pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ธงชาติลิเบีย

ธงชาติลิเบีย  ในปัจจุบันเป็นธงชาติเดิมในสมัยสหราชอาณาจักรลิเบีย ระหว่าง พ.ศ. 2494 - พ.ศ. 2512 ซึ่งได้ถูกฟื้นฟูเป็นสัญลักษณ์ของชาติลิเบียอีกครั้งเมื่อเริ่มเกิดการต่อต้านรัฐบาลของพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 จนกระทั่งบานปลายไปสู่สงครามกลางเมือง ต่อมาเมื่อกองทัพของสภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติสามารถยึดกรุงตริโปลีและโค่นล้มรัฐบาลของกัดดาฟีลงได้ จึงได้มีการประกาศฟื้นฟูฐานะธงชาติแบบเดิมขึ้นอีกครั้ง เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ปีเดียวกัน
ประวัติ.
ประเทศลิเบียเริ่มมีธงชาติในฐานะรัฐเอกราชครั้งแรกเมื่อลิเบียได้รับเอกราชจากอิตาลีในปี พ.ศ. 2494 ภายใต้ชื่อประเทศสหราชอาณาจักรลิเบีย (ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) มีลักษณะเป็นธงสามแถบแนวนอนสีแดง สีดำ และสีเขียว ที่แถบดำซึ่งกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีแดงและสีเขียวนั้นมีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว 
ต่อมาเมื่อพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟีทำรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลระบอบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2512 และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับลิเบีย ธงชาติลิเบียจึงเปลี่ยนไปใช้ธงสามสีสามแถบแนวนอนสีแดง-ขาว-ดำ ตามอย่างธงซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2515 ลิเบียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ (มีอียิปต์และซีเรียเป็นสมาชิกร่วมด้วย) ลิเบียจึงรับเอาธงของสหพันธ์ดังกล่าวมาใช้เป็นธงชาติ ซึ่งมีลักษณะคล้ายธงชาติลิเบียในปี พ.ศ. 2512 แต่ได้เพิ่มรูปเหยี่ยวแห่งกูเรช (Hawk of Qureish) สยายปีกสีทองยืนจับม้วนแพรแถบจารึกนามของสหพันธ์ไว้ด้วย
ภายหลังลิเบียได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2520 และประกาศเปลี่ยนธงชาติใหม่เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เพื่อเป็นการตอบโต้การเยือนอิสราเอลของนายอันวาร์ ซาดัต ประธานาธิบดีแห่งอียิปต์ เนื่องจากลิเบียถือว่าอิสราเอลเป็นศัตรูของชนชาติอาหรับทั้งมวล ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีเขียวเกลี้ยง ในยุคสมัยของกัดดาฟีนั้น กล่าวได้ว่าธงนี้เป็นธงชาติเพียงธงเดียวในโลกที่ใช้สีเพียงสีเดียว และไม่มีสัญลักษณ์หรือตัวอักษรใดๆ ประกอบในธงทั้งสิ้น สีเขียวในธงนี้ หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ และเป็นสัญลักษณ์ของ "การปฏิวัติเขียว" (The Green Revolution) โดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี
ในเหตุการณ์สงครามกลางเมืองลิเบีย พ.ศ. 2554 ได้ปรากฏว่าฝ่ายค้านและกลุ่มผู้ต่อต้านรัฐบาลเผด็จการของพันเอกกัดดาฟีได้ใช้ธงชาติในยุคราชอาณาจักรเป็นสัญลักษณ์ในการต่อสู้อย่างกว้างขวาง ทั้งในบริเวณเขตยึดครองของฝ่ายต่อต้านและโดยกลุ่มผู้คัดค้านรัฐบาลกัดดาฟีที่ชุมนุมประท้วง ณ สถานทูตลิเบียประจำประเทศต่างๆ อีกหลายแห่ง ธงนี้บางครั้งอาจพบว่าไม่มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีขาวเพื่อให้สามารถทำธงสัญลักษณ์ของตนได้ง่ายขึ้น
การออกแบบ.
การอธิบายเกี่ยวกับธงชาติลิเบียในมาตรา 7 ของรัฐธรรมนูญลงวันที่ 7 ตุลาคม 1951 และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 1951 โดยมีใจความจากรัฐธรรมนูญว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />หมวด 1 ข้อ 7: ธงชาติต้องมีรูปแบบดังต่อไปนี้ ความยาวเป็นสองเท่าของความกว้าง แบ่งออกเป็นแถบสีขนานกัน 3 แถบ แถบสีบนสุดเป็นสีแดง แถบสีดำตรงกลางและแถบสีเขียวล่างสุด แถบสีดำจะต้องมีพื้นที่ต่างกันกับแถบอีกสองแถบรวมกัน และต้องมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีขาวตรงกลาง และปลายพระจันทร์เสี่ยวนั้นจะต้องมีดาวห้าแฉกสีขาว
ทั้งเฉดสีธงที่แม่นยำและโครงสร้างธงชาติทางกฎหมายมีอธิบายไว้ในหนังสือเล่มเล็กที่ออกโดยกระทรวงสารสนเทศแห่งราชอาณาจักรลิเบียในปี 1951
ลิงอ้ายเงียะ

ลิงอ้ายเงียะ, ลิงอัสสัม หรือ ลิงภูเขา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Macaca assamensis") เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งที่อยู่ในอันดับวานร (ไพรเมต) มีรูปร่างอ้วนเทอะทะ แขนและขาสั้น ขนตามลำตัวมีสีเหลืองปนเทา บางตัวอาจมีสีเข้มมากจนดูคล้ายสีน้ำตาลดำ ส่วนหัวไหล่ ศีรษะ และแขนจะมีสีอ่อนกว่าสีขนบริเวณอื่น ๆ ของร่างกาย ขนบริเวณหัวและหางมักมีสีเทา ขนที่ไหล่มีความยาวมากกว่า 8.5 เซนติเมตร ในบางฤดูกาลผิวหนังใต้ขนจะเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า มีความยาวลำตัวและหางรวม 51-63.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 20-38 เซนติเมตร น้ำหนัก 5-10 กิโลกรัม
มักอาศัยในป่าบนภูเขาสูงหรือตามที่ราบสูงซึ่งมีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 500-3,500 เมตร ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้ซึ่งมีเรือนยอดไม้สูงจากพื้นดินประมาณ 10-15 เมตร จากการศึกษาพบว่ามักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ โดยฝูงหนึ่งมีสมาชิกประมาณ 40- 60 ตัว ในระหว่างการหากินจะมีสมาชิกบางตัวทำหน้าที่ระวังภัยให้ฝูง โดยจะนั่งสังเกตการณ์อยู่บนต้นไม้ซึ่งสูงที่สุด และหากมีอันตรายเข้ามาใกล้จะส่งเสียงร้องเตือนให้หลบหนี โดยจะร้องเสียงดัง "ปิ้ว" ลิงอ้ายเงียะจัดเป็นลิงนิสัยดุร้าย สามารถกระดิกหางได้เหมือนสุนัข เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3-4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 5-6 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ในระหว่างเดือนเมษายน-มิถุนายน กินอาหารประกอบไปด้วย ผลไม้ ยอดไม้อ่อน แมลง และสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่า เป็นต้น
มีการกระจายพันธุ์พบในเนปาล ภูฏาน สิกขิมและรัฐอัสสัมของอินเดีย ภาคใต้ของจีน ภาคเหนือของพม่า ภาคเหนือของเวียดนาม ภาคตะวันตกและภาคอีสานของไทย แบ่งเป็นชนิดย่อย 2 ชนิดได้แก่ ลิงอ้ายเงียะตะวันออก ("M. a. assamensis") และลิงอ้ายเงียะตะวันตก ("M. a. pelops") ซึ่งแบ่งตามสองฝั่งของแม่น้ำพรหมบุตร
ลิงอ้ายเงียะในประเทศไทย ปัจจุบันนี้พบได้เพียง 9 แห่งเท่านั้น ได้แก่ วัดถ้ำปลา และวัดถ้ำผาแลนิภาราม จ.เชียงราย, บ้านป่าไม้ จ.เชียงใหม่, เขตห้ามล่าสัตว์ป่าถ้ำผาท่าพล จ.พิษณุโลก, อุทยานแห่งชาติน้ำตกคลองลาน จ.กำแพงเพชร, เขตรักษาพันธ์ป่าอุ้มผาง จ.ตาก, อุทยานแห่งชาติภูเขียว จ.ชัยภูมิ, เขื่อนเขาแหลม และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกเอราวัณ จ.กาญจนบุรี และยังมีข้อมูลว่าพบที่อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท จ.ลำปางอีกด้วยซึ่งถือว่าน้อยมาก ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
ลิงวอก

ลิงวอก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Macaca mulatta") เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานร (Primates) เป็นลิงที่มีร่างกายอ้วนสั้น บริเวณหลัง หัวไหล่ และตะโพกมีสีน้ำตาลปนเทา ส่วนบริเวณใต้ท้องและสีข้างมีสีอ่อนกว่า หางยาวประมาณครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว ขนหางค่อนข้างยาวและฟู มีการผลัดขนประมาณช่วงเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคมของทุกปี โดยจะเริ่มที่บริเวณปากก่อน หลังจากนั้นจึงจะเริ่มผลัดขนที่หลัง ตัวเมียอาจมีขนสีแดงในฤดูผสมพันธุ์ ขนที่หัวของลิงวอกจะชี้ตรงไปด้านหลัง ลิงตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
มีความยาวลำตัวและหัว 47–58.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 20.5–28 เซนติเมตร น้ำหนัก 3–6 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่อัฟกานิสถาน, ภาคเหนือของอินเดีย, เนปาล, พม่า, ภาคใต้ของจีน, ลาว, เวียดนาม และภาคตะวันตกของไทย โดยในประเทศ ปัจจุบันเชื่อว่า เหลืออยู่เพียงฝูงสุดท้ายแล้วที่วัดถ้ำผาหมากฮ่อ ในพื้นที่อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย แต่จากข้อมูลล่าสุด ยังพบเห็นฝูงลิงวอกได้อีกที่บริเวณสะพานข้ามน้ำ หน่วยพิทักษ์ป่าศาลาพรม ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ตั้งแต่ 50 ตัวขึ้นไป สมาชิกส่วนใหญ่ในฝูงประกอบไปด้วยลิงตัวเมียและลูก ๆ ตัวเมียในฝูงจะมีบทบาทสำคัญมากกว่าตัวผู้ แต่ลิงตัวผู้จะมีบทบาทในการปกป้องฝูง ลิงวอกเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3–4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 5–7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลิงตัวเมียจะอยู่กับฝูงไปจนตาย แต่ตัวผู้เมื่อโตขึ้น มักจะถูกขับไล่ให้ออกจากฝูง จากการศึกษาพบว่า ลิงวอกมีความสัมพันธ์กับชุมชนมนุษย์มาเป็นเวลานาน แต่การที่ลิงวอกมักเข้ามาอาศัยและใช้ประโยชน์ในพื้นที่เกษตรกรรม จึงทำให้ไม่กลัวคน ในบางครั้งจึงถูกจับฆ่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารและฆ่าเพื่อลดความรำคาญ 
ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่ประชาชนทั่วไป สามารถ ขออนุญาตเลี้ยงได้ ตามกฎกระทรวงกำหนดชนิดของสัตว์ป่าชนิดที่เพาะพันธุ์ได้ พ.ศ. 2546 ส่วนใหญ่จะเลี้ยงไว้ใช้งาน เป็นลิงเก็บมะพร้าว ซึ่งเป็นอาชีพดังเดิมของคนไทยที่ควรอนุรักษ์ไว้
ไอริเวอร์

ไอริเวอร์  เป็นชื่อยี่ห้อของดิจิตอลออดิโอเพลเยอร์ และแผนกหนึ่งของบริษัทเรนคอม (ReignCom) ไอริเวอร์มีหน้าที่หลักคือทำตลาด จัดจำหน่าย และให้บริการลูกค้า ส่วนการผลิตนั้นเป็นหน้าที่ของบริษัทเรนคอม
ไอริเวอร์มีสำนักงานใหญ่ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ไอริเวอร์ได้ออกผลิตภัณฑ์เครื่องเล่นเพลงดิจิตอลมาหลายชนิดตั้งแต่ปีพ.ศ. 2542 เครื่องเล่นที่เป็นรุ่นยอดฮิต ของคนไทยก็คือ iriver T10
อำเภออากาศอำนวย

อากาศอำนวย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวานรนิวาส
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภออากาศอำนวย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อากาศ เดิมเป็นตำบลในการปกครองของอำเภอวานรนิวาส ในปี พ.ศ. 2505 นายสุพัฒน์ วงษ์วัฒนะ ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พิจารณาพื้นที่ด้านตะวันออก 4 ตำบล คือ ตำบลโพนแพง ตำบลโพนงาม ตำบลอากาศ ตำบลวาใหญ่ อยู่ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 30 กิโลเมตร มีพื้นที่รวมกว่า 580 ตารางกิโลเมตร กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ โดยเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 15 พฤษภาคม และตั้งเป็น กิ่งอำเภออากาศอำนวย ในวันที่ 3 พฤษภาคม ปีเดียวกัน และยกฐานะเป็น อำเภออากาศอำนวย ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 โดยได้รับอนุมัติจัดตั้งจากจอมพลถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีของไทยในขณะนั้น
หลังจากจัดตั้งเป็นอำเภอ ได้ดำเนินการจัดปกครองท้องที่เพิ่มตามลำดับ โดยปี พ.ศ. 2521 ได้แยกตำบลวาใหญ่ และตำบลโพนแพง จัดตั้งเป็นตำบลท่าก้อน ปี พ.ศ. 2523 แยกตำบลวาใหญ่ จัดตั้งเป็นตำบลนาฮี ปี พ.ศ. 2525 แยกตำบลโพนแพง จัดตั้งเป็นตำบลบะหว้า ก่อนที่จะแยกตำบลอากาศ และตำบลโพนงาม จัดตั้งเป็นตำบลสามัคคีพัฒนา เป็นตำบลลำดับที่ 8 ของทางอำเภออากาศอำนวย จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภออากาศอำนวยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 96 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภออากาศอำนวยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองสกลนคร

เมืองสกลนคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร
ประวัติ.
อำเภอเมืองสกลนคร มีประชากรมากที่สุดของจังหวัด หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "เมืองหนองหานหลวง" เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบนตั้งอยู่ในแอ่งสกลนคร และเป็นศูนย์ปฏิบัติการกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 2 ซึ่งเป็นแหล่งชุมชนตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ปัจจุบันเป็นศูนย์กลางการบริหาร การศึกษา ความเจริญศูนย์กลางธุรกิจ และวัฒนธรรมของจังหวัดสกลนคร นับเป็นเมืองที่มีความเจริญ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองสกลนครตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองสกลนครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 16 ตำบล 169 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองสกลนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
อำเภอกุสุมาลย์

กุสุมาลย์ เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอกุสุมาลย์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
กุสุมาลย์ เดิมเป็นตำบลของอำเภอเมืองสกลนคร ปี พ.ศ. 2489 ผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลกุสุมาลย์ แต่รัฐบาลไม่ได้ที่จะพิจารณาเพราะของท้องที่ไม่สะดวกต่อการปกครอง จึงแยกตำบลกุสุมาลย์ จัดตั้งเป็นตำบลโพธิไพศาล และตำบลนาโพธิ์ ก่อนที่นายเที่ยง เฉลิมช่วง ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนครได้พิจารณาพื้นที่อีกครั้ง รวมทั้งตำบลอุ่มจาน ตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอกุสุมาลย์ ในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2505 โดยเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 ตุลาคม ปีเดียวกัน
เมื่อชุมชนและความเจริญขยายตัวตามแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 สายอุดรธานี–นครพนม มีการพัฒนาพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกุสุมาลย์ และแยกพื้นที่ตำบลอุ่มจาน จัดตั้งเป็นตำบลนาเพียง เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอกุสุมาลย์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 71 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอกุสุมาลย์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอกุดบาก

กุดบาก เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอกุดบากตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
กุดบาก เป็นตำบลของอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมานายเที่ยง เฉลิมช่วง ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลโคกภู ตำบลกุดบาก ตำบลนาม่อง มีพื้นที่รวม 894.5 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสลับที่ราบสูง มีระยะทางไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 43 กิโลเมตร จึงเสนอตั้งกิ่งอำเภอขึ้น โดยวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2507 จะรวม 3 ตำบลเป็น กิ่งอำเภอกุดบาก เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ต่อมามีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกุดบาก ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 
เมื่อพื้นที่มีการพัฒนาด้านหมู่บ้านและประชากรมากขึ้น มีการแยกการปกครองเพิ่ม 3 ตำบล โดยแยกพื้นที่ตำบลโคกภู จัดตั้งเป็นตำบลสร้างค้อ ต่อมาพื้นที่หมู่ 7 บ้านกุดน้ำใส ของตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม ได้แจ้งว่าติดต่อราชการกับอำเภอกุดบาก สะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอต้นสังกัด ทางราชการจึงโอนหมู่บ้านขึ้นตำบลนาม่อง รวมทั้งแยกพื้นที่ตำบลกุดบาก จัดตั้งเป็นตำบลกุดไห แยกพื้นที่ตำบลโคกภู ตำบลสร้างค้อ จัดตั้งเป็นตำบลหลุบเลา ก่อนที่ปี พ.ศ. 2537 จะแยกตำบลโคกภู ตำบลหลุบเลา ตำบลสร้างค้อ ออกไปตั้งเป็นกิ่งอำเภอภูพาน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอกุดบากแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอกุดบากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอเต่างอย

เต่างอย เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอเมืองสกลนคร เป็นที่รู้จักมากขึ้นเมื่อมีการเผยแพร่บทเพลง "เต่างอย" ของ จินตหรา พูนลาภ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเต่างอย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เต่างอย เป็นตำบลของอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมาปี พ.ศ. 2517 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ได้ลงเยี่ยมเยียนพื้นที่ตำบลบึงทวาย และตำบลเต่างอย ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 20 กิโลเมตร เป็นพื้นที่ราบสลับกับภูเขา ซึ่งมีความยากลำบากในการเดินทาง จึงเสนอขอตั้งกิ่งอำเภอ และกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ยกเว้นหมู่ 2 บ้านโนนเจริญ, หมู่ 4 บ้านกกปลาซิว, หมู่ 13 บ้านนาขี้นาค, หมู่ 16 บ้านหนองครอง และหมู่ 17 บ้านกกโด่ ของตำบลเต่างอย รวม 5 หมู่บ้าน จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลกกปลาซิว และขอขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองสกลนคร ไม่ร่วมอยู่ในเขตพื้นที่ของกิ่งอำเภอใหม่ 
ตำบลบึงทวาย ตำบลเต่างอย ได้เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 กันยายน และตั้งเป็น กิ่งอำเภอเต่างอย ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2521 รวมทั้งแยกตำบลเต่างอย จัดตั้งเป็นตำบลนาตาล และจัดตั้งเป็นตำบลจันทร์เพ็ญ ระยะกว่าเวลา 12 ปี 313 วัน กิ่งอำเภอได้ยกฐานะเป็น อำเภอเต่างอย ในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเต่างอยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเต่างอยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอส่องดาว

ส่องดาว เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอสว่างแดนดิน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอส่องดาว มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ส่องดาว ตั้งขึ้นเป็นตำบลปี พ.ศ. 2470 อยู่ในเขตอำเภอสว่างแดนดิน เมื่อพื้นที่มีการพัฒนาด้านประชากรและหมู่บ้านเพิ่มมากขึ้น จึงแยกตำบลส่องดาวกับตำบลบงเหนือ จัดตั้งเป็นตำบลท่าศิลา และแยกตำบลส่องดาวกับตำบลพันนา จัดตั้งเป็นตำบลวัฒนา รวมทั้งโอนหมู่บ้านของตำบลพันนา มาขึ้นตำบลวัฒนา ก่อนที่นายจรูญ โลกะกะลิน ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พิจารณาพื้นที่ทั้ง 3 ตำบล ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 20 กิโลเมตร ซึ่งได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอ และกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2515 - 2519)
ตำบลวัฒนา ตำบลท่าศิลา ตำบลส่องดาว ได้เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 1 เมษายน และตั้งเป็น กิ่งอำเภอส่องดาว ในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2515 ขณะจัดตั้งกิ่งอำเภอได้ 2 ปี พื้นที่หมู่ 2-3, 10-11 ของตำบลวัฒนาได้แจ้งแก่ทางราชการว่าติดต่อราชการกับอำเภอสว่างแดนดิน สะดวกกว่าไปติดต่อกับกิ่งอำเภอใหม่ ทางราชการจึงโอนทั้ง 4 หมู่บ้านเข้าในการปกครองของตำบลพันนา และยกฐานะเป็น อำเภอส่องดาว ในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2519 และแยกตำบลส่องดาว จัดตั้งเป็นตำบลปทุมวาปี เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอส่องดาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอส่องดาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เจลา

เจลา  เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดกัลตานิสเซตตา แคว้นปกครองตนเองซิซิลี มีฐานะเป็นเทศบาล  ตั้งอยู่ห่างจากเมืองกัลตานิสเซตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดประมาณ 84 กิโลเมตร เมืองเจลามีประชากร 77,051 คน (มิถุนายน 2551) ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากกว่าเมืองหลวงของจังหวัด และมีพื้นที่ 276 ตารางกิโลเมตร
เมืองเจลาเป็นเมืองท่าและเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญ อุตสาหกรรมหนึ่งที่สำคัญมากก็คือที่นี่มีโรงกลั่นน้ำมันปิโตรเลียม
มีเคอิล ซาคัชวีลี

มีเคอิล ซาคัชวีลี (จอร์เจีย: მიხეილ სააკაშვილი,) เป็นนักการเมืองชาวยูเครนและอดีตนักการเมืองชาวจอร์เจียเขาเป็นอดีตประธานาธิบดีของสาธารณรัฐจอร์เจีย ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 25 มกราคม พ.ศ. 2547 ถึง 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และได้ลงสมัครเพื่อเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกสมัยในเลือกตั้งประธานาธิบดีจอร์เจียที่จะจัดขึ้นใน พ.ศ. 2551 ซึ่งระหว่างช่วงก่อนการเลือกตั้ง นางนีนอ บูร์จานาดเซ โฆษกรัฐสภา จะทำหน้าที่รักษาการแทน
หลังจากที่หมดวาระประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2556 ซาคัชวีลี ได้ไปเป็นผู้ว่าการแคว้นโอเดสซาที่ประเทศยูเครนในปี พ.ศ. 2558 ถึงปี พ.ศ. 2559
สัจพจน์ของเบอร์แทรนด์

สัจพจน์ของเบอร์แทรนด์  เป็นทฤษฎีบทในทฤษฎีจำนวน ซึ่งกล่าวว่า สำหรับจำนวนเต็ม "n > 3" ใด ๆ จะมีจำนวนเฉพาะ "p" อย่างน้อยหนึ่งตัวที่ "n < p < 2n - 2" (ทฤษฎีบทอีกรูปแบบหนึ่งที่อ่อนกว่าแต่สวยงามกว่าคือ สำหรับทุกจำนวนเต็ม "n > 1" จะมีจำนวนเฉพาะ "p" ที่ "n < p < 2n")
สัจพจน์ของเบอร์แทรนด์ถูกตั้งเป็นข้อความคาดการณ์ขึ้นเป็นครั้งแรกโดย โจเซฟ เบอร์แทรนด์ ในปี พ.ศ. 2388 ต่อมา เชบีเชฟ เป็นผู้พิสูจน์ข้อคาดการณ์นี้ได้เป็นคนแรกในปี พ.ศ. 2393 บางครั้งสัจพจน์นี้จึงเรียกว่า ทฤษฎีบทของเบอร์แทรนด์-เชบีเชฟ หรือ ทฤษฎีบทของเชบีเชฟ ต่อมา รามานุจัน ได้แสดงบทพิสูจน์ที่ง่ายกว่าไว้ และ พอล แอร์ดิช ได้แสดงการพิสูจน์โดยใช้ฟังก์ชันเชบีเชฟใน พ.ศ. 2475
คำสลับอักษร

คำสลับอักษร หรือ อะนาแกรม หรือ แอนาแกรม  คือข้อความเกิดจากการนำตัวอักษรในอีกข้อความหนึ่งทั้งหมดมาเรียงสลับที่กัน เช่น คำว่า "anagram" สามารถสลับเรียงใหม่เป็นวลีที่ไม่มีความหมายว่า "nag a ram" ซึ่งเป็นข้อเสนอแนะไข่อีสเตอร์ในกูเกิลหลังค้นหาคำว่า "anagram"
ตัวอย่าง.
คำสลับอักษรอาจสร้างขึ้นเพื่อเป็นความเห็นเกี่ยวกับเรื่อง โดยอาจเป็นเรื่องล้อเลียน วิจารณ์ หรือเสียดสี เช่น:
คำสลับอักษรอาจเป็นคำพ้องความหมายกับศัพท์ต้นฉบับ เช่น:
คำสลับอักษรอาจมีความหมายตรงข้ามกับศัพท์หรือวลีต้นฉบับ ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "antigram" เช่น:
บางครั้งสามารถเปลี่ยนวิสามานยนามหรือชื่อบุคคลไปเป็นประโยคได้
นอกจากนี้ยังสามารถเปลี่ยนชนิดของคำ เช่น คำคุณศัพท์ "silent" ไปเป็นคำกริยา "listen"
อาร์ชดยุกโรแบร์ตแห่งออสเตรีย-เอสเต

อาร์ชดยุกโรเบิร์ตแห่งออสเตรีย, อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสต์ (พระนามเต็ม: โรเบิร์ต คาร์ล ลุดวิก แม็กซิมิเลียน ไมเคิล มาเรีย แอนตัน ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์ โจเซฟ อ๊อตโต้ ฮิวเบิร์ต จอร์ช พิอุส โจฮัน, ภาษาอังกฤษ: Archduke Robert Karl Ludwig Maximilian Michael Maria Anton Franz Ferdinand Joseph Otto Hubert Georg Pius Johannes von Habsburg-Lorraine) ประสูติเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458 ณ พระราชวังเชินบรุนน์ ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 และพระราชบุตรองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย พระองค์เป็นพระประมุขแห่งพระอิสริยยศ อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสต์; Archduke of Austria-Este ต่อจากผู้เป็นพระราชบิดา จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ พระอิสริยยศของพระองค์คือ "His Imperial and Royal Highness" Archduke Robert of Austria-Este, Prince Royal of Hungary
พระโอรส-พระธิดา.
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับอาร์คดัชเชสมาเกอริต้าแห่งออสเตรีย-เอสต์ซึ่งเป็นพระธิดาองค์โตใน เจ้าชายอมาดิโอ้ ดยุคแห่งอ๊อสต้า และเจ้าหญิงแอนน์แห่งออลีญงส์ เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2496 ณ เมืองบรูว์ ประเทศฝรั่งเศส ทั้งสองพระองค์มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดา 2 พระองค์ รวมทั้งสิ้น 5 พระองค์ ดังนี้
อาร์ชดยุกโรเบิร์ตทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ณ เมืองเบเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทรงสิริพระชันษาได้ 81 ชันษา
อำเภอพังโคน

พังโคน เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอพรรณานิคม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอพังโคน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
พังโคน เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลม่วงไข่ อำเภอพรรณานิคม ต่อมาราชการสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 สายอุดรธานี–นครพนม ได้ตัดผ่านศูนย์กลางบ้านดอนพังโคน ประชาชนสร้างชุมชนตามแนวสองข้างทาง มีการพัฒนาพื้นที่ขึ้นเป็นสุขาภิบาลพังโคน นายโบแดง จันตะเสน ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนครจึงได้แยกตำบลแร่ ตำบลม่วงไข่ ตำบลไฮหย่อง ได้เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 20 มีนาคม มีพ่อค้าประชาชนร่วมบริจาคเงินซื้อที่ดินจำนวน 35 ไร่และตั้งเป็น กิ่งอำเภอพังโคน ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2511 
ระยะเวลา 3 ปี 244 วัน กิ่งอำเภอได้ยกฐานะเป็น อำเภอพังโคน เมื่ออำเภอ,สุขาภิบาล,สถานีตำรวจ ที่ทำการไปรษณีย์ และศูนย์ราชการอื่นมีชื่อไม่ตรงกับตำบลที่ตั้ง จึงแยกตำบลม่วงไข่ จัดตั้งเป็นตำบลพังโคน ก่อนที่จะแยกตำบลไฮหย่อง ตั้งเป็นตำบลต้นผึ้ง เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอพังโคนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 70 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอพังโคนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอนิคมน้ำอูน

นิคมน้ำอูน เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวาริชภูมิ และอำเภอพรรณานิคม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอนิคมน้ำอูน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เมื่อปี พ.ศ. 2511 กรมชลประทานได้มีการสร้างโครงการชลประทานลำน้ำอูนที่ตำบลแร่ อำเภอพังโคน ตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม และตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ ทำให้ราษฎรที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่น้ำท่วมต้องอพยพขึ้นไปอยู่บริเวณเชิงเขาภูพาน จึงเกิดเป็นชุมชนขึ้น มีการจัดตั้งพื้นที่เป็นนิคมสร้างตนเอง รวมทั้งจังหวัดสกลนครเสนอจัดตั้งกิ่งอำเภอในพื้นที่ เพื่อจัดสรรพื้นที่รองรับที่อยู่อาศัยและทำกินของประชาชน จึงแยกพื้นที่ตำบลวาริชภูมิ อำเภอวาริชภูมิ จัดตั้งเป็นตำบลนิคมน้ำอูน และแยกตำบลนาใน อำเภอพรรณานิคม จัดตั้งเป็นตำบลหนองปลิง และโอนพื้นที่ตำบลหนองปลิง มารวมเข้ากับอำเภอวาริชภูมิ 
ก่อนที่ในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2518 จะรวมพื้นที่ 2 ตำบลขึ้นเป็น กิ่งอำเภอนิคมน้ำอูน โดยเริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 16 มิถุนายน และแยกตำบลหนองปลิง จัดตั้งเป็นตำบลหนองบัว แยกตำบลหนองบัว จัดตั้งเป็นตำบลสุวรรณคาม เนื่องจากมีประชากรน้อย เป็นพื้นที่ทุรกันดาร ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 จึงยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนิคมน้ำอูน เพื่อส่งเสริมการพัฒนาพื้นที่ให้ดียิ่งขึ้น โดยมีระยะเวลาการเป็นกิ่งอำเภอถึง 18 ปี 358 วัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอนิคมน้ำอูนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอนิคมน้ำอูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอคำตากล้า

คำตากล้า [คำ-ตา-กฺล้า] เป็นอำเภอในจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นพื้นที่ของอำเภอวานรนิวาส
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอคำตากล้า มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
คำตากล้า เดิมเป็นตำบลในการปกครองของอำเภอวานรนิวาส ปี พ.ศ. 2513 นายจรูญ โลกะกะลิน ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พิจารณาพื้นที่ตำบลคำตากล้า อยู่ห่างไกลจากอำเภอต้นสังกัดมากถึง 28 กิโลเมตร กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดสกลนครได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอคำตากล้าในท้องที่อำเภอวานรนิวาส ซึ่งกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2519 - 2524)
จึงแยกตำบลคำตากล้า ตั้งเป็นตำบลหนองบัวสิม ตั้งเป็นตำบลนาแต้ ก่อนที่นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร ร่วมกับนายอำเภอวานรนิวาส และทางกำนัน ผู้ใหญ่บ้านของทั้ง 3 ตำบล เริ่มเปิดใช้ที่ว่าการกิ่งอำเภอวันที่ 15 สิงหาคม และตั้งเป็น กิ่งอำเภอคำตากล้า ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยได้รับอนุมัติจัดตั้งจากหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รวมทั้งแยกตำบลหนองบัวสิม ตั้งเป็นตำบลแพด และยกฐานะเป็น อำเภอคำตากล้า ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2524
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอคำตากล้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอคำตากล้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอบ้านม่วง

บ้านม่วง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสกลนคร 
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอบ้านม่วง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวานรนิวาส ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านม่วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2511 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ้านม่วง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบ้านม่วงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบ้านม่วงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบ้านม่วงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอเจริญศิลป์

เจริญศิลป์ เป็นอำเภอหนึ่งในจำนวน 18 อำเภอของจังหวัดสกลนคร เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสว่างแดนดิน แต่เนื่องจากระยะทางในการติดต่อราชการนั้นห่างไกลจากอำเภอสว่างแดนดิน จึงได้มีการแยก 5 ตำบลทางตอนเหนือและตั้งเป็น กิ่งอำเภอเจริญศิลป์ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน และต่อมาได้จัดตั้งเป็นอำเภอเจริญศิลป์ เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเจริญศิลป์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเจริญศิลป์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเจริญศิลป์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
มุโต้ ยูกิ

มุโต้ ยูกิ หรือ ยูกิ มุโต้ (; โรมาจิ: "Mutō Yūgi") เป็นตัวละครสมมติที่สร้างโดยคาซูกิ ทากาฮาชิ และเป็นตัวละครเอกของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ ยูกิเป็นเด็กหนุ่มมัธปลายที่ชอบเล่นการเกมวันหนึ่งได้ไขปริศนาอียิปต์โบราณที่รู้จักกันในชื่อตัวต่อพันปี ด้วยแรงอธิษฐานอันแรงกล้าที่อยากจะได้เพื่อนสนิท และได้ปลุกวิญญาณฟาโรห์ที่ชื่อ อาเทม  หรือ ยูกิด้านมืด  ในระหว่างเนื้อเรื่องยูกิจะสร้างมิตรภาพกับตัวละครประกอบ, ตอบโต้กับอาเทม, และเรียนรู้ความลับของอาเทม นอกเหนือจากเกมกลคนอัจฉริยะแฟรนไซส์ ยูกิได้ปรากฏตัวในวิดีโอเกมดังกล่าว จัมป์ซูเปอร์สตาส์, จัมป์อัลทิเมตสตาส์, และจัมป์ฟอร์ซ
การออกแแบบ.
บุคลิกภาพของตัวละคร.
ยูกิเป็นเด็กหนุ่มมีนิสัยใจดีและไร้เดียงสา เขาเก่งเกมประเภทปริศนาคำทาย, ปริศนาตัวต่อ, และโดยเฉพาะเกมดูเอลมอนสเตอร์ ในตอนที่ชาดีห์ใช้กุญแจพันปีเปิดห้องแห่งจิตใจของยูกิ ในห้องนั้นไร้ซึ่งความคิดชั่วแต่เต็มใปด้วยความบริสุทธิ์ นี้ไม่ได้หมายความว่ายูกิจะไม่โกรธใครเลย แต่ยูกิยินดีที่จะให้อภัยพวกเขา และยูกินั้นเกลียดการวิวาทและการใช้กำลัง
มุโต้ ยูกิไม่เหมื่อนกับอาเทมตรงที่เขาไม่มีปัญหากับการพ่ายแพ้ ซึ่งเขายินดีที่จะแพ้ถ้ามันหมายถึงการช่วยเหลือคู่แข่งของเขา ยูกิมักจะขาดความมั่นใจในความสามารถของเขา แต่เวลาภายไปในเนื้อเรื่องยูกิเริ่มมีความมั่นใจและแน่นอนมากขึ้น นอกจากนี้ยูกิยังยินดีที่จะสละชีวิตของตนเองถ้ามันหมายถึงการช่วยชีวิตผู้อื่นเช่นโจวโนะอุจิหรืออาเทม
การสร้างและการพัฒนา.
"คาซูกิ ทากาฮาชิ" ได้ให้ความสนใจในเกมมาโดยตลอด โดยอ้างว่าเป็นเด็กที่ติดเกมและยังคงสนใจเกมในขณะที่ผู้ใหญ่ เขาชอบเล่นเกมที่มีผู้เล่นกลายเป็นฮีโร่ โดยตัดสินใจให้ "เกมกลคนอัจฉริยะ" เป็นเหมือนเกมดังกล่าวที่มี ยูกิเป็นเด็กที่อ่อนแอเมื่อเล่นเกมจะกลายเป็นฮีโร่ มิตรภาพคือธีมหลักที่สำคัญของเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ ซึ่งทากาฮาชิได้ระบุไว้ว่าชื่อตัวละครของ "ยูกิ" และ "โจวโนะอุจิ" มีพื้นฐานมาจากคำว่ายูโจว yūjō (友情) ที่หมายถึง "มิตรภาพ" ทากาฮาชิคิดว่าเด็กทุกคนใฝ่ฝันที่จะอยากแปลงร่างได้ (変身) ซึ่งทำให้ยูกิแปลงร่างเป็นยูกิอีกคน (ยูกิด้านมืด) ทำให้นิสัยเปลี่ยนไปเป็นผู้เล่นเกมที่ฉลาดและไร้เทียมทาน เพื่อเป็นสิ่งดึงดูดสำหรับเด็ก
การเสด็จเยี่ยม (ราฟาเอล)

"ดูบทความหลักที่ การเสด็จเยี่ยม"
การเสด็จเยี่ยม  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโด มาดริดในประเทศสเปน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1837
ราฟาเอลเขียน “การเสด็จเยี่ยม” เสร็จราวปี ค.ศ. 1517 ที่เป็นภาพพระแม่มารีย์เสด็จไปเยี่ยมนักบุญเอลิซาเบธเพื่อจะบอกข่าวการทรงครรภ์ของนาง เป็นงานที่จ้างโดยโจวันบัตติสตา บรันโกนีโอ เดลลากวีลา (Giovanbattista Branconio dell'Aquila) ตามคำขอจากมารีโนบิดาสำหรับชาเปลประจำตระกูลที่โบสถ์ซันซิลเวสเตรเดโอกีลา (ภรรยาของมาริโนชื่อเอลิซาเบธ) ต่อมาพระเจ้าเฟลีเปที่ 4 แห่งสเปนทรงซื้อในปี ค.ศ. 1655 และทรงนำไปไว้ที่เอลเอสโกเรียล (El Escorial)
จักรพรรดิเหลียวไท่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวไท่จง (เย่ว์ลู่เต๋อกวง) (902-947) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเหลียวไท่จู่ โดยเป็นพระอนุชาในองค์ชายเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระราชบิดาของจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาท ถูกฮองเฮาสู้ลี่ว์พระมารดาและข้าราชสำนักบีบบังคับ ให้ลี้ภัยไปยังราชสำนักโฮ่วถัง และตั้ง เย่ว์ลู่เต๋อกวง พระราชโอรสองค์รองที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านการทหาร ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน เมื่อจักรพรรดิเหลียวไท่จู่สวรรคตในปี พ.ศ. 1469 (ค.ศ. 926) องค์รัชทายาทเย่ว์ลู่เต๋อกวง พระชนม์ 24 พรรษา จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเหลียวไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เหลียว
จักรพรรดิเหลียวไท่จงทรงสานนโยบายการปกครองของเหลียวไท่จู่พระราชบิดา และทรงศึกษาวัฒนธรรมของชาวฮั่น ส่วนการปกครองได้นำระบอบการปกครองของราชวงศ์ถังมาใช้ และสนับสนุนการเกษตร จึงทำให้เศรษฐกิจของต้าเหลียวและขุมกำลังเจริญรุดหน้าและเข้มแข็งขึ้น
ปี ค.ศ. 936 (พ.ศ. 1479) เหลียวไท่จงทรงสบโอกาสเข้ามาขยายอิทธิพลในภาคกลาง โดยกองทัพเหลียว (ชิตัน) ได้ยกทัพเข้ามาช่วยสือจิ้งถัง
ล้มล้างราชวงศ์โฮ่วถัง (หนึ่งในห้าราชวงศ์) และสถาปนาราชวงศ์โฮ่วจิ้นขึ้น โดยโฮ่วจิ้นได้รับดินแดนแถบมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซี 16 เมือง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและต้าถง) อีกทั้งบรรณาการประจำปีเป็นการตอบแทน
แต่เมื่อสือจิ้งถังสิ้นชีพลง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องการเป็นอิสระจากต้าเหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงจึงยกกองทัพลงใต้บุกยึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์โฮ่วจิ้นได้สำเร็จ แต่เนื่องจากทรงไม่ได้เตรียมกองเสบียงมา เหล่าทหารจึงต้องออกปล้นเสบียงของชาวบ้านตลอดทางที่ผ่าน จึงทำให้ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวบ้าน กองทัพเหลียวจึงต้องถอยร่นกลับขึ้นเหนือ และจักรพรรดิเหลียวไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการถอยร่นกลับขึ้นเหนือในครั้งนี้
เมื่อกองทัพเหลียวกลับถึงเมืองหลวง ก็เกิดการแย่งชิงราชสมบัติกันระหว่างหลี่หู พระราชอนุชาในจักรพรรดิเหลียวไท่จง และเย่ว์ลี่หร่วนพระโอรสในองค์รัชทายาทองค์ก่อน ที่ร่วมรบในสงครามครั้งนี้ นายทัพได้ยกเขาให้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง ปรากฏว่าหลี่หู ที่ซู่ว์ลี่ฮองเฮาสนับสนุนพ่ายแพ้ จึงตกลงกันทำสัญญาว่าจะให้ทายาทของทั้ง 2 สายสลับกันขึ้นครองราชสมบัติ ส่วนเหลียวซื่อจง ฮองเฮาก็สนับสนุนให้ครองราชย์ต่อไป
ด้านครอบครัว
โลงหิน

โลงหิน (ภาษาอังกฤษ: Sarcophagus) หมายถึงที่บรรจุศพที่ส่วนใหญ่แกะหรือตัดจากหิน คำว่า “sarcophagus” มาจากภาษากรีก “σαρξ sarx” ที่แปลว่า “เนี้อสด” และ “φαγειν phagein” ที่แปลว่า “กิน” เมื่อรวมกันเป็น “sarkophagus” จึงหมายถึง “กินเนื้อสด” จากวลี “lithos sarkophagos (λιθος σαρκοφάγος)” กลายมาหมายถึงหินปูนที่เชื่อว่าสามารถทำให้ศพที่บรรจุไว้เน่าสลายไปได้
การใช้ที่นิยมกัน.
“โลงหิน” ส่วนใหญ่จะออกแบบให้วางเหนือดินฉะนั้นจึงมักจะแกะสลักอย่างสวยงาม, ตกแต่ง หรือ สร้างอย่างงดงาม บางครั้งก็จะสร้างแบบลอยตัว หรือเป็นส่วนหนึ่งของที่บรรจุศพที่หรูหรา หรือเป็นชุด หรือบางครั้งก็จะใช้ตั้งภายในคริพต์เช่นภายในสิ่งก่อสร้างทางคริสต์ศาสนา ในสมัยอียิปต์โบราณโลงหินใช้เป็นเปลือกนอกเพื่อปกป้องจุโลงอีกหลายชั้นข้างในของมัมมี่ และมักจะแกะจากอะลาบาสเตอร์ 
“โลงหิน” บางครั้งอาจจะทำจากโลหะหรือพลาสเตอร์หรือหินปูนใช้ในสมัยโรมันจนกระทั่งมาถึงสมัยการฝังศพใต้ดินของผู้นับถือคริสต์ศาสนา ซึ่งมักจะทำกันในที่บรรจุศพที่ทำจากหินปูน ที่ทำให้การใช้โลงหินหมดความนิยมลงไป
ความหมายอื่น.
โลงหินอาจจะใช้บรรยายสิ่งก่อสร้างที่เป็นคอนกรีตขนาดใหญ่ที่สร้างรอบโรงงานพลังงานนิวเคลียร์ที่เชอร์โนบิลหลังจากการเกิดอุบัติเหต
จักรพรรดิเหลียวมู่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวมู่จง (ค.ศ. 931-969) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เหลียว เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวไท่จง ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 951-969 สืบต่อจากจักรพรรดิเหลียวซื่อจงที่ถูกปลงพระชนม์ไปตั้งแต่ ค.ศ. 951 (พ.ศ. 1494)
กบฏ.
ในรัชกาลของพระองค์มีข่าวลือว่าเกิดกบฏและโรคระบาดขึ้น ซึ่งเป็นการปล่อยข่าวจากฝ่ายตรงข้ามกับพระองค์ ซึ่งก็คือราชสกุลเย่ว์ลี่ทั้ง 2 สายของพระองค์และสกุลเซี่ยวของพระชายาเซี่ยว
และโปรดให้ปลดขุนนางที่เคยรับราชการในรัชสมัยจักรพรรดิเหลียวซื่อจงออกจนหมดและโปรดให้ใช้กองทัพนี้ป้องกันการกบฏจากฝั่งตรงข้ามของพระองค์และทรงใช้ความโหดร้าย
ในการปกครองกองทัพนี้ทรงใช้ความมั่นคงและความมั่นคงในการปกครองบ้านเมืองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 952 (พ.ศ. 1495) มีพระปิตุลา (อา) พระองค์หนึ่ง
ได้ทรงเขียนจดหมายไปยังราชวงศ์โฮ่วโจวเนื้อความบอกว่า "มู่จงนั้นเป็นคนเมาและไม่มีความทะเยอทะยาน" แต่เหลียวมู่จงนั้นได้ค้นพบจดหมายฉบับนี้และสั่งประหารพระปิตุลาองค์นั้น
เดือนต่อมาทรงสั่งประหารพระเชษฐาหรือพระราชอนุชาของจักรพรรดิองค์ก่อนองค์หนึ่งคือเย่ว์ลี่หลูกัวที่พยายามก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงปราบได้ต่อมาเดือนตุลาคม ค.ศ. 953 (พ.ศ. 1496)
มีเชื้อพระวงศ์ทั้งพระเชษฐาพระราชอนุชาและขุนนางข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลายคนวางแผนก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงค้นพบแผนนี้จึงสั่งประหารขุนนางเหล่านั้นส่วนเชื้อพระวงศ์เหล่านั้นให้
คุมขังแทนการประหารและเหตุการณ์คล้ายคลึงนี้ได้เกิดขึ้นอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 959 (พ.ศ. 1502) เมื่อเชื้อพระวงศ์ชุดเดิมได้รับการปล่อยตัวแต่ผู้ก่อการถูกฆ่าหมด
จักรพรรดิเหลียวมู่จงสวรรคตด้วยการถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 969 (พ.ศ. 1512) ขณะพระชนม์เพียง 38 พรรษาเย่ว์ลี่เสียนพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจงขึ้นครองราชย์สืบต่อมามีพระนามว่าจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง
จูเซปเป กวาร์นีเอรี

บาร์โตโลเมโอ จูเซปเป อันโตนีโอ กวาร์นีเอรี "เดล เกซุ"  (21 สิงหาคม ค.ศ. 1698 - 17 ตุลาคม ค.ศ. 1744) เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงจากเมืองเกรโมนา ประเทศอิตาลี มีชื่อเสียงเทียบเคียงได้กับอันโตนีโอ สตราดีวารี (1644-1737) โดยจูเซปเปเป็นหลานชายของอันเดรอา กวาร์นีเอรี (1626-1698) ที่เคยเรียนรู้วิชาทำไวโอลินในตระกูลอามาตี และเป็นลูกศิษย์ของนีโกลา อามาตี เช่นเดียวกับอันโตนีโอ สตราดีวารี
จูเซปเป กวาร์นีเอรี มีฉายาว่า "เดล เกซู"  เนื่องจากไวโอลินที่เขาผลิต จะใช้ตรา เป็นรูปกางเขนละตินและอักษรย่อ IHS ของคณะเยสุอิต
ไวโอลินตัวที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดล เกซู คือไวโอลินชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (The Cannon) ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เคยเป็นไวโอลินที่นิกโกเลาะ ปากานีนี ใช้เล่นจนวาระสุดท้าย ปัจจุบันเป็นสมบัติของเมืองเจนัว และได้รับการจดทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
ดิอาเซียนเวย์

