โสโดมและโกโมราห์

โสโดม และโกโมราห์  เป็นเมืองในตำนานสถานที่ในพระคัมภีร์ไบเบิลที่ถูกทำลายโดย พระเจ้า เพราะความชั่วร้าย เรื่องราวของพวกเขาคล้ายคลึงกับเรื่องเล่าเกี่ยวกับน้ำท่วมของปฐมกาล ในธีมของความกริ้วของพระเจ้าที่กระตุ้นโดยความบาปของมนุษย์ (ดู ปฐมกาล 19:1–28) มีการกล่าวถึงบ่อยครั้งในผู้เผยพระวจนะ และ พันธสัญญาใหม่ ว่าเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้ายของมนุษย์และการลงโทษจากเบื้องบน และ อัลกุรอาน ยังมีเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองทั้งสองในเวอร์ชันหนึ่งด้วย ตำนานแห่งการทำลายล้างอาจมีจุดเริ่มต้นมาจากความพยายามที่จะอธิบายซากเมืองในยุคสำริด สามพันปีที่เหลืออยู่ในภูมิภาคนี้ และการล่มสลายของยุคสำริดตอนปลายที่ตามมา 
เรื่องเล่าในพระคัมภีร์ไบเบิล.
เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์เป็นสองในห้า "เมืองในที่ราบ" ที่อ้างถึงในปฐมกาล 13:12 และปฐมกาล 19:29 ภายใต้ เชอร์โดร์ลาโอเมอร์ แห่งเอลาม ซึ่งกบฏต่อเขา ในการต่อสู้ของซิดดิม เชอร์โดร์ลาโอเมอร์ เอาชนะพวกเขาและจับเชลยจำนวนมาก รวมทั้ง โลท หลานชายของอับราฮัม ปฐมบรรพบุรุษชาวฮีบรู อับราฮัมรวบรวมคนของเขา ช่วยโลท และปลดปล่อยเมืองต่างๆ
ต่อมา พระเจ้าแจ้งแก่อับราฮามล่วงหน้าว่าเมืองโสโดมมีชื่อเสียงเรื่องความชั่ว. อับราฮัมถามพระเจ้าว่า "พระองค์จะกวาดล้างคนชอบธรรมไปพร้อมกับคนชั่วหรือไม่" (ปฐมกาล 18:23) เริ่มต้นที่ 50 คน อับราฮัมเจรจากับพระเจ้าเพื่อไว้ชีวิตเมืองโสโดมหากพบคนชอบธรรม 10 คน 
พระเจ้าส่งทูตสวรรค์สององค์ไปทำลายเมืองโสโดม โลทต้อนรับพวกเขาเข้ามาในบ้านของเขา แต่ผู้ชายทุกคนในเมืองมาล้อมบ้านและเรียกร้องให้เขายอมจำนนต่อผู้มาเยือนเพื่อที่พวกเขาจะได้ "รู้จัก" พวกเขา โลทเสนอให้บุตรสาวพรหมจารีของเขา "ทำตามที่เจ้าต้องการ" แต่พวกเขาปฏิเสธและขู่ว่าจะทำให้โลทแย่ลงไปอีก ทูตสวรรค์ทำให้ฝูงชนตาบอด
เหล่าทูตสวรรค์บอกโลทว่า "...เสียงโห่ร้องต่อต้านผู้คนในนั้นดังมากต่อพระพักตร์พระเจ้า และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงส่งเรามาทำลายเสีย" (ปฐมกาล 19:13) เช้าวันต่อมา เนื่องจากโลทยังคงอ้อยอิ่งอยู่ เหล่าทูตสวรรค์จึงจูงมือ โลท, ภรรยาของโลท และลูกสาวทั้งสองของเขาออกจากเมือง และบอกให้เขาหนีไปที่เนินเขาและอย่าหันกลับมามองอีก โลทบอกว่าเนินเขาอยู่ไกลเกินไปและขอไปหาโศอาร์แทน จากนั้นพระเจ้าจะทรงโปรยกำมะถันและไฟลงมายังเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ และที่ราบทั้งหมด และชาวเมืองทั้งหมด และสิ่งที่งอกขึ้นบนพื้นดิน (ปฐมกาล 19:24–25) โลทและลูกสาวสองคนของเขาได้รับความรอด แต่ภรรยาของเขาไม่สนใจคำเตือนของทูตสวรรค์ เหลียวหลัง และกลายเป็นเสาเกลือ 
มุมมองทางศาสนา.
ศาสนายูดาย.
ต่อมาผู้เผยพระวจนะชาวฮีบรูเรียกบาปของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ว่าเป็นการล่วงประเวณี ความเย่อหยิ่ง และการไม่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ 
ศาสนาคริสต์.
