pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดมณฑป (กรุงเทพมหานคร)

วัดมณฑป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร งานประจำปีของวัดมณฑป คือ งานปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลอง ในช่วงเดือนมกราคมหรือเดือนเมษายน
ประวัติ.
วัดมณฑปเป็นวัดเก่าแก่ ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง แต่สันนิษฐานว่าคงจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีการระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2371 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2376 เดิมชาวบ้านเรียก วัดมดป ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อ "วัดมณฑป" แต่บางคนก็อาจเรียก วัดมะดป หรือ วัดปะดป
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถ หันหน้าไปทางทิศใต้ออกสู่คลองบางระมาด สร้างขึ้นใหม่ใน พ.ศ.2519 แทนอุโบสถหลังเดิม ซึ่งประยูร อุลุชาฏะ (2514 : 83) บันทึกไว้ว่าเป็น “ทรงโบราณแบบอยุธยา หน้าบันมีกระเบื้องประดับ ท่วงทีเป็นวัดโบราณ แต่ถูกปฏิสังขรณ์ใหม่เสียแล้ว” หลังใหม่สร้างแทนหลังเดิม มีหน้าบันปูนปั้น ประดับกระจกเป็นรูปมณฑป มีเทวดาคุกเข่าพนมมือทั้ง 2 ด้าน ตอนล่างทำเป็นซุ้ม 5 ช่อง แต่ละช่องมีรูปพราหมณ์นั่งคุกเข้าพนมมือ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ทำจากหินทรายแดงปูนปั้นหุ้ม ลงรักปิดทอง ศิลปะรัตนโกสินทร์ ยุครัชกาลที่ 1 และพระพุทธรูปศิลปะสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย 
ศาลาต่าง ๆ ของวัดได้แก่ ศาลาการเปร ียญ เป็นอาคารทรงไทยชั้นเดียว ก่ออิฐถือปูน ด้านหน้ามีศาลาสามัคคีธรรมปลูกขวางอยู่ สร้างใน พ.ศ. 2477 เจดีย์เก่า ใกล้กับศาลาการเปรียญ สถูปบรรจุอัฐิและอังคารของบรรพชนในราชสกุล จรูญโรจน์ เชื้อสายของพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจรูญโรจน์เรืองศรี กรมหมื่นจรัสพรปฏิภาณ พระราชโอรสของพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว มณฑปพระพุทธบาท ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของวัด ศิลปะรัตนโกสินทร์ สมัยรัชกาลที่ 5-6 บูรณะเมื่อ พ.ศ.2543 ศาลาท่าน้ำ มีหลายหลัง ของเดิมสร้างใน พ.ศ.2467 และ พ.ศ.2487 (ตามที่มีการจารึกที่หน้าบัน) ปัจจุบันบูรณะแล้ว ศาลาเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ หรือ ศาลา ส.ก. เป็นอาคารคอนกรีตทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น อยู่ด้านหน้าเขตสังฆาวาส ศาลาจตุรมุข อยู่ด้านทิศเหนือของศาลาเฉลิมพระเกียรติ ประดิษฐานรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสและรูปสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
วัดอ้อมใหญ่

วัดอ้อมใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านอ้อมใหญ่ ตำบลอ้อมใหญ่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันมีพระครูสิริชยาภรณ์ (ทวี นนฺโก) เป็นเจ้าอาวาส
วัดอ้อมใหญ่สร้างขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2400 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชุมชนตำบลอ้อมใหญ่ในสมัยนั้นมีประชาชนทั้งเชื้อสายไทยและจีนตั้งถิ่นฐานทำอาชีพการเกษตรกันเป็นส่วนใหญ่ โดยมีพี่น้องสองคนเป็นลูกของคหบดีในแถบนี้ พี่ชายคนโตได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุได้ชักชวนน้องสาวซึ่งไม่ได้แต่งงานให้ช่วยกันซื้อที่ดินเพื่อสร้างวัด ด้วยการขายที่ดินของตนเองและรวบรวมเงินทองรูปพรรณต่าง ๆ ได้ประมาณ 1 ทะนาน ได้ซื้อที่ดินบริเวณปากคลองอ้อมใหญ่เพื่อสร้างวัดที่ชื่อ วัดใหม่ปากคลองอ้อมใหญ่ ชาวบ้านมักเรียก "วัดอ้อมใหญ่" วัดอ้อมใหญ่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2512
อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรม ไม่ทราบว่าสร้างเมื่อใด วัดมีหอพระไตรปิฎกทรงไทยตั้งอยู่กลางสระน้ำ วิหารเก่าสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2471 และเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
ไหโข่ว

ไหโข่ว  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของมณฑลไหหลำ สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางเหนือของเกาะไหหลำ ข้างปากแม่น้ำหนานตู้ ในด้านการบริหาร ไหโข่วมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด ที่ประกอบไปด้วยเขตต่าง ๆ มีพื้นที่รวม 2,280 ตารางกิโลเมตร มีผู้อยู่อาศัย 2,046,189 คน
เขตการปกครอง.
ไหโข่วแบ่งการปกครองออกเป็น 4 เขต ดังนี้
วัดสิงห์ (เขตบางพลัด)

วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดสิงห์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2326 ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณที่ตั้งวัดในสมัยก่อนเคยเป็นที่พักทัพ ผู้สร้างวัดคงเป็นแม่ทัพในสมัยนั้นที่สร้างไว้หลังเสร็จศึกเพื่อเป็นการล้างบาปจากศึกสงคราม แต่ก็มีบางเอกสารบอกว่าเป็นวัดโบราณสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่เดิมวัดมีชื่อว่า วัดสิงห์เงิน ต่อมาชื่อเหลือเพียง "วัดสิงห์"
อาคารเสนาสนะและโบราณวัตถุ.
อุโบสถหลังเดิมปัจจุบันเป็นวิหาร กว้าง 6 เมตร 15 เซนติเมตร ยาว 14 เมตร 23 เซนติเมตร ภายในมีพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลปะสมัยอู่ทอง สันนิษฐานว่าเป็นเนื้อสำริด ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว และมีพระอัครสาวกซ้าย-ขวา อีกรวม 2 องค์ ปัจจุบันใช้ประกอบศาสนพิธี สังฆกรรม พาไล และปีกนกด้านนอกชำรุดทรุดโทรมมาก อีกทั้งช่วงปี พ.ศ. 2554 เกิดน้ำท่วมจึงได้มีการบูรณะอุโบสถหลังเดิมนี้ อุโบสถหลังใหม่ตั้งอยู่ข้างวิหาร สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2502 ภายในประดิษฐานประพุทธรูป "หลวงพ่อเพชร" ด้านโบราณวัตถุมีการพบพระพุทธรูปหินทรายแดงและขาวเป็นจำนวนมาก พบใบเสมาหินทรายสีแดงขนาดใหญ่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น
อ๊าด

อ๊าด  เป็นชนเผ่าโบราณที่ได้รับการกล่าวในอัลกุรอาน 
ที่ตั้งของอ๊าดมักได้รับการระบุว่าอยู่ในอาระเบียใต้ ในที่ตั้งที่มีชื่อว่า "อัลอะฮ์กอฟ" สมาชิกของเผ่า ถูกเรียกเป็นชาวอ๊าดที่ก่อตั้งชาติที่มั่งคั่ง จนกระทั่งพวกเขาถูกพายุรุนแรงทำลายจนสิ้น รายงานจากธรรมเนียมอิสลาม#เปลี่ยนทาง พายุถูกส่งมาหลังจากพวกเขาปฏิเสธคำสอนในหลักเอกเทวนิยมของ"นบีฮูด" อ๊าดถือเป็นหนึ่งในชนเผ่าอาหรับดั้งเดิมที่เป็น "อาหรับที่หายสาบสูญ" โดยมีเมืองหลวงที่อาจมีชื่อเหมือนในอัลกุรอานว่า "อิร็อมแห่งเสาเข็ม" แม้ว่าชื่อนั้นอาจเป็นไปได้ทั้งชื่อภูมิภาคหรือผู้คนก็ตาม
ตำนาน.
ในเรื่องราวทางศาสนา ฮูดกับชนเผ่าอ๊าดถูกเชื่อมด้วยกษัตริย์ในตำนานที่มีพระนามว่า "อ๊าด" ผู้ปกครองแคว้นที่มี "วูบัร" เป็นเมืองหลวง
การกล่าวในอัลกุรอาน.
รายงานจากอัลกุรอาน พวกอ๊าดสร้างอนุสรณ์และป้อมทุกบริเวณที่สูงมาก และชะตาของพวกเขาคือหลักฐานจากส่วนหลงเหลือของที่อยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ไม่มีการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับการมีตัวตนของพวกเขาเลย
ชนเผ่าอ๊าดได้รับการกล่าวในอัลกุรอานหลายแห่ง โดยเฉพาะซูเราะฮ์ที่ 7, ซูเราะฮ์ที่ 9:70, ซูเราะฮ์ที่ 11, ซูเราะฮ์ที่ 14:9, ซูเราะฮ์ที่ 22:42, ซูเราะฮ์ที่ 25:38, ซูเราะฮ์ที่ 38:12 40:31, ซูเราะฮ์ที่ 41, ซูเราะฮ์ที่ 50:13 ซูเราะฮ์ที่ 51:41, ซูเราะฮ์ที่ 53:50, ซูเราะฮ์ที่ 54:18, ซูเราะฮ์ที่ 69, และซูเราะฮ์ที่ 89:6.
มีทีออส

