pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ไอลีคา ดัชเชสแห่งอ็อลเดินบวร์ค

ดัชเชสไอลีคาแห่งอ็อลเดินบวร์ค ชื่อเต็มในภาษาเยอรมันว่า Eilika Helene Jutta Clementine Herzogin von Habsburg-Lothringen สกุลเดิม von Oldenburg เป็นภริยาของเกออร์ค ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค ประสูติเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2515 ณ เมืองแบด เซเกเบิร์ก อ็อลเดินบวร์ค ประเทศเยอรมนี เป็นธิดาคนโตในดยุกโยฮันน์แห่งอ็อลเดินบวร์คและเคาน์เตสอิลคาแห่งออร์เทนบูร์ก 
หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมเมื่อปีพ.ศ. 2535 ได้ศึกษาต่อระดับปริญญาในสาขาประชาสัมพันธ์และเลขานุการในต่างประเทศ หลังจากนั้น พระองค์ทำงานในบริษัทคอมพิวเตอร์ในเมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี อีก 3 ปีต่อมา ก็พบและรู้จักกับเกออร์ค ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค
ดัชเชสไอลีคาและเกออร์คเข้าพิธีหมั้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ณ เมืองออล์โธสไตน์ ประเทศเยอรมนี จากนั้นเดินทางไปประเทศฮังการี ซึ่งในขณะนั้นเกออร์คเป็นทูตของสหภาพยุโรป ทั้งสองเข้าพิธีสมรสเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ที่มหาวิหารนักบุญสเทเฟน กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี โดยอาร์ชบิชอปอิสท์แวน เซเรเจลี ทั้ง ๆ ที่เป็นนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ และเกออร์คเป็นนับถือนิกายคาทอลิก
ทั้งสองมีธิดา 2 คนและบุตร 1 คน ดังนี้
อาสนวิหารเอ็กซิเตอร์

อาสนวิหารเซนต์ปีเตอร์ที่เอ็กซิเตอร์  หรือ อาสนวิหารเอ็กซิเตอร์ (Exeter Cathedral) เป็นอาสนวิหารแองกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองเอ็กซีเตอร์ เทศมณฑลเดวอน ประเทศอังกฤษ เป็นที่ตั้งอาสนะของบิชอปแห่งเอ็กซิเตอร์ สิ่งก่อสร้างปัจจุบันสร้างเสร็จ เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1400
อาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี

อาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี  เป็นอาสนวิหารแองกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองแคนเทอร์เบอรี ในสหราชอาณาจักร เป็นโบสถ์ประจำตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ซึ่งเป็นผู้นำคริสตจักรแห่งอังกฤษและผู้นำเชิงสัญลักษณ์ของแองกลิคันคอมมิวเนียน และเป็นที่ตั้งอาสนะของนักบุญออกัสติน (Chair of St. Augustine) ชื่อที่เรียกกันเป็นทางการของอาสนวิหารแคนเทอร์เบอรีคือ “อาสนวิหารและคริสตจักรมหานครของพระคริสต์ เมืองแคนเทอร์เบอร์รี” (Cathedral and Metropolitical Church of Christ at Canterbury)
ประวัติ.
บิชอปองค์แรกของอาสนวิหารแคนเทอร์เบอรีคือนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์เบอรีที่เคยเป็นอธิการอารามนักบุญอันดรูว์ของคณะออกัสติเนียนที่กรุงโรม สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ทรงส่งนักบุญออกัสตินไปทำการประกาศข่าวดีที่อังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 597 
นักบุญบีด (Bede the Venerable) กล่าวไว้ในจดหมายเหตุ “ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชาวอังกฤษ” ("The Ecclesiastical History of the English People") ว่านักบุญออกัสตินเป็นผู้ก่อตั้งอาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี และท่านเป็นบิชอปองค์แรกของอาสนวิหารนั้น การสำรวจทางโบราณคดีเมื่อปีค.ศ. 1993 พบร่องรอยของโบสถ์แบบแซกซันใต้ฐานโบสถ์ ซึ่งสร้างทับสิ่งก่อสร้างแบบโรมัน โบสถ์แรกอุทิศให้กับนักบุญเซเวียร์ (St. Saviour)
นอกจากนั้นนักบุญออกัสตินยังควบคุมการก่อสร้างอารามนักบุญเปโตรและเปาโล (Abbey of St. Peter and Paul) นอกกำแพงเมืองแคนเทอร์เบอรีด้วย ต่อมาอารามนี้เปลี่ยนมาอุทิศให้กับตัวนักบุญออกัสตินเอง และใช้เป็นสถานที่ฝังบิชอปมาเป็นเวลาหลายร้อยปี 
เพราะความสำคัญของอาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี ทำให้อาสนวิหารนี้ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
อักเษาหิณี

อักเษาหิณี ("akṣauhiṇī") บางที่ใช้ อักโขภิณี หรือ อักโขเภณี เป็นหน่วยนับจำนวนกองทัพของอินเดียโบราณ ซึ่งมักถูกใช้วัดขนาดของกองทัพในวรรณกรรมอินเดียโบราณ (อย่างเช่นเรื่อง มหาภารตะ) บางตำราถือว่า 1 อักเษาหิณี จะประกอบไปด้วย 4 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ ช้าง, ม้า, รถศึก และพลเดินเท้า โดยแต่ละองค์ประกอบจะมีจำนวนดังต่อไปนี้
มีกล่าวไว้ในมหาภารตะว่าในสงครามทุ่งกุรุเกษตร กองทัพปาณฑพ มีกองทัพจำนวน 7 อักเษาหิณี (นักรบ 1,530,900 คน) และกองทัพเการพ มีกองทัพจำนวนทั้งสิ้น 11 อักเษาหิณี (นักรบ 2,405,700 คน)
องค์ประกอบ.
โดยมีรายละเอียดดังนี้
ช้าง 1 เชือก (एक हाथी), รถศึก 1 คัน (एक रथ), ม้า 3 ตัว (तीन सवार), พลเดินเท้า 5 คน (पांच प्यादे) = 1 ปัตติ (१ पत्ति) หรือ 1 ปังกติ (१ पङ्क्ति)
อาสนวิหารออกซฟอร์ด

อาสนวิหารไครสต์เชิร์ช  เป็นอาสนวิหารแองกลิคันประจำมุขมณฑลออกซฟอร์ด ตั้งอยู่ที่เมืองออกฟอร์ด ในประเทศอังกฤษ และมีเขตการปกครองเลยไปถึงเบนเบอรี (Banbury) นอกจากนี้ยังเป็นโบสถ์น้อยไครสต์เชิร์ชของมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด บทบาทที่เป็นทั้งโบสถ์และโบสถ์น้อยของวิทยาลัยนี้เป็นเอกลักษณ์เพียงแห่งเดียวในนิกายคริสตจักรแห่งอังกฤษ
อาสนวิหารเดิมเป็นไพรออรีเซนต์ไฟรด์สไวด์ เพราะเชื่อกันว่าเป็นที่ตั้งของอารามและเรลิกของนักบุญ Frideswide องค์อุปถัมภ์เมืองออกซฟอร์ด แต่ก็ยังเป็นข้อที่ถกเถึยงกันอยู่
เมื่อปี ค.ศ. 1522 โบสถ์ตกไปเป็นของพระคาร์ดินัลวูลซีย์ (Cardinal Wolsey) ผู้ใช้เป็นสถานที่ก่อตั้งวิทยาลัย แต่พอถึงปี ค.ศ. 1529 โบสถ์ก็ถูกยึดไปเป็นของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ การก่อสร้างวิทยาลัยก็หยุดลงชั่วคราวและมาเริ่มสร้างอีกครั้งเมื่อปีค.ศ. 1546 พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงสั่งให้ย้ายอาสนวิหารจากมุขมณฑลออสเซนี (Oseney) มาขึ้นอยู่กับมุขมณฑลออกซฟอร์ด และเปลี่ยนชื่ออาสนวิหารตามพระราชโองการเป็น “Ecclesia Christi Cathedralis Oxoniensis” 
อาสนวิหารมีคณะนักร้องประสานเสียง (choir) มาตั้งแต่ ค.ศ. 1526 เมื่อจอห์น เทเวอร์เนอร์ (John Taverner) เป็นผู้เล่นออร์แกน และเป็นมาสเตอร์ของวงนักสวด ป้ายที่รูปปั้นพระคาร์ดินัลวูลซีย์ที่วิทยาลัยเดิมที่เรียกว่า Cardinal College บ่งไว้ว่าตอนนั้นมีนักสวด (chorister) 16 คนและมีพระที่ร้องเพลงสวดอีก 30 คน
อาสนวิหารไครสต์เชิร์ชอ้างว่าเป็นอาสนวิหารที่เล็กที่สุดในอังกฤษแต่ปัจจุบันมีอาสนวิหารอื่นที่เล็กกว่าหลายอาสนวิหารที่ได้เลื่อนขึ้นจากโบสถ์ประจำเขตแพริชขึ้นเป็นอาสนวิหารในคริสต์ศตวรรษที่ 20
ตัวโบสถ์ ที่ทำพิธี และหอ เป็นสถาปัตยกรรมยุคปลายนอร์มัน ส่วนอื่นเป็นสถาปัตยกรรมตั้งแต่สมัยนอร์มันมาจนถึงแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ (Perpendicular) ซึ่งเป็นสมัยหนึ่งของกอทิก เพดานภายในเป็นเพดานโค้งใบพัด (fan-vaulted)
ตติยจุลจอมเกล้า

ตติยจุลจอมเกล้า มีอักษรย่อว่า ต.จ. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานทั้งฝ่ายหน้า (บุรุษ) จำนวน 250 ดวง และฝ่ายใน (สตรี) จำนวน 250 ดวง โดยตติยจุลจอมเกล้าจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอันดับที่ 27 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
ลักษณะ.
ฝ่ายหน้า.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า สำหรับฝ่ายหน้า ประกอบด้วย ดวงตราซึ่งมีลักษณะเหมือนตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ แต่ไม่มีดอกไม้จีบ โดยมีลักษณะดังนี้
ดวงตราของตติยจุลจอมเกล้า ใช้สำหรับประดับห้อยกับแพรแถบสีชมพู กว้าง 4 เซนติเมตร ประดับที่อกเบื้องซ้าย
ฝ่ายใน.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า สำหรับฝ่ายใน ประกอบด้วย ดวงตรา ซึ่งมีลักษณะเหมือนดวงตราของทุติยจุลจอมเกล้า แต่ขนาดย่อมกว่า ห้อยกับแพรแถบสีชมพู กว้าง 4 เซนติเมตร ผูกเป็นรูปแมลงปอ ประดับเสื้อที่หน้าบ่าซ้าย
ด้านหลัง มีลักษณะเหมือนด้านหน้า แต่ที่กลางดวงตราเป็นรูปช้างไอราพต ลงยาสีขาว บนหลังช้างเป็นรูปตรีศูล ลงยาสีขาว ที่ขอบมีอักษรทองว่า "รัตนโกสนิทร์สก ๑๑๒" รอบขอบเป็นรูปจักร ลงยาสีขาวพื้นแดง 
สตรีผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ชั้นตติยจุลจอมเกล้า สามารถใช้คำนำหน้านามว่า “คุณหญิง”
อาสนวิหารเว็ลส์

อาสนวิหารเว็ลส์  มีชื่อทางการว่าอาสนวิหารเซนต์แอนดรูว์ เป็นอาสนวิหารตั้งอยู่ที่เมืองเว็ลส์ในเทศมณฑลซัมเมอร์เซตในสหราชอาณาจักร เป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งบิชอปแห่งบาธและเว็ลส์ เมืองเว็ลส์ที่เป็นนครอาสนวิหาร (Cathedral city) ที่มีขนาดเล็กเป็นที่สองของอังกฤษรองจากเมืองอาสนวิหารลอนดอน (City of London) ที่อยู่ภายในใจกลางกรุงลอนดอน 
ชื่อเมืองเวลล์ส มาจากคำว่า “wells” ที่แปลว่าน้ำพุธรรมชาติ บ่อน้ำพุนี้ใช้กันมาตั้งแต่สมัยโรมันและปัจจุบันก็ยังไหลอยู่ น้ำที่ไหลมาจากบ่อใช้ในการรดน้ำในสวนของบาทหลวงและเติมคูวังของบิชอป 
ถึงแม้ว่าสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่จะเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกแต่ฐานเดิมของโบสถ์สร้างมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 10 โบสถ์แรกที่สร้างที่จุดนี้สร้างโดยพระเจ้าไอเนแห่งเวสเซ็กซ์ (Ine of Wessex) เมื่อปี ค.ศ. 705 โดยมีนักบุญอัลเด็ม (St. Aldhelm) บิชอปแห่งอาสนวิหารแชร์บอร์น เป็นผู้หนุนหลัง โบสถ์ที่สร้างตอนนั้นอุทืศให้นักบุญอันดรูว์ สิ่งที่เหลือจากโบสถ์เดิมก็เหลือแต่ฐานที่ปัจจุบันอยู่ในระเบียงฉันนบถ 
สองร้อยปีต่อมามุขมณฑลเว็ลส์ก็ย้ายจากแชร์บอร์นไปเมืองเว็ลส์ บิชอปคนแรกของมุขมณฑลใหม่คือ อัลเด็ม (ประมาณ ค.ศ. 909) ซึ่งเป็นผู้ราชาภิเษกพระเจ้าอเธลสตัน (King Athelstan) ทั้งบิชอปอัลเด็ม และหลานคือนักบุญดันสตัน (St. Dunstan) ต่อมาได้รับสถาปนาขึ้นเป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี 
อาสนวิหารเวลส์ปัจจุบันสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1175 จนถึงปี ค.ศ. 1490 และได้รับการบรรยายโดยอเล็ค คลิฟตันว่าเป็นอาสนวิหารที่ “มีอรรถรสมากที่สุดในบรรดาอาสนวิหารอังกฤษทั้งหมด”
ปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษ

ปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษ มีอักษรย่อว่า ป.จ.ว. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 1 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานเฉพาะฝ่ายหน้า (บุรุษ) เท่านั้น โดยไม่จำกัดจำนวน ปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอันดับที่ 4 และถือเป็นชั้นสูงสุดของเครื่องอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า
ประวัติ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2416 โดยการสถาปนาในคราวแรกนั้น สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชั้น ได้แก่ 
หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2443 พระองค์มีพระราชดำริเห็นสมควรเพิ่มชั้นพิเศษสำหรับชั้นที่ 1 ปฐมจุลจอมเกล้าอีกชั้นหนึ่ง เพื่อให้เป็นเกียรติยศและประโยชน์แก่ผู้รับราชการยิ่งขึ้น เรียกว่า "ปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษ" โดยทรงเพิ่มดวงตราตติยานุจุลจอมเกล้าเป็นเครื่องหมายเพิ่มเติมสำหรับชั้นปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษนี้
องค์ประกอบ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษ จัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชนิดมีสายสะพายและดารา มีลำดับเกียรติอันดับที่ 4 และถือเป็นชั้นสูงสุดของเครื่องอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า โดย 1 สำรับ ประกอบด้วย
หมายเหตุ: สำหรับพระมหากษัตริย์ พระบรมวงศานุวงศ์ที่ได้รับพระราชทานเป็นกรณีพิเศษ ดาราจะประดับเพชรทั้งดวง
สำหรับการประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษนั้น ให้สวมสายสร้อยพร้อมดวงตราหรือสายสะพายพร้อมดวงตราอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่หมายกำหนดการระบุไว้ ถ้าหากสวมสายสร้อยจุลจอมเกล้าร่วมกับการสวมสายสะพาย ให้สวมสายสะพายเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลอื่นที่ได้รับพระราชทาน
เครื่องยศ.
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษนั้นจะได้รับพระราชทานเครื่องประกอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ได้แก่ พานหมากทองคำลายสลัก เครื่องพร้อม คนโทน้ำลายสลักพร้อมพานรอง กาน้ำทองคำลายสลักพร้อมโต๊ะทองคำ กระโถนทองลายสลัก อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ในปัจจุบันจะมีระเบียบกำหนดเครื่องยศประกอบ แต่ก็มิได้พระราชทานให้ครอบครองอย่างประเพณีเดิม คงเชิญเครื่องยศมาตั้งประกอบในพิธีพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าเท่านั้น
การสืบตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์.
"ดูบทความหลัก การสืบตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์"
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษนั้นสามารถสืบตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์ได้และมีความพิเศษกว่าเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าชั้นอื่น ๆ เนื่องจากผู้สืบตระกูลของผู้ได้รับพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษจะได้รับพระราชทานตราตติยจุลจอมเกล้าตั้งแต่บิดายังมีชีวิตอยู่ เมื่อบุตรชายใหญ่ผู้ได้รับตราสืบตระกูลแล้วล่วงลับไป จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานตราตติยานุจุลจอมเกล้าแก่หลานเหลนใหญ่โดยตรงและให้รับสืบตลอดไปจนหาตัวผู้สืบสายโลหิตเป็นชายมิได้
การพระราชทาน.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษเฉพาะฝ่ายหน้า (บุรุษ) สามารถพระราชทานโดยไม่จำกัดจำนวน ผู้ได้รับพระราชทานปฐมจุลจอมเกล้าวิเศษ ตั้งแต่สถาปนาเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นนี้ เช่น
จตุตถจุลจอมเกล้า

จตุตถจุลจอมเกล้า มีอักษรย่อว่า จ.จ. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 4 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานเฉพาะฝ่ายใน (สตรี) จำนวน 150 ดวง โดยจตุตถจุลจอมเกล้าจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอันดับที่ 32 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
ลักษณะ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นจตุตถจุลจอมเกล้า ประกอบด้วย ดวงตราซึ่งมีลักษณะเหมือนตติยานุจุลจอมเกล้า แต่ทำจากกาไหล่ทองลงยาสีขาบ โดยมีลักษณะดังนี้
ดวงตราของจตุตถจุลจอมเกล้า ใช้สำหรับประดับห้อยกับแพรแถบสีชมพู กว้าง 4 เซนติเมตร ผูกเป็นรูปแมลงปอ ประดับที่หน้าเสื้อบ่าซ้าย
สตรีผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ชั้นจตุตถจุลจอมเกล้า สามารถใช้คำนำหน้านามว่า “คุณหญิง” ได้ทั้งผู้ที่สมรสแล้วหรือยังมิได้สมรส
ตติยานุจุลจอมเกล้า

ตติยานุจุลจอมเกล้า มีอักษรย่อว่า ต.อ.จ. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานทั้งฝ่ายหน้า (บุรุษ) จำนวน 250 ดวง โดยตติยานุจุลจอมเกล้าจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอันดับที่ 31 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
ลักษณะ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยานุจุลจอมเกล้า ประกอบด้วย ดวงตราซึ่งมีลักษณะเหมือนตติยจุลจอมเกล้า แต่เป็นตราเงิน ไม่มีแฉกและรัศมี โดยมีลักษณะดังนี้
ดวงตราของตติยานุจุลจอมเกล้า ใช้สำหรับประดับห้อยกับแพรแถบสีชมพู กว้าง 4 เซนติเมตร ประดับที่อกเบื้องซ้าย
ปลากดอเมริกัน

ปลากดอเมริกัน  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาหนัง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ictalurus punctatus" อยู่ในวงศ์ปลากดอเมริกัน (Ictaluridae)
ลักษณะ.
มีรูปร่างคล้ายปลาในวงศ์ปลากด (Bagridae) และปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) รวมกัน มีหัวขนาดใหญ่ ปากกว้าง มีหนวด 4 คู่ คู่ที่รูจมูกสั้น คู่ที่ริมฝีปากและคางยาว ลำตัวเรียวยาวและแบนข้างที่ส่วนท้าย มีเงี่ยงที่ครีบหลังและครีบอก ครีบไขมันมีขนาดเล็กและสั้น ครีบก้นยาว ครีบหางเว้าลึก ลำตัวมีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง ด้านท้องมีสีจาง มีประสีดำกระจายอยู่ห่าง ๆ ในปลาที่มีขนาดเล็กกว่า 20 เซนติเมตร ครีบมีสีคล้ำ
ถิ่นที่อยู่.
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 120 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 50 เซนติเมตร เป็นปลาพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือ พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปีและตอนใต้ของแคนาดา นิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ โดยเฉพาะที่รัฐมิสซิสซิปปี นับเป็นรัฐที่มีการเลี้ยงปลากดอเมริกันมากที่สุดของสหรัฐอเมริกา โดยมีพื้นที่บ่อเลี้ยงอยู่มากถึง 250,000 ไร่
การนำเข้า.
สำหรับในประเทศไทยถูกนำเข้ามาครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1990 โดยสถาบันพัฒนาแห่งเอเซีย (AIT) และกรมประมง โดยนำพันธุ์ปลามาครั้งแรก 50 คู่ ใน และสามารถเพาะพันธุ์ได้ในปี ค.ศ. 1991 โดยมีชื่อเรียกในภาษาไทยว่า "ปลากดหลวง" ซึ่งปัจจุบันประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ในการเพาะขยายพันธุ์เลี้ยงในกระชังและเขื่อนเก็บน้ำในหลายพื้นที่ เช่น ที่เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์ หรือที่จังหวัดนครสวรรค์ เป็นต้น แต่ก็มีจำนวนประชากรบางส่วนที่หลุดรอดออกสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ โดยหลุดออกมาครั้งแรกหลังเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1995 
นอกจากนี้แล้ว ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในตัวที่เป็นปลาเผือก
ปลาพลวงทอง

ปลาพลวงทอง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในกลุ่มปลามาห์เซียร์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Neolissochilus soroides" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะคล้ายปลาพลวงหิน ("N. stracheyi") ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ว่ามีสีเหลืองเหลือบทองที่ด้านข้างลำตัวเห็นได้ชัดเจนกว่า และมีครีบต่าง ๆ สีแดงส้ม ด้านหลังมีสีน้ำตาล และไม่มีแถบสีดำด้านข้างลำตัวเหมือนปลาพลวงชนิดอื่น ๆ อาศัยอยู่ตามต้นน้ำลำธารที่สะอาด และไหลแรงในป่าหรือน้ำตก โดยในประเทศไทยจะพบได้ที่จังหวัดแถบภาคตะวันออก และพบได้จนถึงประเทศมาเลเซีย มีความยาวเต็มที่ 50 เซนติเมตร
นิยมตกเป็นเกมกีฬาและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว และถือเป็นปลาประจำจังหวัดระยอง
ไมค์ พ.ธวัชชัย

ไมค์ พ.ธวัชชัย เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2528 เป็นชาวจังหวัดสุรินทร์ 
ไมค์เป็นนักมวยสากลที่มีหน้าตาคล้ายกับ ไมค์ ภิรมย์พร ศิลปินลูกทุ่งชื่อดัง ประกอบกับมีลีลาการชกคล้ายกับ ไมค์ ไทสัน จึงเป็นที่มาของฉายา "ไมค์" ที่ใช้ขึ้นชก 
ไมค์เคยชิงแชมป์สหพันธ์มวยนานาชาติ IBF Pan Pacific ในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทมาก่อน โดยชนะ รูเบนนาโด ลาเบนวาต้า นักมวยชาวอินโดนิเซีย ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แต่ไม่ได้ป้องกันตำแหน่งสักครั้ง จึงสละไป ต่อมา เลื่อนรุ่นไปชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และคว้าแชมป์สหพันธ์มวยนานาชาติ เอเชีย IBF ASIA ในรุ่นนี้มาครอง
ไมค์หยุดชกไประยะหนึ่งหลังจากที่ชกชนะ เฮนดริก บารองไซ นักมวยชาวอินโดนิเซีย เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี เขาจึงได้โอกาสชกตัดเชือกคัดเลือกผู้จะมาชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ กับ ชิโงะ วะเกะ นักมวยชาวญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ที่ โคระกุเอ็งฮอล กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ผลการชกปรากฏว่า ไมค์แพ้คะแนนไปอย่างเอกฉันท์
การเปลี่ยนตามวัย

การเปลี่ยนตามวัย  เป็นกระบวนการของการมีอายุมากขึ้น
ในมนุษย์ การเปลี่ยนตามวัยแสดงถึงการสะสมการเปลี่ยนแปลงในตัวมนุษย์ตามเวลา ซึ่งรวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ จิตใจและสังคม ตัวอย่างเช่น เวลาปฏิกิริยาอาจช้าลงตามเวลา แต่ความรอบรู้ความเป็นไปของโลกและปัญญาอาจขยายมากขึ้น การเปลี่ยนตามวัยเป็นปัจจัยเสี่ยงใหญ่ที่สุดเท่าที่ทราบประการหนึ่งของโรคส่วนใหญ่ในมนุษย์ มีบุคคลเสียชีวิตประมาณ 150,000 คนต่อวันทั่วโลก ซึ่งประมาณสองในสามมีสาเหตุอันเกี่ยวข้องกับอายุ
ปลาอายุ

ปลาอายุ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Plecoglossus altivelis") เป็นปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล "Plecoglossus" และวงศ์ Plecoglossidae 
ลักษณะและวงจรชีวิต.
ปลาอายุมีความยาวเต็มที่ 70 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ย 15 เซนติเมตร มีอายุสูงสุด 2 หรือ 3 ปี แต่โดยเฉลี่ยแล้วเพียง 1 ปีเท่านั้น จึงมักถูกเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า 年魚 (โรมาจิ: "toshi-gyo") หมายถึง "ปลาหนึ่งปี"
ปลาอายุเป็นปลาที่สามารถพบได้ในแม่น้ำรวมถึงชายฝั่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเช่น จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ฮ่องกง, ตอนเหนือของเวียดนาม และพบได้ในบางพื้นที่ที่ไม่ติดกับทะเล เช่น ทะเลสาบบิวะ รวมถึงไต้หวัน ที่ถูกนำเข้า จัดว่าเป็นปลาที่มีความสำคัญของภูมิภาคแถบนี้ เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในแถบชายฝั่งทะเล กินอาหารได้หลากหลายทั้งสาหร่าย, ครัสเตเชียน, แมลงน้ำ รวมถึงฟองน้ำ สามารถกินสาหร่ายที่เกาะอยู่ตามโขดหินได้ด้วยฟันที่เป็นรูปเลื่อย แต่เมื่อถึงฤดูวางไข่จะว่ายน้ำทวนขึ้นไปวางไข่ถึงแหล่งต้นน้ำในแถบหุบเขาหรือลำธาร เหมือนกับปลาแซลมอน ในช่วงนี้ปลาทั้งตัวผู้และตัวเมียจะมีสีสันสดใสกว่าปกติ ตัวผู้จะว่ายตามตัวเมียที่มองหาที่วางไข่ จากนั้นเมื่อตัวเมียเข้าประจำที่วางไข่ ตัวผู้จะเข้าไปฉีดสเปิร์มเพื่อปฏิสนธิ มักจะวางไข่ในจุดที่น้ำไหลแรงเพื่อให้ไข่ได้รับออกซิเจนอย่างเต็มที่ เมื่อวางไข่เสร็จ ลำตัวปลาจะเต็มไปด้วยบาดแผลและจะหมดแรงก่อนจะตายลงในที่สุด และจะตกเป็นอาหารแก่สัตว์อื่น 
ที่ญี่ปุ่น ที่เมืองเซกิ รวมถึงเมืองกิฟุ ในจังหวัดกิฟุ มีประเพณีการจับปลาอายุด้วยการใช้นกกาน้ำที่แม่น้ำนางาระ โดยเป็นประเพณีที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 1,300 ปีแล้ว เรียกว่า "เทศกาลอูไก" (鵜飼) จะมีในช่วงกลางปีของทุกปี จนได้รับฉายาว่า "ราชินีแห่งสายน้ำ" จัดเป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของจังหวัดกิฟุ รวมถึงจังหวัดกุมมะ ในส่วนของชื่อภาษาอังกฤษที่หมายถึง "ปลาหวาน" มาจากเนื้อที่มีรสชาติหวาน โดยเป็นที่กล่าวขานกันว่ามีรสชาติหวานกลมกล่อมเหมือนแตงโม
การจำแนก.
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย (บ้างแบ่งออกได้เป็น 2 หรือบางแหล่งจัดรวมเป็นชนิดเดียวกันทั้งหมด โดยถือเป็นชื่อพ้องของกันและกัน)
เครื่องซักผ้า

เครื่องซักผ้า เป็นเครื่องจักรที่ใช้สำหรับในการซักล้างเสื้อผ้า รวมถึงวัสดุอื่นที่ทำจากผ้า
ประวัติ.
ในศตวรรษที่ 16-17 ได้มีการคิดค้นเครื่องซักผ้าขึ้นมาใช้งาน โดยมีถังไม้ใหญ่บรรจุน้ำและผ้าซึ่งหมุนได้ด้วยแกนที่มีด้ามสำหรับหมุนด้วยมือ ผ้าจะผ่านลูกกลิ้งซึ่งคล้ายกับที่บดปลาหมึก ตราบจนถึงปี ค.ศ. 1907 ชาวอเมริกันชื่อ อัลวา ฟิสเซอร์ได้สร้างเครื่องซักผ้าทีทำงานด้วยระบบไฟฟ้าได้สำเร็จ
ประเภทของเครื่องซักผ้าที่ใช้ในครัวเรือนที่เห็นกันได้ในปัจจุบัน มี 3 ประเภท คือ
เครื่องซักผ้าประเภทสองถังมีฝาด้านบน.
เป็นเครื่องซักผ้าประเภทกึ่งอัตโนมัติ ตัวตั้งเวลาในการซํกและปั่นจะเป็นกลไลลูกบิดแบบ electromechanical (กึ่งกลไกกึ่งไฟฟ้า) ถังหนึ่งจะไว้สำหรับซัก และอีกถังไว้สำหรับปั่นผ้าให้หมาด ผู้ใช้งานต้องเป็นผู้แยกผ้าจากถังซักมาใส่ถังปั่นหมาดเอง และอาจจำเป็นต้องทำหลายครั้งเนื่องจากถังปั่นหมาดมีขนาดเล็กกว่าทั้งซักมาก ในถังซักจะมีแกนหมุนตรงกลาง หมุนให้ผ้าเสียดสีกัน เพื่อขจัดสิ่งสกปรกออก เครื่องซักผ้าประเภทนี้มีราคาถูกกว่าประเภทอื่น 
เครื่องซักผ้าประเภทถังเดียวมีฝาข้างบน.
เครื่องซักผ้าประเภทนี้โดยมากจะเป็นแบบทำงานอัตโนมัติ โดยตัวตั้งค่าต่างๆในการซักจะเป็นแบบปุ่มกดหรือแบบลูกบิดที่หมุนได้อย่างเบามือมากกว่าของเครื่องซักผ้าแบบกึ่งอัตโนมัติ (แบบเดียวกับลูกบิดปรับระดับเสียงในเครื่องเสียงและวิทยุบางรุ่น) ควบคุมการทำงานด้วย ไมโครคอนโทรลเลอร์ ที่ประกอบด้วย IC และ ไมโครโพรเซสเซอร์ เข้ามาแทนที่กลไลการตั้งเวลาแบบ electromechanical โดยจะสามารถตั้งระบบการซัก ระดับน้ำ เวลาในการซํกและปั่นหมาด ได้อย่างเสร้จสรรพ ตัวเครื่องจำเป็นต้องต่อกับท่อน้ำ เมื่อตั้งระบบการซักเรียบร้อย เครื่องจะทำการจ่ายน้ำเข้าเครื่อง และตัดน้ำเองอัตโนมัติ จากนั้นทำการซักและปั่นหมาดในถังเดียว ผู้ใช้งานสามารถตั้งระบบการซัก แล้วรอนำผ้าไปตากได้เลย โดยไม่ต้องมาคอยแยกผ้า ในถังซักจะมีแกนหมุนตรงกลางเช่นเดียวกับแบบสองถัง
เครื่องซักผ้าประเภทถังเดียวมีฝาด้านหน้า.
เครื่องซักผ้าแบบฝาหน้าสามารถทำงานได้โดยอัตโนมัติเช่นเดียวกับแบบถังเดียวมีฝาด้านบน แต่มีถังซักซ้อนกันสองถัง ถังซักชั้นในจะทำหน้าที่หมุน ให้ผ้าเสียดสีกันและอุ้มน้ำไว้ในขณะที่หมุนผ้า ถังซักชั้นนอกจะทำหน้าที่อุ้มน้ำไว้ในขณะซัก และมีฟังก์ชันการใช้งานที่มากกว่า เช่น เครื่องจะคำนวณประมาณน้ำโดยอัติโนมัติให้เหมาะสม กับปริมาณผ้าโดยเราเลือกเพียงแต่ชนิดของผ้า,สามารถซักน้ำร้อนได้(เครื่องซํกผ้าประเภทถังเดี่ยวมีฝาด้านบนบางรุ่นก็สามารถซํกน้ำร้อนได้เช่นกัน) และอื่นๆอีกมากมายตามรุ่นและยี่ห้อที่แตกต่างกัน
เครื่องซักผ้าแบบอัตโนมัติทั้งแบบฝาบนและฝาหน้า บางรุ่นจะมีเครื่องทำน้ำร้อนในตัวเองสำหรับระบบการซักด้วยน้ำร้อนหรือน้ำอุ่น
110 ลิเดีย

110 ลิเดีย  เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ชนิด M-type spectrum ซึ่งอาจจะมีธาตุนิกเกิล-เหล็ก ตระกูลดาวเคราะห์น้อยลิเดีย (Lydia asteroid family) ได้ชื่อนี้หลังจากถูกค้นพบโดยอาลฟงส์ บอแรลี (Alphonse Borrelly) เมื่อ 19 เมษายน พ.ศ. 2413 โดยตั้งชื่อตามดินแดนอาณาจักรโบราณในเอเชียไมเนอร์
105 อาร์ทิมิส

105 อาร์ทิมิส  เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตามอาร์ทิมิส เทพเจ้าแห่งการล่าสัตว์ เทพีแห่งดวงจันทร์ และเป็นเทพีแห่งความรักทางใจของกรีก
103 เฮรา

103 เฮรา  เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อยแถบหลัก ค้นพบโดยเจมส์ เครก วัตสัน เมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1868 (พ.ศ. 2411) ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้ถูกตั้งชื่อตามเทพีเฮราในตำนานกรีก พื้นผิวของดาวประกอบด้วยซิลิเกต
มะค่าโมง

มะค่า เป็นชื่อของไม้เนื้อแข็งยืนต้นที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่สามารถปลูกเป็นไม้ทางเศรษฐกิจได้ เป็นต้นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดสุโขทัย
ชื่อเรียกตามท้องถิ่น.
ชื่ออื่น ๆ เช่น
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ผลัดใบช่วงสั้น ๆ สูงได้ถึง 30 เมตร แตกกิ่งก้านเป็นพุ่มกว้าง เปลือกต้นสีเทาอ่อน หรือสีชมพูอมน้ำตาล ผิวต้นขรุขระ กิ่งอ่อนมีขนประปราย ต้นแก่มักมีปุ่มปม
เนื้อไม้มีลวดลายสวยงามสีน้ำตาลอมเหลือง ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ปลายใบคู่ ออกเรียงสลับ ใบกว้าง 4-5 เซนติเมตร ยาว 5-9 เซนติเมตร
แกนกลางใบประกอบยาว 18-30 ซม. ก้านใบยาวประมาณ 2 ซม. ก้านใบย่อยยาว 0.3-0.5 ซม. ใบย่อยมี 3-5 คู่ รูปไข่แกมขอบขนาน ปลายใบแหลมมีติ่งสั้น ๆ
โคนใบมน ขอบใบเรียบ แผ่นใบค่อนข้างหนา เรียบเกลี้ยง ดอก ออกเป็นช่อแบบช่อแยกแขนง ออกตามปลายกิ่งหรือซอกใบ ยาว 5-15 เซนติเมตร มีขนสั้นนุ่มสีเทา
ใบประดับรูปไข่ ยาว 0.6-0.9 ซม. ใบประดับย่อยคล้ายใบประดับ ติดเหนือจุดกึ่งกลางก้านดอกเล็กน้อย ติดทน ก้านดอกยาว 0.7-1 ซม. ก้านดอกย่อยยาว 1 เซนติเมตร
ทุกส่วนมีขนคลุมบาง ๆ ดอกคล้ายดอกถั่ว กลีบดอกสีชมพู 1 กลีบ รูปร่างคล้ายช้อน แผ่เกือบกลม ยาว 7-9 มิลลิเมตร ส่วนฐานคอดเป็นก้าน มีก้านยาว 0.5-1.2 ซม.
ปลายกลีบย่นเว้าตื้น ๆ เกสรเพศผู้มี 10 อัน แยกกัน เกสรเพศผู้ที่สมบูรณ์มี 7 อัน ก้านเกสรยาวประมาณ 3 ซม. มีขนสั้นนุ่มที่โคน อับเรณูยาว 0.3-0.4 ซม.
เกสรเพศผู้ที่เป็นหมันมี 3 อัน รูปเส้นด้ายสั้น ๆ เกสรเพศเมียมีขนที่รังไข่ รังไข่รูปขอบขนานแคบ ยาวประมาณ 0.7 ซม. ก้านรังไข่ยาวประมาณ 0.7 ซม.
ก้านเกสรเพศเมีย ยาว 2-2.5 ซม. เกลี้ยง ขยายเล็กน้อยด้านปลาย ยอดเกสรขนาดเล็ก กลีบเลี้ยงสีเขียวมี 4 กลีบ สีเขียวสด รูปขอบขนาน แต่ละกลีบเรียงซ้อนทับกันแบบตรงข้าม ยาว 1-1.2 ซม. มีขนสั้นนุ่ม ขอบกลีบบาง ฐานรองดอกยาว 0.8-1 ซม. มีขนสั้นนุ่มสีเทา ผลเป็นฝักแบน รูปขอบขนาน กว้าง 7-9 เซนติเมตร ยาว 12-20 เซนติเมตร หนา 0.6-1 เซนติเมตร
ผิวเปลือกเรียบไม่มีหนาม เปลือกแข็งหนาเป็นเนื้อไม้ ปลายเป็นจะงอยสั้น ๆ ฝักแก่สีน้ำตาลเข้มเกือบดำ พอแห้งแตกออกเป็น 2 ซีก มีเมล็ดแข็ง มี 2-4 เมล็ด รูปรี ยาว 2.5-3 ซม. สีดำ ผิวมัน มีเนื้อหุ้มที่โคนเมล็ดสีเหลืองสด หุ้มเป็นรูปถ้วย ยาวประมาณ 1.5 ซม. พบตามป่าดิบแล้ง แนวเชื่อมต่อระหว่างป่าเต็งรังและป่าดิบแล้ง ตามริมลำธารในป่าเบญจพรรณชื้น
ออกดอกราวเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน ติดผลราวเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม จัดเป็นไม้เด่น 1 ใน 5 ที่พบในป่าเบญจพรรณ
101 เฮเลนา

101 เฮเลนา  เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ค้นพบโดยเจ.ซี.วัตสัน เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1868 (พ.ศ. 2411) ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้ถูกตั้งชื่อตามเฮเลนแห่งทรอยในตำนานกรีก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ  เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานอนุญาตให้จัดสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 เพื่อส่งเสริมกำลังใจแก่ผู้อุทิศตนให้กิจการลูกเสืออย่างแท้จริง โดยมีลำดับเกียรติของเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นลำดับที่ 26
ประวัติ.
เนื่องในโอกาสครบรอบ 75 ปี ที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาฯ พระราชทานกำเนิดกิจการลูกเสือไทยในปี พ.ศ. 2529 และเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ คณะกรรมการบริหารลูกเสือแห่งชาติจึงขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตสร้าง "เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ" ขึ้น เพื่อเป็นการส่งเสริมกำลังใจแก่ผู้อุทิศตนให้กิจการลูกเสืออย่างแท้จริง 
ลักษณะของเครื่องราชอิสริยาภรณ์.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ เป็นดวงตรา มีลักษณะ ดังนี้
ที่ขอบด้านบนของดวงตรามีห่วงห้อยแพรแถบสำหรับคล้องคอ ขนาดกว้าง 4 เซนติเมตร มีริ้วสีเหลืองกว้าง 2.2 เซนติเมตร อยู่กลาง ริมทั้งสองข้างมีริ้วสีขาวกว้าง 3 มิลลิเมตร และริ้วสีดำกว้าง 6 มิลลิเมตร
การพระราชทาน.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับพระราชทานแก่ผู้ที่ได้รับพระราชทานเหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 1 และได้มีอุปการคุณช่วยเหลือกิจการลูกเสืออย่างต่อเนื่องมาแล้วไม่น้อยกว่า 5 ปี นับแต่วันที่ได้รับพระราชทานเหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 1 เพื่อส่งเสริมกำลังใจแก่ผู้อุทิศตนให้กิจการลูกเสืออย่างแท้จริง โดยคณะกรรมการบริหารลูกเสือแห่งชาติจะพิจารณาผู้เหมาะสมสำหรับรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นนี้ แล้วนำความกราบทูลเพื่อขอรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่อไป 
ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จะได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นกรรมสิทธิ์ เมื่อผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นนี้เสียชีวิตลงสามารถมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้แก่ทายาทไว้เพื่อเป็นที่ระลึกได้ โดยไม่ต้องส่งคืนในภายหลัง
เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม

เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม (Cultural identity) คือ (ความรู้สึกถึง) เอกลักษณ์ของกลุ่มหรือวัฒนธรรม หรือของปัจเจกบุคคลที่ได้รับอิทธิพลจากการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหรือวัฒนธรรม เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมมีความคล้ายคลึงและทับซ้อนแต่มีความหมายต่างกันกับ "เอกลักษณ์ทางการเมือง" ความเป็นตัวตนหรือความรู้สึกว่าเป็นของกลุ่ม มันเป็นส่วนหนึ่งของแนวคิดของตัวบุคคลและมีความเกี่ยวข้องกับสัญชาติ, เชื้อชาติ, ศาสนา, สังคม ท้องที่หรือชนิดของกลุ่มสังคมใด ๆ ที่มีความโดดเด่นของตัวเองวัฒนธรรม ด้วยเหตุนี้เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมจึงเป็นลักษณะเฉพาะของแต่ละบุคคลแต่ยังรวมถึงกลุ่มที่เหมือนกันทางวัฒนธรรมของสมาชิกที่แบ่งปันอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมหรือการอบรมที่เหมือนกัน 
พรรณาความ.
มีคำถามสมัยใหม่เกี่ยวกับวัฒนธรรมที่เปลี่ยนถ่ายไปสู่คำถามเกี่ยวกับเอกลักษณ์ การศึกษาทางวัฒนธรรมและทฤษฎีทางสังคมจำนวนมากที่เจาะลึกในประเด็นคำถามเกี่ยวกับเอกลักษณ์ ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา การบ่งชี้ในรูปแบบใหม่ ๆ และด้วยการประติดประต่อตัวบ่งชี้เล็ก ๆ หลายชิ้นที่แตกออกจากสิ่งเดียวกันทำให้ช่วยให้เราพุ่งการกำหนดเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมไปที่: สถานที่ เพศ เชื้อชาติ ประวัติศาสตร์ การแสดงออกเกี่ยวกับการเป็นชายหรือหญิง ความเชื่อทางศาสนาและความเป็นกลุ่มชาติพันธุ์
นักวิจารณ์เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมบางท่านโต้แย้งว่า การสงวนรักษาหรืออนุรักษ์ไว้ซึ่งเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่อาศัยพื้นฐานแห่งความแตกต่างเป็นแรงกดดันให้เกิดความแตกแยกขึ้นในสังคม และว่าคตินิยมสากล , ให้ความมีสำนักร่วมแก่บุคคลในการเป็นพลเมืองหนึ่งเดียวกันมากกว่า แต่ก็ไม่เป็นไปในเชิงของการแตกแยกเสมอไป เมื่อพิจารณาถึงความเกี่ยวพันทางปฏิบัติในสังคมสากล รัฐอาจมีส่วนเป็นผู้สร้างการเชื่อมโยงที่ให้พื้นฐานกลาง ๆ และกำหนดวิธีเพื่อการบ่งชี้ที่สามารถผลัดเปลี่ยนไปมาระหว่างวัฒนธรรมที่ต่างกัน ตัวอย่างอาจเห็นได้จากการจัดระเบียบของโลกทั้งเก่าและใหม่ ในระเบียบของโลกเก่า รัฐในยุโรปต่างแบ่งปันและร่วมวัฒนธรรมระดับสูงที่เป็นภาวะเอกพันธุ์ที่เนื่องมาจากประวัติศาสตร์ที่มีรากมาจากที่เดีนวกันของ "การมีความสัมพันธ์เชิงรุนแรงที่เกิดบ่อยครั้ง และวัฒนธรรมเกรโกโรมันดั้งเดิม" (Brown 2001) บราวน์ได้ให้ข้อถกเถียงไว้ว่า การค้นคิดของโลกตะวันตกเกี่ยวกับ "รัฐชาติ" (nation-state) คือสิ่งพิสูจน์ถึงความความเป็นปัจจัยที่เย้ายวนและเป็นตัวหลอมรวมตัวสำคัญในหลายวัฒนธรรม 
บทบาทของอินเทอร์เน็ต.
ในบริบททางวัฒนธรรมเทคโนโลยี ปัจจุบันความสัมพันธ์ระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงและโลกเสมือนไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเป็นการเชื่อมโยงระหว่างสองโลกที่แยกจากกันและแยกจากกันอาจจะเหมือนกันในบางจุด สำหรับคนรุ่นใหม่ในชีวิตดิจิทัลผสานเข้ากับชีวิตในบ้านของพวกเขาในฐานะองค์ประกอบอีกส่วนหนึ่งของชีวิต ในการทำให้ชีวิตดิจิทัลเป็นส่วนหนึ่งของขีวิตกระบวนการเรียนรู้จากสภาพแวดล้อม แต่เป็นเพราะเรื่องของอินเทอร์เน็ตเกิดขึ้นเองท่ามกลางการสำรวจ ความคิดของการเรียนรู้ที่ใช้งานของอินเทอร์เน็ต 'เมื่อคุณไม่รู้' การขอความช่วยเหลือในการสอน 'การเรียนรู้' โปรแกรมหรือเกมหรือการแสดงออกเป็นตัวอย่างที่อ้างถึงบ่อย ๆ ว่าทำไมอินเทอร์เน็ตถึงเป็นสถานที่ที่คนหนุ่มสาวใช้งานมากที่สุด
บทความจากแหล่งอื่นและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เกรปฟรูต

เกรปฟรูต เป็นไม้ผลกึ่งเขตร้อนในสกุล "Citrus" ที่เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวผล ซึ่งแต่เดิมเคยเรียกว่า ผลไม้ต้องห้ามแห่งบาร์เบโดส
ปกติแล้วไม้ไม่ผลัดใบชนิดนี้จะพบว่าสูงประมาณ 5-6 เมตร แต่ความจริงแล้วสามารถสูงได้ถึง 13-15 เมตร ใบมีสีเขียวเข้ม รูปร่างยาว (มากกว่า 15 เซนติเมตร) และผอม ดอกมี 4 กลีบ สีขาว ขนาด 5 เซนติเมตร ผลมีเปลือกสีเหลือง รูปกลมแป้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 10-15 เซนติเมตร เนื้อผลแบ่งเป็นกลีบ สีเหลืองแบบกรด
ผลเป็นที่นิยมตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ก่อนหน้านั้นเพียงแต่ปลูกเป็นไม้ประดับ สหรัฐอเมริกากลายเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ มีสวนอยู่ในฟลอริดา เท็กซัส แอริโซนา และแคลิฟอร์เนีย ในภาษาสเปน ผลไม้ชนิดนี้รู้จักในชื่อว่า "Toronja" หรือ "Pomelo"
ผลผลิต.
จีนเป็นผู้ผลิตอันดับหนึ่งของเกรปฟรูตและส้มโอ ตามมาด้วยสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโก
การใช้ประโยชน์อื่น.
จากการศึกษาทางเภสัชพลศาสตร์ พบว่าเมื่อใช้เกรปฟรูตควบคู่ไปกับการใช้ยารักษามะเร็ง สามารถช่วยลดตัวยาบางชนิดได้ จึงช่วยทำให้ผู้ป่วยมะเร็งประหยัดค่าใช้จ่ายในการรักษา นอกจากนั้นยังช่วยบรรเทาอาการไข้หวัด ช่วยในการย่อย ปรับสมดุลความเป็นกรดในร่างกาย และเปลือกผิวเกรปฟรุตจะมีกลิ่นเฉพาะช่วยส่งผลดีในทางจิตวิทยา ที่จะช่วยกระตุ้นฮอร์โมนส์เพื่อลดความเครียดในสมอง
ลลิตา ฤกษ์สำราญ

รองศาสตราจารย์ ลลิตา ฤกษ์สำราญ อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อชาติ อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครหลายสมัย
ประวัติ.
ลลิตา ฤกษ์สำราญ เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เป็นบุตรีของนายเซี้ยง และนางสั้ง ฤกษ์สำราญ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยม) จาก วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยนเรศวร) ปริญญาโท สาขางานวิจัย จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาเอก จิตวิทยาการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน.
ลลิตา ฤกษ์สำราญ เป็น อดีตอาจารย์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตำแหน่งสุดท้ายเป็น รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 ต่อมาในปี พ.ศ. 2529 ลาออกจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.กรุงเทพมหานคร เขตดุสิต ในสังกัดพรรคประชากรไทย และอยู่ในวงการเมืองมาโดยตลอด ล่าสุดเป็นหนึ่งใน 111 กรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ที่ ตุลาการรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยตัดสิทธิทางการเมืองจาก คดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ในปี 2562 เธอลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อชาติ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในปี 2565 เธอได้ย้ายไปร่วมงานกับพรรคสร้างอนาคตไทย
อำเภอคำเขื่อนแก้ว

คำเขื่อนแก้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอคำเขื่อนแก้วมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
อำเภอคำเขื่อนแก้ว เดิมชื่อ บ้านลุมพุก เป็นชุมชนโบราณที่ตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณหนองลุมพุกใกล้กับวัดบูรพาราม ต่อมาวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 ได้รวมหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงบ้านลุมพุกจัดตั้งขึ้นเป็นตำบลลุมพุก ขึ้นแขวงเมืองยโสธร บริเวณอุบลราชธานี ต่อมาในปี พ.ศ. 2445 ได้ลดฐานะเมืองยโสธรลงเป็นอำเภอ แบ่งออกเป็น 2 อำเภอคือ บริเวณเมืองยโสธรเดิมให้เป็นอำเภอปจิมยะโสธร และบริเวณบ้านลุมพุกตั้งขึ้นเป็นอำเภออุทัยยะโสธรขึ้นกับจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีเจ้าเหลี่ยม ณ จำปาศักดิ์ เป็นนายอำเภอคนแรก
ในปี พ.ศ. 2456 รัชกาลที่ 6 ทรงมีพระราชดำรัสว่า นามอำเภอในมณฑลอุบลซึ่งเรียกใช้ในราชการอยู่เวลานี้ ยังไม่เหมาะสมกับท้องที่ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนนามอำเภอเหล่านี้ใหม่ จึงมีการเปลี่ยนชื่ออำเภออุไทยยโสธร เป็นอำเภอคำเขื่อนแก้ว (ซึ่งนำชื่อของเมืองคำเขื่อนแก้วเดิม อยู่ในฐานะการปกครองของเมืองเขมราฐมาตั้งเป็นนามอำเภอ)
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอคำเขื่อนแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 114 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอคำเขื่อนแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
อำเภอค้อวัง

ค้อวัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร โดยเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทิศใต้สุดของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอค้อวังตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เดิมพื้นที่ตั้งของตัวอำเภอค้อวัง คือ "บ้านโนนค้อ" อยู่ในเขตตำบลฟ้าห่วน อำเภอมหาชนะชัย ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ "วัง" เดินทางมาจากอำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ ได้มาบำเพ็ญพรตอยู่ที่บ้านโนนค้อ พระภิกษุรูปนี้เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงเป็นอย่างยิ่ง ราษฏรจึงอพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านโนนค้อ เป็นกลุ่มเป็นก้อนและใช้ชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า "บ้านค้อวัง" จนกระทั่งปัจจุบัน
ต่อมาท้องที่อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร มีอาณาเขตกว้างขวาง แบ่งการปกครองออกเป็น 11 ตำบล 108 หมู่บ้าน การปกครองไม่ทั่วถึง โดยเฉพาะท้องที่ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส และตำบลน้ำอ้อม อีกทั้ง 3 ตำบลนี้ระยะทางห่างไกลจากที่ตั้งอำเภอ การคมนาคมติดต่อกับอำเภอไม่สะดวกและลำบาก มีโจรผู้ร้ายชุกชุม เพื่อแบ่งภาระการปกครองและเป็นการพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญยิ่งขึ้น เพื่อคุ้มครองสวัสดิภาพและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน จึงได้ขอแยกจากอำเภอมหาชนะชัยตั้งเป็นกิ่งอำเภอค้อวัง เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พุทธศักราช 2518 แบ่งการปกครองออกเป็น 3 ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม รวมทั้งสิ้น 30 หมู่บ้าน ต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พุทธศักราช 2522 และได้แบ่งเขตการปกครองในขณะนั้นออกเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม และตำบลค้อวัง
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอค้อวังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอค้อวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอป่าติ้ว

ป่าติ้ว เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดยโสธร มีชื่อเสียงในการผลิตภัณฑ์หมอนขวานผ้าขิดที่สวยงามประณีต และส่งออกไปทั่วโลก จนเป็นส่วนหนึ่งของคำขวัญจังหวัดยโสธร
ประวัติศาสตร์.
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2432 ภายหลังที่ไทยได้เสียดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขงให้แก่ฝรั่งเศสแล้ว มีคนลาวอพยพมาทางภาคอีสานเป็นจำนวนมาก และคนภายในก็อพยพเลือกถิ่นฐานที่อยู่ใหม่ โดยอพยพมาจากบ้านถิ่น (อาฮาม) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของที่ตั้งที่ว่าการอำเภอป่าติ้ว ปัจจุบันห่างไปประมาณ 3 กิโลเมตร มาตั้งบ้านใหม่ชื่อว่า บ้านป่าติ้ว มีคนอพยพมาเพิ่มอีก 
ต่อมาในราว ปี พ.ศ. 2476 (หลังจากตั้งหมู่บ้านมาได้ประมาณ 40 ปี) กรมทางหลวงแผ่นดินได้ตัดถนนอรุณประเสริฐเชื่อมระหว่างอำเภอยะโสธร-อำเภออำนาจเจริญ-อำเภอเขมราฐ ผ่านหมู่บ้านป่าติ้ว พระอุปัชฌาย์บุญมา เจ้าอาวาสวัดบ้านป่าติ้วเก่า ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของหมู่บ้านใหม่ พิจารณาเห็นว่า หมู่บ้านนี้เป็นที่อับไม่มีถนนหนทางที่จะเจริญขึ้นได้ จึงชักชวนราษฏรบ้านป่าติ้วเก่าอพยพมาอยู่สมทบและได้สร้างวัดขึ้นใหม่ชื่อว่า วัดโพธาบัลลังค์ (วัดป่าสุริยาลัย) ตั้งแต่นั้นมาหมู่บ้านนี้ก็ขยายใหญ่ขึ้น เนื่องจากหมู่บ้านนี้เป็นจุดศูนย์กลางของหมู่บ้านอื่นๆ และการคมนาคมก็สะดวก จึงเกิดศูนย์กลางการค้ารายย่อย ๆ จนเป็นที่รู้จักทั่วไป และเมื่อมีความเจริญขึ้นเรื่อยๆ ทางราชการจึงจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน หมู่ที่ 4 ตำบลโพธิ์ไทร อยู่ในความปกครองของอำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 30 กิโลเมตร การไปติดต่อกับอำเภอต้องเดินด้วยเท้าหรือเกวียน หรือถ้าจะโดยสารรถยนต์ก็ต้องเดินทางไปอำเภอยะโสธรก่อน และจึงต่อรถไปยังอำเภอคำเขื่อนแก้ว ทำให้ราษฎรได้รับความลำบากเป็นอย่างยิ่ง
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2494 พระครูอุปัชฌาย์บุญมา เปสโร เจ้าอาวาสวัดบ้านป่าติ้ว ซึ่งตอนนั้นได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูโพธาภินันท์ มีตำแหน่งเป็นเจ้าคณะตำบลโพธิ์ไทร และเป็นรองเจ้าคณะอำเภอคำเขื่อนแก้ว ได้ติดต่อขอตั้งเป็นกิ่งอำเภอที่บ้านป่าติ้ว แยกเอาตำบลโพธิ์ไทร ตำบลกระจาย และตำบลโคกนาโก รวม 3 ตำบล เป็นเขตปกครองอยู่ประมาณ 15 ปี กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศตั้งเป็นกิ่งอำเภอป่าติ้ว จังหวัดอุบลราชธานี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 17 สิงหาคม 2509 และยกฐานะเป็นอำเภอป่าติ้ว จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อปี พ.ศ. 2512
ต่อมาทางราชการได้ประกาศจัดตั้งจังหวัดยโสธร เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2515 โดยให้แยกอำเภอยโสธร อำเภอคำเขื่อนแก้ว อำเภอมหาชนะชัย อำเภอกุดชุม อำเภอเลิงนกทา และอำเภอป่าติ้ว รวม 6 อำเภอ จากจังหวัดอุบลราชธานี อำเภอป่าติ้ว จึงอยู่ในเขตพื้นที่การปกครองของจังหวัดยโสธร นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอป่าติ้วตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอป่าติ้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอป่าติ้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
ค็อสมัส ดามีอาน อาซัม

ค็อสมัส ดามีอาน อาซัม  เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1686 ที่เมืองเบ็นเนอดิคท์บ็อยเอิร์น (Benediktbeuern) ประเทศเยอรมนี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1739 ค็อสมัส ดามีอาน อาซัมเป็นสถาปนิกและจิตรกรปลายสมัยบาโรก เมื่อปีค.ศ. 1711 ค็อสมัสย้ายไปโรมเพื่อศึกษากับคาร์โล มารัตตา ที่อักกาเดเมียดีซันลูกา และได้รับรางวัลที่หนึ่งจากสถาบันจากภาพเขียนชื่อ "ปาฏิหาริย์ของนักบุญปิโอ" (Miracle of Saint Pio) ค็อสมัสทำงานร่วมกับพี่ชายชี่อ เอกีท ควีรีน อาซัม (Egid Quirin Asam) งานที่สองคนร่วมกันทำจะเรียกว่า "Asam Brothers" เช่นวัดอาซัม (Asam Church) ที่มิวนิก และอาสนวิหารซังคท์ยาค็อพ (Cathedral of St. Jakob) ที่อินสบรุค ประเทศออสเตรีย
สว่าน

สว่าน คือเครื่องมือชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับเจาะรูบนวัสดุหลายประเภท เป็นเครื่องมือที่ใช้บ่อยในงานไม้และงานโลหะ
ประวัติ.
สว่านในยุคแรกเริ่มคือ บิดหล่า ซึ่งเป็นอุปกรณ์เดียวกับอุปกรณ์สำหรับจุดไฟ โดยอยู่ในยุคของชาวฮารัปปาและชาวอียิปต์โบราณ ในยุคต่อมาสว่านไฟฟ้าได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดย อาร์เทอร์ เจมส์ อาร์นอต เมื่อปี ค.ศ. 1889 ที่เมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย หลังจากนั้นจึงมีการประดิษฐ์สว่านไฟฟ้าแบบพกพาในปี ค.ศ. 1895 โดย วิลเฮล์ม ไฟน์ ที่เมืองชตุทท์การ์ท ประเทศเยอรมนี และในปี ค.ศ. 1917 แบล็กแอนด์เด็กเกอร์ ผู้ผลิตและจำหน่ายเครื่องทุ่นแรงและเครื่องใช้ในบ้าน ได้จดทะเบียนสิทธิบัตรสวิตช์แบบกดเปิดและปิดในปุ่มเดียว ที่ติดอยู่กับด้ามถือของสว่านไฟฟ้า
ประเภท.
สว่านในปัจจุบันมีหลายประเภท เช่น
การทำงาน.
การทำงานของสว่านนั้น จะใช้ส่วนของดอกสว่าน ยึดอยู่กับเดือยด้านหนึ่งของสว่าน และกดลงไปบนวัสดุที่ต้องการ หลังจากนั้นจึงถูกทำให้หมุน ปลายดอกสว่านจะทำงานเป็นตัวตัดเจาะวัสดุ และกำจัดเศษวัสดุระหว่างการเจาะ เช่น ขี้เลื่อย หรือทำงานเป็นตัวสูบอนุภาคเล็ก ๆ เช่นการเจาะน้ำมัน
โนริยูกิ โคมัตสึ

โนริยูกิ โคมัตสึ (; โรมาจิ: "Komatsu Noriyuki") นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2522 ที่เมืองเนยางาวะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 ด้วยอุบัติเหตุจมน้ำ รวมอายุได้ 30 ปี สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 10) เสมอ 6 แพ้ 6
ปลาบู่เขือคางยื่น

ปลาบู่เขือคางยื่น (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Taenioides cirratus") ปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยได้ ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) มี
รูปร่างยาวคล้ายงู หัวเหมือนปลาบู่ทั่วไป แต่หน้าหัก คางยื่นออกมาเล็กน้อย ปากกว้าง มีฟันเป็นซี่แหลมขนาดเล็กในปาก ใต้ปากล่างมีติ่งเนื้อยื่นออกมาโดยรอบ ตามีขนาดเล็กมาก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบหลัง ครีบก้นไม่ต่อเนื่องกับครีบก้น ลำตัวลื่นมาก มีเกล็ดขนาดเล็กละเอียด พื้นสีลำตัวเป็นสีชมพูหรือเหลืองเหลือบทองในบางตัว ยาวเต็มที่ประมาณ 30 นิ้ว
อาศัยอยู่ในป่าชายเลนหรือป่าจากปากแม่น้ำ โดยขุดรูอยู่ในดินโคลน ออกหากินในเวลากลางคืน และอาศัยอยู่ในที่ ๆ ไม่ต้องใช้แสงสว่าง ตาจึงปรับสภาพให้มีขนาดเล็ก กินอาหารได้หลากหลาย ตั้งแต่ สัตว์น้ำขนาดเล็กรวมถึงซากพืช ซากสัตว์ 
พบกระจายอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งทะเลแอฟริกาตะวันออก, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จรดโอเชียเนียและเอเชียตะวันออก
ไม่จัดเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่สามารถนำมาบริโภคได้ โดยไม่มีพิษหรืออันตรายใด ๆ เช่น ทอดกระเทียม
ด้วยรูปร่างประหลาดแลดูคล้ายงูหรือมังกรนี้ จึงมักถูกจับมาขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ โดยมีชื่อเรียกเฉพาะว่า "มังกรแยงซีเกียง" หรือ "มังกรเงิน มังกรทอง" หรือ "ดราก้อนบอล" หรือสุดแต่ผู้ขายจะตั้งชื่อ ซึ่งผู้ขายมักจะบอกว่า เป็นปลาหายากจากแดนไกล สามารถเลี้ยงในน้ำจืดได้ แต่การนำมาเลี้ยงจริง ๆ มักไม่รอดเพราะปลาไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาวะในสถานที่เลี้ยงได้
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเขือ", "ปลาเขือหน้าผี", "ปลาเขือยักษ์", "ปลาเขือแดง" หรือ "ปลาเขือลื่น" เป็นต้น
วิค ดาร์ชิเนียน

วิค ดาร์ชิเนียน (Vic Darchinyan; ; เกิด 7 มกราคม พ.ศ. 2519) เป็นอดีตนักมวยสากลชาวออสเตรเลีย เชื้อสายอาร์มีเนีย เป็นชาวอาร์มีเนียคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลก
ประวัติ.
วิค ดาร์ชิเนียนเคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2543 และกลายเป็นนักมวยชาวอาร์มีเนียคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลก โดยชนะนฌอคไอเรนเน่ ปาเชนโก ยก 11 เมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ก่อนจะเสียแชมป์ให้โนนิโต โดแนร์เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
หลังจากนั้น ดาร์ชิเนียนขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายของสหพันธ์มวยนานาชาติ ชนะน็อค ดิมิทรี คีรีรอฟ ยก 5 เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2551 และได้ชกล้มแชมป์กับคริสเตียน มิฮาเรส แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสมาคมมวยโลกและสภามวยโลก ซึ่งดาร์ชิเนียนเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 9 เมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ต่อมาได้สละแชมป์ขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท แต่ยังไมสามารถคว้าแชมป์โลกในรุ่นนี้มาครองได้
พลอย จินดาโชติ

พลอย จินดาโชติ (เกิด 1 ธันวาคม พ.ศ. 2525) ชื่อเล่น พลอย เป็นนักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทย
ประวัติ.
พลอย จินดาโชติ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2525 มีน้องชายเป็นนักแสดงเช่นกัน คือ ฌอห์ณ จินดาโชติ พลอยย้ายตามครอบครัวกลับไปที่สหรัฐอเมริกา เพราะบิดามารดาเธอเรียนต่อที่นั่นในระดับปริญญาโท พลอยเรียนที่โรงเรียนประถมชไนเดอร์แอนด์ร็อคบริดจ์ (Schnider's and Rockbridge Elementary School) ที่แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ก่อนจะย้ายไปเรียนที่ไมอามี รัฐฟลอริด้า และย้ายกลับมาประเทศไทย เมื่ออายุได้ 13 ปี ขณะอยู่ที่สหรัฐฯ พลอยมีความสนใจในด้านศิลปะ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวาดภาพและเขียนหนังสือ นอกจากนี้เธอชอบแข่งกีฬาอีกด้วย
เมื่อย้ายกลับมาไทย พลอยก็เข้าศึกษาที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและเข้าวงการบันเทิงโดยเริ่มจากการถ่ายโฆษณาและปกนิตยสาร ก่อนจะรับแสดงละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์
ปัจจุบัน พลอย จินดาโชติสมรสแล้วกับวิตต์ ก้องธรนินทร์ เมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 มีบุตรด้วยกัน 2 คนชื่อ น้องเวลาและ น้องธร ก้องธรนินทร์
มัมโบ

มัมโบ  เป็นชื่อจังหวะดนตรีและการเต้นรำของชาวคิวบา มีความหมายว่า "conversation with the gods" มาจากชื่อหมอผีลัทธิวูดูในเฮติ แถบตะวันตกของทวีปแอฟริกา ซึ่งย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบทะเลแคริบเบียนพร้อมกับการค้าทาสตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16
ดนตรีมัมโบสมัยใหม่ เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1938 พร้อมกับจังหวะการเต้นที่เรียกว่า "มัมโบ" พัฒนามาจากรูปแบบการเต้นแบบพื้นเมืองแอฟริกา แต่งโดยโอเรสเตส โลเปซ และกาชาโอ โลเปซ พี่น้องนักดนตรีชาวคิวบา ผู้ได้รับการยกย่องเป็น ผู้ให้กำเนิดดนตรีมัมโบ โดยผสมผสานดนตรีแอฟริกา-คิวบากับดนตรีจังหวะสวิงของอเมริกัน มีทั้งจังหวะเร็วและจังหวะช้า
ดนตรีมัมโบได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง เมื่อเปเรซ ปราโด นักเปียโนและนักแต่งเพลงชาวคิวบา นำดนตรีแนวนี้มาเล่นในกาสิโนในฮาวานา เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกใน ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด RCA Victor และทำให้ดนตรีมัมโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง และข้ามฝั่งไปในสหรัฐในปี ค.ศ. 1951 เปเรซ ปราโด ได้รับฉายาว่าเป็น "ราชาแห่งมัมโบ" (Mambo King) 
ลักษณะเด่นของดนตรีมัมโบของเปเรซ ปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ [ ตอนกลางเพลง ปราโดจะเปล่งเสียงว่า "ugh" เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "say it" โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง "Mambo No.5", เพลง "Mambo No.8", เพลง "Patricia" และเพลง "Cherry Pink (and Apple Blossom White)" ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ใน ค.ศ. 1955
ไนน์เอ็นเตอร์เทน

ไนน์เอ็นเตอร์เทน เป็นรายการโทรทัศน์ที่นำเสนอข่าวบันเทิง ผลิตโดยส่วนผลิตข่าว รายการ และกิจกรรมบันเทิง สำนักฝึกอบรมวิชาชีพ (MCOT Academy; แยกมาจาก กองบรรณาธิการ ข่าวศิลปวัฒนธรรมและบันเทิง สำนักข่าวไทย) บริหารงานโดยบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ออกอากาศเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ตามดำริของมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ กรรมการผู้อำนวยการใหญ่คนแรกของ บมจ.อสมท ต่อมาในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2554 บมจ.อสมท เปิดโอกาสขยายธุรกิจของไนน์เอ็นเตอร์เทนให้ครบวงจรมากขึ้น โดยมี 10 โครงการใหญ่ตลอดปี พ.ศ. 2554 เช่น ไนน์เอ็นเตอร์เทนแชนเนล (9 Entertain Channel) ไนน์เอ็นเตอร์เทนเฟสติวัล (9 Entertain Festival) เป็นต้น
เวลาออกอากาศ.
รายการไนน์เอ็นเตอร์เทน ปัจจุบันผลิตรายการ และออกอากาศทางเอ็มคอตเอชดี ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม - 31 ธันวาคม 2554 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม - 31 ธันวาคม 2555 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
อนึ่ง เมื่อมีการปรับผังรายการข่าวภาคเช้าเป็น คุยโขมงข่าวเช้า จึงได้เพิ่มช่วงข่าวบันเทิง โดยออกอากาศในเวลา 07.10 - 07.20 น. 
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2556 - 30 มิถุนายน 2556 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
อนึ่ง ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 ได้มีการเปลี่ยนเวลาออกอากาศในช่วงเช้าวันจันทร์ถึงศุกร์เป็น 07.00 - 07.10 น.
ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 - ปัจจุบัน รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
วันจันทร์ - วันศุกร์
ศุภวัฒน์ ชุติวงศ์

ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ ศุภวัฒน์ ชุติวงศ์ ประธานคณะกรรมการบริหารการศึกษาต่อเนื่องของแพทย์ แพทยสภา อดีตคณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
การศึกษา.
สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
Certifited Obstetrician and Gynecologist of The American Board of Obstetricians and Gynecologists
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 1988

การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2531 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 เมษายน และ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2531
ในปี พ.ศ. 2524 หัวหน้าพรรคสังคมนิยม ฟรองซัวส์ มิแตรรองด์ ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส ฝ่ายซ้ายก็ชนะการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกด้วย อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2529 ฝ่ายขวาก็ได้กลับมาครองเสียงข้างมากในสภา ประธานาธิบดีฟรองซัวส์ มิแตรรองด์จึงถูกบีบบังคับให้มีการบริหารร่วมกันกับรัฐบาลอนุรักษนิยม นำโดยฌากส์ ชีรัก ซึ่งชีรักก็ได้ออกนโยบายเกี่ยวกับการอยู่อาศัย ขณะที่มิแตรรองด์ ดูแลทางด้านเศรษฐกิจ การต่างประเทศและการทหาร ทั้งนี้นักการเมืองหลายคนต่างพากันต่อต้านการบริหารร่วมของหัวหน้าฝ่ายบริหารทั้งสอง
คณะรัฐมนตรีของฌากส์ ชีรักนั้นใช้นโยบายเสรีอนุรักษนิยม ในการล้มล้างภาษีคนรวยและยังได้ขายกิจการบริษัทที่ขึ้นกับรัฐบาล เป็นการเผชิญหน้ากันกับการเคลื่อนไหวของพวกสังคมนิยม ซึ่งประธานาธิบดีมิแตรรองด์สนับสนุนอย่างลับๆ
ขณะเดียวกันการเป็นหัวหน้าฝ่ายขวาของชีรักนั้น ได้ถูกท้าทายโดยอดีตนายกรัฐมนตรี สมาชิกพรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) เรย์มงด์ บาร์ ซึ่งเขาได้รับความนิยมจากการประณามหลักของ "การบริหารร่วมกัน" โดยกล่าวว่ามันเป็นการขัดแย้งกันกับ "จิตวิญญาณของสาธารณรัฐที่ 5" เมื่อเป็นเช่นนั้น บาร์จึงกลายเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของประชาชนนอกเหนือจากสองผู้บริหาร ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2531 เมื่อเขาได้ประกาศลงสมัครเลือกตั้งนั้น ชีรักได้คะแนนเสียง 19.5% ในการเลือกตั้งรอบแรกตามการสำรวจของสถาบัน SOFRES ส่วนบาร์ได้คะแนน 23% แต่ทว่า ตั้งแต่ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ชีรักกลับได้ผลประโยชน์จากความแตกแยกภายในของพรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) ทำให้เขากลายเป็นผู้นำในขั้วการเมืองขวาโดยปริยาย
สำหรับฝ่ายซ้าย ผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคสังคมนิยมยังไม่เป็นที่แน่นอนว่าจะเป็นใคร ประธานาธิบดีมิแตรรองด์กล่าวว่าเขาเองยังไม่แน่ใจว่าจะลงเลือกตั้งหรือไม่ ขณะเดียวกันการต่อสู้กับ มิแชล โรการ์ด คู่แข่งของเขาภายในพรรคก็ได้เริ่มต้น และในฐานะที่ได้ความนิยมสูงสุดตามการสำรวจ ประธานาธิบดีมิแตรรองด์ก็ได้ประกาศลงสมัครในปลายเดือนมีนาคม เขาได้ส่งจดหมายต่างๆ ไปยังชาวฝรั่งเศส โดยเสนอ "แผนโครงการพอประมาณ" ที่ไม่ใช่ทั้งการโอนมาเป็นของรัฐ (Nationalization) และการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน (Privatization) และโฆษณาชวนเชื่อ "เอกภาพฝรั่งเศส" เพื่อเป็นการสู้กับ "การจัดสรรเงินของรัฐโดยวงศ์ตระกูล" ตั้งเป้าไปที่พรรค RPR
การยุบอาราม

การยุบอาราม  เป็นกระบวนการตามกฎหมายและการปกครองในช่วง ค.ศ. 1538 ถึงปี ค.ศ. 1541 โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษโปรดให้ยุบอาราม ไพรออรี คอนแวนต์ และไฟรอารี ในประเทศอังกฤษ เวลส์ และไอร์แลนด์ ตามอำนาจใน “พระราชบัญญัติอำนาจสูงสุดทางศาสนา” อนุมัติโดยรัฐสภาเมื่อปี ค.ศ. 1534 ซึ่งระบุให้พระเจ้าแผ่นดินอังกฤษเป็น “ประมุขสูงสุดของคริสตจักรในอังกฤษ” (Supreme Head of the Church in England) ซึ่งถือเป็นการแยกตัวออกมาจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกอย่างเป็นทางการ และโดย “พระราชบัญญัติปราบปรามฉบับที่ 1 (ค.ศ. 1536)” และ “พระราชบัญญัติปราบปรามฉบับที่ 2 (ค.ศ. 1539)”
การยุบอารามในอังกฤษเป็นเหตุการณ์ทางการเมืองหนึ่งเพื่อต่อต้านคริสตจักรโรมันคาทอลิกซึ่งเริ่มคุกรุ่นอยู่ในทวีปยุโรปขณะนั้น ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์จาก แต่เหตุผลการแยกตัวจากนิกายโรมันคาทอลิกของอังกฤษมิใช่ข้อขัดแย้งทางปรัชญาทางศาสนาดังเช่นในประเทศอื่น ๆ เช่น ประเทศเยอรมนี ประเทศฝรั่งเศส หรือ โบฮีเมีย แต่เป็นเหตุผลส่วนพระองค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
การยุบอาราม.
อารามที่ทรงยุบหลายแห่งก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยแองโกล-แซกซัน แต่ส่วนใหญ่ในบรรดาอารามที่ถูกยุบจำนวน 825 แห่งเป็นอารามที่ก่อตั้งในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในช่วงที่การก่อตั้งเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งทำให้อาราม ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีอำนาจควบคุมการแต่งตั้งนักบวชท้องถิ่นราวหนึ่งในสามของอังกฤษและมีรายได้ราวครึ่งหนึ่งของรายได้ทั้งหมดทางศาสนา การยุบอารามจึงเป็นการยึดอสังหาริมทรัพย์โดยกฎหมายครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่การพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1
การเปลี่ยนแปลงทางศาสนาบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปนอกจากจะมีผลในการทำลายสิ่งก่อสร้างทางศาสนาแล้วก็เกิดจากความไม่พึงพอใจของชนหมู่มากและนักบวชที่มีตำแหน่งต่ำต่ออำนาจและความมั่งคั่งของสถาบันคริสต์ศาสนา ในอังกฤษการปฏิรูปทางศาสนาในระยะแรกมาจากบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดในสังคมและค่อยเผยแพร่ลงมายังหมู่ชนต่างจนกลายเป็นการต่อต้านโดยทั่วไป
การยุบอารามมีผลทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในทางพิธีกรรมทางศาสนาในวัดในอังกฤษ แต่การเปลี่ยนแปลงของคริสต์ทศวรรษ 1530 มีข้อที่คล้ายคลึงกับบทบัญญัติสิบข้อของนักปฏิรูปโปรเตสแตนต์ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1530 โดยทอมัส แครนเมอร์ (Thomas Cranmer) เพียงไม่กี่ข้อและเมื่อเริ่มเกิดขึ้นก็ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรง บทบัญญัติสิบข้อถูกยุบเลิกไปเมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงพอพระทัยที่จะดำเนินตามระบบอนุรักษนิยมของบทบัญญัติหกข้อของปี ค.ศ. 1539 โดยนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นกฎที่ใช้กันต่อมาจนสิ้นรัชสมัยของพระองค์
พระศรีรัตนตรัย

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>885030</parentid>
 <timestamp>2013-01-10T08:29:02Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Tiemianwusi</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ รัตนตรัย</comment>
 <origin>4549468</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์

ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์  เป็นชื่อของเพลงชาติของจักรวรรดิเยอรมันอย่างไม่เป็นทางการ นับตั้งแต่ ค.ศ. 1871 ถึง ค.ศ. 1918 รวมระยะเวลา 47 ปี เดิมเพลงนี้เป็นเพลงชาติของราชอาณาจักรปรัสเซีย แต่ท่วงทำนองเพลงนั้นคล้ายคลึงกับเพลงก็อดเซฟเดอะควีน ซึ่งด้วยเหตุผลดังกล่าวทั้ง 2 ข้อนี่เอง ทำให้บทเพลงนี้เป็นที่ได้รับความนิยมในบางมณฑลของเยอรมนี แต่อย่างไรก็ตาม เพลงนี้กลับไม่ได้รับความนิยมในกลุ่มชาตินิยมเยอรมัน และไม่ได้รับการยอมรับจากบรรดารัฐเยอรมันตอนใต้ เช่น รัฐบาวาเรีย รัฐรเวือร์ทเทิมแบร์ค เป็นต้น หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 จักรวรรดิเยอรมันได้ล่มสลายลง และมีการสถาปนาสาธารณรัฐไวมาร์ขึ้นมาแทนที่ จึงได้มีการยกเลิกเพลงชาติเดิม และให้ใช้เพลง "ดาสลีดแดร์ดอยท์เชน" เป็นเพลงชาติใหม่ของเยอรมนีแทน
อนึ่ง เพลง "ดีวัคท์อัมไรน์" (Die Wacht am Rhein) เป็นเพลงสดุดี (hymn) อีกเพลงหนึ่งที่มีการใช้ในจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งควรนับว่าเป็นเพลงชาติเยอรมนีอีกเพลงหนึ่งในยุคนั้นด้วย
เนื้อร้อง.
เนื้อร้องของเพลงไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันทซ์ฉบับดั่งเดิมประพันธ์ขึ้นโดย#เปลี่ยนทาง เมื่อ ค.ศ. 1790 เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก ต่อมาได้มีการนำมาแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อใช้ในจักรวรรดิเยอรมัน เช่น ในท่อนที่ว่า "ขอองค์จักรพรรดิจงทรงพระเจริญ" (Heil Kaiser, dir!) เดิมเป็นคำว่า "ขอพระเจ้าคริสเตียนทรงพระเจริญ!" (Heil, Christian, dir!) เป็นต้น ส่วนเนื้อร้องที่แสดงไว้ในที่นี้ เป็นบทที่ใช้ในรัชสมัยจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี