pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โอตกุยซีน

โอตกุยซีน ([ot kɥizin]; แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'การครัวชั้นสูง') เป็นตำรับอาหารที่มีลักษณะเด่นอยู่ที่การตระเตรียมที่พิถีพิถันอย่างสูง นำเสนอย่างระมัดระวัง และจำหน่ายในราคาสูง "โอตกุยซีน" เป็นคำเรียกการปรุงอาหารและการรับประทานอาหารที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน จากวัตถุดิบทั้งธรรมดาและชั้นเลิศ โดยผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ให้แก่ผู้ที่มีกำลังทรัพย์ในการซื้อ
ประวัติศาสตร์ช่วงต้น.
วัฒนธรรมการทานอาหารชั้นสูงนี้มีวิวัฒนาการมาอย่างยาวนานผ่านสถาบันกษัตริย์และชนชั้นกระฎุมพี กับความสามารถของคนเหล่านี้ในการเสาะหาและเข้าถึงรสชาติที่หลากหลายและแปลกใหม่ "โอตกุยซีน" แตกต่างจากอาหารฝรั่งเศสทั่วไปตรงที่ปรุงและเสิร์ฟโดยใช้วัตถุดิบพิเศษ เช่น ผลไม้นอกฤดูหรือวัตถุดิบที่โดยปกติไม่พบในประเทศฝรั่งเศส
"โอตกุยซีน" ได้รับอิทธิพลมาจากตำรับอาหารฝรั่งเศส ด้วยการปรุงและนำเสนอที่พิถีพิถัน และเสิร์ฟจานอาหารในปริมาณน้อยแต่หลายจาน โดยคนครัวที่มีลำดับการทำงานลดหลั่นกันไป พื้นฐานของอาหารจากแป้ง ครีม ซอส เนย ยังคงมีอยู่ในอาหารฝรั่งเศสทั่วไปมาจนถึงปัจจุบัน ฟร็องซัว ปีแยร์ ลา วาแรน (1615–1678) เชฟและนักเขียนชาวฝรั่งเศสจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้กำหนดจุดเปลี่ยนจากอาหารอย่างที่รู้จักกันในสมัยกลางมาเป็นอาหารที่เบาลง พร้อมการนำเสนอที่ดูสมสภาพมากขึ้น ต่อมา มารี-อ็องตวน กาแรม (1784–1833) ได้ตีพิมพ์คู่มือปรุงอาหาร และยังจัดประมวลตำรับอาหารอันซับซ้อนนี้ให้เป็นระบบระเบียบแต่เรียบง่ายยิ่งขึ้น อาหารฝรั่งเศสแบบโอตกุยซีนในศตวรรษที่ 19 ยังมีปฏิสัมพันธ์กับการพัฒนาของวัฒนธรรมไฟน์ไดนิงของอังกฤษอีกด้วย
"กุยซีนกลาซิก".
ฌอร์ฌ โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย เป็นบุคคลสำคัญในการพัฒนา "โอตกุยซีน" สู่ความเป็นสมัยใหม่ในราวปี 1900 และกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "กุยซีนกลาซิก" (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'การครัวแบบฉบับ') ซึ่งเป็นการปรับปรุงผลงานก่อนหน้าของกาแรม, ฌูล กูเฟ และอูร์แบ็ง ดูว์บัว ให้เรียบง่ายแต่ประณีตยิ่งขึ้น มีการประกอบอาหารตามตำรับ "กุยซีนกลาซิก" ตามภัตตาคารและโรงแรมใหญ่มาตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 การพัฒนาครั้งสำคัญของ "กุยซีนกลาซิก" ยังรวมถึงการแทนที่วิธีการ "แซร์วีซาลาฟร็องแซซ" (เสิร์ฟทุกจานพร้อมกัน) มาเป็น "แซร์วีซาลารุส" (เสิร์ฟอาหารแยกตามมื้อย่อยเป็นคอร์ส) และการพัฒนาระบบการปรุงอาหารตามที่แอ็สกอฟีเยเขียนไว้ใน "เลอกีดกูว์ลีแนร์" ช่วงเวลานี้ถือเป็นจุดสูสุดของ "โอตกุยซีน" และถือเป็นตำรับอาหารที่แตกต่างจาก "กุยซีนบูร์ฌวซ" (ตำรับอาหารชาวเมืองผู้มีอันจะกิน), ตำรับอาหารชนชั้นแรงงานในบิสโทรและในบ้าน และตำรับอาหารท้องถิ่นต่างจังหวัดในฝรั่งเศส
"นูแวลกุยซีน".
ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้ปรากฏ "นูแวลกุยซีน" (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'การครัวแบบใหม่') ขึ้นเมื่อเชฟจำนวนหนึ่งต่อต้านแนวทางที่ซับซ้อนและ "ทรรศนะดั้งเดิม" ของแอ็สกอฟีเย แม้ว่าจะเคยมีการใช้ศัพท์ "นูแวลกุยซีน" มาแล้วในอดีต แต่การใช้ศัพท์นี้ในสมัยใหม่น่าจะมาจากอ็องเดร กาโย, อ็องรี โก และคริสตีย็อง มีโย นักเขียนและนักวิจารณ์อาหารซึ่งใช้ศัพท์ "นูแวลกุยซีน" เพื่อบรรยายวิธีประกอบอาหารของปอล บอกูซ, อาแล็ง ชาแปล, ฌ็องและปีแยร์ ทรัวโกร, มีแชล เกราร์, รอเฌ แวร์เฌ และแรมง ออลีเว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักเรียนของแฟร์น็อง ปวง
โดยทั่วไป "นูแวลกุยซีน" ให้ความสำคัญกับรสตามธรรมชาติ จึงใช้วัตถุดิบที่สดที่สุดเท่าที่หาได้ ลดความซับซ้อนในการเตรียมอาหารลง ใช้ซอสรสจัดรสเข้มข้นน้อยลง เช่นเดียวกับความเข้มข้นของเครื่องหมักเนื้อและเวลาการทำที่น้อยลง จึงถือว่า "นูแวลกุยซีน" เป็นขบวนการที่มุ่งไปสู่มโนทัศน์นิยม (conceptualism) และจุลนิยม (minimalism) รวมทั้งยังเป็นคู่ตรงข้ามของ "โอตกุยซีน" และได้รับแรงบันดาลใจจากอาหารท้องถิ่นมากขึ้นด้วย
แผ่นแอนตาร์กติก

แผ่นแอนตาร์กติกา  เป็นแผ่นธรณีแปรสัณฐานขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยทวีปแอนตาร์กติก และหมู่เกาะห่างไกลในมหาสมุทรใต้และมหาสมุทรอื่นโดยรอบ หลังจากการแตกออกของมหาทวีปกอนด์วานา (ส่วนใต้ของมหาทวีปแพนเจีย) แผ่นแอนตาร์กติกาเริ่มเคลื่อนทวีปแอนตาร์กติกาไปทางใต้จนถึงตำแหน่งปัจจุบันที่อยู่ห่างไกล เป็นผลให้เกิดการพัฒนาภูมิอากาศแบบหนาวเย็นมากขึ้นบนทวีป ตัวแผ่นนั้นถูกล้อมรอบด้วยระบบเทือกเขากลางมหาสมุทรเกือบทั้งหมด โดยมีแผ่นเปลือกโลกที่อยู่ติดกัน ได้แก่ แผ่นนัซกา แผ่นอเมริกาใต้ แผ่นแอฟริกา แผ่นโซมาเลีย แผ่นอินโด-ออสเตรเลีย แผ่นแปซิฟิก และส่วนที่มีขอบเขตเป็นรอยเลื่อนผ่านกันนั่นคิอแผ่นสโกเชีย
แผ่นแอนตาร์กติกามีพื้นที่ประมาณ 60,900,000 ตารางกิโลเมตร นับเป็นแผ่นเปลือกโลกที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของโลก
มีการประมาณกันว่าแผ่นแอนตาร์กติกามีการเคลื่อนตัวไปเข้าหามหาสมุทรแอตแลนติกอย่างน้อย 1 เซนติเมตรต่อปี
การมุดตัวลงใต้แผ่นอเมริกาใต้.
แผ่นแอนตาร์กติกาเริ่มมุดตัวลงใต้แผ่นอเมริกาใต้เมื่อ 14 ล้านปีก่อนในสมัยไมโอซีน ในตอนแรกการมุดตัวนั้นเกิดขึ้นที่ปลายทางใต้สุดของปาตาโกเนียเท่านั้น ซึ่งหมายถึงว่าสามแยกชิลีนั้นอยู่ใกล้กับช่องแคบมาเจลลัน จากการที่ส่วนใต้ของแผ่นนัซกาและเทือกเขากลางมหาสมุทรชิลีถูกกลืนไปโดยการมุดตัวและพื้นที่ตอนเหนือของแผ่นแอนตาร์กติกายิ่งมุดตัวลงไปใต้ปาตาโกเนียมากขึ้น ทำให้สามแยกชิลีปัจจุบันนั้นขยับไปอยู่ทางด้านหน้าของคาบสมุทรไตเตาที่ตำแหน่ง 46°15' S การมุดตัวนี้ถือเป็นการยกปาตาโกเนียให้สูงขึ้น เนื่องจากการมุดตัวนั้นได้ลดการไหลกดลงอย่างรุนแรง (vigorous down-dragging flow) ก่อนหน้านี้ในเนื้อโลกที่เกิดจากการมุดตัวลงของแผ่นนัซกาใต้ปาตาโกเนีย ภูมิลักษณ์พลวัตที่เกิดจากการยกตัวสูงขึ้นของแผ่นเปลือกโลกนี้คือการยกตัวขึ้นของตะพักทะเลอายุยุคควอเทอร์นารี และชายหาดทั่วชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของปาตาโกเนีย
มัศกอด

