pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเศวตสุรคชาธารฯ

พระเศวตสุรคชาธารฯ หรือ คุณพระเศวตฯ เล็ก เป็นช้างพลาย
เผือก เกิดในป่าตำบลกาลอ อำเภอรามัน จังหวัดยะลา พระบาทสมเด็จพระปรมินทรภูมิพลอดุลยเดชเสด็จราชดำเนินทรงประกอบพิธีสมโภชขึ้นระวาง ที่จังหวัดยะลา เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2511 พระราชทานนามว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />พระเศวตสุรคชาธาร
 บรมนฤบาลสวามิภักดิ์<br>
ศุภลักษณเนตราธิคุณ 
ทศกุลวิศิษฏพรหมพงศ์<br>
อดุลยวงศ์ตามพหัตถี 
ประชาชนะสวัสดีวิบุลยศักดิ์<br>
อัครสยามนาถสุรพาหน 
มงคลสารเลิศฟ้า ๚
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช บันทึกว่า คุณพระเศวตเล็ก ถูกพบโดยนายเจ๊ะเฮง หะระตี กำนันตำบลการอ โดยโขลงช้างเดินทางเข้ามาใกล้หมู่บ้านในเวลากลางคืน พอตอนเช้าก็พบเห็นลูกช้างพลัดฝูงอยู่ใต้ถุนบ้าน สันนิษฐานว่าแม่ช้างจะรู้ว่าลูกช้างตัวนี้เป็นช้างสำคัญ และนำมาส่งที่หมู่บ้าน เพื่อเข้ามาสู่พระบารมี ตั้งแต่ยังไม่หย่านม เมื่อนายเจ๊ะเฮงได้เลี้ยงดูลูกช้างนั้นไว้ วันหนึ่งมีสุนัขตัวเมียป่วยหนักใกล้ตาย ได้กระเสือกกระสนมาบริเวณที่คุณพระเศวตเล็กกำลังอาบน้ำอยู่ ได้กินน้ำที่ใช้อาบตัวคุณพระอาการป่วยก็หายไป คงเหลือเพียงอาการปากเบี้ยว และกลายเป็นสุนัขที่คอยคลอเคลียติดตามคุณพระเศวตเล็กตลอดมา ได้ชื่อว่า "เบี้ยว"
ทางสำนักพระราชวัง โดยพระราชวังเมือง (ปุ้ย คชาชีวะ) เจ้ากรมช้างต้นได้ตรวจสอบ พบว่าลูกช้างนั้นมีมงคลลักษณะถูกต้องตามคชลักษณศาสตร์ อยู่ในพรหมพงศ์ ตระกูลช้าง 10 หมู่ ชื่อ “ดามพหัตถี” พระเศวตสุรคชาธารนับเป็นช้างต้นช้างที่สามในรัชกาลที่ 9 พ.ต.อ.ศิริ คชหิรัญ ผู้ว่าราชการจังหวัดยะลา ได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2511 หลังจากพิธีสมโภชขึ้นระวาง และย้ายไปยืนโรงที่โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต นางเบี้ยวก็ได้ติดตามมาด้วย และออกลูกหลานติดตามคุณพระเศวตเล็ก อยู่ภายในพระราชวังดุสิต อีกหลายสิบตัว 
พระเศวตสุรคชาธาร เคยเป็นพระสหายในสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อยังทรงพระเยาว์ ได้ตามเสด็จราชดำเนินแปรพระราชฐานไปยังวังไกลกังวล อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์อยู่เสมอ 
พระเศวตสุรคชาธาร ได้ล้มลง ณ โรงช้างต้นเมื่อ พ.ศ. 2520
มาร์เลเนอ ดีทริช

มาร์เลเนอ ดีทริช  มีชื่อเต็มว่า มารี มัคดาเลเนอ ดีทริช (27 ธันวาคม พ.ศ. 2444 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวอเมริกันที่เกิดในเยอรมนี
ชิลลี่ไวท์ช็อค

ชิลลี่ไวท์ช็อค  เป็นอดีตเกิร์ลกรุปสัญชาติไทย ค่ายกามิกาเซ่ เดิมทีในปี พ.ศ. 2550 ยังไม่มีชื่อวง แต่ในค่ายเรียกวงกันว่า GString ต่อมาจึงเปลี่ยนในชื่อ Chilli White Choc ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนสี่คนคือ จินนี่, เบสท์, พิม และ อิงค์ (ต่อมายุบวงแล้ว เหลือ 2 คน คือ พิม และ จินนี่ ซึ่งกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของ และได้ทำการยุบวงไปอีกสุดท้ายเหลือ สมาชิกคือ จินนี่ ในค่าย แล้วจินนี่ก็ได้เซ็นสัญญาลาออกอย่างเป็นทางการ)
ประวัติ.
ชิลลี่ไวท์ช็อค เริ่มต้นจากการที่พวกเธอทั้ง 4 คน เริ่มเรียนร้องเพลงตั้งแต่ช่วงวัยเด็ก ที่โรงเรียน ENO ของครูกานต์ อะคาเดมี่ (กานต์ จั่นทอง) ภายหลังได้ร่วมทำโปรเจกต์ ออกอัลบั้มในนาม "bunny beat girls (ปันนี่ บีท เกิร์ล)" ปี พ.ศ. 2549 ในขณะนั้นมีศิลปิน 9 คน รวมทั้ง พิม, จินนี่, อิ้งค์, เบส
ภายหลังได้เข้ามาเป็นศิลปินในค่าย กามิกาเซ่ ในเครืออาร์เอส และได้ฟอร์มวงกันในชื่อ "G-String" ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น "ชิลลี่ ไวท์ ช็อค" และออกโปรเจกต์พิเศษในนาม ลิปซ์โปรเจกต์ ร่วมกับ Waii (ปัญญริสา เธียรประสิทธิ์) และ ซิสก้า ในปี พ.ศ. 2550
ผลงาน.
ผลงานเพลงอัลบั้มแรกของ Chilli White Choc ออกในนาม LIPZ Project 
(ร่วมกับ หวาย และ SisKa) โดยเพลงที่ขับร้องโดย Chilli White Choc ได้แก่เพลง "Chatsanova", "Special Friend", "เปลี่ยนเป็นพี่ชาย"
ในปี พ.ศ. 2552 ได้เกิด project Seven days ประกอบด้วย Chilli White Choc คือ พิม และ จินนี่ และ เฟย์ จาก (เฟย์ ฟาง แก้ว) แจม (เนโกะ จัมพ์) หวาย มีน (ซิสก้า) และ มีล่า 
และในปี พ.ศ. 2553 สมาชิก 2 คนของวง คือ พิม และ จินนี่ ร่วมกับ มิน (SisKa) ได้ตั้งเป็นวงน้องใหม่ของค่าย ภายใต้ชื่อ SWEE:D ต่อมาพิมก็ได้ลาออกจากการเป็นศิลปินปัจจุบันก็เหลือแต่จินนี่ อยู่ในกามิกาเซ่ และ ปัจจุบันอิงค์ เป็นศิลปินเดี่ยวสังกัด Boxx Music ในเครือ Muzik Move ก่อนหน้านี้เคยกลับมาทำงานที่อาร์เอสอีกครั้งแต่ในฐานะวีเจในช่องยู แชลแนล การกลับอีกครั้ง กับ Chilli White Choc วงที่เคยเป็นอดีต แต่ตอนนี้พวกเธอกำลังจะกลับมาอีกครั้ง กับอัลบั้มใหม่ที่จะมาทำให้พวกคุณใจละลายไปกับความหวาน ความเปรี้ยว ความเซ็กซี่ 
การถอนตัวของ ชิลลี่ไวท์ช็อค.
ปี พ.ศ. 2552 เบสท์-รตาพร ทิพย์มนตรี และ อิงค์-วรันธร เปานิล ขอถอนตัวออกจาก ชิลลี่ไวท์ช็อค เนื่องจากหมดสัญญาและกลับไปทุ่มเทเวลาให้กับการเรียน จึงทำให้จำเป็นต้องยุติวงไป
สมพล ปิยะพงศ์สิริ

สมพล ปิยะพงศ์สิริ ชื่อเล่น ตู่ เป็นที่รู้จักในชื่อ " ไก่ สมพล " เกิดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่ย่านเยาวราช กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนเผยอิง มัธยมจากโรงเรียนทวีธาภิเศก โดยเรียนสาขาภาษาเยอรมัน ระหว่างเรียนได้ทุนเรียนดีให้ไปศึกษาต่อที่ประเทศเยอรมนีอยู่ระยะหนึ่งด้วย จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นเดียวกับ "ครูลิลลี่" กิจมาโนชญ์ โรจนทรัพย์
มีชื่อเสียงมาจากการเคยเล่นมิวสิกวีดีโอของ ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ ในเพลง "รักน้องคนเดียว" และรวมทั้งเป็นดีเจในเครือของแกรมมี่ โดยมีบุคลิกเฮฮา เจ้าสำราญ มีมุกตลกชอบอำอยู่เสมอ ๆ จากนั้นจึงได้เป็นพิธีกรรายการเกมโชว์ในเครือของแกรมมี่อีกหลายรายการ เช่น "เกมฮอตเพลงฮิต", "เกมวัดดวง", "เซียนโอเกะ", "คอซองเกม" เป็นต้น
นอกจากนั้นยังเคยออกอัลบั้มเพลงมา 2 ชุด ชื่อ "เหล่าเจ๊กหงี" กับ "แมงยุ่ง" และแสดงภาพยนตร์เรื่อง "ยังไงก็รัก" ในปี พ.ศ. 2550
ปี 2562 ไก่ สมพล ได้ร้องเพลงในรายการ "The Mask Line พราง" ฉายา หน้ากากเทปคาสเซ็ท เพลง "สุดฤทธิ์สุดเดช"
พระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

อาคารพระบรมราชานุสรณ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ อาคารสถาปัตยกรรมทรงไทยที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองรากุนดา ประเทศสวีเดน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์เฉลิมฉลองการเสด็จประพาสรากุนดาของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นเสด็จไปเจริญสัมพันธไมตรีกับประเทศสวีเดน เมื่อปี พ.ศ. 2440 
การก่อสร้างตัวอาคารนั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 ด้วยงบประมาณ 14 ล้านบาท และส่งมอบให้แก่ทางเทศบาลเขตรากุนดาเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ปีถัดมา ตัวอาคารนั้นยาว และกว้าง 10 เมตร สูง 28 เมตร มีเสาทั้งหมด 24 เสา และมีประตูอยู่ 4 ประตู
ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)

ปีเตอร์ เบรอเคิล ผู้พ่อ พ.ศ. 2068 - 9 กันยายน พ.ศ. 2112) เป็นจิตรกรชาวเฟลมิชของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช เบรอเคิลมีชื่อเสียงในด้านการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์และภาพชีวิตประจำวันโดยเฉพาะของเกษตรกร ที่ทำให้ได้รับสมญาว่า "Peasant Bruegel" เพื่อให้ต่างจากสมาชิกผู้อื่นในตระกูล "Brueghel" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2102 เบรอเคิลก็เลิกสะกดชื่อด้วยอักษร "h" ในชื่อ และลงชื่อเพียง "Bruegel"
เบรอเคิลมีผลงานที่สำคัญ ๆ หลายชิ้นที่รวมทั้ง "ภูมิทัศน์และอิคารัสปีกหัก" (Landscape with the Fall of Icarus), "หอบาเบล" (The Tower of Babel) และ "งานแต่งงานของชาวนา" (The Peasant Wedding)
ยังไม่ชัดเจนว่าปีเตอร์ เบรอเคิลเกิดที่ไหน ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ท่าเรือแอนต์เวิร์ปซึ่งทุกวันนี้เป็นส่วนหนึ่งของเบลเยียม เกิดเป็นศูนย์กลางทางการค้าหลัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าศิลปะซึ่งเฟื่องฟู ศิลปินอายุน้อยกลายเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ ของปีเตอร์ กุกเกอ ฟัน อาลสต์ (Pieter Coecke van Aelst) และเป็นที่นี่ด้วยที่พบเอกสารไม่กี่ชิ้นเกี่ยวกับชีวิตของเขา 
จิตรกรผู้เชี่ยวชาญจองที่ในสมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of St. Luke) ใน พ.ศ. 2094 (ค.ศ. 1551) เบรอเคิลได้การยอมรับเป็นผู้เชี่ยวชาญในอาชีพของเขาเหมือนเพื่อน ๆ สมาชิกสมาคมของเขา เขาน่าจะอายุ 26 ปี เบรอเคิลเข้าร่วมสำนักพิมพ์ที่เป็นเจ้าของโดยศิลปินกราฟิก ฮีเยโรนีมึส โกก (Hieronymus Cock) ซึ่งเขาทำภาพวาดสำหรับการแกะสลัก
โกกขายงานแกะสลักของเบรอเคิลหลายพันชิ้นทั่วทั้งยุโรป เขาส่งศิลปินกราฟิกผู้มีพรสวรรค์ไปอิตาลีด้วย เพื่อศึกษางานของผู้เชี่ยวชาญงานสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา มันเกือบเป็นข้อผูกพันสำหรับศิลปินเฟลมิชที่ถูกทำให้คุ้นเคยกับ "โรงเรียนอิตาลี" และกฎของมันเกี่ยวข้องกับทัศนียภาพและสัดส่วน ไม่นานเบรอเคิลกลายเป็นหนึ่งในดาวของโกก เป็นเวลาสองปีที่เขาร่างภาพสำหรับงานแกะสลักของผลิตเป็นจำนวนมากของโกก ซึ่งเพลิดเพลินใกล้เคียงกับรายการศิลปะวันนี้ 
แล้วเบรอเคิลเปลี่ยนเป็นวาดภาพ เขามีผู้อุปถัมภ์มั่งคั่งที่เป็นพ่อค้า เช่น ฮันส์ ฟรังเกิร์ต (Hans Franckert) นีโกลาส โยงเคอลิงก์ (Nicolaes Jonghelinck) และนักภูมิศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง อับราฮัม ออร์ทีเลียส พวกเขาประทับใจภาพวาดต่าง ๆ ของเบรอเคิลอย่างสูงและเก็บรวบรวมพวกมัน
ใน พ.ศ. 2105 เบรอเคิลวาดหนึ่งในภาพน่าประทับใจสุดของเขา "ชัยชนะของความตาย" มนุษยชาติถูกโจมตีโดยกองทัพแห่งความตาย ความตายไม่แบ่งแยก เขาเชิญพระราชารวมทั้งหลวงพ่อของโบสถ์ไปการเต้นรำแห่งความตาย ของเขา เขาไม่แบ่งระหว่างความเชื่อทางศาสนา ความสนใจในการเมือง รวยและจน หรือระหว่างอายุน้อยและอายุมาก
โลกกำลังมาถึงจุดจบ ในการเต้นรำแห่งความตายที่น่ากลัว การเต้นรำแห่งความตายเป็นลักษณะสำคัญโบราณซึ่งถูกใช้โดยศิลปินหลายท่านก่อนเบรอเคิล แต่ไม่เคยมีความตายเกิดขึ้นกับมนุษยชาติในจำนวนมากเช่นนี้ งานของเบรอเคิลสะท้อนความกลัวของวันนั้นว่าการสิ้นสุดของโลกใกล้มาถึงอย่างน่าประทับใจ นี่เป็นภาพวาดตลอดกาล
ใน พ.ศ. 2106 หนึ่งปีหลังวาดภาพ "ชัยชนะของความตาย" เบรอเคิลย้ายไปบรัสเซลส์ เมืองหลวงคาทอลิกของเนเธอร์แลนด์โดยสเปน เขาถูกกล่าวหาว่าย้ายเพื่อทำให้ภรรยาอายุน้อยของเขาพอใจ ที่นี่มีเหตุผลมากสำหรับการคาดเดา ในฐานะผู้เห็นอกเห็นใจโปรเตสแตนต์ เขาต้องกลัวการแก้แค้นต่าง ๆ หรือเปล่า ไม่ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรก็ตาม ในบรัสเซลส์ ศิลปินอยู่ได้ดีจากลูกค้าคาทอลิกของเขา เบรอเคิลหลีกเลี่ยงการเข้าข้างอย่างเปิดเผย
ตามที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) กล่าว ไม่นานก่อนความตายของเขา เขาเผาภาพวาดเหน็บแนมและเอกสารต่าง ๆ ศิลปินหวังที่จะช่วยภรรยาและลูก ๆ ของเขาจากผู้สอบสวนชาวสเปนหรือเปล่า
อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์

อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์ (21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471 – 6 เมษายน ค.ศ. 1528) เป็นจิตรกรและนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน เขาเป็นลูกศิษย์ของมิชชาเอล โวลเกอมูท (Michael Wolgemut) มีผลงานทางศิลปะที่สำคัญ เช่น "Knight, Death, and the Devil", "Saint Jerome in his Study", "Melencolia I" เป็นต้น
ดิเอโก เบลัซเกซ

ดิเอโก โรดริเกซ เด ซิลบา อี เบลัซเกซ (6 มิถุนายน พ.ศ. 2142 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2203) เป็นจิตรกรชาวสเปน มีผลงานที่มีชื่อเสียง เช่น "Las Meninas", "La Venus del espejo" และ "La Rendición de Breda"
จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง

จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง อดีตนักมวยสากลอาชีพชาวไทย มีสถิติการชกทั้งหมด 21 ครั้ง ชนะ 13 (น็อก 9) แพ้ 8 เคยเป็นคู่ซ้อมของเขาทราย แกแล็คซี่ ขณะที่ครองแชมป์โลก 
ปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนมวยสากล โดยทำหน้าที่ฝึกสอนให้กับนักมวยไทยระดับแชมป์โลกหลายคน เช่น พงษ์ศักดิ์เล็ก ไก่ย่างห้าดาวยิม, ยอดมงคล ซีพีเฟรชมาร์ท, พนมรุ้งเล็ก ไก่ย่างห้าดาวยิม, น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์

โยฮันเนิส ไรเนียส์โซน เฟอร์เมร์  หรือ โยฮัน เฟอร์เมร์ (31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1675) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ มีผลงานในด้านศิลปะบาโรก มักวาดภาพที่แสดงถึงชีวิตประจำวันธรรมดาของคน เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเดลฟท์ และเป็นจิตรกรที่ประสบความสำเร็จพอสมควรในเมืองของเขา แต่ว่าไม่ได้ร่ำรวยเป็นพิเศษเพราะสร้างผลงานค่อนข้างน้อย ผลงานที่มีชื่อเสียงได้แก่ "สาวใส่ต่างหูมุก" ซึ่งเป็นภาพที่รู้จักกันในชื่อ "โมนาลิซาจากทางเหนือ" 
เฟอร์เมร์ถูกลืมไปกว่าสองร้อยปี และกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งเมื่อนักวิจารณ์ศิลปะชื่อ ตอเร-เบือร์เกอร์ (Thoré-Bürger) เขียนบทความระบุภาพ 66 ภาพว่าเป็นของเขา (แต่มีเพียง 34 ภาพที่เป็นที่ยอมรับอย่างแน่นอนว่าเป็นของเขาในปัจจุบัน) ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชื่อเสียงของเฟอร์เมร์ก็เริ่มโด่งดังขึ้น ได้รับการยกย่องว่าเป็นจิตรกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ และเป็นที่ยอมรับในเรื่องเทคนิคการใช้แสงในผลงานของเขา
ชีวิต.
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ เกิดมาในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองเดลฟท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ และหลังจากนั้นไม่กี่วันเขารับศีลบัพติศมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 ถึงแม้ว่าเฟอร์เมร์จะมาจากครอบครัวโปรเตสแตนต์ แต่เขากลับแต่งงานกับกาตารีนา โบลเนิส ผู้ซึ่งนับถือนิกายโรมันคาทอลิก เขาทั้งสองย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของแม่ยายซึ่งมีฐานะร่ำรวยกว่า เฟอร์เมร์อาศัยอยู่ที่นั่นตลอดชีวิต โดยวาดภาพในห้องด้านหน้าบนชั้นสอง ภรรยาของเขาให้กำเนิดบุตร 15 คน
ประวัติของเฟอร์เมร์นั้นค่อนข้างจะคลุมเครือ เขาเป็นผู้ที่ทุ่มเทให้กับศิลปะเท่านั้น ข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของเขานั้นมาจากการลงทะเบียน เอกสารทางการ และคำวิจารณ์จากศิลปินคนอื่น ๆ จึงทำให้ตอเร-เบือร์เกอร์เรียกเขาว่า สฟิงซ์แห่งเมืองเดลฟท์
Eristalis tenax

Eristalis tenax เป็นแมลงวันดอกไม้ชนิดที่พบได้ทั่วโลก ถือเป็นแมลงวันดอกไม้ชนิดที่กระจายมากที่สุดในโลก และพบได้ในทุกทวีป ยกเว้นแอนตาร์กติกา แมลงนี้ถูกนำเข้าสู่อเมริกาเหนือและกระจายอย่างแพร่หลาย แมลงชนิดนี้ยังพบในสวนและไร่ในทวีปยุโรป และออสเตรเลีย Iนอกจากนี้ยังพบมันบนเทือกเขาหิมาลัยด้วย
การกระจายพันธุ์.
หนอนแมลงวันsหางหนู ตัวอ่อนของแมลงวันดอกไม้ชนิดนี้ พบได้ทุกทวีป ยกเว้นแอนตาร์กติกา และมีขอบเขตถึงบริเวณความสูงสูงสุดในซีกโลกเหนือ แมลงชนิดนี้ไม่พบแพร่หลายในละติจูดทางใต้สุด หรือไม่พบโดยทั่วไปในพื้นที่ชื้นของยุโรป เอเชีย และแอฟริกา
พระเศวตวรรัตนกรี

พระเศวตวรรัตนกรีฯ เป็นช้างสำคัญช้างที่สองในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
พระเศวตวรรัตนกรีฯ เป็นช้างพลายเผือก เกิดจากแม่ช้างบ้านของนายแก้ว ปัญญาคง ที่ตำบลอ่อนใต้ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาพันตำรวจเอกนิรันดร ชัยนาม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ได้น้อมเกล้าถวายเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2509 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จราชดำเนินทรงประกอบพิธีสมโภชขึ้นระวางที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2509 พระราชนามนามว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />พระเศวตวรรัตนกรี นพีสีสิริพิงคนัทย์<br>เอกาทัศมงคลสุลักษณ์ ศุภนัขเนตราทิโควรรณ<br>พิษณุพันธ์อัครคชาธาร อัฏฐ์กุลสารดามพหัสดิน<br>ปรมินทรมหาราชพาหน สยามประชาชนสวัสดิคุณ เดชอดุลยเลิศฟ้า ๚
พระเศวตวรรัตนกรีฯ ได้ล้มลงที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2510
แมลงวันดอกไม้

แมลงวันดอกไม้  หรือที่รู้จักในชื่อ "hoverfly" เป็นแมลงในวงศ์ Syrphidae พวกมันมักพบเห็นบินลอยตัวหรือดูดเกสรที่ดอกไม้ตามชื่อสามัญ วัยผู้ใหญ่โดยหลักกินน้ำหวานและเกสร ส่วนตัวอ่อนกินอาหารหลากหลาย ในตัวอ่อนบางชนิดเป็นสัตว์ย่อยสลาย โดยเฉพาะผู้บริโภคซากพืชซากสัตว์ โดยกินซากพืชและสัตว์ที่เน่าเปื่อยในดินหรือในบ่อน้ำและลำธาร บางชนิดเป็นสัตว์สัตว์กินแมลงที่กินเพลี้ยอ่อน thrips และแมลงกินพืชชนิดอื่น ๆ
พฤติกรรมการลอยตัวของแมลงวันดอกไม้ไม่เหมือนกับของฮัมมิงเบิร์ด เนื่องจากพวกมันไม่กินอาหารกลางอากาศ การลอยตัวโดยทั่วไปอาจเป็นวิธีการหาแหล่งอาหารได้ ตัวผู้ที่ลอยตัวมักแสดงอาณาเขตขณะหาตัวเมีย
ในขณะที่ตัวเมียลอยตัวเพื่อตรวจสอบแหล่งวางไข่
Microdontinae

Microdontinae เป็นวงศ์ย่อยของแมลงในวงศ์แมลงวันดอกไม้ (Syrphidae) ประกอบด้วยประมาณ 350 สปีชีส์
สกุล.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
พระศรีเศวตศุภลักษณ์ฯ

พระศรีเศวตศุภลักษณ์ฯ เป็นช้างพังเผือก ช้างสำคัญช้างที่ห้า ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
เป็นช้างตระกูลวิษณุพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ ดามพหัสดินทร์ 
พระศรีเศวตศุภลักษณ์ฯ เป็นช้างป่า เกิดในป่าพนมสารคามรอยต่อของห้าจังหวัดในภาคตะวันออก ในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา พรานป่ายิงแม่ช้างแล้วจับลูกช้างมาเลี้ยงไว้ ตั้งแต่อายุสี่เดือน โดยขาหน้าซ้ายได้รับบาดเจ็บเน่าเปื่อย ต่อมานายอนุสร ทรัพย์มนู ได้ออกเงินซื้อจากพราน และมอบให้อยู่ในความดูแลของกรมป่าไม้ ตั้งชื่อว่า เจ้าแต๋น และนำไปอนุบาลที่ที่ทำการวนอุทยานเขาช่อง ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด จังหวัดตรัง (ปัจจุบันคือ สวนพฤกษศาสตร์ภาคใต้ (เขาช่อง))
ผู้ว่าราชการจังหวัดตรัง และอธิบดีกรมป่าไม้ ได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวาง เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ณ โรงช้างต้น สวนจิตรลดา พระราชวังดุสิต พระราชทานนามว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />พระศรีเศวตศุภลักษณ์ อรรครัตนกริณี<br>ดามพหัสดีพิษณุพงศ์ ดำรงสุทธสกนธ์สุคนธชาติ<br>เฉลิมราชกฤดาบารมี ศรีตรังคพิเศษสุทธิ์ อุตดมสารเลิศฟ้า ๚
ยูริ (แนว)

ยูริ (; โรมาจิ: "yuri") ชาวไทยมักย่อเป็น วาย และยังเป็นที่รู้จักว่า เกิลส์เลิฟ  ย่อว่า จีแอล (GL) เป็นแนว (genre) หนึ่งของสื่อญี่ปุ่นที่มุ่งเน้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างตัวละครที่เป็นหญิงด้วยกัน แม้แก่นเรื่องหลักจะเป็นความสัมพันธ์แบบเลสเบียน แต่แนวยูริยังมีงานที่สื่อถึงความสัมพันธ์ทางอารมณ์หรือจิตวิญญาณระหว่างผู้หญิงซึ่งโดยสภาพแล้วไม่เกี่ยวกับเรื่องรักใคร่หรือเรื่องทางเพศเสมอไป ยูริมักปรากฏในสื่อประเภทอนิเมะและมังงะ และยังพบได้ในวีดิโอเกม ไลต์โนเวล และวรรณกรรม
แก่นเรื่องแบบยูริเกิดจากบันเทิงคดีญี่ปุ่นแนวเลสเบียนในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เรื่องที่มีชื่อเสียง คือ งานเขียนของโนบูโกะ โยชิยะ และวรรณกรรมแนวหมวดเอส (Class S) โดยมังงะที่แสดงภาพความรักใคร่ระหว่างหญิงด้วยกันเริ่มปรากฏขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 ผ่านงานของเหล่าศิลปินสังกัดกลุ่มปี 24 (Year 24 Group) ศิลปินที่มีชื่อเสียงในเรื่องนี้ คือ เรียวโกะ ยามางิชิ และริโยโกะ อิเกดะ สื่อแนวยูริได้รับความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 จนใน ค.ศ. 2003 มีการก่อตั้งนิตยสาร "ยูริชิไม" เพื่อลงงานแนวยูริโดยเฉพาะ ตามมาด้วยการก่อตั้งนิตยสาร "คอมมิกยูริฮิเมะ" ใน ค.ศ. 2005 ซึ่งเป็นผลให้ยูริกลายเป็นแนวที่มีสื่อสิ่งพิมพ์เป็นรูปธรรม และมีแฟนดอมเป็นกิจจะลักษณะ
ยูริ ในฐานะที่เป็นแนวหนึ่งของสื่อนั้น โดยเนื้อแท้แล้วไม่ได้มีกลุ่มเป้าหมายเป็นประชากรทางเพศกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเพียงกลุ่มเดียว ซึ่งต่างจากแนวคู่เคียง คือ ยาโออิ (แนวชายชาย) ที่มุ่งทำการตลาดไปยังกลุ่มประชากรเพศหญิง และบาระ (แนวเกย์) ที่มุ่งทำการตลาดไปยังกลุ่มเกย์โดยเฉพาะ
กลีบข้าง

กลีบข้าง  เป็น 1 ใน 4 กลีบหลักของสมองใหญ่ อยู่เหนือกลีบท้ายทอย (occipital lobe) และหลังกลีบหน้า (frontal lobe)
กลีบข้างผสมผสานสัญญาณรับความรู้สึกจากหน่วยรับความรู้สึกทั้งหลาย มีหน้าที่เฉพาะในการประมวลความรู้สึกเกี่ยวกับปริภูมิ (spatial sense) และการนำทาง (navigation) ตัวอย่างเช่น กลีบข้างประกอบด้วยคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex) และทางสัญญาณด้านล่าง (dorsal stream) ของระบบการเห็น ซึ่งทำให้คอร์เทกซ์กลีบข้างสามารถสร้างแผนที่ของวัตถุที่เห็น โดยที่วัตถุมีตำแหน่งสัมพันธ์กับร่างกาย (เช่นเห็นว่าอยู่ทางซ้ายหรือทางขวาของกาย) 
มีเขตหลายเขตของกลีบข้างที่มีความสำคัญในการประมวลผลทางภาษา และด้านหลังต่อจากร่องกลาง (central sulcus) ก็คือรอยนูนหลังร่องกลาง (postcentral gyrus) ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการรับรู้ความรู้สึกทางกาย 
คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายมีแผนที่เป็นรูปมนุษย์ที่บิดเบือน ที่เรียกว่า cortical homunculus (homunculus มาจากภาษาละตินที่แปลว่า "คนตัวเล็ก ๆ") โดยที่ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายมีขนาดเท่ากับเขตที่คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายมีพื้นที่ให้สำหรับส่วนนั้นของร่างกาย
ชื่อของกลีบข้าง (parietal lobe) มาจากชื่อของกระดูกข้างขม่อม (parietal bone) ที่อยู่เหนือสมอง คำอังกฤษว่า "parietal" นั้นมาจากภาษาละติน ซึ่งแปลว่า "กำแพง" หรือ "ข้าง"
กายวิภาค.
กลีบข้างล้อมรอบด้วยโครงสร้างทางกายวิภาค 4 ส่วน ได้แก่ ร่องกลาง (central sulcus) ที่แบ่งกลีบข้างจากกลีบหน้า, parieto-occipital sulcus (ร่องระหว่างกลีบข้างและกลีบท้ายทอย) ที่แบ่งกลีบข้างจากกลีบท้ายทอย, ร่องด้านข้าง (lateral sulcus) หรือร่องซิลเวียน (sylvian fissure) ซึ่งอยู่ด้านข้างมากที่สุด และแบ่งกลีบข้างจากกลีบขมับ, และ medial longitudinal fissure (ช่องตามยาวแนวกลาง) ที่แบ่งสมองซีกซ้ายจากสมองซีกขวา. ในแต่ละซีกสมอง คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายมีแผนที่ของเขตผิวหนังในด้านตรงกันข้ามของร่างกาย (เช่นคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายในสมองซีกขวามีแผนที่ของเขตผิวหนังในร่างกายด้านซ้าย)
ทันทีหลังจากร่องกลาง ซึ่งเป็นส่วนหน้าสุดของกลีบข้าง ก็คือ รอยนูนหลังร่องกลาง (postcentral gyrus) หรือเขตบร็อดแมนน์ 3 เป็นคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (primary sensory cortex) และร่องหลังร่องกลาง (postcentral sulcus) แบ่งส่วนหน้าของกลีบข้างนี้จากคอร์เทกซ์กลีบข้างด้านหลัง (posterior parietal cortex) 
คอร์เทกซ์กลีบข้างด้านหลังสามารถแบ่งออกเป็น 
IPS พร้อมกับรอยนูน (gyrus) ที่อยู่ติด ๆ กันยังสามารถแบ่งออกโดยความต่างกันของการจัดระเบียบของเซลล์ (cytoarchitectonics) และความต่างกันโดยกิจ เป็นส่วนย่อย ๆ คือ ส่วนใน (medial, ตัวย่อ MIP) ส่วนข้าง (lateral, ตัวย่อ LIP) ส่วนล่างหรือส่วนท้อง (ventral, ตัวย่อ VIP) และส่วนหน้า (anterior, ตัวย่อ AIP)
กิจหน้าที่.
กลีบข้างมีบทบาทสำคัญในการประสานข้อมูลความรู้สึกมาจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ในความรู้เกี่ยวกับตัวเลขและความสัมพันธ์ของตัวเลข และในการเคลื่อนไหวจัดการวัตถุต่าง ๆ. มีเขตหลายเขตในกลีบข้างที่มีความเกี่ยวข้องกับการประมวลปริภูมิทางตา ถึงแม้ว่าเราจะรู้ถึงกิจของสมองส่วนนี้ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว กลีบข้างนั้นยังไม่เป็นที่รู้จักกันดีเท่ากับกลีบอื่น ๆ ในซีรีบรัม
งานวิจัยต่าง ๆ ในคริสต์ทศวรรษ 1990 พบเขตหลายเขตของกลีบหน้าในลิงมาคากที่เป็นแผนที่ของปริภูมิต่าง ๆ
จักรพรรดิเสียนเฟิง

จักรพรรดิเสียนเฟิง  พงศาวดารไทยเรียก สมเด็จพระเจ้าฮำหอง เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองศ์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง มีนามเดิมว่า "อ้ายซินเจว๋หลัว อี้จู่" หรือองค์ชาย "อี้จู่" ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) ขึ้นครองราชย์ได้ทั้ง ๆ ที่มิใช่รัชทายาทองค์เอกที่วางตัวไว้ แต่ว่าพระองค์สามารถเอาชนะใจพระราชบิดาได้ด้วยการออกล่าสัตว์ และพระองค์ไม่สังหารสัตว์ที่มีลูกอ่อน นอกจากนี้ยังมีคนกล่าวกันว่าพระวรกายของพระองค์อ่อนแอมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์แล้ว จึงมักประชวรบ่อย ๆ 
ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมเหสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน แต่ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคตมีพระมเหสีองค์แรกแล้ว คือ พระชายาสะโกตา ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคต เมื่อจักรพรรดิเสียนเฟิงครองราชย์แล้วทรงสถาปนานางสะโกตะเป็น "สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อเซียน"
เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประทาน คือ พระนางคังฉินไท่เฟย (康慈皇贵太妃) พระมเหสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่ทรงดูพระราชวังหลัง
ซึ่งพระอัครมเหสีองค์แรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเสียงเฟิง คือ พระอัครมเหสีหนิวฮู่ลู่ หรือ ซูอันไทเฮา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก พระนางคังฉินไท่เฟย
ในสมัยพระองค์เกิดสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 ซึ่งส่งผลให้เกาะฮ่องกงตกเป็นของจักรวรรดิอังกฤษโดยสมบูรณ์ และมาเก๊าตกเป็นของโปรตุเกส และกบฏไท่ผิง โดย หง ซิ่วฉวน ซึ่งล้วนแต่ส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศและราชวงศ์
จักรพรรดิเสียนเฟิง มีพระมเหสีองค์รองอีกหนึ่งพระองค์ ที่ต่อมามีบทบาทอย่างมากในประวัติศาสตร์ภายหลัง คือ พระมเหสีเย่เฮ่อนาลา หรือ ซูสีไทเฮา
พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) ด้วยพระชนมายุเพียง 30 พรรษา ด้วยพระโรคที่รุมเร้าจากทรงกลัดกลุ้มในปัญหาของบ้านเมือง และจักรพรรดิองค์ใหม่ คือ องค์ชายไจ้ฉุน หรือพระนามตอนขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิถงจื้อ จักรพรรดิเสียนเฟิงถือเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของจีนที่มีพระราชอำนาจปกครองบ้านเมืองด้วยพระองค์เองอย่างสมบูรณ์ เพราะในสมัยต่อมา ราชวงศ์ชิงอยู่ภายใต้การปกครองโดยพฤตินัยของผู้สำเร็จราชการมาตั้งแต่นั้น
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ

มหาอำมาตย์ตรี นายพันตรี พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2404 - 13 มีนาคม พ.ศ. 2480) 
เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์ ประสูติแต่ หม่อมทรัพย์
พระประวัติ.
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ พระนามเดิม หม่อมเจ้าอลังการ อดีตองคมนตรี อธิบดีกรมส่วย รัฐมนตรี ปลัดทูลฉลองกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ สภานายกรัฐมนตรี บังคับการกรมพระคชบาล และข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลปราจีนบุรี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระสุพรรณบัฏ สถาปนาขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ ถือศักดินา 3000 เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443 เนื่องในวันฉัตรมงคล เครื่องยศในเวลารับพระสุพรรณบัฏ หีบหมากเสวยไม้แดงหุ้มทองคำลงยา ตราครุฑ 1 หีบ เป็นผู้ให้กำเนิดวงการภาพยนตร์ไทย โดยจัดให้มีการละเล่น ซีนีมาโตแครฟ จากกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ณ โรงละครหม่อมเจ้าอลังการ ข้างประตูสามยอด ถือเป็นครั้งแรกที่มีการจัดการฉายในประเทศไทย และเป็นวิวัฒนาการใหม่ในโลกขณะนั้น
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2479 (แบบปัจจุบันคือ พ.ศ. 2480) ที่ปราจีนบุรี ด้วยโรคลมอัมพาต ปัจจุบันคือเส้นโลหิตแตก ประชวรไม่กี่วันก็สิ้นพระชนม์
พระโอรส-พระธิดา.
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอลังการ เสกสมรสกับหม่อมเล็ก จ.จ. หม่อมเจิม หม่อมผาด หม่อมนวล หม่อมทรัพย์ และหม่อมถนอม มีพระโอรส-พระธิดา จำนวน 18 คน ดังนี้
ในหม่อมเล็ก 
ในหม่อมเจิม
ในหม่อมผาด
ในหม่อมนวล
ในหม่อมทรัพย์
ในหม่อมถนอม
หมาจิ้งจอกแดง

หมาจิ้งจอกแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Vulpes vulpes") จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับสัตว์กินเนื้อ ซึ่งอยู่ในวงศ์สุนัข (Canidae) จัดได้ว่าเป็นหมาจิ้งจอกแท้ชนิดหนึ่ง
ลักษณะและพฤติกรรม.
มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับหมาทั่วไป แต่มีขนาดเล็กกว่า ขนตามลำตัว มีสีเทาแดงหรือสีน้ำตาลแดง บางตัวอาจมีสีน้ำตาลส้ม สีขนบริเวณปลายหูและขามีสีดำ สีขนอาจมีเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพอากาศ กล่าวคือ สีขนจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงในช่วงที่อากาศมีความชื้นสูง และอาจจะมีสีขนที่แตกต่างหลากหลายออกไป เช่น สีเงิน, สีขาวล้วน
มีความยาวลำตัวและหัว 49–65 เซนติเมตร ความยาวหาง 20–40 เซนติเมตร มีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง จึงทำให้มีชนิดย่อย มากมายถึง 45 ชนิด พบทั้งในทวีปอเมริกาเหนือ, ทวีปยุโรป, ตะวันออกกลาง, ปากีสถาน ภาคเหนือของอินเดีย, เนปาล, ภูฏาน, ภาคเหนือของพม่า, จีน, ภาคเหนือของลาวและเวียดนาม
ในออสเตรเลียราว 150 ปีก่อน ได้มีการนำเข้าหมาจิ้งจอกแดงเข้าไปในออสเตรเลีย เพื่อให้ชาวอังกฤษที่มาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ได้มีการล่าหมาจิ้งจอกแดงเหมือนที่เคยทำมา แต่บางส่วนที่รอดชีวิตก็ได้แพร่ขยายพันธุ์จากจำนวนเพียงไม่กี่สิบตัว และกระจายไปในทุกที่ และได้ออกล่าสัตว์พื้นเมืองหลายชนิดของออสเตรเลียเป็นอาหาร เช่น สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องขนาดเล็กจนสูญพันธุ์ไปในที่สุด ปัจจุบันคาดว่ามีประชากรหมาจิ้งจอกแดงในออสเตรเลียประมาณ 10 ล้านตัว
หมาจิ้งจอกแดง สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ทำให้อาศัยอยู่ในภูมิประเทศที่หลากหลายได้ ป่าสนหรือป่าเบญจพรรณ, พื้นที่แห้งแล้งแบบทะเลทราย และพื้นที่เกษตรกรรม กินอาหารได้หลากหลายประเภทตั้งแต่สิ่งมีชีวิต เช่น หนู กระต่าย, นก, แมลง หรือแม้แต่หนอนชนิดต่าง ๆ ในบางครั้งอาจกินผักและผลไม้ด้วย เช่น กะหล่ำปลี โดยจะกินอาหารมากถึงวันละ 1 กิโลกรัม มักอาศัยและหากินอยู่เป็นคู่ หมาจิ้งจอกแดงที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียสามารถผสมพันธุ์ได้เกือบตลอดทั้งปี ใช้เวลาตั้งท้อง 49–55 วัน โดยที่ตัวพ่อและแม่จะช่วยกันเลี้ยงดูลูกในรังช่วง 3 เดือนแรก เมื่อลูกมีอายุครบปีแล้ว ก็จะแยกตัวออกไปสร้างครอบครัวของตัวเอง และจากการศึกษานานกว่า 40 ปี ของนักวิจัยพบว่า หมาจิ้งจอกแดงสามารถส่งเสียงร้องได้หลากหลายมากถึง 40 เสียง สำหรับการสื่อสารกันเอง, การหาคู่ หรือการสื่อสารกันเฉพาะในฝูงหรือครอบครัว
ในวัฒนธรรม.
หมาจิ้งจอกแดง นับเป็นหมาจิ้งจอกชนิดที่มีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางที่สุด และนับเป็นต้นแบบของหมาจิ้งจอกทั้งหมด ดังนั้น จึงปรากฏในวัฒนธรรมและความเชื่อของชนชาติต่าง ๆ มาแต่โบราณ โดยชาวตะวันตก หมาจิ้งจอกจะเป็นสัญลักษณ์ของความเจ้าเล่ห์ และปรากฏในนิทานพื้นบ้าน และนิทานอีสปหลายเรื่อง อาทิ "องุ่นเปรี้ยว", "หมาหางด้วน" และ"หมาจิ้งจอกกับสิงโต" เป็นต้น สำหรับชาวเอเชียตะวันออก เช่น ชาวจีน หรือชาวญี่ปุ่น เชื่อว่า หมาจิ้งจอกแดงสามารถแปลงร่างเป็นปีศาจเพื่อหลอกลวงมนุษย์ได้ เช่น ปีศาจจิ้งจอก, ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง เป็นต้น ขณะเดียวกันในศาสนาชินโตก็เชื่อว่า หมาจิ้งจอกแดงเป็นตัวแทนของเทพเจ้าอินะริ ที่ถูกมอบหมายให้ลงมาบนโลกมนุษย์ เพื่อดลบันดาลให้เกิดความอุมสมบูรณ์ขึ้น ที่หน้าศาลเจ้าฟุชิมิ อินะริ ที่จังหวัดเกียวโต จึงมีรูปปั้นหมาจิ้งจอกแดงประดับอยู่ เสมือนเป็นยามหรือทวารบาลรักษาทางเข้า โดยบางตัวจะคาบสิ่งที่มีลักษณะคล้ายสาสน์ อันหมายถึง เป็นตัวแทนหรือสื่อกลางระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า หรือบางตัวคาบรวงข้าว หมายถึง การเป็นตัวแทนของความอุดมสมบูรณ์
อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร

อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร ชื่อเล่น วุธ เกิดเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2515 ที่ตำบลพนางตุง อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง เป็นนักแสดง ดีเจ และผู้กำกับละครชาวไทย จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนเทศบาลบ้านคูหาสวรรค์ ระดับมัธยมจาก โรงเรียนพัทลุง และมัธยมปลาย จาก โรงเรียนมัธยมวัดมกุฏกษัตริย์ ต่อในระดับอุดมศึกษาที่ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สาขาศิลปศึกษา) ได้รับตำแหน่ง หนุ่มแพรว 1992 จากนั้นมีผลงานละครเรื่องแรกคือเรื่อง บัลลังก์เมฆ ในปี 2536 ปัจจุบันจัดรายการวิทยุอยู่ที่ 89 ชิล เอฟเอ็ม
ชีวิตส่วนตัว.
เขาสมรสกับ ผาณิต เจียรวิบูลยานนท์ เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 หลังจากคบหากันมา 17 ปี มีบุตรสาว 1 คน ชื่อว่าสิงห์ เหลืองสุนทร
ร่องกลาง

ในทางประสาทกายวิภาคศาสตร์ ร่องกลาง (Central sulcus) เป็นรอยพับในซีรีบรัล คอร์เท็กซ์ของสมองในสัตว์มีกระดูกสันหลัง อาจเรียกว่า "central fissure" เดิมเรียกว่า "ร่องของโรลันโด" (fissure of Rolando หรือ Rolandic fissure) ตามชื่อของลุยจี โรลันโด (Luigi Rolando, 1773-1831) ศาสตราจารย์ทางกายวิภาคศาสตร์ชาวอิตาลี
ร่องกลางเป็นบริเวณที่สำคัญของสมอง ซึ่งแยกสมองกลีบข้าง (parietal lobe) และสมองกลีบหน้า (frontal lobe) และแยกระหว่างไพรมารี มอเตอร์ คอร์เท็กซ์ (primary motor cortex) หรือคอร์เท็กซ์สั่งการปฐมภูมิ และไพรมารี โซมาโตเซนซอรี คอร์เท็กซ์ (primary somatosensory cortex) หรือคอร์เท็กซ์รับความรู้สึกส่วนกายปฐมภูมิ
ร่องด้านข้าง

ในทางประสาทกายวิภาคศาสตร์ ร่องด้านข้าง หรือ ร่องซิลเวียน (Lateral sulcus หรือ Sylvian fissure หรือ lateral fissure) เป็นโครงสร้างที่โดดเด่นของสมองมนุษย์ แบ่งสมองกลีบหน้า (frontal lobe) และสมองกลีบข้าง (parietal lobe) ที่อยู่ด้านบนออกจากสมองกลีบขมับ (temporal lobe) ที่อยู่ด้านล่าง ปรากฏอยู่ทั้งซีรีบรัล เฮมิสเฟียร์ทั้งสองข้าง แต่ข้างซ้ายยาวกว่า ร่องนี้เป็นหนึ่งในร่องที่วิวัฒนาการขึ้นมาแรกสุดในสมองมนุษย์ ปรากฏขึ้นในราวอายุครรภ์ประมาณสัปดาห์ที่ 14 นับจากประจำเดือนครั้งสุดท้าย
ร่องด้านข้างมีการแตกแขนงมากมาย แขนงที่เด่นๆ และพบได้ง่ายมีอยู่ 2 ร่อง คือ "ascending (หรือ vertical) ramus" และ "horizontal ramus" ซึ่งแบ่งลอนสมองอินฟีเรียร์ ฟรอนทัล (inferior frontal gyrus)
ร่องด้านข้างนี้มีโครงสร้างที่เรียกว่า ลอนสมองทรานสเวอร์ส เทมเพอรัล (transverse temporal gyri) ซึ่งเป็นสมองส่วนการได้ยินปฐมภูมิ (primary auditory cortex)
ชื่อ "ร่องซิลเวียน" มาจากชื่อฟรานซิสคัส ซิลเวียส (Franciscus Sylvius, 1614-1672) ศาสตราจารย์ทางการแพทย์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์

เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ หรือ ตราวัลลภาภรณ์  เรียกโดยย่อว่า "ว.ภ." เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2461 พระราชทานให้แก่ผู้มีหน้าที่อยู่ประจำใกล้ชิดพระองค์ในพระราชสำนัก โดยตั้งใจรับราชการด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์สุจริต เป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยพระราชทานให้ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์จัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 20 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว
ประวัติ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงพระราชปรารภว่า ตราวชิรมาลา ที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นสำหรับพระราชทานผู้รับราชการสนองพระเดชพระคุณมีความดีความชอบเฉพาะพระองค์นั้น บางคนเป็นผู้ที่มีหน้าที่ประจำอยู่นอกพระราชสำนัก และได้รับใช้ราชการชั่วคราว แต่คนที่อยู่รับใช้ใกล้ชิดพระองค์ภายในพระราชสำนักและตั้งใจสนองพระเดชพระคุณด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์สุจริตเป็นที่พอพระราชหฤทัยนั้น ก็สมควรจะมีเครื่องราชอิสริยาภรณ์พระราชทานให้สมกับความดีความชอบนอกเหนือจาก ตราวชิรมาลา โดยพระราชทานนามว่า "ตราวัลลภาภรณ์" 
ในระยะแรกนั้น พระองค์พระราชทานตราวัลลภาภรณ์ให้แก่พระราชวงศ์และข้าราชการฝ่ายหน้าทั้งสิ้น ต่อมา พระองค์ทรงพระราชคำนึงความดีความชอบของฝ่ายในที่สมควรได้รับพระราชทานตรานี้เช่นกัน ดังนั้น พระองค์จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวี (พระยศขณะนั้น) ทรงไว้ซึ่งสิทธิที่จะทรงพระดำริห์ว่า ฝ่ายในผู้ใดเป็นผู้สมควรจะได้รับพระราชทานตราวัลลภาภรณ์ชนิดสำหรับฝ่ายใน ก็สุดแล้วแต่พระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวีจะทรงเห็นเป็นการสมควรและทรงประทานได้
ต่อมา เมื่อพระองค์ทรงถอนหมั้นกับพระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวีแล้ว พระองค์ก็ถอนสิทธิที่ให้พระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวีทรงประทานตราวัลลภาภรณ์แก่ฝ่ายหน้าได้ลงด้วย โดยพระองค์มีพระราชดำริที่จะพระราชทานด้วยพระองค์เอง หรือทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้พระราชินีทรงถือสิทธินั้นสนองพระองค์ ก็สุดแล้วแต่พระองค์จะทรงพระราชดำริเห็นสมควร แต่หลังจากปี พ.ศ. 2467 ก็ไม่มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก
ลักษณะของเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์.
ตราวัลลภาภรณ์ มีลักษณะเป็นเรือนเงิน ทำเป็นรูปกลีบดอกบัวแหลมยื่นออกมาสี่แฉก ในแฉกหนึ่ง ๆ จำหลักเป็นลายกลีบซ้อนกันสองกลีบ มีเกสรจำหลักโปร่งแทรกสี่ทิศสลับกับกลีบบัวแฉก ด้านหน้ามีอักษรพระบรมนามาภิไธย ร.ร. กับ เลข ๖ หมายความว่า สมเด็จพระรามราชาธิบดี รัชกาลที่ 6 จำหลักเป็นเพชรโสร่งประดับลอยเด่นอยู่ในวงกลมกลางดวงตรา ด้านหลังเป็นรูปวชิราวุธดุลลอยขึ้นมาจากพื้นเงินเกลี้ยง ห้อยแพรแถบสีครามแก่ มีริ้วขาวริ้วแดงเป็นลวดอยู่ริม เหมือนแพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทยชั้น มหาวชิรมงกุฎ สำหรับประดับเสื้อที่อกข้างซ้าย
ส่วนเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์สำหรับพระราชทานฝ่ายในนั้น แถบแพรจะผูกเป็นเงื่อนหูกระต่ายเช่นเดียวกับเงื่อนของเหรียญรัตนาภรณ์สำหรับพระราชทานฝ่ายใน
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจที่จะพระราชทานและเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้ตามพระราชประสงค์ แต่จะพระราชทานสำหรับผู้ที่ได้รับราชการสนองพระเดชพระคุณประจำอยู่ในพระราชสำนัก โดยห้ามมิให้ผู้ใดกราบบังคมทูลขอพระราชทานเพื่อตนเองหรือกราบบังคมทูลแนะนำเพื่อพระราชทานแก่ผู้อื่นเป็นอันขาด 
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ จะได้รับการประกาศนามในราชกิจจานุเบกษาด้วย
เฮ็นไต

เฮ็นไต (; โรมาจิ: "hentai") เป็นคำศัพท์ในภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึง "การเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย" หรือ "ความผิดปกติ" รวมทั้งยังสามารถแปลว่า "โรคจิต" ได้ด้วย
ในประเทศญี่ปุ่น คำว่า "เฮ็นไต" มักใช้ในความหมายที่ไม่ดี
อาจหมายถึง "ความผิดปกติทางเพศ" และในประเทศอื่นบางประเทศใช้หมายถึงการ์ตูนญี่ปุ่น (ทั้งที่เป็นมังงะ, โดจินชิ และอนิเมะ) และเกมคอมพิวเตอร์ญี่ปุ่น ที่มีลักษณะลามกอนาจาร เช่น มีภาพการมีเพศสัมพันธ์ในรูปแบบต่าง ๆ และมักใช้อักษร H นำหน้าชื่อ เช่น H-Game หรือ H-Anime เพื่อระบุประเภท
อย่างไรก็ตาม คำว่าเฮ็นไตในความหมายเกี่ยวกับสื่อลามกนี้ไม่เป็นที่นิยมใช้กันในประเทศญี่ปุ่น ในประเทศญี่ปุ่นเรียกเฮ็นไตที่เป็นอนิเมะว่า "18+" (; โรมาจิ: "18 kin") หรือ "อนิเมะเร้ากำหนัด" (; โรมาจิ: "ero anime") นอกจาก นี้ยังอาจเรียกเฮ็นไตที่เป็นเกมคอมพิวเตอร์ว่า เอะโระเก (; โรมาจิ: "erogē")
ศูนย์อวกาศเคนเนดี

ศูนย์อวกาศ จอห์น เอฟ. เคนเนดี  เป็นศูนย์อวกาศขององค์การนาซา ตั้งอยู่ที่เกาะเมอร์ริตต์ รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา มีพื้นที่ 567 ตารางกิโลเมตร มีคนประมาณ 17,000 คน ทำงานอยู่ที่ศูนย์อวกาศแห่งนี้
ริชาร์ด แบรนสัน

เซอร์ ริชาร์ด ชาร์ลส นิโคลาส แบรนสัน หรือ ริชาร์ด แบรนสัน (18 กรกฎาคม ค.ศ. 1950 -) นักธุรกิจชาวอังกฤษ เป็นเจ้าของธุรกิจกว่า 360 บริษัท ที่ใช้ชื่อการค้า "เวอร์จิ้น"
ริชาร์ด แบรนสัน เริ่มทำธุรกิจตั้งแต่อายุ 15 ปี โดยเริ่มทำนิตยสารรายเดือนสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัย ชื่อว่า "Student" และเริ่มขยายธุรกิจจัดจำหน่ายแผ่นเสียงทางไปรษณีย์ ในปี พ.ศ. 2513 และเปิดเครือข่ายร้านจำหน่ายแผ่นเสียง ใช้ชื่อว่า "Virgin Records" ทั่วประเทศอังกฤษ พร้อมกับทำธุรกิจห้องบันทึกเสียง และเริ่มผลิตแผ่นเสียงในสังกัดของตัวเอง ศิลปินที่มีชื่อเสียงในสังกัด ในยุคแรกเช่น ไมค์ โอลด์ฟิลด์, แทนเจอรีน ดรีม, เซ็กซ์ พิสทอลส์ และยุคถัดมาเช่น เจเนซิส, ฟิล คอลลินส์, ปีเตอร์ แกเบรียล, บอย จอร์จ
ในปี พ.ศ. 2527 ริชาร์ด แบรนสัน เริ่มเข้าสู่ธุรกิจสายการบิน โดยเปิดสายการบินเวอร์จิน แอตแลนติก และเริ่มขยายสู่ธุรกิจอื่นเป็นจำนวนมาก เช่น โทรศัพท์มือถือ รถไฟ ลอตเตอรี่ เกมคอมพิวเตอร์ น้ำโคล่า วอดก้า สิ่งพิมพ์ ฯลฯ
ชีวิตส่วนตัว ริชาร์ด แบรนสัน ชื่นชอบการผจญภัยและสร้างสถิติโลก ส่วนหนึ่งเพื่อช่วยประชาสัมพันธ์ตราสินค้า "เวอร์จิ้น" ของเขาไปในตัว ในปี พ.ศ. 2529 เขาขับเรือเร็วข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก รายการ "บลูริบบันด์" (Blue Riband) เป็นระยะทางกว่า 3,000 ไมล์ ใช้เวลา 3 วัน 8 ชั่วโมง 31 นาที ทำลายสถิติเดิมกว่า 2 ชั่วโมง นอกจากนี้เขายังทำสถิติเดินทางด้วยบัลลูนข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ในปี พ.ศ. 2530 และข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก ในปี พ.ศ. 2533
ในปี พ.ศ. 2547 ริชาร์ด แบรนสัน ได้ประกาศแผนการที่จะสนับสนุนโครงการ Spaceship One โดยมีกำหนดเปิดให้บริการขนส่งผู้โดยสารเชิงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2553
บลีช เทพมรณะ เดอะไดมอนด์ดัสต์รีเบลเลียน อีกหนึ่งตัวตนของเฮียวรินมารุ

บลีช เทพมรณะ เดอะไดมอนด์ดัสต์รีเบลเลียน อีกหนึ่งตัวตนของเฮียวรินมารุ  เป็นการ์ตูนแนวแอ็คชั่นที่โด่งดังอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่ลงประจำในนิตยสารรายสัปดาห์ “SHUKAN SHONEN JUMP” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 เป็นต้นมา ในประเทศไทยการ์ตูนเรื่อง เทพมรณะ ลงในนิตยสารรายสัปดาห์ บูม (Boom) ในเครือ เดอะเนชั่น และยังทำเป็นอะนิเมะฉายทางทีวี ตั้งแต่ เดือนตุลาคม ปี 2004 มาจนถึง 2018
เรื่องย่อ.
หน่วยสิบซึ่ง<nowiki>:</nowiki>นำทีมโดย “ฮิสึกายะ โทชิโร่” มีหน้าที่ดูแลหัวหน้าหน่วยที่สิบได้รับภารกิจคุ้มกัน “ตราราชันย์” อันเป็นสมบัติลับของโซลโซไซตี้ราชวงษ์ นอกจากเชื้อพระวงค์แล้วก็ไม่มีได้เห็นหรือได้ข่าวเกี่ยวกับ"ตาราชันย์"แต่ในระหว่างปฏิบัติหน้าที่อยู่นั้น มีกลุ่มคนลึกลับบุกเข้าโจมตีหน่วยสิบและชิงเอาตราราชันย์ไป ตอนนั้นขณะเดียวกันฮิสึกายะก็กำลังสู้ต่อสู้อยู่กับหัวหน้ากลุ่มของพวกนั้นอยู่ คนลึกลับแต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ผละจากพวกรันงิคุไปหน่วยที่สิบไปพร้อมกับตาราชันย์
ภารกิจหน่วยสิบซึ่ง<nowiki>:</nowiki> 
ส่วนทางด้านของ "ฮิสึกายะ โทชิโร่" ที่นอนรักษาตัวอยู่ที่บ้านของ "อิจิโกะ" ก็ได้ฟื้นจากอาการบาทเจ็บ แล้วจู่ๆก็จะพยายามหนีออกไปตามหา"ตาราชันย์"เพียงลำพังแต่"คุโรซากิ"รู้ทันจึงได้ออกมาดักรอไว้ก่อน ทำให้"อิจิโกะกับฮิสึกายะ"ได้เกิดการต่อสู้กันขึ้นแต่ในระหว่างนั้นเองฮอลโลว์ลึกลับก็โผล่เข้ามาขัดจังหวะ และบอกให้"คุโรซากิ"ส่งตัว"ฮิสึกายะ"มาซึ่งไม่เคยรู้จักกันมาก่อนมางด้านฝ่าย"ฮิสึกายะกับคุโรซากิ"ก็ได้ต่อสู้กับ"ฮอลโลว์ลึกลับทั้งสองคนส่วน"อิจิโกะ"ได้รับบาลเจ็บอย่างหนักจึงหมดสติล
เฮียวรินมารุ(ดาบฟันวิญญาณของฮิสึกายะ)ที่จริงแล้วมีอยู่ 2 เล่มแต่อีกเล่มนึงอยู่ที่คุซากะ เฮียวรินมารุมีสีที่แตกต่างกัน ที่อยู่กับฮิสึกายะมีสีฟ้าอ่อน แต่ที่อยู่กับคุซากะมีสีฟ้าเข้ม
ถนนพระรามที่ 4

ถนนพระรามที่ 4 (อักษรโรมัน: Thanon Rama IV) เป็นถนนในกรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ทางแยกหมอมี (แยกจากถนนเจริญกรุง) ข้ามคลองผดุงกรุงเกษมที่สะพานเจริญสวัสดิ์ ผ่านสถานีหัวลำโพง สามย่าน ไปบรรจบถนนสุขุมวิท
ประวัติ.
ถนนพระรามที่ 4 เดิมเรียกว่า "ถนนตรง" และ "ถนนหัวลำโพง (นอก)" เป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2400 เนื่องจากกงสุลอังกฤษ สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศสได้เข้าชื่อกัน พร้อมทั้งนายห้างต่างประเทศ ขอร้องรัฐบาลสยามว่า เรือลูกค้าที่ขึ้นมาค้าขายถึงกรุงเทพมหานครมีระยะทางไกล ถึงหน้าน้ำน้ำเชี่ยวมาก กว่าจะเดินทางถึงกรุงเทพมหานครก็ใช้เวลาหลายวัน จะขอไปตั้งห้างซื้อขายใต้ปากคลองพระโขนง ตลอดถึงบางนา และขอให้รัฐบาลขุดคลองลัดตั้งแต่บางนามาตลอดถึงคลองผดุงกรุงเกษม จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยารวิวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค ต่อมาคือเจ้าพระยาทิพากรวงศ์) ที่พระคลัง จ้างกรรมกรจีนขุดคลอง ตั้งแต่หน้าป้อมผลาญไพรีราบ ตัดทุ่งลงไปถึงคลองพระโขนง และตัดคลองพระโขนงออกไปทะลุแม่น้ำใหญ่ แล้วเอามูลดินมาถมเป็นถนนฝั่งเหนือตลอดลำคลอง พระราชทานชื่อว่าคลองถนนตรง ครั้นขุดคลองแล้วชาวยุโรปก็ไม่ได้ลงไปอยู่ที่บางนาโดยอ้างว่าไกล คลองถนนตรงนี้ชาวบ้านเรียกว่า คลองวัวลำพอง และเรียกถนนว่าถนนวัวลำพองหรือหัวลำโพงตามชื่อทุ่งนาที่ถนนและคลองตัดผ่าน 
ต่อมาได้มีการสร้างสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม ชาวบ้านเรียกกันว่าสะพานวัวลำพอง ถนนตรงเป็นถนนสายแรกในรัชกาลที่ 4 เป็นถนนเส้นตรงมีระยะทางไกล และมีพระบรมราชโองการให้เรียกทางที่ริมคลองนี้ว่า "ทางถนนตรง" ต่อมา ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนหัวลำโพง (นอก) ตั้งแต่ถนนเจริญกรุงถึงถนนหลวงสุนทรโกษา เป็น ถนนพระรามที่ 4 ทั้งนี้ด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ เพราะเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 แห่งพระราชวงศ์จักรีโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นโดยนำมูลดินจากการขุดคลองลัดจากคลองผดุงกรุงเกษมไปถึงคลองเตยมาสร้างขึ้น
นอกจากนี้ถนนพระรามที่ 4 ในอดีตยังเป็นต้นสายของทางรถไฟสายปากน้ำ สถานีต้นสายชื่อว่าสถานีหัวลำโพง (ไม่ใช่สถานีรถไฟหัวลำโพงในปัจจุบันแต่ตั้งอยู่กลางถนนพระราม 4 หน้าโรงแรมสยามซิตี้ ส่วนสถานีรถไฟหัวลำโพงในปัจจุบันในอดีตชื่อสถานีรถไฟกรุงเทพ เมื่อยกเลิกทางรถไฟสายปากน้ำคนทั่วไป จึงเปลี่ยนมาเรียกชื่อสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นสถานีรถไฟหัวลำโพงตามความเคยชินและติดปากของประชาชน) โดยรางรถไฟสายนี้วางขนานกับคลองหัวลำโพงมีทางรถไฟอยู่ตรงกลางระหว่างคลองหัวลำโพงกับถนนพระรามที่ 4 ซึ่งรางรถไฟอยู่ฝั่งโรงแรมสยามซิตี้ ตั้งแต่แยกมหาพฤฒารามมาตามถนนพระรามที่ 4 จนข้ามคลองพระโขนง (คลองแสนแสบ)จึงขนานกับแม่น้ำเจ้าพระยาไปสิ้นสุดที่เมืองสมุทรปราการ ต่อมาเมื่อบ้านเมืองเจริญขึ้นให้ความสำคัญในการเดินทางและขนส่งโดยใช้รถยนต์มากกว่า ในสมัยรัฐบาลของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ จึงได้ยกเลิกทางรถไฟสายนี้พร้อมกับถมคลองหัวลำโพงช่วงตั้งแต่คลองผดุงกรุงเกษมจนถึงตลาดคลองเตยทิ้ง เพื่อทำการขยายถนนถนนพระราม 4 ทำให้เขตทางของถนนพระรามที่ 4 กว้างขวางดังเช่นในปัจจุบัน และคลองหัวลำโพงบางส่วนที่ไม่ได้ถมตั้งแต่ตลาดคลองเตยไปจนถึงคลองพระโขนงปัจจุบันยังปรากฏให้เห็นอยู่ แต่คนทั่วไปนิยมเรียกคลองหัวลำโพงในส่วนนี้ว่า คลองเตย ส่วนเขตทางรถไฟสายปากน้ำตั้งแต่แยกมหาพฤฒารามถึงตลาดคลองเตยเป็นส่วนของถนนพระรามที่ 4 ส่วนตั้งแต่ตลาดคลองเตยจนตัดกับถนนสุขุมวิท ถมเป็นถนนใช้ชื่อว่าถนนทางรถไฟสายเก่า
อนึ่ง ถนนพระรามที่ 4 เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองในกรุงเทพมหานครถึง 3 ช่วง ดังนี้
สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน.
สถานีโทรทัศน์.
หมายเหตุ : เรียงจากหัวลำโพงถึงพระโขนง
สินเชื่อซับไพรม์

สินเชื่อซับไพรม์ หรือ สินเชื่อชั้นรอง (เรียกในชื่ออื่น ๆ ว่า "B-paper", "near-prime", หรือ "second chance lending") คือการปล่อยสินเชื่อให้แก่ผู้กู้ยืมซึ่งไม่มีคุณสมบัติครบถ้วนพอจะได้รับอัตราดอกเบี้ยของตลาดที่ดีที่สุด (best market interest rates) อันเนื่องจากมีข้อด่างพร้อยในประวัติการกู้ยืมและชำระเงิน (credit history) 
สินเชื่อซับไพรม์มีความเสี่ยงสูงต่อทั้งผู้ปล่อยและผู้ขอสินเชื่อ เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยที่สูง, ประวัติการกู้ยืมและชำระเงินที่ไม่ดี, และสถานการณ์ทางการเงินอันไม่พึงปรารถนาซึ่งผู้ขอกู้ซับไพรม์ไปข้องเกี่ยวด้วย สินเชื่อซับไพรม์จะถูกปล่อยกู้ในอัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่า สินเชื่อ A-paper (สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ชั้นหนึ่ง) เพื่อชดเชยกับความเสี่ยงที่สูงขึ้น สินเชื่อซับไพรม์ครอบคลุมตราสารทางการเงินหลายชนิด อาทิเช่น สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์, สินเชื่อซื้อรถ และบัตรเครดิต คำว่า ซับไพรม์ (ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่า "ชั้นรอง") เป็นการอ้างอิงถึงสถานะการกู้ยืมและชำระเงินของผู้กู้ยืม ไม่ใช่ตัวดอกเบี้ยของสินเชื่อแต่อย่างใด
สินเชื่อซับไพรม์เป็นที่ถกเถียงในวงกว้างถึงความเหมาะสม ฝ่ายผู้ต่อต้านกล่าวอ้างว่าบริษัทซึ่งปล่อยสินเชื่อซับไพรม์มักกระทำการปล่อยสินเชื่ออย่างเอารัดเอาเปรียบ (predatory lending) อาทิเช่น จงใจปล่อยสินเชื่อให้แก่ผู้กู้ซึ่งไม่มีวันจะสามารถทำตามเงื่อนไขการกู้ยืมได้ จนทำให้ไม่สามารถชำระเงินคืนตามเวลาที่กำหนด (default), ถูกยึดหลักประกัน และต้องเผชิญกับการยึดทรัพย์ นอกจากนั้น ยังมีข้อกล่าวหาถึงการเลือกปฏิบัติในการปล่อยสินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ (mortgage discrimination) ตามเชื้อชาติ ในขณะที่ผู้เห็นด้วยกล่าวสนับสนุนว่าการปล่อยสินเชื่อซับไพรม์เป็นการช่วยให้เงินกู้เข้าถึงมือประชาชนผู้ซึ่งโดยปกติไม่อาจเข้าถึงตลาดเงินกู้ได้
ข้อถกเถียงว่าด้วยสินเชื่อซับไพรม์ได้ขยายวงขึ้นอันเป็นผลมาจากวิกฤติการณ์สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ชั้นรอง ปี 2550 อันเรื้อรัง ซึ่งเกิดขึ้นทั้งในอุตสาหกรรมซับไพรม์เอง และตลาดการเงินชั้นสูงกว่า และมีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา ปรากฏการณ์นี้ถูกอธิบายว่าเป็น "การแพร่ระบาดทางการเงิน" (financial contagion) ซึ่งนำไปสู่การเข้มงวดกวดขันการเข้าถึงสินเชื่อในตลาดการเงินโลก ผู้กู้หลายพันรายถูกบังคับให้ชำระหนี้ก่อนกำหนด และสถาบันการเงินผู้ปล่อยสินเชื่อซับไพรม์สัญชาติอเมริกันรายใหญ่หลายแห่งก็ถูกฟ้องร้องให้ล้มละลาย
ถนนรามคำแหง

ถนนรามคำแหง (อักษรโรมัน: Thanon Ramkhamhaeng) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ฝั่งตะวันออก มีความยาวรวมทั้งหมดประมาณ 18 กิโลเมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วงคือ
ประวัติ.
ถนนรามคำแหงสันนิษฐานว่าสร้างต่อมาจากถนนสุขุมวิท 71 ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2498–2505 ปรากฏในแผนที่ท้ายพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่ตำบลหัวหมาก อำเภอบางกะปิ จังหวัดพระนคร พ.ศ. 2506 ในระยะแรกมีชื่อเรียกถนนสายนี้ว่า "ถนนพระโขนง–คลองตัน–บางกะปิ"
ต่อมามีการกำหนดชื่อเป็น "ถนนสุขุมวิท 71" แต่ประชาชนบางส่วนเรียกชื่อถนนสายนี้ตั้งแต่ช่วงสี่แยกคลองตันถึงสะพานข้ามคลองแสนแสบ เขตบางกะปิว่า ถนนคลองตัน–บางกะปิ ทำให้เกิดความเข้าใจสับสน
ในช่วง พ.ศ. 2500–2504 ได้สร้างถนนสุขาภิบาล 3 ไปเชื่อมต่อเขตมีนบุรี
เมื่อมีการขยายถนนให้กว้างขึ้นพร้อมกับการขยายถนนสายสุขาภิบาล 3 ซึ่งต่อจากถนนสายนี้ไปออกทางเขตมีนบุรี เขตบางกะปิจึงมีดำริที่จะตั้งชื่อถนนสายนี้ใหม่เป็น "ถนนรามคำแหง"
รายละเอียดเส้นทาง.
ช่วงจากทางแยกคลองตันถึงทางแยกลำสาลี.
เป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร มีจุดเริ่มต้นที่ทางแยกคลองตันในพื้นที่เขตสวนหลวง ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนเพชรบุรี ถนนพัฒนาการ และถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) ขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านทางแยกรามคำแหง (จุดตัดกับถนนพระราม 9) ผ่านทางแยกวัดเทพลีลา และมหาวิทยาลัยรามคำแหง การกีฬาแห่งประเทศไทย ไปสิ้นสุดที่ทางแยกลำสาลีในพื้นที่เขตบางกะปิ มีความยาวประมาณ 6 กิโลเมตร มีทางยกระดับช่วงตั้งแต่ซอยรามคำแหง 13 หน้าห้างสรรพสินค้าเดอะมอลล์ จนถึงซอยรามคำแหง 81/4 สถานที่สำคัญบนถนนช่วงนี้ มีมหาวิทยาลัยรามคำแหง มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ราชมังคลากีฬาสถาน (ศูนย์กีฬาหัวหมาก) วัดพระไกรสีห์ และวัดเทพลีลา 
อนึ่ง ถนนรามคำแหงช่วงทางแยกคลองตันถึงทางแยกลำสาลีฝั่งขาเข้าเมือง จะไม่มีซอยรามคำแหง 6
ทางแยกในถนนรามคำแหงช่วงทางแยกคลองตันถึงทางแยกลำสาลี มีดังนี้
โดยถือว่าเป็นถนนที่มีการจราจรที่ติดขัดและคับคั่งที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร
ช่วงจากทางแยกลำสาลีถึงทางแยกตัดกับถนนสุวินทวงศ์.
ถนนช่วงนี้เดิมชื่อว่าถนนสุขาภิบาล 3 เป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร มีความยาวประมาณ 12 กิโลเมตร เริ่มต้นจากทางแยกลำสาลีในเขตบางกะปิ ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนศรีนครินทร์ มีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนพ่วงศิริ ผ่านทางแยกบ้านม้า (จุดตัดกับถนนศรีบูรพา) เข้าพื้นที่เขตสะพานสูง ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก เข้าพื้นที่เขตมีนบุรี โดยถนนจะขยายเป็น 8 ช่องจราจร ผ่านทางแยกลาดบัวขาว (จุดตัดกับถนนมีนพัฒนา) และทางแยกรามคำแหง-ร่มเกล้า (จุดตัดกับถนนร่มเกล้า) ไปสิ้นสุดที่ทางแยกรามคำแหง-สุวินทวงศ์ สถานที่สำคัญบนถนนช่วงนี้ มีโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า วัดศรีบุญเรือง วัดบางเพ็งใต้ โรงเรียนเทพอักษร โรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี และการเคหะมีนบุรี
ทางแยกในถนนรามคําแหงช่วงทางแยกลําสาลีถึงทางแยกรามคำแหง-สุวินทวงศ์ มีดังนี้
ไป บางกะปิ,แยกการไฟฟ้า
อุทยานแห่งชาติแควน้อย

อุทยานแห่งชาติแควน้อย ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอวัดโบสถ์ อำเภอชาติตระการ อำเภอนครไทย และอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ครอบคลุมพื้นที่วนอุทยานแก่งเจ็ดแคว และวนอุทยานภูแดงร้อน มีพื้นที่ประมาณ 139,915.33 ไร่ หรือ (223.86 ตารางกิโลเมตร)
อุทยานแห่งชาติแควน้อยมีลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นทิวเขายาวสลับซับซ้อน มีสภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบด้วยป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบเขา และป่าดิบแล้ง
ทรัพยากรป่าไม้.
สภาพป่าโดยทั่วไปประกอบด้วย ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบเขา ป่าดิบแล้ง หนาแน่นด้วยพรรณไม้ที่สำคัญและมีค่าทางเศรษฐกิจนานาชนิด เช่น สัก มะค่าโมง แดง ประดู่ ตะเคียน ยาง ฯลฯ
ทรัพยากรสัตว์ป่า.
เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าชนิดต่าง ๆ เช่น เก้ง หมูป่า ลิง ค่าง อีเห็น เม่น กระต่าย นกมากมายหลายชนิด งูชนิดต่าง ๆ ตะกวด โดยเฉพาะสัตว์น้ำจำพวกปลามีมากมายหลายชนิด
อายุเฉลี่ยของตราสารหนี้

อายุเฉลี่ยของตราสารหนี้  เป็นระยะเวลาการจ่ายคืนเงินเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักด้วยกระแสเงินในแต่ละงวด ซึ่งการตีความของดูเรชั่นอาจเปรียบเสมือนกับอายุคงเหลือของตราสารหนี้นั้นๆ แต่ดูเรชั่นได้คำนึงถึงจำนวนเงินที่ตราสารนั้นจ่ายให้แก่ผู้ลงทุนในแต่ละงวดด้วย ทำให้การพิจารณาความเสี่ยงเป็นไปอย่างสมเหตุสมผลมากยิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่น ตราสารหนี้ที่จ่ายอัตราคูปองเท่ากับศูนย์ (zero-coupon bond) มีอายุคงเหลือ 2 ปี กับตราสารหนี้ที่มีอายุคงเหลือ 2 ปีจ่ายคูปองในอัตรา 3% ต่อปี ถ้าหากความเสี่ยงด้านเครดิต และ yield-to-maturity ของตราสารทั้งสองเท่ากัน ผู้ลงทุนย่อมที่จะสนใจตราสารที่จ่ายคูปองในอัตราที่สูงกว่า
<math>\mbox{Macaulay duration} = \left (\sum_{t=1}^n \frac{tC}{ (1+i) ^t} + \frac{nM}{ (1+i) ^n} \right) \div P</math>
Modified duration = Macaulay duration / (1+i)
ประเภทของดูเรชั่น.
Modified duration.
เป็นการแปลงค่า Macaulay duration โดยดูว่าหากอัตราดอกเบี้ยเปลี่ยนแปลงจะกระทบต่อค่าดูเรชั่นอย่างไร
ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อค่าดูเรชั่น.
กระแสเงินที่จ่ายในแต่ละงวดมีผลต่อค่าดูเรชั่น โดยตราสารหนี้ที่มีการจ่ายกระแสเงินในงวดแรกๆ เป็นจำนวนมากย่อมมีค่าดูเรชั่นน้อยกว่าตราสารที่มีการจ่ายกระแสเงินในงวดหลังๆ จำนวนมาก นอกจากนี้ตราสารหนี้ที่จ่ายคูปองเท่ากับศูนย์จะมีค่า Macaulay duration เท่ากับอายุคงเหลือของตราสารนั้น จึงเห็นได้ว่าตราสารหนี้ที่มีอัตราคูปอง และ yield-to-maturity ต่ำ ย่อมมีค่าดูเรชั่นสูงกว่าตราสารหนี้ที่มีอัตราคูปอง และ yield-to-maturity สูง
การใช้งานค่าดูเรชั่น.
ดูเรชั่นช่วยในการวัด sensitivity ของตราสารหนี้นั้นๆ ว่าหากอัตราดอกเบี้ยเปลี่ยนแปลงไปในขนาดเล็กๆ เช่น 1 basis point ซึ่งสามารถคำนวณได้จากความสัมพันธ์
dP/P = - D * dy
D = Modified duration
การใช้ดูเรชั่นในการวัดความผันผวนของตราสารหนี้เหมาะกับการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยขนาดเล็กมากๆ เท่านั้นเพราะไม่เช่นนั้นค่าดูเรชั่นจะไม่สามารถจับการเปลี่ยนแปลงที่มีลักษณะเป็นเส้นโค้งได้ จึงต้องมีการใช้ค่า convexity มาช่วยวัดด้วย
ตัวอย่าง.
ถ้าอัตราดอกเบี้ยในตลาดมีค่าร้อยละ 5 ต่อปี พันธบัตรรัฐบาลอายุ 3 ปี มีอัตราคูปองร้อยละ 3 ต่อปี จะมีดูเรชั่นเท่ากับ 5.775 และ zero-coupon bond ที่มีอายุและดูเรชั่นเท่ากับ 5.775 งวด หาก อัตราดอกเบี้ยในตลาดเพิ่มขึ้น 1 จุดเบสิส ราคาของตราสารหนี้ทั้งสองจะมีการเปลี่ยนแปลง ดังนี้
จะเห็นว่าตราสารหนี้ที่มีดูเรชั่นเท่ากัน แม้ว่าจะมีการจ่ายคูปองที่ต่างกัน จะมีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยตลาดที่เท่ากัน
พระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์

พระมหาสถามปราปต์โพธิสัตว์ เป็นพระโพธิสัตว์อัครสาวกของพระอมิตาภพุทธะเช่นเดียวกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แต่มีคนรู้จักน้อยกว่า ถือว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์ด้านกำลัง สะท้อนพลังจิตที่เข้มแข็งของพระพุทธเจ้า ใกล้เคียงกับความหมายของพระสมันตภัทรโพธิสัตว์
ลักษณะ.
รูปลักษณ์ของท่านอยู่ในท่ายืน จะทรงถือดอกปัทมาในพระหัตถ์บางครั้งจะทรงประณมหัตถ์ไว้ที่พระอุระ บางครั้งจะทรงถึงวัชระ บางตำราบอกว่ามือซ้ายอยู่ในท่าประทาน มือขวาอยู่ในท่าคิด บางครั้งมือทั้งสองจะประสานกันในท่าไขว้
ความเชื่อ.
นิกายสุขาวดีกำหนดให้ท่านเป็นผู้คุ้มครองดวงจิตของผู้ที่จะไปอุบัติในแดนสุขาวดี ในอีกแนวหนึ่งเชื่อว่าพระมหาสถามปราปต์พัฒนามาจากพระอินทร์ของศาสนาพราหมณ์ เนื่องจากลักษณะในยุคแรกของท่านถือวัชระเช่นเดียวกับพระอินทร์ ต่อมามีการสร้างพระโพธิสัตว์องค์ใหม่ เรียกว่าพระวัชรปาณีโพธิสัตว์ แยกออกมาจากพระมหาสถามปราปต์ ความนิยมนับถือพระมหาสถามปราปต์จึงลดลง ความหมายต่าง ๆ ของท่านได้หลอมรวมกลายเป็นส่วนหนึ่งของพระโพธิสัตว์องค์อื่น ๆ ไปในมหาไวโรจนะสูตรมีพระหฤทัยประจำพระองค์ โอม สัม ชัม ชัม สะห์สวาหา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา

เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลา หรือ ตราวชิรมาลา เรียกโดยย่อว่า ว.ม.ล.  เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 เพื่อพระราชทานให้แก่ผู้ที่ได้รับราชการสนองพระเดชพระคุณในพระองค์ รัชทายาท และราชตระกูล โดยความจงรักภักดี ที่จะให้เป็นคุณเป็นประโยชน์ เป็นพระเกียรติยศในพระองค์ และราชตระกูล โดยจะพระราชทานให้เฉพาะฝ่ายหน้า เครื่องราชอิสริยาภรณ์วชิรมาลาจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 36 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว
ลักษณะของตราวชิรมาลา.
ตราวชิรมาลา เป็นรูปวชิราวุธ คมเงิน ด้ามทอง กลางด้ามลงยาราชาวดีสีขาบ มีรัศมีเป็นทองโปร่ง รอบขอบเป็นรูปปทุมลงยาราชาวดี ขอบในสีขาบ มีกลีบขาว กนกรอบนอกสีชมพู ข้างบนเป็นเข็มทองคำ จารึกอักษรว่า “ราชการในพระองค์" ห้อยแพรแถบริ้วสีเหลืองกับสีดำ ใช้ประดับแนบเสื้อที่อกเบื้องซ้าย
ผู้ได้รับตราวชิรมาลา.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจที่จะพระราชทานและเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้ตามพระราชประสงค์ และจะพระราชทานสำหรับผู้ที่ได้รับราชการสนองพระเดชพระคุณในพระองค์ รัชทายาท และราชตระกูล โดยความจงรักภักดี ที่จะให้เป็นคุณเป็นประโยชน์ เป็นพระเกียรติยศในพระองค์ และราชตระกูล โดยห้ามมิให้ผู้ใดกราบบังคมทูลขอพระราชทานเพื่อตนเองหรือกราบบังคมทูลแนะนำเพื่อพระราชทานแก่ผู้อื่นเป็นอันขาด
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ จะได้รับการประกาศนามในราชกิจจานุเบกษา แต่ถ้าผู้ได้รับตรานี้มีความผิดต้องพระราชอาญาใด ๆ ต้องคืนตรานี้ เว้นแต่จะได้รับพระราชทานพระมหากรุณาเป็นพิเศษ จึงจะสามารถประดับตรานี้ต่อไปได้