pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ไจอันตส์คอสเวย์

ไจอันตส์คอสเวย์  เป็นพื้นที่ที่มีเสาหินบะซอลต์ประสานกันประมาณ 40,000 เสา ซึ่งเป็นผลมาจากการปะทุตามรอยแยกของภูเขาไฟในสมัยโบราณ ตั้งอยู่ในเทศมณฑลแอนทริมบนชายฝั่งทางเหนือของไอร์แลนด์เหนือ ห่างจากเมืองบุชมิลส์ประมาณ ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ไจอันตส์คอสเวย์ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ในปี 1986 และเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติในปี 1987 โดยกรมสิ่งแวดล้อมของไอร์แลนด์เหนือ ในการสำรวจความคิดเห็นของผู้อ่าน "Radio Times" ในปี 2005 พบว่าไจอันตส์คอสเวย์เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสี่ในสหราชอาณาจักร ยอดของเสาก่อตัวเป็นบันไดหินที่ทอดลงมาจากตีนผาไปยังใต้ทะเล เสาส่วนใหญ่เป็นทรงหกเหลี่ยม แต่ก็มีบางเสาที่มีรูปร่างเป็น สี่ ห้า เจ็ด หรือแปดเหลี่ยมด้วย เสาที่สูงที่สุดมีความสูงประมาณ และลาวาที่แข็งตัวในหน้าผามีความหนา 
องค์การอนุรักษ์แห่งชาติเป็นเจ้าของและจัดการแหล่งมรดกโลกไจอันตส์คอสเวย์และชายฝั่งคอสเวย์เป็นส่วนใหญ่ พื้นที่ส่วนที่เหลือเป็นของคราวน์เอสเตตและเจ้าของที่ดินเอกชนอีกหลายคน ไจอันตส์คอสเวย์เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในไอร์แลนด์เหนือและต้อนรับผู้เยี่ยมชมมากกว่า 998,000 ในปี 2019 นักท่องเที่ยวสามารถเข้าถึงไจอันตส์คอสเวย์โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ไม่จำเป็นต้องผ่านศูนย์บริการนักท่องเที่ยวซึ่งคิดค่าธรรมเนียม
ชาวโลร์

โลร์ หรือ ลูร์  เป็นกลุ่มชนอิหร่านที่อาศัยอยู่ในบริเวณภูเขาทางตะวันตกของประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 4 สาขาย่อยคือแบฆทียอรี, แมแมแซนี, โคฮ์กีลูเย และโลร์ ซึ่งทั้งหมดเชื่อมกันด้วยภาษาโลร์
จังหวัดโลเรสถานตั้งชื่อตามชาวโลร์ แต่ก็ยังมีกลุ่มชาติพันธุ์นี้อาศัยอยู่ที่จังหวัดฟอร์ส, แชฮอร์แมฮอลและแบฆทียอรี, โคฮ์กีลูเยและบูเยแรฮ์แมด, ฆูเซสถาน, แฮแมดอน, เอสแฟฮอน, เตหะราน และอีลอมตอนใต้
เทศบาลตำบลหนองสูงเหนือ

เทศบาลตำบลหนองสูงเหนือ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลหนองสูงและตำบลหนองสูงเหนือ ในอำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองสูงเหนือ ใน พ.ศ. 2536 ก่อนที่ต่อมาสภาตำบลหนองสูงเหนือ ได้จัดตั้งขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2542 ต่อมาในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบสภาตำบลหนองสูงรวมกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสูงเหนือ และได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลหนองสูงเหนือ ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ปัจจุบันเทศบาลตำบลหนองสูงเหนือมีประชากร 4,497 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอหนองสูง จังหวัดมุกดาหาร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดมุกดาหารประมาณ 53.4 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 613 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 34.99 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 21,868.75 ไร่ แบ่งเป็นพื้นที่ตำบลหนองสูงเหนือ 16.12 ตารางกิโลเมตร และตำบลหนองสูง 18.87 ตารางกิโลเมตร
ตะขาบน้ำตก

ตะขาบน้ำตก หรือเรียกว่า Scolopendra cataracta เป็นตะขาบสปีชีส์หนึ่งในวงศ์ Scolopendridae เป็นตะขาบสะเทินน้ำสะเทินบกชนิดแรกของโลกที่ถูกค้นพบ สามารถเติบโตได้ยาวถึง 
การค้นพบ.
นายจอร์จ เบคคาโลนี นักกีฏวิทยาและภัณฑารักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอน ค้นพบตะขาบน้ำตกครั้งแรกที่อุทยานแห่งชาติเขาสก จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อ พ.ศ. 2544 ขณะที่เขามาพักผ่อนในประเทศไทย นายเบคคาโลนีบรรยายลักษณะของตะขาบว่า "มันดูน่าสยดสยอง มันมีขายาวมากและมีสีดำแกมเขียว" เขาพบตะขาบสายพันธุ์นี้เมื่อเขาไปพลิกหินก้อนหนึ่งริมลำธาร โดยสิ่งที่เขาสังเกตได้ก็คือ ตะขาบตัวนี้รีบวิ่งหนีไปยังลำธาร แทนที่จะวิ่งเข้าป่า ซึ่งพฤติกรรมนี้ถือว่าผิดปกติ เนื่องจากตะขาบทั่วไปนั้นจะพยายามหลีกเลี่ยงน้ำ จากนั้น ตะขาบตัวนี้ก็ว่ายน้ำเข้าไปหลบซ่อนอยู่ใต้ก้อนหินในลำธาร หลังจับตะขาบตัวนี้ได้ นายเบคคาโลนีก็พบว่า มันมีลักษณะการว่ายน้ำคล้ายกับปลาไหล นายเบคคาโลนีจึงได้เก็บตะขาบตัวนั้นกลับไปที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอน เพื่อนำไปสอบถามผู้เชี่ยวชาญด้านตะขาบคนหนึ่งที่พิพิธภัณฑ์ ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นมีข้อกังขาเกี่ยวกับการค้นพบของนายเบคคาโลนี เพราะตะขาบในกลุ่ม Scolopendra มักจะอาศัยอยู่ตามที่แห้ง และจนถึงตอนนั้นยังไม่เคยมีการค้นพบตะขาบสะเทินน้ำสะเทินบกมาก่อนเลย
ตัวอย่างตะขาบของนายเบคคาโลนีถูกจัดเก็บอยู่ในพิพิธภัณฑ์หลายปี โดยไม่มีการค้นพบข้อมูลเพิ่มเติม จนกระทั่งนายเกรกอรี เอดจ์คอมบ์ เพื่อนร่วมงานของนายเบคคาโลนี และนายวรุฒ ศิริวุฒิ นักเรียนชาวไทยของเขา ได้เก็บรวบรวมตะขาบอีกสองตัวใกล้น้ำตกในประเทศลาว จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอ พบว่าตะขาบสองตัวนี้เป็นตะขาบสายพันธุ์ใหม่ พวกเขาจึงได้ตั้งชื่อสายพันธุ์ว่า "Scolopendra cataracta" ซึ่งมาจากภาษาละติน แปลว่าน้ำตก 
จนถึงปัจจุบัน มีการเก็บตัวอย่างตะขาบน้ำตกไว้ได้เพียงสี่ตัวเท่านั้น ตะขาบตัวแรกถูกเก็บมาจากประเทศเวียดนามเมื่อปี พ.ศ. 2471 แต่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นตะขาบธรรมดา จึงถูกเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติลอนดอนโดยไม่มีการค้นหาเพิ่มเติม ตะขาบตัวที่สองคือตะขาบที่นายเบคคาโลนีพบที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ส่วนตะขาบสองตัวสุดท้ายถูกเก็บได้โดยนายเอดจ์คอมบ์ที่ประเทศลาว 
ลักษณะ.
ตะขาบน้ำตก จัดเป็นตะขาบยักษ์ เติบโตได้ยาวประมาณ มีขายาวและมีสีดำแกมเขียว และเมื่อถูกพบเห็นจะพยายามหลบหนีโดยการไปซ่อนตัวใต้น้ำ มีการพบเห็นตะขาบสายพันธุ์นี้วิ่งอยู่ตามริมลำธาร หรือบางครั้งก็ลงไปว่ายน้ำในท่าทางคล้ายกับปลาไหล เมื่อตะขาบชนิดนี้ขึ้นมาจากน้ำ น้ำบนผิวของมันจะไหลออกไปโดยไม่เกาะตัวอยู่บนผิว เนื่องจากผิวของมันนั้นมีสมบัติไฮโดรโฟบิก ทำให้ผิวของตะขาบชนิดนี้สามารถแห้งได้อย่างรวดเร็ว 
ที่อยู่อาศัย.
ตะขาบน้ำตกมีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบได้ในประเทศลาว ประเทศไทย และ ประเทศเวียดนาม
เทศบาลตำบลมุก

เทศบาลตำบลมุก เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 3–6 และพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2 ตำบลมุกดาหาร (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองมุกดาหาร) ในอำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลมุกดาหาร ในปี พ.ศ. 2516 ก่อนที่ต่อมาสภาตำบลมุกดาหาร ได้จัดตั้งขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2539 
ในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2552 กระทรวงมหาดไทยให้เปลี่ยนชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลมุกดาหาร อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร ไปเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลมุก เพื่อความเหมาะสมและสอดคล้องตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบล และได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลมุก ภายในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ปัจจุบันเขตเทศบาลตำบลมุกมีประชากร 6,694 คน
วัดบุหัวแหวน

วัดบุหัวแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีกะอาง อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก พื้นที่ของวัดติดกับโรงเรียนเตรียมทหาร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูปลัดกมล มหาปญฺโญ
วัดบุหัวแหวนตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2531 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ นายบุตร์ วงศอาด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง อุโบสถเริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2553 ออกแบบโดยนายทรงธรรม เกิดแก่น มีลักษณะสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ ตามความต้องการของเจ้าอาวาสผนวกเข้ากับพระธาตุเจดีย์พระธาตุพนม ภายในอุโบสถประดิษฐาน "พระพุทธมงคลนฤมิตรวิศิษฐ์ธินายก" เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง ปางมารวิชัย
วัดไทรย้อย (จังหวัดสุโขทัย)

