pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อำเภอศรีบรรพต

ศรีบรรพต เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอศรีบรรพตตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอศรีบรรพตเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลนาขยาด ตำบลชะมวง และตำบลเขาปู่ อำเภอควนขนุน ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกท้องที่หมู่ 20, 22-24 (ในขณะนั้น) ของตำบลชะมวง กับหมู่ 3 ตำบลเขาปู่ ไปจัดตั้งเป็น "ตำบลเขาย่า" และแยกท้องที่หมู่ 9-13, 18 (ในขณะนั้น) ของตำบลนาขยาด ไปจัดตั้งเป็น "ตำบลตะแพน" ทำให้พื้นที่ด้านตะวันตกของอำเภอควนขนุน มีทั้งหมด 5 ตำบล
ปี พ.ศ. 2519 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่พื้นที่ตำบลเขาย่า เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่อยู่ห่างไกล และทุรกันดาร ทำให้มีปัญหาการแทรกแซงของคอมมิวนิสต์ ทำให้มีปัญหาทางด้านการเมือง การปกครอง การรักษาความสงบเรียบร้อย และความมั่นคง โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสามตำบล ได้แก่ ตำบลเขาปู่ ตำบลเขาย่า และตำบลตะแพน เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรของตำบลเขาปู่ ตำบลเขาย่า และตำบลตะแพนให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอควนขนุน รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอที่ตำบลเขาย่าขึ้น
ต่อมาเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลเขาปู่ ตำบลเขาย่า และตำบลตะแพน ออกจากการปกครองของอำเภอควนขนุน รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอศรีบรรพต ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม ปีเดียวกัน กำหนดให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอควนขนุน แต่ผกค.เกิดไม่พอใจ จึงมีการลอบวางเพลิงที่ว่าการกิ่งอำเภอศรีบรรพต เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2522 ทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากทางราชการและราษฏรในท้องที่ จึงร่วมกันสมทบทุนซ่อมแซมที่ว่าการอำเภอขึ้นใหม่ให้ใช้ได้ชั่วคราว ในระหว่างที่กำลังสร้างที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ในเขตตำบลเขาย่า โดยได้รับงบประมาณการก่อสร้างจากกระทรวงมหาดไทย และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอศรีบรรพต ลงวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับภายในวันที่ 3 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอศรีบรรพตแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอศรีบรรพตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอป่าบอน

ป่าบอน เป็นอำเภอในจังหวัดพัทลุง เดิมเป็นตำบลในเขตการปกครองของอำเภอปากพะยูน ในปี พ.ศ. 2526 ได้แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอป่าบอน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เดิมอำเภอป่าบอนมีคนปลูกต้นบอนเยอะต่อมาจึงมีคนตั้งชื่อว่าอำเภอป่าบอน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอป่าบอนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 50 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอป่าบอนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เนื้อสาร

เนื้อสาร (Mixture) หมายความถึง ลักษณะทางกายภาพของสาร ได้แก่ พื้นผิว สี เป็นต้น อาจรวมไปถึงสมบัติทางฟิสิกส์ อาทิ จุดเดือด ความแข็งแกร่ง (toughness) หรือแม้แต่โครงสร้างผลึกของพันธะ
โดยในการแบ่งเนื้อสารตามปกติเราจะใช้"การผสมกันของสาร"เป็นเกณฑ์ โดยการผสมของสารจะดูว่ามีลักษณะดีแค่ไหน โดยดูขนาดของสารที่ผสมกัน ถ้ามีการผสมกันอย่างกลมกลืนจะเรียกว่า สารเนื้อเดียว แต่ถ้ามีการผสมอย่างหยาบๆ จะเรียกว่า สารเนื้อผสม สำหรับบางครั้งที่อนุภาคการผสมสารก่ำกึงกันระหว่างสารเนื้อเดียวและสารเนื้อผสม จะเรียกว่าคอลลอยด์
การแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสารอย่างละเอียดสามารถดูได้ตามแผนผังด้านล่าง (อาจคลิกที่แผนผังเพื่อดูภาพแผนผังขนาดใหญ่ขึ้นได้)
เกณฑ์การแบ่งสารเนื้อเดียว สารเนื้อผสม หรือ คอลลอยด์.
การแบ่งชนิดสารเนื้อเดียว สารเนื้อผสม หรือ คอลลอยด์มีอยู่สองเกณฑ์ดังนี้
ใช้การสังเกตเป็นเกณฑ์.
เกณฑ์นี้มีข้อดีในเชิงปฏิบัติ แต่ยังไม่ชัดเจน จึงมีการอธิบายโดยใช้ขนาดของเนื้อสารเป็นเกณฑ์
สารเนื้อเดียวและสารเนื้อผสม

สารเนื้อผสม (heterogeneous mixture) เป็นประเภทหนึ่งของสารตาม การแบ่งประเภทของสารตามเนื้อสาร เนื้อสารจะแยกชั้นชัดเจน สังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า อนุภาคที่มาผสมจะมีขนาดใหญ่กว่า 100 ไมครอน กล่าวคือระดับเม็ดทราย (ประมาณน้ำแขวนลอยก็เห็นตะกอนแขวนลอย)
เท้า

เท้า (Foot) หรือ ตีน เป็นโครงสร้างทางกายวิภาคศาสตร์ของสัตว์หลายชนิด ใช้สำหรับการเคลื่อนที่ ในสัตว์หลายชนิดมีเท้าเป็นอวัยวะที่แยกออกต่างหากอยู่ปลายสุดของขา ประกอบด้วยกระดูกหลายชิ้นรวมทั้งกรงเล็บ (claws) และเล็บ (nail)
โครงสร้างของเท้า.
เท้าจะประกอบไปด้วยกระดูก 28 ชิ้น ต่อเข้ากับข้อเท้า มีกล้ามเนื้อที่เกาะมาจากขาท่อนล่างมาที่เท้า 13 มัด และกล้ามเนื้อภายในฝ่าเท้าอีก 19 มัด โครงสร้างของเท้ามีส่วนโค้งของฝ่าเท้าทั้งตามยาวและตามขวาง ทำให้เท้าสามารถรับน้ำหนักได้หลายเท่าของน้ำหนักตัว เท้ามีความแข็งแรงรับน้ำหนักไปที่ปลายเท้าได้ เช่น นักเต้นระบำบัลเล่ห์ และยังสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพพื้นผิวที่รองรับฝ่าเท้า เช่น เดินเท้าเปล่าบนพื้นทราย
ส่วนประกอบของเท้า.
นอกจากนั้นเท้ายังประกอบไปด้วยกล้ามเนื้อเส้นเอ็นต่างๆมากกว่า 100 ชิ้นเพื่อเป็นตัวช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวของเท้า plantar fascia และ Achilles tendon หรือเรียกอีกอย่างว่า เอ็นร้อยหวาย เป็นเส้นเอ็นที่สำคัญมากและเป็นตัวก่อให้เกิดปัญหาได้เช่น โรคข้อเท้า โรคน้ำกัดเท้า เป็นต้น
ฝ่าเท้า.
ฝ่าเท้าจะเป็นส่วนที่สำคัญมากอีกส่วนหนึ่งเนื่องจากเป็นส่วนที่มีความสัมพันธ์กับอวัยวะทุกส่วนของร่างกาย เพราะฝ่าเท้าจะเป็นจุดรวมของปลายประสาทและเส้นเลือดจากส่วนต่างๆ ซึ่งจะสื่อสารโดยผ่านประสาทหรือต่อมน้ำเหลือง
โฟม (คอลลอยด์)

โฟม  เป็นคอลลอยด์ประเภทหนึ่ง ซึ่งเกิดจากการเติมอนุภาคก๊าซหรือฟองก๊าซ ลงไปในของเหลวหรือของแข็งหลอมเหลวลงไป เพื่อให้มีรูพรุน กระจายเป็นอนุภาคกระจาย (dispered phase) ในสารเนื้อเดียว (continuous phase) นั้น โดยปกติแล้วสารบริสุทธิ์จะไม่เกิดเป็นโฟมถ้าเราไม่เติมสาร สเตบิไลเซอร์ (Stabilizer) ในไอศกรีมหรือสารอาหารบางประเภท เรามักใส่สารเติมแต่งเพื่อทำให้เกิดโฟม 
ประโยชน์.
นอกจากนี้โฟมยังนำมาใช้ประโยชน์ในการดับเพลิง เนื่องจากมันสามารถป้องกันมิให้อากาศผ่านเข้าไปยังวัตถุที่กำลังไหม้อยู่ และป้องกันไม่ให้ไอที่ลุกติดไฟหนีออกมาได้
ยิ้มกลางสายฝน

ยิ้มกลางสายฝน เป็นบทเพลงหนึ่งของคาราวาน ที่เขียนขึ้นเมื่อเข้าสู่ป่าหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา แต่งเนื้อร้อง โดย สุรชัย จันทิมาธร เป็นเพลงช้า ความหมายลึกซึ้ง โดยเปรียบเทียบห่ากระสุนปืนที่สาดใส่เหมือนสายฝน
ยิ้มกลางสายฝน ได้ถูกนำกลับมาทำดนตรีใหม่และขับร้องใหม่อีกหลายครั้ง เช่น พงษ์สิทธิ์ คำภีร์, โฮป, ศุ บุญเลี้ยง, แจ้ ดนุพล
เนื้อร้อง.
เย็น...ฝนพรำพร่างพรูสู่พฤกษา 
พรมไม้ป่า สดใสในวสันต์
หัวใจเรา ฉ่ำชื่นเช่นดังคืนวัน 
ฝันและใฝ่โลกใหม่ต้องเป็นของเรา
ยามฝนหลั่ง เมฆบังบดทิวเขา 
ยามเห็นเจ้า เปียกปอนตอนใกล้สาง
พบคนจริง ยิ่งยงคู่คงเส้นทาง 
เห็นผู้สร้าง ความทรงจำ มิเลือนจากใจ
ยืนหยัดทะนง คู่คงเส้นทางยืดเยื้อ 
ยิ้ม...เพื่อความฝันใกล้บรรลุชัย
ยามเห็นหน้า ต้องตาสื่อความหมาย 
จับมือทักทาย ส่งยิ้มกลางสายฝน 
พบความจริง ยิ่งหมายมั่นในกมล 
หนทางสู้...สู่ชัยมิไกลจากเรา
อสุจ๊าก

อสุจ๊าก  เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 เป็นภาพยนตร์แนวขบขัน และไซไฟ เขียนบทและกำกับโดย ทวีวัฒน์ วันทา นำแสดงโดย พุฒิพงศ์ ศรีวัฒน์ (ลีโอ พุฒ) และ พิมพาภรณ์ ลีนุตพงษ์ (ผิง)
เรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวของชายคนหนึ่ง ชื่อสุทิน (ลีโอ พุฒ) เป็นคนที่ แลมมี่ (ผิง) นักร้องชื่อดังมาเข้าฝันอยู่บ่อยๆ และมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น คือ ผู้หญิงทุกคนตั้งท้องโดยไม่ได้นัดหมายอะไรไว้เลย สุทินถูกตั้งข้อสงสัยว่า เป็นพ่อของเด็กหรือไม่ และก็เจอเหตุร้ายขึ้น มีคนตัวใหญ่ เหมือนตัวเขาทุกอย่าง แล้วทีนี้คนอื่นๆและสุทินจะทำอย่างไร?
มอสเฟต

มอสเฟต  เป็นทรานซิสเตอร์ ที่ใช้อิทธิพลสนามไฟฟ้าในการควบคุมสัญญาณไฟฟ้า โดยใช้ออกไซด์ของโลหะในการทำส่วน "GATE" นิยมใช้ในวงจรดิจิทัล โดยนำไปสร้างลอจิกเกตต่างๆเพราะมีขนาดเล็ก
โครงสร้างของ MOSFET.
MOSFET ประกอบด้วยสามส่วน คือ
สัญลักษณ์แทน MOSFET.
สัญลักษณ์ในทางดิจิทัล.
MOSFET ในทางดิจิทัลถูกมองว่าเป็นสวิตซ์ โดย nMOS จะเป็นสวิตซ์ที่เมื่อสัญญาณเข้าเป็น "1" สวิตซ์ก็จะปิด ถ้าไม่สวิตซ์ก็ยังเปิดอยู่ (normal opened switch) ส่วน pMOS จะเป็นสวิตซ์ที่เมื่อสัญญาณเข้าเป็น "1" สวิตซ์ก็จะเปิด ถ้าไม่สวิตซ์ก็จะปิดอยู่ (normal closed switch) และสัญลักษณ์ทั่วไปจะมีสามขา ขากลางเป็น gate ส่วนอีกสองขาคือ sorce และ drain โดยใช้ใน nMOS เป็นหลักเพื่อสื่อสัญลักษณ์เดียวกับทรานซิสเตอร์ทั่วไปคือ ไฟขา base ไหล ขา Collector จะต่อกับ Emittor ส่วน pMOS ก็จะใส่ bubble ที่ขา gate
ฤทัย ใจจงรัก

รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2478 เป็นสถาปนิกชาวไทย ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะสถาปัตยกรรม ประจำปีพุทธศักราช 2543
ประวัติ.
รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก เกิดที่ ตำบลมหานาค อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย สำเร็จการศึกษาปริญญาศิลปบัณฑิต (สถาปัตยกรรมไทย) เกียรตินิยม มหาวิทยาลัยศิลปากร ประกาศนียบัตรชั้นสูงสถาปัตยกรรมไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร หลังจากที่สำเร็จการศึกษาแล้วก็ได้เริ่มปฏิบัติงานด้านสถาปัตยกรรมในปี พ.ศ. 2507 โดยทดลองปฏิบัติราชการในตำแหน่งอาจารย์โท คณะสถาปัตยกรรมไทย มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้ปฏิบัติราชการมาตลอดจนได้รับตำแหน่งรองศาสตราจารย์ ระดับ 9 ภาควิชาศิลปะสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร 
ผลงานทางวิชาการของรองศาสตราจารย์ ฤทัย ที่ทำมาตลอด มีทั้งงานด้านการวิจัย งานเรียบเรียงเอกสารทางวิชาการ งานเขียนบทความทางวิชาการ ฯลฯ ส่วนผลงานทางด้านสถาปัตยกรรมนั้น รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก ได้ออกบแบบงานทางสถาปัตยกรรม ที่มีเอกลักษณ์แห่งความเป็นไทยอันสมบูรณ์ทั้งด้านความงามและประโยชน์ใช้สอย ได้แก่ ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นต้น
นอกจากนั้นรองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก ยังได้รับเกียรติเป็นวิทยากรเป็นอนุกรรมการเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รับการยกย่องเป็นผู้มีผลงานดีเด่นในด้านการสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมไทยประเภทกิจกรรมและโครงการดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 และประเภทบุคคลดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2540 วันอนุรักษ์มรดกไทย นับเป็นผู้หนึ่งที่สร้างคุณประโยชน์ต่อการศึกษาศิลปะสถาปัตยกรรม 
และยังได้รับรางวัลอนุรักษ์ดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2540 รางวัลบุคคลตัวอย่างการส่งเสริมการอนุรักษ์ศิลปะสถาปัตยกรรมโดยสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ ผลงานสถาปัตยกรรมที่ได้สร้างสรรค์นั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตน มีการออกแบบผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมไทยเดิมและสถาปัตยกรรมสมัยใหม่
รองศาสตราจารย์ ฤทัย ใจจงรัก จึงได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะสถาปัตยกรรม ประจำปีพุทธศักราช 2543
สเกตบอร์ด

"สำหรับกีฬาสเกตบอร์ดดูที่ สเกตบอร์ด (กีฬา)"
สเกตบอร์ด คืออุปกรณ์ 4 ล้อ ที่มีแผ่นกระดานให้ยืนได้และมีลูกล้อที่แข็งแรงรองรับอยู่ สเกตบอร์ดเป็นอุปกรณ์ลื่นไหล สำหรับการเล่นกีฬาสเกตบอร์ด เคลื่อนที่ได้โดยการผลักด้วยเท้าขณะที่เท้าอีกข้างควบคุมบอร์ดไว้ หรือการดีดขึ้นบนราว หรือทางครึ่งวงกลม หรือสามารถนั่งบนสเกตบอร์ดได้ขณะเคลื่อนที่บนทางลาดให้แรงโน้มถ่วงขับเคลื่อนบอร์ดไป
ที่มาของสเกตบอร์ดไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้คิดค้น แต่น่าจะเกิดในคริสต์ทศวรรษ 1940–1950 โดยสันนิษฐานว่าเป็นการประยุกต์จากรถ soapbox และอีกข้อสันนิษฐานนึงคิดว่าประยุกต์มาจากโรลเลอร์สเกต สเกตบอร์ดพัฒนาจนมีการผลิตโมเดลขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยสเกตบอร์ดในสมัยก่อนจะมีรูปร่างแบบเซิร์ฟบอร์ด ไม่ค่อยมีส่วนเว้ามากและทำจากไม้ทึบ พลาสติก หรือ แม้แต่โลหะ ส่วนล้อมักทำจากส่วนประกอบจากดินหรือเหล็ก ใน ค.ศ. 1973 ได้มีการใช้วงล้อยูรีเทนในการกีฬา ซึ่งทำให้มีความปลอดภัยและคล่องตัวกว่า สเกตบอร์ดมีขนาดกว้างมากขึ้น จากระยะ 16 เซนติเมตร เป็นกว่า 23 เซนติเมตร เพื่อให้ความมั่นคงที่ดีกว่า ในการเล่น Vert จนมาถึงปัจจุบันสเก็ตบอร์ดโด่งดังเพราะมีการนำมาเล่นในเมืองหรือที่เรียกกันว่า Street skateboard
ส่วนประกอบของสเกตบอร์ดประกอบด้วย Deck,Truck,ล้อ,ball bearings และอื่น ๆ
ดวงตาวัฏสงสาร

ดวงตาวัฏสงสาร (ดวงตาแห่งการเวียนว่ายตายเกิด) เป็นความสามารถของโรคุโด มุคุโร ตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน REBORN!รีบอร์น
ความสามารถ.
ดวงตาวัฏสงสารของมุคุโร มีความสามารถ 6 ความสามารถแตกต่างกัน ซึ่งแยกเป็น 6 พิภพ ได้แก่
บทบาท.
มุคุโรได้ดวงตานี้มาตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาถูกจับไปทดลองเกี่ยวกับดวงตาวัฏสงสารนี้ แต่พวกนักทดลองก็ไม่สามารถควบคุมพลังของมุคุโรได้ มุคุโร่สามารถใช้ดวงตาวัฏสงสารได้อย่างรวดเร็วหลังจากเสร็จจากการผ่าตัดดวงตา เขาฆ่านักทดลองทุกคนที่อยู่ที่นั่น หลังจากนั้นไม่นาน มุคุโรก็ได้พบกับ เคน และ จิงุสะ เด็กที่ถูกจับมาทดลองเช่นกัน จากนั้น 2 คนนี้ก็ติดตามมุคุโรไปตลอดจนถึงเนื้อเรื่องภาค "โกคุโย"
เมื่อมุคุโรได้พ่ายแพ้ให้กับสึนะ มุคุโร เคน และ จิกุสะ ก็ถูกผู้คุมคุกวีดีเช่จับตัวไป มุคุโรได้ใช้ตนเองเป็นตัวล่อ เพื่อให้เคนและจิกุสะหนีไป หลังจากนั้นจึงทำให้มุคุโรถูกจับตัวไปขังไว้ในคุกวีดีเช่ แต่มุคุโรยังคงสามารถใช้พลังของดวงตาวัฏสงสารได้อยู่ ระหว่างที่เขากำลังเดินเล่นในภาพลวงตา เขาก็ได้เจอกับ นางิ เด็กสาวที่ประสบอุบัติเหตุ ทำให้เธอเสียตาข้างขวา และ อวัยวะที่ท้องบางส่วนไป เมื่อนางิกำลังจะตายนั้น มุคุโรก็ได้ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าเธอ และให้ข้อเสนอกับเธอว่า เขาจะช่วยชีวิตของเธอด้วยพลังของดวงตาวัฏสงสาร โดยที่เธอจะต้องให้เขาใช้ร่าง
ต่อมา นางิ ผู้ที่มุคุโรได้ช่วยชีวิตไว้ ได้ใช้ชื่อว่า โคลม โดคุโร เข้ามาเป็นตัวแทน "ผู้พิทักษ์แห่งหมอก" ให้กับมุคุโร ในภาค "ศึกชิงแหวน" โดยเธอสามารถใช้พลังของ "ดวงตาวัฏสงสาร" ได้เพียง 2 พิภพ คือ พิภพนรก และ พิภพเดรัจฉาน ทุกครั้งที่สามง่ามของโคลมถูกทำลาย อาการของโคลมจะกำเริบ คือ ไม่มีตาขวาและไม่มีอวัยวะภายในบางส่วนที่ท้อง เหมือนในศึกชิงแหวนที่มาม่อนทำลายสามง่ามของโคลม ทำให้โคลมเสียการทรงตัว เมื่อโคลมล้มลง มุคุโร่ได้มาช่วยโคลมจนสามารถชนะมาม่อนได้ สร้างความประหลาดใจให้กับพวกสึนะมาก ในภาคอนาคต หลังจากที่มุคุโร่สู้กับเบียคุรัน สามง่ามได้ถูกทำลาย ทำให้โคลมอาการกำเริบ แต่ฮิบาริ เคียวยะ บอกให้โคลมใช้พลังของแหวนแห่งหมอกจนทำให้อาการของโคลมทุเลาลงเล็กน้อย
ภาษาปาชายี

ภาษาปาชายี หรือ ปาไช (زبان پشه‌ای) เป็นกลุ่มภาษาที่พูดโดยชาวปาชายี ซึ่งอยู่ในสาขาดาร์ดิกในกลุ่มภาษาอินโด-อารยัน ก่อน ค.ศ. 2003 ภาษานี้ไม่มีรูปเขียนเป็นของตนเอง มีสี่สำเนียงที่ไม่สามารถเข้าใจกันได้ ซึ่งมีความคล้ายกันของศัพท์เพียงร้อยละประมาณ 30
ไวยากรณ์ภาษานี้ถูกเขียนเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกใน ค.ศ. 2014
ภาษาโตเบโล

ภาษาโตเบโล  เป็นภาษากลุ่มปาปัวตะวันตกภาษาหนึ่ง ใช้พูดกันในเกาะฮัลมาเฮราและเกาะข้างเคียงทางภาคตะวันออกของอินโดนีเซีย บริเวณที่มีผู้พูดภาษาโตเบโลอยู่ในตำบลโตเบโล ทางชายฝั่งตะวันตกของอ่าวกาโอ
ภาษาถิ่น.
ภาษาถิ่นของภาษาโตเบโลที่เป็นที่รับรู้กันทั่วไปมี 6 ภาษา (Voorhoeve 1988):
สัทวิทยา.
พยัญชนะ.
เสียงพยัญชนะในวงเล็บพบเฉพาะในคำยืมหรือในภาษาถิ่นอื่น ๆ ของภาษาโตเบโล
สระ.
สระระดับกลาง หน้า มีการแปรอยู่ระหว่าง กับ
ภาษาดาเมลี

ภาษาดาเมลี เป็นภาษาที่มีผู้พูดราว 5,000 คนในหุบเขาโคเมลในตำบลชิตรัล แคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ประเทศปากีสถาน หุบเขานี้มีระยะทางสิบไมล์จากทางใต้ของโดรสไปจนถึงด้านตะวันตกของแม่น้ำชิตรัล ภาษาดาเมลีเป็นภาษาสำคัญในบริเวณนั้น ผู้ชายส่วนใหญ่พูดภาษาปาทานเป็นภาษาที่สองและมีบางส่วนพูดภาษาโควาร์หรือภาษาอูรดู
ภาษาวาฟซิ

ภาษาวาฟซิ (ภาษาเปอร์เซีย: وفسی)(ภาษาวาฟซิ: ووسی) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านใช้พูดในจังหวัดมาร์กาซิในอิหร่าน ไม่มีสถานะเป็นภาษาราชการในประเทศอิหร่าน ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียมาก
ภาษาวาฟซิมีสระเสียงสั้นหกเสียง สระเสียงยาวห้าเสียงและมีสระนาสิกสองเสียง เสียงพยัญชนะเหมือนกับภาษาเปอร์เซีย คำนามผันตามเพศ จำนวนและการก มีสรรพนามชี้เฉพาะสองคำสำหรับสิ่งที่อยู่ใกล้และอยู่ไกล การผันคำกริยาแบ่งเป็นสองส่วนคือ รากศัพท์ปัจจุบันและอดีต มีการบ่งชี้จำนวนและบุรุษ
ภาษาวาฟซิเป็นภาษากึ่งสัมพันธการก โดยกาลอดีตแสดงลักษณะเป็นสัมพันธการก ส่วนกาลปัจจุบันเป็นแบบการกล่าวอ้าง การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยาเช่นเดียวกับภาษากลุ่มอิหร่านอื่นๆ
กลุ่มภาษาบีซาโคล

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
กลุ่มภาษาบีซาโคล  เป็นกลุ่มของภาษาพื้นเมืองในกลุ่มภาษาฟิลิปปินส์กลาง เกิดจากการผสมระหว่างกลุ่มภาษาวิซายันกับกลุ่มภาษาบีโคล โดยมากจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาวิซายันโดยถือวาเป็นภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาบีโคลมาก ใช้พูดในบริเวณบีโคล ใกล้เคียงกับภาษาวาไร
ภาษาฮาจอง

ภาษาฮาจอง เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ที่มีอิทธิพลมาจากตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า พูดโดยชาวฮาจองประมาณ 80,000 คนทั่วอนุทวีปอินเดียตะวันออกเเฉียงเหนือ โดยเฉพาะในรัฐอัสสัม รัฐเมฆาลัย รัฐอรุณาจัลประเทศ และรัฐเบงกอลตะวันตกในอินเดีย และภาคมัยมันสิงห์กับภาคสิเลฏในบังกลาเทศ เขียนด้วยอักษรเบงกอลแบบอัสสัมและอักษรละติน ภาษานี้มีคำยืมจากภาษาสันสกฤตจำนวนมาก เดิมภาษานี้เป็นภาษาตระกูลทิเบต-พม่า แต่ได้ผสมลักษณะทางภาษาศาสตร์จากภาษาเบงกอลและภาษาอัสสัม
ข่าวลวงเรื่องไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์

ไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์  เป็นชื่อวิทยาศาสตร์หนึ่งของน้ำ ใช้ในการหลอกลวงหรือล้อเลียนทางวิทยาศาสตร์ เพื่อแสดงว่าข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์หรือเพียงด้านเดียวสามารถสร้างความกลัวอย่างผิดๆได้อย่างไร การหลอกลวงนี้เริ่มต้นโดย Eric Lechner, Lars Norpchen และ Matthew Kaufman ในปี พ.ศ. 2532 ปรับปรุงโดย Craig Jackson ในปี พ.ศ. 2537 และเป็นที่กล่าวถึงในปี พ.ศ. 2540 จากการที่ Nathan Zohner วัย 14 ปีสามารถรวบรวมรายชื่อของนักเรียนมัธยมที่ต้องการแบนสารนี้ และสรุปลงในโครงงานที่ชื่อว่า "How Gullible Are We?" ("เราโดนหลอกง่ายแค่ไหน?") 
การหลอกลวงนี้กล่าวถึงผลกระทบด้านลบของน้ำ เช่นการจมน้ำ และ การกัดกร่อน ไดไฮโดรเจนมอนอกไซด์มีความหมายถึงสารที่มีไฮโดรเจนสองอะตอมและออกซิเจนหนึ่งอะตอม (H2O)
ชื่อทางเคมีอื่น ๆ ที่ถูกใช้เป็นข่าวลวงเช่น กรดไฮดรอกซิล (hydroxyl acid) และ ไฮโดรเจนออกไซด์ (hydrogen oxide) ก็หมายถึงน้ำเช่นกัน
ภาษาซอกเดีย

ภาษาซอกเดีย เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตอนกลางใช้พูดในบริเวณซอกเดีย (หุบเขาที่ราบลุ่มแม่น้ำซาราฟฮาน) ปัจจุบันอยู่ในอุซเบกิสถาน ทาจิกิสถาน คาซัคสถาน และคีร์กีซสถาน เป็นภาษาที่มีความสำคัญทางวรรณคดี ใกล้เคียงกับภาษาเปอร์เซียกลางและภาษาพาร์เทียน เป็นภาษาทางการค้าในเอเชียกลางและเป็นภาษากลางระหว่างพ่อค้าชาวจีนและชาวอิหร่าน ไม่พบหลักฐานของภาษาที่เก่ากว่าภาษานี้ ไวยากรณ์ของภาษาซอกเดียมีลักษณะอนุรักษนิยมมากกว่าภาษาเปอร์เซียกลาง
ความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจและการค้าทำให้ภาษานี้ยังคงมีการใช้อยู่ในช่วง 100 ปีแรกหลังการแพร่เข้าสู่บริเวณนี้ของศาสนาอิสลามเมื่อ พ.ศ. 1343 พบคำยืมจากภาษาซอกเดียจำนวนมากในภาษาเปอร์เซียยุคใหม่ สำเนียงหนึ่งของภาษาซอกเดียคือภาษายักโนบียังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน อักษรซอกเดียที่ใช้เขียนภาษาซอกเดียพัฒนามาจากอักษรอราเมอิก อักษรนี้เป็นต้นแบบของอักษรอุยกูร์และอักษรมองโกเลีย
ราชวงศ์จิ้นตะวันออก

ราชวงศ์จิ้นตะวันออก (6 เมษายน ค.ศ. 317 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 420) เป็นราชวงศ์ที่สืบทอดการปกครองต่อจากราชวงศ์จิ้นตะวันตก เนื่องจากสงครามที่ชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือก่อขึ้น จักรพรรดิจิ้นหฺวายและจักรพรรดิจิ้นหมิ่นถูกจับและถูกปลงพระชนม์ ด้วยการสนับสนุนจากเหล่าเสนาบดี ซือหม่ารุ่ย ขึ้นครองราชย์ที่เจี้ยนคัง (ปัจจุบันคือหนานจิง) เป็นจักรพรรดิจิ้นหยวน สำหรับราชวงศ์จิ้นตะวันออก ง่อก๊กในช่วงสามก๊ก, ราชวงศ์หลิวซ่ง ราชวงศ์ฉีใต้ ราชวงศ์เหลียง และราชวงศ์เฉินเรียกรวมกันว่า หกราชวงศ์
ภาษาไซเทีย

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาซามาร์เทียหรือภาษาไซเทีย เป็นสำเนียงของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออก ใช้พูดโดยชาวไซเทียหรือซามาร์เทียในรัสเซียภาคใต้ระหว่าง 257 ปีก่อนพุทธศักราชจนถึง พ.ศ. 1043 ชาวไซเทียอพยพจากเอเชียกลางเข้าสู่ยุโรปตะวันออก ซึ่งปัจจุบันเป็นรัสเซียภาคใต้และยูเครน รวมทั้งที่ราบคาร์ปาเทียนในมอลโดวาและโดบรูยา ประวัติศาสตร์ของชนกลุ่มนี้หายไปหลังการรุกรานของชาวฮั่นเมื่อ พ.ศ. 1043 ผู้พูดภาษานี้เปลี่ยนไปพูดภาษากลุ่มเตอร์กิก (เช่น ภาษาอวาร์, ภาษาบุลการ์, ภาษาบัตซันเก) และภาษากลุ่มสลาวิก อย่างไรก็ตาม ในเทือกเขาคอเคซัสยังมีสำเนียงของภาษาไซเทียใช้พูดจนถึงปัจจุบันเรียกภาษาออสเซต 
จารึก.
นักวิชาการพบจารึกภาษาไซเทียในที่รายคาร์ปาเทียนและเอเชียกลาง แต่การทำความเข้าใจยังเป็นไปได้ยากเพราะยังไม่เข้าใจอักษรที่ใช้เขียน จารึกจากซักเกวซ เขียนด้วยไฮโรกลิฟของฮิตไตน์ ที่แสดงในตาราง กล่าวถึงกษัตริย์ปาร์ติตาวะ ซึ่งอาจเป็นกษัตริย์ของชาวไซเทียองค์เดียวกับที่เฮโรโดตัสเรียกว่า โปรโตไตเอส และ ปาร์ตาตูอาในเอกสารของชาวอัสซีเรีย
ชื่อเฉพาะ.
นอกจากนี้ยังพบชื่อเฉพาะภาษาไซเทียจากจารึกภาษากรีกในบริเวณอาณานิคมของกรีกทางทะเลดำตอนเหนือ ชื่อเฉพาะในภาษารัสเซียและภาษายูเครนบางคำมาจากภาษาไซเทียเช่นกัน เช่น ชื่อแม่น้ำดอน มาจากภาษาไซเทีย *dānu "น้ำ, แม่น้ำ", ภาษาออสเซติกใช้ don, ภาษาอเวสตะใช้ dānu-.แม่น้ำชื่อ ดานูบ ดนีเปอร์ และดนีสเตอร์ คาดว่ามาจากภาษาไซเทียเช่นเดียวกัน
การควบแน่น

การควบแน่น  เป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของสสารเชิงกายภาพจากสถานะแก๊สเป็นสถานะของเหลว ตรงกันข้ามกับการระเหย นอกจากนี้ ยังนิยามเป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของไอน้ำเป็นน้ำเหลวเมื่อสัมผัสกับผิวใด ๆ เมื่อเกิดการเปลี่ยนผ่านจากสถานะแก๊สเป็นสถานะของแข็งโดยตรง เรียก การพอกพูน (deposition)
อำเภอท่าตะเกียบ

ท่าตะเกียบ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดฉะเชิงเทรา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอท่าตะเกียบมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอท่าตะเกียบเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม ต่อมาได้แยกออกมาเป็นตำบลท่าตะเกียบ ในปี พ.ศ. 2490 และย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอสนามชัยเขต ในปี พ.ศ. 2516 และแยกออกมาเป็นตำบลคลองตะเกรา ในปี พ.ศ. 2526 ในปี พ.ศ. 2532 ทางราชการได้เห็นว่าท้องที่อำเภอสนามชัยเขตกว้างขวางถึง 2,720 ตารางกิโลเมตร อีกทั้งตำบลคลองตะเกรา และตำบลท่าตะเกียบเป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งสองตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอสนามชัยเขตรายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้น 
จึงแบ่งพื้นที่การปกครองตำบลคลองตะเกรา และตำบลท่าตะเกียบ ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าตะเกียบ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2533 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอท่าตะเกียบ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน กลายเป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของจังหวัดฉะเชิงเทรา
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอท่าตะเกียบแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 2 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอท่าตะเกียบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
ขุนส่า

ขุนส่า (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 – 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550) มีชื่อจริงว่า จาง ฉีฝู (#เปลี่ยนทาง "จาง ฉีฝู") และมีชื่อไทยว่า จันทร์ จางตระกูล เป็นอดีตผู้นำกองทัพเมิงไตซึ่งต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชให้แก่ชนกลุ่มน้อยชาวไทใหญ่ในพม่า และเป็นผู้ผลิตและค้าเฮโรอีนและฝิ่นรายใหญ่ของโลก โดยมีที่มั่นอยู่บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ มีอิทธิพลอยู่ในเขตรัฐชานและว้า
ขุนส่ามีบิดาเป็นชาวจีน และมีมารดาเป็นชาวไทใหญ่ ชื่อนางแสงคำ ขุนส่าเคยตั้งกองกำลังใหญ่อยู่ที่บ้านหินแตก ในเขตตำบลเทอดไทย อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 มีการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งโรงพยาบาล วัด โรงเรียน และใช้ที่นี้เป็นฐานการผลิตเฮโรอีน จากฝิ่นที่ลักลอบนำเข้ามาจากรัฐชานและรัฐโยนก ส่งขายไปทั่วโลก
ในปี พ.ศ. 2512 ทางการพม่าจับตัวขุนส่าไปจำคุกด้วยข้อหาค้ายาเสพติด และได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2516 เพื่อแลกกับชีวิตของแพทย์ชาวโซเวียต 2 คน ที่กองกำลังของขุนส่าจับไปเป็นตัวประกัน ที่บ้านหินแตก จากเหตุการณ์ครั้งนั้น รัฐบาลไทยจึงมีนโยบายผลักดันกองกำลังขุนส่าออกนอกประเทศ ตำรวจตระเวนชายแดนของไทยได้เข้ากวาดล้างบ้านหินแตกเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2525 
กองกำลังขุนส่าย้ายไปตั้งอยู่ฝั่งพม่า ที่บ้านหัวเมือง ตรงข้ามกับจังหวัดแม่ฮ่องสอน เปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพรวมชาน (Shan United Army) และเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสภาปฏิวัติไท (Tai Revolutionary Council) เมื่อ พ.ศ. 2528
ในปี พ.ศ. 2532 ทางการสหรัฐตั้งค่าหัวขุนส่าเป็นเงิน 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อนำตัวขุนส่าไปดำเนินคดี หลังจากศาลสหรัฐสั่งฟ้องในข้อหาลักลอบนำเฮโรอีนจำนวน 1,000 ตัน เข้าประเทศ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 ขุนส่าตกลงสวามิภักดิ์และส่งมอบอาวุธของกองทัพเมิงไตแก่ทางการพม่า เพื่อแลกเปลี่ยนกับการไม่ถูกส่งตัวเป็นผู้ร้ายข้ามแดนให้แก่สหรัฐ ขุนส่าถูกทหารพม่าควบคุมตัวให้อยู่ภายในบ้านพักในย่างกุ้ง ต่อมาได้ล้มป่วยด้วยโรคอัมพฤกษ์ ความดันโลหิตสูง และเบาหวาน จนกระทั่งเสียชีวิต เมื่อคืนวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550 อายุ 73 ปี
อำเภอเซกา

