pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ธีต้ารักษา

ธีต้ารักษา (ThetaHealing) เป็นวิธีบำบัดแบบช่วยเหลือตัวเองที่สร้างขึ้นโดย Vianna Stibal ในปี 1994 ซึ่งออกแบบมาเพื่อช่วยให้ผู้คนเปลี่ยนความเชื่อในจิตใต้สำนึกที่ขัดขวางไม่ให้พวกเขาบรรลุเป้าหมายด้านสุขภาพ ความมั่งคั่ง หรือความรัก
การใช้งาน.
ThetaHealing ถูกนำไปใช้ในรูปแบบของเซสชันแต่ละรอบเวลาที่เรียกว่า 'งานความเชื่อ' ซึ่งลูกค้าและผู้ให้การบำบัดจะนั่งตรงข้ามกันหรือพูดคุยทางโทรศัพท์ นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นวิธีการทำสมาธิและวิปัสสนาประจำวันได้ด้วยตนเอง แนวคิดคือผู้เข้าร่วมสามารถค้นหาและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เรียกว่า 'ความเชื่อ' ซึ่งอาจอยู่ในจิตใต้สำนึกในระดับแกนหลัก พันธุกรรม ประวัติศาสตร์ และจิตวิญญาณ
เป้าหมายคือการปรับปรุงสุขภาพโดยทั่วไปและความเป็นอยู่ที่ดีดังที่ Vianna กล่าวว่า 'งานด้านความเชื่อช่วยให้เราสามารถลบและแทนที่รูปแบบความคิดเชิงลบด้วยรูปแบบที่เป็นบวกและเป็นประโยชน
หลักปรัชญา.
ตามแนวคิดของ Vianna Stibal ปรัชญาของ ThetaHealing มีศูนย์กลางอยู่ที่ ‘เจ็ดระดับชีวิต’ ที่ให้กรอบเพื่อแสดงความสำคัญของ ‘ผู้สร้างทุกสรรพสิ่งคือระดับชีวิตที่เจ็ด’ ซึ่งยังอธิบายอีกว่าเป็น ‘ระดับแห่งความรักที่สมบูรณ์แบบและสติปัญญา’
ระดับชีวิตทั้งเจ็ดอธิบายถึงโลกทางกายภาพและทางจิตวิญญาณเนื่องจากเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของอะตอมและอนุภาค ซึ่งระดับที่เจ็ดเป็นพลังชีวิตที่สร้างทุกสรรพสิ่ง
นอกจากนี้แนวคิดของระดับชีวิตทั้งเจ็ดสามารถผสมผสานกับแนวคิดทางศาสนาส่วนใหญ่ได้
บทวิจารณ์.
ปรัชญาของ ThetaHealing ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากมีความลึกลับและมีพื้นฐานมาจากความเชื่อ
= ข้อมูลอ้างอิง =
ตำบลกระแสสินธุ์

กระแสสินธุ์ เป็นตำบลในอำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอกระแสสินธุ์ เป็น 1 ใน 2 ตำบลของอำเภอที่มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลกระแสสินธุ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ตำบลกระแสสินธุ์ เดิมอยู่ในเขตตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ทางกระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ด้านทิศเหนือของตำบลเกาะใหญ่ ได้แก่ หมู่ 8 บ้านโตนดด้วน, หมู่ 9 บ้านคลองโหน, หมู่ 10 บ้านทุ่งเมรุ และหมู่ 11 บ้านม่วงงาม รวม 4 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็นตำบล โดยใช้ชื่อว่า "กระแสสินธุ์" ตามที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอเพื่อให้ตรงกับความเป็นจริงของท้องที่ เป็นตำบลลำดับที่ 4 ของทางอำเภอจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลกระแสสินธุ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลกระแสสินธุ์ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลกระแสสินธุ์ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกระแสสินธุ์ ได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลที่พื้นที่ตำบลแยกออกจากตำบลเกาะใหญ่ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในปี พ.ศ. 2542 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2551
ประชากร.
พื้นที่ตำบลกระแสสินธุ์ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,820 คน แบ่งเป็นชาย 1,363 คน หญิง 1,457 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 2 ในอำเภอกระแสสินธุ์
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ตำบลเชิงแส

เชิงแส เป็นตำบลในอำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา เป็นที่ตั้งสถานีตำรวจภูธรกระแสสินธุ์ ที่ทำการไปรษณีย์กระแสสินธุ์ สหกรณ์การเกษตรอำเภอกระแสสินธุ์ โรงเรียนกระแสสินธุ์วิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอ และโรงพยาบาลกระแสสินธุ์ เป็น 1 ใน 2 ตำบลของอำเภอที่มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลเชิงแส มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ตำบลเชิงแสเดิมเป็นตำบลที่ขึ้นกับอำเภอจะทิ้งพระ จังหวัดสงขลา ปี พ.ศ. 2460 ได้มีผู้ลอบวางเพลิงที่ว่าการอำเภอปละท่า จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอปละท่าเสียเป็น "อำเภอจะทิ้งพระ" พร้อมกับยุบเมืองระโนด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอระโนด และให้ขึ้นกับอำเภอจะทิ้งพระ และปรับเปลี่ยนพื้นที่โดยโอนตำบลเชิงแส ตำบลเกาะใหญ่ ตำบลบ่อตรุ และตำบลวัดสน ของอำเภอจะทิ้งพระ (ในขณะนั้น) ไปขึ้นกิ่งอำเภอระโนด ก่อนที่ปี พ.ศ. 2466 กรมหลวงลพบุรีราเมศร อุปราชปักษ์ใต้เห็นว่าการคมนาคมไม่สะดวก จึงยุบอำเภอจะทิ้งพระ เป็นกิ่งอำเภอขึ้นกับอำเภอเมืองสงขลา ส่วนกิ่งอำเภอระโนดเดิมที่ขึ้นอำเภอจะทิ้งพระ ให้ยกฐานะเป็น อำเภอระโนด ตำบลเชิงแสจึงย้ายมาขึ้นกับอำเภอระโนดแทนอำเภอจะทิ้งพระ 
ในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่บ้านด้านทิศเหนือของตำบลเชิงแส ได้แก่ หมู่ 5 บ้านโคกพระ, หมู่ 6 บ้านกาหรำ, หมู่ 7 บ้านโคกแห้ว และหมู่ 8 บ้านโรง รวม 4 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็น ตำบลโรง ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2521 ทางตำบลเกาะใหญ่ได้ขอแยกการปกครองออกจากอำเภอระโนดเป็นกิ่งอำเภอ 1 แห่ง โดยมีการรวมพื้นที่ตำบลข้างเคียงอีก 2 ตำบล คือ ตำบลเชิงแสและตำบลโรง เนื่องจากการติดต่อราชการกับกิ่งอำเภอใหม่มีระยะทางเพียง 1.9 กิโลเมตร ซึ่งอำเภอสังกัดเดิมต้องใช้ระยะทาง 18 กิโลเมตร จึงรวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอกระแสสินธุ์ และยกฐานะเป็น อำเภอกระแสสินธุ์ ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ตำบลเชิงแสจึงย้ายมาขึ้นกับทางอำเภอและเป็นตำบลลำดับที่ 3 ของทางอำเภอกระแสสินธุ์
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลเชิงแสแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลเชิงแสทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลเชิงแส เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเชิงแส ในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552
ประชากร.
พื้นที่ตำบลเชิงแสประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,746 คน แบ่งเป็นชาย 1,372 คน หญิง 1,374 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 3 ในอำเภอกระแสสินธุ์
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
เครื่องอิสริยาภรณ์เกาหลีใต้

ต่อไปนี้คือรายการเครื่องอิสริยาภรณ์และเกียรติยศจากสาธารณรัฐเกาหลี ซึ่งมอบให้ทั้งพลเมืองเกาหลีใต้และชาวต่างประเทศ
เครื่องอิสริยาภรณ์และเหรียญ.
เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณ (เกาหลี: ; ฮันจา: ) และเหรียญแห่งเกียรติยศ  มอบโดยประธานาธิบดีเกาหลีใต้ สำหรับผู้กระทำคุณประโยชน์และเสริมสร้างพัฒนาประเทศเกาหลีใต้ โดยเครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณของเกาหลีใต้จะแบ่งไปตามศาสตร์ต่างๆ ซึ่งเครื่องอิสริยาภรณ์แรกของเกาหลีใต้คือ เครื่องอิสริยาภรณ์มกูฮวา สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2492
คำยกย่อง.
คำยกย่อง (ภาษาเกาหลี : 표창) มอบให้กับประชาชนโดยประธานาธิบดีเกาหลีใต้, นายกรัฐมนตรีเกาหลีใต้, หรือส่วนรัฐการกระทรวงต่าง ๆ เพื่อยกย่องในการปฏิบัติรัฐการหรือความเป็นเลิศในด้านใดด้านหนึ่ง
พลาสติกแรป

พลาสติกแรป  เป็นฟิล์มพลาสติกบางใสที่ใช้สำหรับห่อหุ้มอาหารเพื่อช่วยเก็บรักษาอาหารให้คงความสดเป็นเวลานานขึ้น
วัสดุ.
พลาสติกชนิดแรกที่นิยมใช้ทำพลาสติกแรปคือ เซลโลเฟน (cellophane) ค้นพบโดยนักเคมีชาวสวิตเซอร์แลนด์ชื่อ ฌัก บรานเดนแบร์เกอร์ ในปี ค.ศ. 1911 และในราวต้นปี ค.ศ. 1924 เซลโลเฟนเริ่มนำมาผลิตฟิล์มใสใช้งาน จุดเด่นของฟิล์มเซลโลเฟนคือ ความใส การใช้ฟิล์มชนิดนี้ห่อหุ้มอาหารดึงดูดผู้บริโภคอย่างมากเนื่องจากมองเห็นอาหาร ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1933 ได้ค้นพบพลาสติกที่ใช้ผลิตพลาสติกแรปอีกชนิดหนึ่งคือ พอลิเอทิลีน (polyethylene, PE) ผลิตเป็นพลาสติกแรปครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1945 และพอลิไวนิลคลอไรด์ (polyvinyl chloride, PVC) เมื่อปี ค.ศ. 1950 ปัจจุบันพีวีซียังเป็นที่นิยมในการผลิตพลาสติกแรปแม้ว่าจะไม่ปลอดภัย อย่างไรก็ตามมีแนวโน้มที่จะใช้พอลิเอทิลีน โดยเฉพาะพอลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ (LDPE) มากขึ้น เนื่องจากไม่ต้องเติมพลาสติกไซเซอร์และมีราคาต่ำกว่า
การใช้กับอาหาร.
วัตถุประสงค์.
พลาสติกแรปที่มีบทบาทสำคัญในการบรรจุ การปกป้อง และการถนอมอาหาร พลาสติกแรปป้องกันอาหารไม่ให้เน่าเสียง่าย ยืดอายุการเก็บรักษา และรักษาคุณภาพของอาหาร
ความกังวลด้านสุขภาพ.
วัสดุพลาสติกถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในอุตสาหกรรมอาหารเนื่องจากราคาถูกและสะดวกสบาย อย่างไรก็ตามความกังวลด้านสุขภาพที่มีมากขึ้น เนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่พลาสติกเหล่านี้ปล่อยสารเคมีลงในผลิตภัณฑ์อาหาร และมีผลต่อสุขภาพ แม้ว่าตัวพลาสติกมีคุณสมบัติในการสกัดกั้นการปล่อยสารต่าง ๆ แต่สารเคมีที่ไม่พึงปรารถนาอาจมีที่มาจากสารเติมแต่งเพื่อปรับปรุงคุณภาพและคุณสมบัติของพลาสติกในบรรจุภัณฑ์พลาสติก ได้แก่ สารหล่อลื่น พลาสติไซเซอร์ สารดูดกลืนแสงยูวี และสารต้านอนุมูลอิสระ รวมทั้งสารเคลือบเงา และหมึกพิมพ์ 
มีความกังวลเกี่ยวกับการสัมผัสไดเอทิลเฮกซิลอดิเปต (DEHA) ซึ่งเป็นพลาสติไซเซอร์ที่เติมลงในพลาสติกแรปบางชนิดเพื่อให้มีความยืดหยุ่น เช่น พลาสติกแรป PVC แม้ว่าการี้ปล่อยสารจะมีระดับต่ำกว่ามาตรฐานการเกิดพิษในการทดลองกับสัตว์ก็ตาม และกรณีหนึ่งคือเกี่ยวกับไดออกซินที่ระบุว่า "น่าจะเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์" โดยสำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมของสหรัฐอเมริกา แต่ปัจจุบันยังไม่พบหลักฐานว่าพลาสติกแรปมีไดออกซิน โดยรวมแล้วการใช้พลาสติกแรปในอุตสาหกรรมอาหารยังไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของมนุษย์
ความกังวลด้านสิ่งแวดล้อม.
พลาสติกแรปเป็นส่วนหนึ่งของขยะพลาสติก ที่มีผลทั้งทางตรงในการการสะสมตัวขยะพลาสติกทั้งในพื้นดินและแหล่งน้ำ และทางอ้อมจากการปล่อยสารประกอบที่เป็นพิษเข้าสู่ระบบนิเวศในระหว่างการย่อยสลาย ปัจจุบันมีความพยายามที่จะลดปริมาณการใช้งานพลาสติกแรปด้วยการใช้วัสดุอื่นห่ออาหาร เช่น ขี้ผึ้งห่ออาหาร และการพัฒนาพลาสติกที่สามารถย่อยสลายได้เพื่อนำมาผลิตพลาสติกแรป 
การใช้ในทางการแพทย์.
ใช้ในการห่อตัวทารกที่คลอดก่อนกำหนด ทันทีหลังการคลอดจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดภาวะตัวเย็นเกินก่อนส่งไปถึงหน่วยอภิบาลทารกแรกเกิด และใช้เป็นเครื่องช่วยปฐมพยาบาลสำหรับแผลไฟไหม้
วิง เรมส์

เออร์วิง ราเมเซส เรมส์ (เกิด 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2502) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากบทบาทนักแสดงในบท Luther Stickell ในซีรีส์ภาพยนตร์ "" และบทบาทสนับสนุนของเขาในฐานะหัวหน้าแก๊ง Marsellus Wallace ใน "Pulp Fiction" นอกจากนี้เขายังปรากฏตัวใน "Jacob's Ladder" (1990), "Striptease" (1996), "Con Air" (1997), "Out of Sight" (1998), "Entrapment" (1999), "Bringing Out The Dead" (1999) และ "Dawn of the Dead" (2004) เขาพากย์เสียง Cobra Bubbles ในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง "Lilo & Stitch" (2002)
สตีฟ เอจี

สตีเฟน ดักลาส เอจี (เกิด 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) เป็นนักแสดงตลก, นักแสดง, นักเขียน, ผู้กำกับ และนักดนตรีชาวอเมริกัน เอจีอาจเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางที่สุดจากบทบาทของเขาในบท สตีฟ ไมรอน ในซีรีส์ของ Comedy Central เรื่อง "The Sarah Silverman Program"
เอจีเกิดที่ริเวอร์ไซด์, แคลิฟอร์เนีย เอจีสัญญาว่าจะอ่านชื่อผู้ติดตามทวิตเตอร์ของเขาทุกคนหากเขามีผู้ติดตามถึง 5,000 คน ณ วันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2009 เพื่อเป็นโปรโมชันสำหรับบัญชีทวิตเตอร์ของเขา และเขาได้รับผู้ติดตามมากกว่า 7,700 คนภายในวันนั้น และทำตามสัญญาบน Ustream.tv วันรุ่งขึ้น Rich Fulcher, James Gunn, Rainn Wilson, Sarah Silverman และเพื่อน ๆ ของเอจีพูดคุยกันผ่านทางโทรศัพท์และอ่านชื่อ
ศีรษะจากเมโรเอ

ศีรษะจากเมโรเอ  หรือ ศีรษะออกัสตัสจากเมโรเอ  เป็นประติมากรรมบรอนซ์ขนาดใหญ่กว่าตัวคนที่แสดงศีรษะของออกัสตัส จักรพรรดิโรมันแรก ซึ่งค้นพบในแหล่งโบราณคดีเมโรเอในภูมิภาคนูเบีย (ปัจจุบันคือประเทศซูดาน) ในปี 1910 เป็นที่ชื่นชมด้วยรูปลักษณ์ที่มีความโดดเด่น และมีสัดส่วนที่สวยงาม ปัจจุบันอยู่ภายใต้ความดูแลของบริติชมิวเซียม ศีรษะนี้ได้ปล้นมาจากโรมันอียิปต์เมื่อ 24 ปีก่อนคริสต์กาล โดยกองกำลังของพระนางอะมานิเรนาสแห่งอาณาจักรกูช ก่อนที่จะนำมันกลับมายังเมโรเอที่ซึ่งถูกฝังไว้ใต้บันไดของวิหารแห่งหนึ่ง
การขุดค้นและค้นพบ.
ศีรษะนี้ค้นพบโดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษ จอห์น การ์สทังในเดือนธันวาคม ปี 1910 ที่เมโรเอ ซึ่งเคยเป็ยเมืองหลวงของราชอาณาจักรกูชอยู่หลายศตวรรษ ศีรษะนี้ถูกค้นพบใกล้กับเนินดินที่ซึ่งเคยเป็นบันไดทางขึ้นของวิหารแห่งหนึ่ง ถือเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาระยะห่างระหว่างกรุงโรมและเมโรเอ รูปปั้นนี้ถูกฝังโดยจงใจเมื่อ 1900 ปีก่อน และถูกรักษาสภาพไว้อย่างดีในสภาวะที่ร้อนและแห้งเช่นนี้ ศีรษะนี้ได้บริจาคให้กับบริติชมิวเซียมโดยคณะกรรมการขุดค้นซูดาน (Sudan Excavation Committee) ภายใต้การสนับสนุนของกองทุนเนชั่นนอลอาร์ทคอลเลคชั่นในปี 1911
การขุดค้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของการขุดค้นเมืองเมโรเอทั้งเมือง และการขุดค้นพบศีรษะนี้ได้มาจากการขุดค้นเมืองในรอบที่สอง
การออกแบบ.
ศีรษะเมโรเอมีขนาดใหญ่กว่าตัวคนและเลียนแบบศิลปะกรีกโดยการสร้างรูปเหมือนของจักรพรรดิออกัสตัสด้วยสัดส่วนแบบคลาสสิก เป็นที่ชัดเจนว่าการออกแบบนี้ทำขึ้นเพื่อสร้างภาพอุดมคติ (idealize) และยกยอ (flatter) จักรพรรดิให้สูงส่ง เช่นเดียวกันกับงานภาพเหมือนของออกัสตัสชิ้นอื่น ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสวยงามในการประดิษฐ์ประดอยภาพเหมือนของชายหนุ่มอย่างสวยงาม
จิมมี ยูรีน

