pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน (21 ธันวาคม พ.ศ. 2452 — 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543) พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร
พระประวัติ.
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน เรียกโดยลำลองว่า "ท่านพระองค์หญิงสี่" หรือ "ท่านพระองค์สี่" ประสูติเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2452 เป็นพระธิดาพระองค์ที่ห้าในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร เมื่อแรกประสูติมีพระยศที่ "หม่อมเจ้าจุไรรัตนศิริมาน" มีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมพระมารดาเจ็ดพระองค์ และมีเจ้าน้องต่างพระมารดาอีกสามพระองค์ ครั้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ทั้งสายเมื่อปี พ.ศ. 2454 หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมานตามเสด็จสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตไปที่เมืองบันดุง หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
ก่อนเริ่มสงครามโลกครั้งที่สอง พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมานนิวัตประเทศไทย เพื่อเสกสมรสกับ พลตรี หม่อมเจ้าฉัตรมงคล โสณกุล พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา มีพระโอรส-ธิดาสี่คน ได้แก่
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน เป็นคนไทยที่เปิดร้านอาหารไทยร้านแรกในประเทศอังกฤษ ชื่อร้าน Siam Rice ในกรุงลอนดอน เมื่อกว่า 40 ปีก่อน สูตรอาหารของพระองค์ได้รับการเรียบเรียงในหนังสือ "ตำรากับข้าว พระองค์เจ้าจุไรรัตนฯ และวังบางขุนพรหม" เขียนโดยหม่อมราชวงศ์สุมาลย์มงคล พระธิดา
ในปัจฉิมวัยพระองค์ประชวรด้วยพระโรคเส้นพระโลหิตในไขพระสมองอุดตัน, โรคพระหทัย, ทางเดินพระปัสสาวะอักเสบ และไขพระสมองเสื่อม ไม่สามารถเคลื่อนไหวและรับสั่งได้ ปี พ.ศ. 2538 ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางจึงมีคำสั่งให้พระองค์เป็นบุคคลไร้ความสามารถ อยู่ในความอนุบาลของหม่อมราชวงศ์สุมาลย์มงคล และหม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 สิริพระชันษา 90 ปี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานน้ำสรงพระศพ ณ ศาลาบัณณรศภาค วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร
ปลาหมอนกแก้ว

ปลาหมอนกแก้ว  เป็นพันธุ์ลูกผสมระหว่างปลาหมอฟลามิงโก้ และปลาหมอซินสไปลุ่ม มีปากคล้ายกับนกแก้ว เป็นปลาที่ไม่มีในธรรมชาติ แต่ถูกผสมพันธุ์ขึ้นมาครั้งแรกที่ไต้หวัน ขนาดโตเต็มที่ 10-15 เซนติเมตร มีดวงตาโต ม่านตาใหญ่จนบางคราวดูไม่เหมือนทรงกลม เป็นวงรีหรือไม่ก็เป็นขีด ดำ ๆ หนา ๆ พาด ผ่านตามแนวนอนของ ลูกตา ตู้ที่เหมาะสม ไม่ควรต่ำกว่า 30 นิ้ว เป็น ปลาที่ค่อนข้าง ก้าวร้าว อันที่จริง เป็นปลาที่ไม่ค่อยดุนัก และสามารถเลี้ยงรวมกับปลาอื่นที่ ขนาดเท่ากันได้ สามารถให้อาหารสำเร็จรูปและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหารได้
วังไกลกังวล

วังไกลกังวล เป็นวังในพื้นที่ตำบลหัวหิน อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นพื้นที่พระราชฐานที่ดูแลโดยสำนักพระราชวัง สำหรับเป็นรโหฐานที่ประทับแปรพระราชฐานในต่างจังหวัด
ประวัติ.
วังไกลกังวลสร้างขึ้นตามรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จากกรมพระคลังข้างที่ ให้จัดสร้างขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2469 เพื่อพระราชทานแด่สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7 โดยมีหม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร ผู้อำนวยการศิลปากรสถานในขณะนั้น (ปัจจุบันหมายถึงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร) เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง เพื่อใช้งานในการแปรพระราชฐานมาพักในจังหวัดริมทะเล
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงออกพระนามเรียกวังแห่งนี้ว่า "สวนไกลกังวล" ทรงเอาแบบอย่างชื่อมาจากพระราชวังซ็องซูซี ในประเทศเยอรมนี ซึ่งมีความหมายเดียวกัน ทรงสมโภชขึ้นตรงวังเมื่อ พ.ศ. 2472 เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานว่ามีพระบรมราชโองการประกาศยกเป็นพระราชวัง ดังนั้น จึงยังคงเรียกว่า วังไกลกังวล
พระตำหนักและอาคารประกอบ.
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงใช้วังไกลกังวลเป็นที่ประทับแปรพระราชฐานในช่วงฤดูร้อน พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง, พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร, สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงออกนามเรียกวังแห่งนี้ในพระราชนิพนธ์ เรื่อง "ทองแดง" ไว้ว่า "วังไกลกังวล"
ปัจจุบัน ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เสด็จมาประทับที่วังไกลกังวลอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากพระที่นั่งบรมพิมาน ในพระบรมมหาราชวัง อยู่ระหว่างบูรณะซ่อมแซม
การเข้าเยี่ยมชม.
ก่อนปี พ.ศ. 2549 มีการบูรณะส่วนต่างและให้เข้าได้เฉพาะในสวนสาธารณะเท่านั้น โดยต้องตรวจบัตรประจำตัวประชาชนไทย สามารถเข้าใช้ออกกำลังกายและใช้สถานที่ได้เฉพาะเวลาเย็นเท่านั้น แต่ปัจจุบันไม่ได้เปิดให้เข้าเยี่ยมชมแล้ว
ปลาสะนาก

ปลาสะนาก  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Raiamas guttatus" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
ลักษณะ.
มีลักษณะ ลำตัวยาวทรงกระบอก หัวและปากแหลม ปากกว้างมาก จะงอยปากล่างงุ้มคล้ายตะขอ ไม่มีหนวด เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินวาว ข้างลำตัวมีประสีน้ำเงินคล้ำ หางเว้าเป็นแฉกลึกสีแดงมีแถบสีดำใกล้ขอบบนและขอบล่าง ครีบหลังสีเหลืองอ่อนมีแต้มคล้ำ ในตัวผู้มีตุ่มข้างแก้มแตกต่างจากตัวเมียโดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์ และสีลำตัวจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมส้ม ขนาดประมาณ 15–45 เซนติเมตร
เป็นปลากินเนื้อ มักอยู่รวมเป็นฝูงเล็ก ๆ หากินบริเวณผิวน้ำ ล่าเหยื่อได้แก่ ปลาขนาดเล็ก กุ้ง ปู ต่าง ๆ เป็นปลาที่มีความว่องไว ปราดเปรียวมากและว่ายน้ำเคลื่อนไหวตลอดเวลา มีรูปร่างคล้ายปลาแซลมอน ที่พบในต่างประเทศ จึงได้ฉายาจากนักตกปลาว่า "แซลมอนเมืองไทย" 
ที่อยู่.
อาศัยอยู่ตามแม่น้ำสายใหญ่ในภาคเหนือ, ภาคกลางและอีสาน มีชื่อเรียกต่างออกไปเช่น "มะอ้าว" ในภาษาไทใหญ่, "น้ำหมึกยักษ์", "นางอ้าว", "อ้าว", "ดอกหมาก", "ปากกว้าง" และ"จิ๊กโก๋" ในภาษาอีสาน
เป็นปลาเศรษฐกิจที่พบบ่อยในบางฤดูกาล บริโภคโดยการปรุงสด และมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีพบขายในตลาดปลาสวยงามบางครั้งด้วย
งูเห่าพ่นพิษสีทอง

งูเห่าพ่นพิษสีทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Naja sumatrana") เป็นงูเห่าชนิดหนึ่ง ไม่มีดอกจันที่แม่เบี้ย ไม่มีลวดลายตามลำตัว สีพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองหรือสีทองสวยงาม ท้องมีสีขาว พบมากทางภาคใต้ของประเทศไทย และพบไปจนถึงมาเลเซียและสิงคโปร์ ซึ่งงูที่พบในมาเลเซียและสิงคโปร์นั้นจะมีลำตัวสีดำ ความยาวเต็มที่ 1.6 เมตร
งูเห่าพ่นพิษสยาม

งูเห่าพ่นพิษสยาม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Naja siamensis") เป็นงูเห่าตระกูลงูเห่าพ่นพิษ กล่าวคือ เป็นงูเห่าที่สามารถพ่นพิษได้ โดยสามารถพ่นพิษได้แม่นยำและสามารถพ่นได้ไกลประมาณ 1-2 เมตร เมื่อพ่นน้ำพิษหมดแล้ว สามารถผลิตน้ำพิษได้ในเวลา 10 นาที ก็สามารถพ่นน้ำพิษใหม่ได้ ขณะชูคอแผ่แม่เบี้ยขู่ ก็จะอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นพิษใส่ศัตรู จะมีรูของเขี้ยวพิษ อยู่ทางด้านหน้า เพื่อสะดวกในการฉีดพ่นพิษออกไป และถ้าพิษเข้าตา จะไม่ทำให้ตาบอดในทันที ยกเว้นเพียงแต่เราขยี้ตา ถ้าถูกพิษทางผิวหนังที่มีแผล ก็จะทำให้เกิดการอักเสบ แต่ไม่อันตรายมาก เพราะได้รับปริมาณพิษน้อย
ลักษณะ.
ลักษณะรูปร่างทั่วไปจะคล้ายคลึงกับงูเห่าไทย ("N. kaouthia") แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า โดยจะยาวเฉลี่ย1.5-2 เมตร มีความว่องไว นิสัยดุร้าย ดอกจันมักเป็นรูปตัว U หรือเลือนลางในบางตัว สีลำตัวบางตัวอาจมีลายดอกด่างขาว จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "งูเห่าพ่นพิษด่าง" หรือ "งูเห่าพ่นพิษขี้เรื้อน" เป็นต้น
ถิ่นที่พบ.
งูเห่าชนิดนี้มีการแพร่กระจายพันธ์ในประเทศกัมพูชา, ลาว, ไทย และเวียดนาม
สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้เท่านั้น
เชียงทอง

เชียงทอง เป็นชื่อสถานที่ อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
งูหลามปากเป็ด

งูหลามปากเป็ด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Python curtus") เป็นงูไม่มีพิษ มีลำตัวที่อ้วน หนา กว่างูหลามและงูเหลือม แต่มีหางที่สั้นแลดูไม่สมส่วน และมีลวดลายที่แปลกออกไป มีหลายหลากสี ทั้งน้ำตาล, แดง, เหลือง, ส้ม หรือ เขียว โดยงูแต่ละตัวจะมีสีสันและลวดลายต่างกันออกไป ขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1.50 เมตร จัดเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในสกุลนี้
พบในประเทศไทยตั้งแต่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ลงไป ตลอดจนมาเลเซีย, สิงคโปร์จนถึงอินโดนีเซีย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกอยู่ที่เกาะสุมาตรา เป็นงูที่ไม่ค่อยขึ้นต้นไม้ มักจะซุ่มรออาหารตามพื้นดินที่เฉอะแฉะใกล้แหล่งน้ำ ที่โดยมากเป็นสัตว์เลือดอุ่นขนาดเล็ก งูหลามปากเป็ดวางไข่ครั้งละประมาณ 30–50 ฟอง 
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย คือ "P. c. curtus" เป็นชนิดทั่วไป, "P. c. breitensteini" พบในบอร์เนียว และ "P. c. brongersmai" พบในแหลมมลายูของมาเลเซียและสิงคโปร์ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมสัตว์เลื้อยคลานเพราะมีความสวยงาม ในบางข้อมูลจะให้ชนิดย่อยทั้ง 3 ชนิดนี้เป็นชนิดแยกกันไปเลย
ภาษากูย

ภาษากูย  หรือ ภาษากวย  เป็นตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร มีผู้พูดทั้งหมด 366,675 คน พบในไทย 300,000 คน (พ.ศ. 2535) ในจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด มหาสารคาม นครราชสีมา ส่วนใหญ่พูดภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยหรือภาษาเขมรเหนือได้ด้วย พบในกัมพูชา 15,495 คน (พ.ศ. 2532) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดพระวิหาร เสียมราฐ กำปงธม สตึงแตรง ส่วนใหญ่พูดภาษาเขมรได้ด้วย พบในลาว 51,180 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสุวรรณเขต ส่วนใหญ่อยู่ตามริมแม่น้ำโขงในลาวภาคใต้ 
สำเนียง.
ภาษากูยเป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน ในประเทศไทยมี 3 สำเนียงคือ 
ภาษากูย หรือ ภาษากวย มีอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์ มีภาษาที่ใช้สนทนามี 2 สำเนียงคือ
ภาษาซองคา

ภาษาซองคา (རྫོང་ཁ་[dzoŋ.kʰa])เป็นภาษาประจำชาติของภูฏาน อยู่ในตระกูลจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า ใกล้เคียงกับภาษาสิกขิมและภาษาอื่น ๆ ของชาวภูฏาน ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาทิเบตสมัยใหม่ เทียบได้กับความแตกต่างระหว่างภาษาสเปนกับภาษาอิตาลี พระในทิเบตและภูฏาน เรียนภาษาทิเบตโบราณเพื่อการอ่านคัมภีร์พุทธศาสนา คำว่าซองคาหมายถึง ภาษา (คา) ที่พูดในวัดที่มีลักษณะเป็นป้อมปราการ (ซอง) ภาษานี้แพร่เข้ามาในภูฏานเมื่อราว พ.ศ. 2200 โดย ชับดรุง งาวัง นัมกเยล 
ภาษาซองคาและภาษาถิ่นอื่น ๆ เป็นภาษาแม่ของภูฏานตะวันตก มีผู้พูดภาษานี้ในเมืองกาลิมปงของอินเดียที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของภูฏาน แต่ปัจจุบันอยู่ในรัฐเบงกอลตะวันตก ภาษาซองคาเป็นภาษาที่ใช้ในโรงเรียน เป็นภาษากลางในภูฏานตอนใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษานี้เป็นภาษาแม่ เขียนด้วยอักษรทิเบต หนังสือพิมพ์ด้วยอักษรทิเบตแบบอูคันซึ่งเป็นแบบเดียวที่ใช้พิมพ์ภาษาทิเบต
ตัวอย่าง.
นี่คือตัวอย่างประโยคในข้อที่ 1 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน:
<templatestyles src="Interlinear/styles.css" />
พระเจ้าชีเตซงแจ็น

พระเจ้าชีเตซงแจ็น (ทิเบต: ཁྲི་ལྡེ་སྲོང་བཙན་, ไวลี: "khri lde srong btsan", พินอินทิเบต: "Chidê Songzän") เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีซงเตแจ็นและเป็นน้องชายของพระเจ้ามุนีสันโป ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาด้วยดีตลอดรัชกาล มีพระโอรส 3 พระองค์ องค์แรกสละสิทธิในราชบัลลังก์ออกบวชเป็นพระภิกษุ ราชสมบัติจึงเป็นของพระเจ้ารัลปาแจ็น ราชโอรสองค์ที่ 2 และพระเจ้าลังทาร์มา พระโอรสองค์ที่ 3 ตามลำดับ
มุน กึน-ย็อง

มุน กึน-ย็อง (อักษรโรมัน: Moon Geun-young; เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Mun Geun-yeong"; เอ็มอาร์: "Mun Gŭn-yŏng"; เกิด 6 พฤษภาคม 2530 ควังจู เกาหลีใต้) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ พรีเซนเตอร์ และนางแบบ เธอมีฉายาที่เรียกกันด้วยความชื่นชอบว่า "น้องสาวคนเล็กของเกาหลี" มุน กึน-ย็องเริ่มการเดินแบบครั้งแรกเมื่ออายุ 12 ปีและแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "On the way"(2542) ในปีถัดมา เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็น Young Eun-suh ในซีรี่ฟอร์มยักษ์ซึ่งเป็นที่นิยมเรื่อง "Autumn Fairy Tale" (2543) ความก้าวหน้าครั้งสำคัญของเธอในการแสดงภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "ตู้ซ่อนผี" (2546) กำกับการแสดงโดย คิม จีวอน (Kim Ji-woon) ต่อมาเธอเริ่มในการแสดงละครแนวโรแมนติกเรื่อง "จับยัยตัวจุ้นมาแต่งงาน" ในปี2547 และ "เต้นกระจายยัยตัวจุ้น" ในปี 2549
ผลงานการแสดง.
ภาพยนตร์.
ละคร 
รางวัล.
2004:
2005:
2006:
2008:
2009:
2010:
2011:
2015:
รางวัลอื่น
เดลตาฮีดรอน

เดลตาฮีดรอน (พหูพจน์: deltahedra) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มีหน้าทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ชื่อของเดลตาฮีดรอนมาจากอักษรกรีก เดลตา ตัวใหญ่ (Δ) ที่มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม ทรงหลายหน้าจำนวนนับไม่ถ้วนสามารถจัดเป็นเดลตาฮีดรอนได้ แต่มีเพียง 8 รูปทรงเท่านั้นที่เป็นทรงนูน (convex) และไม่ควรสับสนระหว่างชื่อรูปทรงนี้กับ เดลโตฮีดรอน (deltohedron) ซึ่งหมายถึงทรงหลายหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว
ทิก เญิ้ต หั่ญ

