บันไซชาร์จ

บันไซชาร์จ  หรือ บันไซแอทแทก  เป็นคำศัพท์ที่ใช้กันในกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรที่กล่าวอ้างอิงถึงการโจมตีแบบตะลุมบอนของญี่ปุ่นที่ดำเนินโดยหน่วยทหาร คำศัพท์นี้มาจากเสียงร้องตะโกนของญี่ปุ่นว่า "เท็นโนเฮกะบันไซ" (#เปลี่ยนทาง , แปลว่า "องค์จักรพรรดิทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่น ๆ ปี") คำย่อว่า บันไซ หมายถึง ยุทธวิธีที่ใช้โดยทหารญี่ปุ่นในช่วงสงครามแปซิฟิก ซึ่งทหารญี่ปุ่นจะใช้ดาบปลายปืน ดาบ และอาวุธระยะประชิดต่างๆในการตะลุมบอน
การตะลุมบอนด้วย "บันไซ" สร้างความเสียหายทั้งสองฝ่าย กล่าวคือ ทหารญี่ปุ่นจะถูกยิงสกัดด้วยปืนที่มีประสิทธิภาพอย่างปืน BAR หรือ Colt1911 หรือปืนลูกซอง แต่ถ้าหากทหารญี่ปุ่นเข้าประชิดตัวได้ ทหารญี่ปุ่นจะใช้อาวุธระยะประชิดสังหารเป้าหมายอย่างรวดเร็ว โดยสามารถสังหารได้ 2-3 คนก่อนที่จะตายด้วยพิษบาดแผลจากการถูกยิง 
จุดเริ่มต้น.
บันไซ ชาร์จ ถือเป็นวิธีหนึ่งของเกียวคุไซ (玉砕, "อัญมณีที่แตกเป็นเสี่ยงๆ"; การฆ่าตัวตายอย่างมีเกียรติ) เป็นการฆ่าตัวตายก่อนที่จะถูกศัตรูจับ เช่นเดียวกับการคว้านท้อง ที่มาของคำนี้เป็นวลีภาษาจีนคลาสสิกในหนังสือของราชวงศ์ฉีเหนือในศตวรรษที่ 7 ว่า "丈夫玉碎恥甎全", "ชายชาติที่แท้จักยอมเป็นอัญมณีที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ดีกว่าเป็นแผ่นกระเบื้องที่คงทน" ซึ่งเป็นหนึ่งในหลาย ๆ ข้อที่รัฐบาลทหารญี่ปุ่นยึดใช้เป็นจรรยาบรรณ
ด้วยการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงในการฟื้นฟูเมจิและการทำสงครามกับจีนและรัสเซียบ่อยครั้ง รัฐบาลทหารของญี่ปุ่นได้นำแนวคิดของบูชิโดมาใช้ให้ประชากรของประเทศเชื่อฟังจักรพรรดิอย่างมีอุดมการณ์ ด้วยความประทับใจในวิถีซามูไรที่ถูกฝึกให้ฆ่าตัวตายก่อนความอัปยศอดสูครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น รัฐบาลจึงสอนทหารว่าการยอมจำนนต่อศัตรูเป็นความอัปยศอดสูมากกว่าการตาย การฆ่าตัวตายของ ไซโก ทากาโมริ ผู้นำของซามูไรในยุคฟื้นฟูเมจิ ยังเป็นแรงบันดาลใจให้อุดมคติและจำลองความตายในสนามรบให้น่าชื่นชม และถือว่าการฆ่าตัวตายเป็นการกระทำสุดท้ายที่มีเกียรติ
ในระหว่างการปิดล้อมพอร์ตอาร์เทอร์ ญี่ปุ่นดำเนินการโจมตีด้วยคลื่นมนุษย์ต่อปืนใหญ่และปืนกลของรัสเซีย ซึ่งจบลงด้วยการฆ่าตัวตาย เนื่องจากทหารญี่ปุ่นได้รับบาดเจ็บจำนวนมากในการโจมตีครั้งนั้น คำอธิบายหนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ตามมาก็คือ "มีซากศพจำนวนมากปกคลุมปกคลุมพื้นดินที่หนาวเย็น เหมือนดังผ้าคลุม"
ในช่วงทศวรรษที่ 1930 ทหารญี่ปุ่นพบว่าการโจมตีประเภทนี้ได้ผลในประเทศจีน จนมันกลายเป็นยุทธวิธีทางทหารที่ได้รับการยอมรับ เพราะแม้กองกำลังญี่ปุ่นที่น้อยกว่า สามารถใช้การฝึกที่เหนือกว่าและดาบปลายปืน เอาชนะกองกำลังของจีนที่มีขนาดใหญ่กว่าได้ และทหารญี่ปุ่นที่นี่ไม่ต้องเผชิญกับอาวุธปืนกล แต่ต้องเผชิญกับปืนไรเฟิลจู่โจมของจีน ซึ่งไม่สามารถยิงได้เร็วเท่าปืนกล
สงครามโลกครั้งที่สอง.
ในช่วงสงคราม รัฐบาลทหารของญี่ปุ่นได้เผยแพร่โฆษณาชวนเชื่อที่ทำให้การโจมตีด้วยการฆ่าตัวตายเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม โดยใช้หนึ่งในคุณธรรมของบูชิโดเป็นพื้นฐานในการรณรงค์ รัฐบาลญี่ปุ่นถือว่าสงครามนี้เป็นสงครามแห่งการชำระล้าง โดยกำหนดให้ความตายเป็นหน้าที่ ปลายปี พ.ศ. 2487 รัฐบาลได้ประกาศพิธีสารฉบับสุดท้าย ซึ่งมีชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า อิชิโอคุ เกียวคุไซ (一億玉砕 แปลตรงตัวว่า "อัญมณีที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ 100 ล้านเม็ด") มีนัยถึงเจตจำนงในการเสียสละประชากรญี่ปุ่นทั้งหมด 100 ล้านคน หากจำเป็นในการต่อต้านกองกำลังฝ่ายตรงข้าม
มีการใช้อย่างกว้างขวางโดยทหารญี่ปุ่นในจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทหารจีนที่ไม่มีปืนกลหรืออาวุธอัตโนมัติ เพราะวิธีนี้มักจะมีประสิทธิภาพน้อยกว่าเมื่อปะทะกับผู้ที่มีปืนกล
ระหว่างการจู่โจมของสหรัฐฯ บนเกาะมาคิน เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2485 หน่วยนาวิกโยธินสหรัฐฯ ที่โจมตีเกาะในตอนแรกได้สังหารพลปืนกลญี่ปุ่น จากนั้นฝ่ายป้องกันของญี่ปุ่นได้เปิดฉากการจู่โจมแบบบันไซด้วยดาบปลายปืนและดาบ แต่ก็ถูกขัดขวางโดยอำนาจการยิงของอเมริกา รูปแบบนี้ถูกทำซ้ำในการโจมตีครั้งต่อ ๆ มา โดยมีผลลัพธ์ที่คล้ายคลึงกันคือถูกสกัดไว้ได้
ในระหว่างการทัพกัวดัลคะแนล เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2485 พันเอก กิยานาโอะ อิชิกิ นำทหาร 800 นายเข้าโจมตีแนวรบของอเมริกาที่ปกป้องแฮนเดอร์สันฟิลด์ในสมรภูมิเทนารุ หลังจากการสู้รบขนาดเล็กในป่า กองทัพของอิจิกิก็ตั้งท่าบันไซเข้าใส่ศัตรู อย่างไรก็ตาม ในการต่อต้านแนวป้องกันของอเมริกา ทหารญี่ปุ่นส่วนใหญ่ถูกสังหาร และต่อมา อิชิกิก็ได้ฆ่าตัวตาย
ในวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 ระหว่างการรบที่อาตตุ ทหารญี่ปุ่นที่ประสบความยากลำบากซึ่งนำโดยพันเอก ยาสุโยะ ยามาซากิ บนเกาะอาตตุ รัฐอะแลสกา ได้ทำการบุกโจมตีบันไซชาร์จครั้งใหญ่ผ่านแนวรบของอเมริกาใกล้กับอ่าวแมสซาเคร แม้จะมีการสู้รบที่รุนแรง แต่กองทัพญี่ปุ่นก็ถูกกวาดล้างอย่างรวดเร็ว ในตอนท้ายของการสู้รบ กองกำลังญี่ปุ่นเหลือเพียง 28 นายซึ่งแต่เดิมมีจำนวนประมาณ 2,600 นาย ในขณะที่ฝ่ายอเมริกันสูญเสียกำลังรบไป 549 นายจากทั้งหมด 15,000 นาย
การบันไซชาร์จที่ใหญ่ที่สุดในสงครามครั้งที่ 2 เกิดขึ้นระหว่างการรบที่ไซปัน นายพล โยชิสึกุ ซาโต้ รวบรวมทหารญี่ปุ่นเกือบ 4,300 นาย ที่ได้รับบาดเจ็บขณะเดินทาง และพลเรือนบางส่วนซึ่งไม่มีอาวุธจำนวนมาก และออกคำสั่งในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 ให้เข้าปะทะกับกองพันที่ 1 และ 2 ของกรมทหารราบที่ 105 ซึ่งสูญเสียกำลังพลไปเกือบ 2,000 นายในการสู้รบระยะประชิด 15 ชั่วโมง ในที่สุดการโจมตีก็ถูกขับไล่ และทหารญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดที่เข้าร่วมปฏิบัติการก็ถูกสังหาร
ระหว่างการรุกรานแมนจูเรียของโซเวียต ขณะที่กองทัพธงแดงที่ 1 บุกมูตันเชียง กองทัพที่ 5 ของโซเวียตทางใต้ยังคงรุกคืบไปทางตะวันตก โอบล้อมและทำลายกรมทหารราบที่ 278 ของญี่ปุ่น ซึ่งผู้รอดชีวิตได้ตั้งกองกำลังบันไซชาร์จครั้งสุดท้ายดีกว่ายอมแพ้ ในตอนท้ายของวัน เมืองมูตันเชียงทั้งหมดได้ตกอยู่ในมือของโซเวียต และการต่อสู้ก็สิ้นสุดลง หลังจากนั้นไม่นาน กองกำลังหลักของกองทัพคันโตก็วางอาวุธยอมจำนนตามคำสั่งของจักรพรรดิว่ายุทธการที่มูตันเชียงและสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้สิ้นสุดลงแล้ว
ผู้บัญชาการทหารญี่ปุ่นบางคน เช่น นายพลทาดามิจิ คูริบายาชิ ได้สั่งห้ามไม่ให้คนของตนกระทำการบันไซชาร์จ อันที่จริง ชาวอเมริกันประหลาดใจที่ญี่ปุ่นไม่ได้ใช้บันไซชาร์จในสมรภูมิอิโวจิมา