pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ทะเลสาบบิวะ

ทะเลสาบบิวะ (; โรมาจิ: "Biwa-ko") มีชื่อเดิมว่า ทะเลโอ (; โรมาจิ: "Ōmi") เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในจังหวัดชิงะ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเก่าเกียวโต เนื่องจากอยู่ใกล้กับเมืองหลวงเก่า ทะเลสาบแห่งนี้จึงปรากฏอยู่ในวรรณกรรมของญี่ปุ่นอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะในกวีนิพนธ์และบันทึกทางประวัติศาสตร์ยามสงคราม
พื้นที่โดยรอบและการใช้ประโยชน์.
ทะเลสาบแห่งนี้มีขนาดพื้นที่ 670 ตารางกิโลเมตร เท่ากับเกาะอาวาจิ มีแม่น้ำหลายสายไหลจากภูเขารอบ ๆ ลงสู่ทะเลสาบ เป็นแหล่งน้ำที่สำคัญสำหรับเมืองเกียวโตและโอตสึ มีการใช้ประโยชน์จากทะเลสาบแห่งนี้มากมายหลายทาง เช่น เป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญสำหรับโรงงานทอผ้าในบริเวณใกล้เคียง แหล่งผลิตน้ำดื่มหล่อเลี้ยงคนกว่า 15 ล้านคนทั่วภูมิภาค แหล่งเพาะและผสมพันธุ์ปลาน้ำจืดหลายชนิดอย่างเช่นปลาเทราท์ และแหล่งเลี้ยงหอยในอุตสาหกรรมผลิตไข่มุก
แต่ละปีระดับน้ำในทะเลสาบจะสูงขึ้นถึง 3 เมตรใน 2 ช่วงเวลา คือ ในฤดูใบไม้ผลิ เนื่องมาจากฝนและหิมะที่ละลาย และในฤดูใบไม้ร่วง หลังจากพายุไต้ฝุ่น
แม่น้ำที่เป็นสาขาหลักของทะเลสาบคือ แม่น้ำเซตะ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น แม่น้ำโยโดะ ไหลจากทะเลสาบออกสู่ทะเลที่อ่าวโอซากะ
คลองบิวาโกะ เป็นสาขาหนึ่งของทะเลสาบ ขุดขึ้นเมื่อปลายทศวรรษ 1890 และมีการขยายขึ้นอีกระหว่างสมัยไทโช มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเกียวโตให้กลับพลิกฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ซบเซาลงไปเนื่องจากการย้ายเมืองหลวงไปโตเกียว
ธรรมชาติของทะเลสาบ.
ทะเลสาบบิวะเป็นทะเลสาบที่มีอายุเก่าแก่เป็นอันดับสามของโลก โดยถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ 4 ล้านปีก่อน เนื่องด้วยมีประวัติยาวนาน และแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อครั้งถือกำเนิด ทำให้เป็นสถานที่ที่ระบบนิเวศอันหลากหลายมีวิวัฒนาการเรื่อยมา นักธรรมชาติวิทยาได้ค้นพบและบันทึกรายการสิ่งมีชีวิตในทะเลสาบแล้วประมาณ 1,100 ชนิด ในจำนวนนี้มีอยู่ 58 ชนิดที่ไม่พบในที่แห่งอื่นในโลก 
บริเวณทะเลสาบเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยที่สำคัญของนกน้ำ ทุกปีจะมีนกน้ำกว่า 5,000 ตัวอพยพมาที่ทะเลสาบ แต่เมื่อไม่นานมานี้ ความหลากหลายทางชีวภาพของทะเลสาบบิวะก็ถูกคุกคามโดยปลาต่างถิ่น อย่างเช่น black bass และ bluegill โดยพันธุ์ปลา bluegill ถูกนำมาถวายแด่องค์จักรพรรดิ แล้วถูกปล่อยลงสู่ทะเลสาบเพื่อให้เป็นอาหารของปลาอื่น ส่วน black bass ถูกนำเข้ามาเพื่อเป็นปลาสำหรับกีฬาตกปลา
รากนครา

รากนครา เป็นนวนิยายที่ปิยะพร ศักดิ์เกษมเขียนขึ้น ตีพิมพ์ลงเป็นตอน ๆ ในนิตยสารสกุลไทย พิมพ์รวมเล่มครั้งแรกในปี 2540 เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ดินแดนล้านนา หัวเมืองเหนือของสยามในสมัยรัชกาลที่ 5 และสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายครั้ง
รากนครา เป็นเรื่องราวของ เจ้าศุขวงศ์ แห่งเมืองเชียงพระคำ เกิดตกหลุมรัก เจ้านางแม้นเมือง หญิงสาวผู้ยึดมั่นรักแผ่นดินและแน่วแน่ในอุดมการณ์ของบรรพบุรุษ ที่ต้องการให้เมืองเชียงเงินได้เป็นเอกราชจากสยาม ซึ่งมีน้องสาวต่างแม่คือ เจ้านางมิ่งหล้า หญิงสาวผู้เอาแต่ใจและอิจฉาริษยาที่พี่สาวมีชายหนุ่มมาตกหลุมรัก เจ้านางมิ่งหล้าจึงวางอุบายดึงเจ้าศุขวงศ์มาใกล้ชิดตัวและวางแผนทำให้เจ้านางแม้นเมืองเข้าใจผิด จนเกิดเป็นรักสามเส้า โศกนาฏกรรมทางความรักจึงอุบัติขึ้น โดยมีแผ่นดินเกิดเป็นเดิมพัน
ละครโทรทัศน์.
รากนครา ดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2543 ออกอากาศทาง ช่อง 7 ผลิตโดย บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด บทโทรทัศน์ ศัลยา สุขะนิวัตติ์ กำกับการแสดงโดย จรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย ดนุพร ปุณณกันต์ , พัชราภา ไชยเชื้อ, วรนุช วงษ์สวรรค์ ออกอากาศทุกวันศุกร์–อาทิตย์ เวลา 20.20–22.20 ตั้งแต่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ถึง 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
ครั้งต่อมาในปี พ.ศ. 2560 ออกอากาศทาง ช่อง 3 ผลิตโดยบริษัท แอคอาร์ต เจเนเรชั่น บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง นำแสดงโดย ณฐพร เตมีรักษ์, ปริญ สุภารัตน์, นิษฐา จิรยั่งยืน, ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต ใช้ภาษาเหนือ (คำเมือง) ในการดำเนินเรื่องทั้งหมด โดยยึดถือตามสำเนียงมาตรฐานเชียงใหม่ และชุดสำหรับสวมใส่ในการแสดงได้มีการอิงตามประวัติศาสตร์ของจริงที่เห็นและปรากฏตามดินแดนต่าง ๆ ในเรื่อง ออกอากาศทุกวันจันทร์–อังคาร เวลา 20.20–22.50 น. ตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2560 ถึง 3 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ต่อจากละครเรื่องเล่ห์ลับสลับร่าง
การจัดการระบบวิจัย

การจัดการระบบวิจัย เป็นรูปแบบการจัดการระบบงานวิจัย ที่ประกอบด้วยองค์ประกอบที่หลากหลาย ได้แก่ หน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลนโยบาย หน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลทุนวิจัย หน่วยงานที่ทำหน้าที่ทำงานวิจัย หน่วยงานที่ทำหน้าที่จัดการทรัพย์สินทางปัญญาที่เกิดจากการวิจัย หน่วยงานที่ต้องการผลวิจัยเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ หากมองในมุมมองที่กว้าง สาธารณชนทั้งหมดอยู่ในกลุ่มผู้ต้องการนำผลการวิจัยไปใช้ประโยชน์
องค์ประกอบแต่ละส่วนของระบบการวิจัยเป็นระบบที่คล้ายมีชีวิต (organic) จึงต้องการการจัดการเชิงระบบ เพื่อทำให้ระบบวิจัยมีวิวัฒนาการไปกับส่วนอื่นๆ ของสังคมอย่างสอดคล้องเกื้อกูลกัน
เป้าหมายของการจัดการระบบวิจัย.
การจัดการระบบวิจัยมีเป้าหมายเพื่อ
กลไกของการจัดการ.
ประกอบด้วยการปฏิบัติหน้าที่ (function) การจัดองค์กร (organization) ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบ และระบบการสื่อสารระหว่างองค์กรที่รับผิดชอบการจัดการนโยบาย กับส่วนอื่นๆ ของระบบวิจัยทั้งหมด
มหาวิทยาลัยราชธานี

มหาวิทยาลัยราชธานี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ตั้งอยู่ในจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีวิทยาเขต 1 แห่ง ที่จังหวัดอุดรธานี ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยมีชื่อว่า "วิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานี" และได้เปลี่ยนสถานะเป็น "มหาวิทยาลัยราชธานี" เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2546
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยราชธานีเดิมชื่อ "วิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานี" ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2536 และได้รับการรับรองจากทบวงมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 นอกจากนี้ ได้รับการรับรองจากทบวงมหาวิทยาลัย ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2541
สภาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดร และสภามหาวิทยาลัยราชธานี ในการประชุมครั้งที่ 1/2547 เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 ได้พิจารณาและมีมติให้รวมกิจการของทั้งสองสถาบันเป็นสถาบันอุดมศึกษาเดียวกัน ทั้งนี้ เป็นไปโดยความยินยอมของผู้รับใบอนุญาตจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาเอกชนดังกล่าว และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการโดยคำแนะนำของคณะกรรมการการอุดมศึกษา ในการประชุมครั้งที่ 6/2548 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ได้อนุมัติให้รวมกิจการของวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดรเข้ากับมหาวิทยาลัยราชธานีแล้วตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การรวมกิจการของวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดรเข้ากับมหาวิทยาลัยราชธานี ลงวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2549 เป็นผลทำให้กิจการของวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดรเป็นหน่วยงานเดียวกันกับมหาวิทยาลัยราชธานี ตั้งแต่วันที่ได้รับอนุมัติให้รวมกิจการทั้งสองสถาบันเป็นต้นไปแล้ว นั้น จึงไม่มีความจำเป็นในการให้คงไว้ซึ่งใบอนุญาตให้จัดตั้งวิทยาลัยเทคโนโลยีราชธานีอุดร และจัดตั้งมหาวิทยาลัยราชธานี วิทยาเขตอุดรธานี
คณะ.
มหาวิทยาลัยราชธานี เปิดดำเนินการ 5 คณะ ในระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษา ดังนี้
ระดับปริญญาตรี.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ระดับบัณฑิตศึกษา.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วิทยาเขต.
มหาวิทยาลัยราชธานี มีวิทยาเขต 1 วิทยาเขต ดังนี้
จังหวัดมีนบุรี