ทิก เญิ้ต หั่ญ (11 ตุลาคม พ.ศ. 2469 – 22 มกราคม พ.ศ. 2565) หรือนิยมทับศัพท์ว่า ติช นัท ฮันห์ (ฮันตึ: 釋一行) เป็นพระภิกษุนิกายเซนชาวเวียดนาม ชื่อทิก เญิ้ต หั่ญ เป็นฉายาทรงธรรม โดยคำว่า "ทิก" เป็นแปลว่า "ศากยะ" ส่วน "เญิ้ต หั่ญ" มีความหมายว่า "การกระทำเพียงหนึ่ง (One Action)" ท่านเป็นพระมหาเถระนิกายเซน กวี และผู้สนับสนุนในเรื่องสันติภาพ มีงานเขียนเผยแผ่ตีพิมพ์ภาษาต่าง ๆ มากมาย และเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักปฏิบัติธรรมชาวตะวันตก ท่านมรณภาพในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2565 ด้วยอายุ 95 ปี
ประวัติ.
ทิก เญิ้ต หั่ญ เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดกว๋างจิ ในภาคกลางของประเทศเวียดนาม ท่านมีชื่อเดิมว่า เหงวียน ซวน บ๋าว (Nguyễn Xuân Bảo) ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรที่ วัดตื่อฮิ้ว เมื่อ พ.ศ. 2485 ขณะมีอายุได้ 16 ปี และได้อุปสมบทเป็นพระในเวลาต่อมา ช่วงแรกที่อยู่ในเวียดนาม ท่านได้พยายามฟื้นฟูพระพุทธศาสนาด้วยการเขียนบทความ แต่กลับได้รับการต่อต้านจากผู้นำองค์กรชาวพุทธและรัฐบาลเป็นอย่างมาก
ต่อมาใน พ.ศ. 2505 ท่านได้รับทุนไปศึกษาศาสนาเปรียบเทียบ ณ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน สหรัฐ ท่านได้ศึกษาที่นั่นเป็นเวลา 1 ปี แม้จะได้รับทุนจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียต่อ แต่ท่านก็ตัดสินใจเดินทางกลับเวียดนาม เพื่อก่อตั้งโรงเรียนยุวชนรับใช้สังคม และทำงานด้านความร่วมมือระหว่างพระพุทธศาสนานิกายมหายานและเถรวาทในเวียดนาม ท่านพยายามสอนแนวคิดเรื่องพระพุทธศาสนาเพื่อการรับใช้สังคม เพื่อฟื้นฟูความเสียหายจากสงคราม ท่านพยายามพัฒนาวงการสงฆ์ด้วยการสอนและเขียนในสถาบันพระพุทธศาสนาชั้นสูง ภารกิจที่สำคัญของท่านคือ ก่อตั้ง "คณะเทียบหิน" ใน พ.ศ. 2509
ใน พ.ศ. 2510 มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ได้เสนอชื่อของท่านให้เป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ โดยกล่าวว่า "ข้าพเจ้าไม่รู้จักใครเป็นการส่วนตัวอีกที่จะมีคุณค่าพอสำหรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ นอกเหนือไปจากพระผู้มีเมตตาจากเวียดนามผู้นี้"
หมู่บ้านพลัม.
แต่การรณรงค์เพื่อหยุดการสนับสนุนสงครามของท่านทำให้รัฐบาลเวียดนาม ที่ถึงแม้จะรวมประเทศได้แล้วก็ตาม ไม่ยอมรับท่าน และปฏิเสธการเข้าประเทศของท่าน ทำให้ท่านต้องลี้ภัยอย่างเป็นทางการที่ประเทศฝรั่งเศส และก่อตั้ง "หมู่บ้านพลัม" เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของชุมชนสงฆ์ของท่าน ที่เมืองบอร์โด ประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2525 ในระยะแรกเป็นแหล่งพักพิงของผู้ลี้ภัย ก่อนจะเริ่มมีนักบวชตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531
หมู่บ้านพลัมปัจจุบันได้จัดการอบรมภาวนาเกี่ยวกับการเจริญสติทั้งในยุโรปและอเมริกาเหนือให้แก่บุคคลทั่วไป ปัจจุบันมีนักบวชกว่าห้าร้อยคน จากกว่ายี่สิบประเทศทั่วโลก ส่วนใหญ่อยู่ในหมู่บ้านพลัม และที่อื่นๆได้แก่ Green Mountain Dharma Center รัฐเวอร์มอนต์ และ Deer Park Monastery รัฐแคลิฟอร์เนีย ในสหรัฐอเมริกา และที่วัดบัทหงา เมืองบ๋าวหลอบ และ วัดตื่อฮิ้ว เมืองเฮว้ ประเทศเวียดนาม
ท่านทิก เญิ้ต หั่ญ ได้จัดตั้ง "หมู่บ้านพลัม" (Plum Village) ขึ้น ณ ประเทศฝรั่งเศส อันเป็นชุมชนแบบอย่าง การปฏิบัติธรรมแห่งพุทธบริษัท 4 ที่เน้นการเจริญสติในชีวิตประจำวันอย่างตระหนักรู้ในแต่ละลมหายใจเข้าออก และกลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ ในชุมชนปฏิบัติธรรมแห่งหมู่บ้านพลัม มีทั้งสิ้น 12 แห่ง อยู่ในประเทศฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา เยอรมนี และเวียดนาม นอกจากนี้มีกลุ่มปฏิบัติธรรมตามแนวทางของท่านทิก เญิ้ต หั่ญ (คณะสงฆ์) กระจายอยู่หลายประเทศทั่วโลกเกือบหนึ่งพันกลุ่ม
ภายในคณะสงฆ์หมู่บ้านพลัมประกอบด้วยวัด 8 วัด ได้แก่
นอกจากนี้ยังมีสังฆะอื่น ๆ อยู่ในหลายประเทศทั่วโลก 
ผลงานเขียน.
ท่านทิก เญิ้ต หั่ญ เป็นผู้ประพันธ์หนังสือธรรมะชื่อดังระดับโลกหลายเล่ม ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ปรีวีเคาน์ซิล

ปรีวีเคาน์ซิล หรือ สภาที่ปฤกษาในพระองค์  เป็นสภาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2417 ตาม พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จำนวน 49 คน มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาส่วนพระองค์ สืบสวนข้อเท็จจริงในราชการต่างๆ เพื่อกราบบังคมทูลและถวายความเห็นให้ทรงทราบ สอดส่องเหตุการณ์สำคัญในบ้านเมือง รวมไปถึงการชำระความฎีกาที่มีผู้นำมาถวาย ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2430 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งสภาที่ปฤกษาในพระองค์เพิ่มอีก 42 คน
ในปี พ.ศ. 2435 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิรูปการปกครอง และโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนสภาที่ปฤกษาในพระองค์เป็น "องคมนตรีสภา" แทน
สภาที่ปฤกษาในพระองค์.
จำนวน 91 คน 
แต่งตั้งครั้งแรก จำนวน 49 คน ประกอบด้วย
แต่งตั้งครั้งที่ 2 จำนวน 42 พระองค์ ประกอบด้วย
สภาที่ปฤกษาในพระองค์นี้ ถือเป็นต้นแบบของคณะองคมนตรีในประเทศไทยในปัจจุบัน
จี่หนาน

จี่หนาน  เป็นเมืองหลวงของมณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีนที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลชานตง ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 6.8 ล้านคน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในซานตงรองจากชิงเต่า พื้นที่ของจี่หนานในปัจจุบันมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้จากจุดเริ่มต้นของอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุด และได้พัฒนามาเป็นศูนย์กลางการปกครองเศรษฐกิจและการคมนาคมที่สำคัญของประเทศ เมืองนี้มีสถานะเป็นเขตการปกครองย่อยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 จี่หนานมักถูกเรียกว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" เนื่องจากมีบ่อน้ำพุที่มีชื่อเสียง 72 แห่ง
ชื่อ.
ชื่อจี่หนานในปัจจุบันมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ทางใต้ของจี่" และหมายถึงแม่น้ำจี่เก่าที่ไหลไปทางเหนือของเมืองจนถึงกลางศตวรรษที่ 19 แม่น้ำจี่หายไปในปี พ.ศ. 2395 เมื่อแม่น้ำฮวงโหเปลี่ยนเส้นทางไปทางเหนือและแม่น้ำเดิมกลายเป็นที่ราบแทน ปัจจุบันการออกเสียงอักขระ "Ji" ด้วยเสียงที่สาม (จี่ - jǐ) ก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ก่อนหน้านี้ออกเสียงด้วยวรรณยุกต์ที่สี่ (จี้ - jì) ตำราเก่ากว่าสะกดชื่อเป็น "Tsinan" (ตามการสะกดอักษรโรมันแบบ Wade-Giles) หรือ "Chi-nan"
ในภาษาอังกฤษ แนะนำให้สะกดชื่อเมืองว่า Ji'nan (จี่หนาน) เพื่อหลีกเลี่ยงความคลุมเครือกับคำที่ออกเสียงว่า Jin'an (จินอาน 金安)
ในช่วงราชวงศ์โจว (1045 BC ถึง 256 BC) เรียกเมืองนี้ว่า "ลี่เซี่ย" (จีนตัวย่อ: 历下; จีนตัวเต็ม: 歷下; pinyin: Lìxià) เป็นที่ตั้งถิ่นฐานสำคัญในพื้นที่ ชื่อ "ลี่เซี่ย" มาจากตั้งของจี่หนานอยู่ที่เชิง"เขาลี่"ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองปัจจุบัน "ลี่เซี่ย" เป็นชื่อของเขตหนึ่งของเมือง อีกชื่อเรียกหนึ่งคิอ เมืองโบราณ Ān (จีน: 鞍) ได้รับการตั้งชื่อตาม "ยุทธการแห่งอัน "ซึ่งต่อสู้กันในพื้นที่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ในปี 589 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างรัฐ Qi และ Jin ซึ่งในปัจจุบันตั้งอยู่ภายในเขตเมืองของจี่หนาน ชื่อเรียกอื่นได้แก่ ชื่อเรียกที่มาร์โคโปโลให้คำจำกัดความสั้น ๆ เกี่ยวกับจี่หนานภายใต้ชื่อ "ชิงลี่" หรือ "ชินังลี" และในตำราในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 มักใช้ชื่อเมืองนี้ว่า "Tsinan Fu" โดยที่ "ฝู่ - Fu"  ซึ่งมาจากศัพท์ที่ใช้สำหรับเมืองหลวงของมณฑล (จีน: 省府)
จี่หนานยังเรียกตามชื่อเล่นว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" (จีน: 泉城) เนื่องจากมีบ่อน้ำพุหลายแห่งในใจกลางเมืองและบริเวณโดยรอบ
งูงวงช้าง

งูงวงช้าง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Acrochordus javanicus") เป็นงูน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ไม่มีพิษ อยู่ในวงศ์ Acrochordidae จัดอยู่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับงูผ้าขี้ริ้ว ("A. granulatus") ซึ่งในประเทศไทยพบเพียง 2 ชนิดนี้เท่านั้น 
งูงวงช้างมีผิวหนังย่นและสากแบบเปลือกขนุน หัวแบนเล็ก เกล็ดบนลำตัวมีลักษณะเป็นตุ่ม รวมถึงเกล็ดบริเวณด้านท้องซึ่งแตกต่างจากงูชนิดอื่น ท้องสีขาว ไม่มีลวดลาย ลำตัวป้อมอ้วนสั้น ฟันแหลมคม ถ้าอยู่พ้นน้ำจะมีสีเหลืองนวล แต่ถ้าอยู่ในน้ำจะมีสีน้ำตาลดำ มีความยาวประมาณ 1 เมตร
เป็นงูที่อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา อาหารหลักคือ ปลา สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ที่อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, กัมพูชา, พม่า, ลาว โดยจะขุดรูอยู่ตามริมตลิ่ง อุปนิสัยไม่ดุ ปกติมักอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อน แต่ถ้าถูกรบกวนมักจะใช้ลำตัวรัดพัน ดังนั้นเมื่อมีคนลงไปว่ายน้ำในถิ่นที่งูงวงช้างอาศัยอยู่ มักจะถูกงูรัด ทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผีพรายมาฉุด ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 25-30 ตัว ลูกที่เกิดใหม่มีความยาวประมาณ 29 เซนติเมตร ซึ่งสามารถกินอาหารได้เลย
ภาษาญัฮกุร

ภาษาญัฮกุร (ญัฮกุร:) เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มย่อยมอญ ถือว่าใกล้เคียงกับภาษามอญโบราณในสมัยทวารวดี มีผู้พูดคือชาวญัฮกุรในจังหวัดนครราชสีมา เพชรบูรณ์ และชัยภูมิ บางส่วนเริ่มเปลี่ยนมาพูดภาษาไทย
ภาษาญัฮกุรเดิมเป็นเพียงภาษาพูดไม่มีตัวเขียน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2548 ได้มีการสร้างระบบตัวเขียนขึ้นใหม่โดยใช้อักษรไทย และเพิ่มสัทอักษรสากล ʔ และรวบรวมคำศัพท์เอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อไม่ให้สูญหาย มีพยัญชนะ 26 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 15 เสียง มีสระ 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน มีระบบการเติมหน่วยคำเติมแต่ปัจจุบันเหลือใช้ไม่มากนัก เรียงประโยคแบบประธาน–กริยา–กรรม
สัทวิทยา.
สระ.
สระประสม.
หน่วยเสียงสระประสมภาษาญัฮกุรถิ่นบ้านไร่มี 3 หน่วยเสียง ได้แก่ , และ 
ลักษณะน้ำเสียง.
ภาษาญัฮกุรถิ่นบ้านไร่มีลักษณะน้ำเสียงที่ทำให้ความหมายของคำต่างกัน 2 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะน้ำเสียงที่ 1 ซึ่งเป็นลักษณะน้ำเสียงปกติโดยมักออกเป็นเสียงสูง และลักษณะน้ำเสียงที่ 2 ซึ่งมักออกเป็นเสียงต่ำ ในการถอดเสียงเป็นสัทอักษรใช้เครื่องหมาย หรือ 
ระบบการเขียน.
ตัวเขียนภาษาญัฮกุรอักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
ภาษากฺ๋อง

ภาษากฺ๋อง (กฺ๋อง:) เป็นภาษาใกล้สูญภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาทิเบต-พม่าของตระกูลภาษาจีน-ทิเบต เป็นภาษาที่แสดงลักษณะของภาษาในกลุ่มทิเบต-พม่าอย่างเด่นชัด กล่าวคือ มีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ มีพยัญชนะท้ายน้อย ความสั้น-ยาวของเสียงสระไม่ส่งผลต่อความหมายของคำ และมีการเรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ผู้พูดภาษากฺ๋องเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กฺ๋อง จากการสำรวจของนักภาษาศาสตร์เดวิด แบรดลีย์ พบผู้พูดภาษานี้ในประเทศไทยราว 80 คนใน พ.ศ. 2543 อาศัยอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวังควาย ตำบลวังยาว และหมู่ที่ 10 บ้านกกเชียง ตำบลห้วยขมิ้น อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี และหมู่ที่ 3 บ้านละว้า ตำบลทองหลาง อำเภอห้วยคต จังหวัดอุทัยธานี ไม่พบผู้พูดในประเทศพม่า ปัจจุบันเริ่มมีผู้พูดภาษากฺ๋องน้อยลง โดยเด็ก ๆ ชาวกฺ๋องหันไปพูดภาษาไทยและภาษาลาว (ลาวครั่ง)
สัทวิทยา.
สระ.
สระประสม.
ภาษากฺ๋องถิ่นกกเชียงมีหน่วยเสียงสระประสม 3 หน่วยเสียง ได้แก่ , และ หน่วยเสียง และ ออกเสียงเป็น และ ตามลำดับ
วรรณยุกต์.
ภาษากฺ๋องถิ่นกกเชียงมีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 4 หน่วยเสียง ได้แก่
ระบบการเขียน.
ตัวเขียนภาษากฺ๋องอักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
ไวยากรณ์.
โครงสร้างประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา คำขยายอยู่หน้ากริยา แต่อยู่หลังคำนาม คำบุพบทอยู่หลังคำนาม
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า

แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า คือ
ภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, จาตุรงค์ มกจ๊ก, จิ้ม ชวนชื่น, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, เอกรัตน์ ขลิบเงิน, มนัสนันท์ ปานดี
การถ่ายทำ.
การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้าส่วนใหญ่ถ่ายทำภายในพื้นที่ของอำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยเฉพาะส่วนของตลาดเก่าบ้านใหม่ร้อยปีที่เป็นโลเคชั่นหลัก ซึ่งเป็นที่ถูกใจผู้กำกับเป็นอย่างมากที่ต้องการฉากในการถ่ายทำที่เป็นบ้านไทยย้อนยุค และบรรยากาศของตลาดเก่า
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์

ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ (ยอร์ช) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
ประวัติ.
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาทัศนศิลป์ เคยฝึกงานเป็นฝ่ายศิลป์ อยู่ที่โรงพิมพ์หนังสือ “ตลาดตลก” ในเครือ ศรีสยามการพิมพ์ อยู่หลายปี นอกจากจัดอาร์ต ยังมีหน้าที่เขียนเรื่องสั้นอีกด้วย
นอกจากนี้ ยอร์ช เคยทำเบื้องหลังรายการตลกทางทีวี นานร่วม 14 ปี ทั้งงานโปรดิวเซอร์, งานกำกับรายการโทรทัศน์ ชื่อดังมากมาย เช่น “555”, “ 3 ช่าคาเฟ่”, “ 5-4-3-2 โชว์” ฯลฯ
ปัจจุบัน ดูแลการผลิตรายการทีวี ภาพยนตร์ หนังโฆษณา ภายใต้ชื่อ บริษัท รฤก โปรดั๊กชั่น จำกัด
ผลงานการผลิตละคร.
ละครโทรทัศน์
ละครซิตคอม
ซี้ดเอฟเอ็ม

ซี้ด เอฟเอ็ม (SEED FM) เป็นชื่อรายการวิทยุส่วนกลางในอดีต ในเครือสถานีวิทยุ อสมท ของบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) บริหารงานโดยบริษัท ซี้ด เอ็มคอต จำกัด ออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ มีพื้นที่ออกอากาศ ครอบคลุมเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ตลอด 24 ชั่วโมง และผ่านเครือข่ายดาวเทียม ไปยังสถานีวิทยุ อสมท ส่วนภูมิภาคทั้ง 53 แห่งทั่วประเทศ โดยมีธีรภัทร์ สัจจกุล เป็นกรรมการผู้จัดการ
ซี้ดเอฟเอ็มเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2548 จนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้เผยแพร่ข่าวเรื่อง แจ้งการเลิกกิจการ บริษัท ซี้ด เอ็มคอท จำกัด และปรับรูปแบบการบริหารจัดการคลื่นวิทยุ FM 97.5 MHz ซึ่งได้เปิดตัวใหม่เป็น เมลโล 97.5 เอฟเอ็ม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 จนกระทั่งยุติการออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ และออกอากาศผ่านช่องทางออนไลน์เท่านั้นในชื่อ เมลโล ป็อป ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2565
รูปแบบการออกอากาศ.
ซี้ดเอฟเอ็ม จัดรายการตลอด 24 ชั่วโมงด้วยระบบอัตโนมัติ โดยมีดีเจพูดคุยกับผู้ฟัง สลับกับการเล่นเพลงไทยสากลสมัยใหม่เป็นหลัก และมีเพลงสากลกับเพลงเอเชีย (เพลงเกาหลี เพลงญี่ปุ่น และเพลงจีน) เล่นเป็นลำดับรองลงไป พร้อมทั้งถ่ายทอดข่าว จากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ในเวลา 07:00-07:30 น. และ 19:00-19:30 น., ถ่ายทอดข่าวต้นชั่วโมง และข่าวภาคเที่ยง ในเวลา 12:00-12:30 น. จากสำนักข่าวไทย โดยรับสัญญาณจากแม่ข่ายสถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์นเรดิโอ ส่วนกลาง ความถี่ เอฟเอ็ม 100.5 เมกะเฮิร์ตซ์ "คลื่นข่าว นิวส์เน็ตเวิร์ก" นอกจากนี้ ยังจัดรายการเพื่อกระจายเสียง ไปยังเครือข่ายทั่วประเทศไทย ในช่วง “ซี้ด เนชั่นไวด์” ทุกวัน ระหว่างเวลา 20:00-24:00 น.
อาเธน่า อาซามิยะ

อาเธน่า อาซามิยะ (; โรมาจิ: "Asamiya Athena") ตัวละครจากเกมเดอะ คิง ออฟ ไฟท์เตอร์ มีพลังจิตในการต่อสู้ แถมยังเป็นนักร้องดังที่มีชื่อเสียง อยู่ในทีมไซโคโซลเจอร์ ซึ่งในทีมนี้มีผู้ร่วมทีมคือ ชิน เก็นไซ ,ชิอิ เคนซู, เปา ,คาโอรุ วาตานาเบ และ โมโมโกะ และเกมอื่นๆนั้นอาเธน่าจะมีร่างทั้งเจ้าหญิงและธรรมดา ชุดนักเรียน
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ทุกปีที่มีการจัดการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส อาเธน่าจะเปลี่ยนชุดใหม่ๆทุกปี และเธอยังเป็นเพื่อนกับเคียว และยูกิอีกด้วย ในปี 2003 เธอได้ตั้งทีมใหม่ใช่ชื่อว่า ไฮสคูลเกิร์ลทีม ประกอบด้วย มาลิน และ ฮินาโกะ ชิโจ และในหนังสือการ์ตูนเธอยังมีส่วนร่วมในการช่วย ชิซึรุ คางุระ ปราบโอโรจิ 
รายชื่อเกมที่ปรากฏ.
พ.ศ. 2529
พ.ศ. 2533
พ.ศ. 2537
พ.ศ. 2538
พ.ศ. 2539
พ.ศ. 2540
พ.ศ. 2541
พ.ศ. 2542 
พ.ศ. 2543
พ.ศ. 2544
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2546
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2552
หนังสือการ์ตูนฮ่องกง.
เจ้าของลิขสิทธิ์โดย บูรพัฒน์
ช่วยคางูระ ปราบโอโรจิ โดยส่งกระจกยาตะผ่านพลังเหนือมิติของอาเธน่า
ได้ต่อสู้กับทีมผู้หญิง โดยคู่แรกอาเธน่าสู้กับไม ชิรานุอิแต่อาเธน่ากับปล่อยพลังไซโคลทั้งหมด เก็นไซ จีงขอความร่วมมือจากนักสู้ ส่งพลังมาเพื่อยับยั้งพลังอันไร้ขีดจำกัดของอาเธน่า
ได้ต่อสู้กับทีมริวโกแต่ ทีมฮีโร่มาขัดจังหวะการต่อสู้ อาเธน่าจึงสู้กับเค แต่แพ้ยับเยิน
ได้สู้กับทีม N.E.S.T.S อาเธน่าโดนเค 9999 ทำร้ายอย่างบาดเจ็บสาหัส 
ในเรื่องรับบทเป็นไอดอลสาวที่ต้องมาร่วมมือกับไม ชิรานุอิ ในการช่วยเหลือเด็กผู้หญิง ปรากฏตัวในตอนที่ 1 All Out
ละคร.
Athena: The Awakening From the Ordinary Life ละครญี่ปุ่นที่มีอาเธน่าเป็นตัวเอก มีออกวางจำหน่ายใรูปแบบ VHS
เพลง.
อัลบั้มเพลงของอาเธน่า.
Athena the Music アテナ ザ ミュージック
โขนนั่งราว

‎
โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น 
ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา (ฝ่ายพระราม) และฝ่ายลงกา (ฝ่ายทศกัณฐ์)การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย วงขวา 
จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง
โขนนอนโรง.
ในเวลาบ่ายก่อนถึงวันแสดงหนึ่งวัน ปี่พาทย์ทั้งสองวงจะบรรเลงเพลงโหมโรง พวกแสดงจะออกมากระทุ้งเส้าตามจังหวะเพลงที่กลางโรง 
จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป
สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น
จารีตในการแสดงโขน.
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย 
จารีตเรื่องซ้ายขวานี้ใช้กับการแสดงโขนทุกชนิด ตำแหน่งของผู้แสดง ทางด้านขวามือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายชนะ ส่วนตำแหน่งทางด้านซ้ายมือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายอธรรม หรือฝ่ายแพ้
พระอีสาน

พระอีสาน  เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู โดยทั่วไปถือกันว่าเป็นอวตารของพระศิวะ และเป็นหนึ่งในคณะเทพเอกาทศรุทรในศาสนาพราหมณ์ และเป็นทิกบาลประจำทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
ศาสนาพุทธ.
ในธชัคคปริตร ระบุว่าพระอีสานเป็นเทวราชองค์หนึ่งร่วมกับพระประชาบดีและพระพิรุณ โดยมีท้าวสักกะเป็นจอมเทพ
จิตรคุปต์

จิตรคุปต์  บ้างเรียก เจตคุปต์ หรือ เจ็ตคุก ก็ว่า เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู มีหน้าที่รักษาทะเบียนคนตายของพระยม เชื่อว่าเป็นเทพที่มีน้ำใจดุร้ายทารุณ
หลังจากพระพรหมสร้างวรรณะทั้งสี่ คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ ศูทร แล้ว ได้มีบัญชาให้พระยมรักษาทะเบียนการกระทำของสรรพชีวิตที่เกิดขึ้นและจะได้เกิดทั้งบนโลกเบื้องสูง (คือสวรรค์) และโลกเบื้องต่ำ (คือมนุษยโลก) พระยมตัดพ้อต่อพระพรหมว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ไฉนเลยข้าจะรักษาทะเบียนกรรมของสิ่งมีชีวิตซึ่งเกิดในลักขโยนีทั้งแปดสิบสี่ตลอดทั้งตรีโลกได้เล่า" ("O Lord, how can I alone keep record of the deeds of the beings born into 84 lakh yonis in the three worlds?")
พระพรหมทำสมาธิใคร่ครวญเป็นเวลาหนึ่งหมื่นหนึ่งพันปี แล้วลืมพระเนตรขึ้น ปรากฏเป็นบุรุษนายหนึ่งถือปากกาและขวดหมึกไว้พร้อมสะพายดาบไว้กับสะเอวอยู่เฉพาะพักตร์พระพรหม ครั้นแล้ว พระพรหมตรัสต่อเขาว่า "เจ้าเกิดขึ้นแต่กายข้า ฉะนั้น ลูกหลานของเจ้าจงได้ชื่อว่า กายาสทาส ส่วนเจ้านั้นเกิดขึ้นในห้วงคำนึงแห่งข้าและในความลับดำมืด เจ้าจงมีนามว่า จิตรคุปต์ เถิด" ("Thou hast been created from my body, therefore shall thy progeny be known as the Kayasthas. Thou hast been conceived in my mind and in secrecy, thy name shall also be Chitragupta.") จากนั้น พระพรหมทรงมอบหมายให้จิตรคุปต์ทำหน้าที่รักษาทะเบียนของพระยม
คัมภีร์ครุฑปุราณะ (Garud Puran) ว่า จิตรคุปต์เป็นผู้ประดิษฐ์อักษร โดยมีบทสรรเสริญจิตรคุปต์ว่า "อภิวาทจิตรคุปต์ ผู้ประสาทอักษร" (Chitragupta namastubhyam vedaksaradatre, "Obeisance to Chitragupta, the giver of letters")
วันเกิดของจิตรคุปต์เรียกว่า "ยมทวิติยะ" (Yama Dwitiya) บรรดาผู้เลื่อมใสจะจัดการรื่นเริงต่าง ๆ โดยมีพิธีหลักเรียก "จิตรคุปตชยันตีบูชา" (Chitraguptajayanti Puja)
พระทรงเมือง

พระทรงเมือง ถือพระขรรค์ด้วยพระหัตถ์ซ้าย เป็นเทพารักษ์รักษาการปกครอง ดูแลทุกข์สุขของอาณาประชาราษฎร์ ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข มีหน้าที่รักษาการปกครองและกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ ดูแลทุกข์สุขของประชาชนให้ร่มเย็นเป็นสุข เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด ปิดทอง สูง 88 ซม.
พระเสื้อเมือง

พระเสื้อเมือง บ้างเรียก ผีเสื้อเมือง หรือ ผีเสื้อ เป็นเทพารักษ์ประจำเมือง และเป็นอมนุษย์จำพวกหนึ่ง ทำหน้าที่คุ้มครองและป้องกันภัยทางบกและทางน้ำ ดูแลไพร่พล รักษาบ้านเมืองเมืองให้เป็นสุข ปราศจากอริราชศัตรูเข้ามารุกราน
ประวัติ.
คติพระเสื้อเมืองถูกพัฒนามาจากคติความเชื่อเรื่อง "ผีเสื้อ" ในศาสนาผี ซึ่งเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษากลุ่มไท ทั้งไทยสยาม ลาว ไทลื้อ ไทใหญ่ ไทคำตี้ และไทเขิน 
ผีเสื้อในที่นี้คือคำเดียวกับคำว่า "ผีเชื้อ" แปลว่า "ผีรักษาท้องถิ่น" หรือ "ผีเจ้าที่" จัดเป็นผีบรรพบุรุษอย่างหนึ่ง เพราะเป็นบรรพบุรุษที่อพยพเข้ามาตั้งแต่ยุคสร้างบ้านแปงเมือง ลูกหลานจึงสร้างศาลไว้บูชาประดุจศาลประจำตระกูล ตามชนบทจะมี "ผีเสื้อบ้าน" คือผีรักษาหมู่บ้าน และ "ผีเสื้อเมือง" หรือ "ผีหลวง" คือผีรักษาเมืองเป็นต้น ส่วนผีเสื้อที่อยู่ในเมืองหลวงจะถูกเรียกว่า "พระเสื้อเมือง" เพื่อลดกลิ่นอายของความเป็นผีลง ในอดีตศาลของผีเสื้อในชาวไททุกกลุ่มจะไม่มีการประดิษฐานรูปเคารพใด ๆ ไว้ในศาลเลย มีแต่ศาลเปล่าโล่ง ๆ เท่านั้น ในวัฒนธรรมของชาวไทดำจะเรียกว่า "ผีเมือง" คือผีของอดีตเจ้าเมืองที่คอยปกปักรักษาเมืองให้สงบสุขและอุดมสมบูรณ์ สิงสถิตอยู่ตามเนินเขา ต้นไม้ใหญ่ หลักเมือง หรือศาล ชาวไทดำจะประกอบพิธีเสนเมืองหรือเลี้ยงผีเมืองอย่างใหญ่โต บรรดาหัวเมืองบริวารจะต้องส่งวัวและควายเพื่อเซ่นสังเวย การสังเวยวัวควายจะจำนวนมากน้อย ขึ้นอยู่กับขนาดของเมือง หากเป็นเมืองใหญ่ก็จะสังเวยวัวควายจำนวนมาก หากเป็นเมืองเล็กก็จะสังเวยวัวควายน้อยลง
พระเสื้อเมืองที่ประดิษฐานในศาลหลักเมือง กรุงเทพมหานคร หล่อด้วยสัมฤทธิ์ปิดทอง สูง 93 เซนติเมตร ยืนบนฐานสิงห์ พระหัตถ์ซ้ายถือคทา พระหัตถ์ขวาชูขึ้นพร้อมกับถือจักร
ไบคิวโพลา

ไบคิวโพลา หรือ คิวโพลาคู่ (พหูพจน์: bicupolae) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของคิวโพลา (cupola) สองอันเข้าด้วยกัน ไบคิวโพลามี 2 รูปแบบเนื่องจากหน้าด้านข้างของคิวโพลาเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าสลับกับรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส หากหน้าชนิดเดียวกันสัมผัสกันจะเรียกว่า "ออร์โทไบคิวโพลา (orthobicupola) " และหากหน้าสามเหลี่ยมสัมผัสกับหน้าสี่เหลี่ยมจะเรียกว่า "ไจโรไบคิวโพลา (gyrobicupola) "
เฉลียว ปทุมรส

เฉลียว ปทุมรส เป็นอดีตสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน อดีตราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
ประวัติ.
เฉลียว ปทุมรส เกิดที่เกาะลอย ต.หัวรอ อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา ได้เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนตัวอย่างประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปัจจุบันคือ โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย)
อดีตสมาชิกพฤฒสภาสังกัดพรรคแนวรัฐธรรมนูญ ตกเป็นผู้ต้องหาว่ามีส่วนเกี่ยวพันกับการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ในที่สุดศาลฎีกาได้พิพากษาให้ได้รับโทษประหารชีวิต จึงถูกนำตัวไปประหารชีวิตที่เรือนจำบางขวางในเช้ามืดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 พร้อมด้วยจำเลยอีก 2 คนในคดีนี้ คือ ชิต สิงหเสนี และบุศย์ ปัทมศริน
หลังจากเสียชีวิต ได้มีการมอบแพปทุมรสให้วัดมณฑป โดยเจ้าอาวาสได้ทำการยกแพปทุมรสขึ้นต่อเป็นชั้น 2 ของอาคารกุฏิพระ ภายในมีสธูปที่ใช้เก็บอัฐิคนในตระกูลปทุมรส และยังมีซุ้มเรือนแก้วปทุมรสอยู่ภายในบริเวณวัดอีกด้วย
ปัจจุบัน ได้มีความพยายามในการยื่นเรื่องต่อศาล ขอรื้อฟื้นคดีสวรรคตรัชกาลที่ 8 จากพยานหลักฐานที่อ้างว่าเป็น "พยานหลักฐานใหม่" ที่ชี้ถึงความเป็นไปได้ของ “การกระทำด้วยพระองค์เอง” 
ครอบครัว.
เฉลียว ปทุมรส สมรสกับนางฉลวย ปทุมรส มีบุตรสี่คน โดยเกิดจากนางฮุ้น ปทุมรส 2 คน คือ เครือพันธ์ (ปทุมรส) บำรุงพงศ์ และสมวงศ์ ปทุมรส และเกิดจากนางศิริ ปทุมรส 2 คน คือ ฉายศรี (ปทุมรส) โสภณศิริ และ เพิ่มศักดิ์ ปทุมรส ตามลำดับ
พญาญี่บา

พญาญี่บา พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหริภุญชัย ปกครองในช่วงปี พ.ศ. 1814 – พ.ศ. 1836 รวมระยะเวลาการครองราชย์ 22 ปี 
ประวัติ.
พญาญี่บา ได้ปกครองอาณาจักรหริภุญชัยต่อจากพระยาโยทะ ซึ่งพระยาโยทะได้ครองอาณาจักรนี้นานถึง 74 ปี เมื่อพระยาโยทะสิ้นพระชนม์ พญาญี่บาจึงได้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ต่อ ก่อนที่จะถูกทำลายโดยพญามังรายแห่งอาณาจักรล้านนา โดยพญาญี่บาเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายในอาณาจักรหริภุญชัย และเป็นการปิดฉากราชวงศ์หริภุญชัยที่ปกครองมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวีเป็นพระปฐมกษัตรีย์พระองค์แรก
ในพงศาวดารโยนกของพระยาประชากิจกรจักรระบุว่าพญาโยทราชครอง 10 ปี ราชบุตรของพญาโยทราชครองสืบต่อมาอีก 2 ชั่ววงศ์ (แต่ไม่ระบุพระนาม) แล้วค่อยถึงพญายีบา
การขยายอำนาจของล้านนา.
ในปี พ.ศ. 1805 (จ.ศ. 624) พญามังรายได้สร้างเมืองเชียงรายขึ้น และทรงเห็นว่าล้านนาแยกกันเป็นหลายวงศ์ ควรรวมกันเป็นแผ่นดินเดียวกันเสีย ดำริแล้วจึงยกทัพไปตีเมืองมอบไร เชียงคำ เชียงร้าง ฝาง เชียงของ และเชิง ต่อมาจะตีเมืองลำพูน (หริภุญชัย) เพราะเป็นเมืองที่มั่งคั่ง แต่ขุนนางชื่อขุนฟ้าค้านว่าเป็นการยากเพราะกำลังข้าศึกมีมากนัก ควรใช้อุบายยุยงให้แตกแยกกันเสียก่อน ครั้นแล้วพญามังรายจึงทำอุบายเนรเทศขุนฟ้าออกจากเมืองฐานกบฏ ขุนฟ้าจึงได้ไปรับราชการอยู่กับพญาญี่บาเจ้าเมืองลำพูนนานถึง 7 ปี และได้ทำอุบายต่าง ๆ ให้พญาญี่บากดขี่ราษฎร จนชาวเมืองเกลียดชังพญาญี่บา
สิ้นสุดอาณาจักรหริภุญชัย.
ด้วยอุบายของขุนฟ้าที่ประจบสอพลอพญาญี่บาทำให้ประชาชนเกลียดชัง พญามังรายได้ยกทัพไปตีเมืองลำพูนได้อย่างง่ายดายในปี พ.ศ. 1824 (จ.ศ. 643) พญาญี่บาเสด็จหนีออกเมืองไปถึงดอยกลางป่าก็คิดนึกได้ที่เสียรู้ขุนฟ้าเป็นไส้ศึกให้พญามังราย ก็เสียใจหลั่งน้ำตาร้องไห้ สถานที่น้ำตาตกนี้จึงมีชื่อว่า “ดอยบาไห้” มาจนทุกวันนี้ ต่อมาพญาญี่บาจึงหนีมาอยู่กับพระยาเบิกเจ้าเมืองลำปาง (เขลางค์) ผู้เป็นโอรสและทรงสร้างเมืองเพื่อทำการตั้งรับทัพของพญามังราย ณ ตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร เวลาล่วงไป 14 ปี พระยาเบิกทรงช้างชื่อ ปานแสนพล ยกทัพไปหมายจะตีเมืองลำพูนคืนให้พระราชบิดา พญามังรายให้เจ้าขุนสงครามทรงช้างชื่อแก้วไชยมงคลออกรับศึก ทั้งสองได้ทำยุทธหัตถีกันที่บ้านขัวมุงขุนช้าง ใกล้เวียงกุมกาม พระยาเบิกถูกหอกแทงบาดเจ็บ และตีฝ่าวงล้อมออกมาได้ จึงมาตั้งรับอยู่ที่ตำบลแม่ตาล เขตเมืองลำปาง ได้สู้รบกันเป็นสามารถผล ที่สุดทัพลำปางแพ้ยับเยิน เจ้าขุนสงครามจับกุมตัวพระยาเบิกแม่ทัพได้ และปลงพระชนม์เสียที่นี่ ดวงวิญญาณอันกล้าหาญเปี่ยมไปด้วยกตัญญูเวทิคุณนี้ จึงได้รับพระราชทานนามว่า "เจ้าพ่อขุนตาน" 
ศาลเจ้าพ่อขุนตานสร้างขึ้นเป็นที่สักการะแด่ดวงวิญญาณการสร้างวีรกรรม และความกตัญญูกตเวทิตาของพระยาเบิก โอรสของพญาญี่บา แต่เดิมสร้างเป็นศาลเล็ก ๆ ต่อมามีการสร้างรูปหล่อเจ้าพ่อขุนตานและศาลขึ้นควบคู่กับศาลเดิม เพื่อให้ประชากรสักการบูชา กราบไหว้
เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน

เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน  เป็นหนึ่งในเนื้อเยื่อสัตว์พื้นฐานสี่อย่าง (อันได้แก่ เนื้อเยื่อบุผิว เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ และเนื้อเยื่อประสาท) เนื้อเยื่อนี้มีลักษณะสำคัญร่วมกันคือ
เลือด กระดูกอ่อน และกระดูก จัดเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน แต่เนื่องจากเนื้อเยื่อเหล่านี้มีลักษณะแตกต่างไปจากเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอื่น ๆ ใน เราจึงเรียกเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เนื้อเยื่อสามประเภทนี้ว่า "เนื้อเยื่อเกี่ยวพันทั่วไป (connective tissue proper) " ในบางครั้งเราอาจแยกเนื้อเยื่อเกี่ยวพันตัวอ่อน (embryonic connective tissue) ออกเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันประเภทที่สาม
ชนิดของเส้นใย.
ในเนื้อเยื่อเกี่ยวพันพบเส้นใยต่างๆ ดังนี้
โชติ สุวัตถิ

ศาสตราจารย์ โชติ สุวัตถิ นับเป็นนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญในด้านสัตว์น้ำและพรรณพืชคนหนึ่งของประเทศไทย มีผลงานศึกษา วิจัย และอนุกรมวิธานสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก เช่น ปลาปักเป้าควาย ("Tetraodon suvatti") ก็ได้รับการตั้งชื่อสายพันธุ์ (Species) เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน อีกทั้งยังเป็นผู้ชำนาญการวาดภาพประกอบทางวิทยาศาสตร์อีกด้วย (Scientific drawing) มีผลงานหนังสือที่ยังใช้อ้างอิงมาจนถึงปัจจุบัน เช่น "Fishes of Thailand", "Flora of Thailand—old and new, and night and day: Flora of Thailand" และ "กล้วยไม้เมืองไทย โชติ สุวัตถิ รวบรวม" เป็นต้น
ประวัติ.
ศาสตราจารย์โชติ เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 ที่ตำบลวัดใหม่ อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรชายของไซ้ และนางเซ็ง สุวัตถิ จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทุนการศึกษาจากทุนพระบรมราชชนก (ปัจจุบันคือทุนอานันทมหิดล) ศึกษาต่อด้านเกษตรศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยคอร์แนล ประเทศสหรัฐอเมริกา ในด้านวิชาการ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ระหว่างปี พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2509 คนที่สอง ต่อจากศาสตราจารย์บุญ อินทรัมพรรย์ ผู้ก่อตั้ง และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2508
ผลงาน.
ศาสตราจารย์โชติได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่กรรมการปรับปรุงพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 เมื่อปี พ.ศ. 2520 ด้วย เพื่อให้ทำการชำระนิยามศัพท์ทางด้านชีววิทยาด้วย ซึ่งปัจจุบันทางคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ยกย่องเกียรติคุณของศาสตราจารย์โชติด้วยการตั้งชื่ออาคารหลังที่ 2 ของคณะว่า "อาคารโชติ สุวัตถิ"
พระเจ้าลังทาร์มา

พระเจ้าลังทาร์มา (ทิเบต: གླང་དར་མ།, ไวลี: "Glang dar ma", พินอินทิเบต: "lang tar ma") เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีเตซงแจ็นและเป็นอนุชาของพระเจ้ารัลปาแจ็น ทรงไม่เห็นด้วยกับการปกครองของพระเจ้ารัลปาแจ็น ที่สนับสนุนพุทธศาสนามากเกินไป เมื่อขึ้นครองราชย์ พระองค์หันไปสนับสนุนศาสนาบอน สั่งทำลายวัดในพระพุทธศาสนา บังคับให้พระภิกษุสึก ในที่สุดพระองค์ถูกพระภิกษุชื่อ เปยี ดอร์เจ ลอบสังหารด้วยธนูจนสิ้นพระชนม์ 
ในการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าลังทาร์มา เปยี ดอร์เจแต่งตัวด้วยชุดดำ ทาสีม้าให้เป็นสีดำ จึงเป็นที่มาของการร่ายรำชุดหมวกดำของพระชาวทิเบต ซึ่งเป็นการระลึกถึงการสิ้นสุดของการทำลายล้างพุทธศาสนา
ไบฟรัสตัม

ไบฟรัสตัม หรือ ฟรัสตัมคู่  หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของฟรัสตัม (frustum) สองอันซึ่งมีหน้ารูปหลายเหลี่ยม (polygon) ที่เข้ากันได้หรือเหมือนกัน รูปทรงนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นพีระมิดคู่ (bipyramid) ที่ตัดขั้วบนและล่างออกให้ขนานกับฐาน
ทรงสิบหน้า

ทรงสิบหน้า (พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 10 หน้า ทรงสิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงสิบหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ (regular polygon) เช่น
ทรงเจ็ดหน้า

ทรงเจ็ดหน้า (พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 7 หน้า ทรงเจ็ดหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงเจ็ดหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น
ทรงห้าหน้า

ทรงห้าหน้า (พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 5 หน้า ทรงห้าหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงห้าหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น
เพปซิน

เพปซิน  เป็นเอนไซม์ที่ช่วยย่อยสารอาหารประเภทโปรตีน (จากอาหารจำพวกเนื้อสัตว์) ในกระเพาะอาหาร ให้เป็นเพปไทด์ (โปรตีนที่มีโมเลกุลเล็กลง) ซึ่งเพปซินสร้างจากลำใส้ใหญ่ต่อไปลำไส้เล็ก โดยจะมีเอนไซม์เพปไทด์เดส ทริปซิน ที่จะย่อยเพปไทด์เป็นโมเลกุลที่เล็กลงคือ กรดอะมิโนแล้วดูดซึมผ่านเส้นเลือด
แกรนด์สแลม (เทนนิส)

เทนนิสแกรนด์สแลม หรือ แกรนด์สแลม  เป็นชื่อเรียกการแข่งขันเทนนิสรายการใหญ่ที่สุด 4 รายการของโลก บนพื้นผิวคอร์ทและภูมิอากาศที่แตกต่างกัน คำว่า "แกรนด์สแลม" ถูกใช้ในวงการเทนนิสเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1933 โดยจอห์น คีราน คอลัมนิสต์ของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ ในปัจจุบันทั้งสี่รายการใช้เวลาแข่งขันสองสัปดาห์ ในการแข่งขันประเภทเดี่ยวจะมีนักเทนนิสเข้าร่วมแข่งขันในรอบเมนดรอว์ 128 คน นั่นคือผู้ชนะเลิศต้องชนะติดต่อกัน 7 ครั้งติดต่อกันจึงจะได้ครองตำแหน่ง
นอกจากจะเป็นชื่อเรียกรายการแข่งขันแล้ว แกรนด์สแลมยังถูกนำมาใช้เรียกแสดงความประสบความสำเร็จของนักเทนนิสที่ชนะเลิศครบทั้งสี่รายการ ความแตกต่างกันของพื้นผิวสนามและสภาพอากาศ (ออสเตรเลียนโอเพนอากาศร้อน วิมเบิลดันมักมีฝนตก ยูเอสโอเพนอากาศเย็น) ทำให้เป็นการยากที่นักเทนนิสคนใดจะได้แกรนด์สแลม และยากยิ่งขึ้นถ้าจะชนะทั้งสี่รายการในปีเดียวกัน ในประวัติศาสตร์มีนักเทนนิสประเภทเดี่ยวเพียงห้าคนที่ชนะเลิศแกรนด์สแลมทุกรายการในปีเดียวกัน คือ ดอน บัดจ์ และ รอด เลเวอร์ ในประเภทชายเดี่ยว มัวรีน คอนนอลลี, มาร์กาเรต สมิธ คอร์ท และ สเตฟี กราฟ ในประเภทหญิงเดี่ยว
รายการแข่งขัน.
แกรนด์สแลมของเทนนิสประกอบด้วยรายการหลัก 4 รายการนี้
เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว

เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว  เป็นฤดูกาลแรกของเซอร์ไวเวอร์ถ่ายทำที่เกาะห่างไกลในทะเลจีนใต้ ปาลัว ติก้า ในอาณาเขตประเทศมาเลเซีย เซอร์ไวเวอร์ภาคนี้ถือเป็นต้นตำรับของเซอร์ไวเวอร์ เพราะเป็นภาคแรกซึ่งได้ความนิยมอย่างมากและเป็นที่ฮือฮากันมากโดยมีผู้ชมถึง 51.69 ล้านคนในตอนสุดท้ายและช่วง 20 นาทีสุดท้ายก่อนที่จะได้ผู้ชนะมีผู้ชมมากถึง 125 ล้านคน จึงมีฤดูกาลถัดมาอีกหลายฤดูกาล เซอร์ไวเวอร์ฤดูกาลนี้เนื่องจากเป็นฤดูกาลแรกจึงถูกเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการหลายครั้งมากโดยชื่อที่รู้จักกันคือ เซอร์ไวเวอร์ หรือ เซอร์ไวเวอร์ 1 หรือ เซอร์ไวเวอร์ ปาลัว ติก้า และสุดท้ายทางเว็บไซด์ของซีบีเอสได้ประกาศชื่อฤดูกาลนี้อย่างเป็นทางการหลังจากฉายจบไม่นานโดยใช้ชื่อว่า เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว โดยในฤดูกาลนี้ True Visions ไม่ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายแต่ได้รับสัญญาณการฉายผ่านทางช่อง AXN โดยได้รับชมช้ากว่าทางสหรัฐอเมริกาประมาณ 3-4 เดือนในทุกๆ วันศุกร์เวลา 21:00 น.
 ปากอง สีประจำเผ่า สีเหลือง 
 ทากิ สีประจำเผ่า สีส้ม
 รัตตะนา สีประจำเผ่า สีเขียว เป็นชื่อต้นไม้ในเกาะบอร์เนียว
การโหวต.
<br>
หมายเหตุ 1: ผลโหวตในรอบแรกเสมอกันที่ 2-2 ระหว่างซูกับริชาร์ด ทำให้มีการโหวตใหม่โดยที่ซูกับริชาร์ดจะไม่ได้ทำการโหวตและคนที่เหลือจะต้องโหวตแต่ซูหรือริชาร์ดเท่านั้น ท้ายที่สุดมีการเปลี่ยนโหวตทำให้ซูต้องเป็นผู้จากไป <br>
เรทติ้ง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เซอร์ไวเวอร์ แอฟริกา

เซอร์ไวเวอร์แอฟฟริกา  เป็นฤดูกาลที่ 3 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ถ่ายทำที่อุทยานแห่งชาติชาบาในประเทศเคนยา แอฟฟริกาฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ถ่ายทำกลางทุ่งหญ้าและมีสัตว์ป่าหลายชนิดซึ่งที่พักจะจัดกลางทุ่งการแข่งขันส่วนใหญ่จะเป็นวิถีการเป็นอยู่ของเผ่นในเคนย่า เช่น การล่าสัตว์ด้วยธนู ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ไปถ่ายทำในสถานที่อันกว้างมาก รวมถึงสถานที่พักของผู้เข้าแข่งขันยังถูกแวดล้อมไปด้วยสัตว์นานาชนิด เช่น สิงโต ช้าง ฯลฯ ที่สามารถเข้ามาได้ในระยะที่ใกล้มาก ทำให้ต้องมีการเฝ้าเวรยามกันตลอดเวลา รวมถึงเป็นฤดูกาลแรกที่ได้นำวัฒนธรรมของการใช้ชีวิตของคนในพื้นที่ มาประยุกต์เข้ากับเกม เช่น การดื่มเลือดสดๆ จากวัวหรือนมที่ผสมเลือดวัว เป็นต้น และสิ่งที่ทำให้ฤดูกาลนี้ลำบากเป็นอย่างมากก็คือ ฤดูกาลนี้นอกจากจะแห้งแล้งมากแล้ว ในฤดูกาลนี้ทีมงานยังไม่ทำการหาแหล่งน้ำจืดให้อีกด้วย ในฤดูกาลนี้ True Visions ไม่ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายแต่ได้รับสัญญาณการฉายผ่านทางช่อง AXN โดยได้รับชมช้ากว่าทางสหรัฐอเมริกาประมาณ 3-4 เดือนในทุกๆ วันศุกร์เวลา 21:00 น.
 แซมบูรู สีประจำเผ่า สีแดง เป็นชื่อชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศเคนย่า
 โบรอน สีประจำเผ่า สีทอง เป็นชื่อชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศเคนย่า
 โมโต มาจิ สีประจำเผ่า สีเขียวฟ้า แปลว่า น้ำและไฟในภาษาเคนย่า
วัวแดง

วัวแดง เป็นวัวป่าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Bos javanicus" รูปร่างคล้ายวัวบ้าน ("B. taurus") ทั่วไป แต่มีลักษณะสำคัญที่ต่างไปจากวัวบ้านและกระทิง ("B. gaurus") คือ มีวงก้นขาวทั้งในตัวผู้และตัวเมีย มีเส้นขาวรอบจมูก ขาทั้ง 4 ข้างมีสีขาวตั้งแต่หัวเข่าจนถึงกีบเท้า ระหว่างโคนขาของตัวผู้ไม่มีขน แต่เป็นหนังตกกระแข็ง ๆ เรียกว่า "กระบังหน้า" ความยาวลำตัวและหัวประมาณ 190–255 เซนติเมตร หางยาว 65–70 เซนติเมตร สูงประมาณ 155–165 เซนติเมตร และมีน้ำหนักราว 600–800 กิโลกรัม 
พบในพม่า, ไทย, อินโดจีน, ชวา, บอร์เนียว, เกาะบาหลี, ซาราวัก, เซเลบีส สำหรับประเทศไทยเคยพบได้ทุกภาค 
วัวแดงกินหญ้าอ่อน ๆ ใบไผ่อ่อน หน่อไม้อ่อน ลูกไม้ป่าบางชนิด ใบไม้ ยอดอ่อนของพืช และดอกไม้ป่าบางชนิด ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ได้ดังนี้ 
วัวแดงชอบหากินอยู่เป็นฝูง ไม่ใหญ่นัก ราว 10–15 ตัว ปกติจะเริ่มออกหากินตั้งแต่ตอนพลบค่ำไปจนถึงเช้าตรู่ บางครั้งอาจเข้าไปรวมฝูงกับกระทิงและกูปรี ("B. sauveli") กลางวันนอนหลบตามพุ่มไม้ทึบ ชอบอยู่ตามป่าโปร่งหรือป่าทุ่ง ชอบกินดินโป่งไม่ชอบนอนแช่ปลัก รักสงบ ปกติไม่ดุร้ายเหมือนกระทิง หากินโดยมีตัวเมียเป็นจ่าฝูง เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 2 ปีเศษ ระยะตั้งท้องนาน 8–10 เดือน ปกติออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกหย่านมเมื่อมีอายุราว 9 เดือน หลังคลอดลูกราว 6–9 เดือน แม่วัวแดงจะเป็นสัดและรับการผสมพันธุ์อีก มีอายุยืนประมาณ 30 ปี วัวแดงยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "วัวเพลาะ" ขณะที่ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีสีคล้ำคล้ายกับสีตาลโตนด คือสีน้ำตาลเข้ม บางตัวมีสีเข้มทำให้แลดูคล้ายกระทิงมาก ลักษณะเช่นนี้เรียก "วัวบา"
เป็นสัตว์ที่มีรายชื่อในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ได้มีการปล่อยวัวแดงคืนสู่ธรรมชาติเป็นครั้งแรกของโลก เป็นตัวผู้ 2 ตัว อายุ 5 ปี และ 4 ปี และเป็นตัวเมีย 2 ตัว อายุระหว่าง 3 ถึง 4 ปี ที่บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระ จังหวัดกาญจนบุรี
ที่ติมอร์-เลสเต ชาวบ้านนิยมใช้วัวแดงในการไถนา ซึ่งกระทำได้ยากกว่าการใช้วัวบ้านมาก
สภากรรมการองคมนตรี

สภากรรมการองคมนตรี เป็นคณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว 
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแต่งตั้งองคมนตรี จำนวน 40 คน ตั้งเป็น สภากรรมการองคมนตรี ทำหน้าที่พิจารณาร่างกฎหมาย ต่อมาได้โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งองคมนตรี ขึ้นใหม่ทุกปีในวันที่ 4 เมษายน เนื่องในพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา ในขณะที่กฎหมายกำหนดให้องคมนตรี ดำรงตำแหน่งจนถึงสิ้นรัชกาล และมีกำหนดหลังจากนั้นอีก 6 เดือน เมื่อสิ้นรัชกาลจึงมีองคมนตรีมากถึง 233 คน
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแต่งตั้งคณะที่ปรึกษาขึ้นสามคณะ ประกอบด้วย อภิรัฐมนตรีสภา เสนาบดีสภา และ สภากรรมการองคมนตรี โดยอาศัยอำนาจตาม พระราชบัญญัติองคมนตรี พุทธศักราช ๒๔๗๐ ซึ่งทรงตราขึ้นมาใช้บังคับแทน พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยกรรมการองคมนตรีจำนวน 40 คน ซึ่งจะทรงตั้งจากองคมนตรี มีหน้าที่ประชุมปรึกษาหารือ ถวายความเห็นเกี่ยวกับสวัสดิภาพแห่งบ้านเมืองและประชาชน โดยกำหนดให้กรรมการองคมนตรี อยู่ในตำแหน่งได้ครั้งละ 3 ปี หลังจากนั้นอาจจะทรงแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งซ้ำอีกก็ได้ 
สภากรรมการองคมนตรี ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีทั้งสิ้น 2 ชุด คือ ชุดที่หนึ่ง ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474 และชุดที่สอง ตั้งแต่ 1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 คณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
รายนามกรรมการองคมนตรี ในรัชกาลที่ 7.
ชุดที่หนึ่ง พ.ศ. 2470 - 2474.
 (2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474) 
 แต่งตั้งเพิ่มเติม
ชุดที่สอง พ.ศ. 2474 - 2475.
 (1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476) สิ้นสุดลงเมื่อคณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
เจลดูดน้ำ

เจลดูดน้ำ เป็นวัสดุคล้ายของแข็ง เกิดจากสารละลายคอลลอยด์ (colloidal solution) สามารถดูดน้ำ หรือ อุ้มน้ำได้ เพราะมีโครงสร้างร่างแห
พอลิเมอร์ที่นำมาใช้.
เจลดูดน้ำ โดยมากเป็นพอลิเมอร์ที่มีสมบัติชอบน้ำ โครงสร้างของพอลิเมอร์ที่ชอบน้ำมักจะมีขั้ว เช่น 
สมบัติการดูดน้ำ หรือ อุ้มน้ำ.
การที่พอลิเมอร์ที่ชอบน้ำมักจะมีขั้ว จึงทำให้พอลิเมอร์ชนิดดังกล่าวสามารถละลายน้ำได้
จึงต้องมีการเชื่อมโยงข้ามด้วย ตัวเชื่อมโยงพอลิเมอร์ เพื่อให้เกิดเป็นโครงสร้างแบบร่างแห จึงจะไม่ละลายน้ำและสามารถอุ้มน้ำได้
ปีจูเลียน

ปีจูเลียน (Julian year) เป็นหน่วยวัดเวลาที่ใช้ในทางดาราศาสตร์เป็นหลัก มีค่าเท่ากับ 1 ปีในปฏิทินจูเลียน ซึ่งก็คือเท่ากับ = โดยหน่วยวันในที่นี้หมายถึงเวลาที่เท่ากับ #เปลี่ยนทาง 
พอดี ไม่ได้หมายถึงวันสุริยคติหรือวันตามในปฏิทิน
ให้ระวังว่าปีจูเลียนเป็นแนวคิดคนละอย่างกันกับวันจูเลียน ที่ใช้ชื่อว่า "ปีจูเลียน" ก็เพราะเป็นปีปฏิทินเฉลี่ยในปฏิทินจูเลียน ซึ่งก็คือ 365.25 วันตามปฏิทิน 
หากเทียบค่ากับปีสุริยคติเฉลี่ย (ประมาณ = (ณ กลางปี 2013)) หรือปีปฏิทินเฉลี่ยในปฏิทินกริกอเรียน (=) หนึ่งปีจูเลียนจะมีค่าประมาณ และเท่ากับประมาณ 
การใช้งาน.
ปีจูเลียนใช้ในสาขาดาราศาสตร์เป็นหลัก สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) กำหนดปีเป็นปีจูเลียน สัญลักษณ์หน่วยคือ a ย่อมาจาก ภาษาละติน 
เมื่อแสดงระยะเวลาการโคจรของวัตถุท้องฟ้าเป็นปี มักใช้ปีจูเลียน นอกจากนี้ 1 ปีแสง คือระยะทางที่แสงเดินทางในสุญญากาศใน 1 ปีจูเลียน ซึ่งเท่ากับ คือ 
ศตวรรษจูเลียน.
ระยะเวลา 100 ปีจูเลียน  เรียกว่าศตวรรษจูเลียน (Julian century) 1 ศตวรรษจูเลียนเท่ากับ 
ค่าศตวรรษจูเลียนมักใช้เป็นค่าบอกจุดของเวลา โดยคำนวณโดยนับ 0 ที่ต้นยุคอ้างอิง J2000.0 มักแทนด้วยอักษร T ในสมการ
ค่าศตวรรษจูเลียนในวันหนึ่ง ๆ คำนวณโดย
ศตวรรษจูเลียนถูกใช้เป็นตัวแปรอ้างอิงสำหรับการขยายเวลาในทฤษฎีทางดาราศาสตร์ต่าง ๆ
ชัย มุกตพันธุ์

ศาสตราจารย์ ชัย มุกตพันธุ์ (6 กรกฎาคม พ.ศ. 2460-25 พฤษภาคม พ.ศ. 2530) เป็นนักวิชาการชาวไทยซึ่งได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งวิชาปฐพีกลศาสตร์แห่งประเทศไทย ในอดีตเป็นเลขาธิการราชบัณฑิตยสถาน อธิบดีกรมอาชีวศึกษา คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลงานสำคัญชิ้นหนึ่งคือ ร่วมเป็นผู้แทนของประเทศไทยในการก่อตั้ง บัณฑิตวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ ส.ป.อ. (องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ซึ่งปัจจุบันคือ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
ศาสตราจารย์ ดร.ชัย มุกตพันธุ์ หรือ ศาสตราจารย์ ชัย มุกตพันธุ์ ยังเคยเป็นอาจารย์ผู้สอน นิสิต และนักศึกษา วิศวกรรม ทั้งปริญญาตรี โท และเอก มากกว่า 40 รุ่น ทั้งชาวไทยและชาวเอเชีย อื่น ๆ นับเป็นปูชนียบุคคลที่สำคัญของชาวไทย ซึ่งประสิทธิประสาทวิชาการ แก่วิศวกร เพื่อให้เป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศชาติในปัจจุบัน
การทำงาน.
ศ.ชัย มุกตพันธุ์ เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ตรี คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2482 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2502 และได้รับโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็นรองศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2504 ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 ได้รับการแต่งตั้งเป็นคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นในปี พ.ศ. 2518 ได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