โตโยต้า คราวน์

โตโยต้า คราวน์  เป็นรถยนต์นั่งประเภทหรูหราขนาดกลางของโตโยต้า พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนนในประเทศญี่ปุ่น เริ่มต้นนั้นถูกออกแบบมาเพื่อใช้เป็นรถแท็กซี่ ตลอดช่วงการผลิตของคราวน์นั้น เป็นที่ปรากฏเพียงเล็กน้อยที่มีการใช้คราวน์แบบซีดานเป็นแท็กซี่ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2538 โตโยต้าได้แตกแขนงคราวน์แบบซีดานออกมาสำหรับใช้เป็นรถแท็กซี่โดยเฉพาะ คือ คราวน์ คอมฟอร์ท นอกจากนี้ โตโยต้า คราวน์ยังได้รับการไว้วางใจในกิจการตำรวจทั่วประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย รวมถึงการรับส่งเจ้าหน้าที่รัฐในทุกระดับ
ในประเทศญี่ปุ่น จะสามารถหาซื้อโตโยต้าคราวน์ได้เฉพาะช่องทางของตัวแทนจำหน่ายค้าปลีกของโตโยต้าเท่านั้น คราวน์จัดว่าเป็นรถซีดานที่เก่าแก่ที่สุดของโตโยต้าที่ยังอยู่ในสายการผลิต หากเทียบสถานะและเกียรติภูมิของคราวน์ในบรรดารถญี่ปุ่นแล้ว เป็นรองแต่เพียงคราวน์ มาเจสตา และ เซ็นทูรี เท่านั้น
โตโยต้า คราวน์ถูกใช้เป็นรถรับรองอย่างแพร่หลายในหลากบริษัทของญี่ปุ่น ในบางประเทศ โตโยต้า คราวน์จัดว่าเป็นรถที่มีราคาแพงมาก ดังนั้นเมื่อโตโยต้า เครสสิด้าได้รับการอนุญาตให้ส่งออกในต้นทศวรรษที่ 1980 คราวน์จึงถูกแทนที่ด้วยรถรุ่นดังกล่าว
Crown (クラウン)
ไม่ใช่แค่รถยนต์ของโตโยต้าเท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งในรถยนต์ที่เป็นตัวแทนของประเทศญี่ปุ่น และยังเป็นแบรนด์ที่มีประวัติศาสตร์เก่าแก่ที่สุดในบรรดารถของโตโยต้าอีกด้วย รุ่นแรกเปิดตัวในฐานะรถที่ออกแบบและผลิตในประเทศญี่ปุ่นทั้งหมดเป็นครั้งแรก และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็ได้ครองตำแหน่งรถระดับบนสุดในบรรดารถตลาดมวลชนของโตโยต้ามาอย่างยาวนาน อีกทั้งยังเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในฐานะรถหรู ดังจะเห็นได้จากสโลแกน “สักวันหนึ่งฉันจะได้ครอบครองคราวน์/สักวันหนึ่ง...ฉันจะขับคราวน์” (いつかはクラウン) ของรุ่นที่ 7
Crown ถูกพัฒนาให้เป็นรถยนต์ส่วนบุคคลสำหรับเจ้าของรถตั้งแต่เริ่มแรก และได้สะท้อนภาพลักษณ์ของรถหรูสัญชาติญี่ปุ่นที่ผู้บริโภคต้องการในแต่ละยุคสมัยผ่านแนวคิดของโตโยต้า นอกจากนี้ยังถูกใช้งานเป็นรถประจำตำแหน่งของหน่วยงานราชการ และรถประจำตำแหน่งขององค์กรธุรกิจต่าง ๆ อีกด้วย
ในอีกด้านหนึ่ง ไม่ได้มีเพียงภาพลักษณ์ของความหรูหราเท่านั้น แต่ยังเป็นที่นิยมใช้ในรูปแบบของรถเพื่อการพาณิชย์หรือรถเฉพาะกิจ เช่น แท็กซี่, รถลีมูซีน, รถฝึกหัดขับขี่, รถสายตรวจ และรถพยาบาล ด้วยเหตุผลด้านความน่าเชื่อถือ ความทนทาน และสมรรถนะในการขับขี่ที่ยอดเยี่ยม
รูปแบบตัวถังหลักของ Crown คือซีดาน แต่ในอดีตก็มีรูปแบบอื่น ๆ เช่น ฮาร์ดท็อป, สเตชั่นแวกอน, ไลท์แวน และรถกระบะ
รุ่นที่มียอดขายสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ Crown คือรุ่นที่ 8 ซึ่งเปิดตัวในปี 1987 (โชวะ 62)
รุ่นย่อยต่าง ๆ.
หัวข้อนี้จะกล่าวถึง Crown สายหลักที่มีตัว Royal เป็นรุ่นหลัก สำหรับรุ่นย่อยหรือรุ่นที่เปลี่ยนตรา (รีแบดจ์) โปรดดูบทความแยก
Crown Athlete (クラウンアスリート).
ใน Crown รุ่นที่ 8 และรุ่นที่ 11 ถึง 14 ได้มีการตั้งค่ารุ่นย่อยที่ชื่อว่า "Crown Athlete" ซึ่งเป็นรุ่นที่เพิ่มสมรรถนะในการขับขี่ มีสไตล์แบบสปอร์ต แตกต่างจากรุ่น Royal ที่มุ่งเน้นความหรูหรา โดยมีลักษณะภายนอกแบบรถสปอร์ต, การติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบ, การเพิ่มขนาดความจุของเครื่องยนต์ และการพัฒนาในด้านสมรรถนะอื่น ๆ
Toyopet Crown – รุ่นที่ 1 (RS/S10/S20/S30; พ.ศ. 2498-2505).
โฉมนี้ ใช้รหัสโมเดลว่า โมเดล RS กับโมเดล S30 เริ่มการผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2498 โดยในช่วงแรก เครื่องยนต์จะเป็นเครื่องยนต์ขนาดเล็ก 1.5 ลิตร แต่ต่อมาก็มีเครื่องยนต์รุ่นพิเศษ ขนาด 1.9 ลิตร แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังใช้เครื่องขนาด 1.5 ลิตร เป็นมาตรฐานไปจนจนยุคของโฉมใน พ.ศ. 2505 โดยจุดเด่นของรุ่นนี้มีทั้งช่วงล่างแบบ ดับเบิ้ลวิชโบน (ในช่วงล่างด้านหน้า ส่วนด้านหลังยังคงเป็นแบบแหนบ) และ ใช้เกียร์กึ่งอัตโนมัติ 2 จังหวะในชื่อ Toyoguild
รถรุ่นนี้เริ่มต้นการพัฒนาในปี 1952 (โชวะ 27) โดยมี "ระบบหัวหน้าผู้ดูแลโครงการ" ซึ่งเป็นระบบเฉพาะของโตโยต้าที่เริ่มใช้งานในปี 1953 (โชวะ 28) โดยมีวิศวกรที่ทำหน้าที่เหมือนผู้จัดการคือ เคนยะ นาคามูระ เป็นหัวหน้าโครงการ แม้จะใช้ชิ้นส่วนของรถอเมริกันเป็นต้นแบบ แต่รถคันนี้ก็ถูกออกแบบและพัฒนาด้วยดีไซน์และเทคโนโลยีของญี่ปุ่นล้วน ๆ โดยไม่ได้ร่วมมือกับผู้ผลิตจากต่างประเทศแต่อย่างใด
การออกแบบภายนอกเป็นผลงานของฝ่ายดีไซน์ภายในของโตโยต้า ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากรถยนต์อเมริกันที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของรถหรูหลังสงครามแปซิฟิก โครงสร้างตัวถังโดดเด่นด้วยประตูแบบเปิดออกสองฝั่ง (suicide door) เพื่อความสะดวกในการขึ้น-ลงจากเบาะหลัง
เครื่องยนต์ที่ใช้คือเครื่องยนต์แบบ R ซึ่งเป็นเครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบเรียง OHV ระบายความร้อนด้วยน้ำ ขนาด 1.5 ลิตร 48 แรงม้า ซึ่งถูกนำมาจากรุ่นโตโยเพ็ท ซูเปอร์ ที่เปิดตัวมาก่อนหน้านั้นในปี 1953 ระบบเกียร์ธรรมดาแบบคอลัมน์ชิฟต์ 3 สปีด (ที่โตโยต้าเรียกว่ารีโมตคอนโทรล) มาพร้อมกับซิงโครไนเซอร์ในเกียร์ 2 และ 3 ความเร็วสูงสุดตามสเปกอยู่ที่ 100 กม./ชม.
แม้จะไม่เข้าเกณฑ์แนวคิด "รถยนต์สำหรับประชาชน" ที่กระทรวงการค้าและอุตสาหกรรมเสนอในปีเดียวกัน เนื่องจากทั้งสเปกเครื่องยนต์และราคาจำหน่าย (1,015,000 เยน) สูงเกินไป แต่มันก็ถือเป็น "สัญลักษณ์ของสถานะทางสังคม" ตั้งแต่เริ่มเปิดตัว
โครงสร้างแชสซีที่ใช้ไม่ใช่เฟรมพื้นฐานร่วมกับรถบรรทุกแบบเดิม แต่เป็นแชสซีแบบพื้นเตี้ยที่ออกแบบมาเฉพาะสำหรับรถยนต์นั่ง ระบบกันสะเทือนด้านหน้าเป็นแบบอิสระปีกนกคู่พร้อมคอยล์สปริง ด้านหลังเป็นเพลาทรงตัวแข็งหรือที่เรียกกันว่าคานแข็ง (Rigid Axle) แขวนด้วยแหนบรูปครึ่งวงรี เนื่องจากในยุคนั้นถนนในญี่ปุ่นยังไม่ได้รับการปูยางอย่างทั่วถึง การใช้ระบบกันสะเทือนแบบอิสระจึงแทบไม่มีในรถญี่ปุ่น โตโยต้าเคยพยายามใช้กับรุ่น Toyopet SA ในปี 1947 แต่ไม่ประสบความสำเร็จเพราะขาดความทนทาน อย่างไรก็ตาม คราวน์สามารถเอาชนะข้อกังวลนี้ได้ด้วยการทดสอบวิ่งระยะยาวจนพัฒนาเป็นระบบกันสะเทือนอิสระที่ทนทานพอสำหรับถนนแย่ ๆ
ด้านหลังยังคงใช้เพลาคงที่ แต่ด้วยผลงานวิจัยของศาสตราจารย์วะตะริ อะสึชิ แห่งมหาวิทยาลัยโตเกียว จึงลดจำนวนแผ่นแหนบเหลือเพียง 3 แผ่นเพื่อลดแรงเสียดทานระหว่างแผ่น เพิ่มความนุ่มนวลในการขับขี่ พร้อมกับใช้เทคนิคเสริมความแข็งแรงของเหล็กด้วยการ shot peening และติดตั้งโช้กอัพควบคู่กัน ซึ่งต่อมากลายเป็นมาตรฐานในอุตสาหกรรม
ในส่วนของระบบส่งกำลัง คราวน์เป็นรถญี่ปุ่นคันแรกที่ใช้เฟืองไฮพอยด์ (Hypoid gear) เพื่อช่วยให้พื้นรถต่ำลงและลดเสียงรบกวน โตโยต้าจึงนำเข้าเครื่องเจียรเฟืองไฮพอยด์ของบริษัท Gleason จากสหรัฐฯ ภายในปี 1953 เพื่อรองรับการผลิตจำนวนมาก
เพื่อตอบรับกับการผลิตจำนวนมากด้วยระบบปั๊มขึ้นรูป (press forming) อย่างจริงจัง โตโยต้านำเข้าเครื่องปั๊มไฮเทคของบริษัท Danly จากอเมริกา 14 เครื่องไปติดตั้งในโรงงาน Motomachi ซึ่งเครื่องหนึ่งในนั้นยังจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เทคโนโลยีอุตสาหกรรมโตโยต้าจนถึงปัจจุบัน
ในขณะที่รุ่นคราวน์มุ่งเป้าไปที่รถหรูสำหรับบุคคลทั่วไป ในตลาดรถแท็กซี่และพาณิชย์ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับความทนทานของระบบกันสะเทือนอิสระ โตโยต้าจึงมอบหมายให้บริษัท Kanto Auto Works ซึ่งเป็นบริษัทในเครือ ออกแบบและผลิตรุ่น “Toyopet Master” (รถซีดาน) และรุ่นเพื่อการพาณิชย์คือ “Masterline” (ไลท์แวนและปิกอัพ) โดยใช้โครงสร้างแขวนล้อแบบแหนบหลายชั้น ทั้งล้อหน้าและหลังเพื่อความแข็งแกร่งแบบเดียวกับรถบรรทุก แต่ใช้ระบบส่งกำลังเดียวกับคราวน์
อย่างไรก็ตาม เมื่อคราวน์เริ่มถูกนำไปใช้ในรถแท็กซี่และพิสูจน์ได้ว่าไม่มีปัญหาเรื่องความทนทาน ระบบกันสะเทือนอิสระก็ได้รับการยอมรับ ส่งผลให้รุ่น Master ถูกยกเลิกในระยะเวลาอันสั้น ส่วน Masterline ก็เปลี่ยนไปใช้โครงสร้างตัวถังเดียวกับคราวน์รุ่น S20 ในเวลาต่อมา แม่พิมพ์สำหรับปั๊มขึ้นรูปของ Master ที่เหลืออยู่ถูกนำไปใช้ในรุ่น Stout และ Corona รุ่นแรก เพื่อลดการสูญเสียจากการยุติการผลิตอย่างกะทันหัน
สเปครถส่งออก.
ตุลาคม 1957 – เริ่มส่งออกไปยังสหรัฐอเมริกา โดยบริษัท Toyota Motor Sales, U.S.A., Inc. (TMS) ซึ่งก่อตั้งโดยโตโยต้า มอเตอร์ อินดัสทรี และโตโยต้า มอเตอร์ เซลส์ เป็นรถส่งออกสู่สหรัฐฯ คันแรกของโตโยต้า และเป็นพวงมาลัยซ้าย
เครื่องยนต์ 1.5 ลิตรมีแรงไม่พออย่างชัดเจน ไม่สามารถขับขึ้นทางลาดของทางด่วนระหว่างรัฐที่เริ่มแพร่หลายได้อย่างราบรื่น แม้จะเปลี่ยนเป็นเครื่อง 1.9 ลิตรในภายหลัง แต่ก็ยังมีปัญหาเครื่องร้อนเกินในความเร็วสูงต่อเนื่อง และโครงสร้างแชสซีก็มีปัญหาเรื่องความมั่นคง
ผู้ใช้ร้องเรียนว่า "เช้า ๆ สตาร์ทรถไม่ได้เพราะแบตหมด" ระบบไฟไม่เชื่อถือได้ นอกจากนี้ราคายังแข่งขันไม่ได้ เพราะแพงกว่ารถอเมริกันขนาดฟูลไซส์รุ่นพื้นฐาน 6 สูบ หรือแม้แต่รถขนาดคอมแพกต์ของ AMC Rambler ที่ใหญ่กว่าคราวน์ แต่ถูกกว่า
ด้วยช่องว่างด้านเทคโนโลยีที่ยังห่างไกลจากรถอเมริกันในขณะนั้น จึงถูกล้อเลียนว่า “TOYPET (ของเล่น)” แทน TOYOPET ทำให้ในปี 1960 โตโยต้าต้องระงับการส่งออกไปสหรัฐฯ ชั่วคราว
แม้จะก่อตั้งเครือข่ายตัวแทนจำหน่ายไว้แล้ว แต่เมื่อไม่มีสินค้าหลักเหลือ จึงต้องใช้ เป็นตัวแทนจนกว่าจะสามารถส่งออกคราวน์รุ่นปรับปรุงใหม่และรุ่น ได้อีกครั้ง
ยอดการจดทะเบียนรถใหม่ของคราวน์รุ่นแรกจนถึงเดือนสุดท้ายของการผลิต:.
153,528 คัน
Toyopet Crown – รุ่นที่ 2 (S40; พ.ศ. 2505-2510).
โฉมนี้ ใช้รหัสโมเดลว่า โมเดล S40 เริ่มผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2505 โดยในช่วงแรกจะเป็นเครื่องยนต์มาตรฐาน 4 สูบ แต่ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ก็เริ่มมีการผลิตเครื่องยนต์คราวน์รุ่น M ซึ่งมี 6 สูบ แต่ในโฉมนี้ คราวน์เริ่มมีการผลิตรถแบบ Wagon ซึ่งก็จะผลิตคู่กับคราวน์แบบซีดานต่อไป
โฉมนี้ คราวน์มีความกว้าง ยาว และความดึงดูดใจลูกค้ามากขึ้น โดยเฉพาะใน พ.ศ. 2507 ก็เริ่มมีการผลิตรุ่น Crown Eight ใช้พลังจากเครื่องยนต์ V8 2.6 ลิตร ระบบเกียร์อัตโนมัติในรุ่นนี้ได้รับการพัฒนาต่อมา เป็นแบบอัตโนมัติทั้งระบบ โดยยังคงใช้ชื่อเรียกจากรุ่นที่แล้ว
ตัวถังที่ใหญ่ขึ้นตามมาตรฐานรถยนต์ขนาดเล็กใหม่
ตามมาตรฐานใหม่ของรถยนต์ขนาดเล็ก ตัวถังของรุ่นนี้จึงยาวและกว้างกว่ารุ่นก่อน โดยการออกแบบภายนอกได้รับอิทธิพลอย่างมากจากรถยนต์อเมริกันในยุคนั้น ใช้แนวทางที่เรียกว่า “Flat Deck Style” ซึ่งมี Ford Falcon ปี 1960 เป็นต้นแบบโดยตรง จุดเด่นคือ ไฟถอยหลังที่รวมเข้ากับไฟท้ายในดีไซน์ “ตาเศร้า” และกระจังหน้า–แถบตกแต่งด้านท้ายที่ทำจากอะลูมิเนียมอัลลอยด์ (duralumin) โดยใช้ตัว “T” ซึ่งเป็นอักษรย่อของ Toyota เป็นแรงบันดาลใจ
ตรา "มงกุฎ" ที่กระจังหน้า
ตราสัญลักษณ์ "มงกุฎ" ที่ติดตั้งที่กระจังหน้าของรุ่นนี้ ได้กลายเป็นดีไซน์มาตรฐานที่ใช้ต่อเนื่องมายาวนานจนถึงรุ่นที่ 11 (รุ่นที่ 12 เป็นต้นไป มีการปรับแต่งบางส่วน)
พัฒนาเพื่อรองรับ “ยุคทางด่วน”
ในด้านสมรรถนะ มีการปรับปรุงครั้งใหญ่เพื่อให้รองรับ “ยุคของทางด่วน” ที่เริ่มต้นในขณะนั้น โดยโครงสร้างตัวถังเปลี่ยนจากแบบ Ladder Frame ต่ำของรุ่นแรก มาเป็นเฟรมแบบ X ที่มีความแข็งแรงมากกว่า ซึ่งเป็นเลย์เอาต์ที่ General Motors นำมาใช้ใน Cadillac ปี 1957 และใช้กับ Pontiac และ Chevrolet ในปีถัดมา (1958) ก่อนจะถูกเปลี่ยนเป็นเฟรมแบบ Perimeter ในช่วงกลางทศวรรษ 1960
สไตล์ภายนอกที่คล้าย Ford และการใช้เฟรมแบบ X นี้ บ่งบอกถึงอิทธิพลจากรถยนต์อเมริกันที่ยังคงชัดเจน
เครื่องยนต์
ยังคงใช้เครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบเรียง OHV รหัส 3R (ขนาด 1.9 ลิตร) ต่อไป แต่ห้องเครื่องได้รับการออกแบบไว้แต่แรกให้สามารถติดตั้งเครื่องยนต์ 6 สูบเรียงได้ง่าย รุ่นที่ติดตั้งเครื่องยนต์ 6 สูบ M (ซึ่งเป็น SOHC รุ่นแรกของ Toyota ด้วย) เริ่มวางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน ปี 1965
รุ่นตัวถังและเกียร์
นอกจากรุ่น Sedan (RS40/RS41) แล้ว ยังมี Wagon ที่เรียกว่า “Custom” (รหัส RS46G) ซึ่งมีระบบเกียร์กึ่งอัตโนมัติ Toyoglide ทั้งใน Sedan และ Custom
Custom ใช้ตัวถังร่วมกับ Masterline S40 Van แต่ตกแต่งภายในเทียบเท่ารถเก๋ง พร้อมเบาะเสริมแบบ Jump Seat พับเก็บได้สำหรับผู้โดยสาร 2 คนในห้องสัมภาระ
การแข่งขันและการผลิตในต่างประเทศ
ในรายการ Japan Grand Prix ครั้งที่ 1 นักแข่ง Hiroaki Taga ได้คว้าชัยในรุ่นของเขา
ในเกาหลีใต้ บริษัทรถยนต์ Shinjin (ปัจจุบันคือ GM Korea) ได้ประกอบรถรุ่นนี้แบบ Knock-Down ซึ่งการผลิตโดย Shinjin ดำเนินต่อไปจนถึงรุ่น “ปลาวาฬ (Kujira) Crown”
พรีเซนเตอร์โฆษณา
เริ่มจากรุ่นนี้ นักแสดงชื่อดัง Sou Yamamura ได้รับเลือกเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณา ซึ่งดำรงตำแหน่งนี้อย่างยาวนานจนถึงรุ่นที่ 6 ในปี 1983 (ยกเว้นช่วงเปิดตัวรุ่นที่ 4)
Crown Eight (G10).
คราวน์เอท (CROWN EIGHT) คือ รถยนต์นั่งหรูขนาดใหญ่ที่โตโยต้า มอเตอร์ ผลิตระหว่างปี ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) ถึง 1967 (พ.ศ. 2510)
นี่คือรถยนต์นั่งที่ผลิตในญี่ปุ่นคันแรกที่ติดตั้งเครื่องยนต์แบบ V8 และความสำเร็จของรุ่นนี้เอง ได้นำไปสู่การพัฒนา Toyota Century ที่เปิดตัวในปี ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510)
ภาพรวม.
Toyota Crown ซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1955 (พ.ศ. 2498) ได้ครองตลาดรถยนต์ส่วนบุคคล รวมถึงรถแท็กซี่และรถเช่าอย่างแพร่หลายในช่วงต้นทศวรรษ 1960 แต่สำหรับรถยนต์ราชการหรือรถสำหรับ VIP ในหน่วยงานราชการและบริษัทใหญ่ ยังเป็นรถยนต์ฟูลไซซ์ที่นำเข้าจากอเมริกาเป็นหลัก
โตโยต้าจึงมุ่งเจาะตลาดดังกล่าว โดยในงาน All Japan Motor Show (โตเกียวมอเตอร์โชว์) ช่วงฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1963 (พ.ศ. 2506) ได้จัดแสดงรถซีดานขนาดใหญ่ที่พัฒนาขึ้นจาก Crown รุ่น RS40 เป็นครั้งแรก และในวันที่ 20 เมษายน ปี ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) ก็ได้วางจำหน่ายในชื่อ "Crown Eight" นับเป็นรถยนต์หมายเลขทะเบียน 3 (3-Number Car) คันแรกของโตโยต้า
รหัสรุ่นของ Crown Eight คือ VG10 ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่าเป็นคนละโมเดลกับ Crown ทั่วไปโดยสิ้นเชิง ราคา ณ หน้าร้านในโตเกียวอยู่ที่ 1.65 ล้านเยน โดยตั้งเป้าการผลิตเบื้องต้นไว้ที่ 500 คันต่อปี
แม้ว่า Prince Gloria Grand รุ่นเครื่องยนต์ 6 สูบเรียงขนาด 2.5 ลิตรจากบริษัท Prince Motors จะได้เป็นรถประจำตำแหน่งของราชวงศ์ญี่ปุ่นและสำนักงานราชวังหลวง แต่ Crown Eight ก็ถูกนำไปใช้เป็นรถประจำตำแหน่งของ นายกรัฐมนตรี Sato Eisaku ในช่วงเวลานั้น ซึ่งถือเป็นผลงานที่โดดเด่นและทัดเทียมกัน
ในปี ค.ศ. 1965 (พ.ศ. 2508) ได้มีการปรับโฉมเล็กน้อยพร้อมกับ Crown ทั่วไป และมีการเพิ่มรุ่นพื้นฐานอย่าง Special Grade และรุ่นเกียร์ธรรมดา 4 สปีดแบบคันเกียร์บนพื้น
ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510) โตโยต้าได้หยุดการผลิตและจำหน่าย Crown Eight โดยมี Century เข้ามารับช่วงต่อ ยอดผลิตรวมอยู่ที่ 3,834 คัน
หลังจากนั้น ในตระกูล Crown ไม่มีการใช้เครื่องยนต์ V8 อีกเลย จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1987 (พ.ศ. 2530) ซึ่งเป็นช่วงการปรับโฉมของ Crown รุ่นที่ 8 ที่ได้มีการติดตั้งเครื่องยนต์ 1UZ-FE ขนาด 3,968 ซีซี ซึ่งเป็น V8 อีกครั้ง
โครงสร้าง.
จุดเด่นที่สุดของรถรุ่นนี้คือ การเป็นรถยนต์นั่งที่ผลิตในญี่ปุ่นคันแรกที่ใช้เครื่องยนต์ V8 แบบระบายความร้อนด้วยน้ำ (OHV ขนาด 2,599 ซีซี ให้กำลัง 115 แรงม้า) โดยเครื่องยนต์นี้ผลิตจากอะลูมิเนียมล้วน
โครงสร้างตัวถังก็ถือว่าโดดเด่น โดยแม้จะใช้การออกแบบและโครงสร้างพื้นฐานร่วมกับ RS40 (ใช้โครงสร้างแบบกึ่งโมโนค็อกผสานกับซับเฟรม) แต่ตัวรถมีขนาดใหญ่กว่า โดยมีความยาวรวมเพิ่มขึ้น 120 มม. เป็น 4,720 มม. (RS40 = 4,610 มม.) และความกว้างเพิ่มขึ้น 150 มม. เป็น 1,845 มม. (RS40 = 1,695 มม.)
เมื่อเทียบกับ Crown รุ่นปัจจุบัน (ข้อมูล ณ ตุลาคม 2022) แม้ Crown Crossover รุ่น SH35 จะกว้างถึง 1,840 มม. แต่ก็ยังน้อยกว่า Crown Eight ซึ่งถือเป็น Crown ที่มีความกว้างมากที่สุดในประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม Crown Sport ที่วางจำหน่ายในปี 2023 จะมีความกว้างถึง 1,880 มม. และ Crown Sedan ที่จะตามมาภายหลังจะกว้างถึง 1,890 มม. จึงจะเป็นรุ่นที่ทำลายสถิติความกว้างเดิมของ Crown Eight ในที่สุด
ในขณะที่คู่แข่งในประเทศอย่าง Nissan Cedric Special (เปิดตัว ก.พ. 1963) และ Prince Grand Gloria (เปิดตัว พ.ค. 1963) ใช้โครงสร้างตัวถังเดิม หรือแค่ยืดฐานล้อเล็กน้อยพร้อมเพิ่มขนาดเครื่องยนต์เป็น 2.5–2.6 ลิตร แต่ Crown Eight นั้นโดดเด่นด้วยสัดส่วนและพื้นที่ภายในแบบรถหรูขนาดใหญ่ที่แท้จริง จนมีคำกล่าวว่า “สามารถเอนเบาะลงมาเล่นไพ่นกกระจอกได้เลย” แสดงถึงความกว้างขวางที่เหนือชั้น
อุปกรณ์และระบบต่าง ๆ.
Crown Eight ยังมาพร้อมอุปกรณ์สุดหรูในยุคนั้น เช่น:
ระบบ ล็อคประตูด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า ที่ติดตั้งใน Crown Eight ไม่ใช่แบบ Central Lock ที่รู้จักในภายหลัง แต่เป็นระบบที่ทำให้เปิดประตูได้โดยใช้แรงน้อยมาก โดยตัวกลอนประตูจะทำงานผ่านแม่เหล็กไฟฟ้า และมือจับประตูจะเป็นเพียงสวิตช์ไฟฟ้า
อย่างไรก็ตาม ระบบนี้มีข้อเสียสำคัญคือ หากแบตเตอรี่หมด ระบบจะไม่ทำงาน ทำให้เปิดประตูไม่ได้ และด้วยเหตุนี้เอง ระบบดังกล่าวจึง ไม่ได้สืบทอดต่อในรุ่น Century ที่ตามมา
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย.
ในช่วงที่ Crown Eight วางขายอยู่นั้น คุณ Yamaguchi Noboru ประธานบริษัท Aichi Toyota (ดีลเลอร์ของโตโยต้ามาตั้งแต่ก่อตั้ง) ซึ่งยังเป็นเจ้าของม้าแข่งด้วย ได้ตั้งชื่อม้าแข่งเพศเมียตัวหนึ่งว่า “Crown Eight” และยื่นคำขอต่อ สมาคมแข่งม้ากลางแห่งญี่ปุ่น (JRA)
แต่คำขอถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลว่า “ห้ามใช้ชื่อที่เหมือนกับสินค้า” ทำให้เขาต้องเปลี่ยนชื่อม้าเป็น Eight Crown แทน
ต่อมา Eight Crown ได้คว้าแชมป์ในรายการ Hanshin 3-Year-Old Stakes และ Takarazuka Kinen และยังเป็นแม่พันธุ์ให้กำเนิดม้าแข่งชื่อดังอย่าง Naoki ผู้ชนะ Takarazuka Kinen เช่นกัน
Toyopet Crown – รุ่นที่ 3 (S50; พ.ศ. 2510-2514).
โฉมนี้ ใช้รหัสโมเดลว่า S50 โดยโฉมนี้เป็นโฉมที่คราวน์เริ่มมีการผลิตตัวถังแบบ Pick-up (ซึ่งมีใช้กับโฉมที่ 3 เพียงโฉมเดียว) กับ Hardtop Coupe 2 ประตู ซึ่งเป็นโฉมที่คราวน์เปลี่ยนไปไม่มากนักจากโฉมก่อน แต่เพิ่มรายละเอียดเข้าไปในรถบ้าง ซึ่งรถที่คราวน์ผลิตส่งออก จะใช้รถรุ่น 2M ขนาด 2.3 ลิตร โดยจุดเด่นที่เพิ่มมาในรุ่นนี้มีอาทิเช่น พวงมาลัยพาวเวอร์,กระจกอัดซ้อนนิรภัย,กระจกไฟฟ้าและดิสก์เบรกล้อหน้ 
รุ่นนี้มีดีไซน์ที่ต่ำและยาวขึ้นเมื่อเทียบกับรุ่นก่อน มาพร้อมแนวคิด “ความงามแบบญี่ปุ่น”「日本の美」 และเป็นรถรุ่นแรกที่ถูกออกแบบจาก Design Dome ซึ่งเป็นศูนย์ออกแบบของ Toyota ที่เพิ่งสร้างเสร็จในปีก่อนหน้านั้น นับตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป โครงสร้างเฟรมแบบ Perimeter Frame ต่อมากลายเป็นเอกลักษณ์ที่สืบทอดมายาวนานใน Toyota Crown ก็ได้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรก (โดยโครงสร้างแบบ Perimeter Frame นั้นเพิ่งเริ่มนิยมใช้โดย GM ในช่วงก่อนหน้าไม่นาน) ด้วยโครงสร้างนี้ พื้นรถจึงเตี้ยลง ส่งผลให้การอยู่อาศัยภายในรถสะดวกสบายยิ่งขึ้นเมื่อใช้ร่วมกับกระจกโค้ง นอกจากนี้ยังมีการใช้วัสดุเก็บเสียงในหลายจุดเพื่อเพิ่มความเงียบในห้องโดยสาร และใช้จุดเด่นนี้เป็นจุดขายหลักในการโฆษณาอีกด้วย 
ในรุ่นก่อนหน้านี้ รุ่น Masterline ได้ถูกยกเลิก และนับตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป รถเพื่อการพาณิชย์ (เช่น แวน และรถกระบะ) ก็ได้รับการใช้ชื่อ “Crown” เช่นเดียวกับรุ่นโดยสาร แม้ว่ารุ่น “แวน” และ “คัสตอม” (รุ่นสเตชั่นแวกอน) จะใช้ตัวถังร่วมกัน แต่ก็มีความแตกต่างกันในส่วนของภายนอก-ภายใน, อุปกรณ์ต่าง ๆ, อัตราทดเฟืองท้าย และแม้แต่ประตูท้าย โดยหน้าต่างหลังของทั้งสองรุ่นสามารถเลื่อนขึ้นลงได้ แต่ในรุ่นแวน ประตูหลังเปิดแบบพับลงด้านล่างเหมือนรถกระบะ ในขณะที่รุ่นคัสตอมใช้แบบบานเปิดด้านข้างโดยมีบานพับอยู่ทางขวา นอกจากนี้ ในห้องบรรทุกสัมภาระยังมีเบาะแบบพับเก็บ (Jump Seat) ที่สามารถกางออกได้ ทำให้รองรับผู้โดยสารได้สูงสุดถึง 8 คน
ในส่วนของรุ่นย่อย รุ่นที่ใช้เครื่องยนต์ตระกูล M ประกอบด้วย “Crown S”, “Super Deluxe”, “Deluxe”, “Owner Deluxe”, และ “Standard” ส่วนรุ่นที่ใช้เครื่องยนต์ 5R มี “Owner Special” และ “Standard” ทำให้โครงสร้างหลักของไลน์อัพกลายเป็นรถ 6 สูบทั้งหมด ในรุ่น Super Deluxe จะมีอุปกรณ์หรูหรา เช่น ระบบเปิดฝากระโปรงท้ายด้วยไฟฟ้า, วิทยุ AM/FM แบบเลือกคลื่นอัตโนมัติ, นาฬิกาเสียงส้อม (Tuning Fork Clock), ไฟอ่านหนังสือเฉพาะสำหรับเบาะหลัง และกระจกหน้าลามิเนตพร้อมการเคลือบกันแสงจ้า และเพื่อความปลอดภัย ยังติดตั้งหมอนรองศีรษะอีกด้วย
รุ่น Owner Deluxe ซึ่งเป็นรุ่นที่เพิ่มขึ้นใหม่ ถูกออกแบบมาเพื่อตอบโจทย์ผู้ใช้ทั่วไปที่ซื้อใช้เอง (ไม่ใช่รถราชการหรือบริษัท) โดยให้ภายนอกและภายใน รวมถึงอุปกรณ์เทียบเท่ารุ่น Deluxe แต่ตั้งราคาขายไว้เพียง 880,000 เยน (รับรถที่โชว์รูมโตเกียว/โอซาก้า) ซึ่งถือว่าราคาถูกมากเมื่อเทียบกับมาตรฐานรถหรูในยุคนั้น
ในด้านกลยุทธ์การตลาด Toyota ต้องการสลัดภาพลักษณ์เดิม ๆ ของ Crown ที่เน้นใช้ในหน่วยงานหรือบริษัท ให้กลายเป็นรถสำหรับผู้ใช้ทั่วไปมากขึ้น จึงได้ทำแคมเปญโฆษณาที่มุ่งเป้าสู่ผู้ใช้รายบุคคล และเมื่อข้อบังคับเรื่องสีรถถูกยกเลิกในปี 1965 ก็ได้เปิดตัวแคมเปญ “Crown สีขาว” ซึ่งใช้คำโปรยว่า “Crown สีขาว” เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของความหรูหราและความล้ำสมัย โดยเฉพาะการเปิดตัวรุ่น 2 ประตูฮาร์ดท็อป ซึ่งเป็นครั้งแรกในกลุ่มรถระดับนี้ และเป็นครั้งแรกของ Crown ที่มีตัวถังแบบนี้ ถือเป็นรุ่นเรือธงในการสร้างภาพลักษณ์ของแบรนด์ในขณะนั้น
----เหตุการณ์สำคัญ:
----ยอดจดทะเบียนรถใหม่รวมของรุ่นที่ 3 จนถึงเดือนสุดท้ายก่อนเลิกผลิตในประเทศญี่ปุ่นอยู่ที่ 277,641 คัน
รุ่นที่ 4 (S60/S70; พ.ศ. 2514-2517).