มัศกอด, มัสสะกอด หรือ มัดสะกอด เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอิหร่าน ทั้งยังเป็นอาหารเก่าแก่ที่มีมายาวนานตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา และปรากฏใน "กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน" พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในขนมหวานที่หารับประทานได้ยากในประเทศไทย
อย่างไรก็ตามมัศกอดในไทยแบ่งวิธีทำออกเป็นสามรูปแบบ รูปแบบแรกปรากฏในหนังสือ "แม่ครัวหัวป่าก์" (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ระบุชื่อว่า "มัสสะกอด" มีลักษณะเดียวกับขนมไข่ ซึ่งเป็นขนมอบที่ใกล้เคียงกับคัปเค้ก แบบที่สองเรียกว่า "สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา)" ปรากฏอยู่ในหนังสือเล่มเดียวกัน มีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด แต่มัศกอดซึ่งยังตกทอดอยู่ในสำรับอาหารของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กลับมีลักษณะเดียวกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน
ประวัติ.
มีการสันนิษฐานว่า มัศกอดนี้เป็นขนมหวานที่มีมาแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา โดยได้รับอิทธิพลจากชาวเปอร์เซียที่เข้ามาค้าขายในยุคสมัยนั้น โดยชื่อ "มัศกอด" มาจากชื่อเมืองมัสกัต เมืองท่าบริเวณอ่าวโอมาน และปัจจุบันเมืองท่าแห่งนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศโอมาน บ้างก็อ้างว่าถูกทำขึ้นโดยท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์) ซึ่งเป็นหญิงสยามเชื้อสายโปรตุเกส-ญี่ปุ่นก็ว่า มัศกอดมีเรื่อยมาและแพร่หลายไปยังราชสำนักในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยแห่งยุครัตนโกสินทร์ เข้าใจว่าขนมนี้คงเข้าไปโดยผ่านนางบาทบริจาริกาหรือนางในมุสลิมที่รับราชการเป็นเครื่องต้นหวาน ได้แก่ เจ้าจอมหงษ์ และเจ้าจอมจีบ (หรือจิตร) ซึ่งทั้งสองท่านเป็นธิดาของพระยาจุฬาราชมนตรี นอกจากนี้ยังมีเจ้านายชั้นสูงที่มีพระอัจฉริยภาพด้านการประกอบอาหาร คือ สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ก็ทรงทำมัศกอดได้ด้วยพระองค์เอง ดังปรากฏใน "กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน" พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ความว่า
ส่วนผสม.
ในหนังสือ "แม่ครัวหัวป่าก์" (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ บันทึกสูตรมัศกอดไว้สองสูตร โดยสูตรแรกเรียกว่า "มัสสะกอด" มีลักษณะเป็นขนมไข่ ประกอบด้วย ไข่เป็ดหรือไข่ไก่ แป้งสาลี น้ำมันมะพร้าวสำหรับทาถ้วยขนม น้ำตาล โดยนำไข่ น้ำตาล และแป้งมาผสมกันวิธีการทำดังเช่นทำขนมไข่หรือขนมฝรั่งกุฎีจีน คือใช้การอบแบบสุมไฟทั้งด้านบนและด้านล่าง หากแต่ตกแต่งด้วยไข่ขาวกวนน้ำตาลตีจนตั้งยอดแข็ง แล้วนำไปอบอีกครั้ง และโรยด้วยมะพร้าวทึนทึกขูดฝอย ขณะที่สูตรที่สองจะเรียกว่า "สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา)" จะมีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด ประกอบด้วย น้ำตาลทราย ไข่ และน้ำมันมะพร้าวสำหรับทาพิมพ์ โดยมีวิธีทำใกล้เคียงกันกับมัศกอดอย่างแรก แต่ต่างตรงที่ไม่ใช้ไข่แดงเป็นส่วนผสมหลัก และจะไม่ใช้แป้งสาลี โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยนระบุถึงความแตกต่างของขนมทั้งสองอย่างนี้ไว้ว่า "...ขนมนี้พิมพ์เปนเฟืองกลมก็เรียกว่า ขนมมัดสะกอด ถ้าพิมพ์ ๔ เหลี่ยมเรียกขนมสะกัด แต่แป้ง ฤๅ ไข่วิธีทำอย่างเดียวกัน จึงได้รวมลงชื่อเรียกว่า ขนมสะกัดมัดสะกอด ตามแต่ผู้ทำจะเลือกทำเอาเอง ฉันบอกไว้ทั้งสองอย่างตามที่รู้"
ขณะที่มัศกอดของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กรุงเทพมหานคร จะมีลักษณะที่ต่างออกไปคือจะมีลักษณะคล้ายกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน โดยจะกวนโดยใช้น้ำมันเนยแทนกะทิ จากนั้นใส่เมล็ดอัลมอนด์บุบ (แขกเจ้าเซ็นเรียก มะด่ำ หรือ บอดำ) ลงในขนม ด้วยเหตุนี้จึงเรียกนามขนมนี้ว่า "ฮะหรั่วเนย" หรือ "ฮะหรั่วมัศกอด" โดยจะรับประทานคู่กันกับแป้งข้าวเจ้าที่ต้องผ่านการนวด ต้ม และย่างจนแป้งสุกเสมอกัน เรียกว่า "ลุดตี่" (ซึ่งเป็นแป้งคนละชนิดกับอาหารคาวที่เรียกว่าลุดตี่เช่นกัน) โดยนำแป้งลุดตี่นี้ห่อเข้ากับฮะหรั่วมัศกอด ก็จะได้รสกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยนเกินไป
ดังโงะ

ดังโงะ (; โรมาจิ: "dango") เป็นแป้งก้อนต้มญี่ปุ่น ทำจากแป้งข้าวเจ้าผสมกับแป้งข้าวอุรูชิและแป้งข้าวเหนียว แตกต่างจากวิธีการทำโมจิที่ทำหลังจากนึ่งข้าวเหนียวแล้ว "ดังโงะ" มักมีรูปร่างทรงกลม นิยมนำดังโงะ 3 ถึง 5 ลูกเสียบไม้และเสิร์ฟ (ไม้เสียบ "ดังโงะ" เรียกว่า "คุชิดังโงะ" (串団子, kushi-dango)) โดยทั่วไปแล้ว "ดังโงะ" จัดเป็นประเภทของวากาชิ และมักจะเสิร์ฟพร้อมชาเขียว รับประทานได้ตลอดทั้งปี แต่นิยมรับประทานรูปแบบต่าง ๆ กันตามฤดูกาล
รูปแบบต่าง ๆ.
ดังโงะหลากหลายชนิดมักจะตั้งชื่อตามเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ที่เสิร์ฟบนดังโงะหรือเสิร์ฟพร้อมกับดังโงะ
อักขระยูนิโคด.
อักขระเอโมจิยูนิโคด 🍡 ใช้เป็นเหมือนฮานามิดังโงะ อักขระนี้เปิดตัวในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จูบาโกะ

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จูบาโกะ (; โรมาจิ: "jūbako"; #เปลี่ยนทาง "กล่องเป็นชั้น") เป็นกล่องหลายชั้นที่ใช้ใส่และแสดงอาหารของญี่ปุ่น กล่องมักใช้ใส่"โอเซจิ" อาหารตามธรรมเนียมในตรุษญี่ปุ่น หรือใช้ใส่เบ็นโตหรือข้าวกล่องสำหรับรับประทานนอกบ้าน
"ซาเงจู" (; โรมาจิ: "sagejū"; #เปลี่ยนทาง ""จูบาโกะ"แบบพกพา") หรือ "ซาเงจูบาโกะ" (; โรมาจิ: "sagejūbako") เป็นชุดรับประทานนอกบ้านของ"จูบาโกะ"ที่มีหูหิ้ว
นอกจากนี้ยังมี "จิกิโร"  เป็นชามแบบจีนชนิดหนึ่ง วางซ้อนกันได้เหมือนกับ"จูบาโกะ"
มิยาเงงาชิ

มิยาเงงาชิ หรือ มิยาเงกาชิ (; โรมาจิ: "miyagegashi หรือ miyagekashi"; #เปลี่ยนทาง "ขนมหวานที่ระลึก") หมายถึงขนมที่ทำขึ้นเพื่อขายเป็นของที่ระลึก เช่นเดียวกับของที่ระลึก (โอมิยาเงะ) ส่วนใหญ่ของญี่ปุ่น มิยาเงงาชิโดยทั่วไปเป็นของขึ้นชื่อประจำภูมิภาค (เมบุตสึ) และไม่สามารถหาซื้อนอกพื้นที่เฉพาะได้ การผลิตและจำหน่ายมิยาเงงาชิเป็นส่วนสำคัญของอุตสาหกรรมโอมิยาเงะ (ของที่ระลึก) ของญี่ปุ่น
คัตสึกาเร

คัตสึกาเร (; โรมาจิ: "katsukarē") หรือ แกงกะหรี่หมูทอด เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยเนื้อหมูชุบเกล็ดขนมปังทอด (ทงกัตสึ) หรือบางทีอาจเป็นเนื้อชนิดอื่น เช่น เนื้อไก่ (โทริกัตสึ), เนื้อวัว (กีวกัตสึ) หรือเม็นจิกัตสึ เสิร์ฟพร้อมข้าวญี่ปุ่นและแกงกะหรี่บนจานขนาดใหญ่ โดยทั่วไปจะรับประทานโดยใช้ช้อนหรือส้อม เนื้อหมูทอดมักจะหั่นเป็นชิ้น ๆ ทำให้ไม่ต้องใช้มีด
โดยทั่วไปจะรับประทานเป็นอาหารจานหลัก โดยสามารถรับประทานพร้อมกับน้ำหรือซุปมิโซะ ในประเทศญี่ปุ่นมีเครือร้านอาหารจานด่วนที่เชี่ยวชาญในการให้บริการแกงกะหรี่ โดยมีเนื้อสัตว์และแกงกะหรี่หลากหลายประเภท สามารถใช้ไก่ทอดแทนที่หมูทอดได้
ในประเทศญี่ปุ่น ชื่อ "คัตสึกาเร" หมายถึงแกงกะหรี่ที่เสิร์ฟพร้อมเนื้อชุบเกล็ดขนมปังทอดเท่านั้น แต่ในสหราชอาณาจักร บางครั้งชื่อนี้ใช้กับแกงกะหรี่ญี่ปุ่นประเภทใดก็ได้
ประวัติ.
กล่าวกันว่าคัตสึกาเรมีต้นกำเนิดที่ร้าน "กินซะสวิส"  ซึ่งเป็นร้านอาหาร"โยโชกุ" (ร้านอาหารแบบตะวันตก) ในย่านกินซะ กรุงโตเกียว ในปี ค.ศ. 1948 ชิเงรุ ชิบะ นักกีฬาเบสบอลของทีมโยมิอูริไจแอนต์ ซึ่งมาอุดหนุนที่ร้านเป็นประจำ บ่นว่าการกินแกงกะหรี่และทงกัตสึแยกกันนั้นยุ่งยากเกินไป จึงนำไปสู่การสร้างสรรค์ผสมผสานระหว่างอาหารสองอย่าง ปัจจุบันร้านอาหาร"กินซะสวิส"โฆษณาคัตสึกาเรว่าเป็น "แกงกะหรี่ต้นตำรับ" และ "แกงกะหรี่ของคุณชิบะ" ในรายการอาหารของตน
คณะประพันธกรจรจัด (ฤดูกาลที่ 4)

ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ คณะประพันธกรจรจัด เรื่องราวเกี่ยวกับเหล่าผู้มีพลังพิเศษเหนือธรรมชาติที่ใช้ด้วยจุดมุ่งหมายต่าง ๆ กัน ตั้งแต่การควบคุมธุรกิจ ไขปริศนา และปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากมาเฟีย เรื่องราวหลัก ๆ เน้นไปที่สมาชิกของ "สำนักงานนักสืบบุโซ" (สำนักงานนักสืบติดอาวุธ) และชีวิตในแต่ละวัน ซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอโบนส์ กำกับโดยทากูยะ อิงาราชิ และเขียนบทโดยโยจิ เอโนกิโดะ
อนิเมะฤดูกาลที่ 4 ประกาศสร้างในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เริ่มออกอากาศในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2566 และจบในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2566 วง Screen Mode ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "True Story" ส่วนวงลักไลฟ์ร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "ชิรูชิ" 
รายชื่อตอน.
<onlyinclude>
</onlyinclude>
ฟีล (สตูดิโอแอนิเมชัน)

บริษัท ฟีล  เป็นสตูดิโอแอนิเมชันญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2545 สตูดิโอเป็นบริษัทลูกในเครือของบริษัทฟัน-เมเดีย บริษัทโฮลดิ้งที่ยังถือครองสตูดิโอแอนิเมชัน Assez Finaud Fabric และ Zexcs ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารเดียวกันกับสตูดิโอฟีล
ประวัติ.
สตูดิโอฟีลก่อตั้งโคงาเนอิ กรุงโตเกียวในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2545 โดยอดีตทีมงานของสตูดิโอปิเอโรที่เชี่ยวชาญด้านการผลิตอนิเมะ จนถึงปัจจุบันสตูดิโอได้สร้างผลงานหลายเรื่องที่เป็นที่รู้จัก เช่น "Kissxsis", "เอาท์เบรก คอมปานี ", "กะแล้วชีวิตรักวัยรุ่นของผมมันต้องไม่สดใสเลยสักนิด" ฤดูกาลที่ 2 และ 3, "โคตรเกรียนเซียนขนม", "จันทร์เจ้าเราสอง" และ "คู่หูยากูซ่าเด็กสาวพลังจิต".
คลองหม่อมแช่ม

คลองหม่อมแช่ม หรือเรียกสั้น ๆ ว่า คลองหม่อม เป็นคลองขุดที่เชื่อมคลองขุนศรีกับคลองบางภาษี (บึงลาดสวาย) ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ริมคลองหม่อมแช่มมีชุมชนเชื้อสายมอญ คือ ชุมชนบ้านหม่อมแช่ม
ประวัติ.
ก่อนหน้าที่จะมีการขุดคลองหม่อมแช่ม มีคนไทยเชื้อสายมอญจากพระประแดง ได้มาจับจองพื้นที่ถางป่าทำนาในบริเวณคลองขุนศรี รวมกับกลุ่มคนไทยเชื้อสายมอญที่มาจากมหาชัยจนชุมชนขยายใหญขึ้น ชาวบ้านขาดน้ำในการทำนา หม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ได้เห็นความเดือดร้อนของชาวบ้านจึงได้บริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้ขุดคลองเชื่อมคลองขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และคลองลำลาดสวาย ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ซึ่งสามารถนำน้ำจากคลองพระพิมล คลองขุนศรี คลองญี่ปุ่นและจากแม่น้ำท่าจีนมาใช้ประโยชน์แก่ชาวบ้านที่เข้ามาทำมาหากินที่กระทุ่มมืด เริ่มขุดคลองเมื่อ พ.ศ. 2445 และได้นำชื่อของหม่อมแช่มมาเป็นชื่อคลอง
เมื่อขุดคลองหม่อมแช่มจึงมีราษฎรมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น รวมถึงได้สร้างวัดริมคลองหม่อมแช่ม ชื่อวัดหม่อมแช่ม หรือ วัดสโมสร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวัดสโมสร ได้มีการบุกเบิกแผ้วถางป่าจนเป็นชุมชนขึ้นอีกแห่งหนึ่ง ชุมชนนี้ได้สร้างวัดบึงลาดสวายเป็นวัดประจำของชุมชน ซึ่งเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญจากอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
อาวุธเคมีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

สารเคมีพิษถูกใช้เป็นอาวุธมานานหลายพันปี แต่การใช้อาวุธเคมีในวงกว้างเกิดขึ้นครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำลายขวัญ สร้างความบาดเจ็บและคร่าชีวิตทหารในสนามเพลาะ อาวุธเหล่านี้มีตั้งแต่แก๊สน้ำตาที่ก่อความระคายเคืองไปจนถึงฟอสจีน คลอรีนและแก๊สมัสตาร์ดที่ทำให้เสียชีวิต การสงครามเคมีเป็นส่วนสำคัญหนึ่งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 90,000 รายจากผู้ประสบภัยแก๊สทั้งหมด 1.2 ล้านราย แก๊สต่างจากอาวุธส่วนใหญ่ที่พัฒนาในช่วงนี้เนื่องจากมีการคิดค้นวิธีป้องกันอย่างหน้ากากกันแก๊สในภายหลัง อย่างไรก็ตามแก๊สถูกใช้เป็นอาวุธมากขึ้นในช่วงปลายสงครามแม้ประสิทธิผลโดยรวมจะลดลง บางครั้งการสงครามเคมีนี้แสดงภาพของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็น "สงครามของนักเคมี" และเป็นช่วงเวลาที่อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงเกิดขึ้น
ฝรั่งเศสเป็นชาติแรกที่ใช้แก๊สน้ำตาในรูปแบบระเบิดมือในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 การใช้แก๊สเป็นอาวุธในวงกว้างเกิดขึ้นครั้งแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1915 เมื่อฝ่ายเยอรมันโจมตีฝ่ายรัสเซียในยุทธการที่โบลิมอฟด้วยกระสุนปืนใหญ่บรรจุไซลิลโบรไมด์ซึ่งเป็นสารก่อระคายเคืองแต่ล้มเหลว คลอรีนเป็นแก๊สพิษร้ายแรงชนิดแรกที่ใช้ในสงคราม โดยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1915 กองทัพเยอรมันปล่อยแก๊สคลอรีนถึง 168 ตันในยุทธการที่อีเปอร์ครั้งที่สอง ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1915 ฝ่ายเยอรมันใช้แก๊สคลอรีนในการสู้รบกับทหารรัสเซียที่รักษาป้อมโอโซเวียซก่อนจะล่าถอยในเหตุการณ์การโจมตีของคนตาย
แต่เนื่องจากคลอรีนเป็นแก๊สสีเขียวมีกลิ่นแรงจึงตรวจจับได้ง่าย ต่อมาฝรั่งเศสจึงพัฒนาฟอสจีนซึ่งเป็นแก๊สพิษร้ายแรงไม่มีสี กลิ่นคล้าย "หญ้าตัดใหม่" ขึ้นในปี ค.ศ. 1915 เดือนธันวาคม ค.ศ. 1915 กองทัพเยอรมันได้ใช้แก๊สผสมฟอสจีน-คลอรีนในการโจมตีกองทัพบริติชใกล้เมืองอีเปอร์ ขณะที่แก๊สมัสตาร์ดซึ่งเป็นสารพุพองถูกใช้เป็นอาวุธครั้งแรกโดยฝ่ายเยอรมันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 หลายสัปดาห์ก่อนยุทธการที่พาสเชนเดล หลังจากนั้นแก๊สกลายเป็นอาวุธมาตรฐานที่ใช้สนับสนุนการโจมตี แต่อำนาจทำลายล้างลดลงเนื่องจากมาตรการรับมือที่ดีขึ้น
การใช้แก๊สพิษโดยคู่สงครามหลักทั้งหมดในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งถือเป็นอาชญากรรมสงครามเนื่องจากละเมิดปฏิญญากรุงเฮกว่าด้วยแก๊สสำลัก ค.ศ. 1899 และอนุสัญญากรุงเฮกว่าด้วยการสงครามทางบก ค.ศ. 1907 ซึ่งห้ามการใช้ "สารพิษหรืออาวุธมีพิษ" ในสงคราม ความน่ากลัวและความรู้สึกต่อต้านจากสาธารณะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้มีการโจมตีด้วยแก๊สน้อยลงในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่กระนั้นแก๊สพิษมีบทบาทสำคัญในฮอโลคอสต์
คลองขุนศรี

คลองขุนศรี เป็นคลองที่ขุดแยกจากคลองพระพิมลฝั่งทิศเหนือ ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ.
ขุนศรี (คนละคนกับขุนศรีราษฎร์นิยม (พร มัณยานนท์)) ซึ่งเป็นกำนันตำบลคลองขุนศรี อำเภอบางปลา (บางเลน) จังหวัดนครปฐม ได้เริ่มขุดลำราง เมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 จากคลองพระพิมลจนถึงวัดคลองขุนศรี เพื่อให้ประชาชนในเขตจังหวัดนครปฐมได้มีน้ำทำนาได้ ต่อมากำนันพร มัณยานนท์ กำนันตำบลไทรใหญ่ได้ขุดลำรางที่ขุนศรีได้ขุดไว้แต่เดิมให้ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ภายหลังกำนันพร มัณยานนท์ ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนศรี จึงตั้งชื่อคลองนี้ว่า "คลองขุนศรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ขุนศรีทั้งสองท่าน
การตั้งถิ่นฐาน.
หลังจากขุดคลองขุนศรี เริ่มมีประชาชนมาตั้งถิ่นฐาน มีชุมชนไทยปากคลองขุนศรีได้เข้าจองที่ดินรวมกับคนไทยเชื้อสายมอญ สร้างวัดแรกคือวัดคลองขุนศรี ต่อมาบริเวณปากคลองขุนศรีมีชาวจีนมาตั้งร้านค้า ผู้คนในชุมชนแห่งนี้จึงมีทั้งไทย มอญ และจีน ตระกูลสมศรีรื่น และตระกูลสอดห่วง เป็นบรรพบุรุษของผู้คนในชุมชน บริเวณปากคลองขุนศรียังเป็นที่ตั้งของตลาดปากคลองขุนศรี ด้านหลังตลาดปากคลองขุนศรีเป็นที่ตั้งศาลเจ้าแม่ทองคำ ส่วนที่ดินบริเวณปลายคลองขุนศรีมีผู้เข้าจับจองที่ดินที่เป็นเชื้อพระวงศ์และข้าราชการ คือหม่อมเจ้าเฟื่อง วรรัตน์ หม่อมหลวงโต สิงหรา หม่อมหลวงบุญ สิงหรา
เมื่อมีการขุดคลองขุนศรีเชื่อมกับคลองพระพิมล ได้มีราษฎรเข้ามาแผ้วถางป่าและจับจองที่นาบริเวณปลายคลองขุนศรี รวมถึงสร้างวัดชื่อ วัดปลายคลองขุนศรี เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2456
เลอกีดกูว์ลีแนร์

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เลอกีดกูว์ลีแนร์ ([lə ɡid kylinɛːʁ]) เป็นตำราอาหารฝรั่งเศสที่โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย แต่งขึ้นและตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1903 ถือเป็นชิ้นงานคลาสสิกและยังคงมีการตีพิมพ์เรื่อยมาถึงปัจจุบัน แอ็สกอฟีเยได้พัฒนาสูตรอาหารต่าง ๆ ขึ้นระหว่างที่ทำงานให้แก่โรงแรมซาวอย โรงแรมริตซ์ และโรงแรมคาร์ลตันตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1880 มาจนถึงช่วงที่ตีพิมพ์หนังสือ โรงแรมและภัตตาคารที่แอ็สกอฟีเยทำงานให้นั้นถือว่าทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ให้บริการและเสิร์ฟอาหารที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบที่พิถีพิถันจำนวนมากจากสมัยวิกตอเรีย ให้แก่บรรดาลูกค้าที่เป็นชนชั้นสูงของสังคม
ประวัติศาสตร์.
ตำราฉบับพิมพ์ครั้งแรกได้รับการจัดพิมพ์เป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1903 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ในปี 1907, ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ในปี 1912 และฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 ในปี 1921 ฉบับตีพิมพ์ใหม่ในปัจจุบันใช้เนื้อหาจากฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 นี้
แอ็สกอฟีเยพัฒนาสูตรอาหารส่วนมากในตำราขณะที่เขาทำงานให้แก่โรงแรมซาวอยในลอนดอน และต่อมาได้ย้ายไปที่โรงแรมริตซ์ในปารีส เขาจดรวบรวมสูตรอาหารเหล่านี้ไว้ในกระดาษการ์ด ชื่อของอาหารมักตั้งตามลูกค้าคนสำคัญ ทั้งสมาชิกของราชวงศ์ ผู้ดีใหม่  และศิลปิน หลังจากที่ออกจากโรงแรมซาวอยในปี 1898 เขาก็เริ่มเขียนตำราเล่มนี้
มุน กา-ย็อง

มุน กา-ย็อง (เกาหลี: ; เกิด 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักในบทบาทการแสดงในละครเรื่อง "ฮาร์ตสตริงส์" (2011), "เอ็กโซเน็กซ์ดอร์" (2015), "เกมรักกลลวง" (2018), "เกสต์เฮาส์ป่วน ก๊วนไวกีกิ 2" (2019), "ตามรัก..คืนความทรงจำ" (2020), "ความลับของนางฟ้า" (2020-21) และ "" (2022)
ชีวิตในวัยเด็ก.
มุน กา-ย็อง เกิดที่เมืองคาลส์รูเออ รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ชาวเกาหลีใต้ ครอบครัวของเธอย้ายกลับไปเกาหลีใต้เมื่อเธออายุได้ 10 ขวบ
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟต

การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟตหมายถึงภาวะเป็นพิษที่เกิดจากการได้รับสารในกลุ่มออร์กาโนฟอสเฟต (OP) สารในกลุ่มนี้ถูกนำมาใช้เป็นยาฆ่าแมลง ยารักษาโรค และอาวุธเคมีชนิดสารประสาท ผู้ถูกพิษมักมีอาการน้ำลายมาก น้ำตามาก ท้องร่วง อาเจียน รูม่านตาหดเล็ก เหงื่อออกมาก กล้ามเนื้อสั่น และสับสนได้ มักเริ่มมีอาการในเวลาไม่กี่นาทีถึงไม่กี่ชั่วโมงหลังได้รับสารพิษ แต่ก็อาจมีอาการหลังได้รับสารพิษเป็นเวลาหลายสัปดาห์ได้ ผู้ป่วยสามารถมีอาการอยู่เป็นเวลาหลายวันหรือหลายสัปดาห์ได้
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟตส่วนใหญ่เกิดจากการพยายามฆ่าตัวตายในผู้ที่อาศัยหรือทำงานในพื้นที่การเกษตรในประเทศที่กำลังพัฒนา นอกจากนี้ยังพบเป็นอุบัติเหตุได้ด้วยแต่พบได้น้อยกว่า ผู้ป่วยสามารถรับสารพิษได้ทางการกิน หายใจเอาละอองเข้าไป หรือรับผ่านการสัมผัสผิวหนัง กลไกที่ทำให้เกิดการเป็นพิษคือการยับยั้งเอนไซม์อะซีติลโคลีนเอสเตอเรส (AChE) ซึ่งมีหน้าที่เปลี่ยนสารอะซีติลโคลีน (ACh) เป็นสารผลิตภัณฑ์ เมื่อเอนไซม์ดังกล่าวถูกยับยั้งการทำงานจะทำให้มีอะซีติลโคลีนสะสมในร่างกายมากกว่าปกติ และทำให้เกิดอาการต่างๆ การวินิจฉัยทำได้โดยดูจากอาการและสามารถตรวจยืนยันได้จากการตรวจการทำงานของบิวทีริลโคลีนเอสเตอเรสในเลือด ภาวะอื่นที่ทำให้มีอาการคล้ายคลึงกันได้แก่การเป็นพิษจากคาร์บาเมต
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์

ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ (เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี 2 สมัย และอดีตรองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ปัจจุบันสังกัดพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ.
ศรีสมร เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ด้านครอบครัวสมรสกับรังสรรค์ รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี
สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการจัดการภาครัฐ จากมหาวิทยาลัยสยาม
งานการเมือง.
ศรีสมร เข้าสู่งานก่ารเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2542 ถึง พ.ศ. 2547 ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งเป็น เลขานุการรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี องค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2547 ถึง พ.ศ. 2548 และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีตำบลวังกะ อำเภอสังขละบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2554
ศรีสมร ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2562 รวม 2 สมัย ต่อมาในปี 2566 เธอได้ยื่นหนังสือลาออกและเข้าร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้

ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้ (; โรมาจิ: "Shakunetsu Kabaddi") เป็นซีรีส์มังงะ ญี่ปุ่นเกี่ยวกับกีฬากาบัดดี้ เขียนเรื่องและวาดภาพโดยฮาจิเมะ มูซาชิโนะ เผยแพร่ในเว็บไซต์ Ura Sunday ของสำนักพิมพ์โชงากูกัง และแอปพลิเคชัน MangaONE ตั้งแต่เดือนกรฎาคม พ.ศ. 2558 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูน ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 22 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอ TMS Entertainment ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน ถึงวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2564
กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียา

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียา (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'พจนานุกรมภาษาอินโดนีเซียฉบับใหญ่') หรือย่อว่า กาเบเบอี  เป็นพจนานุกรมทางการของภาษาอินโดนีเซีย จัดทำโดยศูนย์ภาษาแห่งกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของประเทศอินโดนีเซีย พจนานุกรมนี้ถือเป็นแบบบัญญัติในฐานะมาตรวัดว่าคำใดได้รับการบรรจุเข้าไปในภาษาอินโดนีเซียอย่างเป็นทางการ
พจนานุกรมนี้ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน พ.ศ. 2531 โดยบรรจุคำ 62,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองใน พ.ศ. 2534 บรรจุคำ 72,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สามใน พ.ศ. 2543 บรรจุคำ 78,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สี่ใน พ.ศ. 2551 บรรจุคำ 90,000 คำ และฉบับพิมพ์ครั้งที่ที่ห้าซึ่งเป็นฉบับปัจจุบันได้รับการเผยแพร่ใน พ.ศ. 2559 และบรรจุคำ 127,036 คำซึ่งสามารถสืบค้นออนไลน์ได้ รูปแบบภาษาที่พจนานุกรมนี้บันทึกคือภาษาทางการ ไม่เก็บคำที่ถือว่าเป็นสแลงหรือคำภาษาอื่น และมุ่งสร้างหลักเกณฑ์การใช้ภาษา คณะผู้จัดทำกล่าวว่า "การเรียบเรียงพจนานุกรมฉบับหนึ่ง ๆ เป็นผลจากความเพียรพยายามจัดประมวลภาษาซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกำหนดมาตรฐานภาษา พจนานุกรมนี้ได้รับคำวิจารณ์ว่าเลือกคำอย่างเคร่งครัดเกินไปและไม่เก็บคำที่ใช้กันทั่วไป คณะผู้จัดทำเปิดรับคำวิจารณ์และคำแนะนำในการที่จะทำให้พจนานุกรมฉบับนี้สะท้อนการใช้ภาษาอินโดนีเซียได้ดีขึ้นกว่าเดิม เซอตีโยโน ซูกีฮาร์โต เขียนใน "เดอะจาการ์ตาโพสต์" ว่า ""กาเบเบอี" ควรเป็นที่ยอมรับในฐานะผลพลอยได้จากผลงานของบรรดานักวิชาการอินโดนีเซียที่แสดงความมุ่งมั่นอย่างต่อเนื่องในการพัฒนาคลังศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย"
ฮามีดีแยมาร์ชือ

ฮามีดีแยมาร์ชือ  เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1876 ถึง ค.ศ. 1909 ซึ่งเนจิบ พาชาแต่งเพลงอุทิศแด่สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 เพลงนี้เป็นเพลงมาร์ชสุลต่านออตโตมันเพลงแรกที่มีเนื้อร้อง
เนื้อร้อง.
Döşetti Hicaza demir yolları<br>
Kuruldu Hamidiye Alayları<br>
Hududlara koştu onbinlerce Can<br>
Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han<br>
Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han<br>
Haliçte yeni bir Tersane kurdu<br>
Denizaltıları deryaya vurdu<br>
Darul aceze ve kuraba kurdu<br>
Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han<br>
Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han<br>
Ezmedi ezdirmedi hiçbir kimseyi<br>
Vermedi verdirmedi bir karış yeri<br>
Halkının hizmetinde Hakk'ın bir eri<br>
Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han<br>
Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han<br>
İsterdi milleti hep yüce olsun<br>
Osmanlı'nın Şanı dünyaya dolsun<br>
Huzurunda cihan selama dursun<br>
Serdar-ı Hakan Abdulhamid Han<br>
Cennet Mekan Sultan Abdulhamid Han
เรชาดีแยมาร์ชือ

เรชาดีแยมาร์ชือ  เป็นเพลงชาติของจักรวรรดิออตโตมันตั้งแต่ ค.ศ. 1909 ถึง ค.ศ. 1918 เมื่อรัชสมัยของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5 เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1909 ก็ได้มีการจัดการแข่งขันเพื่อค้นหาผู้ประพันธ์มาร์ชของสุลต่านองค์ใหม่ โดยผู้ชนะคือ อีตาโล เซลเวลลี (Italo Selvelli) ผู้สืบเชื้อสายจากอิตาลี เช่นเดียวกันกับเพลงที่แล้ว เพลงชาตินี้ก็มีเนื้อร้องด้วย
อนจูกุ

อนจูกุ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 30 พฤศจิกายน 2018 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,523 คน 3,683 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 300 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด ชื่อของเมืองนี้มาจากตัวอักษร"คันจิ"สองตัว ตัวแรก หมายถึง "คำนำหน้าสำหรับยกย่อง" และตัวที่สอง หมายถึง "ที่พัก"
ภูมิศาสตร์.
อนจูกุตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของจังหวัดชิบะตอนใต้ บริเวณกึ่งกลางของแนวชายฝั่งด้านนอกของคาบสมุทรโบโซ ภูมิประเทศประกอบด้วยเนินเขาที่เป็นเนินทรายของเทือกเขาโบโซ เมืองนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่พักตากอากาศริมชายหาด แนวชายหาดได้รับการคุ้มครองในฐานะส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิโบโซ เมืองนี้อยู่ห่างจากนครชิบะ เมืองหลวงจังหวัดชิบะ ประมาณ 50 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 70 ถึง 80 กิโลเมตร อนจูกุติดกับอ่าวอาจิโระ ซึ่งมีท่าเรือที่ใช้งานได้สองแห่งคือ ท่าเรืออิวาวาดะ ทางทิศเหนือ และท่าเรืออนจูกุ ทางทิศใต้ และมีแม่น้ำสายเล็กสายหนึ่งชื่อ แม่น้ำคิโยมิซุ ไหลผ่านเมืองอนจูกุไปยังอ่าวอาจิโระ
ภูมิอากาศ.
อนจูกุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในอนจูกุคือ 15.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1904 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.8 °C
สถิติประชากร.
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอนจูกุได้ลดลงเรื่อย ๆ ในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
การปกครอง.
อนจูกุมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองอนจูกุ รวมทั้งนครอิซูมิ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจที่มีอิทธิพลต่อเมืองอนจูกุคือ การท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อน และการประมงเชิงพาณิชย์ ส่วนเกษตรกรรมมีบทบาทในเศรษฐกิจค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับเขตเทศบาลข้างเคียง มีการดำเนินการประมงเชิงพาณิชย์ทั้งตามชายฝั่งและนอกชายฝั่ง โดยที่จับได้หลัก ๆ คือ หมึกกล้วย และปลาโบนิโต และเมืองนี้มีอาชีพดั้งเดิมที่เรียกว่า "อามะ" ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ดำน้ำเก็บหอยเป๋าฮื้อ, หอยตาวัว ("ซาซาเอะ"), และกุ้งมังกร ซึ่งทั้งหมดเป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารญี่ปุ่นดั้งเดิม
หาดทรายของอนจูกุเป็นพื้นที่ว่ายน้ำที่เป็นตัวแทนของชายฝั่งโซโตโบโซ และดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากในช่วงฤดูร้อน เศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวของอนจูกุเริ่มต้นในยุคเมจิ และได้มีการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง รวมถึงมีการพัฒนาบ้านพักหรือที่เรียกว่า "เรียวกัง" (โรงแรมขนาดเล็กแบบดั้งเดิม) และโรงแรมจำนวนมากภายในพื้นที่
การศึกษา.
อนจูกุมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง อีกทั้งเมืองนี้ยังมีโรงเรียนประถมเอกชน 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมปลายเอกชน 1 แห่ง
กีฬา.
เนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานและหาดทรายที่มีสภาพเหมาะกับการเล่นโต้คลื่น พื้นที่นี้จึงเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลโต้คลื่นแห่งชาติประจำปีของสมาคมช่วยชีวิตทางน้ำแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Lifesaving Association) ซึ่งนักโต้คลื่นช่วยชีวิตจะมารวมตัวกันจากทุกสโมสรทั่วประเทศ ในปี 2013 การแข่งขันโต้คลื่นกู้ชีพนานาชาติ (2013 International Surf Rescue Challenge) ได้จัดขึ้นที่นี่
เหตุเพลิงไหม้โอโซนดิสโก

เหตุเพลิงไหม้โอโซนดิสโก  ในเมืองเกซอนซิตี ประเทศฟิลิปปินส์ เกิดขึ้นเมื่อเวลาราว 11:35 pm ตามเวลาท้องถิ่น ของวันที่ 18 มีนาคม 1996 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 162 ราย เหตุเพลิงไหม้นี้ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นอัคคีภัยที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์ และสำนักข่าวเอพีระบุให้เป็นหนึ่งในสิบอัคคีภัยในไนท์คลับที่ร้ายแรงที่สุดในโลก
ประวัติ.
โอโซนดิสโกตั้งอยู่ใกล้กับวงเวียนอนุสรณ์การชุมนุมลูกเสือโลกครั้งที่สิบเอ็ดบนถนนติม็อก เกซอนซิตี เปิดให้บริการในปี 1991 โดย Segio Orgaoow ก่อนหน้านี้อาคารนี้เคยเป็นแจ๊สคลับชื่อ "Birdland" มาก่อนดิสโกเทคนี้ให้บริการโดยบริษัท Westwood Entertainment Company, Inc.
เหตุเพลิงไหม้.
เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นในวันที่ 18 มีนาคม 1996 ไม่นานก่อนถึงเที่ยงคืน ขณะนั้น เข้าใจกันว่ามีผู้เข้าใช้บริการมากกว่า 350 คน และมีเจ้าหน้าที่ของคลับอีก 40 คนอยู่ภายในอาคาร อย่างไรก็ตาม ความจุอาคารที่ได้ผ่านการตรวจสอบอยู่ที่ 35 คนเท่านั้น ผู้เข้าใช้บริการส่วนใหญ่ในค่ำคืนนั้นเป็นนักเรียนมัธยมและอุดมศึกษาที่เดินทางมาฉลองการสิ้นสุดภาคการศึกษาในคืนนั้น ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ระบุว่าเห็นสะเก็ดไฟกระเด็นอยู่ภายในบูธของดีเจไม่นานก่อนเที่ยงคืน ตามด้วยควันลอยคลุ้งออกมา ที่ซึ่งผู้ที่รอดชีวิตระบุว่าเข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงที่ดีเจจัดขึ้นให้ปาร์ตี ผู้รอดชีวิตอีกคนหนึ่งระบุว่าเห็นควันพุ่งออกมาราว 15 วินาที ก่อนที่ระบบไฟฟ้าจะดับลง และเพลิงก็พวยพุ่งออกมา
หลังเหตุการณ์สงบ พบร่างผู้เสียชีวิตตามทางเดินไปทางออกซึ่งมีแค่ทางเดียว ศพกองกันเกลื่อนจนสูงระดับเอว เจ้าหน้าที่เมืองเกซอนซิตีระบุว่าทางออกของคลับถูกกั้นด้วยอาคารสร้างใหม่ที่อยู่ติดกัน และไม่พบว่ามีการติดตั้งทางหนีไฟที่ถูกต้อง นอกจากนี้ยังมีรายงานว่ายามเป็นผู้ล็อกประตูของคลับจากด้านนอกเพราะเข้าใจว่าเกิดการวิวาทขึ้นภายในคลับ
ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์คเซาเธิร์น–เกร็กซัน

ทางข้ามถนนนอร์ฟอล์กเซาเทิร์น–เกร็กซัน  หรือรู้จักในชื่อเล่น สะพาน 11 ฟุต 8 นิ้ว , สะพานที่เปิดกระป๋อง  หรือ กิโยตินถนนเกร็กซัน  เป็นสะพานทางรถไฟในเมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ ออกแบบขึ้นในทศวรรษ 1920 และสร้างขึ้นในปี 1940 ข้ามเหนือถนนเซาธ์เกร็กซัน สะพานนี้สร้างด้วยความสูงรถผ่านที่ ซึ่งเป็นความสูงมาตรฐานในเวลานั้น ความสูงรถผ่านมาตรฐานในปี 1973 ปรับเป็น ซึ่งสูงกว่าความสูงที่สะพานนี้มี 
ถึงแม้จะมีป้ายคำเตือนอยู่จำนวนมาก ได้มีรถบรรทุก รถบัส และรถบ้าน ชนเข้ากับทางข้ามนี้ด้วยความเร็วสูง ส่งผลให้เพดานของรถบรรทุกเหล่านี้หลุดออกอันนำมาสู่ชื่อเล่นต่าง ๆ ของสะพานนี้ ในเดือนตุลาคม 2019 การรถไฟนอร์ทแคโรไลนา เจ้าของสะพาน ได้เพิ่มความสูงขึ้น เป็น อย่างไรก็ตาม ยังคงเตี้ยกว่าความสูงมาตรฐานอยู่ดี
พนักงานออฟฟิศใกล้เคียง เยอร์เกน เฮนน์ (Jürgen Henn) ตั้งกล้องในปี 2008 เพื่ออัดวิดีโอการชนเข้ากับสะพาน เขามีวิดีโอของรถชนเข้ากับสะพานมากกว่า 150 ครั้งในเดือนตุลาคม 2020 ช่องยูทูบที่เขาตั้งขึ้นเพื่ออัปโหลดวิดีโอเหล่านี้มีผู้ติดตามมากกว่า 150,000 คนและยอดเข้าชมมากกว่า 50 ล้านคน อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมามีรายงานผู้บาดเจ็บเพียงสามรายเท่านั้น ประกอบกับป้ายเตือนและสัญญาณไฟเตือนจำนวนมากที่ทางการติดตั้งไว้ บวกกับค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงที่จะสูง จึงทำให้การปรับความสูงสะพานนี้มีแนวโน้มต่ำที่จะเกิดขึ้น
บนสื่อและอินเทอร์เน็ต.
เยอร์เกน เฮนน์ (Jürgen Henn) ทำงานอยู่ในออฟฟิศใกล้ ๆ เขาได้ติดตั้งกล้องวิดีโอเพื่ออัดวิดีโอรถชนเข้ากับสะพาน นับตั้งแต่ปี 2008 เขาอัดวิดีโอการชนมากกว่า 150 ครั้งและโพสท์ลงบนยูทูบ และได้รับความสนใจจากสำนักข่าวท้องถิ่นจนถึงระดับนานาชาติรวมถึง "เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นอล" และปรากฏในรายการบนคอเมดีเซนทรอล รายการ "Tosh.0"
ฮิกซอส

ในวิทยาอียิปต์สมัยใหม่ ฮิกซอส (/ˈhɪksɒs/; ภาษาอียิปต์: "ḥqꜣ(w)-ḫꜣswt", การสะกดภาษาอียิปต์: "hekau khasut", "ผู้ปกครองดินแดนต่างชาติ"; ,) เป็นคำที่ใช้กล่าวถึงพระมหากษัตริย์จากราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ (ครองราชย์ประมาณ 1,650–1,550 ปีก่อน ค.ศ.) 
ที่มีศูนย์รวมอำนาจอยู่ที่อวาริสบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ 
ใน "Aegyptiaca" ประวัติศาสตร์อียิปต์ที่เขียนโดยแมนิโธ นักบวชและนักประวัติศาสตร์ชาวกรีก-อียิปต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์กาล คำว่าฮิกซอสใช้กล่าวถึงผู้คนที่น่าจะมีต้นกำเนิดจากเซมิติกตะวันตกหรือลิแวนต์
ในขณะที่แมนิโธแสดงให้เห็นถึงพวกฮิกซอสว่าเป็นผู้บุกรุกและฝ่ายต่อต้าน การตีความนี้ก็ยังคงเป็นข้อสงสัยในอียิปต์วิทยาสมัยใหม่ ในทางกลับกัน การปกครองของพวกฮิกซอสอาจสืบต่อจากชาวคานาอันกลุ่มที่ตั้งรกรากในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ตั้งแต่สิ้นสุดราชวงศ์ที่ 12 เป็นต้นมา และน่าจะแยกออกจากการควบคุมของชาวอียิปต์ที่กำลังระส่ำระสายในช่วงใดช่วงหนึ่งของราชวงศ์ที่ 13
พวกฮิกซอสเป็นชาวต่างชาติกลุ่มแรกที่ปกครองอียิปต์ ข้อมูลหลายอย่างของพวกเขา เช่น ขอบเขตที่แท้จริงของอาณาจักรหรือแม้แต่พระนามและลำดับกษัตริย์ก็ยังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่ชัด แม้ว่าพวกฮิกซอสนำขนบธรรมเนียมหลายอย่างจากลิแวนต์หรือคานาอัน พวกเขาก็นำขนบธรรมเนียมอียิปต์มาใช้ด้วย พวกเขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำนวัตกรรมทางเทคโนโลยีหลายอย่างเข้าสู่อียิปต์ เช่น ม้า รถม้า เช่นเดียวกันกับโคเปชกับธนูประกอบ (composite bow) แต่ทฤษฎีนี้ยังคงเป็นที่โต้แย้ง
ใช่ว่าพวกฮิกซอสควบคุมทั้งอียิปต์ แต่พวกเขาร่วมปกครองกับราชวงศ์ที่สิบหกและราชวงศ์ที่สิบเจ็ดซึ่งมีศูนย์กลางอำนาจอยู่ในธีบส์ สงครามระหว่างพวกฮิกซอสกับฟาโรห์ราชวงศ์ที่ 17 ตอนปลายในรัชสมัยฟาโรห์อาโมสที่ 1 ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอียิปต์ ทำให้พวกฮิกซอสพ่ายแพ้ไป หลายศตวรรษต่อมา ชาวอียิปต์มักพรรณนาถึงพวกฮิกซอสว่าเป็นผู้นำต่างชาติที่กระหายเลือดและเป็นศัตรู
ชื่อ.
ศัพทมูลวิทยา.
ศัพท์ "ฮิกซอส" แผลงมาจากคำภาษากรีกว่า  ซึ่งมาจากวลีภาษาอียิปต์ว่า 𓋾𓈎𓈉 (หรือ , "hekau khasut") แปลว่า "ผู้ปกครองดินแดนต่างชาติ" รูปภาษากรีกน่าจะเพี้ยนมาจากรูป  อีกทอดหนึ่ง 
โยเซพุส นักประวัติศาสตร์ชาวยิวในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ให้ความหมายว่า "กษัตริย์คนเลี้ยงแกะ" หรือ "กษัตริย์ที่ถูกจองจำ" ในผลงาน "Contra Apion" ที่ซึ่งเขาพรรณนาพวกฮิกซอสตามที่ปรากฏในงานของแมนิโธ นักประวัติศาสตร์กรีก-อียิปต์ การแปลความหมายของโยเซพุสอาจมาจากการออกเสียงวลี เป็น ซึ่งในสมัยนั้นเข้าใจกันว่าแปลว่า "เจ้าแห่งคนเลี้ยงแกะ" ยังไม่เป็นที่กระจ่างว่าคำแปลนี้เป็นของแมนิโธหรือไม่ การแปลผลงานชิ้นหนึ่งของแมนิโธเป็นภาษาอาร์มีเนียของยูซีเบียส นักประวัติศาสตร์ยุคโบราณตอนปลาย ได้ให้คำแปลที่ถูกต้องว่า "กษัตริย์ต่างชาติ"
วัดบางตะไนย์

วัดบางตะไนย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านบางตะไนย์ ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา
วัดบางตะไนย์ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2364 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดีร่วมกันก่อสร้างและขนานนามว่า วัดตะไนย์ คำว่า "ตะไนย์" เพี้ยนมาจากคำว่า "คะไน" ในภาษามอญซึ่งแปลว่า "ข่อย" จึงสอดคล้องกับบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งเต็มไปด้วยต้นข่อย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพร หน้าตักกว้าง 53 นิ้ว สูง 85 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วิหาร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 9.90 เมตร ยาว 18.50 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงมอญ 1 องค์ ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากพระเจดีย์ชเวดากองที่เมืองย่างกุ้ง เป็นเจดีย์ขนาดกลางฉาบปูนทาสีขาวทั้งองค์ มีขนาดความสูงประมาณ 14 เมตร องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานแปดเหลี่ยม วัดโดยรอบประมาณ 18.60 เมตร ตัวเจดีย์ตั้งอยู่บนพื้นปูนรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีเจดีย์เล็กล้อมทั้ง 4 ด้าน
วัดประสาทสามัคคีธรรม

วัดประสาทสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 7 งาน 4 ตารางวา
วัดประสาทสามัคคีธรรมตั้งเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 แรกทีได้สร้างเป็นศาลากลางหมู่บ้าน มีพระพุทธรูปที่หล่อมาองค์แรก ในสมัยที่เป็นสำนักสงฆ์เรียกว่า "หลวงพ่อดำ" ส่วนสำนักสงฆ์มีชื่อว่า สำนักสงฆ์วัดใหม่คลองซื่อ ต่อมาเมื่อมีการก่อสร้าง มีความมั่นคงยิ่งขึ้นแล้ว จึงได้รับการยกขึ้นเป็นวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2512 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 26 เมตร ยาว 48 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "หลวงพ่อดำ" ศาลาการเปรียญกว้าง 16.5 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง ๑๖ เมตร ยาว 32 เมตร สร้าง พ.ศ. 2528 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้ และยังมี หอกลอง หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ 2 หลัง
วัดคู้สนามจันทร์

วัดคู้สนามจันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดคู้สนามจันทร์ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2319 จากสิ่งก่อสร้างและโบราณวัตถุ เช่น พระพุทธรัตนโกสินทร์ รอยพระพุทธบาท และภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังในวิหาร ได้มีการประเมินความเก่าแก่ของงรอยพระพุทธบาทจำลองและภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังว่าสร้างมาประมาณ 400 กว่าปี คาดว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา จนตั้งเป็นวัดในสมัยกรุงธนบุรี คงจะมีพระจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ต่อ ๆ กันมา จนกระทั่งมีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ พระอาจารย์โต ได้มาอยู่ที่วัดนี้ได้ทำการซ่อมแซมถาวรวัตถุของวัดให้ดีขึ้น เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และได้สร้างวิหาร
จนในพระครูสุวิมลสมุทรกิจ (บุญชู ยโสธโร) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดคู้สนามจันทร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 ได้พัฒนาวัดให้เจริญก้าวหน้าด้านถาวรวัตถุและด้านการศาสนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8.5 เมตร ยาว 16 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ วิหารอาคารก่ออิฐถือปูนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถจำนวน 2 องค์ องค์แรกเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูน องค์ที่สอง เจดีย์ทรงปรางค์ย่อมุมไม้สิบหกก่ออิฐถือปูน อุโบสถอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ ปัจจุบันได้รับการซ่อมแซมบูรณะใหม่ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หมู่กุฏิสงฆ์อาคารไม้ 3 หลังยกพื้นสองหลังแรกเป็นเรือนแฝดหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา
วัดท้องไทร

วัดท้องไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านท้องไทร ตำบลแหลมบัว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดท้องไทรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2423 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 อุโบสถเป็นการสร้างเลียนแบบศิลปะในสมัยรัตนโกสินทร์ มีการตกแต่งประตูและหน้าบันด้วยงานปูนปั้นด้วยมือทาสีสัน หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบ
วัดท้องไทรมีเกจิอาจารย์ที่เป็นที่เคารพนับถือ คือ พระอธิการเกษม เขมจาโร (หลวงปู่อั๊บ) โดยในปี พ.ศ. 2509 ท่านได้ดำริสร้างศาลาการเปรียญ ลูกศิษย์จึงขออนุญาตจัดสร้างเหรียญซึ่งเป็นรุ่นแรกของหลวงปู่อั๊บ เป็นเหรียญรูปไข่ครึ่งองค์เนื้อทองแดง ท่านจึงสร้างตะกรุดกันงูขึ้นมาเพื่อแจกพร้อมกับเหรียญรูปไข่ด้วย ท่านยังนำวิชาต่าง ๆ ที่ได้ร่ำเรียนมาสงเคราะห์ผู้คนทั่วไป ได้แก่ วิชาการแพทย์แผนโบราณรักษาด้วยสมุนไพร วิชาการรักษาโรคเกี่ยวกับกระดูกและเส้นเอ็น วิชาการแช่น้ำมนต์ วิชาการถอนคุณไสย (ถอนของ) และวิชาการสักเสกอักขระเลขยันต์
ตำบลศรีดงเย็น

ศรีดงเย็น เป็นตำบลในอำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลไชยปราการ กับองค์การบริหารส่วนตำบลศรีดงเย็น และเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติดอยเวียงผา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลศรีดงเย็นมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ศรีดงเย็น เดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลปงตำ อำเภอฝาง ในปี พ.ศ. 2519 นายชลอ ธรรมศิริ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ พร้อมกับศาสตราจารย์พิเศษคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศแยก 8 หมู่บ้านของตำบลปงตำ ได้แก่ หมู่ 7 บ้านแม่ขิ, หมู่ 8 บ้านศรีดงเย็น, หมู่ 9 บ้านอ่าย, หมู่ 10 บ้านร้องธาร, หมู่ 13 บ้านหนองป่าซาง, หมู่ 16 บ้านทรายขาว, หมู่ 17 บ้านอินทราราม และหมู่ 19 บ้านแม่ขิหล่ายฝาง มาตั้งเป็น ตำบลศรีดงเย็น
ปี พ.ศ. 2537 ได้แยกบางส่วนของหมู่ 1 บ้านแม่ขิ, หมู่ 2 บ้านแม่ขิหล่ายฝาง, หมู่ 3 บ้านศรีดงเย็น, หมู่ 4 บ้านอินทาราม, หมู่ 5 บ้านอ่าย, หมู่ 7 บ้านทรายขาว (ในขณะนั้น) รวม 6 หมู่บ้าน ไปรวมกับพื้นที่บางส่วนของตำบลปงตำ และบางส่วนของตำบลหนองบัว และจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลไชยปราการ โดยผ่านการพิจารณาจากนายวีระชัย แนวบุญเนียร ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ และพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ประชากร.
พื้นที่ตำบลศรีดงเย็นประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 18 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 17,493 คน แบ่งเป็นชาย 8,657 คน หญิง 8,836 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในอำเภอไชยปราการ
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ตำบลสันต้นหมื้อ

สันต้นหมื้อ เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 6,287 คน 
ประวัติ.
ตำบลสันต้นหมื้อก่อตั้งขึ้นในวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2579 ด้วยการแยก 7 หมู่บ้านออกจากตำบลแม่นาวาง
เขตการปกครอง.
ตำบลสันต้นหมื้อแบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น.
พื้นที่ตำบลสันต้นหมื้อทั้งตำบลได้รับการบริหารโดยองค์การบริหารส่วนตำบลสันต้นหมื้อ
วัดตำหนักเหนือ

วัดตำหนักเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านเตย (ตำหนัก) ตำบลบางตะไนย์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
วัดตำหนักเหนือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2300 เดิมมีชื่อว่า วัดโพธิ์ ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนกระทั่งสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณวัดได้เป็นที่ตั้งตำหนักที่ประทับของพระราชวงศ์ชั้นผู้ใหญ่เพื่อมารับเครื่องบรรณาการจากหัวเมืองฝ่ายเหนือ วัดโพธิ์จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า วัดตำหนัก จากนั้นได้มีชาวมอญกลุ่มหนึ่งเข้ามาตั้งถิ่นฐานใกล้วัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2370 แล้วเริ่มบูรณะให้เป็นวัดมีพระภิกษุสงฆ์อยู่จำพรรษาเมื่อ พ.ศ. 2371 โดยใช้ชื่อว่า "วัดตำหนัก" แต่เพื่อให้ชื่อไม่ซ้ำกับวัดตำหนักอีกแห่ง (วัดตำหนักใต้) จึงเพิ่มคำระบุทิศต่อท้ายชื่อเป็น "วัดตำหนักเหนือ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2514
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2314 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย อัญเชิญมาจากจังหวัดตาก โดยล่องแพมาเมื่อ พ.ศ. 2375 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางนาคปรก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และเจดีย์ทรงรามัญ 1 องค์
ตำบลเมืองงาย

เมืองงาย เป็นตำบลของอำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 6,178 คน
เขตการปกครอง.
ตำบลนี้แบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน
เขตการปกครองท้องถิ่น.
ตำบลนี้อยู่ในเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง
วัดมะสง

วัดมะสง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองมะสง ตำบลทวีวัฒนา อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 27 ไร่ 2 งาน 12 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัดสมหวัง ฉนฺทสีโล เป็นเจ้าอาวาส
วัดมะสงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 โดยพ่ออ่วมและแม่อิ่ม ขันทอง ถวายที่ดิน 10 ไร่ และดำเนินการสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลองหนึ่ง เพราะอยู่ใกล้สามแยกคลองหนึ่ง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดมะสง" ผู้เปลี่ยนคงจะให้เป็นไปตามชื่อคลองที่ผ่านหน้าวัดโดยตรง คือ คลองมะสง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2474 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2492
เสนาสนะและสิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันประดับด้วยกระจกและปิดทอง ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชาวบ้านเรียกว่าทรงเครื่องหรือเทวาว กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ศาลาบำเพ็ญกุศล โรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 และศาลาปฏิบัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543
วัดเด่นสะหรีศรีเมืองแกน

วัดเด่นสะหรีศรีเมืองแกน หรือ วัดบ้านเด่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ วัดมีเนื้อที่ 80 ไร่
วัดเด่นสะหลีศรีเมืองแกน เดิมชื่อ วัดหรีบุญเรือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2437 ตั้งเด่นบนเนินเตี้ย ๆ เห็นได้แต่ไกล ภายใต้เนินนั้นเป็นถ้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านนับถือ จึงเรียกกันว่า "วัดบ้านเด่น" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2437 ครูบาเทือง นาถสีโล เจ้าอาวาสได้ทำการบูรณะวัดขึ้นมาใหม่ ในลักษณะสถาปัตยกรรมไทยล้านนา จากอีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชื่อ วัดเด่น แต่เมื่อครูบาเทืองมาอยู่ก็มีต้นโพธิ์ขึ้นมา ทางเหนือเรียกว่า "เก๊าสะหลี" ท่านเห็นว่าชื่อเป็นมงคลดี อีกทั้งที่ตั้งวัดอยู่ในเขตเมืองเก่าสมัยโบราณที่ชื่อว่า เมืองแกน จึงเป็นที่มาของชื่อวัด
ภายในวัดบ้านเด่นสะหรีศรีเมืองแกน มีเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ หอไตร หอกลอง วิหารเสาอินทขิล กุฏิไม้สักทองทรงล้านนา พระวิหาร พระสถูปเจดีย์ โดยครูบาเจ้าเทือง นาถสีโล (พระครูไพศาลพัฒนโกวิท) วัดหัวคง ตำบลขัวมุง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ได้รับนิมนต์จาก ครูบาไชยา วัดป่าป้อง อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ มาเป็นประธานในการก่อสร้างศาสนสถานและศาสนสมบัติทั้งหมด
ตำบลอินทขิล

อินทขิล เป็นตำบลของอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงสลับซับซ้อนมีความลาดชันป่าไม้สมบูรณ์เป็นแหล่งต้นน้ำ มีพื้นที่อยู่ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง คือ เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา กับเทศบาลตำบลอินทขิล
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลอินทขิลมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อินทขิล เดิมเป็นที่ตั้งของอำเภอแม่แตง ในปี พ.ศ. 2437 ตั้งอยู่ที่หมู่ 2 บ้านวังแดง ตำบลอินทขิล เรียกว่า แขวงเมืองแกน มีพ่อแคว่นพรหม (กำนันพรหม) กำนันคนแรกของตำบลอินทขิลเป็นผู้ปกครอง ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2439 ได้ย้ายไปตั้งที่บ้านแม่กะ หมู่ที่ 3 ตำบลแม่แตง โดยชื่อ "อินทขิล" หมายถึง เสาหรือหลักหน้าประตูเมืองหรือหลักเมือง ในหนังสือตำนานเมืองเชียงใหม่เรียกว่า สะดือเมือง หรือ เสาอินทขิล สำหรับเสาหลักเมืองนครเชียงใหม่
พ.ศ. 2511 พ.ต.อ.นิรันดร ชัยนาม ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ร่วมกับกำนันตำบลช่อแล กำนันตำบลอินทขิล ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ทั้งตำบลช่อแล และบางส่วนของตำบลอินทขิล เป็นพื้นที่ตั้งของชุมชน ตลาด โรงสี สถานีบ่มใบยา จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนา ส่วนเขตตำบลอินทขิลเฉพาะนอกเขตสุขาภิบาลได้จัดตั้งเป็นสภาตำบลอินทขิล ปี พ.ศ. 2516 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลอินทขิล (เฉพาะนอกเขตสุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนา) อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลอินทขิล และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลเมืองแกนพัฒนาได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย
พ.ศ. 2549 เขตตำบลช่อแล และบางส่วนของตำบลอินทขิล ที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลเมืองแกนพัฒนา มี 16 หมู่บ้าน พื้นที่ 24.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 13,766 คน และ 5,074 ครัวเรือน รายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณ 2549 จำนวน 11,034,554 บาท ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลเมืองแกนพัฒนา นายอำเภอแม่แตง และนายวิชัย ศรีขวัญ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ให้ความเห็นชอบในการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมือง และได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ในปี พ.ศ. 2550
ปี พ.ศ. 2557 นายสุวัฒน์ ตันติพัฒน์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่บ้านในอำเภอแม่แตง โดยแบ่งพื้นที่หมู่ 16 บ้านปางกื้ด ตั้งเป็น 1 หมู่บ้านใหม่ชื่อว่า หมู่ 19 บ้านห้วยฝักดาบ
แดนนี รามิเรซ

แดนนี รามิเรซ (เกิดเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2535 ในชิคาโก) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายโคลอมเบียและเม็กซิกัน
อาชีพ.
แดนนี รามิเรซ เปิดตัวทางโทรทัศน์ในรายการของช่อง โชว์ไทม์ เรื่อง "ดิแอฟแฟร์" ตามด้วยการแสดงในเรื่อง "ไบลด์สปอต" ของเอ็นบีซีและภาพยนตเรื่อง "Rapid Eye Movement" ขณะเข้าเรียนที่ Tisch School of the Arts ของมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
เคียวนัง

เคียวนัง  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,409 คน 3,543 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 160 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 
ภูมิศาสตร์.
เคียวนังตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรโบโซ ห่างจากนครชิบะ เมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ประมาณ 60 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 60 ถึง 70 กิโลเมตร เคียวนังติดกับชายฝั่งอ่าวโตเกียว พื้นที่ตอนในมีสภาพเป็นภูเขาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาโบโซ ทางใต้สุดเป็นแหลมนิชิงาซากิ ซึ่งยื่นเข้าไปในช่องอูรางะ ชายฝั่งทะเลมีลักษณะเป็นก้อนหิน และมีท่าเรือประมง เช่น ท่าเรือยาซูดะ และท่าเรือคัตสึยามะ นอกจากนี้ยังมีเกาะและแนวหินจำนวนมาก เมืองนี้ทอดตัวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 10.75 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 7.3 กิโลเมตร พื้นที่บริเวณชายฝั่งของเมืองนี้อยู่ในอาณาเขตของกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิโบโซ
ภูมิอากาศ.
เคียวนังมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในเคียวนังคือ 15.2 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1804 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.4 °C
สถิติประชากร.
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเคียวนังค่อย ๆ ลดลงในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่ของเคียวนังในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อ แคว้นอาวะ หมู่บ้านคัตสึยามะและหมู่บ้านโฮตะได้ก่อตั้งขึ้น โดยจัดตั้งเป็นระบบเทศบาลในยุคใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 คัตสึยามะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในเดือนมกราคม 1896 และเช่นเดียวกับโฮตะในเดือนมกราคม 1897 เมืองเคียวนังเกิดจากการรวมกันของเมืองคัตสึยามะและเมืองโฮตะเมื่อวันที่ 30 มีนาคม 1959 เนื่องด้วยการก่อตั้งนครมินามิโบโซในปี 2006 ทำให้เหลือเมืองเคียวนังเพียงเมืองเดียวที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาวะ
การปกครอง.
เคียวนังมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองเคียวนัง รวมทั้งนครมินามิโบโซ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 12 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เคียวนังมีบทบาทเป็นศูนย์กลางการค้าในพื้นที่โดยรอบของจังหวัดชิบะทางตะวันตกเฉียงใต้และตอนกลาง อุตสาหกรรมหลักคือการประมงเชิงพาณิชย์และการเกษตร (ข้าวและดอกไม้) พื้นที่บนเขาซางะถูกใช้ในการเพาะปลูกดอกนาร์ซิสซัสมาตั้งแต่ยุคเอโดะปี 1603-1868 เป็นอย่างน้อย และเคียวนังยังคงเป็นหนึ่งในผู้ผลิตดอกไม้รายใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบของเศรษฐกิจในท้องถิ่นที่กำลังเติบโตขึ้น
การศึกษา.
เคียวนังมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง เมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการการศึกษาจังหวัดชิบะได้เปิดดำเนินการโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการ 1 แห่ง