เจมส์ ยูรินเจอร์ (เกิด 7 กันยายน พ.ศ. 2512) หรือที่รู้จักกันในชื่อ จิมมี ยูรีน เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องนำและโปรแกรมเมอร์ของวงดนตรีอิเล็กโทรพังค์ ไมด์เลส เซลฟ์ อินดูลเจนซ์
ชีวิตวัยเด็ก.
เจมส์ ยูรินเจอร์ เกิดและเติบโตในนครนิวยอร์ก เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมคาทอลิก เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะ แต่ก็ลาออกในเวลาต่อมา 
อาชีพ.
ภาพยนตร์.
ยูรีนเป็นผู้ให้เสียงพากย์ The Body ในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง "ฮาร์ทสตริงมาเรียนเน็ตต์" ของ เอ็มดอทสเตรนจ์ ในปี ค.ศ. 2012 นอกจากนี้เขายังแสดงในเรื่อง "แอลเลเลีย! เดอะเดวิลส์คาร์นิวัล" ของ ดาร์เรน ลินน์ บอสแมน ร่วมกับภรรยาของเขาในบทนักแปล Batez ยูรีนรับบทเป็น ราเวเจอร์ ชื่อ ฮาล์ฟ-นัท ในเรื่อง "รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 2" ของผู้กำกับ เจมส์ กันน์ เขายังแต่งเพลงสำหรับภาพยนตร์เรื่อง "Un Deye Gon Hayd (The Unloved Song)" ซึ่งได้ยินในฉากบนดาว Contraxia เพลงนี้้ไม่ปรากฏในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ แต่ได้รับเครดิต ต่อมาในปี ค.ศ. 2017 มีการอัปโหลดวิดีโอ "อัน เดย์ กอน เฮยด์ (Un Deye Gon Hayd)" บนยูทูบ
ชีวิตส่วนตัว.
ยูรินเจอร์แต่งงานกับ แชนทัล คลาเร็ต นักร้องนำวง มอร์นิงวู้ด เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551 ในปี พ.ศ. 2561 ทั้งคู่ย้ายจากลอสแองเจลิสไปนิวซีแลนด์ เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2562 ทั้งยูริงเจอร์และคลาเร็ตได้ประกาศผ่านอินสตาแกรมว่า คลาเร็ตตั้งครรภ์แฝดหญิง และให้กำเนิดในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S3

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S3  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2560 มีระยะทาง 36.22 กิโลเมตร จำนวน 19 สถานี
ไมเคิล โรเซนบัม

ไมเคิล โอเวน โรเซนบัม (เกิด 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักแสดง, โปรดิวเซอร์, นักร้อง และนักแสดงตลกชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดงใน "Sorority Boys" และรับบท Lex Luthor ในซีรีส์โทรทัศน์ Superman เรื่อง "Smallville" เป็นบทบาทที่รวมอยู่ในรายการ "The 60 Nastiest Villains of All Time" ของ "TV Guide" ในปี ค.ศ. 2013 
โรเซนบัมเป็นที่รู้จักจากการรับบท Dutch Nilbog ในเรื่อง "Breaking In" ของ Fox และงานพากย์เสียงในแอนิเมชันเช่น บทบาทของ Wally West / The Flash ในซีรีส์ DC Animated Universe เรื่อง "Justice League" (2001-04) และภาคต่อ "Justice League Unlimited" (2004-06) ระหว่างปี พ.ศ. 2558 ถึง 2559 เขารับบทนำในซีรีส์ตลกเรื่อง "Impastor" ของ TV Land
อีวาน โจนส์ (นักแสดง)

อีวาน โจนส์ (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2519) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่ทำงานในภาพยนตร์เช่น "8 Mile", "Jarhead", "Gangster Squad", "The Book of Eli", "Glory Road", และ "A Million Ways to Die in the West" โจนส์เป็นสมาชิกของซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "October Road" และได้ปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในซีรีส์เรื่อง "Brothers & Sisters" และ "Going to California" และเรื่องอื่น ๆ
แบบอักษรลูซี

ลูซี  เป็นตระกูลไทป์เฟซที่ออกแบบให้กับเอ็กซ์วินโดวซิสเต็มโดยคริส โฮมส์กับชาร์ล บิเกโลว์จาก "Bigelow & Holmes Inc" ตัวแบบอักษรดูคล้ายกับลูซีดา – แบบอักษรก่อนหน้า
แบบอักษรลูซีเคยเป็นที่นิยมใช้ในระบบปฏิบัติการซอฟต์แวร์เสรี เช่น ลินุกซ์ ที่เผยแพร่ภายใต้ลิขสิทธิ์ในการใช้งานฟรีแต่ไม่สามารถแก้ไขได้ ทำให้แบบอักษรลูซีไม่ใช่ซอฟต์แวร์เสรี ซึ่งทำให้มีการถอดแบบอักษรนี้ออกในแพ็กเกจเดเบียนสำหรับ XFree86 เช่นเดียวกันกับเฟโดรา
กลาฟูตี

กลาฟูตี  หรือ กลาฟูติส  เป็นของหวานชนิดหนึ่งของฝรั่งเศส ได้จากการวางเรียงผลไม้ (สูตรดั้งเดิมใช้เชอร์รีดำ) ในภาชนะที่ทาเนยจนทั่ว ราดด้วยส่วนผสมที่ทำจากแป้ง นม และไข่ตีเข้าด้วยกัน จากนั้นนำไปอบจนสุก โรยหน้าด้วยน้ำตาลไอซิงและเสิร์ฟขณะอุ่น บางครั้งเสิร์ฟกับครีม
กลาฟูตีสูตรดั้งเดิมแบบลีมูแซ็งไม่เพียงแต่ใช้เนื้อของผลเชอร์รี แต่ยังใช้เนื้อในเมล็ดด้วย เนื้อในเมล็ดเชอร์รีมีเบ็นซัลดิไฮด์ซึ่งเป็นสารประกอบที่ทำให้เกิดกลิ่นอย่างกลิ่นอัลมอนด์ นอกจากนี้ยังมีอะมิกดาลินจำนวนเล็กน้อย อะมิกดาลินเป็นสารประกอบที่สามารถปล่อยไซยาไนด์ออกมาได้หากกินเข้าไป แต่ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายหากได้รับในปริมาณเล็กน้อย
ต้นกำเนิด.
กลาฟูตีมีต้นกำเนิดจากแคว้นลีมูแซ็งในฝรั่งเศส และแม้ว่าตามสูตรดั้งเดิมจะใช้เชอร์รีดำ แต่ก็มีการใช้ผลไม้อื่น ๆ แทน เช่น เชอร์รีแดง พลัม พรุน แอปเปิล แพร์ แครนเบอร์รี แบล็กเบอร์รี เป็นต้น เมื่อใช้ผลไม้ชนิดอื่นแทนเชอร์รี จะเรียกของหวานชนิดนี้ว่า "โฟลญาร์ด"
ชื่อ "กลาฟูตี" มาจากคำว่า ในภาษาอุตซิตา ซึ่งมาจากคำกริยา หรือ แปลว่า "เติม" (ความหมายโดยนัยคือ "เติมส่วนผสมที่ตีไว้ด้วยเชอร์รี") เป็นที่ปรากฏว่ากลาฟูตีได้แพร่ไปทั่วฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19
โฟลญาร์ด

โฟลญาร์ด  หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฟลาญาร์ด , ฟลอญาร์ด  และ ฟลูญาร์ด  เป็นของหวานชนิดหนึ่งของฝรั่งเศส ได้จากการวางเรียงผลไม้ในภาชนะที่ทาเนยไว้ ราดส่วนผสมที่ทำจากแป้ง นม และไข่ตีเข้าด้วยกัน จากนั้นนำไปอบ ผลไม้ที่ใช้ทำโฟลญาร์ดได้แก่ แอปเปิล ท้อ แพร์ พลัม และพรุนเป็นต้น (หากใช้เชอร์รีจะเรียกว่า "กลาฟูตี") เมื่อสุก ของหวานชนิดนี้จะมีลักษณะคล้ายพุดดิงอบหรือแพนเค้กขนาดใหญ่ และสามารถเสิร์ฟได้ทั้งแบบอุ่นหรือแบบเย็น
ชื่อ "โฟลญาร์ด" มาจากคำในภาษาอุตซิตาว่า และ ซึ่งทั้งคู่แปลว่า "อ่อนนุ่ม" ของหวานชนิดนี้พบได้ทั่วไปในภูมิภาคโอแวร์ญ, ลีมูแซ็ง และเปรีกอร์ของฝรั่งเศส
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดตั้งเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2560 ตั้งอยู่ที่ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ.
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับการจัดตั้งโดยสภามหาวิทยาลัยเชียงใหม่มีมติเห็นสมควรให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ ขึ้นเป็นคณะใหม่ ตามประกาศ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2560 ลงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2560 และได้ประกาศลงใน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนพิเศษ 114ง เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2560 โดยกำหนดให้เป็นส่วนงานวิชาการที่จัดตั้งขึ้นเพื่อทำหน้าที่จัดการศึกษาทางด้านสาธารณสุขศาสตร์ เป็นองค์กรหลักในการสร้างองค์ความรู้ด้านการสาธารณสุข มีการพัฒนาวิชาการและงานวิจัยด้าน สาธารณสุขอย่างเป็นระบบ เพื่อให้สามารถบริหารจัดการหลักสูตรอย่างเป็นเอกภาพ และตอบสนองการเปลี่ยนแปลงปัญหาด้านสุขภาพที่มีความ ซับซ้อนมากขึ้นในยุคปัจจุบัน
เจ้าหญิงราเซนดรานูรู