เซกา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเซกามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 ผู้เขียนไม่ปรากฏนามได้เขียนบนไม้ไผ่ไว้ว่ามี "ทรายคำ" (เนื้อทรายสีเหลืองทอง) ถูกนายพรานยิงบาดเจ็บวิ่งหนีโซเซมาจากบ้านพันห่าว ข้ามห้วยโด (เขตอำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม) มาถึงบริเวณที่ราบลุ่มแห่งหนึ่งก็ไปไม่ไหว ล้มลงสิ้นชีพ ณ บริเวณแห่งนี้ บรรดาผู้คนที่ตามเนื้อทรายตัวนี้มา มาถึงก็ได้แล่เนื้อแบ่งกินครบถ้วนทุกคน ทั้งสาวแก่แม่ม่ายสร้างจินตนาการให้เกิดปาฏิหาริย์ว่า เนื้อทรายแม้เพียงตัวเดียว แต่ก็มีเนื้อแจกจ่ายกินกันจนกินไม่หมดเหลือทิ้ง จนนกกาบินมารุมกินเนื้อทรายที่เหลือ ที่บริเวณนี้จึงมีชื่อเรียก "เซกา"
อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2405 ได้มีผู้เฒ่า 3 คน คือ จันทรโคตร/จันผาย/ฮาดดา อพยพมาจาก*บ้านซางหาที่ทำกินใหม่* มาถึงที่แห่งหนึ่งเป็นที่ราบลุ่มอุดมสมบูรณ์ มีห้วยหนองแหล่งน้ำมากมาย จึงได้บอกข่าวกับญาติพี่น้อง ผู้คนทั้งหลายจึงได้อพยพกันมาอยู่บริเวณนี้ ผู้คนต่างก็เอาไซ (เครื่องมือจับปลาพื้นเมือง) ลงไปดักปลาในห้วยและเนื่องจาก ปลาในลำห้วยมีมากมาย ไม่ว่าใครก็ตามเอาไซลงไปดักปลา พอยกขึ้นมาก็มีปลาเต็มไปหมดจนขนปลาไปไม่ไหว ต้องทิ้งปลาไว้บนฝั่ง นกกาพากันบินมารุมกินปลาที่ชาวบ้านทิ้งไว้ คนจึงเรียกว่า "บ้านไซกา" ห้วยนั้นก็เรียกว่า "ห้วยไซกา" ต่อมาจึงเรียกเพี้ยนมาเป็น "เซกา" ดังที่ปรากฏในปัจจุบัน
ต่อมาเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลเซกา ตำบลดงบัง ตำบลซาง ตำบลโพธิ์หมากแข้ง และตำบลท่ากกแดง ออกจากการปกครองของอำเภอบึงกาฬ รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอเซกา จนกระทั่งเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2502 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเซกา จนเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 ตำบลบึงโขงหลง ตำบลโพธิ์หมากแข้ง ตำบลดงบัง ตำบลท่าดอกคำ แยกตัว*ออกจากอำเภอเซกา*ออกมาเป็นกิ่งอำเภอบึงโขงหลง และยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบึงโขงหลง เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 มีพื้นที่ส่วนหนึ่งติดแม่น้ำโขง
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเซกาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 136 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเซกาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) 11 แห่ง ได้แก่
พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช (แก้ความกำกวม)

พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เป็นพระนามของพระมหากษัตริย์ลาวหลายพระองค์ มีที่มาจากพระนามของสมเด็จพระเจ้าอภัยพุทธบวร ไชยเชษฐาธิราช ผู้ทรงเป็นวีรกษัตริย์พระองค์สำคัญในประวัติศาสตร์ลาว นักประวัติศาสตร์ลาวระบุว่ามีจำนวนทั้งหมด 3 พระองค์คือ
ในหนังสือ "ลำดับกษัตริย์ลาว" ของสุรศักดิ์ ศรีสำอาง ได้ระบุจำนวนพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชจากการพิจารณาข้อมูลในจารึกและพงศาวดารลาวฉบับต่างๆ ว่ามีทั้งสิ้น 5 พระองค์ ดังนี้
อำเภอราชสาส์น

ราชสาส์น เป็นอำเภอของจังหวัดฉะเชิงเทรา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมสารคาม ตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2520 และตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 9 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2537
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอราชสาส์นมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองพนมสารคาม มณฑลปราจีนบุรี ต่อมาเมืองพนมสารคามถูกลดฐานะเป็นอำเภอ มีที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ ณ บ้านเมืองใหม่ ตำบลเมืองใหม่ ในปี พ.ศ. 2480 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปที่บ้านหนองรี ริมคลองท่าลาดฝั่งซ้าย ของตำบลเมืองเก่า รวมทั้งจัดการปกครองของตำบลเมืองใหม่ขึ้นใหม่ โดยโอนพื้นที่หมู่ 1,3 ไปขึ้นกับตำบลเมืองเก่าปี พ.ศ. 2481 และแยกพื้นที่หมู่ 1–4 ตำบลเมืองใหม่ ตั้งเป็น ตำบลบางคา 
ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่มีระยะห่างจากอำเภอต้นสังกัดมากกว่า 11 กิโลเมตร นายสุจินต์ กิตยารักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดฉะเชิงเทรา และนายสมัคร สุนทรเวช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศแยกพื้นที่ 3 ตำบล คือ ตำบลบางคา ตำบลเมืองใหม่ ตำบลดงน้อย ของอำเภอพนมสารคาม ตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2520 โดยตั้งที่ว่าการกิ่งที่หมู่ 2 ตำบลบางคา ในที่ดินนายอั๋น มันทสูตร์ ยกให้แก่ทางราชการจำนวน 25 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา 
โดยใช้ชื่อกิ่งว่า "ราชสาส์น" (ราด-ชะ-สาน) มาจากนิทานพื้นบ้านเรื่อง พระรถเมรี สถานที่ที่พระฤๅษีแปลงสาส์นให้กับพระรถนี้ จึงใช้เป็นชื่อหมู่บ้านว่า "ราชสาส์น" สืบมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นชื่อที่เป็นมงคลเพราะเป็นสถานที่ที่เปลี่ยนสถานการณ์จากร้ายให้กลายเป็นดี จึงใช้เป็นชื่อกิ่งอำเภอเพื่อเป็นสิริมงคล ต่อมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอราชสาส์น ปี พ.ศ. 2537 มีระยะเวลาในการเป็นกิ่งอำเภอทั้งหมด 17 ปี 101 วัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอราชสาส์นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 31 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอราชสาส์นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอสนามชัยเขต

สนามชัยเขต [สะ-หฺนาม-ไช-เขด] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดฉะเชิงเทรา เดิมชื่อกิ่งอำเภอสนามไชย
ประวัติ.
อำเภอสนามชัยเขตในสมัยโบราณมีฐานะเป็นหัวเมือง เรียกว่า เมืองสนามไชยเขต ขึ้นต่อมณฑลปราจีนบุรี เป็นหัวเมืองสมัยเดียวกันกับเมืองพนัสนิคม และเมืองพนมสารคาม จนมากระทั่งทุกวันนี้เมืองสนามไชยเขต ขึ้นตรงต่อจังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อปี พ.ศ. 2448 ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีหลักฐานว่าท้องที่อำเภอสนามชัยเขต มีฐานะเป็น "แขวงเมืองสนามไชยเขต" และยุบแขวงเมืองสนามไชยเขตลงเป็น อำเภอสนามไชยเขต ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 มีหลักฐานว่าท้องที่อำเภอสนามชัยเขตได้ยกเลิกและยุบเป็นกิ่งอำเภอ และใช้ชื่อว่า "กิ่งอำเภอสนามไชย" ขึ้นกับอำเภอพนมสารคาม มีเขตการปกครองได้แก่ ตำบลท่าตะเกียบ ตำบลคู้ยายหมี ตำบลท่ากระดาน และตำบลเกาะขนุน
ต่อมากิ่งอำเภอสนามไชยก็ยุบลงเหลือฐานะเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพนมสารคาม เนื่องจากเป็นกิ่งอำเภอเล็ก มีปริมาณการงานไม่มากและจำนวนพลเมืองมีน้อย นอกจากนี้กระทรวงมหาดไทยให้โอนพื้นที่ตำบลเกาะขนุน กลับเข้าไปในเขตการปกครองของอำเภอพนมสารคามดังเดิมอีกด้วย ก่อนที่ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 ได้แยกพื้นที่บางส่วนออกมาตั้งเป็น "กิ่งอำเภอสนามไชย" อีกครั้ง และเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอสนามไชยเป็น "กิ่งอำเภอสนามชัยเขต" ในปีพ.ศ. 2515 เพื่อให้ถูกต้องและเหมาะสมกับสภาพพื้นที่ปัจจุบัน เป็นชื่อที่ราษฎรรู้จักเรียกชื่อกันอยู่อย่างแพร่หลาย และเพื่อรักษาไว้ซึ่งประวัติศาสตร์แห่งท้องที่ของ "แขวงเมืองสนามไชยเขต" เดิม ก่อนที่ต่อมาในพ.ศ. 2516 จึงได้ยกฐานะเป็น "อำเภอสนามชัยเขต"
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอสนามชัยเขตมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอสนามชัยเขตแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอสนามชัยเขตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอยะรัง

ยะรัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอยะรังตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ยะรัง เป็นชุมชนสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย เชื่อว่าเป็นที่ตั้งอาณาจักรโบราณที่มีชื่อว่า "ลังกาสุกะ" หรือ "ลังยาเสียว" ตามที่มีหลักฐานปรากฏในเอกสารของจีน ชวา มลายูและอาหรับ ลักษณะของเมืองโบราณยะรังสันนิษฐานว่ามีผังเมืองเป็นรูปวงรีขนาดใหญ่ในพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร ผลจากการศึกษาทางโบราณคดี ที่พบหลักฐานยุคสมัยเดียวกันที่เมืองโบราณยะรัง อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี แหล่งโบราณคดีบริเวณบ้านท่าสาป -เขากำปั่น อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา และเมืองโบราณบูจังค์ วัลเลย์ (Bujang Valley) ที่รัฐเคดาห์ ประเทศมาเลเซีย ทำให้เกิดข้อสันนิษฐานว่า อาจมีเส้นทางข้ามคาบสมุทรทางบก (Transpeninsular route) ที่ใช้ติดต่อเดินทางระหว่างเมืองชายฝั่งทะเลตะวันตก (มหาสมุทรอินเดีย) และชายฝั่งทะเลตะวันออก (ทะเลจีนใต้) มาอย่างน้อยตั้งแต่เมื่อราว 1,000 กว่าปีมาแล้ว เมืองโบราณจาเละเป็นเมืองที่มีความเจริญในช่วงปี พ.ศ  700 -1400 ซึ่งมีทิศเหนือ ติดต่อเมืองสงขลา และพัทลุง ทิศใต้ แผ่ไปจนถึงแหลมมลายู ทิศตะวันตกและทิศตะวันออก จรดชายฝั่งทะเลมีซากโบราณและโบราณวัตถุสมัยศรีวิชัยและทวารวดี เมืองโบราณยะรังเป็นชุมชนที่มีความสำคัญทางด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดีเป็นอย่างมาก อาจมีความสัมพันธ์กับอาณาจักร ‘ลังกาสุกะ’ ซึ่งเป็นอาณาจักรหนึ่งบนคาบสมุทรมลายู มีหลักฐานอยู่ในเอกสารจีน อาหรับ ชวา และมลายู ในราวพุทธศตวรรษที่ 13 และสันนิษฐานว่าน่าจะมีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณจังหวัดปัตตานีในปัจจุบันและอาจมีอิทธิพลคลุมไปถึงรัฐมาเลเซียด้วย อีกทั้งจะต้องเป็นเมืองท่าที่สำคัญตั้งอยู่ใกล้ทะเล และเป็นดินแดนที่มั่งคง มีบทบาททางการเมือง ทางเศรษฐกิจ เกี่ยวข้องกับดินแดนใกล้เคียงอยู่เสมอและได้ทำการติดต่อค้าขายกับชาวต่างประเทศอย่างกว้างขวางมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 12
อำเภอยะรัง คำว่า "ยะรัง" สันนิษฐานว่าเป็นคำแผลงมาจากคำว่า "บราแว" ในภาษามลายูท้องถิ่น ซึ่งตรงกับภาษาไทยว่า "พะวัง" หรือ "พระราช วัง" สาเหตุที่ได้เรียกพื้นที่แถบนี้ว่า "บราแว" หรือ "พระราชวัง" นั้น เนื่องมาจากว่ามีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่แสดงให้เห็นว่า พื้นที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณ ชื่อ "โกตามาหาลิไฆ" ปัจจุบันยังมีซากกำแพงดิน คูเมือง สระ (บ่อโบราณ) และซากปรักหักพังของโบราณสถานหลายแห่งในพื้นที่ หมู่ที่ 3 บ้านปราแว ตำบลยะรัง จากคำว่า "ปราแว" ซึ่งแปลว่า "พระราชวัง" หรือ "พระวัง" หลายร้อยปี ต่อมาก็กลายเป็น "ยะรัง" เมื่อตั้งชื่ออำเภอก็ได้นำชื่อนี้มาตั้งเป็นชื่อของอำเภอ
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
อำเภอยะรังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 72 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอยะรังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
อำเภอยะหริ่ง

