พายุไต้ฝุ่นทิป (พ.ศ. 2522)

<templatestyles src="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เหตุการณ์สภาพอากาศ/styles.css"/><table class="infobox ib-weather-event">
<templatestyles src="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เหตุการณ์สภาพอากาศ/styles.css"/><templatestyles src="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เหตุการณ์สภาพอากาศ/styles.css"/><templatestyles src="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เหตุการณ์สภาพอากาศ/styles.css"/>
</table>
พายุไต้ฝุ่นทิป (อักษรโรมัน: Tip) หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นวาร์ลิง  เป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ และมีความรุนแรงที่สุดในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกในช่วงปี พ.ศ. 2522 พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นพายุที่มีความรุนแรงที่สุดเท่าที่มีการบันทึกไว้ในประวัติการณ์ทั่วโลก และเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 43, พายุโซนร้อนลูกที่ 19 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 12 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2522 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ภายในร่องมรสุมใกล้กับเกาะโพห์นเพย์ในประเทศไมโครนีเซีย ในช่วงแรกพายุโซนร้อนโรเจอร์อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือได้ขัดขวางการพัฒนา และการเคลื่อนตัวของพายุ หลังจากที่พายุโซนร้อนโรเจอร์เคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือมากขึ้น พายุไต้ฝุ่นทิปก็สามารถทวีกำลังแรงขึ้นได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย หลังจากพายุเคลื่อนตัวผ่านกวม พายุไต้ฝุ่นทิปก็ได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) และด้วยความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความกดอากาศที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ในวันที่ 12 ตุลาคม ซึ่งนับเป็นสถิติต่ำที่สุดในโลกที่เคยบันทึกมาในช่วงพายุที่มีความรุนแรงสูงสุด พายุไต้ฝุ่นทิปมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลมพายุถึงประมาณ 2,220 กิโลเมตร (1,380 ไมล์) ซึ่งถือว่าเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ หลังจากนั้นพายุก็ได้อ่อนกำลังลงอย่างช้า ๆ ในขณะที่เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และต่อมาพายุเคลื่อนตัวไปทิศทางตะวันออกเฉียงเหนือ เนื่องจากร่องความกดอากาศต่ำเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้พายุ หลังจากเคลื่อนตัวเข้าใกล้ได้ทำให้พายุไต้ฝุ่นทิปเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งบริเวณทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม และกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในไม่กี่ชั่วโมงหลังเคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง เศษซากของพายุได้เคลื่อนตัวต่อไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจนสลายตัวใกล้หมู่เกาะอะลูเชียนเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม นอกจากนี้ ยังเป็นพายุที่แรงที่สุดในประวัติการณ์ในแง่ของความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) ซึ่งเท่ากับพายุไต้ฝุ่นแนนซีในปี พ.ศ. 2504 และพายุเฮอริเคนแพทริเซียในปี พ.ศ. 2558 และเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกในปี พ.ศ. 2522 อีกด้วย
พายุไฮเปอร์เคนจะมีความเร็วลมมากกว่า 800 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (500 ไมล์ต่อชั่วโมง) และอาจมีลมกระโชกแรงสูงถึง 970 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (600 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความกดอากาศที่ 700 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 20.67 นิ้วของปรอท) ซึ่งต่ำมากจนสามารถทำให้พายุอยู่นานได้หลายสัปดาห์ ความกดอากาศที่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลนี้เทียบได้กับการอยู่บนภูเขาที่สูงเกือบประมาณ 3,000 เมตร ซึ่งเป็นระดับที่สามารถทำให้เกิดอาการป่วยจากความกดอากาศได้ ความกดอากาศต่ำสุดนี้ยังสามารถรองรับพายุขนาดมหึมาได้โดยอาจมีขนาดใกล้เคียงกับทวีปอเมริกาเหนือเพื่อเปรียบเทียบขนาดใหญ่ และความรุนแรงสูงสุด ที่เคยมีการบันทึกไว้จริง คือ พายุไต้ฝุ่นทิป ซึ่งมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (215 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ดังนั้นพายุไฮเปอร์เคนจะมีพลังมากกว่าพายุเฮอริเคนแพทริเซียในปี พ.ศ. 2558 เกือบ 8 เท่า ซึ่งเป็นพายุที่มีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่เคยบันทึกไว้ 215 ไมล์ต่อชั่วโมง (345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) แม้ว่าพายุไฮเปอร์เคนจะมีขนาดใหญ่มาก แต่ในบางกรณีอาจมีขนาดเล็กเพียงประมาณ 25 กิโลเมตร (15 ไมล์) และจะสูญเสียกำลังแรงลงอย่างรวดเร็วเมื่อเคลื่อนตัวเข้าสู่น่านน้ำที่เย็นกว่า อย่างไรก็ตาม อุณหภูมิน้ำทะเลหลังการก่อตัวของพายุไฮเปอร์เคนสามารถยังคงสูงอยู่ได้นานหลายสัปดาห์ ซึ่งเพียงพอให้เกิดพายุไฮเปอร์เคนลูกใหม่ขึ้นได้อีก
กองทัพอากาศสหรัฐได้ส่งเครื่องบินลาดตระเวนเข้าไปสำรวจสภาพอากาศในพายุดังกล่าวราวประมาณ 60 ครั้ง ซึ่งทำให้พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นหนึ่งในพายุหมุนเขตร้อนที่มีการเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิดมากที่สุด ปริมาณน้ำฝนจากพายุยังได้ก่อให้เกิดเหตุเพลิงไหม้โดยอ้อม ซึ่งได้คร่าชีวิตเหล่านาวิกโยธินสหรัฐไปประมาณ 13 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกประมาณ 68 ราย ที่ศูนย์ฝึกกองกำลังผสม ค่ายฟูจิในจังหวัดชิซูโอกะ นอกจากนี้ พายุยังทำให้เกิดน้ำท่วมอย่างกว้างขวาง และมีผู้เสียชีวิตอีกประมาณ 42 ราย ในขณะที่เรืออับปางนอกชายฝั่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตรวมประมาณ 44 คน ความเสียหายโดยรวมประมาณ 484 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา.
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยาของพายุไต้ฝุ่นทิป
ผลกระทบ.
กวม.
ในช่วงต้นการเคลื่อนตัวของพายุไต้ฝุ่นทิปได้ก่อให้เกิดฝนตกหนักในขณะเคลื่อนตัวผ่านใกล้กวมโดยวัดปริมาณน้ำฝนรวมได้ประมาณ 231 มิลลิเมตร (9.1 นิ้ว) ที่ฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน และมีการวัดลมกระโชกแรงสูงสุด 125 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (80 ไมล์ต่อชั่วโมง) ที่ฐานทัพเรือกวมเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ในขณะที่ศูนย์กลางของพายุอยู่ห่างจากฮากัตญาไปทางทิศใต้ราวประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) ความเสียหายโดยรวมอยู่ที่ประมาณ 1.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประเทศฟิลิปปินส์.
กลุ่มเมฆฝนชั้นนอกของพายุไต้ฝุ่นทิปมีโครงสร้างเป็นวงกว้างได้ทำให้เกิดฝนตกปานกลางในพื้นที่ภูเขาของเกาะลูซอน และวิซายัส
ประเทศญี่ปุ่น.
ฝนตกหนักจากพายุได้ทำให้กำแพงกันน้ำท่วมที่ค่ายฟูจิ ซึ่งเป็นสถานฝึกของเหล่านาวิกโยธินสหรัฐใกล้กับโยโกซูกะ เกิดรอยรั่วส่งผลให้ท่อเชื่อมกับถุงเก็บเชื้อเพลิงยาง 2 ใบ ได้หลุดออกทำให้เชื้อเพลิงจำนวนมากไหลลงเนินเขา และถูกจุดติดไฟโดยเครื่องทำความร้อนในกระท่อม ส่งผลให้เกิดเพลิงไหม้มีทหารนาวิกโยธินเสียชีวิตประมาณ 13 ราย มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 68 ราย สิ่งปลูกสร้างหลายหลังรวมทั้งอาคารนอน และกระท่อมประมาณ 15 หลัง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ในขณะที่พายุไต้ฝุ่นทิปกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือ พายุได้เคลื่อนตัวผ่านห่างจากจังหวัดโอกินาวะทางตะวันออกไปประมาณ 65 กิโลเมตร (40 ไมล์) โดยมีความเร็วลมสูงสุด 72 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (45 ไมล์ต่อชั่วโมง) และลมกระโชกแรงถึง 112 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (70 ไมล์ต่อชั่วโมง) ความเร็วลมที่ต่อเนื่องในพื้นที่ประเทศญี่ปุ่นไม่ทราบแน่ชัด แต่คาดว่าอยู่ในระดับต่ำสุดของพายุ ผลกระทบโดยรวมในประเทศญี่ปุ่นมีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์สหรัฐในภาคเกษตร และประมง มีเรือประมาณ 8 ลำ ได้เกยตื้นที่ชายฝั่งส่งผลให้ชาวประมงประมาณ 44 ราย ได้เสียชีวิต หรือสูญหาย เรือบรรทุกสินค้าจีนลำหนึ่งได้หักครึ่ง แต่ลูกเรือทั้งหมดประมาณ 46 คน ได้รับการช่วยเหลือ ฝนตกหนักทำให้เกิดดินถล่มประมาณกว่า 600 ครั้ง ทั่วภูมิภาคภูเขาของประเทศญี่ปุ่น และทำให้บ้านเรือนประมาณกว่า 22,000 หลัง ได้ถูกน้ำท่วม มีผู้เสียชีวิตประมาณ 42 ราย มีสูญหายประมาณ 71 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บประมาณ 283 ราย ตลิ่งแม่น้ำ 70 แห่ง สะพานประมาณ 27 แห่ง และคันดินประมาณ 105 แห่ง ได้รับความเสียหายอย่างหนัก
มีประชาชนอย่างน้อยประมาณ 11,000 คน ต้องไร้ที่อยู่อาศัย พายุได้ทำให้พื้นที่เกษตรกรรม เช่น แอปเปิล ข้าว และพีช เป็นต้น ได้รับความเสียหายอย่างหนัก มีเรือประมาณ 5 ลำ จมในทะเลจากคลื่นลมแรง อาคารสูง 50 ชั้น ในโตเกียวสั่นไหว การคมนาคมถูกรบกวนอย่างมาก มีรถไฟประมาณ 200 ขบวน และเที่ยวบินภายในประเทศ 160 เที่ยวบิน ได้ถูกยกเลิกลง มูลค่าความเสียหายโดยรวมในประเทศญี่ปุ่นได้ประเมินไว้อยู่ที่ประมาณ 105.7 พันล้านเยน (482.34 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และพายุไต้ฝุ่นทิปได้รับการบรรยายว่าเป็นพายุรุนแรงที่สุดที่พัดถล่มประเทศญี่ปุ่นในรอบ 13 ปี
บันทึกและสถิติทางอุตุนิยมวิทยา.
พายุไต้ฝุ่นทิปเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกไว้โดยมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลมพายุถึงประมาณ 2,220 กิโลเมตร (1,380 ไมล์) ซึ่งเกือบจะเป็นสองเท่าของสถิติเดิมที่พายุไต้ฝุ่นมาร์จเคยทำไว้ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2494 ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1,130 กิโลเมตร (700 ไมล์) ในช่วงที่มีขนาดใหญ่ที่สุด พายุไต้ฝุ่นทิปมีขนาดเกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่สหรัฐ อุณหภูมิภายในตาพายุของพายุไต้ฝุ่นทิปในช่วงมีกำลังแรงสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 30 องศาเซลเซียส ซึ่งถือว่าสูงเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับพายุทั่วไป ตามการประเมินของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) พายุมีความเร็วลมสูงสุด 10 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทำให้พายุลูกนี้ถูกจัดเป็นพายุที่มีความรุนแรงสูงสุดในฐานข้อมูลอย่างเป็นทางการของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น นอกจากนี้ พายุไต้ฝุ่นทิปยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความกดอากาศต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์โดยมีความกดอากาศต่ำสุดที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ต่ำกว่าสถิติของพายุก่อนหน้านี้โดยพายุไต้ฝุ่นจูนในปี พ.ศ. 2518 อยู่ที่ประมาณ 5 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 0.15 นิ้วของปรอท) แม้ว่าสถิติของพายุไต้ฝุ่นทิปยังคงได้รับการยอมรับในเชิงเทคนิค แต่การสิ้นสุดของการบินสำรวจพายุในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2530 ทำให้นักวิจัยรุ่นใหม่ตั้งคำถามว่า "พายุไต้ฝุ่นทิปยังคงเป็นพายุที่รุนแรงที่สุดจริง หรือไม่" จากการศึกษาละเอียดโดยนักวิจัย 3 คน พบว่าพายุไต้ฝุ่นแองเจล่าในปี พ.ศ. 2538 และพายุไต้ฝุ่นเกย์ในปี พ.ศ. 2535 มีค่าดัชนีดีโวรักสูงกว่าพายุไต้ฝุ่นทิป และอาจรุนแรงกว่าในความเป็นจริง
พายุลูกอื่น ๆ ในยุคหลังอาจมีความรุนแรงมากกว่าพายุไต้ฝุ่นทิปในช่วงมีกำลังแรงสูงสุด ตัวอย่างเช่น การประเมินจากดาวเทียมของพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนในปี พ.ศ. 2556 ได้ระบุว่าความกดอากาศอาจต่ำถึง 858 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.34 นิ้วของปรอท) แต่เนื่องจากไม่มีข้อมูลจากการบินสำรวจโดยตรง ข้อมูลเหล่านี้ไม่สามารถยืนยันได้อย่างแน่ชัด พายุเฮอริเคนแพทริเซียในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 มีความกดอากาศต่ำสุดอยู่ที่ประมาณ 872 มิลลิบาร์ (เฮกโตปาสกาล 25.8 นิ้วของปรอท) และมีกำลังแรงสูงสุดด้วยความเร็วลมสูงสุด 1 นาทีที่ 215 ไมล์ต่อชั่วโมง (345 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ทำให้พายุเฮอริเคนแพทริเซียกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเป็นอันดับสองที่มีการบันทึกไว้ในประวัติการณ์ทั่วโลก อย่างไรก็ตาม ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) ระบุในรายงานว่าพายุเฮอริเคนแพทริเซียอาจมีความรุนแรงกว่าพายุไต้ฝุ่นทิปในช่วงมีกำลังแรงสูงสุด เนื่องจากพายุอยู่ในระหว่างทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีข้อมูลจากการสำรวจทางอากาศในช่วงเวลานั้น จึงไม่สามารถยืนยันได้อย่างเด็ดขาด แม้ว่าพายุไต้ฝุ่นทิปจะมีความรุนแรง และสร้างความเสียหายมาก แต่ชื่อ ทิป ไม่ได้ถูกถอนออกจากรายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก และถูกนำกลับมาใช้ซ้ำอีกครั้งในปี พ.ศ. 2526 พ.ศ. 2529 และ พ.ศ. 2532 ก่อนที่ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) จะปรับปรุงรายชื่อพายุ และเลิกใช้ชื่อนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 เป็นต้นไป
ความเป็นไปได้ในการทำลายสถิติในอนาคต.
นักอุตุนิยมวิทยามีความเห็นว่าโอกาสที่ความกดอากาศต่ำสุดของพายุไต้ฝุ่นทิป ซึ่งอยู่ที่ 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) จะถูกทำลายสถิติในอนาคตนั้นมีน้อยมาก หรือกล่าวได้ว่าการทำลายสถิตินี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ เหตุผลสำคัญ คือ ในปัจจุบันความกดอากาศต่ำสุดของพายุที่ประกาศอย่างเป็นทางการไม่ได้มาจากการวัดโดยตรงยกเว้นกรณีที่พายุเคลื่อนตัวเข้าใกล้สถานีตรวจวัด แต่เป็นค่าที่ได้จากการวิเคราะห์โดยใช้เทคนิคดีโวรัก ซึ่งเป็นการประเมินจากภาพถ่ายดาวเทียมในขณะที่ความกดอากาศต่ำสุดของพายุไต้ฝุ่นทิปนั้น ถูกวัดโดยตรงจากเครื่องบินสำรวจของกองทัพสหรัฐในขณะนั้นเครื่องบินสำรวจได้ทำการปล่อยโดรปซอนด์ลงไปในตาพายุเพื่อวัดความกดอากาศโดยตรง เนื่องจากการบินสำรวจพายุมีความเสี่ยงสูง ภารกิจการบินสำรวจพายุในมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกได้สิ้นสุดลง หลังจากพายุไต้ฝุ่นแครี่ในปี พ.ศ. 2530 ปัจจุบันการประเมินความรุนแรงของพายุต้องอาศัยเพียงการวิเคราะห์ภาพถ่ายจากดาวเทียม และความกดอากาศต่ำสุดที่ประกาศมักเป็นค่าเฉลี่ยทางสถิติแทนที่จะเป็นค่าที่วัดโดยตรงด้วยเหตุนี้ จึงมีความเป็นไปได้น้อยมากที่จะบันทึกความกดอากาศต่ำกว่า 870 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 25.69 นิ้วของปรอท) ได้เว้น แต่จะมีการจัดภารกิจบินสำรวจพายุเป็นกรณีพิเศษเพื่อวัดค่าจริงโดยตรง หลังจากมีการเปลี่ยนจากการบินสำรวจมาใช้เทคนิคดีโวรัก จำนวนพายุที่มีความกดอากาศต่ำกว่า 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) ลดลงอย่างมาก พายุส่วนใหญ่ที่เคยมีค่าต่ำกว่า 900 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.58 นิ้วของปรอท) ล้วนเป็นพายุที่เกิดก่อนยุคการสังเกตด้วยดาวเทียม และได้รับการบันทึกโดยตรงจากการบินสำรวจของกองทัพสหรัฐ ซึ่งทำให้ได้ความกดอากาศที่ต่ำเป็นพิเศษ
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />