ยอร์กเชอร์พุดดิง

ยอร์กเชอร์พุดดิง  เป็นพุดดิงอบที่ทำจากแป้งนวดเหลวที่มีส่วนผสมได้แก่ไข่ แป้ง และนมหรือน้ำ ยอร์กเชอร์พุดดิงเป็นเครื่องเคียงที่นิยมรับประทานในสหราชอาณาจักรซึ่งสามารถเสิร์ฟได้หลายรูปแบบขึ้นอยู่กับส่วนผสม ขนาด และอาหารที่จะรับประทานคู่ ถ้าเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยจะเสิร์ฟคู่กับเกรวีหอมใหญ่ ถ้าเสิร์ฟเป็นอาหารจานหลักจะเสิร์ฟร่วมกับเนื้ออบและน้ำเกรวี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเนื้ออบวันอาทิตย์ตามธรรมเนียมบริติชดั้งเดิม แต่ก็ยังสามารถใช้เป็นจานรองสำหรับบรรจุไส้กรอกและมันฝรั่งบดได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มไส้กรอกลงไปเพื่อทำเป็นอาหารอีกจานหนึ่งที่เรียกว่าโทดอินเดอะโฮลได้ด้วย วลี "ยอร์กเชอร์พุดดิง" ปรากฏในงานตีพิมพ์ครั้งแรกโดยฮันนาห์ กลาส นักเขียนตำราอาหารชาวอังกฤษในศตวรรษที่ 18
ยอร์กเชอร์พุดดิงมีลักษณะคล้ายกับพอปโอเวอร์ของอเมริกันซึ่งทำจากส่วนผสมเดียวกัน และคล้ายกับแพนเค้กของชาวดัตช์ที่เรียกว่าดัดช์เบบี
ประวัติศาสตร์.
เมื่อผู้คนในสหราชอาณาจักรเริ่มใช้แป้งสาลีเป็นหลักเพื่ออบเค้กและพุดดิง คนครัวทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษก็เริ่มคิดหาวิธีที่จะใช้ดริปปิงหรือมันที่หยดลงมาจากเนื้อระหว่างอบเพื่อทอดพุดดิงในระหว่างที่อบเนื้อ ใน ค.ศ. 1737 ตำราอาหาร "เดอะโฮลดิวทีออฟอะวูมัน" ของเซอร์อเล็กซานเดอร์ วิลเลียม จอร์จ เคสซีย์ ได้กล่าวถึงวิธีการปรุง "ดริปปิงพุดดิง" ไว้ว่า:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />Make a good batter as for pancakes; put in a hot toss-pan over the fire with a bit of butter to fry the bottom a little then put the pan and butter under a shoulder of mutton, instead of a dripping pan, keeping frequently shaking it by the handle and it will be light and savoury, and fit to take up when your mutton is enough; then turn it in a dish and serve it hot.
วิธีการปรุงในลักษณะเดียวกันปรากฏในหนังสือ "ดิอาร์ตออฟคุกเคอรีเมดเพลนแอนด์อีซี" ของฮันนาห์ กลาส ใน ค.ศ. 1747 ฮันนาห์ได้เปลี่ยนชื่อเรียกจาก "ดริปปิงพุดดิง" เป็น "ยอร์กเชอร์พุดดิง" ซึ่งยอร์กเชอร์พุดดิงในสมัยนั้นจะแบนราบกว่าแบบที่ปรากฏในปัจจุบัน วิลเลียม ซิตเวลล์เสนอว่าชื่อ "ยอร์กเชอร์" นั้นน่าจะมาจากการที่พื้นที่ยอร์กเชอร์เป็นแหล่งถ่านหินที่เป็นที่รู้จักแหล่งหนึ่ง ซึ่งให้ความร้อนสูง ความร้อนจากถ่านหินของยอร์กเชอร์น่าจะมีส่วนทำให้แป้งพุดดิงกรอบกว่าปกติ
เดิมทีเดียวนั้นยอร์กเชอร์พุดดิงจะเสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยโดยราดน้ำเกรวีข้นลงไปด้วย เพื่อถ่วงท้องแขกไม่ให้รับประทานเนื้อในอาหารจานหลักซึ่งมีราคาแพงกว่ามากเกินไป เนื่องจากน้ำเกรวีจากเนื้ออบถูกใช้ในอาหารเรียกน้ำย่อยไปแล้ว อาหารจานหลักในช่วงนั้นได้แก่เนื้อและผักก็มักจะเสิร์ฟเคียงกับซอสผักชีฝรั่งหรือซอสขาว ในครอบครัวที่ยากจนจะรับประทานยอร์กเชอร์พุดดิงเป็นมื้อหลัก โดยใช้ดริปปิงหรือไขมันสัตว์ร่วมกับแป้ง ไข่ และนม และจะรับประทานเคียงกับเกรวีหรือซอสเพื่อให้พุดดิงชุ่ม
วิธีปรุง.
ยอร์กเชอร์พุดดิงจะปรุงโดยการเทแป้งนวดเหลวที่ทำจากนม แป้ง และไข่ลงในถาดอบที่ทาน้ำมันและอบให้ร้อนเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว อาจใช้ถ้วยขนาดเล็กหรือถาดสำหรับทำมัฟฟินแทนได้ถ้าต้องการยอร์กเชอร์พุดดิงขนาดเล็ก ส่วนผสมของแป้งนวดโดยทั่วไปจะใช้แป้ง 140 กรัม ไข่ 4 ฟอง และนม 200 มิลลิลิตร อย่างไรก็ตาม ถ้าใช้น้ำแทนนมจะได้ส่วนผสมที่เบาบางและอบได้กรอบกว่า แต่จะหวานน้อยกว่า นอกจากนี้ยังสามารถทอดในกระทะเหล็กหล่อหรืออุปกรณ์ในลักษณะคล้ายคลึงกันได้ด้วย ตำราอาหารใน ค.ศ. 1926 ยังระบุว่ายอร์กเชอร์พุดดิงสามารถเสิร์ฟเป็นของหวานได้ โดยใช้กระดาษรองอบกันไขมันปิดด้านบนเพื่อนึ่งให้สุกและเสิร์ฟเคียงกับแยม เนย และน้ำตาล
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
ในสหราชอาณาจักรมีการฉลองวันยอร์กเชอร์พุดดิงแห่งชาติทุกวันอาทิตย์แรกของเดือนกุมภาพันธ์ตั้งแต่ ค.ศ. 2007 ส่วนในสหรัฐจะฉลองในวันที่ 13 ตุลาคม
ยอร์กเชอร์พุดดิงในปัจจุบันนิยมทำให้ฟู ราชสมาคมเคมีแห่งสหราชอาณาจักรได้เสนอใน ค.ศ. 2008 ว่า "ยอร์กเชอร์พุดดิงจะไม่ใช่ยอร์กเชอร์พุดดิงถ้ามันสูงไม่ถึง "
บริษัทที-โมไบล์ซึ่งเป็นบริษัทให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ในสหราชอาณาจักรได้จัดอันดับความนิยมสิ่งที่ผู้คนรักเกี่ยวกับสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2012 ยอร์กเชอร์พุดดิงได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่สิบ