ยะหริ่ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี เมืองยะหริ่งเคยเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชมลายูของสยาม ครอบคลุมบริเวณที่เป็นอำเภอยะหริ่ง อำเภอปะนาเระ และอำเภอมายอในปัจจุบัน
ที่มาของชื่อ.
เมืองยะหริ่งเดิมเรียกกันว่า เมืองยือริง (Jering) มาจากภาษามลายูแปลว่า ต้นเนียง หรืออาจเรียกอีกชื่อว่า เมืองยามู (Jamu) สมัยโบราณมีเจ้าผู้ครองเมืองเรียกกันว่า ดาตูยามู 
ดาตู (Datu) มีความหมายเดียวกับคำว่า ระตู (Ratu) ในชวาแปลว่า เจ้าผู้ครองเมืองเล็ก 
ยุคมณฑลปัตตานี เมืองยะหริ่งถูกยุบเป็นอําเภอยามู ต่อมาทางการยกฐานะเป็นอําเภอยะหริ่งเมื่อปี พ.ศ. 2481 อําเภอยะหริ่ง เดิมเป็นชื่อหมู่บ้านตั้งอยู่ที่ บ้านยือริง ตําบลตันหยงดาลอ 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอยะหริ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอยะหริ่งแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 18 ตำบล 81 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอยะหริ่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 18 แห่ง ได้แก่
อำเภอมายอ

มายอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอมายอตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
เมื่อ พ.ศ. 2443 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการปรับปรุงบริเวณ 7 หัวเมืองของมณฑลปัตตานี โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น จังหวัด อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน ปรากฏชื่ออำเภอมายอขึ้นในสมัยนั้น เรียกว่า “อำเภอระเกาะ” โดยเรียกชื่อตามคลองน้ำที่อยู่ใกล้ ๆกับที่ว่าการอำเภอ ที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ตำบลเกาะจัน คำว่า “ระเกาะ” เป็นคำเพี้ยนมาจากคำว่า แรเกาะ เป็นภาษามลายูท้องถิ่น แปลว่า “คด” หมายถึง ลำคลองที่มีลักษณะคดเคี้ยวไปมา และมีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งในเขตของแขวงเมืองยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี
ในปี พ.ศ. 2444 ทางราชการพิจารณาเห็นว่าบริเวณสถานที่ตั้งอำเภอไม่เหมาะสม จึงย้ายอาคารที่ว่าการอำเภอมาสร้างใหม่เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น บริเวณเนินเขาในเขตเทศบาลตำบลมายอ และในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ทางกระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนชื่อเรียกจาก “อำเภอระเกาะ” มาเป็น “อำเภอมายอ” เพื่อให้ตรงกับชื่อตำบลที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ จวบจนถึงปัจจุบัน คำว่า “มายอ” ภาษามลายู หมายถึง “ต้นมะตูม” ภาษามลายูกลางอ่านว่า “มายา” สอดคล้องกับชื่อเมืองหมันยาในบทละครเรื่องอิเหนา หมายถึง “ต้นมะตูม” และยังได้สันนิษฐานว่า "มายอ" คำมาลายูอาจกลายเสียงจากคำเดิมในภาษาไทย คือ ชื่อหมู่บ้านในอดีตที่เป็นชุมชนใหญ่ เรียกว่า “เมืองยอน”
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอมายอแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 13 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอมายอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองปัตตานี

เมืองปัตตานี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี เดิมเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชมลายูของสยาม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองปัตตานีตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
เหตุการณ์สำคัญ.
28 เมษายน พ.ศ. 2547 เกิดเหตุคนร้ายปฏิบัติการยึดป้อมตำรวจกรือเซะบริเวณ ถ.สายปัตตานี-นราธิวาส ม.3 ต.ตันหยงลุโละ อ.เมืองปัตตานี คนร้ายหนีเข้าไปในมัสยิดกรือเซะ ส่งผลให้ ตำรวจเสียชีวิต 2 ราย ทหารเสียชีวิต 1 ราย คนร้ายเสียชีวิต 31 ราย รวมทั้งหมด 34 ราย
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองปัตตานีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 66 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองปัตตานีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
ไฟแช็ก

ไฟแช็ก คืออุปกรณ์จุดไฟแบบพกพาสะดวกชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยช่องบรรจุที่ทำจากพลาสติกหรือโลหะ ใช้บรรจุเชื้อเพลิงที่เป็นของเหลว (มักจะเป็นแนฟทาหรือบิวเทนเหลวภายใต้แรงดัน) เมื่อจุดไฟจะมีกลไกที่ทำให้เกิดประกายไฟ (เสียงดัง "แช็ก" จึงเรียกว่าไฟแช็ก) และปล่อยเชื้อเพลิงในรูปแบบแก๊สออกมา ทำให้ไฟติดอยู่บนไฟแช็กและยังคงติดอยู่จนกระทั่งดับไฟ
ไฟแช็กเป็นอุปกรณ์ที่ให้ความสะดวกต่อผู้ที่นิยมสูบบุหรี่ เนื่องจากสามารถพกพาง่าย จุดได้ง่ายกว่า และใช้ได้มากครั้งกว่าไม้ขีดไฟ แต่อาจทำให้เกิดอันตรายถ้าหากช่องบรรจุเชื้อเพลิงแตกหัก และอาจระเบิดได้ถ้าวางในที่ที่มีความร้อนสูงหรือนำไปเผา
ประวัติ.
ไฟแช็กอันแรกของโลกมีชื่อว่า "ตะเกียงของเดอเบอไรเนอร์" ประดิษฐ์ขึ้นโดย นักเคมีชาวเยอรมันเมื่อ ค.ศ. 1823 ทำงานโดยการยิงแก๊สไฮโดรเจนไปบนโลหะแพลทินัมที่ห่างกัน 4 เซนติเมตรบนอากาศ โลหะจะร้อนขึ้นและติดไฟได้เองโดยไม่ต้องใช้ประกายไฟ ไฟแช็กชนิดนี้ผลิตจำหน่ายเรื่อยมาจนถึง ค.ศ. 1880 จึงเลิกผลิต
ไฟแช็กเริ่มมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากทหารต้องใช้ไม้ขีดไฟสำหรับส่องทางในความมืด แต่การจุดไม้ขีดในตอนเริ่มต้นนั้นทำให้เกิดแสงสว่างมาก และทำให้ต้องเสียชีวิตเพราะเป็นเป้าให้ถูกยิง ดังนั้นการจุดไฟที่ไม่ให้เกิดแสงสว่างมากจึงเป็นสิ่งที่ต้องการ นักประดิษฐ์จึงได้พัฒนาไฟแช็กเพื่อใช้ในการทหาร และเมื่อ ค.ศ. 1918 สงครามสิ้นสุดลง ไฟแช็กจึงเป็นสินค้าที่ผลิตได้อย่างรวดเร็ว ใช้ง่าย และราคาถูกลงกว่าแบบดั้งเดิม
แมคโอเอสเท็น เลเพิร์ด

Mac OS X version 10.5 "Leopard" (แมคโอเอสเทน "เลเพิร์ด" - มักถูกเรียกผิดเป็น ลีโอพาร์ด) เป็นระบบปฏิบัติการแมคโอเอสเท็นรุ่นที่ 6 โดยเป็นรุ่นต่อจากรุ่น Mac OS X v10.4 "ไทเกอร์" เลเพิร์ดออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และได้แบ่งจำหน่ายเป็นสองรุ่นคือ รุ่นคอมพิวเตอร์เดสก์ทอป และรุ่นเซิร์ฟเวอร์
ภาษาอัฟซาร์

ภาษาอัฟซาร์  เป็นภาษาย่อยเตอร์กิกที่พูดโดยชาวอัฟซาร์ในประเทศตุรกี, อิหร่าน, ซีเรีย และอัฟกานิสถานบางส่วน Ethnologue และ Glottolog จัดให้เป็นภาษาย่อยของภาษาอาเซอร์ไบจานใต้ แต่ทาง "Encyclopædia Iranica" จัดให้เป็นภาษาโอคุซตอนใต้ต่างหาก
ภาษานี้มีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียมาก และเปลี่ยนเสียง เป็น เช่นเดียวกับในภาษาอุซเบก ในหลายกรณี เสียงสระในภาษาอัฟซาร์ เป็นสระปากไม่ห่อในขณะที่ในภาษาอาเซอร์ไบจานเป็นสระปากห่อ เช่น (หมายถึง "100") เป็น ในภาษาอาเซอร์ไบจานมาตรฐาน
ภาษาแบกเตรีย

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาแบกเตรีย (Bactrian language) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านกลางที่ตายแล้ว เคยใช้พูดในบริเวณแบกเตรียในเอเชียกลาง ซึ่งเคยเรียกว่าโตคาริสถานในอัฟกานิสถาน คาดว่าภาษานี้เป็นภาษาพูดของชาวแบกเตรียในยุคที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยกทัพไปถึงเมื่อราว พ.ศ. 220 ตามด้วยช่วงเวลาของการรับวัฒนธรรมกรีกอีก 200 ปี โดยจักรวรรดิซิลูซิดตามด้วยราชอาณาจักรกรีก-แบกเตรีย อิทธิพลจากกรีกสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 420 เมื่อมีการรุกรานจากชาวเย่ว์จือจากภาคเหนือซึ่งเป็นผู้ปรับปรุงอักษรกรีกมาเขียนภาษาแบกเตรีย โดยก่อนหน้านี้ ภาษานี้เขียนด้วยอักษรอราเมอิก
ภาษาแบกเตรียคล้ายกับว่าจะเป็นภาษาราชการคู่กับภาษากรีกในยุคของชาวกุษาณะที่เป็นลูกหลานของชาวเย่ว์จือใช้ในจารึกและบนเหรียญ การขยายดินแดนของชาวกุษาณะทำให้ภาษาแบกเตรียแพร่เข้าสู่อินเดียภาคเหนือและบริเวณอื่น ๆ ของเอเชียกลางไปไกลถึงทูรฟาน เมื่อพบจารึกเกี่ยวกับพุทธศาสนาเขียนด้วยภาษาแบกเตรียในบริเวณนั้น สัทวิทยาโดยทั่วไปของภาษาแบกเตรียคล้ายกับภาษาปาทาน ภาษาเปอร์เซีย และภาษาอิหร่านยุคกลางอื่น ๆ เช่น ภาษาพาร์เทียนและภาษาซอกเดีย คาดว่าภาษานี้มีการใช้จนถึงพุทธศตวรรษที่ 14
ภาษาเอเวนค์

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาเอเวนค์ (Evenki language) เป็นกลุ่มของภาษาที่ใหญ่ที่สุดในภาษากลุ่มตุงกูซิกเหนือ เป็นกลุ่มที่รวมภาษาเอเวนและภาษาเนกีดัล ใช้พูดโดยชาวเอเวนค์ในรัสเซีย มองโกเลีย และจีน ใน พ.ศ. 2545 มีผู้พูดในรัสเซีย 7,500 คน คำศัพท์พื้นฐานและการผันหน่วยเสียงต่างจากภาษามองโกเลียและภาษากลุ่มเตอร์กิกแต่มีความสัมพันธ์กับภาษากลุ่มตุงกูซิกอื่น ๆ ในบางบริเวณได้รับอิทธิพลจากภาษายาคุตและภาษาบูเรียต รวมทั้งภาษารัสเซียด้วย ใน พ.ศ. 2545 มีชาวเอเวนค์พูดภาษารัสเซียถึง 92.7% ชาวเอเวนค์ในรัสเซียเขียนด้วยอักษรซีริลลิกที่เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 2463 ส่วนในจีนเขียนด้วยอักษรมองโกเลีย
อักษรซีริลลิกที่ใช้เขียนภาษาเอเวนค์ ได้แก่
แจ็กโอแลนเทิร์น

ตะเกียงฟักทอง หรือ แจ็กโอแลนเทิร์น  เป็นอุปกรณ์ประดับตกแต่งสถานที่ซึ่งนิยมใช้ในเทศกาลฮาโลวีน มีลักษณะเป็นผลฟักทองสีส้ม (ไม่นิยมใช้ฟักทองเอเชีย) แกะสลักเป็นรูปหน้าคนในกริยาต่างๆ โดยมากมักเป็นกริยาแสดงอาการข่มขวัญ หรือโอดครวญ ทั้งนี้ การใช้ตะเกียงฟักทอง เป็นการระลึกถึงแจ็ก ชายชาวนาในตำนานที่หาญกล้าต่อกรกับซาตาน
ตำนาน.
ประวัติและที่มา.
เรื่องของแจ็กมีการเล่าในตำนานหลายรูปแบบ
ตำนานตะเกียงฟักทองนั้น เป็นเรื่องเล่าโบราณเรื่องหนึ่งของไอร์แลนด์ ซึ่งกล่าวถึงที่มาของชายชาวนาจอมเจ้าเล่ห์ชื่อ แจ็ก ในสมัยของเขา ซาตานจะออกตระเวนขอพืชผลจากชาวบ้าน ซึ่งไม่มีบ้านไหนที่กล้าปฏิเสธ เพราะกลัวต้องคำสาปของซาตานนั่นเอง แต่การขู่เข็ญของซาตานใช้กับแจ็กไม่ได้ เขาไม่กลัวและไม่เคยหยิบยื่นอะไรให้ซาตานเลย วันหนึ่งซาตานจึงแอบมาสำแดงตนให้แจ็กเห็น หวังจะให้เขาเปลี่ยนใจหันมาเกรงกลัวซาตาน แต่เหตุการณ์กลับเป็นตรงข้าม แจ็กใช้อุบายหลอกล่อจนซาตานติดกับดัก หนีไปไหนไม่ได้ แจ็กไม่ยอมปล่อยซาตานจนกว่ามันจะรับปากว่า เมื่อเขาตายแล้วจะไม่นำวิญญาณเขาลงนรกเด็ดขาด ซาตานไม่มีทางเลือกจึงต้องรับปาก
เมื่อแจ็กเสียชีวิตลงด้วยความเป็นคนชั่วเขาจึงไม่ได้ไปสวรรค์ วิญญาณเขาล่องลอยไปยังปากทางนรก และพบกับซาตานคู่อริเก่าอีกครั้ง ตามสัญญาที่ให้ไว้ ซาตานปล่อยวิญญาณของแจ็กไป พร้อมแสงไฟส่องนำทางให้กับวิญญาณแจ็กที่ต้องเร่ร่อน ไม่มีที่ไปอย่างนั้นตลอดกาล ทุกคืนฮาโลวีนวิญญาณของแจ็กจะระหกระเหินไปในความมืด พร้อมแสงไฟส่องที่ครอบด้วยหัวผักกาด ต่อมาเมื่อตำนานนี้เข้ามาในอเมริกา ก็มีการเปลี่ยนมาใช้ผลฟักทองแทนจนทุกวันนี้
ตำนานอื่นมีการเล่าว่า แจ็กเป็นคนขี้เกียจและนิสัยไม่ดี พอไปลงนรกแต่นรกไม่ต้องการตัวจึงส่งกลับมาในโลกให้อยู่ในร่างของฟักทอง
ความเชื่อในวันฮาโลวีน.
สาเหตุที่จัดฮาโลวีนในวันที่ 31 ตุลาคม.
เป็นความเชื่อของชาวเซ็ลต์ (Celt) เป็นกลุ่มชนพื้นเมืองในประเทศอังกฤษ โดยเชื่อว่าทุกวันที่ 31 ตุลาคมของทุกปี จะเป็นวันที่ประตูนรก (โดยเชื่อกันว่าจะถูกเปิดขึ้นมาใน 6 โมงเย็น 6 นาที 6 วินาที ซึ่งถึงแม้จะเป็นแค่วินาทีเดียวแต่ประตูนรกจะใหญ่เท่ากับ 1 เมือง) บรรจบกับมิติโลกมนุษย์กันอย่างพอดี ทำให้เหล่าวิญญาณพยายามหาทางเข้าสิงมนุษย์ ซึ่งวิธีการแก้ไขเพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณเข้าสิงคือ "การปลอมตัว" ทำตัวเป็นผีเสียเอง ด้วยการตกแต่งต่างๆ นานาให้ดูน่ากลัวที่สุด จึงทำให้คนจะต้องหาทางแก้ไขด้วยการปิดไฟในบ้านทุกดวง ให้บ้านมืดมิด ร่วมกับอากาศที่หนาวซึ่งไม่เป็นที่ปรารถนาของบรรดาผีร้าย อีกทั้งยังมีบางส่วนจะแต่งตัวเป็นผีต่างๆ เพื่อกลบเกลือนวิญญาณว่าไม่ใช่คนเป็นนั้นเอง
การใช้ฟักทอง.
การใช้ฟักทองเนื่องจากหาง่ายกว่าผักกาด ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง และผลใหญ่ เหมาะที่จะนำมาแกะสลักมากกว่าผักกาด อีกทั้งมีสีสันสวยงามกว่าผักกาด (อนึ่งยังมีความเชื่อว่าเมื่อแกะสลักให้ดูน่ากลัวแล้วควรนำไปแขวนหรือวางไว้ที่หน้าต่างหรือประตู จะสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้) ส่วนชาวไอริชมักนิยมแกะสลักหัวผักกาดเทอนิพ และใส่ไฟในบริเวณด้านใน ซึ่งเป็นการแสดงสัญลักษณ์ของวันฮาโลวีน เพื่อระลึกถึง 'การหยุดยั้งความชั่ว' เพื่อส่งผลบุญให้กับญาติผู้ล่วงลับ และพิธีทางศาสนาเพื่อทำบุญวันปีใหม่
ภาษาออสซีเชีย

ภาษาออสซีเชีย (Ossetic/Ossetian/Ossete language) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านใช้พูดในแถบออสซีเชียแถบเทือกเขาคอเคซัส โดยนอร์ทออสซีเชียอยู่ในรัสเซีย ส่วนเซาท์ออสซีเชียอยู่ในจอร์เจีย มีผู้พูดภาษานี้ราว 500,000 คน ภาษานี้มี 35 หน่วยเสียง เป็นพยัญชนะ 26 เสียง สระเดี่ยว 7 เสียง สระประสม 2 เสียง เขียนด้วยอักษรซีริลลิก ในช่วง พ.ศ. 2481–2493 ในเซาท์ออสซีเชียเขียนภาษานี้ด้วยอักษรจอร์เจีย
ประวัติและการจัดจำแนก.
ภาษาออสซีเชียเป็นภาษาพูดและภาษาเขียนของชาวออสซีเตส ซึ่งอยู่ทางตอนกลางของเทือกเขาคอเคซัสและเป็นชนกลุ่มใหญ่ในสาธารณรัฐออสเซเตียเหนือ-อลาเนีย ซึ่งอยู่ในสหพันธรัฐรัสเซียและออสซีเชียใต้ซึ่งเป็นรัฐอิสระโดยพฤตินัยในสาธารณรัฐจอร์เจีย ภาษาออสซีเชียอยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน กลุ่มอิหร่านตะวันออก กลุ่มย่อยอิหร่านตะวันออกตอนเหนือ จึงมีความใกล้เคียงกับภาษาปาทาน และภาษายักโนบี
ในยุคคลาสสิก ภาษาในกลุ่มภาษาอิหร่านได้แพร่กระจายในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศอิหร่าน เอเชียกลาง ยุโรปตะวันออก และเทือกเขาคอเคซัส ภาษาออสเซเตียเป็นภาษาเดียวที่อยู่รอดโดยสืบทอดมาจากภาษาไซเทียซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาอิหร่าน สาขาตะวันออกเฉียงเหนือ
ภาษาออสเซเตียจัดเป็นภาษาในกลุ่มภาษาอิหร่านเช่นเดียวกับภาษาเคิร์ด ภาษาตาตี และภาษาตาลิช ที่มีผู้พูดจำนวนหนึ่งในเทือกเขาคอเคซัส เป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอลานิกซึ่งเป็นภาษาของชาวอะลานที่เป็นเผ่าในยุคกลางที่สืบทอดมาจากชาวซาร์มาเทียน และเชื่อว่าเป็นลูกหลานภาษาเดียวที่เหลืออยู่ของภาษาซาร์มาเทียน ภาษาที่มีความใกล้เคียงกันมากที่สุดคือภาษายักโนบีในทาจิกิสถาน ซึ่งเป็นภาษาเดียวที่เหลืออยู่ของกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออกเฉียงเหนือ ภาษาออสซีเชียมีปัจจัยแสดงพหูพจน์ –ta ซึ่งเหมือนกับในภาษายักโนบี ภาษาซาร์มาเทียน และภาษาซอกเดีย
ระบบการเขียน.
ระบบการเขียนภาษาออสเซเตียเขียนด้วยอักษรซีริลลิกแต่ต่างจากภาษาอื่นที่มีอักษร Ӕ ӕ บิดาของภาษาออสเซเตียสมัยใหม่คือ กอสตา เซตากูรอฟ ซึ่งเป็นกวี ในรัสเซียเขียนด้วยอักษรซีริลลิก แต่ในจอร์เจียเขียนด้วยอักษรจอร์เจีย หนังสือภาษาออสเซเตียฉบับแรกตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2341 และใน พ.ศ. 2387 ได้มีการปรับการใช้อักษรโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย Andreas Sjögren มีการนำอักษรละตินมาใช้ในราว พ.ศ. 2463 แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2480 ได้นำอักษรซีริลลิกแบบใหม่มาใช้ ส่วนการเขียนด้วยอักษรจอร์เจียนั้น ได้เพิ่มตัวอักษร 3 ตัวเข้าไปใน พ.ศ. 2363 การใช้อักษรซีริลลิกในออสเซเตียใต้เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้อักษรจอร์เจียอีกใน พ.ศ. 2497 เคยมีการนำอักษรอาหรับมาใช้ใน พ.ศ. 2482 แต่ก็เป็นในระยะเวลาสั้นๆ
การใช้ภาษา.
หนังสือที่พิมพ์ในภาษาออสเซเตียเล่มแรกพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2341 หนังสือพิมพ์ฉบับแรก Iron Gazet ตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ในวลาดิกาฟกัส การแปลไบเบิลเป็นภาษาออสเซเตียสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2553 ภาษาออสเซเตียเป็นภาษาราชการทั้งในออสเซเตียเหนือและออสเซเตียใต้คู่กับภาษารัสเซีย แต่การใช้อย่างเป็นทางการถูกจำกัด มีหนังสือพิมพ์รายวัน 2 ฉบับในออสเซเตียคือ Ræstdzinad (Рæстдзинад, "ความจริง") ในออสเซเตียเหนือและXurzærin (Хурзæрин, "ดวงอาทิตย์") ในออสเซเตียใต้ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นใช้ภาษาออสเซเตียในบางบทความ มีวารสารรายเดือน Max dug (Мах дуг, "ยุคของเรา") ที่ตีพิมพ์กวีนิพนธ์และนิยายในภาษาออสเซเตียเป็นครั้งคราว ภาษาออสเซเตียมีสอนในโรงเรียนมัธยม ผู้พูดเป็นภาษาแม่จะเรียนวรรณคดีออสเซเตีย
ธงชาติเยเมน

ธงชาติเยเมน (อาหรับ :علم اليمن) แบบปัจจุบันเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นริ้ว 3 สี ความกว้างเท่ากันตามแนวนอน ได้แก่ สีแดง สีขาว และสีดำ ซึ่งเป็นสีกลุ่มชนอาหรับ (Pan-Arabic colors) ประกาศใช้เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 อันเป็นวันรวมชาติ สาธารณรัฐอาหรับเยเมน (เยเมนเหนือ) และ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเยเมน (เยเมนใต้) กลับเป็นประเทศเดียวกันอีกครั้ง
ธงชาติในอดีต.
ก่อนที่เยเมนจะรวมเป็นประเทศเดียวกันอย่างในปัจจุบันนี้ เยเมนได้ถูกแบ่งออกเป็น 2 ประเทศ คือ เยเมนเหนือและเยเมนใต้ ประเทศเยเมนเหนือนั้น ในสมัยที่ยังใช้ชื่อว่าราชอาณาจักรมุตาวัคคิไลต์เยเมน ได้ใช้ธงพื้นแดงมีดาวขาว 5 ดวง โดยดาว 4 ดวงวางที่มุมธง ตรงกลางธงมีดาว 1 ดวงอยู่เหนือดาบโค้งแบบอาหรับ ตั้งแต่ พ.ศ. 2470 เมื่อถึง พ.ศ. 2505 เยเมนเหนือได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับเยเมน จึงได้เปลี่ยนมาใช้ธงชาติที่มีลักษณะคล้ายกับในปัจจุบัน แต่ตรงกลางริ้วสีขาวนั้นมีรูปดาวสีเขียว ส่วนเยเมนใต้ ซึ่งใช้ชื่อประเทศว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเยเมน (พ.ศ. 2510 – 2533) ก็ใช้ธงชาติในลักษณะคล้ายกับธงในปัจจุบันเช่นกัน แต่เพิ่มรูปสามเหลี่ยมสีฟ้า พร้อมดาวห้าแฉกสีแดงที่ด้านคันธง โดยฐานของรูปสามเหลี่ยมนั้นอยู่ที่ด้านกว้างของด้านคันธง ธงของเยเมนใต้นี้ ได้รับอิทธิพลความคิดในการออกแบบธงจากการปฏิวัติคิวบา ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1950
แดนซ์แดนซ์เรโวลูชัน ซูเปอร์โนวา

แดนซ์ แดนซ์ เรโวลูชัน ซูเปอร์โนวา  เป็นเกมเต้นภาคต่อในปี พ.ศ. 2549 โดยบริษัทโคนามิจำกัด ในประเทศญี่ปุ่นได้วางแผงในแบบตู้เกม เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2549, วางแผงในเป็นแบบ เพลย์สเตชัน 2 เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2550 ส่วนประเทศสหรัฐอมริกาวางแผงในแบบตู้เกม เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2549, วางแผงในเป็นแบบเพลย์สเตชัน 2 เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2549, และแถบยุโรป วางแผงในแบบตู้เกม เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2549 วางแผงในเป็นแบบเพลย์สเตชัน 2 เมื่อช่วงต้นปี พ.ศ. 2550
ลักษณะเด่น.
เป็นเกมเต้นภาคต่อจาก แดนซ์ แดนซ์ เรโวลูชัน เอกซตรีม 2 (DDR Extreme 2) ของสหรัฐ และแดนซ์ แดนซ์ เรโวลูชัน สไตรค์ (DDR STR!KE) ของญี่ปุ่น นี้ มีลักษณะเด่นขึ้น เมื่อผู้เล่น เล่นเกมเต้น จะได้เห็นตัวละครเต้นบนฉากเต้น และมีลักษณะที่ดูโดดเด่นมากขึ้น เพลงบรรจุต่าง ๆ ในประเภทตู้นั้น บรรจุรวมกับเพลงจากภาคที่แล้วได้มากกว่า 300 เพลง ถือได้ว่า เกมเต้นภาคนี้
บรรจุเพลงได้มากที่สุดในเกมเต้นภาคที่ผ่านมา รวมทั้งเพลงใหม่ ๆ ที่สร้างความสนุกสนานให้กับผู้เล่นได้อย่างทุกเพศทุกวัย รวมไปถึงหมวดเกมต่าง ๆ ในประเภทเล่นตามบ้าน ก็สามารถสร้างความสนุกให้กับผู้เล่นได้เช่นกัน
รายชื่อเพลง.
รายชื่อเพลงใหม่ที่ถูกบรรจุในเกมเต้นภาคนี้ ซึ่งประกอบไปด้วยเพลงในตาราง ซึ่งเรียงลำดับตามตัวอักษรภาษาอังกฤษ โดยที่แถบสีแดงจะเป็นเพลงยากประจำภาคนี้