"วิถีอาเซียน"  เป็นบทเพลงประจำสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) อย่างเป็นทางการ ประพันธ์ทำนองโดย กิตติคุณ สดประเสริฐ และสำเภา ไตรอุดม คำร้องโดยพยอม วลัยพัชรา จากประเทศไทย เพลงนี้ได้รับการคัดเลือกเป็นเพลงประจำสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จากผลงานเพลงที่เข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลงจากชาติสมาชิกอาเซียนทั้ง 10 ประเทศ
ประวัติ.
แนวคิดในการจัดทำเพลงประจำอาเซียน.
แนวคิดในการมีเพลงประจำอาเซียนเกิดขึ้นครั้งแรกจากการหารือในที่ประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศ ครั้งที่ 29 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537 โดยที่ประชุมมีความเห็นว่าอาเซียนควรจะมีเพลงประจำอาเซียน เพื่อใช้เปิดในช่วงของการจัดกิจกรรมต่างๆ ทางด้านวัฒนธรรมและสนเทศ โดยการจัดทำโครงการประกวดเพลงประจำอาเซียนนั้น ที่ประชุมมีมติให้ใช้เงินจากกองทุนวัฒนธรรมอาเซียน
ต่อมาในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศ ครั้งที่ 29 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2540 ที่ประเทศมาเลเซีย ได้มีการพิจารณาเพลงประจำอาเซียนที่เข้าประกวดในรอบสุดท้าย โดยเพลงที่เข้ารอบในครั้งนั้นเป็นเพลงจากประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย และประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งบทเพลงที่ได้รับรางวัลชนะเลิศคือเพลง ASEAN Song of Unity จากประเทศฟิลิปปินส์ แต่เพลงดังกล่าวนี้ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายในประเทศสมาชิก เนื่องจากได้ใช้เปิดเฉพาะในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ทำให้การประชุมสุดยอดอาเซียนช่วงต่อมามีการแต่งเพลงเพื่อใช้เปิดในที่ประชุมเป็นคราวๆ ไป
การประกวดเพลงประจำอาเซียนในปี พ.ศ. 2551.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎบัตรอาเซียนบทที่ 40 ซึ่งระบุให้อาเซียนมีเพลงประจำอาเซียน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงได้มอบหมายให้ประเทศไทยเป็นผู้ดำเนินการจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียน โดยที่ประชุมประเทศสมาชิกอาเซียนได้เห็นชอบให้กำหนดรูปแบบการแข่งขันเป็น open competition ทั้งนี้ อาเซียนได้มอบหมายให้สำนักเลขานุการอาเซียนในแต่ละประเทศกลั่นกรองคุณสมบัติเบื้องต้นและจัดส่งให้ประเทศไทยภายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 
กรมอาเซียน กระทรวงการต่างประเทศ ประเทศไทย ได้ดำเนินการเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียนระดับภูมิภาคในรอบแรก เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงแรมพูลแมน คิง เพาเวอร์ กรุงเทพ โดยมีกรรมการจากประเทศสมาชิกอาเซียนประเทศละ 1 คน ซึ่งคณะกรรมการการประกวดได้คัดเลือกเพลงจำนวน 10 เพลงให้เข้ารอบสุดท้าย จากผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลง และได้ดำเนินการประกวดรอบตัดสิน เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดยคณะผู้ตัดสินประกอบด้วยกรรมการจากอาเซียน 10 คนในรอบแรก และจากประเทศนอกอาเซียนอีก 3 คน ได้แก่ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน และประเทศออสเตรเลีย โดยที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกเพลง "The ASEAN Way" (ดิอาเซียนเวย์) ของประเทศไทย ซึ่งประพันธ์โดยกิตติคุณ สดประเสริฐ (ทำนองและเรียบเรียง) สำเภา ไตรอุดม (ทำนอง) และพะยอม วลัยพัชรา (เนื้อร้อง) ให้เป็นเพลงประจำอาเซียน
เพลงดิอาเซียนเวย์ได้เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ณ โรงละครอักษรา โดยมีวงดุริยางค์ทหารเรือของกองทัพเรือไทยเป็นผู้บรรเลงเพลง และได้ใช้บรรเลงอย่างเป็นทางการในพิธีเปิดการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
หลักเกณฑ์การประกวดเพลงประจำอาเซียน.
หลักเกณฑ์การประกวดเพลงประจำอาเซียนมีดังนี้
คณะกรรมการผู้ตัดสิน.
คณะกรรมการจากประเทศสมาชิกทั้ง 10 ประเทศ
คณะกรรมการจากประเทศที่มิได้เป็นสมาชิกอาเซียน
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม

ลัทธิสัญลักษณ์นิยม (ภาษาอังกฤษ: Symbolism in arts) คือขบวนการทางศิลปะที่เกิดขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากฝรั่งเศสและเบลเยียมในการเขียนกวีนิพนธ์และการสร้างศิลปะอื่นๆ 
ที่มา.
ลัทธิสัญลักษณ์นิยมเป็นปฏิกิริยาต่อลัทธิธรรมชาตินิยม (Naturalism) และ ลัทธิสัจจะนิยม (Realism) เป็นขบวนการที่ต่อต้านขบวนการอุดมคตินิยมที่พยายามจับความเป็นจริงอย่างละเอียดละออและพยายามยกระดับความธรรมดาขึ้นมาเหนืออุดมการณ์ ขบวนการเหล่านี้สนับสนุนความคิดทางเจตภาพ (spirituality), ทางจินตนาการ และทางความฝัน ทางที่นำไปสู่สัญลักษณ์นิยมเริ่มด้วยปฏิกิริยา นักเขียนบางคนเช่นยอรีส-คาร์ล อุยสมองส (Joris-Karl Huysmans) เริ่มด้วยการเป็นนักธรรมชาตินิยมก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนักสัญลักษณ์นิยม การเปลี่ยนแปลงของอุยสมองสมาจากความตื่นตัวในความสนใจทางศาสนาและทางเจตนิยม
ในวรรณคดีขบวนการมีรากฐานมาจาก “ดอกไม้แห่งความชั่วร้าย” (Les Fleurs du mal) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1857 โดยชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire). การวิวัฒนาการดำเนินต่อมาโดยสเตฟแฟน มาล์ลาร์เม (Stéphane Mallarmé) และพอล แวร์แลน (Paul Verlaine) ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 และ 1870 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1880 ขบวนการก็แสดงออกด้วยการออกคำแถลงอุดมการณ์และการสร้างความนิยมในหมู่นักเขียนในยุคนั้น งานของเอ็ดการ์ แอลเล็น โป (Edgar Allan Poe) ผู้โบเดอแลร์ชื่นชมและแปลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มีอิทธิพลต่อและเป็นแหล่งของภาพพจน์ต่างๆ สำหรับผู้ติดตามขบวนการนี้
สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกต่างจากขบวนการทางวรรณกรรมตรงที่ สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกมาจากทางด้านกอธิคของศิลปะจินตนิยม แต่จินตนิยมเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยอารมณ์และการมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่างๆ และสัญลักษณ์นิยมเป็นศิลปะที่คงที่และขลัง
คตินิยมเส้นกั้นสี

คตินิยมเส้นกั้นสี  เป็นลักษณะการเขียนภาพของลัทธิประทับใจยุคหลังที่เด่น (bold) และราบ (flat) แยกจากสิ่งแวดล้อมด้วยขอบสีเข้ม ๆ เป็นคำที่นักวิจารณ์เอดัวร์ ดูว์ฌาร์แด็ง (Édouard Dujardin) เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1888 ศิลปินเช่นเอมีล แบร์นาร์ (Émile Bernard), หลุยส์ อ็องเกอแต็ง (Louis Anquetin), ปอล โกแก็ง และคนอื่น ๆ ใช้วิธีการเขียนเช่นนี้ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กลัวซอเน"  หมายถึงเทคนิคในการใช้ลวดเชื่อมชิ้นต่าง ๆ ของฝุ่นแก้วเข้าด้วยกันก่อนที่จะเผา
"พระเยซูเหลือง"  ที่เขียนในปี ค.ศ. 1889 ถือกันว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของงานเขียนแบบคตินิยมเส้นกั้นสี ปอล โกแก็ง ลดบริเวณต่างในภาพลงมาเหลือเพียงสีเหลืองโดยแยกพระเยซูออกมาด้วยขอบสีดำหนัก งานลักษณะนี้เกือบจะไม่ให้ความสนใจในทฤษฎีการเขียนภาพแบบทัศนียภาพที่เคยทำกันมาและลบการลดหลั่นของสีต่าง ๆ ในภาพจนแบนราบ ซึ่งเป็นสองลักษณะที่เด่นของการเขียนภาพอย่างสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยายุคหลัง
การแยกสีของคตินิยมเส้นกั้นสีสะท้อนให้เห็นความขาดการต่อเนื่องซึ่งเป็นลักษณะของการเขียนภาพแบบศิลปะสมัยใหม่ (เอเวอร์เดลล์, ค.ศ. 1997)
สุเชาว์ พงษ์วิไล

สุเชาว์ พงษ์วิไล (เกิด 19 มกราคม พ.ศ. 2489) เป็นนักแสดงและนักพากย์ชาวไทย
ประวัติ.
สุเชาว์เกิดที่อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยวิชาการก่อสร้าง (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ในปัจจุบัน) หลังจากจบการศึกษา สุเชาว์เริ่มทำงานในตำแหน่งฝ่ายออกแบบผลิตภัณฑ์ ที่บริษัทอิตาเลียนไทย จากนั้น เข้าทำงานในตำแหน่งฝ่ายประชาสัมพันธ์ ที่ การไฟฟ้านครหลวง สุเชาว์เริ่มอาชีพนักแสดงด้วยการเป็นนักแสดงละครเวทีของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่ออายุได้ 30 กว่าปีแล้ว โดยการรับบทเป็นพระเอก ต่อมาละครเวทีเรื่องนี้ได้มีโอกาสแพร่ภาพออกโทรทัศน์ทางช่อง 5 จึงมีผู้เห็นแววและชักชวนเข้าสู่การแสดงภาพยนตร์ โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่แสดงคือ "กิเลสคน" ในปี พ.ศ. 2520 ต่อมาก็คือ สวัสดีคุณครู พ.ศ. 2521 และเทพธิดาบาร์ พ.ศ 2521 เป็นเรื่องที่สาม
สุเชาว์ พงษ์วิไล มีบทบาทที่เป็นที่รู้จักกันดีในบทของดาวร้ายในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง ระยะหลังมีการเปลี่ยนมารับบทพ่อหรือตัวละครอาวุโสขึ้นมาบ้าง ผลงานในระยะหลัง ได้แก่ "สุริโยไท" (พ.ศ. 2544), "ผีสามบาท" (พ.ศ. 2544), "องค์บาก" (พ.ศ. 2546), "A Moment in June ณ ขณะรัก" (พ.ศ. 2552) และ "2022 สึนามิ วันโลกสังหาร" ในปีเดียวกัน เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ยังร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอของธนพล อินทฤทธิ์ ในเพลง "18 ฝน" ด้วยการรับบทเป็นพ่อของ สิทธิพร นิยม ในปี พ.ศ. 2537 และในเพลง "รอยกรีดที่ข้อมือ" ของภานุพงศ์ จำปาเฟื่อง ในปี พ.ศ. 2547 และในเพลง "อกหัก รุ่นเก๋า" ของวรนุช กนกากร ในปี พ.ศ. 2552
ชีวิตส่วนตัว สุเชาว์แต่งงานแล้วและมีบุตรสาว 2 คน คนหนึ่งชื่อ ณิฐา พงษ์วิไล
ทะเลสาบออนแทรีโอ

ทะเลสาบออนแทรีโอ  เป็นทะเลสาบหนึ่งในจำนวนห้าทะเลสาบในภูมิภาคเกรตเลกส์ ทางด้านทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ส่วนทางด้านใต้ติดกับคาบสมุทรไนแอการาและรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นทะเลสาบที่เล็กที่สุดและเป็นทะเลสาบเดียวที่ไม่มีพรมแดนติดกับรัฐมิชิแกนของสหรัฐอเมริกา
ลักษณะทางภูมิศาสตร์.
ทะเลสาบออนแทรีโอ เป็นทะเลสาบที่มีขนาดเล็กที่สุดในภูมิภาคเกรตเลกส์ โดยมีพื้นที่ประมาณ 19,529 ตารางกิโลเมตร แต่มีปริมาณน้ำมากกว่าทะเลสาบอีรี โดยมีปริมาณทั้งสิ้น 1,640 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความยาวชายฝั่งเป็นอันดับที่ 14 ของโลก คือมีความยาวทั้งสิ้น 1,146 กิโลเมตร
ทะเลสาบออนแทรีโอตั้งอยู่ที่ความสูง 75 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล มีความกว้าง 85 กิโลเมตร และมีความยาว 311 กิโลเมตร มีระดับความลึกเฉลี่ย 86 เมตร จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 244 เมตร
มีแม่น้ำไนแอการาไหลเข้ามาจากทะเลสาบอีรี มีแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ไหลออกจากทะเลสาบสู่มหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำอื่นๆที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำดอน แม่น้ำฮัมเมอร์ แม่น้ำเทรนท์ สถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่น่าสนใจอีก เช่น อ่าวแฮร์มิลตัน อ่าวควินตี เกาะโทรอนโต เกาะทาวแซนด์ และเกาะวูลฟ ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลสาบออนแทรีโอ ตั้งอยู่ไกล้กับเมืองคิงสตัน ปากแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ ซึ่งเป็นจุดที่มีเรือโดยสารข้ามฝากระหว่างสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
กำเนิดวีนัส (บอตติเชลลี)

กำเนิดวีนัส  เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเร็นซ์ในประเทศอิตาลี
ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “กำเนิดวีนัส” ระหว่างปี ค.ศ. 1484 ถึงปี ค.ศ. 1486 ที่เป็นภาพของวีนัสลอยมาเกยฝั่งอย่างผู้หญิงเต็มตัว
ที่มา.
ภาพใหญ่เช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” อาจจะเขียนสำหรับวิลลาดิคาสเตลโลของลอเร็นโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ราวปี ค.ศ. 1482 หรืออาจจะก่อนหน้านั้นก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่า “วีนัส” ที่เขียนให้ลอเร็นโซและที่กล่าวถึงโดยจอร์โจ วาซารีอาจจะเป็นงานคนละชิ้นกับชิ้นนี้ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าเป็นงานที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองความรักของจุยเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ (Giuliano di Piero de' Medici) (ผู้ที่เสียชีวิตในกรณีการคบคิดพัซซิในปี ค.ศ. 1478) ต่อซิโมเน็ตตา คัตตาเนโอ เวสปุชชิ (Simonetta Cattaneo Vespucci) ผู้ที่พำนักอยู่ที่เมืองพอร์โตเวเนเร ที่ติดทะเลและเป็นเมืองที่ตำนานว่าเป็นที่เกิดของวีนัส เชื่อกันว่าบอตติเชลลีเองก็หลงรักซิโมเน็ตตาคนสวยผู้เป็นภรรยาน้อยของเดอ เมดิชิ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ก็ตาม ภาพก็ยังมีความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดกับมหากาพย์ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “Fasti” โดยโอวิด และ “Verses” โดย โพลิเซียโน นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าซิโมเน็ตตาเป็นนางแบบของวีนัสและของสตรีในภาพอื่นๆ ที่บอตติเชลลีเขียนเช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ”
เทพีวีนัสลอยมาจากทะเลมาเกยฝั่งบนหอยที่ถูกเป่ามาโดยเซไฟรัส (Zephyrus) ผู้เป็นเทพแห่งลมตะวันตกและเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ โดยมีเทพีองค์หนึ่งของเทพีโฮแร (Horae) ซึ่งเป็นเทพีแห่งฤดูมารออยู่และยื่นมอบเสื้อคลุมลายดอกไม้ให้
บรรยากาศของภาพที่ออกไปทางที่ไม่ใช่ศิลปะคริสต์ศาสนาอย่างเช่นภาพส่วนใหญ่ที่เขียนในยุคเดียวกัน เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจที่ภาพเขียนไม่ถูกทำลายในกองไฟของจิโรลาโม ซาโวนาโรลา (Girolamo Savonarola) ที่งานของบอตติเชลลีหลายชิ้นที่เห็นว่าเป็นงานนอกรีตนอกรอยถูกทำลายไป แต่อาจจะเป็นเพราะบอตติเชลลีมีความสนิทกับลอเร็นโซ เดอ เมดิชิซึ่งอาจจะมีส่วนช่วยทำให้งานชิ้นนี้รอดมาได้
ลักษณะร่างกายของวีนัสและรายละเอียดรองไม่ได้สัดส่วนตามธรรมชาติตามทฤษฎีของสัจจะนิยมของเลโอนาร์โด ดา วินชี หรือราฟาเอล ที่เห็นได้ชัดคือคอที่สูงยาวของวีนัสและไหล่ซ้ายที่ลู่ซึ่งดูไม่ถูกส่วน บางคนก็สันนิษฐานเป็นลักษณะที่มาก่อนสมัยแมนเนอริสม์
แรงบันดาลใจจากศิลปะคลาสสิก.
งานเขียนนี้เป็นหนึ่งในภาพชุดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากคำบรรบายของนักประวัติศาสตร์อัสซีเรียนลูเซียนในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ของงานเขียนกรีกโบราณชิ้นเอกซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว นอกจากนั้นบอตติเชลลีก็ยังใช้ภาพเขียนโบราณ “วีนัสอนาดีโอเมเน” (Venus Anadyomene) โดย อเพลเลส (Apelles) เป็นแบบ ซึ่งคำว่า “Anadyomene” หมายถึงขึ้นมาจากทะเลซึ่งบอตติเชลลีนำมาใช้เป็น “กำเนิดวีนัส” ซึ่งเป็นชื่อที่มารู้จักกันดีในคริสต์ศตวรรษที่ 19th และมีความคล้ายคลึงกับประติมากรรมอโฟรไดทีโดยแพร็กซิเทลีส
บอตติเชลลีไม่เคยเห็นจิตรกรรมฝาผนังของวีนัสที่ปอมเปอี แต่อาจจะเห็นภาพที่ลอกเลียนมาที่มีชื่อเสียงที่เขียนโดยอเพลเลสที่ลูเชียนกล่าวถึง
ในสมัยกรีกโรมันหอยเป็นสัญลักษณ์ของอวัยวะของสตรี
ท่าทางยืนของวีนัสของบอตติเชลลีละม้ายท่ายืนของ “วีนัสแห่งเมดิชิ” ที่เป็นประติมากรรมหินอ่อนจากสมัยกรีกโรมันของงานสะสมของตระกูลเมดิชิ ซึ่งบอตติเชลลีมีโอกาสได้ศึกษา
กลางวัน

กลางวัน  โดยทั่วไปหมายถึงช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ได้ฉายลงบนพื้นผิวโลก หรือเท่ากับช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้นไปจนถึงดวงอาทิตย์ตก เมื่อโลกหมุนไปตำแหน่งของกลางวันก็จะเปลี่ยนไป ความยาวนานของกลางวันขึ้นอยู่กับตำแหน่งบนโลกและความเอียงของแกนโลกที่หันเข้าหาดวงอาทิตย์ ส่วนด้านที่แสงอาทิตย์ไม่ได้ฉายลงบนโลกเรียกว่ากลางคืน
ทำนองเดียวกับดาวเคราะห์อื่น ๆ กลางวันคือช่วงเวลาที่พื้นผิวของดาวเคราะห์นั้นได้รับแสงสว่างจากดาวฤกษ์ในระบบสุริยะของตนเอง
พื้นผิวประมาณครึ่งหนึ่งของโลกนั้นถูกส่องสว่างตลอดเวลาโดยดวงอาทิตย์ โดยทั้งนี้พื้นผิวประมาณเกือบครึ่งหนึ่งของโลกจะได้รับแสงจากดวงอาทิตย์โดยตรง และส่วนที่เหลือได้รับแสงทางอ้อมจากปรากฏการณ์ต่างๆ ในชั้นบรรยากาศ ทำให้เมื่อรวมทั้งสองบริเวณเข้าด้วยกันแล้วถือว่าพื้นผิวบริเวณที่ได้รับอิทธิพลแสงสว่างจากดวงอาทิตย์นั้นมีมากกว่าครึ่งหนึ่งของพื้นผิวโลกทั้งหมดเพียงเล็กน้อย
กลางวันเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนส่วนใหญ่บนโลกจะใช้ชีวิต ทั้งทำงานและทำกิจกรรมต่าง ๆ เนื่องจากเป็นช่วงเวลาที่สว่าง สามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ง่ายโดยไม่ต้องใช้ตัวช่วย
การโต้แย้งเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์

ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์  เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura) ซึ่งเป็นห้องสมุดส่วนพระองค์ของพระสันตะปาปาที่ใช้เป็นทีประชุมของศาลของพระสันตะปาปา (อาดัมส์ 344)
ภาพ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” มาจากงานของนักประวัติศาสตร์ศิลปะลอรี อาดัมส์ ในภาพราฟาเอลสร้างภาพที่มีทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์ ด้านบนของภาพมีพระเยซูล้อมรอบด้วยพระแม่มารี, นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ และบุคคลอื่นๆ จากพระคัมภีร์เช่นอาดัม, โมเสส และ เจคอป พระเจ้าประทับอยู่เหนือพระเยซูเป็นการแสดงว่าทรงผู้ครองสวรรค์ ด้านล่างมีตาลปัตรใส่ขนมปังศักดิ์สิทธิ์ (monstrance) วางกลางบนแท่นบูชา สองข้างแท่นบูชาเป็นนักคริสต์ศาสนวิทยาถกเถียงกันเรื่องการแปรรูปของพระเยซู (Transubstantiation) (อาดัมส์ 345) การใช้ยูคาริสต์เป็นสัญลักษณ์แทนร่างของพระเยซูเป็นหัวเรื่องของการปุจฉาวิสัชนา ในบรรดานักคริสต์ศาสนวิทยาก็มีสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2, สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4, จิโรลาโม ซาโวนาโรลา (Girolamo Savonarola) และดานเต อลิเกียริ (Dante Alighieri) พระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ทรงฉลองพระองค์สีทองอยู่ทางล่างขวาของภาพโดยมีดานเตอยู่ข้างหลังใส่เสื้อสีแดงและสวมมงกุฏลอเรลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ (อาดัมส์ 346) ทางมุมล่างซ้ายผู้ที่เป็นชายศีรษะล้านยืนอ่านหนังสือพิงราวระเบียงคือ โดนาโต ดันเจโล บรามันเตสถาปนิกคนสำคัญผู้ที่เป็นที่นับถือของราฟาเอล
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง

สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง (เย่ว์ลี่เสียน) (ค.ศ. 948 - 982) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์เหลียว ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 969 - 982
เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อจักรพรรดิเหลียวมู่จงทรงถูกปลงพระชนม์ระหว่างล่าสัตว์ ทรงได้รับการสนับสนุนจากราชสกุลชี่ตันทั้งสองฝ่ายและขุนนางชาวฮั่น จึงอัญเชิญองค์ชายเย่ว์ลี่เสียนขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง เมื่อพระชนม์เพียง 21 พรรษา
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง ทรงมีคุณูปการมากมาย เริ่มต้นด้วยการแต่งตั้งขุนนางชาวฮั่นให้เข้ามารับราชการในราชสำนักเหลียว ฯลฯ เรื่องการทหารทรงส่งทหารไปช่วยราชวงศ์เป่ยฮั่น (ราชวงศ์ฮั่นเหนือ) ที่กำลังถูกกองทัพซ่งที่นำโดยจักรพรรดิซ่งไท่จู่รุกราน แต่เมื่อเข้าไปช่วยก็ถูกตีแตกกลับมา
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจงสวรรคตหลังจากทรงกลับจากการล่าสัตว์ในปี ค.ศ. 982 (พ.ศ. 1525) ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา พระราชโอรสคือ องค์ชายเย่ว์ลี่หลงซีว์ขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง

เทศบาลเมืองบ้านโป่ง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี อยู่ห่างจากเทศบาลเมืองราชบุรีไปทางทิศเหนือประมาณ 42 กิโลเมตร เป็นเมืองเศรษฐกิจสำคัญของจังหวัดราชบุรี และเป็นศูนย์กลางในการเดินทางระหว่างจังหวัดราชบุรี จังหวัดกาญจนบุรี และจังหวัดนครปฐม เทศบาลเมืองบ้านโป่งมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบ้านโป่งทั้งตำบล
ประวัติ.
แต่เดิมเรียกว่าตำบลบ้านโป่ง ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ออกพระราชบัญญัติจัดตั้งตำบลบ้านโป่งขึ้นเป็นสุขาภิบาลบ้านโป่ง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 เมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองประเทศในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการตราพระราชบัญญัติจัดระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 และได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสุขาภิบาลบ้านโป่งขึ้นใหม่เป็นเทศบาลเมืองบ้านโป่ง เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 โดยในเริ่มแรก (สมัยเริ่มการ) กระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้งนายบุญ เชาว์ฉลาด เป็นนายกเทศมนตรี มีขุนดำเนินสวัสดิ์ และนายบุญนาค กลิ่นหอม เป็นมนตรี (เทศมนตรี) เพื่อเข้ามาบริหารงานกิจการของเทศบาลเป็นคณะแรก 
ดวงตราสัญลักษณ์ของเทศบาลเป็นรูปพระนารายณ์ทรงเสือ เพราะเมืองบ้านโป่งเป็นที่ตั้งค่ายลูกเสือและเสือป่าในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงฝึกเสือป่าและลูกเสือ ตลอดจนฝึกซ้อมรบในบริเวณเมืองบ้านโป่ง ประกอบกับพระองค์ทรงพระราชสมภพในวันเสาร์ และเทวดาประจำวันเสาร์ คือ พระนารายณ์ทรงเสือเพื่อเป็นการรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ เทศบาลเมืองบ้านโป่งจึงกำหนดดวงตราสัญลักษณ์ขึ้นเป็นรูปพระนารายณ์ทรงเสือ
อาณาเขต.
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง มีพื้นที่ครอบคลุม 1 ตำบลคือ ตำบลบ้านโป่ง มีพื้นที่รวม 2.91 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,819 ไร่ 
ชุมชน.
ชุมชนภายในเขตเทศบาลมีจำนวน 32 ชุมชน ประกอบด้วย
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย (ภาษาอังกฤษ: Madonna of the Yarnwinder) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เป็นงานสะสมส่วนบุคคล 
“พระแม่มารีกับไม้ปั่นด้าย” ราว ค.ศ. 1501 เป็นหัวเรื่องของภาพสีน้ำมันหลายภาพที่เขียนหลังจากที่ภาพเขียนต้นฉบับสูญหายไป เป็นภาพของพระแม่มารีและพระบุตรที่ต่างมองไม้ปั่นด้ายที่พระแม่มารีใช้ด้วยความละห้อย ไม้ปั่นด้ายเป็นทั้งสัญลักษณ์ของความอยู่กับเรือนและสัตยกางเขน (True Cross) ที่พระเยซูจะทรงถูกตรึงต่อมา หรืออาจจะเป็นนัยถึงชะตาซึ่งในตำนานสมัยโบราณใช้ไม้ปั่นด้ายเป็นสัญลักษณ์ ภาพนี้มีด้วยกันอย่างน้อยสามภาพที่เป็นของส่วนบุคคล สองภาพอยู่ในสหรัฐอเมริกา รวมทั้งภาพหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ “พระแม่มารีแลนด์สดาวน์” (The Landsdowne Madonna) 
ภาพเขียนต้นฉบับอาจจะเป็นงานที่จ้างโดยฟลอริมุนด์ โรแบร์เตท์องคมนตรีต่างประเทศในพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส 
ฉบับบุคคล็อยช์.
ภาพที่เชื่อกันว่าน่าจะเป็นงานของดา วินชิมากที่สุดเป็นของริชาร์ด สกอตต์ ดยุคแห่งบุคคล็อยช์ที่ 10 (Richard Scott, 10th Duke of Buccleuch) ที่แขวนอยู่ที่ปราสาทดรัมแลนริก (Drumlanrig Castle) ที่ดัมฟรีย์สและกาลลาเวย์ในสกอตแลนด์จนกระทั่งถูกขโมย 
ในปี ค.ศ. 2003 ภาพเขียนถูกขโมยโดยโจรสองคนที่ทำตัวกลืนกับนักท่องเที่ยว แต่ก็ได้คืนมาหลังจากตำรวจเข้าบุกค้นสำนักงานทนายความในกลาสโกว์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ซึ่งทางสำนักงานทนายความกล่าวว่าไม่มีอะไรที่เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายนอกไปจากคำอธิบายที่ไม่น่าตื่นเต้นอะไร มีผู้ถูกจับสี่คนรวมทั้งทนายสองคนจากสองสำนักงานซึ่งกล่าวว่าเป็นแต่เพียงตัวแทนตรวจดูสัญญาระหว่างลูกค้าสองฝ่ายเท่านั้น