pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา  เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การกีฬา การศึกษาด้านกีฬา นันทนาการ และราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด ให้อำนาจหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
ประวัติ.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาจัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 หมวด 5 ตามมาตรา 14 กำหนดให้กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การกีฬา การศึกษา ด้านกีฬา นันทนาการ และราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด ให้อำนาจหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีส่วนราชการตามมาตรา 15 ดังต่อไปนี้
ตามพระราชกฤษฎีกาโอนกิจการบริหารและอำนาจหน้าที่ของส่วนราชการ ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ส่วนที่ 4 มาตรา 22 ถึงมาตรา 26 ให้โอนทรัพย์สิน งบประมาณหนี้ สิทธิ ภาระผูกพัน ข้าราชการ ลูกจ้าง และอัตรากำลังของกระทรวงศึกษาธิการในส่วนกรมพลศึกษา (ยกเว้นกองยุวกาชาดและกองการลูกเสือ) มาเป็นหน่วยงานในสังกัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มาตรา 27 ให้โอนงานส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ ในสำนักงานพัฒนานโยบายและแผนการประชาสัมพันธ์ กรมประชาสัมพันธ์ มาเป็นสำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มาตรา 28 ให้โอนอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรีในการดำเนินงานเกี่ยวกับหน่วยงานของรัฐดังต่อไปนี้มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
นอกจากโอนอำนาจหน้าที่ที่บัญญัติไว้แจ้งชัดแจ้งชัดที่อื่นให้โอนอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรี ในการดำเนินการเกี่ยวกับกฎหมายดังต่อไปนี้ มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
สุราขาว

สุราขาว หรือ เหล้าขาว คือ สุรากลั่นที่ปราศจากเครื่องย้อมหรือสิ่งผสมปรุงแต่ง มีแรงแอลกอฮอล์ต่ำกว่า 80 ดีกรีเป็นสุราที่ได้จากการควบคุมการหมักและกลั่นอย่างพิถีพิถัน
มีการตรวจสอบวิเคราะห์คุณภาพทุกขั้นตอนในกระบวนการผลิตโดยห้องปฏิบัติการ วิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยและได้รับการอนุญาตจากกรมโรงงานอุตสาหกรรมน้ำที่นำมาใช้ปรุงแต่ง ปรับดีกรีสุราเป็นน้ำที่สะอาดปราศจากแร่ธาตุ จึงทำให้ได้น้ำสุราที่ใสรสชาติชวนดื่ม
ประวัติ.
“หยิงหยาเชิ่งหล่าน” ของจีน (1405–1433) ระบุว่า เซียนหลัว (暹羅, Xiānluó) มีสุราขาวสองแบบ ทั้งสองแบบเป็นสุรากลั่น#เปลี่ยนทาง ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ทูตชาวฝรั่งเศสผู้เดินทางมายังสยามในสมัยอยุธยาตอนกลาง เขียนเกี่ยวกับสุราสยามไว้ดังนี้:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />“แต่เพราะในเมืองร้อนการดองน้ำกระแช่เนื่องๆไป ก็ชักให้ชาวสยามต้องการที่จะทวีแรงสุราให้เมาหนักขึ้น จึงพากันชอบนิยมดื่มแอควาวิตออย่างแรงที่สุดยิ่งกว่าสุราอย่างอื่นๆ ชาวสยามทำสุราอย่างนี้ด้วยข้าว ที่เคยๆทำกันนั้นหมักไว้กับน้ำปูน สุราที่ทำด้วยข้าวนี้ชั้นแรกก็ทำเป็นเบียร์ แต่ชาวสยามไม่ดื่มเบียร์แต่กลับกลั่นเป็นแอควาวิตอ ซึ่งชาวสยามเรียกเหล้า ฝรั่งโปรตุเกสเรียกอาแรก เป็นคำอาหรับ ซึ่งน่าจะแปลว่ากลั่น บางทีก็เรียกว่าเอสเซนส์ ก็คือแอควาวิตออย่างดีนั่นเอง อนึ่ง น้ำส้มสายชูทำด้วยเบียร์ข้าวนั้นด้วยก็มี”
สุราขาวปัจจุบันส่วนใหญ่กลั่นมาจากกากน้ำตาลแทนข้าวเพื่อลดต้นทุนการผลิต
เอฟเอ็มเอ ไอเอ 58 ปูคารา

ไอเอ 58 ปูคารา (FMA IA 58 Pucará) เป็นเครื่องบินที่บินขึ้นในระยะสั้น มีลักษณะคล้ายกับเครื่องโอวี-10 บรองโก เครื่องต้นแบบปูคารา บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1969 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศอาร์เจนตินา ในปีค.ศ. 1975 ซึ่งมีประมาณ 100 เครื่อง
ปูคาราเป็นแผนตามความต้องการของกองทัพอาร์เจนตินาที่ต้องการเครื่องบินสำหรับต่อสู่สงครามกองโจรที่ใช้งานได้กว้างขวาง สามารถวิ่งขึ้นจากสนามหญ้าได้และบำรุงรักษาได้ง่าย
ซาวาจิกะ เอริ

ซาวาจิกะ เอริ (; โรมาจิ: "Sawachika Eri") เป็นหนึ่งในตัวละครจาก หนังสือ/ภาพยนตร์การ์ตูน เรื่องสกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน
ประวัติตามท้องเรื่อง.
เอริ เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของ ซึคาโมโต้ เท็นมะ พ่อของเอริเป็นเศรษฐีชาวอังกฤษ ส่วนแม่ของเธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น เอริจึงไม่ถนัดการใช้ตัวอักษรคันจิ ฐานะทางบ้านของเธอดีมาก และถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ (ชาวยุโรปในญี่ปุ่นมักจะถูกมองว่ามีฐานะดีและมีชีวิตที่หรูหรา) แม้ว่าเอริจะรักพ่อมากแต่พ่อของเธอก็มักจะยุ่งเรื่องงานอยู่เสมอ จนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ และเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่ทำให้ เอริได้เริ่มพัฒนาความรู้สึกของเธอที่มีต่อ ฮาริมะ เคนจิ แม้ว่าเธอจะชอบฮาริมะ แต่เธอก็มักจะไม่ยอมรับกับเพื่อนๆหรือแม้แต่กับตัวเธอเอง เธอพยายามอย่างมากที่จะเกลียดฮาริมะ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อฮาริมะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และพยายามหาทางเข้าหาเขาอยู่ตลอดจนต้องมีปัญหากับเพื่อนสนิทของตัวเองมาแล้วอย่างเท็นมะและมิโคโตะนอกจากนี้เธอก็ยังไม่ค่อยถูกชะตากับยาคุโมะเท่าไรนักเพราะเธอมองยาคุโมะในฐานะคู่แข่งอีกคน เอรินั้นแม้จะเป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีสตางค์แต่เธอก็ไม่ค่อยมีความสุขมากนักซึ่งเธอไม่เคยแสดงส่วนนี้ออกมาให้ใครเห็นและมักจะชอบยิ้มกลบเกลื่อนความในใจแทนแต่กับฮาริมะเธอกลับหลุดได้เกือบตลอดเวลาแม้ภายนอกจะดูเหมือนทะเลาะกันก็ตามทำให้เธอพบว่าเมื่ออยู่กับเขาแล้วนั้นเธอกลับเป็นตัวของตัวเธอเองมากกว่าเวลาอื่นๆซึ่งจากตรงนี้ทำให้เธอแอบชอบฮาริมะ(แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี)ถึงแม้จะถูกแซวจากเพื่อนๆก็ตาม
ฮาริมะมักเรียกเอริด้วยชื่อเล่นว่า "คุณหนู" ขณะที่เอริเรียกฮาริมะว่า "หนวด"
ชุดตัวอักษรแมนจู

ชุดตัวอักษรแมนจู (แมนจู: ᠮᠠᠨ᠋ᠵᡠ<br>ᡥᡝᡵᡤᡝᠨ; ; พินอิน: mǎn wén "หม่าน เหวิน",) เริ่มปรากฏเมื่อ พ.ศ. 2142 ประดิษฐ์โดยผู้นำชาวแมนจู นูร์ฮาจี ผู้สถาปนารัฐแมนจู พัฒนามาจากอักษรมองโกเลียโบราณ มีการปรับปรุงเล็กน้อยเมื่อ พ.ศ. 2175 เมื่อชาวแมนจูสถาปนาราชวงศ์ชิงเมื่อ พ.ศ. 2187 ช่วง 200 ปีแรก ภาษาแมนจูเป็นภาษาราชการหลักและใช้เป็นภาษากลาง เมื่อราว พ.ศ. 2393 ชาวแมนจูจำนวนมากหันมาใช้ภาษาจีนและเขียนภาษาแมนจูด้วยอักษรจีนจนกระทั่งสิ้นสุดราชวงศ์ชิง 
อักษรในชุดนี้เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา อักษรแต่ละตัวมีรูปต้นคำ กลางคำและท้ายคำ สระมีรูปแยกต่างหาก อักษรบางตัวมีรูปร่างต่างไปขึ้นกับว่าสระมาก่อนหรือตามหลังอักษรนั้น
ยางลบ

ยางลบ (อเมริกัน: eraser บริติช:rubber) คือเครื่องเขียนชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับลบรอยดินสอหรือปากกาที่เขียนบนวัสดุอย่างหนึ่งเช่นกระดาษ โดยใช้ยางลบถูไปมาจนรอยเขียนหายไป และดินสอส่วนมากมักจะมียางลบติดมาด้วยเพื่อใช้ควบคู่กัน ยางลบนั้นทำมาจากยางเป็นหลัก แต่สำหรับยางลบที่ใช้งานเฉพาะทางก็อาจผลิตด้วยไวนิล พลาสติก หรือยางธรรมชาติอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนมากจะพบเป็นสีขาว แต่ก็สามารถผลิตให้เป็นสีอื่น ๆ ได้เพื่อความสวยงาม 
ประวัติ.
ผู้คนในสมัยก่อนที่จะมียางลบ พวกเขาใช้ขนมปังสีขาวที่ไม่มีขอบเพื่อลบรอยดินสอแกรไฟต์และถ่านหิน ซึ่งวิธีนี้บางครั้งยังมีการใช้อยู่โดยศิลปินสมัยใหม่
ในปี ค.ศ. 1770 วิศวกรชาวอังกฤษชื่อ เอดเวิร์ด แนร์น (Edward Nairne) ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นยางลบที่ทำจากยางเป็นคนแรก เหตุที่แนร์นค้นพบยางลบคือเขาไปหยิบก้อนยางแทนที่จะเป็นขนมปังมาถูรอยดินสอโดยไม่ได้ตั้งใจ และค้นพบคุณสมบัติในการลบของยาง จากนั้นจึงเริ่มผลิตยางลบออกขาย และมีการรายงานว่ายางลบของเขามีราคา 3 ชิลลิงต่อครึ่งลูกบาศก์นิ้ว ซึ่งแพงมากในสมัยนั้น
อย่างไรก็ตาม ยางลบก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสะดวกสบายไปมากกว่าขนมปัง เนื่องจากยางลบในขณะนั้นสามารถเน่าเสียและย่อยสลายได้เหมือนขนมปัง ต่อมาในปี ค.ศ. 1839 ชาลส์ กู๊ดเยียร์ (Charles Goodyear) ค้นพบกระบวนการวัลคาไนเซชัน (vulcanization) ซึ่งเป็นวิธีการรักษายางและทำให้เป็นวัสดุที่คงทนถาวร ยางลบที่ทำจากยางวัลคาไนซ์จึงเป็นที่นิยมจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1858 ไฮเมน ลิปแมน (Hymen Lipman) จากฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จดสิทธิบัตรในการติดยางลบเข้ากับปลายดินสออีกข้างหนึ่งเป็นครั้งแรก แต่ในภายหลังถูกยกเลิกเนื่องจากเป็นเพียงการนำอุปกรณ์สองชนิดประกอบเข้าด้วยกัน มากกว่าที่จะเป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่
อักษรมองโกเลีย

อักษรมองโกเลีย  เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษามองโกเลีย
เมื่อพ.ศ. 1751 เจงกิสข่านรบชนะไนมันและนำอักษรอุยกูร์ ตาตาร์-ตอนกา ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นอักษรอุยกูร์ มาเขียนภาษามองโกเลีย อักษรอุยกูร์เหล่านี้มาจากอักษรซอกเดีย ที่มาจากอักษรอราเมอิกอีกต่อหนึ่ง 
ระหว่างพ.ศ. 1800 – 2000 ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรจีน อักษรอาหรับและอักษรพักปา ในช่วงที่ได้รับอิทธิพลจากสหภาพโซเวียต ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2474 และใช้อักษรซีริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2480 ใน พ.ศ. 2484 รัฐบาลออกกฎหมายล้มเลิกอักษรมองโกเลีย แต่ได้มีการฟื้นฟูอักษรดังกล่าวอีกเมื่อ พ.ศ. 2537 ปัจจุบันมีการสอนการใช้อักษรนี้ในโรงเรียน ประชาชนราวครึ่งหนึ่งในมองโกเลียรู้อักษรนี้นิดหน่อยหรือไม่รู้เลย ส่วนใหญ่จะอ่านได้เฉพาะอักษรซีริลลิก อักษรมองโกเลียนี้ยังใช้อยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในประเทศจีน 
อักษรนี้แยกสระและพยัญชนะออกจากกัน เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง บรรทัดจากซ้ายไปขวา ซึ่งต่างจากอักษรที่เขียนในแนวตั้งอื่นๆที่มักจะเขียนจากขวาไปซ้าย อักษรมีรูปร่างต่างกันขึ้นกับตำแหน่งภายในคำ
ยูนิโคด.
อักษรมองโกเลียได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดใน ช่วงรหัส U+1800–U+18AF
น้ำมะนาว

น้ำมะนาว  คือน้ำผลไม้ที่คั้นมาจากมะนาว เป็นน้ำผลไม้ที่คนนิยมไม่แพ้น้ำส้ม ปกติน้ำที่คั้นจากมะนาวนั้นผู้คนจะไม่นิยมนำมาบริโภคทันทีเพราะมีรสชาติที่เปรี้ยวจัด ซึ่งต้องผ่านการปรุงรสก่อนถึงจะนำไปบริโภคได้ มีลักษณะคล้ายน้ำเลมอน (lemonade) ที่คั้นจากผลเลมอน
น้ำส้ม

น้ำส้ม คือน้ำผลไม้ที่คั้นมาจากผลส้มตามชื่อ เป็นน้ำผลไม้ที่มีคนนิยมดื่มมาก เพราะเตรียมง่าย และให้คุณค่าทางอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีวิตามินซีสูง
น้ำแร่

น้ำแร่  คือน้ำชนิดหนึ่งที่มีแร่ธาตุผสมในอัตราสูงกว่าน้ำปกติ ได้จากแหล่งน้ำธรรมชาติ เป็นน้ำที่ผู้คนนำมาใช้ดื่มและอาบ โดยที่ผู้คนเชื่อว่าการดื่มน้ำแร่นั้นจะช่วยบำรุงสุขภาพ ซึ่งปัจจุบันได้มีผู้ผลิตน้ำดื่มหลายรายที่นำน้ำแร่ธรรมชาติมาบรรจุขวดเป็นสินค้าขาย และการอาบน้ำแร่นั้นเชื่อว่าเป็นการช่วยในการบำรุงผิวพรรณ นอกจากนี้ ยังมีผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่มีน้ำแร่เป็นส่วนประกอบ เช่น สเปรย์น้ำแร่ใช้ฉีดที่ผิวหน้า ซึ่งว่ากันว่ามีสรรพคุณในการทำให้หน้าสดชื่นและผ่อนคลายความตึงเครียด
น้ำแร่ที่สำคัญของโลกมีเช่น น้ำแร่ซัมซัม
องค์ประกอบ.
น้ำที่มีไอออนของ แคลเซียม และ แมกนีเซียม ละลายอยู่มาก จะถูกเรียกว่า "น้ำแข็ง"; น้ำที่มีไอออนของแคลเซียมและแมกนีเซียมละลายอยู่ในปริมาณน้อยจะเรียกว่า "น้ำอ่อน"
องค์การอาหารและยา (FDA) ของสหรัฐอเมริกาจัดประเภทน้ำแร่เป็นน้ำที่มี ของแข็งที่ละลายทั้งหมด (TDS) อย่างน้อย 250 parts per million (ppm) ซึ่งมาจากแหล่งน้ำใต้ดินที่ได้รับการปกป้องทางธรณีวิทยาและทางกายภาพ ไม่สามารถเติมแร่ธาตุเพิ่มเติมลงในน้ำนี้ได้
ใน สหภาพยุโรป น้ำบรรจุขวดสามารถเรียกว่าน้ำแร่ได้เมื่อมันถูกบรรจุที่แหล่งน้ำและได้รับการบำบัดน้อยหรือไม่มีการบำบัดเลย อนุญาตให้มีการกำจัด เหล็ก, แมงกานีส, กำมะถัน และ สารหนู ผ่านกระบวนการ decantation, filtration หรือการบำบัดด้วยอากาศที่อุดมด้วย โอโซน ตราบเท่าที่การบำบัดนี้ไม่เปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของน้ำในด้านสารที่สำคัญที่ให้คุณสมบัติของน้ำดังกล่าว การเติมสิ่งใด ๆ นอกเหนือจาก คาร์บอนไดออกไซด์ ซึ่งอาจถูกเติม, ลบหรือรี-แนะนำด้วยวิธีทางกายภาพเท่านั้น ไม่มีการบำบัดฆ่าเชื้อหรือการเติมสารที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรียใด ๆ 
ผลกระทบต่อสุขภาพ.
การทบทวนโดย องค์การอนามัยโลก พบว่าการบริโภคน้ำที่มีความแข็งมากขึ้น ซึ่งมีแร่ธาตุในปริมาณสูง เช่น แมกนีเซียมและอาจจะเป็นแคลเซียม สามารถลดอัตราการเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดหัวใจได้เล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ปริมาณแร่ธาตุมีความแตกต่างกันมากระหว่างแบรนด์ต่าง ๆ ของน้ำแร่ และน้ำประปาอาจมีปริมาณแร่ธาตุที่คล้ายกันหรือสูงกว่า การศึกษาหนึ่งพบว่าปริมาณแร่ธาตุเฉลี่ยของน้ำแร่ในอเมริกาเหนือต่ำกว่าของน้ำประปา แม้ว่าค่าต่าง ๆ จะมีความแตกต่างกันมากในทั้งสองกลุ่ม นอกจากนี้ แหล่งแร่ธาตุอื่น ๆ ในอาหารอาจมีความคุ้มค่ามากกว่าและมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยกว่าน้ำแร่บรรจุขวด
แพลลัส

แพลลัส  ในตำนานเทพปกรณัมกรีก มีเทพและเทพีหลายองค์ที่มีนามว่า "แพลลัส" อีกทั้งยังรวมไปถึงเจ้าชายองค์หนึ่งด้วย
เทพีแพลลัสองค์แรกนั้นเป็นฉายาของอะธีนา บางแหล่งอ้างว่า เทพีแพลลัส เป็นเพื่อนเล่นขององค์เทพี ซึ่งเทพีแพลลัสเป็นพระธิดาของเทพไทรทัน หรือเทพไทรโทนิส ซึ่งเป็นพระบิดาอุปถัมภ์ของนาง วันหนึ่ง ขณะที่เทพีแพลลัสและเทพีอะทีนากำลังทะเลาะกันอยู่นั้น เทพซูส ก็ปรากฏร่างต่อหน้าทั้งสองพร้อมกับโล่ของพระองค์ ด้วยความตกใจกลัวจึงทำให้เทพีแพลลัสลืมหลบการโจมตีของเทพีอะทีนา นางได้เสียชีวิต และเทพีอะทีนาโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของนางและเปลี่ยนนามของนางเป็น "แพลลัส อะทีนา" นอกจากนี้เทพีอะทีนายังแกะสลักรูปปั้นของเทพีแพลลัสจากลำต้นของต้นไม้ซึ่งเรียกว่าพัลเลเดียม (Palladium) ซึ่งเทพีอะทีนาได้ทิ้งไว้กับเทพซูส ต่อมาอิเล็กตรา ผู้ถูกเกี้ยวโดยเทพซูสได้หนีพระองค์โดยการซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เมื่อเทพซูสพบตัวอิเล็กตรา พระองค์ได้โยนรูปปั้นลงไปยังดินแดนแห่งอิเลียม (Ilium) หรือซึ่งก็คือกรุงทรอย นั่นเอง และ ณ ที่นี้อีลัส ได้สร้างวิหารเก็บรูปปั้นของเทพีแพลลัสเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีบางแหล่งได้อ้างว่าแพลลัสเป็นเทพเจ้าเก่าแก่ที่ถูกรวมเข้ากับเทพีอะทีนาโดยชาวเอเธนส์เอง
แพลลัสยังเป็นไททันตนหนึ่งอีกด้วย ไททันแพลลัสเป็นโอรสของไททันคริอุซ และเทพียูริเบีย และเป็นพระสวามีของเทพีสติกซ์ ด้วย พระองค์เป็นพระบิดาของเทพซีลุส เทพีไนกี้ เทพคราตอส และเทพีไบอา (และบางครั้งยังเป็นพระบิดาของเทพีอีออส และไททันเซเรเน่ ด้วย) เทพแพลลัสองค์นี้เป็นเทพแห่งปัญญา อาอีซอนหรืออาอีธอน คือชื่อของม้าของพระองค์
เทพมีปีกเก่าแก่องค์หนึ่งก็มีนามว่าแพลลัสเช่นกัน ซึ่งปีกของพระองค์จะอยู่ที่ข้อเท้า หรือไม่ก็กลางหลัง เช่นเดียวกับเทพีติดปีกยุคเก่าแก่องค์อื่น ๆ ตามที่ตำนานหนึ่งได้กล่าวไว้ เทพแพลลัสองค์นี้เป็นพระบิดาของเทพีอะทีนาและได้พยายามข่มขืนนาง องค์เทพีจึงสังหารเทพแพลลัสและฉีกผิวหนังของพระองค์มาทำเป็นโล่อีจิส
สติกซ์

สติกซ์  เป็นพระธิดาของไททันโอเชียนัส (Oceanus) และไททันเทธีส (Tethys) และเป็นมเหสีของเทพพาลลัส (Pallas) ลูกๆ ของนางคือเทพซีลุส (Zelus) เทพีไนกี้ (Nike) เทพคราตอส (Cratos) และเทพีไบอา (Bia) (และบางครั้งยังรวมไปถึงเทพีอีออส (Eos) อีกด้วย)
เทพีสติกซ์ช่วยเหลือเทพซุส (Zeus) ในสงครามกับเหล่าไททันที่เรียกว่า ไททันโนมาเคีย (Titanomachia) นางเป็นองค์แรกที่เข้าช่วยเหลือมหาเทพ ด้วยเหตุนี้เองนามของนางจึงได้รับเกียรติให้เป็นข้อผูกมัดคำสาบานของเหล่าทวยเทพ
กระบี่ (อาวุธ)

กระบี่ คืออาวุธที่มีลักษณะคล้ายดาบ แต่มีน้ำหนักเบากว่า ลักษณะเรียวแหลม มีปลายแหลม เน้นใช้ในการแทงมากกว่าฟัน อาจมีคมเพียงด้านใดด้านหนึ่งหรือมีท้ง 2 ด้าน ข้อแตกต่างจากดาบคือ น้ำหนักส่วนใหญ่ของกระบี่จะอยู่ที่ด้ามจับ เพื่อให้เกิดความคล่องแคล่วและพลิกแพลงได้ง่ายในการจ้วงแทง เพราะกระบี่เน้นการแทงเป็นสำคัญ ในขณะที่น้ำหนักส่วนใหญ่ของดาบ จะอยู่ที่ใบดาบ เพื่อให้การฟันมีน้ำหนัก เพราะดาบเน้นการฟันและตัด อาวุธกระบี่ของไทย จะมีลักษณะและการใช้งานเหมือนกับอาวุธของชาวตะวันตกที่เรียกว่า "Rapier" จึงอาจกล่าวได้ว่า "Rapier" แปลว่า "กระบี่" นั่นเอง
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายว่า อาวุธชนิดหนึ่ง ใบแบนยาว ปลายแหลม มีคมข้างหนึ่งหรือทั้ง 2 ข้าง ด้ามสั้น ที่ด้ามถืออาจมีโกร่งหรือไม่มีก็ได้ มีฝัก
อำเภอเสาไห้

เสาไห้ เป็นอำเภอในจังหวัดสระบุรี เลื่องชื่อในด้านประเพณีการแข่งเรือยาว ผ้าทอ และข้าวสาร จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2437 โดยแต่เดิมเป็นตัวเมืองสระบุรีมาก่อน (ปัจจุบันเป็นตำบลเมืองเก่า) มีตำนานเล่าว่าชื่ออำเภอนี้ได้มาจากตำนานแม่นางตะเคียนเสาร้องไห้ซึ่งเป็นเสาศักดิ์สิทธิ์คู่เมืองเสาไห้ ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ที่วัดสูง 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเสาไห้มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ตำนานชื่ออำเภอ.
ชื่ออำเภอเสาไห้เป็นการกร่อนคำมาจากคำว่า "เสาร้องไห้" เป็นตำนานเรื่องเล่าของเสาไม้ตะเคียนทองซึ่งมีขนาดความยาว 13 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 0.75 เมตร นับว่ามีขนาดใหญ่ต้นหนึ่งที่ไม่ได้รับการคัดเลือกเป็นเสาเอกในการสร้างปราสาทราชวังที่ประทับเชื้อพระวงศ์ต่าง ๆ ในต้นรัชกาลกรุงรัตนโกสินทร์ นางตะเคียนที่สิงสถิตอยู่เสียใจมาก ตกกลางคืนจึงแสดงอภินิหารลอยทวนน้ำขึ้นมา ขณะลอยมานั้นชาวบ้านริมน้ำได้ยินเสียงร้องไห้ และเสาดังกล่าวได้มาจมลงในบริเวณคุ้งน้ำป่าสัก ห่างจากที่ว่าการอำเภอเสาไห้ปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 50 เมตร บริเวณนั้นจึงถูกเรียกว่า "สาวร้องไห้" ต่อมาเหลือเพียงคำว่า "เสาไห้"
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเสาไห้แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 103 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเสาไห้ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อิลยูชิน อิล-76

อิลยูชิน อิล-76 (สัญลักษณ์เนโท: Candid) เป็นอากาศยานลำเลียงขนส่งขนาดหนักพิสัยไกล อิล-76 ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ปี 1971 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1971 และส่งมอบให้กับกองทัพอากาศโซเวียต เมื่อปี 1974 ส่งมอบให้กับสายการบินแอโรฟลอตในปี 1976
อิล-76 เป็นเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต โดยรุ่นที่ใช้งานทางทหารจะมีป้อมปืนท้าย อิล-76 ได้รับการดัดแปลงให้บรรทุกเชื้อเพลิงเพื่อใช้สำหรับเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศให้กับเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดเช่น ตูโปเลฟ ตู-22 (แบคไฟร์) อิล-76 ได้ทำสถิติความเร็วและความสูงที่สำคัญคือ ขึ้นสูงสุดที่ระยะ 2,000 เมตร โดยมีน้ำหนักบรรทุก 70,121 กิโลกรัม
ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4

ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4  เอ็ม-4 (ไบซัน) เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดหนัก 4 เครื่องยนต์ ประกฎตัวครั้งแรกในวันกรรมกร ปี ค.ศ. 1954 เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดเดียวกับ บี-52 สตราโตฟอสเตรส ของสหรัฐอเมริกา มีการสร้างขึ้นมา 3 รุ่นคือ
ร็อกเวลล์ B-1 แลนเซอร์

ร็อกเวลล์ B-1 แลนเซอร์  เป็นเครื่องบินเจ็ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เพื่อใช้แทนบี-52 สตราโตฟอสเตรส บี-1 มีขนาดเล็กกว่าบี-52 และสามารถบรรทุกอาวุธได้มากกว่า 2 เท่า บินเร็วมากกว่า 2 เท่า โดยใช้ระยะทางบินขึ้นสั้นกว่าบี-52
ประวัติ.
B-1 ถูกสร้างขึ้นในยุคของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ซึ่งถูกสร้างขึ้นในรุ่นแรกคือ บี-1เอ บินขึ้นครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1974 หมายเลข 74-0158 ด้วยราคาที่สูงมากทำให้ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ก็ได้สั้งยกเลิกโครงการ บี-1 ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1977 แต่หน่วยข้อมูลข่าวสารที่หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯสืบทราบว่าทางฝ่ายสหภาพโซเวียตยังทำการพัฒนเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์แบบใหม่อยู่อย่างจริงจัง จึงทำให้กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯสั่งรีบดำเนินการโครงการ บี-1 ขึ้นอีกครั้ง โดยได้มีการแก้ไขบางอย่างจนได้ชื่อว่า บี-1 แลนเซอร์ ซึ่งเป็นการพัฒนาจากรุ่นเอมาเป็นรุ่นบี และได้มีการพัฒนาพื้นที่หน้าตัดของรุ่นบีให้ลดการปะทะเรดาร์ของข้าศึกให้น้อยลง และมีประสิทธิภาพการประหยัดน้ำมันสูงกว่าด้วย มีการปรับเปลี่ยนการใช้งานอวิโอนิกส์และสรรพวุธแบบใหม่ ผลที่ได้คือน้ำหนักวิ่งขึ้นจากเดิมรุ่นบี-1เอ ที่มีน้ำหนัก 180 ต้น เพิ่มขึ้นเป็น 217 ต้นในรุ่นบี-1บี แต่ลำตัวได้สร้างจากวัสดุไทเทเนียมคุณภาพต่ำเนื่องมาจากสภาคองเกรสปรับตัดงบประมาณลง 
เครื่องต้นแบบB-1B หมายเลข 82-001 ได้เข้าสู่ขั้นตอนการทดสอบบินในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1983 เครื่องบินที่ออกจากสายการผลิตเครื่องแรกคือเครื่องหมายเลข 83-0065 ขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จนผลิตมาถึงเครื่องที่ 100 ซึ่งเป็นเครื่องสุดท้ายที่มีการผลิตมาคือเครื่องหมายเลข 86-0140 โดยได้บินออกจากโรงงานที่เมืองปาล์มเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อปี ค.ศ. 1989
บี-1 ได้รับการออกแบบมาให้บินโดยใช้เพดานบินต่ำเพียง 500 ฟุตเพื่อหลบเรดาร์ โครงการบี-1 ต้องใช้ชิ้นส่วนที่ผลิตจากบริษัทต่าง ๆ กว่า 5,000 บริษัท จาก 47 รัฐ และมีราคาสูงมากในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1977 เนื่องจากงบประมาณในการสร้าง บี-1 นั้นมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกามาก 
รายละเอียด บี-1เอ แลนเซอร์.
ข้อมูลจำเพาะ
รังษี เสรีชัย