จังหวัดมีนบุรี ขึ้นกับมณฑลกรุงเทพ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2444 โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอคลองสามวา อำเภอแสนแสบ อำเภอหนองจอก และอำเภอเจียรดับหรืออำเภอในคลองเจียรดับ (ปัจจุบันอยู่ในเขตหนองจอก) 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2474 จังหวัดมีนบุรีได้ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดพระนคร เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 อำเภอที่เป็นที่ตั้งของจังหวัดมีนบุรีเดิมจึงมีชื่อเรียกว่า อำเภอมีนบุรี และได้รับเอาท้องที่ตำบลแสนแสบจากอำเภอลาดกระบังมาอยู่ในการปกครองในปี พ.ศ. 2500
จากนั้นอำเภอมีนบุรีได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตมีนบุรี เมื่อมีการรวมจังหวัดพระนครกับจังหวัดธนบุรีเข้าด้วยกันเป็นกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2515 แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็นแขวง รวม 7 แขวง จนในที่สุด ปี พ.ศ. 2540 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตมีนบุรี แยก 5 แขวงทางด้านเหนือของเขต ไปจัดตั้งเป็นเขตคลองสามวา ทำให้เขตมีนบุรีเหลือพื้นที่ปกครองอยู่ 60 ตารางกิโลเมตรเศษ ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของกรุงเทพมหานคร
หากจังหวัดมีนบุรียังคงอยู่ในปัจจุบัน จะประกอบด้วยอำเภอดังนี้
พลอย เลี้ยงประเสริฐ

พลอย เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450 ที่บ้านท่าเสา จ.อุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
พลอยเป็นนักมวยที่มีเชิงชกใกล้เคียงกับโพล้ง ผู้เป็นพี่ชาย เคยมาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับพี่ ๆ แต่ไม่มีข้อมูลว่าเคยขึ้นชกกับใครบ้าง เมื่อกลับไปบ้านเกิด กลายเป็นนักมวยมีชื่อรุ่นเดียวกับ ศรี ชัยมงคล ศิษย์ของนายโพล้ง น่าเสียดายที่นายพลอยเสียชีวิตแต่ยังหนุ่ม ขณะอายุได้ 24 ปี เท่านั้น (ประมาณ พ.ศ. 2474)
ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ

ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 – 2446 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายฤทธิ์เข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายโต๊ะและนายพลอย ผลงานที่ปรากฏ เคยเสมอกับบังสะเล็บ ศรไขว้ นักมวยไทยเชื้อสายแขกชวา กลับไปอุตรดิตถ์พร้อมกับพี่น้องคนอื่น เสียชีวิตปีใดไม่ปรากฏ
โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ

พระอธิการโต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ อดีตเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2440 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายโต๊ะเข้ามาชกในกรุงเทพฯ พร้อมกับนายฤทธิ์และนายพลอย หลังจากที่นายแพและนายโพล้งเคยมาขึ้นชกก่อนหน้านั้น ผลงานการชกในกรุงเทพมหานคร ของนายโต๊ะเท่าที่มีบันทึกไว้ คือเคยชกกับสุวรรณ นิวาสะวัต และนายแอ ม่วงดี นายโต๊ะกลับอุตรดิตถ์พร้อมน้องชาย มาเป็นนักมวยดังแถวบ้านเกิด บั้นปลายชีวิตบวชเป็นพระภิกษุจนได้เป็นเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา มรณภาพปีใดไม่ปรากฏ ทราบแต่ว่าเสียชีวิตหลังนายพลอยและนายฤทธิ์ แต่ก่อนนายโพล้งและนายแพ
แพ เลี้ยงประเสริฐ

แพ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ, โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ, โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ, ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
เข้ากรุง.
นายแพฝึกมวยกับครูเอม บ้านท่าเสาเช่นเดียวกับพี่ชาย เข้ามาชกในกรุงเทพฯ พร้อมกับนายโพล้ง ผลงานการชกที่มีชื่อเสียงคือชกชนะบังสะเล็บ ศรไขว้ ที่เคยเสมอกับนายฤทธิ์
ชกกันถึงตาย.
ครั้งนั้น นายเจียร์ นักมวยชาวเขมรจากพระตะบองซึ่งมีชื่อเสียงในด้านคงกระพันชาตรี เคยชกคนตายมาแล้ว เข้ามาเปรียบมวยในกรุงเทพฯ พระชลัมภ์พิสัยเสนีย์จึงเสนอนายแพ เลี้ยงประเสริฐขึ้นชกด้วย นายแพขึ้นชกกับนายเจียร์ที่สนามหลักเมืองเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 ผลการชกปรากฏว่า นายแพ ชนะน็อค นายเจียร์ในยกที่ 3 โดยขณะที่นายเจียร์ชกหมัดเหวี่ยงเข้าหา นายแพได้ปล่อยหมัดคู่แบบหมัดหงายที่เรียกหนุมานถวายแหวนถูกบริเวณลูกกระเดือกของนายเจียร์ นายเจียร์ชะงักอยู่กับที่ ทำท่าจะล้มเข้าหานายแพ นายแพไม่ทิ้งนาทีทองเข้าชกกระหน่ำใส่นายเจียร์จนทรุดลงนั่งบนเชือก นายแพถอยออกมาปรากฏว่านายเจียร์ทรุดลงกับพื้นหมดสติ พี่เลี้ยงพยายามประคองไปปฐมพยาบาลแต่ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยจนเสียชีวิตระหว่างนำส่งโรงพยาบาล
การตายของนายเจียร์ทำให้นายแพถูกจับด้วยข้อหาฆ่าคนตายและถูกขัง จนกระทั่งถูกปล่อยตัวใน 4 ทุ่มของวันเดียวกัน พระยาเทพหัสดินทร์ นายสนามในครั้งนั้นได้วิ่งเต้นช่วยเหลือ ในที่สุดนายแพถูกปล่อยตัวเพราะกฎหมายที่ใช้อยู่ในครั้งนั้นระบุว่า การตายที่เกิดขึ้นจากการชกมวยที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจมาชกกันเองนั้น ถือว่าไม่มีความผิด ดังที่เคยทีบัญญัติไว้ในกฎหมายตราสามดวงว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ชนทั้งสองเป็นเอกจิตเอกฉันท์ตีมวยด้วยกัน และผู้หนึ่งต้องเจ็บปวดหักโข้นถึงแก่มรณภาพ ท่านว่าหาโทษมิได้ ตลอดจนผู้ยุยงตกรางวัล เพราะเหตุจะได้มีจิตเจตนาให้สิ้นชีวิตก็หามิได้ เป็นกรรมของผู้ถึงมรณภาพเองแล
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเหตุให้กระทรวงมหาดไทยสั่งห้ามการชกมวยคาดเชือกทั่วราชอาณาจักร ให้สวมนวมแทน
กลับบ้านเกิด.
หลังจากทางตำรวจปล่อยตัวแล้ว นายแพและพี่ชายทั้ง 5 คนจึงกลับไปชกมวยที่อุตรดิตถ์บ้านเกิด ไม่กลับมาชกในกรุงเทพอีกเลย นายแพเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2520 รวมอายุได้ 73 ปี
โทโมโยะ ไดโดจิ

