สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลก

สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลก หรือ สมาพันธ์ดำน้ำโลก (อักษรย่อ: CMAS) ในไทยนิยมเรียก ซีแมส เป็นองค์การระหว่างประเทศไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อส่งเสริมกีฬาใต้น้ำ (อาทิ การดำน้ำลึก) วิทยาศาสตร์ใต้น้ำ และให้การฝึกศึกษาแก่นักดำน้ำ ก่อตั้งที่ราชรัฐโมนาโก เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2502 ถือเป็นองค์กรสอนดำน้ำที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยการสอนจะกระทำโดยสมาคมกีฬาดำน้ำของแต่ละชาติซึ่งสังกัดสมาพันธ์ฯ สมาพันธ์ฯ มิได้ทำการสอนโดยตรง
สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลกจัดตั้งตามมติที่ประชุมเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2501 มีตัวแทนจากประเทศเบลเยียม บราซิล ฝรั่งเศส เยอรมนี กรีซ อิตาลี โมนาโก โปรตุเกส สวิตเซอร์แลนด์ สหรัฐ และอดีตยูโกสลาเวีย เห็นพ้องต้องกันว่าจะต้องจัดตั้งสมาพันธ์เพื่อส่งเสริม สนับสนุน และกำกับดูแลกีฬาใต้น้ำต่าง ๆ ต่อมาจึงได้มีการประชุมอีกครั้งหนึ่งในวันที่ 9-11 มกราคม พ.ศ. 2502 ให้จัดตั้งสมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลก และตกลงให้ใช้อักษรย่อของสมาพันธ์เป็นภาษาฝรั่งเศส (เซมัส) ตามภาษาทางการระหว่างประเทศที่นิยมใช้กันมากในสมัยนั้น
ฌัก-อีฟว์ กูสโต นักสำรวจใต้น้ำและผู้บุกเบิกการดำน้ำชาวฝรั่งเศสได้รับเลือกเป็นประธานสมาพันธ์คนแรก ส่วนลุยจี แฟร์ราโร นักสำรวจใต้น้ำชาวอิตาลีได้รับเลือกเป็นรองประธาน
สมาพันธ์ฯ เป็นองค์กรสืบเนื่องจากคณะกรรมการกีฬาใต้น้ำ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธ์การตกปลาเพื่อกีฬาระหว่างประเทศ (จัดตั้งเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495)
สมาพันธ์ฯ ประกอบด้วยคณะกรรมการสามคณะ ได้แก่ คณะกรรมการกีฬา คณะกรรมการเทคนิค และคณะกรรมการวิทยาศาสตร์ อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการบริหารงานสมาพันธ์ฯ คณะกรรมการเหล่านี้จะประชุมรวมกันทุกปี และมีคณะอนุกรรมการตามความจำเป็น
สมาคมกีฬาดำน้ำแห่งประเทศไทย เป็นสมาชิกของสมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลก มีหน้าที่ส่งเสริมกีฬาใต้น้ำ และสามารถออกใบอนุญาตดำน้ำได้โดยใช้มาตรฐานการฝึกของสมาพันธ์ฯ
คณะกรรมการกีฬา.
สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลกส่งเสริมให้มีการจัดการแข่งขันกีฬา เช่น
คณะกรรมการเทคนิค และหลักสูตรการศึกษา.
คณะกรรมการเทคนิคมีวัตถุประสงค์เพื่อให้การศึกษาและให้ความปลอดภัยในการดำน้ำแก่สมาชิกของสมาพันธ์ฯ โดยพัฒนามาตรฐานการฝึกสอน สมาชิกคณะกรรมการจะเลือกจากที่ประชุมใหญ่ให้ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ คือ ประธาน เลขานุการ ผู้อำนวยการฝ่ายมาตรฐาน ผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษา ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค ผู้อำนวยการฝ่ายความปลอดภัยในการดำน้ำ ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการพิเศษ และสมาชิกทั่วไป คณะกรรมการฯ จะดูแลระบบการฝึกศึกษานักดำน้ำ และระบบการรับรอง/อนุญาตนักดำน้ำ สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลกเกิดขึ้นจากองค์การอาสาสมัครที่เข้ามาทำงานด้วยใจ บรรดาการฝึกศึกษาจะเน้นทฤษฎีในห้องเรียนอย่างเข้มข้นจนแตกฉานจึงจะพานักดำน้ำลงสู่น้ำได้ ทั้งนี้เพื่อส่งเสริมความปลอดภัย ซึ่งต่างจากหลักสูตรของสมาคมวิชาชีพครูสอนดำน้ำ หรือสกูบาสกูส์อินเตอร์เนชันแนล ที่เน้นนำผู้เรียนลงสู่น้ำให้เร็วที่สุด เพื่อให้ได้พักผ่อน
สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลก จัดพิมพ์มาตรฐานการฝึกนักดำน้ำระหว่างประเทศ โดยแยกออกเป็นสามฉบับ คือ การดำน้ำเพื่อการพักผ่อน การดำน้ำเพื่อทำงาน และการเป็นครูสอนดำน้ำ นอกจากนี้ สมาพันธ์ฯ ยังจัดทำระบบการรับรองและอนุญาตนักดำน้ำ กล่าวคือ นักดำน้ำที่ไม่ได้รับการฝึกฝนจะไม่สามารถดำน้ำโดยลำพังได้โดยไม่มีการควบคุม สมาพันธ์ฯ กำหนดให้บัตรอนุญาตดำน้ำมีสองด้าน ด้านหนึ่งแสดงระดับการศึกษา อีกด้านแสดงรายละเอียดขององค์การที่ฝึกสอนและของตัวนักดำน้ำ สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลกไม่ให้การศึกษาโดยตรง แต่สมาคมกีฬาใต้น้ำที่เป็นสมาชิกสามารถให้การศึกษาได้ นอกจากนี้ ศูนย์กีฬาดำน้ำต่าง ๆ ที่ได้รับรองจากสมาพันธ์ก็สามารถให้การฝึกศึกษาได้เช่นกัน
หลักสูตรเพื่อสันทนาการ.
สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลกได้จัดทำมาตรฐานการฝึกและการอนุญาตดังต่อไปนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การดำน้ำตื้น
<templatestyles src="Div col/styles.css"/> 
หลักสูตรเพื่ออาชีพ.
ต่อไปนี้เป็นหลักสูตรของสมาพันธ์ฯ เพื่อให้ผู้เรียนเป็นผู้สอนดำน้ำได้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
คณะกรรมการวิทยาศาสตร์.
สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลกประกอบด้วยคณะกรรมการวิทยาศาสตร์ ซึ่งทำหน้าที่ศึกษา ค้นคว้า วิจัย วิทยาศาสตร์ทางกีฬาใต้น้ำ ตลอดจนถึงวิทยาศาสตร์แขนงอื่น ๆ ที่เกี่ยว้ของ เช่น ความหลากหลายทางชีวภาพ สปีชีส์บุกรุก ฯลฯ
คณะกรรมการวิทยาศาสตร์ได้กำหนดให้มีแนวปฏิบัติว่าด้วยการดำน้ำเชิงวิทยาศาสตร์แก่องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ นอกจากนี้ ยังได้กำหนดว่านักดำน้ำเพื่อการวิจัยต้องมีความรู้ต่าง ๆ ดังนี้
สมาคมกีฬาที่เป็นสมาชิก.
สมาพันธ์กีฬาใต้น้ำโลก ประกอบด้วยองค์กรสมาชิกอย่างน้อย 130 ประเทศ จากทั้งหมด 5 ทวีป คือ องค์กรเหล่านี้บ้างใช้คำ "สมาคม" นำหน้า บ้างใช้ "สหพันธ์" สุดแต่ข้อบังคับข้อกำหนดขององค์กรจะกำหนดไว้