด้วง ในปี พ.ศ. 2510 และในปี พ.ศ. 2518 กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และราษฎรในตำบลนาด้วง ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต จึงได้ตั้งตำบลเพิ่ม 3 ตำบลเพื่อเตรียมจัดตั้งกิ่งอำเภอ โดยแยกพื้นที่หมู่ 3,6,8 (ในขณะนั้น) ตำบลนาด้วง กับหมู่ 4 (ในขณะนั้น) ตำบลน้ำสวย ตั้งเป็นตำบลนาดอกคำ แยกพื้นที่หมู่ 1–2,7 (ในขณะนั้น) ตำบลนาด้วง ตั้งเป็นตำบลท่าสะอาด และแยกพื้นที่หมู่ 6,8 ของตำบลนาดินดำ ตั้งเป็นตำบลท่าสวรรค์
ก่อนที่ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ได้ผ่านความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศเขตท้องที่ ตำบลนาด้วง ตำบลนาดอกคำ ตำบลท่าสะอาด และตำบลท่าสวรรค์ อำเภอเมืองเลย รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาด้วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 มกราคม ปีเดียวกัน โดยชื่อ "นาด้วง" ตั้งตามทุ่งนาที่นายพรานด้วงอพยพมาตั้งถิ่นฐานเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2424 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2534 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาด้วง จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอนาด้วง แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอนาด้วงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอเชียงคาน

เชียงคาน เป็นอำเภอหนึ่งที่อยู่ทางเหนือของจังหวัดเลย
ประวัติ.
ประวัติความเป็นมาเมืองเชียงคานเดิมตั้งอยู่ที่เมืองชะนะคาม ประเทศลาว ซึ่งสร้างโดยขุนคาน โอรสของขุนคัวแห่งอาณาจักรล้านช้าง เมื่อประมาณ พ.ศ. 1400 ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2250 อาณาจักรล้านช้างแยกออกเป็นสองอาณาจักรคือ อาณาจักรหลวงพระบาง ซึ่งมีพระเจ้ากีสราชเป็นกษัตริย์ และอาณาจักรเวียงจันทน์ ซึ่งมีพระเจ้าไชยองค์เว้เป็นกษัตริย์ โดยกำหนดอาณาเขตให้ดินแดนเหนือแม่น้ำเหืองขึ้นไปเป็นอาณาเขตหลวงพระบาง และใต้แม่น้ำเหืองลงมาเป็นอาณาเขตเวียงจันทน์ ต่อมาทางหลวงพระบางได้สร้างเมืองปากเหืองซึ่งอยู่ฝั่งขวาของแม่น้ำโขงเป็นเมืองหน้าด่านและทางเวียงจันทน์ได้ตั้งเมืองเชียงคาน
เดิมเป็นเมืองหน้าด่านเช่นกัน ต่อมา พ.ศ. 2320 พระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกกับพระสุรสีห์ ยกทัพไปตีกรุงเวียงจันทน์ ตีเวียงจันทน์ได้จึงได้อัญเชิญพระแก้วมรกต กลับมายังกรุงธนบุรี แล้วได้รวมอาณาจักรล้านช้างเข้าด้วยกันและให้เป็นประเทศราชของไทย และได้กวาดต้อนผู้คนพลเมืองมาอยู่เมืองปากเหืองมากขึ้น แล้วโปรดเกล้าฯ ให้เมืองปากเหืองไปขึ้นกับเมืองพิชัย ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 เจ้าอนุวงศ์ เจ้าเมืองเวียงจันทน์ คิดกอบกู้เอกราชเพื่อแยกเป็นอิสระจากไทยโดยยกกำลังจากเวียงจันทน์มายึดเมืองนครราชสีมา แต่ในที่สุดเจ้าอนุวงค์ถูกจับขังจนสิ้นชีวิต กองทัพไทยที่ยกมาปราบเจ้าอนุวงศ์ที่นครราชสีมาได้ยกทัพไปกวาดต้อนผู้คนจากฝั่งซ้ายของลำน้ำโขงมายังเมืองปากเหืองมากขึ้น และโปรดเกล้าฯ ให้พระอนุพินาศ (กิ่ง ต้นสกุลเครือทองศรี) เป็นเจ้าเมืองปากเหืองคนแรก แล้วพระราชทานชื่อเมืองใหม่ว่าเมืองเชียงคาน ครั้งถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พวกจีนฮ่อได้ยกทัพมาตีเมืองเวียงจันทน์ เมืองหลวงพระบางและได้เข้าปล้นสะดมเมืองเชียงคานเดิมที่อยู่ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำโขง ชาวเชียงคานเดิมจึงอพยพผู้คนไปอยู่เมืองเชียงคานใหม่ (เมืองปากเหือง) เป็นจำนวนมาก
ครั้งต่อมา เห็นว่าชัยภูมิเมืองเชียงคานใหม่ (เมืองปากเหือง) ไม่เหมาะสม ผู้คนส่วนใหญ่จึงอพยพไปอยู่ที่บ้านท่านาจันทร์ซึ่งใกล้กับที่ตั้งของอำเภอเชียงคานปัจจุบัน แล้วตั้งชื่อใหม่ว่า เมืองใหม่เชียงคาน ต่อมาไทยได้เสียดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้กับฝรั่งเศส ทำให้เมืองปากเหืองตกเป็นของฝรั่งเศส คนไทยที่อยู่เมืองปากเหืองจึงอพยพมาอยู่เมืองใหม่เชียงคานหรืออำเภอเชียงคานปัจจุบันโดยสิ้นเชิง แล้วได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นเมืองเชียงคานใหม่ ได้ตั้งที่ทำการอยู่บริเวณวัดธาตุ เรียกว่าศาลาเมืองเชียงคาน ต่อมาได้ย้ายไปอยู่บริเวณวัดโพนชัย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2452 เมืองเชียงคานซึ่งมีพระยาศรีอรรคฮาด (ทองดี ศรีประเสริฐ) ได้รับตำแหน่งนายอำเภอเชียงคานคนแรก ต่อมาปี พ.ศ. 2484 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอเชียงคานมาอยู่ ณ ที่อยู่ปัจจุบันตราบเท่าทุกวันนี้
ปัจจุบัน เชียงคานเป็นที่รู้จักกันในฐานะที่เป็นเมืองท่องเที่ยวในเชิงวัฒนธรรม และความสงบของวิถีชีวิตผู้ที่อาศัยในท้องถิ่น กอรปกับความงดงามของทัศนียภาพที่อยู่ติดกับแม่น้ำโขง มีเกสเฮาส์หลายแห่งให้บริการ มีถนนคนเดินให้นักท่องเที่ยวได้มาเที่ยวอีกด้วย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเชียงคานตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเชียงคานแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 78 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเชียงคานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
รายชื่อรัฐของสหรัฐเรียงตามลำดับการก่อตั้ง

ด้านล่างนี้คือ รายชื่อรัฐในสหรัฐอเมริกา เรียงตามลำดับการก่อตั้ง ซึ่งก็คือวันที่รัฐแต่ละรัฐได้เข้าร่วมในสหภาพ ถึงแม้ว่าอาจจะพิจารณารัฐ 13 รัฐแรกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหรัฐอเมริกานับตั้งแต่วันประกาศอิสรภาพในวันที่วันพฤหัสบดีที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 แต่วันที่ที่ยึดถือด้านล่างนี้เป็นวันที่ที่แต่ละรัฐให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ส่วนรัฐที่ก่อตั้งภายหลังยึดถือตามวันที่กฎหมายรับรองยกเว้นโอไฮโอซึ่งยึดถือวันก่อตั้งตามวันที่สภาคองเกรสรับรองในปี ค.ศ. 1953
ปัจจุบันนี้ สหรัฐอเมริกามีรัฐทั้งหมด 50 รัฐในประเทศ แต่เมื่อครั้งตั้งเป็นประเทศใหม่ ๆ นั้น ส่วนใหญ่ยังปักหลักกันอยู่ที่บริเวณตะวันออกของสหรัฐอเมริการิมมหาสมุทรแอตแลนติก จนกระทั่งเมื่อประชากรเพิ่มขึ้น และดินแดนส่วนอื่นที่ห่างไปทางตะวันตกก็ยังไม่มีผู้ใดบุกเบิก ดังนั้นชาวอเมริกันจึงเริ่มขยายอาณาเขตไปทางตะวันตก จนกระทั่งเมื่อขยายไปสุดเขตแดนตะวันตก สหรัฐอเมริกามีทั้งสิ้น 48 รัฐ แต่ต่อมาก็ได้ซื้อดินแดนอะแลสกาและฮาวาย และตั้งเป็นรัฐที่ 49 และ 50 ตามลำดับ
นอกจาก 50 รัฐที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีดินแดนอิสระที่เป็นเขตปกครองตนเอง ชื่อว่า ดิสตริกต์ออฟโคลัมเบีย (District of Columbia) ซึ่งแม้มิได้เป็นรัฐเต็มตัวเหมือนรัฐอื่น ๆ แต่ก็มีฐานะเทียบเท่ารัฐในการออกเสียงต่าง ๆ รวมทั้งการเลือกตั้งประธานาธิบดี ก็ต้องส่งตัวแทนลงเลือกตั้งตามอัตราส่วนที่ได้รับ รวมถึงมีผู้ว่าการเขตปกครองของตนเองเทียบเท่ากับผู้ว่าการของรัฐอื่น ๆ และประธานาธิบดีก็ต้องประจำอยู่ที่นี่ ดิสตริกต์ออฟโคลัมเบียนี้เรียกย่อ ๆ ว่า ดี.ซี. (D.C.) เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงของประเทศ คือ กรุงวอชิงตัน (Washington) เรียกเต็ม ๆ คือ วอชิงตัน ดี.ซี. ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออก ติดกับรัฐนิวยอร์ก ซึ่งกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. นี้เป็นคนละหน่วยกับรัฐวอชิงตันที่อยู่ฝั่งตะวันตก ด้านเหนือพรมแดนติดกับประเทศแคนาดา และมีเมืองหลวงชื่อโอลิมเปีย และมีเมืองท่าสำคัญคือซีแอตเทิล
<br clear="all">
</includeonly></onlyinclude>
ทูซอน
หมายเหตุและอ้างอิง.
 ‡ รัฐเดิม 13 รัฐ ทั้งหมดก่อตั้งเป็นรัฐในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 แต่วันที่ในตารางด้านบนยึดถือตามวันที่ให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญ
 * สภาคองเกรสยอมรับรัฐโอไฮโอในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1803 แต่มิได้บันทึกวันที่ยอมรับอย่างเป็นทางการไว้ในกฎหมาย ในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1953 สภาคองเกรสผ่านกฎหมายซึ่งมีผลย้อนหลังซึ่งกำหนดให้วันก่อตั้งรัฐโอไฮโอตรงกับวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1803 ซึ่งเป็นวันประชุมสภานิติบัญญัติรัฐโอไฮโอวันแรก
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />