เรือประจัญบานชั้นไอโอวา

เรือประจัญบานชั้นไอโอวา  เป็นชั้นเรือประจัญบานเร็วหกลำที่กองทัพเรือสหรัฐสั่งสร้างเมื่อ ค.ศ. 1939 และ 1940 ในตอนแรกพวกมันถูกออกแบบมาเพื่อสกัดกั้นเรือรบหลักเร็ว เช่น เรือชั้นคงโงของญี่ปุ่น และทำหน้าที่เป็น "ปีกเร็ว" ของแนวรบเรือประจัญบานสหรัฐ ชั้นไอโอวาถูกออกแบบมาเพื่อให้เป็นไปตามข้อจำกัดของ "ข้อกำหนดเพิ่มขนาด" (escalator clause) ในสนธิสัญญารัฐนาวีกรุงลอนดอนฉบับที่สอง ซึ่งกำหนดขีดจำกัดระวางขับน้ำมาตรฐานไว้ที่ 45,000 ลองตัน (45,700 ตัน) ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942 เรือสี่ลำ ได้แก่ ไอโอวา, นิวเจอร์ซีย์, มิสซูรี และวิสคอนซิน ถูกต่อแล้วเสร็จ ส่วนอีกสองลำคืออิลลินอยและเคนทักกี ได้เริ่มวางกระดูกงูแต่ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1945 และ 1958 ตามลำดับ และตัวเรือทั้งสองลำถูกแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1958–1959
เรือชั้นไอโอวาทั้งสี่ลำเป็นเรือประจัญบานรุ่นสุดท้ายที่ประจำการในกองทัพเรือสหรัฐ เรือประจัญบานเก่าของสหรัฐทั้งหมดถูกปลดประจำการภายใน ค.ศ. 1947 และถูกถอดจากทะเบียนเรือรบ (NVR) ภายใน ค.ศ. 1963 ระหว่างช่วงกลางทศวรรษ 1940 ถึงต้นทศวรรษ 1990 เรือประจัญบานชั้นไอโอวาได้เข้าร่วมการสู้รบในสงครามครั้งสำคัญของสหรัฐสี่ครั้ง ในเขตสงครามแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือเหล่านี้ทำหน้าที่หลักเป็นเรือคุ้มกันเร็วสำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ของกองเรือบรรทุกเครื่องบินเฉพาะกิจเร็วและยังระดมยิงตำแหน่งของญี่ปุ่นด้วย ในช่วงสงครามเกาหลี เรือประจัญบานให้การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือแก่กองกำลังสหประชาชาติ และใน ค.ศ. 1968 นิวเจอร์ซีย์ได้ระดมยิงกองกำลังเวียดกงและกองทัพประชาชนเวียดนามในสงครามเวียดนาม ทั้งสี่ลำได้รับการนำกลับมาประจำการและปรับปรุงให้ทันสมัยตามคำสั่งของรัฐสภาสหรัฐใน ค.ศ. 1981 และติดตั้งมิสไซล์ในช่วงทศวรรษ 1980 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการกองทัพเรือ 600 ลำ ในช่วงปฏิบัติการพายุทะเลทรายใน ค.ศ. 1991 มิสซูรีและวิสคอนซินได้ยิงขีปนาวุธและปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว (406 มิลลิเมตร) ใส่เป้าหมายของอิรัก
ด้วยค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสูง เรือประจัญบานจึงถูกปลดประจำการในช่วงการลดขนาดกองทัพหลังสงครามเย็นในต้นทศวรรษ 1990 ทั้งสี่ลำถูกถอดจากทะเบียนเรือรบในตอนแรก แต่รัฐสภาสหรัฐบังคับให้กองทัพเรือนำกลับคืนสองลำโดยให้เหตุผลว่าขีดความสามารถในการระดมยิงชายฝั่งที่มีอยู่ในปัจจุบันนั้นไม่เพียงพอสำหรับปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก สิ่งนี้ส่งผลให้เกิดการถกเถียงกันอย่างยาวนานว่าเรือประจัญบานควรมีบทบาทในกองทัพเรือสมัยใหม่หรือไม่ ท้ายที่สุด ทั้งสี่ลำถูกถอดจากทะเบียนเรือรบและปล่อยให้องค์การไม่แสวงหาผลกำไรรับบริจาค ด้วยการโอนเรือไอโอวาใน ค.ศ. 2012 เรือทั้งสี่ลำกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ทางทะเลที่ไม่แสวงหาผลกำไรทั่วสหรัฐ
ภูมิหลัง.
เรือที่ในที่สุดก็กลายมาเป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาถือกำเนิดมาจากแผนสงครามสีส้ม แผนสงครามในแปซิฟิกกับญี่ปุ่นของกองทัพเรือสหรัฐ นักวางแผนสงครามคาดการณ์ว่ากองเรือสหรัฐจะเข้าปะทะและรุกคืบในแปซิฟิกกลาง โดยมีเส้นทางการสื่อสารและส่งกำลังบำรุงที่ยาว ซึ่งอาจเสี่ยงต่อเรือลาดตระเวนและเรือรบหลักเร็วของญี่ปุ่น กองทัพเรือสหรัฐเกรงว่าเรือประจัญบานแบบ "มาตรฐาน" ที่มีความเร็ว 21 นอตจะช้าเกินไปที่จะไล่ตามและเข้าปะทะกับกองเรือเฉพาะกิจของญี่ปุ่นได้ทัน ขณะที่เรือบรรทุกเครื่องบินและเรือลาดตระเวนคุ้มกันซึ่งมีความเร็วสูงกว่าก็จะเสียเปรียบในการต่อสู้กับเรือลาดตระเวนประจัญบานชั้นคงโงของญี่ปุ่น ซึ่งได้รับการปรับปรุงให้เป็นเรือประจัญบานเร็วในช่วงทศวรรษ 1930 ด้วยเหตุนี้ กองทัพเรือสหรัฐจึงมองหาหน่วยเรือประจัญบานเคลื่อนที่เร็วเพื่อใช้ล่อกองเรือญี่ปุ่นให้เข้ามาปะทะ แม้แต่ความเร็วมาตรฐานใหม่ของแนวรบเรือประจัญบานที่ 27 นอต ซึ่งเรือประจัญบานชั้นนอร์ทแคโรไลนาและชั้นเซาท์ดาโคตาได้รับการออกแบบมาให้ทำได้นั้นก็ยังไม่ถือว่าเพียงพอ และในระหว่างกระบวนการพัฒนาของพวกมัน การออกแบบที่สามารถทำความเร็วได้มากกว่า 30 นอตเพื่อตอบโต้ภัยคุกคามจากเรือ "ปืนใหญ่" ความเร็วสูงได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง ขณะเดียวกัน กำลังโจมตีพิเศษที่ประกอบด้วยเรือประจัญบานเร็วซึ่งปฏิบัติการร่วมกับเรือบรรทุกเครื่องบินและเรือพิฆาตก็กำลังถูกวางแผนไว้ โดยกำลังดังกล่าวสามารถปฏิบัติการได้อย่างอิสระในพื้นที่แนวหน้าและทำหน้าที่เป็นหน่วยลาดตระเวนได้ แนวคิดนี้ในที่สุดก็พัฒนาไปสู่กองเรือบรรทุกเครื่องบินเฉพาะกิจเร็ว (Fast Carrier Task Force) แม้ในตอนแรกจะเชื่อกันว่าเรือบรรทุกเครื่องบินนั้นอยู่ใต้บังคับบัญชาของเรือประจัญบาน
อีกปัจจัยหนึ่งคือ "ข้อกำหนดเพิ่มขนาด" ของสนธิสัญญารัฐนาวีกรุงลอนดอนฉบับที่สอง ซึ่งเปลี่ยนข้อจำกัดขนาดลำกล้องปืน เป็น ญี่ปุ่นปฏิเสธการลงนามในสนธิสัญญาและโดยเฉพาะอย่างยิ่งปฏิเสธการยอมรับข้อจำกัดขนาดลำกล้องปืน 14 นิ้วหรืออัตราส่วน 5:5:3 ของข้อจำกัดระวางขับน้ำเรือรบสำหรับอังกฤษ สหรัฐ และญี่ปุ่นตามลำดับ สิ่งนี้ส่งผลให้สามชาติภาคีสนธิสัญญา ได้แก่ สหรัฐ บริเตน และฝรั่งเศส ใช้ข้อกำหนดเพิ่มขนาดลำกล้องปืนหลังเดือนเมษายน ค.ศ. 1937 การหมุนเวียนของหลักฐานข่าวกรองในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1937 เกี่ยวกับเรือประจัญบานของญี่ปุ่นที่ละเมิดสนธิสัญญารัฐนาวีทำให้ประเทศผู้ลงนามในสนธิสัญญาขยายข้อกำหนดเพิ่มขนาดในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1938 ซึ่งแก้ไขข้อจำกัดระวางขับน้ำมาตรฐาน ของเรือประจัญบานจาก 35,000 ลองตัน (35,600 ตัน) เป็น 45,000 ลองตัน (45,700 ตัน)
การออกแบบ.
การศึกษาเบื้องต้น.
การทำงานในสิ่งที่ต่อมาจะกลายเป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาเริ่มต้นจากการศึกษาครั้งแรกในช่วงต้น ค.ศ. 1938 ตามคำสั่งของพลเรือเอก ทอมัส ซี. ฮาร์ต หัวหน้าคณะกรรมการทั่วไป สืบเนื่องจากการวางแผนที่จะใช้ "ข้อกำหนดเพิ่มขนาด" ที่อนุญาตให้เรือรบหลักมีระวางขับน้ำมาตรฐานสูงสุด 45,000 ลองตัน (45,700 ตัน) ด้วยการเพิ่มน้ำหนัก 10,000 ลองตัน (10,200 ตัน) จากแบบเรือรุ่นก่อน การศึกษาได้รวมถึงแผนการสำหรับเรือประจัญบาน "ช้า" ที่มีความเร็ว ที่เพิ่มอาวุธยุทโธปกรณ์และการป้องกัน รวมถึงเรือประจัญบาน "เร็ว" ที่มีความสามารถในการแล่นได้ หรือมากกว่า หนึ่งในการออกแบบ "ช้า" คือการขยายขนาดจากเรือชั้นเซาท์ดาโคตา ติดตั้งปืนใหญ่ได้สองแบบคือ ปืนขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ Mark 6 จำนวน 12 กระบอก หรือปืนขนาด 18 นิ้ว (457 มิลลิเมตร)/48 จำนวน 9 กระบอก พร้อมเกราะหนาขึ้น และมีเครื่องยนต์ขนาดใหญ่พอจะขับเคลื่อนเรือที่ใหญ่ขึ้นนี้ในน้ำด้วยความเร็วสูงสุด 27 นอต เท่ากับความเร็วสูงสุดของเรือชั้นเซาท์ดาโคตา ขณะที่การศึกษาแบบ "เร็ว" นำไปสู่การสร้างเรือประจัญบานชั้นไอโอวา การศึกษาการออกแบบแบบ "ช้า" ในที่สุดก็สรุปที่การใช้ปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว 12 กระบอกและพัฒนาไปสู่การออกแบบเรือชั้นมอนแทนาที่มีระวางขับน้ำ 60,500 ลองตัน (61,500 ตัน) หลังข้อจำกัดตามสนธิสัญญาทั้งหมดถูกยกเลิกเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น ลำดับความสำคัญถูกมอบให้กับการออกแบบ "เร็ว" เพื่อต่อต้านและเอาชนะเรือประจัญบานเร็วชั้นคงโงของญี่ปุ่นที่มีความเร็ว ซึ่งความเร็วที่สูงกว่าเรือประจัญบานที่มีอยู่ของสหรัฐอาจทำให้พวกมัน "เจาะทะลวงเรือลาดตระเวนของสหรัฐ ทำให้ 'เปิดฤดูกาลล่า' เรือส่งกำลังบำรุงของสหรัฐ" และจากนั้นก็จะเอาชนะแนวรบญี่ปุ่น ดังนั้นแรงผลักดันหลักในการกำหนดเกณฑ์การออกแบบสำหรับเรือใหม่คือความกังวลนี้ เช่นเดียวกับข้อจำกัดด้านความกว้างของคลองปานามา
สำหรับเรือประจัญบาน "เร็ว" หนึ่งในแบบแผนการออกแบบที่ฝ่ายออกแบบของสำนักก่อสร้างและซ่อมบำรุงดำเนินการนั้นคือ "นักฆ่าเรือลาดตระเวน" (cruiser-killer) เริ่มต้นในวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1938 ภายใต้การนำของกัปตัน เอ.เจ. แชนทรี คณะได้จัดทำแผนสำหรับเรือที่มีปืนขนาด 16 นิ้ว 12 กระบอกและปืนขนาด 20 กระบอก มีความสามารถในการผ่านคลองปานามา (Panamax) แต่ไม่มีข้อจำกัดด้านระวางขับน้ำอื่น ๆ มีความเร็วสูงสุด และพิสัยทำการ เมื่อเดินทางด้วยความเร็วประหยัดที่ แผนของพวกเขาเป็นไปตามข้อกำหนดเหล่านี้ด้วยเรือที่มีระวางขับน้ำมาตรฐาน 50,940 ลองตัน (51,760 ตัน) แต่แชนทรีเชื่อว่าสามารถทำได้มากกว่านี้หากเรือมีขนาดใหญ่เช่นนี้ ด้วยระวางขับน้ำที่มากกว่าเรือประจัญบานส่วนใหญ่ เกราะของมันจะป้องกันได้เฉพาะอาวุธขนาด ที่บรรทุกโดยเรือลาดตระเวนหนักเท่านั้น
แผนปรับปรุงสามแผน "A", "B" และ "C" ถูกออกแบบในช่วงปลายเดือนมกราคม การเพิ่มระดับกินน้ำลึก การเพิ่มเกราะอย่างมาก และการแทนที่ปืนรองขนาด จำนวน 12 กระบอกเป็นลักษณะร่วมกันในทั้งสามแผน แผน "A" เป็นแผนขนาดใหญ่ที่สุด โดยมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 59,060 ลองตัน (60,010 ตัน) และเป็นเพียงแผนเดียวที่ยังคงบรรทุกปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้วจำนวน 12 กระบอกในป้อมปืนสามกระบอกสี่ป้อม (ป้อมปืนสามกระบอกตามมาตรฐานกองทัพเรือสหรัฐ) ต้องใช้กำลัง เพื่อทำความเร็ว แผน "B" มีขนาดเล็กที่สุด โดยมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 52,707 ลองตัน (53,553 ตัน) เช่นเดียวกับแผน "A" มันมีความเร็วสูงสุด 32.5 นอต ต้องการกำลังเพียง เพื่อให้ได้ความเร็วนี้ มันยังบรรทุกปืนขนาด 16 นิ้วเพียง 9 กระบอก ในป้อมปืนสามกระบอกสามป้อม แผน "C" มีลักษณะคล้ายกันแต่เพิ่มกำลัง (รวมเป็น) เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดเดิมที่ความเร็ว น้ำหนักที่ต้องการสำหรับแผนนี้และเกราะข้างที่ยาวขึ้น – เมื่อเทียบกับ สำหรับแผน "B" – หมายความว่าเรือจะมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 55,771 ลองตัน (56,666 ตัน)
การออกแบบ.
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1938 คณะกรรมการทั่วไปเห็นชอบตามคำแนะนำของคณะกรรมการที่ปรึกษาการออกแบบเรือประจัญบาน ซึ่งประกอบด้วยนาวาสถาปนิก วิลเลียม แฟรนซิส กิบส์, วิลเลียม โฮฟการ์ด (ขณะนั้นเป็นประธานของบริษัทต่อเรือนิวยอร์ก), จอห์น เมตเทน, โจเซฟ ดับเบิลยู. เพาเวลล์, และพลเรือเอก โจเซฟ สเตราส์ ผู้เกษียณอายุราชการมานานและอดีตหัวหน้าสำนักสรรพาวุธ คณะกรรมการร้องขอการศึกษาการออกแบบใหม่ทั้งหมดโดยมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มขนาดของเรือชั้นเซาท์ดาโคตาขนาด 35,000 ลองตัน (36,000 ตัน) อีกครั้ง แผนการแรกเริ่มสำหรับสิ่งนี้ระบุว่าความเร็ว เป็นไปได้ที่ระวางขับน้ำมาตรฐานประมาณ 37,600 ลองตัน (38,200 ตัน) ความเร็ว สามารถทำได้ด้วยกำลังเครื่องยนต์ และระวางขับน้ำมาตรฐานประมาณ 39,230 ลองตัน (39,860 ตัน) ซึ่งต่ำกว่าขีดจำกัดสูงสุดของ "ข้อกำหนดการเพิ่มขนาด" ในสนธิสัญญาลอนดอนที่ 45,000 ลองตัน (45,700 ตัน) อย่างมาก
การออกแบบเหล่านี้สามารถโน้มน้าวคณะกรรมการทั่วไปได้ว่าเรือประจัญบาน "เร็ว" ความเร็ว 33 นอตที่ได้รับการออกแบบมาอย่างสมเหตุสมผลและสมดุลนั้น เป็นไปได้ภายใต้เงื่อนไขของ "ข้อกำหนดการเพิ่มขนาด" อย่างไรก็ตาม การศึกษาเพิ่มเติมเปิดเผยปัญหาสำคัญกับค่าประมาณเหล่านั้น ความเร็วของเรือหมายความว่าต้องมีระยะกราบพ้นน้ำมากขึ้นทั้งส่วนหัวและกลางลำเรือ โดยส่วนกลางลำเรือนั้นต้องการกราบพ้นน้ำที่มีเกราะป้องกันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งฟุต ควบคู่ไปกับสิ่งนี้คือภาระที่เกี่ยวข้องในการรองรับแรงกดดันใหม่ ๆ เหล่านี้ โครงสร้างของเรือต้องได้รับการเสริมความแข็งแรงและโรงผลิตกำลังต้องขยายขนาดเพื่อเลี่ยงความเร็วที่ลดลง สรุปคือต้องเพิ่มน้ำหนักไปอีกประมาณ 2,400 ลองตัน (2,440 ตัน) ทำให้ส่วนต่างน้ำหนักที่นาวาสถาปนิกเคยเผื่อไว้ – ราว 5,000 ลองตัน (5,080 ตัน) – นันลดลงอย่างน่าตกใจ การกินน้ำลึกของเรือได้รับอนุญาตให้เพิ่มขึ้นด้วย ซึ่งทำให้ความกว้างเรือแคบลงได้และส่งผลให้กำลังขับเคลื่อนที่ต้องการลดลง (เนื่องจากอัตราส่วนความกว้างต่อการกินน้ำลึกที่ต่ำลงจะลดแรงต้านการเกิดคลื่น) เพราะเหตุนี้เรือจึงถูกลดความยาวลงได้ เป็นผลให้น้ำหนักลดลงไปด้วย
ด้วยระวางขับน้ำที่เพิ่มขึ้น คณะกรรมการทั่วไปรู้สึกไม่เชื่อว่าการเพิ่มระวางบรรทุก 10,000 ลองตัน (10,200 ตัน) จะทำให้เพิ่มความเร็วได้เพียง เมื่อเทียบกับเซาท์ดาโคตาเท่านั้น แทนที่จะคงปืนขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ Mark 6 ที่ใช้ในเซาท์ดาโคตา พวกเขาสั่งการว่าแบบร่างเบื้องต้นจะต้องรวมปืนขนาด 16 นิ้ว/50 คาลิเบอร์ Mark 2 ที่ทรงพลังกว่าแต่หนักกว่าอย่างมากที่เหลือมาจากเรือลาดตระเวนประจัญบานชั้นเล็กซิงตันและเรือประจัญบานชั้นเซาท์ดาโคตาที่ถูกยกเลิกในช่วงต้นทศวรรษ 1920
ป้อมปืน 16"/50 มีน้ำหนักมากกว่าป้อมปืน 16"/45 ที่ใช้งานอยู่แล้วประมาณ 400 ลองตัน (406 ตัน) และยังมีเส้นผ่านศูนย์กลางฐานป้อมใหญ่กว่าคือ เมื่อเทียบกับเส้นผ่านศูนย์กลางฐานป้อมของป้อมปืนรุ่นหลังที่ ดังนั้น น้ำหนักรวมที่เพิ่มขึ้นจึงอยู่ที่ประมาณ 2,000 ลองตัน (2,030 ตัน) สิ่งนี้ทำให้เรือมีน้ำหนักรวม 46,551 ลองตัน (47,298 ตัน) – เกินขีดจำกัด 45,000 ลองตัน (46,000 ตัน) ไปมาก ผู้กอบกู้ที่เห็นได้ชัดปรากฏขึ้นในแบบร่างเบื้องต้นของสำนักสรรพาวุธที่เป็นป้อมปืนที่สามารถบรรจุปืนขนาด 50 คาลิเบอร์และยังสามารถติดตั้งในฐานป้อมที่เล็กกว่าของป้อมปืนขนาด 45 คาลิเบอร์ได้ด้วย การลดน้ำหนักอื่น ๆ ทำได้โดยการลดความหนาของชิ้นส่วนเกราะบางส่วนและการแทนที่เหล็กโครงสร้างด้วยเหล็กกล้าบำบัดพิเศษ (STS) ในบางพื้นที่ การประหยัดสุทธิลดระวางขับน้ำมาตรฐานของการออกแบบเบื้องต้นลงเหลือ 44,560 ลองตัน (45,280 ตัน) แม้ส่วนต่างจะยังคงคับแคบ ความก้าวหน้านี้ถูกนำเสนอต่อคณะกรรมการทั่วไปในฐานะส่วนหนึ่งของชุดการออกแบบต่าง ๆ ในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1938
แต่ถึงกระนั้น สำนักสรรพาวุธยังคงมุ่งพัฒนาป้อมปืนที่ใช้ฐานป้อมขนาดใหญ่ ขณะที่สำนักก่อสร้างและซ่อมบำรุงกลับเลือกใช้ฐานป้อมขนาดเล็กกว่าในการออกแบบเรือประจัญบานลำใหม่ตามสัญญา เนื่องจากหน่วยงานต่าง ๆ เป็นอิสระจากกัน พวกเขาจึงไม่ตระหนักว่าสองแผนนั้นไปด้วยกันไม่ได้กระทั่งเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1938 เมื่อการออกแบบตามสัญญาอยู่ในขั้นการปรับแต่งขั้นสุดท้าย ณ เวลานี้ เรือไม่สามารถใช้ฐานป้อมขนาดใหญ่กว่าเดิมได้ เนื่องจากมันจะต้องมีการปรับเปลี่ยนการออกแบบอย่างมากและจะส่งผลให้มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นอย่างมาก การกลับไปใช้ปืนขนาด 45 คาลิเบอร์ก็ถูกมองว่ายอมรับไม่ได้เช่นกัน คณะกรรมการทั่วไปรู้สึกตกตะลึง สมาชิกคนหนึ่งถามหัวหน้าสำนักสรรพาวุธว่าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าฝ่ายก่อสร้างและซ่อมบำรุงคงอยากจะรู้ว่าป้อมปืนใดที่ลูกน้องของเขากำลังทำงานอยู่ "ตามหลักสามัญสำนึก" การยกเลิกแผนการทั้งหมดถูกหลีกเลี่ยงได้ก็ต่อเมื่อผู้ออกแบบภายในสำนักสรรพาวุธสามารถออกแบบปืน 50 คาลิเบอร์ใหม่ ซึ่งก็คือรุ่น Mark 7 ที่ทั้งเบาและมีเส้นผ่านศูนย์กลางภายนอกเล็กลง ทำให้สามารถติดตั้งมันในป้อมปืนที่พอดีกับฐานป้อมที่เล็กลงได้ ป้อมปืนสามกระบอกที่ได้รับการออกแบบใหม่ ซึ่งติดตั้งปืนใหญ่เรือ Mark 7 นั้นทำให้การออกแบบโดยรวมของเรือประจัญบานชั้นไอโอวาประหยัดน้ำหนักโดยรวมได้เกือบ 850 ลองตัน (864 ตัน) ระวางขับน้ำตามสัญญาต่อมาอยู่ที่ 45,155 ลองตัน (45,880 ตัน) ตามมาตรฐาน และ 56,088 ลองตัน (56,988 ตัน) เมื่อบรรทุกเต็มที่
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1938 รัฐสภาสหรัฐผ่านร่างรัฐบัญญัติวินสันฉบับที่สอง ซึ่ง "กำหนดให้เพิ่มกำลังของกองทัพเรือสหรัฐขึ้นร้อยละ 20" รัฐบัญญัตินี้ได้รับการสนับสนุนโดยคาร์ล วินสัน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคเดโมแครตจากรัฐจอร์เจีย ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการกิจการกองทัพเรือและกองทัพประจำสภาผู้แทนราษฎร รัฐบัญญัติวินสันฉบับที่สองได้ปรับปรุงบทบัญญัติของรัฐบัญญัติวินสัน-แทรมเมล ค.ศ. 1934 และรัฐบัญญัติกองทัพเรือ ค.ศ. 1936 ซึ่งได้ "อนุมัติการสร้างเรือประจัญบานอเมริกันลำแรกในรอบ 17 ปี" โดยอิงตามบทบัญญัติของสนธิสัญญารัฐนาวีกรุงลอนดอน ค.ศ. 1930 รัฐบัญญัติได้รับการลงนามอย่างรวดเร็วโดยประธานาธิบดีแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์และให้เงินทุนในการสร้างเรือชั้นไอโอวา แต่ละลำมีราคาประมาณ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เมื่อ ค.ศ. 1938 ใกล้สิ้นสุดลง การออกแบบตามสัญญาของเรือชั้นไอโอวาก็เกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่ยังคงมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องเมื่ออู่ทหารเรือนิวยอร์ก อู่ต่อเรือหลัก ดำเนินการออกแบบรายละเอียดขั้นสุดท้าย การแก้ไขเหล่านี้รวมถึงการเปลี่ยนแปลงการออกแบบเสากระโดงหน้า การแทนที่ปืนใหญ่ขนาด /75 คาลิเบอร์ เดิมที่ตั้งใจจะใช้สำหรับงานต่อสู้อากาศยานด้วยปืนใหญ่ Oerlikon ขนาด 20 มิลลิเมตร (0.79 นิ้ว)/70 คาลิเบอร์ และปืน Bofors ขนาด 40 มิลลิเมตร (1.57 นิ้ว)/56 คาลิเบอร์ และการย้ายศูนย์ข้อมูลการรบเข้าไปในตัวเรือหุ้มเกราะ นอกจากนี้ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1939 อู่ทหารเรือนิวยอร์กทำการปรับปรุงการแบ่งส่วนภายในของห้องเครื่องจักรอย่างมาก เนื่องจากผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่าการป้องกันใต้น้ำในห้องเหล่านี้ยังไม่เพียงพอ การแบ่งตามแนวยาวของห้องเหล่านี้ถูกเพิ่มเป็นสองเท่า และผลลัพธ์ที่ได้นั้นเป็นประโยชน์อย่างชัดเจน "ผลกระทบที่คาดการณ์ไว้ของน้ำท่วมลดลงประมาณครึ่งหนึ่ง และจำนวนช่องระบายอากาศรวมถึงช่องเปิดบนดาดฟ้าที่สามก็ลดลงอย่างมากเช่นกัน" แม้การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นจะหมายถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นและการขยายความกว้างของเรืออีก เป็น แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อีกต่อไปเนื่องจากอังกฤษและฝรั่งเศสได้สละสนธิสัญญารัฐนาวีกรุงลอนดอนฉบับที่สองหลังสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้นไม่นาน ระวางขับน้ำมาตรฐานตามแบบคือ 45,873 ลองตัน (46,609 ตัน) หนักเกินไปประมาณร้อยละ 2 เมื่อไอโอวาและนิวเจอร์ซีย์ถูกวางกระดูกงูในเดือนมิถุนายนและกันยายน ค.ศ. 1940 เมื่อไอโอวาเสร็จสมบูรณ์และเข้าประจำการใน ค.ศ. 1943–44 การเพิ่มอาวุธปืนต่อสู้อากาศยานอย่างมาก – พร้อมกับการป้องกันสะเก็ดระเบิดและที่พักของลูกเรือที่เกี่ยวข้อง – และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพิ่มเติมได้เพิ่มระวางขับน้ำมาตรฐานเป็นประมาณ 47,825 ลองตัน (48,592 ตัน) ขณะที่ระวางขับน้ำเต็มที่กลายเป็น 57,540 ลองตัน (58,460 ตัน)
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
เป็นเวลาครึ่งศตวรรษก่อนจะเริ่มสร้าง [เรือชั้นไอโอวา] กองทัพเรือสหรัฐได้สนับสนุนการใช้เกราะและอำนาจการยิงมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่คิดถึงความเร็ว แม้ในการนำเรือประจัญบานเร็วชั้นนอร์ทแคโรไลนาเข้ามาประจำการ พวกเขาก็ยังเลือกแบบที่ช้ากว่าจากสองแบบทางเลือก การปรับปรุงการออกแบบเครื่องจักรที่ยอดเยี่ยมและมีราคาแพงถูกนำมาใช้เพื่อลดกำลังที่เพิ่มขึ้นในการออกแบบมากกว่าจะสร้างเครื่องจักรที่มีกำลังพิเศษ (มีความเร็วสูงกว่ามาก) ให้เป็นจริง อย่างไรก็ตาม เรือประจัญบานขนาดใหญ่ที่สุดสี่ลำที่กองทัพเรือสหรัฐผลิตนั้นแท้จริงแล้วก็ไม่ได้ต่างจากเรือขนาด 35,000 ตัน ความเร็ว 27 นอต ที่สร้างมาก่อนหน้ามากนัก นอกจากเพียงแค่เป็นรุ่นที่ทำความเร็วได้ 33 นอตเท่านั้น ไอโอวาไม่ได้แสดงความก้าวหน้าใด ๆ ในด้านการป้องกันเหนือเซาท์ดาโคตาเลย การปรับปรุงอาวุธหลักที่สำคัญคือปืนขนาด 16 นิ้วที่ทรงพลังขึ้น และยาวขึ้น 5 คาลิเบอร์ การเพิ่มน้ำหนักถึงหมื่นตันเพื่อแลกกับความเร็วแค่ 6 นอตนั้นไม่คุ้มค่าเลย
นอร์แมน ฟรีดแมน, "U.S. Battleships: An Illustrated Design History", หน้า 307
ข้อมูลจำเพาะ.
ลักษณะทั่วไป.
