pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดบางประจันต์

วัดบางประจันต์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองในตำบลลาดใหญ่ อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดบางประจันต์เป็นวัดโบราณไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง สันนิษฐานว่า เป็นวัดที่สร้างขึ้นปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา หรือ ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ จากหลักฐานของถาวรวัตถุที่สร้างมาพร้อมกับวัด อาทิ อุโบสถ พระพุทธรูปโบราณ นามว่า "หลวงพ่อไตร" ผู้สร้างคงจะร่ำรวยมาก หรือเป็นเศรษฐี จึงได้บริจาคที่ดินให้ไว้ถึง 90 ไร่ แต่น้ำเซาะที่ดินพังไปเหลือ 89 ไร่เศษ เข้าใจว่าผู้ถวายคงเป็นคนร่ำรวยมากไม่มีบุตรธิดา จึงมอบที่ดินให้วัดและให้ญาติอยู่อาศัย ที่ได้ชื่อนี้เพราะวัดตั้งอยู่ริมคลองและชาวบ้านร่วมกันสร้าง ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 1906 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2310
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างมาพร้อมกับสร้างวัดกุฎิบางหลังสร้างมาพร้อมกับอุโบสถ ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง วิหารภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อไตร" พระพุทธรูปโบราณปางอุ้มบาตรหล่อด้วยทองเหลือง และทองอื่น ๆ ผสม สูง 3 ศอกเศษ และพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปโบราณคู่มากับวัดหล่อด้วยโลหะ
วัดอมรวดี

วัดอมรวดี [อัม-มะ-ระ-วะ-ดี] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 
วัดอมรวดี เดิมชื่อ วัดลำหม้อแกง (สมัยโบราณมีปลาชุมมาก) จากนั้นได้ร้างไป ต่อมาหลวงพ่อมา เป็นผู้สร้างขึ้นใหม่ตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2445 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ได้รับการบูรณะซ่อมแซม และก่อสร้างสาสนวัตถุโดยเจ้าอาวาสรูปต่อ ๆ มา สมัยพระอธิการชดเป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างกุฏิ 7 หลัง ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอฉัน ศาลาท่าน้ำ ถนนอิฐ สร้างโบสถ์และพระประธาน สมัยพระอธิการเปีย เป็นเจ้าอาวาสได้สร้างกุฏิ 9 ห้อง เพิ่มอีก 1 หลัง ซ่อมแซมกุฏิที่ชำรุด และเปลี่ยนหลังคาเป็นหลังคากระเบื้องทั้งหมด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2560
ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปหล่อ ปางมารวิชัย พระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย องค์เล็ก ๆ พระพักตร์งามมาก ศิลปะสุโขทัย เป็นของเก่าคู่มากับวัด นามว่า "หลวงพ่อประเสริฐ" ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ เป็นองค์จำลอง เพราะองค์จริงได้สูญหายไปแล้วจากการโจรกรรม
วัดราษฎร์ศรัทธาราม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดราษฎร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินของวัดทั้งหมด จำนวน 54 ไร่ 1 งาน 47 ตารางวา เป็นที่ตั้งวัด จำนวน 21 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 33 ไร่ 29 ตารางวา สภาพของวัดเป็นที่ราบลุ่มสภาพแวดล้อมมีลำคลอง คันคูน้ำรอบบริเวณวัดทั้ง 3 ด้าน อีกด้านหนึ่งติดกับถนน
เดิมวัดราษฎร์ศรัทธาราม เป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 ปีขาล ร.ศ. 109 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามคำบอกเล่าของผู้เฒ่าว่า เดิมเป็นที่ของตาเสือได้ยกให้สร้างวัด ได้ขอตั้งนามวัดว่า "วัดราษฎร์ศรัทธาราม" เรียกกันมาจนทุกวันนี้ วัดราษฎร์ศรัทธารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2441 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 30 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2442
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 70 นิ้ว พระพุทธโสธรจำลอง พ.ศ. 2494 รอยพระพุทธบาทจำลอง พ.ศ. 2494 พระศรีอริยเมตไตรย พระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และพระศรีศาสดา
มุขมนตรีแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์

มุขมนตรีแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์  เป็นผู้นำฝ่ายบริหารในรัฐบาลแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ โดยได้รับการแต่งตั้งวาระละ 5 ปี พร้อมกับรัฐมนตรีอีก 4 ตำแหน่ง และรัฐมนตรีช่วยอีก 3 ตำแหน่ง นอกเหนือจากความรับผิดชอบในฝ่ายบริหาร มุขมนตรียังมีหน้าที่เป็นประธานคณะกรรมาธิการประชาคมร่วมแห่งบรัสเซลส์ (Common Community Commission of Brussels)
ตำแหน่งมุขมนตรีแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์มิใช่ตำแหน่งเดียวกันกับผู้ว่าราชการเขตนครหลวงบรัสเซลส์หรือนายกเทศมนตรีนครบรัสเซลส์ซึ่งโดยฐานะเป็นเพียงเทศบาลในกำกับของแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์
ตำแหน่งมุขมนตรีจะไม่ได้ถูกนับรวมในสัดส่วนรัฐมนตรีผู้พูดภาษาฝรั่งเศสต่อผู้พูดภาษาดัตช์ แต่ในทางปฏิบัติแล้วมุขมนตรีจนถึงปัจจุบันล้วนเป็นผู้พูดภาษาฝรั่งเศส (และสามารถใช้ภาษาดัตช์ได้ดีอีกด้วย)
รัฐบาลประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมัน

รัฐบาลประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมัน  เป็นฝ่ายบริหารของประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมันแห่งเบลเยียม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดลีแยฌติดกับพรมแดนประเทศเยอรมนี โดยมีสมาชิกรัฐบาลมาจากการแต่งตั้งของสภาประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมัน ประกอบด้วยมุขมนตรี 1 ตำแหน่ง และรัฐมนตรีอีก 3 ตำแหน่ง โดยมีอ็อลลิเวอร์ พาช เป็นมุขมนตรีคนปัจจุบัน
วัดโพธิ์นิ่มรัตตาราม

วัดโพธิ์นิ่มรัตตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 14 ไร่เศษ หน้าวัดมีคลองชลประทานและถนนเปรมประชากรตัดผ่าน
วัดคลองขุด หรือ วัดโพธิ์นิ่มรัตตาราม เรียกชื่อวัดคลองขุดตามคลองที่ขุด จากหลักฐานที่ได้จากแผนกศึกษาธิการอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานีทำให้ทราบว่า วัดคลองขุดได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2360 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาวัดได้ขาดการทำนุบำรุงมีสภาพเป็นวัดร้างอยู่เป็นเวลานาน ต่อมา พ.ศ. 2492 ขุนพหิเขตและคุณแม่โฉม โพธิ์นิ่มแดงได้ถวายบ้านทรงไทยมาสร้างเป็นกุฏิวัด 6 ห้องและสร้างเสนาสนะอื่น ๆ พร้อมกับนิมนต์พระมาอยู่จำพรรษาเป็นเจ้าอาวาส 
พ.ศ. 2497 มีการสร้างอุโบสถด้วยไม้เป็นการชั่วคราวและได้สร้างใหม่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2508 ปัจจุบันยังรักษาไว้แต่ไม่อาจใช้ทำสังฆกรรมได้แล้ว เมื่อ พ.ศ. 2537 คุณแม่แหวว โพธิ์นิ่มแดงพร้อมบุตร ธิดาและญาตมิตรรับเป็นเจ้าภาพสร้างอุโบสถขึ้นใหม่แทนอุโบสถหลังเดิม จากนั้นได้สร้างพระประธานและเสนาสนะต่างมากมาย อุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารคอนกรีตยกพื้นสูงชั้นล่างเป็นที่เก็บสิ่งของเครื่องใช้ มีราวบันไดนาค หลังคาโบถส์มุงกระเบื้องซ้อน 3 ชั้น มีชั้นลดด้านละ 2 ตัดมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์หน้าบรรณเป็นตราสัญลักษณ์ ฉลองสิริราชสมบัติ 60 ปี ซุ้มประตูหน้าต่างทรงมงกุฎ พระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีพระโมคคัลลานะ พระสารีบุตรอยู่ซ้ายขวา บานประตูและหน้าต่างแกะสลักไม้เป็นเทพทวารบาน วัดคลองขุดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2541
เสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ มณฑปหลวงพ่อจันทน์ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อจันทน์ พระพุทธรูปปางห้ามญาติที่อาราธนามาจากวัดไก่เตี้ย รอยพระพุทธบาทจำลอง เบื้องหน้ามีรูปปั้นอดีตท่านเจ้าอาวาส
ตำบลริมใต้

ริมใต้ เป็นตำบลในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของอำเภอแม่ริม มีพื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลแม่ริม เป็นพื้นที่ขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของนครเชียงใหม่
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลริมใต้มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ปี พ.ศ. 2499 นายประเสริฐ กาญจนดุล ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ร่วมกับกำนันตำบลริมใต้ กำนันตำบลแม่สา ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่หมู่ 1 บ้านใหม่, หมู่ 2 บ้านแม่ริม, หมู่ 3 บ้านขอนตาล, หมู่ 4 บ้านต้นตื้นกับบ้านทุ่งหัวช้าง, หมู่ 5 บ้านท่าวัง ของตำบลริมใต้ และหมู่ 1 บ้านดอน ของตำบลแม่สา เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอแม่ริม เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลแม่ริม ในปี พ.ศ. 2500 และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลแม่ริมได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ด้วยผลของกฎหมาย
ปี พ.ศ. 2545 เขตสภาตำบลริมใต้มีพื้นที่ 2 หมู่บ้าน ประชากร 2,709 คน และมี 144 ครัวเรือน บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลแม่ริม โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมสภาตำบลริมใต้เข้ากับเทศบาลตำบลแม่ริม ในปี พ.ศ. 2546 ทำให้ตำบลริมใต้อยู่ในเขตเทศบาลตำบลแม่ริมทั้งหมด
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
พื้นที่ตำบลริมใต้ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 8 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 8,334 คน แบ่งเป็นชาย 3,895 คน หญิง 4,439 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 5 ในอำเภอแม่ริม
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
วัดป่าโมกวรวิหาร

วัดป่าโมกวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหารสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาในตำบลป่าโมก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
วัดป่าโมกวรวิหารเป็นวัดเก่าแก่สมัยสุโขทัย เดิมทีเป็นวัดสองวัดที่ตั้งอยู่ติดกัน คือ "วัดชีปะขาว" และ "วัดตลาด" แต่มีเหตุทำให้ต้องรวมเป็นวัดเดียวกันเนื่องจากกระแสน้ำเซาะเข้ามาใกล้พระวิหาร สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 3 จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาราชสงครามจัดการชะลอลากให้ห่างจากแม่น้ำเดิม (สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) ได้เสด็จมาควบคุมการชะลอองค์พระให้พ้นจากกระแสน้ำเซาะตลิ่งพัง และนำองค์พระไปไว้ยังวิหารใหม่ที่วัดตลาด ห่างจากฝั่งแม่น้ำ 168 เมตร แล้วโปรดให้รวมวัดตลาดกับวัดชีปะขาวเป็นวัดเดียวกันและพระราชทานนามว่า วัดป่าโมก เพราะบริเวณนั้นมีต้นโมกมากมาย ในพระราชพงศาวดารกล่าวว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชก่อนจะยกทัพไปรบกับพระมหาอุปราชได้ เสด็จมาชุมนุมพลและถวายสักการะ บูชาพระพุทธไสยาสน์องค์นี้
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได่แก่ พระวิหารพระพุทธไสยาสน์ เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาตอนปลาย มีรูปทรงหลังคาเป็นฐานวิหารอ่อนโค้งรูปสำเภา หลังคาลด 2 ชั้น ต่อด้วยปีกนกด้านละ 2 แถบ มี 9 ห้อง เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 7 บาน ด้านหน้าเจาะเป็นประตู ทางเข้าประตูเขียนลายรดน้ำลายพุ่มทรงข้าวบิณฑ์ก้านแย่งยอด ภายในประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ พระอุโบสถมีขนาด 5 ห้อง หลังคาลดหลั่น 2 ชั้น หน้าพระอุโบสถใต้หน้าบันมีหลังคาคลุมแบบจั่นหับ มีประตูทางเข้า 2 ประตู หน้าต่างด้านละ 3 บาน เขียนลายรดน้ำ มีใบเสมาเป็นของเก่าในสมัยอยุธยาตอนต้นเป็นหินชนวนตั้งอยู่บนฐานดอกบัวและฐานสิงห์ วิหารเขียนมีขนาด 7 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น ใต้หน้าบันด้านหน้าปิดผนังทึบมีเสาแบนหรือเสาอิง 2 ตัน มีหลังคาคลุมลดลงมารองรับด้วยเสา 4 ต้น สันนิษฐานว่าเดิมเป็นตำหนักที่ประทับของพระเจ้าท้ายสระในคราวเสด็จชะลอพระพุทธไสยาสน์ และมณฑป ก่อด้วยอิฐฉาบปูน หน้าบันมีลวดลายปูนปั้นรอบมณฑป ภายในมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทสี่รอยสลักด้วยหิน
วัดท่าสุทธาวาส (จังหวัดอ่างทอง)

วัดท่าสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเสด็จ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
วัดท่าสุทธาวาส ชาวบ้านมักเรียกสั้น ๆ ว่า วัดท่า สร้างขึ้นเป็นวัดมานานไม่มีหลักฐานใดที่จะยืนยันได้ แต่กำหนดเอาว่าประมาณ พ.ศ. 2175 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2200 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 9.40 เมตร ยาว 23.50 เมตร เดิมทีพื้นที่บริเวณนี้เป็นเส้นทาง เดินทัพข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ปัจจุบันสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงรับไว้ในพระอุปถัมภ์ โดยมีการจัดสร้างพลับพลาที่ประทับกลางสระน้ำ ข้างพลับพลาที่ประทับเป็นที่ประดิษฐานของพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ
อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานลงมาว่าให้เขียนเรื่อง "พระมหาชนก" เขียนไว้ที่ฝาผนังบนคอสอง และมีภาพไตรภูมิ ภาพลายรวงข้าว สัญลักษณ์ของจังหวัดอ่างทอง ภาพเรื่องสงครามยุทธหัตถี ภาพเรื่องเมืองอ่างทอง เรื่องตำบลบางเสด็จ และภาพครั้งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระราชโอรส พระราชธิดา เสด็จประทับ ณ พระราชวังบางปะอิน
นอกจากนี้ภายในบริเวณวัดยังเป็นศูนย์ตุ๊กตาชาววัง ซึ่งเป็นโครงการตามพระราชประสงค์ด้วย
ฝน ธนสุนทร

ฝน ธนสุนทร เป็นชื่อการแสดงของ เตือนใจ ศรีสุนทร (เกิด 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น ฝน เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชาวไทย เจ้าของฉายา "เจ้าหญิงลูกทุ่ง" เริ่มต้นเธอเคยร้องเพลงสตริงและลูกกรุงมาก่อน แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงหันมาร้องเพลงลูกทุ่ง พร้อมกับเพลงป๊อปและประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจากผลงานสตูดิโออัลบั้ม "ใจอ่อน" เมื่อปี พ.ศ. 2544 เธอเคยเปลี่ยนการสะกดชื่อจากฝน ธนสุนทร เป็นฝน ธนสุนธร โดยเธอให้เหตุผลว่า ธ.ธงคนนิยม แต่ในปัจจุบันได้กลับมาใช้ ฝน ธนสุนทร เหมือนเดิมตามคำแนะนำของพระอาจารย์
ชีวิตในวัยเด็ก.
ฝน ธนสุนทร เกิดเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ที่ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ในครอบครัวที่ยากจน เป็นบุตรของนายแดง และนางทองเลื่อน ศรีสุนทร บิดาของเธอเป็นคนขับสามล้อ มารดาของเธอนั้นเป็นแม่ค้าหาบเร่ (ปัจจุบันมารดาของเธอได้เสียชีวิตแล้วเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2562) ชีวิตในวัยเด็กนั้นเธอรับจ้างเก็บขยะเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว และลำบากจนกระทั่งเคยขอข้าววัดรับประทานมาแล้วในวัยเด็ก เริ่มศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนมุขมนตรี ต่อมาศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีราชินูทิศ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และปริญญาโท คณะรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยปทุมธานี
วงการบันเทิง.
เธอชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก เคยเป็นนักร้องในเชียร์รำวงและปู่ของเธอก็ฝึกฝนการร้องเพลงให้ เธอเริ่มหารายได้จากการร้องเพลงตั้งแต่ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยเสียงของเธอนั้นเป็นที่ยอมรับในหมู่ผู้ฟังเป็นจำนวนมาก จึงทำให้เธอมีงานขึ้นมาเรื่อย ๆ จากนั้นเธอจึงเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการประกวด "มิสทีนโอเล่" และได้ตำแหน่งมาครอง หลังจากนั้นเธอจึงได้เป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณา "ลูกอมโอเล่" เป็นผลงานในวงการบันเทิงชิ้นแรกของเธอ ต่อมาสมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เธอได้รับเชิญให้ไปบันทึกเทปเพลงที่จัดทำขึ้นเพื่อฉลอง 100 ปีของจังหวัดอุดรธานี โดยเธอได้ร้อง 3 เพลง คือ "กราบเท้าพ่อหลวง", "อุดรฯ มีของดี" และ "3 ส." โดยได้รับค่าจ้างมาถึง 500 บาท และจุดนี้ได้ทำให้ปรีชา อรัญวารี นักจัดรายการวิทยุในสังกัดของชัวร์ออดิโอเห็นแววในการเป็นนักร้องของเธอ และได้ชักนำเธอเข้าสู่การเป็นนักร้องอาชีพเต็มตัว
เธอได้เซ็นสัญญาเป็นเวลา 4 ปี กับเคลฟเวอร์เอนเตอร์เทนเม้นท์ บริษัทในเครือของชัวร์ออดิโอ ที่เน้นทำเพลงสตริงและลูกกรุง ด้วยเหตุที่ทางต้นสังกัดมองว่าหน้าตาของเธอนั้นเหมาะกับแนวนี้มากกว่า โดยมีผลงานเพลงออกมาในแนวสตริงและลูกกรุง 2 ชุด ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 คือ "มุมหนึ่งของหัวใจ" และ "สายฝนแห่งความรัก" แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
เมื่อไม่ประสบความสำเร็จ ทางต้นสังกัดจึงตัดสินใจเปลี่ยนแนวเพลงให้เธอได้ร้องเพลงลูกทุ่งและป๊อปตามแนวที่เธอถนัด โดยให้เริ่มร้องเพลงคู่กับมนต์สิทธิ์ คำสร้อย และเกษม คมสันต์ ในชุด "เกี่ยวก้อย" ซึ่งก็ได้รับความสนใจจากแฟนเพลงมากขึ้น ในที่สุดเธอก็มีผลงานเป็นของตัวเองใน พ.ศ. 2542 กับสตูดิโออัลบั้มชุดแรก "ฮักอ้ายโจงโปง" และประสบความสำเร็จกับผลงานสตูดิโออัลบั้มชุด "ใจอ่อน" หลังจากนั้นเธอก็มีผลงานในวงการเพลงเป็นเรื่อยมา และอยู่ในวงการบันเทิงมาจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 เธอได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 คือ "มิตร ชัยบัญชา มายาชีวิต" โดยเธอรับบทเป็นเพชรา เชาวราษฎร์ คู่กับอครา อมาตยกุล และ พ.ศ. 2551 เธอได้แสดงละครเรื่องดาวจรัสฟ้า ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยรับบทเป็น "ฟ้า" คู่กับทฤษฎี สหวงษ์
ชีวิตส่วนตัว.
เธอคบกับหญิง LGBT นอกวงการกว่า 22 ปีแล้ว
วัดดอยแม่ปั๋ง