ความขัดแย้งเกิดขึ้นสองประเด็นในวิชาการคริสเตียนสมัยใหม่เกี่ยวกับเรื่องราวของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์: 
ข้อโต้แย้งแรกมุ่งเน้นไปที่ความหมายของคำกริยา ("ยาดา") แปลว่า "รู้" ในฉบับพระเจ้าเจมส์ :<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />พวกเขาร้องเรียกโลทว่า “พวกผู้ชายที่มาหาเจ้าคืนนี้อยู่ที่ไหน? จงส่งพวกเขาออกมาให้เรา เราจะได้มีเพศสัมพันธ์กับพวกเขา”
"ยาดา" ใช้เพื่ออ้างถึงการมีเพศสัมพันธ์ในหลายกรณี เช่นในปฐมกาล 4:1 ระหว่างอาดัมกับเอวา:<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ฝ่ายชายนั้นมีเพศสัมพันธ์กับเอวาภรรยาของเขา นางก็ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชื่อคาอิน นางจึงกล่าวว่า “ฉันได้รับผู้ชายคนหนึ่งด้วยความช่วยเหลือของพระยาห์เวห์”
นักวิชาการชาวฮีบรูบางคนเชื่อว่า "ยาดา" ซึ่งแตกต่างจากคำว่า "รู้" ในภาษาไทย จำเป็นต้องมี "ความสัมพันธ์ส่วนตัวและใกล้ชิด" 
ผู้ที่สนับสนุนการตีความที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องเพศโต้แย้งกับการแสดงพฤติกรรมทางเพศในบริบทนี้ โดยสังเกตว่าแม้ว่าคำภาษาฮีบรูที่แปลว่า "รู้" จะปรากฏมากกว่า 900 ครั้งในพระคัมภีร์ภาษาฮีบรู แต่มีเพียง 1% (13–14 ครั้ง) การอ้างอิงเหล่านั้นถูกใช้เป็นคำสละสลวย อย่างชัดเจนเพื่อตระหนักถึงความใกล้ชิดทางเพศ ผู้ที่ยึดมั่นในการตีความนี้กลับมองว่าความต้องการรู้เป็นการเรียกร้องสิทธิ์ในการซักถามคนแปลกหน้า 
การโต้แย้งนี้เป็นข้อสังเกตที่ว่าตัวอย่างหนึ่งของคำว่า "รู้" ความหมายที่จะรู้จักเรื่องเพศเกิดขึ้นเมื่อโลทตอบสนองต่อคำขอของปฐมกาล 19:5 โดยเสนอให้ลูกสาวของเขา ข่มขืน เพียงสามข้อต่อมาในการเล่าเรื่องเดียวกัน:<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />นี่แน่ะ ข้ามีลูกสาวสองคนยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับชายเลย ข้าจะส่งออกมาให้พวกท่าน พวกท่านจะทำแก่พวกนางอย่างไรก็ได้ตามใจชอบเถิด แต่ขออย่าทำอะไรพวกผู้ชายเหล่านี้เลย เพราะพวกเขามาอยู่ใต้ร่มชายคาของข้าแล้ว”
สาส์นของยูดาห์ เป็นเนื้อหาหลักเกี่ยวกับความคิดเห็นที่ขัดแย้งกันเหล่านี้:<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />สำหรับเมืองโสโดม เมืองโกโมราห์ และเมืองต่างๆ ที่อยู่รอบๆ นั้นก็เช่นเดียวกัน ได้ประพฤติผิดศีลธรรมทางเพศและมัวเมาในกามวิตถาร จึงเป็นตัวอย่างของการรับโทษในไฟนิรันดร์
หลายคนที่ตีความเรื่องราวในบริบทที่ไม่เกี่ยวกับเพศโต้แย้งว่าคำว่า "แปลก" นั้นคล้ายกับ "อีก" "อื่น" "เปลี่ยนแปลง" หรือแม้แต่ "ถัดไป" ความหมายก็ไม่ชัดเจน และหากจะประณามว่า เมืองโสโดมเป็นผลมาจากกิจกรรมทางเพศที่ถูกมองว่าวิปริต เป็นไปได้ว่าเป็นเพราะผู้หญิงพยายามร่วมประเวณีกับทูตสวรรค์ "ที่ไม่ใช่มนุษย์" อาจหมายถึงปฐมกาล 6:1–4 หรือ คัมภีร์นอกสารบบหนังสือเอโนค เพื่อตอบโต้สิ่งนี้ ชี้ให้เห็นว่าปฐมกาลบทที่ 6 หมายถึงทูตสวรรค์ที่แสวงหาผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายที่แสวงหาทูตสวรรค์ และทั้งเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์มีส่วนร่วมในบาปที่ยูดาอธิบายไว้ก่อนหน้าการมาเยี่ยมของทูตสวรรค์ และไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ยังสงสัยว่าชาวโซโดม รู้ว่าพวกเขาเป็นเทวดา นอกจากนี้ยังมีการโต้แย้งว่าคำที่ใช้ในพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับคิงเจมส์สำหรับคำว่า "แปลก" อาจหมายถึงสิ่งผิดกฎหมายหรือเสียหาย (เช่น ในโรม 7:3, กาลาเทีย 1:6) และคัมภีร์นอกสารบบ หนังสือเอโนค 2 ประณามการมีเพศสัมพันธ์แบบ "รักร่วมเพศ" (2 เอโนค 10:3; 34:1), ซึ่งบ่งชี้ว่าความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศเป็นบาป "ทางร่างกาย" ที่แพร่หลายของเมืองโสโดม 
ทั้งมุมมองที่ไม่ใช่เรื่องเพศและเรื่องรักร่วมเพศ ทำให้เกิดงานเขียนคลาสสิกบางชิ้นรวมถึงส่วนอื่นๆ ของพระคัมภีร์ <templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ดูสิ ความจองหองนี่แหละคือความผิดบาปของโสโดมน้องสาวเจ้า นางและลูกสาวมีอาหารเหลือเฟือ ทั้งมีความสุขและความสงบ แต่ไม่ยอมช่วยเหลือคนยากจนและคนขัดสน พวกเขาเย่อหยิ่งและทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนต่อหน้าเรา ดังนั้นเมื่อเราเห็นแล้ว เราจึงขจัดเขาเสีย
ศาสนาอิสลาม.
คัมภีร์อัลกุรอานประกอบด้วยสิบสองการอ้างอิงถึง "กลุ่มชนของลูฏ" คัมภีร์ไบเบิล โลท ผู้อยู่อาศัยในเมืองสะดูมและอะมูเราะฮ์ และการทำลายล้างโดย อัลลอฮ์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมรักร่วมเพศ เป็นหลัก ซึ่งอัลกุรอานระบุว่าพวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่กระทำ การกระทำดังกล่าว ในทางกลับกัน นักวิชาการตะวันตกร่วมสมัยบางคนยืนยันว่าสาเหตุของการทำลายล้างเมืองสะดูมและอะมูเราะฮ์เกิดจากการผสมผสานกันระหว่างการล่วงละเมิดทางเพศ การละเมิดกฎหมายการต้อนรับ และการมีส่วนร่วมในการโจรกรรม 
"กลุ่มชนของลูฏ" ได้ล่วงละเมิดต่อขอบเขตของอัลลอฮ์อย่างมีสติ นบีลูฏเพียงแต่ดุอาอ์ต่ออัลลอฮ์ให้รอดพ้นจากการกระทำเช่นนั้น ญิบรีล จึงไปพบนบีลูฏและบอกว่าต้องรีบออกจากเมืองนี้ เพราะอัลลอฮ์ได้ทรงบัญชานบีลูฏให้ช่วยชีวิตตัวเองไว้ ในคัมภีร์อัลกุรอานเล่าไว้ว่าภรรยาของลูฏอยู่ข้างหลังขณะที่นางล่วงละเมิด นางพบกับชะตากรรมของนางในความหายนะ และมีเพียงนบีลูฏและครอบครัวของเขาเท่านั้นที่ได้รับความรอดในระหว่างการทำลายล้างเมืองของพวกเขา ด้วยความเข้าใจว่าเมืองสะดูมและอะมูเราะฮ์ได้รับการระบุในปฐมกาล แต่ "สถานที่ดังกล่าวยังไม่มีชื่อในอัลกุรอาน" 
ในอัลกุรอาน บทที่ 26 อัชชุอะรออ์ –<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ดังนั้นเราได้ช่วยเขา และบริวารของเขาทั้งหมดให้รอดพ้น นอกจากหญิงแก่คนหนึ่ง ซึ่งนางอยู่ในหมู่ผู้ถูกทำลาย
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ตัฟซีร: นี่คือภรรยาของท่านซึ่งเป็นหญิงชราที่ไร้คุณธรรม นางอยู่ข้างหลังและถูกทำลายพร้อมกับใครก็ตามที่เหลืออยู่ สิ่งนี้คล้ายกับสิ่งที่อัลลอฮ์ตรัสเกี่ยวกับพวกเขาในซูเราะฮ์ อัลอะอ์รอฟ และซูเราะฮ์ ฮูด และในซูเราะฮ์ อัลหิจญ์ร ซึ่งอัลลอฮ์ทรงบัญชาให้เขาพาครอบครัวไปในเวลากลางคืน ยกเว้นภรรยาของท่าน และห้ามหันกลับมาเมื่อพวกเขา ได้ยินเสียงศ็อยฮะฮ์เมื่อมันมาถึงกลุ่มชนขแงท่าน ดังนั้นพวกเขาจึงปฏิบัติตามคำสั่งของอัลลอฮ์อย่างอดทนและอดทน และอัลลอฮ์ได้ทรงส่งการลงโทษมายังผู้คน ซึ่งได้ลงโทษพวกเขาทั้งหมด และโปรยหินดินเผาลงมาทับพวกเขา