รถกระบะดัทสัน

รถกระบะดัทสัน  เป็นรถกระบะขนาดเล็กที่ผลิตโดยนิสสันในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ถึง 1997 เดิมทีจำหน่ายภายใต้ตราดัทสัน แต่เปลี่ยนมาใช้นิสสันใน ค.ศ. 1984 โดยถูกแทนที่ด้วยรุ่นฟรอนเทียร์และนาวาราใน ค.ศ. 1997 ในประเทศญี่ปุ่น รุ่นนี้จำหน่ายเฉพาะที่ "นิสสันบลูเบิร์ดสโตร์" เท่านั้น
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
รุ่นก่อนหน้า.
ก่อนสงคราม.
รถกระบะดัทสันเริ่มต้นด้วยรถกระบะ Type 13 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1934 และต่อมาถูกใช้เป็นพื้นฐานของรถโรดสเตอร์ดัทสัน DC-3 รถกระบะขนาดเล็กหลายรุ่นที่พัฒนามาจากรถยนต์นั่ง ได้แก่ 14T, 15T และ 17T ยังคงถูกผลิตต่อเนื่องไปจนถึงต้น ค.ศ. 1944
หลังสงคราม.
17T ตามมาด้วยดัทสัน 1121 หลังสงครามใน ค.ศ. 1946 ซึ่งมีคุณสมบัติทางเทคนิคที่เกือบจะเหมือนกัน แต่มีตัวถังที่เรียบง่ายอย่างมาก ทำจากโลหะปั๊มขึ้นรูปธรรมดา (แทบไม่มีโครเมียม) และชิ้นส่วนตัวถังหลายชิ้นทำจากไม้ เพื่อให้สามารถผลิตได้ในประเทศญี่ปุ่นช่วงต้นหลังสงครามที่ขาดแคลนทรัพยากร รถกระบะในช่วงแรกยังต้องพึ่งพาสต็อกชิ้นส่วนที่เหลือจากช่วงก่อนสงคราม เครื่องยนต์เป็นรุ่น Type 7 ขนาด เมื่อสถานการณ์ด้านอุปทานดีขึ้น รุ่น 2124 ใหม่และตามด้วย 2225 ก็เข้ามาแทนที่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1947 และปลายเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน
การเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วและหมายเลขรุ่นใหม่ ๆ ตามมาในช่วงต้นหลังสงครามนี้ เนื่องจากชิ้นส่วนก่อนสงครามหมดลงและมีการนำการออกแบบใหม่เข้ามาใช้แทน การตั้งชื่อเป็นไปตามระบบที่ชัดเจน ตัวเลขแรกแสดงถึงการปรับปรุงแชสซี/เครื่องยนต์ โดยที่ "1" คือการออกแบบก่อนสงคราม (17T) ตัวเลขที่สองใช้สำหรับฝากระโปรงหน้าและกระจังหน้า ตัวเลขที่สามสำหรับห้องโดยสาร และตัวเลขที่สี่และสุดท้ายสำหรับกระบะท้าย ดังนั้น 1121 จึงมีชิ้นส่วนส่วนใหญ่มาจากช่วงก่อนสงคราม โดยมีการออกแบบห้องโดยสารใหม่สำหรับหลังสงคราม ส่วน 2225 มีการออกแบบแชสซีและส่วนหน้าเป็นแบบหลังสงคราม พร้อมกับการออกแบบกระบะท้ายใหม่เป็นครั้งที่สี่ กระจังหน้าเป็นเหล็กกดขึ้นรูปธรรมดา ๆ ที่ทาสี บางหมายเลขถูกกำหนดไว้แต่ไม่เคยถูกนำมาใช้ เช่น การออกแบบกระบะท้ายหมายเลข 2 และ 3 รุ่น 2225 ถูกแทนที่ด้วยรุ่น 2125 ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1948 ขั้นตอนที่ดูเหมือนจะย้อนหลังนี้เป็นการกลับไปใช้กระจังหน้า 17T ที่ตกแต่งสวยงามกว่าของช่วงก่อนสงคราม
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1949 รุ่น 3135 เข้ามาทำตลาด ตามมาด้วยรุ่น 3145 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1950 ซึ่งมีห้องโดยสารแตกต่างกันเล็กน้อย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1950 ดัทสัน 4146 ก็เปิดตัว โดยมาพร้อมกับเครื่องยนต์ Type 10 ขนาด 860 ซีซีที่ให้กำลัง 4146 ยังมีการตกแต่งด้วยโครเมียมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ตลอดจนระบบส่งกำลังที่แข็งแรงขึ้น การเพิ่มกำลังทำให้มีพื้นที่บรรทุกสินค้าที่ใหญ่ขึ้นได้เล็กน้อย แต่ความเร็วสูงสุดเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยจาก 67 เป็น 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (42 เป็น 43 ไมล์ต่อชั่วโมง)
ใน ค.ศ. 1951 รุ่น 5147 ได้เปิดตัว โดยมีการแนะนำให้ใช้ฐานล้อที่ยาวขึ้นที่ แทนที่จะเป็นแชสซีขนาด ที่เคยใช้มาเป็นเวลาสิบเจ็ดปี สิ่งสำคัญที่สุดคือการนำเบรกไฮดรอลิกมาใช้แทนที่ชุดกลไกแบบเดิม รุ่น 5147 ถูกแทนที่ในอีกสองปีต่อมาด้วยรุ่น 6147 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้าย โดยได้รับเครื่องยนต์แบบลิ้นข้างรุ่นเก่า D-10 ที่ให้กำลัง กำลังที่เพิ่มขึ้นนี้เป็นไปได้เนื่องจากคุณภาพน้ำมันเบนซินที่ดีขึ้นทำให้สามารถใช้กำลังอัดที่สูงขึ้นได้ แม้จะยาวขึ้นเล็กน้อยและมีเครื่องยนต์ที่ใหญ่ขึ้น แต่ดัทสัน 6147 ยังคงคล้ายกับรถกระบะ Type 15 สมัยก่อนสงคราม น้ำหนักบรรทุกเพิ่มขึ้นจาก 500 เป็น 600 กิโลกรัม (1,100 เป็น 1,300 ปอนด์) ขณะที่ความยาวโดยรวมเพิ่มขึ้นเป็น รุ่นสองตอนที่หายากคือ DU-5 ได้รับการเปิดตัวควบคู่ไปกับ 6147 6147 ถูกผลิตขึ้นกระทั่งมีการเปิดตัวรถกระบะซีรีส์ 120 ใหม่ทั้งหมดใน ค.ศ. 1955
ดัทสัน 120.
ดัทสัน 120 เป็นรุ่นบรรทุกซึ่งมีพื้นฐานมาจากรถเก๋งดัทสัน 1000 (ซีรีส์ 110) และเปิดตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 1955 ในฐานะรถกระบะดัทสันรุ่นล่าสุดที่มีสไตล์ทันสมัย มีให้เลือกทั้งรุ่นรถตู้ส่งของ (Delivery Van), รถตู้ทึบ (Panel Van - เฉพาะรุ่น 120) และรุ่นสองตอน (Double Cab) จนถึง ค.