วัดดอยแม่ปั๋ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ปั๋ง อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 150 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสุจิณณานุวัตร (พระหนูพิน) ฐุนุตตโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดดอยแม่ปั๋งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 เป็นวัดที่หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ เคยจำพรรษาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 จนถึงมรณภาพในปี พ.ศ. 2528 ภายในวัดที่เกี่ยวข้องกับพระเกจิอาจารย์ชื่อดังท่านนี้ ได้แก่ วิหารไม้ กุฏิหลวงปู่แหวน กุฏิไม้ที่เรียกว่า "โรงย่างกิเลส" หรือ "โรงไฟ" และวิหารที่ประดิษฐานรูปเหมือนหลวงปู่แหวนเท่าองค์จริง
อาคารและเสนาเสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฎิสงฆ์ จำนวน 39 หลัง วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญบุญ พิพิธภัณฑ์มณฑปประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนและอัฐิ รวมทั้งอัฐบริขารของหลวงปู่แหวน พลับพลา ศาลา 9 ห้อง และศาลาจันทโรจน์วงค์ ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูปเนื้อโลหะ และเจดีย์
ฮิโรชิ อันโด

ฮิโรชิ อันโด (เกิดวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1965) เป็นนักเขียนและผู้กำกับชาวญี่ปุ่น มีภาพยนตร์บางส่วนให้เครดิตแก่เธอ เช่น "ซาราบะโกกูโดะ เดดบีต", "บลู", "โคโกโระโนะคาราดะ" และ "โบกุวะอิโมโตะนิโคอิโอะซูรุ" ภาพยนตร์ "บลู" ถูกคัดเลือกเข้าในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงมอสโกครั้งที่ 24
หมู่บ้านญะบัลอะลี

หมู่บ้านญะบัลอะลี  เป็นการพัฒนาหมู่บ้านญะบัลอะลีที่มีอยู่ใหม่ โดยตัวหมู่บ้านเดิมก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1977 เพื่อจัดหาที่พักให้กับชาวต่างชาติ การพัฒนาใหม่เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 2008 และคาดว่าจะแล้วเสร็จก่อน ค.ศ. 2013 วิลลาที่มีอยู่แล้วจะถูกรื้อเพื่อสร้างอันใหม่ และขยายเซ็นทรัลปาร์คที่มีอยู่ให้มีขนาด 12 เฮกตาร์ อย่างไรก็ตาม โปรเจกต์นี้ถูกระงับไว้ เพราะวิกฤตการณ์การเงินส่งผลต่อดูไบอย่างหนัก ทำให้นะคีลประกาศใน ค.ศ. 2013 ว่า พวกเขาจะฟื้นฟูวิลลาที่มีอยู่แล้วแทน
มุขมนตรีฟลานเดอส์

มุขมนตรีฟลานเดอส์  เป็นผู้นำรัฐบาลเฟลมิช ซึ่งเป็นฝ่ายบริหารแห่งแคว้นเฟลมิชและประชาคมเฟลมิชแห่งเบลเยียม 
การแต่งตั้ง.
หลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาเฟลมิช รัฐบาลเฟลมิชชุดหนึ่งจะได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยประกอบด้วยรัฐมนตรีจำนวนไม่เกิน 11 ตำแหน่ง พรรคการเมืองที่มีเสียงมากที่สุดในพรรคร่วมรัฐบาลนั้นสามารถออกเสียงเลือกมุขมนตรีได้ มุขมนตรีจะต้องกล่าวคำถวายสัตย์ปฏิญาณต่อหน้าพระมหากษัตริย์
การเลือกตั้งมีขึ้นทุก 5 ปี โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1995 เป็นต้นมา การเลือกตั้งสมาชิกสภาเฟลมิชใช้การเลือกตั้งทางตรง
ข้อตกลงออสโล

ข้อตกลงออสโล  เป็นความตกลงสองฉบับระหว่างรัฐบาลอิสราเอลกับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ข้อตกลงออสโลประกอบด้วยข้อตกลงออสโล 1 ลงนามที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ใน ค.ศ. 1993 และข้อตกลงออสโล 2 ลงนามที่เมืองฏอบาใน ค.ศ. 1995 ข้อตกลงออสโลเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการออสโล ซึ่งเป็นกระบวนการสันติภาพที่มุ่งบรรลุสนธิสัญญาสันติภาพที่อิงจากข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 และ 338 และสนอง "สิทธิของชาวปาเลสไตน์ในการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง" กระบวนการออสโลเริ่มขึ้นหลังการเจรจาลับที่กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ นำไปสู่การยอมรับรัฐอิสราเอลขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ และอิสราเอลยอมรับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นผู้แทนชาวปาเลสไตน์
ข้อตกลงออสโลจัดตั้งองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ที่มีอำนาจปกครองตนเองอย่างจำกัดในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา และรับรององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นคู่เจรจาเรื่องสถานะและปัญหาอื่น ๆ กับอิสราเอล ปัญหาที่สำคัญที่สุดเกี่ยวข้องกับพรมแดนของอิสราเอลและปาเลสไตน์ นิคมชาวอิสราเอล และสถานะของเยรูซาเลม รวมถึงการมีอยู่ของทหารอิสราเอลและการควบคุมพื้นที่ที่เหลือหลังอิสราเอลยอมรับอัตตาณัติของปาเลสไตน์ และสิทธิในการกลับถิ่นฐานเดิมของชาวปาเลสไตน์ อย่างไรก็ตามข้อตกลงออสโลไม่ได้จัดตั้งรัฐปาเลสไตน์
ข้อตกลงออสโลถูกเห็นค้านจากชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ ซึ่งรวมกลุ่มทหารปาเลสไตน์หลายกลุ่มด้วย เอ็ดเวิร์ด ซาอิด นักปราชญ์ชาวอเมริกันเชื้อสายปาเลสไตน์ กล่าวว่าข้อตกลงออสโลนั้นเป็น "แวร์ซายสำหรับปาเลสไตน์" ชาวอิสราเอลขวาจัดก็คัดค้านข้อตกลงออสโล และราบินถูกลอบสังหารจากชาวอิสราเอลขวาสุดโต่งใน ค.ศ. 1995
ภูมิหลัง.
ข้อตกลงออสโลมีที่มาจากข้อตกลงแคมป์เดวิดระหว่างอียิปต์กับอิสราเอลในปี ค.ศ. 1978 ข้อตกลงแคมป์เดวิดได้ร่าง "กรอบสันติภาพในตะวันออกกลาง" ที่คำนึงถึงอัตตาณัติของชาวปาเลสไตน์ที่อาศัยอยู่ในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ซึ่งขณะนั้นมีชาวปาเลสไตน์อาศัยอยู่ในเวสต์แบงก์ประมาณ 7,400 คน (ไม่รวมเยรูซาเลมตะวันออก) และในฉนวนกาซา 500 คน เนื่องจากอิสราเอลถือว่าองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นองค์การก่อการร้าย อิสราเอลจึงเลือกเจรจากับอียิปต์ จอร์แดน และ "ผู้แทนของผู้อยู่อาศัยในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาที่ได้รับเลือก" แทน 
ขณะที่เป้าหมายสุดท้ายของข้อตกลงแคมป์เดวิดคือ "สนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอิสราเอลกับจอร์แดน" แต่ข้อตกลงนี้พิจารณาถึงสถานะสุดท้ายของเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ข้อตกลงออสโลมุ่งหมายให้เกิดความตกลงชั่วคราวเพื่อสร้างขั้นแรกของกระบวนการสันติภาพที่จะนำไปสู่ข้อยุติที่สมบูรณ์ภายใน 5 ปีเช่นเดียวกับข้อตกลงแคมป์เดวิด อย่างไรก็ตามเมื่อมีการลงนามในสนธิสัญญาอิสราเอล–จอร์แดนในปี ค.ศ. 1994 กลับไม่มีชาวปาเลสไตน์ร่วมด้วย
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ซาอุล อัลบาเรซ

ซาอุล อัลบาเรซ  มีชื่อเต็มว่า ซานโตส ซาอุล อัลบาเรซ บาร์รากัน  เป็นนักมวยสากลชาวเม็กซิโก ที่ครองแชมป์โลกได้ถึง 4 รุ่น และเป็นนักมวยสากลชาวเม็กซิโกคนแรกที่สามารถครองแชมป์โลกในรุ่นไลท์เฮฟวีเวท ปัจจุบันเป็นแชมป์โลก WBA, WBC, WBO,IBF และเดอะริง รุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวท
ปฏิทินโฮเรียกุ

ปฏิทินโฮเรียกุ  เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่า โฮเรียกุโคจุตสึเก็นเรกิ  โดยตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1755
ประวัติ.
ระบบ "โฮเรียกุโคจุตสึเก็นเรกิ" เป็นผลงานของอะเบะ ยาซูกูนิ, ชิบูกาวะ โคเกียว และนิชิยามะ เซกีว ข้อผิดพลาดในปฏิทินถูกนำไปแก้ในปฏิทินคันเซเมื่อ ค.ศ. 1798 และในปฏิทินเท็มโป เมื่อ ค.ศ. 1844 ท้ายที่สุด ใน ค.ศ. 1872 จึงมีการนำปฏิทินตะวันตกมาใช้
กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมชาย

การแข่งขันกีฬาแฮนด์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะเป็นการแข่งขันแฮนด์บอลชายครั้งที่ 14 ในโอลิมปิกฤดูร้อน จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคมถึง 7 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ทุกเกมจะเล่นที่สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
รอบแบ่งกลุ่ม.
"เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9)"
กลุ่ม A.
<section begin=AStandings /><section end=AStandings />
<section begin=A1 />
<section end=A1 />
<section begin=A2 />
<section end=A2 />
<section begin=A3 />
<section end=A3 />
<section begin=A4 />
<section end=A4 />
<section begin=A6 />
<section end=A6 />
<section begin=A5 />
<section end=A5 />
<section begin=A7 />
<section end=A7 />
<section begin=A9 />
<section end=A9 />
<section begin=A8 />
<section end=A8 />
<section begin=A12 />
<section end=A12 />
<section begin=A10 />
<section end=A10 />
<section begin=A11 />
<section end=A11 />
<section begin=A13 />
<section end=A13 />
<section begin=A15 />
<section end=A15 />
<section begin=A14 />
<section end=A14 />
กลุ่ม B.
<section begin=BStandings /><section end=BStandings />
<section begin=B2 />
<section end=B2 />
<section begin=B3 />
<section end=B3 />
<section begin=B1 />
<section end=B1 />
<section begin=B5 />
<section end=B5 />
<section begin=B6 />
<section end=B6 />
<section begin=B4 />
<section end=B4 />
<section begin=B7 />
<section end=B7 />
<section begin=B8 />
<section end=B8 />
<section begin=B9 />
<section end=B9 />
<section begin=B12 />
<section end=B12 />
<section begin=B10 />
<section end=B10 />
<section begin=B11 />
<section end=B11 />
<section begin=B14 />
<section end=B14 />
<section begin=B13 />
<section end=B13 />
<section begin=B15 />
<section end=B15 />
กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ทีมหญิง

การแข่งขันกีฬาแฮนด์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะเป็นการแข่งขันแฮนด์บอลหญิงครั้งที่ 12 ในโอลิมปิกฤดูร้อน จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคมถึง 8 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ทุกเกมจะเล่นที่สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
รอบแบ่งกลุ่ม.
"เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9)"
กลุ่ม A.
<section begin=AStandings />
<section end=AStandings />
<section begin=A1 />
<section end=A1 />
<section begin=A2 />
<section end=A2 />
<section begin=A3 />
<section end=A3 />
<section begin=A4 />
<section end=A4 />
<section begin=A5 />
<section end=A5 />
<section begin=A6 />
<section end=A6 />
<section begin=A7 />
<section end=A7 />
<section begin=A9 />
<section end=A9 />
<section begin=A8 />
<section end=A8 />
<section begin=A12 />
<section end=A12 />
<section begin=A10 />
<section end=A10 />
<section begin=A11 />
<section end=A11 />
<section begin=A13 />
<section end=A13 />
<section begin=A15 />
<section end=A15 />
<section begin=A14 />
<section end=A14 />
กลุ่ม B.
<section begin=BStandings /><section end=BStandings />
<section begin=B2 />
<section end=B2 />
<section begin=B1 />
<section end=B1 />
<section begin=B3 />
<section end=B3 />
<section begin=B6 />
<section end=B6 />
<section begin=B4 />
<section end=B4 />
<section begin=B5 />
<section end=B5 />
<section begin=B7 />
<section end=B7 />
<section begin=B8 />
<section end=B8 />
<section begin=B9 />
<section end=B9 />
<section begin=B10 />
<section end=B10 />
<section begin=B12 />
<section end=B12 />
<section begin=B11 />
<section end=B11 />
<section begin=B13 />
<section end=B13 />
<section begin=B15 />
<section end=B15 />
<section begin=B14 />
<section end=B14 />
พระเจ้าอามาเดโอที่ 1 แห่งสเปน

พระเจ้าอามาเดโอที่ 1 แห่งสเปน (30 พฤษภาคม พ.ศ. 2388#เปลี่ยนทาง 18 มกราคม พ.ศ. 2433) เป็นเจ้าชายอิตาลีที่ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์สเปนตั้งแต่พ.ศ. 2413 ถึงพ.ศ. 2416 เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวของสเปนที่มาจากราชวงศ์ซาวอย พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี และทรงเป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะดยุกแห่งออสตา
พระองค์ได้รับเลือกจากสภากอร์เตสเฆเนราเลสให้เป็นพระมหากษัตริย์สเปนใน พ.ศ. 2413 หลังจากการปลดสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 2 แห่งสเปนออกจากบัลลังก์ และทรงสาบานตนในปีถัดไป รัชสมัยของพระเจ้าอามาเดโอที่ 1 เต็มไปด้วยลัทธิสาธารณรัฐนิยมที่เพิ่มมากขึ้น การกบฏการ์ลิสต์ทางตอนเหนือ และการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชของคิวบา พระองค์ทรงสละราชสมบัติและเสด็จกลับอิตาลีใน พ.ศ. 2416 และส่งผลให้สาธารณรัฐสเปนที่ 1 ได้รับการสถาปนาขึ้น
อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2021 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน อีเอฟแอลลีกทู เพลย์ออฟ 2021 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลที่จะลงเล่นในวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์, ลอนดอน เป็นการตัดสินระหว่าง มอร์คัม และ นิวพอร์ตเคาน์ตี, กับชัยชนะของมอร์คัม 
1–0 ที่จะทำให้พวกเขาเลื่อนชั้นสู่ อีเอฟแอลลีกวัน สำหรับครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกเขา.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ.
รายละเอียด.
<onlyinclude>
</onlyinclude>
</onlyinclude>
รัน ทากาฮาชิ

รัน ทาคาฮาชิ (; โรมาจิ: "Takahashi Ran", เกิด 2 กันยายน พ.ศ. 2544) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวญี่ปุ่น เขาเล่นให้กับสโมสร #เปลี่ยนทาง และวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่น เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่พาทีมชาติญี่ปุ่นจบอันดับที่ 7 ในรอบ 29 ปีในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประวัติ.
แม่ของเขาเป็นชาวญี่ปุ่นที่มีเชื้อสายอังกฤษและเยอรมัน
รันมีพี่ชายหนึ่งคนคือ รุอิ ทาคาฮาชิ ซึ่งแก่กว่าสองปี และน้องสาวหนึ่งคน ริริ ทาคาฮาชิ เขาเล่นวอลเลย์บอลตามรอยเท้าของพี่ชายและน้องสาวของเขาก็เล่นวอลเลย์บอลด้วย
รันเข้าร่วมเป็นสมาชิกในทีม #เปลี่ยนทาง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2021 ที่กรุงโตเกียวย้ำให้เห็นถึงคุณสมบัติและทำให้เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกของวอลเลย์บอลและอื่นๆ อีกมากมาก นักวอลเลย์บอลชาวญี่ปุ่นที่เกิดในปี 2001 กับ Kioene เข้าเซ็นสัญญาฉบับแรกกับสโมสรมืออาชีพ และทำคะแนน SuperLega แรกของเขาในการประเดิมสนามกับโมเดน่า ไม่เพียงแค่ในภาคสนามเท่านั้น แต่บนโซเชียลเน็ตเวิร์กด้วย รัน ประสบความสำเร็จอย่างมากโปรไฟล์ Instagram ของเขามีผู้ติดตามมากถึง 2 ล้านกว่าคน
คดีระหว่างบราวน์กับคณะกรรมการการศึกษา

คดีระหว่างบราวน์ กับคณะกรรมการการศึกษาโทเพกา  รหัส 347 U.S. 483 (1954) เป็นคำวินิจฉัยหลักสำคัญของศาลสูงสุดสหรัฐ ที่ซึ่งศาลวินิจฉัยว่ากฎหมายรัฐของสหรัฐซึ่งกำหนดให้มีการแบ่งแยกเชื้อชาติในโรงเรียนรัฐบาลขัดต่อรัฐธรรมนูญ แม้โรงเรียนที่แบ่งแยกแล้วนั้นจะมีคุณภาพที่เท่ากันก็ตาม ศาลฯ มีคำวินิจฉัยในวันที่ 17 พฤษภาคม 1954 ด้วยมติเอกฉันท์ (9 ต่อ 0) ระบุว่า "สิ่งอำนวยความสะดวกทางการศึกษาที่แยกกันนั้นไม่เท่าเทียมในตัวเอง" ฉะนั้นจึงเป็นการฝ่าฝืนวรรคการให้ความคุ้มครองเท่าเทียมกันของการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐครั้งที่ 14 อย่างไรก็ตาม ในคำวินิจฉัยยาว 14 หน้านี้ไม่ได้ระบุวิธีการยุติการแบ่งแยกเชื้อชาติในโรงเรียน และคำวินิจฉัยของศาลฯ ที่สองในคดีบราวน์ 2 (349 U.S. 294 (1955)) เพียงแต่สั่งให้รัฐต่าง ๆ ยุติการแบ่งแยก "โดยใช้ความเร็วรอบคอบทั้งปวง"
คดีนี้เริ่มในปี 1951 เมื่อเขตพื้นที่การศึกษาของโรงเรียนรัฐบาลในโทเพกา รัฐแคนซัส ปฏิเสธรับธิดาของประชากรท้องถิ่นผิวดำ ออลิเวอร์ บราวน์ เข้าศึกษาในโรงเรียนที่ใกล้บ้านของเขาที่สุด กลับบังคับให้เธอต้องเดินทางด้วยรถประจำทางไปยังโรงเรียนประถมศึกษาที่แยกไว้สำหรับคนผิวดำ (segregated black school) ซึ่งตั้งอยู่ไกลออกไป ในขณะที่เขตพื้นที่การศึกษาของรัฐอื่น ๆ ที่ปรากฏในคดีร่วม (combined case) ศาลล่างในโทเพกาวินิจฉัยว่าโรงเรียนที่แบ่แยกนั้น "มีความเท่าเทียมโดยสภาพเมื่อคำนึงถึงสิ่งปลูกสร้าง การขนส่ง หลักสูตรและคุณวุฒิการศึกษาของครู" แม้กำหนดให้มีการเยียวยาอยู่บ้าง ฉะนั้นเมื่อมีส่วนเกี่ยวข้องของคดีแคนซัส ข้อวินิจฉัยของศาลสงสุดจึงขึ้นอยู่กับปัญหาการแบ่งแยกโดยเฉพาะ
ครอบครัวบราวน์และครอบครัวคนผิวดำท้องถิ่นอื่นอีก 12 ครอบครัวที่ตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายกันยื่นฟ้องคดีในนามกลุ่มบุคคลต่อศาลกลางของสหรัฐต่อคณะกรรมการการศึกษาโทเพกา โดยอ้างว่านโยบายการแบ่งแยกของคณะกรรมการฯ ไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ องค์คณะผู้พิพากษาสามคนของศาลแขวงเขตแคนซัสมีคำตัดสินของคณะลูกขุนให้ครอบครัวบราวน์แพ้คดี โดยอ้างบรรทัดฐานคำวินิจฉัยของศาลสูงสุดในปี 1896 ใน "คดีระหว่างเพลสซีกับเฟอร์กูสซัน" ซึ่งศาลฯ วินิจฉัยว่าการแบ่งแยกเชื้อชาติไม่ได้ละเมิดวรรคการให้ความคุ้มคอรงเท่าเที่ยมกันในการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐครั้งที่ 14 หากสถานที่หรือสิ่งอำนวยความสะดวกที่กำลังกล่าวถึงนั้นเท่าเทียมกัน หลักที่ต่อมารู้จักในชื่อ "แบ่งแยกแต่เท่ากัน" ครอบครัวบราวน์ โดยประธานที่ปรึกษาของ NAACP เทอร์กูด มาร์แชล ว่าความให้ อุทธรณ์ต่อไปยังศาลสูงสุด ซึ่งรับไต่สวนคดี
คำวินิจฉัยของศาลฯ ในคดีบราวน์กลับคำวำนิจฉัยใน "คดีระหว่างเพลสซีกับเฟอร์กูสซัน" บางส่วน โดยการประกาศว่าหลัก "แบ่งแยกแต่เท่าเทียม" ไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญสำหรับโรงเรียนรัฐบาลและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการศึกษาของสหรัฐ#เปลี่ยนทาง คำตัดสินนี้เป็นการปูทางไปสู่การหลอมรวมทางเชื้อชาติ (Racial integration) และเป็นชัยสำคัญของขบวนการสิทธิพลเมือง และเป็นต้นแบบสำหรับคดีตัวอย่างเพื่อทำการทดสอบผลทางกฎหมาย (impact ligigation) ในอนาคตอีกมาก
ในภาคใต้ของสหรัฐ โดยเฉพาะในแถบ "ดีพเซาธ์" ซึ่งการแบ่งแยกเชื้อชาติฝังรากลึกนั้น ปฏิกิริยาของคำวินิจฉัยในหมู่สาธารณชนคนขาวส่วนใหญ่คือ "เสียงดังรบกวนและดื้อดึง" (noisy and stubborn) ผู้นำทางรัฐบาลและการเมืองหลายคนในภาคใต้รับแผนชื่อ "การขัดขืนครั้งใหญ่" สร้างขึ้นโดยสมาชิกวุฒิสภา แฮรี เอฟ. เบิร์ด เพื่อขัดขวางความพยายามบีบบังคับพวกตนให้ยุติการแบ่งแยกระบบโรงเรียน สี่ปีต่อมา ในคดีระหว่าง "คูเพอร์ กับแอรอน" ศาลฯ ยืนยันคำวินิจฉัยในคดีบราวน์ และระบุชัดเจนว่าข้าราชการและสมาชิกสภานิติบัญญัติของรัฐไม่มีอำนาจทำให้คำวินิจฉัยนี้เป็นโมฆะ
วัดลำพญา

วัดลำพญา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลลำพญา อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เนื้อที่ตั้งวัด 39 ไร่ 3 งาน 10 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์ 1 งาน 48 ตารางวา
วัดลำพญาประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งชื่อวัดตามชื่อคลองที่ขุด "ลำพญา" เป็นชื่อของหมู่บ้านในสมัยที่ยังเป็นอำเภอบางปลา มณฑลนครชัยศรี ที่ได้มีประวัติเล่าไว้ว่าในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ว่า พระยากรมท่า ได้ทำการขุดคลองบริเวณท้ายตลาดในปัจจุบันเพื่อให้จับจองที่นา ให้ชาวบ้านมีอาชีพเกษตรกรรรม แถวนี้จึงได้มีชาวบ้านแบ่งเป็นสองกลุ่ม คือ ชาวมอญ ที่อพยพมาจากสามโคกในปลายสมัยรัชกาลที่ 3 ตั้งบ้านเรือนอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ ทำอาชีพการเกษตรและชาวจีนซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจะทำการค้าขาย บริเวณนี้ลำพญาจึงกลายเป็นตลาด ชื่อ "ตลาดน้ำลำพญา" ที่ปัจจุบันยังคงมีอยู่ วัดมีบริการ เรือล่องแม่น้ำท่าจีน โดยมีเรือและเส้นทางให้เลือกตามชอบ เช่น เรือแจวโบราณ ออกจากหน้าวัดลำพญาไปนมัสการศาลเจ้าแม่ทับทิม 
ภายในวัดมี "หลวงพ่อมงคลมาลานิมิต" พระพุทธรูปปางมารวิชัย ที่สร้างด้วยศิลาแลง พอกปูนและปิดทองทับ วัดลำพญาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2442 วัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านตลาดน้ำวัดลำพญา เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2546 เป็นสถานที่รวบรวมและเผยแพร่ ศิลปวัตถุเครื่องมือ เครื่องใช้ที่แสดงถึงวิธีชีวิตไทยริมแม่น้ำท่าจีน
บอเฆเยเชย์ฆมูซอ

บอเฆเยเชย์ฆมูซอ  เป็นหมู่บ้านในตำบลเชย์ฆมูซอ อำเภอกลาง เทศมณฑลแอกแกลอ จังหวัดโกเลสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 346 คน 77 ครัวเรือน
วัดประยูรธรรมาราม

วัดประยูรธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินต้งวัดเนื้อที่ 32 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา สภาพของวัดเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมด้วยที่นา ที่สวนและบ้านเรือนราษฎร การคมนาคม มีถนนวิภาวดีรังสิต เข้าทางซอยพหลโยธิน 83 ปัจจุบันมีพระราชสุทธิธรรมาจารย์ (สำอางค์ ตานทินฺโน) เป็นเจ้าอาวาส
วัดประยูรธรรมารามสร้างเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2518 โดยมีนางประยูร พันธุ์ฟัก เป็นผู้ถวายที่ดินทั้งหมดและดำเนินการจัดสร้างวัด กรมการศาสนาได้ประกาศตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 โดยมติมหาเถรสมาคม ได้ขนานนามว่า "วัดประยูรธรรมาราม" ชาวบ้านนิยมเรียก วัดประยูรรรังสิตาราม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2526
ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2505 นอกจากนี้ยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลในที่ดินของวัดเนื้อที่ 6 ไร่ และให้ทางราชการจัดหาสถานที่ภายในวัดให้กลุ่มสตรีอาสาพัฒนาท้องถิ่นเปิดสอนวิชาชีพ
วัดลาดสนุ่น

วัดลาดสนุ่น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี
วัดลาดสนุ่นสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชดำริจะปรับปรุงพื้นที่ทุ่งรังสิตซึ่งเป็นที่ดินกว้างขวางและว่างเปล่าอยู่มาก ให้เป็นประโยชน์ในด้านการเกษตร กสิกรรม จึงโปรดเกล้าให้บริษัทขุดคลองแลคูนาสยาม ขุดคลองส่งน้ำขึ้น โดยให้พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์เป็นผู้ควบคุมดำเนินการในครั้งนั้น เมื่อขุดมาถึงคลองซอยที่ 1 หมู่บ้านลาดสนุ่น ได้พบพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อพระภิกษุโทน เป็นญาติกับนายเที่ยง (ต้นตระกูลบัวเที่ยง) ซึ่งอาศัยอยู่ในโรงนาเล็ก ๆ ที่ปากบึงลาดสนุ่น เกิดศรัทธาจึงคิดสร้างวัดขึ้นบนเนื้อที่ 16 ไร่ แต่ไม่ได้ทำรังวัด ต่อมา พ.ศ. 2464 พระอธิการหมง เจริญมาก เจ้าอาวาสในสมัยนั้น ได้ทำเรื่องขอเนื้อที่จากพระคลังมหาสมบัติ และได้รับอนุญาตให้เป็นที่วัด โดยมอบให้หอทะเบียนที่ดินจังหวัดธัญบุรีจึงไปทำการรังวัดให้ ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2506 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511
เสนาสนะภายในวัด คือ อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญหลังเก่า ศาลาการเปรียญหลังใหม่ วิหาร มีปูชนียวัตถุ คือ พระประธานในอุโบสถแบบสุโขทัย หน้าตักกว้าง 41 นิ้ว ปางมารวิชัย และมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย 3 องค์ อยู่ที่ศาลาการเปรียญ วิหาร และหอสวดมนต์
วัดโพธิ์เก้าต้น (จังหวัดสิงห์บุรี)

วัดโพธิ์เก้าต้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางระจัน อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี 
วัดโพธิ์เก้าต้น มีนามเรียกอีกนามหนึ่งว่า วัดไม้แดง เนื่องจากภายในบริเวณวัดมีต้นไม้แดงขึ้นเป็นจำนวนมาก เป็นวัดเก่าแก่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ กล่าวคือ ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ ราว พ.ศ. 2308 บ้านเมืองถูกข้าศึกรุกราน พวกชาวบ้านแถวนี้ได้รวบรวมรวบรวมกันประมาณ 400 คน ตั้งกองสร้างค่ายล้อบรอบบ้านบางระจัน ได้มีพระอาจารย์ธรรมโชติจำพรรษาอยู่ที่วัดโพธิ์สามต้น เดิมอยู่วัดเขานางบวช เมืองสุพรรณบุรี ได้ช่วยปลุกเสกเครื่องรางของขลังให้ความคุ้มครองทำให้ชาวบ้านต่อสู้กับข้าศึกได้อย่างเข้มแข็ง แต่ในที่สุดเมื่อถูกข้าศึกที่กำลังมากกว่าหลายเท่า ก็ต้องแตกถอยอพยพหนีกันไป วัดวาอารามถูกปล่อยทิ้งให้เป็นวัดร้างและถูกทำลายไปก็มาก จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ประมาณ พ.ศ. 2484 ประชาชนอพยพมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น และริเริ่มทำการบูรณะวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกสภาพให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์นับตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2511 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันทางราชการได้สร้างค่ายจำลองขึ้นบริเวณด้านหน้าของวัดโพธิ์เก้าต้น เพื่อเป็นอนุสรณ์
เสนาสนะ ได้แก่ วิหารพระอาจารย์ธรรมโชติเป็นวิหารทรงจ้ตุรมุข มีวิหารหลังเก่า สร้างขึ้นเมือใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่คาดว่ามีขึ้นก่อนที่ชาวบ้านจะมารวมตัวกันตั้งค่ายต่อสู้กับพม่า และเจดีย์ทรงศิลปะอยุธยาซึ่งคาดว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับวัด แผ่นอิฐที่ใช้ก่อเจดีย์มีลักษณะรูปดอกจัน 3 ดอกแบบเดียวกับวิหารอยุธยา และมีสระน้ำโบราณศักดิ์สิทธิ์ กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดโพธิ์เก้าต้นเป็นโบราณสถาน
วัดแค (จังหวัดสุพรรณบุรี)

วัดแค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสุพรรณบุรี ในตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
ประวัติ.
จากการสันนิษฐานว่า วัดแคเป็นวัดที่อยู่ในสมัยอยุธยา เพราะมีชื่อปรากฏอยู่ในเสภา "ขุนช้างขุนแผน" สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่าเป็นเรื่องจริงที่อยู่ในสมัยอยุธยา ในราวสมัยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) นอกจากนี้ยังมีหลักฐานโบราณวัตถุเช่น พระพุทธรูปในวิหารเก่า กรมการศาสนาระบุว่า สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2034 ใน "ขุนช้างขุนแผน" มีการกล่าวถึง วัดแคอยู่หลายตอนด้วยกัน เป็นวัดที่ขุนแผนได้มาเรียนวิชาเสก ใบมะขามเป็นตัวต่อ–ตัวแตนกับสมภารคง ภายในวัดยังมีต้นมะขามยักษ์ ขนาดใหญ่ 9 คนโอบ หรือประมาณ 10 เมตร อายุกว่าร้อยปี มีความเชื่อว่าเป็นต้นเดียวกับที่สมภารคง ได้ใช้สอนวิชาเสกใบมะขามเป็นตัวต่อตัวแตนให้สามเณรแก้วหรือขุนแผน 
เมื่อครั้งมาจำพรรษาอยู่ที่วัดแคนี้ จังหวัดสุพรรณบุรีได้สร้างเรือนไทยทรงโบราณเรียกว่า "คุ้มขุนแผน" ไว้ใกล้กับต้นมะขามยักษ์นี้ ต่อมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2447 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้น จังหวัดสุพรรณบุรี เสด็จประทับที่ท่าน้ำวัดแค เพื่อเสวยพระกระยาหารกลางวัน พระองค์ได้ถวายตู้หนังสือไม้สักแด่ พระภิกษุคง
เสนาสนะและสิ่งศักดิ์สิทธิ์.
ภายในวัดมีรอยพระพุทธบาทสี่รอยเนื้อสัมฤทธิ์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ทำด้วยทองเหลืองกว้าง 1.40 เมตร ยาว 2.80 เมตร ภายในรอยฝ่าพระบาทซ้อนกันถึง 4 ชั้น มีรูปภาพต่าง ๆ ภายใน เช่น พระในซุ้มเรือนแก้ว เต่า หงส์ ฯลฯ คล้ายแสดงเรื่องราวพระเจ้าสิบชาติ พระพุทธรูปปางมารวิชัย จีวรลายดอกพิกุล สมัยต้นรัตนโกสินทร์ ระฆังทองเหลือง หม้อต้มกรักเนื้อสัมฤทธิ์ รวมทั้งพระพุทธรูปใต้ต้นอชปาลนิโครธ ต้นไม้ในพุทธประวัติ ซึ่งเป็นต้นเดิมจากอินเดีย ที่พระปลัดสมัย พระจากวัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพปลูกถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2508 และวิหารมหาอุดที่ประดิษฐาน "พระพุทธมงคล" เป็นพระพุทธรูปประธาน เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 109 นิ้ว สร้างมาตั้งแต่สมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ประชาชนยังนิยมมาขอโชคขอลาภกับพญาต่อยักษ์ และกุมารทอง ในศาลาแม่นางพิม อย่างต่อเนื่องเป็นประจำ
สกันดิกวิกตอเรียทาวเวอร์

สกันดิกวิกตอเรียทาวเวอร์  เป็นโรงแรมตึกระฟ้าในย่านคิสตา ของเมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน หรือรู้จักในชื่อวิกตอเรียทาวเวอร์ (Victoria Tower) อย่างไรก็ตามมีการเติมคำว่า สกันดิก เข้าไปเพื่อแยกตึกนี้ออกจากวิกตอเรียทาวเวอร์ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ โรงแรมมีความสูง 117 เมตร เป็นตึกที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในสแกนดิเนเวีย ชื่อวิกตอเรียนั้นตั้งตามเจ้าหญิงวิกตอเรีย รัชทายาทของราชวงศ์สวีเดน
วัดกระโจมทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดกระโจมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านกระโจมทอง ตำบลหลักสอง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 43 ไร่ 1 งาน 94 ตารางวา 
วัดกระโจมทองตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2442 เดิมชื่อ วัดโพธิ์ศรีราษฎร์ศรัทธาธรรม นายหรั่ง กำนันยิ้ม และนางฟัก ธูปทอง เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อเป็นที่สร้างวัด โดยได้สร้างกุฏิขึ้น 3 หลัง เพื่อเป็นที่อยู่ของพระภิกษุสงฆ์ และมีพระอธิการธูปเป็นเจ้าอาวาสดูแลปกครองเป็นรูปแรก ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดกระโจมทอง" เนื่องจากชาวบ้านแถบติดกับเขตวัดได้สร้างโรงกระโจมเพื่อใช้นวดข้าว ประชาชนในแถบนี้จึงนิยมเรียกชื่อว่า วัดโรงกระโจม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481
อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์พุทธนิมิตร์อมรเมธ" เป็นพระพุทธรูปปางสุโขทัย เนื้อโลหะ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารไม้ มีพระพุทธสิหิงค์เป็นพระประธานประจำ หอสวดมนต์กว้าง 14 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง และตึก 8 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
ภูมิมาตรศาสตร์

ภูมิมาตรศาสตร์ หรือ ยีออเดซี (/dʒiːˈɒdɪsi/) เป็นวิชาที่ต้องการที่จะวัดและทำความเข้าใจรูปทรงเรขาคณิตและสัณฐานของโลก ตำแหน่งในอวกาศ และสนามโน้มถ่วง พร้อมทั้งศึกษาการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของโลกเหล่านี้เมื่อเวลาผ่านไปหรืออาจวัดเพื่อเทียบเคียงกับดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ 
ปรากฏการณ์ทางธรณีพลศาสตร์ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนที่ของเปลือกดาว, น้ำขึ้นลง หรือการเคลื่อนที่ของขั้วโลกนั้นสามารถศึกษาได้โดยการออกแบบโครงข่ายหมุดควบคุมระดับประเทศหรือระดับโลก การใช้เทคนิคการสำรวจจากอวกาศและการสำรวจภาคพื้นดิน และการอาศัยข้อมูลมูลฐานทางภูมิมาตรศาสตร์และระบบพิกัด
หน่วยและมาตราส่วนบนทรงรี.
การบอกตำแหน่งบนทรงรีอ้างอิงนั้นจะใช้ระบบละติจูดและลองจิจูดที่มีหน่วยเป็นองศา ลิปดา และพิลิปดาซึ่งเป็นหน่วยวัดมุม ไม่ใช่การวัดแบบเมตริก
วัดแก้วฟ้า (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดแก้วฟ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านแก้วฟ้า ตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านใต้ของวัดติดกับแม่น้ำแม่กลอง ด้านเหนือติดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325 ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูนิเทศสมุทรคุณ
วัดแก้วฟ้าเดิมเป็นวัดเก่าแก่ร้างมานานหลายปี ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2426 จากหลักฐานปรากฏว่า เจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ได้มาปฏิสังขรณ์และสร้างขึ้นใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระปลัดทองดี มาเป็นเจ้าอาวาส วัดเจริญรุ่งเรืองมากในระยะเริ่มต้น ต่อมาเมื่อสิ้นบุญของท่านเจ้าพระยาและพระปลัดทองดีแล้ว วัดก็ทรุดโทรมลง เพียงแต่คงสภาพอยู่ได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540
อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ เจดีย์องค์ใหญ่ริมแม่น้ำแม่กลอง มีทรวดทรงค่อนข้างแปลกตาและสวยงาม อุโบสถหลังใหม่ที่มีสระบัวล้อมรอบและมีใบเสมาอยู่กลางสระ
วัดหัวลำภูทอง

วัดหัวลำภูทอง หรือ วัด 12 ธันวาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านหัวลำภู ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มชายทะเล มีโรงงานอุตสาหกรรมและบ้านเรือนประชาชนหนาแน่น ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิมลญาณโสภิต (ประทวน ญาณธโร)
วัดหัวลำภูทองได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2482 โดยนายรุณและนางบุญเป็นผู้บริจาคที่ดินเนื้อที่ 2 ไร่ เดิมสร้างเป็นที่พักสงฆ์ มีพระแก๊บมาอยู่เป็นรูปแรก ต่อมาชาวบ้านก็ได้ร่วมมือกันสร้างเสนาสนะเพิ่มขึ้นตามลำดับ และมีนามวัดว่า วัดหัวลำภูลาย จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหัวลำภูทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2522 วัดมีการจัดงานประจำปีปิดทองหลวงพ่อทอง จนฺทโก อดีตเจ้าอาวาสวัดหัวลำภูทอง ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคม
กลีบเลี้ยง

กลีบเลี้ยง  เป็นส่วนหนึ่งของดอก กลีบเลี้ยงทำหน้าที่ปกป้องดอกขณะที่ยังตูม และประคองกลีบดอกเมื่อดอกบาน คำว่า sepal ใช้ครั้งแรกโดยนอแอล มาร์แต็ง โฌแซ็ฟ เดอ เน็กเกอร์ แพทย์และนักพฤกษศาสตร์ชาวเบลเยียมในปี ค.ศ. 1790 โดยมาจากคำภาษากรีก σκέπη (skepē) แปลว่า ห่อหุ้ม เมื่อกลีบเลี้ยงอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบเลี้ยง (calyx)
ในทางสัณฐานวิทยา กลีบเลี้ยงเจริญมาจากใบที่เปลี่ยนรูป กลีบเลี้ยงเป็นส่วนที่อยู่นอกสุดของวงดอก ส่วนใหญ่มีสีเขียว มีส่วนช่วยในการสังเคราะห์ด้วยแสง หลังออกดอกกลีบเลี้ยงมักโรยหรือแห้ง แต่พืชบางชนิด เช่น สกุล "Acaena", โทมาทิลโล ("Physalis philadelphica") และกระจับเขาควาย ("Trapa natans") มีกลีบเลี้ยงเป็นหนามไว้ปกป้องผล โทงเทงฝรั่ง ("Physalis peruviana") และ "Hibiscus trionum" พัฒนากลีบเลี้ยงเป็นถุงครอบป้องกันผลจากแมลงและนก ขณะที่กลีบเลี้ยงของกระเจี๊ยบเปรี้ยว ("Hibiscus sabdariffa") เจริญไปเป็นผลวิสามัญหลังออกดอก
กลีบเลี้ยงมีหลายรูปแบบ กลีบเลี้ยงทั่วไปมีลักษณะแยก พืชใบเลี้ยงคู่แท้จะมีกลีบเลี้ยง 4–5 กลีบ ส่วนพืชใบเลี้ยงเดี่ยวมีกลีบเลี้ยง 3 กลีบ พืชวงศ์ตะแบกและวงศ์ถั่วมีกลีบเลี้ยงที่โคนติดกันเป็นหลอด ขณะที่พืชในอันดับกุหลาบและอันดับชมพู่ ฐานวงกลีบเลี้ยง วงกลีบดอกและเกสรตัวผู้จะก่อตัวร่วมกันเป็นฐานดอกรูปถ้วย
ในบางกรณี มีการใช้คำว่ากลีบรวม (tepal) เพื่ออธิบายดอกที่ยากต่อการจำแนกส่วน เช่น กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีสีเดียวกัน หรือไม่มีกลีบดอกแต่กลีบเลี้ยงมีสีสัน เมื่อกลีบรวมอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบรวม (perianth)
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ตำบลท่าโพธิ์ (อำเภอเมืองพิษณุโลก)

ท่าโพธิ์ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก เป็นตำบลที่ตั้งของมหาวิทยาลัยนเรศวร
ภูมิศาสตร์.
ภูมิประเทศของตำบลท่าโพธิ์เป็นที่ราบลุ่ม มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับตำบลท่าทอง ทิศตะวันออกติดกับตำบลบึงพระ ทิศใต้ติดกับตำบลวัดพริก และทิศตะวันตกติดกับอำเภอบางระกำ ตำบลท่าโพธิ์อยู่ในลุ่มน้ำน่านซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลุ่มน้ำเจ้าพระยา และมีแม่น้ำน่านไหลผ่านตำบล บริเวณโดยรวมของตำบลมีพื้นที่ทำการเกษตรประมาณร้อยละ 70 ส่วนอีกร้อยละ 30 เป็นชุมชนเมืองที่ติดกับมหาวิทยาลัยนเรศวร
หมู่บ้าน.
ตำบลท่าโพธิ์แบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คือ องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพธิ์ ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลท่าโพธิ์ทั้งตำบล
เปลือกดาว

เปลือกดาว  คือเปลือกแข็งชั้นนอกสุดของโครงสร้างดาวเคราะห์หิน ดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์แคระและดาวบริวาร ซึ่งมักจะถูกสร้างขึ้นมาจากเนื้อดาวที่อยู่ภายใต้ตามกระบวนการทางเคมี อย่างไรก็ตามกรณีเปลือกดาวของดาวจันทร์น้ำแข็งนั้นจะเป็นการก่อตัวขึ้นในอีกรูปแบบหนึ่ง
เปลือกดาวของโลก, ดาวพุธ, ดาวศุกร์, ดาวอังคาร, ไอโอ, ดวงจันทร์และดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ เกิดขึ้นจากกระบวนการก่อตัวของหินอัคนี ต่อมาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงของพื้นผิวโดยกระบวนการการกร่อนและการพุ่งชนของอุกกาบาต การปะทุของภูเขาไฟและการตกตะกอน
ดาวเคราะห์หินส่วนใหญ่มีเปลือกโลกที่ค่อนข้างสม่ำเสมอ แต่สำหรับโลกนั้นมีเปลือกโลก 2 แบบคือเปลือกโลกภาคพื้นทวีปและเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร ซึ่งทั้งสองประเภทนี้มีองค์ประกอบทางเคมีและคุณสมบัติทางกายภาพที่แตกต่างกันนอกจากนั้นยังก่อตัวขึ้นจากกระบวนการทางธรณีวิทยาที่แตกต่างกันด้วย
ชนิด.
นักธรณีวิทยาดาวเคราะห์แบ่งเปลือกโลกออกเป็นสามประเภทโดยพิจารณาจากวิธีการและเวลาที่ก่อตัว 
เปลือกดาวปฐมภูมิ.
โดยเริ่มแรงดาวเคราะห์หลังการก่อกำเนิดนั้นจะปกคลุมด้วยมหาสมุทรลาวาทั่วทั้งดาว เมื่อผิวดาวที่เป็นมหาสมุทรลาวาเริ่มเย็นและแข็งตัวก็จะกลายเป็นเปลือกดาวปฐมภูมิ ดังนั้นเปลือกดาวปฐมภูมิคือเปลือกดาวดังเดิมของดาวเคราะห์ เปลิอกดาวชนิดนี้น่าจะถูกทำลายจากผลกระทบขนาดใหญ่ อย่างการก่อตัวขึ้นของเปลือกดาวใหม่และการพุ่งชนอย่างหนักของอุกกาบาตในแต่ละสมัย
ธรรมชาติของเปลือกดาวปฐมภูมิยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ เพราะเราไม่ทราบคุณสมบัติทางเคมี แร่ธาตุ ลักษณะทางกายภาพเพราะเป็นการยากมากที่จะศึกษาเนื่องจากไม่มีตัวอย่างเปลือกดาวปฐมภูมิของโลกหลงเหลืออยู่เลย การก่อเกิดเปลือกโลกใหม่ทำให้เกิดการทำลายหินทั้งหมดที่มีอายุมากกว่า 4 พันล้านปีร่วมถึงเปลือโลกปฐมภูมิที่เคยมี
อย่างไรก้ตามนักธรณีวิทยาสามารถศึกษาข้อมูลของเปลือกดาวปฐมภูมิโดยการศึกษาบนดาวเคราะห์หินดวงอื่น พื้นที่ภูเขาบนดาวพุธอาจเป็นตัวแทนของเปลือกดาวปฐมภูมิแม้ว่าจะมีการถกเถียงกันอยู่ก็ตาม ภูเขาหินอะนอร์โทไซต์บนดวงจันทร์เป็นเปลือกดาวปฐมภูมิซึ่งก่อตัวจากแพลจิโอเคลสตกผลึกจากมหาสมุทรหินหนืดของดวงจันทร์และลอยขึ้นมาด้านบน แต่ถึงอย่างนั้นรูปแบบของโลกและดวงจันทร์ก็ไม่เหมือนกันอยู่ดีเนื่องจากโลกมีน้ำ อุกกาบาตจากดางอังคาร เอแอลเอช 84001อาจเป็นตัวอย่างของเปลือกดาวปฐมภูมิของดาวอังคาร แต่เรื่องนี้ก็ยังเป้นที่ถกเถียงกันอยู่เช่นกัน และเหมือนกันกับโลกดาวศุกร์มีการเปลี่ยนแปลงเปลือกดาวตลอดเวลา 
เปลือกดาวทุติยภูมิ.
เปลือกดาวทุติยภูมิเกิดจากการหลอมเหลวบางส่วนของวัสดุซิลิเกตในเนื้อดาวและมักจะมีหินบะซอลต์เป็นองค์ประกอบ
เปลือกโลกประเภทนี้พบมากที่สุดในระบบสุริยะ พื้นผิวส่วนใหญ่ของดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก ดาวอังคารและบนจันทรสมุทรจะเป็นเปลือกโลกประเภททุติยภูมิ โดยบนโลกของเรานั้นเปลือกโลกทุติยภูมิส่วนใหญ่ก่อตัวที่เทือกเขากลางสมุทรที่ ๆ ซึ่งมีหินหนืดจากเนื้อโลกซึมออกมา
เปลือกดาวตติยภูมิ.
เปลือกโลกแบบตติยภูมิมีการปรับปรุงทางเคมีมากกว่าทั้งเปลือกดาวแบบปฐมภูมิและเปลือกดาวแบบทุติยภูมิ สามารถก่อตัวได้หลายวิธี:
เปลือกโลก.
เป็นเปลือกบาง ๆ ที่อยู่ชั้นนอกสุดของโครงสร้างโลก มีมวลน้อยกว่า 1% ของมวลโลกทั้งหมด มันเป็นชั้นนอกสุดของธรณีภาค
จังหวัดฮัมกย็องเหนือ

จังหวัดฮัมกย็องเหนือ  เป็นจังหวัดเหนือสุดของประเทศเกาหลีเหนือ จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1896 โดยแยกออกจากพื้นที่ทางเหนือของจังหวัดฮัมกย็องเดิม และยังคงเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีจนถึงปี ค.ศ. 1945 หลังจากนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองหลวงคือช็องจิน
ภูมิศาสตร์.
จังหวัดนี้มีพรมแดนติดกับมณฑลจี๋หลินของประเทศจีนทางทิศเหนือ จังหวัดฮัมกย็องใต้ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดรยังกังทางทิศตะวันตก ส่วนทางทิศตะวันออกของจังหวัดคือทะเลญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2004 เมืองราซ็อนได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดฮัมกย็องเหนือ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 เมืองราซ็อนได้เปลี่ยนสถานะเป็น "นครพิเศษ" นอกจากนี้จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของปล่อยจรวดมูซูดัน-รีของรัฐบาลเกาหลีเหนือและค่ายกักกันฮเวรย็อง
การแบ่งเขตการปกครอง.
จังหวัดฮัมกย็องเหนือแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 นคร และ 12 อำเภอ ดังนี้
สหรัฐ (แก้ความกำกวม)

สหรัฐ (United States) อาจหมายถึง
ดูเพิ่ม.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม

วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีเนื้อที่ 27 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา ตั้งอยู่ที่บ้านทุ่งสนุ่น หมู่ที่ 4 ตำบลระหาน อำเภอบึงสามัคคี จังหวัดกำแพงเพชร เริ่มสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยชาวบ้านซึ่งมีเชื้อสายลาวเวียง ได้อพยพจากจังหวัดราชบุรี มาตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่มแรก ตามด้วยลาวครั่งจากจังหวัดนครปฐม และชาวอีสาน จากจังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดขอนแก่น เป็นต้น อพยพมาสมทบกันจับจองที่ดินเพื่อทำมาหากินที่บริเวณอำเภอขาณุวรลักษบุรี (บริเวณ อำเภอบึงสามัคคีในปัจจุบัน) ซึ่งในขณะนั้นบริเวณนี้ยังเป็นป่าดงดิบเต็มไปด้วยสัตว์ป่า อุดมสมบูรณ์ด้วยแหล่งน้ำ และมีต้นสนุ่น (ใคร้นุ่น) เกิดอยู่เต็มท้องทุ่งนา ชาวบ้านจึงเรียกขานบ้านตนเองว่า บ้านทุ่งสนุ่น
เมื่อมีประชาชนอพยพเข้ามากขึ้น จนกลายเป็นชุมชนใหญ่พอสมควรแล้ว ชาวบ้านจึงร่วมใจกันสร้างวัดขึ้นไว้ประจำหมู่บ้าน ได้รับอนุญาตให้สร้างวัด เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2513 มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม ซึ่งแปลว่า วัดที่เปรียบเหมือนแก้วอันล้ำค่าของชาวบ้านทุ่งสนุ่น เปิดทำการเรียนการสอนนักธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2523 และได้ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2525
วัดเป็นที่ประดิษฐาน "พระพุทธมหาลาโภ" พระพุทธรูปศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ขุดพบที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี และ "หลวงพ่อพระเจ้าบุญล้าน" พระพุทธปฏิมาศิลปะล้านนาและเวียงจันทน์ พระธาตุข้าวเปลือกที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ประดับด้วยรวงข้าวเปลือก นับหมื่นรวง และธัญญาหารต่าง ๆ รวมถึงรูปปั้นพญานาคราชแห่งลุ่มแม่น้ำปิง คือ "พญาวิรูปักโขนาคาธิราช" และ "พญานพเกตุนาคินีเทวี"
วัดทุ่งสนุ่นรัตนาราม มีงานประเพณีบุญตามจารีต ฮีตสิบสอง คลองสิบสี่ ครบทั้ง 12 เดือน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร มีจุดเด่นคือ สะพานบุญโญรส เป็นทางเดินจงกรมของผู้ปฏิบัติธรรม และเป็นที่จัดกิจกรรม เช่น ลงแขก เกี่ยวข้าว ดำนา ฯลฯ ถือเป็นทางเดินยาวที่สุดในภาคเหนือตอนล่าง มีความยาวรวม 356 เมตร
วัดโมลี

วัดโมลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านคลองบางไผ่ ตำบลบางรักใหญ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 แปลง รวมเนื้อที่ 118 ไร่ 2 งาน 35 ตารางวา
ประวัติ.
วัดโมลีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 ในสมัยรัตนโกสินทร์ เดิมชื่อว่า วัดใหม่สุวรรณโมลี มีผู้ศรัทธาท่านหนึ่งได้สลักปิ่นปักมวยผมออกขาย นำเงินมาสร้างวัด และใช้ปิ่นปักมวยผมเป็นสัญลักษณ์ของวัดมาตลอดจนทุกวันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งก่อนเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2461 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร) ได้ผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2467 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2544 (เขตวิสุงคามสีมากว้าง 23.50 เมตร ยาว 41.50 เมตร) เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จตรวจการคณะสงฆ์ในถิ่นนี้ ทรงเห็นว่าชื่อวัดยาวเกินไปจึงประทานชื่อใหม่ว่า "วัดโมลี"
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ลักษณะทรงไทย หลังคาสามชั้นมุงกระเบื้องเคลือบ บานประตูหน้าต่างสลักลายไทย ทาทองล่องชาด ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "หลวงพ่อพุทธวิหาร" บุทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 32 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น ทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา หน้าบันปิดทอง ประดับกระจกสี หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดไทรใหญ่

วัดไทรใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านคลองพระพิมลราชา ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี บริเวณที่ตั้งอยู่ใกล้กับที่ว่าการอำเภอไทรน้อย และยังอยู่ริมคลองพระพิมลซึ่งเป็นที่ตั้งตลาดน้ำไทรน้อย ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ "ว่าง"
วัดไทรใหญ่สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2410 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนางเง็ก แสงประภา เป็นผู้ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด เดิมชื่อ วัดมหานิโครธาราม มีความหมายว่า ไทรต้นใหญ่ ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดไทรใหญ่" เพราะชาวบ้านเรียกได้ง่ายกว่า นอกจากนั้นนางเง็กยังได้ถวายที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์อีกจำนวน 77 ไร่ 72 ตารางวา และนางผัน คำจงจิต ได้ถวายที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ 15 ไร่ 96 ตารางวา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2491 ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2498 ลักษณะทรงไทยหลังคามุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา หน้าบันปิดทอง ที่ฝาผนังมีจิตรกรรมเรื่องพระเจ้าสิบชาติ ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อทองคำ" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสมัยอู่ทอง ฝีมือช่างหลวง กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตและไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาท่าน้ำ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน หอระฆัง หอปริยัติธรรม และโรงครัว