มีทีออส  เป็นวิดีโอเกมจับคู่กระเบื้องที่พัฒนาโดยคิว เอนเตอร์เทนเมนต์ และเผยแพร่โดยบันไดสำหรับนินเท็นโด ดีเอส เกมนี้วางจำหน่ายทั่วโลกในปี ค.ศ. 2005 ซึ่งผลิตโดยเท็ตสึยะ มิซูงูชิ ผู้ก่อตั้งคิว เอนเตอร์เทนเมนต์ และออกแบบโดยมาซาฮิโระ ซากูราอิ "มีทีออส"ได้รับแรงบันดาลใจจากวิดีโอเกม"มิสไซล์คอมมานด์" (ค.ศ. 1980), ภาพยนตร์"" (ค.ศ. 1999) และซีรีส์โทรทัศน์ "24 ชั่วโมงอันตราย" (ค.ศ. 2001–2010)
การเล่นเกมต้องใช้สไตลัสเพื่อย้ายบล็อกสีที่เรียกว่า "มีทีออส" ซึ่งตกลงมาจากด้านบนของหน้าจอ เกมจะจบลงเมื่อบล็อกเต็มหน้าจอ เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น ผู้เล่นจะต้องยิงบล็อกที่มีสีเดียวกันสามบล็อกขึ้นไปที่ด้านบนของหน้าจอเพื่อให้มันหายไป ตัวละครที่เล่นได้ ได้แก่ มนุษย์ต่างดาวสามสิบสองตัวและดาวเคราะห์ของพวกมัน
"มีทีออส"ได้รับเสียงชื่นชมอย่างมากและมียอดขายในระบบนินเท็นโด ดีเอส เป็นอันดับหนึ่งในตลาดสหราชอาณาจักรในช่วงสัปดาห์แรกตามข้อมูลของบริษัทวิจัยชาร์ต-แทร็ก เมื่อเทียบกับเกมปริศนาอื่น ๆ เช่น "เตตริส" (ค.ศ. 1984) และ"ลูมิเนส" (ค.ศ. 2004) เกมดังกล่าวได้รับรางวัลและการเสนอชื่อจากสิ่งพิมพ์หลายฉบับ รวมถึงรางวัลผลงานดีเด่นของเซซาเกมอะวอดส์ มีการเผยแพร่เวอร์ชันสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่และเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคดในปี ค.ศ. 2006 และ 2008 ตามลำดับ ส่วนภาคต่อ มีทีออส: ดิสนีย์เมจิก ได้รับการเปิดตัวสำหรับนินเท็นโด ดีเอส ในปี ค.ศ. 2007
ตำบลหนองขอน

ตำบลหนองขอน เป็นตำบลในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือห่างจากตัวเมืองฯ ประมาณ 13 กิโลเมตร มีพื้นที่ทิ้งสิ้น 54 ตารางกิโลเมตร จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2562 พบว่ามีประชากร 9,609 คน ครัวเรือนทั้งหมด 3,071 ครัวเรือน
ปัจจุบันพื้นที่ของตำบลหนองขอนทั้งตำบล อยู่ภายใต้การบริหารจัดการขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองขอน
ประวัติ.
บริเวณที่ตั้งของตำบลหนองขอนในปัจจุบันนั้น มีการตั้งรกรากของผู้คนมาเป็นเวลากว่า 250 ปีแล้ว โดยตั้งชื่อหมู่บ้านและตำบลตามชื่อบึงหนองขอน ซึ่งเป็นบึงน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ประมาณ 1 ตารางกิโลเมตรในพื้นที่ และในปี พ.ศ. 2538 ได้มีการแบ่งพื้นที่ทางตอนเหนือของตำบลหนองขอนเพื่อจัดตั้งเป็นตำบลปะอาว อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ขนาดและที่ตั้ง.
ตำบลหนองขอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอเมืองอุบลราชธานี ระยะทางห่างจากเมืองอุบลราชธานี ประมาณ 13 กิโลเมตร การคมนาคมผ่านถนนสายหลักทางหลวงหมายเลข 23 (ถนนแจ้งสนิท) มีขนาดพื้นที่ 54 ตารางกิโลเมตร พื้นที่แนวเขตด้านใต้ของตำบล มีลักษณะเป็นเนินดินริมฝั่งน้ำ พื้นที่ค่อนข้างราบลุ่ม มีลำเซบายไหลผ่านเขตด้านใต้และตะวันตกของตำบล
ทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลปะอาว อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลหนองบ่อ และตำบลแจระแม อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศตะวันออก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลขี้เหล็ก และตำบลขามใหญ่ อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลหัวดอน อำเภอเขื่องใน
เขตการปกครองและประชากร.
ตำบลหนองขอนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้น 12 หมู่บ้าน แบ่งเป็น 15 ชุมชน (หมู่) ประชากร 9,609 คน แบ่งเป็น เพศชาย 4,797 คน, เพศหญิง 4,812 คน มีจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 3,071 ครัวเรือน จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
       หมายถึง จำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
วัดสุทธาราม (กรุงเทพมหานคร)

วัดสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางไส้ไก่ ในแขวงบางลำภูล่าง เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระพิศาลประชานาถ (ดนัย อตฺถภทฺโท) 
วัดสุทธารามเป็นวัดโบราณตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2470 แต่สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณที่น่าจะสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันสิ่งก่อสร้างอาคารเสนาสนะได้รับการปฏิสังขรณ์ใหม่ พระวิหารและพระอุโบสถหันหน้าสู่คลองบางไส้ไก่ คือหันหน้าไปทางทิศตะวันตก วัดสุทธารามมีโบราณวัตถุมากมาย หลายชิ้นถูกโจรกรรมไป ที่หลงเหลืออยู่เช่น พระบูชาปางต่าง ๆ จานเชิง เครื่องไม้แกะสลัก พระเครื่อง เงินพดด้วง เป็นต้น
ปัจจุบันวัดสุทธารามยังเปิดมูลนิธิศรีรัตนโกสินทร์ ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2547 แยกเป็นสัดส่วนไม่ปะปนกับเขตของพระสงฆ์ หน้าตึกเขียนว่ามูลนิธิศรีรัตนโกสินทร์ ภายในอาคารมีเครื่องล้างไตให้บริการเป็นสัดส่วน มีแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่คอยดูแล
อาหารกวางตุ้ง

อาหารกวางตุ้ง หรือ เย่ว์ (#เปลี่ยนทาง หรือ #เปลี่ยนทาง) เป็นอาหารของมณฑลกวางตุ้งของจีน โดยเฉพาะเมืองหลวงของมณฑลคือ กวางโจว และพื้นที่บริเวณโดยรอบในพื้นที่สามเหลี่ยมลุ่มแม่น้ำจูเจียง(Pearl River Delta) รวมทั้งฮ่องกง และมาเก๊า การพูดอย่างถูกต้อง อาหารกวางตุ้งเป็นอาหารของกวางโจวหรือของผู้พูดภาษาจีนกวางตุ้ง แต่มักจะรวมถึงรูปแบบการทำอาหารของผู้พูดภาษาจีนเย่ว์ในกวางตุ้งทั้งหมด ในทางกลับกัน อาหารแต้จิ๋วและอาหารฮากกาของมณฑลกวางตุ้งถือเป็นรูปแบบของตนเอง เช่นเดียวกับอาหารที่ใกล้เคียงอย่างกวางสี แม้ว่ามณฑลกวางสีตะวันออกจะถือว่าเป็นวัฒนธรรมกวางตุ้ง เนื่องจากมีอิทธิพลทางเชื้อชาติพันธุ์จ้วง อาหารกวางตุ้งเป็นหนึ่งในแปดประเพณีการทำอาหารของอาหารจีน จุดที่โดดเด่นจากนอกประเทศเกิดจากการอพยพเข้ามาของชาวกวางตุ้งจำนวนมาก เชฟที่ได้รับการฝึกฝนด้านอาหารกวางตุ้งเป็นที่ต้องการอย่างมากทั่วประเทศจีน จนถึงปลายศตวรรษที่ 20 ร้านอาหารจีนในตะวันตกส่วนมากจะเสิร์ฟอาหารกวางตุ้งเป็นส่วนใหญ่
วัดสะพาน (เขตตลิ่งชัน)

วัดสะพาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดมีตลาดน้ำวัดสะพานตั้งอยู่ภายในวัด
วัดสะพานตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เดิมเรียกว่า วัดตะพาน กล่าวกันว่าเป็นวัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา อายุสมัยน่าจะอยุธยาจากการค้นพบพระพุทธรูปหินทรายและพระพุทธรูป 3 องค์ คือ หลวงพ่อโต หลวงพ่อกลาง และหลวงพ่อดำ
แต่เดิมมีวิหารขนาดย่อม 3 หลังเรียงกัน หันหลังให้คลอง ต่อมาวิหารทรุดโทรมจึงสร้างพระวิหารโถงแทน ณ ตำแหน่งพระวิหาร 3 หลังเดิม โดยย้ายพระพุทธรูปหินทรายขาวและแดงและชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายจำนวนมากมาอยู่ในวิหารโถง รอบวิหารยังเห็นร่องรอยกำแพงแก้วเดิม อุโบสถหลังใหม่มีมูลค่าก่อสร้างประมาณ 30 ล้านบาท
เพอร์เบิลแพลซ

เพอร์เบิลแพลซ  เป็นชุดที่สามของเกมคอมพิวเตอร์ พัฒนาโดยโอบีรอนมีเดีย สำหรับไมโครซอฟท์ เปิดตัวในวินโดวส์วิสตา และรวมในวินโดวส์ 7ด้วย ขณะเกมก็นี้ไม่ได้เปิดตัวใน วินโดวส์ 8
วัดประสาท (กรุงเทพมหานคร)

วัดประสาท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร สร้างขึ้นและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2300 มีงานประเพณีตามวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ งานประจำปีมีงานปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลองช่วงเดือนมีนาคม พระพุทธรูปสำคัญได้แก่ พระประธานในอุโบสถและหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถหลังเดิม นิยมแก้บนด้วยประทัด บ้างเล่าว่าหลวงพ่อโตเป็นพี่น้องกับหลวงพ่อตาแดง วัดเพลง (กลางสวน) เกจิอาจารย์ได้แก่ หลวงปู่พลอย (อดีตเจ้าอาวาส) ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดประสาท (สังกัดกรุงเทพมหานคร) และโรงเรียนสุวรรณพลับพลา (โรงเรียนมัธยมวัดประสาท) (กระทรวงศึกษาธิการ)
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถหลังใหม่กว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร เริ่มวางศิลาฤกษ์เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 ก่อสร้างแล้วเสร็จมีพิธีผูกพัทธสีมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2538 หน้าบันเป็นซุ้มปราสาท 3 ช่อง ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนทั้ง 3 ช่อง ใบเสมาล้อมรอบอุโบสถสลักจากหินทรายแดง สลักใหม่เลียนแบบของเดิม อุโบสถหลังใหม่อยู่ติดกับอุโบสถหลังเดิมซึ่งปัจจุบันแปลงเป็นวิหาร วิหารกว้าง 7.65 เมตร ยาว 19.2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 บ้างว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในวิหารประดิษฐาน "หลวงพ่อโต" เป็นพระพุทธรูปหินทรายโบราณ
อาคารเสนาสนะอื่น ได้แก่ กุฏิสงฆ์ มีกุฏิเจ้าอาวาส 2 หลัง และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก 3 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 12.5 เมตร ยาว 31.3 เมตร หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 หอระฆังและหอกลอง มณฑปพระพุทธบาทจำลอง และศาลาท่าน้ำ
วัดมะลิ

วัดมะลิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูธรรมวิมล (ทองสุข ธมฺมกุสโล)
ประวัติ.
วัดมะลิสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2315 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2350 วัดสนับสนุนให้พระภิกษุสามเณรศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกธรรมและบาลี ภายในวัดยังมีโรงเรียนวัดมะลิ ระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา
อาคารเสนาสนะ.
อาคารเสนาสนะมีอุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร หลังคา 2 ชั้น 3 ลด เดิมด้านหน้าและหลังเป็นแบบพาไลลาดลงมา ต่อมาเปลี่ยนเป็นทรงหน้านาง เมื่อ พ.ศ. 2502 รวมกำแพงแก้วรอบอุโบสถ ภายในประดิษฐานพระประธานแบบสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย ปูนปั้นลงรักปิดทอง พร้อมด้วยอัครสาวก พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 9 องค์ มีกุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 17.20 เมตร ยาว 40 เมตร วิหาร 1 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปศิลาแลง 1 องค์ ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง ศาลาประชุมสงฆ์ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศลหรือตั้งศพ 2 หลัง อาคารโรงครัว 1 หลัง อาคารฌาปนสถาน (เมรุ) 1 หลัง อาคารพระปริยัติธรรมและปฏิบัติธรรม 1 หลัง
วัดกระโจมทอง (กรุงเทพมหานคร)

วัดกระโจมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดกระโจมทองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2403 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าผู้ใดสร้าง ที่มาของชื่อวัดมาจากการที่เคยเป็นที่หยุดพักขบวนช้างม้า แล้วมีการสร้างกระโจมที่พัก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2549
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถหลังเดิมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 ตั้งอยู่ใกล้กับคลองบางน้อย หันหน้าไปทางทิศตะวันออก เดิมเป็นอุโบสถทรงเก๋งจีน หน้าบันประดับเครื่องถ้วยจีน ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันเป็นปูนปั้นลายหน้าขบ ด้านบนเป็นลายเทพนม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารทรงสุโขทัย ซุ้มประตูหน้าต่างปั้นลาย 12 นักษัตร หน้าบันปั้นปูนเป็นลายพัดยศสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ พื้นและผนังบุหินอ่อนทั้งหมด เจดีย์มีอยู่ 5 องค์ อยู่รอบอุโบสถหลังเดิม วิหารหลวงพ่อโสธร ภายในประดิษฐานหลวงพ่อโสธร (จำลอง) และมีพระพุทธรูปจำลองอื่น ๆ อีกหลายองค์
ภายในวัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกระโจมทอง (สังกัดกรุงเทพมหานคร)
งานประเพณี.
วัดกระโจมทองมีงานประเพณีตามวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ รวมทั้งวันลอยกระทง แต่ไม่มีจัดงานวันสงกรานต์เนื่องจากวัดวัดสะพานซึ่งอยู่ใกล้เคียงจัดงานแล้ว วัดกระโจมทองจึงมีเพียงงานทำบุญตักบาตร
วัดมีงานประจำปีในช่วงวันที่ 6 เมษายน (จัดวันเสาร์-อาทิตย์ ขึ้นอยู่แต่ละปี) โดยอัญเชิญหลวงพ่อโสธรลงเรือล่องไปตามคลอง และมีการประมูลชะลอม โดยนำของที่ชาวบ้านนำมาทำบุญ เช่น ผลไม้ ข้าวสารอาหารแห้ง เครื่องสังฆทาน ฯลฯ มาจัดประมูลเพื่อนำรายได้เข้าวัด
วัดอมรทายิการาม

วัดอมรทายิการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน เจ้าอาวาสคือ พระครูวิบูลธรรมภาณ (ธัมมา จิตฺตปญฺโญ)
ประวัติ.
วัดอมรทายิการามสร้างขึ้นเมื่อก่อน พ.ศ. 2430 (จากการปรากฏในแผนที่สำรวจฉบับกรมพระยาดำรงราชานุภาพ พ.ศ. 2430 ที่ผู้สำรวจใช้ชื่อว่า วัดใหม่ยายมอญ แสดงให้เห็นว่าเป็นวัดที่ตั้งขึ้นใหม่) ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดยายมอญ สันนิษฐานว่าอุบาสิกาชื่อว่า อมร น่าจะเป็นผู้ที่ยกที่ดินให้และดำเนินการสร้างวัด จึงได้ตั้งชื่อวัดตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดอมรทายิการาม" ซึ่งยังคงความหมายตามนามเดิม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 วัดยังมีให้การศึกษาพระปริยัติธรรมและมีห้องสมุดภายในวัด
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถกว้าง 8.90 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ภายในประดิษฐานพระประธาน หน้าตัก 35 นิ้ว กุฎีสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 30 เมตร สร้าง พ.ศ. 2518 เป็นอาคาร 2 ชั้น เจดีย์ขนาดสูง 8 เมตร
โรงพยาบาลน่าน

โรงพยาบาลน่าน ตั้งอยู่บน ถนนวรวิชัย ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2497 เป็นโรงพยาบาลทั่วไปประจำจังหวัดน่าน สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข
ประวัติ.
โรงพยาบาลน่านเป็นโรงพยาบาลทั่วไป โรงพยาบาลประจำจังหวัดน่าน สังกัดกระทรวงสาธารณสุข บนเนื้อที่ประมาณ 48 ไร่ 86 ตารางวา ซึ่งเป็นพื้นที่ของ มณฑลทหารบกที่ 7 ตามนโยบาย ของกระทรวงสาธารณสุข ซึ่งให้กรมการแพทย์ดำเนินการจัดตั้ง โรงพยาบาลประจำจังหวัดน่านขนาด 25 เตียง 
โรงพยาบาลเปิดบริการทั้งผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยใน เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 โดยในระยะแรกบริการผู้ป่วย 56 เตียง จนขยายเป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดใหญ่ 430 เตียง มีศักยภาพในการให้บริการเพิ่มขึ้นอย่างมาก เป็นสถานที่สร้างสรรค์ นักบริหารและนักวิชาการ ด้านการแพทย์ และ สาธารณสุขที่มีความสามารถ มีคุณธรรมจำนวนมาก ให้แก่วงการแพทย์และสาธารณสุข เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2541 ได้เปิดตึกบริการผู้ป่วยเพิ่มเป็น 120 เตียงใหม่ซึ่งจะทำให้รองรับผู้ป่วยได้มากขึ้น ละทำให้โรงพยาบาลน่านปรับเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลขนาด 491 เตียง สำหรับการให้บริการทั้งผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยในที่เพิ่มขึ้น
เทเลแกรม

เทเลแกรม  เป็นบริการส่งสารทันที การโทรศัพท์ภาพและวอยซ์โอเวอร์ไอพีบนกลุ่มเมฆ (cloud) ที่มีการเข้ารหัสตั้งแต่ต้นทางถึงปลายทางสำหรับแชตลับเท่านั้น ขณะที่แชตคลาวด์ใช้การเข้ารหัสลูกข่าย-แม่ข่าย/แม่ข่าย-ลูกข่ายและมีการเก็บสารเข้ารหัสในคลาวด์เทเลแกรม แอพลูกข่ายของเทเลแกรมมีอยู่สำหรับแอนดรอยด์, ไอโอเอส, วินโดวส์ โฟน, วินโดวส์, แม็กโอเอส และกนู/ลีนุกซ์ และกำเนิดในประเทศรัสเซียในปี 2556 ผู้ใช้สามารถส่งสารและแลกเปลี่ยนภาพ วิดีโอ สติกเกอร์ เสียงและไฟล์ได้ทุกประเภท 
รหัสฝั่งลูกข่ายของเทเลแกรมเป็นซอฟต์แวร์เสรี ส่วนรหัสด้านแม่ข่ายเป็นรหัสปิดและเป็นสิทธิ์ของเจ้าของ (proprietary) บริการนี้ยังให้เอพีไอแก่ผู้พัฒนาอิสระ ในเดือนเมษายน 2563 เทเลแกรมมีผู้ใช้รายเดือน 400 ล้านคน
การปราบจลาจล

การปราบจลาจล  หมายถึง การบังคับใช้มาตรการของผู้บังคับใช้กฎหมาย, กองกำลังทหาร, หรือกองกำลังรักษาความปลอดภัยในการควบคุม, กระจายกำลัง, และจับกุมผู้ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับการจลาจล, การเดินขบวน, หรือการประท้วง ถ้าการชุมนุมเกิดขึ้นโดยไม่มีเป้าหมาย และไร้เหตุผลที่จะชุมนุม หน่วยควบคุมฝูงชนจะเจรจาให้หยุดและให้คิดสักระยะหนึ่ง (อาทิ การพูดเสียงดัง หรือการพูดอย่างประนีประนอม) โดยเพียงพอที่จะสามารถยุติการชุมนุมได้ 
อุปกรณ์ปราบจลาจล.
อย่างไรก็ตาม หากเจรจาไม่สำเร็จ หน่วยควบคุมฝูงชนจะใช้อาวุธที่มีอัตราตายน้อย (less-lethal) อาทิ กระบอง และแส้ เพื่อสลายการชุมนุมพร้อมกับยับยั้งเหตุจลาจลที่เกิดขึ้น นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 หน่วยควบคุมฝูงชนจะใช้แก๊สน้ำตา, สเปรย์พริกไทย, กระสุนยาง, และปืนไฟฟ้า ในบางกรณี หน่วยควบคุมฝูงชนจะใช้เครื่องส่งคลื่นความถี่สูง, ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง, พาหนะต่อสู้หุ้มเกราะ, การเฝ้าระวังทางอากาศ, สุนัขตำรวจ หรือตำรวจขี่ม้าด้วยม้าตำรวจ
ในส่วนของกำลังพลในการปราบจลาจลจะสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันต่าง ๆ อาทิ หมวกปราบจลาจล, เกราะหน้า, เกราะป้องกันตัว (อาทิ เกราะอก, เกราะคอ, และสนับเข่า), หน้ากากกันแก๊สพิษ, และโล่ปราบจลาจล อย่างไรก็ดี ยังมีการปราบจลาจลแบบมาตรการขั้นเด็ดขาดซึ่งใช้อาวุธรุนแรงในการปราบจลาจลมี่มีความขัดแย้งระดับสูงมาก
การปราบจลาจลในไทย.
ปัจจุบันการปราบจลาจล หรือการควบคุมฝูงชนในไทย ตามพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ พ.ศ. 2558 หากไม่ได้แจ้งเพื่อขอชุมนุมสาธารณะ หรือแจ้งแล้วไม่ได้รับการอนุมัติจากเจ้าพนักงานดูแลการชุมนุมฯ จะถือว่าเป็นการชุมนุมที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย สามารถใช้กำลังในการควบคุมสถานการณ์หรือปราบจลาจลได้
กำลังในการปราบจลาจลของไทย.
ทหาร.
ในกรณีพิเศษ อาจมีการใช้กำลังทหารประจำการของกองทัพในการปราบจลาจลที่รัฐประเมินว่ากำลังตำรวจไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ ซึ่งเหตุการณ์ที่ใช้กำลังทหารเข้าปราบจลาจลในประเทศไทย อาทิ
มาตรฐานในการปราบจลาจล.
สำหรับประเทศไทย ได้มีกำหนดไว้ใน โดยเบื้องต้นระบุไว้ในมาตรา 19 ย่อหน้าสุดท้าย ว่าเจ้าพนักงานดูแลการชุมนุมสาธารณะและข้าราชการตำรวจ ซึ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลการชุมนุมสาธารณะ ต้องผ่านการฝึกอบรมให้มีทักษะ ความเข้าใจ และอดทนต่อสถานการณ์การชุมนุมสาธารณะ และต้องแต่งเครื่องแบบเพื่อแสดงตน และอาจใช้เครื่องมือควบคุมฝูงชนได้ตามที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด
เอบีเอส-ซีบีเอ็น คอร์ปอเรชั่น

เอบีเอส-ซีบีเอ็น คอร์ปอเรชั่น  ชื่อทางการค้า เอบีเอส-ซีบีเอ็น  เป็นกลุ่มสื่อของฟิลิปปินส์ที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเกซอนซิตี้ บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ในชื่อบอลิโนว์อีเลคทริคคอร์ปอเรชั่น  ก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมกิจการของ อัลโตบรอคคาสติงซิสเทม  และคโรนิเคิลบรอคคาสติงเน็ตเวิร์ค 
ช่องหลักของบริษัทพร้อมกับสถานีโทรทัศน์และวิทยุอื่นๆในฟิลิปปินส์ถูกปิดในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 เมื่อใบอนุญาตหมดอายุ
ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง

ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง เป็นเครื่องมือที่ใช้ยิงลำน้ำความเร็วสูง มักใช้ในการดับเพลิง การล้างยานพาหนะขนาดใหญ่ การปราบจลาจล และการทำเหมือง
ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงออกแบบมาใช้ครั้งแรกกับเรือดับเพลิง โดยเรือดับเพลิงลำแรกที่ใช้พบในลอสแองเจลิสในวันที่ 1 สิงหาคม 1919
สำหรับในการปราบจลาจลนั้น รถที่ติดตั้งปืนฉีดน้ำแรงดันสูงมีใช้ครั้งแรกในประเทศเยอรมนีเริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 ในสมัยใหม่ ผู้ควบคุมปืนดังกล่าวไม่ต้องไปเผชิญหน้ากับเหตุจลาจล โดยสามารถควบคุมได้จากในยานพาหนะโดยใช้จอย ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงที่ใช้เพื่อปราบจลาจลนั้นยังมีผลิตอยู่ในสหรัฐและสหราชอาณาจักร แต่ส่วนใหญ่ส่งออกไปยังประเทศแอฟริกาและเอเชียบางประเทศ
ในเรื่องความปลอดภัย การใช้ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงอาจทำให้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้ โดยมีบันทึกผู้เสียชีวิตในประเทศอินโดนีเซีย ซิมบับเว ตุรกี ยูเครน และเกาหลีใต้ ปืนดังกล่าวยังผลักผู้ถูกยิงกระแทกพื้นและทำให้เสื้อผ้าฉีกขาด ในปี 2010 ดีทริช วักแนร์ วิศวกรชาวเยอรมัน ถูกปืนฉีดน้ำแรงดันสูงทำให้หนังตาและจอประสาทตาได้รับบาดเจ็บ ทำให้ตาบอดเกือบสนิท
ควอร์เทต (วิดีโอเกม)

ควอร์เทต  เป็นวิดีโอเกม ค.ศ. 1986 โดยเซกา "ควอร์เทต"อนุญาตให้มีผู้เล่นหนึ่งถึงสี่คนนำทางเหล่าตัวละครผ่านฐานที่กองทัพหุ่นยนต์ยึดครอง ผู้เล่นสามารถควบคุมโจ (สีเหลือง), แมรี (สีแดง), ลี (สีน้ำเงิน) หรือเอดการ์ (สีเขียว) ในหลายด่านที่เลื่อนไปด้านข้าง เป้าหมายของเกมคือการรุดหน้าผ่านด่าน, ต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามที่ออกมาจากทางเข้าในฉาก และในที่สุดก็เอาชนะบอสที่สะพายกุญแจประตูที่ใช้เพื่อเปิด "ประตูทางออก" ของด่าน
เดิมเกมนี้ได้รับการเปิดตัวสำหรับอาร์เคดในฐานะตู้สำหรับผู้เล่นสี่คนโดยเฉพาะซึ่งคล้ายกับ"กอนต์เล็ต"ของอาตาริเกมส์ ส่วนเวอร์ชันสำหรับผู้เล่น 2 คนชื่อ ควอร์เทต 2 ได้รับการเผยแพร่โดยบริษัทซันอิเล็กทรอนิกส์ในฐานะชุดแปลง อนึ่ง เกมนี้ได้รับการพอร์ตสู่ระบบมาสเตอร์ซิสเตม, คอมโมดอร์ 64, แอมสตรัด ซีพีซี และแซดเอกซ์ สเปกตรัม
การตอบรับ.
ในประเทศญี่ปุ่น "เกมแมชชีน"ได้จัดอันดับ"ควอร์เทต" ในฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1986 ในฐานะที่เป็นหน่วยอาร์เคดตั้งตรงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับสองของปี ส่วนในสหรัฐ เกมดังกล่าวอยู่ในอันดับต้น ๆ ของแผนภูมิรายได้อาร์เคดของนิตยสาร"เพลย์มิเตอร์"ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1986
-77.82X-78.29

-77.82X-78.29 เป็นอีพีลำดับที่ 2 โดยกลุ่มศิลปินชาวเกาหลีใต้เอเวอร์โกลว์ วางจำหน่ายในรูปแบบดิจิทัลและแผ่นซีดีเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2563 โดยเยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์ มีให้เลือก 2 เวอร์ชันและมี 4 เพลง โดยมีเพลง "La Di Da" เป็นเพลงหลัก
เบื้องหลังและการออกจำหน่าย.
เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2563 เยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดเผยว่าเอเวอร์โกลว์ จะปล่อยอีพีที่สองของพวกเขาที่มีชื่อว่า "-77.82X-78.29" ในวันที่ 21 กันยายน
ภาพคอนเซ็ปต์เผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายนถึง 10 กันยายน รายชื่อเพลงเปิดเผยเมื่อวันที่ 11 กันยายน มี 4 เพลง ได้แก่ เพลงหลัก "La Di Da", "Untouchable", "Gxxd Boy" และ "No Good Reason" โดยมี อี:ยู ร่วมเขียนเนื้อเพลง "La Di Da" อีกด้วย
ทีเซอร์มิวสิกวิดีโอเพลง "La Di Da" ปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 16 กันยายน และปล่อยมิวสิกวิดีโอตัวเต็มเมื่อวันที่ 21 กันยายน
การโปรโมต.
เอเวอร์โกลว์จัดงานแสดงสดเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2563 โดยพวกเธอแสดงเพลง "La Di Da" และเพลง "Untouchable"
วงเริ่มโปรโมตซิงเกิลหลัก "La Di Da" ในวันที่ 24 กันยายน พวกเธอแสดงซิงเกิลหลักครั้งแรกในรายการเอ็มเน็ต เอ็มเคานต์ดาวน์ ตามด้วยการแสดงในรายการเคบีเอส มิวสิกแบงก์, เอ็มบีซี โชว์! มิวสิกคอร์ และเอสบีเอส อินกีกาโย
คาบูลิสถาน

คาบูลิสถาน (ปาทาน/) เป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ที่ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน 
ในหลักฐานจากกรีกและละตินหลายอัน โดยเฉพาะหนังสือ "Geography" ของทอเลมี ชื่อของภูมิภาคนี้ตั้งมาจากคาโบลิเต  บางครั้ง นักเขียนชาวยุโรปในศตวรรษที่ 18 ถึง 20 ได้อิงจักรวรรดิดูรรานีเป็น "ราชอาณาจักรคาบูล"
วัดพิกุล (กรุงเทพมหานคร)

วัดพิกุล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนัง ในแขวงบางเชือกหนัง เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดพิกุลสร้างราว พ.ศ. 2323 ปลายสมัยธนบุรี ไม่ทราบนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517 ก่อนปี พ.ศ. 2487 มีภิกษุจำพรรษาอยู่ 2 รูป มีอุโบสถและกุฏิไม้ริมคลองอย่างละหลัง ไม่มีสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ สะพานข้ามคลองก็ไม่มี ต่อมาหลวงพ่อหวลได้มาจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ ท่านได้สร้างสะพานไม่ไผ่เล็ก ๆ ขึ้น จากนั้นราว พ.ศ. 2497 ได้สร้างศาลาท่าน้ำ กุฏิ ต่อมาสร้างศาลาการเปรียญ ศาลาท่าน้ำหลังที่ 2 และมณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทเมื่อ พ.ศ. 2499
ทางวัดจัดให้มีการสอนพระปริยัติธรรมซึ่งเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2497 และยังได้ซื้อที่ดินเพิ่มเติมทางด้านทิศตะวันตกของวัด มีเนื้อที่ 4 ไร่ 26 ตารางวา เพื่อสร้างโรงเรียนวัดพิกุลเมื่อ พ.ศ. 2508 สอนระดับประถมศึกษา (ปัจจุบันสังกัดกรุงเทพมหานคร)
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถสร้างราว พ.ศ. 2514–2517 มีหน้าบันด้านหน้าตอนบนเป็นพระพุทธรูปประทับยืนอุ้มบาตรอยู่ในซุ้ม ขนาบข้างด้วยเทวดาถือฉัตร ตอนล่างเป็นพุทธประวัติตอนปฐมเทศนาโปรดปัญจวัคคีย์ หน้าบันด้านหลังตอนบนเหมือนด้านหน้า ตอนล่างเป็นพุทธประวัติตอนออกมหาภิเนษกรมณ์ (ตัดพระเมาลี) วัดพิกุลมีโครงการยกอุโบสถขึ้นเพื่อให้พ้นจากระดับน้ำที่มักท่วมอยู่เสมอ เพื่อหารายได้ใช้จ่ายในการปฏิสังขรณ์ จึงเปิดให้พุทธศาสนิกชนลอดใต้อุโบสถตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 อุโบสถหลังเก่าหันออกสู่คลอง ก่อปูนผนังหน้าหลังขึ้นไปจดอกไก่ แต่ก็ถูกต่อเติมจนผิดรูปไป ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองจากพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ เช่น หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม 
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ มณฑปพระพุทธบาทสร้างในสมัยหลวงพ่อหวล (อดีตเจ้าอาวาส) กุฏิเก่าของหลวงพ่อหวล ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอระฆัง-หอกลอง มีกลองอยู่ชั้นล่าง มีระฆังอยู่ชั้นบน หน้าบันประดับถ้วยชาม นอกจากนั้นภายในวัดยังมีพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ปางต่าง ๆ กว่า 10 องค์
งานประเพณี.
ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 เป็นต้นมา วัดได้เปิดให้ลอดใต้อุโบสถ และวัดมีงานประจำปีในช่วงตรุษจีน เป็นเวลา 5 วัน โดยนับจากวันจ่ายเป็นวันแรก
วัดรวกสุทธาราม

วัดรวกสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 68 ตารางวา
ประวัติ.
วัดรวกสุทธารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2350 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาปี พ.ศ. 2449 คุณนายตลับกับคณะได้มาสร้างอุโบสถขึ้นใหม่รวมถึงในบูรณะวัดจนรุ่งเรืองตามลำดับ เดิมนั้นวัดนี้ชื่อว่า วัดบางขุนศรี ตามชื่อแขวงท้องที่ตั้งวัด ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดรวกสุทธาราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2446 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถ กว้าง 6.50 เมตร ยาว 19 เมตร สร้าง พ.ศ. 2448 หน้าบันประดับด้วยถ้วยชามสังคโลก ด้านนอกมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 43 นิ้ว วิหารหลวงพ่อดำ ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" มีเนื้อสัมฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ 7 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 11.40 เมตร ยาว 15.70 เมตรสร้าง พ.ศ. 2493 ฌาปนสถาน หอระฆัง
วัดลครทำ

วัดลครทำ บ้างเขียน วัดละครทำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันพระครูศรีวัชรเมธากร (เทอดไทย กิตฺติเมธี ป.ธ.๖) เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ.
วัดลครทำสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2394 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยนายบุญยัง นายโรงคณะละครนอกเป็นผู้สร้าง ละครในยุคนั้นมีคณะโด่งดัง 2 คณะคือ ละครในของเจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรีและละครนอกของนายบุญยัง นายบุญยังมีฐานะดีมาก และเป็นผู้ที่มีความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง จึงได้สร้างวัดนี้ขึ้น ชาวบ้านได้ช่วยกันตั้งชื่อวัดว่า "วัดลครทำ"
วัดลครทำได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2513 ในพิธีดังกล่าว พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชดำเนินมาทรงตัดลูกนิมิต
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถกว้าง 7.70 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 มีช่อฟ้า 5 ตัว ด้านหน้า 3 ตัว หลัง 2 ตัว มีกำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 ชั้น กว้าง 11 เมตร ยาว 20.50 เดิมมีเจดีย์นอน 2 องค์ หันเข้าหากันไปทางทิศเหนือและใต้ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร ได้มาสร้างไว้ ปัจจุบันหมดสภาพไปแล้ว
วัดรังสีรัตนวารี

วัดรังสีรัตนวารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมคลองชักพระ ในแขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดรังสีรัตนวารี หรือเดิมชื่อ วัดป่าเชิงเลน ตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2544 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แต่เดิมเป็นวัดร้างที่สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา และถูกปล่อยทิ้งให้รกร้างมาเนิ่นนาน เพราะถูกน้ำท่วมขังบ่อยจนทรุดโทรม เนื่องจากสถานที่ตั้งของวัดล้อมรอบไปด้วยคลอง ต่อมาได้รับการบูรณะใหม่โดยพระครูวิศิษฏ์ธรรมวงศ์ (ภัลลภ อภิปาโล) ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันด้วย 
เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 วัดได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดรังสีรัตนวารี" เพราะเป็นชื่อที่ได้รับประทานจากสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร
อาคารเสนาสนะ.
วัดรังสีรัตนวารีมีพื้นที่โดยรอบโอบล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่เขียวขจี ศาลาการเปรียญประดิษฐาน "พระพุทธสิริสัตตราช" เป็นพระประธาน และยังมีรูปหล่อของหลวงปู่ครูบาอาจารย์ของที่วัดในอดีตด้วย อุโบสถมีขนาดค่อนข้างเล็ก ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ ผนังทั้งสี่ด้านของอุโบสถเปิดโล่ง ภายในอุโบสถนี้มีพระประธานซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่คู่วัด แต่เดิมมีพระพุทธรูปสามองค์ด้วยกัน แต่ถูกตัดเศียรไป ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงองค์เดียวเท่านั้นเพราะอีกสององค์ที่เหลือทรุดโทรมมากแล้ว และด้านข้างมีรูปปั้นหลวงปู่เทสก์ เทสรังสี ซึ่งเป็นพระป่าที่มีชื่อเสียงของภาคอีสาน 
วัดมีใบเสมาเก่าแก่ของวัดที่ขุดพบและยังคงเหลือแนวอิฐเก่าที่เป็นฐานรากของอุโบสถหลังเก่าอยู่ด้วย นอกจากนี้มีศาลากลางน้ำและกุฏิสงฆ์
วัดประดู่ในทรงธรรม

วัดประดู่ในทรงธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร วัดให้ทางราชการจัดตั้งโรงเรียนวัดประดู่ในทรงธรรมในพื้นที่วัด วัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 20 ไร่ 74.4 ตารางวา อาณาเขต ทั้ง 4 ทิศ จดที่ดินเอกชน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง กิจกรรมที่สำคัญทางศาสนาคือ กิจกรรมไถ่ชีวิตโคกระบือ
วัดประดู่ในทรงธรรมสร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2300 ในบริเวณใกล้เคียงมีวัดประดู่นอกหรือวัดประดู่ฉิมพลี 
วัดมีอุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงเรือสำเภา กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร พระประธานประจำอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก 79 นิ้ว สูง 119 นิ้ว เป็นหินศิลาแลง มีพระอัครสาวกอยู่เบื้องซ้ายและขวา มีรูปเหมือนหลวงปู่โต๊ะขนาดเท่าองค์จริง วัดยังมีศาลาชาญวีรกูล
วัดพระไกรสีห์

วัดพระไกรสีห์(น้อย) อักษรย่อ วกส. เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแสนแสบ ในแขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ซอย รามคำแหง 23
วัดพระไกรสีห์ วัดเก่าแก่ย่านรามคำแหง ที่มีอายุมากกว่า 100 ปี เดิมมีชื่อว่า วัดกลิ่นวิไลยธาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2381 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สยามทำสงครามกับญวนโดยการนำของเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้ถือโอกาสให้ทหารในกองทัพร่วมกันสร้างวัดเทพลีลา ด้วยเหตุที่วัดเทพลีลาตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงกันและมีถาวรวัตถุใหญ่โตและมั่นคงกว่า อีกทั้งเวลาพายเรือผ่านมักได้กลิ่นหอมกลุ่นมาจากภายในบริเวณวัดน้อย ชาวบ้านแถบนั้นจึงเรียกว่า วัดกลิ่นวิไลยธารามว่า และเรียกชื่อ วัดน้อย ตามประวัติข้างต้น เกจิดัง ยุคสงครามอินโดจีน พระครูสิทธิสารคุณ (จาด คงฺคสโร) แห่งวัดบางกระเบา ท่านเคยมาจำพรรษาอยู่ที่วัดพระไกรสีห์(น้อย) ราวๆ 2 พรรษา พ.ศ. 2437 - 2438 สมัยรัชกาลที่ 5 
โบสถ์เก่า "มหาอุตม์" (ปัจจุบันรื้อแล้ว) ท่านเจ้ามา แห่ง วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร พระเกจิดังแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 ช่วง พ.ศ. 2456 ท่านได้นิมิตฝันว่าพบพระประธานเก่าแก่องค์หนึ่งประดิษฐานอยู่ในโบสถ์เก่าทรุดโทรม มีพุทธศิลป์วิจิตรสวยงาม จึงค้นหาจนมาพบว่า คือที่วัดน้อยนี้ จึงได้ชักชวนลูกศิษย์ของท่าน เช่น เจ้ากรมเป๋อ , พระครูสอน วัดมักกะสัน พระครูสุนทราจารย์(จุ้ย) และญาติโยมอีกหลายท่าน ร่วมกันบริจาคทรัพย์และที่ดิน ในการนี้มีแม่พันเป็นหัวเรือฝ่ายฆราวาส รวมที่นาได้ทั้งหมด 18 ไร่ 2 งาน รวมเงินได้ทั้งสิ้น 312 บาท จึงได้ทำการบูรณะโบสถ์ที่ทรุดโทรม และ ปิดทองพระประธาน พระประธานหล่อด้วยสำริด เป็นของเก่ามาจากสุโขทัย ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19-20 ปางมารวิชัย
รายนามเจ้าอาวาส
อุโบสถย์หลังใหม่ ก่อสร้างในยุคของพระอธิการถวัลย์ โดยทำการก่อสร้างตามแบบ ก. ของกรมศิลปากร โดยได้ขอพระราชทานอัญเชิญ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯสยามมกุฏราชกุมาร(ปัจจุบัน ในหลวงรัชกาลที่ 10) เสด็จพระราชดำเนิน ทรงเป็นประธานในการตัดลูกนิมิต เมื่อวันจันทร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2522 พระสมเด็จฐานทอง ปี 19 ถือเป็นสุดยอดพระเครื่องของชาวศิษย์วัดพระไกรสีห์และใกล้เคียง ด้วยมวลสารจาก วัดระฆัง บางขุนพรหม และ จาก ลป.ทอง วัดราชโยธา อีกทั้งได้รับการปลุกเสกจากเกจิชื่อดังหลายรูป เช่น ลป.โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี ลป.ทอง วัดก้อนแก้ว ลป.เส็ง วัดบางนา ลป.เส็ง วัดกัลยา ลพ.แพ วัดพิกุลทอง ลพ.ครื้น วัดสังโฆ ลพ.คูณ วัดบ้านไร ลพ.เปิ่น วัดบางพระ เป็นต้น หลายคนที่ห้อยคอต่างมีประสบการณ์
วัดโพธาราม (จังหวัดชัยนาท)

วัดโพธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านซ่อง ตำบลแพรกศรีราชา อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท วัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 63 ตารางวา
วัดโพธารามเดิมมีชื่อว่า วัดบ้านซ่อง เพราะชาวบ้านซ่องได้ร่วมกันสร้างขึ้น สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและสร้างเมื่อใด ยังปรากฏซากฐานวิหารกับซากฐานเจดีย์ คาดว่าวิธีสร้างคือ ทำการสร้างกำแพงแก้วที่หน้าอุโบสถและวิหาร ก่ออิฐแล้วสออิฐด้วยดินเหนียวก่อขึ้นไป แล้วฉาบรอบนอกด้วยปูนขาว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 
วิหาร เจดีย์ และอุโบสถส่วนใหญ่อยู่ในสภาพทรุดโทรม อุโบสถหลังเก่าสร้างในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยช่างชาวจีน ลักษณะโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมเป็นแบบจีน บริเวณประตูทางเข้าเป็นภาพวาดสัตว์ (เช่น ปลา กุ้ง ไก่) และรูปคนจีน หลังคาประดับด้วยสิงโตปูนปั้น ภายในอุโบสถมีพระประธานศิลปะสมัยอู่ทอง ภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับสภาพสังคมในยุคนั้น ผนังด้านนอกอุโบสถประดับด้วยเครื่องเคลือบจีน
เล็นคา เดือร์

เล็นคา เดือร์  เกิดวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1990 ที่เมืองเม็มมิงเงิน เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเยอรมัน ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งลิเบอโร เธอเป็นสมาชิกของวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเยอรมนี และเล่นให้แก่ทีมอิมเพลวรอตสวัฟ นอกจากนี้ เธอเข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2017 และวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2018
เกมเกียร์

เกมเกียร์  เป็นเกมคอนโซลรุ่นที่สี่ที่มีแบบพกพา ออกโดยเซก้า วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1990 ในทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปในเดือนเมษายน ค.ศ 1991 และในออสเตรเลียในช่วงปี ค.ศ. 1992 เกมเกียร์มีจอภาพสีแบบแบ็คไลท์ วางจอภาพแนวนอน เป็นคู่แข่งกับเกมบอยของนินเทนโด Atari Lynx และ พีซีเอนจินของเอ็นอีซี ใช้ฮาร์ดแวร์ร่วมกับมาสเตอร์ซิสเตมและสามารถเล่นเกม Master System ได้โดยใช้อะแดปเตอร์ อีกทั้งสามารถต่อจูนเนอร์ทีวีสี โดยซื้ออุปกรณ์เสริมเสียบในสล็อตเกม 
เกมเกียร์ เป็นเครื่องเล่นเกมพกพา เปลี่ยนเกมได้ จอภาพสีสันสดใส ภาพเกมก็สวยงาม แต่น่าเสียดายที่ยอดขายไม่ดี และหยุดจำหน่ายไป ข้อด้อยอย่างแรงคือ กินแบตมาก ใส่ถ่านถึง 6 ก้อน แต่เล่นได้ประมาณชั่วโมงเดียว เครื่องร้อนไว้ ขนาดใหญ่เกินกว่าจะใส่กระเป๋า อีกทั้งไม่มีเกมฮิตมากเท่าเกมบอย
ปี พ.ศ.2563 (2020) ในโอกาสที่ เซก้า มีอายุครบ 60 ปี (1940-2020) เซก้าได้ผลิต และวางจำหน่าย เกมเกียร์ไมโคร วันที่ 6 ตุลาคม 2020 (ครบรอบ 30 ปีเกมเกียร์) มีลักษณะเหมือนเกมเกียร์ดั้งเดิม แต่ขนาดของตัวเครื่องค่อนข้างเล็กมาก มิติ 80 มม. × 43 มม. × 20 มม. (3.15 นิ้ว × 1.69 นิ้ว × 0.79 นิ้ว) จอภาพ 29 มม. (1.1 นิ้ว) ใช้ถ่าน AAA สองก้อน ขนาดประมาณพวงกุญแจ น่ารัก ปุ่มกดใหญ่ขึ้นเพื่อให้กดได้สะดวก โดยออกมา 4 สี (ดำ, ฟ้า, เหลือง, แดง) มีเกมฝังมาในตัวเครื่อง ๆ ละ 4 เกม ไม่ซ้ำกัน ถ้าซื้อแบบยกเซ็ท 4 เครื่องจะมีแว่นขยายแถมมาให้ เหมาะสำหรับสะสม เพราะขนาดเล็กมาก ดูภาพได้ที่ เว็บทางการเกมเกียร์ไมโคร/
ยาซูดะ เซ็นจิโร

ยาซูดะ เซ็นจิโร (25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1838 – 28 กันยายน ค.ศ. 1921) เป็นผู้ประกอบการชาวญี่ปุ่นจากโทยามะ, จังหวัดเอ็ตจู (ปัจจุบันคือจังหวัดโทยามะ) ที่ก่อตั้งยาซูดะ ไซบัตสึ (安田財閥) เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะ  ให้แก่มหาวิทยาลัยโตเกียว และเป็นทวดของโยโกะ โอโนะ
ประวัติ.
ยาซูดะ เซ็นจิโร เป็นลูกชายของซามูไรที่ยากจนในจังหวัดเอ็ตจู เขาเป็นสมาชิกของเผ่ายาซูดะ
เซ็นจิโรย้ายไปที่เอโดะตอนอายุ 17 ปีและเริ่มทำงานบ้านแลกเงิน (money changing house) ใน ค.ศ. 1863 เขาเริ่มให้บริการภาษีเกษตรกรรมแก่รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ เขาได้ทำบริการเดิมแก่รัฐบาลเมจิ เขาเพิ่มพูนทรัพย์สินโดยการซื้อธนบัตรเมจิราคาถูกที่รัฐบาลแลกเปลี่ยนกับทอง
ยาซูดะเป็นนักการเงินที่ดีที่สุดเท่าที่ญี่ปุ่นเคยมี อย่างไรก็ตาม บ้านอุตสาหกรรม (industrial houses) ส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับยาซูดะเป็นของอาซาโนะ โซอิจิโร (ผู้ก่อตั้งอาซาโนะ ไซบัตสึ) ซึ่งยาซูดะเชื่อมั่นและทำการโอนให้ ดังนั้น สินทรัพย์จึงตกเป็นของอาซาโนะ ไซบัตสึ
ในช่วงท้ายของปี เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะให้แก่มหาวิทยาลัยหลวงและห้องโถงฮิบิยะ โคไกโดะ ยาซูดะถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1921 โดยอาซาฮิ เฮโงะ ทนายชาตินิยม เพราะยาซูดะปฏิเสธที่จะบริจาคทางการเงินแก่โรงแรมคนงาน (worker's hotel)
ยาซูดะเป็นทวดทางฝ่ายแม่ของศิลปินและนักร้องกลุ่มล้ำยุค โยโกะ โอโนะ ภรรยาหม้ายของจอห์น เลนนอน มีการอ้างว่า เมื่อเลนนอนเห็นภาพยาซูดะเป็นครั้งแรก เขากล่าวว่า 'นั่นคือตัวผมในชาติที่แล้ว' โอโนะตอบว่า 'อย่าพูดอย่างนั้น เขาถูกลอบสังหาร' ต่อมา เลนนอนถูกยิงเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980
ตำบลปทุม

ตำบลปทุม เป็นตำบลในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้รับการจัดตั้งเป็นตำบลเมืองปี พ.ศ. 2437 เดิมมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีเกือบทั้งหมด จนกระทั่งถูกลดขนาดลงจากการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานีใน พ.ศ. 2527 จากนั้นได้มีการจัดตั้งสภาตำบลปทุมขึ้นในปี พ.ศ. 2528 เพื่อดูแลบริหารจัดการพื้นที่ตำบลปทุมที่เหลือทั้งหมด และได้มีการยกฐานะสภาตำบลดังกล่าวขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลและเทศบาลตำบลในปี พ.ศ. 2539 และ 2551 ตามลำดับ
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การจัดการดูแลของเทศบาลตำบลปทุมทั้งหมด มีประชากรทั้งสิ้น 10,564 คน จากทั้งหมด 4,036 ครัวเรือน ประกอบไปด้วยหมู่บ้านจำนวน 12 หมู่บ้าน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพรับจ้าง (22.50%) และรับราชการ (18.04%) ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และพูดภาษาท้องถิ่นอีสาน
ประวัติ.
ตำบลปทุมถูกจัดตั้งขึ้นประมาณ ปี พ.ศ. 2437 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลปทุม และพื้นที่ส่วนใหญ่ของตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีในปัจจุบัน เมื่อครั้งมีการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้มีการโอนย้ายชุมชนส่วนใหญ่ของตำบลปทุมให้อยู่ภายในการปกครองของตำบลในเมือง จนทำให้เหลือเพียงบ้านปากห้วยวังนองเพียงหนึ่งชุมชนที่อยู่ในเขตปกครองของตำบลปทุม โดยอำเภอเมืองฯ มีนโยบายที่จะยุบตำบลปทุมและให้ชุมชนดังกล่าวโอนย้ายไปขึ้นตรงต่อตำบลกุดลาด แต่ได้รับการคัดค้านจากประชาชนในพื้นที่ จึงยังคงให้มีชื่อตำบลปทุมต่อไป และได้แบ่งบ้านปากห้วยวังนองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านปากห้วยวังนอง บ้านสร้างทราย บ้านดองห่องแห่ และบ้านโนนสมบูรณ์ โดยในภายหลังได้มีการเข้ามาตั้งถิ่นฐานของประชาชนในพื้นที่ตำบลปทุมมากขึ้น เนื่องจากการขยายตัวของชุมชนในเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี ทำให้มีหมู่บ้านในพื้นที่เพิ่มจำนวนขึ้นเป็น 12 หมู่บ้านในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการจัดตั้งสภาตำบลขึ้นเพื่อบริหารงานต่าง ๆ ในพื้นที่ตำบลปทุม และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล และเทศบาลตำบล ในปี พ.ศ. 2539 และ 2541 ตามลำดับ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลปทุมมีพื้นที่ทั้งหมด 10.5 ตารางกิโลเมตร สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มริมน้ำ พื้นที่มากกว่าร้อยละ 80 เป็นที่อยู่อาศัย ส่วนที่เหลือเป็นที่รกร้าง และพื้นที่สำหรับทำการเกษตร มีแม่น้ำมูลไหลผ่านทางทิศใต้ และห้วยวังนองทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
ทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลไร่น้อย อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลคำน้ำแซบ อำเภอวารินชำราบ
ทิศตะวันออก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลกุดลาด อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี
เขตปกครองและประชากร.
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การบริหารของเทศบาลตำบลปทุมทั้งตำบล โดยแบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน มีประชากรและจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 10,564 คน และ 4,036 ครัวเรือน ตามลำดับ
จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
       หมายถึง จำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
เอปามีโนนดัส

เอปามีโนนดัส (กรีกโบราณ: Ἐπαμεινώνδας) เป็นขุนพลชาวกรีกจากนครธีบส์และเป็นรัฐบุรุษของศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล เขาผู้พลิกโฉมของนครธีบส์ของกรีกโบราณ เขานำพาแว่นแคว้นกรีกให้รอดพ้นจากการตกอยู่ใต้อำนาจของสปาร์ตา เขาสามารถทำลายอำนาจทางของสปาร์ตาในยุทธการที่เลฟก์ตราในปี 371 ก่อนคริสตกาล และสามารถปลดปล่อยทาสเชื้อชาติกรีกจำนวนมากที่ตกเป็นทาสของสปาร์ตามายาวนานกว่า 230 ปี เอปามีโนนดัสเปลี่ยนแผนที่ทางการเมืองของกรีกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาหันหลังให้มิตรเก่าและแสวงหามิตรใหม่ และควบคุมการก่อร่างสร้างเมืองทั้งหมด 
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้คิดค้นและประยุกต์ยุทธวิธีในสนามรบหลายอย่าง ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือการจัดทัพแบบแทยงมุม จัดกองที่เก่งสุดไว้หน้าสุด และลดหลั่นตามความเก่งลงไป ซึ่งทำให้สามารถเอาชนะทัพสปาร์ตาที่มีจำนวนมากกว่าได้ ยามที่เขาเสียชีวิต สปาร์ตาอยู่ในภาวะอ่อนแอมาก อย่างไรก็ตาม ความเปลี่ยนแปลงที่เขานำมาสู่ระบอบการปกครองของกรีกกลับไม่ยืนยาวนักหลังเขาเสียชีวิต นครธีบส์อันเกรียงไกรถูกทำลายล้างจนสิ้นซากโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชในเวลา 27 ปีหลังเขาเสียชีวิต
วัดสมรโกฏิ (กรุงเทพมหานคร)

วัดสมรโกฏิ [สะ-หฺมอ-ระ-โกด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
หนังสือ "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร" ของกรมการศาสนาระบุว่า วัดสมรโกฏิสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2294 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2319 สันนิษฐานว่าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นน่าจะเป็นสำนักเรียนที่สำคัญแห่งหนึ่ง เนื่องจากปรากฏในเอกสารโบราณ เมื่อปีขาล โทศก จ.ศ. 1192 (พ.ศ. 2373) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า มีพระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดสมรโกฏิเล่าเรียนคัมภีร์มูลกัจจายน์ได้จนถึงชั้นเอก โดยบันทึกว่าชื่อ "วัดสมรโกษบางลมาศ"
ปี พ.ศ. 2543 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ปรับปรุงอุโบสถใหม่โดยใช้แผ่นใยขัดขัดภาพจิตรกรรมฝาผนังออกและปูวอลเปเปอร์แทน
ราวปี พ.ศ. 2546–2547 ชาวบ้านร่วมใจกันบริจาคที่ดินของตนเพื่อตัดถนนจากถนนตัดใหม่คือถนนราชพฤกษ์เข้าสู่ซอยวัดสมรโกฏิและทำซุ้มประตูวัดขึ้นใหม่
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ตั้งขนานไปกับคลองบางระมาด มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ประตูด้านหน้า 2 ช่อง ด้านหลังไม่มีประตู ผนังด้านหลังภายนอกติดแผ่นหินอ่อน จารึกการบูรณะใน พ.ศ. 2538 ซึ่งได้เปลี่ยนลวดลายหน้าบัน เดิมเป็นหน้าบันปูนปั้นประดับด้วยถ้วยชาม ในปัจจุบันเป็นรูปธรรมจักร ด้านหน้ามีมุข หน้าบันเป็นปูนปั้นรูปพระนารายณ์ 4 กร ยืนบนนาค เดิมไม่มีมุข เพิ่งสร้างเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในอุโบสถประดิษฐาน "พระธนนายก" พระพุทธรูปประธานแบบสุโขทัย ปางมารวิชัย ลักษณะพระพักตร์ยิ้มแย้ม อิ่มเอิบ เดิมมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ได้ปูวอลเปเปอร์แทน อกเลาประตูเป็นไม้แกะสลักลวดลายต่าง ๆ เช่น พระนารายณ์ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ครุฑ มีภาพจับและรูปสัตว์เล็ก ๆ แทรกอยู่ รูปแบบศิลปะน่าจะเก่าแก่ถึงสมัยอยุธยาตอนปลายหรือต้นรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมีสภาพลบเลือน ทั้งยังถูกทาสีทองทับจนหนา ด้านหลังบานประตูหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมเป็นรูปเทพทวารบาล ยืนถือพระขรรค์ น่าจะมีอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5
ภายนอกมีเสมารอบอุโบสถ น่าจะสลักขึ้นจากหิน แต่มาปั้นปูนทับ แล้วทาสีขาวหมดทุกใบ ตั้งอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ประดับลวดลายง่าย ๆ เอวเสมาเป็นกระหนกเล็ก ๆ งอนขึ้น ใบเสมาเอกสลักจากหินอ่อนแบบที่นิยมกันในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ถูกปิดประดับด้วยกระจกสีจนหมด 
วิหารตั้งอยู่ในกำแพงแก้วข้างอุโบสถ หน้าบันปั้นปูนทาสีเป็นลายธรรมจักร มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง มีประตูด้านหน้า 1 ช่อง ไม่มีประตูหลัง วิหารได้รับการบูรณะระหว่างปี พ.ศ. 2524–2527 ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" น่าจะอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลาย เพิ่งมีการลงรักปิดทองหลวงพ่อดำใหม่ทั้งองค์เมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งคาดว่าลงรักปิดทองเพื่อซ่อมแซมร่องรอยผุพังชำรุด ข้างวิหารมีพระปรางค์ขนาดเล็กประดิษฐานอยู่องค์หนึ่ง
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2530 ภายในมีธรรมาสน์ซึ่งมีจารึกอยู่บนพนักพิงหลังว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 หอระฆังได้รับการบูรณะใหม่แต่ยังคงลักษณะเดิมในสมัยอยุธยาตอนปลาย หมู่กุฏิเป็นอาคารไม้เรือนไทย
วัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นอาคารขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตสังฆาวาส สร้างใน พ.ศ. 2535
วัดกระจัง

วัดกระจัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดมีศูนย์การเรียนรู้ชุมชนตั้งอยู่ในที่ดินวัด
ประวัติ.
วัดกระจังสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2326 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะมีผู้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดและชาวบ้านละแวกนั้นร่วมกันสร้างขึ้นมา และน่าจะได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2330
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถเดิม เป็นโบสถ์มหาอุต มีฐานเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลาย สถาปัตยกรรมใบเสมาเป็นศิลาแลงนั่งแท่น ไม่มีซุ้มเสมา และยังคงใช้กระเบื้องว่าวดินเผาแบบอยุธยา ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2516 ได้บูรณะอุโบสถจากเดิม 3 ห้อง ขยายเป็น 5 ห้อง ณ พัทธสีมาเดิม ประตูด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง การบูรณะครั้งนี้ได้รับการบริจ่คทรัพย์จาก พ.ต.ญ.อัญชัน แปลกสุวรรณ จำนวน 700,000 บาท เมื่อแล้วเสร็จ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณสมเด็จพระสังฆราช วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เสด็จพระดำเนินที่ท่าราชวรดิฐ ประทับเรือพระที่นั่งมาขึ้นท่าน้ำวัดกระจัง เป็นองค์ประธานยกช่อฟ้าอุโบสถ สมโภชอุโบสถ และประทับ ณ ศาลารับเสด็จด้านข้างอุโบสถ ประทานของที่ระลึกให้พระสงฆ์และประชาชน เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง พระประธาน 1 องค์ และพระพุทธบริวารประดิษฐานบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ครบทั้ง4ทิศ จำนวน 17 องค์ พระอัครสาวก 2 องค์ เป็นการสร้างตามคติพระรักษาเมือง จึงได้ถวายพระนามพระประธานในอุโบสถว่า พระพุทธรักษาเมือง
ศาลาการเปรียญ หลังเดิมตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นอาคาร 2 ชั้น ขั้นบนเป็นไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต ปัจจุบันได้ทำการรื้อถอนและสร้างใหม่ เป็นอาคารคอนกรีต2ชั้น ชั้นบนศาลามีธรรมาสน์ไม้ ฐาน 8 เหลี่ยม รอบฐานเขียนภาพจิตรกรรมเรื่องรามเกียรติ์ สร้างด้วยศรัทธาของนางสาวอำนวย เฉยพ่วง และนางสาววัชรี เฉยพ่วง อุทิศแด่บุพการี
อาคารปฏิบัติธรรมสนธยาภาวนานิมิตรมงคล เป็นอาคารเอนกประสงค์2ชั้น เพื่อใช้จัดงานบำเพ็ญกุศล ศาสนพิธีและกิจกรรมของชุมชน โดยการบริจาคทรัพย์ของ ดร.สนธยา กล่อมเปลี่ยน
วิหารอดีตเจ้าอาวาสตั้งอยู่ด้านหน้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานรูปอดีตเจ้าอาวาส ได้แก่ พระอาจารย์แย้ม และพระครูสังฆรักษ์ (ต่วน) 
หมู่กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ทรงไทย ยกพื้น ตั้งอยู่ฝั่งด้านทิศตะวันตกของวัด หอระฆังเก่าสร้างด้วยไม้สักแบบโบราณ เครื่องบนตัวลำยองสลักไม้ ส่วนหอระฆังใหม่ก่ออิฐถือปูน อยู่บริเวณปากคูน้ำภายในวัด 
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระอินทร์ พระยม และท้าวเวสสุวรรณ ด้านหน้าอุโบสถ
ปัจจุบันมีการจัดแสดงจุดเรียนรู้เรือกำปั่นและเรือบิณฑบาต
วัดน้อยใน

วัดน้อยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร งานประจำปีที่สำคัญคืองานเทศน์มหาชาติในปลายเดือน 10 เริ่มจัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 วัดมีโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ ตั้งอยู่ในที่ดินวัด
ประวัติ.
วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ครอบครัวของนางน้อยซึ่งเป็นหญิงหม้าย มีบุตรสาว 2 คน คือ ผึ้งและจีด พร้อมด้วยพระสงฆ์รูปหนึ่งคือ พระอาจารย์หน่าย ซึ่งเป็นพระวิปัสสนา และข้าทาสบริวารของนางน้อยได้อพยพโดยทางเรือจากบ้านป่าถ่าน เกาะเมืองอยุธยา จนมาถึงบริเวณนี้ นางน้อยเห็นว่าบริเวณนี้เป็นป่ารกปราศจากผู้คน จึงจับจองที่ทำมาหากิน และทางตอนใต้ที่ดินมีวัดร้างตั้งอยู่ มีโบสถ์เก่าและวิหารรูปเรือสำเภา 
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่บ้านเมืองสงบแล้ว มีผู้คนมาอาศัยอยู่ในบริเวณนี้มากขึ้น นางน้อยกับพระอาจารย์หน่ายและชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะวัดร้าง มีพระอาจารย์หน่ายเป็นสมภาร มีพระสงฆ์มาสมัครเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิปัสสนากรรมฐานกันมากมาย จนเมื่อสิ้นพระอาจารย์หน่ายกับนางน้อย นางผึ้งบุตรสาวคนโตผู้ไปได้สามีอยู่ที่บางเขนก็ได้สร้างวัดหนึ่ง แล้วจะตั้งชื่อวัดว่า "วัดน้อย" ตามชื่อมารดา แต่นางจีดผู้เป็นน้องไม่ยินยอม เพราะอยากจะให้วัดที่มารดาบูรณะมีชื่อว่าวัดน้อยเช่นกัน ทั้งสองคนตกลงกันไม่ได้ พระอาจารย์จีนผู้เป็นสมภารต่อจากพระอาจารย์หน่าย ได้ตัดสินใจให้วัดที่นางผึ้งสร้างใหม่มีชื่อว่า "วัดน้อยนอก" ส่วนวัดที่นางน้อยผู้เป็นมารดาได้บูรณะมีชื่อว่า "วัดน้อยใน"
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถหลังเก่ารื้อถอนเมื่อปี พ.ศ. 2524 แล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ณ ตำแหน่งเดิม มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นอุโบสถทรงไทย มุงกระเบื้องดินเผาเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นต่าง ๆ มีเครื่องหมาย "พร" ประดับมงกุฎอันเป็นพระนามย่อของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระประธานในอุโบสถหล่อขึ้นใหม่ตามแบบพระพุทธรูปสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว ลงรักปิดทอง ประดิษฐานบนฐานชุกชีปิดทองประดับกระจก มีนามว่า "พระพุทธวชิรสุวัทนาสิริโสภาบพิตร"
เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบอยุธยาขนาดใหญ่ทาสีทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทยยกพื้น ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมรุ ศาลาริมน้ำอยู่ริมคลองบางกอกน้อย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร) และพระอธิการนิ่ม โกวิโท
อาหารชานตง

อาหารชานตง  เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในภาษาจีนว่า หลู่ไช่ เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีน และเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลการทำอาหารที่ยิ่งใหญ่  มีต้นกำเนิดมาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลชานตง ซึ่งเป็นมณฑลชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือของจีน