อิบน์ ตัยมียะฮ์

อิบน์ ตัยมียะฮ์ (22 มกราคม 1263 - 26 กันยายน 1368) ชื่อเกิดคือ ตะกียุดดีน อะฮ์หมัด อิบน์ อับดุลฮะลีม อิบน์ อับดุสสะลาม อันนุมัยรี อัลฮัรรอนี  อุละมาอ์ซุนนะฮ์ มุฮัดดิษ, กอฎี (ผู้พิพากษา, ผู้วินิจฉัย), นักศาสนศาสตร์ของซะละฟียะฮ์, และนักคิดและบุคคลสำคัญทางการเมืองในบางครั้ง เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมทางการทูตกับ ฆอซานข่าน ผู้ปกครองจักรวรรดิข่านอิล และการมีส่วนร่วมของเขาในยุทธการที่มัรญุศเศาะฟัร (ค.ศ. 1303) ซึ่งยุติการมองโกลรุกรานลิแวนต์. สมาชิกของมัซฮับฮัมบะลี, ทรรศนะเชิงสัญลักษณ์ของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ที่ประณามการปฏิบัติของชาวบ้านจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับการเคารพนักบุญและการไปสักการะหลุมฝังศพทำให้เขาไม่เป็นที่นิยมในหมู่นักวิชาการและผู้ปกครองในยุคนั้น และเขาถูกจำคุกหลายครั้ง
บุคคลที่มีการแบ่งขั้วในสมัยของเขาเองและในศตวรรษต่อมา, อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้กลายเป็นหนึ่งในนักเขียนยุคกลางที่มีอิทธิพลมากที่สุดในฝ่ายซุนนะฮ์ยุคใหม่ตอนปลาย 
ประเด็นสำคัญของคำสอนของเขา คือ การให้ความสำคัญต่อการเคารพสักการะพระเจ้าเพียงองค์เดียวที่แท้จริง คือ อัลลอฮ ตามแนวทางของศาสนทูต บรรดาสาวกและบรรดาลูกศิษย์ของสาวก(ชนสะลัฟ) และการรณรงค์เพื่อถอนรากถอนโคนสิ่งที่เขามองว่าเป็นชิริก (การบูชารูปเคารพ) มีอิทธิพลอย่างมากต่อมุฮัมมัด อิบนุ อับดุลวะฮาบ, ผู้ก่อตั้งขบวนการปฏิรูปฮัมบะลี ฝึกฝนในซาอุดีอาระเบียและนักวิชาการซุนนะฮ์คนอื่น ๆ ในภายหลัง มุฮัมมัด เราะชีด ริฎอ นักเทววิทยากลุ่มสะละฟีย์ ชาวซีเรีย (เกิดปี ค.ศ. 1935 ส.ศ. 1354) หนึ่งในผู้สนับสนุนผลงานสมัยใหม่ที่สำคัญของเขา กำหนดให้ อิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นมุญัดดิด (ผู้ฟื้นฟู) ของศตวรรษที่ 7 ของปีฮิจเราะห์
ชื่อ.
ชื่อเต็มของอิบน์ ตัยมียะฮ์ คือ "ตะกียุดดีน อะบูลอับบาส อะฮ์หมัด อิบน์ อับดุลฮะลีม อิบน์ อับดุสสะลาม อิบน์ อับดุลลอฮ์ อิบน์ อัลเคาะฎิร อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ อัลคิฎิร อิบน์ อิบรอฮีม อิบน์ อะลี อิบน์ อับดิลลาฮ์ อันนุมัยรี อัลฮัรรอนี" 
อิบน์ ตัยมียะฮ์  ชื่อที่ผิดปกติเนื่องจากได้มาจากสมาชิกหญิงในครอบครัวของเขาซึ่งตรงข้ามกับสมาชิกชาย ซึ่งเป็นธรรมเนียมปกติในเวลานั้นและยังคงเป็นอยู่ในปัจจุบัน ชื่อ ""ตัยมียะฮ์" มาจากมารดาของบรรพบุรุษของเขาที่เรียกว่า "ตัยมียะฮ์" นางเป็นผู้ตักเตือนและเขาถูกกำหนดให้เป็นนางและกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "อิบน์ ตัยมิยะฮ์"" ตัยมียะฮ์ เป็นผู้หญิงที่โดดเด่น มีชื่อเสียงในด้านทุนการศึกษาและความกตัญญู และชื่อ อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้รับการขนานนามจากลูกหลานชายหลายคนของนาง
ช่วงต้นของชีวิต.
ตระกูล.
บิดาของอิบน์ ตัยมียะฮ์ มีที่นั่งของฮัมบะลี ในฮัรรอน และต่อมาที่มัสยิดอุมัยยะฮ์ ฮัรรอน เป็นเมืองส่วนหนึ่งของรัฐสุลต่านรูม ปัจจุบัน ฮัรรอน เป็นเมืองเล็กๆ ที่ชายแดนซีเรีย และตุรกี ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดชันลืออูร์ฟา ปู่ของเขาคือ มัจญ์ดุดดีน อิบน์ ตัยมียะฮ์ อัลฮัมบะลี (เสียชีวิต 1255) และ ฟัครุดดีน ลุงของเขา (เสียชีวิต 1225) เป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงของมัซฮับฮัมบะลี ในทำนองเดียวกัน ความสำเร็จด้านวิชาการของบิดาของเขาคือ ชิฮาบุดดีน อับดุลฮะลีม อิบน์ ตัยมียะฮ์ (เสียชีวิต 1284) ก็เป็นที่รู้จักกันดีเช่นกัน
การศึกษา.
ในปี 1269 อิบน์ ตัยมียะฮ์ อายุเจ็ดขวบได้ออกจากฮัรรอน พร้อมกับพ่อและพี่น้องสามคนของเขา เมืองนี้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจากการรุกรานของมองโกลที่ตามมา ครอบครัวของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ย้ายและตั้งรกรากในเมืองดามัสกัส, ประเทศซีเรีย, ซึ่งขณะนั้นปกครองโดย สุลต่านแห่งมัมลูก
ในดามัสกัส บิดาของเขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการของซุกกะรียะฮ์ อัลมะดะเราะซะฮ์ ซึ่งเป็นสถานที่ซึ่ง อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้รับการศึกษาขั้นต้นเช่นกัน การศึกษาทางศาสนาของเขาเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วัยรุ่นตอนต้น เมื่อเขาท่องอัลกุรอานทั้งเล่มด้วยความทรงจำ และต่อมาเขาได้เรียนรู้หลักคำสอนของอิสลามเกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอาน จากบิดาของเขา เขาได้เรียนรู้ศาสตร์ทางศาสนาของฟิกฮ์ (นิติศาสตร์) และ อุศูลุลฟิกฮ์ (หลักนิติศาสตร์) อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เรียนรู้งานของอะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล, อะบูบักร์ อัลค็อลลาล, อิบน์ กุดามะฮ์ และงานของอะบูลบัรกาต มัจญ์ดุดดีน ปู่ของเขาด้วย การศึกษาวิชานิติศาสตร์ของเขาไม่ได้จำกัดอยู่เพียงมัซฮับของฮันบะลีเท่านั้น แต่เขายังได้เรียนรู้วิชานิติศาสตร์อื่นๆ ด้วย 
จำนวนนักวิชาการที่เขาศึกษาหะดีษ กล่าวกันว่ามีจำนวนมากกว่าสองร้อยคน สี่คนเป็นผู้หญิง บรรดาผู้ที่เป็นที่รู้จักตามชื่อมีจำนวนครูหะดีษสี่สิบคน ตามที่อิบน์ ตัยมียะฮ์บันทึกไว้ในหนังสือของเขาชื่อ "อัรบะอูนหะดีษัน" Serajul Haque กล่าวว่า จากสิ่งนี้ทำให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ เริ่มฟังหะดีษตั้งแต่อายุห้าขวบกับครู หนึ่งของเขาเป็นหัวหน้าผู้พิพากษาฮัมบะลี คนแรกของซีเรียคือ ชัมซุดดีน อัลมักดิซีย์ ซึ่งดำรงตำแหน่งที่สร้างขึ้นใหม่โดย บัยบัร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูประบบตุลาการ อัลมักดิซีย์ได้ให้อนุญาตอิบน์ ตัยมียะฮ์ในการออกฟัตวา (คำตัดสินทางกฎหมาย) ดังนั้น ท่านกลายเป็นผู้ออกฟัตวาเมื่ออายุได้ 17 ปี
การศึกษาทางโลกของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ทำให้ท่านหันมาสนใจภาษาอาหรับและวรรณคดีอาหรับ โดยศึกษาไวยากรณ์และศัพท์ภาษาอาหรับภายใต้การสอนของอะลี อิบน์ อับดุลเกาะวี อัฏฏูฟีย์ ท่านยังคงเชี่ยวชาญหนังสือไวยากรณ์ภาษาอาหรับที่มีชื่อเสียง "อัลกิตาบ" โดย ซีบะวัยฮ์ นักไวยากรณ์ชาวเปอร์เซีย นอกจากนี้เขายังศึกษาคณิตศาสตร์, พีชคณิต, คัดลายมือ, เทววิทยา (อิลมุลกะลาม), ปรัชญา ประวัติศาสตร์ และลัทธินอกรีต จากความรู้ที่ท่านได้รับจากประวัติศาสตร์และปรัชญา ท่านเคยหักล้างวาทกรรมทางปรัชญาที่แพร่หลายในยุคสมัยของท่าน หนึ่งในนั้นคือ ปรัชญาของอริสโตเติ้ล อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เรียนรู้เกี่ยวกับศูฟีย์ และกล่าวว่าท่านได้ไตร่ตรองถึงผลงานของซะฮ์ล อัตตุสตะรี, ญุนัยด์ อัลบัฆดาดี, อะบูฏอลิบ อัลมักกี, อับดุลกอดิร อัลญีลานี, อะบูฮัฟศ์ อุมัร อัสซุฮ์เราะวัรดี และ อิบน์ อะเราะบี เมื่ออายุได้ 20 ปี ในปี ค.ศ. 1282 อิบน์ ตัยมียะฮ์ สำเร็จการศึกษา
ชีวิตการเป็นนักวิชาการ.
หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1284 เขารับตำแหน่งที่ว่างในขณะนั้นเป็นหัวหน้าของซุกกะรียะฮ์ อัลมะดะเราะซะฮ์ และเริ่มให้บทเรียนเกี่ยวกับหะดีษ หนึ่งปีต่อมาเขาเริ่มสอนบทเรียนในฐานะประธานของสถาบันฮัมบะลี ในวันศุกร์ที่มัสยิดอุมัยยะฮ์ ในหัวข้อตัฟซีร (อรรถกถาของอัลกุรอาน) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1292 อิบน์ ตัยมียะฮ์ประกอบพิธีฮัจญ์ และหลังจากกลับมาในอีก 4 เดือนต่อมา เขาเขียนหนังสือเล่มแรกของเขาเมื่ออายุ 29 ปี ชื่อ "มะนาสิก อัล-ฮัจญ์" (พิธีกรรมแสวงบุญ) ซึ่งเขาวิพากษ์วิจารณ์และประณามบิดอะฮ์ ที่เขาเห็นว่าเกิดขึ้นที่นั่น อิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นตัวแทนของมัซฮับฮัมบะลี ในช่วงเวลานี้ มัซฮับฮัมบะลี ถูกมองว่าเป็นมัซฮับแบบดั้งเดิมที่สุดในบรรดาระบบกฎหมายทั้งสี่ (ฮะนะฟี, มาลิกี และ ชาฟิอี) เขายังคงถือต่อมัซฮับนี้ตลอดชีวิตของเขา ซึ่งหลักคำสอนที่เขาเชี่ยวชาญ แต่เขายังคงเรียกร้องให้อิจญ์ติฮาด (การให้เหตุผลอย่างอิสระโดยผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม) และ "ตักลีด" อย่างหมดใจ
ความสัมพันธ์กับภาครัฐ.
การปรากฏตัวของอิบน์ ตัยมียะฮ์ในที่สาธารณะและในแวดวงการเมืองเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1293 เมื่อเขาอายุได้ 30 ปี เมื่อทางการขอให้เขาออกฟัตวา (คำตัดสินทางกฎหมาย) ต่ออัสซาฟ อันนัศรอนี นักบวชในศาสนาคริสต์ที่ถูกกล่าวหาว่าดูหมิ่นนบีมุฮัมมัด เขายอมรับคำเชิญและส่งฟัตวาของเขาเรียกร้องให้ชายคนนั้นได้รับโทษประหารชีวิต แม้ว่าข้อเท็จจริงที่ว่าความคิดเห็นของประชาชนจะอยู่ฝ่ายของอิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นอย่างมาก ผู้ว่าการซีเรียพยายามที่จะแก้ไขสถานการณ์โดยขอให้อัสซาฟ เข้ารับอิสลามเพื่อแลกกับชีวิตของเขา ซึ่งเขาก็เห็นด้วย มตินี้ไม่เป็นที่ยอมรับของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ซึ่งขณะนั้นร่วมกับผู้ติดตามของเขาได้ประท้วงต่อต้านมตินี้นอกวังของผู้สำเร็จราชการ โดยเรียกร้องให้อัสซาฟ ถูกประหารชีวิต ด้วยเหตุผลที่ว่าบุคคลใดก็ตาม—มุสลิมหรือไม่ใช่มุสลิม—ที่ดูถูกเหยียดหยาม นบีมุฮัมมัด (ศ็อลฯ) จะต้องถูกประหารชีวิต ความไม่เต็มใจที่จะประนีประนอม บวกกับความพยายามที่จะคัดค้านการกระทำของผู้ว่าราชการ ส่งผลให้เขาถูกลงโทษด้วยการจำคุก ซึ่งเป็นครั้งแรกในบรรดาการจำคุกจำนวนมากที่กำลังจะมีขึ้น อองรี ลาอูสต์ นักตะวันออกชาวฝรั่งเศสกล่าวว่าระหว่างการถูกจองจำ อิบน์ ตัยมียะฮ์ "เขียนงานชิ้นสำคัญชิ้นแรกของเขาคือ "อัศศอริม อัลมัสลูล อะลาชาติม อัรเราะซูลัน (ดาบที่ชักออกมาต่อสู้กับเราะซูล)"" อิบน์ ตัยมียะฮ์ พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากเหล่าสาวกของเขายังคงพยายามต่อต้านสิ่งที่ "เขาเห็นว่าเป็นการปฏิบัติที่นอกเหนือไปจากอิสลาม" และปฏิบัติตามสิ่งที่เขาเห็นว่าเป็นหน้าที่ทางศาสนาของเขาในการสั่งให้ปฏิบัติความดีและห้ามปรามความชั่ว ยะฮ์ยา มิคอต กล่าวว่าเหตุการณ์เหล่านี้บางส่วนรวมถึง: "โกนหัวเด็ก" นำ "การรณรงค์ต่อต้านการมั่วสุมในซ่องโสเภณีและร้านเหล้า" การตีผู้ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าก่อนการประหารชีวิตในที่สาธารณะ ทำลายสิ่งที่คิดว่าเป็นหินศักดิ์สิทธิ์ในมัสยิด โจมตีนักโหราศาสตร์และบังคับ "ชัยค์ศูฟีผู้เบี่ยงเบนให้กระทำการสำนึกผิดในที่สาธารณะและยึดมั่นในซุนนะฮ์" อิบน์ ตัยมียะฮ์ และสาวกของเขาเคยประณามผู้ขายไวน์และพวกเขาจะโจมตีร้านขายไวน์ในดามัสกัสด้วยการทำลายขวดไวน์และเทลงบนพื้น
ไม่กี่ปีต่อมาในปี 1296 เขาเข้ารับตำแหน่งอาจารย์คนหนึ่งของเขา (ซัยนุดดีน อิบน์ อัลมุนัดญาล) รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านนิติศาสตร์ฮัมบะลี ที่ฮัมบะลียะฮ์ อัลมะดะเราะซะฮ์ ซึ่งเป็นสถาบันที่เก่าแก่ที่สุดในดามัสกัส บางคนมองว่านี่คือจุดสูงสุดของอาชีพนักวิชาการของเขา ปีที่เขาเริ่มตำแหน่งในฮัมบะลียะฮ์ อัลมะดะเราะซะฮ์ เป็นช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายทางการเมือง สุลต่านกิตบะฆอของมัมลูกถูกปลดออกจากตำแหน่งโดยรองสุลต่านลาญีน ซึ่งขณะนั้นปกครองตั้งแต่ปี 1297 ถึง 1299 ลาญีนปรารถนาที่จะว่าจ้างคณะสำรวจต่อต้านชาวคริสต์แห่งอาณาจักรอาร์เมเนียแห่งซิลีเซีย ซึ่งตั้งเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิมองโกล และเข้าร่วมในการรณรงค์ทางทหารซึ่งนำไปสู่การทำลายกรุงแบกแดด เมืองหลวงของหัวหน้าศาสนาอิสลามแห่งอับบาซียะฮ์ และการทำลายล้างเมืองฮัรรอน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของอิบน์ ตัยมียะฮ์ เพื่อจุดประสงค์นั้น เขาได้เรียกร้องให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ เรียกชาวมุสลิมมาทำการญิฮาด 
ในปี ค.ศ. 1298 อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เขียนคำอธิบายของเขาสำหรับอายะฮ์ อัลมุตะชาบิฮัต (โองการที่ไม่ชัดเจนของอัลกุรอาน) ซึ่งมีชื่อว่า อัลอะกีดะฮ์ อัลฮะมาวียะฮ์ อัลกุบรอ (หลักคำสอนของผู้ยิ่งใหญ่แห่งฮามา) หนังสือเล่มนี้เกี่ยวกับคุณลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นคำตอบสำหรับคำถามจากเมืองฮามา ประเทศซีเรีย ในช่วงเวลานั้น กลุ่มอะชาอิเราะฮ์ ดำรงตำแหน่งที่โดดเด่นในชุมชนนักวิชาการอิสลามทั้งในซีเรียและอียิปต์ และพวกเขาดำรงตำแหน่งบางอย่างเกี่ยวกับคุณลักษณะอันสูงส่งของพระเจ้า อิบน์ ตัยมียะฮ์ ในหนังสือของเขาไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับมุมมองของพวกเขาและการต่อต้านอย่างหนักต่อตำแหน่งอะชาอิเราะฮ์ ทั่วไปทำให้เกิดการโต้เถียงกันอย่างมาก
เป็นอีกครั้งที่ อิบน์ ตัยมียะฮ์ ร่วมมือกับมัมลูก ในปี 1300 เมื่อเขาเข้าร่วมคณะสำรวจเพื่อลงโทษกับกลุ่มอะละวี และ ชีอะฮ์ในเขตกัสเราะวานของภูเขาเลบานอน อิบน์ ตัยมียะฮ์ เชื่อว่าชาวอะละวี "เป็นพวกนอกรีตมากกว่าชาวยิวและชาวคริสต์", และอ้างอิงจาก Carole Hillenbrand การเผชิญหน้ากับอะละวี เกิดขึ้นเพราะพวกเขา "ถูกกล่าวหาว่าร่วมมือกับชาวคริสต์และชาวมองโกล" อิบน์ ตัยมียะฮ์ มีส่วนร่วมในการรณรงค์ต่อต้านชาวมองโกลและกลุ่มพันธมิตรอะละวีที่ถูกกล่าวหา 
ในปี 1305 อิบน์ ตัยมียะฮ์ เข้าร่วมในการรุกทางทหารครั้งที่สองกับชาวอะละวี และ อิสมาอีลียะฮ์ ในเขตกัสเราะวานบริเวณภูเขาเลบานอนที่พวกเขาพ่ายแพ้ ในที่สุดชาวอะละวี และ อิสมาอีลียะฮ์ ส่วนใหญ่เปลี่ยนมานับถือชีอะฮ์อิมามสิบสอง และตั้งถิ่นฐานทางตอนใต้ของเลบานอนและหุบเขาบีกา โดยมีชาวชีอะฮ์เพียงไม่กี่กลุ่มที่รอดชีวิตบนภูเขาเลบานอน 
ชีวิตในอียิปต์.
การถกเถียงเรื่องมานุษยวิทยาและการจำคุกของเขา.
เมื่ออิบน์ ตัยมียะฮ์และนักวิชาการมัซฮับชาฟิอีมาถึงกรุงไคโรในปี ค.ศ. 1306 ได้มีการเปิดการประชุมขึ้น สุลต่านมัมลูก ในขณะนั้นคือ อันนาศิร มุฮัมมัด และรองผู้อำนวยการของเขาเข้าร่วมการประชุมแบบเปิด อิบน์ ตัยมียะฮ์ถูกพิสูจน์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ แม้จะมีการประชุมแบบเปิด การคัดค้านเกี่ยวกับลัทธิของเขายังคงดำเนินต่อไป และถูกเรียกตัวไปที่ป้อมปราการในกรุงไคโรเพื่อเข้าร่วม "มุนาซะเราะฮ์" (การอภิปรายทางกฎหมาย) ซึ่งมีขึ้นในวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1306 ในช่วง "มุนาซะเราะฮ์" ทรรศนะของเขาเกี่ยวกับคุณลักษณะอันสูงส่งของอัลลอฮ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งว่าทิศทางนั้นควรมาจากอัลลอฮ์หรือไม่ ได้รับการถกเถียงโดยนักวิชาการชาวอินเดีย เศาะฟิดดีน อัลฮินดีย์ ต่อหน้าผู้พิพากษาอิสลาม อิบน์ ตัยมียะฮ์ ล้มเหลวในการโน้มน้าวใจผู้พิพากษาถึงตำแหน่งของเขา ดังนั้นเขาจึงถูกคุมขังด้วยข้อหาเกี่ยวกับมนุษย์ตามคำแนะนำของอัลฮินดีย์ หลังจากนั้น เขากับพี่น้องสองคนถูกคุมขังในป้อมปราการแห่งภูเขา ("ก็อลอัต อัลญะบัล") ในกรุงไคโรจนถึงวันที่ 25 กันยายน 1307 เขาเป็นอิสระจากความช่วยเหลือที่เขาได้รับจากอามีรสองคน; ซัยฟุดดีน สะลาร อัลมันศูรี และ มุฮันนา อิบน์ อีซา แต่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปซีเรีย จากนั้นเขาถูกเรียกตัวไปอภิปรายทางกฎหมายอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาทำให้ผู้พิพากษาเชื่อว่าความเห็นของเขาถูกต้องและเขาได้รับอนุญาตให้เป็นอิสระ
กลับไปที่ดามัสกัสและช่วงท้ายของชีวิต.
เขาใช้เวลาสิบห้าปีสุดท้ายในดามัสกัส อิบน์ ตัยมียะฮ์ อายุ 50 ปีเดินทางกลับไปยังดามัสกัสผ่านกรุงเยรูซาเล็มในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 1313 ดามัสกัสอยู่ภายใต้การปกครองของตันกีซ ที่นั่น อิบน์ ตัยมียะฮ์ ยังคงทำหน้าที่สอนในฐานะศาสตราจารย์ของฮัมบะลีฟิกฮ์ นี่คือตอนที่เขาสอนนักเรียนที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ อิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์อิสลาม อิบน์ อัลก็อยยิม จะต้องมีส่วนร่วมในการประหัตประหารครั้งใหม่ของอิบน์ ตัยมียะฮ์
สามปีหลังจากที่เขามาถึงเมืองนี้ อิบน์ ตัยมียะฮ์ได้เข้ามามีส่วนร่วมในความพยายามที่จะจัดการกับอิทธิพลชีอะฮ์ที่เพิ่มขึ้นในหมู่ชาวมุสลิมซุนนะฮ์ มีการทำข้อตกลงในปี 1316 ระหว่าง "อามีร" แห่งมักกะฮ์ และผู้ปกครองข่านอิลคือ เอลไจทู พี่ชายของฆอซาน ข่าน เพื่ออนุญาตให้มีนโยบายที่เอื้อต่อลัทธิชีอะฮ์ในเมือง ในช่วงเวลาเดียวกัน อัลอะลามะฮ์ อัลฮิลลี นักเทววิทยาชีอะฮ์ ผู้มีบทบาทสำคัญในการตัดสินใจของผู้ปกครองมองโกลในการกำหนดให้ลัทธิชีอะฮ์เป็นศาสนาประจำชาติของเปอร์เซีย ได้เขียนหนังสือชื่อ มินฮาจญ์ อัลกะรอมะฮ์ "("แนวทางความสามารถพิเศษ'), ซึ่งเกี่ยวข้องกับหลักคำสอนของชีอะฮ์ของอิมามียะฮ์ และยังทำหน้าที่เป็นข้อพิสูจน์ของหลักคำสอนของซุนนะฮ์ของเคาะลีฟะฮ์ ในการตอบสนอง อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เขียนหนังสือชื่อดังของเขาที่ชื่อ มินฮาจญ์ อัสซุนนะฮ์ อันนะบะวียะฮ์ เพื่อเป็นการปฏิเสธผลงานของอัลฮิลลีย์
ริซาละฮ์ของเขาในการไปเยี่ยมสุสานและการจำคุกครั้งสุดท้ายของเขา.
ในปี 1310 อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้เขียน ริซาละฮ์ (ตำรา) ชื่อ "ซิยาเราะตุลกุบูร" หรืออ้างอิงจากแหล่งอื่นว่า "ชัดดุลฮิรอล" มันเกี่ยวข้องกับความถูกต้องและการอนุญาตให้เดินทางไปเยี่ยมชมหลุมฝังศพของบรรดานบีและวะลี มีรายงานว่าในหนังสือ "เขาประณามลัทธิของโต๊ะวะลี" และประกาศว่าการเดินทางโดยมีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อไปเยี่ยมกุบูรนบีมุฮัมมัด (ศ็อลฯ)เป็นบิดอะฮฺที่น่าตำหนิ ด้วยเหตุนี้ อิบน์ ตัยมียะฮ์จึงถูกคุมขังในป้อมปราการแห่งดามัสกัส 16 ปีต่อมาในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1326 อายุ 63 ปี พร้อมกับลูกศิษย์ของเขา อิบน์ อัลก็อยยิม สุลต่านยังห้ามไม่ให้เขาออกฟัตวาอีก นักวิชาการมัซฮับฮัมบะลีคือ อะฮ์หมัด อิบน์ อุมัร อัลมักดิซีย์ กล่าวหา อิบน์ ตัยมียะฮ์ ว่าละทิ้งความเชื่อในบทความ 
ชีวิตของเขาในคุก.
เมื่อมองโกลรุกรานซีเรียในปี 1300 เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่เรียกร้องให้ญิฮาดต่อต้านพวกเขา และเขาปกครองว่าแม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม แต่พวกเขาก็ควรถูกมองว่าเป็นผู้ไม่เชื่อ เขาไปอียิปต์เพื่อขอรับการสนับสนุนสำหรับอุดมการณ์ของเขา และในขณะที่เขาอยู่ที่นั่น เขาก็เข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งทางศาสนาและการเมือง ศัตรูของอิบน์ ตัยมียะฮ์ กล่าวหาว่าเขาสนับสนุนลัทธิมานุษยวิทยา ซึ่งเป็นมุมมองที่ขัดแย้งกับคำสอนของสำนักเทววิทยาอิสลามอะชาอิเราะฮ์ และในปี 1306 เขาถูกจำคุกนานกว่าหนึ่งปี เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว เขาประณามแนวทางปฏิบัติที่ได้รับความนิยมของศูฟี และเขายังประณามอิทธิพลของอิบน์ อะเราะบี (เสียชีวิต 1240) ทำให้เขาได้รับความเกลียดชังจากผู้นำนิกายซูฟีในอียิปต์ และทำให้เขาต้องรับโทษจำคุกอีกครั้ง ในปี 1310 สุลต่านอียิปต์ได้รับการปล่อยตัว
ในปี 1313 สุลต่านอนุญาตให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ กลับไปยังดามัสกัส ซึ่งเขาทำงานเป็นครูและเป็นนักกฎหมาย เขาถูกจับกุมและถูกปล่อยตัวอีกหลายครั้ง แต่ในขณะที่เขาอยู่ในคุก เขาได้รับอนุญาตให้เขียนฟัตวา (ความเห็นที่ปรึกษาในเรื่องกฎหมาย) เพื่อป้องกันความเชื่อของเขา ในบรรดานักเรียนชั้นแนวหน้าของเขา ได้แก่ อิบน์ กะษีร (เสียชีวิต ค.ศ. 1373) นักประวัติศาสตร์ยุคกลางชั้นนำและนักตัฟซีรอัลกุรอาน และอิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1350) นักนิติศาสตร์ชาวฮัมบะลีและนักเทววิทยาผู้มีชื่อเสียงซึ่งช่วยเผยแพร่อิทธิพลของครูหลังจากครูของเขา เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1328 อิบน์ ตัยมียะฮ์ เสียชีวิตในขณะที่เขาเป็นนักโทษในป้อมปราการของดามัสกัส และเขาถูกฝังอยู่ในสุสานศูฟีของเมือง
ความตาย.
เขาล้มป่วยในต้นเดือนกันยายน ค.ศ. 1328 และเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 65 ปีในวันที่ 26 กันยายนของปีนั้น ขณะถูกคุมขังที่ป้อมปราการแห่งดามัสกัส เมื่อข่าวนี้ออกสู่สาธารณะ ประชาชนก็เสียใจจากการจากไปเขาอย่างมาก หลังจากทางการอนุญาตแล้ว มีรายงานว่ามีคนมาแสดงความเคารพหลายพันคน พวกเขารวมตัวกันที่ป้อมปราการและเรียงรายไปตามถนนจนถึงมัสยิดอุมัยยะฮ์ ละหมาดญะนาซะฮ์จัดขึ้นในป้อมปราการโดยนักวิชาการ มุฮัมมัด ตัมมาม เป็นอิมามนำละหมาด และครั้งที่สองจัดขึ้นในมัสยิด การละหมาดศพครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายจัดขึ้นโดย ซัยนุดดีน น้องชายของอิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นอิมาม เขาถูกฝังอยู่ในดามัสกัส ใน "มักบะเราะฮ์ ศูฟียะฮ์" ("สุสานของศูฟี") ชะเราะฟุดดีน น้องชายของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานนั้นต่อจากเขา 
มีรายงานว่ามีผู้ชายสองแสนคนและผู้หญิงหนึ่งหมื่นห้าถึงหนึ่งหมื่นหกพันคนเข้าร่วมละหมาดญะนาซะฮ์ของเขา อิบน์ กะษีร กล่าวว่าในประวัติศาสตร์ของอิสลาม เฉพาะละหมาดศพของอะฮ์หมัด อิบน์ ฮัมบัล เท่านั้นที่ได้รับการเข้าร่วมจำนวนมาก สิ่งนี้ถูกกล่าวถึงโดย อิบน์ อับดุลฮาดี 
เกือบ 600 ปีหลังจากการมรณกรรมของเขา สุสานศูฟี ขนาดใหญ่ที่เขาถูกฝังอยู่ถูกทุบทำลายเพื่อการพัฒนาใหม่โดยเจ้าหน้าที่อาณานิคมของฝรั่งเศส หลุมฝังศพของเขาเพียงลำพังถูกทิ้งไว้โดยไม่ถูกแตะต้องหลังจากที่ทีมรื้อถอนชาวอาหรับ "ยืนยัน" ว่าหลุมฝังศพของเขา "ศักดิ์สิทธิ์เกินกว่าจะแตะต้องได้" [ "" ] . สถานที่ฝังศพของเขาตอนนี้ "ในลานจอดรถของแผนกสูติกรรม" แม้ว่าในปี 2009 ศิลาฤกษ์ของที่นี่จะแตกหักก็ตาม ผู้เขียน Sadakat Kadri กล่าว 
นักเรียน.
นักเรียนหลายคนของอิบน์ ตัยมียะฮ์ กลายเป็นนักวิชาการในสิทธิของตนเอง นักเรียนของเขามาจากภูมิหลังที่แตกต่างกันและอยู่ในมัซฮับต่างๆ (สำนักคิด) ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ อิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ และ อิบน์ กะษีร นักเรียนคนอื่นๆ ของเขา ได้แก่: 
ผลงาน.
อิบน์ ตัยมียะฮ์ ได้ละทิ้งผลงานจำนวนมาก ตั้งแต่ 350 ตามที่นักเรียนของเขาคือ อิบน์ อัลก็อยยิม อัลเญาซียะฮ์ ไปจนถึง 500 ตามที่นักเรียนของเขาคือ อัซซะฮะบี ในวัยเด็ก ผลงานของเขาส่วนใหญ่อิงกับอะกีดะฮ์และการใช้เหตุผลในการตีความหลักฐานทางคัมภีร์, การหักล้างตรรกศาสตร์ของกรีก การตั้งคำถามถึงหลักปฏิบัติที่แพร่หลายในสมัยนั้น และการโต้เถียงต่อต้านชาวคริสต์และชีอะฮ์ ผลงานทั้งหมดของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ยังไม่เหลือรอดทั้งหมด และผลงานของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่จำนวน 35 เล่มก็ไม่สมบูรณ์ การเพิ่มขึ้นของความสนใจทางวิชาการในบทความยุคกลางของอิบน์ ตัยมียะฮ์ จะเริ่มขึ้นอีกครั้งผ่านความพยายามอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยขบวนการปฏิรูปอิสลาม ในศตวรรษที่ 18 นักศาสนศาสตร์สะละฟีย์ ในซีเรีย, อิรัก และอียิปต์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 จะแก้ไข, จัดพิมพ์ และเผยแพร่ต้นฉบับจำนวนมากที่ถูกตำหนิในหมู่สาธารณชนชาวมุสลิม ทำให้อิบน์ ตัยมียะฮ์ เป็นนักศาสนศาสตร์อิสลามคลาสสิกที่มีผู้อ่านมากที่สุดในโลก เมื่อผลกระทบทางวิชาการของเขาเพิ่มขึ้น ความแตกแยกและการทะเลาะวิวาทเกี่ยวกับทัศนะของอิบน์ ตัยมียะฮ์ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ 
ผลงานที่หายไป.
หนังสือหลายเล่มของอิบน์ ตัยมียะฮ์ คิดว่าสูญหายไปแล้ว การมีอยู่ของพวกเขาเป็นที่รู้กันผ่านรายงานต่างๆ ที่เขียนโดยนักวิชาการตลอดประวัติศาสตร์ เช่นเดียวกับบทความบางฉบับที่เขียนโดย อิบน์ ตัยมียะฮ์ ผลงานที่สูญหายไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่น่าทึ่งคือ "อัลบะห์รุลมุฮิต" 40 เล่ม เป็นตัฟซีรอัลกุรอาน (เขียนในคุกที่ดามัสกัส) ที่อิบน์ หะญัร อัลอัสเกาะลานี กล่าวถึงการมีอยู่ของผลงานนี้ในหนังสือของเขาชื่อ อัดดุรอรุลกามินะฮ์