pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สัจนิยมโดยตรงและสัจนิยมโดยอ้อม

คำถามว่า ระหว่าง สัจนิยมโดยตรง
(หรือ naive realism) หรือว่า สัจนิยมโดยอ้อม (หรือ representational realism) ความคิดหรือหลักปรัชญาประเภทไหนตรงกับความเป็นจริงในโลก
เป็นคำถามที่เกิดขึ้นในปรัชญาสัญชาน (philosophy of perception) หรือจิตปรัชญา (philosophy of mind)
จากข้อโต้แย้งกันในเรื่องธรรมชาติของประสบการณ์ความรู้สึก (conscious experience) 
เป็นปัญหาเกี่ยวกับญาณวิทยาว่า โลกที่เรารับรู้นั้นเป็นตัวโลกเองจริง ๆ (คือสิ่งที่เรารับรู้เป็นจริงอย่างนั้นเลย)
หรือว่า เป็นเพียงแต่แบบภายใน (หรือแบบจำลอง) ที่สร้างขึ้นโดยกระบวนการประสาทในสมอง (คือสิ่งที่เรารับรู้เป็นเพียงแต่แบบจำลองของความจริงที่ระบบประสาทสร้างขึ้น)
สัจนิยมสามัญ.
สัจนิยมสามัญ  เป็นสัจนิยมโดยตรง ที่มีความคิดตรงข้ามกับสัจนิยมอาศัยตัวแทน (representative realism) ที่เป็นสัจนิยมโดยอ้อม
หลักสัจนิยมอาศัยตัวแทนเสนอประเด็นทางปรัชญาว่า ประสบการณ์ความรู้สึกเกี่ยวกับโลกในใจของเรา ไม่ได้เป็นลักษณะจริง ๆ ของโลก
แต่เป็นลักษณะของตัวแทนภายใน เป็นความเป็นจริงเสมือน (Virtual reality) เป็นก๊อปปี้ เป็นแบบของโลก
สัจนิยมโดยอ้อม.
สัจนิยมโดยอ้อม โดยกว้าง ๆ แล้ว ก็เหมือนกับทฤษฎีการรับรู้ (หรือสัญชาน) ที่ยอมรับกันในวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ
ที่แสดงว่า เราไม่รู้และไม่สามารถที่จะรู้โลกภายนอก ๆ อย่างที่มันเป็นจริง ๆ
แต่สามารถเพียงแค่รู้ไอเดีย (รอยประทับทางใจ หรือชื่อ) และความเข้าใจ (คือการทำความเข้าใจโดยใช้ข้อมูลที่มีอยู่) ของเราที่เกี่ยวกับโลกเท่านั้น
คำอธิบาย.
การรู้โดยตัวแทนเป็นสมมุติฐานที่สำคัญในทฤษฎี Cognitivism ของจิตวิทยา
คือนักสัจนิยมโดยตัวแทนย่อมปฏิเสธว่า "ความรู้โดยตรง"
เป็นแบบความคิดที่ไม่ขัดแย้งกันในตัว
เนื่องจากว่า ความรู้จะมีได้ก็ต้องอาศัยกระบวนการอย่างอื่นเท่านั้น
คือความรู้เกี่ยวกับโลกของเรา ความจริงแล้วเป็นการแปลความหมายทางประสาทสัมผัส
เป็นข้อมูลที่สืบมาจาก (แต่ไม่ใช่) โลกภายนอกที่มีอยู่จริง ๆ
ทฤษฎีนัยตรงกันข้ามว่า เราสามารถรับรู้โลกภายนอกที่ไม่มีการจำกัดจากอวัยวะรับรู้ความรู้สึกของเรา และไม่มีการแปลการสื่อความหมาย
ย่อมปรากฏว่าไม่คล้องจองกับเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันที่สามารถสังเกตเห็นได้
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
แหล่งข้อมูลอื่น.
authors, compiled by David Chalmers
aimed at the general public, arguing for the representative theory of perception.
Phenomenological Research, Vol. 52, No. 2. (Jun., 1992), pp. 341-363.
Perceive and How Do We Perceive It? (PDF file) ]
คณะคามิลเลียน

คณะผู้รับใช้ผู้ป่วย  หรือคณะนักบุญคามิลโล (Order of St. Camillus) หรือที่รู้จักในนามคณะคามิลเลียน (Camillians) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญกามิลโล เด เลลลิส ก่อตั้งขึ้น เน้นพันธกิจด้านการพยาบาลผู้ป่วย
ประวัติ.
ระหว่างที่กามิลโลรักษาอาการบาดเจ็บข้อเท้าอยู่ที่โรงพยาบาลซันจาโกโม ท่านตระหนักถึงความสำคัญของการพยาบาลผู้ป่วยยากไร้ ประกอบกับความประทับใจในความเมตตาของนักบุญฟีลิปโป เนรีที่อุทิศตนช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก กามิลโลจึงตั้งใจอุทิศตนทำงานช่วยเหลือผู้ป่วยโดยเฉพาะ ตอนแรกท่านทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งเดิมจนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ต่อมาท่านเห็นว่าไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ จึงแยกออกมาตั้งคณะขึ้นเอง
ในปี ค.ศ. 1584 ท่านได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และร่วมกับสหายอีกสองคนตั้งเป็นคณะผู้รับใช้ผู้ป่วย เน้นทำงานช่วยเหลือดูแลผู้ป่วยยากไร้ตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเริ่มจากโรงพยาบาลพระจิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1585 ต่อมาขยายงานไปดูแลผู้ป่วยที่เนเปิลส์ด้วยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1588 ต่อมาในปี ค.ศ. 1591 คณะนักบวชของท่านจึงได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 14
ในประเทศไทย.
นักบวชคณะคามิลเลียนมาถึงประเทศไทยครั้งแรก 3 คน เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1952 แล้วเริ่มปฏิบัติหน้าที่ในเขตมิสซังราชบุรี โดยได้รับมอบสถานพยาบาลขนาดเล็กของหลวงสิทธิเทพการ (กิมเลี้ยง วังตาล) มาปรับเป็นบ้านพักนักบวชของคณะในชื่อบ้านนักบุญยอแซฟ และเปิดเป็นโรงพยาบาลซานคามิลโลเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1953 
ปัจจุบัน กิจการของมูลนิธิคณะนักบุญคามิลโลแห่งประเทศไทยมีดังนี้
เทศบาลตำบลโคกสวาย (จังหวัดนครราชสีมา)

เทศบาลตำบลโคกสวาย เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งใน อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เทศบาลตำบลโคกสวาย ตั้งอยู่ห่างจากจังหวัดนครราชสีมาไปตามถนนสุรนารายณ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 205) 39 กิโลเมตร และห่างจากอำเภอโนนไทย 9 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ชุมชน.
เทศบาลตำบลโคกสวาย แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน 8 ชุมชน ดังนี้
ประชากร.
จำนวนประชากร ณ กุมภาพันธ์ 2553
จำนวนทั้งสิ้น 5,473 คน เป็นชาย 2,717 คน เป็นหญิง 2,756 คน
ACC

ACC เป็นอักษรย่อ ที่อาจจะหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
กระติบ

กระติบข้าว คือ ภาชนะในการเก็บอาหารที่เป็นงานหัตถกรรมอันทรงคุณค่าชนิดหนึ่งที่มากด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น เป็นของที่มีประจำบ้านของชาวไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือมายาวนาน ใช้สำหรับบรรจุข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วหรือใช้เก็บเมล็ดพันธุ์พืช หรือแม้แต่ใช้เป็นเครื่องประดับในครัวเรือนหรือประดับในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ต่างๆ เป็นเครื่องจักสานที่ทำจากวัสดุธรรมชาติ เช่น ไม้ไผ่ ใบจาก ใบตาล ใบลาน ต้นคล้า หรือ จากต้นพืชที่มีลักษณะยาวเรียว
ประวัติ.
การสานกระติบเป็นงานหัตถกรรมที่มีพื้นฐานมาจากสังคมเกษตรกรรม และค่านิยมในการบริโภคข้าวเหนียวเป็นอาหารหลักของคนไทยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือ แต่เดิมภาชนะที่ใช้บรรจุข้าวเหนียวมักทำจากต้นไม้ต้นเล็กๆ นำมาเจาะลำต้นให้กลวงแล้วตัดเป็นท่อนขนาดสั้นๆเป็นกระบอก มีฝาปิด หรือบางครั้งก็ใช้ไม้ไผ่มาตัดเป็นกระบอกสั้นๆนำมาเป็นภาชนะบรรจุข้าวเหนียว ต่อมามีการคำนึงถึงปริมาณไม้ไผ่ในพื้นที่ซึ่งมีมากบ้างน้อยบ้างและความสะดวก หากนำต้นไผ่มาทั้งต้นแบบเดิมต้นไผ่ก็อาจจะไม่เพียงพอต่อการใช้งาน อีกทั้งภาชนะบรรจุข้าวเหนียวรูปแบบเดิมก็เทอะทะ พกพาไม่สะดวกในการเดินทางไกล 
จึงมีการริเริ่มนำเอาไม้ไผ่มาผ่าเป็นซีกเล็กๆ มาเหลาเป็นแผ่นบางๆ นำมาจักสานเป็นตะกร้ากระบุง บรรจุข้าวสาร และพัฒนานำไม้ไผ่มาจักสานมาเป็นภาชนะบรรจุข้าวเหนียว (กระติบ) ซึ่งมีน้ำหนักเบาและระบายอากาศได้ดีทำให้ไอน้ำระเหยออกไปได้ ซึ่งจะทำให้ข้าวเหนียวที่บรรจุอยู่ภายในยังมีความร้อนและข้าวไม่แฉะด้วยไอน้ำ พกพาง่ายเพราะมีการทำสายสะพาย อีกทั้งยังมีหลายรูปแบบ รูปทรงกลม รูปทรงรี หลากหลายขนาดสอดคล้องกับการใช้งาน คือ กระติบขนาดเล็กสำหรับบรรจุข้าวเหนียวสำหรับรับประทานคนเดียว ขนาดกลางสำหรับรับประทาน 2-3 คน ขนาดใหญ่สำหรับรับประทานทั้งครอบครัว เป็นต้น 
ซึ่งผู้สานจะใช้ช่วงเวลาว่างหลังจากการทำไร่ทำนา เลือกใช้ทรัพยากรธรรมชาติซึ่งหาได้ในท้องถิ่นมาผลิตเป็นเครื่องจักสาน เพื่อความสุข สนุกเพลิดเพลินในการรวมกลุ่มกันทำงานหัถกรรม ตลอดจนสนองประโยชน์ใช้สอยในครัวเรือนของตนเองและสมาชิกในครอบครัว การสานกระติบเป็นงานที่มักจะกระทำกันภายในครอบครัวหรือชุมชน ซึ่งหลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้ว คนในครอบครัวจะมารวมกันเพื่อช่วยกันทำงาน ทำให้เกิดความอบอุ่น สมัครสมานสามัคคีเพราะเมื่อมารวมตัวกันทำงาน ก็จะมีการแลกเปลี่ยนพูดคุยกันถึงเรื่องวิถีชีวิตความเป็นอยู่ในแง่มุมต่างๆ ตลอดจนสอนลูกสอนหลานไปด้วย 
ก่อให้เกิดให้เป็นภูมิปัญญาพื้นถิ่นที่ตกทอดและสืบสานกันมาจากรุ่นสู่รุ่น รูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานจึงเป็นศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านที่มีความ งามบริสุทธิ์แบบธรรมชาติ สะท้อนถึงความเป็นอิสระและการแสดงออกถึงความเฉลียวฉลาดและความสามารถของผู้จักสาน ชี้ให้เห็นคุณค่าทางอารธรรมในการเข้าใจใช้วัสดุธรรมชาติให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมของการดำรงชีวิต อีกทั้งยังคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานอีกด้วย
อุปกรณ์การทำ
1. ไม้ไผ่บ้าน
2. ด้ายไนล่อน
3. เข็มเย็บผ้าขนาดใหญ่
4. กรรไกร
5. มีดโต้
6. เลื่อย
7. เหล็กหมาด (เหล็กแหลม)
8. ก้านตาล
9. เครื่องขูดตอก
10. เครื่องกรอด้าย
ขั้นตอนการทำ
ขั้นตอนที่ 1 จักรตอกให้เป็นแผ่นเล็กบางๆ
ขั้นตอนที่ 2 เหลาตอกให้เรียบเนียน
ขั้นตอนที่ 3 นำตอกมาตากแดด
ขั้นตอนที่ 4 เริ่มสานเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมยาวพอที่จะทำโค้งเข้าหากัน
ขั้นตอนที่ 5 นำโค้งเข้าหากันแล้วสานเป็นวงกลม
ขั้นตอนที่ 6 นำก้านตาลมาเหลาให้เป็นวงกลมเล็กแล้วนำมาโค้งใส่ก้อกระติบข้าว
ขั้นตอนที่ 7 สานในแต่ละส่วนเสร็จก็นำมาประกอบกัน
ขั้นตอนที่ 8 กระติบข้าวแบบธรรมดาไม่ใส่สี
นตอนที่ 9 กระติบข้าวมีสีสานเป็นตัวอักษร
วิธีใช้
นิยมใช้ กระติบข้าวบรรจุข้าวเหนียว
1.ทำให้ข้าวเหนียวที่บรรจุไม่เหนียวแฉะไม่ติดมือ
2.พกพาสะดวก หิ้วไปได้ทุกหนทุกแห่ง
ปลาเป้า

ปลาเป้า  เป็นสกุลของปลาปักเป้าสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) 
ใช้ชื่อสกุลว่า "Pao" (/เป้า/) ซึ่งหมายถึง "ถุง" หรือ "กระเป๋า" ในภาษาไทยหรือภาษาลาว โดยทั่วไปแล้วหมายถึง "ปลาปักเป้า" ทั้งในภาษาไทยและภาษาลาว ("เป้า" เป็นคำที่ใช้เรียก ปลาปักเป้าในภาษาอีสาน) โดยปลาปักเป้าในสกุลนี้ เป็นปลาปักเป้าขนาดเล็กอาศัยอยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยในบางชนิด พบมากในแหล่งน้ำต่าง ๆ โดยเฉพาะในภาคอีสานของไทยและลาว
ในช่วงฤดูวางไข่ ปลาจะดุร้ายก้าวร้าวมากเป็นพิเศษ เนื่องจากหวงแหนไข่ จะกัดหรือทำร้ายผู้ที่บุกรุกถิ่นที่อยู่หรือถิ่นวางไข่ ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ โดยปลาขนาด 20 เซนติเมตร จะกัดด้วยฟันอันแหลมคมเป็นแผลกว้างประมาณ 1 เซนติเมตร 
การจำแนก.
มีทั้งสิ้น 13 ชนิด โดยแยกออกมาจากสกุล "Tetraodon"
สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล

สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ที่โรงพยาบาลศิริราช มีชื่อเล่นว่า ฮาร์ท เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนเซนต์จอห์น เรียนระดับมัธยมที่ประเทศสหรัฐอเมริกา จบระดับปริญญาตรีด้าน เศรษฐศาสตร์ที่ UCLA และปริญญาโทจาก University of Southern California ในสาขาเศรษฐศาสตร์เช่นกัน ในปี พ.ศ. 2561 เขาเปิดเผยว่าเขามีภรรยา 3 คน และลูก 7 คน
งานการเมือง.
สุทธิพงศ์ได้เข้าร่วมเป็นกรรมการบริหารพรรคประชากรไทย ในยุคที่นายสมัคร สุนทรเวช เป็นหัวหน้าพรรคเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ในลำดับที่ 57 แต่พ้นจากตำแหน่งกรรมการบริหารพรรคพร้อมกับนายมนตรี สุวรรณน้อย เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2540 
ผลงาน.
"ดูบทความหลักที่ เบิร์ดกะฮาร์ท"
สุทธิพงศ์เคยดำรงตำแหน่งผู้ประกาศข่าวในหลายสถานีโทรทัศน์ เริ่มต้นในช่วงปี พ.ศ. 2534–2537 โดยทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวรายการ Morning News ข่าวเช้าภาคภาษาอังกฤษ ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท.
ต่อมาในช่วงปี พ.ศ. 2539–2540 ได้ย้ายไปทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 จากนั้นจึงเข้าร่วมงานกับสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในตำแหน่งผู้ประกาศข่าวภาคค่ำ รายการระเบียงข่าว และเก็บตก โดยร่วมงานกับพรหมพร ยูวะเวส
นอกจากนี้ ในช่วงประมาณปี พ.ศ. 2552–2553 ยังเคยดำเนินรายการ สนามเป้าเล่าข่าว ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกอีกด้วย
คานะ ฮานาซาวะ

คานะ ฮานาซาวะ (; โรมาจิ: "Hanazawa Kana"; : เกิด 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532) เป็นนักพากย์หญิงสังกัดออฟฟิศโอซาวะ, และนักร้องสังกัด โซนีมิวสิกเจแปน เธอมีผลงานการพากย์มากมาย โดยเฉพาะอนิเมะ
ซิงเกิลเปิดตัวแรกของเธอคือ โฮชิโซระ☆เดสติเนชัน  วางจำหน่ายเมื่อ 25 เมษายน พ.ศ. 2555
เมื่อวันที่ 8 กรกฏาคม ค.ศ. 2020 เธอได้ประกาศว่าได้แต่งงานกับ เค็นโช โอโนะ นักพากย์หนุ่มชื่อดังเหมือนกับเธอ
ไทรนาครอมีรัม

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ไทรนาครอมีรัม(trinacromerum) เป็นสัตว์เลื้อยคลานทะเลในกลุ่มเพลซิโอซอร์ขนาดเล็ก
ส้มสันดาน

ส้มสันดานหรือส้มข้าว ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cissus hastata" เป็นไม้เลื้อยในวงศ์ Vitidaceae ไม่มีเนื้อไม้ลำต้นเป็นสี่เหลี่ยม โดยมีปีกบางๆตามยาวของลำต้น และมีคราบขาวตามลำต้น ต้นอ่อนสีม่วงอมแดง แก่เป็นสีเขียวแล้วเป็นสีน้ำตาลอมเทา ใช้หนวดในการยึดพันกับต้นไม้อื่น ใบเดี่ยว ขอบใบหยักเป็นคลื่น ก้านใบเรียวเล็ก ดอกช่อแบบแยกแขนง ออกตามซอกใบ กลีบเลี้ยงสีม่วง กลีบดอกสีเหลืองแกมเขียวผลเดี่ยว กลม ผิวเกลี้ยงเป็นมันอมเขียว เมื่ออ่อนสีม่วงแดง แก่แล้วเป็นสีดำ มีเมล็ดเดียว 
ใบรับประทานได้ ใส่ในต้มส้ม มีรสเปรี้ยวเป็นเอกลักษณ์ เถาใช้ดองเหล้าดื่มแก้ปวดเมื่อย แก้ไอ
หัสคุณ

หัสคุณ, สมุย หรือ หมุย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Micromelum falcatum") เป็นพืชในวงศ์ส้ม (Rutaceae) ต้นสีเขียว แก่แล้วเป็นสีน้ำตาลอมเทา แตกเป็นร่องตื้นตามยาว ใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ผิวใบเรียบ จับดูแล้วรู้สึกเหนียว มีกลิ่นน้ำมันหอมระเหย ดอกช่อ ดอกบานเต็มที่กลีบม้วนไปด้านหลังเล็กน้อย กลีบดอกสีขาวแกมเหลือง ผลเดี่ยว ผิวเรียบ มีขนสั้นสีขาว ผิวมีน้ำมันจับอยู่ทั้งผล เมื่ออ่อนสีเขียว แก่เป็นสีส้ม รากใช้ผสมกับรากปลาไหลเผือก ใช้เป็นยาแก้นิ่ว แก้หืด ขับพยาธิ 
ลักษณะทางพฤษศาสตร์.
หัสคุณเป็นไม้พุ่มขนาดเล็กถึงขนาดกลาง   สูงประมาณ 3 เมตร เปลือกลำต้นสีเทาคล้ายต้นส้มโอ  
ใบ ประกอบแบบขนนก มีใบย่อย 8–12 คู่ ใบย่อยรูปรีหรือรูปหอกยาว 4–8 เซนติเมตร ลักษณะยอดและใบอ่อนคล้ายกับมะกอก ผิวใบเกลี้ยงเป็นมันวาว 
ดอก เป็นช่อตามปลายกิ่งขนาดเล็กประมาณ 1.5 เซนติเมตร สีเทาอ่อน 
ผล สุกสีชมพู รสหวานเล็กน้อย  
การขยายพันธุ์.
ส่วนใหญ่จะขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด ปักชำ และตอนกิ่ง
บาร์นสตาเบิล

บาร์นสตาเบิล  เป็นนครในบาร์นสตาเบิลเคาน์ตี รัฐแมสซาชูเซตส์ บาร์นสตาเบิลเป็นชุมชนที่ใหญ่ที่สุด ทั้งในพื้นที่บนบกและประชากรในเคปค้อด ตามการสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2010 บาร์นสตาเบิลมีประชากร 45,193 คน เมืองนี้ประกอบด้วย 11 หมู่บ้าน (1 ในนั้นก็มีหมู่บ้านที่ชื่อบาร์นสตาเบิล) ภายในขอบเขตของเมือง หมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุด คือ ไฮยานนิส บาร์นสตาเบิลยังชนะรางวัลออลอเมริกาซิตี้ประจำปี 2007
ประวัติ.
บาร์นสตาเบิลตั้งชื่อตามเมืองบาร์นสตาเปิลในเดวอน อังกฤษ พื้นที่นี้ถูกสำรวจเป็นครั้งแรกโดยบาร์โธโลมิว กอสโนลด์ใน พ.ศ. 2145 บาร์นสตาเบิลเป็นหนึ่งในเมืองแรกๆของการตั้งถิ่นฐาน คนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานส่วนใหญ่เป็นชาวไร่ มีผู้นำโดยโจเซฟ ฮอล ผู้ค้นพบบาร์นสตาเบิล
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ปลาปักเป้าตาแดง

ปลาปักเป้าตาแดง  เป็นชื่อสกุลของปลาปักเป้าจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Carinotetraodon" (/คา-ริ-โน-เต-ตรา-โอ-ดอน/; โดยคำว่า "carina" เป็นภาษาละตินหมายถึง "กระดูกงูเรือ" และ"tetraodon" คือ สกุล "Tetraodon" ซึ่งเป็นสกุลที่มีจำนวนสมาชิกมากของปลาปักเป้าในวงศ์นี้ ที่เคยจัดให้อยู่ในสกุลเดียวกันมาก่อน)
มีรูปร่างโดยรวม เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 4 นิ้ว ซึ่งนับว่าเล็กที่สุดในบรรดาปลาปักเป้าทั้งหมด มีรูปร่างคล้ายปลาปักเป้าในสกุล "Tetraodon" ซึ่งเคยอยู่ร่วมสกุลเดียวกันมาก่อน แต่ทว่ามีขนาดเล็กกวากันมาก ปลาปักเป้าในสกุลนี้มีจุดเด่น คือ มีดวงตาสีแดงคล้ายทับทิม ซึ่งสามารถกลิ้งกลอกไปมาได้ ตัวผู้และตัวเมียมีความแตกต่างระหว่างเพศอย่างเห็นได้ชัด โดยตัวผู้จะมีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า ลำตัวโดยมากจะเป็นสีแดงหรือสีเทาอมแดง ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็ก มีลำตัวสีเขียวมีลาดพาดตามลำตัว แต่สีพื้นของตัวผู้โดยปกติและเมื่อยังเล็กอยู่ก็เป็นสีเดียวกับตัวเมีย และสามารถปรับเปลี่ยนสีตามอารมณ์และสภาพแวดล้อมได้ด้วย ในการผสมพันธุ์ตัวผู้จะเปลี่ยนสีให้เข้มและพองผิวหนังลำตัวจนกลายเป็นเหนียงบริเวณใต้คางและใต้ท้อง 
พบในน้ำกร่อยและน้ำจืด ในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีทั้งหมด 6 ชนิด ได้แก่
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด "C. travancorius" ที่มีขนาดเล็กที่สุดในตู้ไม้น้ำเพื่อกำจัดหอย
แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี

แอฟริกาตะวันออกของเยอรมนี  เป็นอาณานิคมของจักรวรรดิเยอรมันและจักรวรรดิอาณานิคมเยอรมันมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2434 ถึง พ.ศ. 2461 ซึ่งปัจจุบันเป็น บุรุนดี รวันดา และ แทนซาเนีย
อาณานิคมก่อตั้งขึ้นเมื่อกองทัพเยอรมันนั้นปฏิวัติต่อต้านอาณานิคมในยุคทศวรรษ 1880 ต่อมาได้สิ้นสุดลงด้วยการถูกพิชิตในสงครามโลกครั้งที่ 1 และถูกแบ่งให้กับอังกฤษ กับเบลเยี่ยม และมีสถานะเป็นรัฐอารักขาของสันนิบาตชาติ
ปลาตะเพียนลายหมากรุก

ปลาตะเพียนลายหมากรุก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Oliotius oligolepis") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
ถูกบรรยายทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1853 โดยเก็บตัวอย่างต้นแบบแรกได้จากทะเลสาบมานินเจา บนเกาะสุมาตรา ของอินโดนีเซีย จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวในสกุล "Oliotius" ซึ่งเป็นสกุลที่ตั้งขึ้นมาเมื่อปี ค.ศ. 2013 แทนที่สกุลเดิม คือ "Puntius" (ในบางข้อมูล ปลาตะเพียนลายหมากรุก จะใช้ชื่อสกุลว่า "Barbus" โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Barbus oligolepis" </small> ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นปลาคนละชนิดกัน ในชนิดนี้เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในตุรกี)
มีลักษณะ คือ มีเกล็ดขนาดใหญ่ เกล็ดในแนวด้านข้างลำตัวมีจำนวน 17 เกล็ด เป็นเกล็ดที่มีลักษณะเป็นท่อเกล็ดเพียง 6-7 เกล็ด ด้านข้างของจะงอยปากจะมีติ่งเนื้อขนาดเล็กกระจายบริเวณด้านข้าง ก้านครีบแข็งมีขอบด้านท้ายเรียบ มีหนวดบริเวณขากรรไกรเฉพาะคู่สุดท้าย ริมฝีปากบาง 
มีขนาดยาวเต็มที่ประมาณ 5 เซนติเมตร โดยตัวผู้มีสีที่เข้มกว่าตัวเมียโดยเฉพาะบริเวณด้านหลัง กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำเฉพาะบนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย เช่น ห้วย, แม่น้ำ, ทะเลสาบ โดยจะอาศัยอยู่ในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ค่อนข้างเป็นกรด คือ ค่า pH ประมาณ 6 และอุณหภูมิอยู่ระหว่าง 20-25 องศาเซลเซียส
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่น ๆ ที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน ปัจจุบันได้มีการนำเข้าและถูกปล่อยแพร่พันธุ์ในแหล่งน้ำธรรมชาติในหลายประเทศของอเมริกากลางและอเมริกาใต้ เช่น โคลอมเบีย เหมือนเช่นปลาชนิดอื่นที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน
ปลาตะเพียนลายมาเลย์

ปลาตะเพียนลายมาเลย์
(ชื่อวิทยาศาสตร์: "Striuntius lineatus") ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Striuntius" โดยเป็นสกุลใหม่ที่ตั้งขึ้นมาเมื่อปี ค.ศ. 2013 แทนที่สกุลเดิม คือ "Puntius" โดยคำว่า "Striuntius" มาจากภาษาละตินคำว่า "striatus" หมายถึง "ลาย" หรือ "ริ้ว" และคำว่า "Puntius" ซึ่งเป็นชื่อสกุลเดิม 
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาตะเพียนลาย ("Desmopuntius johorensis") ซึ่งเดิมเคยอยู่ร่วมสกุลเดียวกันมา แต่ม่ความแตกต่างกันคือ ปลาตะเพียนลายมาเลย์จะไม่มีหนวดที่มุมปาก (แต่ก็พบมีบางตัวที่มี แต่ก็เป็นหนวดคู่หลังที่มีความยาวสั้นมาก) ขอบท้ายของริมฝีปากจะไม่ม้วนเข้า นอกจากนี้แล้วตามลำตัวมีลายตามยาว 4-6 แถบ โดยลายดังกล่าวจะพบได้ทุกช่วงวัย ไม่เหมือนกับปลาตะเพียนลายจะมีลายตามยาวเมื่อเป็นปลาวัยโตแล้ว มีก้านครีบแข็งที่ครีบหลัง มีขอบเป็นซี่จักร เกล็ดมีลักษณะเป็นท่อในแนวเส้นข้างลำตัวประมาณ 25-28 เกล็ด
ปลาตะเพียนลายมาเลย์ มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5.3 เซนติเมตร (2.1 นิ้ว) พบในบึงน้ำหรือหนองน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น และมีสภาพน้ำเป็นกรดอ่อน ๆ สีชาเช่น ป่าพรุ ในแหลมมลายู และอินโดนีเซีย เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเหมือนกับปลาชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกัน
ลำปำ

ลำปำ อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปา

ผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปา หรือ พระสันตะปาปาซ้อน  หมายถึง พระคาร์ดินัลที่อ้างตนเป็นพระสันตะปาปา ประมุขแห่งคริสตจักรโรมันคาทอลิกอย่างไม่ถูกต้อง จึงเป็นปรปักษ์ของพระสันตะปาปาพระองค์จริงที่ได้รับเลือกมาอย่างถูกต้องตามกฎหมายศาสนจักร
การกล่าวหาบุคคลใดเป็นว่าพระสันตะปาปาซ้อนนั้นค่อนข้างสับสน เนื่องจากนักวิชาการในคริสตจักรโรมันคาทอลิกเองยังมีความเห็นไม่สอดคล้องกัน ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นพระสันตะปาปาซ้อนในสมัยหนึ่ง จึงอาจได้รับการยอมรับรับว่าเป็นพระสันตะปาปาถูกต้องในสมัยหลังก็ได้ เช่น สมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 3
ช่วงเวลาที่มีพระสันตะปาปาซ้อนเกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนานที่สุดคือช่วงที่เกิดศาสนเภทตะวันตกตั้งแต่ ค.ศ. 1378 ซึ่งทำให้สันตะสำนักแตกออกเป็น 2 สำนัก คือที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี และที่เมืองอาวีญง ประเทศฝรั่งเศส และต่อมายังเกิดสำนักที่ 3 ที่เมืองปีซาอีก ศาสนเภทนี้สิ้นสุดลงเมื่อได้ข้อสรุปจากสภาสังคายนาคอนชตันซ์ ให้พระสันตะปาปาทั้ง 3 สำนักพ้นจากตำแหน่ง แล้วเลือกสมเด็จพระสันตะปาปามาร์ตินที่ 5 เป็นพระสันตะปาปาพระองค์ใหม่และรับรองให้เป็นพระสันตะปาปาที่ถูกต้องเพียงพระองค์เดียว อย่างไรก็ตาม ยังมีผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาต่อมาอีกจนถึงคนสุดท้ายคือ ผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาเฟลิกซ์ที่ 5
แอนิเมชันโคเบะ

แอนิเมชันโคเบะ (; โรมาจิ: "Animēshon Kōbe") เป็นงานโปรโมตอนิเมะที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีโดยเมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 ถายในงานจะมีการมอบรางวัลแอนิเมชันโคเบะ (; โรมาจิ: "Animēshon Kōbe shō") ให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นด้านอนิเมะ
สาวอัจฉริยะไพ่นกกระจอก

สาวอัจฉริยะไพ่นกกระจอก  เป็นมังงะที่วาดโดยริทซ์ โคบายาชิ มีเนื้อหาเกี่ยวกับมิยานากะ ซากิ นักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง ที่ได้ก้าวเข้าสู่การแข่งขันไพ่นกกระจอกโดยเพื่อนนักเรียนปีหนึ่งฮารามูระ โนโดกะ มังงะเรื่องนี้ตีพิมพ์ในนิตยสาร Young Gangan ของสแควร์เอนิกซ์ มีการสร้างอนิเมะจำนวน 25 ตอนขึ้นจากมังงะเรื่องนี้โดย Gonzo ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกันยายน พ.ศ. 2552
เกลือสมุทร

เกลือสมุทร เป็นเกลือที่ได้จากการกลายเป็นไอของน้ำทะเล ใช้ในการทำอาหารและเครื่องสำอาง มักมีราคาแพงกว่าเกลือแกง
องค์ประกอบ.
โดยหลักแล้วน้ำทะเลประกอบด้วยไอออนเกลือต่าง ๆ ดังรายการข้างล่าง ซึ่งเรียงตามสัดส่วนโดยน้ำหนัก
แม้ความเค็มของน้ำทะเลจะแตกต่างกันทั่วโลก สัดส่วนของไอออนดังตารางข้างบนยังค่อนข้างคงที่
สุขภาพ.
ตามข้อมูลของมาโยคลินิกและศาสตราจารย์ชาวออสเตรเลีย บรูซ นีล ผลกระทบด้านสุขภาพจากการย่อยเกลือสมุทรหรือเกลือแกงทั่วไปนั้นเหมือนกัน
ไอโอดีน ซึ่งเป็นธาตุสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ พบปริมาณน้อยเฉพาะในเกลือสมุทรเท่านั้น อย่างไรก็ดี เกลือหิน ซึ่งตามธรรมชาติแล้วขาดสารประกอบไอโอดีนเมื่อเทียบกับเกลือสมุทร สามารถเติมไอโอดีนได้ในทางอุตสาหกรรมเพื่อการใช้รักษาป้องกันโรคคอพอก และโรคที่เกิดจากการขาดไอโอดีนอื่น ๆ ความเข้มข้นของไอโอดีนในเกลือสมุทรแตกต่างกันไปตามแหล่งที่มา
เมดิแอสตินัม

เมดิแอสตินัม  หรือ ประจันอก หรือ อวัยวะคั่นระหว่างปอด เป็นกลุ่มของอวัยวะและโครงสร้างต่างๆ ภายในทรวงอกล้อมรอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันร่างแห เมดิแอสตินัมอยู่ตรงกลางของช่องอกประกอบด้วยหัวใจ หลอดเลือดใหญ่ของหัวใจ หลอดอาหาร ท่อลม เส้นประสาทกะบังลม (phrenic nerve) ท่อน้ำเหลืองอก (thoracic duct) ต่อมไทมัส และต่อมน้ำเหลืองในทรวงอก
กายวิภาคศาสตร์.
เมดิแอสตินัมอยู่ระหว่างเยื่อหุ้มปอดข้างซ้ายและขวา ใกล้กับแนวกลางลำตัวของหน้าอก เมดิแอสตินัมอยู่ด้านหลังกระดูกสันอก (sternum) และอยู่ด้านหน้ากระดูกสันหลัง ภายในประกอบด้วยอวัยวะภายในช่องอกยกเว้นปอด เมดิแอสตินัมอาจแบ่งออกเป็น 2 ส่วนได้ดังนี้
ขอบเขตของเมดิแอสตินัม เมดิแอสตินัมล้อมรอบด้วยผนังหน้าอกทางด้านหน้า ปอดทางด้านข้าง และกระดูกสันหลังทางด้านหลัง โครงสร้างนี้เชื่อมกับเนื้อเยื่อเกี่ยวพันร่างแห (loose connective tissue) ของคอทางด้านบน และติดกับกะบังลมทางด้านล่าง
บทบาทเกี่ยวกับโรค.
เมดิแอสตินัมอักเสบ (mediastinitis) เป็นการอักเสบของเนื้อเยื่อในเมดิแอสตินัม มักเกิดจากเชื้อแบคทีเรียและเกิดจากการแตกของอวัยวะภายในเมดิแอสตินัม ภาวะนี้เป็นภาวะที่รุนแรงเพราะการติดเชื้อมักดำเนินอย่างรวดเร็ว
ภาวะมีอากาศในเนื้อเยื่อเมดิแอสตินัม (pneumomediastinum) ในบางกรณีหากไม่ได้รับการรักษาอาจทำให้เกิดภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศ (pneumothorax), ภาวะช่องท้องมีอากาศ (pneumoperitoneum), และภาวะถุงหุ้มหัวใจมีอากาศ (pneumopericardium) อย่างไรก็ตามภาวะเหล่านี้อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะมีอากาศในเนื้อเยื่อเมดิแอสตินัม ภาวะนี้มักเกิดร่วมกับกลุ่มอาการเบอร์ฮาฟ (Boerhaave's syndrome) หรือหลอดอาหารแตกทะลุเอง (spontaneous esophageal rupture)
โรคอื่นๆ หลายโรคอาจมีอาการนำด้วยเมดิแอสตินัมกว้างขึ้นกว่าปกติ (มักพบในเอกซเรย์ทรวงอก) เช่น หลอดเลือดแดงเอออร์ตาแตกหรือหระดูกสันหลังส่วนอกหักจากอุบัติเหตุ หรือถ้าหากสาเหตุจากการติดเชื้อ เมดิแอสตินัมกว้างเป็นอาการแสดงเด่นของการติดเชื้อแอนแทรกซ์ (anthrax)
นอกจากนี้ เมดิแอสตินัมเป็นบริเวณที่มักพบเนื้องอกหลายชนิดได้บ่อย
แม่น้ำซัสแคตเชวัน

แม่น้ำซัสแคตเชวัน  เป็นแม่น้ำสายหลักในประเทศแคนาดา มีความยาวราว 550 กม. (340 ไมล์) ไหลไปทางตะวันออกผ่านรัฐซัสแคตเชวัน และรัฐแมนิโทบา ลงสู่ทะเลสาบวินนิเพก ช่วงตอนบนของลำน้ำแบ่งออกเป็น 2 สายคือ แม่น้ำนอร์ทซัสแคตเชวัน ยาว 1,233 กม. และแม่น้ำเซาท์ซัสแคตเชวัน ยาว 1,392 กิโลเมตร หลังจากนั้นแม่น้ำทั้งสองสายไหลมาบรรจบกัน ทางทิศตะวันออกของเมืองพรินซ์แอลเบิร์ต
เซนต์ครอย

เซนต์ครอย (;) เป็นเกาะในหมู่เกาะเวอร์จิน ซึ่งเป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา ในหมู่เกาะเวสต์อินดีส ทะเลแคริบเบียน เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะเวอร์จิน มีขนาด 28 x 7 ไมล์ (45 x 11 กม.) มีประชากรประมาณ 53,000 คน เมืองสำคัญคือ เมืองคริสเตียนสเตด มีการผลิตเหล้ารัมและเป็นแหล่งท่องเที่ยว 
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสได้เดินเรือสำรวจมาพบเกาะนี้เมื่อ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1493 และตั้งชื่อเกาะนี้ว่า ซานตาครูซ หลังจากนั้นได้ตกเป็นของฮอลันดา อังกฤษ สเปน และฝรั่งเศส ตามลำดับ ในปี ค.ศ. 1753 เดนมาร์กได้ซื้อเกาะนี้จากฝรั่งเศส และขายให้แก่สหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1917
ภูมิศาสตร์.
เกาะเซนต์ครอยตั้งอยู่ที่พิกัด 17 ° 45'N 64 ° 45'W พื้นที่ส่วนใหญ่ขรุขระแต่ไม่มากนักทอดตัวจากตะวันตกถึงตะวันออกยาว 45 กม. จุดกว้างสุดยาว 11 กม. จุดที่สูงสุดคือ 355 เมตร ที่ Mount Eagle
พระครูอดุลธรรมกิตติ์ (หลวงพ่อกลั่น อคฺคธมฺโม)

ประวัติ.
หลวงพ่อกลั่น อคฺคธมฺโม (14 ธันวาคม พ.ศ. 2456 - 13 เมษายน พ.ศ. 2549) เกิด ณ บ้านใสคำ ตำบลโตนดด้วน อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง บิดาชื่อ นายตุด แก้วรักษา และ มารดาชื่อ นางจันทร์ แก้วรักษา เด็กชายกลั่นมีพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน จำนวน 3 คน หลวงพ่อกลั่น เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังจากนั้น ท่านได้ออกมาช่วยบิดามารดา จนท่านเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่มท่านก็ออกแสวงหาโชคลาภเหมือนคนอื่น ๆ และเริ่มออกจากบ้าน บิดามารดาเห็นว่าหลวงพ่อกลั่นควรจะมีคุณธรรม จึงได้ให้หลวงพ่อกลั่น บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุได้ 17 ปี ตรงกับปี พ.ศ. 2473 โดยมีพระอาจารย์สังข์วัดทุ่งไหม้เป็นพระอุปัชฌาย์ บรรพชาได้เพียง 4 ปี ก็ตัดสินใจลาสิกขาบท ออกมาใช้ชีวิตทางโลกอีก เพราะท่านคงคิดว่า ทางโลกยังมีวิธีการก้าวหน้าสู่อนาคตอีก เมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้เริ่มใช้ชีวิตคู่ โดยการแต่งงานกับหญิงสาวนามว่า กุหลาบ ทองพันธุ์ บุตรของผู้ใหญ่เปลี่ยน ทองพันธุ์ และ นางพลับ ทองพันธุ์ ซึ่งอยู่บ้านห่างกันคนละฝากถนนรถไฟ มีอาชีพในการทำนาเช่นกัน โดยท่านมีบุตรธิดา 6 คน พอท่านมีอายุได้ 58 ปี ท่านเห็นว่าบุตรธิดาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว สามารถช่วยเหลือตนเองได้แล้ว จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ณ วัดบ้านสวน ตำบลมะกอกเหนือ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง โดยมีท่านพระครูพิพัฒน์ศิริธร (หลวงพ่อคง) เจ้าอาวาสวัดบ้านสวนเป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้จำพรรษาอยู่ที่ วัดเขาอ้อ และได้ศึกษาธรรมวินัยไปด้วยควบคู่กับการศึกษาเรื่องไสยศาสตร์ เพราะวัดเขาอ้อเป็นวัดที่มีชื่อเสียงในเรื่องเครื่องรางของขลัง โดยสมัยนั้นท่านพระอาจารย์ปาน ปาลธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส และเป็นเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงสืบทอดต่อมาจากท่านพระอาจารย์ทองเฒ่า ต่อมาท่านได้มีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง จึงได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่ วัดดอนศาลา และในปี พ.ศ. 2518 ท่านได้ทำหน้าที่รักษาการเจ้าอาวาสวัดเขาอ้อ และในปี พ.ศ. 2519 ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเขาอ้อ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงมรณภาพเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2549 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
อิกลู

อิกลู  คือ ที่พักอาศัยของชาวเอสกิโมซึ่งเป็นมนุษย์เผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่ทางแถบขั้วโลกเหนือหรือชนเผ่าบางกลุ่มที่อาศัยในเขตหนาว วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างนั้นก็คือน้ำแข็งซึ่งถูกตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมให้มีขนาดที่เหมาะสมแล้วนำไปวางซ้อนกันเป็นชั้นๆเมื่อสร้างเสร็จแล้วจะมีลักษณะคล้ายโดม โดยเจาะทางเข้าไว้ที่ระดับต่ำเพื่อป้องกันลมหนาวจากภายนอกพัดเข้ามาด้านใน ภายในจะมีหนังสัตว์ขึงไว้ที่ผนังเพื่อใช้เป็นฉนวนสำหรับกักเก็บความร้อนที่เกิดจากการจุดตะเกียงหรือความร้อนจากร่างกายมนุษย์ ซึ่งหลักการสร้างเหล่านี้อาจทำให้อุณหภูมิด้านในอิกลูมีค่าระหว่าง -7 จนถึง 16 องศาเซลเซียส โดยอาศัยเพียงการปรับอุณหภูมิกายอย่างเดียว ขณะที่ภายนอกอิกลูนั้นอุณหภูมิอาจต่ำถึง -45 องศาเซลเซียส
อิกลูนั้นสามารถสร้างได้หลายขนาดขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการใช้งาน เช่น ถ้าต้องการใช้พักอาศัยชั่วคราวสำหรับวันที่ออกล่าสัตว์ก็จะสร้างเป็นอิกลูขนาดเล็กที่มีโครงสร้างง่ายๆไม่ซับซ้อนมากนัก แต่ถ้าต้องการสร้างสำหรับพักอาศัยในระยะยาวก็อาจสร้างให้มีขนาดใหญ่หรือมีจำนวนห้องเพิ่มเติม
ปลาอินซีเน็ตขาว

ปลาอินซีเน็ตขาว หรือ ปลาอินซิกนิสขาว  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Curimata cyprinoides" อยู่ในวงศ์ปลาคาราซินไม่มีฟัน (Curimatidae) 
มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาอินซีเน็ต ("Semaprochilodus" spp.) ที่อยู่ต่างวงศ์กัน แต่อยู่ในอันดับเดียวกัน คือ Characiformes แต่ว่ามีข้อแตกต่างกันที่ปลาอินซีเน็ตขาวมีเกล็ดเป็นสีเงินหรือสีขาวแวววาวตลอดทั้งตัวตลอดทั้งครีบต่าง ๆ ด้วย 
มีปากที่ขยับไปมาได้ตลอดใช้สำหรับคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามพื้นน้ำกินเป็นอาหารเหมือนปลาอินซีเน็ต ยกเว้นแต่แผงฟันในขากรรไกรและในคอหอยไม่มีหรือขาดตอนไป อันเป็นลักษณะเฉพาะของปลาในวงศ์นี้
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำหลัก ๆ ในทวีปอเมริกาใต้เช่น แม่น้ำแอมะซอน, โอริโนโก และโตกังจิงช์
เมื่อปลามีขนาดโตเต็มที่ สีตามลำตัวจะเปลี่ยนไปเป็นคล้ำลง และทรวดทรงลำตัวจะออกไปในทรงป้านมากกว่าทรงยาว
เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นเป็นปรกติ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งนับได้ว่าเป็นปลาที่หาได้ยากในแวดวงปลาสวยงาม
พระครูธรรมานุกูล (ภู จนฺทเกสโร)

หลวปู่ภู วัดอินทรวิหาร (พ.ศ. 2373 - 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งวัดอินทรวิหาร
ประวัติ.
หลวปู่ภู วัดอินทรวิหาร ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2373 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาเจษฎาบดินทร์ ฯ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบิดามีนามว่า นายคง โยมมารดามีนามว่า นางอยู่ เมื่ออายุได้ 9 ปี บิดามารดาท่านได้พาท่านไปบรรพชาเป็นสามเณรตรงกับปี พ.ศ. 2382 ที่วัดท่าคอย ได้ศึกษาเล่าเรียกอักขระสมัย (ภาษาขอม) และหนังสือไทย กับท่านอาจารย์ วัดท่าแค จนกระทั่งเมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2394 ณ พัทธสีมา วัดท่าคอย โดยมี พระอาจารย์อ้น วัดท่าคอย เป็นพระอุปัชฌาย์พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์มา วัดน้ำหัด เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายานามทางพระว่า "จนฺทสโร" หลังจากอุปสมบทแล้วท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่สำนักวัดท่าแคชั่วระยะหนึ่งก็ได้ออกเดินธุดงค์ จากจังหวัดตากมาพร้อมกับพระพี่ชาย คือ หลวงปู่ใหญ่ หลวงปู่ภูท่านได้เข้าไปในกรุงเทพมหานคร ได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดสระเกศ แล้วได้ไปช่วยรักษาคนไข้ที่บาดเจ็บ เป็นอหิวาตักโรค ต่อมาท่านได้ย้ายไปจำพรรษาที่วัดสามปลื้ม ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นวัดจักรวรรดิ์ราชาวาสและได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ วัดโมลีโลกยาราม (วัดท้ายตลาด) ตามลำดับ และท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดอินทรารามเมื่อปี พ.ศ. 2432 และได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อปี พ.ศ. 2434 ท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูกิตติมศักดิ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๖๓ จนถึงวันมรณภาพเป็นเวลา ๑๓ ปี ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก ฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว 
พระจริยาวัตร.
หลวงพ่อท่านได้ออกธุดงค์เป็นประจำไม่เคยขาด ร่วมเดินธุดงค์ไปกับท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) เป็นบางครั้งบางคราวบางทีท่านออกธุดงค์ก็มีพระภิกษุติดตามด้วยท่านได้เล่าให้ฟังว่า ถึงเรื่องแปลกๆที่ด้ออกรุกขมูลไปตามป่าเขามากมายหลายเรื่องซึ่งล้วนแล้วแต่ตื่นเต้นน่าอ่านมาก ตลอดระยะเวลาที่ท่านมีชิวิตอยู่ ท่านไม่เคยปล่อยเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ มุ่งหน้าปฏิบัติมีพุทธภูมิเป็นที่ตั้ง การร่ำเรียนวิชาอาคมมา ก็เพียงเพื่อช่วยเหลือ ผู้ที่กำลังทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บนับว่าท่านมีเมตตาธรรมสูงส่ง ท่านปฏิบัติธรรมอย่าเคร่งครัด และออกบิณฑบาตเป็นประจำทุกวัน แต่ความจริงท่านไม่จำเป็นต้องออกก็ได้ เพราะ เจ้าฟ้าสมเด็จกรมพระนครสวรรค์พินิจ ได้จัดอาหารมาถวายทุกวัน แต่ท่านก็ออกไปบิณฑบาต เพราะเป็นกิจของสงฆ์ ท่านฉันจังหันเสร็จแล้ว ก็จะครองผ้าลงโบสถ์และลั่นดานประตู เพื่อมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนท่าน จะเจริญพุทธมนต์ถึง ๑๔ ผูก วันละ ๗ เที่ยวแล้วจึงนั่งวิปัสสนากรรมฐานต่อไปจนถึงเที่ยวทุกๆวัน ท่านเคยเล่าให้ศิษย์ใกล้ชิดฟังว่า ขณะที่นั่งกรรมฐานอยู่พอได้เวลาเที่ยง ทางการจะยิงปืนใหญ่ (เพื่อบอกเวลาว่าเที่ยงแล้ว)ในขณะที่ยิงปืนใหญ่ กูหงายหลังทุกทีท่านพักได้ชั่วครู่ก็จะบำเพ็ญเจริญภาวนาต่อไปจนถึงตีหนึ่ง จึงจะจำวัด ท่านสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า อย่างเช่น ในเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็นประชาธิปไตย เป็นต้น
ผ้าห่ม

ผ้าห่ม คือ เครื่องนอนชนิดหนึ่งซึ่งมีลักษณะเป็นผ้าผืนใหญ่หรือเล็กที่นำมาห่อส่วนที่ต้องการโดยอาจทอเป็นผ้าผืนเดียวหรืออาจนำผ้าหลาย ๆ ผืนมาต่อกันก็ได้ มีความหนาบางแตกต่างกันไปตามวัสดุที่ใช้ในการทำหรือจำนวนชั้นของผ้าที่นำมาประกอบกัน อาจมีการใส่ใยสังเคราะห์หรือใยขนสัตว์เข้าไประหว่างชั้นของผ้าเพื่อเพิ่มความหนาและเป็นฉนวนได้ดียิ่งขึ้น หากผ้าห่มนั้นมีความหนาอาจเรียกผ้าห่มนั้นว่าผ้านวมก็ได้ ผ้าห่มนั้นมีหลายขนาดตั้งแต่ขนาดพอดีกับผู้ใช้ 1 คน 2 คน หรืออาจมีขนาดใหญ่พอดีกับเตียง ประโยชน์ของผ้าห่มคือช่วยให้ความอบอุ่นให้แก่ร่างกายของผู้ใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขณะนอนหลับ หรืออาจใช้เป็นผ้าคลุมเตียงก็ได้
ประวัติความเป็นมา.
ผ้าห่มโบราณชนิดหนึ่งถูกบันทึกชื่อเรียกไว้ว่า "Kambala" ในศตวรรษที่ 7 นักเดินทางและนักวิชาการชาวจีนที่มีชื่อว่า "เสวียนจั้ง" (Xuanzang) ได้กล่าวถึงผ้าห่มชนิดนี้ในบันทึกการเดินทางไปที่อินเดียของเขาในปี ค.ศ. 629–645 (พ.ศ. 1172–1188) ซึ่งเขาเรียก "Kambala" ว่าผ้าขนสัตว์ที่ทำมาจากขนของแกะและแพะ คำว่า "Kambala" เป็นภาษาสันสกฤตซึ่งมีความหมายว่า "ผ้าห่มที่ทำจากขนสัตว์"
วงศ์ปลาคาราซินไม่มีฟัน

วงศ์ปลาคาราซินไม่มีฟัน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Curimatidae) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) 
มีรูปร่างลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาอินซีเน็ต (Prochilodontidae) ซึ่งอยู่ในอันดับเดียวกันมาก และเคยถูกจัดรวมเป็นวงศ์เดียวกันด้วย เว้นแต่ปลาในวงศ์นี้ไม่มีฟันกราม ถึงแม้ว่าจะมีแผงฟันขนาดเล็กในคอหอยก็ตาม โดยมีพฤติกรรมส่วนใหญ่คล้ายกับปลาในวงศ์ปลาอินซีเน็ต คือ ใช้ปากคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามพื้นท้องน้ำเป็นหลัก ซึ่งได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็กหรือแมลงน้ำ มีขนาดใหญ่เต็มที่ได้ 45 เซนติเมตร
มีการกระจายพันธุ์อยู่ในลุ่มแม่น้ำหลัก ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ตั้งแต่ตอนใต้ของคอสตาริกาจนถึงตอนเหนือของอาร์เจนตินาและเปรูจรดชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก มีทั้งหมด 95 สกุล ซึ่งชื่อในภาษาถิ่นของปลาวงศ์นี้เป็นภาษาสเปนและโปรตุเกสว่า "Curimbatá" หรือ "Curimba" เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นเป็นปกติ
ไอโอะโทเมนาอิเดะ

ไอโอะโทเมนาอิเดะ (; โรมาจิ: "Ai o Tomenaide") เป็นซิงเกิลที่ 51 ของคุมิ โคดะ วางจำหน่ายในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2554 วางจำหน่าย 3 รูปแบบ คือ ซีดี, ซีดี+ดีวีดี, ซีดี เวอร์ชันภาพยนตร์
เพลง ไอโอะโทเมนาอิเดะ เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง เซคคัน เวอร์จิน เหมือนกับเพลง อานาตะดาเกะงะ ที่เป็นเพลงประกอบละครเรื่องเดียวกัน
เหลียง เจียฮุย

เหลียง เจียฮุย ("เหลิ่ง กาไฟ") เป็นนักแสดงชายชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียง
เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1958 ที่ฮ่องกง เข้าสู่วงการบันเทิงเมื่ออายุได้ 25 ปี ด้วยการเป็นนักเรียนการแสดงของทีวีบีรุ่นที่ 10 แต่ต้องออกมากลางคันเนื่องจากไม่มีเงินรอน มีชื่อเสียงมาจากการที่รับบทฮ่องเต้เสียนเฟิงแห่งราชวงศ์ชิงในเรื่อง "Burning of the Imperial Place et Reign Behind A Curtain" เมื่อปี ค.ศ. 1983 เนื่องจากเป็นแฟนของลูกสาวผู้กำกับฯ หลี ฮั่นเสียง ซึ่งทำให้ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายของฮ่องกงมาครอง
มีผลงานมาแล้วมากมาย ทั้งบทประกอบ, ตัวเอก และบทร้าย รวมทั้งภาพยนตร์ประดับนานาชาติอย่าง ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดด้วย โดยเรื่องที่มีชื่อเสียง คือ " The Lover " ภาพยนตร์อีโรติกในปี ค.ศ. 1992
ผลงานในระยะหลัง ๆ ได้แก่ "New Dragon Gate Inn" ในปี ค.ศ. 1992, "The Eagle Shooting Heroes" ในปี ค.ศ. 1993, "Ashes of Time" ในปี ค.ศ. 1994, "Island of Greed" ในปี ค.ศ. 1996, "The Victim" ในปี ค.ศ. 1999, "Golden Chicken" ในปี ค.ศ. 2002, "Election" และ"The Myth" ในปี ค.ศ. 2005, "My Name is Fame" ในปี ค.ศ. 2006, "Eye in the Sky" ในปี ค.ศ. 2007, "Bodyguards and Assassins" ในปี ค.ศ. 2009, "The Founding of a Republic" ในปี ค.ศ. 2009, "Detective Dee" และ"Bruce Lee My Brother" ในปี ค.ศ. 2010 และ"I Love Hong Kong" ในปี ค.ศ. 2011
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับเจียง จีหนาน ในปี ค.ศ. 1987 ทั้งคู่มีบุตรสาวฝาแฝด
อนึ่ง เหลียง เจียฮุย ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า Tony Leung Ka-Fai เพื่อมิให้สับสนกับนักแสดงชายอีกคนที่ใช้ชื่อว่า Tony Leung เช่นกัน คือ [[เหลียง เฉาเหว่ย]] ซึ่งในแวดวงบันเทิงของฮ่องกงเรียก[[ชื่อเล่น]]ของเหลียง เจียฮุยว่า "Big Tony" ขณะที่เหลียง เฉาเหว่ย คือ "Little Tony"
นอร์โมบลาสต์

Normoblast หรือ erythroblast เป็นเม็ดเลือดแดงชนิดหนึ่งที่ยังคงมีนิวเคลียส มันเป็น immediate precursor ของเม็ดเลือดแดงปกติ
ระบบการตั้งชื่อ.
คำศัพท์ Normoblast บางครั้งใช้เป็นคำพ้องสำหรับ erythroblast แต่บางครั้งจะถูกจัดให้เป็นกลุ่มย่อยของ erythroblast กล่าวคือ
การพัฒนา.
การพัฒนาของ normoblast มี 4 ขั้นตอน ได้แก่
ซุน ลี่

ซุน ลี่ (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นนักแสดงสาวชาวจีน เกิดเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1982 ที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน
ซุน ลี่เรียนการแสดงและการเต้นมาตั้งแต่อายุ 5 ขวบ โดยจบการศึกษาจากสถาบันวัฒนธรรมตะวันออกเซี่ยงไฮ้
มีชื่อเสียงจากการรับบท "เฝิงเชิงเชิง" นางเอกจากละครโทรทัศน์เรื่อง "Shanghai Bund" ("เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ หักเหลี่ยมมังกร") คู่กับ หวง เสี่ยวหมิง ในปี ค.ศ. 2007 ที่สร้างมาจากละครโทรทัศน์ชื่อดังในปี ค.ศ. 1980 เรื่อง "The Bund" หรือ ("เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้") ที่นำแสดงโดย โจว เหวินฟะ และหลี่ เหลียงเหว่ย
นอกการแสดงแล้ว ซุน ลี่ยังได้มีโอกาสร้องเพลงประกอบในละครโทรทัศน์บางเรื่องที่แสดงด้วย
ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับ เติ้งเชา นักแสดงหนุ่มชาวฮ่องกงที่เคยมีผลงานร่วมแสดงกันมา เมื่อกลางปี ค.ศ. 2011 โดยทั้งคู่คบหาดูใจกันมานานกว่า 6 ปี และทั้งคู่ได้จดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน และซุน ลี่ก็ได้โอนสัญชาติเป็นฮ่องกงเมื่อต้นปี ค.ศ. 2013 ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ว่าเพื่อหลีกเลี่ยงนโยบายที่ให้ประชาชนมีบุตรเพียงคนเดียวของรัฐบาลจีน
พระอินทรสมาจาร (เงิน อินทสโร)

ประวัติ.
หลวงพ่อเงิน อินทสโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2431 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านหนองน้ำขาว ตำบลคู จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรของนายโต๊ะ และ นางแก้ว ศรีสุวรรณ อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 พัทธสีมาวัดคูบัว ตำบลคูบัว อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 โดยมี พระครูอินทเขมา (ห้อง พุทธรกขิโต) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการขำ วัดเทพอาวาส เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์ฟั่น วัดเทพอาวาสเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายาว่า อินทสโร หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่ตำบลดอนไร่ อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ได้ปฏิบัติบำเพ็ญสมาธิมาโดยตลอดและ ได้ปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆ มากมาย เช่น พระพิมพ์สมเด็จ ปี 2485 เรียกว่า รุ่นอินโดจีน พระพิมพ์โคนสมอซุ้มเรือนแก้ว แบบพระประจำวันเกิด เหรียญรูปเหมือนหลวงปู่เงิน สร้างอนุสรณ์เมื่ออายุครบ 7 รอบ ปี 2515 6. ผ้ายันต์หัวใจจงอางศึก ทำด้วยผ้าจีวรห่มหลวงพ่อโต ทำปี 2511 และท่านได้เรียนพระปริยัติธรรมอยู่ที่วัดปรินายก ตำบลบ้านพานถม อำเภอพระนคร ในปี พ.ศ. 2457 จนถึงปี พ.ศ. 2467 ท่านได้รับการแต่งตั้งเบญจมบพิตร เจ้าคณะแขวงกลาง ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดอินทรวิหาร และได้ลงมือก่อสร้างองค์หลวงพ่อโตที่คงค้างอยู่จนแล้วเสร็จสมบูรณ์ในสมัยของท่าน ในปี พ.ศ. 2470 ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสจนถึงกาลมรณภาพเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2518 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
หลวงพ่อกลั่น ธมฺมโชติ

หลวงพ่อกลั่น ธมฺมโชติ ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2390 ตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ตำบลอรัญญิก อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ครอบครัวหนึ่งซึ่งมีฐานะยากจนได้ให้กำเนิดเด็กชายผู้มีบุญมาเกิด นามว่า "กลั่น" ในสมัยเด็ก ท่านต้องช่วยพ่อแม่ทำงานตามลำพัง และเพียงลำพังคนเดียว ทำให้ท่านเป็นคนเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว จนกระทั่งเมื่อมีอายุได้ 27 ปี ท่านได้อุปสมบท ณ วัดโลกยสุธาศาลาปูน โดยมี พระญาณไตรโลก (สอาด) ต่อมาเป็นพระธรรมราชานุวัตร (อาจ) เจ้าคณะใหญ่อยุธยา เป็นพระอุปัชฌายะ พระครูกุศลธรรมธาดา วัดขุนยวน (วัดพรหมนิวาส) กับ พระอธิการชื่น วัดพระญาติฯ เป็นคู่สวด ได้ฉายาว่า ธมฺมโชติ แปลว่า เป็นผู้สว่างในทางธรรม หลังจากนั้นท่านได้จำพรรษาอยู่ที่วัดประดู่ทรงธรรม ท่านได้ศึกษาพระธรรมวินัย และ เรียนรู้วิชาอาคม จนแตกฉาน เมื่อฝึกฝนวิชาต่าง ๆ จนเชี่ยวชาญแล้ว จึงได้ออกธุดงค์ไปทั่วป่าเขาลำเนาไพรเผชิญสัตว์ร้ายนานา จากออกธุดงค์ มาถึงวัดพระญาติการามในเวลาค่ำ ท่านพิจารณาว่า วัดนี้เงียบสงบดี เหมาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรม สามารถเจริญสมาธิและปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานได้สะดวก ท่านจึงได้ปักกลดพักอยู่ที่บริเวณวัดในคืนนั้น หลวงพ่อกลั่นท่านยังมีวิชาลูกเบา หรือวิชาชาตรี ซึ่งเป็นวิชาอยู่ยงคงกระพันวิชาหนึ่งขอท่าน อำนาจจิตของหลวงพ่อกลั่นนั้นมากมาย เรื่องนี้หลวงพ่ออั้นอุปัฏฐาก หลวงพ่อกลั่นได้เล่าให้ลูกศิษย์ฟังถึงครั้งที่เรียนวิปัสสนากรรมฐานกับหลวงพ่อกลั่นว่า ขณะที่เรียนกรรมฐานนั้นหลวงพ่อกลั่นได้ให้หลวงพ่ออั้นไปนั่งปฏิบัติในโบสถ์ หลวงพ่อท่านมีพระปฏิปทาที่ดี ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2477
ฟั่น เหวินฟาง

ฟั่น เหวินฟาง (จีนตัวเต็ม: 范雯芳, จีนตัวย่อ: 范文芳, พินอิน: Fàn Wénfāng) หรือ ฟ่าน หว่อง (Fann Wong) เป็นนักแสดง, นางแบบ และนักร้องชาวสิงคโปร์ที่มีชื่อเสียง
เกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1971 ในครอบครัวชาวจีนแคะที่มีอาชีพช่างตัดเสื้อผู้ชาย ในวัยเด็กเข้าเรียนพร้อมกับพี่ ๆ น้อง ๆ ด้วยกัน เข้าสู่แวดวงบันเทิงครั้งแรกเมื่ออายุได้ 16 ปี เมื่อปี ค.ศ. 1990 เมื่อเข้าประกวดนางงามสิงคโปร์ และถ่ายแบบแฟชั่นลงปกนิตยสาร "Her World" หลายชิ้นรวมทั้งโฆษณาของสินค้าหลายยี่ห้อดัง อาทิ ออย ออฟ อูลาน
ในปี ค.ศ. 1995 มีชื่อเสียงครั้งแรกจากละครโทรทัศน์เรื่อง "มังกรหยก" จากนั้นในปี ค.ศ. 1996 ได้รับรางวัล 1 ใน 10 นักแสดงที่มีความสามารถของสิงคโปร์ ในปีเดียวกันนั้น และยังมีผลงานเพลงด้วยอัลบั้มชุด "Fanntacy"
ฟ่าน หว่องจบการศึกษาจากวิทยาลัยการแพทย์ ต่อมาไปเรียนด้านการฝึกเสียงร้องและการแสดงที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน และออกอัลบั้มชุด "I Live Alone" ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง
ในปี ค.ศ. 1998 ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งในไต้หวันและจีนแผ่นดินใหญ่จากการรับบท "เซียวเหล่งนึ่ง" จากละครโทรทัศน์เรื่อง "มังกรหยกภาค 2" ออกฉาย พร้อมกับได้ออกอัลบั้มชุด "Shopping" ซึ่งทำยอดขายได้ดีมาก
ปี ค.ศ. 1999 ได้รับรางวัลนักแสดงดาวรุ่งยอดเยี่ยมจากผลงานภาพยนตร์อิสระเรื่อง "The Truth About Jane and Sam" ทำให้เป็นนักแสดงที่มีผู้ติดตามผลงานทั้งในแนวศิลปะและแนวตลาด ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 ได้รับบท "เยิ่นอิ๋งอิ๋ง" จาก "กระบี่เย้ยยุทธจักร" ของสิงคโปร์ คู่กับ หม่า จิงเทา นักแสดงชาวไต้หวัน
ในปี ค.ศ. 2003 ได้แสดงในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดด้วยการรับบทเป็นน้องสาวของเฉินหลง ในภาพยนตร์ภาคต่อของ "Shanghai Noon" ในปี ค.ศ. 2000 คือ "Shanghai Knights" ประกบกับ โอเว่น วิลสัน ซึ่งสามารถคว้ารางวัลเอ็มทีวี มูวี่ อวอร์ดส ในสาขาแสดงบทแอ๊คชั่นยอดเยี่ยมมาครองได้ 
ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2009 สมรสกับหลี หมิงซุ่น ที่ร่วมงานกันมาใน มังกรหยกภาค 2 พร้อมทั้งเดินสายโปรโมตผลงานภาพยนตร์ด้วยกัน คือ "The Wedding Game" ในประเทศต่าง ๆ รวมถึงที่ประเทศไทยด้วย ก่อนจะกลับไปจัดพิธีฉลองสมรสกันในกลางปีเดียวกันของบ้านเกิดของทั้งสองด้วย
หลวงพ่อไปล่ ฉนฺทสโร

ประวัติ.
หลวงพ่อไปล่ วัดกำแพง ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2403 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหามงกุฎ ฯ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านเป็นชาวบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี (ฝั่งธนบุรี) ในปัจจุบัน ในสกุลทองเหลือ พื้นเพเป็นชาวบ้านตำบลบางบอนใต้ เขตบางขุนเทียน เป็นบุตรของนายเหลือและนางทอง มีพี่น้องร่วมบิดา-มารดาเดียวกัน 5 คน ในช่วงวัยเยาว์ ท่านได้เรียนหนังสือกับพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ ฆราวาสผู้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และในสมัยนั้น บ้านบางบอน เป็นดินแดนเก่าของนักเลง และเวลามีงานว้ด ก็จะตีประจำ นายไปล่จึงเป็นลูกพี่ของคนในหมู่บ้านนั้น ต่อมาเมื่อมีอายุได้ 23 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2426 โดยมี อาจารย์ทัด วัดสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อพ่วง วัดกก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และหลวงพ่อดิษฐ์ วัดกำแพง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีนามฉายาว่า “ฉันทสโร” หลังจากอุปสมบทได้ 2 พรรษา ท่านก็สามารถสวนบทปาฏิโมกข์ได้ และในกาลต่อมา ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระอุปัชฌาย์ในเขตบางขุนเทียน และมีผู้ศรัทธามาก และวัตถุมงคลที่ท่านเคยได้ปลุกเสก ก็มี เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ เนื้อฝาบาตรหรือเนื้อทองเหลือง พิมพ์มาตรฐาน เหรียญหล่อทรงห้าเหลี่ยม รูปพระพุทธ เนื้อสัมฤทธิ์ (รุ่นล้างป่าช้า)รูปลักษณ์เหรียญ ด้านหน้า มีรูปพระพุทธประทับนั่ง ปางมารวิชัย บนฐานบัวสองชั้น อยู่ในซุ้มเรือนแก้ว มีหูหล่อในตัว
ด้านหลัง มีอักษรขอม แปลเป็นภาษาไทยว่า “สุคโต” และมีตัว “อุ” ด้านบน เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ และเหรียญหล่อรูปไข่ สร้างในปีเดียวกันคือในปีพุทธศักราช 2478 ในวาระที่ท่านอายุครบ 75 ปี ท่านดำรงตำแหน่งพระอุปัชฌาย์ จนถึงมรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2489 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รวมสิริอายุได้ 86 ปี 63 พรรษา
ถงเหมิงฮุ่ย

ถงเหมิงฮุ่ย (แปลตามตัวอักษร: United Allegiance Society) คือ สมาพันธ์ความร่วมมือเพื่อการปฏิวัติประชาธิปไตยจีน (Chinese Revolutionary Alliance) หรือยังรู้จักกันอีกในนาม สหสันนิบาตจีน (Chinese United League) เป็นสมาคมลับที่ทำการเคลื่อนไหวใต้ดินต่อต้านราชวงศ์ชิง ก่อตั้งโดยซุนยัตเซ็นและซ่ง เจี้ยวเหรินที่กรุงโตเกียวของญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1905 โดยมีเป้าหมายโค่นล้มราชวงศ์ชิงของจีน หลังจากการเยือนสิงคโปร์ของซุนยัตเซ็น ใน ค.ศ. 1906 สาขาหนานหยางก็ได้ถูกตั้งขึ้นที่นั่น โดยถูกใช้เป็นกองบัญชาการกลางขององค์กรในเอเชียอาคเนย์ ต่อมา เมื่อก่อตั้งสาธารณรัฐจีนสำเร็จในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1912 ถงเหมิงฮุ่ยก็ได้พัฒนาไปเป็นก๊กมินตั๋งหรือพรรคคณะชาติ
พระครูอินทรวุฒิกร (ต่วน อินทฺปญฺโญ)

หลวงพ่อด่วน อินทปัญโญ (พ.ศ. 2444 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2529) พระเกจิอาจารย์รุ่นเก่าแห่ง พระนครศรีอยุธยา อดีตเจ้าอาวาส วัดกล้วย เป็นสุดยอดพระคณาจารย์คนหนึ่ง ที่มีความสามารถในการปลุกเสกวัตถุมงคล และอัฏฐิของท่านนั้นยังเก็บอยู่ที่วัดกล้วย
ประวัติ.
หลวงพ่อด่วน ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2444 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่กรุงพนมเปญ ท่านได้อยู่จำพรรษา อยู่ 1 พรรษา เมื่อออกรับผ้ากฐินแล้ว จึงเดินทางกับประเทศไทย ในช่วงวัยรุ่น หลวงปู่ต่วน ท่านได้ศึกษาวิชาอาคม และ ศึกษาวิชาคาถา ต่าง ๆ ร่างกายของท่าน มีการสักยันต์ และ อาบน้ำว่านเย็น เต็มไปหมด หลังท่านอุปสมบทแล้ว ท่านได้เดินทางธุดงค์ ไปปฏิบัติธรรมในประเทศไทย และในระหว่างทาง ก็ได้เดินทางกลับมามีสหายเดินทางหลายรูป แต่ส่วนใหญ่กลับสู่ประเทศเขมรหมดแล้ว คงเหลือแต่พระสหายเพียง 2 พระองค์ ก็คือ หลวงปู่หิน วัดระฆัง ธนบุรี กับ หลวงปู่สร้อย วัดทางหลวง อำเภอบางซ้าย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ต่อมาในปี พ.ศ. 2469 ท่านได้มาจำพรรษาวัดหัวโนน หรือวัดหัวใน ตำบลหนองแค อำบลหนองแค จังหวัดสระบุรี เพื่อเรียนวิปัสนากรรมฐาน กับหลวงปู่ทา เจ้าอาวาส ซึ่งเป็นชาวจังหวัดอุทัยธานี หลวงปู่ทาเป็นพระอาจารย์ที่มีวิชาอาคมมาก ท่านเป็นพระสหายที่ร่วมเดินธุดงค์กับหลวงปู่กลั่น วัดพระญาติ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หลวงพ่อต่วน ท่านอยู่จำพรรษาอยู่กับ หลวงปู่ทา เพื่อเรียนวิชากับท่าน ที่วัดหัวโนน อยู่เพียง 3 พรรษา หลวงปู่ทา ก็ให้หลวงพ่อต่วน เดินทางมาจำพรรษา เพื่อพัฒนาวัดกล้วยเพื่อพัฒนาที่วัดกล้วยเจริญมากขึ้น ในปี พ.ศ. 2514 และได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสในปีนั้นด้วย 
วัตถุมงคล.
วัตถุมงคลของท่าน ที่โดงดังไม่เป็นรองใคร ก็คือ ด้านหน้าเหรียญเป็นรูปเหมือนหลวงพ่อต่วน รอบเหรียญยกขอบนูนขึ้น ที่ขอบเหรียญด้านซ้ายมีอักษรเขียนว่า "ที่ระลึกในงานยกช่อฟ้าพระอุโบสถ ขอบเหรียญด้านขวาเขียนว่า "วัดกล้วย จ.อยุธยา" ขอบล่างเขียนว่า "หลวงพ่อต่วน อินฺทปญฺโญฺ" ด้านหลังเหรียญเรียบไม่ยกขอบมีรูปยันต์ตรงกลาง เขียนอักษรขอมเป็นตัว นะ สาลิกา ต่อด้วยอุนาโลม 9 ชั้น ภายในยันต์ทั้ง 4 ทิศเขียนตัวภาษาขอมว่า "นะ ชา ลิ ติ" รอบยันต์ เป็นอักษรขอม เขียนว่า "นะ จัง งัง ปิ ยัง อะ" ซึ่งล้วนแต่เป็นคาถาเกี่ยวกับความเมตตามหานิยมต่อผู้ที่พบเห็น ใต้ยันต์มีอักษรเขียนว่า พ.ศ. ๒๕๒๕ (เป็นเลขไทย) ที่สนใจสามารถหาเช่าบูชาได้ที่วัดกล้วย ตำบลกะมัง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และยังเข้าไปกราบไหว้รูปหล่อหลวงพ่อต่วนและอัฐิธาตุเพื่อความเป็นสิริมงคลได้อีก ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สมาคมเขมรอิสระ

สมาคมเขมรอิสระ  เป็นขบวนการต่อต้านการปกครองแบบอาณานิคมของฝรั่งเศสในกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2493 – 2497 และเป็นฝ่ายซ้ายของขบวนการเขมรอิสระ เป็นกลุ่มที่ต่อต้านสหภาพฝรั่งเศส ในช่วงที่มีการประชุมที่เจนีวา พ.ศ. 2497 กองกำลังของสมาคมเขมรอิสระควบคุมประเทศได้ครึ่งหนึ่ง
การก่อตั้ง.
การประชุมเพื่อจัดตั้งสมาคมเขมรอิสระมีขึ้นที่กำปงโสม จังหวัดกำปอต เมื่อ 17 – 19 เมษายน พ.ศ. 2493 มีผู้เข้าร่วมประชุมประมาณ 200 คน และมีนายพลอุง เซาจากเวียดมิญมาร่วมสังเกตการณ์ โดยในการประชุมมีการประดับธงของเวียดนาม ลาว และกัมพูชา ที่ประชุมได้เลือกเซิง งอกมิญเป็นผู้นำสูงสุด คณะกรรมการคนอื่นมี จัน สมัย เซียว เฮง จัน ดารา เมียส วอง เมียส วันนัก เจา ยิน เนียม ซุน สก สไพ งิน ฮอร์ แก้ว โมนี เนย สราญ มีตัวแทนจากพนมเปญ (เชื่อว่าเป็น แกว เมียส) และอีก 2 คนเป็นตัวแทนของชาวขแมร์กรอม มีสมาชิกของคณะกรรมการ 5 คนอยู่ในพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน
รัฐบาลของฝ่ายต่อต้าน.
การประชุมเพื่อก่อตั้งสมาคมเขมรอิสระ นำไปสู่การก่อตั้งรัฐบาลปฏิวัติที่เรียกคณะกรรมการศูนย์เพื่อเสรีภาพประชาชน ผู้ที่เป็นประธานคือเซิง งอกมิญ และผู้ที่เป็นรองประธานมี จัน สมัย เซียว เฮง ตู สามุต เซิง ฟอกรัตนาเป็นเลขาธิการทั่วไป นอน ซวนเป็นสมาชิกคนที่หกของคณะกรรมการ ต่อมา 19 มิถุนายน พ.ศ. 2493 เซิง งอกมิญประกาศเอกราชของกัมพูชา โดยสามารถควบคุมพื้นที่ได้หนึ่งในสามของประเทศ ใน พ.ศ. 2495 สมาคมได้รวมกับคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมรที่นำโดย เลียบ แก้ว โมนี ซึ่งมีฐานที่มั่นทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ โดยฝ่ายที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ของคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติเขมรได้แยกตัวออกไปต่างหาก สมาคมจึงประกาศจัดตั้งรัฐบาลฝ่ายต่อต้านเขมร ซึ่งประกอบไปด้วย เซิง งอกมิญเป็นประธานาธิบดี จัน สมัยเป็นรองประธานาธิบดี ตู สามุตเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย แก้ว โมนีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เจา ยิน เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เซียว เฮงเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เลียบ แก้ว โมนีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงจริยธรรมและสอส มันเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศาสนา
ความขัดแย้งทางการทหาร.
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2493 สมาคมได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดทหารโดยมีกำลังทหารประมาณ 100 คน ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2493 ฝรั่งเศสเริ่มดำเนินการปราบปรามสมาคม โดยทางสมาคมได้รับการสนับสนุนทางทหารจากเวียดมิญราว 3,000 คน ใน เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 สมาคมและเวียดมิญได้เข้าโจมตีและฆ่าผู้ว่าราชการจังหวัดเปรยแวงตาย ซึ่งได้นำมาใช้ในการโฆษณาความสำเร็จของสมาคม
การประชุมเจนีวา.
ในการประชุมเจนีวา สมาคมส่งตัวแทนไปร่วมสองคนคือแก้ว โมนี และเมย โพ ในการประชุมเพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งในอินโดจีนนี้ เวียดมิญได้เสนอให้รัฐบาลฝ่ายต่อต้านของเขมรมีสิทธิในการเจรจากับรัฐบาลนี้เทียบเท่ากับรัฐบาลของราชอาณาจักรกัมพูชา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตและจีน ในขณะที่ฝ่ายตะวันตกต้องการให้ถอนการรับรองสมาคมเขมรอิสระ ผลสำเร็จจากการประชุมครั้งนี้คือ ข้อตกลงสงบศึกซึ่งรวมทั้งฝ่ายสมาคมเขมรอิสระด้วย กัมพูชาได้รับเอกราชภายใต้การปกครองของพระนโรดม สีหนุ และการถอนกำลังของเวียดมิญออกจากกัมพูชา 
สมาคมเขมรอิสระกับพุทธศาสนา.
เนื่องจากผู้นำของสมาคม 2 คนคือ เซิง งอกมิญและตู สามุตเคยเป็นพระภิกษุมาก่อน สมาคมจึงได้รับอิทธิพลความเชื่อจากพุทธศาสนาด้วย ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 สมาคมได้จัดตั้งการประชุมทางด้านพุทธศาสนาในกัมพูชา ใน พ.ศ. 2495 เซิง งอกมิญและพรม สมิธ (พระภิกษุที่เข้าร่วมในสมาคมและเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์อิสระ "Issarak") จัน ดาราและพระภิกษุอีก 5 รูป ได้เดินทางไปยังขแมร์กรอม โดยได้กล่าวถึงบทบาทของพระพุทธศาสนาในการต่อสู้เพื่อเอกราช
พระปัญญาพิศาลเถร (ทูล ขิปฺปปญฺโญ)

พระปัญญาพิศาลเถร (ทูล ขิปฺปปญฺโญ) อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าบ้านค้อ เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2478 ณ บ้านหนองค้อ ตำบลดอนหว่าน อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม เมื่ออายุได้ 7 ขวบ พ่อแม่ได้อพยพมาอยู่ที่บ้านหนองแวง (แก้มหอม) ตำบลไชยวาน อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี และได้จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านหนองแวงนี้เอง การเข้าเรียนแต่ละชั้น เพื่อน ๆ ในชั้นเรียนเดียวกันได้ตั้งให้เป็นหัวหน้าในชั้นเรียนทุกชั้นไป เมื่อขึ้นชั้นประถมปีที่ 4 เด็กชายทูลได้รับความไว้วางใจจากครูว่ามีการศึกษาดี จึงได้รับเลือกให้เป็นผู้ช่วยสอนนักเรียนในชั้นประถม ก. กา และประถมปีที่ 1 และได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้านักเรียนทั้งหมดในโรงเรียนนั้น
ท่านได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ณ วัดโพธิสมภรณ์ อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี มีพระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ จากนั้น ท่านได้ศึกษาจนมีความมั่นคงในพระพุทธศาสนา และมาอยู่เป็นลูกศิษย์หลวงปู่ขาว อนาลโย และในกาลต่อมา เมื่อท่านมรณภาพลง หลวงพ่อทูล ท่านได้มาสร้างวัดป่าบ้านค้อ และขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก (1 มกราคม พ.ศ. 2528 - 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551)
ในตลอดระยะเวลา 23 ปี ที่ท่านเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ทุ่มเทกาย ทุ่มเทใจในการช่วยพัฒนาพระพุทธศาสนา และทำคุณประโยชน์อันมากมาย และสร้างบูรณะสิ่งต่าง ๆในวัดป่าบ้านค้อแห่งนี้ และเป็นพระนักพัฒนา ทำประโยชน์ให้กับสังคมอีกมากมาย หลวงพ่อท่านได้ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จึงถือว่า ท่านพ้นจากตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดป่าบ้านค้อ ลูกศิษย์ของท่านที่สืบทอดพระพุทธศาสนาก็คือ พระอาจารย์ไชยา อภิชโย
มูลนิธิไทยคม เอฟเอคัพ 2554

การแข่งขันฟุตบอล มูลนิธิไทยคม เอฟเอคัพ ฤดูกาล 2554 เริ่มการแข่งขันรอบแรก ตั้งแต่วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2554 แต่หลังจากจบการแข่งขัน รอบที่ห้าในเดือนตุลาคม เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ขึ้น ส่งผลให้ต้องเลื่อนการแข่งขัน ตั้งแต่รอบก่อนรองชนะเลิศออกไป โดยการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ จัดขึ้นในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2555 ที่สนามศุภชลาศัย กรีฑาสถานแห่งชาติ โดยตั้งแต่ฤดูกาลนี้เป็นต้นไป ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ เข้าแข่งขันรายการ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก รอบคัดเลือกโดยอัตโนมัติ
รอบสอง.
ทำการจับสลากวันศุกร์ที่ 27 พฤษภาคม ณ ห้องประชุมสมาคมฟุตบอล
รอบสาม.
ทำการจับสลากวันศุกร์ที่ 28 มิถุนายน ณ ห้องประชุมสมาคมฟุตบอล
รอบสี่.
ทำการจับสลากวันศุกร์ที่ 5 สิงหาคม ณ ห้องประชุมสมาคมฟุตบอล
รอบก่อนรองชนะเลิศ.
ทำการจับสลากวันศุกร์ที่ 2 ธันวาคม ณ ห้องประชุมสมาคมฟุตบอล
เปี่ยมรัก หัตถกิจโกศล

เปี่ยมรัก หัถกิจโกศล หรือ ปิ๊ง เป็นนักร้องภายใต้สังกัดบั๊คทาวน์ เร็คคอร์ด ในเครืออาร์เอส เจ้าของเพลงฮิต "มีอาการ" และ "สิ่งที่ดีที่สุด"
ประวัติ.
เปี่ยมรัก หัถกิจโกศล (มักจะเขียน: เปี่ยมรัก หัตถกิจโกศล) หรือ ปิ๊ง เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2533 พี่น้อง 2 คน ปิ๊งเป็นคนที่ 1 มีน้องสาวซึ่งเป็นนักร้องเช่นกันคือ เปี่ยมปีติ หัตถกิจโกศล (นิ้ง) ปิ๊งเป็นนักร้องหญิงชาวไทย สังกัดอาร์เอส เป็นที่รู้จักจากเพลง "มีอาการ" และเพลง "สิ่งที่ดีที่สุด"