เจ้าหญิงราเซนดรานูรู (อักษรโรมัน: Rasendranoro; ค.ศ. 1860 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1901) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และดำรงพระชนม์ในบั้นปลาย ณ อาณานิคมแอลจีเรียของฝรั่งเศส
พระประวัติ.
เจ้าหญิงราเซนดรานูรู เป็นพระธิดาพระองค์หนึ่งจากทั้งหมดเก้าพระองค์ของเจ้าหญิงราเกตากา  กับพระภัสดานามอันดรีอันซีมีอานาตรา  ซึ่งเป็นพระประยูรญาติ พระชนนีเป็นพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวที่ยังทรงพระชนม์ของพระเจ้าราดามาที่ 1 เจ้าหญิงราเซนดรานูรูเป็นพระเชษฐภคินีของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 หลังพระขนิษฐภคินีเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติ เจ้าหญิงราเซนดรานูรูจึงย้ายไปประทับ ณ พระตำหนักภายในพระราชวังอันตานานาริโว
เจ้าหญิงราเซนดรานูรูเสกสมรสกับอันดรีอานาลี  ซึ่งเป็นชายผู้ดี ใน ค.ศ. 1881 ประสูติการพระบุตรสามพระองค์คือ เจ้าชายรากาตูเมนา , เจ้าหญิงราซูเฮรีนา  และเจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา 
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พร้อมด้วยเจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา พระธิดา และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉา ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา  ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส"  ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง เมื่อประทับอยู่โรงแรมยุโรป  ในแซ็ง-เดอนีได้ไม่นานนัก เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา พระธิดา ก็มีพระประสูติการ และสิ้นพระชนม์ลงจากพระอาการแทรกซ้อนหลังจากนั้นไม่กี่วัน หนึ่งเดือนต่อมาได้ตามเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถและพระราชวงศ์ ไปประทับ ณ เรือนของมาดามเดอวีลเลนทรัว  ใกล้สถานที่ราชการของฝรั่งเศส พระองค์ดำรงพระชนม์ชีพที่นั่นได้สองปี ก็ถูกรัฐบาลฝรั่งเศสส่งไปประทับที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นไม่กี่เดือน สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าพระราชวงศ์ก็ถูกส่งไปประทับในวิลลาในเมืองแอลเจียร์ แอลจีเรียของฝรั่งเศส
มารงกลาเซ

มารงกลาเซ  เป็นขนมหวานชนิดหนึ่ง มีต้นกำเนิดอยู่ทางภาคเหนือของอิตาลีและภาคใต้ของฝรั่งเศส ได้จากการเชื่อมเกาลัดแล้วฉาบเกาลัดนั้นด้วยน้ำเชื่อมอีกทีหนึ่ง มารงกลาเซเป็นส่วนผสมในของหวานหลายชนิด หรือนำมาจะกินต่างหากก็ได้
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา

เจ้าหญิงรามาซินดราซานา (อักษรโรมัน: Ramasindrazana) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ และเป็นพระมาตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และบั้นปลายพระชนม์ประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส
พระประวัติ.
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา เป็นพระธิดาของเจ้านายพระองค์ใดไม่มีข้อมูลปรากฏ ทราบแต่เพียงว่าพระองค์มีศักดิ์เป็นพระมาตุจฉาของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเจ้าหญิงราเซนดรานูรู
28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา 
ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส"  ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง เมื่อประทับอยู่โรงแรมยุโรป  ในแซ็ง-เดอนี ระหว่างนั้นพระองค์ตามเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ปรากฏตัวต่อสาธารณชนเพื่อทอดพระเนตรการก่อสร้างโบสถ์คริสต์หลังใหม่ และทรงมีพระปฏิสันถารกับผู้ว่าราชการเรอูว์นียงด้วย หนึ่งเดือนต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถพร้อมด้วยพระราชวงศ์ย้ายไปประทับ ณ เรือนของมาดามเดอวีลเลนทรัว  ใกล้สถานที่ราชการ พระองค์ดำรงพระชนม์ชีพที่นั่นได้สองปี ก็ถูกรัฐบาลฝรั่งเศสส่งไปประทับที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นไม่กี่เดือน สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าพระราชวงศ์ก็ถูกส่งไปประทับในวิลลาในเมืองแอลเจียร์ แอลจีเรียของฝรั่งเศส
หลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 เมื่อ ค.ศ. 1917 เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงออกจากแอลเจียร์ ย้ายไปประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ที่นั่น
อะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟ (นักเขียน)

อะเลคซันดร์ อะเลคซันโดรวิช ฟาเดเยฟ (24 ธันวาคม [ตามปฎิทินเก่า: 11 ธันวาคม] 1901 – 13 พฤษภาคม 1956) เป็นนักเขียนชาวโซเวียตซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสหภาพนักเขียนโซเวียตและเป็นประธานตั้งแต่ ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1956
ฟาเดเยฟเกิดที่ Kimry, เขตผู้ว่าการตเวียร์ ตั้งแต่ปี 1908 ถึงปี 1912 เขาอาศัยอยู่ใน Chuguyevka, ดินแดนปรีมอร์สกี เขาเข้าร่วมพรรคบอลเชวิคในปี 1918 และมีส่วนร่วมในการเคลื่อนไหวแบบกองโจรต่อต้านกองทัพขาวและญี่ปุ่นที่เข้าไปแทรกแซงในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ในปี 1927 เขาได้ตีพิมพ์นวนิยายเรื่อง "The Rout" (หรือที่เรียกว่า "The Nineteen") ซึ่งเขาเล่าถึงนักสู้กองโจรวัยเยาว์ ในปี 1930 เขาได้ตีพิมพ์ส่วนแรกของนวนิยายเรื่อง "The Last of the Udege" ซึ่งเขายังคงทำงานต่อไปตลอดชีวิต (ฉบับที่มีเล่มที่สองทั้งหมดที่เขาทำได้ทั้งหมดได้รับการตีพิมพ์ในปี 1940)
ในปี 1945 ฟาเดเยฟได้ประพันธ์นวนิยายเรื่อง "โมโลดายากวาร์ดียา" (อิงจากเหตุการณ์จริงในสงครามโลกครั้งที่สอง) โดยที่นิยายเล่าเกี่ยวกับองค์กรคอมโซมอลใต้ดินชื่อยังการ์ด ซึ่งต่อสู้กับพวกนาซีในเมืองคราซโนดอนที่ถูกยึดครอง (ในสาธารณรัฐยูเครน) ฟาเดเยฟได้รับรางวัลสตาลินในปี 1946 สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ ในปี 1948 ภาพยนตร์เรื่อง "โมโลดายากวาร์ดียา" ซึ่งสร้างจากหนังสือเล่มนี้ได้ถูกฉายและได้ถูกปรับแก้ในปี 1964 เพื่อแก้ไขความไม่ถูกต้องในหนังสือ
ฟาเดเยฟได้รับการสนับสนุนจากโจเซฟ สตาลินซึ่งประกาศว่าเขาเป็น "นักมนุษยนิยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกเคยรู้จัก" ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เขาได้ให้ความสำคัญกับลัทธิจดานอฟ ซึ่งเป็นแคมเปญรณรงค์วิพากษ์วิจารณ์และข่มเหงต่อนักเขียนและนักประพันธ์ชั้นนำของสหภาพโซเวียตหลายคน อย่างไรก็ตามเขาเป็นเพื่อนของมิคาอิล โชโลคอฟ ฟาเดเยฟได้แต่งงานกับ Angelina Stepanova (1905–2000) ซึ่งเป็นนักแสดงละครเวทีชื่อดัง
ในช่วงหลายปีสุดท้ายของชีวิต ฟาเดเยฟมีอาการทางประสาทกำเริบจากการดื่มแอลกอฮอล์เป็นเวลานาน แหล่งข่าวบางแห่งอ้างว่าส่วนใหญ่เกิดจากการล้มล้างลัทธิสตาลินในช่วงการผ่อนปรนครุชชอฟ ในที่สุดฟาเดเยฟกระทำอัตวินิบาตกรรมด้วยการยิงตัวตายที่ในบ้านดาช่าของเขาในเปเรเดคีนะ โดยที่ทิ้งจดหมายไว้ให้ใครเห็น เนื้อหาในจดหมายเป็นทัศนคติเชิงลบของเขาต่อทั้งผู้นำเก่าและใหม่ของพรรค เขาเรียกสตาลินว่าเป็น "เซแทร็ป" ในโน้ต การฆ่าตัวตายของเขาเกิดขึ้นจากการที่เขาถูกประณามจากมิคาอิล โชโลคอฟ เพื่อนของเขาและถูกรัฐตำหนิว่าเป็นนักวรรณกรรมโซเวียตที่แย่ในการประชุมครั้งที่ 20 ในจดหมายลาตายของเขา เขาโจมตีพวกสตาลินที่ "กำจัด" บุคคลที่ดีที่สุดในวงการวรรณกรรมโซเวียตและกล่าวว่าพวกเขา "นำพวกเรา (นักเขียน) ลงไปสู่ระดับเด็ก พวกเขาทำลายเรา พวกเขาคุกคามเราในเชิงอุดมคติและเรียกสิ่งนี้ว่า 'สปิริตของพรรค'" เขาโจมตีผู้นำโซเวียตคนใหม่ว่าเต็มไปด้วยคนที่ไม่ได้รับการศึกษาซึ่งแสดงให้เห็นว่า "ลัทธินิยมและความโง่เขลา - พร้อมกับความเชื่อมั่นในตนเองที่น่าอัปยศอดสู" ในความพยายามที่จะเป็นผู้นำวรรณกรรมของโซเวียต ร่างของอะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟถูกฝังที่สุสานโนโวเดวีชี
สาธารณรัฐกล้วย

ในทางรัฐศาสตร์ ศัพท์ สาธารณรัฐกล้วย  หมายถึงประเทศไร้เสถียรภาพทางการเมืองที่มีระบบเศรษฐกิจขึ้นอยู่กับการส่งออกผลผลิตหรือทรัพยากรสิ้นเปลืองเพียงชนิดเดียว เช่น กล้วย แร่ธาตุ ใน ค.ศ. 1901 โอ. เฮนรี นักเขียนชาวอเมริกันได้บัญญัติศัพท์นี้ขึ้นเพื่อใช้สื่อถึงประเทศฮอนดูรัสและประเทศเพื่อนบ้านภายใต้การขูดรีดทางเศรษฐกิจของบริษัทต่าง ๆ จากสหรัฐ เช่น ยูไนเต็ดฟรูตคัมพานี สังคมแบบฉบับในสาธารณรัฐกล้วยเป็นสังคมที่มีชนชั้นแยกกันอย่างสุดขีด โดยมักจะเป็นชนชั้นแรงงานที่ยากจนกับชนชั้นปกครองที่ร่ำรวยซึ่งประกอบด้วยอภิชนทางธุรกิจ การเมือง และการทหารในสังคมนั้น ชนชั้นปกครองควบคุมภาคพื้นฐานของเศรษฐกิจผ่านการขูดรีดแรงงาน ดังนั้น ศัพท์ "สาธารณรัฐกล้วย" จึงเป็นคำบรรยายแฝงนัยดูหมิ่นสำหรับระบอบคณาธิปไตยใด ๆ ที่รับสินบนเพื่อแลกเปลี่ยนกับการส่งเสริมและสนับสนุนการแสวงหาประโยชน์จากพื้นที่เพาะปลูกทางการเกษตรขนาดใหญ่โดยเฉพาะการปลูกกล้วย
สาธารณรัฐกล้วยเป็นประเทศที่มีระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมโดยรัฐ โดยที่ประเทศเหล่านี้จะดำเนินการในลักษณะวิสาหกิจการค้าเอกชนเพื่อผลกำไรพิเศษของชนชั้นปกครอง การแสวงประโยชน์ดังกล่าวเกิดขึ้นได้จากการสมรู้ร่วมคิดระหว่างรัฐกับการผูกขาดทางเศรษฐกิจที่ได้รับการสนับสนุน กำไรที่ได้จากการแสวงประโยชน์ส่วนตัวจากที่ดินสาธารณะตกเป็นทรัพย์สินส่วนตัว ในขณะที่หนี้ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความรับผิดชอบทางการเงินของคลังสาธารณะ เศรษฐกิจที่ไม่สมดุลดังกล่าวยังถูกจำกัดด้วยการพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่สม่ำเสมอของเมืองและประเทศ และมักจะลดค่าสกุลเงินของประเทศให้กลายเป็นธนบัตรที่ไม่มีมูลค่า (เงินกระดาษ) ทำให้ประเทศเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ได้รับสินเชื่อระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนา
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S8

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S8  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2557 มีระยะทาง 45.2 กิโลเมตร จำนวน 17 สถานี
วัดหนองจอก (กรุงเทพมหานคร)

วัดหนองจอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ทางทิศเหนือติดกับคลองแสนแสบ ทางทิศใต้ติดกับถนนเลียบวารี
วัดหนองจอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมวัดมีที่ดิน 10 ไร่ 8 ตารางวา ภายหลังซื้อเพิ่มอีก 1 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา มีที่ดินตั้งวัดกับที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 โฉนด เนื้อที่ 68 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา โดยมีนายโม้ บุญรอด, นายช่วง บุญรอด และนายชื่น ดอกไม้ เป็นผู้ยกที่ดินประมาณ 6 ไร่ ให้และดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายพิน ชูจันทร์ ที่ได้บริจาคที่ดินขาย 500 ไร่ ให้เป็นทุนก่อสร้างวัดจนเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2456 และผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส) ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมต้งแต่ พ.ศ 2463 และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตั้งอยู่บนที่ดินของวัด
อุโบสถแบบศิลปะไทยซุ้มประตูหน้าต่างลวดลายปูนปั้นหน้าบันแกะสลักลายไทย ประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองและพระพุทธโสธรจำลอง 
วัดมีการจัดงานประจำปีในช่วงกลางเดือน 3 หรือเดือนกุมภาพันธ์
วัดหลวงพ่อโอภาสี

วัดหลวงพ่อโอภาสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร 
ประวัติ.
วัดหลวงพ่อโอภาสีตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2485 พื้นที่ย่านบางมดแห่งนี้เต็มไปด้วยสวนส้ม หลวงพ่อโอภาสีได้เดินธุดงค์มาปักกลด ด้วยปฏิปทาอันน่าศรัทธาเลื่อมใส ชาวบ้านจึงพากันไปกราบไหว้เป็นประจำ จนเศรษฐีเจ้าของที่ดินได้ยกที่ดินให้สร้างเป็น อาศรมบางมด และได้นิมนต์ให้ท่านอยู่เป็นการถาวร ต่อมาเปลี่ยนมาเป็นชื่อ "วัดหลวงพ่อโอภาสี" ตามนามของหลวงพ่อโอภาสี (พระมหาชวน มลิพันธ์) ซึ่งท่านเป็นพระอาจารย์รูปหนึ่งที่มีชื่อเสียงในด้านอิทธิอภินิหาร เชื่อกันว่าท่านเป็นพระที่สามารถรู้ถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าและทำนายทายทักได้ถูกต้อง ท่านยังถือลัทธิบูชาเพลิง มีคหบดี เจ้าสัวจากย่านเยาวราช สำเพ็ง บางลำพู ฯลฯ แม้แต่เจ้านายชั้นผู้ใหญ่ เช่น จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก็ได้ไปกราบไหว้ท่าน พร้อมทั้งร่วมทำบุญสร้างวัดกับท่านเป็นประจำ
วัตถุมงคล.
วัดมีวัตถุมงคลหลากหลายรูปแบบของท่านที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังทางด้านพุทธคุณ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอยู่ยงคงกระพันชาตรีหรือเมตตามหานิยม และที่ยอมรับกันเป็นอย่างมาก คือ การค้าขายให้เจริญรุ่งเรือง ในยุคแรกที่ประเทศไทยเข้าร่วมรบในสงคราม ท่านได้ทำผ้ายันต์ ผ้าประเจียด เหรียญสตางค์รู แจกให้ลูกศิษย์ มีผู้นำไปใช้แล้วเกิดประสบการณ์ต่าง ๆ เช่น คงกระพัน ถูกยิงถูกฟันไม่เข้า แคล้วคลาดจากภยันตรายต่าง ๆ จนมีผู้คนมาขอของท่านมากขึ้น ท่านจึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อตะกั่วและพระพิมพ์เนื้อผงผสมดิน ซึ่งล้วนได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง
กองรบพิเศษที่ 7 (สหรัฐ)

กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) (อักษรย่อ: 7th SFG(A)) เป็นหน่วยปฏิบัติการของกองกำลังพิเศษกองบกทัพสหรัฐที่เคลื่อนพลเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 โดยได้รับการจัดโครงสร้างใหม่จากกองรบพิเศษที่ 77 ซึ่งประจำการที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา กองที่ 7—ตามที่เรียกกันในบางครั้ง—ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคง กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การต่อต้านยาเสพติด และการฝึกกองกำลังติดอาวุธของรัฐบาลที่เป็นมิตรในทวีปอเมริกาใต้, อเมริกากลาง และอเมริกาเหนือ รวมถึงแคริบเบียน กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) เข้าร่วมในปฏิบัติการเออเจนฟิวรีที่ประเทศเกรเนดาในปี พ.ศ. 2526 และในปฏิบัติการจัสต์คอสที่ประเทศปานามาในปี พ.ศ. 2532 กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) เหมือนกับกองรบพิเศษทั้งหมด ที่ได้รับการส่งไปยังไปยังประเทศอิรักและอัฟกานิสถานอย่างคับคั่งในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย
วัดสาครสุ่นประชาสรรค์

วัดสาครสุ่นประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
พื้นที่เดิมของวัดแต่เดิมเป็นท้องทุ่งนา ชาวบ้านเรียกว่า "คลองขี้เสือ" การสัญจรต้องเดิมทางมาตามคลองบ้าง เดินลัดไปตามคู่คันนาบ้าง หนทางค่อนข้างลำบาก วัดเริ่มก่อสร้างโดยการนำของพระครูธรรมศาสน์อุโฆษ (อาจารย์ช้อย) และพระภิกษุเล็ก (ผู้ใหญ่เล็ก) ได้คิดที่จะสร้างวัดขึ้น ได้ปรึกษาคุณย่าสุ่น พานิชเฮง คุณย่าตกลงยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่ก่อสร้างวัดเป็นจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา พระครูธรรมศาสน์อุโฆษได้นำเรื่องการก่อสร้างวัดไปปรึกษา พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (อาจารย์เลื่อน) เจ้าอาวาสวัดลาดพร้าว ท่านได้รับเป็นภาระเรื่องการก่อสร้างวัด ต่อมาได้ดำเนินการขออนุญาตต่อกรมการศาสนาและได้รับอนุญาตให้ก่อสร้างวัดได้เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2513 แต่เนื่องจากปีนั้นฝนตกชุกเกิดน้ำท่วมทำให้ก่อสร้างไม่ได้ จึงได้ตกลงก่อสร้างเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2514 โดยได้ก่อสร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ และต่อมาได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ อย่างพระอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร วัดได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516
ต่อมาปี พ.ศ. 2532 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2537 บุตรคุณพ่อรอด แม่เย็น แก้วงาม 4 คน ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2549 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 98 ตารางวา รวมที่ดินวัดทั้งหมด 13 ไร่ 69 ตารางวา
วัดสิริกมลาวาส

วัดสิริกมลาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูโชติญาณประยุต (คำจันทร์ โชติญาโณ)
วัดสิริกมลาวาสเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เสนานิคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 มีอดีตท่านเจ้าอาวาสอย่างท่านพระครูปราโมทย์ธรรมธาดา หรือหลวงปู่หลอด ปโมทิโต ที่เป็นที่เคารพนับถือของสาธุชนจำนวนมาก ท่านเป็นพระกรรมฐานที่มีชื่อเสียงใช้เวลาศึกษากรรมฐาน และออกธุดงค์เป็นเวลาร่วม 26 ปี วัดจึงมีมีชื่อเสียงทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน เป็นสถานที่ปฎิบัติธรรม ฝึกสมาธิ ภาวนา มีความสัปปายะ สงบเงียบ สงบเย็น ร่มรื่นมาก
บรรยากาศภายในวัดร่มเย็นด้วยลานต้นไม้ด้านหน้าวัดที่ให้ร่มเงา ด้านหน้ามีพระอุโบสถ ด้านข้างเป็นที่ประดิษฐานของพระแม่ธรณีและหลวงพ่อดำ นอกจากนี้ยังมีของดีคือขอนไม้พญางิ้วดำ ซึ่งเป็นไม้มงคลศักดิ์สิทธิ์มีอายุหลายพันปี ผู้คนให้ความเลื่อมใสศรัทธามากอีกด้วย ภายในวัดมีสถาบันพลังจิตตานุภาพ สำหรับฝึกปฏิบัติสมาธิ
วัดบำเพ็ญเหนือ

วัดบำเพ็ญเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองแสนแสบ ติดกับนิคมอุตสาหกรรมบางชันและตลาดน้ำขวัญ-เรียม และมีวัดบางเพ็งใต้อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยมีสะพานเชื่อมกัน 
วัดบำเพ็ญเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313 ขณะที่อีกข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยชาวเวียงจันทน์ที่เดิมพักอยู่แถวบางปะอิน วัดมีประวัติเกี่ยวข้องกับวัดบางเพ็งใต้ คือ อดีตเจ้าอาวาสวัดบางเพ็งเหนือ (บำเพ็ญเหนือ) ชื่อ พระครูดำ มีอาการวิกลจริต ชาวบ้านจึงได้สร้างวัดบางเพ็งใต้ขึ้นให้ท่านกลับมาเป็นเจ้าอาวาส
ปูชนียวัตถุมีพระประธานในพระอุโบสถซึ่งมีอายุเก่าแก่พร้อมกับการสร้างวัด พระพุทธโสธรจำลอง รูปหล่อหลวงพ่อยอดซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาส ปัจจุบันได้มีการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครในเนื้อที่ของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518
วัดเอี่ยมวรนุช

วัดเอี่ยมวรนุช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูศรีสุตาภรณ์ (คำนึง ป.ธ.๖)
ประวัติ.
วัดเอี่ยมวรนุชตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2327 เดิมชื่อ วัดท้องคุ้ง ต่อมาปลัดนุชดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดปลัดนุช ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยายเอี่ยมได้สร้างพระอุโบสถ พระองค์จึงมีดำรัสว่าควรมีชื่อผู้สร้างร่วมอยู่ในวัดนี้ด้วย วัดนี้จึงมีชื่อว่า "วัดเอี่ยมวรนุช" นับแต่บัดนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ.
ด้านหน้าพระอุโบสถประดิษฐาน "หลวงพ่อพระบางประสิทธิโชค" หรือ "พระอีบาง" แต่เดิมนั้นประดิษฐานอยู่ทางภาคอีสานของไทย ภายในพระอุโบสถมีพระประธานประดิษฐานอยู่ มีพระอัครสาวกซ้ายขวา และด้านหน้าประดิษฐาน "หลวงพ่อสารพัดช่าง" เป็นองค์รองประธาน ด้านขวาของพระอุโบสถมีพระสีวลี
วิหารเจ้าแม่กวนอิมเป็นที่ประดิษฐานสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย เช่น พระโพธิสัตว์กวนอิม ประดิษฐานอยู่ตรงกลางวิหาร ด้านหลังมีพระพุทธรูปหลายองค์ ส่วนด้านซ้ายประดิษฐาน "พระศรีอริยเมตไตรย" และ "พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต" อีกมุมหนึ่งของวัดมีพุทธเจดีย์ปรินิพพานหรือเจดีย์ถวายพระเพลิงพระศาสดา ลักษณะเป็นมณฑปเล็ก ๆ สีขาว ภายในประดิษฐานพระเจ้าเข้านิพพาน วัดมีวิหารหลวงปู่ทวด ซึ่งภายในประดิษฐาน "หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด" นอกจากนี้ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประดิษฐานอยู่โดยรอบวัด ไม่ว่าจะเป็นพระพรหม พระพิฆเนศ หลวงปู่ชีวกโกมารภัจจ์
วัดแสงธรรมบุราราม

วัดแสงธรรมบุราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองใหม่ ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระปลัดอนันต์ อานนฺโท
วัดแสงธรรมบุรารามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2513 โดยมีนายเที่ยง เกิดแสง อดีตครู เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ชื่อของวัดมาจากชื่อและนามสกุลผู้สร้างวัด คำว่า "แสง" มาจากนามสกุล ส่วนคำว่า "บุร" มาจากนามบิดาผู้สร้างวัดซึ่งมีนามว่า หลวงบุรานุรักษ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543
ในสมัยพระปลัดอนันต์ อานนฺโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน มีการจัดพิธีพุทธาภิเษกหลวงปู่ทวดและทำบุญให้กับแม่ย่านางรถ เพื่อสะเดาะเคราะห์ให้ตัวเองและสร้างสิ่งที่ดีงามให้แก่ชีวิตและรถยนต์ โดยจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง
วัดท้ายเกาะ

วัดท้ายเกาะ หรือ วัดท้ายเกาะใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นสะตือ ตำบลท้ายเกาะ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
ประวัติ.
วัดท้ายเกาะมีชื่อเดิมว่า วัดเวียงจาม ซึ่งเป็นภาษารามัญ แปลว่า "วังจรเข้" เป็นวัดที่สร้างโดยชาวรามัญจากเมืองเย่และเมืองเมาะตะมะได้อพยพหลบภัยมาพึ่งพระโพธิสมภารในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏในพงศาวดาร ปี พ.ศ. 2206 ชาวรามัญได้รวมกลุ่มก่อตั้งหมู่บ้านเวียงจามและได้ก่อสร้างวัดเวียงจามเป็นศูนย์รวมทางพระพุทธศาสนาประจำหมู่บ้าน และได้สร้างเจดีย์ชเวดากองไว้ริมฝั่งน้ำเจ้าพระยาเพื่อสักการบูชา และต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดท้ายเกาะใหญ่" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) และเสด็จประทับ ณ ศาลาวัดนี้
อาคารเสนาสนะ.
เจดีย์ทรงรามัญแบบชเวดากองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดปทุมธานี เป็นเจดีย์ก่ออิฐตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว เป็นทรงระฆังแบบมอญฐานแปดเหลี่ยม ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่สองชั้น ตอนบนฐานปัทม์มีเจดีย์เล็กสี่องค์ ทรงเดียวกับเจดีย์ประธาน ส่วนยอดเป็นฉัตรทำด้วยทองเหลือง ภายในวัดยังมีธรรมาสน์บุษบกศิลปะรัตนโกสินทร์ กุฏิทรงไทย ตาลปัตรพัดยศ ปิ่นโต สังเค็ดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิล้อมรอบด้วยภาพเขียนพุทธประวัติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ หอระฆังเก่า
มิกกี้เมาส์คาเพด

มิกกี้เมาส์คาเพด  เผยแพร่ในญี่ปุ่นภายใต้ชื่อ มิกกี้เมาส์: ฟูชิงิ โนะ คูนิ โนะ ไดโบเก็ง  เป็นเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดยฮัดสันซอฟท์และเผยแพร่โดยแคปคอมใน ค.ศ. 1987 โดยในประเทศญี่ปุ่นเผยแพร่ด้วยแฟมิคอม ส่วนฝั่งสหรัฐเผยแพร่ด้วยเครื่องเกมนินเทนโด
การตอบรับ.
สกายเลอร์ มิลเลอร์ จากออลเกมกล่าวถึงภาพว่าใช้ได้ แต่เสียงดนตรีวนซ้ำมากเกินไป และให้ไป 2 ต่อ 5 ดาว ส่วนไอจีเอ็นยกให้เป็นเกมแฟมิคอมที่ดีที่สุดตลอดกาลในอันดับ 86
เวินโจว

เวินโจว (เวินโจว: Yuziou) เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียงในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ใต้สุดของมณฑลเจ้อเจียง โดยมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหลีฉุ่ย ทิศเหนือติดกับไทโจว และทิศใต้ติดกับมณฑลฝูเจี้ยน เวินโจวล้อมรอบด้วยภูเขา ทะเลจีนตะวันออก และหมู่เกาะจำนวน 436 เกาะ ในขณะที่ที่ราบลุ่มเกือบทั้งหมดอยู่ตามชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกซึ่งมีความยาวเกือบ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเวินโจวเป็นภูเขา โดยเกือบร้อยละ 76 ของพื้นที่บนบกที่มีขนาด 11,784 ถูกจัดประเภทเป็นภูเขาและเนินเขา ว่ากันว่าเวินโจวมีภูเขา 7/10 แหล่งน้ำ 1/10 และพื้นที่เพาะปลูก 2/10 จากการสำรวจสำมะโนประชากรจีนในปี 2010 ประชากร 3,039,500 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองของเวินโจว ส่วนพื้นที่ที่อยู่ภายใต้อาณาเขตทั้งหมดของเวินโจว (ซึ่งรวมถึงเมืองบริวาร 2 แห่ง และอำเภอ 6 แห่ง) มีประชากร 9,122,100 คน ซึ่งร้อยละ 31.16 เป็นผู้อยู่อาศัยที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นที่มาจากนอกเวินโจว
เวินโจวเดิมรู้จักกันในชื่อ หย่งเจีย  เป็นท่าเรือในสนธิสัญญาต่างประเทศที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีในปัจจุบัน เวินโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นภูเขาและด้วยเหตุนี้ประวัติศาสตร์ของที่นี่จึงถูกแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้วัฒนธรรมและภาษาท้องถิ่นแตกต่างอย่างมาก ไม่เพียงแต่ต่างจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของจีนเท่านั้น แต่ยังต่างจากพื้นที่ข้างเคียงอีกด้วย เมืองนี้ยังเป็นแผ่นดินแม่ของผู้อพยพจำนวนมากที่อพยพไปยังยุโรปและสหรัฐอเมริกา โดยผู้อพยพชาวเวินโจวเหล่านี้หลายคนเป็นผู้ประกอบการที่เริ่มต้นทำร้านอาหาร ธุรกิจค้าปลีกและค้าส่งในประเทศที่ตนอาศัย ชาวจีนเชื้อสายจีนในอิตาลีประกอบด้วยชาวเวินโจวจำนวนมาก ซึ่งในบางแคว้น เช่น แคว้นตอสคานาประกอบด้วยชาวเวินโจวร้อยละ 90 ของผู้อยู่อาศัยชาวจีนทั้งหมด นอกจากนี้ยังสามารถพบชาวเวินโจวได้ทั่วไปในฝรั่งเศสและสเปน
เขตการปกครอง.
นครระดับจังหวัดเวินโจวในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 5 อำเภอ ข้อมูลจำนวนประชากรจากสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010
กองเรืออูที่ 1

กองเรืออูที่ 1  หรือที่รู้จักกันในชื่อ กองเรือเวดดีเกน เป็นหน่วยเรืออูที่หนึ่งใน"ครีคส์มารีเนอ" (กองทัพเรือ) ของนาซีเยอรมนี ซึ่งก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1935 ภายใต้การบังคับบัญชาของ"เฟรกัทเทนคาพีเท็น" คาร์ล เดอนิทซ์ โดยได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่"คาพีเท็นล็อยท์นันท์" อ็อทโท เวดดีเกน ซึ่งเวดดีเกนเป็นผู้บัญชาการเรืออูในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1915 หลังจากเรือดำน้ำ"อู-29" ของเขาถูกเรือหลวง"เดรดนอต"ซึ่งเป็นเรือประจัญบานของสหราชอาณาจักรกระแทกในทะเลเหนือ
กองเรือในตอนแรกประกอบด้วย"อู-9" เท่านั้นซึ่งเป็นเรือแบบ IIเบ ที่ประจำการเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1935 ต่อมา เรือ"อู-1" ถึง"อู-12" ได้รวมอยู่ในกองเรือ แต่"อู-1" ถึง"อู-6" ใช้เป็นเรือฝึกเท่านั้น และติดอยู่กับโรงเรียนฝึกเรืออูในน็อยชตัท ซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่คีลตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1935 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 กระทั่งย้ายไปที่แบร็สต์ ประเทศฝรั่งเศส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ส่วนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 กองเรือถูกปลดประจำการ และเรือที่เหลือถูกจำแนกไปยังกองเรืออื่น ๆ
หมายเหตุและข้อมูลอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 มีระยะทาง 35.7 กิโลเมตร จำนวน 27 สถานี.
วัดประสาทบุญญาวาส

วัดประสาทบุญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา อาณาเขตของวัดติดกับวังศุโขทัย
ประวัติ.
วัดประสาทบุญญาวาสสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2376 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดคลองสามเสน เพราะอยู่ใกล้คลองสามเสน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดขวิด เพราะมีต้นมะขวิดขนาดใหญ่อยู่ใกล้อุโบสถ และได้เปลี่ยนนามอีกครั้งมาเป็น "วัดประสาทบุญญาวาส" เมื่อราว พ.ศ. 2487
พ.ศ. 2464 ทางวังศุโขทัยและทางวัดได้แลกเปลี่ยนที่ดินด้านหลังวัดซึ่งเป็นของวัด ทำให้ด้านหน้าของวัดขยายเปิดออกไปถึงถนน ต่อมา พ.ศ. 2498 เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ สูญเสียอุโบสถและกุฏิจนเกือบยุบวัด ในเวลานั้นพระครูวิสัยโสภณ (ทิม ธมมฺธโร) เจ้าอาวาสวัดช้างให้ราษฎร์บูรณาราม ได้นิมิตไปว่าหลวงปู่ทวดให้มาช่วยบูรณะวัดนี้ เนื่องจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา หลวงปู่ทวดมักมาปักกลดอยู่บริเวณนี้ หลังจากนิมิตนี้ท่านจึงได้นำแม่พิมพ์และส่วนผสมสำหรับสร้างพระพิมพ์หลวงปู่ทวดมามอบให้ จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างวัตถุมงคลหลวงปู่ทวดของวัดประสาทบุญญาวาส ซึ่งสร้างรายได้ให้กับวัดเป็นอย่างมากจนสามารถนำมาสร้างอุโบสถหลังใหม่สำเร็จลงในปี พ.ศ. 2544
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถเดิมที่ถูกเพลิงไหม้ไปนั้น กล่าวว่าไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ คงเป็นแบบพระราชนิยมพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่จึงเปลี่ยนรูปแบบมาเป็นรูปแบบไทยประเพณีตามสมัยนิยม คือ เป็นอาคารทรงโรงมีมุขหน้าหลัง หลังคาซ้อนชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ มีการตกแต่งด้วยเทพนมที่มุขหน้าหลัง ประดับลวดลายต่าง ๆ จำนวนมากที่หล่อพิมพ์ทาสีทองติดกระจก ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีใบเสมาทาสีทองอยู่ในซุ้มเสมาสีขาว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่งบนฐานยกสูง มีซุ้มเรือนแก้ว ด้านข้างมีสาวกประคองอัญชลี ส่วนล่างของฐานมีพระพุทธรูปประทับยืนตรงกลาง ในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังที่มิได้เคร่งครัดตามคติความหมายเดิม ดังเห็นได้จากภาพแสดงวิถีไทย เช่น การตีไก่ เล่นว่าว เป็นต้น
เจดีย์ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดย่อม เดิมมีสีขาว แต่มาทาสีทองภายหลังเกิดเพลิงไหม้ ด้านหน้าวัดมีรูปหล่อหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ทาสีทองในอิริยาบถนั่งขัดสมาธิเพชร
แฮแซน โรว์ฮอนี

แฮแซน โรว์ฮอนี (Hassan Rouhani) เป็นนักการเมือง นักกฎหมาย และอดีตนักการทูตชาวอิหร่าน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 7 เขาได้เป็นสมาชิกของปราชญสภาในปี ค.ศ. 1999 และเป็นสมาชิกสภาความมั่นคงแห่งชาติสูงสุดในปี ค.ศ. 1989 นอกจากนี้ยังเคยเป็นในเคยเป็นผู้แทนระดับสูงในการเจรจากับสหภาพยุโรปเกี่ยวกับโครงการนิวเคลียร์ของอิหร่าน
ถนนศรีธรรมาธิราช

ถนนศรีธรรมาธิราช (อักษรโรมัน: Thanon Si Thammathirat) เป็นถนนสายหนึ่งสั้น ๆ เป็นแนวตรง ในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นถนนในลักษณะของซอยที่เชื่อมระหว่างถนนเจ้าคำรบกับถนนเจริญกรุง โดยปลายถนนช่วงที่ตัดกับถนนเจริญกรุงจะอยู่ตรงข้ามกับซอยเจริญกรุง 12 (ซอยบำรุงรัฐ) ซึ่งเป็นพื้นที่แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์
ถนนศรีธรรมธิราช เป็นหนึ่งในถนนหกสายที่ตัดขึ้นหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตำบลตรอกเต้าหู้ ริมถนนเจริญกรุง เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2464 เช่นเดียวกับ ถนนเสือป่า หรือถนนยมราชสุขุม โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนศรีธรรมาธิราช อันมีที่มาจากราชทินนามของมหาอำมาตย์โท พระยาศรีธรรมาธิราช (เจิม บุณยรัตพันธุ์) ปลัดทูลฉลองกระทรวงนครบาลในรัชสมัยของพระองค์
ในปัจจุบัน ถนนศรีธรรมธิราชถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของคลองถม ย่านการค้าที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร
การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับพม่า

การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับพม่า เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายระหว่างฟุตบอลทีมชาติไทยกับฟุตบอลทีมชาติพม่า โดยเริ่มเป็นคู่แข่งกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500
การแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เป๋ย์ไห่

เป๋ย์ไห่  เป็นนครระดับจังหวัดทางทิศใต้ของเขตปกครองตนเองกว่างซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ในฐานะที่เป็นเมืองท่าบนชายฝั่งทางทิศเหนือของอ่าวตังเกี๋ย ทำให้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์โดยเป็นท่าเรือการค้าระหว่างประเทศของกว่างซี หูหนาน หูเป่ย เสฉวน กุ้ยโจว และยูนนาน ระหว่างปี 2006 ถึง 2020 มีการคาดการณ์ว่าเป๋ย์ไห่จะเป็นเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก เป๋ย์ไห่มีอู่ต่อเรือขนาดใหญ่ แต่เงินส่วนใหญ่ในเมืองได้มาจากการค้า
นอกจากนี้ เป๋ย์ไห่ยังมีอาณาเขตครอบคลุมหมู่เกาะเล็ก ๆ ได้แก่ เกาะเหวย์โจว และเกาะเสียหยาง ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรเหลย์โจวของมณฑลกวางตุ้ง
เขตการปกครอง.
เป๋ย์ไห่ประกอบด้วย 3 เขต และ 1 อำเภอ ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 5 แขวง, 23 เมือง, 3 ตำบล, 87 ชุมชน, 343 หมู่บ้าน
การขนส่ง.
ท่าอากาศยาน.
เป๋ย์ไห่มีท่าอากาศยานเป๋ย์ไห่ฝูเฉิง (BHY) ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ และรวมถึงฮ่องกง
รถไฟ.
เป๋ยไห่มีรถไฟให้บริการเป็นเส้นทางสาขามาจากหนานหนิง โดยมีรถไฟโดยสารไปยังหนานหนิงและกุ้ยหลิน และในปลายปี 2013 มีการประกาศเปิดตัวรถไฟความเร็วสูง (D-series) ที่ให้บริการไปจนถึงเป๋ย์ไห่อีกด้วย
ฉางโจว

<templatestyles src="Stack/styles.css"/>
ฉางโจว (อู๋: "Zaon Tsei") เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของมณฑลเจียงซู ประเทศจีน เดิมชื่อหยานหลิง หลานหลิง และจิ้นหลิง ฉางโจวตั้งอยู่บนฝั่งทางใต้ของแม่น้ำแยงซี มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหนานจิง เมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับเจิ้นเจียง ทิศตะวันออกติดกับอู๋ซี และทิศใต้ติดกับมณฑลเจ้อเจียง ฉางโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีที่มีการพัฒนาสูงของจีนซึ่งขยายจากเซี่ยงไฮ้ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ประชากรของนครฉางโจวอยู่ที่ 4,592,431 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010
เขตการปกครอง.
นครระดับจังหวัดฉางโจวประกอบไปด้วยเขตการปกครองระดับอำเภอ 6 แห่ง ได้แก่ 5 เขต และ 1 นครระดับอำเภอ
สถิติประชากร.
ฉางโจวมีประชากรทั้งหมด 4,592,431 คน ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 โดยเฉลี่ยเพิ่มขึ้นร้อยละ 2 ต่อปี นับตั้งแต่การสำรวจสำมะโนประชากรครั้งก่อน และ 3,290,918 คน อาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองซึ่งประกอบด้วย 5 เขต
วัดจันทร์นอก

วัดจันทร์นอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูสุวรรณสารโกวิท (ภานุวัฒน์ อติพโล) เป็นเจ้าอาวาส
วัดจันทร์นอกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ก่อนสมัยรัตนโกสินทร์ ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งอยู่ตอนในเรียกว่าวัดจันทร์ใน วัดนี้จึงมีนามว่า "วัดจันทร์นอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เดิมด้านหน้าของวัดติดแม่น้ำเจ้าพระยา ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2541
อุโบสถหลังเก่าของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ประดิษฐานองค์พระปฏิมา "หลวงพ่อโต" ลักษณะอุโบสถเป็นทรงโค้งสำเภาแบบอยุธยา อุโบสถหลังใหม่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 ภายในประดิษฐานองค์พระปฏิมาทรงมารวิชัย (ปางชนะมาร) ชื่อองค์ "หลวงพ่อดวงบุญ พรชัย" โดยนำเอาชื่อของโยมผู้อุปถัมภ์การก่อสร้างอุโบสถภายในและภายนอกรวมกันเป็นชื่อพระประธาน ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้ใช้ทำสังฆกรรมต่าง ๆ เช่น การทำวัตรสวดมนต์ ลงพระปาฏิโมกข์หรืออุปสมบท พิธีเวียนเทียนในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เป็นต้น
วัดจันทร์ใน

วัดจันทร์ใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูโสภณกิจจานุกิจ
วัดจันทร์ในสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ที่ได้นามว่า "วัดจันทร์ใน" เป็นเพราะว่ามีอีกวัดหนึ่งนามว่าวัดจันทร์นอกซึ่งสร้างขึ้นมาในระยะพร้อม ๆ กัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว สันนิษฐานว่าคงได้รับประมาณ พ.ศ. 2330 หลังจากบ้านเมืองสงบสุขปกติดีแล้ว ด้านข้างของวัดติดคลองวัดจันทร์ หลวงพ่อจำปี เจ้าอาวาสรูปที่ 4 เล่าว่า ในอดีตคลองวัดจันทร์เป็นคลองที่กว้างมาก เป็นคลองที่ประชาชนใช้สัญจรทางน้ำ มีการค้าขายสินค้าทางน้ำ และมีการใส่บาตรยามเช้าทางน้ำอีกด้วย
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยพระอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า "พระพุทธศรีมุนีญาณ (หลวงพ่อยิ้ม)" เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ
ซรีวีจายาแอร์ เที่ยวบินที่ 182

ศรีวิชัยแอร์ เที่ยวบินที่ 182 (SJ182/SJY182) เป็นเที่ยวบินโดยสารภายในประเทศของศรีวิชัยแอร์ เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา จาการ์ตา ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติซูปาดีโย ปนตียานักในประเทศอินโดนีเซีย ในช่วงกลางวันของวันที่ 9 มกราคม 2021 เครื่องบินสูญหายจากเรดาร์เป็นเวลาสี่นาทีหลังออกตัวจากท่าอากาศยาน เจ้าหน้าที่ทางการได้ยืนยันว่าเครื่องบินลำดับกล่าวตกในทะเลชวา บริเวณหมู่เกาะเซอรีบู ซึ่งห่างไปหลายกิโลเมตรจากที่เกิดเหตุ 
อุปกรณ์บันทึกข้อมูลการบิน (FDR) เก็บกู้ขึ้นมาได้สำเร็จในวันที่ 12 มกราคม การค้นหาและกู้ชีพในพื้นที่พบซากเครื่องบิน เศษซากของศพ ของใช้และเสื้อผ้าของมนุษย์ แต่ไม่พบผู้รอดชีวิต ในวันที่ 21 มกราคม 2021 ได้มีการประกาศยุติการค้นหาผู้รอดชีวิตและการกู้ภัย และถือว่าผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมดบนเครื่องเสียชีวิต
เครื่องบิน.
เครื่องบินลำที่ตกเป็นเครื่องบินโบอิง 737-524 จดทะเบียนภายใต้ชื่อ PK-CLC (MSN 27323) ผลิตในปี 1994 และส่งต่อให้กับสายการบินคอนติเนนตัลเป็นผู้ใช้งานแรกในวันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ภายใต้ชื่อจดทะเบียน N27610 ต่อมาได้ถูกรวมกับฝูงบินของสายการบินยูไนเต็ดภายใต้ชื่อจดทะเบียนเดิม ในวันที่ 1 ตุลาคม 2010 ก่อนที่จะเป็นส่วนหนึ่งของฝูงบินของศรีวิชัยในวันที่ 15 พฤษภาคม 2012 เป็นเครื่องบิน 737-500 ลำแรกในสิบห้าลำที่ซรีวีจายารับเข้าในปี 2012 เพื่อทดแทนฝูงบิน 737-200 เดิม เครื่องบินลำนี้ประกอบด้วยเครื่องยนต์ CFMI CFM56-3B1 สองอัน และซรีวีจายาตั้งชื่อเครื่องบินว่า "Citra" (จีตรา)
แมรีโกลด์ (เพลงไอมยง)

"แมรีโกลด์" (; โรมาจิ: "Marīgōrudo") เป็นซิงเกิลลำดับที่ห้าของไอมยง  ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2561 เพลงนี้ออกอากาศในรายการโทรทัศน์พิเศษ "เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัสเซ็ง ปีที่ 69" หลังจากนั้นเป็นต้นมา เพลงนี้ก็ครองอันดับหนึ่งของออริคอนสตรีมมิงชาร์ต 20 สัปดาห์ติดต่อกัน และจากรายงานของบิลบอร์ดเจแพน ระบุว่ามีการเล่นเพลงนี้จากบริการสตรีมมิงถึง 200 ล้านครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ประวัติ.
ชื่อเพลง "แมรีโกลด์" คือดอกดาวเรือง มีความหมายสองทางทั้งดีและไม่ดี แปลได้ทั้งรักแท้ รักนิรันดร์ หรือกระทั่งความสิ้นหวัง หึงหวง และโศกเศร้า ไอมยงกล่าวเกี่ยวกับเพลงนี้ไว้ว่า "เพลงนี้สื่อถึงความรู้สึกที่ปรารถนาใครสักคนอย่างแรงกล้า อยากอยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป อาจจะเป็นคนที่อยู่ใกล้คุณที่สุด หรือเป็นเธอที่อยู่ไกลแสนไกล ความรู้สึกที่เหมือนจะส่งไปถึง แต่ก็ส่งไปไม่ถึง ความรักในวันวานที่พอหวนนึกถึงแล้วทำให้ยิ้มหรือหัวเราะออกมา ล้วนแล้วแต่เป็นความทรงจำที่อยากเก็บมันเอาไว้" 
มิวสิกวิดีโอ.
ไอมยงเป็นผู้แสดงในมิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำในห้องสีเทาทึม ๆ และมีฉากเล่นสเกตบอร์ดไปตามท้องถนนในเซี่ยงไฮ้ กำกับโดยโทโมกาซุ ยามาดะ โดยยามาดะให้ความเห็นว่า "ความรู้สึกภายในใจของเราจะเปลี่ยนแปลงไปตามสีและแสงจากทิวทัศน์ของเมือง เราถ่ายทำวิดีทัศน์นี้เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่ไม่เปลี่ยนไปของใครบางคน โดยเปลี่ยนให้พวกเขากลายเป็นแสงสว่าง เงา และบรรยากาศแทน"
ปัจจุบันมียอดผู้เข้าชมในยูทูบมากกว่า 200 ล้านครั้ง และยังถูกใช้ประกอบโฆษณาในกูเกิลเซิร์ชของญี่ปุ่น