กองทัพเติร์กเมนิสถาน

กองทัพเติร์กเมนิสถาน ประกอบด้วยกองทัพบก กองทัพเรือ กำลังทางอากาศและป้องกันภัยทางอากาศ หน่วยชายแดน หน่วยทหารภายใน และหน่วยพิทักษ์สาธารณรัฐ หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต มลฑลทหารเติร์กเกสสถาน ส่วนสำคัญของกองทัพโซเวียต ยังอยู่ในดินแดนเติร์กเมนิสถาน ซึ่งมีกองพลปืนเล็กยาวยนต์หลายกองพล ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2535 รัฐบาลใหม่ของรัสเซียลงนามสนธิสัญญากลาโหมทวิภาคีกับเติร์กเมนิสถาน ซึ่งสนับสนุนให้รัฐบาลใหม่ของเติร์กเมนิสสถานตั้งกองทัพของตน
ประวัติ.
จุดเริ่มต้น.
หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต องค์ประกอบสำคัญของกองทัพโซเวียตในเขตทหารเติร์เคสตานยังคงอยู่บนดินแดนเติร์กเมน รวมถึงกองพลปืนเครื่องยนต์หลายกองพล จากข้อมูลของ V.I. Feskov และคณะ ปี 2013 และข้อมูลของ Michael Holm ปรากฏว่ากองพลทั้งสามคือ กองพลที่ 58, 88, และศูนย์ฝึกอบรมเขตที่ 209 (เดิมเป็นกองพลปืนเครื่องยนต์ฝึกอบรมที่ 61) ที่อาชกาบัต ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1992 รัฐบาลรัสเซียใหม่ได้ลงนามในสนธิสัญญาป้องกันประเทศแบบทวิภาคีกับเติร์กเมนิสถาน โดยส่งเสริมให้รัฐบาลเติร์กเมนใหม่สร้างกองทัพของตนเอง แต่กำหนดเงื่อนไขว่าต้องอยู่ภายใต้การบัญชาการร่วม
ห้องสมุดรัฐสภาอเมริกัน ศูนย์ศึกษาประเทศต่างๆ ได้กล่าวว่า 'สนธิสัญญาว่าด้วยมาตรการร่วมที่ลงนามโดยรัสเซียและเติร์กเมนิสถานในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1992 กำหนดให้สหพันธรัฐรัสเซียทำหน้าที่เป็นผู้ค้ำประกันความมั่นคงของเติร์กเมนิสถาน และให้หน่วยกองทัพโซเวียตเดิมในสาธารณรัฐนี้เป็นฐานของกองทัพประจำชาติใหม่ สนธิสัญญาระบุว่า นอกจากหน่วยทหารชายแดน และหน่วยกองทัพอากาศและป้องกันภัยทางอากาศที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของรัสเซีย กองทัพทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การบัญชาการร่วม ซึ่งจะค่อยๆ ถ่ายโยงไปสู่การบัญชาการโดยเติร์กเมนิสถานแต่เพียงผู้เดียวในระยะเวลา 10 ปี สำหรับช่วงเปลี่ยนผ่าน 5 ปี รัสเซียจะให้การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ และจ่ายเงินให้เติร์กเมนิสถานเพื่อสิทธิในการรักษาสถานีพิเศษต่างๆ ในขณะที่เติร์กเมนิสถานจะรับภาระค่าใช้จ่ายด้านที่อยู่อาศัย สาธารณูปโภค และการบริหารจัดการ'
ศูนย์วิเคราะห์กลยุทธ์และเทคโนโลยีในรายงาน Moscow Defence Brief กล่าวว่า ในปี ค.ศ. 1992-93 เติร์กเมนิสถานพยายามสร้างกองทัพประจำชาติขนาดเล็กโดยใช้กองทัพที่ 52 ของโซเวียตเดิมเป็นฐาน ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศและพึ่พาการสนับสนุนจากรัสเซีย จากหน่วยก่อตัวและหน่วยต่างๆ จำนวน 300 หน่วย ประกอบด้วยบุคลากร 110,000 คน มี 200 หน่วยที่ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบัญชาการของเติร์กเมนิสถาน 70 หน่วยยังคงอยู่ภายใต้เขตอำนาจของรัสเซีย และ 30 หน่วยถูกถอนออกไปหรือปลดประจำการ"
ในปี ค.ศ. 1994 หัหน้าเสนาธิการและรองรัฐมนตรีกลาโหมคนแรกคือพลตรี อันนามูรัต โซลตานอฟ นายทหารอาชีพที่เคยรับราชการในคิวบาและอัฟกานิสถาน รองรัฐมนตรีกลาโหมอีกคนหนึ่งคือพลตรี เบกจัน นิยาซอฟ ซึ่งเคยเป็นผู้บริหารด้านการบังคับใช้กฎหมายก่อนได้รับการแต่งตั้ง ผู้บัญชาการชาวรัสเซียได้แก่ พลตรี วิคเตอร์ ซาวาร์ซิน หัวหน้าเสนาธิการและรองผู้บัญชาการกองทัพผสมแยกต่างหากของเติร์กเมนิสถาน และผู้บัญชาการกองทัพผสมแยกต่างหากของเติร์กเมนิสถานและรองรัฐมนตรีกลาโหมพลโท นิโคไล คอร์มิลท์เซฟ พลตรีชาวรัสเซีย วลาดิสลาฟ ชูเนวิช ร่วมรับราชการกับพลตรีชาวเติร์กเมน อักมูรัด คาบูลอฟ ในฐานะผู้บัญชาการร่วมของกองทหารชายแดนในหน่วยพิทักษ์ชายแดนเติร์กเมน ภายใต้สนธิสัญญาความร่วมมือทางทหารทวิภาคีปี 1993 นายทหารรัสเซียประมาณ 2,000 นายรับราชการในเติร์กเมนิสถานแบบสัญญาจ้าง และกองกำลังชายแดน (ประมาณ 5,000 นายในปี 1995) อยู่ภายใต้การบัญชาการร่วมของรัสเซียและเติร์กเมนิสถาน โดยรวมแล้ว กองทหารรัสเซียประมาณ 11,000 นายยังคงอยู่ในเติร์กเมนิสถานในช่วงกลางปี 1996
นโยบายทางทหารของนิยาซอฟ.
กองทัพของเติร์กเมนิสถานถือว่าเป็นกองทัพที่เป็นกลางมากที่สุดในบรรดาอดีตสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต ทหารของประเทศไม่ได้ลงนามในสนธิสัญญาทาชเคนต์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1992 และกลายเป็นผู้สังเกตการณ์ในสภารัฐมนตรีกลาโหมของ CIS
หลักคำสอนทางทหารฉบับแรกของเติร์กเมนิสถานได้รับการยอมรับในปี 1994 เพื่อบังคับใช้นโยบายนี้ นโยบายความเป็นกลางของเติร์กเมนิสถานยังได้รับการเน้นย้ำในความสัมพันธ์กับสงครามอัฟกานิสถานปี 1996 โดยรักษาความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมกันทั้งกับกลุ่มตะลิบันและรัฐบาลอัฟกานิสถาน หลังจากเหตุการณ์โจมตีก่อการร้าย 11 กันยายน กองทหารพันธมิตรไม่ได้ปรากฏตัวบนดินแดนเติร์กเมน ประธานาธิบดีนิยาซอฟปฏิเสธที่จะให้รัฐบาลเยอรมนีมีฐานทัพเพื่อจัดเก็บเครื่องบินเยอรมัน โดยอ้างว่าประเทศตั้งใจจะสืบต้องปฏิบัติตามหลักการความเป็นกลางต่อไป
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />