แนวร่วมที่สอง

แนวร่วมที่สอง  คือพันธมิตรระหว่างก๊กมินตั๋ง (KMT) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาลและพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) เพื่อต่อต้านการรุกรานของจักรวรรดิญี่ปุ่นในประเทศจีนระหว่างสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ซึ่งระงับสงครามกลางเมืองจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1937 ถึง ค.ศ. 1945
ภูมิหลัง.
ในปลาย ค.ศ. 1935 เจียง ไคเชกเริ่มการเจรจาลับกับสหภาพโซเวียตด้วยความหวังจะได้รับการสนับสนุนด้านวัตถุหากเกิดสงครามระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ในฐานะเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับข้อตกลง โซเวียตต้องการให้เจียงเจรจาหยุดยิงกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน แม้จะไม่เต็มใจมีส่วนร่วมกับกลุ่มที่เขามองว่าเป็นกบฏ แต่เจียงก็พยายามติดต่อกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างระมัดระวัง คณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนแจ้งว่าพรรคคอมมิวนิสต์จีนสนใจจะจัดตั้งกองทัพต่อต้านญี่ปุ่นที่เป็นเอกภาพภายใต้รัฐบาลป้องกันชาติ ด้วยช่องว่างที่กว้างระหว่างเงื่อนไขของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋ง การเจรจาเพิ่มเติมจึงไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงครึ่งแรกของ ค.ศ. 1936
ขณะเดียวกัน พรรคคอมมิวนิสต์จีนเปิดการเจรจาแยกต่างหากกับกองกำลังชาตินิยมที่ปิดล้อมพวกเขาอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน พวกเขาสามารถลงนามในข้อตกลงหยุดยิงลับกับจาง เสฺวเหลียง ผู้นำกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ และหยาง หู่เฉิง ผู้นำกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือ นายพลเหล่านี้รู้สึกไม่พอใจที่เจียงให้ความสำคัญกับสงครามกลางเมืองมากกว่าการต่อต้านญี่ปุ่น เหยียน ซีชาน ขุนศึกอีกคนในพื้นที่ใกล้เคียง ก็ลงนามในข้อตกลงลับกับพรรคคอมมิวนิสต์ด้วยเช่นกัน แม้เขาจะไม่ได้ใกล้ชิดกับพรรคคอมมิวนิสต์เท่าจางและหยางก็ตาม สมาชิกของพันธมิตรตะวันตกเฉียงเหนือนี้รวมกันด้วยความปรารถนาต่อต้านญี่ปุ่น แต่พวกเขามีความเห็นต่างกันในรายละเอียดว่าวิธีการที่ดีที่สุดในการดำเนินการนี้คืออะไร คอมมิวนิสต์สนับสนุนแผนใช้การสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตเพื่อยึดครองมณฑลฉ่านซี, มณฑลกานซู่, หนิงเซี่ย, ชิงไห่ และซินเจียง และเปลี่ยนภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนให้เป็นฐานทัพภายใต้บัญชาการของจางเพื่อต่อต้านญี่ปุ่นและต่อต้านเจียง จาง, หยาง และเหยียนยังคงมุ่งมั่นจะโน้มน้าวเจียงให้เป็นผู้นำการต่อต้านญี่ปุ่น ในขณะที่พวกเขายังคงเจรจากันอยู่ พวกเขาเก็บพันธมิตรของตนเป็นความลับและแม้กระทั่งจัดฉากการรบปลอมเพื่อคลายข้อสงสัยของรัฐบาลนานกิง
การเจรจาระหว่างเจียงและพรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในช่วงปลาย ค.ศ. 1936 เจียงยังคงพยายามยุติสงครามกลางเมืองด้วยวิธีทางทหาร โดยยังคงพิจารณาการเจรจาประนีประนอมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นทางเลือกสุดท้าย เขาได้รับกำลังใจจากผลลัพธ์ของการทัพหนิงเซี่ยในช่วงกลางถึงปลายเดือนตุลาคม ในการทัพครั้งนั้น กองทัพแดงที่สองและที่สี่เดินทัพขึ้นเหนือเพื่อรับเสบียงที่ถูกทิ้งลงในมองโกเลียโดยสหภาพโซเวียต แต่กลับพบว่าตนเองติดกับอยู่ผิดฝั่งของแม่น้ำเหลือง พวกเขาถูกกองทหารม้าหุยที่เป็นพันธมิตรกับฝ่ายชาตินิยมตัดขาดเป็นชิ้น ๆ เจียงเริ่มเตรียมการสำหรับการทัพโอบล้อมครั้งที่หก และสั่งให้จางกับหยางเข้าร่วม ในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน เฉิน ลี่ฟูเสนอเงื่อนไขรุนแรงอย่างยิ่งสำหรับการตกลงแก่ผาน ฮั่นเหนียน ผานปฏิเสธ โดยเรียกเงื่อนไขเหล่านั้นว่า "เงื่อนไขสำหรับยอมจำนน" ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน เจียงสั่งให้กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือและกำลังจากกองทัพชาตินิยมส่วนกลาง ซึ่งก็คือกองทัพลู่ขวาของหู จงหนาน ให้โจมตีไปยังเมืองเป่าอานซึ่งเป็นเมืองหลวงของคอมมิวนิสต์ ในยุทธการซานเฉิงเป่าที่เกิดขึ้น กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือได้ระงับกำลังส่วนใหญ่จากการโจมตี ทำให้กองทัพแดงสามารถซุ่มโจมตีและเกือบทำลายกรมทหารที่ 78 ของหูได้ทั้งหมด เหตุการณ์นี้พลิกสถานการณ์ทางทูต: เฉิน ลี่ฟูปรับเงื่อนไขของเขาให้ผ่อนปรนลง แต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนเรียกตัวผาน ฮั่นเหนียนกลับจากหนานจิงในวันที่ 10 ธันวาคม
ในปลาย ค.ศ. 1936 จาง เสฺวเหลียงตัดสินใจว่าความพยายามหลายครั้งของเขาที่จะโน้มน้าวเจียงให้สร้างแนวร่วมกับคอมมิวนิสต์นั้นไม่เพียงพอสำหรับเจียง ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำสงครามกลางเมืองต่อไปแม้ภัยคุกคามจากการรุกรานของญี่ปุ่นจะคุกคามมากขึ้นเรื่อย ๆ ภายหลังคำแนะนำของหยาง หู่เฉิง เขาจึงตัดสินใจใช้มาตรการรุนแรง วันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1936 จางและหยางซึ่งไม่พอใจสมคบคิดกันลักพาตัวเจียงและบังคับให้เขาสงบศึกกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในชื่ออุบัติการณ์ซีอาน ทั้งสองฝ่ายระงับการต่อสู้เพื่อจัดตั้งแนวร่วมที่สองเพื่อรวมพลังและต่อสู้กับญี่ปุ่น
ความร่วมมือในช่วงสงครามต่อต้าน.
ตามที่ได้ตกลงพักรบกัน กองทัพแดงจึงได้รับการจัดตั้งใหม่เป็นกองทัพใหม่ที่สี่และกองทัพลู่ที่แปด ซึ่งอยู่ภายใต้บัญชาการของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ พรรคคอมมิวนิสต์จีนตกลงยอมรับการนำของเจียง ไคเชก และเริ่มได้รับการสนับสนุนทางการเงินบางส่วนจากรัฐบาลกลางที่บริหารโดยก๊กมินตั๋ง และตามข้อตกลงกับก๊กมินตั๋ง มีการตั้งภูมิภาคชายแดนฉ่าน-กาน-หนิงและภูมิภาคชายแดนจิ้นฉาจี้ขึ้นมา ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ท่ามกลางประเด็นการเจรจาในแนวร่วมที่สอง คือความสามารถของพรรคคอมมิวนิสต์ในการตีพิมพ์หนังสือพิมพ์และวารสารในพื้นที่ของก๊กมินตั๋งได้อย่างเปิดเผย#เปลี่ยนทาง ในปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1937 โจว เอินไหล และเช่า ลี่จื่อ หัวหน้ากรมประชาสัมพันธ์ส่วนกลางของก๊กมินตั๋ง ตกลงร่วมกันว่าหนังสือพิมพ์ "Xinhua Daily" และ "Chuin Chung Weekly" จะถูกตีพิมพ์ในพื้นที่เหล่านี้#เปลี่ยนทาง 
หลังจากการปะทุของสงครามเต็มรูปแบบระหว่างจีนและญี่ปุ่น กองกำลังพรรคคอมมิวนิสต์จีนร่วมรบกับกองกำลังพรรคก๊กมินตั๋งในระหว่างยุทธการที่ไท่หยวน และจุดสูงสุดของความร่วมมือของทั้งสองพรรคเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1938 ระหว่างยุทธการที่อู่ฮั่น
อย่างไรก็ตาม การยอมอยู่ภายใต้สายบังคับบัญชาของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนั้นเป็นเพียงในนาม พรรคคอมมิวนิสต์จีนดำเนินการอย่างอิสระ ระดับของการประสานงานที่แท้จริงระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋งในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองนั้นมีน้อยมาก
การล่มสลายและผลพวง.
ในท่ามกลางแนวร่วมที่สอง พรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋งยังคงแข่งขันกันเพื่อช่วงชิงความได้เปรียบทางดินแดนใน "เสรีจีน" (เช่น พื้นที่ที่ไม่ได้ถูกญี่ปุ่นยึดครองหรือไม่ถูกปกครองโดยรัฐบาลหุ่นเชิด) พันธมิตรที่ไม่มั่นคงนี้เริ่มแตกหักลงในช่วงปลาย ค.ศ. 1938 อันเป็นผลมาจากความพยายามของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่จะขยายกำลังทหารของตนโดยการรวมกองกำลังกองโจรจีนที่อยู่หลังแนวข้าศึก สำหรับกองกำลังติดอาวุธจีนที่ปฏิเสธจะเปลี่ยนความจงรักภักดี พรรคคอมมิวนิสต์จีนจะเรียกพวกเขาว่า "ผู้สมรู้ร่วมคิด" และจากนั้นก็จะเข้าโจมตีเพื่อกำจัดกำลังของพวกเขา ตัวอย่างเช่น กองทัพแดงที่นำโดยเฮ่อ หลงโจมตีและกวาดล้างกองพลของกองกำลังติดอาวุธจีนที่นำโดยจาง อิ้นอู๋ในเหอเป่ย์เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1939
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1940 เจียง ไคเชกเรียกร้องให้กองทัพใหม่ที่สี่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนอพยพออกจากมณฑลอานฮุยและเจียงซู แม้จะมีความกดดันอย่างหนัก แต่ผู้บัญชาการกองทัพใหม่ที่สี่ก็ขัดคำสั่งโดยการเดินทัพไปในทิศทางที่ไม่ได้รับอนุญาตและยังพลาดกำหนดเส้นตายอพยพด้วย นอกจากนี้ยังมีการโจมตีของพรรคคอมมิวนิสต์จีนต่อกองกำลังก๊กมินตั๋งในเหอเป่ย์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1939 และในเจียงซูในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1940 ดังนั้นพวกเขาจึงถูกซุ่มโจมตีและพ่ายแพ้โดยทหารชาตินิยมในเดือนมกราคม ค.ศ. 1941 การปะทะกันครั้งนี้ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่ออุบัติการณ์กองทัพใหม่ที่สี่ ทำให้จุดยืนของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในจีนตอนกลางอ่อนแอลงแต่ไม่ได้ยุติลงและยุติความร่วมมือที่สำคัญระหว่างพรรคชาตินิยมและพรรคคอมมิวนิสต์จีนอย่างมีประสิทธิภาพและทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งเน้นไปที่การช่วงชิงตำแหน่งในสงครามกลางเมืองที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นี่ยังเป็นการสิ้นสุดของแนวร่วมที่สองที่ก่อตั้งขึ้นก่อนหน้านี้เพื่อต่อสู้กับญี่ปุ่น
หลังจากนั้น ภายในมณฑลที่ญี่ปุ่นยึดครองและหลังแนวข้าศึก กองกำลังก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนยังคงทำสงครามกันเอง โดยในที่สุดพรรคคอมมิวนิสต์จีนก็ทำลายหรือดูดกลืนกองกำลังพลพรรคของก๊กมินตั๋งหรือขับไล่พวกเขาให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังหุ่นเชิดของญี่ปุ่น พรรคคอมมิวนิสต์จีนภายใต้การนำของเหมา เจ๋อตงยังเริ่มให้ความสำคัญกับการสร้างอิทธิพลของตนเองเป็นส่วนใหญ่ในทุกที่ที่มีโอกาส ส่วนใหญ่ผ่านองค์การมวลชนในชนบท การปฏิรูปการปกครอง ที่ดิน และมาตรการปฏิรูปภาษีที่เป็นประโยชน์ต่อชาวนาผู้ยากไร้ ขณะที่ก๊กมินตั๋งจัดสรรกองกำลังหลายหน่วยของกองทัพประจำการเพื่อทำการปิดล้อมทางทหารในพื้นที่ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเพื่อพยายามยับยั้งการแพร่ขยายอิทธิพลของพวกเขาจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
หลัง ค.ศ. 1945.
หลังสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เจียง ไคเชกและเหมา เจ๋อตงพยายามเจรจาสันติภาพ ความพยายามนี้ล้มเหลว และเมื่อถึง ค.ศ. 1946 ก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนก็เข้าสู่สงครามกลางเมืองเต็มรูปแบบ พรรคคอมมิวนิสต์จีนสามารถยึดอาวุธของกองทัพญี่ปุ่นที่ถูกยึดได้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือโดยได้รับความยินยอมจากโซเวียต และฉวยโอกาสนี้เข้าโจมตีกองทัพก๊กมินตั๋งที่อ่อนแอลงอยู่แล้ว ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1949 เหมาสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ขณะที่เจียง ไคเชกถอยร่นไปเกาะไต้หวัน