โทโมโยะ ไดโดจิ (; โรมาจิ: "Daidōji Tomoyo") เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ และ สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ การ์ตูนของกลุ่มนักวาดแคลมป์ ให้เสียงพากย์โดย จุนโกะ อิวาโอะ ในเรื่องซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ และ มาอายะ ซาคาโมโตะ ในเรื่อง สึบาสะ สงครามเทพข้ามมิติ
ความหมายของชื่อ.
"โทโมโยะ"  หมายถึง ปัญญาชัดแจ้ง มันเป็นชื่อที่เหมาะกับตัวละครในเรื่อง โทโมโยะทั้งฉลาดหลักแหลม เธอฉลาดมากเสียจนน่าแปลกใจว่าเด็กอายุขนาดเธอจะเข้าใจอะไรยากเกินกว่าอายุของเธอได้ ส่วนนามสกุล "ไดโดจิ"  มีความหมายว่า องค์ประกอบที่สำคัญของวัด ซึ่งบางครั้งอาจจะหมายความว่า ถนนหลักของวัด
ประวัติ.
โทโมโยะเป็นเพื่อนสนิทของซากุระ คิโนโมโตะ เมื่อเธอพบว่าซากุระเป็นมือปราบไพ่ทาโรต์ เธอจึงเป็นเหมือนช่างออกแบบเสื้อผ้าสำหรับต่อสู้ส่วนตัวของซากุระ และคอยถ่ายวิดีโอการต่อสู้กับการ์ดต่าง ๆ ของซากุระอีกด้วย บุคลิกลักษณะของโทโมโยะค่อนข้างเต็มไปด้วยความลับต่าง ๆ และบ่อยครั้งก็ครอบคลุมไปถึงความต้องการลึก ๆ ของเธอ
โทโมโยะเป็นลูกสาวคนเดียวของโซโนมิ ไดโดจิเจ้าของบริษัทผลิตของเล่นเด็ก โซโนมิเป็นลูกพี่ลูกน้องของนาเดชิโกะ คิโนโมโตะ แม่ของซากุระ ส่วนพ่อของโทโมโยะนั้นในเรื่องไม่มีการกล่าวถึง เขาไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกับโทโมโยะ 
ในลักษณะโดยทั่วไปแล้วความคิดอ่านของโทโมโยะเหมือนเด็กที่โตกว่าเด็กในรุ่นราวเดียวกัน เธอเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ฉลาดหลักแหลม รอบคอบ เข้ากับคนได้ง่าย ร้องเพลงได้ไพเราะ และยังเป็นคนสวย ทำอาหารเก่งมากโดยเฉพาะขนมหวาน มีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนค่อนข้างสูง
ความสัมพันธ์กับตัวละครอื่น ๆ.
ซากุระ คิโนโมโตะ.
ความสัมพันธ์ระหว่างโทโมโยะและซากุระนั้นเต็มไปด้วยความรักและมิตรภาพ โทโมโยะมีความหลงใหลในตัวของซากุระ บ่อยครั้งที่เธอมักบอกซากุระว่าเธอชอบซากุระ
โทโมโยะพบกับซากุระครั้งแรกเมื่อตอนเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ตอนนั้นเธอลืมเอายางลบมาโรงเรียนและขอยืมมันมาจากซากุระ และดูเหมือนว่ายางลบก้อนนั้นจะถูกใช้เพียงแค่ครั้งนั้นเพียงครั้งเดียว ซึ่งต่อมายางลบก้อนนั้นได้กลายเป็นสมบัติที่ล้ำค่ามากที่สุดสำหรับโทโมโยะ เมื่อซากุระร่าเริง อ่อนโยน และน่ารักขึ้นเรื่อย ๆ ความรักที่โทโมโยะมีให้แก่เธอก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยเช่นกัน
ในหนังสือการ์ตูน โทโมโยะสารภาพว่าความรักของเธอที่มีต่อซากุระในหลาย ๆ สาเหตุ (ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับความรักนั้นตอบกลับมาก็ตาม) ในหนังสือได้วาดภาพดอกไม้มากมายเป็นพื้นหลังบอกเป็นนัย ๆ ถึงความรักของเธอ อย่างไรก็ตามซากุระนั้นเธอมีคนที่เฝ้าฝันถึงตลอดเวลามาแต่ต้นแล้ว และไม่เคยตอบกลับคำพูดของโทโมโยะเลยเพียงแต่แสดงสีหน้าสงสัยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
โทโมโยะไม่สนใจว่าซากุระจะรู้สึกกับเธออย่างไร เธอต้องการที่จะรักและเห็นซากุระมีความสุข ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอมีความสุข เธอไม่สนว่าซากุระจะรักใคร มีครั้งหนึ่งที่เธอบอกว่าเธอพร้อมที่จะรักคนที่เธอรักแม้ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลย ขอแค่ให้คนที่เธอรักมีความสุข เพียงแค่นั้นเธอก็มีความสุขที่สุดแล้ว
ในตอนที่ 46 ของอนิเมะ เมื่อซากุระถูกส่งไปยังโลกที่ทุกคนหลงลืมความรักที่มีให้แก่กัน ที่โรงเรียนเธอทักทายโทโมโยะเหมือนปกติทุก ๆ วัน แต่แทนที่จะเริ่มต้นพูดคุยเรื่องราวอื่น ๆ เหมือนปกติ โทโมโยะเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินออกไป เธอหันมาพูดกับซากุระเพียงแค่ว่า “เดี๋ยวจะเข้าห้องเรียนสายนะ” และเช่นเดียวกันหลังจากเลิกเรียนโทโมโยะไม่ได้รอซากุระหลังจากที่ซากุระฝึกซ้อมเชียร์กีฬาเสร็จ ในตอนนี้ซากุระถึงได้รู้ว่า โทโมโยะห่วงใยซากุระมากที่สุด
อานโตนอฟ อาน-14

อานโตนอฟ อาน-14 (Ан-14, Antonov An-14; รัสเซีย: Пчелка, "little bee") นาโตให้สมญานามว่า คล็อก(Clod) อาน-14 เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1958 แต่มีการผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1965 และใช้งานในสายการบินแอโรฟลอต ซึ่ง อาน-14 สร้างขึ้นมาใช้งานแทนเครื่องบินอานโตนอฟ อาน-2 ซึ่งเป็นเครื่องบินธุรกิจและขนส่ง ปีก 2 ชั้นแบบเก่า 
อาน-14 ได้รับการพัฒนาในปี ค.ศ. 1969 เป็นรุ่นใหม่ อาน-14 เอ็ม ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด ไอโซตอฟ ทีวีดี-850 ให้กำลัง 810 แรงม้า และบรรทุกผู้โดยสารได้ 15 คน การผลิต อาน-14 เอ็ม เริ่มในปี ค.ศ. 1973
ศาสนาพุทธในประเทศสิงคโปร์

ศาสนาพุทธในประเทศสิงคโปร์ เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุด โดยมีจำนวนผู้นับถือประมาณ 31.1% ของประชากรใน ค.ศ. 2020 ใน ค.ศ. 2015 จากผลโพลชาวสิงคโปร์ 3,276,190 คน มี 1,087,995 คน (33.21%) ที่ระบุตนเองว่านับถือศาสนาพุทธ 
พระพุทธศาสนาเริ่มต้นในประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่สมัยศรีวิชัย แต่ต่อมาชาวมลายูมุสลิมได้มาตั้งรกรากอยู่ และต่อมาก็มีชาวจีนโพ้นทะเลได้มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์ ได้นำพระพุทธศาสนาแบบมหายานมาเผยแผ่ด้วย และเป็นศาสนาที่แพร่หลายมากในประเทศนี้ 
ประวัติ.
ในอดีตประเทศสิงคโปร์ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย การแผ่ขยายของพุทธศาสนาจึงจะมีลักษณะเช่นเดียวกันกับประเทศมาเลเซีย และส่วนใหญ่ชาวสิงคโปร์จะเป็นชาวจีนโพ้นทะเล พุทธศาสนาแบบมหายานจึงเจริญรุ่งเรืองและได้รับการประดิษฐานอย่างมั่นคง
สถานภาพและการจัดตั้งองค์กรยุวพุทธ.
สถานภาพของพุทธศาสนา แบบมหายานในสิงคโปร์ถือว่าดีมาก มีการปฏิบัติศาสนกิจ และการเผยแผ่อย่างจริงจัง โดยการแปลตำรา และคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเป็นภาษาต่างๆ จัดตั้งโรงเรียนอบรมศาสนาจารย์ และมีโรงเรียนสอนพุทธศาสนาว่า "มหาโพธิ์" เพื่อจัดการเรียนการสอนพุทธศาสนาทุกระดับชั้น
มีการก่อตั้งองค์กรยุวพุทธแห่งสิงคโปร์ขึ้น เพื่อจัดกิจกรรมบรรยายธรรมภาษาต่างๆ จัดกิจกรรมการสวดมนต์ การสมาธิ การสนทนาธรรม และกิจกรรมอื่นๆ อันแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองของพุทธศาสนา และความศรัทธาทางศาสนาของชาวสิงคโปร์
พุทธศาสนาในปัจจุบัน.
ชาวจีนที่มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์ ได้นำพระพุทธศาสนาแบบมหายานมาเผยแผ่ด้วย และเป็นศาสนาที่แพร่หลายมากในประเทศนี้ มีวัดมหายานอยู่หลายแห่ง รวมทั้งสมาคมทางศาสนา ซึ่งทำหน้าที่เผยแผ่ศาสนา ตั้งโรงเรียนสอนหนังสือ นอกจากวัดพระพุทธศาสนาแบบมหายานแล้ว ในสิงคโปร์มีวัดพระพุทธศาสนาแบบเถรวาท ซึ่งได้แก่ วัดไทย และวัดลังกา รวมอยู่ด้วย วัดไทยที่สำคัญมี ๒ วัดคือวัดอนันทเมตยาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และทำการปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2502 อีกวัดหนึ่ง ชื่อ วัดป่าเลไลยก์ สิงคโปร์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506
ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์

ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์ เป็นศาสนากลุ่มเล็ก ๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ในอดีตเป็นศาสนาที่ส่งอิทธิพลต่อวัฒนธรรมในดินแดนของประเทศฟิลิปปินส์มาช้านาน ก่อนการมาถึงของศาสนาอิสลาม โดยส่งอิทธิพลด้านคำยืมของภาษาต่าง ๆ รวมทั้งการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เกี่ยวเนื่องกับพุทธศาสนา ซึ่งโดยมากเป็นแบบวัชรยาน
ปัจจุบันพุทธศาสนิกชนส่วนใหญ่เป็นชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายญี่ปุ่นและเชื้อสายจีน จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2553 พบว่ามีพุทธศาสนิกชน 46,558 คน ส่วนหนึ่งก็เพราะบุคคลเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ร้อยละ 83 เข้ารีตศาสนาคริสต์เช่นคนส่วนใหญ่ในฟิลิปปินส์
ประวัติ.
ประเทศฟิลิปปินส์มีการรับศาสนาพุทธเมื่อไรไม่เป็นที่ปรากฏ แต่คาดว่าคงรับอิทธิพลจากอาณาจักรศรีวิชัยบนเกาะสุมาตราและอาณาจักรมัชปาหิตบนเกาะชวา ต่อมาทั้งสองรัฐนั้นได้เปลี่ยนนิกายจากเถรวาทเป็นวัชรยานเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 จากการขุดค้นทางโบราณคดี พบประติมากรรมรูปครุฑ รูปภาพของพระปัทมปาณีหรือพระอวโลกิเตศวร รวมทั้งพบภาพที่เชื่อว่าเป็นพระมัญชุศรีในถ้ำตาบนบนเกาะปาลาวัน
เจ้า หรู่โก้ว  ผู้ควบคุมการพาณิชยนาวีในมณฑลฝูเจี้ยน ได้เขียนหนังสือ "รายชื่อเผ่าอนารยชนต่าง ๆ"  ได้บันทึกถึงดินแดนแห่งหนึ่งชื่อหมาอี่  ปัจจุบันคือเกาะมินโดโร ซึ่งเป็นรัฐอิสระก่อนตกเป็นเมืองขึ้นของสเปน โดยมีเนื้อหาว่า "รัฐหมาอี่ อยู่ทางตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว มีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ในหมู่บ้านขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่สองฝั่งปากแม่น้ำและปกปิดร่างกายด้วยผ้าเฉพาะบริเวณสะโพก มีพุทธปฏิมาโลหะไม่ทราบที่มากระจัดกระจายอยู่ในป่ารกชัฏ"
ส่วนงานเขียนของโฮเซ รีซัล (Jose Rizal) และเฟอร์ดินานด์ บลูเมนทริตต์ (Ferdinand Blumentritt) ต่างออกมายอมรับแนวคิดที่ว่า "มีความเชื่อมโยงกับศาสนาพุทธ" เช่นบลูเมนทริตต์เสนอว่าหมาอี่คงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนเกาะลูซอน และรีซัลอ้างอิงถึง "พระพุทธรูป" ที่เจ้า หรู่โก้วระบุในเอกสาร โดยรีซัลเขียนไว้ว่า "ความอ่อนโยนและใจกว้างของธรรมเนียมตากาล็อกที่ชาวสเปนคนแรกพบนั้น ผิดไปจากคนเผ่าเดียวกันที่อยู่ต่างถิ่นออกไปทั้ง ๆ ที่อยู่บนเกาะลูซอนเหมือนกัน คงเป็นผลจากการนับถือศาสนาพุทธ (เพราะพบพระพุทธรูปทำจากทองแดง)"
ประเทศฟิลิปปินส์ในปัจจุบันมีโรงเรียนสอนศาสนาพุทธอยู่หลายแห่ง มีศาสนสถานทั้งของนิกายมหายาน วัชรยาน และเถรวาท มีองค์กรเผยแผ่ศาสนา และศูนย์วิปัสสนาต่าง ๆ เป็นต้นว่าของกลุ่มสุขาวดี และสมาคมสร้างคุณค่า ทั้งยังมีการก่อตั้งสมาคมมหาโพธิของนิกายเซนเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน

ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน เริ่มเข้ามาครั้งแรกผ่านการพิชิตของพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งราชวงศ์โมริยะ (ครองราชย์ 268-232 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยมีการพบส่วนเหลือของศิลาจารึกในกันดะฮาร์ที่สลักใน 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่หินโผล่ในชิลเซนา ศาสนานี้แพร่กระจายในทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช 
โลกเกษม (ประมาณ ค.ศ. 178) ผู้เดินทางมาจากลั่วหยาง เป็นผู้แปลคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นภาษาจีนคนแรก และMahadharmaraksita ซึ่งมหาวงศ์ (ตอน 29) บันทึกว่า ได้นำพระสงฆ์ 30,000 รูปจาก "เมืองกรีกแห่งอาลาซันดรา" (อะเล็กซานเดรียแห่งคอเคซัส อยู่ทางเหนือของคาบูลประมาณ 150 กิโลเมตร) ไปที่ศรีลังกาเพื่ออุทิศแด่มหาสถูปที่อนุราธปุระ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1 (ภาษาบาลี: "พระเจ้ามิลินท์"; ครองราชย์ 165 - 135 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กษัตริย์กรีก-บักเตรีย เป็นผู้อุทิศคนสำคัญในศาสนาพุทธ ซึ่งปรากฎในมิลินทปัญหา
ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานเริ่มเสื่อมถอยจากการพิชิตของมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แต่สิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11
ประวัติ.
ดินแดนในอัฟกานิสถานมีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและศาสนาตลอดทั้งศตวรรษ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ระหว่างตะวันออกกลาง, เอเชียใต้ และเอเชียกลาง และตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม (เชื่อมเอเชียตะวันออกกับวัฒนธรรมเมดิเตอร์เรเนียน และอื่น ๆ ระหว่างนั้น) เป็นตัวขับเคลื่อนหลักทั้งในทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม หนึ่งในอิทธิพลหลักคือการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราช ทำให้เกิดอิทธิพลกรีกในศิลปะศาสนาพุทธในภูมิภาคนี้ ใน 305 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิซิลูซิดเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิโมริยะ โดยโมริยะนำศาสนาพุทธมาและควบคุมพื้นที่ทางใต้ของฮินดูกูชจนกระทั้งถูกโค่นล้มประมาณ 185 ปีก่อนคริสต์ศักราช<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"อเล็กซานเดอร์เอา (ดินแดน) มันจากชาวอารยัน และก่อตั้งที่อยู่ด้วยตนเอง แต่เซลิวคัส นอกาดอร์ยกมันให้ซันโดรคอตตัส (พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ) ด้วยข้อแลกเปลี่ยนเป็นการแต่งงานระหว่างกันและแลกเปลี่ยนช้าง 500 เชือก"
ในช่วงเวลานั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ในแบกเตรียและซอกเดียนานับถือศาสนาพุทธ จนกระทั่งการมาของศาสนาอิสลาม
หลังจากจักรวรรดิโมริยะแล้ว ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เมื่อเผ่าเยฺว่จีเดินทางเข้ามาในภูมิภาคที่ปัจจุบันคืออัฟกานิสถาน 
ศาสนาพุทธยังคงมีอยู่ในช่วงการพิชิตอัฟกานิสถานโดยมุสลิมของรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ถึงการปกครองของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานถูกทำลายลงในสมัยซัฟฟาริด, แฆสนอวียอน และฆูริด
อานโตนอฟ อาน-22

อานโตนอฟ อาน-22 อันเตย์ (สัญลักษณ์เนโท: "Cock") เป็นอากาศยานขนส่งทางทหารขนาดใหญ่ ออกแบบและผลิตโดยอานโตนอฟในสหภาพโซเวียต ถือเป็นอากาศยานขนส่งลำตัวกว้างลำแรกและยังคงเป็นเครื่องบินที่ขับเคลื่อนด้วยเทอร์โบใบพัดขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจนถึงปัจจุบัน โดยขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด 4 เครื่อง เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และปรากฏตัวครั้งแรกในงานปารีสแอร์โชว์ (Paris Air Show) ที่กรุงปารีสในปีเดียวกัน เข้าประจำการเป็นครั้งแรกในกองทัพอากาศโซเวียตในปี ค.ศ. 1967 และในปัจจุบันยังคงประจำการอยู่ในกองทัพอากาศและอวกาศของรัสเซีย
ถูกสร้างขึ้นที่โรงงานอานโตนอฟในเคียฟ จำนวน 3 ลำ
มีการเสนอรุ่นสะเทินน้ำสะเทินบก แต่ถูกยกเลิก เนื่องจากไม่ผ่านขั้นตอนแบบจำลองขนาด
เป็นรุ่นการผลิตเริ่มต้น พร้อมระบบสตาร์ทภายนอก สร้างขึ้นที่ทาชเคนต์ จำนวน 37 ลำ
เป็นรุ่นปรับปรุงที่มีการติดตั้งระบบสตาร์ทด้วยอากาศ ปรับปรุงระบบไฟฟ้า รวมถึงอุปกรณ์วิทยุและระบบนำทาง สร้างขึ้นที่ทาชเคนต์ จำนวน 28 ลำ
เป็นรุ่นดัดแปลงเพื่อบรรทุกส่วนตรงกลางปีกและปีกด้านนอกของอานโตนาฟ อาน-124 หรือ อาน-225 ไว้ด้านนอกเหนือลำตัว สร้างขึ้นจำนวน 2 ลำ
ศูนย์กีฬาและสนามกีฬามหาราช

ศูนย์กีฬาและสนามกีฬามหาราช เป็นสนามกีฬาตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก ประกอบด้วยศูนย์กีฬา ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2548 และสนามกีฬา ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2525
ศูนย์กีฬามหาราช.
จัดตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2540 โดยมติคณะเทศมนตรีเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก โดยเริ่มดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 และแล้วเสร็จปี พ.ศ. 2548 ปัจจุบันเปิดใช้แล้วอย่างเป็นทางการ เป็นศูนย์กลางทางด้านกีฬาของจังหวัดมีการจัดแข่งขันกีฬาใหญ่ๆเป็นประจำตลอดทั้งปี
สนามกีฬามหาราช.
ก่อตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2525 ปัจจุบันเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่มีอัฒจันท์ขนาดความจุ 5,000 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในบริเวณศูนย์กีฬามหาราช
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54

คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54 (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2548) หรือที่รู้จักกันในชื่อ คณะรัฐมนตรีทักษิณ ชุดที่ 1 (ครม.ทักษิณ 1)
โดยได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง พันตํารวจโท ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ตามความในประกาศราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 แล้วนั้น ต่อมาจึงได้มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี คณะที่ 54
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศพระบรมราชโองการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 โดย พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ และประกาศลงราชกิจจานุเบกษา ในวันเดียวกัน
ประวัติ.
หลังจาก การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สิ้นสุดลง และได้มีการประกาศผลการเลือกตั้ง โดยปรากฏว่า พรรคไทยรักไทย ได้รับเสียงข้างมาก เป็นอันดับหนึ่งในการเลือกตั้ง (248 ที่นั่ง ใน สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 21) ต่อมาได้มีการรวบรวมเสียงจากพรรคการเมืองต่างๆ เช่น พรรคเสรีธรรม, พรรคชาติพัฒนา, พรรคความหวังใหม่ และ พรรคชาติไทย ร่วมกันจัดตั้งรัฐบาล โดยมีพรรคไทยรักไทยเป็นพรรคหลัก ต่อมาได้มีการยุบรวมพรรคร่วมรัฐบาล โดย รวมพรรคความหวังใหม่ และ พรรคเสรีธรรม ในปี 2544 และ รวมพรรคชาติพัฒนา ในปี 2545 โดยให้เป็นส่วนหนึ่งของพรรคไทยรักไทย ทำให้ เมื่อรวมที่นั่งในสภาฯ ทำให้มีเสียงเกินกึ่งหนึ่งของสภาผู้แทนราษฎร (356 ที่นั่ง จาก 500 ที่นั่งในสภาฯ)
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
รายชื่อคณะรัฐมนตรี มีดังต่อไปนี้
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี.
รัฐบาลซึ่งมี พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ได้เข้าบริหารราชการแผ่นดิน ถึงวันที่สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่เริ่มต้นจากวันที่ 6 มกราคม 2544 ถึงวันที่ 5 มกราคม 2548 และสิ้นสุดลงในวันที่ 6 มกราคม 2548 ซึ่งทำให้สภาผู้แทนราษฎรสิ้นสุดลงด้วย (ครบ 4 ปี) และคณะรัฐมนตรีทั้งคณะต้องพ้นจากตำแหน่ง (แต่ยังคงต้องอยู่ในตำแหน่งเพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อไปจนกว่าวันที่คณะรัฐมนตรีที่ตั้งขึ้นใหม่ภายหลังการเลือกตั้งวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2548 จะเข้ารับหน้าที่)
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 53

คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 53 (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 – 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
นายชวน หลีกภัย เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา ประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
ในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2540 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรี.
หลังการยุบสภาผู้แทนราษฎร.
หลังการยุบสภาผู้แทนราษฎร คณะรัฐมนตรีทั้งคณะปฏิบัติหน้าที่รักษาการ ซึ่งมีรัฐมนตรีขอลาออกในขณะรักษาการ ดังนี้
การสิ้นสุดคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เนื่องจากมีพระบรมราชโองการประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎร ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2543 ต่อมาได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปในวันที่ 6 มกราคม 2544 ทำให้คณะรัฐมนตรีที่บริหารงานอยู่ต้องพ้นจากตำแหน่งไปตามวาระ
ตูโปเลฟ ตู-126

ตูโปเลฟ ตู-126  (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่ามอส) เป็นเครื่องบินแจ้งเตือนล่วงหน้าและควบคุมในอากาศที่พัฒนามาจากตูโปเลฟ ตู-114โดยสำนักงานออกแบบตูโปเลฟ ไดเข้าประจำการพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธของสหภาพโซเวียตตั้งปีพ.ศ. 2514-2527
การพัฒนาและการออกแบบ.
ในปีพ.ศ. 2501 สำนักงานออกแบบตูโปเลฟได้รับคำสั่งให้ออกแบบเครื่องบินสำหรับการแจ้งเตือนล่วงหน้าและควบคุมในอากาศ หลังจากที่ลองใช้เรดาร์ในตู-95และตู-116 การตัดสินใจก็ตกลงใช้กับตูโปเลฟ ตู-114 พร้อมกับลำตัวขนาดใหญ่ของมันแทน สิ่งนี้แก้ไขทุกปัญหาในการทำความเย็นและพื้นที่ปฏิบัติการที่อยู่ในช่องแคบๆ ของตู-95 และตู-116 ไปได้ เพื่อให้ได้พิสัยการบินที่ต้องการเครื่องบินจึงได้ติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศเอาไว้ด้วย ตู-126 มีลูกเรือ 12 นายและใช้เรดาร์"ไลน่า" ("Laina") ที่จานหมุนที่ด้านบนของลำตัว อย่างไรก็ตามมันก็พบว่าการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่มากจากเครื่องยนต์ทั้งสี่ของมันนั้นรบกวนการทำงานของเรดาร์ ปัญหานี้แก้ไขด้วยการติดตั้งเรดาร์ใหม่เข้าไปเท่านั้น
ประวัติการใช้งาน.
ตู-126 ปรากฏตัวครั้งแรกในปีพ.ศ. 2511 และคาดว่าจะเข้าประจำการในปีพ.ศ 2519 จำนวนที่แท้จริงนั้นไม่ชัดเจนในหมู่ข่าวกรองทางตะวันตก แต่แหล่งข้อมูลของสหรัฐฯ คาดว่ามีประมาณหนึ่งโหลที่ทำงานได้ เป็นที่คาดกันว่าเรดาร์ของมันทำงานได้ด้อยกว่าของฝั่งตะวันตก ซึ่งมันไม่สามารถตรวจจับขีปนาวุธร่อนหรืออากาศยานขนาดเล็กได้ในระดับความสูงต่ำ อย่างไรก็ตามตู-126 มีอุปกรณ์รบกวนที่ทรงพลัง ตู-126 ถูกใช้โดยกองทัพอากาศโซเวียตจนกระทั่งถูกแทนที่โดยเบเรียฟ เอ-50 ตู-126 ยังได้รับสัญญาเช่าจากอินเดียในช่วงที่มีความขัดแย้งกับปากีสถาน ตู-126 ลำสุดท้ายถูกปลดออกในปีพ.ศ. 2527
ดูเพิ่ม.
การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง
เครื่องบินที่เทียบเท่า
โหน่ง ชะชะช่า

โหน่ง ชะชะช่า หรือ โหน่ง เชิญยิ้ม ชื่อจริง ชูศักดิ์ เอี่ยมสุข (เกิด 7 มิถุนายน พ.ศ. 2516) เป็นนักแสดงตลกชื่อดังจากแก๊งสามช่า สังกัดเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ มีลักษณะเด่นคือตัวอ้วนและศีรษะโล้น ตั้งฉายาให้ตนเองว่า "ตลกซุปเปอร์สตาร์" มีน้องชายที่เป็นตลกและนักแสดง คือ นุ้ย เชิญยิ้ม ความสามารถเล่น ระนาดโหมโรง
ประวัติ.
โหน่ง ชะชะช่า เกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เป็นชาวตำบลพระอาจารย์ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก เป็นบุตรคุณพ่อหนุ่ม เอี่ยมสุข ต่อมาได้ย้ายมาอยู่อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนวัดมัชฌันติการาม เมื่ออายุได้ 12 ปี ได้เข้ามาในวงการตลกโดยเริ่มจากมีนักจัดรายการชักชวนเข้ามา แนะนำให้เต้นหางเครื่องอยู่วงดนตรีลูกทุ่ง ศรชัย เมฆวิเชียร จบจากศรชัย อยู่กับ สายัณห์ สัญญา เริ่มเป็นตลก โดยแสดงรีวิวหน้าเวที พอเป็นตลกวงสายัณห์ ทีนี้ สายัณห์ยุบวง ออกมาเล่นคาบาเล่กับ ครูยนต์ สตาร์วอล์คาบาเลตโชว์ ออกจากครูยนต์มาเล่นตลกคณะซุปเปอร์บอยคณะแรก ก่อนหน้านั้นอยู่คณะสี่ภาคก่อน ไปคณะชูศรี เชิญยิ้ม เรื่อยมาจนอยู่คณะตลก เป็ด เชิญยิ้ม โดยการชักชวนของ หนู เชิญยิ้ม ในชื่อ โหน่ง เชิญยิ้ม อยู่ได้ 2 ปีกว่า
ต่อมา หม่ำ จ๊กมก ได้ชักชวนให้มาร่วมเป็นนักแสดงรับเชิญในรายการ ระเบิดเถิดเทิง ของบริษัทเวิร์คพอยท์ฯ และด้วยเอกลักษณ์อันโดดเด่น คือ มีศีรษะโล้นและรูปร่างอ้วนกลม กับฉายาที่เป็นที่รู้จักกันดีที่ว่า “ฮะโหน่ง.. มาแว้ว” ทำให้โหน่งสามารถแจ้งเกิดเป็นนักแสดงตลกในวงการโทรทัศน์ได้ จนได้เป็นนักแสดงสมทบในช่วงแรกและเข้าร่วมเป็นหนึ่งในแก๊งสามช่า รายการ ชิงร้อยชิงล้าน Cha Cha Cha อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2542 ร่วมกับ หม่ำ จ๊กมก และ เท่ง เถิดเทิง ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โหน่ง ชะชะช่า" กลายเป็นดารานักแสดงตลกชื่อดังจนถึงปัจจุบัน
หลังจากที่หม่ำเลิกทำทีมตลก ส่วนเท่งไปทำลิเกอยู่ช่วงหนึ่ง โหน่งจึงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะซึ่งเป็นการรวมตลกดาวรุ่งมาแรงในขณะนั้น โดยมีสมาชิกดังนี้
ภายหลังโหน่งเลิกทำทีม จึงมอบคณะให้บอลดูแลต่อ
ชีวิตครอบครัว.
โหน่ง ชะชะช่า ปัจจุบันสมรสกับ กัญญณัช เอี่ยมสุข (ชื่อเดิม:ชุติมา) หลังใช้ชีวิตคู่มาถึง 30 ปี และมีบุตรชายด้วยกันสองคน คือ "เดียร์" นายภาคิน เอี่ยมสุข (ชื่อเดิม:กิติภูมิ) และ "บุหรี่" นายศิวนาถ เอี่ยมสุข (ชื่อเดิม:สถาพร) , มีน้องชายชื่อ นุ้ย เชิญยิ้ม มีน้องชายชื่อ เกียรติศักดิ์ รามวงษ์ หรือ กบ ชิงร้อย โดยน้องชายต่างบิดาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2561
โบอิง E-3 เซนทรี

โบอิง E-3 เซนทรี (Boeing E-3 Sentry) เป็นเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศของกองทัพอากาศสหรัฐ พัฒนาโดยใช้โครงสร้างจากเครื่องบินโดยสาร โบอิง 707-320 และติดตั้งจานเรดาร์ทรงกลมเหนือลำตัว ทำให้สามารถตรวจจับและติดตามเป้าหมายทางอากาศและทางทะเลได้ครอบคลุมทุกสภาพอากาศ
โบอิง E-3 เซนทรี ติดตั้งเรดาร์ AN/APY-1 และ AN/APY-2 มีระยะตรวจจับมากกว่า 400 กิโลเมตร พร้อมติดตามเป้าหมายนับร้อยรายการพร้อมกัน และกรองสัญญาณรบกวนจากพื้นดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ผู้บังคับบัญชาสามารถเห็นภาพสนามรบแบบเรียลไทม์ ถ่ายทอดไปยังฝูงบินขับไล่และกองเรือรบเพื่อประสานการรบได้ทันที เครื่องบินยังสามารถรับการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ ทำให้ยืดเวลาปฏิบัติการต่อเนื่องหลายชั่วโมง
ตั้งแต่เข้าประจำการในปี 1977 เซนทรีมีบทบาทสำคัญในปฏิบัติการจริง เช่น สงครามอ่าว, สงครามอิรักและอัฟกานิสถาน รวมถึงภารกิจเฝ้าระวังน่านฟ้าในยุโรปหลังปี 2022 เมื่อความตึงเครียดกับรัสเซียเพิ่มขึ้น กองทัพชาติเนโทซึ่งมีฝูงบิน E-3A จำนวน 14 ลำที่ฐานบินไกเลินเคียร์เชิน ประเทศเยอรมนี ยังคงใช้ E-3 บินลาดตระเวนประจำวัน
แม้จะปฏิบัติการมานานกว่า 40 ปี แต่ E-3 ได้รับการปรับปรุงหลายครั้ง มีการอัปเกรดระบบคอมพิวเตอร์ภารกิจและระบบเดต้าลิงก์ เพื่อรองรับสงครามเครือข่ายยุคใหม่ อย่างไรก็ตาม กองทัพอากาศสหรัฐได้เริ่มโครงการจัดหา Boeing E-7 Wedgetail ในปี 2024 เพื่อทดแทน E-3 ที่ใกล้ปลดประจำการแล้ว ขณะที่ NATO วางแผนทดแทนในช่วงทศวรรษ 2030
อำเภอบางไทร

บางไทร เป็นอำเภอหนึ่งในสิบหกอำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบางไทรตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด ค่อนไปทางตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติศาสตร์.
อำเภอบางไทร เดิมชื่อ อำเภอเสนาน้อย ต่อมาเปลี่ยนเป็น อำเภอราชคราม ในปี 2460 ต่อมาเปลี่ยนเป็น อำเภอบางไทร ในปี 2482
ส่วนนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบางไทรแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 23 ตำบล 136 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบางไทรประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
ศาสนสถาน.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ปลากะพงแดง

ปลากะพงแดง เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งที่อยู่ในสกุล "Lutjanus" ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae) 
คำว่า "Latjanus" รวมถึง Lutjanidae ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์ด้วย มาจากคำว่า "ikan lutjan" (อีกันลุตจัน) ซึ่งเป็นชื่อเรียกปลาจำพวกนี้ในภาษามลายู
ปลากะพงแดงเป็นปลากินเนื้อ อาศัยอยู่ในทะเลหรือมหาสมุทรในเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั้งในมหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรอินเดีย และมหาสมุทรแอตแลนติก บางชนิดอาจปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ และมีอยู่สองชนิดที่พบได้เฉพาะในน้ำจืดและน้ำกร่อยเท่านั้น
การจำแนก.
จำแนกออกได้เป็น 73 ชนิด
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการเป็นตำแหน่งในรัฐบาลของบางประเทศที่รับผิดชอบในการจัดการเรื่องการศึกษา ในกรณีที่ทราบ หน่วยงานของรัฐ กระทรวง หรือหน่วยงานที่พัฒนานโยบายและให้บริการที่เกี่ยวข้องกับกีฬาจะถูกระบุไว้ กำกับดูแลและรับผิดชอบรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงดังกล่าวแห่งแรกที่ถือเป็นคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ  ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1773 (พ.ศ. 2316) ในเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย
โฟตอน

โฟตอน  หรือ อนุภาคของแสง เป็นการพิจารณาแสงในลักษณะของอนุภาค เนื่องจากในทางฟิสิกส์นั้น คลื่นสามารถประพฤติตัวเหมือนอนุภาคเมื่ออยู่ในสภาวะใดสภาวะหนึ่ง ซึ่งในทางตรงกันข้ามอนุภาคก็แสดงสมบัติของคลื่นได้เช่นกัน เรียกว่าเป็นคุณสมบัติทวิภาคคลื่น–อนุภาค ดังนั้นเมื่อพิจารณาแสงหรือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในลักษณะอนุภาค อนุภาคนั้นถูกเรียกว่า โฟตอน 
ทั้งนี้การพิจารณาดังกล่าวเกิดจากการศึกษาปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่โลหะปลดปล่อยอิเล็กตรอนออกมาเมื่อถูกฉายด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อย่างเช่น รังสีเอกซ์ (X-ray) อิเล็กตรอนที่ถูกปล่อยออกมาถูกเรียกว่า "โฟโตอิเล็กตรอน" (photoelectron) ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "ปรากฏการณ์แฮทซ์" ตามชื่อของผู้ค้นพบ คือ ไฮน์ริช แฮทซ์ 
โฟตอนมีปฏิยานุภาค คือ ปฏิโฟตอน  ซึ่งมีสปินเหมือนอนุภาคต้นแบบทุกประการ โฟตอนจึงเป็นปฏิยานุภาคของตัวมันเอง
คุณสมบัติทางกายภาพ.
โฟตอนปราศจากมวล ไม่มีประจุไฟฟ้า และเสถียร โฟตอนมีสถานะโพลาไรซ์ที่เป็นไปได้สองสถานะและอธิบายได้โดยตัวแปรที่มีความต่อเนื่องสามตัว: เป็นส่วนประกอบของเวกเตอร์คลื่นซึ่งกำหนดความยาวคลื่น λ และทิศทางของการแพร่กระจายของมัน โฟตอนคือเกจโบซอนเป็นอนุภาคสื่อแรงของแรงแม่เหล็กไฟฟ้า และดังนั้นเลขควอนตัมอื่น ๆ ทั้งหมดของโฟตอน เช่นจำนวนเลปตอน (lepton number), จำนวนแบริออน (baryon number) และจำนวนเฟลเวอร์ควอนตัม (flavour quantum numbers) จึงเป็นศูนย์
โฟตอนจะถูกปลดปล่อยออกมาในกระบวนการทางธรรมชาติมากมาย
เคลเบรอส

เคลเบรอส (; โรมาจิ: "Keruberosu") หรือ เคโระจัง (; โรมาจิ: "Kero-chan") เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ พากย์เสียงโดยอายะ ฮิซาคาวะ (ร่างเคโระจัง) และมาซายะ โอโนซากะ (ร่างเคลเบรอส)
ความหมายของชื่อ.
"เคลเบรอส" มีที่มาจากเซอร์เบอรัส สุนัขสามหัว สัตว์ในเทพปกรณัมกรีก ส่วน "เคโระ" ในภาษาญี่ปุ่นอ่านออกเสียงว่า "เค-โระ" (keh-ro) ส่วนในเรื่องซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ ภาคภาษาอังกฤษ (Cardcaptors) ชื่อของเขาถูกออกเสียงว่า "คี-โระ" (kee-ro) ซึ่งออกเสียงคล้ายกับคำว่า ซีโร (zero)
ในหนังสือการ์ตูนเล่มเก่า ๆ ที่จัดจำหน่ายโดย โตเกียวป๊อป (TOKYOPOP) ชื่อของเขาถูกเขียนออกมาให้อ่านว่า "เคโรเบรอส" (Keroberos) ซึ่งต่อมาภายหลังได้ถูกเปลี่ยนมาเป็น "เคลเบรอส" ตามคำขอของทีมงานแคลมป์ 
ประวัติตามท้องเรื่อง.
เคลเบรอส หนึ่งในสองสัตว์อสูรที่โคลว์รีดสร้างขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่ดูแลโคลว์การ์ดทั้งหมด เขาแอบเผลอหลับไปตอนที่ซากุระมาพบเปิดสมุดโคลว์การ์ดออกเป็นผลให้การ์ดที่อยู่ในนั้นกระจัดกระจายไปทั่ว (ในหนังสือการ์ตูนนั้นโคลว์การ์ดได้หายไปจากสมุดก่อนหน้าที่ซากุระจะมาเปิดออก)หน้าที่อีกหน้าที่หนึ่งของเคลเบรอสนั้นคือคอยคัดเลือกบุคคลที่มีพลังเวทมนตร์เพื่อที่จะมาเป็นเจ้าของโคลว์การ์ดคนใหม่หลังจากที่โคลว์ได้ตายลงไป
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 49

คณะรัฐมนตรีคณะที่ 49 (10 มิถุนายน พ.ศ. 2535 - 23 กันยายน พ.ศ. 2535)
นายอานันท์ ปันยารชุน เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายอาทิตย์ อุไรรัตน์ ประธานรัฐสภาเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ และในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
สิ้นสุดคณะรัฐมนตรี 13 กันยายน พ.ศ. 2535 พ้นจากตำแหน่ง ไปตามวาระ
บรูซ โครบเบอลาร์

บรูซ ดาฟิด โครบเบอลาร์  เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวซิมบับเวที่เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู โดยโดดเด่นที่สุดคือการเล่นให้กับลิเวอร์พูลระหว่างปี ค.ศ. 1981 ถึง ค.ศ. 1994 และทีมชาติซิมบับเว เขาเป็นที่จดจำจากความสามารถด้านยิมนาสติก ความมั่นใจที่ไร้เทียมทาน และสไตล์การเล่นที่แปลกแหวกแนวและสีสัน รวมถึงความสามารถในการวิ่งของเขา ซึ่งทำให้บรรดานักวิจารณ์เปรียบเทียบเขาในฐานะ sweeper-keeper ในยุคปัจจุบัน
คณะรัฐมนตรีสยาม คณะที่ 7

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 7 ของไทย (9 สิงหาคม พ.ศ. 2480 - 21 ธันวาคม พ.ศ. 2480)
นายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ ลงวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2480
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ประกอบด้วย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) และนายพลเอก เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน (อุ่น อินทรโยธิน) เป็นผู้ลงนามในประกาศ
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) ประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2480 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีดังนี้
       คณะราษฎร
การแถลงนโยบายของรัฐบาล.
คณะรัฐมนตรี คณะนี้ ได้แถลงนโยบายต่อ สภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2480
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุด เพราะเหตุที่สภาผู้แทนราษฎรที่ให้ความไว้วางใจแก่คณะรัฐมนตรีชุดนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2480 คณะรัฐมนตรีจึงต้องออกจากตำแหน่ง
ไฟลัมย่อย

ไฟลัมย่อย  เป็นขั้นอนุกรมวิธานขั้นหนึ่งในการจำแนกสัตว์ในทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งอยู่ระหว่าง ไฟลัม (phylum) และ ชั้นใหญ่ (superclass) ไฟลัมย่อยเทียบเท่ากับ ส่วนย่อย (subdivision) ในพืชและฟังไจ
ไฟลัมบางประเภทเท่านั้นที่มีไฟลัมย่อย ดังตัวอย่างต่อไปนี้
อำเภอเวียงเก่า

เวียงเก่า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น มีพื้นที่บางส่วนอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติภูเวียง ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์ชนิดใหม่ของโลก ไดแก่ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส, ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน, สยามโมซอรัส สุธีธรนี และกินรีไมมัส ทำให้อำเภอเวียงเก่าเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญในการขุดหาและค้นคว้าซากบรรพชีวินต่าง ๆ ตลอดมา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเวียงเก่าตั้งอยู่บริเวณที่ราบหุบเขาในทิวเขาภูเวียง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอเวียงเก่าเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอภูเวียง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอเวียงเก่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2549 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ถือเป็นกิ่งอำเภอล่าสุดเป็นอันดับที่ 81 ของประเทศในขณะนั้น และในปีต่อมาก็ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงเก่า ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเวียงเก่ามีเขตการปกครองรวม 3 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 36 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเวียงเก่าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
ณฐนนท ทวีสิน

คุณหญิง ณฐนนท ทวีสิน (เกิด
25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489) อดีตปลัดกรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
ณฐนนท เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระดับปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแคนซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา สำเร็จปริญญาบัตรหลักสูตรการป้องกันราชาอาณาจักร รุ่นที่ 39 จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร และประกาศนียบัตรชั้นสูง หลักสูตรการบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน สถาบันพระปกเกล้า พ.ศ. 2544-2545
การทำงาน.
ณฐนนท รับราชการเป็นข้าราชการกรุงเทพมหานคร เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ได้แก่ ผู้อำนวยการกองกลาง ผู้อำนวยการกองงบประมาณ ผู้อำนวยการสำนักรักษาความสะอาด ผู้อำนวยการสำนักพัฒนาชุมชน ผู้อำนวยการสำนักนโยบายและแผนกรุงเทพมหานคร รองปลัดกรุงเทพมหานคร และตำแหน่งสุดท้าย คือ ปลัดกรุงเทพมหานคร
ในระหว่างรับราชการ ได้เป็นผู้ริเริ่มเปลี่ยนแปลงระบบงบประมาณ จากงบประมาณแบบแสดงรายงาน มาเป็นงบประมาณแบบแผนงานและวิเคราะห์งบประมาณอย่างเป็นระบบ และนำระบบคอมพิวเตอร์มาใช้ในการบริหารและติดตามงบประมาณของกรุงเทพมหานคร
ในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ได้มีคำสั่งกรุงเทพมหานคร ที่ 5313/2551 เรื่องลงโทษปลดคุณหญิงณัษฐนนท ทวีสิน อดีตปลัดกรุงเทพมหานคร พ้นจากตำแหน่งปลัดกรุงเทพมหานคร 
ต่อมาในวันที่ ในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาเพิกถอนคำสั่งกรุงเทพมหานคร ที่ 5313/2551 ลงวันที่ 29 ธ.ค. 2551 เรื่องลงโทษปลดคุณหญิงณัษฐนนท ทวีสิน อดีตปลัดกรุงเทพมหานคร พ้นจากตำแหน่งปลัดกรุงเทพมหานคร และเพิกถอนมติคณะกรรมการข้าราชการกรุงเทพมหานคร (ก.ก.) เมื่อวันที่ 27 พ.ค. 2552 วันที่ 24 มิ.ย. 2552 และวันที่ 17 ก.ย. 2552 ที่วินิจฉัยยกอุทธรณ์คำสั่งกรุงเทพมหานคร ที่ 5313/2551 และเพิกถอนคำสั่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 16 ส.ค. 2553 โดยให้มีผลย้อนหลังนับแต่วันที่มีคำสั่งหรือมติดังกล่าว
คณะรัฐมนตรีสยาม คณะที่ 8

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 8 ของไทย (21 ธันวาคม พ.ศ. 2480 - 16 ธันวาคม พ.ศ. 2481)
นายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการลงวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2480
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ประกอบด้วย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) และ นายพลเอก เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน (อุ่น อินทรโยธิน) ลงนามในประกาศ
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) ประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
ในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2480 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีดังนี้
       คณะราษฎร
การแถลงนโยบายของรัฐบาล.
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2480 และได้รับความไว้วางใจจากสภาในวันเดียวกัน
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลงเพราะเหตุที่สภาผู้แทนราษฎรที่ให้ความไว้วางใจแก่คณะรัฐมนตรีได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2481 โดยพระราชกฤษฎีกายุบสภาผู้แทนราษฎร คณะรัฐมนตรีนี้รักษาการไปจนถึงวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2481 อันเป็นวันที่ตั้งนายกรัฐมนตรีใหม่ตามรัฐธรรมนูญ
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 12

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 12 ของไทย (31 สิงหาคม 2488 - 17 กันยายน 2488)
นายทวี บุณยเกตุ เป็นนายกรัฐมนตรี ตามประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2488 โดยมีนายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้ลงนามในประกาศพระบรมราชโองการ
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
มีพระบรมราชโองการ ประกาศตั้งและแต่งตั้งรัฐมนตรี ลงวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2488
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่นายกรัฐมนตรีพร้อมทั้งคณะได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 17 กันยายน 2488 โดยอ้างเหตุว่า ได้พิจารณาเห็นว่าภารกิจอันเร่งด่วนที่คณะรัฐมนตรีคณะนี้พึงปฏิบัติได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว ต่อไปนี้ก็ปัญหาการเมืองและการทำความเข้าใจอันดีกับฝ่ายสหประชาชาติ จึงควรเปิดโอกาสให้ผู้ที่เหมาะสมได้เข้ามาบริหารราชการสืบแทนต่อไป
ซอ (การร้อง)

ซอ คือลำนำที่ขับร้องด้วยทำนองไพเราะ โดยมีซอเป็นเครื่องดนตรีที่ให้ทำนอง ซอจะต้องขับร้องด้วยถ้อยคำที่สัมผัสคล้องจองกัน ตามท่วงทำนองของเพลงซอ นั้น ๆ ซอแต่ละทำนองนั้นจะส่งคำสัมผัสและคำรับสัมผัสที่ไม่เหมือนกัน “คำซอ” หรือบทขับร้องซอนั้น จะไม่ส่งสัมผัสเหมือนบทค่าวหรือบทกวีเลย แต่จะสัมผัสโยงถ้อยคำ ในทำนองแต่ละเพลงนั้นโดยเฉพาะเท่านั้น
ทำนองซอมีอยู่ด้วยกันหลายทำนอง แต่ก็ไม่มีประวัติที่ทราบแน่ชัด ที่เกี่ยวกับผู้แต่งทำนองซอนั้น ๆ นอกจากจะให้ชื่อทำนองซอนั้นตามสถานที่ อันเป็นที่มาของทำนองซอนั้น ๆ เอาไว้ เช่นทำนองตั้งเชียงใหม่ ทำนองเชียงแสน ทำนองล่องน่านลำปาง ล่องน่านปั่นฝ้าย ซอพม่า ซอเงี้ยว ซออื่อ ซอจะปุ ซอละม้าย และ ซอพระลอเป็นต้น
คำศัพท์เฉพาะ.
ซอ"การจะซอนั้นต้องประกอบไปด้วย จั้งซอ คู้ถ้อง จั้งปี่-จั้งซึง ผาม
ผู้บรรเลง.
ผู้ที่ขับร้องซอนั้นเรียกกันว่า “จั้งซอ” และผู้เป่าปี่ที่ให้ทำนองนั้นเรียกว่า “จั้งปี่” ซึ่งปี่ที่ใช้นำมาบรรเลงนั้น นิยมใช้ปี่ 5 เล่ม (เลา) ครั้นต่อมาจั้งปี่มีงานมาก จึงได้แยกย้ายไปเป่าปี่ให้กับจั้งซอคู่อื่น ๆ ปี่ก็ลดลง 1 เล่ม เหลือเป็นปี่จุม 4 ประกอบด้วย ปี่แม่ ปี่กลาง ปี่ก้อย ปี่เล็ก
“จุม” หมายถึงชุด หรือหมู่นั้นเอง และในสมัยปัจจุบันนี้ จั้งปี่รุ่นเก่าค่อยหมดไปจากล้านนา วงปี่ซอจึงเหลือเพียง จุม 3 เท่านั้น และได้มีซึงเข้ามาบรรเลงร่วม ประมาณ 10 กว่าปีมานี้เอง เป็นที่น่าสังเกตว่า ซอที่ใช้ปี่นั้น จะมีเพียงเฉพาะในจังหวัด เชียงราย เชียงใหม่ เท่านั้น ซอทาง แพร่ น่าน จะใช้ซึงกับสล้อ เรียกว่าซอล่องน่าน
“จั้ง” ถ้าจะแปลเป็นความหมายภาษาไทยนั้นคือ “นัก” นั้นเอง เช่น นักร้อง นักดนตรี แต่ภาษาไทยถิ่นเหนือจะเรียกว่า จั้งซอ จั้งปี่ จั้งแต้ม จั้งซึง ก็คือผู้ที่มีความสามารถในทางนั้น ๆ
ความเป็นมาของจั้งซอและซอถ้อง.
“คู่ถ้อง” คำว่าถองนั้นหมายถึง การตอบโต้ ถามไถ่ หรือสนทนาแลกเปลี่ยนคำพูดกันระหว่างชายหญิง ส่วน“จั้งซอ” คือผู้ที่มีความชำนาญในการขับซอ 
ธรรมเนียมของคนล้านนานั้น หากว่าเป็นลูกผู้หญิง เมื่อลูกหลานเรียนจบชั้นประถม เมื่อไม่ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้านหรือดูแลน้อง ๆ แล้ว พ่อแม่ก็อาจจะนำไปฝากฝังกับครูซอที่ชอบพอกัน เพื่อให้ลูกหลานของตนเองนั้นร่ำเรียนวิชาซอ ผู้จะเป็นจั้งซอ จะต้องไปเรียนวิชาซอที่เรียกกันว่า “ไปตั้งขันเฮียนซอ” จากจั้งซอที่มีชื่อเสียง หรือจั้งซอที่ตนเองนิยมชมชอบนั้นเอง โดยมากในสมัยก่อนจำต้องไปอาศัยอยู่กับครูซอเสียเลย ไปปรนนิบัติวัฏฐาก ตั้งแต่ ตักน้ำ ซักผ้า ถูเรือน หุงข้าว ทำอาหาร ตามประเพณีอันเป็นธรรมเนียมระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์ เมื่ออาจารย์ถ่ายทอดวิชาให้ ก็จะต้องหมั่นฝึกฝนท่องจำ และเมื่อพอมีความสามารถในเชิงซอบ้างพอสมควร ก็จะต้องติดตามครูไปทุกหนทุกแห่งที่ครูไปลงผามซอ ซึ้งจะต้องคอยไปดูลีลาท่าทางของครู เพื่อที่จะได้นำมาใช้กับตนเองเมื่อยามที่เจนจบวิชาซอ และออกผามในโอกาสต่อไป อีกทั้งการที่ได้ออกไปสัมผัสผามซอนั้น ช่วยให้เกิดความเคยชินจะได้ไม่เกิดความประหม่าเมื่ออกผามใหม่ ๆ
ปลิง

ปลิง จัดอยู่ในไฟลัมแอนเนลิดา ลักษณะลำตัวเป็นข้อปล้องและยืดหยุ่น ชอบอยู่ในน้ำนิ่งตามหนอง และอยู่ตามพื้นที่ชื้นแฉะเช่นบริเวณป่าดงดิบเขตร้อน ดำรงชีพโดยการดูดเลือดสัตว์อื่น รวมทั้งเลือดมนุษย์อีกด้วย
การดำรงชีวิต.
ปลิงดำรงชีวิตด้วยการดูดเลือดจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม, สัตว์เลื้อยคลาน และ ปลาบางชนิดเป็นอาหาร และเนื่องจากไม่มีดวงตาจึงอาศัยการจับแรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนไหวของเหยื่อด้วยแรงสั่นสะเทือนในน้ำ มันจะคอยชูตัวอยู่ตามพื้นดินหรือไต่ขึ้นไปบนกิ่งไม้ มีสัมผัสที่ไวต่อกลิ่นและอุณหภูมิ เมื่อเหยื่อเข้าใกล้มันจะใช้อวัยวะที่เรียกว่าแว่นดูด (Sucker) เกาะเข้ากับตัวเหยื่อ ซึ่งอวัยวะนี้มีทั้งด้านหน้าและด้านท้าย โดยมันจะใช้แว่นท้ายในการยึดเกาะ
เมื่อมันสามารถเกาะผิวเนื้อของเหยื่อแล้วมันจะค่อยๆ ไต่อย่างแผ่วเบาเพื่อหาที่ซ่อนตัว (ในช่วงนี้ใช้เวลาประมาณ 80-90 วินาที ที่เราจะปัดหรือดึงปลิงออกโดยไม่ต้องเสียเลือด) หลังจากนั้นมันจะใช้แว่นหน้าลงบนผิวเนื้อของเหยื่อเพื่อดูดเลือด โดยปลิงจะปล่อยสารชนิดหนึ่งคล้ายกับยาชาและเวลาที่ปลิงดูดเลือดมันจะปล่อยสารออกมา 2 ชนิด ซึ่งได้แก่ สารฮีสตามีน (Histamine) ช่วยกระตุ้นให้หลอดเลือดขยายตัว และสารฮีรูดีน (Hirudin) มีคุณสมบัติต้านทานการแข็งตัวของเลือด (ด้วยเหตุนี้เลือดของเหยื่อจะไหลไม่หยุด)
เมื่อปลิงอิ่มจนมีลักษณะตัวอ้วนบวมแล้ว มันจะปล่อยตัวร่วงลงสู่พื้นดินเอง
การห้ามเลือดหลังจากโดนปลิง.
ใช้ใบสาบเสือ (หญ้าเสือหมอบ) ยาเส้นหรือยาฉุนมาขยี้ปิดบาดแผล
ประโยชน์ทางด้านการแพทย์.
วงการแพทย์สมัยโบราณมีการนำปลิงมาดูดพิษหรือเลือดเสียออกจากร่างกาย ในปัจจุบันแพทย์นำคุณสมบัติของปลิงมาทำให้เส้นเลือดในร่างกายไม่อุดตัน โดยเฉพาะเส้นเลือดหัวใจหรือนำมาช่วยให้เลือดในร่างกายหมุนเวียนได้ดีขึ้น
การแก้ไขหลังจากโดนปลิงกัด ให้ใช้มวนบุหรี่ ปิดที่แผลที่โดนปลิงกัด เพราะมวนบุหรี่มีสารนิโคตินที่ช่วยให้เลือดแข็งตัวสังเกตได้จากผู้ที่สูบบุหรี่จะรู้สึกปวดหัว เพราะสารนิโคตินทำให้ให้เลือดไหลไปเลี้ยงสมองช้า
อำเภอบางปะอิน

บางปะอิน เป็นอำเภอหนึ่งใน 16 อำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภอพระราชวัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน ซึ่งเป็นอำเภอที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ที่มาของชื่อ.
สมัยสมเด็จพระเอกาทศรถ เรือของพระองค์ทรงเรือล่ม จึงขึ้นฝั่งที่บางปะอิน แล้วไปเจอผู้หญิงที่ชื่ออออิน แล้วมีพระโอรสด้วยกัน ต่อมาพระโอรสระหว่างสมเด็จพระเอกาทศรถกับอออิน คือ สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบางปะอินตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบางปะอินแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 18 ตำบล 149 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบางปะอินประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 18 แห่ง ได้แก่
อุทยานแห่งชาติทับลาน

อุทยานแห่งชาติทับลาน เป็นอุทยานแห่งชาติในภาคอีสานและภาคตะวันออก มีพื้นที่ครอบคลุมท้องที่อำเภอปักธงชัย อำเภอวังน้ำเขียว อำเภอครบุรี อำเภอเสิงสาง จังหวัดนครราชสีมา และอำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี สภาพป่ามีความอุดมสมบูรณ์และมีป่าลานซึ่งหาดูได้ยากที่มีเฉพาะบางท้องที่เท่านั้น มีต้นลานขึ้นตามธรรมชาติ เป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำลำธารต่าง ๆ และมีธรรมชาติที่สวยงาม เช่น หุบผา หน้าผา น้ำตก นับว่าเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีพื้นที่มากเป็นอันดับสองของประเทศไทย รองจากอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ อุทยานแห่งชาติทับลาน อุทยานแห่งชาติปางสีดา อุทยานแห่งชาติตาพระยา และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดงใหญ่เป็นแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติโดยใช้ชื่อว่า "กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่"
อุทยานแห่งชาติทับลานได้รับรางวัลอุทยานแห่งชาติสีเขียว (Green National Parks) ระดับทอง (ดีเยี่ยม) ประจำปี 2563
ลักษณะภูมิประเทศ.
อุทยานแห่งชาติทับลานเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่ในเขตทิวเขาพนมดงรัก สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปประกอบด้วยภูเขาใหญ่น้อยสลับซับซ้อนต่อเนื่องกันเป็นบริเวณกว้างขวาง โดยมีเขาที่สำคัญหลายลูก เช่น เขาละมั่ง เขาภูสามง่าม เขาภูสูง เขาใหญ่ เขาวง เขาสลัดได เขาทิดสี เขาไม้ปล้อง เขาทับเจ็ก และเขาด่านงิ้ว ซึ่งยอดเขาละมั่งเป็นยอดเขาที่สูงสุด มีระดับความสูงประมาณ 992 เมตรจากระดับน้ำทะเล เป็นทิวเขายาวต่อเนื่องกันทำให้มีหุบเขาตามธรรมชาติ เหว และน้ำตก เป็นแหล่งกำเนิดของต้นน้ำหลายสาย เช่น ห้วยขมิ้น ห้วยปลาก้าง ห้วยคำแช ห้วยคำขี้แรด ห้วยมูลสามง่าม ห้วยภูหอม ห้วยกระทิง ห้วยลำเลย ห้วยกุดตาสี ห้วยลำดวน เป็นต้น ลำห้วยแต่ละสายไหลรวมกันเป็นแม่น้ำมูล ส่วนลำห้วยสวนน้ำหอม ห้วยหินยาว ห้วยชมพู ห้วยสาลิกา ห้วยวังมืด ห้วยลำไยใหญ่ ฯลฯ ลำห้วยเหล่านี้จะไหลรวมกันเป็นแม่น้ำบางปะกง
ลักษณะภูมิอากาศ.
อุทยานแห่งชาติทับลาน
สำหรับอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 26.7 องศาเซลเซียส
พืชพรรณและสัตว์ป่า.
อุทยานแห่งชาติทับลานมีสังคมพืชที่จัดเป็นป่าลุ่มต่ำที่มีความสมบูรณ์มาก จัดเป็นสังคมพืชที่มีการซ้อนทับกันของลักษระทางนิเวศของป่าภาคกลางและป่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีความหลากหลายของชนิดพันธุ์ไม้และสัตว์ป่าชุกชุม
นอกจากนี้ อุทยานแห่งชาติทับลานยังมีป่าอีกชนิดหนึ่งซึ่งถือเป็นประเภทป่าผลัดใบ ป่าชนิดนี้เรียกว่า "ป่าลาน" สภาพจะเป็นป่าโปร่ง มีลานขึ้นอย่างหนาแน่นทั่วพื้นที่ ป่าลานนี้มีเนื้อที่ 200 ไร่ บริเวณที่ราบบนเขาละมั่ง ด้านตำบลบุพราหมณ์ อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี ไม้ลานเป็นพืชในตระกูลปาล์ม (Palmae) บริเวณป่าลานและป่ารุ่นเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าที่สามารถปรับตัวอยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้แก่ กระรอก หนู กระต่ายป่า พังพอน เก้ง กวางป่า เหยี่ยวขาว นกคุ่มอกลาย กิ้งก่าหัวแดง ตุ๊กแกบ้าน กิ้งก่าหางยาว อึ่งอ่างบ้าน และคางคกเป็นต้น
ต้นลานเมื่ออายุได้ประมาณ 60 ปี จะมีต้นสูงใหญ่ราว 10 เมตร และจะออกดอกเพียงครั้งเดียวในชีวิต หลังจากนั้นต้นลานจะตายลง และให้เมล็ดที่ร่วงลงมาขึ้นเป็นต้นใหม่แทน โดยเมื่อช่วงเดือนสิงหาคม–กันยายน พ.ศ. 2552 ต้นลานได้ออกดอกเป็นจำนวนมากกว่าปีอื่น เชื่อว่าอีกหลายปีจึงจะพบเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้อีก
บริเวณเขาหินปูน ถ้ำ หน้าผา ซึ่งได้แก่บริเวณเขาละมั่ง เขาวง และภูสามง่าม เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและที่กำบังภัยของสัตว์ป่าบางชนิด เช่น เลียงผา เม่นหางพวง ค้างคาว บริเวณแหล่งน้ำ ห้วย ลำธาร เป็นย่านที่อาศัยของสัตว์ป่าบางชนิด ได้แก่ งูปลิง กบหงอน เขียดอ่องเล็ก นกยางไฟธรรมดา นกยางเขียว นกกระเต็นน้อยธรรมดา นกกระเต็นใหญ่ธรรมดา และนกกระเต็นลาย ปลาน้ำจืดที่พบ เช่น ปลาชะโอน ปลาดุกเนื้อเลน ปลากระสง ปลาดัก ปลากระทิงดำ