วัดไทรย้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลย่านยาว อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งำน 53 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ริมแม่น้ำยม
วัดไทรย้อย เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดป่าแดด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้รับการบูรณะและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระปลัดแก้ว วัดมีพระพุทธรูปคู่วัดมายาวนาน คือ "หลวงพ่อต้นมะปราง" โดยชาวบ้านขุดพบเจออยู่ในซากสถูปเจดีย์โบราณ บริเวณใต้ต้นมะปรางขนาดใหญ่ภายในวัด จึงเรียกขานนามพระพุทธรูปองค์นี้ตามชื่อต้นไม้ กระทั่งมีการซ่อมแซมสถูปเจดีย์ใหม่ จึงได้อัญเชิญขึ้นมาประดิษฐาน
อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมไทยประเพณี ก่อสร้างระหว่าง พ.ศ. 2548–2551 ผู้ออกแบบคือ ศุภวัฒน์ หิรัญธนวิวัฒน์ โดยสร้างทดแทนอุโบสถหลังเก่าที่ค่อนข้างเล็กและทรุดโทรม มีรูปแบบสถาปัตยกรรมสุโขทัย
สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี

สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี อักษรย่อ QSNICH  เป็นโรงพยาบาลของรัฐขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เป็นโรงพยาบาลเด็กแห่งเดียวในประเทศไทย และทำหน้าที่เป็นโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนของวิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ประวัติ.
ด้วยมีแผนที่จะขยายแผนกกุมารเวชศาสตร์ของโรงพยาบาลหญิง (ปัจจุบันคือโรงพยาบาลราชวิถี) คณะรัฐมนตรีของแปลก พิบูลสงคราม ได้อนุมัติให้ก่อสร้างอาคารกุมารเวชศาสตร์ขนาดความจุ 137 เตียง บนถนนราชวิถี ซึ่งโรงพยาบาลหญิงเป็นผู้ดำเนินการ โดยมีพิธีเปิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2497 โดยพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2516 ได้โอนกิจการไปยังกรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2517 และอาคารดังกล่าวได้กลายเป็นโรงพยาบาลเด็ก ในปี พ.ศ. 2539 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี เพื่อฉลองแด่พระราชินี
สถาบันเป็นสถาบันการแพทย์แห่งแรกที่เปิดสอนหลักสูตรกุมารเวชศาสตร์ที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การนำของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยมหิดล) โดยจัดตั้งโดยคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล กับคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
โรงพยาบาลราชวิถีเริ่มให้การศึกษาทางการแพทย์แก่นักศึกษาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2535 และนักศึกษาในกลุ่มนี้ได้รับการศึกษาที่โรงพยาบาลราชวิถีในฐานะโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนเช่นกัน
แม่น้ำอาดีเจ

แม่น้ำอาดีเจ (, [ɛtʃ] ; , ; ; #เปลี่ยนทาง ; , ; หรือ , "Átagis") เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดเป็นอันดับสองในอิตาลี (รองจากแม่น้ำโป) เริ่มต้นที่เทือกเขาแอลป์ในจังหวัดอัลโตอาดีเจ (ซืททีโรล) ใกล้ชายแดนอิตาลีกับออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์ และยาว ไหลผ่านตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลีส่วนใหญ่ไปจนถึงทะเลเอเดรียติก
ลีบราออฟฟิศ แคลก์

ลีบราออฟฟิศ แคลก์  เป็นโปรแกรมจัดการแผ่นตารางทำการที่เสรีและโอเพนซอร์ซและเป็นส่วนหนึ่งของชุดโปรแกรมสำนักงานลีบราออฟฟิศ
หลังจากการแยกจากโอเพนออฟฟิศดอตอ็อกในปี 2010 ลีบราออฟฟิศ แคลก์ได้ทำการปรับปรุงการจัดการการอ้างอิงภายนอกครั้งใหญ่ เพื่อแก้ไขข้อบกพร่องจำนวนมากในการคำนวณสูตรที่ใช้การอ้างอิงจากภายนอก และเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการแคชข้อมูล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออ้างอิงช่วงข้อมูลขนาดใหญ่
นอกจากนี้แคลก์ยังรองรับ 1 ล้านแถวในแผ่นตารางทำการ ด้วยการอ้างอิงมาโครไปยังแต่ละเซลล์
แคลก์สามารถเปิดและบันทึกสเปรดชีตส่วนใหญ่ในรูปแบบไฟล์ของไมโครซอฟต์ เอกซ์เซล นอกจากนี้แคลก์ยังสามารถบันทึกสเปรดชีตเป็นไฟล์ PDF ได้อีกด้วย
เช่นเดียวกับชุดโปรแกรมลีบราออฟฟิศทั้งหมด แคลก์สามารถใช้ได้กับหลากหลายแพลตฟอร์ม รวมถึง ลินุกซ์, ฟรีบีเอสดี, แมคโอเอส, และไมโครซอฟท์ วินโดวส์
ย่านพระโขนง

ย่านพระโขนง เป็นย่านบนถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร ในอดีตเป็นตลาดริมน้ำ ต่อมาพัฒนาเป็นตลาดบก และเคยเป็นย่านที่รุ่งเรืองมากเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2519–2530 ปัจจุบันย่านพระโขนงกลับมาฟื้นฟูพัฒนาอีกครั้ง หลังสร้างรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท เกิดคอนโดมีเนียมทำให้คนย้ายเข้ามาอยู่มากขึ้น
ประวัติ.
ตลาดริมคลอง.
เมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการขุดคลองถนนตรง (ถนนพระรามที่ 4 ในปัจจุบัน) เชื่อมต่อบางนากับคลองผดุงกรุงเกษม ทำให้เกิดย่านการค้าบริเวณปากคลองถนนตรง หรือย่านพระโขนงในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นตลาดริมน้ำ มีตลาดสดตั้งอยู่ริมคลอง ผู้คนในตลาดเป็นคนไทยเชื้อสายจีน มีโรงเรียนจีนเป็นสถานศึกษา มีศาลเจ้าแม่ทับทิม พื้นที่รอบ ๆ ย่านพระโขนงเป็นที่สวนของชุมชนมุสลิมซึ่งตั้งรกรากมานานจนถึงปัจจุบัน
ตัดถนนสุขุมวิท.
ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนสุขุมวิท จึงได้พัฒนาจากตลาดน้ำมาเป็นตลาดบก โดยคลองที่มีอยู่ถูกถมทำเป็นถนนหลายคลอง เรือนแถวไม้และโรงเรียนจีนก็ถูกปิดไป สร้างเป็นตึกแถวแทน พัฒนาเป็นศูนย์กลางบันเทิง ศูนย์กลางแฟชั่น และศูนย์กลางเครื่องใช้ไฟฟ้า 
ย่านพระโขนงเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2519–2530 เคยรุ่งเรืองมาก มีโรงเรียนสอนตัดเสื้อและเสริมสวย ห้างขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเอดิสัน และมีห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง ได้แก่ ห้างเวลโก้ ห้างอาเชี่ยน ห้างเอดิสัน ห้างไทยไดมารู มีเมืองนีออน มีโรงภาพยนตร์ชื่อดังถึง 6 แห่ง อย่าง พระโขนงเธียเตอร์ (บางข้อมูลระบุว่าเคยเป็นโรงภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย จุคนได้ถึง 2,000–3,000 ที่นั่ง) พระโขนงรามา โรงหนังเอเชีย เจ้าพระยาเธียเตอร์ ฮอลิเดย์ และลอนดอน จนเหตุการณ์น้ำท่วมเมื่อ พ.ศ. 2526 ส่งผลทำให้เกิดการย้ายออกเป็นจำนวนมาก กิจการโรงหนังชั้นสองปิดตัว
ปัจจุบัน.
ปัจจุบันย่านพระโขนงกลับมาฟื้นฟูพัฒนาอีกครั้ง เมื่อสถานีพระโขนง ของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท เปิดให้บริการ เกิดคอนโดมีเนียมทำให้คนย้ายเข้ามาอยู่มากขึ้น มีทั้งออฟฟิศทำงานสร้างสรรค์ คอมมูนิตี้มอลล์ที่เป็นพื้นที่สนับสนุนการทำงาน เช่น ซัมเมอร์ฮิลล์ ซัมเมอร์ฮับ และดับเบิลยู ดิสทริค รวมถึงมี "ตลาดสดพระโขนง" หรือรู้จักกันในนาม "ตลาดแสงทิพย์" ที่เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 แต่เดิมตลาดพระโขนงตั้งอยู่ในเขตพระโขนง ต่อมามีการแบ่งเขตการปกครองใหม่ทำให้ตลาดแห่งนี้มีพื้นที่อยู่ในเขตวัฒนา เจ้าของคือทายาทตระกูลตาปนานนท์ ตลาดพระโขนงยังประกอบด้วย ตลาดรุ่งอรุณ เจ้าของตลาดคือนายธัชชัย เทพหัสดิน ณ อยุธยา ตลาดพระโขนงมีสินค้าขายปลีกและส่งประกอบด้วยอาหารสด อาหารแห้ง สินค้าอุปโภคบริโภค ร้านอาหารที่มีชื่อเสียงภายในตลาดแห่งนี้ อาทิ ร้านข้าวหน้าเป็ด ร้านกาแฟโบราณ ร้านโรตีสายไหม ร้านขนมจีนแม่ชวน ฯลฯ
หลัง พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ย่านตลาดพระโขนงได้กลายเป็นแหล่งชุมชนของชาวต่างชาติหลายเชื้อชาติ ทั้งชาวเนปาล พม่า ไทใหญ่ กะเหรี่ยง ที่เข้ามาอยู่อาศัย ทำงานรับจ้างและค้าขาย โดยสัดส่วนประชากรพม่ามากกว่ากลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ
กรรมสิทธิ์ที่ดิน.
จากข้อมูลของสำนักผังเมืองกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2552 ย่านพระโขนงถือกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยเอกชนทั้งรายย่อยและรายใหญ่ 780 ราย แบ่งเป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินรายใหญ่ 40 ราย และรายย่อย 740 ราย ถือกรรมสิทธิ์โดยสำนักงานพระคลังข้างที่บริเวณใต้สะพานพระโขนง
มีมอแล็ต

มีมอแล็ต  เป็นชีสที่ผลิตดั้งเดิมในภูมิภาครอบเมืองลีล ประเทศฝรั่งเศส บางทีอาจเรียกชีสนี้ในภาษาฝรั่งเศสว่า "บูลเดอลีล"  ตามชื่อของเมืองลีล หรือ "วีเยอ-ออล็องด์"  เพราะชีสนี้ได้รับการพัฒนามาจากเอดัมซึ่งเป็นชีสจากฮอลแลนด์ มีมอแล็ตสามารถบริโภคได้ตั้งแต่ที่บ่มสองเดือนถึงสองปี หากบ่มไม่นานจะมีรสชาติคล้ายคลึงกับปาร์มีจาโนเรจจาโน ในขณะที่แบบ "บ่มนานพิเศษ"  ซึ่งเป็นที่นิยม มีความแข็งและให้กลิ่นรสคล้ายเฮเซลนัต
มีมอแล็ตเป็นชีสทรงกลมและมีรูปร่างภายนอกคล้ายกับผลแคนตาลูป น้ำหนักอยู่ที่ 2 กิโลกรัม ผลิตจากนมวัว ชื่อของชีสมาจากคำภาษาฝรั่งเศส (รูปในเพศหญิงคือ) แปลว่า "กึ่งนุ่ม" ซึ่งสื่อถึงผิวสัมผัสของชีสที่มีความมัน (oily) ทั้ง ๆ ที่เป็นชีสแข็ง (hard cheese) สีส้มของชีสมาจากสีธรรมชาติของอันนัตโต ซึ่งเมื่อใช้ในปริมาณน้อย ๆ เพื่อใส่เป็นสีจะไม่มีรสชาติที่รบกวนรส หรือกลิ่นของชีส เปลือกสีเทาของมีมอแล็ตแก่มาจากเห็บชีส ซึ่งใส่ลงไปบนผิวของชีสเพื่อเพิ่มรส
เป็นที่ทราบกันว่ามีมอแล็ตเป็นชีสโปรดของชาร์ล เดอ โกล ประธานาธิบดีฝรั่งเศส
โฟว์เซีย คูฟี

โฟว์เซีย คูฟี (Fawzia Koofi; เกิดปี 1975) เป็นนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิสตรีชาวอัฟกานิสถาน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนรษฎรของอัฟกานิสถานจากเขตเลือกตั้งบาดาฆชาน และอดีตประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ชีวิตช่วงต้น.
พ่อของคูฟีเป็นสมาชิกรัฐสภาเป็นเวลา 25 ปีก่อนจะเสียชีวิตหลังสิ้นสุดสงครามอัฟกานสิถาน-โซเวียดครั้งที่หนึ่ง (1979–1989) เขาถูกสังหารโดยกลุ่มมุจาฮิดีน เธอเติบโตมาในครอบครัวของที่มีหลายภรรยา (7 คน) คูฟีมักถูกละเลยจากพ่อแม่ของเธอเพราะเธอเป็นผู้หญิง ตอนที่เธอเกิด เธอถูกแม่นำไปทิ้งไว้กลางแดดเพื่อหวังให้ตาย
คูฟีโน้มน้าวให้พ่อแม่ส่งเธอไปเรียนหนังสือสำเร็จ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้านที่มีโอกาสทางการศึกษา เธอต้องการจะศึกษาต่อด้านแพทยศาสตร์แต่ก็ต้องล้มเลิกหลังตอลิบานขึ้นมาปกครองในปี 1996 และสั่งห้ามไม่ให้ผู้หญิงมีโอกาสในการเรียนหนังสือ หลังตอลิบานถูกโค่นไปในปี 2001 เธอกลับไปเรียนหนังสืออีกครั้ง และจบการศึกษาด้านบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยเปรสตันในประเทศปากีสถาน
อาชีพทางการเมือง.
คูฟีเริ่มเข้าสู่การเมืองในปี 2001 หลังตอลิบานถูกโค่นล้ม เธอสนับสนุนและเรียกร้องการศึกษาในเด็กผู้หญิง นับตั้งแต่ปี 2002 ถึง 2004 คูฟีทำงานร่วมกับยูนิเซฟเป็นเข้าหน้าที่ปกป้องเด็ก (Child Protection Officer) จากความรุนแรง
ในการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาปี 2005 คูฟีได้รับเลือกตั้งเป็นสภาชิกสภาผู้แทนราษฎรของอัฟกานิสถาน สภาล่างของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ จากเขตเลือกตั้งบาดาฆชาน นอกจากนี้เธอยังเป็นรองประธานสภานิติบัญญัติ เช่นกัน เธอถือเป็นรองประธานสภานิติบัญญัติคนแรกของประเทศอัฟกานิสถานที่เป็นผู้หญิง และได้รับการเบือกตั้งเข้าสภาอีกครั้งในปี 2010
เธอมุ่งเน้นเป้าหมายไปที่การพัฒนาสิทธิสตรี รวมถึงร่างกฎหมายเพื่อให้มีการก่อสร้างถนนที่เชื่อมต่อหมู่บ้านห่างไกลต่าง ฟ เข้ากับสถาบันการศึกษาและหน่วยงานดูแลสุขภาพ ในปี 2009 เธอได้ร้างกฎหมายการกำจัดความรุนแรงต่อสตรี (Elimination of Violence Against Women; EVAW) ขึ้น และเข้าสู่สภาในปี 2013 แต่ถูกต่อต้านและคัดค้านโดยสภาชิกสภาที่เป็นอนุรักษนิยมซึ่งมองว่าเป็นกฎหมายที่ขัดกับหลักของศาสนาอิสลาม อย่างไรก็ตาม กฎหมายถูกบังคับใช้ทั่วประเทศ และถูกนำมาประกอบการตัดสินคดีความในศาลอยู่
เธอรอดชีวิตจากการถูกลอบสังหารหลายครั้ง และเคยถูกยิงอย่างน้อยหนึ่งครั้งในปี 2010 ใกล้กับเมืองตอราบอรา
คูฟีตั้งใจจะลงสมัครเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2014 โดยชูเรื่องการสันบสุนสิทธิเท่าเทียมในสตรี, การศึกษาแบบครอบคลุม และการต่อต้านการคอร์รัปชั่น อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการเลือกตั้งขยับวันที่ปิดรับสมัครเป็นเดือนตุลาคม ปี 2013 ทำให้เธอลงสมัครไม่ได้เนื่องจากอายุยังไม่ถึง 40 ปีตามกฎหมายกำหนด
ในวันที่ 14 สิงหาคม 2020 เธอถูกยิงเข้าที่แขนจากความพยายามลอบสังหารใกล้กับคาบูลขณะเดินทางกลับจากปาร์วัน
ภายหลังการเข้ายึดครองของตอลิบานในปี 2021 เธอเคยให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับการที่สหรัฐถอนกำลังจากอัฟกานิสถาน เธอระบุว่าสิ่งที่สหรัฐทำคือการทอดทิ้งผู้หญิงในอัฟกานสิถาน และเธอผิดหวังกับการตัดสินใจของสหรัฐเป็นอย่างมาก
โรงแรมคอรินเธีย คาร์ทูม

โรงแรมคอรินเธีย คาร์ทูม  เป็นโรงแรมห้าดาวในคาร์ทูม เมืองหลวงของประเทศซูดาน ตั้งอยู่ตรงจุดบรรจบกันของแม่น้ำไนล์น้ำเงินกับแม่น้ำไนล์ขาว ในย่านศูนย์กลางของเมือง ติดกับสะพานตูตี
โรงแรมเปิดให้บริการในวันที่ 17 สิงหาคม 2008 มีชั้นห้องพัก 18 ชั้น, ห้องพัก 173 ห้อง และห้องสวีท 57 ห้อง ภัตตาคารและร้านกาแฟ 6 ร้าน และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ
โรงแรมสร้างและสนับสนุนทางทุนทรัพย์โดยรัฐบาลลิเบียด้วยมูลค่ามากกว่า 80 ล้านยูโร โรงแรมจึงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ไข่ของกัดดาฟี"
มัสยิดสีน้ำเงิน (เยเรวาน)

มัสยิดสีน้ำเงิน (Blue Mosque) เป็นมัสยิดนิกายชีอะฮ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 18 ถือเป็นสิ่งก่อสร้างสำคัญจากยุคอาร์มีเนียใต้ปกครองของอิหร่าน ปัจจุบันมัสยิดสีน้ำเงินเป็นมัสยิดแห่งเดียวในประเทศอาร์มีเนียที่ยังคงมีการใช้งานในฐานะศาสนสถานอยู่ โดยประเทศอาร์มีเนียมีประชากรมุสลิมอยู่เป็นส่วนน้อย ราว 812 ถึง 1,000 คน หรือคิดเป็น 0.03% ของประชากร ในปี 2013 รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมของอาร์มีเนียแถลงระบุว่ามีความพยายามอย่างมากที่จะเสนอชื่อให้มัสยิดสีน้ำเงินได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ข้อถกเถียง.
แหล่งข้อมูลอาร์มีเนียและตะวันตกบางส่วนระบุว่ามัสยิดเป็นมัสยิดแบบอิหร่าน/เปอร์เซีย นักมานุษยวิทยาและชาติพันธุ์วรรณา Tsypylma Darieva ระบุว่า "ในสื่อท้องถิ่นและวาทกรรมของทางการ มัสยิดสีน้ำเงินถูกนำไปเกี่ยวข้องกับ [...] ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศใหม่ของอาร์มีเนียกับอิหร่าน และปรากฏการเรียกมัสยิดสีน้ำเงินว่า ‘มัสยิดเปอร์เซีย’ เป็นเฉพาะ" 
นักข่าว Thomas de Waal ระบุว่าการเรียกมัสยิดนี้ว่าเป็นมัสยิดอิหร่าน/เปอร์เซียนั้นเป็น "การปกปิดข้อเท็จจริงที่ว่าชาวมุสลิมส่วนใหญ่ที่มามัสยิดนี้ในเวลาที่มัสยิดถูกสร้าง (ทศวรรษ 1760) ควรจะเป็นชาวอาเซอร์ไบจานมากกว่า" นอกจากนี้ Darieva ยังระบุว่ามัสยิดเคยใช้เป็นมัสยิดใหญ่ของ "ชาวมุสลิม (ส่วนใหญ่เป็นประชากรอาเซอร์) ในเยเรวานจนถึงทศวรรษ 1920"
ในขณะที่ในประเทศอาเซอร์ไบจาน มัสยิดนี้ถือว่าเป็นมรดกของอาเซอร์ไบจานในเยเรวาน รวมถึงเคยมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลอาเซอร์ไบจานกล่าวไว้ว่ามัสยิดเป็น "ศูนย์กลางของศาสนิกชนชาวอาเซอร์ไบจานที่ใหญ่ที่สุดในเยเรวาน" หนังสือปี 2007 ชื่อ "War against Azerbaijan: Targeting Cultural Heritage" (สงครามต่ออาเซอร์ไบจาน: การพุ่งเป้าไปที่มรดกทางวัฒนธรรม) ของกระทรวงการต่างประเทศอาเซอร์ไบจานและมูลนิธิไฮย์ดาร์ อะลีเยฟ ระบุว่าการปรับปรุงและบูรณะมัสยิดในทศวรรษ 1990 มีเป้าหมายที่จะ "นำเสนอมัสยิด[ใหม่]ในฐานะมัสยิดเปอร์เซีย" ในขณะที่นักวิชาการอิสระชาวอาร์มีเนีย Rouben Galichian ปฏิเสธคำกล่าวอ้างดังกล่าวไว้ในหนังสือปี 2009 ชื่อ "Invention of History" (ประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้น) ว่า "มัสยิดทุกมัสยิด[ในเยเรวาน]ที่สร้างขึ้นระหว่างปี 1635 ถึงทศวรรษ 1820 สร้างขึ้นโดยชาวอิหร่าน ซึ่งทราบดีว่าประชากรมุสลิมส่วนใหญ่ทั้งที่เป็นและไม่เป็นชาวอิหร่านก็นับถือนิกายชีอะฮ์ทั้งนั้น มัสยิดเหล่านี้จึงคล้ายคลึงกันมาก ฉะนั้นจึงเป็นการยากมากที่จะเข้าใจมัสยิดสีน้ำเงินในฐานะ 'มัสยิดอาเซอร์' เพราะ 'มัสยิดอาเซอร์' มันไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก"
เจ้าชายเลโอพ็อลท์ เคลเม็นท์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

เจ้าชายเลโอพ็อลท์ เคลเม็นท์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา  ประสูติเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2421 ณ ประเทศสโลวาเกีย เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายฟิลลิพแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาและเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม มีพระน้องนาง 1 พระองค์คือเจ้าหญิงโดโรเทอาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทาซึ่งทั้งพระองค์และพระน้องนางเป็นสมาชิกนิกายโรมันคาทอลิกในราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระองค์ทรงได้รับการตั้งพระนามตามสมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม พระราชอัยกา (ตา)
เจ้าชายเลโอพ็อลท์ เคลเม็นท์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2459 พระชันษา 37 ปี
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยบูรพา

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยบูรพา  เป็นโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัย สังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา โดยตั้งอยู่ในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่มีความสามารถในบริการระดับตติยภูมิขั้นสูง
ประวัติ.
ศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยบูรพา (เดิมคือ"โครงการศูนย์การแพทย์") ได้รับการบริจาคโดยพลเอก อาทิตย์ กำลังเอก ซึ่งเปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ศูนย์นี้เป็นอาคาร 2 ชั้น คล้ายกับโรงพยาบาลชุมชนอื่น ๆ ที่มีอยู่เดิม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้บริการทางการแพทย์แก่ประชาชนในท้องถิ่น พร้อมด้วยศักยภาพในการเป็นสถาบันฝึกอบรม ครั้นภายใน พ.ศ. 2528 แผนกผู้ป่วยนอกได้ขยายตัว และศูนย์ดังกล่าวสามารถทำคลอดได้ตลอด 24 ชั่วโมง กระทั่งใน พ.ศ. 2551 หลังจากการปฏิรูปในมหาวิทยาลัย ได้มีการโอนการดำเนินงานของโรงพยาบาลไปสังกัดคณะแพทยศาสตร์
พาร์สลีย์

พาร์สลีย์  เป็นพืชดอกในวงศ์ผักชี (Apiaceae) มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนตอนกลางและตะวันออก (ซาร์ดิเนีย เลบานอน อิสราเอล ไซปรัส ตุรกี อิตาลีตอนใต้ กรีซ โปรตุเกส สเปน มอลตา โมร็อกโก แอลจีเรีย และตูนิเซีย) แต่ได้มีการทำพืชให้เคยชินกับท้องถิ่นที่อื่นในยุโรปและนิยมปลูกเป็นสมุนไพรและผัก
พาร์สลีย์ใช้กันอย่างแพร่หลายในอาหารยุโรป ตะวันออกกลาง และอเมริกัน พาร์สลีย์ใบหยิกมักใช้เป็นประดับอาหาร ในยุโรปกลาง ยุโรปตะวันออก และยุโรปตอนใต้ รวมทั้งในเอเชียตะวันตก มีอาหารหลายจานที่เสิร์ฟพร้อมกับพาร์สลีย์สับสีเขียวโรยบนอาหาร พาร์สลีย์ใบแบนมีลักษณะคล้ายกัน แต่ปลูกง่ายกว่า บางคนบอกว่ามีรสชาติเข้มข้นกว่า พาร์สลีย์รากสามารถหาพบได้ในอาหารยุโรปกลาง ตะวันออก และใต้ ซึ่งใช้เป็นอาหารว่างหรือผักในซุป สตู และหม้ออบอาหารจำนวนมาก เชื่อกันว่าเดิมเติบโตในซาร์ดิเนีย (แถบเมดิเตอร์เรเนียน) และเพราะปลูกครั้งแรกในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ลินเนียสระบุว่าแหล่งที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของพืชคือซาร์ดิเนีย ซึ่งถูกนำเข้ามาในอังกฤษ และมีการเพาะปลูกครั้งแรกในบริเตนในปี ค.ศ. 1548
การเพาะปลูก.
พาร์สลีย์เติบโตได้ดีที่สุดในดินที่มีการระบายน้ำดีและชื้น และมีแสงแดดจัด ในอุณหภูมิระหว่าง และมักจะปลูกจากเมล็ด การงอกใช้เวลานานซึ่งใช้เวลา 4-6 สัปดาห์ และมักเป็นเรื่องยากเนื่องจาก furanocoumarins ในเปลือกเมล็ด โดยปกติพืชที่ปลูกเพื่อใบจะปลูกห่างกัน 10 ซม. ในขณะที่พืชที่ปลูกเพื่อรากจะปลูกห่างกัน 20 ซม. เพื่อให้มีพื้นที่ในการพัฒนาราก
พาร์สลีย์ดึงดูดสัตว์ป่าหลายชนิด ผีเสื้อหางแฉกบางชนิดใช้พาร์สลีย์เป็นพืชอาศัยสำหรับตัวอ่อน หนอนผีเสื้อจะมีลายเป็นสีดำและสีเขียวมีจุดสีเหลือง และจะกินพาร์สลีย์เป็นเวลาสองสัปดาห์ก่อนที่จะกลายเป็นผีเสื้อ ผึ้งและแมลงกินน้ำหวานอื่น ๆ ก็เยี่ยมชมดอกไม้เช่นกัน นกเช่นนกโกลด์ฟินช์กินเมล็ดของพาร์สลีย์
พันธุ์.
ในการเพาะปลูก พาร์สลีย์แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มพันธุ์ ขึ้นอยู่กับรูปแบบของพืชซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้งาน บ่อยครั้งถือเป็นสายพันธุ์ที่แตกต่างกันทางพฤกษศาสตร์ แต่เป็นสายพันธุ์พืชที่มาจากการคัด ไม่ใช่กำเนิดตามธรรมชาติ
พาร์สลีย์ใบ.
พาร์สลีย์กลุ่มหลักสองกลุ่มที่ใช้เป็นสมุนไพร ได้แก่ ฝรั่งเศสหรือใบหยิก ("P. crispum" Crispum Group; syn. "P. crispum" var. "crispum"); และอิตาลีหรือใบแบน ("P. crispum" Neapolitanum Group; syn. "P. crispum" var. "neapolitanum") ในจำนวนนี้กลุ่ม Neapolitanum มีความคล้ายคลึงกับพืชตามธรรมชาติมากที่สุด ชาวสวนบางคนนิยมปลูกพาร์สลีย์ใบแบนเนื่องจากปลูกได้ง่ายกว่า ทนต่อฝนและแสงแดดได้มากกว่า และว่ากันว่ามีรสชาติที่เข้มข้นกว่า แม้ว่ายังมีการถกเถียงกันอยู่ ในขณะที่คนอื่นชอบพาร์สลีย์ใบหยิกเพราะมีลักษณะที่ดีกว่าในการตกแต่ง ชนิดที่ 3 ที่บางครั้งปลูกทางตอนใต้ของอิตาลี มีก้านใบหนาคล้ายขึ้นฉ่าย
พาร์สลีย์ราก.
พาร์สลีย์อีกประเภทหนึ่งที่ปลูกเพื่อรากคือพาร์สลีย์รากฮัมบวร์ค (อังกฤษ: Hamburg root parsley, "P. crispum" Radicosum Group, syn. "P. crispum" var. "tuberosum") พาร์สลีย์ประเภทนี้มีรากที่หนากว่าพาร์สลีย์ที่ปลูกไว้สำหรับใบ แม้ว่าไม่ค่อยใช้ในสหราชอาณาจักรและสหรัฐ พาร์สลีย์รากยังสามารถพบได้ทั่วไปในอาหารยุโรปกลางและตะวันออก ซึ่งใช้ในซุปและสตู หรือรับประทานดิบ ๆ เป็นอาหารว่าง (คล้ายกับแคร์รอต)
แม้ว่าพาร์สลีย์รากจะดูคล้ายกับพาร์สนิป ซึ่งเป็นหนึ่งในญาติในวงศ์ Apiaceae แต่รสชาตินั้นแตกต่างกันมาก
วัดลาดเป็ด

วัดลาดเป็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าช้าง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 28 ไร่ 2 งาน 48 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 16 ไร่ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีทุ่งนาและลำรางส่งน้ำโดยรอบบริเวณวัด
สันนิษฐานว่าสร้างมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา แต่คงถูกทิ้งร้างทรุดโทรมไป ได้มารื้อบูรณะใหม่ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2335 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2453 ด้านการศึกษาทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีโครงสร้างก่ออิฐถือปูนทรงไทยโบราณ ฐานอาคารหย่อนสำเภาไม่มาก หน้าจั่วไม่มีปูนปั้นแต่ร่องรอยประดับด้วยเครื่องปั้นดินเผา วิหารสร้างขึ้นหลังอุโบสถ ภายในไม่มีโครงสร้างเสา ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้
Aenictus anceps

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
Aenictus anceps เป็นชนิดของมดทหารสีเบจแทนที่พบในประเทศเอริเทรียและประเทศซูดาน
วัดพระบรมธาตุสวี

วัดพระบรมธาตุสวี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวี อำเภอสวี จังหวัดชุมพร ส่วนด้านหน้าพระธาตุซึ่งติดกับแม่น้ำสวี มีศาลพระเสื้อเมือง
วัดพระบรมธาตุสวี หรือ วัดสวี ตั้งอยู่ หมู่ที่ 5 ตำบล สวี อำเภอสวี ชุมพร 86130 ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2373 วัดมีพระธาตุซึ่งมีตำนานเล่าว่า พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เสด็จยกทัพมาถึงเขตอำเภอสวี เกิดเหตุการณ์มีกาฝูงหนึ่งบินมาจับอยู่บนกองอิฐพากันส่งเสียงร้องและกระพือปีกอื้ออึง เมื่อรื้อกองอิฐออกก็พบฐานเจดีย์และพระบรมสารีริกธาตุ จึงโปรดให้ปฏิสังขรณ์พระเจดีย์ ขนานนามว่า "พระธาตุกาวีปีก" (วีปีก เป็นภาษาปักษ์ใต้ หมายถึง กระพือปีก) ภายหลังเรียกเพี้ยนสั้นลงว่า "พระธาตุสวี" ในสมัยต้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ยอดพระธาตุได้หักพังลง จึงมีการบูรณะครั้งใหญ่ และมีการทำนุบำรุงรักษาสืบมา วัดได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนพิเศษ 127 ง หน้า 10 วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2544 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา
พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลรูปแบบจากพระมหาธาตุเจดีย์ นครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สูง 14.25 เมตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 8.50 เมตร มีซุ้มช้างและยักษ์ยืน มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก ชั้นบนทำเป็นซุ้มพระล้อมรอบ ต่อด้วยเจดีย์ทรงระฆังประดับกระเบื้องโมเสกสีทอง และมีเจดีย์ขนาดเล็กประจำมุมทั้งสี่
ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ มีการจัดงานแห่ผ้าห่มพระธาตุสวีทุกปี
Aenictus aratus

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
Aenictus aratus เป็นชนิดมดทหารสีน้ำตาลเข้มและเบจที่พบในออสเตรเลียตอนบน โดยมีการสังเกตการทำลายปรสิตจากแมลงวันสกุล Phoridae
วัดคีรีชัย

วัดคีรีชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูบรรพตรัตนชัย ปญฺญาวุฑฺโฒ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 2 ตารางวา
วัดคีรีชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2534 ชาวบ้านเรียกว่า วัดริมกรณ์ เพราะอยู่ติดกับแม่น้ำกรณ์ คนทั่วไปรู้จักชื่อ วัดดอยสะเก็น เพราะอยู่ติดกับเขาดอยสะเก็น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 สร้างเสร็จ เมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นแบบศิลปะล้านนาประยุกต์ คล้ายอุโบสถวัดร่องขุ่น พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตักกว้าง 2.7 เมตร สูง 2.93 เมตร นามว่า "พระพุทธสิริมงคล"
เชลยศึกชาวญี่ปุ่นในสหภาพโซเวียต

หลังสงครามโลกครั้งที่สองมีกำลังพลชาวญี่ปุ่นจำนวน 560,000 ถึง 760,000 นายในสหภาพโซเวียตและประเทศมองโกเลียที่ถูกกักกันเพื่อใช้งาน ณ ค่ายแรงงานในฐานะเชลยศึก ในจำนวนนี้ คาดว่าระหว่าง 60,000 ถึง 347,000 นายเสียชีวิตในการถูกจองจำ
กองทัพญี่ปุ่นประมาณ 3.5 ล้านนายนอกประเทศญี่ปุ่นส่วนใหญ่ถูกปลดอาวุธโดยสหรัฐกับจีนก๊กมินตั๋ง และถูกส่งตัวกลับประเทศใน ค.ศ. 1946 ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกได้จับเชลยชาวญี่ปุ่น 35,000 นาย ระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 ถึงวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 กล่าวคือ ก่อนการยอมจำนนของญี่ปุ่น สหภาพโซเวียตควบคุมเชลยศึกของญี่ปุ่นไว้นานกว่ามาก และใช้พวกเขาเป็นกำลังแรงงาน
ประวัติ.
ชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่ที่ถูกคุมขังในสหภาพโซเวียตไม่คิดว่าตนเองเป็น "เชลยศึก" และเรียกตนเองว่า "ผู้ถูกกักกัน" เพราะพวกเขาสมัครใจวางอาวุธหลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ กล่าวคือ หลังจากสิ้นสุดความขัดแย้งทางทหาร จำนวนเชลยชาวญี่ปุ่นที่ถูกจับในการสู้รบมีน้อยมาก
หลังจากความพ่ายแพ้ของกองทัพคันโตในแมนจูเรีย เชลยศึกชาวญี่ปุ่นได้ถูกส่งจากแมนจูเรีย, เกาหลี, เกาะซาฮาลินใต้ และหมู่เกาะคูริล ไปยังหมู่เกาะคูริล, ดินแดนฮาบารอฟสค์, ดินแดนครัสโนยาสค์, คาซัคสถาน (มณฑลคาซัคสถานใต้ และมณฑลจัมบิล), สาธารณรัฐปกครองตนเองสังคมนิยมบูร์ยัต-มองโกล และสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก ซึ่งใน ค.ศ. 1946 ค่ายแรงงาน 49 แห่งสำหรับเชลยศึกชาวญี่ปุ่นภายใต้การบริหารขององค์การบริหารหลักสำหรับงานเชลยศึกและผู้ถูกกักกันสามารถรองรับคนได้ประมาณ 500,000 คน นอกจากนี้ ยังมีสองค่ายสำหรับผู้ถูกตัดสินว่ามีความผิดทางอาญาต่าง ๆ เชลยถูกแบ่งออกเป็น 1,000 หน่วยบุคคล ตลอดจนพลเรือนชาวญี่ปุ่นทั้งชายและหญิง รวมทั้งชาวเกาหลีบางคนก็ถูกคุมขังเช่นกัน เมื่อมีทหารไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มหน่วย
การจัดการเชลยศึกเป็นไปตามกฤษฎีกาของคณะกรรมการกลาโหมสหภาพโซเวียตหมายเลข 9898cc "เกี่ยวกับการรับ, ที่พัก และการใช้แรงงานของเชลยศึกชาวญี่ปุ่น" ("О приеме, размещении, трудовом использовании военнопленных японской армии") ลงวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1945
ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากถูกมอบหมายให้ก่อสร้างทางรถไฟสายหลักไบคาล–อามูร์ (กว่า 200,000 นาย) ในแปดค่าย ณ คอมโซมอล์สก-ออน-อามูร์ (สองค่ายสำหรับสองทางแยกรถไฟ), โซเวตสกายากาวัน, สถานีรถไฟเรชิฮา (ดินแดนฮาบารอฟสค์), สถานีรถไฟอิซเวสต์โคเวย์ (ดินแดนฮาบารอฟสค์), กรัสนายาซาร์ยา (แคว้นชิตา), เทย์เชต และโนโว-กริชิโน (แคว้นอีร์คุตสค์)
ส่วนการส่งเชลยศึกของญี่ปุ่นกลับประเทศได้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1946
ซึ่งจุดเริ่มต้นใน ค.ศ. 1949 มีรายงานว่าผู้เดินทางกลับไม่ให้ความร่วมมือและเป็นปรปักษ์เมื่อกลับมายังประเทศญี่ปุ่น เนื่องมาจากการโฆษณาชวนเชื่อของคอมมิวนิสต์ที่พวกเขาได้รับในระหว่างการถูกจองจำ อุบัติการณ์เหล่านี้ส่งผลให้ประชาชนชาวญี่ปุ่นได้รับการรับรู้เชิงลบมากขึ้นเกี่ยวกับทหารที่กลับมา และเพิ่มความเป็นปรปักษ์ของกองบัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรต่อฝ่ายซ้ายในญี่ปุ่น
ผู้ที่เหลือหลังจาก ค.ศ. 1950 ถูกควบคุมตัวโดยถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาก่ออาชญากรรมต่าง ๆ การปล่อยตัวดำเนินต่อไปตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ภายใต้การนิรโทษกรรมต่าง ๆ กระทั่งหลังจากการเสียชีวิตของโจเซฟ สตาลิน และการผ่อนคลายความตึงเครียดครุสชอฟในเวลาต่อมา ทัศนคติของโซเวียตต่อนักโทษชาวญี่ปุ่นที่เหลือก็เปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขาได้รับการพาไปท่องเที่ยวตามเมืองต่าง ๆ และได้รับอนุญาตให้ซื้อของขวัญให้แก่ครอบครัวพร้อมกับเจ้าหน้าที่โซเวียต และก่อนที่จะส่งตัวกลับประเทศ งานเลี้ยงในฮาบารอฟสค์ซึ่งจัดโดยนิโคไล กาเกน ได้มีเชลยระดับสูงเข้าร่วม เช่น จุง อูชิโรกุ ส่วนกลุ่มเชลยชาวศึกญี่ปุ่นกลุ่มสุดท้าย 1,025 นายได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1956
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม

วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะไห อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน ปัจจุบันมีพระครูประโชติวุฒิคุณเป็นเจ้าอาวาส 
วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม เดิมชื่อ วัดโมทนามันปุญญาราม เดิมตั้งเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2442 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 โดยมีหลวงนครเป็นผู้ริเริ่มก่อสร้าง ต่อมาได้มีการขุดคูลัดข้างวัดไปคลองบางกะไห เพื่อความสะดวกในการสัญจรไปมา ชาวบ้านจึงเรียกชื่อว่า วัดนาคู ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดนาคูโมทนามัยปุญญาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2430 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ซึ่งพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 ศาลาการเปรียญ กุฏิ เจดีย์ 3 องค์ ซึ่งนายเผือก นางอิ่ม สร้าง 1 องค์ นายหรั่ง นางเป้า สร้าง 1 องค์ และ 1 องค์ คงสร้างในสมัยเดียวกัน โรงเรียนพระปริยัติธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และในสมัยพระครูธรรมกิจนิเทศก์ (หลวงพ่อบุญชู นิจเจริญ) เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างโรงเรียนประชาบาล
วัดเขาถ้ำแรต

วัดเขาถ้ำแรต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตะเกรา อำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ทั้งหมด 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูบรรพตคณานุกูล (วิทยา กตกุสโล) เป็นเจ้าอาวาสวัด
วัดเขาถ้ำแรตได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัด คือ นายเคนสุ่ย วงษ์เส ยังไม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ภายในวัดเขาถ้ำแรตมีถ้ำขนาดเล็ก มีหินงอกหินย้อย ความลึก 500 เมตร พระสงฆ์จะเข้าไปสวดมนต์ทุกวันพระ ลานข้างในสามารถบรรจุคนได้ประมาณ 50 คน บริเวณถ้ำแรตมีลิงอาศัยอยู่จำนวนมาก อุโบสถของวัดมีพญานาคล้อมอยู่รอบ พระประธานในอุโบสถมีนามว่า "หลวงพ่อพุทธศรีศากยะเมตตามหาภูมินทร์"
สมัยกลางตอนปลาย

สมัยกลางตอนปลาย คือช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ยุโรปที่กินเวลาระหว่าง ค.ศ. 1250 จนถึง ค.ศ. 1500 โดยเป็นยุคสมัยที่ต่อเนื่องมาจากสมัยกลางตอนกลาง และเป็นยุคสมัยก่อนสมัยใหม่ตอนต้น (ซึ่งในยุโรปส่วนใหญ่นั้นเรียกว่าสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา)
ในราว ค.ศ. 1300 ยุคสมัยความรุ่งเรื่องและเติบโตในยุโรปนั้นดำเนินมาจนถึงจุดหยุดนิ่ง โดยเกิดทั้งเหตุการณ์ขาดแคลนอาหารและโรคระบาดต่าง ๆ รวมถึงทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ค.ศ. 1315–1317 และกาฬมรณะ อันเป็นเหตุให้ประชากรในยุโรปนั้นลดลงกว่าครึ่งหนี่งจากสมัยก่อนหน้า ประกอบกับสถานการณ์ความไม่สงบต่าง ๆ และการติดพันในสงครามต่าง ๆ ด้วย
ฝรั่งเศสและอังกฤษประสบกับเหตุความไม่สงบอย่างรุนแรงจากชาวนา เช่น สงคราวชาวนาฝรั่งเศส สงคราวชาวนาอังกฤษ รวมทั้งความไม่สงบสืบเนื่องจากการสงครามต่าง ๆ กินเวลาต่อเนื่องกว่าศตวรรษ (สงครามร้อยปี) นอกจากนี้แล้วคริสตจักรคาทอลิกยังถูกท้าทายด้วยศาสนเภทตะวันตก โดยมักเรียกเหตุการณ์สำคัญต่างๆ นี้รวมกันว่าวิกฤติกาลของปลายสมัยกลางของยุโรป 
นอกเหนือจากวิกฤติกาลต่างๆ นั้น ศตวรรษที่ 14 ยังเป็นช่วงเวลาของความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในด้านศิลปะและวิทยาศาสตร์ด้วย อันสืบเนื่องมาจากการกลับมาสนใจในบันทึกโบราณในสมัยกรีกและโรมันโดยมีจุดเริ่มต้นมาตั้งแต่ช่วงสมัยกลางตอนเฟื่องฟู จึงทำให้เกิดสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลีขึ้น การเริ่มกลับมาศึกษาบันทึกภาษาลาตินได้เริ่มขึ้นก่อนหน้าในช่วงสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยาในศตรวรรษที่ 12 ผ่านทางการติดต่อค้าขายกับชาวอาหรับในช่วงสงครามครูเสด ส่วนที่มาของบันทึกกรีกอันสำคัญนั้นมาจากการเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยจักรวรรดิออตโตมันซึ่งในเหตุการณ์นี้เหล่านักปราชญ์ชาวไบแซนไทน์ได้ลี้ภัยสงครามมายังตะวันตกโดยเฉพาะในอิตาลีเป็นสำคัญ
ประกอบกับแนวคิดสมัยคลาสสิกต่างๆ ที่มีอิทธิพลมากขึ้นรวมถึง การคิดค้นเครื่องพิมพ์ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการเผยแพร่แนวคิดด้านประชาธิปไตยผ่านทางงานพิมพ์ ซึ่งนำไปสู่การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ในที่สุด และในช่วงปลายสมัยนี้ ยุคแห่งการค้นพบ ก็ได้อุบัติขึ้น โดยการขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันได้ตัดขาดการพาณิชย์ระหว่างยุโรปกับประเทศตะวันออกอย่างสิ้นเชิง ชาวยุโรปจึงต้องแสวงหาเส้นทางการค้าใหม่ๆ ซึ่งทำให้เกิดการสำรวจเส้นทางเดินเรือโดยชาวสเปนภายใต้การนำของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสที่ค้นพบทวีปอเมริกาในปีค.ศ. 1492 และวัชกู ดา กามาที่เดินทางไปยังแอฟริกาและอินเดียในปีค.ศ. 1498 การค้นพบใหม่ๆ นี้ทำให้เศรษฐกิจและอำนาจของชาติต่างๆ ในยุโรปนั้นมีความเข้มแข็งขึ้น
รีตูอาเลบิสซาซัฆเล

รีตูอาเลบิสซาซัฆเล (:) หรือชื่อแปล วังสมรส  หรือ วังพิธี  เป็นอาคารในทบิลีซี ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกวิคตอร์ จอร์เบนัดเซ และวาฌา ออร์เบลัดเซ สร้างขึ้นในปี 1984 เพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดงานแต่งงาน
ประวัติศาสตร์.
การออกแบบอาคารได้รับอิทธิพลที่หลากหลาย ทั้งจากเอ็กซ์เพรสชั่นนิสต์แบบทศวรรษ 1920 ไปจนถึงสถาปัตยกรรมโบสถ์แบบจอร์เจียยุคกลาง อาคารได้รับคำวิจารณ์ทั้งที่ชื่นชอบและรังเกียจ
นอกจากใช้เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานแล้ว อาคารยังใช้เป็นสถานที่แสดงและรับรองอาคันตุกะจากต่างประเทศในบางโอกาส เช่นเมื่อมาร์กาเรต แทตเชอร์ เดินทางเยี่ยมจอร์เจียในปี 1987 ก็เดินทางมาที่นี่เพื่อชมการแสดง นอกจากนี้ในปี 1990 เอียน กิลแลน นักร้องนำวงดีปเพอร์เพิล กับภรรยา บรอน (Bron) กล่าวยืนยันคำปฏิญาณแต่งงานกันที่นี่ ระหว่างที่กิลแลนมาแสดงคอนเสิร์ตที่จอร์เจียในปี 1990
ในปี 2002 บัดรี ปาตาร์กัทซิชวีลี ซื้ออาคารไปเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยส่วนบุคคล ข้อมูลจากปี 2013 ระบุว่าอาคารได้ถูกปล่อยเช่าให้แก่บริษัทเอกชนสำหรับจัดงานต่าง ๆ
ศูนย์วิทยาศาสตร์วิทยาการหุ่นยนต์และไซเบอร์เนติกส์เชิงเทคนิคแห่งรัฐรัสเซีย

ศูนย์วิทยาศาสตร์วิทยาการหุ่นยนต์และไซเบอร์เนติกส์เชิงเทคนิคแห่งรัฐรัสเซีย  เป็นสถาบันวิจัยด้านไซเบอร์เนติกส์ในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านการพัฒนาซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์, ไซเบอร์เนติกส์ และวิทยาการหุ่นยนต์
ศูนย์มีส่วนร่วมในการพัฒนาเทคโนโลยีระบบควบคุมการลงจอดแบบซอฟต์ให้กับยานอวกาศโซยุซ และโพรบหุ่นยนต์ลูนา 16 ในปี 1986–1987 สถาบันได้พัฒนาหุ่นยนต์จิ๋วสำหรับเข้าไปปฏิบัติการในเชอร์โนบิลหลังเกิดภัยพิบัติเตาไฟฟ้านิวเคลียร์ และในทศวรรษ 1990 ศูนย์มีส่วนร่วมในการพัฒนายานอวกาศบูรัน
เสนาธิปไตย

เสนาธิปไตย  เป็นรูปแบบการปกครองที่มีทหารเป็นผู้นำ อำนาจรัฐแต่ละฝ่าย (บริหาร, นิติบัญญัติ และตุลาการ) อยู่ภายใต้การควบคุมโดยกำลังทหารโดยชอบด้วยกฎหมาย
ตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดของเสนาธิปไตย คือสภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ ซึ่งเป็นรัฐบาลทหารที่ปกครองประเทศพม่าระหว่างค.ศ. 1997 ถึง 2011 ภายใต้พลเอกอาวุโสต้านชเว ซึ่งเป็นการปกครองที่ทหารมีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมายโดยไม่ต้องอิงแอบรัฐสภาหรือรัฐธรรมนูญของพลเรือน
คำว่าเสนาธิปไตยในภาษาอังกฤษ ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยเซอร์โรเบิร์ต ฟิล์มเมอร์ เมื่อค.ศ. 1652 ด้วยการประสมคำในภาษากรีกว่า "stratos" ที่แปลว่ากองทัพ กับ "kratos" ที่แปลว่าการปกครอง รวมกันเป็น "Stratocracy"
ชราธิปไตย

ชราธิปไตย  เป็นระบอบคณาธิปไตยรูปแบบหนึ่ง ซึ่งมีผู้ชราเป็นสมาชิกส่วนใหญ่หรือเกือบทั้งหมดของภาคการเมือง โครงสร้างทางการเมืองของหลายประเทศ ยิ่งสมาชิกหรือครอบครัวของชนชั้นปกครองมีอายุมากขึ้น ก็จะมีอำนาจมากขึ้น ทำให้กลุ่มคนผู้มีความชราที่สุดได้ครองตำแหน่งที่มีอำนาจที่สุด ในหลายสังคม กลุ่มผู้ครองอำนาจอาจไม่มีตำแหน่งผู้นำอย่างเป็นทางการ แต่กลับมีอิทธิพลครอบงำผู้นำที่อยู่ในตำแหน่งอย่างเป็นทางการ โดยสรุป ชราธิปไตยคือสังคมที่ตำแหน่งผู้นำสงวนไว้แก่ผู้ชรา
ถึงแม้แนวคิดในการให้ผู้ชราเป็นผู้ครองอำนาจจะปรากฎอยู่ในหลายวัฒนธรรม แต่ในโลกตะวันตกนั้น ชราธิปไตยมีรากเหง้ามาจากกรีกโบราณ เพลโตกล่าวว่า "ให้ผู้ชราปกครอง และให้ผู้เยาว์เชื่อฟัง" ตัวอย่างหนึ่งของชราธิปไตยแบบกรีกโบราณอาจเห็นได้จากในนครรัฐสปาร์ตาซึ่งมีคณะผู้ปกครองเรียกว่า เจรูเซีย (Gerousia) อันเป็นคณะบุคคลที่สมาชิกมีอายุอย่างน้อย 60 ปี และดำรงตำแหน่งตลอดชีพ
โรงพยาบาลสตรีและศูนย์สูติกรรมเพรนทิซ

โรงพยาบาลสตรีและศูนย์สูติกรรมเพรนทิซ  เป็นอดีตโรงพยาบาลในวิทยาเขตดาวน์ทาวน์ชิคาโกของโรงพยาบาลนอร์ธเวสเทิร์นเมมอเรียล มหาวิทยาลัยนอร์ธเวสเทิร์น ในเขตสตรีทเทอร์วิลล์ เนียร์นอร์ธไซด์ของชิคาโก
โรงพยาบาลถูกทุบและแทนที่ด้วยโรงพยาบาลสตรีเพรนทิซราวปี 2013-2014
สถาปัตยกรรม.
อาคารสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก เบอร์แทรนด์ โกลด์เบิร์ก มีลักษณะเป็นอาคารควอเตอร์ฟอยล์คอนกรีตเก้าชั้น ประกอบหน้าต่างรูปวงรี และส่วนโพเดียมสูงห้าชั้นที่คานกันอยู่ 
อาคารใช้งานเป็นศูนย์สูติกรรม (แผนกสูติกรรม/คลอดบุตรของโรงพยาบาล) โดยมีสถานีพยาบาลตั้งอยู่ตรงใจกลางและวอร์ดผู้ป่วยในโลบ (lobes) ทั้งสี่โลบของอาคาร การออกแบบนี้ช่วยร่นระยะทางระหว่างพยาบาลกับผู้ป่วยในวอร์ดลง
ด้วยรูปทรงของอาคารที่แปลกตา วิศวกรโครงสร้าง วิลเลียม เอฟ. เบเคอร์ เคยชื่นชมอาคารนี้ว่า "เป็นตัวอย่างชิ้นเดียวในโลกของ[อาคาร]แบบนี้"
การทุบทำลายและความพยายามอนุรักษ์.
ในเดือนกันยายน 2012 คณะกรรมการจุดสนใจในชิคาโก (Chicago Landmarks Commission) ระบุว่าจะจัดการรับฟังประชาพิจารณ์เกี่ยวกับอาคารในปีเดียวกัน และในเดือนพฤศจิกายน 2012 คณะกรรมการปฏิเสธการขึ้นทะเบียนอาคารเป็นจุดสนใจของเมือง (landmark designation)
ในปลายเดือนพฤศจิกายน 2012 ศาลแขวงเทศมณฑลคุก (Cook County Circuit Court) โดยทนายความนีล คอเฮิน (Neil Cohen) มีคำสั่งให้คณะกรรมการพิจารณาขั้นตอนการขึ้นทะเบียนอาคารใหม่ ส่งผลให้ในเวลานั้นไม่สามารถขอรับใบอนุญาตการทำลายอาคารจากท้องถิ่นได้ 
ในปี 2013 มหาวิทยาลัยนอร์ธเวสเทิร์นประการว่าได้รับใบอนุมัติการทำลายอาคาร ทรัสต์เพื่อการอนุรักษ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Trust for Historic Preservation) บันทึกว่าอาคารนี้เป็นหนึ่งในสิบโบราณสถานที่หายไปในปี 2013
ในเดือนตุลาคม 2013 มีการปล่อยวิดีโอสารคดีความยาวแปดนาทีเกี่ยวกับความพยายามที่จะปกป้องอาคารนี้
การทำลายอาคารเสร็จสิ้นในเดือนตุลาคม 2014
เทศมณฑลเกรอช

เกรอช  เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน โดยมีเกรอชเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 39,348 คนใน 8,734 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอ คือ อำเภอกลางและอำเภอแอแรด และมี 2 เมือง คือ เกรอชและแอแรด
ประเทศอุซเบกิสถานในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศอุซเบกิสถาน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศอุซเบกิสถานได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 44 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 8 ชนิดกีฬา
ประเทศเวเนซุเอลาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศเวเนซุเอลา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศเวเนซุเอลาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 8 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา
ประเทศเวียดนามในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศเวียดนาม จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศเวียดนามได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 7 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา
วัดโพธิ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใต้ อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี 
วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2184 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2324 ถึงกระนั้นก็มีเรื่องเล่าว่าวัดได้สร้างขึ้นปลายสมัยอยุธยาหรือสมัยกรุงธนบุรี ผู้สร้างคือนายสำเภา ชาวเมืองไชยา ผู้มาประกอบอาชีพต่อเรือ ทำสวนมะพร้าวและทำน้ำตาลขายที่เกาะพงัน ซึ่งเคยบริจาคเงินสร้างกุฏิให้วัดใน โดยลูกชายนายสำเภาเป็นผู้สร้างวัดหลังการเสียชีวิตของนายสำเภา โดยตั้งชื่อวัดว่า วัดสำเภาทอง ตามชื่อบิดา เมื่อพ่อท่านโพธิ์เป็นเจ้าอาวาส ทำให้เกิดเรียกขานชื่อวัดว่า วัดพ่อท่านโพธิ์ เวลาผ่านไปชื่อนี้ก็กร่อนจนเหลือเพียง "วัดโพธิ์"
วัดโพธิ์มีความเจริญรุ่งเรืองในสมัยพ่อท่านหมื่นและพ่อท่านขวัญเป็นเจ้าอาวาส พ่อท่านหมื่นเป็นพระอุปัชฌาย์และเป็นพระสังฆาธิการระดับผู้นำของเมืองพงัน มีชีวิตอยู่ราวปลายสมัยรัชกาลที่ 3 จนราว พ.ศ. 2449 พ่อท่านขวัญมรณภาพ ไม่มีเจ้าอาวาสสืบต่อมาจึงกลายเป็นวัดร้างอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้มีพระภิกษุมาจำพรรษาอีก ปัจจุบันเป็นวัดประจำหมู่บ้านตรงข้ามวัดโพธิ์เป็นศูนย์อบสมุนไพรเพื่อสุขภาพ
ประเทศเอลซัลวาดอร์ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศเอลซัลวาดอร์ จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศเอลซัลวาดอร์ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ประเทศฟีจีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศฟีจี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศฟีจีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ญับรียะฮ์

ญับรียะฮ์  เป็นสำนักปรัชญาอิสลามช่วงต้นที่มีฐานความเชื่อว่ามนุษย์ถูกควบคุมโดยพรหมลิขิต ไม่มีทางเลือกหรือเจตจำนงเสรี สำนักญับรียะฮ์เริ่มก่อตั้งที่บัสราในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์ ตัวแทนแรกของสำนักนี้คือ อัลญะอด์ อิบน์ ดิรฮัม (ถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 724)
คำว่าญับรียะฮ์ถือเป็นศัพท์ที่มีความหมายเชิงดูหมิ่นที่ใช้ในกลุ่มอิสลามต่าง ๆ ที่พวกเขาถือว่าผิด ดังนั้นจึงไม่ใช่สำนักเทววิทยาใดเฉพาะเจาะจง โดยกลุ่มอัชอะรีใช้คำนี้ไว้สื่อถึงผู้ติดตามของญะฮม์ อิบน์ ศ็อฟวาน (เสียชีวิตใน ค.ศ. 746) ในขณะที่อัลมุอ์ตะซิละฮ์ถือว่ากลุ่มอัชอะรีเป็นญับรียะฮ์ เพราะตามความเห็นของตน พวกเขาปฏิเสธหลักการดั้งเดิมของเจตจำนงเสรี และชีอะฮ์ใช้คำนี้สื่อถึงอัชอะรีกับฮันบะลี
วัดเทพกระษัตรี

วัดเทพกระษัตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 84 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา
วัดเทพกระษัตรีเป็นวัดแรกที่สร้างขึ้นในจังหวัดภูเก็ต สร้างประมาณ พ.ศ. 2019 เดิมชื่อ วัดดอน หรือ วัดบ้านดอน ตามชื่อหมู่บ้านของท้าวเทพกระษัตรีและท้าวศรีสุนทร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2075 ครั้นสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อท้าวเทพกระษัตรีมีชัยชนะต่อข้าศึก ท่านก็ได้สร้างวัดนี้ขึ้น ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเทพกระษัตรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ท้าวเทพกระษัตรีผู้สร้างวัดนี้ วัดนี้อยู่ห่างจากบ้านเดิมของท้าวเทพกระษัตรีประมาณ 15 เส้น
อาคารเสนาสนะทีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 หลังคากระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกาประดับอยู่มุมทั้งสี่ด้าน หน้าบันมีภาพจิตรกรรม พื้นอุโบสถปูด้วยหิน เมื่อได้ต่อเติมด้านหลังของอุโบสถ ได้อัญเชิญพระพุทธรูปไว้อีกด้านหนึ่งของโบสถ์ และยังประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณกว่า 10 องค์ มีพระพุทธรูปไสยาสน์ขนาดใหญ่ หอระฆังหลังคาสร้างด้วยซิเมนต์ กุฏิทรงไทย มีอายุประมาณ 100 ปี หลังคามุงด้วยสังกะสี ฝากั้นด้วยไม้กระดานใต้ถุนสูง 150 ซม. มีสภาพชำรุดไป ศาลาการเปรียญหลังคากระเบื้อง ยกเป็นช่อฟ้าใบระกา
เกรอช (จังหวัดเคร์มอน)

เกรอช  เป็นหมู่บ้านในตำบลแรเมชก์ อำเภอชอฮ์ดอดโฆดอ เทศมณฑลแกลเอเยแกนจ์ จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 51 คนใน 13 ครัวเรือน
วัดสุวรรณคีรีเขต

วัดสุวรรณคีรีเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะรน อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 93.10 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 57.40 ตารางวา 
วัดสุวรรณคีรีเขตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 เดิมชื่อ วัดกะรน ตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ในด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2523 เปิดโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2526 
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร บานประตู และหน้าต่างทุกบาน แกะสลักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ พุทธประวัติและทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร สร้าง พ.ศ. 2515 และกุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง ส่วนมากเสาหล่อด้วยคอนกรีตเครื่องบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถ 3 องค์ ที่ศาลาการเปรียญจำนวน 17 องค์ พระเชียงแสน พระสุโขทัย และพระนารายณ์ทรงโคประดิษฐานอยู่ที่กุฏิหลังใหญ่ ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคมของทุกปี วัดมีการจัดงานเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ คือ งานปิดทองพระนารายณ์
นิโอ

นิโอ  เป็นคำเรียกผู้พิทักษ์ที่โกรธเกรี้ยวสององค์ประจำพระโคตมพุทธเจ้า ปรากฏตั้งอยู่ที่ทางเข้าของพุทธศาสตรสถานในศาสนาพุทธแบบเอเชียตะวันออก นิโอถือเป็นพระโพธิสัตว์วัชรปาณีในรูปธรรมปาละตามคติของมหายาน ในคัมภีร์เช่นพระสูตรบาลีและอัมพัฏฐสูตร ระบุว่านิโอเดินทางไปควบคู่กับพระโคตมพุทธเจ้าเพื่อปกป้องพระพุทธองค์ บ้างระบุว่าเป็นปางของพระโพธิสัตว์มหัสฐมปรปตา
เอ็งกู

เอ็งกู (ค.ศ. 1632–1695) เป็นภิกษุ, กวี และประติมากรชาวญี่ปุ่น มีช่วงชีวิตอยู่ในยุคเอโดะตอนต้น เป็นชาวแคว้นมิโนะ (ปัจจุบันคือจังหวัดกิฟุ) เป็นที่รู้จักในฐานะผู้แกะสลักพระพุทธรูปไม้จำนวนราว 120,000 องค์ ส่วนใหญ่ทำบึ้นเพื่อเป็นค่าตอบแทนสำหรับการอยู่อาศัยตามอารามต่าง ๆ ในญี่ปุ่น
รู้ปปั้นไม้เหล่านี้มีรูปร่างที่แตกต่างกันทั้งหมด ส่วนใหญ่แกะสลักอย่างหยาบจากซากไม้หรือตอไม้ บางส่วนทำเพื่อมอบให้แก่ครอบครัวที่กำลังเศร้าโศกจากการสูญเสีย หรือแม้แต่ไว้กับศพเพื่อนำทางไปสู่ชีวิตหลังความตาย ปัจจุบันพบรูปปั้นไม้นี้กระจัดกระจายไปทั่วญี่ปุ่น ส่วนใหญ่อยู่ในฮิดะและกิฟุ นอกจากงานแกะสลักแล้วยังพบกวีนิพนธ์อีกกว่า 1,500 ชิ้นที่เอ็งกูประพันธ์
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
โอซามา บิน ลาเดน (ช้าง)

โอซามา บิน ลาเดน เป็นช้างเอเชียตกมัน ตั้งชื่อตามผู้ก่อการร้าย โอซามา บิน ลาเดน มันตกมันและทำลายสิ่งก่อสร้าง รวมถึงเป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 27 รายในอำเภอโสนิตปุระในรัฐอัสสัมทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย หลังตกมันเป็นเวลาจากปี 2004 ถึง 2006 มันถูกยิงเสียชีวิตโดยนักล่าชาวอิตาลี-เซเนกัล Gaetàn Bossun อย่างไรก็ตามบางส่วนไม่มั่นใจว่าเขาฆ่าช้างถูกตัว
ขนมปังและละครสัตว์

"ขนมปังและละครสัตว์" (หรือ ขนมปังและการละเล่น ; จาก) เป็นนามนัยที่สื่อถึงการจำยอมสละแบบผิวเผิน ซึ่งมักยกให้กับยูเวนัล กวีโรมันในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษแรกถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมักถูกใช้ในเนื้อหาทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านการเมือง
ในด้านการเมือง ประโยคนี้หมายถึงการสร้างความยอมรับจากสาธารณะชน โดยไม่ใช้ด้วยวิธีการบริการสาธารณะหรือนโยบายสาธารณะ แต่ด้วยนันทนาการ ความบันเทิง หรือตอบสนองความต้องการหรือฐานความพอใจของประชาชนโดยเร่งด่วนที่สุด — โดยการให้สิ่งบรรเทา: เช่น อาหาร (ขนมปัง) หรือความบันเทิง (ละครสัตว์)
ยูเวนัล ผู้ริเริ่มคำนี้ ใช้วลีนี้ไปประณาม "ความเห็นแก่ตัว" ของผู้คนทั่วไปและการละเลยต่อความกังวลที่จะแผ่ขยายมากกว่าเดิม วลีนี้กล่าวโดยนัยว่า การพังทลายหรือความไม่รู้ในหน้าที่พลเมืองของประชาชนต้องมาก่อน
เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน

เบอร์กัตละฮ์ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์เนอเกอรีเซิมบีลัน  เป็นเพลงประจำรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ซึ่งประพันธ์โดยแอนดรูว์ แคลเดอคอตต์ (ค.ศ. 1884–1951) กับเนื้อร้องโดยซาการียา มัมบัง และถูกใช้โดยผู้นำในตอนนั้น ตวนกู มูฮัมมัด
องค์ประกอบเพลงที่จัดเรียงใหม่ ซึ่งบันทึกเสียงจากฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตรามาเลเซียและกลุ่มประสานเสียงจากโรงเรียนบางแห่งทั่วทั้งรัฐ นำไปเผยแพร่แก่สาธารณชนครั้งแรกในช่วงพิธีการแต่งตั้งตวนกูมุฮ์ริซกับพระมเหสีของพระองค์ ตวนกู อาอีชะฮ์ รอฮานีในช่วงต้น ค.ศ. 2009 และเผยแพร่อย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2010
ประโยค "มูซุฮ์ญาฮาบิซบีนาซา" (Musuhnya habis binasa) ในเพลงถูกนำมาใช้เป็นคำขวัญของสมาคมฟุตบอลเนอเกอรีเซิมบีลัน ทีมฟุตบอลของรัฐ
กีฬาคริกเกตในเอเชียนเกมส์ 2022

กีฬาคริกเกตในเอเชียนเกมส์ 2022 เป็นการแข่งขันกีฬาหนึ่งใน 37 ชนิดที่จะแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ 2022 ซึ่งจะจัดขึ้นที่เมืองหางโจว ประเทศจีน ตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2565 มีการแข่งขันทั้งรายการชายและหญิง การแข่งขันครั้งก่อนหน้าจัดขึ้นในเอเชียนเกมส์ 2014 การแข่งขันจะเล่นภายใต้รูปแบบ Twenty20 International เนื่องจากสภาคริกเกตนานาชาติยอมรับการแข่งขัน Twenty20 ทั้งหมดเพื่อที่จะแข่งขันระหว่างประเทศสมาชิกหลังจากวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2562 เพื่อให้มีสถานะ T20I เต็มรูปแบบ