ศ. 1959 รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ดัทสัน Type 10 ขนาด 860 ซีซี 25 PS พร้อมเกียร์ธรรมดา 4 สปีดแบบเข้าเกียร์ที่พื้น (รุ่น 123 และรุ่นต่อมาเป็นแบบเข้าเกียร์ที่คอพวงมาลัย) และมีการนำรถเพื่อการพาณิชย์ขนาดใหญ่ขึ้นมาใช้ร่วมด้วยเรียกว่านิสสัน จูเนียร์ (Nissan Junior) นี่เป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์แรก ๆ ของนิสสันที่จำหน่ายในยุโรป โดยมีการจัดส่ง 200 คันไปยังสเปนใน ค.ศ. 1956
ตลอดระยะเวลาหกปีของการผลิต มีการสร้างหลัก ๆ หกรุ่น ได้แก่ 120 (ม.ค. ถึง ธ.ค. 1955), 122 (ธ.ค. 1955 ถึง พ.ค. 1956) และ 123 (มิ.ย. 1956 ถึง ก.ย. 1957) ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด นิสสันข้ามการกำหนดรุ่น 121 ไป L123 เป็นรถพวงมาลัยซ้ายคันแรกที่สร้างโดยนิสสัน เพื่อตอบสนองความต้องการจากผู้นำเข้าในตะวันออกกลาง L123 ยังได้รับระบบคลัตช์ไฮดรอลิกใหม่ที่พัฒนาขึ้นสำหรับรถยนต์และรถกระบะ 210/220 ที่กำลังจะมาถึง เนื่องจากวิศวกรของนิสสันไม่ต้องการใช้ก้านเพื่อส่งการเคลื่อนที่ของแป้นคลัตช์ เนื่องจากกลัวการสั่นสะเทือนและเสียงรบกวน
หลังรถกระบะซีรีส์ 220 ที่เปลี่ยนเครื่องยนต์ใหม่เปิดตัวไป ดัทสัน 124 ก็ถูกเปิดตัวในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1957 โดยเป็นทางเลือกราคาประหยัดที่ทันสมัยขึ้น ยังคงใช้ตัวถังและเครื่องยนต์แบบเดียวกับ 123 เพียงแต่ลดการตกแต่งโครเมียมลง จากนั้นก็มีดัทสัน 125 ตามมาใน ค.ศ. 1959 ซึ่งเปลี่ยนเครื่องยนต์ใหม่ และปิดท้ายด้วยดัทสัน 126 ใน ค.ศ. 1960 ขณะที่ 124 ยังคงใช้เครื่องยนต์ Type 10 แต่ 125 และ 126 ได้รับเครื่องยนต์รุ่นปรับปรุงของเครื่องยนต์นี้เรียกว่า B-1 ที่ให้กำลัง 
ดัทสัน 220.
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1957 รุ่น 220 ได้รับการเปิดตัว สามารถบรรทุกน้ำหนักได้ รูปลักษณ์โดยรวมไม่เปลี่ยนแปลงไปจากซีรีส์ 120 ซึ่งยังคงผลิตต่อไปในฐานะรุ่นราคาถูกกว่า โดยรุ่น 220 นี้ผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1957 ถึง 1961 และเป็นรถกระบะดัทสันรุ่นแรกที่ส่งออกไปยังสหรัฐ 220 สามารถระบุได้จากกระจังหน้าแบบใหม่ที่มีโครงสร้างโดดเด่นกว่า ในช่วงเวลานี้มีการผลิตออกมา 4 รุ่น ได้แก่ 220 (1957–1958), 221 (1958–1959), 222 (1960) และ 223 (เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม 1959) แชสซีใช้พื้นฐานเดียวกับรถเก๋งซีรีส์ 210 ซึ่งใช้เครื่องยนต์ร่วมกันด้วย มีเครื่องยนต์ให้เลือก 2 แบบ คือ เครื่องยนต์นิสสัน C ขนาด 37 PS และเครื่องยนต์นิสสัน E ขนาด 48 PS รุ่น G220 เปิดตัวในเดือนสิงหาคม 1958 มีน้ำหนักบรรทุก และมีระยะฐานล้อยาวขึ้น นอกจากนี้ยังมีรุ่น G221 และ G222 ที่ได้รับการปรับปรุงอีกด้วย เครื่องยนต์ E เดิมทีถูกใช้สำหรับรุ่นจำหน่ายในตลาดส่งออกเท่านั้น 220 เป็นรถกระบะดัทสันรุ่นแรกที่มาพร้อมกับระบบไฟฟ้า 12 โวลต์ คลัตช์เปลี่ยนมาใช้ระบบไฮดรอลิกพร้อมแป้นเหยียบแบบแขวน
มีรุ่นสองตอนและรถตู้ส่งของให้เลือก ป้ายข้างตัวรถระบุว่า "Datsun 1000" หรือ "Datsun 1200" นอกจากนี้ยังมีป้ายกลมบนแผงหน้าปัดที่ระบุว่า "Datsun 1000" หรือ "Datsun 1200" ขึ้นอยู่กับเครื่องยนต์ มีรุ่นกระบะยาวเปิดตัวพร้อมกับรุ่น 222 และเป็นตัวเลือกราคาประหยัด รุ่นที่เปลี่ยนแปลงเล็กน้อยจาก D10 ซึ่งเป็นรุ่นก่อนหน้าที่มีเครื่องยนต์แบบลิ้นข้างเปิดตัวในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1957 (ดัทสัน 124) ตามมาด้วยดัทสัน 125 ใน ค.ศ. 1959 และสุดท้ายคือดัทสัน 126 ใน ค.ศ. 1960 โดย 125 และ 126 ใช้เครื่องยนต์ B-1 ซึ่งเป็น D10 ที่ปรับปรุงแล้ว ให้กำลัง 
220 ดั้งเดิมมีไฟเลี้ยวหน้าอันเป็นเอกลักษณ์ติดตั้งอยู่บนบังโคลน ไม่ไกลจากกระจกหน้ารถ ในรุ่น 221 ที่ได้รับการปรับปรุง (ตุลาคม ค.ศ. 1958) ไฟเหล่านี้ถูกแทนที่ด้วยชุดไฟที่จัดวางตามปกติมากขึ้นข้างกระจังหน้าเนื่องจากกฎระเบียบของสหรัฐไม่อนุญาตให้ใช้การจัดวางแบบเดิม การพัฒนาอีกอย่างหนึ่งที่เป็นผลมาจากการเปิดรับตลาดอเมริกาคือเพลาล้อหลังที่แข็งแรงขึ้นซึ่งสามารถใช้ความเร็วบนทางหลวงได้อย่างยาวนาน
223 ใช้เครื่องยนต์ E-1 ขนาด 1.2 ลิตรใหม่ ให้กำลัง 60 PS 223 มีตราสัญลักษณ์ "60 HP" ทรงกลมบนบังโคลน 223 ยังมีแชสซีและระบบกันสะเทือนที่ปรับปรุงใหม่ ระบบกันสะเทือนหน้าแบบไอ-บีมที่ใช้ใน 220, 221 และ 222 ถูกแทนที่ด้วยระบบกันสะเทือนหน้าอิสระพร้อมทอร์ชันบาร์ ระบบบังคับเลี้ยวได้รับการอัปเดตเป็นแบบหนอนและลูกกลิ้ง ขณะที่เบรกมีการเสริมกำลังแล้ว ระบบใหม่เหล่านี้ใช้ประโยชน์จากชิ้นส่วนที่พัฒนาขึ้นสำหรับรถเก๋งขนาดใหญ่เซดริค (Cedric) ที่ยังไม่ได้เปิดตัว
ใน ค.ศ. 1958 ดัทสัน 220 (และรถเก๋ง 210) ถูกนำไปจัดแสดงที่งานแสดงรถยนต์ลอสแอนเจลิส (Los Angeles Auto Show) หลังจากนั้นไม่นาน การส่งออกไปยังอเมริกาได้เริ่มต้นขึ้น และรถในซีรีส์ 220 นี่เองที่ทำให้ดัทสันเป็นที่รู้จักและเริ่มเข้ามามีบทบาทในตลาดอเมริกา
ดัทสัน 320.
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1961 ซีรีส์ 320 รุ่นใหม่ได้เปิดตัว โดยผลิตต่อเนื่องไปจนถึง ค.ศ. 1965 ครอบคลุมสามซีรีส์ย่อย (320–322) พื้นฐานโครงสร้างของซีรีส์ 320 ส่วนใหญ่ได้รับการสืบทอดมาจากซีรีส์ 120/220 รุ่นก่อนหน้า แม้จะมีการปรับปรุงที่ชัดเจนและใช้แผงตัวถังรวมถึงภาษาการออกแบบโดยรวมของบลูเบิร์ดซีรีส์ 310 รุ่นใหม่ รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์นิสสัน E-1 ซึ่งเคยเห็นมาแล้วใน 223 ก่อนหน้านี้ เครื่องยนต์นี้ให้กำลัง 60 แรงม้า นิสสันอัปเดตนิสสัน จูเนียร์ที่เน้นการใช้งานเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ขึ้นใน ค.ศ. 1962
รถกระบะดัทสันทุกคันยังคงใช้ระบบกันสะเทือนหน้าแบบเอ-อาร์มทอร์ชันบาร์ (ปีกนกพร้อมทอร์ชันบาร์) ร่วมกับระบบกันสะเทือนหลังแบบแหนบ (leaf-sprung) และมีความสามารถในการบรรทุกน้ำหนักได้ครึ่งตัน อัตราทดเฟืองท้ายอยู่ที่ 4.875:1 ซึ่งต่ำเมื่อใช้ร่วมกับเกียร์สี่สปีด ผลที่ได้คือ 320 ไม่เหมาะกับการวิ่งบนทางหลวงที่ความเร็วเกิน 60 ไมล์ต่อชั่วโมง ตราสัญลักษณ์ที่แก้มบังโคลนแสดงคำว่า "Datsun 1200" และ "60 HP" (หรือ "55ps" สำหรับรุ่นขายในญี่ปุ่น) พร้อมกับตรา "Datsun" ที่ด้านหน้าของกระโปรงหน้ารถ
รูปแบบตัวถังที่มีให้เลือก ได้แก่ รถกระบะตอนเดียว (320) รถกระบะตอนเดียวฐานล้อยาว (G320) รถกระบะสองตอนที่มีด้านข้างเรียบ (U320) และรถตู้สามประตู (V320) แม้จะถูกระบุ (และเก็บภาษี) ว่าเป็นรถตู้ในตลาดญี่ปุ่น แต่ V320 ก็เป็นรถสเตชันแวกอนสองประตู โดยพื้นฐานแล้ว 320 มาในรูปแบบห้องโดยสารและกระบะสองแบบ ได้แก่ แบบธรรมดา และแบบ N320 "Sports Pick-Up" (1963-1965) ซึ่งเป็นรุ่นที่หายากกว่า (ผลิตประมาณ 1,000 คัน) โดยมีห้องโดยสารและกระบะเป็นแบบชิ้นเดียว ส่วนท้ายของรถต่างอย่างมากจากรถกระบะ 320 แบบแยกกระบะมาตรฐาน โดยใช้แผ่นโลหะส่วนท้ายและไฟท้ายส่วนใหญ่มาจาก V320
พื้นที่กระบะท้ายและพื้นที่เก็บสัมภาระเป็นส่วนเพิ่มเติมจากการขยายนี้ ด้วยการสนับสนุนจากคุณลักษณะของตลาดและเครื่องยนต์แชสซีที่แข็งแกร่งซึ่งควบคุมง่าย ทำให้มันเป็นสินค้าขายดีในส่วนตลาดรถกระบะ
แชสซียังประสบความสำเร็จในการขายด้วยสำหรับดัทสัน บลูเบิร์ด 310 ซึ่งมีการเสริมความแข็งแรงของโครงสร้าง (X-members) และยังมีการนำไปใช้ในแฟร์เลดี้ โรดสเตอร์ S310-type CSP311 และยังถูกใช้กับรถสปอร์ตคูปซิลเวีย (Silvia) รุ่นใหม่ด้วยเช่นกัน
ใน ค.ศ. 1964 320 ได้รับการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย หลังโตโยต้าได้เพิ่มสเตาท์ (Stout) ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จ โตโยต้าก็ได้เข้าครอบครองฮีโน่ บริสกา (Hino Briska) และผลิตต่อเป็นไฮลักซ์ (Hilux) ในภายหลัง มาสด้าก็เข้าร่วมแข่งขันในตลาดนี้ด้วยมาสด้า บี-ซีรีส์ (Mazda B-Series) ใน ค.ศ. 1960 นิสสันเข้าบริหารกิจการของ Minsei Diesel Industries, Ltd. และเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น Nissan Diesel Motor Co., Ltd. (ปัจจุบันคือ UD Trucks)
นิสสัน D21.
รุ่น D21 เป็นรุ่นสืบทอดจากดัทสัน 720 มีการจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในชื่อรถกระบะนิสสัน ดัทสัน ชื่อนาวารานั้นถูกนำมาใช้ในบางตลาด เช่น ประเทศออสเตรเลีย 
รุ่นนี้มีตัวถังให้เลือกทั่วโลก 2 แบบซึ่งแตกต่างจากรุ่นก่อนหน้า ได้แก่ 
แต่ละรุ่นมีดีไซน์ด้านหน้าที่แตกต่างกัน โดยรุ่นอเมริกันมีฝากระโปรงที่ไม่เหมือนกันและซุ้มล้อหน้าที่กว้างกว่า ในบางประเทศ เช่น ออสเตรเลีย มีการจำหน่ายทั้งสองรุ่น นอกจากนี้ยังมีการประกอบรถรุ่นนี้ในประเทศกรีซสำหรับจำหน่ายในประเทศดังกล่าว โดยใช้ชื่อว่า Nissan Pickup และ King Cab
ในอเมริกาเหนือ นิสสันเคยใช้ชื่อ “ดัทสัน” ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523–2527 ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นนิสสันตั้งแต่ปี 2528 สำหรับรถยนต์และรถบรรทุกทุกรุ่น อย่างไรก็ตาม รถกระบะของนิสสันในตลาดญี่ปุ่นยังคงใช้ชื่อ “นิสสัน ดัทสัน” อยู่ รุ่น D21 ในสหรัฐถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า นิสสัน ฮาร์ดบอดี (Nissan Hardbody) ซึ่งชื่อ “ฮาร์ดบอดี” สื่อถึงการออกแบบตัวถังกระบะแบบสองชั้น (double-wall bed) ที่แข็งแรงทนทาน รวมไปถึงรูปลักษณ์ที่ดูแข็งแกร่งของตัวรถ ฮาร์ดบอดีถูกผลิตสำหรับตลาดสหรัฐตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2528 จนถึง 2540 โดยเป็นคู่แข่งโดยตรงกับรถกระบะขนาดเล็กของโตโยต้าอย่างไฮลักซ์ (Toyota Hilux) การเปลี่ยนโฉมตัวถังจากรุ่น 720 มาเป็น D21 เกิดขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2529 สำหรับรุ่นปี 2529½ ซึ่งทำให้แยกความแตกต่างของตัวถังระหว่าง D21 และฮาร์ดบอดีรุ่นหลัง ๆ กับ 720 ได้ง่าย โดย D21 จะมีไฟหน้าขนาดใหญ่ 2 ดวงแทนที่จะเป็น 4 ดวงขนาดเล็ก จึงมีรูปลักษณ์ที่ดูโฉบเฉี่ยวและไม่ทื่อเหมือนรุ่นก่อน อนึ่ง นิสสัน พาธไฟน์เดอร์ (Nissan Pathfinder) ซึ่งเป็นรถ SUV ที่พัฒนาต่อยอดมาจากฮาร์ดบอดี ก็เริ่มผลิตในปีเดียวกันกับรหัสตัวถัง WD21
สำหรับตลาดสหรัฐ นิสสัน ฮาร์ดบอดี มีตัวถังให้เลือก 2 แบบ ได้แก่ สแตนดาร์ดแค็บ (Standard Cab) เป็นแบบตอนเดียว และคิงแค็บ (King Cab) หรือเอกซ์เทนเด็ดแค็บ (Extended Cab) เป็นแบบตอนครึ่ง มีเบาะนั่งด้านหลังพับได้ ส่วนความยาวกระบะมีให้เลือก 2 แบบ ได้แก่ มาตรฐาน (Standard) ยาว 6 ฟุต (ประมาณ 2 เมตร) และแบบยาว (Long) ยาว 7 ฟุต (ประมาณ 2.13 เมตร) สำหรับตลาดต่างประเทศยังมีรุ่นครูแค็บ (Crew Cab) ซึ่งเป็นแบบ 4 ประตู แต่ความยาวกระบะจะสั้นกว่า โดยมีขนาดเพียง 4 ฟุตครึ่งเท่านั้น
D21 ที่ขายนอกพื้นที่อเมริกาเหนือใช้เครื่องยนต์ที่เน้นความประหยัดน้ำมันมากกว่า โดยมีตั้งแต่เครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบ 1.6 ลิตร ไปจนถึงเครื่องยนต์ดีเซล 4 สูบ 2.7 ลิตร เช่น เครื่องยนต์เบนซิน Z16 และเครื่องยนต์ดีเซล SD25 และ TD25 ทั้งยังมีเครื่องยนต์แบบ V6 ให้เลือกอีกด้วย