วัดพร้าว (จังหวัดสุพรรณบุรี)

วัดพร้าว ตั้งอยู่เลขที่ 179 หมู่ที่ 1 ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นวัดราษฎร์ คณะสงฆ์มหานิกาย เขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี คณะสงฆ์ ภาค 14
ประวัติ.
วัดพร้าว สร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน สันนิษฐานว่าสร้างราว พ.ศ. 2240 อันอยู่ในช่วงรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา เป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา
ในอดีตชื่อว่า วัดโพพระ เป็นชื่อเรียกตามหมู่บ้านซึ่งเป็นสถานที่ตั้งวัด ต่อมาสมัยพระอุปัชฌาย์แก้วเป็นเจ้าอาวาส เปลี่ยนชื่อเป็น วัดแก้วพร้าว และแปลงเป็นภาษาบาลีว่า วัดมณีนาฬิการาม แต่นิยมเรียกว่า วัดพร้าว และใช้ชื่อนี้ถึงปัจจุบัน
ที่ดินตั้งวัดมีพื้นที่จำนวน 32 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2240 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14.10 เมตร ยาว 25 เมตร
เป็นวัดซึ่งในอดีตมีพระสังฆาธิการระดับเจ้าคณะจังหวัดและเจ้าคณะอำเภอ มีอดีตเจ้าอาวาสเป็นพระเถราจารย์ที่มีชื่อเสียง เป็นที่เคารพนับถือของประชาชน วัตถุมงคลของท่านได้รับความนิยม 
เป็นโบราณสถาน หมายเลขทะเบียน 0006338 ของกรมศิลปากรที่ขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ.2548 
ทำเนียบเจ้าอาวาส.
ทำเนียบเจ้าอาวาสวัดพร้าว อดีตถึงปัจจุบัน เท่าที่พบข้อมูล 
ปูชนียวัตถุ และปูชนียสถาน.
มณฑป.
มณฑป รูปแบบสถาปัตยกรรมทรงไทยโบราณ (ลักษณะคล้ายสถาปัตยกรรมพม่า) จำนวน 2 หลัง สร้างสมัยพระครูปลื้มเป็นเจ้าอาวาส ปัจจุบันกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนโบราณสถานแล้ว
มณฑปหลังเล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 ภายในประดิษฐาน พระจุฬามณีเจดีย์ พระพุทธรูปปางต่างๆ องค์ปางปาลิไลยก์ ชาวบ้านนิยมเรียกว่า "หลวงพ่อวัดป่า" หรือ "หลวงพ่อโต" สร้างจำลองจากพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ (หลวงพ่อโต) ที่วัดป่าเลไลยก์วรวิหาร จังหวัดสุพรรณบุรี และยังมีรอยพระพุทธบาทจำลองหนึ่งรอย แกะสลักจากหิน เมื่อ พ.ศ. 2448
มณฑปหลังใหญ่ เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2472 โดยพระอาจารย์เซ้ง อินฺทโชโต (ภายหลังได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ที่ พระครูสังฆภาณโสภณ) ภายในประดิษฐาน พระจุฬามณีเจดีย์ พระพุทธรูปปางต่างๆ และรอยพระพุทธบาทจำลองสี่รอย แกะสลักจากหิน เมื่อ พ.ศ. 2448
อุโบสถ.
อุโบสถหลังเก่าสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาชำรุดทรุดโทรม สมัยพระครูปลื้มเป็นเจ้าอาวาสจึงรื้อและดำเนินการสร้างใหม่ในพื้นที่เดิมเมื่อ พ.ศ. 2454 กระทั่งแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2457 โดยปรับขนาดให้ใหญ่กว่าเดิม ส่วนใบเสมานั้นยังคงเป็นของเดิม มีลักษณะเป็นใบเสมาคู่ ทำจากวัสดุหินทรายแดง รูปแบบศิลปกรรมและอายุสมัยกรุงศรีอยุธยา
ศาลาบูรพาจารย์.
ศาลาบูรพาจารย์ ลักษณะอาคารไม้ ทรงไทย เป็นสถานที่ประดิษฐานปูชนียวัตถุต่างๆ ได้แก่
สิ่งน่าสนใจ.
หอไตรกลางสระน้ำ.
หอไตรกลางสระน้ำ สร้างราว พ.ศ. 2446 สมัยพระครูปลื้มเป็นเจ้าอาวาส ในอดีตเป็นสถานที่เก็บรักษาพระไตรปิฎก คำภีร์และตำราต่างๆ ส่วนสาเหตุที่ต้องสร้างอยู่กลางสระน้ำเนื่องจากเป็นภูมิปัญญาในการเก็บรักษา เพื่อป้องกันมด ปลวก หนูที่จะกัดทำลาย ปัจจุบันหอไตรนี้ไม่ได้ใช้งาน กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนโบราณสถานแล้ว
ตู้พระธรรมลายรดน้ำ.
ตู้พระธรรม ศิลปะรัตนโกสินทร์ ชนิดไม้ลงรักปิดทองลายรดน้ำ เก็บรักษาไว้ที่หอสวดมนต์ ปัจจุบันกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุแล้ว
เสาอัดใบลาน.
เสาอัดใบลาน เป็นเครื่องมือใช้อัดใบลานให้เป็นแผ่นเรียบแบนและอยู่ตัว ก่อนนำไปใช้จารึกอักขระต่างๆ ปัจจุบันหมดความนิยม ไม่ใช้งานกันแล้ว จึงพบเห็นได้น้อยมาก ทางวัดเก็บรักษาไว้ที่ศาลาบริเวณริมสระหอไตรกลางน้ำ ปัจจุบันกรมศิลปากรขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุแล้ว
กิจกรรม.
สถานปฏิบัติธรรม.
ภายในบริเวณวัดมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น เป็นสถานที่วิเวก มีสถานปฏิบัติธรรม สำหรับเจริญสมถกรรมฐาน และวิปัสสนากรรมฐาน
วังค้างคาว.
ภายในบริเวณวัดมีต้นยาง ต้นไม้ขนาดใหญ่เป็นที่อาศัยของค้างคาวแม่ไก่จำนวนมาก สามารถเดินชมได้
แพน้ำ.
ตั้งอยู่บริเวณวัด ริมแม่น้ำท่าจีนสายเก่า เป็นที่อาศัยของสัตว์น้ำนานาชนิด มีอาหารปลาจำหน่าย สามารถลงไปให้อาหารได้