สัลเลขนา

สัลเลขนา (IAST: sallekhanā, จากสันสกฤต: "สฺลลิขิต") หรือชื่ออื่น สังเลหนา (samlehna), สมาธิมรณะ หรือ สันยาสมรณะ เป็นการสาบานเพิ่มเติมในข้อจริยธรรมของศาสนาไชนะ "สัลเลขนา" หมายถึงการอดอาหารจนถึงแก่ชีวิตโดยสมัครใจ โดยค่อย ๆ ลดการทานอาหารและน้ำลง ในทางไชนะมองว่าการทำเช่นนี้เป็นการลดการยึดมั่นในความเป็นตัวตนลง และเป็นอีกวิธีที่สามารถทำลายกรรมที่ก่อการเวียนว่ายตายเกิดผ่านการเลิกกิจกรรมทางกายและทางจิตไปโดยสิ้นเชิง นักวิชาการไชนะไม่ถือว่าการทำเช่นนี้เป็นการฆ่าตัวตายเพราะการทำ "สัลเลขนา" ไม่ใช่ทั้งการที่กระทำไปด้วยตัณหา (act of passion) และไม่ได้ใช้ยาพิษหรืออาวุธในการทำ หลังกล่าวสาบานตนทำ "สัลเลขนา" แล้ว การเตรียมเชิงพิธีกรรมและการกระทำ "สัลเลขนา" อาจกินระยะเวลาเป็นปี ๆ
"สัลเลขนา" เป็นการสาบานตนที่สามารถกระทำได้ทั้งนักพรตและคฤหัสถ์ หลักฐานทางประวัติศาสตร์เช่นจารึก "นิษิธิ" (nishidhi) เสนอว่ามีการทำ "สัลเลขนา" ทั้งในผู้ชายและผู้หญิง ไปจนถึงราชินีในประวัติศาสตร์ของไชนะ ในขณะที่ปัจจุบันนี้ การเสียชีวิตจาก "สัลเลขนา" สามารถพบได้ยากมาก
มีการถกเถียงเกี่ยวกับการทำ "สัลเลขนา" โดยอิงสิทธิในการมีชีวิต และเสรีภาพทางศาสนา ในปี 2015 ศาลสูงรัฐราชสถานสั่งห้ามการทำ "สัลเลขนา" โดยระบุว่าเป็นการฆ่าตัวตาย กระนั้นในปีถัดมา ศาลสูงสุดอินเดียมีคำสั่งให้ระงับคำสั่งของศาลสูงรัฐราชสถานไว้ และถือเป็นการยกเลิกการห้ามการทำ "สัลเลขนา"
การสาบาน.
มีการสาบานตนอันยิ่งใหญ่ห้าประการ ("มหวฺรต"; Five Great vows) ที่ศาสนิกชนของศาสนาไชนะต้องกระทำ ได้แก่ "อหิงสา" (ไม่กระทำความรุนแรง), "สัตยะ" (ไม่โกหก), "อสเตยะ" (ไม่ลักขโมย), "พรหมจรรยะ" (การยึดไว้ซึ่งความบริสุทธิ์) และ "อปริคฤห์" (การไม่ยึดถือในวัตถุ) นอกจากนี้ยังมีการสาบานตนเพิ่มเติมอีกเจ็ดประการ ("อนุวฺรต"; seven supplementary vows) ในจำนวนนี้สามข้อเป็น "คุณวฺรต" ("guna vrata"; สาบานที่เป็นบุญ) และสี่ข้อเป็น "ศึกษาวฺรต" ("Shiksha vrata"; สาบานที่เป็นการประพฤติ) "คุณวฺรต" สามประการ ได้แก่ "ทิควฺรต" ("Digvrata"; ลดการเคลื่อนไหว), "โภโคปโภคปริมาณา" ("Bhogopabhogaparimana"; จำกัดทั้งวัตถุที่บริโภคได้และบริโภคไม่ได้) และ "อนรฺถ-ทณฺฑฺวิกฺรมฺนา" ("Anartha-dandaviramana"; เลิกทำบาปที่ไร้เป้าหมาย) ส่วน "ศึกษาวฺรต" ได้แก่ "สามยิกะ" ("Samayika"; นั่งสมาธิและจดจ่อเป็นช่วงที่จำกัด), "เทสวรฺต" ("Desavrata"; จำกัดการเคลื่อนไหวและพื้นที่ทำกอจกรรมเป็นช่วงที่จำกัด), "โปฺรสโธปวาส" ("Prosadhopavāsa"; อดอาหารเผ็นช่วงที่จำกัด) และ "อติถิ-สามวิภาค" ("Atithi-samvibhag"; ถวายอาหารแด่นักพรต) "สัลเลขนา" เป็นการสาบานเพิ่มเติมจากการสาบานทั้งสิบสองที่กล่าวมาข้างต้น กระนั้น คุรุไชนะบางท่าน เช่น กุนทกุนทะ, เทวเสนา, ปัทมนันทิน และ วสุนันทิน จัดให้ "สัลเลขนา" เป็นหนึ่งใน "ศึกษาวรฺต"
เงื่อนไข.
"สัลเลขนา" สามารถทำได้ทั้งใน "คฤหัสถ์" และ นักพรต และในคัมภีร์ของไชนะมีการระบุถึงเงื่อนไขที่บุคคลหนึ่งจะกระทำได้โดยเหมาะสม เป็นต้นว่า หากคฤหัสถ์จะกระทำ ต้องมีนักพรตควบคุมประกอบด้วย
"สัลเลขนา" เป็นการกระทำโดยสมัครใจทุกครั้ง และกระทำหลังการประกาศสาบานตนในสาธารณะ และห้ามมีเครื่องมือหรือสารอื่นมาเกี่ยวข้องในการกระทำ เนื่องจากการทำ "สัลเลขนา" จะสิ้นสุดที่การตาย ผู้ที่จะทำจะต้องมีมิตรสหายหรือคุรุทางจิตวิญญาณรับรู้ด้วย ในบางกรณี ศาสนิกชนไชนะที่ป่วยด้วยโรคที่อยู่ในระยะสุดท้ายอาจทำ "สัลเลขนา" ซึ่งจะต้องขออนุญาตจากคุรุของตนก่อน การกระทำ "สัลเลขนา" ที่สำเร็จลุล่วงจะต้องเป็นการตายที่ "ทำไปโดยบริสุทธิ์", โดยสมัครใจ, วางแผนไว้ก่อน, กระทำด้วยความสงบ สันติ และสุข และทำไปด้วยการชจัดสิ่งทางโลกออกและเพ่งไปที่จิตวิญญาณ
กระบวนการ.
ระยะเวลาของการทำ "สัลเลขนา" อาจยาวนานเป็นวันถึงเป็นปี ในส่วนที่หกของ "รัตนกรันทะ ศราวกาจาระ (Ratnakaranda śrāvakācāra)" สาธกถึง "สัลเลขนา" และขั้นตอนการทำไว้ ว่า <templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />พึงละทิ้งอาหารแข็งทีละนิด พึงเปลี่ยนเป็นนมและหางนมแทน จากนั้นละทิ้งเสีย พึงเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นหรือน้ำปรุงกลิ่น [จากนั้น] ละทิ้งน้ำเสียเช่นกัน และอดอาหารด้วยความมานะเต็มที่ พึงละทิ้งร่างกาย[กายหยาบ] ทำทุกวิธีทางเพื่อให้จิตใจคำนึงถึงเพียงปัญจนมัสการมนตร์
นอกจากนี้ยังมีข้อห้ามห้าประการ ("อติจาร") ได้แก่: ความต้องการจะเกิดใหม่อีกเป็นมนุษย์, ความต้องการจะเกิดใหม่อีกเป็นเทวดา, ความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป, ความต้องการที่จะตายโดยเร็ว และ ความต้องการที่จะมีชีวิตที่มีความรู้สึก (sensual life) ในชาติหน้า นอกจากนี้ยังมีข้อห้ามอื่น ๆ ได้แก่ การระลึกถึงความเมตตาจากมิตร, การระลึกถึงความสุขที่มี และการยืดยาวความสุขต่อไปในอนาคต
ในวรรณกรรม.
"อจรงคสูตร" (ป. 500 ปีก่อนคริสต์กาล –  100 ปีก่อนคริสต์กาล) สาธกถึงการปฏิบัติ "สัลเลขนา" สามแบบไว้ คัมภีร์ของเศวตามพรในยุคแรก "ศราวกปัชญาปตี" (Shravakaprajnapti) ระบุว่าการทำ "สัลเลขนา" กระทำได้รวมถึงผู้ที่ไม่ใช่นักพรตด้วย ใน ภควตีสูตร (2.1) สาธกถึง "สัลเลขนา" อย่างละเอียด ระบุว่าสกันทกัตยยาน (Skanda Katyayana) นักพรตของมหาวีระก็กระทำ "สัลเลขนา" คัมภีร์ยุคศตวรรษที่ 4 "รัตนกรันทศราวกาจาร" และ "นวบทปฺรกรณ" ("Nava-pada-prakarana") ของเศวตามพร มีสาธกถึงรายละเอียดไว้เช่นกัน "นวบทปฺรกรณ" ระบุสิบเจ็ดวิธีของการ "ตายโดยสมัครใจเลือก" ที่ซึ่งรับรองไว้แค่สามวิธีที่เข้ากันกับคำสอนของไชนะ
"Panchashaka" ระบุคร่าว ๆ ถึงการทำ "สัลเลขนา" ส่วน "Dharmabindu" ไม่มีเขียนถึง ทั้งสองเล่มที่กล่าวมานี้เป็นงานประพันธ์ของหริภัทร (ป. ศตวรรษที่ 5) คัมภีร์จากศตวรรษที่ 9 "อาทิปุราณะ" โดย ชินเสนา มีระบุถึงการทำ "สัลเลขนา" สามแบบ คัมภีร์จากศตวรรษที่ 10 "Yashastilaka" โดย โสมเทพ มีสาธกถึงการทำ "สัลเลขนา" เช่นกัน เหมจันทระ (ป. ศตวรรษที่ 11) บรรยายถึง "สัลเลขนา" ไว้สั้น ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็เล่าถึงการกระทำ "สัลเลขนา" ในคฤหัสถ์ ("ศราวกาจาร") โดยละเอียด
ในกฎหมาย.
ในวันที่ 31 สิงหาคม 2015 ศาลสูงสุดอินเดียรับคำอุทธรณ์จาก อขิล ภารัต วรรษิย ทิคัมพร ไชน ปริษัท (Akhil Bharat Varshiya Digambar Jain Parishad) สั่งยกเลิกคำสั่งของศาลสูงรัฐราชสถานที่ให้การทำ "สัลเลขนา" ผิดกฎหมายไปเมื่อปีก่อน
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />