pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ดาฟต์พังก์

ดาฟต์พังก์ หรือ ดาฟท์ พั้งก์ (อังกฤษ: Daft Punk) เป็นชื่อกลุ่มดนตรีแนวเทคโนแดนซ์ ประกอบด้วยนักดนตรีชาวฝรั่งเศส 2 คน Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem Christo
ประวัติ.
ในปี 1987 ถึง 1993.
Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem-Christo เริ่มพบกัน ในปี 1987 ที่เมืองปารีส ที่โรงเรียนLycée Carnot ใน เมืองปารีส ต่อมา Thomas Bangalter กับ Guy-Manuel de Homem-Christo ก็ได้ตั้งวงที่มีชื่อ Darlin' โดยสมาชิกเป็นเพื่อนอีกคนคือ Laurent Brancowitz, เข้าเป็นสมาชิก ในปี 1992 เป็นวงดนตรีแนวอินดี้ร็อก แต่ต่อมาได้ถูกนิตยสารชื่อดังได้วิจารณ์เขาว่า "A daft punk thrash" หรือเศษขยะนั่นเอง จึงทำให้เขาได้กลับไปปรับปรุงแนวเพลงและเปลี่ยนชื่อวงใหม่เป็น Daft punk
ดาฟต์พังก์.
Thomas Bangalter และ Guy-Manuel de Homem-Christo ก็ได้ตั้งวงที่มีชื่อ ดาฟต์พังก์ ในปี 1993 โดย ดาฟต์พังก์ ได้ออกขายอัลบั้ม ชุดแรก ที่มีชื่อ Homework ก่อนจะออกอัลบั้มอัลบั้มชุดนี้ เริ่มการบันทึกเสียง ในปี 1993 จนถึง ปี 1996 และ ออกจำหน่ายใน 25 มีนาคม ค.ศ. 1997 และ ประสบความสำเร็จกับซิงเกิล "Da Funk" และ "Around the World" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 1 บนบิลบอร์ด ชาร์ท Hot Dance Club Play chart, ต่อมา ได้ออกขายอัลบั้ม ชุดที่สอง คือ "Discovery" 13 มีนาคม ค.ศ. 2001 โดยมีมิวสิกวิดีโอแบบแอนิเมชัน ผลิตโดย โทเอแอนิเมชัน โดยอาจารย์ เลย์จิ มัตสึโมโต้ และ ได้ทำมิวสิกวิดีโอ ให้กับ เพลง "One More Time" "Aerodynamic" "Digital Love" และ "Harder, Better, Faster, Stronger" ซึ่งเพลงทั้งหมดมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกันทั้งสิ้น โดยเรียงกันตามลำดับ จนกลายเป็นแอนิเมชั่นที่มีชื่อว่า "Interstella 5555" ชื่อเต็มคือ (The 5tory of the 5ecret 5tar 5ystem) ได้ประสบความสำเร็จ อัลบั้มชุดนี้ มียอดขายอัลบั้มกว่า 2.6 ล้านชุด ต่อมา ได้ออกขายอัลบั้ม ชุดที่สาม คือ Human After All ออกจำหน่ายใน 14 มีนาคม ค.ศ. 2005 โดย อัลบั้มชุดนี้ ได้หยิบซาวนด์มาทดลองใช้ซาวนด์ของอิเล็กทรอนิกส์ จึงเกิดกระแสเกี่ยวกับวงนี้ขึ้นอย่างมาก จนเกิดเป็นภาพยนตร์ที่มีชื่อว่า "Electroma"
แรนดอม แอคเซค แมมโมรี่ (แรม).
มกราคม 2013, ดาฟต์พังก์ ได้เซ็นสัญญากับ Columbia Records ภายใต้การดูแลของ โซนี่มิวสิก "Get Lucky" เป็นซิงเกิ้ลแรก และได้ Pharrell Williams มาร่วมแจม ได้ที่ 1 UK single ถึง 4 สัปดาห์ และท๊อป 5 ของหลายประเทศทั่วโลก และเป็นประวัติศาสตร์ครั้งแรกของ ดาฟต์พังก์ เองด้วย ที่มีซิงเกิ้ลไต่ชาร์ตดีที่สุดเท่าที่ทั้ง 2 ทำมาด้วยกัน
ในอัลบั้มแรนดอม แอคเซค แมมโมรี่ ทำให้ดาฟต์พังก์ ได้รางวัลแกรมมี่ถึง 10 รางวัล เพลงประจำปี, เพลงป๊อบ คู่/กลุ่ม, อัลบั้มประจำปี, อัลบั้มแดนซ์/อีเล็กทรอกนิค, อัลบั้มระบบดนตรี (ไม่ใช่คลาคสิก) แรม ติดอันดับอัมบั้มที่ดีสุดในโลกในปี 2013 ถึง 3.8 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก และ ซิ้งเกิ้ล "Get Lucky" ถึง 10 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก
ดาฟต์พังก์ มียอดขายอัลบั้มทั่วโลก กว่า 5 ล้านก๊อปปี้
อวิซิได้รีมิกซ์ เพลง "Derezzed" และ เดอะเจเปนป๊อบสตาร์ได้รีมิกซ์ เพลง "Fall" เพลงประกอบภาพยนตร์ ที่ดาฟต์พังก์ทำเองทั้งอัลบั้ม ได้บรรจุในอัลบั้มรีมิกซ์ของดิสนี่ย์ชื่อ Dconstructed
15 กรกฎาคม 2016, จากนิตยสาร "Billboard", ผู้บริหาร Republic Records Wendy Goldstein ได้ตัดสินใจให้ ดาฟต์พังก์ ทำงานร่วมกับ เดอะวีกเอนด์ ในซิลเกิ้ล "สตาร์บอย" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับอัลบั้มที่ 3 ของวีกเอนด์เอง ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2016 และปล่อยมิวสิกวีดีโอในวันที่ 28 กันยายน 2016
เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์

เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์  เป็นสารเคมีที่อยู่ในกลุ่มเพอร์ออกไซด์ ประกอบไปด้วยเบนซิน 2 ตัวรวมด้วยเปอร์ออกไซด 
ชื่อทางการค้าสำหรับเบนโซอิลเพอร์ออกไซด์เช่น เบนแซค เอซี (Benzac AC) Brevoxyl และ Penoxyl
Д

De (Д, д) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ใช้ออกเสียง // เหมือนเสียง d ในภาษาอังกฤษ หรือ ด ในภาษาไทย แต่เมื่อไปปรากฏเป็นตัวสุดท้ายของคำจะกลายเป็น // ที่ไม่ออกเสียง และกลายเป็น // เมื่ออยู่ก่อนหน้าเสียงสระเพดานแข็ง
อักษร Д มีพัฒนาการโดยตรงมาจากอักษรกรีก เดลตา ลักษณะแตกต่างที่เห็นได้ชัดจากเดลตาคืออักษรนี้มี "เท้า" อยู่ที่มุมด้านล่าง อย่างไรก็ตาม อักษรตัวนี้สามารถเขียนได้สองรูปแบบคือ ยอดด้านบนที่ตัดเป็นเหลี่ยม หรือยอดมุมแหลมเหมือนเดลตา สำหรับอักษร El (Л, л) ก็เขียนในลักษณะนี้เช่นกัน อักษรนี้มีชื่อเดิมว่า "dobro" และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 4
แบบอักษรลายมือ.
อักษรตัวใหญ่ Д เมื่อเขียนด้วยลายมือจะปรากฏคล้ายอักษรละติน D เพื่อให้เขียนได้เร็วขึ้น เนื่องจากลักษณะของตัวพิมพ์ไม่สะดวกสำหรับเขียน แต่อักษรตัวเล็ก д จะดูเหมือนอักษรละติน g มากกว่าที่จะเป็น d โดยเขียนหางต่อกับตัวอักษรถัดไป สำหรับการเขียนตัวเอนหรือเขียนติดกัน (cursive) อักษรตัวเล็กจะดูเหมือน d มากกว่า ดังนี้: "Д, д"
จื๋อโนม

จื๋อโนม  เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" -) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน
ประวัติ.
เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ"  ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและ#เปลี่ยนทาง จนถึง พ.ศ. 2461 
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน  ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน , เหงียน สี โก๊ (พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ 
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น
จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม
อักษรญี่ปุ่น

ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ ใช้วิธีการผสมตัวหนังสือคำ คันจิ ซึ่งนำมาจากอักษรจีน และชุดตัวหนังสือพยางค์ คานะ ตัวคานะเองแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ฮิรางานะที่ใช้สำหรับคำและองค์ประกอบทางไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม และคาตากานะที่ใช้สำหรับคำและชื่อต่างชาติ, คำยืม, สัทพจน์, ชื่อวิทยาศาสตร์ และบางครั้งอาจรวมการเน้น ประโยคภาษาญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดมีอักษรที่ผสมระหว่างคันจิและคานะ เนื่องจากการผสมผสานอักษรเหล่านี้ (นอกเหนือจากรายการอักษรคันจิจำนวนมาก) ทำให้ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นจึงถือว่าเป็นหนึ่งในระบบที่ซับซ้อนที่สุดที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
มีการใช้อักษรคันจิในชีวิตประจำวันถึงพันกว่าตัว ซึ่งส่วนใหญ่มีที่มาจากอักษรจีนตัวเต็ม ส่วนอักษรอีกกลุ่มที่ประดิษฐ์ในประเทศญี่ปุ่นมีชื่อเรียกว่า “วาเซคันจิ” (หรือ “โคกูจิ”) แต่ละตัวอักษรมีความหมายที่แท้จริง (หรือช่วงของความหมาย) และส่วนใหญ่มีการออกเสียงมากกว่าหนึ่งรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบท โดยใน ค.ศ. 2010 นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียนรู้โจโยกันจิ 2,136 ตัว อักษรคันจิทั้งหมดมีมากกว่า 50,000 ตัว แม้ว่าเจ้าของภาษาที่รู้อักษรคันจิใกล้เคียงจำนวนนี้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม 
ข้อความที่ไม่มีอักษรคันจิเลยไม่ค่อยพบเห็นบ่อย โดยส่วนใหญ่จะปรากฏในหนังสือสำหรับเด็ก (เนื่องจากเด็กจะเรียนรู้อักษรตันจิเพียงไม่กี่ตัวในช่วงแรก) หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าในยุคแรก เช่น คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และวิดีโอเกม ซึ่งไม่สามารถแสดงหน่วยอักขระที่ซับซ้อนอย่างอักษรคันจิ เนื่องจากข้อจำกัดทั้งด้านกราฟิกและคอมพิวเตอร์
ประวัติ.
ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana)
เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ 
ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)
จังหวัดลานช้าง

จังหวัดลานช้าง (บางทีก็เรียกว่า "จังหวัดล้านช้าง") เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่ดินแดนลาวฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามกับเมืองหลวงพระบาง ขึ้นเป็นจังหวัด เดิมพื้นที่นี้ขึ้นอยู่กับมณฑลพายัพในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 พร้อมกันกับเมืองจำปาศักดิ์ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนนี้คืนให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งผู้ปกครองประเทศลาวในขณะนั้น ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวนี้คือ แขวงไชยบุรี และเมืองจอมเพ็ด แขวงหลวงพระบาง ของประเทศลาว
กรมศิลปากรได้กำหนดให้จังหวัดลานช้างใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปช้างหลายเชือกยืนอยู่กลางลานกว้าง โดยคิดรูปตราจากความหมายของชื่อจังหวัดที่แปลว่า “ดินแดนที่มีช้างจำนวนมาก”
การจัดการปกครอง.
จังหวัดลานช้าง ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
เขตการปกครองที่ได้จัดไว้นี้ได้ใช้เรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2489 โดยไม่มีการปรับปรุงเพิ่มเติมแต่อย่างใด ในระหว่างที่จังหวัดนี้อยู่ในการปกครองของประเทศไทย ได้มีการจัดการเลือกตั้งขึ้น เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2489 นายสังคม ริมทองได้เป็นส.ส. ของจังหวัดลานช้าง ก่อนจะคืนดินแดนดังกล่าวให้ฝรั่งเศส
Ђ

Dje (Ђ, ђ) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก มีใช้เฉพาะภาษาเซอร์เบียเป็นตัวอักษรลำดับที่ 6 อักษรนี้ใช้แทนเสียง ซึ่งดัดแปลงมาจาก Tshe (Ћ, ћ) โดย วุก สเตฟาโนวิจ คารัดซิจ (Vuk Stefanović Karadžić) เพื่อใช้แปลงศัพท์ที่สะกดด้วยอักษร Gje (Ѓ, ѓ) ของภาษามาซิโดเนีย
สำหรับชื่อ "Dje" เป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นชั่วคราว เนื่องจากอักษรของภาษาเซอร์เบียไม่มีชื่อเรียกอยู่แล้ว เมื่อต้องการสะกดทีละตัว อักษรนี้จึงจะอ่านว่า 
Dje สามารถถ่ายอักษรให้คล้ายอักษรละตินได้เป็น Đ, đ หรือบ่อยครั้งก็แปลงเป็น dj ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่ามันไม่ค่อยจะถูกต้องนัก
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ

ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ  เดิมใช้ชื่อ"สะพานถ้ำกระแซ" อยู่ในเส้นทางรถไฟสายใต้ (ช่วงสถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก - สถานีรถไฟน้ำตก) หรือทางรถไฟสายตะวันตก ป้ายหยุดรถไฟตั้งอยู่บริเวณสะพานถ้ำกระแซ ซึ่งเป็นสะพานไม้เลียบหน้าผาที่มีความยาวกว่า 450 เมตร เปิดใช้งานเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยปัจจุบันที่นี่เป็นจุดหนึ่ง ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเส้นทางสายนี้ (ทางรถไฟสายมรณะ) 
ประวัติ.
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ เป็นป้ายหยุดรถไฟสร้างขึ้นมาหลังการเปิดเดินรถไฟช่วงที่ 2 (สถานีรถไฟกาญจนบุรี - สถานีรถไฟวังโพ) ของการฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายน้ำตก (หนองปลาดุก-น้ำตก) ระหว่างระยะทาง 61 กิโลเมตร โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 สำหรับการเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว พร้อมกับป้ายหยุดรถวิทยาลัยเกษตร ป้ายหยุดรถบ้านโป่งเสี้ยว และป้ายหยุดรถเกาะมหามงคล
จากป้ายสถานีรถไฟ เดิมป้ายหยุดรถไฟนี้ใช้ชื่อว่า "สะพานถ้ำกระแซ" โดยปัจจุบันเหลือแค่ "ถ้ำกระแซ" จากหลักฐานของป้ายป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ (เดิม) ฝั่งกาญจนบุรี ทีภาษาอังกฤษเขียนว่า "Thamkrasae Bridge" ที่แปลว่าสะพานถ้ำกระแซ
ตารางเดินรถ.
เนื่องจากป้ายหยุดรถทั้ง 2 ยังมีการใช้งานอยู่ ตารางเวลาเดินรถป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซนี้อาจเกิดความสับสน จึงมีการอ้างอิงตามตำแหน่งของป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ (ใหม่) ฝั่งสถานีรถไฟน้ำตกเป็นหลัก 
เที่ยวไป.
มีจำนวน 5 ขบวน หยุดสถานี 4 ขบวน
เที่ยวกลับ.
มีจำนวน 4 ขบวน หยุดสถานี 3 ขบวน
แหล่งท่องเที่ยว.
สะพานถ้ำกระแซ.
เป็นสะพานทางรถไฟสร้างด้วยไม้ ถูกสร้างในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดนเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งบริเวณนี้เป็นจุดที่สร้างทางรถไฟยากที่สุด เนื่องจากเส้นทางโค้งเลียบเขาลัดเลาะหน้าผาสูงชัน ขนานไปกับลำน้ำแควน้อยที่ต้องใช้เวลาสร้างด้วยความรวดเร็ว เพราะต้องใช้เส้นทางขนยุทโธปกรณ์ เสบียง และกำลังพลทหาร ไปเสริมกำลังฝั่งประเมศพม่าให้เสร็จโดยไว จึงทำให้จุดนี้เชลยศึกเสียชีวิตมากที่สุดของการสร้างทางรถไฟสายนี้ ประมาณ 1,000 กว่าคน เป็นสะพานข้ามเหวลึกที่ยาวที่สุดของสายนี้ ตัวสะพานใช้ไม้ในการก่อสร้าง 
ปัจจุบันเป็นจุดท่องเที่ยวอันโด่งดังทั่วโลก ที่ชาวต่างชาติและคนไทยให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ที่รู้จักกันในนาม "สะพานรถไฟมรณะ"
ถ้ำกระแซ.
ตั้งอยู่ติดกับเส้นทางรถไฟสายมรณะอันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 และถ้ำนี้เป็นถ้ำที่เคยเป็นที่พักของเชลยศึกเมื่อครั้งสร้างเส้นทางรถไฟสายมรณะจากไทยไปพม่า ภายในถ้ำโปร่ง และมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ มองจากปากถ้ำมาที่บริเวณทางรถไฟจะเห็นทิวทัศน์ที่งดงามและมองเห็นแม่น้ำแควน้อยอยู่เบื้องล่าง
ทรงกลด บางยี่ขัน

ทรงกลด บางยี่ขัน อดีตบรรณาธิการนิตยสาร a day ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารและผู้ก่อตั้งนิตยสารออนไลน์ชื่อ The Cloud และอีกบทบาทหนึ่งคือการเป็นเจ้าของพ็อกเก็ตบุ๊ก ซึ่งมีกลิ่นอายของความอุ่น เหงา และโรแมนติก ถึง 4 เล่ม
ทรงกลดจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ทรงกลดเริ่นต้นในถนนนักเขียนจากการชักชวนของ อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการ Section เสาร์สวัสดี หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (ในสมัยนั้น) ซึ่งเห็นฝีมือจากสารคดีท่องเที่ยวเรื่อง "โปรดอ่านใต้แสงเทียน เพราะผมเขียนใต้แสงดาว" ที่ทรงกลดส่งมาให้พิจารณา และหลังจากนั้นก็ถูก วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ทาบทามให้มาทำงานที่นิตยสาร a day 
ตลอด 2 ปีกว่าที่เขียนความเรียงใน เสาร์สวัสดี นั้นก็ถูกคัดเลือก มาถึง 40 เรื่อง เพื่อนำไปรวมเล่มในพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "นายเท้าซ้าย เด็กชายเท้าขวา" ที่หน้าปกหนังสือโปรยไว้ว่า หวานแบบเหงา ๆ เศร้าแบบอุ่น ๆ แล้วความช่างคิดของทรงกลดนั้นยังส่งผ่านมายังชื่อตอนของแต่ละความเรียง อย่างคมคาย เช่น โทรศัพท์ร้อยปี ไปรษณีย์ร้อยชาติ, ไม่มีสัญญาณตอบรัก, ทะเลของคนว่ายน้ำไม่เป็น, ฝันตกไม่ทั่วฟ้า ฯลฯ
ปีต่อมา ความเรียงเหงา ๆ เศร้าแบบอุ่น ๆ ระลอก 2 ของทรงกลดก็ถูกส่งตามมาในชื่อ "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" ซึ่งคราวนี้ถูกรวบรวมมาจากนิตยสาร a day weekly ซึ่ง "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" นี้เหมือนเป็นตอกย้ำและแสดงตัวตนที่ชัดเจนของ ทรงกลด มากยิ่งขึ้นที่อยู่ในรูปแบบของภาษาที่เล่นที่จริงไม่เคร่งครัด แต่ถ้าอ่านดูก็จะรู้ว่าผ่านการคิดอย่างหนักหน่วงมาแล้ว ซึ่งแสดงถึงความช่างสังเกต ความละเอียดและละเมียดในการคิดค้นประเด็น และขยันหาข้อมูลมาสนับสนุนในงานเขียนของตัวเอง (อธิคม คุณาวุฒิ)
"สองเงาในเกาหลี" ผลงานพ็อกเก็ตบุ๊กที่โปรยปกบอกไว้ว่า เป็นบันทึกการเดินทางของชายหญิงแปลกหน้าที่บังเอิญมาร่วมทางด้วยกันในแดนโสม เป็นการฉีกแนวความเรียงแบบเดิมของทรงกลด ซึ่งคราวนี้มาในรูปแบบกึ่งนิยาย กึ่งบันทึก แต่ยังคงชั้นเชิงในด้านภาษาที่ปะปนระหว่างความขี้เล่นแต่จริงจังของคนเขียนเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังมีความโรแมนติกที่ทรงกลดได้แสดงออกมาให้เห็นในรูปแบบความเรียงอุ่น ๆ ชุดนี้ด้วย
"ดาวหางเหนือทางรถไฟ" บันทึกการเดินทางเล่มโตล่าสุดจากทรงกลด ถูกกลั่นกรองขึ้นมาจากความทรงจำเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในรูปแบบที่เคยหมายมาดไว้ แต่กลับต้องพบเจอกับเรื่องราวไม่คาดฝันตลอดการเดินทาง
Е

Ye หรือ E (Е, е) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก มีรูปร่างลักษณะเหมือนอักษรละติน E มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก เอปไซลอน ชื่อเดิมของตัวอักษรนี้คือ "estǐ" และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 5
ในภาษาบัลแกเรีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาเซอร์เบีย และภาษายูเครน จะเรียกอักษรนี้ว่า "E" และใช้แทนเสียง // หรือ // (เอ หรือ แอ)
ส่วนภาษาเบลารุสและภาษารัสเซีย จะเรียกตัวอักษรนี้ว่า "Ye" และใช้แทนเสียงสระที่เลื่อนขึ้นไปทางเพดานแข็ง โดยอ่านเป็น /, / หรือ /, / (เย หรือ แย) ให้ควบเสียงเข้ากับพยัญชนะที่อยู่ข้างหน้า แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ค่อยมีความแตกต่างจาก "E" มากนัก
สำหรับภาษายูเครน เมื่อต้องการอ่านเสียงให้เป็น "Ye" จะเปลี่ยนไปใช้ Є แทน
ผู้สำเร็จราชการแทนเจ้าหลวงเสือตือฟ้า

แผ่นดินว่างกษัตริย์.
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของสุทุฟ้า ก็ไม่มีผู้ใดที่เหมาะที่จะครองราชบัลลังก์ บ้านเมืองจึงตกอยู่ในการดูแลของ บุรฮา โกฮาอิน และบาร์ โกฮาอิน เป็นผู้สำเร็จราชการแทนสุทุฟ้า เป็นเวลานานถึง ๔ ปี
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 14

พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 14 ประจำปี พ.ศ. 2548 จัดโดยชมรมวิจารณ์บันเทิง ประกาศผลวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ณ โรงแรม เดอะแกรนด์ ถนนรัชดาภิเษก
"ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา"
คาบสมุทรไอบีเรีย

คาบสมุทรไอบีเรีย (;) ตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปยุโรป มีพื้นที่ประมาณ และมีประชากรเกือบ 53 ล้านคน ตั้งอยู่ระหว่างทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นคาบสมุทรที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของทวีปยุโรปรองจากคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย ทางทิศเหนือติดกับเทือกเขาพิเรนีสและประเทศฝรั่งเศส ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก ทิศใต้สุดติดกับช่องแคบยิบรอลตาร์ คาบสมุทรไอบีเรียมีความยาวประมาณ 900 กิโลเมตร กว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 900 กิโลเมตร รูปร่างคล้ายสีเหลี่ยมพื้นผ้า พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงและเทือกเขา พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้บริเวณเทือกเขาเซียร์ราเนบาดา เป็นบริเวณแห้งแล้งมากแห่งหนึ่งในคาบสมุทร เมืองที่สำคัญที่อยู่ในคาบสมุทรไอบีเรีย ได้แก่ มาดริด บาร์เซโลนา บาเลนเซีย เซบิยา บิลบาโอ ลิสบอน โปร์ตู และยิบรอลตาร์
ปลาหมอฟลามิงโก้

ปลาหมอฟลามิงโก้ หรือ ปลาหมอไมดาส (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Amphilophus citrinellus") เป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 
พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้ จัดเป็นปลาหมอสีที่มีรูปร่างใหญ่ เมื่อโตเต็มที่จะยาวได้ 25–30 เซนติเมตร มีลักษณะลำตัวค่อนข้างแบนกว้าง ส่วนหัวจะมีโหนกนูนอย่างเห็นได้ชัดเจนเมื่อโตเต็มที่ ริมฝีปากหนา ตาสีดำ ครีบอกแผ่กว้างปลายมนเล็กน้อย ครีบกระโดงหลังจะเรียวยาวแผ่กว้างไปทางด้านหลัง ครีบท้อง 2 อันเท่ากัน ขณะที่ครีบทวารจะแผ่กว้างคล้ายครีบกระโดงแต่ไม่ยาวมาก ครีบหางแผ่กว้างปลายมนเล็กน้อย 
ลำตัวมีสีหลากหลายทั้งสีส้ม, เหลือง, ขาว ปนอยู่ โดยมีแถบสีดำแซม ขึ้นอยู่กับที่การเปลี่ยนสี หรือ "การลอก" ในภาษาเฉพาะของวงการปลาสวยงามว่าจะออกมาเป็นอย่างไร ซึ่งปลาที่มีสีส้มหรือแดง นิยมเรียกว่า ปลาหมอเรดเดวิล หรือ ปลาหมอเรดอเมริกา 
ปลาหมอฟลามิงโก้เป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าว หวงอาณาเขตเป็นปลาที่อยู่ตามลำพังเพียงตัวเดียว ชอบขุดคุ้ยซอกหิน ซอกไม้ ในการหลบซ่อนตัว โดยเฉพาะปลาตัวผู้ที่มีโหนกใหญ่บนหัวจะก้าวร้าวมาก 
ปลาหมอฟลามิงโก้ นั้นสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยงตั้งแต่ขนาด 24 นิ้วขึ้นไป โดยวางไข่ติดไว้กับพื้นหรือหิน ตัวเมียเมื่อมีความสมบูรณ์เต็มที่จะออกไข่ได้ครั้งละ 400–800 ฟอง ลักษณะไข่มีสีเหลืองนวล ไข่ใช้เวลา 3 วัน ในการฟักเป็นตัว แยกเพศโดยการสังเกตที่ส่วนท้อง ช่องเพศของตัวเมียจะมีลักษณะกลมใหญ่กว่า ขณะที่ตัวผู้จะยาวแหลมยื่นออกมา และมีลำตัวและส่วนหัวใหญ่กว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด
ปลาหมอฟลามิงโก้ ถือเป็นปลาชนิดที่เป็นต้นแบบของปลาหมอลูกผสม หรือที่เรียกกันว่า ครอสบรีด เช่น ปลาหมอฟลาวเวอร์ฮอร์น เป็นต้น
คาบสมุทรอิตาลี

คาบสมุทรอิตาลี หรือ คาบสมุทรแอเพนไนน์  เป็นคาบสมุทรที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปใต้ พื้นที่ทางตอนเหนือติดกับเทือกเขาแอลป์และประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลเอเดรียติก ทางทิศใต้ติดกับทะเลไอโอเนียน และทางทิศตะวันตกติดกับทะเลติร์เรเนียนและทะเลลีกูเรียน คาบสมุทรนี้มีรูปร่างคล้ายรองเท้าบูท โดยบริเวณตอนกลางของคาบสมุทรมีเทือกเขาแอเพนไนน์เป็นแกนกลาง บริเวณตอนเหนือมีที่ราบลุ่มแม่น้ำโปซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาแอลป์กับเทือกเขาแอเพนไนน์นั้น เป็นที่ราบลุ่มอันอุดมสมบูรณ์มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม และเป็นที่ตั้งเมืองสำคัญของประเทศอิตาลี เช่น มิลาน ตูริน เวนิส โบโลญญา ปาร์มา เวโรนา
คาบสมุทรอิตาลีมีความยาวประมาณ 1,000 กิโลเมตร ความกว้างโดยเฉลี่ยประมาณ 290 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปใต้ มีพื้นที่ประมาณ 260,000 ตารางกิโลเมตร (ไม่นับรวมพื้นที่เกาะซิซิลีและเกาะซาร์ดิเนีย) เป็นคาบสมุทรที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของทวีปยุโรป รองจาก คาบสมุทรสแกนดิเนเวีย คาบสมุทรไอบีเรีย และคาบสมุทรบอลข่าน ตามลำดับ เมืองใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณคาบสมุทรอิตาลีเรียงตามลำดับ 4 อันดับแรกได้แก่ โรม มิลาน เนเปิลส์ และตูริน ภูมิอากาศบริเวณคาบสมุทรอิตาลีเป็นแบบเมดิเตอร์เรเนียน พืชที่ปลูกส่วนใหญ่ที่นิยมปลูกคือ มะกอกเพื่อทำน้ำมันมะกอก และองุ่นเพื่อใช้ทำไวน์ เมืองท่าที่สำคัญบนคาบสมุทรอิตาลีได้แก่ เจนัว เวนิส และเนเปิลส์
นิทรรศการ

นิทรรศการ  คือ การจัดกิจกรรมทางการตลาด เพื่อนำเสนอข้อมูล ภาพ เสียง โดยมีกำหนดการ หลักการและเหตุผล วัตถุประสงค์ และหน่วยงานที่รับผิดชอบที่แน่นอน
แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์

แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์  คือแบบแผนหรือแนวทางที่ใช้ในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นเสมอ ๆ ในการออกแบบคอมพิวเตอร์ซอฟต์แวร์ แบบแผนและแนวทางเหล่านี้ไม่ใช่รูปแบบตายตัวที่จะถูกนำไปใช้โดยตรง แต่เป็นการอธิบายแนวทางหรือโครงที่จะถูกนำไปประยุกต์ใช้ในสถานการณ์ต่าง ๆ กล่าวเฉพาะในทางการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ แบบแผนการออกแบบจะแสดงความสัมพันธ์ต่อกันระหว่างคลาสหรืออ็อบเจกต์ต่าง ๆ โดยไม่จำเพาะเจาะจงการนำไปใช้งานในขั้นสุดท้าย ขั้นตอนวิธีไม่จัดเป็นแบบแผนการออกแบบเพราะเป็นการแก้ปัญหาในทางการประมวลผลมากกว่าในทางการออกแบบ
จุดเริ่มต้น.
แบบแผนการออกแบบมีจุดเริ่มต้นจากหนังสือชื่อ "A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction" แต่งโดยสถาปนิกชื่อ Christopher Alexander เมื่อปี ค.ศ. 1977 จากนั้น Kent Beck และ Ward Cunningham ริเริ่มนำเอาแนวคิดนี้มาทดลองใช้กับการเขียนโปรแกรมในปี ค.ศ. 1987 และได้นำเสนอผลงานในงานประชุม OOPSLA ในปีเดียวกันนั้น
แบบแผนการออกแบบเริ่มเป็นที่นิยมในวงการวิทยาการคอมพิวเตอร์ในปี ค.ศ. 1994 หลังจากมีหนังสือที่แต่งโดย Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson และ John Vlissides (Gang of four: GoF) ชื่อ "Design Patterns: Elements of Reusable Object-Oriented Software" (ISBN 0-201-63361-2)
ประโยชน์.
แบบแผนการออกแบบช่วยทำให้กระบวนการพัฒนาโปรแกรมรวดเร็วขึ้นเพราะเป็นตัวอย่างที่ผ่านการพิสูจน์ทดสอบมาแล้ว การออกแบบซอฟต์แวร์ที่ดีต้องเตรียมการสำหรับปัญหาที่อาจจะไม่พบจนกว่าจะเริ่มนำไปใช้งาน การใช้แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์ช่วยป้องกันปัญหาเล็กน้อยที่อาจจะลุกลามใหญ่โต ทั้งยังทำให้การทำความเข้าใจโค้ดง่ายขึ้นในหมู่ผู้ร่วมงานในทีมที่คุ้นเคยกับแบบแผนการออกแบบ
การจัดหมวดหมู่และแบบแผนในหนังสือ Design Patterns.
การจัดหมวดหมู่แบบแผนการออกแบบซอฟต์แวร์ตามหนังสือ Design Patterns แบ่งตามวัตถุประสงค์การใช้งาน ดังนี้
กัปตัน (ฟุตบอล)

กัปตันฟุตบอล เป็นผู้ที่ได้รับแต่งตั้งจากผู้จัดการทีม ให้สั่งการลูกทีมในสนามแทนผู้จัดการทีม กฎของการแต่งตั้งกัปตันทีมนั้นไม่มีกฎตายตัว ไม่จำกัดอายุและตำแหน่งที่เล่น แต่โดยส่วนมากแล้วกัปตันทีมมักจะเป็นผู้ที่มีอาวุโสที่สุดในทีม เช่น อายุมากที่สุด, อยู่ในทีมนานที่สุด, มีความเป็นผู้นำมากที่สุดตามความเห็นของผู้จัดการทีม หรือเป็นตัวกลางประสานระหว่างผู้เล่นกลุ่มต่างๆ บางครั้งจะเห็นว่าผู้จัดการทีมก็แต่งตั้งให้ผู้เล่นที่มีความสามารถโดดเด่นในทีมเป็นกัปตัน
กัปตันทีมมีเพียง 1 คนต่อทีมเท่านั้น ผู้ที่เป็นกัปตันทีมเวลาลงสนามจะใส่แถบผ้าคาดแขนข้างหนึ่ง ซึ่งเรียกผ้าคาดนี้ว่า ปลอกแขนกัปตันทีม ในกรณีที่กัปตันไม่อยู่ในสนาม (เช่นไม่สามารถที่จะแข่งได้ในนัดนั้นๆ หรือถูกเปลี่ยนตัวออก) ในทีมก็จะมีการแต่งตั้งสมาชิกคนหนึ่งในทีมมารับตำแหน่งรักษาการณ์กัปตันแทน (ปกติในแต่ละทีมจะมีรองกัปตันมารับหน้าที่นี้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีก็แต่งตั้งผู้เล่นอื่นแทน)
อนึ่ง เวลาที่ทีมชนะเลิศการแข่งขันแล้วการแข่งขันนั้นมีพิธีการมอบถ้วยรางวัล ตามธรรมเนียมแล้วกัปตันจะเป็นคนที่ชูถ้วยเป็นคนแรกเสมอ ในบางกรณีอาจมีการชูถ้วยร่วมกันกับรองกัปตัน หรือส่งต่อให้กับผู้เล่นที่เป็นสัญลักษณ์ในช่วงเวลาหนึ่งที่ได้รับการยอมรับชูถ้วยแทน
อำเภอแม่ทะ

แม่ทะ  เป็นอำเภอในจังหวัดลำปาง เป็น 1 ใน 4 อำเภอของจังหวัดลำปางที่มีทางรถไฟสายเหนือตัดผ่าน โดยมีสถานีในพื้นที่อำเภอ 2 สถานี ได้แก่ สถานีรถไฟศาลาผาลาด และสถานีรถไฟแม่ทะ 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอแม่ทะมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอแม่ทะมีประวัติการก่อตั้งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2450 ที่ว่าการอำเภอแม่ทะเดิมมิได้ตั้งอยู่ ณ ที่ว่าการอำเภอแม่ทะปัจจุบัน แต่ตั้งอยู่ที่บ้านป่าตัน หมู่ที่ 5 ตำบลป่าตัน อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอในปัจจุบันไปทางทิศใต้ประมาณ 5 กิโลเมตร โดยอาศัยชื่อตำบลเป็นชื่อของอำเภอเรียกว่า "อำเภอป่าตัน" โดยมีการสร้างโรงเรียนขึ้นที่วัดบ้านอ้วนและที่หน้าที่ว่าการอำเภอ และสร้างที่ว่าการอำเภอป่าตัน (ใหม่) ขึ้นในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2455 ขุนตันธนารักษ์ นายอำเภอป่าตันสมัยนั้นได้พิจารณาเห็นว่ากรมทางรถไฟแห่งประเทศไทยมีโครงการวางรางรถไฟไปถึงเชียงใหม่ โดยมีเส้นทางผ่านบ้านแม่ทะ หมู่ที่ 1 ตำบลแม่ทะ จึงย้ายที่ว่าการอำเภอไปบริเวณนั้นและเปลี่ยนชื่อจากอำเภอป่าตันเป็น "อำเภอแม่ทะ" ในปี พ.ศ. 2460 ตามชื่อหมู่บ้านซึ่งตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอป่าตันเดิมประมาณ 15 กิโลเมตร
และในปี พ.ศ. 2497 ก็ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอแม่ทะ จากบ้านแม่ทะ ตำบลแม่ทะ มาตั้งที่บ้านอ้วน ตำบลนาครัว และเปิดใช้ที่ว่าการอำเภอใหม่ตั้งแต่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 เป็นต้นไป ซึ่งทางราชการได้พิจารณาว่าพื้นที่มีความเป็นศูนย์กลางมากกว่า โดยไม่ได้เปลี่ยนชื่ออำเภอใหม่แต่อย่างใด
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอแม่ทะแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตําบล 95 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอแม่ทะประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอแม่เมาะ

แม่เมาะ  คืออำเภอหนึ่งในจังหวัดลำปาง
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอแม่เมาะตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด ห่างจากตัวเมืองลำปางประมาณ 25 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอแม่เมาะ เดิมเคยมีฐานะเป็น "กิ่งอำเภอแม่เมาะ" ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2450 ขึ้นการปกครองกับอำเภอเมืองลำปาง ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2456 ทางราชการเห็นว่ากิ่งอำเภอแม่เมาะ อำเภอเมืองลำปาง เป็นกิ่งอำเภอเล็ก มีปริมาณการงานไม่มากและจำนวนพลเมืองมีน้อย จึงยุบกิ่งอำเภอแม่เมาะเข้ากับอำเภอเมืองลำปางดังเดิม 
ในปี พ.ศ. 2515 อำเภอเมืองลำปาง กรมการจังหวัดลำปาง และสภาจังหวัดลำปางได้พิจารณาเห็นว่า พื้นที่ของตำบลบ้านดง ตำบลนาสัก และตำบลจางเหนือเป็นท้องที่ทุรกันดาร เห็นสมควรจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ จึงนำเรื่องเสนอต่อกระทรวงมหาดไทยพิจารณาและยกฐานะเป็น กิ่งอำเภอแม่เมาะ ขึ้นกับอำเภอเมืองลำปางเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2519 ที่ว่าการกิ่งอำเภอแม่เมาะก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2521 และในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2524 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลบ้านดง รวมตั้งเป็นตำบลแม่เมาะ
เมื่อสภาพเศรษฐกิจ สังคม และจำนวนราษฎรของกิ่งอำเภอแม่เมาะเพิ่มมากขึ้นจนสามารถยกฐานะเป็นอำเภอได้ กระทรวงมหาดไทยจึงได้เสนอคณะรัฐมนตรีพิจารณาอนุมัติให้ยกฐานะกิ่งอำเภอแม่เมาะเป็นอำเภอ โดยได้ตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งและประกาศในราชกิจจานุเบกษาลงวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 กิ่งอำเภอแม่เมาะจึงเป็น อำเภอแม่เมาะ ตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา และในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ทางกระทรวงมหาดไทยให้โอนพื้นที่ตำบลสบป้าด อำเภอแม่ทะ มาขึ้นกับพื้นที่อำเภอแม่เมาะ ทำให้อำเภอแม่เมาะมีพื้นที่การปกครองจำนวน 5 ตำบลจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอแม่เมาะแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอแม่เมาะประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองปาน

เมืองปาน  เป็นอำเภอหนึ่งทางตอนเหนือของจังหวัดลำปาง มีสภาพภูมิศาสตร์เป็นภูเขาและป่าไม้อุดมสมบูรณ์ และเป็นที่ตั้งของที่ทำการอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองปานตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เมืองปานเป็นชุมชนทางทิศเหนือของเขลางค์นคร เป็นเมืองที่มีความอุดมสมบูรณ์พืชพันธุ์ธัญญาหาร ที่ทุ่งนาเรียกว่า "ทุ่งสามหมวก" หรือ "ทุ่งสามโค้ง" ปัจจุบันโค้งที่หนึ่งตั้งอยู่บริเวณบ้านน้ำจำ หมู่ที่ 3 ตำบลเมืองปาน โค้งที่สองอยู่บริเวณภูเขาดวงตา บ้านแพะ หมู่ที่ 4 ตำบลเมืองปาน และโค้งที่สามอยู่บริเวณพระเจดีย์ม่อนเวียง บ้านทุ่งโป่ง หมู่ที่ 1 ตำบลเมืองปาน ความสมบูรณ์ของทุ่งสามโค้งสามารถใช้เลี้ยงราษฎรได้อย่างเพียงพอ ด้วยเหตุนี้เมืองปานจึงเป็นที่หมายของเมืองอื่น ๆ เช่น พม่าและเงี้ยวที่ต้องการยึดครองเพื่อเป็นแหล่งสะสมเสบียงอาหาร 
เมืองปานมีนายบ้านคนหนึ่งไม่ปรากฏชื่อ(แก้ไข)ขุนปานเป็นลูกของพระยาอำพอง น้องชาย(อนุชา)ต่างแม่ของพระยาคำลือ มีศักดิ์เป็นหลานของพระยาคำลือ (จากประวัติราชวงค์วิเชตนคร)เป็นผู้มีความกล้าหาญ เข้มแข็ง อดทน เด็ดเดี่ยว และเสียสละ ได้รวบรวมสมัครพรรคพวกต่อต้านพวกข้าศึกที่บุกรุกเข้ามา ได้รับชัยชนะหลายครั้งจนข้าศึกศัตรูไม่กล้ามารบกวนอีกต่อไป นายบ้านผู้นี้ได้สร้างเครื่องส่งสัญญาณในการแจ้งเหตุแก่หมู่บ้านและเป็นสัญญานัดหมายเพื่อร่วมมือกันต่อสู้ข้าศึกศัตรูโดยกันใช้ทองคำมาหลอมทำเป็น "ปาน" (ลักษณะคล้ายฆ้องใหญ่แต่โหนกที่ตีเล็กกว่า) ชาวบ้านเรียกว่า "ปานคำ" (= ปานทอง) นายบ้านผู้นี้(ขุนปาน)เป็นผู้ทำปานเป็นสัญญาณแจ้งเหตุต่าง ๆ แก่ชาวบ้าน จนได้รับการขนานนามจากชาวเมืองปานว่า (แก้ไข)เจ้าขุนปานจเร "เจ้าพ่อขุนจเรปาน" และเมืองแห่งนี้ได้ชื่อว่า เมืองจเรปาน ต่อมาเรียกเพี้ยนไปเหลือเพียง เมืองปาน
อำเภอเมืองปานแต่เดิมรวมอยู่ในท้องที่อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง ต่อมาทางกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าท้องที่อำเภอแจ้ห่มมีอาณาเขตกว้างขวาง มีพลเมืองมาก ท้องที่บางตำบลอยู่ห่างไกลจากอำเภอ เจ้าหน้าที่ออกตรวจตราดูแลทุกข์สุขของราษฎรไม่ทั่วถึง เพื่อประโยชน์ในด้านการปกครองและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนในท้องที่ จึงได้ประกาศแบ่งท้องที่อำเภอแจ้ห่มตั้งเป็น กิ่งอำเภอเมืองปาน ขึ้นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 และยกฐานะเป็น อำเภอเมืองปาน ตามพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2535
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองปานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองปานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
พายัพ ชินวัตร

พายัพ ชินวัตร (เกิด 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500) ผู้ดูแลภาคอีสานของพรรคเพื่อไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เป็นน้องชายของดร. ทักษิณ ชินวัตร ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ประวัติ.
พายัพ เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ที่ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรนายเลิศ นางยินดี ชินวัตร ซึ่งเป็นธิดาของเจ้าจันทร์ทิพย์ ระมิงค์วงศ์ (หลานตาของเจ้าไชยสงคราม สมพมิตร ณ เชียงใหม่ ซึ่งสืบเชื้อสายจากพระเจ้าช้างเผือกธรรมลังกา พระเจ้านครเชียงใหม่) ด้านครอบครัวสมรสกับนางพอฤทัย ชินวัตร นักวิชาการประจำคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ กลุ่มชาติพันธุ์ และผู้มีความหลากหลายทางเพศ (สกุลเดิม: จันทรพันธ์) มีบุตร 4 คน คือ ฤภพ ชินวัตร, พิรุณ ชินวัตร, พอพงษ์ ชินวัตร และ พีรพัฒน์ ชินวัตร
การศึกษา.
สำเร็จชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (อุตสาหการ) จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส อาร์ลิงตัน สหรัฐอเมริกา ระดับปริญญาโท วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และ หลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่น 4414 (วปรอ. 4414) 
ธุรกิจ.
นายพายัพ เป็นผู้บริหาร บริษัท ชินวัตรไหมไทย จำกัด ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท แต่ธุรกิจไม่ประสบความสำเร็จ มีปัญหาขาดทุน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540-2544 เป็นเงินกว่า 600 ล้านบาท แต่หลังจากนั้น นายพายัพ กลับกลายเป็นนักลงทุน ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ไม่ว่าจะลงทุนในหุ้นตัวไหน ราคาหุ้นตัวนั้นก็ขึ้นอย่างต่อเนื่อง สร้างผลกำไรให้กับ สมาชิกพรรคไทยรักไทย ที่พากันซื้อหุ้นตามนายพายัพ เป็นอย่างมาก นอกจากนี้ นายพายัพยังสามารถขอเสนอลดหนี้บริษัทดังกล่าวจากสถาบันการเงิน เหลือเพียง ร้อยละ 5 จากยอดเงินกว่า 1,000 ล้านบาท แต่เจ้าหน้าที่ บสท.ไม่อนุมัติให้ตามที่นายพายัพเสนอ เพราะเกรงความผิดจากการสร้างความเสียหายแก่รัฐ
การอุปสมบท.
พายัพ ชินวัตร ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ที่วัดป่าพุทธคยา ประเทศอินเดีย โดยได้รับฉายาว่า "พระพายัพ เขมะคุโณ" ต่อมาในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระธีรญาณมุนี (สมชาย วรชาโย) เจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส ให้เป็นพระฐานานุกรมในตำแหน่ง "พระครูปลัดสัมพิพัฒน์ญาณจารย์" และเขาได้ลาสิกขาบทในวันที่ 11 มีนาคมของปีเดียวกัน
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ

ตราสัญลักษณ์ พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2542 ออกแบบโดย นายนิรันดร์ ไกรสรรัตน์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานตราสัญลักษณ์ดังกล่าว (ซึ่งเป็นแบบที่ได้รับรางวัลที่ 1 ในการประกวดตราสัญลักษณ์ฯ โดยกรมศิลปากร) สำหรับใช้ในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ จากการทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายแบบโดยรัฐบาล เพื่อทรงเลือกแบบที่เหมาะสม ดังที่ปรากฏนี้
ความหมายของตราสัญลักษณ์ฯ.
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ ประกอบด้วย อักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ อยู่ตรงกลาง ประดิษฐานอยู่เหนือพระที่นั่งอัฐทิศอุทุมพรราชอาสน์ เป็นการแสดงความหมายว่า พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร  มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเป็นศูนย์รวมดวงใจของคนไทยทั้งชาติ ทรงเป็นที่ยึดเหนี่ยว และเป็นที่เคารพบูชาอย่างสูงสุดของประชาชน สีเหลืองของอักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร เป็นสีประจำวันพระบรมราชสมภพ อยู่บนพื้นวงกลมสีน้ำเงิน ซึ่งหมายถึงพระมหากษัตริย์ ล้อมรอบด้วย ตราพระแสงจักร และมีเลข 9 บนอักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร ซึ่งหมายถึง ทรงเป็น พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 9 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ มีสัปตปฎลเศวตฉัตร ประกอบอยู่ 2 ข้าง ซ้ายและขวา และมีนพปฎลมหาเศวตฉัตร ประดิษฐานอยู่เบื้องบนสุด
เส้นกรอบรอบนอก ที่ออกแบบให้มีลักษณะ เป็น 4 แฉก หรือ 4 ส่วน แทนประชาชนชาวไทย ทั่วทุกภาคของประเทศ ที่อยู่ภายใต้ พระบรมโพธิสมภารของพระองค์ ด้วยความร่มเย็นเป็นสุข สีพื้นจึงเป็นสีเขียว อันแสดงถึงความสงบร่มเย็น และอุดมสมบูรณ์ มีดอกบัว 4 ดอก แทรกตรงกลางระหว่างแฉกทั้ง 4 แสดงความหมายเป็นการเทิดทูนบูชา ในวโรกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ
รัศมีสีทองโดยรอบ เปรียบได้ดังพระบุญญาบารมี พระมหากรุณาธิคุณ และ น้ำพระราชหฤทัย ที่แผ่ไพศาลไปทั่วทุกทิศ ทั้งในและต่างประเทศทั่วโลก ยังความปลาบปลื้ม มาสู่พสกนิกรทุกหมู่เหล่า
เบื้องล่าง ออกแบบเป็นแพรแถบสีน้ำเงิน แสดงข้อความ “พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๖ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๔๒”
วัดเจ็ดยอด

วัดเจ็ดยอด เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ (เดิมชื่อวัดวัดโพธารามมหาวิหาร) ตั้งอยู่ที่ตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ 
พระเจ้าติโลกราชรัชกาลที่ 9 แห่งราชวงศ์มังราย โปรดให้ทรงสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1998 พระเจดีย์สร้างด้วยศิลาแลงประดับลวดลายปูนปั้น เลียนแบบมหาโพธิวิหาร ประเทศอินเดีย
ในปี พ.ศ. 2020 วัดโพธารามมหาวิหาร เป็นสถานที่ทำการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ 8 ของโลก ปัจจุบันเจดีย์เจ็ดยอดหักพังไปเกือบหมด
การประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน.
วัดเจ็ดยอด ได้รับการประกาศเป็นโบราณสถานสำหรับชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 25 วันที่ 8 มีนาคม 2478 พร้อมกับวัดอีกหลายแห่งในจังหวัดเชียงใหม่
อำเภอโนนสูง

โนนสูง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา เดิมชื่อ อำเภอกลาง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอโนนวัด และอำเภอโนนสูงตามลำดับ เป็นอำเภอที่เป็นทางสัญจรสำคัญอำเภอหนึ่ง มีทั้งถนนมิตรภาพ ทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ แม่น้ำมูล และแม่น้ำลำเชิงไกรไหลผ่าน และมีพื้นที่ติดกับอำเภอเมืองนครราชสีมา ประชากรส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดเป็นชาวไทยโคราช และมีชาวไทยอีสานกับชาวไทยเชื้อสายจีนเป็นจำนวนน้อย ชาวอำเภอโนนสูงส่วนใหญ่จะมีนามสกุลลงท้ายด้วยคำว่า "กลาง" ซึ่งเป็นชื่อเดิมของอำเภอ เช่นเดียวกับอำเภออื่น ๆ ในจังหวัดนครราชสีมา ที่นิยมลงท้ายนามสกุลด้วยชื่ออำเภอ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอโนนสูงตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอโนนสูงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 16 ตำบล 195 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอโนนสูงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 18 แห่ง ได้แก่
การศึกษา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
รายชื่อตัวละครในเดอะ เมทริกซ์

ตัวละครหลักในเรื่อง The Matrix : เพาะพันธุ์มนุษย์เหนือโลก 2199
ตัวละครอื่นๆในเรื่อง.
Apoc เอพ็อค.
"(รับบทโดย Julian Arahanga)" - หนึ่งในสมาชิกของยานเนบูแคดเนซาร์ เชี่ยวชาญการต่อสู้ด้วยปืน เป็นผู้มอบปืนพกให้นีโอ
Switch สวิทซ์.
"(รับบทโดย Belinda McClory)" - หนึ่งในสมาชิกของยานเนบูแคดเนซาร์ ลักษณะเด่นของเธอคือการแต่งกายด้วยชุดสีขาวและแว่นตาสีเหลือง ดูเหมือนจะเป็นคนรักของ"เอพ็อค"อยู่ด้วย
Mouse เมาส์.
"(รับบทโดย Matt Doran)" - สมาชิกหน้าใหม่ของยานเนบูแคดเนซาร์ มีอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม เป็นผู้เขียนโปรแกรม"ผู้หญิงชุดแดง (Woman in Red)"
Tank แทงค์.
"(รับบทโดย Marcus Chong)" - โอเปอเรเตอร์ประจำยานเนบูแคดเนซาร์ นับถือมอร์เฟียสเป็นที่หนึ่ง เป็นน้องชายของ"โดเซอร์" และ
Dozer โดเซอร์.
"(รับบทโดย Anthony Ray Parker)" - พี่ชายของแทงค์ เป็นลูกเรือประจำยานเนบูแคดเนซาร์ ทั้งเขาและแทงค์ต่างก็เป็นชาวไซออนแท้ๆ ไม่ใช่มนุษย์เพาะพันธุ์เหมือนลูกเรือคนอื่น
Spoon Boy เด็กถือช้อน.
"(รับบทโดย Rowan Witt)" - หนึ่งในผู้เข้ารับการคัดเลือกเป็นเดอะวัน เป็นผู้ทำให้นีโอรู้ถึงวิธีการควบคุมจิตผ่านทางการงอช้อน โดยมีข้อเตือนใจคือ "มันไม่มีช้อน (There is no spoon)"
Mr.Rhinheart คุณเรนฮาร์ท.
"(รับบทโดย David Aston)" - เจ้านายของนีโอ เมื่อครั้งที่ยังเป็นโทมัส แอนเดอร์สันอยู่ในเมทริกซ์ ในตอนเริ่มเรื่องเขาเป็นผู้เรียกนีโอไปพบ เพื่อชี้แจงถึงสถานะในการทำงานของเขาว่าย่ำแย่เต็มที่
Choi & Dujour ชอย และ ดูจัวร์.
"(ชอย รับบทโดย Marc Gray,ดูจัวร์ รับบทโดย Ada Nicodemou)" - สมาชิกกลุ่มแฮ็กเกอร์ที่ติดต่อซื้อไวรัสคอมพิวเตอร์จากนีโอ ทั้งสองมีบทบาทในแง่ของการบอกใบ้ให้คนดูทราบถึงสถานะเดอะวันของนีโอ ชายนั้นกล่าวยกย่องนีโอเหมือนเป็นพระเจ้า ส่วนดูจัวร์นั้นคือหญิงสาวผู้มีรอยสักรูปกระต่ายขาว ซึ่งนีโอได้รับข้อความให้ตามกระต่ายขาวไป
Woman in Red ผู้หญิงชุดแดง.
"(รับบทโดย Fiona Johnson)" - คือหญิงสาวที่ปรากฏในโปรแกรมฝึกสายลับ เขียนขึ้นโดยเมาส์ ผู้หญิงชุดแดงจะแสดงให้เห็นว่าสายลับสามารถเข้าแทนที่ร่างของใครก็ได้ที่ยังยึดครองอยู่กับเมทริกซ์ ในเรื่องนั้นนีโอถูกดึงดูดสายตาให้มองผู้หญิงชุดแดง โดยไม่ฟังคำสอนของมอร์เฟียส เมื่อมอร์เฟียสบอกให้นีโอหันไปดูเธออีกครั้ง เธอจะกลายเป็นสายลับ ในเกม The Matrix Online มีการระบุชื่อผู้หญิงในชุดแดงว่า "สการ์เล็ต (scarlet)"
Agent Brown สายลับบราวน์.
"(รับบทโดย Paul Goddard)" - หนึ่งในสามสายลับที่ปรากฏตัวในภาพยนตร์ เป็นผู้ที่ไล่ตามทรินิตี้ในตอนแรกสุด 
Agent Jones สายลับโจนส์.
"(รับบทโดย Robert Taylor)" - หนึ่งในสามสายลับที่ปรากฏตัวในภาพยนตร์ เป็นผู้ที่ยิงนีโอบนดาดฟ้าตึก
seraph เซอร์เรฟ.
"(รับบทโดย collin chou)" - เป็น"ผู้ดูแล" เทพพยากรณ์
พระที่นั่งอาภรณ์ภิโมกข์ปราสาท

พระที่นั่งอาภรณ์ภิโมกข์ปราสาท เป็นพระที่นั่งโถงทรงปราสาทจัตุรมุขประกอบเครื่องยอดบุษบก โดยมุขรี (ด้านยาว) สั้นกว่ามุขด้านสกัด (ด้านกว้าง) มีเชิงเทินเกยเทียบพระยานคานหาม ตั้งอยู่ระหว่าง พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท และ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ด้านหน้าพระที่นั่งราชกรันยสภา สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในพระบรมมหาราชวังชั้นกลาง เดิมทีใช้เป็นที่ประกอบพระราชพิธีโสกันต์ (โกนจุก) และยังเคยใช้เป็นที่ประทับเกยเสด็จบนพระราชยานคานหามด้วย นอกจากนี้ ความสวยงามด้วยสถาปัตยกรรมไทยแท้นี้ ได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปกรรมประจำชาติแขนงหนึ่งในหลาย ๆ แขนง ที่เรียกกันว่า ศาลาไทย
พระที่นั่งแห่งนี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นโดยจำลองขึ้น มีชื่อว่า พระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์ ตั้งอยู่ใน พระราชวังบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อีกด้วย
ถนนเทพรัตน

ถนนเทพรัตน (อักษรโรมัน: Thanon Debaratna) หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 สายบางนา–หนองไม้แดง เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่ง แยกออกมาจากถนนสุขุมวิทในเขตบางนา กรุงเทพมหานคร แล้วไปบรรจบกับถนนสุขุมวิทอีกครั้งที่ทางแยกต่างระดับหนองไม้แดงในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
รายละเอียดของเส้นทาง.
ถนนเทพรัตนเป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 9–14 ช่องจราจร มีจุดเริ่มต้นทางทิศตะวันตกต่อจากถนนสรรพาวุธที่ถนนสุขุมวิท บริเวณสี่แยกบางนา ในพื้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร ตรงไปทางทิศตะวันออก เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบางนาเหนือและแขวงบางนาใต้ จากนั้นข้ามคลองบางนาเข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรปราการ ผ่านพื้นที่อำเภอบางพลี ซึ่งช่วงนี้ถนนจะมีขนาด 12-14 ช่องจราจร (ช่องทางหลัก 8 ช่อง ทางคู่ขนาน 4-6 ช่อง) แต่เมื่อเข้าสู่อำเภอบางเสาธงและอำเภอบางบ่อจะลดขนาดถนนเหลือ 10 ช่องจราจร (ช่องทางหลัก 6 ช่อง ทางคู่ขนาน 4 ช่อง) จากนั้นจึงเข้าสู่จังหวัดฉะเชิงเทราในพื้นที่อำเภอบางปะกง โดยถนนในช่วงนี้จะลดขนาดเหลือ 9 ช่องจราจร (ช่องทางหลักขาเข้า 3 ช่อง, ทางคู่ขนานขาเข้า 2 ช่อง, ช่องทางหลักขาออก 2 ช่อง และทางคู่ขนานขาออกอีก 2 ช่อง) ยกเว้นบริเวณสะพานเทพหัสดิน ที่มีช่องทางขนานขาออก 3 ช่อง จากนั้นเข้าไปซ้อนกับถนนสุขุมวิทที่แยกคลองอ้อม และนับกิโลเมตรของถนนสุขุมวิทไปควบคู่ด้วยจนกระทั่งสิ้นสุดเส้นทางที่ทางแยกต่างระดับหนองไม้แดง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี หลังจากนั้นแนวเส้นทางจะแยกออกเป็น 2 สาย คือถนนสุขุมวิท และถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี
ปัจจุบันถนนเทพรัตนยังมีทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นทางยกระดับซ้อนอยู่ทางด้านบนของถนน เพื่อเป็นทางเลือกสำหรับผู้ที่ต้องการความสะดวกรวดเร็วในการเดินทางที่มากขึ้นกว่าเดิม
ประวัติ.
ในอดีตยังไม่มีการกำหนดชื่อเรียกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 อย่างเป็นทางการ ชาวบ้านจึงเรียกชื่อถนนสายนี้ตามจุดเริ่มต้นถึงจุดสิ้นสุดซึ่งรวมไปกับถนนสุขุมวิทด้วย เป็น ถนนบางนา−ตราด และเรียกติดปากมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งกรมทางหลวงได้กำหนดชื่ออย่างเป็นทางการตามจุดสิ้นสุดที่แท้จริงของถนนสายนี้ว่า ทางหลวงสายบางนา–บางปะกง อย่างไรก็ตาม กรุงเทพมหานครได้กำหนดชื่อเรียกถนนในพื้นที่ของตนว่า "ถนนบางนา−ตราด" ตามที่ชาวบ้านเรียก
ต่อมากรมทางหลวงได้กำหนดให้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 มีเส้นทางขยายต่อไปถึงบริเวณทางแยกต่างระดับหนองไม้แดง ตำบลหนองไม้แดง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี โดยใช้ทางคู่ขนานของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 แต่นับหลักกิโลเมตรถนนสุขุมวิทซ้อนไปกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 ด้วย จึงกำหนดชื่อเรียกใหม่เป็น ทางหลวงสายบางนา–หนองไม้แดง
ในอดีต มีด่านเก็บค่าผ่านทางบริเวณกิโลเมตรที่ 41 ตำบลบางวัว อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เช่นเดียวกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 (ถนนสายเอเชีย) ในสมัยนั้น ซึ่งคล้ายกับทางหลวงพิเศษ เริ่มเก็บค่าผ่านทางในปี พ.ศ. 2529 แต่ก็ได้ยกเลิกเก็บค่าผ่านทางในปี พ.ศ. 2537 เนื่องจากนายจรัส พั้วช่วย รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมในขณะนั้น ประกาศยกเลิกเก็บค่าผ่านทาง 
เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2559 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้พระราชทานชื่อทางการของทางหลวงหมายเลข 34 ตลอดทั้งสายว่า ถนนเทพรัตน และได้พระราชทานพระราชานุญาตให้เชิญตราสัญลักษณ์งานเฉลิมพระเกียรติฯ ในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2558 ประดับที่ป้ายชื่อทางหลวงแผ่นดินสาย 34 อีกด้วย
ถนนงามวงศ์วาน

ถนนงามวงศ์วาน (อักษรโรมัน: Thanon Ngam Wong Wan) เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดนนทบุรีและกรุงเทพมหานคร มีระยะทางเริ่มจากทางแยกแครายซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนติวานนท์และถนนรัตนาธิเบศร์ ในท้องที่ตำบลบางกระสอ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออก ผ่านบริเวณปากซอยงามวงศ์วาน 2 (อัคนี) เข้าเขตตำบลบางเขน ตัดกับทางพิเศษศรีรัช (ทางด่วนขั้นที่ 2) ตรงไปทางทิศเดิม ข้ามคลองประปาและตัดกับถนนประชาชื่นเข้าสู่ท้องที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร จากนั้นแนวเส้นทางเริ่มโค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ข้ามคลองบางเขนเข้าสู่ท้องที่แขวงลาดยาว เขตจตุจักร ข้ามคลองเปรมประชากร ตัดกับถนนกำแพงเพชร 6 ทางรถไฟสายเหนือ และถนนวิภาวดีรังสิตที่ทางแยกบางเขน ผ่านมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ไปสิ้นสุดที่ทางแยกเกษตรซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนพหลโยธิน โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนประเสริฐมนูกิจ
ถนนงามวงศ์วานเป็นถนนที่กรมทางหลวงตัดขึ้นและตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่นายดำรง งามวงศ์วาน อดีตนายช่างกำกับหมวดนนทบุรี กรมทางหลวง ซึ่งเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างถนนสายนี้ ตามนโยบายของจอมพลแปลก พิบูลสงคราม ที่ให้ตั้งชื่อถนนตามชื่อของนายช่างที่กำกับการก่อสร้างหรือผู้บังคับบัญชา ปัจจุบันถนนงามวงศ์วานเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302 (แยกมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์–ต่างระดับบางใหญ่) อยู่ในความดูแลของแขวงทางหลวงนนทบุรีและแขวงทางหลวงกรุงเทพ กรมทางหลวง ยกเว้นช่วงตั้งแต่สะพานข้ามคลองประปาถึงหน้าเรือนจำกลางคลองเปรมซึ่งมีฐานะเป็นทางหลวงท้องถิ่นในความดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร
ถนนประเสริฐมนูกิจ

ถนนประเสริฐมนูกิจ หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 351 สายมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์–คันนายาว หรือที่นิยมเรียกกันว่า ถนนเกษตร-นวมินทร์ เป็นเส้นทางจราจรระหว่างท้องที่เขตจตุจักร เขตลาดพร้าว เขตบึงกุ่ม และเขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร มีระยะทาง 11.656 กิโลเมตร เริ่มจากบริเวณถนนงามวงศ์วานตัดกับถนนพหลโยธินที่สี่แยกเกษตร เขตจตุจักร เป็นถนนขนาด 8 ช่องทางจราจร มุ่งไปทางทิศตะวันออกในพื้นที่แขวงเสนานิคม ข้ามคลองบางบัวเข้าสู่พื้นที่เขตลาดพร้าวในแขวงจรเข้บัว ตัดกับถนนลาดปลาเค้า จากนั้นมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เข้าสู่แขวงลาดพร้าว ตัดกับถนนสุคนธสวัสดิ์และถนนประดิษฐ์มนูธรรม เข้าสู่พื้นที่แขวงนวมินทร์ เขตบึงกุ่ม ข้ามคลองลำเจียก ตัดกับถนนรัชดา-รามอินทรา ซ้อนกับแนวปากทางถนนนวลจันทร์และข้ามคลองบางขวดก่อนตัดกับถนนนวมินทร์ จากนั้นลดเหลือ 6 ช่องจราจร เข้าพื้นที่แขวงคลองกุ่ม ตรงไปทางทิศเดิม วกขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามคลองบวบขม ข้ามคลองลำปลาดุกเข้าสู่พื้นที่แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว และข้ามคลองครุก่อนไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3902 (ถนนคู่ขนานกาญจนาภิเษกด้านใน) ซึ่งในอนาคตอาจมีการก่อสร้างเป็นทางแยกต่างระดับด้วย 
ประวัติ.
ชื่อถนนประเสริฐมนูกิจตั้งตามราชทินนามของหลวงประเสริฐมนูกิจ (ประเสริฐ ศิริสัมพันธ์; พ.ศ. 2439–2512) นักกฎหมายและศาสตราจารย์พิเศษคณะนิติศาสตร์ เคยดำรงตำแหน่งคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปี พ.ศ. 2500 ราชทินนามหลวงประเสริฐมนูกิจเป็นราชทินนามคู่กับหลวงประดิษฐ์มนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์; พ.ศ. 2443–2526)
ไม่มีข้อมูลระบุแน่ชัดว่า ถนนประเสริฐมนูกิจเริ่มก่อสร้างเมื่อใด แต่ก่อสร้างแล้วเสร็จตลอดทั้งสายเมื่อปี พ.ศ. 2546
เมื่อปี พ.ศ. 2546 กรุงเทพมหานคร (ดำริของนายสมัคร สุนทรเวช ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร) ได้ให้ทางเขตวังทองหลางและเขตห้วยขวางเปลี่ยนชื่อถนนประดิษฐ์มนูธรรม (เลียบทางด่วนรามอินทรา–อาจณรงค์) เฉพาะช่วงถนนพระราม 9 ถึงถนนลาดพร้าวเป็นชื่อ "ถนนประเสริฐมนูกิจ" โดยให้เหตุผลว่าถนนสายดังกล่าวมีความยาวมาก ทำให้การระบุที่อยู่และชื่อผู้รับทางไปรษณีย์ทำได้ไม่สะดวก อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนชื่อถนนประดิษฐ์มนูธรรมช่วงดังกล่าวได้ก่อให้เกิดเสียงคัดค้านขึ้นทั่วไป ทางคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครจึงได้พิจารณาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 และให้เปลี่ยนชื่อถนนประเสริฐมนูกิจกลับมาเป็นถนนประดิษฐ์มนูธรรมตามเดิม
จากนั้น เมื่อต้นปี พ.ศ. 2549 คณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครได้พิจารณาร่วมกับกรมทางหลวงและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เห็นชอบให้ตั้งชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 351 ที่นิยมเรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า "ถนนเกษตรตัดใหม่" หรือ "ถนนเกษตร-นวมินทร์" เป็น ถนนประเสริฐมนูกิจ แทน
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ถนนแจ้งวัฒนะ

ถนนแจ้งวัฒนะ (อักษรโรมัน: Thanon Chaeng Watthana) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตหลักสี่ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร และอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่นายชลอ แจ้งวัฒนะ อดีตนายช่างกำกับแขวงการทางกรุงเทพที่ 2 กรมทางหลวง ซึ่งเป็นนายช่างที่ควบคุมการก่อสร้างถนนสายนี้ โดยได้รับการตั้งชื่อดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493
รายละเอียดของเส้นทาง.
ช่วงอนุสาวรีย์พิทักษ์รัฐธรรมนูญ–คลองประปา.
คือส่วนถนนแจ้งวัฒนะในเขตกรุงเทพมหานคร เริ่มจากอนุสาวรีย์พิทักษ์รัฐธรรมนูญในพื้นที่แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน เป็นแนวต่อเนื่องจากถนนรามอินทรา ผ่านมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ข้ามคลองถนน เข้าสู่พื้นที่แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ ตัดกับถนนวิภาวดีรังสิต (ทางแยกหลักสี่) ในพื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง ผ่านศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550, ทางแยกเมืองทอง 1 ไปสิ้นสุดที่คลองประปา ต่อกับปลายถนนแจ้งวัฒนะที่มาจากปากเกร็ด
ช่วงคลองประปา–ทางแยกปากเกร็ด.
เริ่มต้นจากทางแยกปากเกร็ด ถือเป็นหลักกิโลเมตรที่ 0 ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 304 ไปทางทิศตะวันออก ผ่านถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด ศูนย์การประชุมเมืองทองธานี ทางแยกเมืองทอง 3 ทางแยกต่างระดับแจ้งวัฒนะเชื่อมทางพิเศษศรีรัช (บางโคล่-แจ้งวัฒนะ) กับทางพิเศษอุดรรัถยา (ปากเกร็ด–บางปะอิน) ข้ามคลองประปาผ่านเข้าสู่ท้องที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร บางครั้งเรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด" ตามชื่อซอยย่อยของถนน (ตั้งโดยเทศบาลนครปากเกร็ด)
ช่วงทางแยกปากเกร็ด–ท่าเรือปากเกร็ด.
ถนนช่วงนี้อยู่ในความควบคุมของเทศบาลนครปากเกร็ด เป็นถนนระดับดิน 6 ช่องจราจร มีสะพานยกระดับ (สะพานพระราม 4) 6 ช่องจราจร ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา โดยเปิดใช้เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เพื่อเชื่อมถนนแจ้งวัฒนะช่วงนี้เข้ากับถนนชัยพฤกษ์ทางฝั่งตะวันตกของอำเภอปากเกร็ด
สถานที่สำคัญ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ปลาสะตือ

"สำหรับ "สะตือ" ในความหมายอื่น ดูที่ สะตือ"
ปลาสะตือ  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Chitala lopis" (/ไค-ตา-ลา-โล-ปิส/) อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างคล้ายปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกันนี้ทั่วไป แต่มีท้ายทอยเว้าลึกและลำตัวมีเกล็ดละเอียดกว่า โคนครีบอกมีแต้มคล้ำ และข้างลำตัวมีจุดประสีคล้ำเล็ก ๆ มีขนาดลำตัวประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 1.5 เมตร นับเป็นปลาชนิดที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้เป็นอันดับสองรองจากปลากรายอินเดีย ("C. chitala") โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ กรุงจาการ์ตา บนเกาะชวา ในอินโดนีเซีย และชื่อวิทยาศาสตร์ "lopis" เป็นชื่อสามัญที่เรียกกันในท้องถิ่นของเมืองเซอมารัง อินโดนีเซีย
นับเป็นปลาที่หายากอีกชนิดหนึ่ง ในประเทศไทยพบอาศัยเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น คือ แม่น้ำสาละวิน, แม่น้ำโขง พบน้อยที่แม่น้ำเจ้าพระยาและสาขา และแม่น้ำตาปี ในต่างประเทศพบที่พม่า, มาเลเซีย และบนเกาะบอร์เนียว โดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็ก ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม 
มีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น "ปลาตองแหล่" ในภาษาอีสาน "ปลาสือ" ในภาษาใต้ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ปลาตือ" เป็นต้น
วงศ์ปลากราย

วงศ์ปลากราย  เป็นปลากระดูกแข็งน้ำจืดที่อยู่ในอันดับ Osteoglossiformes คือ ปลาที่มีกระดูกแข็งบริเวณส่วนหัวและลิ้น อันเป็นอันดับเดียวกับปลาในวงศ์ปลาตะพัดและปลาไหลผีอะบาอะบา ใช้ชื่อวงศ์ว่า Notopteridae (มาจากภาษากรีกคำว่า "noton" หมายถึง "หลัง" และ "pteron" หมายถึง "ครีบ")
เป็นปลาน้ำจืด มีรูปร่างแบนด้านข้างมาก และเรียวไปทางด้านท้าย ครีบหลังเล็ก ครีบก้นและครีบหางยาวติดกัน จึงใช้ครีบก้นที่ยาวติดกันนี้โบกพริ้วในเวลาว่ายน้ำ ครีบท้องมีขนาดเล็กมาก ปากกว้าง เกล็ดเป็นแบบขอบบางเรียบ และมีขนาดเล็กละเอียด บางครั้งอาจจะขึ้นมาผิวน้ำเพื่อฮุบอากาศโดยไม่ต้องผ่านซี่กรองเหงือกเหมือนเช่นปลาทั่วไปอื่น ๆ เนื่องจากเป็นปลาที่มีอวัยวะพิเศษพัฒนามาจากถุงลมใช้ในการหายใจได้โดยตรง เป็นปลากินเนื้อที่ออกหากินในเวลากลางคืน
มีจุดเด่นคือ ครีบก้นที่ต่อกับครีบหาง มีก้านครีบทั้งหมด 85-141 ก้าน เป็นครีบที่ปลาในวงศ์นี้ใช้ในการว่ายน้ำมากที่สุด ไม่ว่าจะเคลื่อนที่ไปทิศทางใด ส่วนที่อยู่เหนือครีบก้นขึ้นไปจะเป็นกล้ามเนื้อหนาทำหน้าที่เช่นเดียวกับครีบก้น ซึ่งส่วนของกล้ามเนื้อตรงนี้ มีชื่อเรียกกันในภาษาพูดว่า "เชิงปลากราย" จัดเป็นส่วนที่มีรสชาติอร่อยมาก
พฤติกรรมเมื่อวางไข่ตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแลไข่ ไข่เป็นก้อนสีขาวทึบ ติดเป็นกลุ่มกับวัสดุใต้น้ำเช่นตอไม้หรือเสาสะพาน เลี้ยงดูลูกจนโต
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีทั้งสิ้น 4 สกุล 10 ชนิด ได้แก่ 
การจำแนก.
สำหรับในประเทศไทยพบทั้งสิ้น 4 ชนิด (4 ชนิดแรกในด้านบน) โดยในภาษาไทยมักจะเรียกรวม ๆ กันทั้งหมดว่า "ปลาตอง"
ปลากราย

ปลากราย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Chitala ornata") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีปากกว้างมาก มุมปากอยู่เลยขอบหลังลูกตา ในตัวเต็มวัยส่วนหน้าผากจะหักโค้ง ส่วนหลังโก่งสูง ในปลาวัยอ่อนมีสีเป็นลายเสือคล้ายปลาสลาด แต่จะเปลี่ยนเป็นสีเทาเงินและมีจุดกลมใหญ่สีดำขอบขาวที่ฐานครีบก้นตั้งแต่ 3-20 ดวง ซึ่งมีจำนวนและขนาดแตกต่างกันออกไปในแต่ละตัว มีขนาดโดยเฉลี่ย 60 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุดที่พบคือ 1 เมตร น้ำหนักได้ถึง 15 กิโลกรัม
มักอาศัยอยู่ในบริเวณที่มีกิ่งไม้ใต้น้ำหรือพืชน้ำค่อนข้างหนาแน่น อยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก อาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบในแหล่งน้ำทั้งแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำทั่วประเทศไทย รวมถึงในประเทศใกล้เคียง แต่ปัจจุบันพบน้อยลงมาก
ปลากรายนับเป็นปลาน้ำจืดอีกชนิดหนึ่งที่คนไทยนิยมบริโภค โดยเฉพาะใช้เป็นวัตถุดิบผลิตทอดมันหรือลูกชิ้น ราคาขายในตลาดจึงสูง ส่วนบริเวณเนื้อเชิงครีบก้น เรียกว่าเชิงปลากราย เป็นส่วนที่นิยมมาปรุงอาหารโดยนำมาทอดกระเทียมหรือชุบแป้งทอด แม้ว่าเนื้อจะมีก้างมาก แต่ก็เป็นที่นิยมเพราะมีรสชาติอร่อย นอกจากใช้เป็นอาหารแล้ว ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ เช่น เลี้ยงในท้องร่องสวน และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย ที่เลี้ยงง่าย อดทน และจะมีราคาแพงยิ่งขึ้นในตัวที่จุดเยอะ หรือตัวที่สีกลายเป็นสีเผือก หรือสีทองคำขาว หรือในตัวที่เป็นปลาพิการ ลำตัวสั้นกว่าปกติ มีชื่อเรียกอื่น เช่น "ปลาหางแพน" ในภาษากลาง "ปลาตอง" ในภาษาอีสาน "ปลาตองดาว" ในภาษาเหนือ เป็นต้น