รังษี เสรีชัย ชื่อจริงว่า รังษี เสรีชัยใจมุ่ง เกิดเมื่อ พ.ศ. 2507 นักร้องลูกทุ่งชายชื่อดัง อดีตข้าราชการการเมืองประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เขามีเสียงดี หน้าตาหล่อเหลา และมีผลงานเพลงเป็นที่รู้จักของแฟนเพลงทั่วไปหลายเพลง รังษี เสรีชัย โด่งดังมาจากเพลง " น้ำกรดแช่เย็น"
ประวัติ.
รังษี เสรีชัย เดิมมีชื่อจริงว่า สมชาย ใจมุ่ง มีชื่อเล่นว่า หนุ่ม เป็นชาว จ.ราชบุรี ตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน เขาชอบการร้องเพลงลูกทุ่งมาโดยตลอด หลายครั้งครูที่โรงเรียนก็ลงโทษเขาเมื่อกระทำความผิดต่างๆด้วยการให้ไปยืนร้องเพลงที่หน้าเสาธง หรือหลังพิธีสวดมนต์ของทางโรงเรียน (โรงเรียนคริสต์) เขาก็มีหน้าที่นำนักเรียนร้องเพลงสวด นอกจากนั้น ก็ยังชอบไปสมัครประกวดร้องเพลงที่สถานีวิทยาท้องถิ่นจัดอยู่เสนอ และก็ยังไปร่วมวงอยู่ในวงแตรวง และร้องเพลงเชียร์รำวง ด้วยความสนใจในเรื่องเสียงเพลงอย่างมาก ทำให้เขาตัดสินใจหยุดการศึกษาไว้ที่แค่ชั้นประถม 7. เท่านั้น แต่เป็นที่น่าประหลาดใจก็คือรังษี ไม่เคยชนะการประกวดรายการอะไรเลย
เมื่อตอนอายุประมาณ 19 ปี เพื่อนคนหนึ่งได้พารังษี เสรีชัยไปสมัครประกวดร้องเพลงที่จัดโดยสวนอาหารแห่งหนึ่งชื่อ " ตุ๊กตา " ปรากฏว่าการประกวดจบลงที่แค่รอบ 2 โดยไม่มีการแจ้งสาเหตุ แต่ในระหว่างนั้น สรรเสริญ รุ่งเสรีชัย ได้เห็นแววดังของนักร้องหนุ่ม จึงชักชวนรังษี มาบันทึกแผ่นเสียง พร้อมกับตั้งชื่อให้เขา โดยชื่อนั้นนำมาจากชื่อค่ายภาณุรังษี ส่วนนามสกุลนั้นก็นำมาจากนามสกุล รุ่งเสรีชัยของเขาเอง
รังษีบันทึกเสียงในผลงานเพลงชุดแรกรวม 14 เพลง และระหว่างที่รอการโปรโมตให้เพลงติดตลาด
รังษีได้กลับไปบวชเป็นพระ ระหว่างนั้นเพลง " น้ำกรดแช่เย็น " และ "ร้องไห้ปลายนา" ของเขาก็เกิดดังนั้นมา นายทุนจึงเตรียมตั้งวงดนตรีรอ และเมื่อรังษีสึกออกมา ก็ได้เริ่มเดินสายทันที และออกแสดงครั้งแรกวันที่ 31 ธันวาคม 2525 ที่วัดท่าแร้ง ปรากฏว่า ได้รับการต้อนรับจากแฟนเพลงล้นหลาม เพราะแม้จะเก็บค่าชมคนละ 10 - 15 บาท ก็ยังเก็บเงินได้ถึง 2 แสนบาท คิดเป็นจำนวนผู้
มาชมก็ราวหมื่นคน รังษี เสรีชัย ได้แจ้งเกิดในถนนสายลูกทุ่งเต็มตัว
รังษีออกเดินสายอยู่นานราว 3 ปี ระหว่างนั้น รังษีก็มีผลงานเพลงคู่ร่วมกับศิลปินร่วมค่ายอย่างศิรินทรา นิยากร ออกมาด้วย ก่อนที่จะออกมาทำวงเอง และมีผลงานตามมาอีกหลายชุด ก่อนที่ชื่อเสียงจะตกต่ำ จึงหันไปทำธุรกิจร้านอาหารตามจังหวัดต่างๆ รวมทั้งที่สระบุรี และลงเล่นการเมืองท้องถิ่นโดยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาล อ.มวกเหล็ก ช่วงปี 2543 - 2547 รวมทั้งพยายามขยับมาเล่นการเมืองระดับประเทศ ด้วยการสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคมหาชน เขต 2 จ.สระบุรี 2548 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
Ш

Sha (Ш, ш) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียงพยัญชนะ // หรือ // ซึ่งออกเสียงคล้ายกับ sh ในภาษาอังกฤษ ch ในภาษาฝรั่งเศส sch ในภาษาเยอรมัน ş ในภาษาตุรกี หรือ sz ในภาษาโปแลนด์ ส่วนกลุ่มภาษาสลาวิกที่ใช้อักษรละตินจะเขียนอักษร š แทนเสียงดังกล่าว ซึ่งนักภาษาศาสตร์ก็ใช้อักษร š สำหรับถ่ายอักษร Ш ไปเป็นอักษรละตินเช่นกัน
ลักษณะตัวพิมพ์ของอักษรนี้มีรูปร่างคล้ายอักษรละติน W หรือเหมือนยิ่งกว่าโดยนำอักษร E มาวางตะแคง อักษร Ш ถูกใช้ในทางที่หลากหลาย อย่างในทางคณิตศาสตร์ Tate-Shafarevich group จะใช้สัญลักษณ์เป็น Ш ซึ่งแนะนำให้ใช้เป็นครั้งแรกโดย เจ. ดับบลิว. เอส. แคสเซลส์ (ก่อนหน้านั้นใช้สัญลักษณ์ TS ซึ่งไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษ) และในอีกทางหนึ่ง รูปแบบของกราฟที่คล้ายอักษร Ш และได้ชื่อว่า "Shah function" ก็เป็นส่วนหนึ่งของฟังก์ชัน Dirac comb
สัทอักษร // เป็นการอธิบายเสียงเสียดแทรกหลังปุ่มเหงือกแบบไม่ก้อง เนื่องจากเสียงประเภทนี้เป็นสาเหตุหลักที่อักษรกลาโกลิตและอักษรซีริลลิกต้องประดิษฐ์ขึ้น เพราะเสียงเหล่านี้ไม่สามารถเขียนให้อยู่ในรูปของอักษรละตินหรืออักษรกรีก โดยที่ไม่ใช้เครื่องหมายเสริมอักษรหรือทวิอักษรได้ ภาษาในกลุ่มสลาวิกจึงมีอักษรแทนเสียงเสียดแทรกและเสียงกึ่งเสียดแทรกมากมาย และอักษร Sha เองก็เป็นหนึ่งในนั้น
อำเภอเมืองสุโขทัย

เมืองสุโขทัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุโขทัย โดยถือเป็นศูนย์กลางการบริหารราชการ ศูนย์กลางธุรกิจ และวัฒนธรรมของจังหวัด
ประวัติศาสตร์.
เดิมอำเภอดังกล่าวเป็นเมืองเอกของจังหวัดศุโขไทย (สะกดตามราชกิจจานุเบกษาใน พ.ศ. 2460) เดิมชื่อว่า อำเภอเมือง ซึ่งใน พ.ศ. 2460 อำเภอนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอธานี จนเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2475 ได้ยุบอำเภอธานีและเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอสุโขทัยธานี ขึ้นต่อจังหวัดสวรรคโลก 
ภายหลังใน พ.ศ. 2482 ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อจังหวัดสวรรคโลกเป็นจังหวัดสุโขทัย จึงได้ยกอำเภอสุโขทัยธานีเป็นศูนย์กลางของจังหวัด และได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอเมืองสุโขทัย
และเนื่องจากอาณาเขตในอำเภอเมืองสุโขทัยนั้นกว้างขวางขึ้น ทำให้ไม่สะดวกต่อการติดต่อทางราชการ ซึ่งต่อมาได้มีการแบ่งพื้นที่การปกครองต่อมา ดังนี้
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองสุโขทัยตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองสุโขทัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 97 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองสุโขทัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
คนปีศาจ

คนปีศาจ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย นาโอกิ อุราซาว่า เรื่องราวแนวสืบสวนลึกลับสยองขวัญ (ผู้เขียนเดียวกับเรื่อง 20th Century Boys และ ตามล่านักฆ่าแอนดรอยด์) ได้รับรางวัลชนะเลิศในงาน Media Arts ครั้งที่ 1 ของทบวงวัฒนธรรมญี่ปุ่น
เนื้อเรื่อง.
ณ เมืองดึสเซิลดอร์ฟ เยอรมนีตะวันตก วันหนึ่งในปีค.ศ. 1986 เคนโซ เทมมะ หมอชาวญี่ปุ่นซึ่งทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลไอซเลอร์ ได้ขัดคำสั่งของผู้อำนวยการโรงพยาบาลโดยปฏิเสธการรักษานายกเทศมนตรี เพื่อช่วยชีวิต โยฮัน ลีแบร์ท เด็กชายฝาแฝดคนหนึ่ง เนื่องจากถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลก่อน จึงทำให้เขาตกที่นั่งลำบากในหน้าที่การงานและถูกลูกสาวผู้อำนวยการถอนหมั้น แต่ทว่าต่อมาเกิดการตายอย่างผิดปกติของผู้อำนวยการโรงพยาบาลและแพทย์ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งแทนเขา จนทำให้เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกศัลยแพทย์ในที่สุด แม้เขาจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยแต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆว่าเขาเป็นคนร้าย
9 ปีต่อมา โยฮัน ที่หายตัวไปจากรพ.ในวันนั้น ได้ออกมาสารภาพว่า ตนเป็นผู้ฆ่าผู้อำนวยการ เทมมะ จึงได้ตามไล่ล่าโยฮันด้วยตนเอง ในขณะที่ตนเองนั้นได้ถูกตำรวจตามจับ เพราะต้องสงสัยว่าเป็นคนร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเสียเอง
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>1464432</id>
 <revision>
 <id>12496796</id>
 <parentid>12421029</parentid>
 <timestamp>2025-08-25T08:44:03Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Narutzy</username>
 <id>179988</id>
 </contributor>
 <origin>12496796</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
มุฮัรร็อม

มุฮัรร็อม  หรือที่คนไทยบางคนรู้จักกันในนาม "มะหะหร่ำ" เป็นเดือนแรกของปฏิทินฮิจเราะห์หรือปฏิทินอิสลาม เป็นเดือนที่มุสลิมชีอะฮ์ไว้อาลัยต่ออิหม่ามฮุซัยน์ หลานตาศาสนทูตมุฮัมมัด ตั้งแต่วันที่ 1 จนถึงวันที่ 10 หรือที่เรียกว่าวันอาชูรออ์ มุสลิมในประเทศไทยและมาเลเซียจะร่วมกันทำขนมบูโบซูรอ หรือที่ชาวชีอะฮ์ในไทยเรียกว่า "หะยีส่า"
จังหวัดโทจิงิ

จังหวัดโทจิงิ (; โรมาจิ: "Tochigi-ken"; : โทจิงิเก็ง) เป็นจังหวัดหนึ่งในภูมิภาคคันโตบนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น มีเมืองหลวงคืออุตสึโนมิยะซึ่งมีชื่อเสียงในด้านร้านขายเกี๊ยวซ่าเลิศรส และยังมีศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาคคันโตทางตอนเหนือได้แก่เบลล์มอลล์
ภูมิศาสตร์และการปกครอง.
จังหวัดโทจิงิมีพื้นที่ 6,408.09 ตารางกิโลเมตร จังหวัดโทจิงิไม่มีชายฝั่งทะเล ตั้งอยู่ทางตอนบนของภูมิภาคคันโต และมีอาณาเขตติดต่อกับภูมิภาคโทโฮกุ โดยพรมแดนด้านทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดฟูกูชิมะ ส่วนอีกสามด้านล้อมรอบด้วยจังหวัดในภูมิภาคคันโตสามจังหวัด โดยพรมแดนส่วนใหญ่ติดต่อกับจังหวัดอิบารากิและจังหวัดกุมมะ และมีพรมแดนสั้น ๆ ทางทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดไซตามะ
พื้นที่ประมาณร้อยละ 21 ของจังหวัดโทจิงิอยู่ในเขตอุทยาน อุทยานแห่งชาติสองแห่งมีพื้นที่คาบเกี่ยวกับจังหวัดโทจิงิ ได้แก่อุทยานแห่งชาตินิกโกและอุทยานแห่งชาติโอเซะ และนอกจากนี้ยังมีอุทยานระดับจังหวัดอีก 8 แห่ง
เขตการปกครอง.
จังหวัดโทจิงิประกอบด้วย 14 นคร 5 อำเภอ และ 11 เมือง พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 14 นครในจังหวัดโทจิงิมีพื้นที่รวมกัน 5,053.84 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 78.87 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,731,571 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 87.71 ของประชากรทั้งจังหวัด
อำเภอและเมือง.
จังหวัดโทจิงิมี 5 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
สถานที่ท่องเที่ยว.
นครนิกโกในจังหวัดโทจิงิ เป็นที่ตั้งของศาลเจ้าและวัดที่องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก นครนิกโกนี้ใช้เวลาเดินทางโดยรถไฟจากกรุงโตเกียวเพียง 1 ชั่วโมง
แหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ ได้แก่ เมืองนาซุ ซึ่งมีชื่อเสียงในด้านรีสอร์ตน้ำพุร้อน รีสอร์ตสกี และแหล่งผลิตเหล้าสาเก เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของตำหนักที่ประทับประจำราชวงศ์ มีสถานีรถไฟนาซุ-ชิโอบาระเป็นสถานีใหญ่ที่รองรับขบวนรถด่วนชิงกันเซ็ง รีสอร์ตน้ำพุร้อนที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่งอยู่ที่คินูงาวะ
สวนสัตว์ภูเก็ต

สวนสัตว์ภูเก็ต เป็นอดีตสวนสัตว์เอกชนในประเทศไทย บนพื้นที่ 62 ไร่ เปิดเมื่อ พ.ศ. 2539 ปัจจุบันสวนสัตว์ได้ปิดให้บริการลงในปี พ.ศ. 2563 ตั้งอยู่ ตำบลฉลอง อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต เป็นสวนสัตว์ขนาดเล็ก มีสัตว์หลายชนิด เช่น เสือ อูฐ กวาง ตัวเงินตัวทอง เสือดาว และนกนานาชนิด เช่น นกออก นกแก้ว รูปปั้นจระเข้ขนาดยักษ์ซึ่งเป็นที่จัดแสดงสัตว์น้ำหลายพันธุ์ต่างๆ มีการแสดงต่างๆ เช่น โชว์ช้าง โชว์ลิง โชว์จระเข้ สวนไม้ดอก เป็นต้น
ปราสาทนิโจ

ปราสาทนิโจ  เป็นปราสาทสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ประกอบไปด้วยป้อมปราการที่เรียงตัวเป็นวงแหวนสองชั้น พระราชวังนิโนมารุ ซากพระราชวังฮมมารุ และอาคารอื่นกับสวนอุทยานอีกหลายแห่ง อาณาบริเวณของปราสาทมีพื้นที่ทั้งหมด 275,000 ตารางเมตร เป็นพื้นที่ที่อาคารสร้างทับอยู่ 8,000 ตารางเมตร
ป้อมปราการ.
ปราสาทนิโจมีป้อมปราการที่เรียงตัวกันเป็นวงแหวนสองชั้น แต่ละชั้นจะมีทั้งกำแพงและคูน้ำกว้าง และยังมีกำแพงล้อมรอบพระราชวังนิโนมารุอีกชั้นหนึ่ง แต่มีความซับซ้อนน้อยกว่า กำแพงชั้นนอกของป้อมปราการมีประตูอยู่ 3 ประตู ส่วนกำแพงชั้นในมีอยู่ 2 ประตู ที่มุมทางตะวันตกเฉียงใต้ของกำแพงชั้นใน มีซากของป้อมปราการห้าชั้น ซึ่งถูกเพลิงไหม้จนพังทลายเมื่อ พ.ศ. 2293 ภายในกำแพงชั้นในเป็นที่ตั้งของพระราชวังฮมมารุและอุทยาน ระหว่างวงแหวนป้อมปราการทั้งสองชั้น เป็นที่ตั้งของพระราชวังนิโนมารุ โรงครัว ป้อมสังเกตการณ์ และสวนหย่อมอีกจำนวนมาก
พระราชวังนิโนมารุ.
พระราชวังนิโนมารุมีพื้นที่ 3,300 ตารางเมตร สร้างด้วยไม้สนฮิโนกิเกือบทั้งหลัง ประดับด้วยใบไม้สีทองและไม้แกะสลักลวดลายสวยงาม เพื่อแสดงให้ผู้มาเยือนประทับใจในอำนาจและความมั่งคั่งของเหล่าโชกุน ประตูเลื่อนและผนังของแต่ละห้องมีภาพเขียนฝาผนังโดยจิตรกรจากโรงเรียนคาโน
สถาปัตยกรรมของปราสาทมีส่วนแสดงให้เห็นถึงการชนชั้นทางสังคมอย่างชัดเจน ในอดีตผู้มาเยือนที่เป็นชนชั้นระดับล่างจะได้รับการต้อนรับที่ห้องชั้นนอก ซึ่งมีการตกแต่งที่หรูหราวิจิตรเพื่อแสดงฐานะของชนชั้นปกครอง ขณะที่ผู้มาเยือนที่เป็นชนชั้นสูง จะได้รับการต้อนรับในห้องชั้นในที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายและละเอียดมากกว่า และขณะที่ปราสาทญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะอำพรางซ่อนเร้นทางเข้าสู่ห้องขององครักษ์ โชกุนตระกูลโทกูงาวะกลับเลือกวางตำแหน่งห้องและทางเข้าให้เห็นอย่างเด่นชัด ด้วยเหตุนี้ อาคารจึงมีลักษณะที่ข่มขวัญและแสดงอำนาจแก่ผู้มาเยือนอยู่ในตัว
ภายในอาคารมีห้องต้อนรับ ห้องทำงาน และห้องพักอาศัยของโชกุนอยู่หลายห้อง เป็นส่วนที่มีเพียงผู้รับใช้หญิงที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดอย่างหนึ่งของปราสาทนิโจคือ พื้นไนติงเกล ที่อยู่ในโถงระเบียง ซึ่งผู้สร้างปราสาทได้ออกแบบพื้นของระเบียงให้มีเสียงคล้ายนกร้องเมื่อเดินเหยียบลงไป เพื่อป้องกันผู้อยู่อาศัยในปราสาทจากการถูกลอบโจมตีและลอบสังหาร
พระราชวังฮมมารุ.
พระราชวังฮมมารุมีอาณาเขตทั้งหมด 1,600 ตารางเมตร ประกอบไปด้วย 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนพักอาศัย ส่วนต้อนรับ โถงทางเข้า และโรงครัว ส่วนต่าง ๆ เชื่อมถึงกันด้วยระเบียงทางเดินและสนาม ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบยุคเอโดะช่วงหลัง ในพระราชวังเป็นที่จัดแสดงภาพเขียนโดยจิตรกรที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น คาโน เองากุ
พระราชวังฮมมารุเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อว่า พระราชวังคัตสึระ ก่อนที่จะย้ายมายังตำแหน่งปัจจุบันและเปลี่ยนชื่อใหม่ พระราชวังเดิมมีอาคาร 55 หลัง แต่มีเพียงส่วนเล็ก ๆ ส่วนเดียวที่ถูกย้ายสถานที่
สวนและอุทยาน.
ในบริเวณปราสาทมีสวนและอุทยานอยู่หลายแห่ง โดยเฉพาะสวนซากูระและสวนบ๊วย อุทยานนิโนมารุได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกผู้ออกแบบสวนและผู้เชี่ยวชาญการชงชาที่มีชื่อเสียง มีชื่อว่า โคโบริ เอ็นชู ตั้งอยู่ระหว่างวงแหวนป้อมปราการสองชั้น และอยู่ถัดจากพระราชวังนิโนมารุ ภายในอุทยานมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่มีเกาะอยู่ 3 เกาะ มีสวนหินที่จัดวางอย่างสวยงาม และต้นสนตัดแต่ง
อุทยานเซริวเป็นส่วนที่สร้างขึ้นล่าสุดในบริเวณปราสาทนิโจ โดยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 ทางทิศเหนือของบริเวณปราสาท เพื่อเป็นสถานที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนเมืองเกียวโตอย่างเป็นทางการ และเป็นสถานที่จัดกิจกรรมที่เกี่ยวกับวัฒนธรรม อุทยานเซริวมีโรงชงชาอยู่ 2 หลัง และมีสวนหินที่ใช้หินมากกว่า 1,000 ก้อน
พัลซาร์

พัลซาร์ (มาจากการรวมกันของ 2 คำ คือ pulsating และ star) คือดาวนิวตรอนที่หมุนรอบตัวเองด้วยความเร็วสูงมาก และแผ่รังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาเป็นจังหวะ คาบการหมุนที่สังเกตได้อยู่ระหว่าง 1.4 มิลลิวินาที ถึง 8.5 วินาที เราสามารถสังเกตเห็นการแผ่รังสีได้จากลำรังสีที่ชี้มาทางโลกเท่านั้น ลักษณะปรากฏการณ์เช่นนี้เรียกว่า ปรากฏการณ์ประภาคาร (lighthouse effect) และการที่สังเกตเห็นรังสีเป็นช่วงๆ (pulse) นี้เองเป็นที่มาของชื่อพัลซาร์ พัลซาร์บางแห่งมีดาวเคราะห์โคจรอยู่รอบๆ เช่น ดาว PSR B1257+12 เวอร์เนอร์ เบ็คเกอร์ แห่งสถาบันมักซ์ พลังค์เพื่อการศึกษาฟิสิกส์นอกโลก (Max Planck Institute for Extraterrestrial Physics) ได้กล่าวเอาไว้ในปี 2549 ว่า "ทฤษฎีว่าด้วยเหตุที่พัลซาร์แผ่รังสีออกมายังคงเป็นสิ่งลึกลับ แม้จะมีการเฝ้าศึกษามาเป็นเวลากว่า 40 ปีแล้ว"
เหรียญ 1 สตางค์

เหรียญ 1 สตางค์ เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย มีการผลิตมาใช้งานหลายรุ่นหลายสมัย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 5 บาท หรือ 500 เหรียญ ปัจจุบันจะสามารถพบการใช้งานได้ในธนาคาร
เหรียญ 1 สตางค์รุ่นปัจจุบัน (พ.ศ. 2530 — พ.ศ. 2560).
เหรียญ 1 สตางค์ที่ผลิตใช้งานในปัจจุบัน ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ด้านหลังเป็นอักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ออกใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2561 เหรียญ 1 สตางค์นี้ เป็นเหรียญนี้ไม่ได้ออกใช้หมุนเวียนทั่วไป แต่ใช้ภายในธนาคารเท่านั้น
ในปี พ.ศ. 2539 รูปแบบของเหรียญ 1 สตางค์ที่ผลิต เปลี่ยนเป็นรูปแบบเหรียญที่ระลึก พระราชพิธีกาญจนาภิเษก จึงไม่มีการผลิตเหรียญในรูปแบบปกติ
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ประกาศใช้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดใหม่เพื่อปรับต้นทุนการผลิตและทำให้ยากต่อการปลอมแปลง โดยเหรียญ 1 สตางค์มีการปรับส่วนประกอบ จากอะลูมิเนียม 97% เป็นอะลูมิเนียม 99% โดยที่มีขนาดและน้ำหนักเหรียญคงเดิม ส่วนลวดลายมีเปลี่ยนภาพด้านหน้าเหรียญเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระชนมายุใกล้เคียงปัจจุบันมากขึ้น โดยเริ่มปรากฏในเหรียญที่ระบุ พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป
ในปี พ.ศ. 2561 รูปแบบของเหรียญ 1 สตางค์ที่ผลิต เปลี่ยนเป็นรูปแบบเหรียญที่ระลึก มหาวชิราลงกรณ จึงไม่มีการผลิตเหรียญในรูปแบบปกติ
เหรียญ 1 สตางค์ในอดีต.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2530-2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 1 สตางค์ รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของ พระเจดีย์วัดพระธาตุหริภุญชัย ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2530
เหรียญ 5 สตางค์

เหรียญ 5 สตางค์ เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย มีการผลิตมาใช้งานหลายรุ่นหลายสมัย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 10 บาท หรือ 200 เหรียญ ปัจจุบันจะสามารถพบการใช้งานได้ในธนาคาร
เหรียญ 5 สตางค์รุ่นปัจจุบัน (พ.ศ. 2530 — พ.ศ. 2560).
เหรียญ 5 สตางค์ที่ผลิตใช้งานในปัจจุบัน ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ด้านหลังเป็นอักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ออกใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2561 เหรียญนี้ไม่ได้ออกใช้หมุนเวียนทั่วไป แต่ใช้ภายในธนาคารเท่านั้น
ในปี พ.ศ. 2539 รูปแบบของเหรียญ 5 สตางค์ที่ผลิต เปลี่ยนเป็นรูปแบบเหรียญที่ระลึก พระราชพิธีกาญจนาภิเษก จึงไม่มีการผลิตเหรียญในรูปแบบปกติ
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ประกาศใช้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดใหม่เพื่อปรับต้นทุนการผลิตและทำให้ยากต่อการปลอมแปลง โดยเหรียญ 5 สตางค์มีการปรับส่วนประกอบ จากอะลูมิเนียม 97% เป็นอะลูมิเนียม 99% เพิ่มขนาดจากเส้นผ่านศูนย์กลางจาก 16.00 มิลลิเมตรเป็น 16.50 มิลลิเมตร และลดความหนาจาก 1.40 เป็น 1.35 มิลลิเมตร โดยที่น้ำหนักเหรียญยังคงเดิม ส่วนลวดลายมีเปลี่ยนภาพด้านหน้าเหรียญเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระชนมายุใกล้เคียงปัจจุบันมากขึ้น โดยเริ่มปรากฏในเหรียญที่ระบุ พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป
ในปี พ.ศ. 2561 รูปแบบของเหรียญ 5 สตางค์ที่ผลิต เปลี่ยนเป็นรูปแบบเหรียญที่ระลึก มหาวชิราลงกรณ จึงไม่มีการผลิตเหรียญในรูปแบบปกติ
เหรียญ 5 สตางค์ในอดีต.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2530-2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 5 สตางค์ รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของ พระปฐมเจดีย์ ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2530
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ได้ปรับปรุงลวดลายของเหรียญ และเปลี่ยนโลหะที่ใช้ผลิตเหรียญ 5 สตางค์ เป็นโลหะไส้เหล็กชุบนิกเกิล น้ำหนักของเหรียญลดลงเป็น 3.00 กรัม จากเดิม 3.40 กรัม โดยที่ยังมีขนาดความหนาและเส้นผ่านศูนย์กลางเท่าเดิม การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในระยะเริ่มแรกไม่เป็นที่รับรู้ของประชาชนมากนัก และเหรียญแบบใหม่นี้ยังไม่สามารถใช้กับตู้หยอดเหรียญโดยทั่วไปได้ ทำให้เกิดกระแสข่าวว่าอาจเป็นเหรียญปลอม
เหรียญ 10 สตางค์

เหรียญ 10 สตางค์ เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย มีการผลิตมาใช้งานหลายรุ่นหลายสมัย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 10 บาท หรือ 100 เหรียญ ปัจจุบันจะสามารถพบการใช้งานได้ในธนาคาร
เหรียญ 10 สตางค์รุ่นปัจจุบัน (พ.ศ. 2530 — พ.ศ. 2560).
เหรียญ 10 สตางค์ที่ผลิตใช้งานในปัจจุบัน ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ด้านหลังเป็นอักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ออกใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2561 เหรียญนี้ไม่ได้ออกใช้หมุนเวียนทั่วไป แต่ใช้ภายในธนาคารเท่านั้น
ในปี พ.ศ. 2539 รูปแบบของเหรียญ 10 สตางค์ที่ผลิต เปลี่ยนเป็นรูปแบบเหรียญที่ระลึก พระราชพิธีกาญจนาภิเษก จึงไม่มีการผลิตเหรียญในรูปแบบปกติ
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ประกาศใช้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดใหม่เพื่อปรับต้นทุนการผลิตและทำให้ยากต่อการปลอมแปลง โดยเหรียญ 10 สตางค์มีการปรับส่วนประกอบ จากอะลูมิเนียม 97% เป็นอะลูมิเนียม 99% โดยที่มีขนาดและน้ำหนักเหรียญคงเดิม ส่วนลวดลายมีเปลี่ยนภาพด้านหน้าเหรียญเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระชนมายุใกล้เคียงปัจจุบันมากขึ้น โดยเริ่มปรากฏในเหรียญที่ระบุ พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป
ในปี พ.ศ. 2561 รูปแบบของเหรียญ 10 สตางค์ที่ผลิต เปลี่ยนเป็นรูปแบบเหรียญที่ระลึก มหาวชิราลงกรณ จึงไม่มีการผลิตเหรียญในรูปแบบปกติ
เหรียญ 10 สตางค์ในอดีต.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2530-2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 10 สตางค์ รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของ พระเจดีย์วัดพระธาตุเชิงชุม ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2530
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ได้ปรับปรุงลวดลายของเหรียญ และเปลี่ยนโลหะที่ใช้ผลิตเหรียญ 10 สตางค์ เป็นโลหะไส้เหล็กชุบนิกเกิล น้ำหนักของเหรียญลดลงเป็น 3.00 กรัม จากเดิม 3.40 กรัม โดยที่ยังมีขนาดความหนาและเส้นผ่านศูนย์กลางเท่าเดิม การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในระยะเริ่มแรกไม่เป็นที่รับรู้ของประชาชนมากนัก และเหรียญแบบใหม่นี้ยังไม่สามารถใช้กับตู้หยอดเหรียญโดยทั่วไปได้ ทำให้เกิดกระแสข่าวว่าอาจเป็นเหรียญปลอม
เหรียญ 25 สตางค์

เหรียญ 25 สตางค์ หรือ เหรียญสลึง เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย มีการผลิตมาใช้งานหลายรุ่นหลายสมัย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 10 บาท หรือ 40 เหรียญ
เหรียญ 25 สตางค์รุ่นปัจจุบัน.
เหรียญ 25 สตางค์ที่ผลิตใช้งานในปัจจุบัน ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้านหลังเป็นอักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ 
ในปี พ.ศ. 2561 มีการผลิตเหรียญ 25 สตางค์ในรูปแบบปกติ และเหรียญ 25 สตางค์ที่ผลิตในรูปแบบเหรียญที่ระลึก มหาวชิราลงกรณ
เหรียญ 25 สตางค์ในอดีต.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2530–2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 25 สตางค์ รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของ พระบรมธาตุเจดีย์ วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2530 โดยเนื้อเหรียญทำจากอะลูมิเนียมบรอนซ์ซึ่งมีสีเหลืองทอง
ในปี พ.ศ. 2539 มีการผลิตเหรียญ 25 สตางค์ในรูปแบบปกติ และเหรียญ 25 สตางค์ที่ผลิตในรูปแบบเหรียญที่ระลึก พระราชพิธีกาญจนาภิเษก
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ประกาศใช้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดใหม่เพื่อปรับต้นทุนการผลิตและทำให้ยากต่อการปลอมแปลง โดยเหรียญ 25 สตางค์มีการเปลี่ยนชนิดโลหะ จากอะลูมิเนียมบรอนซ์ มาเป็นเหล็กชุบทองแดงซึ่งมีสีแดงแทน โดยที่มีขนาดและน้ำหนักเหรียญคงเดิม ส่วนลวดลายมีเปลี่ยนภาพด้านหน้าเหรียญเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระชนมายุใกล้เคียงปัจจุบันมากขึ้น โดยเริ่มปรากฏในเหรียญที่ระบุ พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป
เหรียญ 50 สตางค์

เหรียญ 50 สตางค์ เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย มีการผลิตมาใช้งานหลายรุ่นหลายสมัย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 10 บาท หรือ 20 เหรียญ
เหรียญ 50 สตางค์รุ่นปัจจุบัน (พ.ศ. 2530 — พ.ศ. 2560).
เหรียญ 50 สตางค์ที่ผลิตใช้งานในปัจจุบัน ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ด้านหลังเป็นอักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ออกใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2530 โดยเนื้อเหรียญทำจากอะลูมิเนียมบรอนซ์ซึ่งมีสีเหลืองทอง
ในปี พ.ศ. 2539 มีการผลิตเหรียญ 50 สตางค์ในรูปแบบปกติ และเหรียญ 50 สตางค์ที่ผลิตในรูปแบบเหรียญที่ระลึก พระราชพิธีกาญจนาภิเษก
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ประกาศใช้เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดใหม่เพื่อปรับต้นทุนการผลิตและทำให้ยากต่อการปลอมแปลง โดยเหรียญ 50 สตางค์มีการเปลี่ยนชนิดโลหะ จากอะลูมิเนียมบรอนซ์ มาเป็นเหล็กชุบทองแดงซึ่งมีสีแดงแทน โดยที่มีขนาดและน้ำหนักเหรียญคงเดิม ส่วนลวดลายมีเปลี่ยนภาพด้านหน้าเหรียญเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระชนมายุใกล้เคียงปัจจุบันมากขึ้น โดยเริ่มปรากฏในเหรียญที่ระบุ พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป โดยที่เหรียญปี พ.ศ. 2551 มีทั้งแบบเก่าและแบบใหม่
ในปี พ.ศ. 2561 มีการผลิตเหรียญ 50 สตางค์ในรูปแบบปกติ และเหรียญ 50 สตางค์ที่ผลิตในรูปแบบเหรียญที่ระลึก มหาวชิราลงกรณ
เหรียญ 50 สตางค์ในอดีต.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2530-2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 50 สตางค์ รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของ พระเจดีย์วัดพระธาตุดอยสุเทพ ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2530
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ได้ปรับปรุงลวดลายของเหรียญ และเปลี่ยนโลหะที่ใช้ผลิตเหรียญ 50 สตางค์ เป็นโลหะไส้เหล็กชุบนิกเกิล น้ำหนักของเหรียญลดลงเป็น 3.00 กรัม จากเดิม 3.40 กรัม โดยที่ยังมีขนาดความหนาและเส้นผ่านศูนย์กลางเท่าเดิม การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในระยะเริ่มแรกไม่เป็นที่รับรู้ของประชาชนมากนัก และเหรียญแบบใหม่นี้ยังไม่สามารถใช้กับตู้หยอดเหรียญโดยทั่วไปได้ ทำให้เกิดกระแสข่าวว่าอาจเป็นเหรียญปลอม
เหรียญ 1 บาท

เหรียญ 1 บาท เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย แบ่งออกเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนที่ผลิตออกมาตามความต้องการใช้งานในระบบ ไม่มีข้อจำกัดเรื่องจำนวน และเหรียญกษาปณ์ที่ระลึกที่ทำขึ้นจำนวนจำกัดเพื่อเป็นที่ระลึก แต่ยังสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมาย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 500 บาท หรือ 500 เหรียญ
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชนิดราคา 1 บาทในชุดปัจจุบัน เป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นแรกในรัชกาลที่ 10 มีด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ส่วนด้านหลังเป็น อักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2561 โดยใช้วัตถุดิบ ขนาด และน้ำหนักเท่ากับเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนในปีก่อนหน้า โดยเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรัชกาลที่ 9 ยังคงใช้ได้ตามปกติ
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน 1 บาทในอดีต.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2529-2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 1 บาท รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของพระศรีรัตนเจดีย์ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2529
ในปี พ.ศ. 2552 กรมธนารักษ์ได้ปรับปรุงลวดลายของเหรียญ และเปลี่ยนโลหะที่ใช้ผลิตเหรียญ 1 บาท เป็นโลหะไส้เหล็กชุบนิกเกิล น้ำหนักของเหรียญลดลงเป็น 3.00 กรัม จากเดิม 3.40 กรัม โดยที่ยังมีขนาดความหนาและเส้นผ่านศูนย์กลางเท่าเดิม การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในระยะเริ่มแรกไม่เป็นที่รับรู้ของประชาชนมากนัก และเหรียญแบบใหม่นี้ในช่วงแรกยังไม่สามารถใช้กับตู้หยอดเหรียญโดยทั่วไปได้ ทำให้เกิดกระแสข่าวว่าอาจเป็นเหรียญปลอม
เหรียญ 2 บาท

เหรียญ 2 บาท เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 500 บาท หรือ 250 เหรียญ
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชนิดราคา 2 บาทชุดปัจจุบันมีด้านหน้าเป็นภาพพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้านหลังเป็นอักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ประกาศออกใช้เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2561
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน 2 บาท.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2548-2550.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 2 บาท รุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ด้านหลังเป็นภาพของพระบรมบรรพต วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ประกาศออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2548
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2551-2560.
ในปี พ.ศ. 2551 ได้มีการนำเหรียญกษาปณ์ 2 บาท รูปแบบใหม่ออกใช้ โดยเปลี่ยนวัสดุจากนิกเกิลบริสุทธิ์เคลือบเหล็กชนิดคาร์บอนต่ำมาเป็นอลูมิเนียมบรอนซ์ เพื่อป้องกันการปลอมแปลงและให้ประชาชนสามารถแยกความแตกต่างระหว่างเหรียญ 1 บาท และเหรียญ 2 บาทได้ง่ายขึ้น และปรับปรุงภาพด้านหน้าเหรียญซึ่งเป็นภาพพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ให้มีพระชนมายุใกล้เคียงปัจจุบันมากขึ้น
การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในระยะเริ่มแรกไม่เป็นที่รับรู้ของประชาชนมากนัก และเหรียญแบบใหม่นี้ยังไม่สามารถใช้กับตู้หยอดเหรียญโดยทั่วไปได้ ทำให้เกิดกระแสข่าวว่าอาจเป็นเหรียญปลอม
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดนี้ถูกใช้จนสิ้นสุดรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในปี พ.ศ. 2560 และถือเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดสุดท้ายในรัชกาลที่ 9
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 10 พ.ศ. 2561-ปัจจุบัน.
ในปี พ.ศ. 2561 กรมธนารักษ์ได้ปรับเปลี่ยนลวดลายบนเหรียญทุกชนิดราคา เนื่องจากได้ผลัดแผ่นดินเข้าสู่รัชกาลใหม่ โดยได้ผลิตเพื่อนำออกจ่ายแลกในระบบเศรษฐกิจตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2561 เป็นต้นมา
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดนี้ ถือเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดแรกในรัชกาลที่ 10
ในปัจจุบัน เหรียญกษาปณ์ชุดนี้ยังสามารถใช้ควบคู่กับเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนสมัยรัชกาลที่ 9 ได้
เกร็ด.
สาเหตุที่ต้องมีการนำเหรียญ 2 บาท มาใช้นั้น เนื่องจากความห่างของค่าของเหรียญ และธนบัตร มักมีค่าเพิ่มขึ้นเป็น 1 เท่าตัว เช่น 
เหรียญ 10 เป็นสองเท่าของเหรียญ 5, 
ธนบัตร 20 มีค่าเป็นสองเท่าของเหรียญ 10, 
ธนบัตร 100 มีค่าเป็นสองเท่าของธนบัตร 50,
ธนบัตร 1000 มีค่าเป็นสองเท่าของธนบัตร 500,
แต่ในส่วนของเหรียญบาท และเหรียญ 5 บาท จะเห็นได้ว่ามีค่าห่างกันมาก และไม่มีเหรียญใดมาคั่นกลาง จึงเป็นสาเหตุให้มีการจัดทำเหรียญ 2 บาท ขึ้นมา
เหรียญ 5 บาท

เหรียญ 5 บาท เป็นเหรียญของสกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย แบ่งเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนและเหรียญกษาปณ์ที่ระลึก โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 500 บาท หรือ 100 เหรียญ
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน 5 บาท.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2530–2531.
เหรียญรุ่นนี้ผลิตแค่ 2 ปี คือในปี พ.ศ. 2530 และ 2531 ในปริมาณที่ไม่มากนัก รวมกันทั้งสองปีประมาณ 44 ล้านเหรียญ โดยในปี พ.ศ. 2531 ได้มีการผลิตพร้อมกันกับรุ่นถัดไป หลังจากนั้นก็ได้เปลี่ยนไปผลิตเป็นรุ่นถัดไปทั้งหมด
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2531–2551.
ในปี พ.ศ. 2530 กรมธนารักษ์ได้ปรับปรุงการผลิตเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนทั้งระบบพร้อมกันทุกชนิดราคา โดยเริ่มทยอยผลิตออกใช้และสามารถผลิตได้ครบทุกชนิดราคาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2551–2560.
ในปี พ.ศ. 2551 กรมธนารักษ์ปรับปรุงเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนเป็นชุดใหม่ เพื่อปรับต้นทุนการผลิตและปรับภาพพระบรมรูปให้เป็นปัจจุบันมากขึ้น โดยยังคงใช้ลวดลายและขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเหมือนกับรุ่นก่อนหน้า จึงทำให้เหรียญ 5 บาท ปี พ.ศ. 2551 มีทั้งแบบเก่าและใหม่
การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในระยะแรกยังไม่เป็นที่รับรู้ของประชาชนมากนัก และเหรียญแบบใหม่นี้ยังไม่สามารถใช้กับตู้หยอดเหรียญโดยทั่วไปได้ ทำให้เกิดกระแสข่าวว่าอาจเป็นเหรียญปลอม
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นนี้ถูกใช้จนสิ้นสุดรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในปี พ.ศ. 2560 และถือเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นสุดท้ายในรัชกาลที่ 9
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 10 พ.ศ. 2561–ปัจจุบัน.
ในปี พ.ศ. 2561 กรมธนารักษ์ได้ปรับเปลี่ยนลวดลายบนเหรียญทุกชนิดราคา เนื่องจากได้ผลัดแผ่นดินสู่รัชกาลใหม่ โดยได้ผลิตเพื่อนำออกจ่ายแลกในระบบเศรษฐกิจตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2561 เป็นต้นมา
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นนี้ ถือเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นแรกในรัชกาลที่ 10
ในปัจจุบัน เหรียญกษาปณ์รุ่นนี้ยังสามารถใช้ควบคู่กับเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนสมัยรัชกาลที่ 9 ได้
เหรียญ 10 บาท

เหรียญ 10 บาท เป็นเหรียญกษาปณ์สกุลเงินบาท ที่ใช้ในประเทศไทย แบ่งเป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนและเหรียญกษาปณ์ที่ระลึก โดยสามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายคราวละไม่เกิน 1,000 บาท หรือ 100 เหรียญ
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน 10 บาท.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน 10 บาท ถูกประกาศออกใช้ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2531 โดยผลิตเป็นเหรียญกษาปณ์โลหะสองสีแทนการใช้ธนบัตรราคา 10 บาทที่ได้ถูกยกเลิกไปแล้ว
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 9 พ.ศ. 2531–2560.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 10 บาทรุ่นนี้ ด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชผินพระพักตร์เบื้องซ้าย ส่วนด้านหลังเป็นภาพพระปรางค์วัดอรุณราชวราราม และมีปีพุทธศักราชที่ผลิตปรากฎอยู่บนด้านพระปรางค์
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นแรกถูกผลิตขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2531–2551 และมีการปรับปรุงเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนเป็นชุดใหม่ในปี พ.ศ. 2551 เพื่อลดต้นทุนการผลิตลง และปรับภาพพระบรมฉายาลักษณ์ให้เป็นปัจจุบันมากขึ้น จึงทำให้เหรียญ 10 บาท ปี พ.ศ. 2551 มีทั้งแบบเก่าและใหม่
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชุดใหม่ ถูกผลิตขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2551–2560
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียน รัชกาลที่ 10 พ.ศ. 2561–ปัจจุบัน.
เหรียญกษาปณ์หมุนเวียนชนิดราคา 10 บาทในชุดปัจจุบัน เป็นเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนรุ่นแรกในรัชกาลที่ 10 มีด้านหน้าเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ส่วนด้านหลังเป็น อักษรพระปรมาภิไธย วปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ออกใช้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2561
เหรียญกษาปณ์ที่ระลึก 10 บาท.
เหรียญกษาปณ์ที่ระลึกของไทย มีการออกชนิดราคา 10 บาทมานานแล้วก่อนที่จะมีเหรียญหมุนเวียนชนิด 10 บาท และมีการเปลี่ยนแปลงส่วนผสมที่ใช้ผลิตเหรียญไปตามราคาโลหะในขณะนั้น
ข้างล่างเป็นรายการเหรียญกษาปณ์ที่ระลึก 10 บาท ถึงกลางปี พ.ศ. 2555
เหรียญนิกเกิล.
เป็นเหรียญที่มีส่วนผสมเป็น นิกเกิล 100% ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 32 มิลลิเมตร น้ำหนัก 15 กรัม เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2520
เหรียญทองแดงผสมนิกเกิล (คิวโปรนิกเกิล).
เป็นเหรียญเนื้อคิวโปรนิกเกิล มีส่วนผสมเป็น ทองแดง 75% นิกเกิล 25% ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 32 มิลลิเมตร น้ำหนัก 15 กรัม เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2533
เหรียญโลหะสองสี.
ใช้ส่วนผสม ขนาด และน้ำหนัก เช่นเดียวกับเหรียญกษาปณ์หมุนเวียนราคา 10 บาท เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2539
โบอิง B-52 สตราโตฟอร์เทรส

โบอิง B-52 สตราโตฟอร์เทรส  เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธวิธีพิสัยไกลซึ่งขับเครื่องด้วยพลังไอพ่นที่ถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 สร้างโดยบริษัทโบอิง แอร์เพลน คัมปะนี
ประวัติ.
B-52 สตราโตฟอร์เทรส เริ่มจากสัญญาที่ประสบความสำเร็จในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ได้ผ่านขั้นตอนมากมายตั้งแต่เครื่องบินปีกตรงที่มีเครื่องยนต์หกเครื่องจนถึงต้นแบบสุดท้ายของวายบี-52 ที่มีเครื่องยนต์ทั้งสิ้นแปดเครื่อง เครื่องบินทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2495 โดยมีเท็กซ์ จอห์นสันเป็นนักบิน
บี-52 ถูกสร้างมาเพื่อบรรทุกอาวุธนิวเคลียร์ในสงครามเย็น บี-52 สตราโตฟอร์เทรสได้เข้ามาแทนที่คอนแวร์ บี-36 ถึงแม้ว่าจะเป็นทหารผ่านศึกจากสงครามจำนวนมาก สตราโตฟอร์เทรสได้ทิ้งระเบิดธรรมดาเท่านั้น บี-52 สามารถบรรทุกอาวุธได้ 32,000 กิโลกรัม
กองทัพอากาศสหรัฐฯ มีบี-52 ในประจำการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 ด้วยการทำงานที่ยอดเยี่ยมในความเร็วต่ำกว่าเสียง และค่าใช้จ่ายต่ำทำให้บี-52 ยังคงอยู่ในประจำการถึงแม้ว่ามีการเสนอที่จะนำเอ็กซ์บี-70 วัลคีรี บี-1บีแลนเซอร์ และบี-2 สปิริทเข้ามาแทนที่ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 บี-52 ได้กลายมาเป็นเครื่องบินแบบที่สองที่ทำการนานที่สุดหลังจากอิงลิช อิเลคทริก แคนเบอร์รา มีเครื่องบินทั้งหมดหกแบบที่อยู่ในรายชื่อเดียวกันเมื่อปี พ.ศ. 2552 อีกสี่ลำคือตูโปเลฟ ตู-95 ซี-130 เฮอร์คิวลิส เคซี-135 สตราโตแทงค์เกอร์ และล็อกฮีด ยู-2
รายละเอียด บี-52เอช สตราโตฟอร์เทรส.
ข้อมูลจำเพาะ
มิตซูบิชิ F-1

มิตซูบิซิ เอฟ-1 (Mitsubishi F-1) มิตซูบิซิ เอฟ-1 เป็นเครื่องบินรบความเร็วใต้เสียงแบบแรกที่สร้างโดยบริษัทมิตซูบิชิ เฮวี่ อินดัสทรีย์สของประเทศญี่ปุ่น
เซเปแคท จากัวร์

เซเปแคท จากัวร์  เป็นเครื่องบินที่สร้างระหว่างชาติ โดยอังกฤษกับฝรั่งเศส เป็นเครื่องบินภารกิจคู่คือ เป็นเจ๊ตฝึกขึ้นสูงและสนับสนุนทางยุทธวิธีน้ำหนักเบา
รุ่นต่าง ๆ.
มีอยู่ 5 รุ่น
ข้อมูลจำเพาะ.
มีดังต่อไปนี้
มิโฮะ โคมัตสึ

มิโฮะ โคมัตสึ (; โรมาจิ: "Komatsu Miho") (30 มีนาคม พ.ศ. 2517 —) เป็นอดีตนักร้องและอดีตนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่นสังกัดกิซะ สตูดิโอ
ประวัติ.
ก่อนที่เธอจะเข้ามาอยู่ในวงการบันเทิง เธอเป็นสมาชิกของวงดนตรีวงหนึ่งในญี่ปุ่น (เป็นมือคีย์บอร์ดของวง) จากนั้นไม่นาน เธอก็บันทึก Demo Tape ของตัวเองเป็นครั้งแรก และส่งไปที่บริษัท Zain Record บริษัทรับเธอเข้าเป็นศิลปินของสังกัดทันทีหลังจากที่ได้รับ Demo Tape ของเธอ พร้อมกันนั้น เธอได้ออกผลงาน เพลงของเธอเป็นครั้งแรก โดยมีชื่อว่า Nazo (謎) ซึ่งหลังจากนั้น เธอประสบความสำเร็จอย่างมาก เพลงทั้งอัลบัมแรกของเธอ ได้นำไปเป็นเพลงประกอบการตูนเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซึ่งปัจจุบันมียอดขายมากกว่า 1,000,000 ก๊อปปี้ โดยเพลงดังกล่าวจึงสามารถขึ้นชาร์ตโอริคอนประจำสัปดาห์ที่อันดับ 9 และจากผลงานเพลงต่อ ๆ มา ทำให้มิโฮะได้รับรางวัลนักร้องหน้าใหม่ยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2541 นอกจากผลงานการแต่งคำร้องและทำนองของมิโฮะในเพลงทั้งหมดของเธอแล้ว เธอยังมีผลงานแต่งเพลงให้กับศิลปินอืน ๆ ในเครือกิซะ สตูดิโอ อีกด้วย ขณะนี้ แม้เธอจะมีอายุกว่า 30 ปี เธอก็ยังสร้างผลงานของเธอต่อไป โดยปกติ เธอจะออก 3 ซิงเกิล และ 3 อัลบั้ม ต่อปี ปัจจุบันเธอได้เลิกทำผลงานเพลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 แล้ว แต่เธอได้เปลี่ยนรูปประกอบเว็บของเธอในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 เป็นครั้งล่าสุด
มิโฮะมีผลงานเพลงรวมทั้งสิ้น 26 ซิงเกิล 8 สตูดิโออัลบั้ม ก่อนที่จะไม่มีผลงานเพลงของตนเองอีกเลยนับตั้งแต่ พ.ศ. 2549 อย่างไรก็ดี มิโฮะยังคงเขียนไดอารีและถ่ายภาพ ซึ่งเป็นงานอดิเรกของเธอ โดยเผยแพร่ผลงานลงในเว็บไซต์ทางการของเธออย่างต่อเนื่องระหว่างที่พักจากวงการเพลง แต่ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 เว็บไซต์ทางการได้หยุดการเผยแพร่ผลงานอดิเรกของเธอ โดยทางเว็บไซต์ได้เผยแพร่รูปสุดท้ายที่เธอถ่ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์
ผลงาน.
เธอมีผลงานของตัวเองทั้งหมด 26 ซิงเกิล 8 อัลบั้ม อัลบั้มรีมิกซ์ 1 อัลบั้ม และ อัลบั้มเพลงฮิต 2 อัลบั้ม (ในวงเล็บแสดงถึงวันจำหน่ายครั้งแรก และรหัสที่ตามมาคือ Label Number)จากนั้นจะตามด้วยอันดับที่สูงที่สุดประจำสัปดาห์