เรือประจัญบานชั้นไอโอวามีความยาวที่เส้นแนวน้ำ 860 ฟุต 0 นิ้ว (262.13 เมตร) และมีความยาวตลอดลำ 887 ฟุต 3 นิ้ว (270.43 เมตร) โดยมีความกว้าง 108 ฟุต 2 นิ้ว (32.97 เมตร) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือกินน้ำลึก 37 ฟุต 2 นิ้ว (11.33 เมตร) เมื่อมีระวางขับน้ำเต็มที่ 57,540 ลองตัน (58,460 ตัน) และกินน้ำลึก 34 ฟุต 9 1/4 นิ้ว (10.60 เมตร) เมื่อมีระวางขับน้ำรบตามแบบ 54,889 ลองตัน (55,770 ตัน) เช่นเดียวกับเรือประจัญบานเร็วสองชั้นก่อนหน้าของอเมริกา ชั้นไอโอวามีท้องเรือสองชั้นที่กลายเป็นสามชั้นใต้ป้อมปราการหุ้มเกราะและมีกระดูกงูตั้งท้ายเรือหุ้มเกราะรอบเพลาขับด้านใน ขนาดของเรือชั้นไอโอวาได้รับอิทธิพลอย่างมากจากความเร็ว เมื่อรัฐสภาสหรัฐผ่านรัฐบัญญัติวินสันฉบับที่สองใน ค.ศ. 1938 กองทัพเรือสหรัฐเร่งดำเนินการพัฒนาระบบเรือประจัญบานมาตรฐานขนาด 45,000 ตันที่สามารถแล่นผ่านคลองปานามาที่มีความกว้าง 110 ฟุต (34 เมตร) ได้ โดยอิงจากสูตรเชิงประจักษ์ใน ค.ศ. 1935 สำหรับการทำนายความเร็วสูงสุดของเรือซึ่งได้มาจากผลการศึกษาแบบจำลองขนาดเล็กในรางทดสอบที่มีรูปแบบตัวเรือและใบจักรแตกต่างกัน กับทฤษฎีบทเชิงประจักษ์ที่พัฒนาขึ้นใหม่ซึ่งเชื่อมโยงความยาวเส้นแนวน้ำกับความกว้างสูงสุดของเรือ กองทัพเรือร่างแผนสำหรับเรือประจัญบานชั้นหนึ่งโดยมีความกว้างสูงสุด 108 ฟุต 2 นิ้ว (32.97 เมตร) และเมื่อนำไปคูณด้วย 7.96 จะได้ความยาวเส้นแนวน้ำ 860 ฟุต (262 เมตร) กองทัพเรือยังเรียกร้องให้ชั้นเรือนี้มีดาดฟ้าหัวเรือและกลางเรือที่ยาวขึ้น ซึ่งจะเพิ่มความเร็ว และมีหัวเรือแบบกระเปาะด้วย 
เรือชั้นไอโอวามีความเสถียรที่ดี ทำให้เป็นฐานปืนที่มั่นคง เมื่ออยู่ในสภาวะระวางขับน้ำรบตามการออกแบบ ความสูงจุดเปลี่ยนศูนย์เสถียรของเรือจะอยู่ที่ 9.26 ฟุต (2.82 เมตร) พวกมันยังมีความคล่องตัวที่ดีเยี่ยมในทะเลเปิดเมื่อเทียบกับขนาดของพวกมัน ขณะที่การทรงตัวในทะเลถูกอธิบายว่าดี แต่ไม่โดดเด่น ด้วยลักษณะหัวเรือที่ยาวเรียวกับตัวเรือที่ขยายกว้างอย่างฉับพลันตรงหน้าป้อมปืนหน้าสุดทำให้เรือเหล่านี้มีปัญหาเรื่องน้ำกระเซ็นขึ้นมาบนดาดฟ้ามากกว่าเรือขนาดเดียวกัน รูปแบบตัวเรือนี้ยังก่อให้เกิดละอองน้ำที่รุนแรงมาก ซึ่งนำไปสู่ความลำบากในการเติมเชื้อเพลิงให้เรือพิฆาตคุ้มกัน 
อาวุธยุทโธปกรณ์.
ปืนหลัก.
ปืนหลักที่ใช้บนเรือประจัญบานคือปืนเรือ Mark 7 ขนาด 16 นิ้ว (406 มิลลิเมตร)/50 คาลิเบอร์ จำนวน 9 กระบอก เป็นการออกแบบที่ประนีประนอมเพื่อติดตั้งภายในฐานป้อม ปืนเหล่านี้ยิงกระสุนระเบิดแรงสูงและกระสุนเจาะเกราะและสามารถยิงกระสุนขนาด 16 นิ้วได้ไกลราว <ref name="NavWeaps 16/50"></ref> ปืนถูกติดตั้งอยู่ในสามป้อมปืน ป้อมละสามกระบอก สองป้อมอยู่ด้านหน้าโครงสร้างบนของเรือประจัญบาน และอีกหนึ่งป้อมอยู่ด้านท้ายเรือ ในการจัดวางที่เรียกว่า "2-A-1" ปืนมีความยาว 66 ฟุต (20 เมตร) ปืนมีความยาว (ยาวเป็น 50 เท่าของขนาดลำกล้อง 16 นิ้ว หรือ 50 คาลิเบอร์จากท้ายลำกล้องถึงปากลำกล้อง ลำกล้องยื่นออกจากตัวปืนประมาณ แต่ละกระบอกมีน้ำหนักประมาณ โดยไม่รวมส่วนท้าย หรือ หากรวมส่วนท้าย พวกมันยิงกระสุนเจาะเกราะหนัก ด้วยความเร็วปากกระบอกปืน 2,500 ฟุตต่อวินาที (762 เมตรต่อวินาที) or หรือกระสุนความจุสูงหนัก 1,900 ปอนด์ (862 กิโลกรัม) ด้วยความเร็ว 2,690 ฟุตต่อวินาที (820 เมตรต่อวินาที) ได้ไกลสูงสุด เมื่อยิงไปในระยะทางไกลที่สุด กระสุนจะใช้เวลาเดินทางเกือบ <templatestyles src="Fraction/styles.css" />1+1⁄2 นาที อัตราการยิงสูงสุดของปืนแต่ละกระบอกคือสองนัดต่อนาที
ปืนแต่ละกระบอกติดตั้งอยู่ภายในป้อมปืนหุ้มเกราะ แต่มีเพียงส่วนบนของป้อมปืนเท่านั้นที่ยื่นขึ้นมาเหนือดาดฟ้าหลัก ป้อมปืนยื่นลงไปใต้ดาดฟ้าสี่ชั้น (ป้อมปืน 1 และ 3) หรือห้าชั้น (ป้อมปืน 2) พื้นที่ส่วนล่างมีห้องสำหรับจัดการกระสุนและเก็บถุงดินปืนที่ใช้ในการยิง แต่ละป้อมต้องใช้ลูกเรือระหว่าง 85 ถึง 110 คนในการปฏิบัติงาน ต้นทุนดั้งเดิมสำหรับแต่ละป้อมปืนคือ 1.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ตัวเลขนี้ไม่รวมต้นทุนของปืนใหญ่เอง ป้อมปืนเหล่านี้เป็นแบบ "ปืนสามกระบอก" ไม่ใช่ "สามลำกล้อง" เพราะแต่ละลำกล้องถูกหุ้มแยกกันและสามารถยกและยิงได้อย่างอิสระ เรือสามารถยิงปืนได้ทุกชุดผสมรวมถึงการระดมยิงด้านข้างพร้อมกันทั้งเก้ากระบอก การควบคุมการยิงดำเนินการโดยระบบควบคุมการยิง Mark 38 (GFCS) การคำนวณตำแหน่งยิงถูกคำนวณโดยใช้เครื่องคำนวณระยะยิง Mark 8 ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์แอนะล็อกที่รับข้อมูลโดยอัตโนมัติจากเครื่องกำกับทิศทางและเรดาร์ควบคุมการยิง Mark 8/13 ตัวตั้งแนวตั้งคงที่ บันทึกความเร็วเรือ เข็มทิศไจโร และเครื่องวัดความเร็วลม ระบบควบคุมการยิงใช้ระบบควบคุมกำลังไฟฟ้าจากระยะไกล (RPC) เพื่อการเล็งปืนอัตโนมัติ
ปืนใหญ่ถูกออกแบบมาให้ยิงกระสุนขนาด 16 นิ้วแบบดั้งเดิมสองชนิด ได้แก่ กระสุน Mk 8 "ซูเปอร์เฮฟวี" เอพีซี (เจาะเกราะ) หนัก สำหรับการต่อต้านเรือและการทำลายโครงสร้าง และกระสุนระเบิดแรงสูง Mk 13 หนัก ที่ออกแบบมาเพื่อใช้ต่อต้านเป้าหมายที่ไม่มีเกราะและการระดมยิงชายฝั่ง เมื่อยิงกระสุนธรรมดาชนิดเดียวกัน ปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ Mark 6 ที่ใช้ในเรือประจัญบานเร็วชั้นนอร์ทแคโรไลนาและเซาท์ดาโคตามีข้อได้เปรียบเล็กน้อยเหนือปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว/50 คาลิเบอร์ Mark 7 ในการเจาะเกราะดาดฟ้า – กระสุนจากปืนขนาด 45 คาลิเบอร์จะมีความเร็วต่ำกว่า หมายความว่ามันจะมีวิถีโค้งชันกว่าขณะมันตกลงมา ที่ระยะ กระสุนจากปืนขนาด 45 คาลิเบอร์จะกระทบกับเรือที่มุม 45.2 องศา ขณะที่ปืนขนาด 50 คาลิเบอร์จะกระทบที่มุม 36 องศา<ref name="NavWeaps 16/45"></ref> Mark 7 มีระยะยิงสูงสุดมากกว่า Mark 6: เทียบกับ 
ในทศวรรษ 1950 กระสุน W23 ซึ่งดัดแปลงมาจากกระสุนปืนใหญ่นิวเคลียร์ W19 ถูกพัฒนาขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว กระสุนมีน้ำหนัก มีผลผลิตโดยประมาณ 15 ถึง 20 กิโลตันของทีเอ็นที (63,000 ถึง 84,000 กิกะจูล) และการนำมาใช้ทำให้ปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้วของเรือประจัญบานชั้นไอโอวาเป็นปืนใหญ่นิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และทำให้เรือประจัญบานทั้งสี่ลำนี้เป็นเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐเพียงรุ่นเดียวที่เคยมีกระสุนนิวเคลียร์สำหรับปืนใหญ่เรือ แม้มันจะถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้กับปืนของเรือประจัญบานโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าเรือชั้นไอโอวาลำใดเคยบรรจุกระสุนเหล่านี้ในขณะปฏิบัติภารกิจจริงหรือไม่ เนื่องจากนโยบายของกองทัพเรือสหรัฐที่ปฏิเสธจะยืนยันหรือปฏิเสธการมีอยู่ของอาวุธนิวเคลียร์บนเรือของตน ใน ค.ศ. 1991 สหรัฐถอนกระสุนปืนใหญ่นิวเคลียร์ทั้งหมดออกจากประจำการโดยฝ่ายเดียว และมีการกล่าวกันว่าการรื้อถอนคลังกระสุนปืนใหญ่นิวเคลียร์เสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2004
ปืนรอง.
เรือประจัญบานชั้นไอโอวาบรรทุกปืนขนาด 5 นิ้ว (127 มิลลิเมตร)/38 คาลิเบอร์ Mark 12 จำนวน 20 กระบอก ติดตั้งในแท่นปืนวงแหวนปิด Mark 28 Mod 2 จำนวน 10 แท่น เดิมทีได้รับการออกแบบให้ติดตั้งบนเรือพิฆาตที่สร้างขึ้นในทศวรรษ 1930 ปืนเหล่านี้ประสบความสำเร็จอย่างมากจนถูกเพิ่มเข้าไปในเรืออเมริกันจำนวนมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รวมถึงเรือรบหลักทุกประเภทและเรือรบขนาดเล็กอีกมากมายที่สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1934 ถึง 1945 พวกมันถูกพิจารณาโดยสำนักสรรพาวุธของกองทัพเรือว่า "มีความน่าเชื่อถือสูง ทนทาน และแม่นยำ"<ref name="NavWeaps 5/38"></ref>
ปืนขนาด 5 นิ้ว/38 แต่ละกระบอกมีน้ำหนักเกือบ โดยไม่รวมส่วนท้ายของลำกล้อง ส่วนแท่นติดตั้งทั้งหมดมีน้ำหนัก มันมีความยาวรวม มีความยาวลำกล้อง และมีความยาวร่องเกลียว ปืนสามารถยิงกระสุนด้วยความเร็วประมาณ 2,500–2,600 ฟุต/วินาที (760–790 เมตร/วินาที) ประมาณ 4,600 นัดก่อนจะต้องเปลี่ยนลำกล้อง มุมเงยต่ำสุดและสูงสุดคือ –15 และ 85 องศาตามลำดับ การปรับมุมเงยของปืนสามารถทำได้ด้วยความเร็วประมาณ 15 องศาต่อวินาที แท่นปืนที่อยู่ใกล้หัวเรือและท้ายเรือที่สุดสามารถเล็งได้ตั้งแต่ −150 ถึง 150 องศา ส่วนแท่นปืนอื่นถูกจำกัดให้เล็งได้ตั้งแต่ −80 ถึง 80 องศา พวกมันสามารถหมุนได้ประมาณ 25 องศาต่อวินาที แท่นปืนถูกควบคุมโดยระบบควบคุมการยิง Mark 37 สี่ระบบ โดยผ่านการควบคุมกำลังไฟฟ้าจากระยะไกล (RPC) เป็นหลัก
ปืนขนาด 5 นิ้ว/38 ทำงานเป็นปืนสองประสงค์ (DP) นั่นคือ มันสามารถยิงเป้าหมายทั้งบนผิวน้ำและในอากาศได้ค่อนข้างประสบความสำเร็จ ถึงกระนั้น ไม่ได้หมายความว่าความสามารถในการต่อสู้อากาศยานของมันจะด้อยกว่า ดังที่พิสูจน์ได้จากการทดสอบการยิงปืนใน ค.ศ. 1941 ซึ่งดำเนินการบนนอร์ทแคโรไลนา ปืนดังกล่าวสามารถยิงเครื่องบินที่บินในระดับความสูง ได้อย่างสม่ำเสมอ เป็นสองเท่าของระยะยิงที่มีประสิทธิภาพของปืนต่อสู้อากาศยานขนาด 5 นิ้ว/25 คาลิเบอร์รุ่นก่อนหน้าที่มีประสงค์เดียว เมื่อเครื่องบินญี่ปุ่นมีความเร็วมากขึ้น ปืนก็จะเสียประสิทธิภาพการทำหน้าที่ต่อสู้อากาศยานไปบ้าง อย่างไรก็ตาม ในช่วงท้ายของสงคราม ประโยชน์ของมันในฐานะอาวุธต่อสู้อากาศยานก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง เนื่องจากการปรับปรุงระบบควบคุมการยิง Mark 37 คอมพิวเตอร์ Mark 1A และกระสุนที่จุดระเบิดด้วยชนวนใกล้เป้า
ปืนขนาด 5 นิ้ว/38 จะยังคงอยู่บนเรือประจัญบานตลอดอายุการใช้งานของเรือ อย่างไรก็ตาม จำนวนปืนและแท่นปืนทั้งหมดถูกลดลงจาก 20 กระบอกใน 10 แท่นเหลือ 12 กระบอกใน 6 หกแท่นระหว่างการปรับปรุงให้ทันสมัยของไอโอวาทั้งสี่ลำในทศวรรษ 1980 การถอดแท่นปืนสี่แท่นนั้นมีความจำเป็นเพื่อให้เรือประจัญบานสามารถติดตั้งเครื่องยิงแบบหุ้มเกราะที่จำเป็นสำหรับการบรรทุกและยิงขีปนาวุธโทมาฮอว์ก ในช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซีย ค.ศ. 1991 ปืนเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกลดบทบาทลงไปเป็นการป้องกันชายฝั่งสำหรับเรือประจัญบาน เนื่องจากเรือประจัญบานแต่ละลำบรรทุกหน่วยนาวิกโยธินขนาดเล็กไว้บนเรือ นาวิกโยธินเหล่านั้นจะประจำการอยู่ที่แท่นปืนขนาด 5 นิ้วแท่นใดแท่นหนึ่ง
ปืนต่อสู้อากาศยาน.
ในช่วงที่เรือประจัญบานชั้นไอโอวาทั้งสี่ลำถูกนำเข้าประจำการ ทั้งหมดติดตั้งปืนต่อสู้อากาศยานขนาด 40 มม. สี่ลำกล้อง จำนวน 20 แท่น และปืนต่อสู้อากาศยานขนาด 20 มม. ลำกล้องเดี่ยว จำนวน 49 แท่น ปืนเหล่านี้ได้รับการเสริมประสิทธิภาพด้วยเครื่องวัดระยะ Mk 14 และระบบควบคุมการยิง Mk 51 ตามลำดับเพื่อเพิ่มความแม่นยำ
ปืน Oerlikon ขนาด 20 มิลลิเมตร (0.8 นิ้ว) หนึ่งในปืนต่อสู้อากาศยานที่ผลิตมากที่สุดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เข้าประจำการใน ค.ศ. 1941 และเข้ามาแทนที่ปืนกล M2 Browning ขนาด 0.50 นิ้ว (12.7 มิลลิเมตร) แบบตัวต่อตัว ระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 ถึงกันยายน ค.ศ. 1944 เครื่องบินญี่ปุ่นที่ถูกยิงตกทั้งหมดร้อยละ 32 ได้รับการบันทึกว่าเป็นผลงานของอาวุธชนิดนี้ โดยจุดสูงสุดอยู่ที่ร้อยละ 48.3 ในช่วงครึ่งหลังของ ค.ศ. 1942 อย่างไรก็ตาม ปืนขนาด 20 มม. พบว่าไม่มีประสิทธิภาพต่อการโจมตีแบบคามิกาเซะของญี่ปุ่นที่ใช้ในช่วงครึ่งหลังของสงครามโลกครั้งที่สองและต่อมาจึงถูกยกเลิกการใช้เพื่อใช้ปืนต่อสู้อากาศยาน Bofors ขนาด 40 มิลลิเมตร (1.6 นิ้ว) ที่หนักกว่าแทน"<ref name="NavWeaps 20mm/70"></ref>
เมื่อเรือประจัญบานชั้นไอโอวาได้รับการขึ้นระวางประจำการใน ค.ศ. 1943 และ 1944 พวกมันติดตั้งปืนต่อสู้อากาศยานขนาด 40 มม. แบบสี่ลำกล้อง จำนวน 20 แท่น ซึ่งใช้สำหรับการป้องกันตนเองจากเครื่องบินของข้าศึก ปืนต่อสู้อากาศยานหนักเหล่านี้ยังถูกใช้ในการป้องกันเรือบรรทุกเครื่องบินฝ่ายสัมพันธมิตรที่ปฏิบัติการในเขตสงครามแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง และคิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของเครื่องบินญี่ปุ่นทั้งหมดที่ถูกยิงตกระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ถึง 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945<ref name="NavWeaps 40mm/56"></ref><ref name="NavWeaps 3/50"></ref> แม้ปืนขนาด 40 มม. จะประสบความสำเร็จในการทำหน้าที่ต่อสู้อากาศยานในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ปืนเหล่านี้ก็ถูกถอดออกจากเรือประจัญบานในสมัยเครื่องบินไอพ่น – เริ่มจากนิวเจอร์ซีย์เมื่อถูกนำกลับมาประจำการใน ค.ศ. 1968 และต่อมาก็ถูกถอดออกจากไอโอวา มิสซูรี และวิสคอนซิน เมื่อพวกมันถูกนำกลับมาประจำการในทศวรรษ 1980
ระบบขับเคลื่อน.
ระบบขับเคลื่อนของเรือชั้นไอโอวาประกอบด้วยหม้อไอน้ำ Babcock & Wilcox 8 ลูก และกังหันไอน้ำแบบเฟืองทดรอบผสมคู่ 4 เครื่อง แต่ละเครื่องขับเพลาใบจักรหนึ่งเพลา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กังหันไอน้ำแบบเฟืองของไอโอวาและมิสซูรีนั้นผลิตโดยบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก ขณะที่เครื่องจักรที่เทียบเท่ากันบนนิวเจอร์ซีย์และวิสคอนซินนั้นผลิตโดยบริษัทเวสติงเฮาส์ ผลิตกำลังได้ 212,000 shp (158,000 กิโลวัตต์) และขับเคลื่อนเรือด้วยความเร็วสูงสุด ที่ระวางขับน้ำเต็มที่ และ ที่ระวางขับน้ำปกติ เรือบรรทุกน้ำมันเตา 8,841 ลองตัน (8,983 ตัน) ซึ่งให้ระยะทาง ที่ความเร็ว หางเสือแบบกึ่งสมดุลสองตัวทำให้เรือมีเส้นผ่านศูนย์กลางการเลี้ยวทางยุทธวิธี ที่ความเร็ว และ ที่ความเร็ว 
พื้นที่เครื่องจักรถูกแบ่งตามแนวยาวออกเป็นแปดห้อง โดยมีห้องเครื่องจักรและห้องหม้อไอน้ำสลับกันเพื่อให้มั่นใจว่าส่วนประกอบของเครื่องจักรจะถูกแยกออกจากกันอย่างเพียงพอ ห้องหม้อไอน้ำมีสี่ห้อง แต่ละห้องมีหม้อไอน้ำ M-Type สองลูก สร้างไอน้ำแรงดันสูง และไอน้ำยวดยิ่งที่มีอุณหภูมิสูงสุด เครื่องยนต์สองช่วงขยายประกอบด้วยกังหันแรงดันสูง (HP) และกังหันแรงดันต่ำ (LP) ไอน้ำถูกส่งผ่านกังหันความดันสูงเป็นลำดับแรกซึ่งหมุนด้วยความเร็วสูงสุด 2,100 รอบต่อนาที ไอน้ำซึ่งในจุดนี้พลังงานส่วนใหญ่ถูกใช้ไปแล้วจะถูกส่งผ่านท่อขนาดใหญ่ไปยังกังหันแรงดันต่ำ เมื่อไปถึงกังหันแรงดันต่ำ มันจะเหลือแรงดันไม่เกิน กังหันแรงดันต่ำช่วยให้เครื่องจักรมีประสิทธิภาพและกำลังมากขึ้นโดยการดึงพลังงานที่เหลืออยู่ออกจากไอน้ำให้หมด หลังจากออกจากกังหันแรงดันต่ำ ไอน้ำเสียจะไหลเข้าสู่เครื่องควบแน่นและจากนั้นจะถูกส่งกลับเป็นน้ำป้อนเข้าหม้อไอน้ำ น้ำที่สูญเสียไปในกระบวนการจะถูกทดแทนด้วยเครื่องระเหยสามเครื่อง ซึ่งสามารถผลิตน้ำจืดได้รวม 60,000 แกลลอนสหรัฐต่อวัน (3 ลิตรต่อวินาที) หลังหม้อไอน้ำได้รับน้ำจนเต็มแล้ว น้ำจืดที่เหลือจะถูกส่งไปยังระบบน้ำดื่มของเรือสำหรับดื่ม อาบน้ำ ล้างมือ ทำอาหาร และอื่น ๆ โถปัสสาวะทั้งหมดและห้องน้ำทั้งหมดยกเว้นหนึ่งห้องในเรือชั้นไอโอวาใช้การล้างด้วยน้ำทะเลเพื่อประหยัดน้ำจืด กังหัน โดยเฉพาะกังหันแรงดันสูง สามารถหมุนได้ถึง 2,000 รอบต่อนาที เพลาของมันขับเคลื่อนผ่านชุดเฟืองทดรอบที่หมุนเพลาใบจักรด้วยความเร็วสูงสุด 225 รอบต่อนาที ขึ้นอยู่กับความเร็วที่ต้องการของเรือ เรือชั้นไอโอวาติดตั้งใบจักรแบบเกลียวสี่ใบ คู่นอกมีสี่พวง เส้นผ่านศูนย์กลาง และคู่ในมีห้าพวง เส้นผ่านศูนย์กลาง การออกแบบใบจักรถูกนำมาใช้หลังจากผลการทดสอบก่อนหน้านี้พบว่าการเกิดโพรงอากาศของใบจักรทำให้ประสิทธิภาพลดลงที่ความเร็วมากกว่า เพลาขับคู่ในถูกติดตั้งอยู่ในกระดูกงูท้ายเรือเพื่อให้กระแสน้ำไหลไปยังใบจักรได้ราบรื่นขึ้นและเพื่อเพิ่มความแข็งแรงทางโครงสร้างของท้ายเรือ
ห้องเครื่องยนต์มีสี่ห้อง แต่ละห้องมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากังหันสำหรับเรือ (SSTG) สองเครื่อง เครื่องละ 1,250 กิโลวัตต์ ทำให้เรือมีกำลังไฟฟ้าใช้งานยามปกติทั้งหมด 10,000 กิโลวัตต์ที่แรงดันไฟฟ้ากระแสสลับ 450 โวลต์ นอกจากนี้ เรือยังมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลฉุกเฉินขนาด 250 กิโลวัตต์สองเครื่อง เพื่อให้สามารถซ่อมแซมหรือเลี่ยงวงจรไฟฟ้าที่เสียหายจากการสู้รบ ชั้นล่างของเรือจึงมีระบบจ่ายไฟฉุกเฉิน (Casualty Power System) ซึ่งมีสายเคเบิลขนาดใหญ่แบบ 3 สายและเต้ารับที่ผนังเรียกว่า "บิสกิต" ที่สามารถใช้เพื่อเปลี่ยนเส้นทางการจ่ายไฟได้
อิเล็กทรอนิกส์.
เรดาร์ค้นหาที่ติดตั้งในช่วงแรกสุดคือเรดาร์ค้นหาทางอากาศ SK และเรดาร์ค้นหาพื้นผิว SG ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พวกมันถูกติดตั้งอยู่บนเสากระโดงหลักและหอควบคุมการยิงด้านหน้าของเรือประจัญบาน ตามลำดับ เมื่อสงครามใกล้สิ้นสุด สหรัฐนำเสนอเรดาร์ค้นหาทางอากาศ SK-2 และเรดาร์ค้นหาพื้นผิว SG เรือชั้นไอโอวาได้รับการปรับปรุงให้ใช้งานระบบเหล่านี้ได้ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1945 ถึง 1952 ขณะเดียวกัน ระบบเรดาร์ของเรือก็ได้รับการเสริมประสิทธิภาพด้วยการติดตั้งเครื่องวัดความสูง SP บนเสากระโดงหลัก ใน ค.ศ. 1952 เรดาร์ค้นหาพื้นผิว AN/SPS-10 และเรดาร์ค้นหาทางอากาศ AN/SPS-6 เข้ามาแทนที่ระบบเรดาร์ SK และ SG ตามลำดับ สองปีต่อมา เครื่องวัดความสูง SP ถูกแทนที่ด้วยเครื่องวัดความสูง AN/SPS-8 ซึ่งถูกติดตั้งบนเสากระโดงหลักของเรือประจัญบาน
นอกเหนือจากเรดาร์ค้นหาและนำทางเหล่านี้แล้ว เรือชั้นไอโอวายังติดตั้งเรดาร์ควบคุมการยิงหลากหลายชนิดสำหรับระบบปืนของพวกมันด้วย นับตั้งแต่เข้าประจำการ เรือประจัญบานใช้ระบบควบคุมการยิง Mk 38 สองชุด พร้อมเรดาร์ควบคุมการยิง Mark 8 เพื่อสั่งการปืนใหญ่ขนาด 16 นิ้ว และระบบควบคุมการยิง Mk 37 สี่ชุด พร้อมเรดาร์ควบคุมการยิง Mark 12 และเรดาร์วัดความสูง Mark 22 เพื่อสั่งการหมู่ปืนขนาด 5 นิ้ว ระบบเหล่านี้ได้รับการปรับปรุงตามเวลาโดย Mark 13 เข้ามาแทนที่ Mark 8 และ Mark 25 เข้ามาแทนที่ Mark 12/22 แต่ระบบเหล่านี้ยังคงเป็นรากฐานของระบบเรดาร์รบบนเรือชั้นไอโอวาตลอดเวลาการใช้งาน การประมาณระยะของระบบควบคุมการยิงเหล่านี้ให้ความแม่นยำที่เหนือกว่าเรือรุ่นก่อน ๆ ที่ใช้เครื่องวัดระยะด้วยแสงอย่างมาก สิ่งนี้ได้รับการพิสูจน์นอกเกาะปะการังตรุกเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944 เมื่อนิวเจอร์ซีย์เข้าปะทะกับเรือพิฆาตญี่ปุ่นโนวากิในระยะ และยิงคร่อมเธอ สร้างสถิติการยิงคร่อมในระยะไกลที่สุดในประวัติศาสตร์
ในสงครามโลกครั้งที่สอง มาตรการตอบโต้อิเล็กทรอนิกส์ (ECM) ประกอบด้วยอุปกรณ์ SPT-1 และ SPT-4 มาตรการสนับสนุนอิเล็กทรอนิกส์ (ESM) แบบรับสัญญาณ (passive) คือเครื่องหาทิศทางเรดาร์ DBM สองเครื่อง และสายอากาศรับสัญญาณดักฟังสามต้น ขณะที่ส่วนประกอบเชิงรุก (active) คือเครื่องรบกวนสัญญาณ TDY-1 ที่ติดตั้งอยู่ด้านข้างหอควบคุมการยิง เรือยังติดตั้งระบบระบุมิตรหรือศัตรู (IFF) Mark III ซึ่งถูกแทนที่ด้วย IFF Mark X เมื่อเรือได้รับการยกเครื่องใน ค.ศ. 1955 เมื่อนิวเจอร์ซีย์ถูกนำกลับมาประจำการใน ค.ศ. 1968 สำหรับสงครามเวียดนาม เธอได้รับการติดตั้งระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ ULQ-6
เกราะ.
เช่นเดียวกับเรือประจัญบานอื่น ๆ เรือชั้นไอโอวามีเกราะหนักป้องกันกระสุนและระเบิด รวมถึงการป้องกันใต้น้ำที่แข็งแกร่งต่อตอร์ปิโด แบบเกราะ "all-or-nothing" ของเรือชั้นไอโอวาได้รับการจำลองแบบอย่างมากจากชั้นเซาท์ดาโคตาที่มาก่อน และออกแบบมาเพื่อให้มีเขตภูมิคุ้มกันจากการยิงของปืนขนาด 16 นิ้ว/45 คาลิเบอร์ ในระยะระหว่าง ระบบป้องกันประกอบด้วยเกราะครุปป์ซีเมนต์ (K.C.) แบบชุบแข็งผิวหน้า (เรียกว่าคลาส A) และเกราะครุปป์แบบเนื้อเดียวกันเหล็กกล้าบำบัดพิเศษ (STS) (เรียกว่าคลาส B) เหล็กโครงสร้างแรงดึงสูงที่มีคุณสมบัติเกราะเทียบเท่ากับคลาส B ถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางในแผ่นตัวเรือเพื่อเพิ่มการป้องกัน
ปราการซึ่งประกอบด้วยคลังเก็บกระสุนและห้องเครื่องจักรได้รับการป้องกันโดยแผ่นตัวเรือภายนอก STS หนา และเกราะคาดตัวเรือคลาส A หนา ติดตั้งบนแผ่นรองรับ STS หนา เกราะคาดตัวเรือเอียงทำมุม 19 องศา เทียบเท่าเกราะแนวตั้งคลาส B หนา ที่ระยะ 19,000 หลา เกราะคาดตัวเรือยื่นลงไปถึงท้องเรือสามชั้น โดยส่วนล่างคลาส B จะค่อย ๆ บางลงเหลือ ปลายสุดของปราการถูกปิดด้วยเกราะกั้นตามขวางคลาส A ขนาด สำหรับไอโอวาและนิวเจอร์ซีย์ เกราะกั้นตามขวางบนมิสซูรีและวิสคอนซินถูกเพิ่มความขนาดเป็น เกราะเสริมนี้ให้การป้องกันจากการยิงเฉียดด้านหน้า ซึ่งถือว่ามีความเป็นไปได้สูงกว่าเนื่องจากความเร็วสูงของไอโอวา เกราะดาดฟ้าประกอบด้วยดาดฟ้าสภาพอากาศ STS หนา 1.5 นิ้ว (38 มิลลิเมตร) ดาดฟ้าเกราะหลักคลาส B STS หนา 6 นิ้ว (152 มิลลิเมตร) รวมกัน และดาดฟ้ากันสะเก็ด STS หนา 0.63 นิ้ว (16 มิลลิเมตร) เหนือห้องเก็บกระสุน พื้นดาดฟ้ากันสะเก็ดถูกแทนที่ด้วยดาดฟ้าชั้นที่สาม STS หนา 1 นิ้ว (25 มิลลิเมตร) ที่แยกห้องเก็บกระสุนออกจากดาดฟ้าเกราะหลัก ห้องเก็บดินปืนถูกแยกออกจากป้อมปืนโดยผนังกั้นวงแหวน STS หนา 1.5 นิ้วคู่หนึ่งใต้ฐานป้อมเพื่อป้องกันการลุกไหม้ย้อน การติดตั้งเกราะบนเรือชั้นไอโอวาก็ต่างจากเรือประจัญบานรุ่นก่อน ๆ ตรงที่เกราะถูกติดตั้งในขณะที่เรือยัง "อยู่ระหว่างการสร้าง" แทนที่จะเป็นหลังจากปล่อยเรือลงน้ำแล้ว
เรือชั้นไอโอวามีหมู่ปืนหลักที่ได้รับการป้องกันอย่างหนาแน่น โดยมีเกราะหน้าป้อมคลาส B และ STS หนา เกราะข้างคลาส A หนา เกราะหลังคลาส A หนา และเกราะหลังคาคลาส B หนา เกราะฐานป้อมเป็นคลาส A หนา ที่ด้านข้างและ ที่ด้านหน้าแนวกลางลำเรือ ยื่นลงไปถึงดาดฟ้าเกราะหลัก เกราะหอบังคับการเป็นคลาส B หนา ทุกด้านและ บนหลังคา หมู่ปืนรองและพื้นที่ควบคุมได้รับการป้องกันด้วยเกราะ STS หนา เพลาขับและห้องถือท้ายด้านหลังปราการได้รับการป้องกันอย่างมาก โดยมีเกราะข้างคลาส A หนา และหลังคาหนา 
เขตภูมิคุ้มกันของเกราะลดลงอย่างมากเมื่อเผชิญกับปืนที่มีขนาดเทียบเท่าปืน 16 นิ้ว/50 คาลิเบอร์ของตนเองที่ติดตั้งกระสุนเจาะเกราะ Mk 8 เนื่องจากความเร็วปากกระบอกปืนที่เพิ่มขึ้นและการเจาะเกราะของกระสุนที่พัฒนาขึ้น การเพิ่มเกราะจะเพิ่มน้ำหนักและลดความเร็ว ข้อแลกเปลี่ยนที่คณะกรรมการทั่วไปไม่เต็มใจจะทำ
ระบบป้องกันตอร์ปิโดของเรือชั้นไอโอวาอิงจากแบบของเรือชั้นเซาท์ดาโคตา โดยมีการปรับปรุงแก้ไขจุดบกพร่องที่พบระหว่างการทดสอบในอู่แห้ง ระบบนี้เป็น "ส่วนโป่ง" ภายใน ที่ประกอบด้วยผนังกั้นตอร์ปิโดตามยาวสี่แผ่นอยู่ด้านหลังแผ่นตัวเรือภายนอกโดยมีความลึกของระบบ เพื่อซับพลังงานของหัวรบตอร์ปิโด การขยายเกราะคาดตัวเรือลงไปถึงท้องเรือสามชั้น ซึ่งมันค่อย ๆ เรียวลงจนมีความหนา ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในผนังกั้นตอร์ปิโด และหวังว่าจะเพิ่มการป้องกัน ขอบล่างของเกราะถูกเชื่อมกับโครงสร้างท้องเรือสามชั้นและรอยต่อถูกเสริมด้วยแผ่นประกบเนื่องจากรอยโค้งเล็กน้อยทำให้เกิดความไม่ต่อเนื่องทางโครงสร้าง ผนังกั้นตอร์ปิโดถูกออกแบบมาให้มีความยืดหยุ่นและบิดตัวได้เพื่อซับพลังงานและช่องด้านนอกสองช่องบรรจุของเหลวเพื่อทำลายฟองก๊าซและชะลอการเศษชิ้นส่วน ตัวเรือด้านนอกถูกออกแบบมาเพื่อจุดชนวนตอร์ปิโด โดยช่องบรรจุของเหลวสองช่องด้านนอกจะซับแรงกระแทกและชะลอเศษชิ้นส่วนหรือเศษซากใด ๆ ขณะที่เกราะคาดตัวเรือด้านล่างและช่องว่างด้านหลังจะซับพลังงานที่เหลือทั้งหมด อย่างไรก็ตาม กองทัพเรือค้นพบในการทดสอบในอู่แห้งใน ค.ศ. 1939 ว่าการออกแบบเริ่มต้นสำหรับระบบป้องกันตอร์ปิโดนี้แท้จริงแล้วมีประสิทธิภาพด้อยกว่าการออกแบบก่อนหน้าที่ใช้ในเรือชั้นนอร์ทแคโรไลนา เนื่องจากการความแข็งของเกราะคาดตัวเรือส่วนล่างทำให้การระเบิดย้ายผนังกั้นสุดท้ายเข้าไปด้านในอย่างมากแม้จะยังคงกันน้ำได้ก็ตาม เพื่อลดผลกระทบ โครงสร้างดาดฟ้าชั้นที่สามและท้องเรือสามชั้นด้านหลังแถบเกราะล่างได้รับการเสริมความแข็งแกร่งและการจัดวางตัวยึดได้รับการเปลี่ยนแปลง ระบบป้องกันของเรือชั้นไอโอวาได้รับการปรับปรุงจากเรือชั้นเซาท์ดาโคตาโดยการเว้นระยะผนังกั้นตามขวางให้ชิดกันมากขึ้น เพิ่มความหนาของเกราะคาดตัวเรือส่วนล่างบริเวณรอยต่อท้องเรือสามชั้น และเพิ่มปริมาตรโดยรวมของ "โป่งกันตอร์ปิโด" ระบบได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติมสำหรับเรือสองลำสุดท้ายของชั้นคืออิลลินอยและเคนทักกี โดยการกำจัดรอยต่อตามผนังกั้นบางส่วน ซึ่งคาดว่าจะช่วยเพิ่มความแข็งแรงของระบบได้มากถึงร้อยละ 20
จากบทเรียนราคาแพงในเขตสงครามแปซิฟิก ความกังวลได้ถูกหยิบยกขึ้นเกี่ยวกับความสามารถของเกราะบนเรือประจัญบานเหล่านี้ในการต้านทานการทิ้งระเบิดทางอากาศ โดยเฉพาะการทิ้งระเบิดจากที่สูงโดยใช้ระเบิดเจาะเกราะ การพัฒนาต่างๆ เช่น เครื่องเล็งระเบิดนอร์เดิน ยิ่งกระตุ้นความกังวลเหล่านี้ให้มากขึ้น ขณะที่การออกแบบเรือชั้นไอโอวาเสร็จสิ้นไปไกลเกินกว่าจะแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้อย่างเหมาะสม ประสบการณ์ในเขตสงครามแปซิฟิกในที่สุดก็แสดงให้เห็นว่าการทิ้งระเบิดจากที่สูงแบบไม่นำวิถีนั้นไม่มีผลต่อเรือรบที่กำลังเคลื่อนที่
อากาศยาน.
เมื่อเรือประจัญบานชั้นไอโอวาเข้าประจำการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พวกมันถูกติดตั้งเครื่องยิงอากาศยานสองเครื่องที่ออกแบบมาเพื่อปล่อยเครื่องบินทุ่นลอยน้ำ ในตอนแรก เรือชั้นไอโอวาบรรทุกเครื่องบิน Vought OS2U Kingfisher และ Curtis SC Seahawk ซึ่งทั้งสองแบบถูกใช้เพื่อสังเกตการณ์ให้กับหมู่ปืนหลักของเรือประจัญบาน – และในหน้าที่รองคือปฏิบัติภารกิจค้นหาและช่วยเหลือ
ในช่วงสงครามเกาหลี เฮลิคอปเตอร์ได้เข้ามาแทนที่เครื่องบินลอยน้ำและเฮลิคอปเตอร์ Sikorsky HO3S-1 ถูกนำมาใช้งาน นิวเจอร์ซีย์ใช้โดรน Gyrodyne QH-50 DASH ในการประจำการในสงครามเวียดนามของเธอใน ค.ศ. 1968–69
ข้อเสนอการแปลง.
ชั้นไอโอวาเป็นเรือประจัญบานเพียงชั้นเดียวที่มีความเร็วเพียงพอสำหรับปฏิบัติการหลังสงครามที่เน้นการใช้กองเรือบรรทุกเครื่องบินเฉพาะกิจเร็วเป็นหลัก ในช่วงต้นสงครามเย็นมีข้อเสนอหลายอย่างในการปรับปรุงเรือชั้นนี้เพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีและหลักนิยมทางทหาร แผนเหล่านี้รวมถึงการติดตั้งขีปนาวุธนิวเคลียร์ให้กับเรือในชั้น เพิ่มขีดความสามารถการบรรทุกอากาศยาน และในกรณีของอิลลินอยและเคนทักกี ข้อเสนอที่จะสร้างเรือทั้งสองลำใหม่เป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน
ในตอนแรก ชั้นไอโอวาถูกกำหนดให้มีเพียงสี่ลำ โดยมีหมายเลขตัวเรือ BB-61 ถึง BB-64 ได้แก่ ไอโอวา นิวเจอร์ซีย์ มิสซูรี และวิสคอนซิน อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงลำดับความสำคัญในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองส่งผลให้หมายเลขตัวเรือประจัญบาน BB-65 มอนแทนาและ BB-66 โอไฮโอ ถูกเปลี่ยนใหม่เป็น อิลลินอยและเคนทักกี ตามลำดับ มอนแทนาและโอไฮโอถูกกำหนดหมายเลขตัวเรือใหม่เป็น BB-67 และ BB-68 ในช่วงที่เรือประจัญบานสองลำนี้กำลังจะถูกสร้างมีข้อเสนอให้สร้างพวกมันเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินแทนที่จะเป็นเรือประจัญบานเร็ว แผนดังกล่าวเรียกร้องให้มีการสร้างเรือใหม่โดยให้มีดาดฟ้าบินและชุดอาวุธยุทโธปกรณ์ที่คล้ายกับที่ติดตั้งบนเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ที่กำลังอยู่ระหว่างการสร้างในสหรัฐในขณะนั้น ในที่สุด ข้อเสนอการออกแบบเพื่อสร้างเรือทั้งสองลำนี้ใหม่เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินก็ไม่เป็นผลและพวกมันได้รับอนุมัติให้สร้างเป็นเรือประจัญบานเร็วตามแบบชั้นไอโอวา แม้พวกมันจะแตกต่างจากเรือสี่ลำแรกที่สร้างเสร็จไปแล้วก็ตาม ในท้ายที่สุด เรือลาดตระเวนเบาชั้นคลีฟแลนด์ก็ถูกเลือกสำหรับการดัดแปลงเป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือลาดตระเวนเบาเหล่านี้เก้าลำจะถูกสร้างใหม่เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินเบาชั้นอินดีเพนเดนซ์
หลังจักรวรรดิญี่ปุ่นยอมจำนน การสร้างเรืออิลลินอยและเคนทักกีก็หยุดลง อิลลินอยถูกยกเลิกการสร้างในที่สุด แต่การสร้างเรือเคนทักกีนั้นคืบหน้าไปมากพอที่ทำให้มีการเสนอแผนต่าง ๆ เพื่อสร้างเคนทักกีให้เสร็จในรูปแบบเรือประจัญบานติดขีปนาวุธนำวิถี (BBG) โดยการถอดป้อมปืนท้ายเรือออกและติดตั้งระบบขีปนาวุธแทน การดัดแปลงที่คล้ายกันนี้เคยถูกดำเนินการกับเรือประจัญบานมิสซิสซิปปี (BB-41/AG-128) เพื่อทดสอบขีปนาวุธ RIM-2 Terrier หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ข้อเสนอหนึ่งดังกล่าวมาจากพลเรือตรี ดับเบิลยู.เค. เมนเดินฮอล ประธานคณะกรรมการคุณลักษณะเรือ (SCB) เมนเดินฮอลล์เสนอแผนที่เรียกร้องให้ใช้เงิน 15–30 ล้านดอลลาร์เพื่อทำให้เคนทักกีสร้างเสร็จในฐานะเรือประจัญบานติดขีปนาวุธนำวิถี (BBG) โดยบรรทุกขีปนาวุธนำวิถี SSM-N-8 Regulus II จำนวน 8 ลูกซึ่งพิสัยโจมตี เขายังเสนอแนะให้ติดตั้งเครื่องยิงขีปนาวุธ Terrier หรือ RIM-8 Talos เพื่อเสริมปืนต่อสู้อากาศยานและเสนอให้ใช้กระสุนนิวเคลียร์ (แทนกระสุนธรรมดา) สำหรับปืนขนาด 16 นิ้ว สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และในที่สุดเคนทักกีก็ถูกขายเป็นเศษเหล็กใน ค.ศ. 1958 แม้หัวเรือของเธอจะถูกนำไปซ่อมแซมเรือน้องสาวของเธอคือวิสคอนซินหลังชนกันเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1956 ทำให้เธอได้รับฉายาว่า "วิสกี" ("WisKy")
ใน ค.ศ. 1954 กลุ่มเป้าหมายระยะยาวของกองทัพเรือสหรัฐเสนอให้ดัดแปลงเรือชั้นไอโอวาเป็นเรือประจัญบานติดขีปนาวุธนำวิถี ใน ค.ศ. 1958 สำนักเรือเสนอข้อเสนอโดยอิงจากแนวคิดนี้ ข้อเสนอดังกล่าวเสนอให้แทนที่ป้อมปืนขนาด 5 และ 16 นิ้วด้วย "ระบบขีปนาวุธแฝด Talos สองชุด ระบบขีปนาวุธแฝด RIM-24 Tartar สองชุด เครื่องยิงขีปนาวุธต่อต้านเรือดำน้ำ RUR-5 ASROC หนึ่งเครื่อง และฐานติดตั้งขีปนาวุธ Regulus II พร้อมขีปนาวุธสี่ลูก รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเรือธง ระบบโซนาร์ เฮลิคอปเตอร์ และระบบควบคุมการยิงสำหรับขีปนาวุธ Talos และ Tartar ด้วย นอกเหนือจากการปรับปรุงเหล่านี้แล้ว ยังมีการเสนอให้เพิ่มน้ำมันเตาอีก 8,600 ลองตัน (8,700 ตัน) เพื่อใช้เป็นส่วนหนึ่งของอับเฉาสำหรับเรือประจัญบานและเพื่อใช้ในการเติมเชื้อเพลิงให้กับเรือพิฆาตและเรือลาดตระเวน ด้วยค่าใช้จ่ายโดยประมาณของการปรับปรุง ($178–193 ล้านดอลลาร์) ข้อเสนอนี้จึงถูกปฏิเสธเพราะมีราคาแพงเกินไป แทนที่จะเป็นเช่นนั้น คณะกรรมการคุณลักษณะเรือเสนอการออกแบบด้วยเครื่องยิงขีปนาวุธ Talos หนึ่งเครื่อง เครื่องยิงขีปนาวุธ Tartar หนึ่งเครื่อง เครื่องยิงจรวดต่อต้านเรือดำน้ำ ASROC หนึ่งเครื่อง และเครื่องยิงขีปนาวุธ Regulus สองเครื่อง พร้อมการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างบน โดยมีค่าใช้จ่ายสูงสุด $85 ล้านดอลลาร์ การออกแบบนี้ได้รับการแก้ไขในภายหลังเพื่อรองรับขีปนาวุธนำวิถีข้ามทวีป Polaris ซึ่งส่งผลให้คณะกรรมการคุณลักษณะเรือทำการศึกษาแผนสองแบบ สุดท้ายแล้ว ข้อเสนอการดัดแปลงเรือประจัญบานเหล่านี้ไม่ได้รับการอนุมัติใด ๆ ทั้งสิ้น ความสนใจในการดัดแปลงชั้นไอโอวาให้เป็นเรือประจัญบานติดขีปนาวุธนำวิถีเริ่มลดลงใน ค.ศ. 1960 เนื่องจากตัวเรือถูกมองว่าเก่าเกินไปและค่าใช้จ่ายในการดัดแปลงสูงเกินไป อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอการดัดแปลงเพิ่มเติมรวมถึงข้อเสนอติดตั้งเรดาร์ระบบต่อสู้อีจิส AN/SPY-1 บนเรือประจัญบาน บนเรือประจัญบานถูกเสนอขึ้นใน ค.ศ. 1962, 1974 และ 1977 แต่เช่นเดียวกับครั้งก่อน ๆ ข้อเสนอเหล่านี้ก็ไม่ได้รับอนุมัติ เหตุผลส่วนหนึ่งคืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ละเอียดอ่อนซึ่งอยู่ใกล้ปากกระบอกปืนขนาด 16 นิ้วในระยะ อาจเสียหายจากแรงดันที่เกิดขึ้นเมื่อยิงปืน
ทศวรรษ 1980.
ใน ค.ศ. 1980 โรนัลด์ เรแกนได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีโดยให้คำมั่นสัญญาว่าจะสร้างเสริมกองทัพสหรัฐเพื่อต่อกรอำนาจทางทหารที่เพิ่มขึ้นของสหภาพโซเวียต กองทัพเรือโซเวียตกำลังนำเรือลาดตระเวนติดขีปนาวุธชั้นคิรอฟเข้าประจำการ ซึ่งเป็นเรือรบผิวน้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง ภายใต้นโยบายกองทัพเรือ 600 ลำของเรแกนและเพื่อตอบโต้เรือชั้นคิรอฟ กองทัพเรือสหรัฐเริ่มทำการฟื้นฟูสภาพเรือชั้นไอโอวาทั้งสี่ลำและปรับปรุงให้ทันสมัยสำหรับการใช้งาน
กองทัพเรือพิจารณาข้อเสนอหลายประการที่จะถอดป้อมปืนท้ายเรือขนาด 16 นิ้วออก บริษัทมาร์ติน มารีเอตตา (Martin Marietta) เสนอแทนที่ป้อมปืนด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกในการซ่อมบำรุงสำหรับเครื่องบินไอพ่นขึ้นลงแนวดิ่ง AV-8B Harrier STOVL จำนวน 12 ลำ ข้อเสนอที่มีรายละเอียดมากขึ้นชื่อว่า "เรือโจมตีสกัดกั้น" เสนอให้ใช้ดาดฟ้าบินแบบลาดรูปตัว V (ฐานตัว V จะอยู่บริเวณท้ายเรือ ส่วนขาแต่ละข้างของตัว V จะยื่นไปข้างหน้า เพื่อให้เครื่องบินที่ขึ้นบินบินผ่านปล่องไฟและหอบังคับการของเรือ) ขณะที่จะมีการเพิ่มโรงเก็บเครื่องบินใหม่พร้อมลิฟต์สองตัว ซึ่งจะสามารถรองรับเครื่องบินไอพ่นขึ้นลงแนวดิ่ง McDonnell Douglas AV-8B Harrier II ได้สูงสุด 12 ลำ สิ่งอำนวยความสะดวกด้านการบินเหล่านี้สามารถรองรับเฮลิคอปเตอร์ หน่วยซีลและนาวิกโยธินได้สูงสุด 500 นายสำหรับการโจมตีทางอากาศ ในพื้นที่ว่างระหว่างดาดฟ้าบินรูปตัว V จะมีแท่นยิงขีปนาวุธได้ถึง 320 แท่นซึ่งรองรับขีปนาวุธโจมตีภาคพื้นดิน Tomahawk จรวดต่อต้านเรือดำน้ำ ASROC และขีปนาวุธพื้นสู่อากาศ Standard ได้หลากหลายแบบ ป้อมปืน 5 นิ้วที่มีอยู่จะถูกแทนที่ด้วยปืนครกขนาด 155 มิลลิเมตรเพื่อสนับสนุนการยิงปืนใหญ่ทางเรือ
ชาลส์ ไมเออส์ อดีตนักบินทดสอบของกองทัพเรือที่ผันตัวมาเป็นที่ปรึกษากระทรวงกลาโหม เสนอให้เปลี่ยนป้อมปืนของเรือประจัญบานด้วยระบบยิงขีปนาวุธแนวตั้งและดาดฟ้าสำหรับจอดเฮลิคอปเตอร์นาวิกโยธิน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1981 วารสาร "Proceedings" ของสถาบันกองทัพเรือสหรัฐตีพิมพ์ข้อเสนอของยีน แอนเดอร์สัน นาวาสถาปนิก เกี่ยวกับดาดฟ้าบินเอียง พร้อมเครื่องดีดไอน้ำและสายรั้งสำหรับเครื่องบินขับไล่ F/A-18 Hornet แผนสำหรับการดัดแปลงเหล่านี้ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1984
เรือประจัญบานแต่ละลำได้รับการยกเครื่องใหม่ให้สามารถใช้น้ำมันกลั่นสำหรับกองทัพเรือและได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยเพื่อติดตั้งชุดอุปกรณ์สงครามอิเล็กทรอนิกส์ ระบบอาวุธต่อตีประชิด (CIWS) สำหรับป้องกันตนเอง และขีปนาวุธ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และอาวุธต่อสู้อากาศยานที่ล้าสมัยถูกถอดออกเพื่อเพิ่มพื้นที่สำหรับระบบที่ทันสมัยกว่า กองทัพเรือใช้เงินประมาณ 1.7 พันล้านดอลลาร์ในช่วง ค.ศ. 1981 ถึง 1988 เพื่อปรับปรุงและนำเรือประจัญบานชั้นไอโอวาทั้งสี่ลำกลับมาประจำการใหม่ ซึ่งมีมูลค่าใกล้เคียงกับการสร้างเรือฟริเกตชั้นโอลิเวอร์ ฮาซาร์ด เพอร์รีสี่ลำ
หลังการปรับปรุงให้ทันสมัย ระวางขับน้ำเต็มที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนักโดยอยู่ที่ 57,500 ลองตัน (58,400 ตัน)
เรือประจัญบานที่ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางกลุ่มรบของตนเอง (เรียกว่ากลุ่มรบเรือประจัญบานหรือกลุ่มปฏิบัติการผิวน้ำ) ประกอบด้วยเรือลาดตระเวนชั้นติคอนเดอโรกา 1 ลำ เรือพิฆาตชั้นคิดด์ หรือเรือพิฆาตชั้นอาร์ลีห์ เบิร์ก 1 ลำ เรือพิฆาตชั้นสปรูแอนซ์ 1 ลำ เรือฟริเกตชั้นโอลิเวอร์ ฮาซาร์ด เพอร์รี 3 ลำ และเรือสนับสนุน 1 ลำ เช่น เรือบรรทุกน้ำมันกองเรือ
เรือในชั้น.
หมายเหตุ: เคนทักกีไม่ได้รับการปล่อยอย่างเป็นทางการ ตัวเรือถูกย้ายออกจากอู่แห้งเพื่อให้มิสซูรีเข้ารับการซ่อมแซมหลังจากเกยตื้น