โฉมนี้ ใช้รหัสโมเดลว่า S60 กับ S70 เริ่มผลิตใน พ.ศ. 2514 เริ่มมีการผลิตรถทริมแบบ Super Saloon ซึ่งเป็นโฉมสุดท้ายของคราวน์ ที่มีขายใน สหรัฐอเมริกา แต่ก็เป็นโฉมแรกที่คราวน์ ผลิตในยี่ห้อรถชื่อ "โตโยต้า" เพราะก่อนหน้านี้ โตโยต้าไม่ได้ใช้ชื่อนี้ แต่ใช้ชื่อยี่ห้อผลิตภัณฑ์รถว่า "โตโยเพ็ท" (Toyopet) (กล่าวอีกอย่างว่า โฉม 1-3 มีชื่อว่า โตโยเพ็ท คราวน์ (Toyota Crown) พอถึงโฉมที่ 4 เป็นต้นมา จึงจะมีชื่อว่า โตโยต้า คราวน์) ซึ่งโดยส่วนใหญ่ ไฟหน้าจะเป็นวงกลม 2 ดวงต่อข้าง ยกเว้นรถ Hardtop ที่ขายในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น จะมีไฟหน้าเป็นสี่เหลี่ยม โดยจุดเด่นในรุ่นนี้ที่เพิ่มเข้ามาได้แก่ ระบบเกียร์แบบ 3 สปีดควบคุมด้วยไฟฟ้า (EAT) , เป็นรถญี่ปุ่นรุ่นแรกๆที่มีระบบควมคุมเสถียรภาพการทรงตัวในล้อหลัง (rear wheel ESC) และยังถือเป็นรุ่นแรกหัวฉีดน้ำมันแบบอิเล็กทรอนิกส์ (EFI)
ตัวถังมีรูปทรงโค้งมนที่เรียกว่า “Spindle Shape (ทรงแกนหมุน)” ทำให้ได้รับฉายาที่ญี่ปุ่นว่า “ปลาวาฬ” 
จุดเด่นของดีไซน์ที่ล้ำสมัยและแหวกแนว (ออกแบบโดย Toru Nagisa) ได้แก่ การตัดกระจกสามเหลี่ยมออก ใช้ผิวโค้งมากขึ้น และกันชนสีเดียวกับตัวรถ (Colored Bumper) เป็นอุปกรณ์มาตรฐาน ซึ่งได้รับการตอบรับดีในช่วงแรกที่เปิดตัว อย่างไรก็ตาม การออกแบบที่บีบส่วนหน้าของตัวถังทำให้การระบายอากาศเข้าสู่ห้องเครื่องยนต์ไม่เพียงพอ ส่งผลให้เกิดอาการโอเวอร์ฮีตบ่อยครั้งในช่วงฤดูร้อน อีกทั้งรูปร่างส่วนหน้าที่แหลมยังทำให้การกะระยะลำบาก ส่งผลให้มีเสียงวิจารณ์ตามมาอย่างต่อเนื่อง ปัญหาเหล่านี้ทำให้ยอดขายของ Cedric/Gloria ซึ่งเปลี่ยนโฉมในช่วงเวลาเดียวกัน แซงหน้าคราวน์ได้ และมักมีการกล่าวถึงรุ่นนี้ว่าเป็น “ผลงานที่ล้มเหลวที่สุดในประวัติศาสตร์ของคราวน์” อย่างไรก็ตาม ดีไซน์ “Spindle Shape” ที่เป็นเอกลักษณ์และฉายา “ปลาวาฬ” ก็ยังได้รับความนิยมอย่างเหนียวแน่นมาจนถึงปัจจุบัน
ตัวถังมีทั้งหมด 3 แบบ ได้แก่ ซีดาน 4 ประตู, ฮาร์ดท็อป 2 ประตู, คัสตอม (วากอน) (รหัสตัวถัง ฮาร์ดท็อปเป็น S7# ซีรีส์, รุ่นอื่นเป็น S6# ซีรีส์) ในรุ่นนี้ ได้เพิ่มเกรด “Super Saloon” เป็นระดับสูงสุดทั้งในซีดานและฮาร์ดท็อป ส่วนเกรดอื่นยังคงต่อเนื่องจากรุ่นก่อน ได้แก่ “Super Deluxe”, “Deluxe” (ใช้กับทั้งซีดานและฮาร์ดท็อป), “Owner Deluxe” (เฉพาะซีดาน), “SL” (ในช่วงแรกมีเฉพาะฮาร์ดท็อป แต่เพิ่มในซีดานช่วงไมเนอร์เชนจ์), และ “Hardtop” และยังมีเกรด “Deluxe” สำหรับรุ่นแวนด้วย
ในด้านอุปกรณ์ มีการติดตั้ง ESC ล้อหลัง (เทียบเท่า ABS ในปัจจุบัน) และเกียร์อัตโนมัติควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ (EAT) เป็นออปชั่นในรุ่น SL รวมทั้งระบบขับขี่อัตโนมัติ (Auto Drive) ก็มีให้เลือกในรุ่น SL, Super Saloon และ Super Deluxe สำหรับลูกค้า VIP ยังมีเบาะหลังแบบแยกปรับเอนได้ด้วยระบบไฟฟ้า (เมื่อเลือกออปชั่นนี้ เบาะหลังจะเปลี่ยนจากแบบ 3 ที่นั่งเป็น 2 ที่นั่ง)
นอกจากนี้ยังเป็นครั้งแรกของโลกที่มีการติดตั้งระบบ Idling Stop โดยมาในชื่อ EASS (Engine Automatic Stop and Start System) ซึ่งมีเป็นออปชั่นสำหรับรุ่นเกียร์ธรรมดา 
และที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะในประวัติศาสตร์ของคราวน์รุ่นนี้คือ ชื่อสีตัวถังใช้ชื่อภาษาญี่ปุ่นแบบเดียวกับ เช่น “墨花 (โบกุคะ: สีดำ)”, “白鳳 (ฮะคุโฮ: สีขาว)”, “荒磯 (อะไรอิโซะ: สีน้ำเงิน)”
โลโก้ ‘クラウン (CROWN)’ ที่ใช้ในโฆษณาและสื่อต่าง ๆ เป็นตัวอักษรคาตาคานะ ได้เริ่มใช้ตั้งแต่รุ่นนี้และใช้ต่อเนื่องจนถึงรุ่นที่ 8 (รหัส S13#) และยังเป็นรุ่นแรกที่ใช้ตราสัญลักษณ์คราวน์บนเสา C-pillar ซึ่งใช้ต่อเนื่องไปจนถึงรุ่นที่ 14 (ยุติการผลิตในปี 2018)
ในละครโทรทัศน์ “素敵な選TAXI (Suteki na Sentaxi)” ได้มีการใช้รุ่นซีดานที่ผ่านไมเนอร์เชนจ์ของคราวน์รุ่นนี้เป็นรถ ‘เลือกแท็กซี่’ ประจำเรื่อง
----ช่วงเวลาเปิดตัวและการเปลี่ยนแปลงหลัก:
ยอดจดทะเบียนสะสมของรุ่นที่ 4 จนถึงเดือนก่อนหยุดการผลิตในประเทศญี่ปุ่นอยู่ที่ 287,970 คัน
รุ่นที่ 5 (S80/S90/S100; พ.ศ. 2517-2522).
สไตล์การออกแบบของคราวน์รุ่นก่อนหน้านี้ที่เน้นเส้นโค้งซึ่งไม่ประสบความสำเร็จในด้านยอดขาย ได้ถูกปรับใหม่ให้เน้นเส้นตรงเพื่อสื่อถึงความหนักแน่นและหรูหรายิ่งขึ้น พร้อมกับสโลแกนใหม่ว่า “คราวน์อันงดงามของญี่ปุ่น” (รุ่นปี 1974) 「美しい日本のクラウン」 และ “คราวน์รุ่นใหม่อันงดงามของญี่ปุ่น” (รุ่นปี 1976)「美しい日本の新しいクラウン」ที่ช่วยเสริมภาพลักษณ์แบบอนุรักษ์นิยมมากขึ้นไปอีก ตัวถังมีให้เลือกหลายแบบเหมือนเดิม ได้แก่ ซีดาน 4 ประตู, ฮาร์ดท็อป 2 ประตู, วากอน โดยมีการเพิ่มรุ่นใหม่คือ “ฮาร์ดท็อป 4 ประตูแบบมีเสา (Pillared Hardtop)” เข้ามาอีกด้วย ซึ่งมีดีไซน์คล้ายรุ่นฮาร์ดท็อป 2 ประตู แต่คงไว้ซึ่งเสากลางเพื่อเพิ่มความปลอดภัย
ตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป ซีดานถูกวางตำแหน่งให้เป็นรถสำหรับลูกค้าองค์กร ส่วนฮาร์ดท็อป 4 ประตูแบบมีเสา และฮาร์ดท็อป 2 ประตูจะมุ่งเป้าสู่ผู้ใช้ทั่วไป และในรุ่นเครื่องยนต์ 2.6 ลิตร ยังมีการใช้ชื่อเกรด “Royal Saloon (รอยัลซาลูน)” เป็นครั้งแรกอีกด้วย
เช่นเดียวกับรถญี่ปุ่นรุ่นอื่น ๆ ในยุคนั้น คราวน์รุ่นนี้ต้องเผชิญกับปัญหาการควบคุมมลพิษอย่างเข้มงวด (ในช่วงแรก ตัวถังฮาร์ดท็อปใช้รหัสรุ่น S9# และรุ่นอื่น ๆ ใช้ S8# แต่เมื่อมีการปรับให้ผ่านมาตรฐานการควบคุมไอเสีย ตัวถังทั้งหมดก็ถูกรวมเป็นรหัสรุ่น S10# โดยไม่แบ่งตามประเภทตัวถังอีกต่อไป) มีการติดตั้งอุปกรณ์ใหม่หลายรายการ เช่น ดิสก์เบรก 4 ล้อในรุ่น 2600 Royal Saloon, พวงมาลัยเพาเวอร์แปรผันตามความเร็ว และระบบเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดพร้อมโอเวอร์ไดรฟ์ (เป็นครั้งแรกของโลก) นอกจากนี้ ระบบ ESC (ABS) ซึ่งเริ่มมีในรุ่นก่อนหน้านี้ ก็ถูกออกแบบใหม่ให้การทำงานนุ่มนวลยิ่งขึ้น
สำหรับรุ่น "Standard" ที่ใช้เป็นแท็กซี่ ได้รับการปรับให้เหมาะกับการติดตั้งมิเตอร์ขนาดใหญ่ในขณะนั้น โดยมีช่องสำหรับติดตั้งเครื่องบันทึกเวลา (Tachograph) อยู่ด้านซ้ายของมาตรวัดความเร็ว มีเครื่องปรับอากาศแบบแขวนเป็นอุปกรณ์เสริม และโลโก้อักษรอังกฤษ “CROWN” ที่ใช้ในแค็ตตาล็อกและโฆษณานั้น ก็ใช้แบบเดียวกันเรื่อยมาจนถึงรุ่น S170
ไทม์ไลน์การเปิดตัวและปรับเปลี่ยนต่าง ๆ มีดังนี้:
ยอดจดทะเบียนสะสมจนในประเทศญี่ปุ่นถึงเดือนก่อนการยุติการจำหน่ายคราวน์รุ่นที่ 5 อยู่ที่ 404,699 คัน
รุ่นที่ 6 (S110; พ.ศ. 2522-2526).
สโลแกนโฆษณา ได้แก่ “กลิ่นอายแห่งญี่ปุ่น”, “Crown บอกเล่าความเป็นตัวคุณ” (รุ่นปี 1979), และ “นิดๆ ก็ภูมิใจได้” (รุ่นปี 1981) รูปลักษณ์ภายนอกถูกออกแบบให้ดูเรียบตรงมากขึ้นและมีภาพลักษณ์ที่ดูสไตลิชมากขึ้น รถรุ่นที่ใช้เครื่องยนต์ 2800 ซีซี ได้ติดตั้งกันชนสีเดียวกับตัวรถ (แบบดูดซับแรงกระแทก) ซึ่งนับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รุ่นที่ 4 รหัส S6# และกลายเป็นจุดเด่นด้านการออกแบบ นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์ล้ำสมัยหลายอย่าง เช่น เบาะคนขับปรับไฟฟ้า, คอมพิวเตอร์ควบคุมความเร็วอัตโนมัติ (Cruise Computer), และเครื่องเสียงพร้อมระบบปรับจูนอิเล็กทรอนิกส์ อีกทั้งยังมีตัวเลือกสีทูโทนที่เรียกว่า “โทนนิ่ง” ให้เลือกด้วย เป็น Crown รุ่นสุดท้ายที่มีตัวถัง coupe หรือ 2-door hardtop
ด้วยหน้าตาดุดันของด้านหน้ารถ ทำให้รถรุ่นนี้ถูกเรียกเล่นๆ อย่างเป็นที่รักว่า “โอนิ-คุระ” (鬼クラ, แปลว่า Crown อสูร)
โคมไฟหน้าในรุ่นแรกๆ มีความแตกต่างกันไป: รุ่นฮาร์ดท็อปใช้โคมไฟหน้ารูปทรงไม่สมมาตรแบบ 2 ดวง, รุ่นซีดาน (ยกเว้นรุ่นมาตรฐาน) และวากอนใช้โคมสี่เหลี่ยมแบบ 4 ดวง, ส่วนรุ่นซีดานมาตรฐานและรถตู้ใช้โคมไฟทรงกลมแบบ 4 ดวง สำหรับรุ่นฮาร์ดท็อป 2 ประตูนั้น ได้ยุติการผลิตในเจเนอเรชันนี้ นอกจากนี้ รุ่นฮาร์ดท็อป 2 ประตูยังมีตัวเลือกพิเศษแบบ “Landau Top” ที่เป็นการหุ้มหนังส่วนหลังของหลังคาอีกด้วย
ยอดจดทะเบียนสะสมของ Crown รุ่นที่ 6 นี้จนถึงเดือนสุดท้ายก่อนยุติการจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่น อยู่ที่ 326,891 คัน
รุ่นที่ 7 (S120; พ.ศ. 2526-2530).
คราวน์รุ่นที่ 7 มีสโลแกนชื่อดังเมื่อครั้งเปิดตัวในญี่ปุ่นว่า "สักวันหนึ่ง...ฉันจะขับคราวน์" (いつかはクラウン)
รูปแบบตัวถัง มีการยกเลิกรุ่น 2 ประตูฮาร์ดท็อป เหลือเพียง 3 รูปแบบคือ 4 ประตูฮาร์ดท็อป, 4 ประตูซีดาน, และแวกอน/แวน
ทั้งรุ่นซีดานและ 4 ประตูฮาร์ดท็อปได้รับการออกแบบให้ดูหรูหรามากขึ้นจากรุ่นก่อน (S11#) โดยเน้นเส้นโค้ง และมีจุดเด่นคือการตกแต่งบริเวณเสา C ด้วยพลาสติกซึ่งเรียกว่า "Crystal Pillar"
รุ่น 4 ประตูฮาร์ดท็อปใช้กระจกมองข้างที่ติดบนประตู ในขณะที่รุ่นซีดานใช้กระจกมองข้างบนแก้มหน้า (fender mirror)
----เนื่องจากข้อกำหนดของรถยนต์ขนาดเล็กมีการเปลี่ยนแปลง
ทำให้ตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป ฐานล้อ (wheelbase) ถูกขยาย
ทั้งรุ่น 4 ประตูฮาร์ดท็อปและซีดานมี รุ่นย่อยระดับสูงสุดชื่อ "Royal Saloon G" (ใช้เครื่องยนต์ 5M-GEU ขนาด 2.8 ลิตร รหัสรุ่น MS123)
แม้แต่รุ่น 5 หมายเลข (5-Number หมายถึงขนาดเครื่องต่ำกว่าหรือเท่ากับ 2.0 ลิตร) ก็มีรุ่น "Royal Saloon" ที่ใช้เครื่องยนต์ 1G-GEU ขนาด 2.0 ลิตรเช่นกัน
ทั้ง 3 รุ่นนี้ใช้ช่วงล่างหลังแบบ อิสระ (Independent Suspension) แบบ เซมิ-เทรลลิ่งอาร์ม
นอกจากนี้ Royal Saloon ขนาด 2.0 ลิตร ยังมีแพ็กเกจเสริมชื่อ "S Package" ที่มาพร้อมช่วงล่างแบบสปอร์ตอีกด้วย
----รุ่นพิเศษ (Limited Edition):
----ตลาดต่างประเทศ:
รุ่นที่มีเครื่องยนต์ขนาดใหญ่สุดของตัวถังซีดานยังคงส่งออกเช่นเดิม และในรุ่นนี้ได้เริ่มมีการส่งออกรุ่น ฮาร์ดท็อป ไปยังภูมิภาคตะวันออกกลาง (Gulf region) ด้วย
----ไทม์ไลน์ของการผลิตและการเปลี่ยนแปลง:
----ยอดขายรวมจนถึงเดือนก่อนสิ้นสุดการผลิตของรุ่นที่ 7 อยู่ที่ 539,485 คัน
รุ่นที่ 8 (S130; พ.ศ. 2530-2534).
บอดี้ซีดานผลิตตั้งแต่ปี: 1987-1995
คำโฆษณา (Catchphrase) สำหรับ Toyota Crown รุ่นปี 1987 คือ “เติมเต็มความพึงพอใจ กับคราวน์ใหม่” ส่วนรุ่นปี 1989 คือ “สักวันหนึ่งต้องได้คราวน์... ความปรารถนานั้น บัดนี้ถึงเวลาแล้ว” ซึ่งคำโฆษณาของรุ่นปี 1989 ทำให้เกิดคำเรียกย่อว่า “อิทสึคุระ” (いつクラ) มาจาก “อิทสึกะวะคราวน์” (いつかはクラウン – สักวันหนึ่งต้องได้คราวน์)
ในรุ่น 4 ประตูฮาร์ดท็อป มีรุ่นที่ใช้ตัวถังกว้างพิเศษ (WideBody) สำหรับป้ายทะเบียนแบบ 3 หมายเลขเท่านั้น ซึ่งนอกจากกันชนแล้ว ยังรวมถึงประตูและบังโคลนที่ออกแบบเฉพาะสำหรับรถรุ่นนี้ด้วย รูปทรงโดยรวมยังคงอิงจากรุ่นก่อนที่เน้นเส้นตรง แต่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เช่น แผงตกแต่งตรงเสา C (Crystal Pillar) ถูกถอดออก และใช้เส้นโค้งผสมผสานอย่างชาญฉลาด
สำหรับรุ่นฮาร์ดท็อปที่เน้นผู้ใช้ทั่วไป จะใช้กระจกมองข้างที่ประตูเป็นมาตรฐาน ส่วนรุ่นซีดานสำหรับลูกค้าองค์กรจะใช้กระจกมองข้างที่แก้ม (fender mirror)
ด้านเทคโนโลยีและอุปกรณ์ รถรุ่นนี้มีการติดตั้งช่วงล่างแบบถุงลม (Air Suspension) ในรุ่น Royal Saloon G, ระบบควบคุมการลื่นไถล (Traction Control) และระบบนำทางผ่านหน้าจอ Electro Multi Vision ที่ใช้ข้อมูลจากแผ่น CD-ROM
ระดับรุ่น (Grade)
ดีไซน์แผงหน้าปัด (คอนโซลหน้า) มี 2 แบบคือ “Personal” และ “Formal” โดยแบบ Personal ใช้ในฮาร์ดท็อป ส่วนแบบ Formal ใช้ในซีดานและฮาร์ดท็อปรุ่นคันเกียร์แบบคอลัม (เกียร์คอ)
ล้อมีทั้งหมด 6 แบบ โดย 2 แบบบนสุดเป็นล้ออัลลอย ส่วนที่เหลือเป็นล้อเหล็ก รุ่น Wide Body ใช้ล้ออัลลอย 15 นิ้วทุกรุ่น, Royal Saloon (แบบ 5 หมายเลขและซีดาน) ใช้ล้ออัลลอย 14 นิ้ว, รุ่นอื่นใช้ล้อเหล็ก 14 นิ้ว (แต่สามารถเลือกอัลลอยเป็นออปชั่นได้)
ตราสัญลักษณ์บนกระจังหน้าและด้านหลังแสดงความจุเครื่องยนต์ เช่น “V8” สำหรับ 4.0 ลิตร, “3.0” และ “2.5” ส่วนรุ่น 2.0 ลิตรจะไม่มีติดตรา
การส่งออก รุ่นซีดานเป็นหลัก เน้นตลาดเอเชีย ตะวันออกกลาง และแอฟริกา โดยรุ่น Royal Saloon เป็นที่นิยม และมีการส่งออกรุ่น 4 ประตูฮาร์ดท็อป 3000 Royal Saloon ไปยังฮ่องกง สิงคโปร์ และบางส่วนของตะวันออกกลาง โดยรุ่นที่พบในประเทศไทยส่วนมากจะเป็นบอดี้ซีดานรุ่นรหัส MS132/133 (ต่างกันที่ช่วงล่างคานแข็งกับอิสระ) ซึ่งเป็นรุ่นย่อยสำหรับส่งออกเท่านั้นและเคยจำหน่ายอย่างเป็นทางการโดยโตโยต้าประเทศไทย รถรหัสนี้ไม่มีจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นบ้านเกิด รถที่พบในประเทศไทยเป็นรุ่นที่ถูกตัดอ๊อปชั่นออกหลายสิบรายการจากรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่นต้นฉบับ และสำหรับรุ่น big facelift ที่พบในไทยจะเป็น JZS133 วิธีสังเกตว่าเป็นรถไทยคือกระจังหน้าจะเป็นโลโก้โตโยต้าสามห่วง ไม่ใช่มงกุฎแบบญี่ปุ่นต้นฉบับ ถูกนำเข้ามาจำหน่ายอย่างเป็นทางการโดยโตโยต้าประเทศไทยเช่นกัน
ยอดขาย ช่วงที่เศรษฐกิจฟองสบู่บูม ทำให้ยอดขายรายเดือนบางช่วงแซงหน้ารุ่น Corolla ได้ และยอดขายต่อปีในปี 1988–1990 อยู่ในอันดับ 3 ของรถญี่ปุ่น รองจาก Corolla และ Mark II โดยในปี 1990 มียอดขายสูงสุดตลอดกาลที่ 239,858 คัน โดยรุ่นฮาร์ดท็อปเป็นที่นิยมมากที่สุด
ไทม์ไลน์
รุ่นที่ 9 (S140; พ.ศ. 2534-2538).
สโลแกนของรุ่นนี้คือ "ทุกสิ่ง...เพื่อคราวน์ (すべては、クラウン。)" ตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป รถคราวน์ทุกรุ่นจะมีขนาดตัวถังเป็นหมายเลข 3 ทั้งหมด (3-Number Size) ตั้งแต่รุ่นนี้เช่นกัน รุ่น 4 ประตูฮาร์ดท็อปจะถูกเรียกว่า "Royal Series" และมีรุ่นใหม่ "Royal Touring (ロイヤルツーリング)" ซึ่งมาแทนรุ่น Athlete L เป็นเกรดสปอร์ต โดยติดตั้งเกียร์อัตโนมัติ 5 สปีด
ในขณะเดียวกัน ก็ได้มีการเปิดตัว "Crown Majesta (クラウンマジェスタ)" ซึ่งเป็นรุ่นระดับบนสุดที่พัฒนามาจากรุ่น 4000 Royal Saloon G ของรุ่นก่อน และถือเป็นคราวน์รุ่นแรกที่ใช้โครงสร้างแบบโมโนค็อก (Monocoque Body) สำหรับถุงลมนิรภัยฝั่งคนขับยังคงเป็นอุปกรณ์เสริมในรุ่นฮาร์ดท็อป แต่ในรุ่น Majesta จะมีติดตั้งมาให้เป็นมาตรฐาน
Royal Series ยังคงใช้โครงสร้างตัวถังแบบเฟรมเต็ม (Full-Frame) เช่นเดิม ส่วนรุ่น Sedan และ Wagon/Van ยังคงใช้โครงสร้างเดิมจากรุ่น 130 ที่ได้รับการปรับปรุงเล็กน้อยและยังคงผลิตต่อไป โดยคราวน์รุ่นนี้ถือเป็นรุ่นเดียวที่ไม่มี Sedan แบบมีกรอบกระจกหน้าต่าง
ตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป จะไม่มีการติดตั้งตราสัญลักษณ์รุ่นไว้ที่บังโคลนหน้าอีกต่อไป โดยรุ่นย่อยที่มีได้แก่
ส่วนรุ่นราคาย่อมเยาที่มีในรุ่นก่อนอย่าง "Super Edition" ถูกยกเลิกไป
รุ่นแรกของ Royal Series ได้รับเสียงวิจารณ์ด้านลบจากดีไซน์ที่ดูไม่โดดเด่นเท่ารุ่นก่อน จนถูกตีตราว่าเป็น “ผลงานล้มเหลว” นับตั้งแต่รุ่น S6#/7 เมื่อหลายปีก่อน และยังต้องเผชิญกับยอดขายที่ตกเป็นรองคู่แข่งอย่าง Cedric/Gloria รุ่น Y32 ที่เปิดตัวในช่วงเวลาเดียวกัน
ในช่วงหลัง รถรุ่นนี้เริ่มกลายเป็นของหายากในญี่ปุ่น เนื่องจากถูกแยกชิ้นส่วนตามนโยบายลดภาษีรถอีโคคาร์ (Eco-Car Tax Reduction) และการส่งออกรถมือสองไปต่างประเทศ
----ไทม์ไลน์:
ยอดจดทะเบียนรถใหม่สะสมของคราวน์รุ่นที่ 9 (รวม Majesta) ในประเทศญี่ปุ่นก่อนหยุดผลิต อยู่ที่ 370,921 คัน
รุ่นที่ 10 (S150; พ.ศ. 2538-2542).
คำโปรยโฆษณาคือ “งดงาม วิ่งได้ดี มงกุฎแห่งญี่ปุ่น” (美しく、走る。日本のクラウン。)
ตั้งแต่รุ่นนี้เป็นต้นไป ซีรีส์ Royal ก็ได้ใช้ตัวถังแบบฟูลโมโนค็อก (Full Monocoque Body) ด้วย ซึ่งส่งผลให้มีน้ำหนักเบาลงมากกว่า 100 กิโลกรัมเมื่อเทียบกับรุ่นก่อนหน้า เป็นรุ่นที่มีการเปลี่ยนทิศทางชัดเจนจากแนวอนุรักษ์นิยมเดิม มาให้ความสำคัญกับสมรรถนะการขับขี่มากขึ้น รุ่นเครื่องยนต์ 3 ลิตร ใช้เครื่องยนต์ 2JZ-GE พร้อมระบบ VVT-i รถเปิดตัวในปี 1995 และเริ่มมี model facelift ในปี 1997 รุ่นนี้เป็นที่น่าเสียดายว่าถูกตัดอุปกรณ์ตู้เย็นที่ท้ายรถออกไป
S150 มีทั้งหมด 3 รูปแบบตัวถัง ได้แก่ รุ่นฮาร์ดท็อป, รุ่นมาเจสต้า (สำหรับลูกค้าทั่วไปและอื่นๆ) และรุ่นซีดาน (สำหรับลูกค้าทั่วไป, ลูกค้าองค์กร, รถราชการ, แท็กซี่ และอื่นๆ) มีไลน์อัพแบบครบถ้วน รวมถึงรุ่น Royal Saloon G – Standard เพื่อลดต้นทุน ระบบช่วงล่างแบบถุงลมที่เคยมีในรุ่น Royal Saloon G ถูกยกเลิกไป และใช้แพลตฟอร์มร่วมกับ Majesta ซึ่งเป็นแพลตฟอร์มเดียวกับ Mark II รุ่น 90 ทั้ง 3 รูปแบบตัวถังเปิดตัวพร้อมกันในปี 1995 แต่มักมีความเข้าใจผิดว่ารุ่นฮาร์ดท็อปเป็นรุ่น facelift ซึ่งไม่เป็นความจริง
S150 นี้ถือเป็นคราวน์รุ่นสุดท้ายที่ยังคงมีตัวถังแบบ Hardtop กระจกเปลือย, บอดี้ซีดานถือเป็นรุ่นสุดท้ายที่มีกระจกแก้ม (fender mirror) จากโรงงาน และ Toyota Crown Comfort แท็กซี่เป็นรุ่นที่สืบทอดงานออกแบบต่อจาก S150 บอดี้ซีดานซึ่งมีคนจำนวนมากเข้าใจผิดว่าคือรุ่นเดียวกัน
รุ่นย่อยที่เป็นเกรดสูงสุดสำหรับบอดี้ฮาร์ดท็อปและซีดานคือ Royal Saloon "G" ในญี่ปุ่นโดยมีอุปกรณ์ไฟฟ้าล้ำสมัยเต็มคันที่ไม่ด้อยไปกว่ารุ่นมาเจสต้า 
ในส่วนรถรุ่นส่งออกส่วนใหญ่มักเป็นรุ่นซีดาน แต่ก็มีการส่งออกรุ่นฮาร์ดท็อปในจำนวนน้อยไปยังบางประเทศในเอเชีย เช่น ฮ่องกง สิงคโปร์ จีน ไทย เวียดนาม และภูมิภาคตะวันออกกลาง
รหัสโมเดลของรถซีรี่ส์ S150 ได้แก่ GS151 GS151H JZS151 JZS153 JZS155 JZS157 LS151 LS151H UZS151 UZS155 UZS157 แตกต่างกันไปตามเครื่องยนต์และระบบขับเคลื่อน ซึ่งรหัสโมเดลนั้นไม่ได้เป็นการระบุบอดี้ตัวรถโดยตรงและยังมีการใช้ผิดกันอยู่เป็นจำนวนมาก อย่างเช่น JZS155 นั้นเป็นรหัสที่มีทั้ง 3 บอดี้ เนื่องจากทั้ง ฮาร์ดท็อป ซีดาน และมาเจสต้า ล้วนมีรุ่นย่อยที่ใช้เครื่องยนต์ 2JZ ขับเคลื่อนแบบ RWD ทั้งสิ้น เช่น ในการหาอะไหล่บอดี้รถยนต์การระบุแค่เลข JZS155 เพื่อค้นหาจึงเสี่ยงต่อการได้ชิ้นส่วนไม่ตรงบอดี้ที่ใช้อยู่เป็นอย่างมาก แต่ชิ้นส่วนภายในห้องโดยสารสามารถใช้ร่วมกันได้กว่า 90%
S150 รุ่นที่ปรากฎในประเทศไทย
สัดส่วนของ S150 ในไทยที่พบเจอได้มากที่สุดจะเป็นรถเวอร์ชั่นส่งออกที่นำเข้ามาโดยโตโยต้าประเทศไทย โดยบอดี้ซีดานจะเป็นรหัส JZS155 สีน้ำเงินรุ่นย่อย Royal Saloon และบอดี้ฮาร์ดท็อปรหัส GS151, JZS155 รุ่นย่อย Royal Extra, Royal Saloon รถเวอร์ชั่นส่งออกนั้นถูกตัดอ๊อปชั่นลูกเล่นออกหลายสิบรายการจากรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่น
จุดสังเกตของรถเวอร์ชั่นส่งออก
ส่วนตัวรถจากผู้นำเข้าอิสระนั้นมีจำนวนน้อยกว่ามาก และบอดี้มาเจสต้าจะมาจากผู้นำเข้าอิสระเท่านั้น
ตัวอย่างรายการที่เพิ่มขึ้นมาสำหรับรุ่น Facelift ปี 1997 เป็นต้นไปของเวอร์ชั่นญี่ปุ่น
รุ่นย่อยหลักของบอดี้ฮาร์ดท็อป ได้แก่
รุ่นฮาร์ดท็อปแบบ 4 ประตู ซึ่งเป็นรุ่นหลักนั้นมีการจัดเรียงเกรดใหม่ โดยรุ่นราคาประหยัดทั้งหมดถูกรวมไว้ในชื่อเดียวว่า “Royal Extra”
ในเดือนเมษายน ปี 1999 รุ่นฮาร์ดท็อปมีการเปิดตัวรุ่นพิเศษ “Anniversary Package” ซึ่งเป็นรุ่นฉลองยอดขายสะสมในประเทศครบ 4 ล้านคัน นับตั้งแต่เริ่มวางจำหน่ายในเดือนมกราคมปี 1955
อุปกรณ์พิเศษที่ติดตั้งมาในรุ่น Anniversary ได้แก่:
รุ่นย่อยหลักของบอดี้ซีดาน ได้แก่
นอกจากนี้บอดี้ซีดานยังมีรุ่น standard ซึ่งเป็นรุ่นล่างสุดสำหรับองค์กร, รถราชการ, แท็กซี่ และอื่นๆ โดยเป็น trim ต่ำที่สุด ล้อกระทะ, กระจกด้านหลังแบบมือหมุน, หน้าปัดไม่มีวัดรอบ ถือเป็นคราวน์รุ่นท้ายๆ ที่มีตัวล่างขนาดนี้ให้เลือกซื้อ
รุ่นย่อยหลักของบอดี้มาเจสต้า ได้แก่
มาเจสต้าถือเป็นรุ่นย่อยระดับบนสุดใน S150 มีขนาดมิติตัวถังที่ใหญ่สุด เทคโนโลยีอัดแน่นมากที่สุด มีระบบเลี้ยว 4 ล้อ (4WS), ช่วงล่างปรับสูง-ต่ำได้, มี Head-up Display ยิงข้อมูลขึ้นกระจกทั้งความเร็วและบอกทิศทางที่ต้องเลี้ยวร่วมกับระบบนำทาง GPS ในจอ EMV เป็นต้น 
ราคาของรถแต่ละรุ่นเมื่อครั้งเปิดตัวที่ญี่ปุ่น 
บอดี้ฮาร์ดท็อป 
บอดี้ซีดาน 
บอดี้มาเจสต้า
รุ่นที่ 11 (S170; พ.ศ. 2542-2546).
สโลแกนของรุ่นนี้คือ "มุ่งสู่ศตวรรษที่ 21 ไปกับคราวน์คันนี้" 「21世紀へ。このクラウンで行く。」 
เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของตัวถัง จึงยกเลิกตัวถังแบบฮาร์ดท็อป 4 ประตูที่มีเสา B ซึ่งใช้มาตั้งแต่รุ่นที่ 5 และเปลี่ยนมาเป็นแบบซีดาน 4 ประตูที่มีกรอบหน้าต่างแทน โดยรหัสตัวถัง "S16#" ไม่ได้ถูกใช้ เนื่องจากเคยใช้กับ Aristo เจเนอเรชันที่ 2 แล้ว จึงข้ามไปใช้รหัส "S17#" จากรุ่นก่อนที่เป็น "S15#"
ชื่อ "Athlete" ซึ่งเป็นรุ่นตกแต่งแนวสปอร์ต ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในรอบ 8 ปีนับตั้งแต่รุ่น S13# และรุ่นที่ติดตั้งเทอร์โบก็กลับมาอีกครั้งในรอบ 14 ปีนับตั้งแต่รุ่น S12# การมาของ Athlete ทำให้รุ่น Royal Touring ที่มีมาสองเจเนอเรชันต้องยกเลิกไป โดยรุ่นย่อยของ Royal ได้แก่ "Royal Saloon G", "Royal Saloon", และ "Royal Extra" ขณะที่ซีรีส์ Athlete ได้แก่ "Athlete G", "Athlete V", และ "Athlete" โดย Athlete V ใช้เครื่องยนต์ 1JZ-GTE DOHC เทอร์โบ 2.5 ลิตร ให้กำลัง 280 แรงม้า แรงบิด 38.5 กก.-ม. ซึ่งใช้ร่วมกับ Toyota Soarer
ในส่วนของไฟหน้า รุ่น Royal ใช้เลนส์แบบมีลายตัดกับรีเฟลกเตอร์แบบเดิม ขณะที่ไฟหน้าแบบปล่อยแสงความเข้มสูง (Discharge Headlamp) จะมีในรุ่น Athlete รถดีเซลและรุ่นเกียร์ธรรมดาทั้งหมด (รวมถึงที่ใช้ในหน่วยงานราชการและตำรวจ) ยุติการผลิตในเจเนอเรชันนี้
รุ่นสเตชันแวกอนได้รับการพัฒนาใหม่ทั้งหมด และเปลี่ยนชื่อเป็น "Crown Estate" ซึ่งจำหน่ายตั้งแต่ธันวาคม 1999 ถึงมิถุนายน 2007
ในเดือนสิงหาคม 2001 มีการเปิดตัวรุ่น "Crown Mild Hybrid" ซึ่งใช้ระบบไฟฟ้า 42 โวลต์
มีการส่งออกรถพวงมาลัยขวาอย่างเป็นทางการไปยังหลายประเทศ เช่น ฮ่องกง ไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย โดย Crown Sedan รุ่นก่อน (S15#) ยังมีจำหน่ายต่อถึงเดือนสิงหาคม 2001
ในประเทศไทย Toyota Crown S170 ส่วนมากที่พบเจอจะเป็นรถที่เคยถูกนำเข้ามาจำหน่ายอย่างเป็นทางการโดยโตโยต้าประเทศไทย รหัส JZS175 รุ่นย่อย Royal Saloon ธรรมดา จุดสังเกตรถยนต์เวอร์ชั่นส่งออกให้ดูที่กระจังหน้าจะเป็นโลโก้สามห่วง ไม่ใช่โลโก้มงกุฎ รถเวอร์ชั่นส่งออกเป็นรถที่ถูกตัดอ๊อปชั่นออกนับสิบรายการจากรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่นต้นฉบับ และมีส่วนน้อยที่ถูกนำเข้ามาโดยผู้นำเข้าอิสระ รถกลุ่มหลังนี้จะเป็นรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่นต้นฉบับโดยตรง
----ไทม์ไลน์ของรุ่นนี้
1999 (ปีเฮเซที่ 11)
2000 (ปีเฮเซที่ 12)
2001 (ปีเฮเซที่ 13)
2002 (ปีเฮเซที่ 14)
2003
----เกี่ยวกับรุ่น Athlete V ที่ใช้เครื่อง 1JZ-GTE
เนื่องจากเป็นรถขับเคลื่อนล้อหลังกำลังสูง จึงมีผู้ที่นำไปดัดแปลงติดตั้งเกียร์ธรรมดาเพื่อเน้นสมรรถนะการขับขี่แบบสปอร์ต
ยอดจดทะเบียนสะสมก่อนหยุดผลิตรุ่นที่ 11 ในประเทศญี่ปุ่น
รวมทั้งสิ้น 351,888 คัน
รุ่นที่ 12 (S180; พ.ศ. 2546-2551).
"ZERO CROWN ~ รถที่เคยเป็นจุดหมาย ปัจจุบันกลายเป็นจุดเริ่มต้น ~" (รุ่นก่อนไมเนอร์เชนจ์) และ
"รถคันนี้ไม่มีจุดสิ้นสุด มีเพียงวิวัฒนาการที่ไม่รู้จบเท่านั้น ZERO CROWN บทที่ 2" (รุ่นไมเนอร์เชนจ์)
จากสโลแกนในโฆษณานี้เอง ที่ทำให้รุ่นนี้ถูกเรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า "เซโร่คราวน์" (Zero Crown)
ชิ้นส่วนสำคัญอย่างแพลตฟอร์ม, เครื่องยนต์, และระบบกันสะเทือนถูกออกแบบใหม่ทั้งหมด โดยแพลตฟอร์มใช้แพลตฟอร์มใหม่ที่ชื่อว่า N Platform, เครื่องยนต์เปลี่ยนจากแบบเรียง 6 สูบที่ใช้มาอย่างยาวนาน เป็นเครื่องยนต์ V6 รุ่น GR ที่มีประสิทธิภาพด้านความเงียบและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น ในรุ่นย่อยท็อปเกรด Royal Saloon G มีการติดตั้งลำโพงระดับไฮเอนด์ Mark Levinson มาให้จากโรงงาน 
ระบบเกียร์ในรุ่น 2.5 ลิตร ใช้เกียร์อัตโนมัติ 5 สปีด ส่วนรุ่น 3.0 ลิตร มาพร้อมเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีดแบบ Sequential Shift
แพลตฟอร์ม N นี้ ยังถูกนำไปใช้กับ Mark X, Crown Majesta, และ Lexus GS (รหัส S19#) อีกด้วย
ดีไซน์ภายนอกเน้นความสปอร์ตและโฉบเฉี่ยว ช่วยเปลี่ยนภาพลักษณ์เดิมที่ดูอนุรักษ์นิยมของ Crown ไปอย่างสิ้นเชิง รวมถึงแบบตัวอักษรของตราสัญลักษณ์ (Emblem) ก็มีการปรับเปลี่ยนใหม่
ยอดขายเป้าหมายต่อเดือน รวมทั้งรุ่น Royal และ Athlete ตั้งไว้ที่ 5,000 คัน
ในประเทศไทย Toyota Crown S180 ส่วนมากที่พบเจอจะเป็นรถที่เคยถูกนำเข้ามาจำหน่ายอย่างเป็นทางการโดยโตโยต้าประเทศไทย รหัส GRS180 รุ่นย่อย Royal Saloon ธรรมดา จุดสังเกตรถยนต์เวอร์ชั่นส่งออกให้ดูที่กระจังหน้าและพวงมาลัยจะเป็นโลโก้สามห่วง ไม่ใช่โลโก้มงกุฎ รถเวอร์ชั่นส่งออกเป็นรถที่ถูกตัดอ๊อปชั่นออกนับสิบรายการจากรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่นต้นฉบับ และมีส่วนน้อยที่ถูกนำเข้ามาโดยผู้นำเข้าอิสระ รถกลุ่มหลังนี้จะเป็นรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่นต้นฉบับโดยตรง คาดว่า Toyota Crown S180 เป็น Crown รุ่นสุดท้ายที่โตโยต้าประเทศไทยนำเข้ามาจำหน่ายอย่างเป็นทางการ และรุ่น S200 หลังจากนี้ไปหากพบเจอในประเทศไทยนั้นจะถือเป็นรถจากผู้นำเข้าอิสระซึ่งเป็นรถเวอร์ชั่นญี่ปุ่นโดยสมบูรณ์
ไทม์ไลน์ของรุ่นนี้:.
ด้านเครื่องยนต์ รุ่น Athlete เปลี่ยนไปใช้เครื่อง 3.5 ลิตร 2GR-FSE แบบเดียวกับ Lexus GS มีกำลัง 315 แรงม้า
รุ่น 3.0 ลิตร จะมีเฉพาะในสาย Royal เท่านั้น
รุ่น 2.5 ลิตร ขับเคลื่อนล้อหลังเปลี่ยนมาใช้เกียร์ 6 สปีด
ในรุ่น “2.5 Athlete Four” มีการเพิ่ม แพ็กเกจ G ที่มาพร้อมอุปกรณ์หรูหรา เช่น เบาะหนังแท้เป็นมาตรฐาน
เครื่องเสียงแบบติดรถรองรับแผ่น MP3 และระบบนำทางถูกอัปเกรดเป็นแบบ HDD
และในปีเดียวกันนี้ เริ่มมีการผลิตในประเทศจีนภายใต้ชื่อว่า "皇冠" (Crown)
รุ่นที่ 13 (S200; พ.ศ. 2551-2555).
คำโฆษณาคือ “ก้าวข้ามแบรนด์เดิม” 「超えてゆく、ブランド。」โดยตั้งเป้ายอดขายรายเดือนรวมทั้ง 3 ซีรีส์ไว้ที่ 5,500 คัน ซึ่งในจำนวนนั้น 800 คันเป็นรุ่นไฮบริด เดิมทีที่เรียกว่า “Royal Series” ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “Royal Saloon Series” เนื่องจากยกเลิกรุ่นย่อยราคาประหยัด “Royal Extra” ไปแล้ว รหัสรุ่นใช้ S20# เนื่องจากรหัส S19# ถูกใช้โดย Lexus GS ไปแล้ว
รูปลักษณ์ภายนอกยังคงยึดแนวทางของรุ่นก่อนหน้า (รหัส 18#) แต่ปรับให้โฉบเฉี่ยวมากขึ้นด้วยเส้นโค้งที่เฉียบคม ตำแหน่งโลโก้ด้านหลังเปลี่ยนแปลงจากเดิมที่ใช้ตั้งแต่รุ่นที่ 6 ถึงรุ่นที่ 12 โดยชื่อ CROWN อยู่ด้านขวาและชื่อเกรดอยู่ด้านซ้าย มาเป็นแบบใหม่ตั้งแต่รุ่นที่ 13 ที่ชื่อเกรดอยู่ขวาและ CROWN อยู่ซ้าย ไฟหน้าซีนอนถูกเปลี่ยนเป็นแบบโปรเจคเตอร์ กันชนหลังและท่อไอเสียถูกออกแบบให้รวมเป็นชิ้นเดียวกัน
ในรุ่นไฮบริดมีการติดตั้ง “Fine Graphic Meter” ซึ่งเป็นมาตรวัดแบบ Glass Cockpit ใช้จอ LCD ทั้งชุดเป็นครั้งแรกของโลก รุ่น Royal Saloon ที่ใช้เครื่องยนต์ 4GR-FSE (2.5 ลิตร) มีรุ่นย่อย “K Package” สำหรับแท็กซี่ส่วนบุคคลในโตเกียว (จำหน่ายเฉพาะในเครือ Tokyo Toyopet) ซึ่งไม่มีกระจกหลังแบบกรองแสงเพื่อความเป็นส่วนตัว และยังมี “H Package” สำหรับรถรับจ้างพิเศษ (ไฮเออร์) ที่ติดตั้งเบาะหลังแบบปรับไฟฟ้าและเบาะผู้โดยสารพร้อมที่พักเท้า
----ไทม์ไลน์ของรุ่นนี้:
----ยอดจดทะเบียนสะสมของรุ่นที่ 13 จนถึงเดือนก่อนเลิกขายในประเทศญี่ปุ่น: 210,567 คัน
รุ่นที่ 14 (S210; พ.ศ. 2555-2561).
สโลแกนของรุ่นนี้คือ “CROWN Re BORN” โดยยังคงมีแยกเป็น 2 ซีรีส์เช่นเดิมจากรุ่นก่อน คือ:
ไฮบริด ที่เคยเป็นซีรีส์แยกในรุ่นก่อนหน้า ถูกผนวกรวมเข้ากับทั้ง Royal และ Athlete โดยใช้เครื่องยนต์ขนาดเล็กลงจาก 3.5 ลิตร V6 มาเป็น 2.5 ลิตร 4 สูบเรียง รุ่น 2AR-FSE พร้อมระบบฉีดตรง D-4S ใหม่ ที่พัฒนาจากรุ่นใน Camry โดยมีมอเตอร์ไฟฟ้าที่ให้แรงบิดสูงสุด 300 นิวตันเมตร ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหลัง ให้สมรรถนะใกล้เคียงเครื่องยนต์เบนซิน V6 3.0 ลิตร แต่ประหยัดน้ำมันมากขึ้นจาก 14.0 กม./ลิตร เป็น 23.2 กม./ลิตร (ตามมาตรฐาน JC08)
ราคาจำหน่ายก็ถูกลงอย่างมาก จากช่วงราคาเดิม 5.4–6.2 ล้านเยน เหลือ 4.1–5.43 ล้านเยน
การออกแบบภายนอก ใช้แพลตฟอร์มเดิม ปรับเฉพาะหน้ารถใหม่โดยติดตั้งกระจังหน้าขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อถึงกันกับกันชน:
ภายในรถ มาพร้อมระบบใหม่ “Toyota Multi Operation Touch” ที่ควบคุมได้ทั้งแอร์ ฮีตเตอร์เบาะหน้า และ Drive Mode Select แถมยังมีระบบต้อนรับผู้ขับเมื่อเปิดประตู พร้อมพวงมาลัยแบบมีฮีตเตอร์ในรถไฮบริด
ระบบความปลอดภัย ใหม่หลายรายการ เช่น:
เบรกมือแบบเหยียบ ถูกเปลี่ยนให้สามารถ “ปลด” ด้วยเท้าได้เช่นกัน
----Crown สีชมพู ได้เปิดตัวในงานแถลงข่าวพร้อมภาพบนเว็บไซต์หลัก โดยสีชมพูนี้ได้แรงบันดาลใจจาก "ประตูไปที่ไหนก็ได้" ของโดราเอมอน
วางขายอย่างเป็นทางการวันที่ 25 ธันวาคม 2012 ส่วนรุ่นไฮบริดเริ่มผลิตปลายเดือนมกราคม 2013
จากนั้น ในวันที่ 26 กรกฎาคม ได้ประกาศว่ารับจองสีชมพูพิเศษนี้ระหว่างวันที่ 1–30 กันยายน 2013 และในวันที่ 30 สิงหาคม ได้เปิดตัวรุ่นพิเศษ “Athlete G ‘ReBORN PINK’” ทั้งแบบขับล้อหลังและขับสี่ล้อ (i-Four)
จุดเด่นของรุ่น ReBORN PINK:
Crown Majesta รุ่นใหม่ (รุ่นที่ 6) เปิดตัวเมื่อ 9 กันยายน 2013 ใช้ฐานจาก Royal แต่เพิ่มระยะฐานล้อ ยกระดับให้เป็นซีรีส์แยกเป็นทางการ
----ยอดจอง ReBORN PINK ณ วันที่ 2 ตุลาคม 2013 อยู่ที่ประมาณ 650 คัน โดยในจำนวนนั้นกว่า 90% เป็นรุ่นไฮบริด
----วันที่ 9 กรกฎาคม 2014 เปิดตัวระบบขับเคลื่อนสี่ล้อไฮบริดเต็มเวลา (Hybrid AWD) ครั้งแรกของ Toyota ด้วยระบบโอนกำลัง Torsen LSD และเกียร์ใหม่ โดยมีทั้งในรุ่น Royal และ Athlete รวม 6 รุ่นย่อย
เปิดตัวรุ่นพิเศษ “Black Style” ด้วยพื้นฐานจาก Royal Saloon และ Athlete S:
----เมษายน 2015 เปิดตัวรุ่นพิเศษฉลอง 60 ปี “空色 edition” (สีฟ้า) และ “若草色 edition” (สีเขียว):
----ตุลาคม 2015 มีการไมเนอร์เชนจ์:
รุ่นที่ 15 (S220; พ.ศ. 2561-2565).
โฉมนี้ใช้รหัส S220 มีตัวถังให้เลือกแค่ตัวถังซีดาน พัฒนามาจากรถต้นแบบ Toyota Crown Concept ในปี 2017 โดยใช้โครงสร้าง TNGA รุ่นนี้มีความยาวตัวถัง 4,910 มม.และกว้าง 1,800 มม. วางจำหน่ายเมือวันที่ 26 มิถุนายน ปี 2018 หลังจากการเปิดตัว โตโยต้า เซ็นจูรี รุ่นที่ 3 เปิดตัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วสำหรับ All NEW Toyota Crown ถือเป็น generation ที่ 15 ของตระกูล โดยฉีกดีไซน์จากเดิมไปค่อนข้างมาก ด้วยการหันมาเน้นความสปอร์ต พร้อมชูโรงรหัส RS ส่วนขุมพลังมีให้เลือกด้วยกัน 3 แบบ ทั้งเบนซิน เทอร์โบ และ เบนซิน Hybrid ระบบความปลอดภัยที่ติดตั้งมาให้คือ Toyota Safety Sense 2.0 เป็นอุปกรณ์มาตรฐานทุกรุ่นย่อย ซึ่งประกอบด้วยระบบป้องกันการชนด้านหน้าพร้อมตรวจจับคนเดินถนน, Dynamic Radar Cruise Control, ระบบช่วยประคองรถให้อยู่ในเลน Lane Tracing Assist เป็นต้น ควบรวมระบบต่างๆ เข้าไว้ด้วยกัน ทั้งระบบเบรกอัตโนมัติ ที่สามารถตรวจจับคนได้ทั้งเวลากลางวัน – กลางคืน และจักรยานในเวลากลางวัน พร้อมระบบเบรกอัตโนมัติระหว่างถอยหลัง เมื่อตรวจพบส่งกีดขวางทั้งยานพาหนะและคนเดินถนน และระบบ Toyota T-Connect.
ตามรายงานจากสื่อญี่ปุ่น BestCarweb ระบุว่า Toyota Crown รุ่นปัจจุบัน ได้หยุดรับคำสั่งซื้อรุ่นเครื่องยนต์ 2.0 ลิตร ในญี่ปุ่นแล้ว และรุ่น Hybrid คาดว่าจะยุติการขายในเดือนเมษายนนี้ เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับรุ่นใหม่ สื่อญี่ปุ่นคาดว่า Toyota Crown รุ่นใหม่ จะเปิดตัวในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 นี้ นอกจากตัวถัง Sedan แล้ว ยังคาดว่าจะมีรุ่นตัวถัง Crossover-SUV รวมไปถึงการเพิ่มเติมในรุ่นตัวถัง Coupe และ Wagon ตามมา พร้อมแนบภาพเรนเดอร์ออกมาให้ชมอีกด้วย Toyota Crown รุ่นใหม่ จะเปลี่ยนไปใช้แพลตฟอร์ม TNGA-K แบบเดียวกับ Toyota Harrier และ Toyota Camry ส่งผลให้จะมีฐานล้อที่ยาวขึ้น และพื้นที่ห้องโดยสารที่มากขึ้น สื่อญี่ปุ่นเปิดเผยว่าขุมพลังเดิมที่ใช้เคื่องยนต์เทอร์โบ 2.0 ลิตร ในรุ่นก่อน จะถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบ 2.4 ลิตร ของ Lexus NX จับคู่เกียร์ Direct Shift-CVT 8 สปีด ในรุ่นท็อปรองรับระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ ให้กำลังสูงสุดมากว่า 275 แรงม้า และแรงบิดสูงสุด 430 นิวตัน-เมตร
รุ่นที่ 16 (S230 Series; พ.ศ. 2565-ปัจจุบัน).
หลังจากที่มีภาพสิทธิบัตรหลุดออกมาก่อนหน้านี้เมื่อเดือนมิถุนายน 2022 ของรุ่นพลิกโฉมของรถซีดานหรูเรือธงของ Toyota ที่มีประวัติยาวนานที่สุดของค่าย ด้วยระยะเวลาทำตลาดนานถึง 70 ปี ผ่านมาแล้วกว่า 16 เจเนอเรชั่น อีกทั้งยังเป็น Toyota รุ่นแรกที่ถูกส่งออกไปจำหน่ายยังทวีปอเมริกาเหนือ
โดยครั้งนี้ Toyota ได้ตัดสินใจเปลี่ยนจากตัวถังซีดานอนุรักษนิยมมาเป็น SUV ยกสูงท้ายลาด สไตล์ Fastback ที่มีคู่แข่งในตลาดเป็นรถหรูจากค่ายเยอรมันทั้งหลาย เช่น Mercedes-Benz GLE BMW X6 เป็นต้น โดยมีกำหนดการเปิดตัวในช่วงฤดูร้อน ปี 2023 ในฐานะรุ่น MY2024 โดย Toyota ได้เตรียมเปิดตัวอย่างเป็นการในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 อย่างไรก็ตาม Toyota ได้เคยนำชื่อรุ่น Crown ไปใช้กับตัวถังอื่นที่ไม่ใช่รถซีดานมาก่อนหน้านี้ โดยทำตลาดในประเทศจีน กับตัวถัง SUV บนพื้นฐานของ Toyota Highlander โดยใช้ชื่อว่า Crown Kluger และรถตู้ยอดนิยมอย่าง Vellfire ภายใต้ชื่อ Crown Vellfire
สำหรับภาพสิทธิบัตรที่หลุดมาก่อนหน้านี้เผยให้เห็นถึงสัดส่วนตัวถังที่มีความยาว 4,930 มิลลิเมตร กว้าง 1,840 มิลลิเมตร สูง 1,540 มิลลิเมตร และความยาวฐานล้อ 2,850 มิลลิเมตร โดย Crown ใหม่นี้จะถูกสร้างขึ้นบน TNGA-K Platform (เครื่องวางหน้าตามขวาง) ที่รองรับระบบขับเคลื่อนทั้งแบบ 2 ล้อหลังและ 4 ล้อ และแน่นอนว่าจะมีทั้งขุมพลังแบบ Full hybrid และ Plug-in hybrid ให้เลือก
โฉมนี้ใช้รหัส S235 Toyota Crown เปิดตัวครั้งแรกในปี 1955 ในฐานะที่เป็นรถยนต์นั่งแบบ Mass production รุ่นแรกของ Toyota จวบจนถึงปัจจุบันก็นับเป็นเวลารวมกว่า 67 ปี แล้วที่ชื่อ Crown เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย ครั้งนี้แนวคิด “innovation and limit-pushing” ก็ได้ถูกถ่ายทอดมายัง Crown รุ่นใหม่เหมือนเดิม แต่เนื่องด้วยความต้องการของตลาดผู้บริโภคที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม การวางจำหน่างเพียงแค่ตัวถัง 4 ประตูซีดาน คงจะไม่เหมาะสมอีกต่อไปแล้ว คราวนี้ Toyota จึงเปิดตัว Toyota Crown ทีเดียวถึง 4 ตัวถัง ได้แก่
Crossover (S235; 2022).
2.4-liter Turbo Hybrid System
เครื่องยนต์เบนซิน 4สูบ รหัส T24A-FTS ขนาด 2.4 ลิตร 2,393 ซีซี กระบอกสูบ x ระยะช่วงชัก : 87.5มม. x 99.5 มม. อัตราส่วนกำลังอัด 11.0:1 ฉีดน้ำมันตรงเข้าสู่ห้องเผาไหม้ด้วยเทคโนโลยี D-4ST พ่วงระบบอัดอากาศ Turbo Charger Single twin-scroll ให้กำลังสูงสุด 272 แรงม้า ที่ 6,000 รอบ/นาที แรงบิด 460 นิวตันเมตร ที่ 2,000-3,000 รอบ/นาที ทำงานร่วมกับระบบไฮบริด eAxle electric powertrain 83 แรงม้า แรงบิด 292 นิวตันเมตร
เมื่อเครื่องยนต์ทำงานร่วมกับมอเตอร์ไฟฟ้า ให้กำลังสูงสุด 350 แรงม้า แรงบิด 550 นิวตันเมตร แบตเตอรี่แบบ bipolar nickel-hydrogen ขับเคลื่อน 4 ล้อ E-Four Advanced พร้อมระบบเกียร์ Direct Shift-CVT 8 สปีด
2.5-liter Series Parallel Hybrid System 
เครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบ รหัส A25A-FXS ขนาด 2.5 ลิตร 2,487 ซีซี. VVT-iE กระบอกสูบ x ระยะช่วงชัก : 87.5 x 103.4 มิลลิเมตร อัตราส่วนกำลังอัด 14.0:1 ให้กำลังสูงสุด 186 แรงม้า (PS) ที่ 6,000 รอบ/นาที แรงบิดสูงสุด 221 นิวตันเมตร ที่ 3,800–5,400 รอบ/นาที ทำงานร่วมกับมอเตอร์ไฟฟ้า 119.6 แรงม้า แรงบิด 202 นิวตันเมตร จับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ E-CVT แบตเตอรี่ bi-polar nickel-hydrogen ขับเคลื่อน 4 ล้อ E-Four
Toyota Crown รุ่นที่ 16 ตัวถัง Crossover ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานงานวิศวกรรม TNGA-K Platform มีน้ำหนักเบา มีความแข็งแรง และ ถูกพัฒนาให้ตำแหน่งการนั่ง(hip point) สูงขึ้นจากรุ่นเดิม ซึ่งส่วนหนี่งเป็นอานิสงส์มาจากการใช้ล้อที่มีขนาดใหญ่ถึง 21 นิ้ว ส่งผลให้การขึ้นลงรถทำได้ง่ายขึ้น อีกทั้งยังเพิ่มทัศนวิสัยให้ดีขึ้นอีกด้วย และด้วยความที่มิติตัวถังของรถเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็น ความกว้าง ความยาว และความสูงทำให้พื้นที่ใช้สอยภายในรถ รวมทั้งพื้นที่เหนือศีรษะ(Headroom)ทั้งด้านหน้า และด้านหลังมีมากขึ้น เพื่อให้ผู้โดยสารไม่ว่าจะโดยสารบนเบาะตำแหน่งใด ก็จะได้รับความสบายแบบ first-class อย่างเท่าเทียมกัน
ชื่อที่ใช้กับรุ่นอื่นๆ.
Toyota Crown จะไม่ได้มีเพียงแต่ในรูปแบบของรถยนต์ 4 ประตู สำหรับชาวจีนเท่านั้น แต่มีการขยายมายังพิกัดรถยนต์ SUV ในชื่อ Toyota Crown Kluger ซึ่งเป็นการนำ Highlander XSE เวอร์ชันสหรัฐฯ มาเปลี่ยนชื่อใหม่ พร้อมทั้งปรับปรุงหน้าตาให้แตกต่างจากเดิมในบางส่วน
Toyota Crown Kluger เปลี่ยนโลโก้กระจังหน้าสามห่วงของค่าย ไปเป็นโลโก้มงกุฎของ Toyota Crown ซึ่งรวมไปถึงโลโก้ดุมล้อด้วย แต่โลโก้ฝาท้ายยังเป็นของสามห่วงเช่นเคย กันชนหน้าปรับช่องลมด้านล่างใหม่ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น เสริมด้วยขอบสีเงิน ส่วนกันชนหลังมีการปรับชายล่างเล็กน้อยให้เข้ากับกันชนหน้า ห้องโดยสารยกทุกสิ่งอย่างมาจาก Highlander XSE รวมไปถึงหน้าจอสัมผัสขนาดใหญ่ โดยสิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงโลโก้บนพวงมาลัยจากสามห่วงเป็นมงกุฏ ส่วนขุมพลังระบุแค่ว่ามีเครื่องยนต์เบนซิน ขนาด 2.5 ลิตร มีให้เลือกทั้งแบบธรรมดา และ Hybrid THS II โดยอย่างหลังทั้งระบบให้กำลังสูงสุด 218 แรงม้า ขับเคลื่อนสี่ล้อ e-FOUR
platform ที่ใช้เป็นแบบ TNGA-K สำหรับการเปิดตัวของ Toyota Crown Kluger มีขึ้นที่ประเทศจีน ในงาน Auto Shanghai 2021 ซึ่งจัดตั้งแต่วันที่ 19 เมษายน และจะทำตลาดที่นั่นเท่านั้น โดยเริ่มออกจำหน่ายในช่วงครึ่งหลังของปีนี้ พร้อมวางตำแหน่งทางการตลาดวางให้เป็น flagship SUV ของ FAW Toyota