pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
รัฐสวัสดิการ

รัฐสวัสดิการ  คือแนวคิดการปกครองที่รัฐหรือเครือข่ายขององค์กรทางสังคมที่มั่นคงคุ้มครองและส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดีทั้งในทางเศรษฐกิจและสังคมของพลเมือง โดยอาศัยหลักความเสมอภาคในโอกาส การกระจายความมั่งคั่งอย่างชอบธรรม และความรับผิดชอบต่อสาธารณะแก่ผู้ไม่สามารถจัดหาเงื่อนไขขั้นต่ำสำหรับชีวิตที่ดีได้เอง กลุ่มประเทศนอร์ดิก เช่น ไอซ์แลนด์ สวีเดน นอร์เวย์ เดนมาร์กและฟินแลนด์ รวมอยู่ในรัฐสวัสดิการสมัยใหม่ 
รัฐสวัสดิการเกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนเงินทุนจากรัฐสู่บริการที่จัดให้ (เช่น สาธารณสุข การศึกษา) ตลอดจนสู่ปัจเจกบุคคลโดยตรง ("ผลประโยชน์") รัฐสวัสดิการจัดหาเงินทุนจากการเก็บภาษีแบบแบ่งความมั่งคั่ง (redistributionist taxation) และมักเรียกว่าเป็น "เศรษฐกิจแบบผสม" ประเภทหนึ่ง การเก็บภาษีดังกล่าวปกติรวมการเก็บภาษีเงินได้จากผู้มีรายได้สูงมากกว่าผู้มีรายได้ต่ำ เรียก ภาษีอัตราก้าวหน้า ซึ่งช่วยลดช่องว่างรายได้ระหว่างคนรวยและคนจน
รัฐสวัสดิการมีความแตกต่างหลากหลายทั้งในรูปแบบและทิศทางตามแต่ละประเทศและภูมิภาค รัฐสวัสดิการทั้งหมดต้องประกอบด้วยหุ้นส่วนมหาชน-เอกชนในระดับหนึ่ง โดยให้เอกชนบริหารจัดการและนำส่งโครงการสวัสดิการอย่างน้อยบางโครงการ รัฐบาลในระดับพื้นที่ต่าง ๆ ก็สามารถให้บริการรัฐสวัสดิการได้
ลักษณะเริ่มแรกของรัฐสวัสดิการ อาทิบำนาญสาธารณะและประกันสังคม พัฒนาขึ้นมาในประเทศอุตสาหกรรมโลกตะวันตกตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1880 มีการระบุว่าสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ และสงครามโลกครั้งที่สองเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ริเริ่มให้รัฐสวัสดิการขยายตัว ส่วนรัฐสวัสดิการในรูปสมบูรณ์ที่สุดพัฒนาขึ้นมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ศัพทมูลวิทยา.
เดิมตั้งแต่ ค.ศ. 1870 ภาษาเยอรมันใช้คำว่า"โซทซีอาลชตาท" ("sozialstaat") แปลตรงตัวว่ารัฐสังคม เพื่อหมายถึงโครงการสนับสนุนโดยภาครัฐที่เสนอโดยฝ่าย"โซทซีอาลโพลีทีเคอร์" ("sozialpolitiker") ซึ่งได้นำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งในแผนปฏิรูปของอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค
แต่ไม่มีประเทศพูดภาษาอังกฤษประเทศใดรับเอาคำแปลตรงตัวว่า "social state" ไปใช้อย่างแพร่หลาย คำว่า "welfare state" หรือรัฐสวัสดิการกลายเป็นที่นิยมภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยอาร์ชบิชอปแองกลิคันวิลเลียม เทมเปิล (William Temple (bishop)) ผู้เขียนหนังสือ "Christianity and the Social Order" (ค.ศ. 1942)
ผ้าพัชมีนา

ผ้าพัชมีนา  เป็นผ้าที่ทำจากขนแพะซึ่งมีชื่อว่า "พัชม์" (Pashm) หรือในภาษาลาตินเรียกว่า "คาปรา ไฮร์คัส" (Capra Hircus) แพะชนิดนี้อาศัยอยู่ในที่สูง เช่น เทือกเขาหิมาลัย และใต้เขตไซบีเรีย เช่น มองโกเลีย คาซัคสถาน ด้านในของประเทศอิหร่าน และอัฟกานิสถาน
ด้ายที่ใช้ทอผ้าพัชมีนาเป็นด้ายที่ปั่นด้วยมือโดยใช้วิธีแบบดั้งเดิมที่ไม่ใช่วิธีที่ตามพัฒนามาจากวิธีแบบยุโรป ปัจจุบันนี้ผ้าพัชมีนาถูกใช้เป็นคำเรียกสำหรับผ้าคลุมไหล่ทั่วไปที่มีปมอยู่ที่ปลายผ้า
หลายคนมักเข้าใจผิดว่าต้นกำเนิดของผ้าพัชมีนานั้นมาจากแคว้นแคชเมียร์หรือเนปาล ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิด เพียงแต่ถิ่นนั้นมีวิธีการทอผ้าแบบดั้งเดิมที่เหมือนกัน ผ้าที่ได้จึงมีลักษณะคล้ายกันกับผ้าพัชมีนา
ส่วนการนำขนของแพะมาทอเป็นผ้านั้นก็ถูกต้องตามกฎหมาย เพราะแพะดังกล่าวไม่ใช่สัตว์ใกล้สูญพันธุ์แต่อย่างใด ผ้าพัชมีนาที่มีขายอยู่ตามท้องตลาดมีหลายรูปแบบ อาจมีการผสมเนื้อผ้าชนิดอื่นเข้าไปด้วย เช่นผ้าไหม หรือผ้าฝ้าย หรือ ผ้าชนิดอื่น ๆ ซึ่งถ้าต้องการซื้อควรเลือกซื้อจากร้านที่เชื่อถือได้ มิฉะนั้นอาจเป็นของปลอม
มัทเทอร์ฮอร์น

มัทเทอร์ฮอร์น , แซร์แว็ง  หรือ แชร์วีโน  เป็นชื่อยอดเขาตั้งอยู่บนแนวของเทือกเขาแอลป์อยู่บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศสวิตเซอร์แลนด์กับประเทศอิตาลี มีความสูงถึง 4,478 เมตร นับว่าเป็นยอดเขาที่สวยงามแห่งหนึ่งของโลก จุดชมวิวที่สวยงามอยู่ใกล้กับเมืองแซร์มัทในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เขากีนาบาลู

เขากีนาบาลู  เป็นยอดเขาตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติกีนาบาลู รัฐซาบาฮ์ ประเทศมาเลเซีย เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดบนเกาะบอร์เนียว ด้วยความสูงกว่า 4,095 เมตร เดิมเขากีนาบาลูถือว่าเป็นยอดเขาที่สูงในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ปัจจุบันถูกจัดเป็นอันดับสี่รองจากเขาคากาโบราซีในประเทศพม่า (5,881 เมตร), ปุนจักจายา (4,884 เมตร) และปุนจักตรีโกรา (4,750 เมตร) ในเกาะนิวกินี ประเทศอินโดนีเซีย
ไคล์ คาทาร์น

ไคล์ คาทาร์น  เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" อาจนับได้ว่าคาทาร์นเป็นตัวละครในจักรวาลขยายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดตั้งแต่มารา เจด เป็นต้นมา นามสกุล "คาทาร์น" นั้นได้มาจากสัตว์กินเนื้อที่อาศัยอยู่บนดาวคาชี้ก เป็นที่ยอมรับกันว่าไคล์ คาทาร์น เป็นตัวละครนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งในจักรวาลขยายของ "สตาร์ วอร์ส"
ไคล์ คาทาร์น เป็นอดีตทหารทรูปเปอร์จักรวรรดิที่กลายมาเป็นวีรบุรุษแห่งกองกำลังกบฏและของสาธารณรัฐใหม่ ในเวลาต่อมาได้กลายเป็นอาจารย์เจได มีส่วนร่วมในปฏิบัติการต่อสู้กับยูซาน วอง และเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสภาสูงเจไดในนิกายเจไดใหม่
เอ.บี.ซี.-ซี

A.B.C-Z (เอบีซี-ซี) คือ กลุ่มนักร้องชายในสังกัด Johnny & Associates, Inc มีสมาชิก 5 คน วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2555 ได้เดบิวภายใต้บริษัท Pony Canyon ชื่อวงมีที่มาจากคำว่า Acrobat Boys Club ส่วนตัว Z มาจาก Zero หมายถึงการเริ่มต้นจาก 0 
สมาชิก.
อดีตสมาชิก.
ก่อนจะมาเป็น A.B.C-Z ในปัจจุบัน สมาชิก 4 คนคือ ทตสึกะ คาไว่ โกเซกิ และสึกาดะ เคยฟอร์มวง A.B.C. มาก่อน จนกระทั่งในคอนเสิร์ต SUMMARY2008 วันที่ 29 สิงหาคม 2551 ที่โอไดบะ ได้มีการประกาศเพิ่มสมาชิกคือฮาชิโมโตะเข้ามาในวงและเปลี่ยนชื่อวงเป็น A.B.C-Z 
A.B.C..
สมาชิกรุ่นที่ 3 
โกเซกิ โคอิจิ / ทตสึกะ โชตะ / สึกาดะ เรียวอิจิ / คาไว่ ฟุมิโตะ / โทชิน โยชิคาซึ
(แนะนำชื่อวงว่า 東新良和&A.B.C.) 
สมาชิกรุ่นที่ 2 
โกเซกิ โคอิจิ / ทตสึกะ โชตะ / สึกาดะ เรียวอิจิ / คาไว่ ฟุมิโตะ 
สมาชิกรุ่นที่ 1 
ทตสึกะ โชตะ / สึกาดะ เรียวอิจิ / คาไว่ ฟุมิโตะ / ทัตสึมิ ยูได / โคชิโอกะ ยูกิ
(ปัจจุบันทัตสึมิและโคชิโอกะเป็นสมาชิกวงโฟร์ยู (ふぉーゆー) 
A.B.C. เป็นกลุ่มที่มีจุดเด่นอยู่ที่การตีลังกา ที่มาของชื่อวงมาจากคำว่า Acrobat Boys Club สมาชิกรวมตัวกันในปี 2000 และได้ชื่อวงว่า A.B.C. ในปี 2001 อย่างไรก็ดี สมาชิกได้แยกย้ายกันทำงานดังนี้ 
หลังจากนั้นได้มีการวมกันเป็นกลุ่ม A.B.C. มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน คือ ทัตสึมิ สึกาดะ โคชิโอกะ คาไว่ และทตสึกะ จนกระทั่งในปี 2545 ทัตสึมิและโคชิโอกะได้ทำผิดกฎของบริษัทจึงถูกพักงานและออกจากวง หลังจากนั้นโกเซกิได้เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของวง (ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า A.B.C with 五関) ปี 2546 โทชินได้แสดงร่วมกับ A.B.C โดยใช้ชื่อว่า 東新良和&A.B.C. ปี 2551 ยามาชิตะ โชอง แสดงร่วมกับ A.B.C. โดยใช้ชื่อว่า A.B.C.&山下翔央
เพลงออริจินัล.
2006 
2007 
2008 
2009
2010
2011
2012
2013
คอนเสิร์ต.
ปี 2551 
ปี 2554
ปี 2556
A.B.C. และ A.B.C-Z ในประเทศไทย.
30 สิงหาคม - 2 กันยายน 2544 Greet Toom Boom Concert [Cheer concert] - ทัตสึมิ คาไว่ สึกาดะ (โกเซกิ - ขณะนั้นยังไม่ได้เข้าวง A.B.C.)
19 - 24 มีนาคม 2545 Pattaya Music Festival - ทัตสึมิ คาไว่ สึกาดะ (โกเซกิ - ขณะนั้นยังไม่ได้เข้าวง A.B.C.)
21 - 23 มีนาคม 2546 Pattaya Music Festival - คาไว่ สึกาดะ ทตสึกะ โกเซกิ 
24 - 26 ตุลาคม 2546 J-ASEAN POPS - คาไว่ สึกาดะ ทตสึกะ โกเซกิ 
18 - 20 มีนาคม 2554 Pattaya International Music Festival - A.B.C-Z (* ยกเลิกการเดินทางมาประเทศไทยเนื่องจากเกิดเหตุการณ์สึนามิในประเทศญี่ปุ่น)
23 - 24 เมษายน 2554 Yamashita Tomohisa Asia Tour - A.B.C-Z
หมายเหตุ.
A.B.C.-Z เป็นชื่อกลุ่ม ช่วงคอนเสิร์ต เดือน 10 
A.B.C-Z เป็นชื่อกลุ่ม ตั้งแต่คอนเสิร์ต เดือน 11
ยอดเขาเดนาลี

ยอดเขาเดนาลี  หรือ ยอดเขาแมกคินลีย์ ตั้งอยู่ในรัฐอะแลสกา สหรัฐอเมริกา อยู่ในแนวเทือกเขาอะแลสกา ซึ่งเป็นแนวต่อเนื่องมาจากแนวเทือกเขาร็อกกี เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ สูงถึง 6,194 เมตร จากระดับน้ำทะเล ยอดเขาแห่งนี้เป็นจุดเด่นกลางอุทยานแห่งชาติเดนาลีด้วย
คนไทยที่สามารถพิชิตยอดเขาเดนาลีสำเร็จเป็นคนแรกคือ วิทิตนันท์ โรจนพานิช ส่วนหญิงไทยที่สามารถพิชิตยอดเขาเดนาลีสำเร็จเป็นคนแรกคือ นภัสพร ชำนาญสิทธิ์ ซึ่งสามารถพิชิตยอดเขาได้เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2562
เขายุงเฟรา

ยอดเขายุงเฟรา (Jungfrau) ตั้งอยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใกล้กับเมืองเวงเงินส์ เป็นหนึ่งในยอดเขาที่สูงที่สุดบนเทือกเขาแอลป์ ในระดับที่มากกว่า 4000 เมตร ยอดเขายุงเฟรา มีความสูงถึง 4,158 เมตร
ชื่อ.
คำว่า "ยุงเฟรา" เป็นภาษาเยอรมันแปลว่า "หญิงสาว"
อุโมงค์เซกัง

อุโมงค์เซกัง  เป็นอุโมงค์รถไฟที่ลอดใต้ทะเลที่ให้บริการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นฮกไกโด (JR ฮกไกโด) สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมระหว่างเกาะฮนชูกับเกาะฮกไกโดในประเทศญี่ปุ่นตรงบริเวณช่องแคบสึงารุ เป็นอุโมงค์สัญจรที่ยาวเป็นอันดับสองของโลกรองจากอุโมงค์ฐานก็อทฮาร์ทในสวิตเซอร์แลนด์ มีความยาวกว่า 53.85 กิโลเมตร (23.3 กิโลเมตรบริเวณพื้นทะเล) เนื่องมาจากปริมาณผู้ที่ข้ามช่องแคบสึงารุมีมากขึ้นทุกปี และรถไฟโดยสารต้องเสียเวลาในการโดยสารขึ้นเรือเฟอร์รี เพื่อที่จะข้ามช่องแคบไปอีกฝั่ง ซึ่งต้องเสียเวลาในการเดินทาง ทำให้มีการขุดอุโมงค์นี้ขึ้นในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1982 และเปิดใช้เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988) ใช้งบประมาณในการก่อสร้างทั้งสิ้น 3.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
คาซาเบียน

คาซาเบียน  เป็นวงร็อกจากเมืองเลสเตอร์ ประเทศอังกฤษ สไตล์ดนตรีในแบบอิเล็กทรอนิกา-อินดีร็อกในชุดแรก จึงทำให้คาซาเบียนมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับวงอย่าง The Stone Roses, Primal Scream และแม้แต่ Oasis ในสไตล์การร้องดิบ ๆ ของ Tom Meighan นักร้องนำ
อัลบั้มแรกที่ใช้ชื่อวงเป็นชื่ออัลบั้ม มีเพลงดังอย่าง "Club Foot" และ "L.S.F. (Lost Souls Forever)" ขายได้มากถึง double platinum ในอังกฤษ
อัลบั้ม "Empire" ดูแลการผลิตโดย Jim Abiss ที่เคยทำงานให้ศิลปินดังหลายรายเช่น Arctic Monkeys, Placebo และ Paul Oakenfold
หลังจากเพลง "Empire" ออกอากาศในวิทยุเพียง 6 วันเท่านั้น เพลง "Empire" ก็สามารถขึ้นสูงถึงอันดับ 9 ใน UK Chart ด้วยยอดดาวน์โหลดเพียงอย่างเดียว (ไม่ได้ตัดแผ่นซิงเกิลขาย) และอยู่ใน Top 10 ของชาร์ทถึง 4 สัปดาห์ด้วยกัน
ปัจจุบันวงคาซาเบียนประกอบไปด้วย Sergio Pizzorno (กีตาร์, คีย์บอร์ด), Chris Edwards (เบส) และ Ian Matthew (กลอง) ขณะที่ Tom Meighan ประกาศลาออกจากวงในปี ค.ศ. 2020 ด้วยเหตุผลด้านปัญหาส่วนตัว
อาจารย์เจได

ในจักรวาลสมมติ "สตาร์ วอร์ส" ของจอร์จ ลูคัส อาจารย์เจไดเป็นอันดับขั้นสูงสุดที่เจไดส่วนใหญ่สามารถได้รับการแต่งตั้ง และเป็นคุณสมบัติจำเป็นในการเข้าเป็นสมาชิกสภาเจได (มีกรณียกเว้นเพียงสองกรณีเท่านั้น) ซึ่งเป็นช่องทางติดต่อหลักระหว่างเหล่าเจไดกับรัฐบาลของสาธารณรัฐ ตำแหน่งนี้มีไว้สำหรับเจไดที่ได้แสดงให้เห็นซึ่งความสามารถและการอุทิศตัวให้กับพลัง ตำแหน่งที่อยู่ในระดับเดียวกับอาจารย์เจไดคือซิธลอร์ด
โดยปกติแล้ว ตำแหน่งอาจารย์เจไดจะถูกมอบให้กับอัศวินเจไดที่สามารถฝึกฝนพาดาวันจนเป็นอัศวินได้เป็นผลสำเร็จ เมื่อใดที่ผู้สอนรู้สึกว่าพาดาวันของตนพร้อมแล้วนั้นสภาเจไดก็จะเลื่อนขั้นให้กับทั้งคู่ตราบใดที่ศิษย์คนนั้นสามารถผ่านการทดสอบได้ หลังจากนั้นอาจารย์เจไดสามารถนำผู้ฝึกคนใหม่เข้ามาฝึกฝนได้อีก อัศวินที่ไม่ได้รับฝึกสอนพาดาวันอาจเข้ารับการทดสอบอีกครั้งเพื่อขอรับตำแหน่งอาจารย์เจไดได้ แต่การทดสอบมักจะยากขึ้นกว่าเดิมและมักมีข้อทดสอบมากข้อขึ้น ตำแหน่งอาจารย์เจไดอาจถูกมอบให้กับอัศวินเจไดที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ดีเยี่ยมเป็นพิเศษ อย่างไรก็ดีกรณีนี้ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก และที่ยิ่งไม่บ่อยไปกว่านั้นอีกอย่างในกรณีที่อัศวินเจไดอาจจะถือเอาเองว่าตนเองเป็นอาจารย์เจได เช่นกรณีของโจรุส คับบาออธ อย่างไรก็ดีในกรณีของโจรุสนั้นการถือเอาเองของเขาไม่เป็นข้อกังขาแม้แต่กับสภาเอง (ตัวโคลนของโจรุสก็ถือเอาเองว่าตนเป็นอาจารย์เจไดเช่นกัน) เชื่อกันว่าเจไดพลัดถิ่นอาจจะถือเอาเองว่าตนเป็นอาจารย์เจไดได้ในลักษณะเดียวกัน ตัวลุค สกายวอล์คเกอร์เอง หลังจากต้องฝ่าฟันอุปสรรคจำนวนมากเพื่อก่อตั้งนิกายใหม่ก็ถือเอาตำแหน่งอาจารย์เจไดขึ้นเองหลังจากเขามีพลังมากขึ้นจากการเข้าเป็นผู้ฝึกกับพัลพาทีนคืนชีพ
เป็นที่น่าสังเกตว่าอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ ผู้มีความสามารถเหนือกว่าอาจารย์เจไดจำนวนมาก ไม่เคยได้รับตำแหน่งอาจารย์เจไดเลย แม้หลังจากที่พัลพาทีนได้มอบตำแหน่งในสภาให้กับเขาก่อนที่จะชักนำอนาคินเข้าสู่ด้านมืดของพลัง กรณีนี้น่าจะมีเหตุผลมาทางความหยิ่งยโส ความขาดประสบการณ์ และความไม่มั่นคงทางอารมณ์ของเขา
อาจารย์เจไดบางท่าน เช่นที่เป็นสมาชิกสภาเจได หรือสูงอายุเกินกว่าจะรับปฏิบัติภารกิจ อาจจะฝึกสอนผู้ฝึกใหม่หรือดูแลความเป็นไปต่างๆ ในวิหารเจได อาจารย์เจไดเช่นนี้ เช่น โจคาสตา นู, โยดา, ช้าก ติ, และเดปา บิลลาบา ในบางครั้ง
เส้นนัซกา

เส้นนัซกา  เป็นกลุ่มภาพลายเส้นที่ทะเลทรายนัซกาทางตอนใต้ของประเทศเปรู สร้างขึ้นในช่วง 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง ค.ศ. 500 โดยผู้คนที่ทำรอยบากหรือรอยบากตื้น ๆ บนพื้นทะเลทราย เอาก้อนกรวดออก และปล่อยดินสีต่าง ๆ ออกมา มีการวาดเส้นนัซกาถึงสองระยะหลัก คือ ระยะปารากัซใน 400 ถึง 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช และระยะนัซกาใน 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง ค.ศ. 500 จนกระทั่ง ค.ศ. 2020 มีการค้นพบภาพลายเส้นใหม่ระหว่าง 80 ถึง 100 รูปด้วยการใช้โดรน และนักโบราณคดีเชื่อว่าอาจพบได้มากกว่านี้
เส้นส่วนใหญ่มักเป็นเส้นตรงผ่านภูมิประเทศ แต่ก็มีการออกแบบเป็นรูปสัตว์และพืชด้วย เส้นนัซกาบางส่วนสามารถมองเห็นรูปร่างได้ดีจากข้างบน (ที่ประมาณ) แม้ว่จะมองเห็นได้จากเชิงเขาโดยรอบและบริเวณที่สูงอื่น ๆ ก็ตาม รูปร่างเหล่านี้มักสร้างจากเส้นที่ยาวต่อเนื่อง โดยรูปที่ใหญ่ที่สุดมีเส้นที่ยาวประมาณ เนื่องจากที่ตั้งที่โดดเดี่ยวและสภาพภูมิอากาศบนที่ราบสูงที่แห้งแล้ง ไร้ลม และคงที่ ทำให้เส้นส่วนใหญ่ได้รับการรักษาตามธรรมชาติ การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศที่พบได้ยากมากอาจเปลี่ยนแปลงรูปร่างทั่วไปชั่วคราว ณ ค.ศ. 2012 กล่าวกันว่าเส้นต่าง ๆ ทรุดโทรมลงเนื่องจากผู้คนเข้ามาจับจองที่ดินบริเวณตรงนี้
รูปร่างมีความแตกต่างไปตามความซับซ้อน โดยมีเส้นแบบง่ายกับรูปร่างและรูปทรงเรขาคณิตกว่าร้อยภาพ และรูปแบบอิงตามสัตว์มากกว่า 70 ภาพ เช่น นกฮัมมิงเบิร์ด แมงมุม ปลา แร้งคอนดอร์ นกยาง ลิง กิ้งก่า สุนัข แมว และมนุษย์ ส่วนรูปร่างอื่น ๆ เช่น ต้นไม้ และดอกไม้ นักวิชาการตีความจุดประสงค์ของการออกแบบแตกต่างกัน แต่โดยทั่วไป พวกเขาให้ความหมายในทางศาสนา เส้นนัซกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1994
เซลล์บี

บีเซลล์  เป็นเซลล์เม็ดเลือดขาวประเภทลิมโฟไซต์ ซึ่งเมื่อถูกกระตุ้นด้วยสารแปลกปลอมหรือแอนติเจนจะพัฒนาเป็นพลาสมาเซลล์ที่มีหน้าที่หลั่งแอนติบอดีมาจับกับแอนติเจน บีเซลล์มีแหล่งกำเนิดในร่างกายจากสเต็มเซลล์ ที่ชื่อว่า "Haematopoietic Stem cell" ที่ไขกระดูก พบครั้งแรกที่ไขกระดูกบริเวณก้นกบของไก่ ที่ชื่อว่า Bursa of Fabricius จึงใช้ชื่อว่า "บีเซลล์" (บางแห่งอ้างว่า B ย่อมาจาก Bone Marrow หรือไขกระดูกซึ่งเป็นที่กำเนิดของบีเซลล์ แต่นี่เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น) ในขณะที่ ลิมโฟไซต์อีกชนิด คือ ทีเซลล์ ถูกค้นพบครั้งแรกที่ไขกระดูกบริเวณไทมัส จึงใช้ชื่อว่า "ทีเซลล์"
บีเซลล์เป็นส่วนประกอบสำคัญของระบบภูมิคุ้มกันแบบจำเพาะ (Adaptive Immune System)
การทำงาน.
ร่างกายของมนุษย์สร้างบีเซลล์จำนวนหลายพันล้านชนิดในแต่ละวันมาอยู่ในระบบเลือดและน้ำเหลืองเพื่อทำหน้าที่ในระบบภูมิคุ้มกัน เซลล์เหล่านี้จะยังไม่ทำหน้าที่ผลิตแอนติบอดีจนกว่าจะถูกกระตุ้นเต็มที่ โดยบีเซลล์แต่ละตัวจะมีรีเซพเตอร์โปรตีน (receptor protein) เรียกว่า บีเซลล์ รีเซพเตอร์ (B cell receptor - BCR) บนผิวเซลล์ ซึ่งจะมีความจำเพาะต่อแอนติเจนเพียงหนึ่งชนิด บีเซลล์รีเซพเตอร์เป็นอิมมูโนกลอบูลินที่ติดอยู่บนผิวเซลล์ ซึ่งเมื่อบีเซลล์เจอกับแอนติเจนที่จำเพาะ (แอนติเจนจับกับรีเซพเตอร์) และได้รับสัญญาณเสริมจากเฮลเปอร์ทีเซลล์แล้วก็จะพัฒนาต่อไปเป็นเซลล์ชนิดใดชนิดหนึ่งระหว่างพลาสมาเซลล์กับเมโมรีบีเซลล์ บีเซลล์อาจจะพัฒนาไปเป็นเซลล์ชนิดใดชนิดหนึ่งได้ในทันทีหรือเข้าสู่การพัฒนาระยะกลางคือปฏิกิริยาในเจอร์มินัลเซนเตอร์ ซึ่งบีเซลล์จะกลายพันธุ์หลายครั้งในยีนที่สร้างอิมมูโนกลอบูลินจนมีความจำเพาะต่อแอนติเจนมากขึ้น และอาจจะเปลี่ยนคลาสได้ด้วย
รางวัลนราธิป

รางวัลนราธิป เป็นรางวัลเกียรติคุณที่มอบให้กับนักเขียนและบรรณาธิการอาวุโส โดยมีหลักเกณฑ์ที่จะมอบรางวัลให้กับผู้ซึ่งมีอายุมากกว่า 80 ปี มีผลงานเป็นที่ยกย่องกว้างขวาง จัดโดยสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย เป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544
รางวัลนราธิป เกิดขึ้นจากแนวคิดของ ประภัสสร เสวิกุล ซึ่งเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย โดยชื่อรางวัล นำมาจากพระนามของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ เนื่องจากในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งมีพิธีมอบรางวัลนี้เป็นปีแรก เป็นปีครบรอบ 110 ปี ชาตกาล และครบรอบ 10 ปี ที่ท่านได้รับการยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็นบุคคลสำคัญระดับโลก
ผู้ได้รับรางวัล.
ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2545.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
ครั้งที่ 4 พ.ศ. 2547.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2548.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2548
ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2549.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 
ครั้งที่ 7 พ.ศ. 2550.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 
ครั้งที่ 8 พ.ศ. 2551.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2552 
ครั้งที่ 9 พ.ศ. 2552.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 
ครั้งที่ 10 พ.ศ. 2553.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2554 
ครั้งที่ 11 พ.ศ. 2554.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2555 
ครั้งที่ 12 พ.ศ. 2555.
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2556 
พ.ศ. 2563.
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ได้ประกาศเกียรติคุณผู้ได้รับรางวัล ดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2564.
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ได้ประกาศเกียรติคุณผู้ได้รับรางวัล 20 ท่าน ดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2565.
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ได้ประกาศเกียรติคุณผู้ได้รับรางวัล 27 ท่าน ดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2566.
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ได้ประกาศเกียรติคุณผู้ได้รับรางวัล 16 ท่าน ดังต่อไปนี้
พ.ศ. 2567.
สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ได้ประกาศเกียรติคุณผู้ได้รับรางวัล 20 ท่าน ดังต่อไปนี้
เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล

เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล  เป็นภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องที่สี่ของเป็นเอก รัตนเรือง ที่มีการร่วมงานจากหลายชาติ ภาพยนตร์มีการใช้ภาษาถึง 3 ภาษาด้วยกัน ได้แก่ ไทย ญี่ปุ่น และอังกฤษ บทภาพยนตร์โดยนักเขียนรางวัลซีไรท์ ปราบดา หยุ่น ถ่ายภาพโดยคริสโตเฟอร์ ดอยล์ และนำแสดงโดยทาดาโนบุ อาซาโนะ, สินิทธา บุญยศักดิ์ และเฌอมาลย์ บุญยศักดิ์
เรื่องย่อ.
เคนจิ (ทาดาโนบุ อาซาโนะ) ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในประเทศไทย เขาครุ่นคิดเรื่องฆ่าตัวตายอยู่ตลอดเวลา วันหนึ่งเขาพบเจอกับ น้อย หญิงสาวชาวไทย ในตอนที่น้องของเธอถูกรถชน และเสียชีวิตในเวลาต่อมา ที่บ้านพักของเขา พี่ชายของเขาที่หนีความผิดมาจากญี่ปุ่น ถูกเพื่อนยากูซ่าฆ่าตาย เพื่อนพี่ชายเขากำลังจะฆ่าเคนจิ แต่หลังไฟดับ เคนจิเป็นผู้เดียวที่รอดชีวิต เขาเจอน้อยอีกครั้ง ที่ห้องสมุด ที่ทำงานของเขา เมื่อน้อยเอากระเป๋าของเขามาคืน เคนจิไปพักที่บ้านน้อย และเรื่องราวต่าง ๆ ก็ดำเนินไป
ดอกไม้เพชฌฆาต

กันสลิงเกอร์ เกิร์ล ดอกไม้เพชฌฆาต (; โรมาจิ: "Gansuringā Gāru ทับศัพท์จาก GUNSLINGER GIRL") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ ยู ไอดะ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกเด็งเงคิไดโอรายเดือน ของมีเดียเวิกส์ ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอะนิเมะ ดราม่าซีดี และเกม
บริษัทในกันสลิงเกอร์ เกิร์ล.
ในอิตาลีมีหน่วยงานสังคมสงเคราะห์ ซึ่งเบื้องหลังเป็นบริษัทที่นำเด็กสาวที่บาดเจ็บสาหัสแบบต่างๆ มาฝึกฝนให้เป็นนักฆ่าของรัฐบาล เพื่อปราบปรามกลุ่มก่อการร้ายที่เรียกว่า กบฏ 5 ชาติ ซึ่งกลุ่มนี้ใช้การวางระเบิดเป็นวิธีหลักในการก่อการร้าย ภายในบริษัทที่ว่านี้ แบ่งเป็น 2 แผนก คือ แผนก 1 เป็นฝ่ายวางแผน และแผนก 2 เป็นฝ่ายปฏิบัติการ ซึ่งแผนกนี้นี่เองที่ฝึกและจัดหาเด็กสาวเข้าสู่บริษัท
บริษัทนี้ขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรีอิตาลี ได้รับงบประมาณไม่เปิดเผย ดำเนินงานอิสระ สามารถขอความร่วมมือได้จากทุกหน่วยงานของอิตาลี โดยแผนก 2 มี ฌอง โครเช่ เป็นหัวหน้าระดับปฏิบัติการ ควบคุมเจ้าหน้าที่ของแผนกประมาณ 18 คนรวมถึง โจเซ่ โครเช่ ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ของฌองด้วย
โฉมฉาย อรุณฉาน

โฉมฉาย อรุณฉาน (เกิด 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) นักร้องประจำวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์และวงดนตรีสุนทราภรณ์ผู้มีน้ำเสียงหวานเป็นเอกลักษณ์
ประวัติ.
โฉมฉาย อรุณฉาน มีชื่อจริงว่า นิตยา อรุณวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 3 ของนายนิรันดร์ อรุณวงศ์ และนางเรณู ปทีปเสน
จบการศึกษาที่โรงเรียนสารสาส์นพิทยา จากนั้นได้เข้าศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม สำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2542 ศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชามานุษยดุริยางค์) สำเร็จการศึกษาเมื่อ (พ.ศ. 2547) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก (ปร.ด.) เมื่อ พ.ศ. 2556 (มีผลงานวิจัย เรื่องการบริหารจัดการวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์, และศึกษาชีวประวัติและวิธีการขับร้องของ รวงทอง ทองลั่นธม)
ชีวิตนักร้อง.
เริ่มชีวิตการเป็นนักร้องเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2512 โดย คุณคณิต ประทีปะเสน ซึ่งเป็นคุณตา เป็นผู้นำมาฝากกับครูเอื้อ สุนทรสนาน และวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 ก็ได้รับเลือกให้แสดงเป็นนางฟ้า ในการแสดงจินตลีลาชุด "คนธรรพ์ พิณทิพย์" ที่ไทยทีวีช่อง 4 ภาคดึก เนื่องในวันฉลองครบรอบ 30 ปี ของ วงดนตรีสุนทราภรณ์ โดยใช้ชื่อโฉมสุรางค์ อรุณวงศ์
ต่อมาได้เป็นนักเรียนฝึกการขับร้องที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี(รุ่นเดียวกับดาวใจ ไพจิตร)ได้สักพักหนึ่ง ก็ได้ด้รับคัดเลือกให้บันทึกเสียงเพลงสมมุติว่าเขารักเป็นเพลงแรกในชีวิต เมื่อปีพ.ศ. 2512 และมีผลงานอื่น ๆ ตามมา และหลังจากครูเอื้อ สุนทรสนาน เสียชีวิต โฉมฉายได้โด่งดังกับการร้องเพลงร่วมกับน้องสาวคือ วไลลักษณ์ อรุณฉาน และ ลัดดาวัลย์ อรุณฉาน ในชื่อ สามกัลยาขับร้องเพลงให้กับวงสังคีตสัมพันธ์ของวินัย จุลละบุษปะและศรีสุดา รัชตะวรรณ
ปัจจุบันโฉมฉาย อรุณฉาน เกษียณอายุราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารงานศิลปิน 8 ผู้อำนวยการส่วนบริหารการดนตรี กรมประชาสัมพันธ์ ภายใต้การควบคุมของสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย นอกจากนั้นยังเป็นอาจารย์พิเศษ ในหลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และยังเป็นวิทยากรบรรยายให้ความรู้ในหน่วยงานต่าง ๆ 
ส่วนงานทางด้านบันเทิงนั้น เป็นผู้ดำเนินรายการหลัก ในรายการเสียงสวรรค์เมื่อวันวาน ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย และรายการวันอาทิตย์คิดถึงกัน ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย อีกด้วย
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียง.
และบทเพลงในแนวลูกกรุงอีกมากมาย
รหัสเกรย์

รหัสเกรย์  เป็นรหัสคอมพิวเตอร์อีกชนิดหนึ่งโดยใช้เลขไบนารีขนาด 4 บิต แทนเลข 0 ถึง 9 เช่นกัน โดยเริ่มที่ 0000 แต่เป็นรหัสที่ไม่มีค่าน้ำหนัก (Non weighted) 
ซึ่งหมายถึง ตำแหน่งบิตในกลุ่มรหัสจะไม่มีตัวใดบ่งบอกถึงน้ำหนักเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงไม่เหมาะสมสำหรับใช้คำนวณ แต่จะมีประโยชน์ในระบบที่ต้องใช้อุปกรณ์ อินพุต/เอาต์พุต ใช้กันมากในระบบตรวจจับสัญญานด้วยแสง การเปลี่ยนแปลงของรหัสเกรย์ แต่ละค่าจะต่างจากจำนวนก่อนหน้าอยู่ 1 บิต เสมอ ทำให้โอกาสที่จะเกิดความผิดพลาดได้ยากเมื่อเทียบกับรหัสเลขฐานสอง ซึ่งอาจเกิดความคลาดเคลื่อนของรหัส (Erronous Code) หรือเกิดการคลุมเครือของรหัสระหว่างส่งรหัสได้ 
ตัวอย่างการเทียบเลข Binary กับ Gray Code
การแปลงเลขฐานสอง เป็น รหัสเกรย์ และ จากรหัสเกรย์ เป็นเลขฐานสอง.
สิ่งแรกที่เราต้องทราบในการแปลงเลขฐานสอง เป็น รหัสเกรย์ และ จากรหัสเกรย์ เป็นเลขฐานสอง คือ กฎการบวก โดยที่ 0+0 = 0, 0+1 = 1, 1+0 =1 และ 1+1 = 0
ขั้นตอนการแปลงจากรหัสเกรย์ เป็นเลขฐานสอง.
มีหลักคล้ายๆกับ การแปลงเลข Binary ให้เป็น Gray Code โดยเริ่มต้นจาก MSB เช่นเดียวกัน นั่นคือ
ส่วนล้น

ส่วนล้น  คือ การที่เมื่อเรานำเลขสองจำนวน (เลขทั้งสองจำนวนเป็นตัวเลขแบบคิดเครื่องหมาย “Signed Number”) มาทำการบวกหรือลบกันแล้วผลลัพธ์ที่ได้ออกมานั้นอยู่นอกขอบเขตที่จำนานของบิตสามารถรับได้ <br>ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้ออกมานั้นเกิดการผิดพลาด
กรณีของการเกิด Overflow.
กรณีที่ 1 คือ การนำจำนวนบวกสองจำนวนมาบวกกัน
ตัวอย่าง เช่น นำ 50 (0011 0010) กับ 120 (0111 1000) บวกกัน
ผลลัพธ์ที่ได้ของเลขฐานสิบก็คือ 170 ถ้าเราบวกกันโดยตรงจะได้ผลลัพธ์ คือ 1010 1010 จะเห็นว่าผลลัพธ์ บิตแรก เป็น 1 ซึ่งหมายความว่า เป็นจำนวนลบ แต่ในความจริงแล้วผลลัพธ์เป็นจำนวนบวก การเกิด Overflow นี้ทำให้คำตอบผิดพลาด
กรณีที่ 2 คือ การนำจำนวนลบสองจำนวนมาบวกกัน
ตัวอย่าง เช่น นำ -85 (1010 1011) กับ -95 (1010 0001) บวกกัน
ผลลัพธ์ที่ได้ของเลขฐานสิบก็คือ -180 ถ้าเราบวกกันโดยตรงจะได้ผลลัพธ์ คือ 1 0100 1100 
แต่ในผลลัพธ์แบบ 8 บิต จะแสดงคำตอบได้ เพียงแค่ 0100 1100 จะเห็นว่าผลลัพธ์ บิตแรก เป็น 0 ซึ่งหมายความว่า เป็นจำนวนบวก แต่ในความจริงแล้วผลลัพธ์เป็นจำนวนลบ ทำให้คำตอบที่ได้นั้นผิดพลาดจากในกรณีที่ 2 ถ้าเราต้องการบวกค่าที่ได้ผลลัพธ์ออกมามีบิตเกินกว่าขอบเขตที่กำหนด เราควรเพิ่มบิตให้มากขึ้นเพื่อให้คำตอบที่ออกมานั้นถูกต้อง จากตัวอย่าง ควรเพิ่มบิตจาก 8 บิต เป็น 16 บิต
ปัญหาการเกิด Overflow เป็นปัญหาที่เกิดจาก Software ไม่ใช่ปัญหาที่เกิดจาก Hardware โปรแกรมเมอร์นั้นจะต้องทดสอบการเกิด Overflow หลังจากบวกหรือลบแล้ว โดยต้องทำการตรวจสอบและเปลี่ยนแปลงของบิตเครื่องหมาย และโปรแกรมเมอร์เองก็ควรที่จะเขียนคำสั่งไว้สำหรับเปรียบเทียบบิตเครื่องหมายของทั้งสองจำนวนที่จะบวกกันไว้ด้วย เพื่อคอมพิวเตอร์จะได้เผื่อบิตไว้ใช้ในการคำนวณได้ และผลลัพธ์ที่ได้จะได้มีความถูกต้องแม่นยำ
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์

ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ นักวิจารณ์ดนตรีร่วมสมัย และนักเขียนเรื่องสั้นชาวไทย
ประวัติ.
จบการศึกษาปริญญาตรี จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และปริญญาโท สาขาผู้นำทางสังคม ธุรกิจ และ การเมือง จากมหาวิทยาลัยรังสิต
เสียชีวิต.
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2560 สิริอายุรวม 47 ปี
แอนนา นิโคล สมิธ

แอนนา นิโคล สมิธ (Anna Nicole Smith) หรือ วิกกี ลินน์ โฮแกน มาร์แชลล์ (Vickie Lynn Hogan Marshall) (28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967– 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007) เป็นนักแสดงอเมริกัน และนางแบบจากนิตยสารเพลย์บอย และเป็นเพลย์เมตประจำปี 2536 
แอนนา นิโคล สมิธ เกิดที่เมืองฮิวสตัน รัฐเท็กซัส ในเดือนพฤศจิกายน 2510 เธอได้รับเลือกให้ลงปกหนังสือเพลย์บอย และได้กลายมาเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของเพลย์บอย แลในปี 2536 ได้รับเลือกเป็นเพลย์เมตประจำปี เธอเป็นที่รู้จักภายหลังจากที่ได้แต่งงานกับเศรษฐีนักธุรกิจน้ำมัน เจ. ฮาเวิร์ด มาร์แชลล์ ซึ่งอายุ 89 ปี ซึ่งมีทรัพย์สินในตอนนั้นกว่า 400 ล้านและเสียชีวิตภายหลังจากการแต่งงาน 14 เดือน ซึ่งทำให้แอนนาได้รับมรดกมหาศาล ซึ่งมีการฟ้องร้องกันถึงชั้นศาลฎีกาในปี 2549
เธอยังคงเป็นที่รู้จักจากรายการเรียลลิตีโชว์ของเธอเองในชื่อ เดอะแอนนานิโคลโชว์ ("The Anna Nicole Show") และยังเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับ ยาลดน้ำหนัก ทริมสปา (TrimSpa) ซึ่งเธอกล่าวว่าช่วยให้เธอลดน้ำหนักลงได้ 31 กก. (69 ปอนด์)
เธอเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในวัย 39 ปี เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ในฮาร์ด ร็อค คาเฟ่ เซมิโนล ที่ฟลอริดา 5 เดือนหลังจากการให้กำเนิดลูกสาว
ข้อมูลนางแบบจำเพาะ.
ข้อมูลขณะที่ถ่ายแบบให้เพลย์บอย
อายัน

อายัน (ayana,) คือปรากฏการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการโคจรรอบโลกของดวงอาทิตย์ เกิดขึ้นปีละ 2 ครั้ง โดยเกิดขึ้นทุกปีระหว่างวันที่ 20 หรือ 21 มิถุนายนเรียกว่า ครีษมายัน และในวันที่ 22 หรือ 23 ธันวาคมเรียกว่า เหมายัน หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า "ตะวันอ้อมข้าว" นอกจากนี้โลกยังมีระยะห่างจากดวงอาทิตย์ไม่เท่ากันตลอดทั้งปี ช่วงที่ใกล้ที่สุดเกิดขึ้นในต้นเดือนมกราคม (147 ล้านกิโลเมตร) และช่วงที่ไกลที่สุดเกิดขึ้นในต้นเดือนกรกฎาคม (152 ล้านกิโลเมตร)
เฉพาะแกนหมุนของโลกที่เอียง เมื่อโคจรรอบดวงอาทิตย์ จึงมีผลสลับขั้วโลกเหนือ กับ ขั้วโลกใต้ เข้าหาดวงอาทิตย์ ทำให้เกิดฤดูกาลต่าง ๆ ขึ้น ส่วนการโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์ที่มีระยะใกล้บ้าง ไกลบ้าง นั้น เป็นอัตราส่วนที่น้อยมากเมื่อเทียบกับระยะห่างจากดวงอาทิตย์ จึงไม่ได้มีผลต่อการเกิดฤดูกาลแต่อย่างใด
ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ

ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ (ฟีฟ่ายอมรับในชื่อ Korea DPR) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศเกาหลีเหนือ และอยู่ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลเกาหลีเหนือ ผลงานที่ดีที่สุดคือการเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศของฟุตบอลโลก 1966 โดยชนะอิตาลีอย่างเหนือความคาดหมาย 1-0 กลายเป็นทีมจากเอเชียทีมแรกที่ผ่านถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ
ทีมในปัจจุบันประกอบด้วยทั้งชาวเกาหลีเหนือและชาวเกาหลีที่เกิดในญี่ปุ่น (Zainichi Korean) เนื่องจากภาวะทางการเมืองในเกาหลีเหนือ มีเฉพาะชาวเกาหลีที่เกิดในญี่ปุ่นที่สามารถค้าแข้งให้กับทีมนอกประเทศเกาหลีเหนืออย่างอิสระ นอกจากนี้ แฟนของทีมชาติเกาหลีเหนือที่ตามไปเชียร์ถึงต่างประเทศก็เป็นชาวเกาหลีที่เกิดในญี่ปุ่นเช่นกัน เนื่องจากชาวเกาหลีเหนือโดยทั่วไป มักถูกห้ามออกนอกประเทศ
ป๊อกกี้

ป๊อกกี้ (; โรมาจิ: "Pokkii") เป็นชื่อผลิตภัณฑ์ขนมขบเคี้ยวของเอซากิ กูลิโกะ ประเทศญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยมในหลายๆ ประเทศ เริ่มผลิตและออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2509 ปัจจุบันมีการผลิตออกมาหลายรสชาติ
ประวัติ.
ในปี พ.ศ. 2509 บริษัท เอซากิ กูลิโกะ จำกัด ได้มีโครงการที่จะออกผลิตภัณฑ์ใหม่ โดยการนำ เพรทซ์ ผลิตภัณฑ์ของบริษัทซึ่งเป็นขนมปังกรอบแบบแท่งยาว มาเคลือบด้วยช็อกโกแลตทั้งแท่ง ทางบริษัทจึงคิดที่จะใช้กระดาษสีเงินมาห่อตรงปลายเพื่อไม่ให้มือเลอะเทอะเวลากิน แต่ก็ติดปัญหาด้านต้นทุนและการผลิต สุดท้ายจึงได้เคลือบช็อกโกแลต (รวมถึงรสชาติอื่นๆ) โดยเว้นส่วนปลายแท่งไว้นิดหน่อยเพื่อให้เป็นเหมือนกับ "ที่จับ" ดังที่เห็นในปัจจุบัน
แต่เดิม ขนมชนิดนี้ได้ออกวางจำหน่ายโดยใช้ชื่อว่า ช็อกโกเทก (Chocoteck) ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่วัยรุ่นชาวญี่ปุ่น จนสามารถทำยอดขายได้ถึง 3 หมื่นล้านเยน ในการออกวางจำหน่ายช่วง 2 ปีแรก ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ป๊อกกี้ (Pocky) โดยมีที่มาจากเสียง "ป๊กกิง" (; โรมาจิ: "Pokkin") ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดขึ้นเวลากัดขนมชนิดนี้ (คล้ายกับเสียง กรุบๆ ในภาษาไทย)
ในปี พ.ศ. 2514 ทางบริษัทได้ผลิตป๊อกกี้รสชาติใหม่อย่างรสอัลมอนด์ออกมา ติดตามมาด้วยรสสตรอเบอร์รี ในปี พ.ศ. 2520 จากนั้นก็ยังผลิตออกมาอีกหลายรสชาติด้วยกัน เช่น รสนม, ชาเขียว, มะพร้าว, เมลอน, คัสตาร์ด, น้ำผึ้ง ,แตงโม ฯลฯ ซึ่งบางรสชาติจะมีผลิตออกมาเฉพาะบางท้องที่ หรือบางฤดูกาลเท่านั้น
ป๊อกกี้ x กันดั้ม.
ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2549 กูลิโกะได้ร่วมมือกับบริษัทบันได ออกผลิตภัณฑ์พิเศษที่ชื่อว่า "ป๊อกกี้ <กันพลา> แพ็ก" โดยตั้งใจจับกลุ่มลูกค้าผู้ชายวัย 30 ปีขึ้นไปเป็นหลัก ซึ่งในกล่องป๊อกกี้ จะมีโมเดลพลาสติกจากเรื่องกันดั้ม ขนาดสเกล 1/144 แถมมาด้วย 3 แบบ ได้แก่ RX-78-2 กันดั้ม แถมมากับซูเปอร์ไฟน์ ป๊อกกี้ (สีขาว) , MS-06S ซาคุ II แถมมากับป๊อกกี้รสช็อกโกแลต (สีแดง) และ MS-06F ซาคุ II แถมมากับเมนส์ ป๊อกกี้ (สีเขียว) 
ป๊อกกี้ โฮลซัม.
ในพ.ศ. 2563 ได้ออกผลิตภัณฑ์ใหม่ที่มีชื่อว่า ป๊อกกี้ โฮลซัม พร้อมแท่งโฮลวีต
วันป๊อกกี้และเพรทซ์.
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ทางบริษัทเอซากิกูลิโกะ ได้ก่อตั้งวันที่ 11 และเดือน 11 เป็นวันป๊อกกี้และวันเพรทซ์
ยุทธการยาวิน

ยุทธการยาวิน (Battle of Yavin) เป็นเหตุการณ์ในเรื่องแต่งชุด "สตาร์ วอร์ส" ของจอร์จ ลูคัส ที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามกลางเมืองกาแลกติก ซึ่งเป็นการปะทะกันระหว่างจักรวรรดิกาแลกติกและกองกำลังกบฏ การต่อสู้นี้ปรากฏในฉากไคลแมกซ์ของภาพยนตร์ "" ที่ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2520
บทนำ.
การสู้รบครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากลูกเรือยาน"มิลเลนเนียม ฟอลคอน" ได้ช่วยเหลือเจ้าหญิงเลอา ออร์กานา และแผนผังดาวมรณะ มาจากดาวมรณะได้เป็นผลสำเร็จ อาจารย์เจไดโอบีวัน เคโนบี ได้เข้าปะทะกับดาร์ธ เวเดอร์ และเสียสละตัวเองเพื่อให้สมาชิกคนอื่นๆ สามารถหนีจากดาวมรณะไปพร้อมกับแผนผังและนำไปมอบให้กับกองกำลังกบฏได้
อย่างไรก็ดี ตามที่เลอาสงสัยเอาไว้นั้น พวกเขาถูก"ปล่อย"ให้หลบหนีไปได้ เพื่อให้กองทัพจักรวรรดิสามารถติดตามไปยังฐานทัพกบฏ ซึ่งกองทัพจักรวรรดิก็ทำได้จริงๆ ฐานทัพลับของกองกำลังกบฏถูกเปิดเผยที่ตั้งว่าอยู่บนดวงจันทร์ยาวิน 4
หลังจากที่ได้ศึกษาแผนผังที่เก็บซ่อนอยู่ในหุ่นอาร์ทูดีทูแล้ว กองกำลังกบฏได้ทราบว่าสถานีอวกาศดาวมรณะนั้นมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่จุดหนึ่งที่เตาพลังงานหลักซึ่งทำให้เกิดความเป็นไปได้ที่จะใช้ขีปนาวุธโปรตอนทำลายเตาปฏิกรณ์พลังงานและนำไปสู่ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่สามารถทำลายดาวมรณะได้ อย่างไรก็ดี ช่องว่างที่ถือเป็นจุดอ่อนนั้นกว้างเพียง 2 เมตร และตั้งอยู่ในร่องที่ถูกป้องกันด้วยป้อมปืนจำนวนมาก นักบินสามารถขับยานไปตามร่องนี้และล็อกเป้าหมายได้โดยใช้ระบบล็อกเป้าหมายเป็นตัวช่วย ทำให้เกิดแผนการรบ 'บินตามร่อง' ขึ้น
รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัส

รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัส  เป็นรอยเลื่อนที่พาดผ่านรัฐแคลิฟอร์เนีย ทางภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา มีความยาวเป็นระยะทางกว่า 1,300 กิโลเมตร พาดผ่านใกล้เมืองสำคัญของประเทศ ได้แก่ แซนดีเอโก ลอสแอนเจลิส และแซนแฟรนซิสโก รอยเลื่อนแห่งนี้เกิดจากการที่ขอบของแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือกับแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกเคลื่อนที่สวนกัน โดยแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือจะเคลื่อนตัวลงใต้ แต่แผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกจะเคลื่อนตัวขึ้นไปทางเหนือ ทำให้เกิดการเสียดสีและแตกเป็นแนวรอยเลื่อนอย่างเห็นได้ชัดเจน และเกิดแผ่นดินไหวขึ้นถ้ามีการเคลื่อนตัวอย่างรุนแรง ซึ่งแผ่นดินไหวในบริเวณนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งแต่ไม่มีความรุนแรงมาก อยู่ในระดับแมกนิจูด 2.0 ซึ่งถือเป็นแผ่นดินไหวระดับเบาจนคนอาจจะไม่มีรู้สึก แต่มีการคาดการณ์กันว่าแผ่นดินไหวในแมกนิจูด 6.0 ขึ้นไปจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทุก 20-30 ปี 
รอยเลื่อนแห่งนี้ถูกตรวจพบเป็นครั้งแรกทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1895 โดยศาสตราจารย์แอนดรูว์ ลอว์สัน นักธรณีวิทยาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียแห่งเบิร์กลีย์ หลังจากแผ่นดินไหวปี ค.ศ. 1906 ที่แซนแฟรนซิสโก เขาจึงพบว่ามันมีความยาวมากกว่า 1,300 กิโลเมตรจากทางตอนเหนือจนถึงตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
การนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์.
เรื่องราวของรอยเลื่อน San Andreas ถูกนำมาสร้างในรูปแบบภาพยนตร์หลายเรื่อง อาทิ ภาพยนตร์เรื่อง Earthquake(1974), 2012 วันสิ้นโลก(2009) และในปี 2015 ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas นำเรื่องราวของรอยเลื่อนนี้มาสร้าง นำแสดงโดย เดอะร็อค ดเวย์น จอห์นสัน ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เกิดจากรอยเลื่อน San Andreas จนทำให้เกิดความเสียหายครั้งใหญ่หลวงทางแคลิเฟอเนีย เรย์ นักบินกู้ภัยต้องเดินทางฝ่าอันตรายจากลอสแอนเจลิสไปยังซานฟรานซิสโกเพื่อช่วยเหลือลูกสาวของเขา แต่การเดินทางเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas มีกำหนดฉายเดือน มิ.ย.2015
ไกวัล วัฒนไกร

ไกวัล วัฒนไกร ชื่อเล่น ไก (8 เมษายน พ.ศ. 2494 – 28 มิถุนายน พ.ศ. 2565) เป็นนักแสดง, นักพากย์ ชาวไทย ภูมิลำเนาอยู่ที่ตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี มีชื่อเสียงจากการพากย์ภาพยนตร์การ์ตูนที่และมีประสบการณ์สูงคนหนึ่งในประเทศไทย
ประวัติ.
ไกวัล เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2494 ภูมิลำเนาอยู่ที่ตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นลูกชายเจ้าของวิกหนังวัฒนไกรภาพยนตร์ มีพี่น้องอยู่ 5 คน โดยไกวัลเป็นลูกคนโต จบการศึกษาระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ทำงานเป็นผู้ช่วยจัดใบปิดประกาศภาพยนตร์ที่จัดฉาย
เริ่มพากย์หนังครั้งแรกจากการพากย์หนังกลางแปลงที่วัฒนไกรภาพยนตร์จัดฉาย จนเวลาผ่านไป ไกวัลได้เข้าทำงานพากย์เสียงประจำให้กับช่อง 9 อ.ส.ม.ท. เมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยทำหน้าที่พากย์เสียงภาพยนตร์และอนิเมะที่ออกอากาศทางช่อง 9 อีกทั้งยังได้เป็นนักพากย์ประจำของบริษัทวิดีโอสแควร์ โดยในช่วงแรกที่เข้ามาพากย์เสียงไกวัลยังพากย์เป็นตัวละครสมทบ ก่อนที่จะเปลี่ยนไปพากย์เป็นตัวละครหลักในภายหลัง นอกจากนี้ยังรับงานพากย์ต่าง ๆ หลายรูปแบบ ตั้งแต่การ์ตูนที่นำเข้าลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมายและภาพยนตร์แนวอื่น ๆ รวมไปทั้งรับงานแสดงบางส่วน
การเสียชีวิต.
ไกวัล เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2565 จากอาการป่วยโรคตับวายเฉียบพลัน ที่โรงพยาบาลสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี
ผู้ที่พากย์เสียงแทน.
หลังจากที่ไกวัลเสียชีวิตลง ทำให้นักพากย์คนอื่น ๆ ถูกทาบทามให้มารับงานพากย์ต่อจากช่วงที่ยังพากย์ไม่จบเรื่องหรือเรื่องที่ยังออกอากาศอยู่ รวมถึงตัวละครเดิมที่ไกวัลเคยพากย์ไว้ที่กลับมามีบทบาทในผลงานเรื่องอื่น ๆ
ช้างแอฟริกา

ช้างแอฟริกา หรือ ช้างแอฟริกัน  เป็นช้างสกุลหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา จากหลักฐานฟอสซิลที่ค้นพบทำให้ทราบว่า ช้างแอฟริกาอาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกามาตั้งแต่ยุคไพลสโตซีน 
ช้างแอฟริกา จัดอยู่ในสกุล "Loxodonta" (/โล-โซ-ดอน-ตา/; เป็นภาษากรีกแปลว่า "ฟันเอียงข้าง") ซึ่งปัจจุบันหลงเหลือเพียง 2 ชนิด คือ
ซึ่งแต่เดิมนั้นช้างแอฟริกาถูกจัดให้มีเพียงชนิดเดียว คือ "Loxodonta africana" และที่เหลือก็เป็นชนิดย่อยซึ่งกันและกัน แต่ในปี ค.ศ. 2001 เริ่มมีนักวิทยาศาสตร์บางคนสังเกตเห็นถึงความแตกต่าง จึงมีการถกเถียงกันเป็นระยะเวลานานนับทศวรรษ จนกระทั่งได้ข้อสรุปในปี ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นผลมาจากการศึกษาด้านพันธุกรรมดีเอ็นเอ ในนิวเคลียสของสัตว์ตระกูลช้าง พบว่าเป็นคนละชนิดกันอย่างแน่นอน แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าทั้ง 2 ชนิดนั้นเดิมเคยเป็นชนิดเดียวกันมาก่อน แต่ได้แยกสายวิวัฒนาการมาตั้งแต่เมื่อ 2.6–5.6 ล้านปีที่แล้ว
โดยเชื่อว่า มีการถ่ายทอดยีนระหว่างประชากรกันได้ แต่เมื่อช้างเอเชียวิวัฒนาการเกิดขึ้นมาและแพร่กระจายพันธุ์ไปทั่วทวีปแอฟริกา แต่ต่อมาก็ได้สูญพันธุ์หมด ประชากรช้างแอฟริกาแท้ ๆ ก็ถูกตัดขาดออกจากกัน
ลักษณะ.
ช้างแอฟริกาโดยรวมแล้ว มีขนาดใหญ่กว่าช้างเอเชียมาก ตัวผู้มีความสูงในขณะยืนประมาณ 3.64 เมตร (12 ฟุต) โดยวัดจากหัวไหล่ และมีน้ำหนักประมาณ 5,455 กิโลกรัม (12,000 ปอนด์) ในขณะที่ตัวเมียมีความสูงในขณะยืนประมาณ 3 เมตร (10 ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 3,636 ถึง 4,545 กิโลกรัม (8,000 ถึง 10,000 ปอนด์) มีใบหูที่ใหญ่กว่าช้างเอเชีย เพื่อใช้โบกระบายความร้อนออกจากเส้นเลือดฝอยที่มีระบบมากมายในแผ่นใบหู รวมทั้งมีงาทั้งตัวผู้และตัวเมีย งาของตัวผู้จะมีความสั้นและหนากว่า ขณะที่งาของตัวเมียจะเรียวยาวและบางกว่า และจะงอยที่ปลายงวงจะมี 2 จะงอย ต่างกับช้างอินเดียที่มีเพียงจะงอยเดียว และมีหน้าผากที่ลาดกว่า จะงอยปากล่างสั้นและกลมกว่าช้างเอเชียที่แคบและยาวกว่า แต่โดยเฉลี่ยแล้วมีอายุเพียง 50 ปี ซึ่งน้อยกว่าช้างเอเชีย แม้ช้างแอฟริกาจะมีขนาดร่างกายใหญ่และส่วนหัวใหญ่โตกว่าช้างเอเชียก็ตาม แต่ทว่ากลับมีขนาดของสมองเล็กกว่า 
การกระจายพันธุ์.
ช้างแอฟริกาอาศัยอยู่ทั้งบนภูเขาและที่ราบต่ำ ทั้งบริเวณที่เป็นแนวหินและป่าทึบ สามารถข้ามลำธาร ว่ายน้ำหรือปืนภูเขาสูงได้ดี ชอบอาบน้ำ คลุกโคลนหรือคลุกดินหรือทราย ชอบใช้งวงพ่นดินหรือทรายไปทั่วตัว ชอบอยู่ในป่าโปร่ง ไม่กลัวแสงแดด มีอุปนิสัยดุร้ายกว่าช้างเอเชีย แต่ปกติจะไม่ทำร้ายมนุษย์ก่อน เว้นหากได้รับบาดเจ็บ พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตอนใต้ของทะเลทรายสะฮารา หรือในแอฟริกากลาง เช่น แถบทะเลสาบชาด ในสมัยโบราณ ชาวอียิปต์มีความสามารถในการจับช้าง และชาวคาร์เธจ เคยใช้เป็นช้างศึกในสงครามพิวนิค ขณะที่ชาวโรมันเคยซื้อไปใช้ละเล่นในละครสัตว์ แต่ก็ต้องเปลี่ยนมาใช้ช้างเอเชียในที่สุด เพราะฉลาดและฝึกได้ง่ายกว่า
มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา

มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา  เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของภาคใต้ พัฒนามาจากโรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล วิทยาลัยครูสงขลา, สถาบันราชภัฏสงขลา และ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ดังเช่นปัจจุบัน
ประวัติ.
ในปี พ.ศ. 2462 ธรรมการมณฑลนครศรีธรรมราชและธรรมการจังหวัดสงขลา ได้จัดตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล" ขึ้น เพื่อผลิตครูที่สอนในระดับประถมศึกษา ผู้สำเร็จการศึกษา เรียกว่า "ครูประกาศนียบัตรมณฑล" ต่อมา ในปี พ.ศ. 2468 ธรรมการมณฑลได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑลขึ้นโดยเฉพาะ เรียกว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลประจำมณฑลนครศรีธรรมราช" เมื่อสำเร็จแล้วจะได้รับ "ประกาศนียบัตรวิชาชีพครูมูล" หลักจากมีการยกเลิกการปกครองแบบมณฑลแล้ว จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดสงขลา" เมื่อปี พ.ศ. 2477 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้ย้ายมาตั้งที่อำเภอหาดใหญ่ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลสงขลา" และเปลี่ยนเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูสงขลา" ในปี พ.ศ. 2498
ในปี พ.ศ. 2504 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "วิทยาลัยครูสงขลา" และสามารถจัดการเรียนการสอนถึงระดับปริญญาตรีในสาขาต่าง ๆ ได้ตาม พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 ต่อมา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนาม “ ราชภัฏ ” แทนชื่อวิทยาลัยครูทั่วประเทศ ดังนั้น วิทยาลัยครูสงขลา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏสงขลา" และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา" เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547
สีแดง หมายถึง ความรัก ความเข้มแข็ง
สีขาว หมายถึง ความถูกต้อง ความบริสุทธิ์
ดังนั้น สีแดง - สีขาว หมายถึง นักศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลาทุกคนต้องกล้าคิด กล้าทำในสิ่งที่ถูกต้องดีงามด้วยความบริสุทธิ์ใจ
ซามาร์กันต์

ซามาร์กันต์ หรือ ซามาร์กันด์ (/, ;) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอุซเบกิสถานและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการอยู่อาศัยต่อเนื่องเก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง ปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย ซามาร์กันต์เจริญรุ่งเรืองอย่างมากในฐานะเมืองบนเส้นทางสายไหมเชื่อมต่อจีนกับเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งในเวลานั้นซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ในเอเชียกลาง
ในสมัยจักรวรรดิอะคีเมนิดของเปอร์เซีย ซามาร์กันต์กลายเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการซอกเดีย และใน 329 ปีก่อน ค.ศ. เมืองถูกอะเล็กซานเดอร์มหาราชพิชิตได้ ในเวลานั้นเมืองมีชื่อว่ามาร์กันดา (Markanda) ซึ่งเรียกเป็นภาษากรีกโบราณว่ามารากันดา  จากนั้นเมืองถูกปกครองโดยชาวอิหร่าน ชาวเติร์ก และชาวมองโกลหลังการพิชิตของเจงกีส ข่าน ในปี 1220 ในปัจจุบัน ซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอุซเบกิสถาน
ในปี 2001 ยูเนสโกขึ้นทะเบียนนครซามาร์กันต์เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในชื่อ "ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม"
ในปัจจุบัน เมืองแบ่งออกเป็นสองส่วนคือเมืองเก่าและเมืองใหม่ซึ่งได้รับการพัฒนาในช่วงการปกครองของจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียต เมืองเก่าเต็มไปด้วยโบราณสถานและอนุสรณ์สถานเก่าแก่ ส่วนเมืองใหม่เป็นศูนย์กลางการปกครองและเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษา
พระราชวังโปตาลา

พระราชวังโปตาลา ((ทิเบต: པོ་ཏ་ལ།, ไวลี: "Po ta la", พินอินทิเบต: "bodala") เป็นป้อมปราการแบบ"ซง" ในลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน พระราชัวงโปตาลาใช้งานเป็นที่ประทับฤดูหนาวของทะไลลามะมาตั้งแต่ปี 1649 ถึง 1959 หลังจากนั้นได้ถูกแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ พระราชวังโปตาลาได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกในปี 1994
ชื่อโปตาลานั้นตั้งตามเขาโปตาละกะ วิมานของพระโพธิสัตว์พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรตามตำนาน การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นโดยทาไลลามะที่ห้า ในปี 1645 หลังที่ปรึกษาทางจิตวิญญาณส่วนพระองค์คนหนึ่ง Konchog Chophel (?-1646) ชี้ให้เห็นว่าพื้นที่ตรงนี้เหมาะสมแก่การเป็นที่ทำการรัฐ และตั้งอยู่ระหว่างอารามเทรปุง กับอารามเซรา และ เมืองเก่าลาซ่า เป็นไปได้ว่าวังนี้สร้างขึ้นบนซากของป้อมปราการเก่าที่มีชื่อว่าวังขาว หรือวังแดง ซึ่งสร้างขึ้นโดยพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ในปี 637
อาคารมีขนาด ตามแนวตะวันออก-ตะวันตก และ ตามแนวเหนือ-ใต้, ผนังหินขนาดหนาราว และที่ฐานหนาถึง ในฐส่วนฐานของวังยังมีการเททองแดงผสมลงไปเพื่อช่วยป้องกันอาคารจากแผ่นดินไหว อาคารมีความสูง 13 ชั้น ประกอบด้วยห้องหับกว่า 1,000 ห้อง, ศาลเจ้าต่าง ๆ 10,000 ศาล และรูปปั้นรวมกว่า 200,000 รูป ตัวอาคารมีความสูง บนยอดของเขาแดง (Marpo Ri) และมีความสูงรวมเขาถึงพื้นราว
หุ้นบุริมสิทธิ

หุ้นบุริมสิทธิ  เป็นตราสารทางการเงินประเภทตราสารทุน คล้ายกับหุ้นสามัญ เพียงแต่ว่าไม่มีสิทธิออกเสียงในการบริหาร มีข้อแตกต่างจากหุ้นสามัญคือ ผู้ถือหุ้นบุริมสิทธิจะได้รับสิทธิในการชำระคืนเงินทุนก่อนผู้ถือหุ้นสามัญในกรณีที่บริษัทเลิกกิจการ รายละเอียดของบุริมสิทธิที่พึงจะมีจะต้องดูในเอกสารของบริษัทนั้น ๆ อีกครั้งหนึ่ง หุ้นประเภทนี้มีไม่มากนักในตลาดหลักทรัพย์ มีการซื้อขายกันน้อย หรือภาษาเทคนิคเรียกว่ามีสภาพคล่องต่ำ หุ้นบุริมสิทธิบนกระดานหุ้นสังเกตได้จากสัญลักษณ์ + หรือ P ท้ายอักษรย่อ ของหุ้นสามัญ
คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า

คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า เป็นชื่อตอนของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องคินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา คดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมตอนยาวลำดับที่ 28 ของการ์ตูนชุดนี้
เรื่องย่อ.
คินดะอิจิ มิยูกิ และผู้หมวดเคนโมจิ ต้องกลับไปยังโรงแรมโอเปร่าบนเกาะอีกเป็นครั้งที่ 3 (ครั้งที่ 2 อยู่ในฉบับนิยาย เขียนโดยเซย์มารุ อามางิ) หลังจากเจ้าของโรงแรมคือคุณคุโรซาวะเสียชีวิตลง ทั้งโรงแรมและตัวเกาะถูกซื้อไปโดยเพื่อนเก่าของคุโรซาวะ ซึ่งต้องการแสดงละครเวทีเรื่อง The Phantom of the Opera เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของคนเก่า ก่อนที่โรงละครจะปิดตัวลงอย่างถาวร นอกจากพวกคินดะอิจิแล้ว เจ้าของคนใหม่ก็ยังได้เชิญสมาชิกคณะละครเก่าของคุโรซาวะมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย อย่างไรก็ดี โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเกิดขึ้นก่อนที่ละครจะได้ทันแสดงเสียอีก
เนื้อเรื่อง.
"ขอเอาชื่อปู่เป็นเดิมพัน...!!".
ชิรางามิตั้งข้อสันนิษฐานว่าสาเหตุการตายของโจว ทัตซึยะ มีความเป็นไปได้ 2 ทาง ทางที่ 1 คือการฆ่าตัวตาย เนื่องจากไม่สามารถทนกับการถูกเปิดโปงในฐานะฆาตกรได้ หรือทางที่ 2 คือ ฆาตกรตัวจริงหลบซ่อนตัวอยู่ในเขาวงกตใต้ดิน หลังจากฆ่าโจวแล้วจึงฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดออกทางหน้าต่างลงไปยังหน้าผา แต่คินดะอิจิเห็นว่าไม่ใช่ทั้ง 2 ทฤษฎี
คินดะอิจิกับมิยูกิและผู้หมวดเคนโมจิออกไปสำรวจที่ประภาคารอีกครั้ง และพบหลักฐานเพิ่มเติมเป็นเข็มหมุดที่ไม่มีสนิมขึ้น ทำให้คินดะอิจิคิดออกถึงกลวิธี "ดับเทียนลงบันได" ได้ ทำให้คินดะอิจิมีความเชื่อมั่นว่าคนร้ายตัวจริงจะต้องหลบซ่อนอยู่ในบุคคลทั้ง 6 ที่เหลืออยู่แน่ๆ
ฆาตกรตัวจริง.
ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้คือ โคซึกิ เรโอนะ
พัณณิดา ภูมิวัฒน์

พัณณิดา ภูมิวัฒน์ เป็นนักเขียนไทย ซึ่งมีผลงานที่ได้รับความนิยมและการยอมรับในวงกว้างเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นนวนิยายแนวแฟนตาซี และไซ-ไฟ โดยใช้นามปากกาทางอินเทอร์เน็ตว่า "ลวิตร์(เคียว)"
ผลงานของเธอเรื่องหนึ่งที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "ไมรอน" เคยได้รับการส่งชื่อเข้าประกวดชิงรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน ประจำปี พ.ศ. 2549 มาแล้ว
ประวัติ.
พัณณิดา ภูมิวัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 สำเร็จการศึกษาชั้นประถมและมัธยมจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย 
ต่อมา สำเร็จการศึกษาอักษรศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสำเร็จในระดับปริญญาโท ภาควิชาวรรณคดีเปรียบเทียบ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และที่ University College London ด้าน publishing ปัจจุบันทำงานที่สำนักพิมพ์ silkworm <br>
ผลงานเรื่องแรกที่เขียนคือ "ฯพณฯ แห่งกาลเวลา (ภัทรกาลกัป)"
แฟนเพจของพัณณิดา ภูมิวัฒน์ 
http://www.facebook.com/lawit.pannida
Й

Short I (Й, й) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ประดิษฐ์ขึ้นจากอักษร И และเครื่องหมายเสริมอักษร breve ใช้แทนเสียงพยัญชนะกึ่งสระ // เหมือน y ในคำว่า yellow ของภาษาอังกฤษหรือ ย ในภาษาไทย
อักษร Short I เป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษารัสเซียเรียกว่า И краткое " (I kratkoye อี ครัตโคเอีย) ", เป็นอักษรตัวที่ 10 ในภาษาบัลแกเรียเรียกว่า И кратко " (I kratko อี ครัตโค) ", เป็นอักษรตัวที่ 14 ในภาษายูเครนเรียกว่า Йот " (Yot ยอต) " หรือ Ий " (Yi อิย) " และเป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษาเบลารุส แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีการใช้อักษร И ในภาษาเบลารุส
อักษร Short I มักจะถูกถ่ายอักษรให้เป็น j หรือ y ส่วนมากจะใช้เป็นพยัญชนะสะกดตัวสุดท้ายของคำ
อักษร Й (หรือในอีกแง่หนึ่งคือการเติม breve บนอักษร И) เริ่มมีการใช้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ความแตกต่างระหว่าง И กับ Й เริ่มปรากฏในอักขรวิธีของภาษาเชิร์ชสลาโวนิก (ซึ่งใช้เป็นภาษารัสเซียเช่นกัน) แต่หลังจากเกิดการปฏิรูปอักขรวิธีในสหภาพโซเวียต โดย จักรพรรดิปอเตอร์ที่ 1 (Peter I) เครื่องหมายเสริมอักษรของภาษารัสเซียถูกตัดออกไปทั้งหมด แต่หลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2278 (ค.ศ. 1735) ไม่นาน การใช้อักษร И กับ Й ก็กลับมาอีก แต่ก็ยังไม่ถือว่า Й เป็นอักษร จนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประมาณทศวรรษที่ 30 จึงประกาศใช้อย่างเป็นทางการ
ในภาษาเซอร์เบียและภาษามาซิโดเนีย จะใช้ Je (Ј, ј) แทนอักษร Short I
ฮาโกเนะ

ฮาโกเนะ  เป็นเมืองหนึ่งในอำเภออาชิงาราชิโมะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาฮาโกเนะด้านตะวันออก จากการสำรวจในเดือนมิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 13,492 คน ความหนาแน่น 145 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 92.82 ตารางกิโลเมตร ฮาโกเนะได้รับการกำหนดให้เป็นอุทยานธรณีแห่งชาติญี่ปุ่นโดยเครือข่ายอุทยานธรณีประเทศญี่ปุ่น (Japanese Geoparks Network)
ฮาโกเนะได้รับการยกย่องให้เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยว โดยสามารถเดินทางไปชมภูเขาไฟฟูจิจากโตเกียวและกลับได้ภายในระยะเวลาหนึ่งวัน และนอกจากน้ำพุร้อน พิพิธภัณฑ์ และกิจกรรมนันทนาการอื่น ๆ แล้ว ฮาโกเนะยังเป็นที่รู้จักในเรื่องของทิวทัศน์ตลอดทั้งสี่ฤดูกาล
ภูมิศาสตร์.
ฮาโกเนะตั้งอยู่บนพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกสุดของจังหวัด ทางด้านตะวันออกของช่องเขาฮาโกเนะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองอยู่ในเขตแดนของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ ซึ่งมีภูเขาไฟมีพลัง มีศูนย์กลางอยู่ที่ทะเลสาบอาชิ
การท่องเที่ยว.
เมืองฮาโกเนะเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีผู้มาเยือนเป็นจำนวนมาก นักท่องเที่ยวทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศเดินทางมาเพื่อพักผ่อนตามรีสอร์ทและสปา หรือเพื่อเยี่ยมชมทิวทัศน์ภูเขาที่รายรอบเมือง
ภายในอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ ซึ่งมีอาณาเขตอยู่รอบๆทะเลสาบอาชิ มีชื่อเสียงในด้านแหล่งสปาน้ำพุร้อนซึ่งเกิดจากความร้อนของภูเขาไฟ รวมทั้งยังมีทิวทัศน์ของภูเขาไฟฟูจิที่สวยงาม
สถานที่น่าสนใจอื่น ๆ ยังมีหุบเขาน้ำเดือด และศาลเจ้าฮาโกเนะที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบอาชิ ในเดือนเมษายนจะมีดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มสวนในศาลเจ้า
ปฏิภาณ เพชรพูล

ปฏิภาณ เพชรพูล ชื่อเล่น ต๊อบ เกิดวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2523 อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย ในตำแหน่งกองหลัง เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลทีโอที, สโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ และสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
ปฏิภาณ เกิดที่อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรคนที่ 2 จาก 3 คน ของนายประภาส และนางยุพิน เพชรพูล เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ก่อนจะมาเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ จนจบปริญญาตรี
ปฏิภาณ เล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้าสมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่วิสุทธรังษี แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเล่นกองหลังตอนเข้าเรียนที่วัดสุทธิวราราม และเล่นตำแหน่งนี้เรื่อยมา จนได้เข้าร่วมทีมสโมสรฟุตบอลทีโอที โดยลงเล่นให้ทีม 6 ฤดูกาลจึงย้ายไปสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2549 จนกระทั่งปลายฤดูกาล 2551 ก็ย้ายมาร่วมทีมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค 
ปฏิภาณ เป็นหนึ่งในนักเตะทีมชาติชุดอันดับ 3 กีฬามหาวิทยาลัยโลก ติดทีมชาติชุดใหญ่ในการแข่งขันเอเชียน คัพ และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก
ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง

ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง (; โรมาจิ: "Tsurugaoka Hachiman-gū") เป็นศาลเจ้าชินโตสำคัญแห่งหนึ่งในนครคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของคามากูระ และเป็นสถานที่จัดงานหลายเทศกาลที่สำคัญ โดยมีพิพิธภัณฑ์อยู่ด้วยกันสองแห่ง
แรกเริ่มศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1063 ใกล้หาดยูอิงะ เพื่อถวายแด่จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู พระมารดา และเจ้าหญิงฮิเมะ พระชายา ต่อมามินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ผู้เป็นต้นตระกูลโชกุนแห่งคามากูระ ได้ย้ายศาลเจ้ามาตั้งที่ตำแหน่ง ณ ปัจจุบันนี้เมื่อ ค.ศ. 1191 และได้อัญเชิญฮาจิมัง เทพแห่งสงคราม มาประดิษฐานที่ศาลเจ้าเพื่อให้เป็นเทพคุ้มครองตระกูล
ในบริเวณศาลเจ้าแห่งนี้มีอาคารที่ตั้งแท่นบูชาอยู่จำนวนหนึ่ง ที่มีความสำคัญที่สุดคือ แท่นบูชาเล็กที่ตั้งอยู่ด้านล่างสุดของเนินที่ตั้งศาลเจ้า และแท่นบูชาใหญ่ที่ตั้งอยู่เหนือขึ้นไป 61 ขั้นบันได อาคารแท่นบูชาใหญ่ในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1828 โดยโทกูงาวะ อิเอนาริ โชกุนคนที่ 11 แห่งตระกูลโทกูงาวะ
ถนนทางเข้าศาลเจ้ามีต้นซากูระเรียงรายอยู่สองข้างทาง ซึ่งปลูกถวายศาลเจ้าโดยโยริโตโมะในโอกาสที่บุตรชายคนแรกสามารถคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย และศาลเจ้าแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ฝึกสอน "ยาบูซาเมะ" หรือการยิงธนูจากบนหลังม้า
ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ โชกุนแห่งคามากูระคนที่ 3 ถูกลอบสังหารโดยนักยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นแปะก๊วย เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219 ปัจจุบันต้นแปะก๊วยนี้ยังคงยืนต้นอยู่ด้านหลังทางเดินบันไดภายในศาลเจ้า
หมู่เกาะอิซุ

หมู่เกาะอิซุ (; โรมาจิ: "Izu Shotō") เป็นกลุ่มเกาะภูเขาไฟที่เรียงรายอยู่ทางทิศใต้และตะวันออกของคาบสมุทรอิซุในเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ตามเขตการปกครองแบ่งออกเป็น 2 เมืองและ 6 หมู่บ้านที่เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโตเกียว เกาะที่ใหญ่ที่สุดคืออิซุโอชิมะ มักเรียกสั้น ๆ ว่า เกาะโอชิมะ
แม้ว่าส่วนใหญ่เรียกเป็น "หมู่เกาะอิซุทั้งเจ็ด" (ในภาษาญี่ปุ่น) ตามความจริงแล้ว ในหมู่เกาะมีเกาะและโขดหินนับสิบเกาะ แต่มีอยู่ 9 เกาะที่มีผู้อยู่อาศัยในปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์.
เกาะทั้ง 9 นี้อยู่ภายในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ การประมงและกีฬาตกปลาสามารถพบเห็นได้ในหมู่เกาะนี้ตลอดทั้งปี โดยเรือส่วนใหญ่จะมาจากท่าเรือบนคาบสมุทรอิซุ
เมื่อปี 2000 ได้เกิดเหตุภูเขาไฟระเบิด และพ่นแก๊สพิษออกมาจำนวนมาก ทำให้ต้องมีการอพยพประชาชนออกจากเกาะมิยาเกะ จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2005 ผู้ที่เคยอาศัยอยู่บนเกาะจึงได้รับอนุญาตให้กลับไปอาศัยอยู่ได้ แต่จำเป็นต้องมีหน้ากากกันแก๊สพิษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุระเบิดในอนาคต
ในสมัยเอโดะ เกาะนิอิ เกาะมิยาเกะ และเกาะฮาจิโจ ถูกเลือกให้เป็นสถานที่สำหรับเนรเทศนักโทษ
นักวิทยุสมัครเล่น

นักวิทยุสมัครเล่น  หมายถึงบุคคลที่ได้รับใบอนุญาตการเป็นนักวิทยุสมัครเล่นจากรัฐบาลหรือจากผู้ที่มีอำนาจของแต่ละประเทศ นักวิทยุสมัครเล่นจะใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในสถานีของนักวิทยุสมัครเล่นสำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้รับอนุญาตเช่นเดียวกัน รวมทั้งใช้ความถี่ที่กำหนดให้เฉพาะกิจการวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น ซึ่งการใช้งานจะต้องเป็นตามเงื่อนไขที่ได้รับอนุญาต นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับการกำหนดสัญญาณเรียกขาน เพื่อระบุตัวตนในการติดต่อสื่อสาร ปัจจุบันมีนักวิทยุสมัครเล่นทั่วโลกประมาณ 3 ล้านคน
นักวิทยุสมัครเล่นมักเรียกตัวเองว่า "ham" สำหรับที่มาของคำว่า "ham" นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเริ่มใช้ตั้งแต่เมื่อใด และนักวิทยุสมัครเล่นมักจะเรียกหรือกล่าวถึงนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตว่า "silent key"
คุณลักษณะทั่วไปของนักวิทยุสมัครเล่น.
มีไม่กี่ประเทศที่ได้บันทึกเกี่ยวกับคุณลักษณะของนักวิทยุสมัครเล่นไว้ นอกจากจำนวนของนักวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น นักวิทยุสมัครเล่นส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศเหล่านี้ ได้แก่ ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา ไทย เกาหลีใต้ และสหภาพยุโรป มีเพียง 2 ประเทศเท่านั้นที่ไม่อนุญาตให้ประชาชนทั่วไปเป็นนักวิทยุสมัครเล่น คือ เยเมน และ เกาหลีเหนือ ในบางประเทศก็เป็นการยากที่ประชาชนทั่วไปจะได้รับอนุญาตเนื่องจากค่าใบอนุญาตที่สูงมาก ในบางประเทศก็อนุญาตให้ชาวต่างชาติด้วย ซึ่งมีจำนวนน้อยที่นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับอนุญาตในหลาย ๆ ประเทศพร้อมกัน
ธรรมเนียม.
ผู้เสียชีวิต.
สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตนั้น ในภาษาของนักวิทยุสมัครเล่นจะใช้คำว่า Silent Key ใช้ตัวย่อคือ SK ในการกล่าวถึงโดยให้ความเคารพ 
สำหรับที่มานั้นมาจากในอดีตจะมีการส่งรหัส "SK" (หรือ "VA") ในการส่งสัญญาณเป็นรหัสสุดท้ายก่อนจะสิ้นสุดการส่งสัญญาณจากสถานีและปิดเครื่องส่งสัญญาณ จึงมีการนำมาใช้ต่อท้าสัญญาณเรียกขานของนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว เสมือนกับการได้ส่งสัญญาณครั้งสุดท้ายก่อนจากไป