pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)

วัดเรไร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ใกล้ปากคลองบางระมาด ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดเรไรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านี้ กล่าวกันว่าผู้สร้างวัดคือเจ้าต่างกรม 3 องค์ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงได้ช่วงกันบูรณปฏิสังขรณ์ให้กลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 บางสำนวนเล่าว่าผู้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่คือเจ้านาย 3 พระองค์ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้แก่ กรมพระนราเทเวศน์ กรมหลวงนเรศโยธี และกรมหลวงเสนีบุรีรัตน์
จากหลักฐานเอกสารในราชกิจจานุเบกษา รัชกาลที่ 5 เล่ม 1 แผ่นที่ 43 ระบุผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ตรงกับวันศุกร์ เดือน 8 ขึ้น 14 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก พ.ศ. 2424 คือ หม่อมเจ้ากำพร้า หม่อมเจ้าเขียน หม่อมเจ้าสว่าง กับหลวงพุทธมากร พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าทั้งสามเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร
พ.ศ. 2554 เริ่มมีการประกาศเชิญชวนให้ผู้มี่จิตศรัทธาร่วมซื้อที่ดินเพื่อทำถนนเข้าวัด
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถมีพาไลรอบ หน้าบันก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าเป็นปูนปั้นแบบนกหัวเจ่า (รูปหัวนาค) หน้าบันประดับลายปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นลายเครือเถาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ด้านล่างเป็นลายก้านขด หน้าบันด้านหลังตอนบนเป็นลายรูปวิมาน มีปราสาทอยู่บนก้อนเมฆ ตอนล่างเป็นรูปครุฑเบือน จับลายก้านขดช่อหางโต มีสิงห์เกาะอยู่ที่ตัวลาย กรอบซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนเป็นลายเทศประดับสวยงาม ในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หล่อด้วยโลหะ หน้าตัก 3 ศอก 9 นิ้ว ครองจีวรลายดอกพิกุลแบบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์
ใบเสมาเป็นเสมาหินใบเล็ก ส่วนที่มุมทางด้านหน้าของกำแพงแก้วอุโบสถ มีเจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆังองค์เล็ก ๆ อยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เป็นแบบเจดีย์ที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 เจดีย์องค์ใหญ่เป็นทรงระฆัง คล้ายเจดีย์ที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 วิหารหลวงพ่อดำติดกับเจดีย์องค์ใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 3 องค์ ปิดทองทั้งหมด ที่สำคัญคือ "หลวงพ่อดำ" เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย
มณฑปพระพุทธฉาย ผนังด้านในมีภาพปูนปั้นนูนรูปพระพุทธเจ้าประทับยืนอุ้มบาตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก 2 องค์ เบื้องซ้าย-ขวา อยู่ในอิริยาบถยืนอุ้มบาตรเช่นเดียวกัน
งานประเพณี.
วัดเรไรการจัดงานในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ เช่น งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำและพระพุทธฉายจำลอง จัดขึ้น 3 วัน ระหว่างวันที่ 13–15 มีนาคม
การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์

การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์  เป็นการทดลองทางคลินิกชนิดหนึ่งที่นำมาใช้ในการพัฒนาวัคซีนหรือยาอื่นๆ โดยอาศัยการทำให้อาสาสมัครติดเชื้อโรคโดยจงใจ การทดลองประเภทนี้เป็นการทดลองที่ยังมีข้อถกเถียงอยู่มาก เพราะมีการเพิ่มความเสี่ยงให้แก่อาสาสมัครที่มากเกินกว่าผลข้างเคียงของยาที่ต้องการทดลอง
วัดช่างเหล็ก (กรุงเทพมหานคร)

วัดช่างเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดช่างเหล็กเดิมชื่อ วัดปางเหล็ก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2330 แต่สันนิษฐานว่าวัดน่าจะเก่าแก่กว่านั้น ดังเห็นได้จากพระพุทธรูปหินทรายหรือหลวงพ่อดำ และตำแหน่งของเขตพุทธาวาสของวัดที่ตั้งที่อยู่ห่างจากฝั่งคลองชักพระซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมมาก เชื่อว่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา ก่อนที่จะได้รับการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เช่น รูปทรงอุโบสถที่อาจเก่าถึงรัชกาลที่ 1 และเจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น 2 องค์ที่หน้าอุโบสถ
ชื่อของวัดนั้นมาจากอาชีพของชาวบ้านรอบ ๆ วัดที่มีอาชีพตีเหล็ก โดยเฉพาะทำเคียวเกี่ยวข้าว เพราะฝีมือการตีเคียวเป็นที่เลื่องลือ
วัดมีโรงเรียนปริยัติธรรมเปิดสอนเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484 นอกจากนี้ยังได้ให้ที่ดินสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาขึ้นในที่วัดและจัดให้มีห้องสมุดประชาชนอีกด้วย
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2497 มีขนาด 7 ห้อง ด้านหน้ามีประตู 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าบันด้านหน้าเป็นรูปเทวดาทรงครุฑ ด้านหลังเป็นเทวดาทรงหนุมาน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีน้ำมัน เป็นรูปพุทธประวัติฝีมือช่างร่วมสมัย ใบเสมาเป็นหินแกรนิตสีเทาดำ มีกนกเอวเป็นเศียรนาค ยอดเป็นมงกุฎครอบ
วิหารอยู่ข้างอุโบสถเป็นอาคารทรงไทย หน้าบันเป็นภาพพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อดำ" หรือ "หลวงพ่อปราการ" พระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 4 ศอก ผู้คนนิยมมาบนบานศาลกล่าวหลวงพ่อดำ โดยเฉพาะไม่ให้ติดทหาร มีการแก้บนคือไข่ต้มและลิเก วิหารยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส เช่น พระครูศีลขันธ์วิจารณ์ (ทองดี)
เจดีย์ทรงเครื่องย่อมุม 2 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งอยู่ลานด้านหน้าวิหารและอุโบสถ และมีเจดีย์ทรงระฆัง 2 องค์ ขนาดใกล้เคียงกันอยู่ด้านหน้าวัดด้านริมคลองบางกอกน้อย อีกองค์หนึ่งอยู่ใกล้ปากคลองบางระมาด มณฑปพระพุทธบาทตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
กลาดิส วิลเลิมส์

กลาดิส วิลเลิมส์  เกิดวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1977 ที่สโคเติน ประเทศเบลเยียม เป็นนักยิงธนูทดกำลังชาวเบลเยียม เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากล, เวิลด์คัพรายการสำคัญ โดยการรับเหรียญรางวัลบนเวที และการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์โลก ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันในร่ม เธอสร้างสถิติโลกที่ 149 สำหรับรอบ 15 ลูกธนูในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งเป็นสถิติที่ยืนหยัดกระทั่งถูกทำลายโดยผลงานสมบูรณ์แบบครั้งแรกของซารา โลเปซ ที่สถิติ 150 ในปี ค.ศ. 2013 และสถิติโลกของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากลที่ 1411 แต้มในปี ค.ศ. 2007 ที่โลซาน อันดับโลกสูงสุดที่เธอทำได้คือที่ 4 ในปี ค.ศ. 2007
เอลีซา โลมัน

เอลีซา โลมัน  เกิดวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ที่เฟลิร์สไฮม์ เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเยอรมัน
อาชีพ.
เธอเข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี 2015 และวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2018
วัดเทพากร (กรุงเทพมหานคร)

วัดเทพากร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดเทพากรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือท้าวเทพากร (ทอง) เป็นชาวมอญและเป็นเสนาอำมาตย์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทราบมาว่าพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างวัดโดยไม่ออกพระนามจึงพระราชทานเงินแก่เสนาอำมาตย์ไปสร้างวัด อำมาตย์ผู้พี่คือท้าวเทพากรได้สร้างวัดเทพากร ส่วนอำมาตย์ผู้น้องคือท้าวเทพนารีได้สร้างวัดเทพนารี
เมื่อแรกสร้างมีชื่อว่า วัดทอง ตามชื่อเดิมของผู้สร้าง ขณะที่เจ้าฟ้ามงกุฎยังผนวช ได้เสด็จพระราชดำเนินมาที่วัดแห่งนี้และได้พระราชทานนามวัดอย่างเป็นทางการว่า วัดท้าวเทพากร เพื่อให้ตรงกับยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้สร้าง (เข้าใจว่าเวลานั้นนายทองทูลเกล้าถวายเป็นพระอารามหลวง) ต่อมาในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสให้ใช้คำเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดบางพลูบน หรือ วัดบน เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางพลู ขณะเดียวกันวัดเทพนารีก็เรียกว่า "วัดบางพลูล่าง"
วัดเทพากรหันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา พระอุโบสถได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ทรงมอญ ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา ผสมผงสีขาว บรรจุไว้ในเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่ บริเวณใกล้กันกับพระอุโบสถของวัด และได้ทำการลำเลียงพระเครื่องจากวัดเลียบ ซึ่งสมเด็จพระศรีมหาโพธิ์หรือท่านขรัวอีโต้ได้สร้างไว้ก่อนมรณภาพ โดยขนย้ายมาทางเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาบรรจุไว้ในองค์พระเจดีย์ใหญ่ดังกล่าว เจดีย์ย่อมุมไม้สิบของวัด ปัจจุบันอยู่ในโรงเรียนวัดเทพากร
วัดเทพนารี

วัดเทพนารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดเทพนารีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2329 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ชาวมอญสองพี่น้องที่มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเป็นผู้สร้าง โดยผู้พี่สร้างวัดเทพากร ผู้น้องสร้างวัดเทพนารี เมื่อแรกสร้างน่าจะชื่อ วัดเงิน เพื่อคู่กับวัดทอง ในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสเรียก วัดบางพลูล่าง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงแปลงนามวัดเทพนารีเป็น วัดเทพากรนารี ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ (ขำ บุนนาค)
ถึงแม้ว่าตามประวัติจะระบุว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ดูได้จากพระเจดีย์ยุคสมัยพระบรมโกศด้วยใบเสมาคู่เป็นของสมัยนั้น รวมถึงพระพุทธรูปในวิหารบางองค์เป็นของสมัยอยุธยา
พระอุโบสถและพระวิหารวางตัวขนานกัน ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่สี่มุมของกำแพงแก้วมีพระปรางค์ประจำมุมตั้งอยู่ อุโบสถปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วิหารหลังใหญ่ทรวดทรงแอ่นโค้งคล้ายรูปเรือ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 79 นิ้ว ศิลปะสุโขทัย พุทธลักษณะสวยงาม สีทองอร่ามเรือง พระพุทธรูปปูนปั้นนี้ปัจจุบันพบว่ามีพระพุทธรูปทองคำอยู่ภายใน มีเนื้อทองคำร้อยละ 89.84 ด้านหลังพระวิหารและพระอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองเป็นเจดีย์ประธาน
พีระมิดแห่งการเรียนรู้

พีระมิดแห่งการเรียนรู้  บางตำราเรียกว่า กรวยประสบการณ์ หรือ กรวยแห่งการเรียนรู้ เป็นกลุ่มของรูปแบบการเรียนรู้ที่เป็นที่รู้จักและแสดงถึงความสัมพันธ์ของระดับการจดจำความรู้ที่เกิดจากประเภทของการเรียนรู้ที่หลากหลาย การแสดงค่าจะอยู่ในรูปของร้อยละ และแบ่งเป็นระดับชั้นที่แยกออกจากกันภายใน "พีระมิดแห่งการเรียนรู้" โดยทั่วไปแล้วมักแบ่งระดับการเรียนรู้ที่ร้อยละ 10, 20, 30, 50 และ 90
ลักษณะ.
การแสดงข้อมูลในลักษณะนี้น่าเชื่อว่าเริ่มในหนังสือชื่อ "Audio-Visual Methods in Teaching" ใน ค.ศ. 1954 ส่วนรูปแบบพีระมิดถูกพัฒนาโดย National Training Laboratories (NTL) ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ซึ่งการวิจัยภายในฉบับดั้งเดิมสูญหาย อย่างไรก็ตามรูปแบบพีระมิดของ NTL ได้กลายมาเป็นตัวแทนกลางของมโนทัศน์นี้ จากการที่มีการวาดรูปแบบที่มีพื้นฐานจากพีระมิดนี้เป็นจำนวนมาก โดยทั่วไปแล้วรูปแบบของ NTL มักแสดงข้อมูลดังนี้
การวิจารณ์.
การวิจารณ์เกิดขึ้นกับรูปแบบฉบับแรก ๆ เช่น รูปแบบกรวยประสบการณ์ของเดล นักวิจารณ์รายงานถึงความไม่สอดคล้องกันระหว่างพีระมิดแห่งการเรียนรู้และการวิจัย การวิจัยเรื่องพีระมิดแห่งการเรียนรู้ของ NTL สูญหาย ทำให้การศึกษาในศาสตร์นี้มีที่มาจากระเบียบวิธีและการควบคุมคุณภาพที่ไม่เป็นที่รู้จัก ประกอบกับการไม่ทราบข้อมูลเกี่ยวกับการลดอิทธิพลของตัวแปรต่าง ๆ เช่น เวลา ประชากร การทดสอบ เป็นต้น ส่งผลให้ผลการศึกษาไม่เป็นที่น่าเชื่อถือ
วัดใหม่เทพนิมิตร (กรุงเทพมหานคร)

วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางจาก ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดใหม่เทพนิมิตรสร้างราว พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2301 เดิมชื่อ วัดใหม่ แต่ชาวบ้านเรียก วัดใน เนื่องจากอยู่ถัดจากวัดนอกหรือวัดภคินีนาถวรวิหารที่อยู่ด้านปากคลองบางจาก
อุโบสถรูปทรงแบบอยุธยาแอ่นโค้งสำเภา ใบเสมาหินทรายแดงแบบอยุธยาตอนกลาง อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่มุมกำแพงแก้วทั้งสี่มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองที่ยอดพังทลายหมดแล้ว บานประตูภายในพระอุโบสถทั้ง 4 ด้าน เขียนภาพทวารบาลอย่างคติทวารบาลไทย เป็นรูปเทพยืนถือพระขรรค์บนฐานสิงห์ มีลายกนกเปลวปิดทอง
ภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถมีร่องรอยการซ่อมแซมในสมัยรัตนโกสินทร์บางตอน แต่ท่วงทีของศิลปะสมัยอยุธยายังคงมีปรากฏอยู่ เสนอเรื่องราวทศชาติชาดกเขียนแบบเวียนอุตราวัฏ การวางภาพ ผนังระหว่างช่องประตูกับหน้าต่างเขียนภาพเวสสันดรชาดก ผนังช่วงเหนือขอบประตูหน้าต่างเขียนภาพเทพชุมนุม 3 ชั้น ผนังด้านตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังด้านหลังพระประธานเขียนภาพไตรภูมิ
วัดบางพลัด

วัดบางพลัด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางพลัด ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมหาหาญ รตนปญฺโญ
วัดบางพลัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2240 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2244 เดิมชื่อ วัดบางพลัดใน คู่กับวัดบางพลัดนอกหรือวัดอาวุธวิกสิตาราม ไม่ทราบประวัติการสร้าง ทราบเพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา
อุโบสถมีฐานแอ่นท้องสำเภาเรือ อุโบสถและวิหารตั้งขนานกัน ผนังตัน ใบเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลายหรือแบบสมัยพระเจ้าทรงธรรมก็เป็นไปได้ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอยุธยาหลายองค์ ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองร้างยอดหักอยู่
วัดเพลง (เขตบางพลัด)

วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูสุวิมลกิตติญาณ (สุวรรณ ป.ธ.๕)
วัดเพลงตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2460 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง
อาคารเสนาสนะ.
พระอุโบสถทรงไทยมุงหลังคามุกลด 2 ชั้น ในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนาม "พระพุทธวิเศษมงคล (หลวงพ่อเพชร)" เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยลงรักปิดทอง พระพุทธรูปองค์อื่นคือ พระพุทธนิรมิตมงคล (หลวงพ่อนาคปรกศิลาแลง) สมัยลพบุรี พระสารีบุตรและพระโมคคัลลาปูนปั้นลงรักปิดทอง
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น 8 หลัง หอฉัน หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งศพ ศาลาการเปรียญทรงไทยก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ทรงไทย (หัตถโกศล) ศาลาปฏิบัติธรรม เมรุปลอดมลพิษ วัดมีธรรมาสน์บุษบก
วัดอมรคีรี

วัดอมรคีรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 94 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบ ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระราชปริยัตยาภรณ์ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธิสาโร)
วัดอมรคีรีสร้างขึ้นเมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ แต่สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399 เดิมชื่อ วัดสามกุฏิ อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7.20 เมตร ยาว 18.20 เมตร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ประดิษฐานพระประธานสมัยอยุธยา ศาลาการเปรียญ กว้าง 10.50 เมตร ยาว 19 เมตร เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ มี 6 หลัง เป็นตึก 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ 5 หลัง
วัดเพลง (เขตภาษีเจริญ)

วัดเพลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีที่ดินที่ตั้งวัด 6 ไร่ ทิศเหนือจรดถนนเทอดไท ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูสุตวัชรโสภณ (สีน้ำ สิริปุญฺโญ)
วัดเพลงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 วัดได้เปิดสอนโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2516 นอกจากนี้มีศูนย์การเรียนชุมชน กศน. เขตภาษีเจริญ
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถกว้าง 8.55 เมตร ยาว 23.80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดหน้าตักกว้าง 79 นิ้ว สูง 109 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงไทยสองชั้น กว้าง 17.6 เมตร ยาว 34.6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ภายในประดิษฐานพระประธานขนาดหน้าตักกว้าง 30 นิ้ว สูง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 2 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารเฉลิมพระเกียรติ 50 ปี ศาลาบุณยากร ศาลาภิรมณ์บุญ และมีมณฑปกว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523
วัดโคนอน (กรุงเทพมหานคร)

วัดโคนอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งขวาของคลองขวางหรือคลองวัดโคนอน ในแขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีท่านเจ้าคุณ พระสุธรรมภาณี เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ.
วัดโคนอนสร้างราวปี พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2515 สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยสันนิษฐานได้จากอุโบสถหลังเก่าซึ่งเป็นแบบมหาอุด รวมถึงตู้พระไตรปิฎกลายรดน้ำ แต่ประวัติที่แท้จริงของวัดยังไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง แต่มีหลักฐานกล่าวถึงวัดโคนอนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า พระภาวนาโกศลเถระ (เจ้าคุณรอด) เจ้าอาวาสวัดนางนองซึ่งมีสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ถูกตำหนิโทษและถอดออกจากสมณศักดิ์และถอดจากตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดนางนอง เป็นพระภิกษุรอด ท่านจึงย้ายมาอยู่วัดโคนอน พระปลัดเอี่ยม สุวณฺณสโร ผู้เป็นศิษย์และพระฐานานุกรม ได้ย้ายติดตามท่านอาจารย์มาอยู่วัดโคนอนด้วย และได้มาเป็นเจ้าอาวาสสืบแทนอาจารย์รอด
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถหลังใหม่วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 และลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 กว้าง 7 เมตร ยาว 21.75 เมตร พื้นสูงจากพื้นดิน 2.60 เมตร ทั้งประตูและหน้าต่างเป็นไม้สักซึ่งใช้ไม้ท่อนเดียวล้วน พื้นปูด้วยหินอ่อน เสามุขทั้ง 4 ต้น ใช้หินอ่อน หน้าบันอุโบสถมีพระปรมาภิไธย ภปร. ขึ้นประดิษฐานไว้ทั้งสองด้าน นอกจากนั้นวัดยังมีกุฏิเก่าแก่เรือนไทย วิหารหลวงปู่เอี่ยม หลวงปู่รอด
โปเกมอน มินิ

โปเกมอนมินิ  เป็นเครื่องเล่นเกมพกพาได้ถูกออกแบบและผลิตโดยนินเทนโด และธีมรอบลายโปเกมอน เป็นเครื่องเกมที่เล็กที่สุดที่มีตลับแบบถอดเปลี่ยนได้ที่ผลิตโดยนินเท็นโดเช่นกัน โดยมีน้ำหนักไม่เกินสองออนซ์ครึ่ง (71 กรัม) วางจำหน่ายครั้งแรกในอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544  (สองวันก่อนที่เกมคิวบ์จะวางจำหน่าย) จากนั้นวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2544 เครื่องได้รับการเปิดตัวในสามลาย: อูปาบูล, ชิโคริตากรีน และ มูชูรุเพอร์เพิล
วัดปากน้ำฝั่งใต้

วัดปากน้ำฝั่งใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของคลองบางเชือกหนัง ในแขวงคูหาสวรรค์ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูโสภิตบุญรังสี (บุญเรือง อินฺทสโร)
วัดปากน้ำฝั่งใต้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ไม่ปรากฏประวัติแน่ชัดในการสร้าง ทราบแต่เพียงว่าเป็นวัดโบราณสมัยอยุธยา อุโบสถล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว อุโบสถมีขนาด 5 ห้อง มีกันสาดยื่นยาวทั้งด้านหน้าและหลัง รูปแบบเหมือนพระวิหารวัดปากน้ำฝั่งเหนือ ใบเสมาทำด้วยหินทรายสีแดง พระวิหารตั้งขนานกับพระอุโบสถและลำคลอง เป็นอาคารผนังอุด คือ ผนังด้านหลังพระประธานไม่มีช่องเปิด ภายในไม่มีเสาร่วมใน ประดิษฐานพระพุทธรูปจำนวนมาก และเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์หลายองค์ มีพระพุทธรูปทรงเครื่องด้วย พระพุทธรูปโบราณเก็บไว้ด้านหลังสุดของวิหารโดยมีเหล็กดัดกั้น เพื่อกันขโมย
วัดกำแพง (เขตภาษีเจริญ)

วัดกำแพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางเชือกหนัง ในแขวงบางแวก เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร บริเวณวัดมีชุมชนหนาแน่น ในพื้นที่วัดมีโรงเรียนวัดกำแพงและศูนย์บริการสาธารณสุข
วัดกำแพงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 กล่าวกันว่าเป็นวัดโบราณริมคลองบางเชือกหนัง ซึ่งปัจจุบันก็ยังอยู่ริมคลองอยู่ เข้าใจว่าน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับวัดพิกุล คือ สมัยอยุธยาตอนต้น
อุโบสถหันหน้าสู่คลอง มีลักษณะรูปทรงแบบอยุธยาแต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในยุคปัจจุบัน ในระหว่างการบูรณะ มีการขุดดินเพื่อทำถนนหน้าวัดและสะพานข้ามคลองบางเชือกหนัง ได้พบซากเจดีย์อิฐเก่าและพระพุทธรูปหินทรายสมัยอยุธยาตอนต้น เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ 1 องค์ (หลวงพ่อแดง) และปางมารวิชัย 1 องค์ (หลวงพ่อดำ) ปัจจุบันพระพุทธรูปทั้งสององค์ประดิษฐานที่วิหารน้อยด้านหน้าอุโบสถ ยังพบเศษชิ้นส่วนพระพุทธรูปทำจากหินทรายจำนวนมาก
ศิดดีกุย

ศิดดีกุย  เป็นสังคมชัยค์ของมุสลิม ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศปากีสถาน, อินเดีย และบังกลาเทศ และมีสังคมที่ย้ายภูมิลำเนาในประเทศซาอุดีอาระเบียและตะวันออกกลาง พวกเขาอ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากอะบูบักร์ อัศศิดดีก
"อัศศิดดีก"  เป็นตำแหน่งที่มุฮัมมัดยกให้กับอะบูบักร์ ส่วน "ศิดดีกุย" เป็นชื่อที่มาจากภาษาอาหรับของคำว่า อัศศิดดีก เขาเป็นสหายและพ่อตาของมุฮัมมัดผ่านทางอาอิชะฮ์
อาหารฝูเจี้ยน

อาหารฝูเจี้ยน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ หมิ่นไช่ หรือ ฮกเกี้ยนไช่ เป็นหนึ่งในอาหารจีนพื้นเมืองที่มาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลฝูเจี้ยนของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลคือ ฝูโจว อาหารฝูเจี้ยนเป็นที่รู้จักกันอย่างดีว่าเป็นอาหารเบาแต่มีรสชาติดี นุ่มนวล และละมุน โดยเน้นเฉพาะด้วยรสชาติอูมามิซึ่งเป็นที่รู้จักกันในการทำอาหารจีนในชื่อว่า เซียนเว่ย์(鲜味; 鮮味; "xiān wèi"; "sian bī"), อีกทั้งยังคงรสชาติดั้งเดิมเอาไว้ของส่วนผสมหลักแทนการถูกปกปิด
มีการใช้อาหารทะเลและอาหารป่าที่มีความหลากหลาย รวมทั้งปลา หอย และเต่ามากมายในท้องถิ่น หรือเห็ดที่กินได้และหน่อไม้ ซึ่งหาได้โดยบริเวณชายฝั่งและภูเขาของฝูเจี้ยน เทคนิคการปรุงอาหารที่ใช้กันมากที่สุดในภูมิภาคนี้ ได้แก่ การตุ๋น การเคี่ยว การนึ่ง และการต้ม
การเอาใจใส่เป็นพิเศษจะต้องจ่ายด้วยทักษะพลิกแพลงของการใช้มีดและเทคนิคการทำอาหารของเชฟ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มเติมรสชาติ กลิ่นหอม และเนื้อสัมผัสของอาหารทะเลและอาหารอื่นๆ เน้นหนักในการทำและการนำน้ำซุปและน้ำแกงไปใช้ มีคำกล่าวในอาหารของภูมิภาคนี้ว่า: "หนึ่งน้ำซุปสามารถเปลี่ยนเป็นหลาย (สิบ) รูปแบบ" (一汤十变; 一湯十變; yī tāng shí biàn; chit thong sip piàn) และ "เป็นที่ยอมรับไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหาร หากปราศจากน้ำซุป" (不汤不行; 不湯不行; bù tāng bù xíng; put thong put hêng)
น้ำปลาดอง เป็นที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า "น้ำมันกุ้ง" , ยังนิยมใช้ในอาหาร พร้อมกับหอยนางรม ปู และกุ้ง ถั่วลิสง(ใช้สำหรับทั้งอาหารคาวและของหวาน) ยังเป็นที่แพร่หลายและสามารถที่จะทำการต้ม การทอด การคั่ว การบด หรือแม้แต่กระทั่งทำเป็นน้ำพริก ถั่วลิสงสามารถใช้เป็นเครื่องปรุง ซึ่งมีอยู่ในน้ำซุปและสามารถเพิ่มเติมลงในอาหารประเภทตุ๋นหรือผัดได้
อาหารฝูเจี้ยนนั้นมีผลกระทบอย่างมากต่ออาหารไต้หวันและอาหารจีนโพ้นทะเลที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากชาวจีนไต้หวันและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษในมณฑลฝูเจี้ยน
อัลเกาษัร

อัลเกาษัร  เป็นซูเราะฮ์ที่ 108 และเป็นบทที่สั้นที่สุดในอัลกุรอาน โดยมีสามอายะฮ์:
۝ แท้จริงเราได้ประทานอัลเกาษัรแก่เจ้าแล้ว
۝ ดังนั้นเจ้าจงละหมาดเพื่อพระเจ้าของเจ้าและจงเชือดสัตว์พลี
SERPINB1

ลิวโคไซต์ อีลาสเตสอินฮิบิเตอร์ หรือ เซอร์ปิน บี1 (LEI หรือ serpin B1) เป็นโปรตีนที่พบในมนุษย์ที่ถูกถอดรหัสได้จากยีน "SERPINB1" บนโครโมโซมคู่ที่ 6 และจัดเป็นสมาชิกลำดับที่ 1 ในเคลดบี (โอแวลบูมิน) ของมหาวงศ์เซอร์ปิน
LEI ของมนุษย์มี Ortholog ที่พบในหนู คือ "โมโนไซต์/นิวโตรฟิล อีลาสเตสอินฮิบิเตอร์" (monocyte/neutrophil elastase inhibitor; MNEI)
หน้าที่.
ลิวโคไซต์ อีลาสเตสอินฮิบิเตอร์จัดเป็นสารต้านซีรีนโปรตีเอส (serine protease inhibitor) จากนิวโตรฟิลที่พบได้ในไซโทพลาซึม เมื่อเปรียบเทียบกับซีรีนโปรตีเอสแต่ละชนิดแล้วพบว่า LEI จะมีฤทธิ์ยับยั้งที่จำเพาะต่อ นิวโทรฟิลอีลาสเตส, PR3 และ คาเทพซิน จี ซึ่งโปรตีเอสทั้ง 3 ชนิดนี้ล้วนพบได้ทั่วไปในแกรนูลของนิวโตรฟิล ทั้งนี้ จากการศึกษาพบว่า LEI ทำหน้าที่ช่วยลดการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อที่อาจเกิดขึ้นได้ระหว่างกระบวนการอักเสบ ซึ่งเป็นผลมาจากเอนไซม์ซีรีนโปรตีเอสข้างต้น และยังมีบทบาทสำคัญต่อภาวะธำรงดุลของนิวโตรฟิลในหนูไมซ์ด้วย นอกจากนี้ การศึกษาในสัตว์ทดลองที่ติดเชื้อ (เช่น ปอดอักเสบ) พบว่า มีความสัมพันธุ์กันระหว่างการขาด LEI กับความสามารถในการกำจัดเชื้อจุลชีพของเนื้อเยื่อที่ติดเชื้อนั้นๆ จึงอาจพออนุมานได้ว่า LEI มีบทบาทสำคัญในการต้านเชื้อจุลชีพในสัตว์ทดลองดังกล่าว
แอนติทรอมบิน

แอนติทรอมบิน (AT) เป็นโมเลกุลของโปรตีนขนาดเล็กที่มีหน้าที่ต้านการทำงานของเอนไซม์ในกระบวนการการจับลิ่มของเลือดหลายชนิด โดยแอนติทรอมบินนี้จัดเป็นไกลโคโปตีนชนิดหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นที่ตับ ประกอบไปด้วยกรดอะมิโน 432 มอนอเมอร์ มีพันธะไดซัลไฟด์ในโมเลกุล 3 ตำแหน่ง และมีตำแหน่งที่สามารถเกิดปฏิกิริยาไกลโคซิเลชั่นได้ 4 ตำแหน่ง โดยแอลฟา-แอนติทรมอบิน (α-Antithrombin) ถือเป็นไอโซฟอร์มของแอนติทรอมบินที่พบได้มากที่สุดในกระแสเลือด ซึ่งตำแหน่งสำหรับการเกิดปฏิกิริยาไกลโคซิเลชั่นทั้ง 4 ตำแหน่งจะมีหมู่โอลิโกแซ็กคาไรด์เกาะอยู่ ส่วนบีตา-แอนติทรมอบิน (β-antithrombin) ที่พบได้น้อยกว่า จะมีตำแหน่งไกลโคซิเลชั่น 1 ตำแหน่งที่ไม่ถูกเกาะติดโดยโอลิโกแซ็กคาไรด์ ทั้งนี้ การทำงานของแอนติทรอมบินสามารถถูกกระตุ้นให้มีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าตัวได้โดยยาต้านการแข็งตัวของเลือด อาทิ เฮพาริน ซึ่งจะช่วยให้แอนติทรอมบินสามารถเข้าจับกับแฟคเตอร์ IIa (ทรอมบิน) และแฟคเตอร์ Xa ได้มากขึ้น
เจ้าหญิงเกรัลดีเนอแห่งแอลเบเนีย

เจ้าหญิงเกรัลดีเนอแห่งแอลเบเนีย  ประสูติเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2563 เป็นพระธิดาพระองค์แรกใน เจ้าชายเลกา เจ้าชายแห่งแอลเบเนีย และ เจ้าหญิงอีเลีย เจ้าหญิงแห่งแอลเบเนีย ทรงเป็นพระราชปนัดดาใน พระเจ้าซ็อกที่ 1 แห่งแอลเบเนีย โดยพระนามของพระองค์นั้น ถูกตั้งตามพระปรมาภิไธย สมเด็จพระราชินีเกรัลดีเนอแห่งแอลเบเนีย พระราชปัยยิกา (ย่าทวด)
เจ้าหญิงเกรัลดีเนอ ประสูติในวันครบรอบ 18 ปี การสวรรคตลงของสมเด็จพระราชินีเกรัลดีเนอ พระปัยยิกา
โมเฮนโจ-ดาโร

โมเฮนโจ-ดาโร (, #เปลี่ยนทาง) เป็นโบราณสถานในแคว้นสินธ์, ประเทศปากีสถาน ถูกสร้างประมาณ 2500 ปีก่อนคริสตกาล เป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุโบราณ และหนึ่งในเมืองยุคแรกสุดของโลก คู่กับอารยธรรมอียิปต์โบราณ, เมโสโปเตเมีย, ไมนอส และการัล เมื่ออารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุสิ้นสุดลง โมเฮนโจ-ดาโร ก็ถูกทิ้งไปในศตวรรษที่ 19 ก่อนคริสตกาล และไม่มีใครพบอีกเลยจนกระทั่งคริสตทศวรรษที่ 1920 และกลายเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 1980 ปัจจุบัน บริเวณมีความเสี่ยงจากการสึกกร่อนและการบูรณะที่ไม่ถูกต้อง
ศัพทมูลวิทยา.
ไม่มีใครทราบถึงชื่อเดิมของเมือง จากการวิเคราะห์ตราของโมเฮนโจ-ดาโร อิราวตัม มหาเทวัน (Iravatham Mahadevan) คาดการณ์ว่า ชื่อเก่าของเมืองนี้คือ "กุกกุตารมะ" (Kukkuṭārma "เมือง ["-รมะ"] ของไก่ตัวผู้ ["กุกกุตะ"]"). การแข่งไก่ชน อาจเป็นพิธีกรรมทางศาสนาของเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยไก่ที่ใช้ในทางศาสนามากกว่าอาหาร โมเฮนโจ-ดาโรอาจเป็นจุดกระจายของการเลี้ยงไก่บ้านทั่วโลก
ชื่อปัจจุบันของโมเฮนโจ-ดาโรมาจากการตีความหลายแบบ เช่น "เนินของคนตาย" ในภาษาสินธี และ "เนินของโมฮัน" (โมฮันคือพระกฤษณะ).
ที่ตั้ง.
โมเฮนโจ-ดาโร ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสินธุ ในอำเภอลาร์กานะฮ์, แคว้นสิทธ์, ประเทศปากีสถาน ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างแม่น้ำสินธุกับแม่น้ำฆักการ์-ฮักรา (Ghaggar-Hakra River) ตัวเมืองตั้งอยู่ในที่ราบน้ำท่วมถึงของลุ่มแม่น้ำสินธุ ห่างจากเมืองลาร์กานะฮ์ไปประมาณ บริเวณสันเขาเคนเป็นที่โดดเด่นในอดีต เพราะสามารถป้องกันเมืองจากน้ำท่วม แต่หลังจากท่วมหลายครั้ง ทำให้สันเขาส่วนใหญ่จมลงไปในชั้นตะกอน แม่น้ำสินธุยังคงไหลในฝั่งตะวันออกของบริเวณนี้ แต่ทางที่แม่น้ำฆักการ์-ฮักราไหลผ่านในฝั่งตะวันตก ปัจจุบันแห้งสนิท
ประวัติ.
โมเฮนโจ-ดาโรถูกสร้างในศตวรรษที่ 26 ก่อนคริสตกาล โดยเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุโบราณ ที่รู้จักกันในชื่อ อารยธรรมฮารัปปา ซึ่งพัฒนาประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงสูงสุด อารยธรรมสินธุขยายไปไกลทั่วปากีสถานและอินเดีย โดยฝั่งตะวันตกถึงชายแดนประเทศอิหร่าน ทางใต้ถึงรัฐคุชราตของอินเดีย และทางเหนือถึงด่านนอกที่แบกเตรีย ที่มีใจกลางเมืองที่สำคัญอยู่ที่ฮารัปปา, โมเฮนโจ-ดาโร, โลธาล, คาลิบันกาน, โธฬาวีรา (Dholavira) และราคิการ์ฮี (Rakhigarhi) โมเฮนโจ-ดาโรเป็นเมืองที่พัฒนาที่สุดในเวลานั้น เพราะมีระบบวิศวกรรมโยธาและการผังเมืองที่ซับซ้อน เมื่ออารยธรรมสินธุล่มสลายประมาณ 1900 ปีก่อนคริสตกาล โมเฮนโจ-ดาโรก็ถูกทิ้งไป
นักโบราณคดีบางคนเชื่อว่า น้ำท่วมครั้งสุดท้ายทำให้ตัวเมืองจมลงไปในโคลน เป็นสาเหตุให้ต้องทิ้งเมืองไป
ภูมิอากาศ.
โมเฮนโจ-ดาโร มีภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "BWh") ที่มีฤดูร้อนสูงมากและมีฤดูหนาวอ่อน ๆ อุณหภูมิสูงสุดเท่าที่มีการบันทึกอยู่ที่ และอุณหภูมิที่ต่ำที่สุดเท่าที่มีการบันทึกคือ บริเวณนี้ไม่ค่อยมีฝน แต่จะมีในช่วงฤดูมรสุม (กรกฎาคม–กันยายน) ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีของโมเฮนโจ-ดาโร อยู่ที่ 100.1 มม. และมักเกิดในฤดูมรสุม ใน ค.ศ. 1994 มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีสูงสุดอยู่ที่ 413.1 มม. และใน ค.ศ. 1987 มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีน้อยสุดอยู่ที่ 10 มม.
การแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลผ่านดาวเทียม

การแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลผ่านดาวเทียม (DVB-S) เป็นมาตรฐานของการแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลสำหรับโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 หลังจากการใช้เวลาพัฒนามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 - 1997 โปรแกรมประยุกต์เชิงพาณิชย์ตัวแรกคือสตาร์ทีวีในทวีปเอเชีย และกาแล็กซีในประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเปิดใช้งานการออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิทัลผ่านดาวเทียมออกสู่สาธารณชน
มาตรฐานการแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลผ่านดาวเทียมนี้ใช้ผ่านดาวเทียมที่ให้บริการทุกทวีปทั่วโลก ทั้งในหลายช่องสัญญาณต่อผู้ให้บริการ (MCPC) และช่องสัญญาณเดียวต่อผู้ให้บริการ สำหรับฟีดของเครือข่ายออกอากาศ ตลอดจนบริการดาวเทียมออกอากาศโดยตรง เช่น สกาย ผ่านดาวเทียมแอสทราในทวีปยุโรป, ดิชเน็ตเวิร์คและโกลบ์แคสต์ในสหรัฐ และโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเบลล์ในประเทศแคนาดา
แม้ว่ามาตรฐานการแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลผ่านดาวเทียมที่แท้จริงจะระบุเฉพาะลักษณะการเชื่อมโยงทางกายภาพและการจัดเฟรม แต่สตรีมการขนส่งแบบซ้อนทับที่ส่งโดย DVB-S จะได้รับคำสั่งเป็นเอ็มเพก 2 หรือที่เรียกว่า การส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่องของเอ็มเพก (MPEG transport stream; MPEG-TS)
ผู้ทำรายการโทรทัศน์มือสมัครเล่นบางคนยังใช้มาตรฐานนี้ในย่านความถี่สมัครเล่น 1.2 GHz
ไอโฟน 12

ไอโฟน 12 และ ไอโฟน 12 มินิ เป็นสมาร์ตโฟนที่ออกแบบและพัฒนาโดยบริษัทแอปเปิล เป็นไอโฟนรุ่นที่สิบสี่ ต่อจากไอโฟน 11 เปิดตัวครั้งแรกที่งานแอปเปิลสเปเชียลอีเวนต์เมื่อ 13 ตุลาคม 2020 เปิดตัวพร้อมกับไอโฟน 12 โปร และ ไอโฟน 12 โปรแมกซ์ ซึ่งเป็นมือถือเรือธง งานจัดขึ้นที่แอปเปิลพาร์ก ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เริ่มต้นสั่งซื้อล่วงหน้าเมื่อ 16 ตุลาคม 2020 และเริ่มจัดส่งใน 23 ตุลาคม 2020 ส่วนไอโฟน 12 มินิจะเปิดให้สั่งซื้อล่วงหน้าใน 6 พฤศจิกายน 2020 และเริ่มจัดส่งใน 13 พฤศจิกายน 2020
เส้นเวลาของไอโฟนแต่ละรุ่น.
Sources: Apple press release library
ไรอูโน

สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติอิตาลี ช่อง 1  หรือ ไรอูโน เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของช่องไร (Rai) โดยการกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งอิตาลี เริ่มออกอากาศวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1954
จอยคอน

จอยคอน  เป็นตัวควบคุมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์ ประกอบด้วยสองอุปกรณ์แต่ละอุปกรณ์ประกอบด้วยอะนาล็อกสตี๊กและปุ่มต่างๆ สามารถใช้งานได้ในขณะที่เชื่อมต่อกับคอนโซลอุปกรณ์หลักของนินเทนโดสวิทซ์ หรือถอดออกและใช้แบบไร้สาย เมื่อถอดแยกออกสามารถใช้จอยคอนหนึ่งคู่โดยผู้เล่นคนเดียวหรือแบ่งสองอันเป็นตัวควบคุมแต่ละตัว
วัดเปร็งราษฎร์บำรุง

วัดเปร็งราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดเปร็ง ตำบลเปร็ง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ มีคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านทางด้านหน้าวัด และมีทางหลวงชนบท ฉช.3001 ผ่านด้านหลังวัด
วัดเปร็งราษฎร์บำรุงสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2380 สร้างโดยชาวมอญ เดิมชื่อว่า วัดมอญ วัดหงษา หรือ วัดหงษาวดีราชา ต่อมาประชาชนได้บูรณะพัฒนาวัดจนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเปร็งราษฎร์บำรุง" เนื่องจากบริเวณวัดมีไผ่เปร็งขึ้นอยู่มาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2538 วัดได้สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2471 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาทั้งตอนต้นและตอนปลายขึ้นด้วย คือโรงเรียนวัดเปร็งราษฎร์บำรุง 
พระอุโบสถเก่าแก่ มีหน้าบันแกะสลักลวดลายสวยงาม เป็นรูปนารายณ์ทรงครุฑ
วัดบางฝ้าย

วัดบางฝ้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 11 บ้านวัดบางฝ้าย ตำบลบางหัวเสือ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดมีที่ดินตั้งวัด 11 ไร่ 40 ตารางวา
วัดบางฝ้ายสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2430 โดยนายมาดและนางอิ่ม เดิมชื่อ วัดมาดอิ่มศรัทธาธรรม ตามชื่อผู้สร้าง ต่อมาเปลี่ยนมาใช้ชื่อ "วัดบางฝ้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2450
อาคารเสนาสนะ.
พระอุโบสถหลังใหม่นี้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 แทนอุโบสถหลังเก่าที่ทรุดโทรมจากน้ำท่วม และได้รับพระราชทานวิสุงคามเมื่อ พ.ศ. 2537 พระอุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 28 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "หลวงพ่อนาคใหญ่" หน้าตักกว้าง 31 นิ้วสูง 35 นิ้ว นอกจากนี้พระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 5 องค์ และพระอัครสาวก อุโบสถยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน 
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง สร้างด้วยไม้ทั้งหมด หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498
คาลลิสแตติน

คาลลิสแตติน หรือ เซอร์ปิน เอ4 (หรือ SERPINA4) เป็นโปรตีนที่พบในมนุษย์ซึ่งถอดรหัสได้จากยีน "SERPINA4" บนโครโมโซมคู่ที่ 14 ออกฤทธิ์ผ่านการปิดกั้นกิจกรรม amidolytic และยับยั้งการทำงานของเอนไซม์คินิโนไคเนส (kininokinase) ของคาลลิเครอินในเนื้อเยื่อของมนุษย์ ทำให้การก่อตัวของไคนินซึ่งเป็นสื่อกลางของการอักเสบถูกปิดกั้น จากการศึกษาในหลอดทดลอง ("in vitro") พบว่าในเนื้อเยื่อของตับ กระเพาะอาหาร ตับอ่อน เอออร์ตา ไต อัณฑะ หลอดเลือดแดง หัวใจ ปอด และเซลล์ของท่อหน่วยไตส่วนต้น (Proximal tubule) จะมีการแสดงออกของคาลลิสแตติน มากกว่าเนื้อเยื่ออื่นๆ
เอ.ดี. วิชัน

เอ.ดี. วิชัน  เป็นบริษัทสตูดิโอบันเทิงมัลติมีเดียสัญชาติอเมริกันทำหน้าที่เป็นผู้จัดจำหน่ายอนิเมะที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ถึงต้นศตวรรษที่ 21 สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในฮูสตัน, เท็กซัส, เอ.ดี. ฟิล์มที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1992 โดยแฟนวิดีโอเกม จอห์น เลดฟอร์ด และแฟนอะนิเมะ แมตต์ กรีนฟิลด์ และ เดวิด วิลเลียม บริษัทใช้เวลาก่อตั้ง 17 ปีในด้านการผลิตโฮมวิดีโอ การออกอากาศทางโทรทัศน์ และการจัดจำหน่ายละครภาพยนตร์ การขายสินค้า การผลิตต้นฉบับนิตยสารและหนังสือการ์ตูน ในปี ค.ศ. 2002 ส่วนใหญ่ของ เอ.ดี. ฟิล์มนำช่องทางมาใช้ในการออกอากาศใหม่ที่อนิเมะเน็ตเวิร์ค
อุตะอุ

อุตะอุ หรือ อูตาอุ (อังกฤษ: UTAU ญี่ปุ่น: UTAU - 歌声合成ツール) คือซอฟต์แวร์ประยุกต์รูปแบบเครื่องดนตรีหรือเป็นเสียงสังเคราะห์ มีความคล้ายคลึงกับโวคาลอยด์ สร้างโดย Ameya/Ayame แต่จะเป็นรูปแบบแชร์แวร์ และผู้ใช้สามารถจะใช้เสียงมนุษย์หรือซอฟต์แวร์ที่บันทึกเป็นคลังเสียง (อังกฤษ: Voicebank) จากตัวละครที่ผู้ใช้สร้างขึ้นเอง หรือจากแหล่งของตัวละครที่ผู้ใช้ของคนอื่นๆ สร้างไว้ให้สามารถใช้ในแบบแชร์แวร์
รากคำศัพท์.
"อุตะอุ" เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "ขับร้อง" (คันจิ: 歌 ฮิรางานะ: うたう โรมันจิ: utau)
ความเป็นมา.
ในเดือนธันวาคม ปี 2007 Ameya/Ayame ใช้เสียงจาก LOLI.COM เผยแพร่โปรแกรมรุ่นเบต้าเรียกว่า "Loliedit" โดยมีคลังเสียงหลักคือ "Loline Com" โดยรูปลักษณ์มีลักษณะเด่นคือมี Piano Roll ที่เรียบง่าย มีคำภาษาญี่ปุ่นที่จำกัด โดยทำงานร่วมกับตัวเสียงเคราะห์เสียงรุ่นเบต้าดั้งเดิม (หรือ Resampler) ที่ถูกอัพเดทลงในโปรแกรม อุตะอุและใช้จนถึงปัจจุบัน โปรแกรมรุ่นเบต้านี้สามารถดาวน์โหลดได้ที่เว็บไซต์ของ Ameya/Ayame's
ต่อมาในเดือนมีนาคม ปี 2008 Ameya/Ayame ได้ปล่อยตัวโปรแกรม อุตะอุ แปลว่า "ร้องเพลง" ในภาษาญี่ปุ่น มีต้นกำเนิดมาจาก "Jinriki VOCALOID" (人力ボーカロイド, "Manual Vocaloid", "โวคาลอยด์แบบแมนนวล") การแก้ไขเรียบเรียงเสียงร้องให้เป็นเพลง การสังเคราะห์เสียงร้องออกมาเป็นไฟล์ WAV และการเรียบเรียงเสียงร้องใหม่ ซึ่งตัวโปรแกรมติดคลังเสียงดั้งเดิม ประกอบด้วยเสียงภาษาญี่ปุ่น 142 เสียงมาด้วยนั้นคือ อุตะเนะ อุตะ (ญี่ปุ่น: 唄音ウタ โรมันจิ: Uta Utane) หรือเดะฟุโกะ (ญี่ปุ่น: デフォ子 โรมันจิ: Defuko) ซึ่งสร้างมาจากโปรแกรม Text-to-Speech ของบริษัท A-QUEST ที่ชื่อว่า "AquesTalk" เป็นตัวละครตัวแรกของอุตะอุ และในวันที่ 1 เดือนเมษายน ปี 2008 โปรแกรมอุตะอุ เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น มาจากตัวละครของอุตะอุชื่อ คะสะเนะ เตะโตะ (ญี่ปุ่น: 重音テト โรมันจิ: Kasane Teto) เป็นเพลงชื่อ Kasane Teto - Teto territory ในปี 2009 และคลิปไวรัลมาจากเพลง Ochame Kino (ญี่ปุ่น: おちゃめ機能) ของ Lon โดย Gojimaji-P ในปี 2010 ทั้งในยูทิวบ์ และ Niconico และนั่นทำให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และนั่นเองทำให้เกิดตัวละครใหม่ของอุตะอุที่กำหนดเสียงในรุ่นแรกๆ เช่น นะมิเนะ ริทสึ (ญี่ปุ่น: 波音リツ　โรมันจิ: Namine Ritsu) โยะคุเนะ รุโกะ (ญี่ปุ่น: 欲音ルコ　โรมันจิ: Yokune Ruko) และสุโคะเนะ เทย์ (ญี่ปุ่น: 健音テイ　โรมันจิ: Sukone Tei) เป็นต้น
ต่อมาในวันที่ 1 และวันที่ 3 เดือนมิถุนายน ปี 2012 ที่ทำให้โปรแกรมนี้เป็นที่รู้จักมากขึ้นที่สุด โดยผู้ใช้ชื่อว่า "kyaami" ได้นำเพลงชื่อ -ERROR และเพลงชื่อ +Reverse เดิมเป็นของ Niki เสียงของ ลิลลี่ (ญี่ปุ่น: レンリ โรมันจิ: Renri อังกฤษ: Lily) จาก โวคาลอยด์ มาร้องใหม่ ใช้เสียงของนะมิเนะ ริทสึจากอุตะอุ ลงในยูทิวบ์ และในปี 2014 มีศิลปินชื่อ Asa (ญี่ปุ่น: 亜沙　โรมันจิ: Asa) ได้ปล่อยเพลง "ความโศกเศร้าในโยะชิวะระ" (ญี่ปุ่น: 吉原ラメント โรมันจิ: Yoshiwara Ramento อังกฤษ: Yoshiwara's Lament) โดยใช้เสียงคะสะเนะ เตะโตะ และนั่นทำให้โปรแกรมนี้โด่งดังมากขึ้นและเป็นที่แพร่กระจายไปยังทั่วโลก
วันที่ 19 เดือนพฤศจิกายน ปี 2018 ค่ายเพลงวาร์เนอร์ มิวสิค เจแปน (อังกฤษ: Warner Music Japan) ได้ปล่อยเพลง [Hatsune Miku Symphony 2018-2019] Daisetsuna koto [All cast song] (ญี่ปุ่น:【初音ミクシンフォニー2018-2019】たいせつなこと【オールキャスト曲】โรมันจิ: [Hatsune Miku Shinfonii 2018-2019] Daisetsuna koto [O-rukyasuto Kyoku]) โดยใช้เสียงโวคาลอยด์ ได้แก่ ฮัทสึเนะ มิคุ ไคโตะ เมย์โคะ คะงะนิเมะ ริน และคะงะนิเมะ เลน ร้องร่วมกับเสียงอุตะอุคือคะสะเนะ เตะโตะ
ในปัจจุบันนี้ โปรแกรมอุตะอุได้รับความนิยมเท่าเทียมกับโวคาลอยด์ นอกจากนี้ ผู้ใช้สามารถพัฒนาใช้ร่วมกันในรูปแบบแชร์แวร์ได้ด้วย
สารสำคัญ

สารสำคัญ หรือ สารสำคัญในสมุนไพร  เป็นเอกลักษณ์ทางเคมีที่แตกต่างกันใน พืช หรือ จุลินทรีย์ โดยมีความแตกต่างในองค์ประกอบของสารทุติยภูมิ การเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมและนอกเหนือพันธุกรรม (อีพีเจเนติกส์) เพียงเล็กน้อย ซึ่งมีผลเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยต่อสัณฐานวิทยาหรือกายวิภาคศาสตร์ของพืช อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ในฟีโนไทป์ทางเคมี 
สารเคมี (สารประกอบอินทรีย์) ที่มีปริมาณมากสุดในพืชชนิดนั้น ๆ และมีประโยชน์ต่องานของนักนิเวศวิทยาทางเคมี ผู้เชี่ยวชาญทางเคมีสมุนไพร และนักเคมีภัณฑ์จากธรรมชาติ เรียกว่า "สารสำคัญ (chemotype)" (หรืออธิบายได้ว่าเป็น เอกลักษณ์ทางเคมีของพืช - characteristics of plant) ในทางชีววิทยาของพืชคำว่า สารสำคัญ (chemotype) ได้รับการบัญญัติขึ้นเป็นครั้งแรกโดย Rolf Santesson และ Johan ลูกชายของเขาในปี 1968 โดยนิยามว่า "ส่วนที่มีลักษณะทางเคมีที่เป็นเอกลักษณ์ในกลุ่มประชากรสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถแยกออกอย่างชัดเจนทางสัณฐานวิทยา" 
สารสำคัญแบบพหุสัณฐาน.
ตัวอย่างของพืชที่มี"สารสำคัญ"แบบพหุสัณฐาน คือ "ไธม์" "(Thymus vulgaris)" ซึ่งมีสารสำคัญุถึง 7 ชนิดคือ , , , , (thuyanol), , or (สารเหล่านี้เป็นสารประกอบในน้ำมันหอมระเหย) ด้วยรูปลักษณ์ที่แยกไม่ออกของไธม์ ความแตกต่างในสัดส่วนหรือองค์ประกอบของสารสำคัญุแต่ละชนิดที่โดดเด่นต่างกัน เป็นตัวบ่งชี้ระบุว่าเป็นชนิดย่อยใด เช่น "Thymus vulgaris" ct. thymol (ไธม์แดง) หรือ "Thymus vulgaris" ct. geraniol (ไธม์หวาน) ฯลฯ "ข้อบ่งชี้ดังกล่าวจากสารสำคัญไม่มีสถานะทางอนุกรมวิธาน" คือ ไม่สามารถระบุได้ทางสัณฐานวิทยาในการระบุสปีชีส์ย่อย
ความสับสน.
เนื่องจาก"สารสำคัญ (chemotype)" ถูกจำกัดความด้วยสารทุติยภูมิที่พบ "มากที่สุด" เท่านั้น จึงอาจมีความหมายในทางปฏิบัติน้อยมาก เนื่องจากในกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะเดียวกัน เอกลักษณ์ทางเคมีจากสารสำคัญชนิดหนึ่งอาจมีสัดส่วนทางเคมีที่หลากหลายอย่างมาก และยังมีความหลากหลายที่แตกต่างกันตามสัดส่วนทางเคมีของสารเคมีชนิดถัด ๆ มา (ที่ไม่นับเป็นสารสำคัญเนื่องจากมีปริมาณรองลงมา) ซึ่งหมายความว่าพืชสองต้นที่มีสารสำคัญเดียวกันอาจมีผลกระทบที่ที่หลากหลายต่อ สัตว์กินพืช แมลงผสมเกสร หรือ ความต้านทานต่อศัตรูพืช (ขึ้นกับปริมาณสารเคมีประกอบอื่นชนิดรองลง ที่อาจต่างกันเพียงเล็กน้อย) การศึกษาของ Ken Keefover-Ring และเพื่อนร่วมงานในปี 2008 เตือนว่า "นี่เป็นการประเมินเชิงคุณภาพในรายละเอียดทางเคมีของสิ่งมีชีวิตแต่ละชีวิต ซึ่งอาจซ่อนความหลากหลายทางเคมีไว้อย่างมีนัยสำคัญ" (การประเมินเชิงปริมาณ บอกได้เพียงปริมาณของสารสำคัญ โดยเฉลี่ยในกลุ่มสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ไม่อาจจำแนกรายตัวได้)
ซังฮยังอาดีบุดดา

ซังฮยังอาดีบุดดา  เป็นพระผู้สร้างในศาสนาพุทธของประเทศอินโดนีเซีย เกิดขึ้นในช่วงที่ศาสนาพุทธกำลังได้รับการฟื้นฟูในอินโดนีเซียกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีการประกาศหลักการปัญจศีลและถูกรวมเข้าไปในรัฐธรรมนูญของประเทศ ที่ระบุว่า "เชื่อในพระเป็นเจ้าสูงสุดเพียงพระองค์เดียว" (Ketuhanan Yang Maha Esa) องค์กรใด ๆ สงสัยหรือปฏิเสธการมีอยู่ของพระเป็นเจ้าถือว่าผิดกฎหมาย แต่ก็ขัดกับหลักการของศาสนาพุทธซึ่งปฏิเสธเรื่องการมีอยู่ของพระเป็นเจ้า สภาพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นตัวแทนของศาสนาพุทธในประเทศทั้งหมดทั้งนิกายมหายาน เถรวาท และวัชรยาน จึงใช้ชื่อพระเป็นเจ้าตามที่พระอชิน ชินรักขิตตั้งไว้ โดยอิงจากความเชื่อเรื่องอาทิพุทธะของศาสนาพุทธแบบตันตระที่ใช้เรียกพระพุทธเจ้าองค์แรกของโลก คณะสงฆ์สูงสุดและสภาพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซียจึงตกลงที่จะใช้พระนามนี้สำหรับพระเป็นเจ้าสูงสุดของศาสนาพุทธในอินโดนีเซีย พระอชิน ชินรักขิตกล่าวว่า "แนวคิดเรื่อง 'พระเป็นเจ้าสูงสุด' จากธรรมะนี้ จะเป็นรู้จักและได้รับการยอมรับมากในองค์กรต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม"
อนึ่งความเชื่อเรื่องอาทิพุทธะนี้ไม่ปรากฏในเอกสารบาลี หากแต่พบในเอกสารวัชรยานของชวายุคเก่า เช่น ซังฮยังกามาฮายานิกัน (Sanghyang Kamahayanikan)
อิโซเกเลเก็ล

อิโซเกเลเก็ล  บางครั้งเรียกว่า Idzikolkol เป็นนักรบวีรบุรุษกึ่งตำนานจากโกชาเอที่พิชิตราชวงศ์เซาเตเลวูร์ของโปนเปย์ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐไมโครนีเชีย ในช่วงระยะเวลาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีหลักฐานที่แตกต่างกันมากที่อธิบายเหตุการณ์ก่อนและระหว่างการรุกรานเกาะโปนเปย์ โดยพบว่ามีหลักฐาน 13 ชิ้นที่มีการเผยแพร่ ในตำนานฉบับส่วนมากกล่าวถึงการปกครองของเซาเตเลวูร์ที่กดขี่ผ่านระบบสังคมรวมศูนย์ นอกจากนี้เจ้าเหนือหัวยังละเมิดเทพสายฟ้านานซัปเว ส่งผลให้เกิดจุดจบของราชวงศ์ในที่สุด เขาได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งโปนเปย์สมัยใหม่ และหัวหน้าชุมชนโปนเปย์ในปัจจุบันมักถือว่าตนสืบตระกูลมาจากอิโซเกเลเก็ล ขณะที่ในตำนานกล่าวว่าชาวโปนเปย์ปัจจุบัน สืบเชื้อสายมาจากกองทัพของอิโซเกเลเก็ลอีกด้วย
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ฮีตช็อกโปรตีน 47

ฮีตช็อกโปรตีน 47 หรือ เซอร์ปิน เอช1 (HSP47 หรือ SERPINH1) เป็นโปรตีนกลุ่มเซอร์ปินชนิดหนึ่งที่พบในมนุษย์ มีบทบาทสำคัญในกระบวนการการสร้างคอลลาเจน ถูกถอดรหัสได้จากยีน "SERPINH1" บนโครโมโซมคู่ที่ 11
หน้าที่.
HSP47 เป็นสมาชิกหนึ่งในโปรตีนมหาวงศ์เซอร์ปิน ทำหน้าที่ยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ซีรีนโปรตีเอส การแสดงออกของโปรตีนชนิดนี้สามารถเหนี่ยวนำได้โดยการกระตุ้นเซลล์ให้เกิดความเครียดด้วยความร้อน (heat shock) โดยจะพบการแสดงออกของ HSP47 ในเซลล์ที่มีร่างแหเอนโดพลาซึม ซึ่งเซลล์เหล่านี้จะสร้างและหลั่งคอลลาเจนชนิด I และชนิด II HSP47 จะเคลื่อนที่เข้าไปยัง lumen ของร่างแหเอนโดพลาซึมและเข้าจับกับคอลลาเจน ดังนั้นจึงคาดการณ์ได้ว่า HSP47 เป็นแชพเพอรอนที่ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการดัดแปลงโมเลกุลของคอลลาเจนให้มีสภาพพร้อมทำงาน อย่างไรก็ตาม ในผู้ป่วยโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์อาจพบการแสดงออกของ HSP47 ได้น้อยกว่าปกติ เนื่องจากมีการสร้างสารภูมิต้านทานต้านตนเอง (autoantibody) ต่อ HSP47
อันตรกิริยา.
HSP47 สามารถเกิดอันตรกิริยากับคอลลาเจนชนิด I, II, III, IV และ V ได้
พอลิโพรพีลีน

พอลิโพรพีลีน (ย่อ PP) หรือ พอลิโพรพีน (polypropene) เป็นพอลิเมอร์เทอร์โมพลาสติกในกลุ่มพอลิโอลีฟิน พอลิโพรพีลีนมีคุณสมบัติคล้ายพอลิเอทีลีน เป็นสารไม่มีขั้ว ทนต่อไขมันและตัวทำละลายอินทรีย์เกือบทั้งหมด มีจุดหลอมเหลวประมาณ 130–171 °ซ และจุดวาบไฟที่อุณหภูมิสูงกว่า 300 °ซ เจ. พอล โฮแกนและรอเบิร์ต แบงส์ค้นพบกระบวนการเตรียมพอลิโพรพีลีนในปีค.ศ. 1951 ขณะที่กระบวนการปรับแต่งโครงสร้างพอลิโพรพีลีนถูกค้นพบครั้งแรกโดยจูลีโย นัตตา นักเคมีชาวอิตาลีในปีค.ศ. 1954 ทำให้เขาและคาร์ล ซีกเลอร์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปีค.ศ. 1963
พอลิโพรพีลีนเตรียมได้จากปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชันแบบลูกโซ่ของโพรพีน การผลิตพอลิโพรพีลีนในเชิงอุตสาหกรรมแบ่งได้เป็น 3 แบบคือ แบบแก๊สที่ใช้การผ่านแก๊สโพรพีนเข้าไปในเครื่องปฏิกรณ์ที่มีตัวเร่งปฏิกิริยาจนได้พอลิเมอร์เป็นชิ้น ๆ, แบบบัลค์ที่ใช้โพรพีนในรูปของเหลวทำปฏิกิริยากับอีทีนในเครื่องปฏิกรณ์แบบวน และแบบสเลอรีที่ใช้แอลเคนที่มีคาร์บอน 4–6 อะตอมทำปฏิกิริยากับแก๊สโพรพีน การจัดเรียงของหมู่เมทิลในโครงสร้างมีผลอย่างมากต่อคุณสมบัติของพอลิโพรพีลีน โดยการจัดเรียงนี้สามารถกำหนดได้จากตัวเร่งปฏิกิริยาซีกเลอร์–นัตตา โครงสร้างผลึกของพอลิโพรพีลีนสามารถแบ่งได้เป็น 3 แบบคือ isotactic polypropylene (iPP) ซึ่งแยกย่อยเป็นแอลฟา บีตาและแกมมา มีจุดหลอมเหลวราว 170–220 °ซ, syndiotactic polypropylene (sPP) ที่มีจุดหลอมเหลว 161–186 °ซ เตรียมได้จากตัวเร่งปฏิกิริยาเมทัลโลซีนเท่านั้น และ atactic polypropylene (aPP) ที่ไม่มีผลึกในโครงสร้าง ทำให้มีจุดหลอมเหลวต่ำกว่า 2 แบบแรกและมีรูปแบบคล้ายยางที่อุณหภูมิห้อง โดยทั่วไปพอลิโพรพิลีนมีความยืดหยุ่นทนทานและทนต่อความล้า มีความหนาแน่นระหว่าง 0.895–0.92 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร (g/cm3) ทำให้พอลิโพรพิลีนเป็นพลาสติกโภคภัณฑ์ที่มีความหนาแน่นต่ำที่สุด พอลิโพรพีลีนมีค่ามอดุลัสของยังประมาณ 1300–1800 นิวตันต่อตารางมิลลิเมตร (N/mm2) และมีความแข็งแรงแรงดึงสูงสุดราว 19.7–80 เมกะปาสกาล (MPa) ผ้าทำจากพอลิโพรพิลีนไม่ไวไฟ แต่เมื่อติดไฟแล้วจะหลอมติดผิวหนังผู้สวมใส่ได้
พอลิโพรพีลีนเป็นพลาสติกที่แปรใช้ใหม่ได้ เนื่องจากมีคุณสมบัติน้ำหนักเบา มีความยืดหยุ่นสูงและไม่ดูดซึมน้ำ พอลิโพรพีลีนจึงถูกนำไปใช้ประโยชน์หลายอย่าง เช่น ของเล่น เสื้อผ้า บรรจุภัณฑ์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ และชิ้นส่วนรถยนต์ บางครั้งใช้แทนพอลิไวนิลคลอไรด์ (PVC) เป็นฉนวนในสายไฟฟ้าในพื้นที่ปิด เนื่องจากพอลิโพรพีลีนก่อควันและแก๊สพิษน้อยกว่าเมื่ออยู่ในอุณหภูมิสูง คณะทำงานด้านสิ่งแวดล้อมระบุว่าพอลิโพรพีลีนมีอันตรายระดับต่ำถึงกลาง ขณะที่มาตรฐานว่าด้วยการจำแนกสารเรซินจัดให้พอลิโพรพีลีนเป็นหมายเลข 5 บนสัญลักษณ์จำแนกเรซิน และยอมรับโดยทั่วไปว่าปลอดภัย
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ประธานศาลฎีกา

ประธานศาลฎีกา เป็นหัวหน้าของศาลฎีกา และเป็นประธานคณะกรรมการหลายชุดที่บริหารศาลยุติธรรมของประเทศไทย
ตำแหน่งนี้จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2417 เรียกว่า อธิบดีศาลฎีกา ผู้ดำรงตำแหน่งพระองค์แรก คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบันคือ ชนากานต์ ธีรเวชพลกุล ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567
ใน พ.ศ. 2564 ประธานศาลฎีกาได้รับเงินตอบแทนรายเดือนอย่างน้อย 138,090 บาท
ประวัติ.
ใน พ.ศ. 2475 ประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข ราชการศาลยุติธรรมได้รับการปรับปรุงให้เหมาะสมแก่กาลสมัยและก้าวหน้ายิ่ง ๆ ขึ้น ในเบื้องแรกได้มีบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญแยกการศาลทางตุลาการออกเป็นสัดส่วนจากการบริหาร ได้ประกาศใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช 2477 ปรับปรุงศาลตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช 2451 และประกาศจัดระเบียบราชการกระทรวงยุติธรรม ลงวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2455 โดยแบ่งศาลออกเป็น 3 ชั้น คือ ศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกา (ศาลสูงสุด) มีอธิบดีศาลฎีการับผิดชอบในงานของศาลฎีกา และต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2482 ได้มีพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมพระธรรมนูญศาลยุติธรรม พุทธศักราช 2482 เปลี่ยนชื่อ "อธิบดีศาลฎีกา" เป็น "ประธานศาลฎีกา" 
ตำแหน่งอธิบดีศาลฎีกาหรือตำแหน่งประธานศาลฎีกานี้ ไม่ใช่เป็นตำแหน่งแต่หัวหน้าส่วนราชการในศาลฎีกาเท่านั้น ยังเป็นประธานในราชการฝ่ายตุลาการและเป็นอิสระจากเสนาบดีหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม มีอำนาจวางระเบียบราชการฝ่ายตุลาการของศาลทั้งหลาย เพื่อให้กิจการของศาลดำเนินไปโดยเรียบร้อยและเป็นระเบียบเดียวกัน ภายใต้เงื่อนไขตามที่กฎหมายบัญญัติ และมีเสียงอันสำคัญในการแต่งตั้งโยกย้ายและเลื่อนตำแหน่งผู้พิพากษาทั้งกระทรวงด้วย สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ได้ทรงเรียกตำแหน่งนี้ว่า "ประมุขตุลาการ" ในสมัยที่เจ้าพระยามหิธร (ลออ ไกรฤกษ์) เป็นอธิบดีศาลฎีกานั้น หนังสือพิมพ์ "บางกอกไตมส์" ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ของชาวอังกฤษเรียกตำแหน่งนี้ว่า "Lord Chief Justice" ซึ่งแปลว่า ประมุขตุลาการ*
นับจากอดีตถือได้ว่า ประธานศาลฎีกา มีบทบาทอย่างสำคัญต่ออำนาจตุลาการของประเทศ เนื่องจากประธานศาลฎีกามีฐานะเป็นประมุขของฝ่ายตุลาการที่มีหน้าที่ในการคานและดุลกับอำนาจบริหารและอำนาจนิติบัญญัติ และนับจากวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา บทบาทของประธานศาลฎีกามีความโดดเด่นและชัดเจนยิ่งขึ้น จากการที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 275 ได้บัญญัติให้ศาลยุติธรรมมีหน่วยธุรการที่เป็นอิสระ บทบาทเบื้องต้นของประธานศาลฎีกาที่ชัดเจน ได้แก่ การรักษาตามพระราชบัญญัติสำคัญรวม 3 ฉบับ คือ พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543 พระราชบัญญัติให้ใช้พระธรรมนูญศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543 และพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม พ.ศ. 2543
โปรตีโนพลาสต์

โปรตีโนพลาสต์ (บางครั้งเรียกว่า โปรตีโอพลาต์ อะลิวโรพลาสต์ และอลิวโรนาพลาสต์) เป็นออร์แกเนลล์พิเศษที่พบเฉพาะในเซลล์พืช โปรติโนพลาสต์จัดอยู่ในประเภทของออร์แกเนลล์ที่เรียกว่าพลาสติด เนื่องจากโปรตีโนพลาสต์ขาดรงควัตถุ จึงถูกจัดไว้เป็นลิวโคพลาสต์ มีโปรตีนที่อยู่ในรูปผลึก และสามารถเป็นสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมของเอนไซม์โปรตีนเหล่านั้น โปรติโนพลาสต์พบได้ในเมล็ดพืชหลายชนิดเช่น บราซิลนัต ถั่วลิสง ฯลฯ แม้ว่าพลาสติดทั้งหมดล้วนมีโปรตีนที่มีความเข้มข้นสูง แต่โปรติโนพลาสต์กลับถูกระบุในทศวรรษที่ 1960 และ 1970 ว่ามีอินคลูชันที่เป็นโปรตีนขนาดใหญ่รวมอยู่ด้วย ซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสงและกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน
หนังสือเล่มหนึ่งที่เขียนในปี 2007 ระบุว่าไม่มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในช่วง 25 ปีก่อนหน้านี้ตีพิมพ์เกี่ยวกับโปรตีโนพลาสต์
ชัยทรัถ

ชัยทรัถ  คือตัวละครหนึ่งในมหากาพย์มหาภารตะ เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นสินธุ และเป็นบุตรของพระฤาษีวฤธเกษตร ต่อมาได้อภิเษกสมรสกับทุหศาลา เป็นธิดาคนสุดท้องของท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี และเป็นน้องสาวของทุรโยชน์และกลุ่มพระเชษฐาเการพทั้ง 99 องค์ ดังนั้นจึงมีศักดิเป็นน้องเขย
ครั้งนึงเมื่อพวกปาณฑพพร้อมกับพระนางเทราปทีได้แพ้พนันสกาให้กับพวกเการพจนถูกเนรเทศไปอยู่ในป่าเป็นเวลา 12 ปี ชัยทรัถที่ทราบข่าวนั้นก็มีจิตเสน่หาต่อพระนางเทราปที จึงไปหาพระนางที่อาศรมในตอนที่พวกปาณฑพไม่อยู่ พร้อมมอบผ้าแพรพันและเครื่องประดับต่าง ๆ ให้แก่พระนางเพื่อหวังจะรับพระนางมาเป็นพระชายา แต่พระนางเทราปทีกลับไม่ยอมรับ ชัยทรัถจึงทำการฉุดคร่าพระนางเทราปตีขึ้นรถม้าแล้วเดินทางกลับแคว้น แต่ไปได้ไม่ไกลนักก็ถูกภีมะและอรชุนเข้ามาช่วยเหลือได้ทันและชัยทรัถถูกจับกุม ภีมะอยากจะฆ่าชัยทรัถเสีย แต่ถูกยุธิษฐิระห้ามปรามเพราะไม่อยากให้นางทุหศาลา ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องต้องเป็นหม้าย และให้ปล่อยตัวไป ก่อนที่จะปล่อยตัวไป พวกปาณฑพทั้งห้าพร้อมใจกันทำการโกนหัวชัยทรัถ เหลือเพียงห้ากระจุกเพื่อเป็นการย้ำเตือนสิ่งที่ชัยทรัถได้กระทำ ด้วยความอับอายและโกรธแค้นพวกปาณฑพมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้ไปอยู่ในป่าและคอยบำเพ็ญเพียรอย่างไม่หยุดหย่อนจนพระศิวะพอพระทัยและให้พรหนึ่งข้อ ชัยทรัถได้ขอให้ตนสามารถสังหารพวกปาณฑพลงได้ แต่พระศิวะได้ปฏิเสธคำขอพรดังกล่าว เนื่องจากพวกปาณฑพได้รับการคุ้มครองจากพระกฤษณะ ผู้เป็นพระนารายณ์อวตารลงมา ดังนั้นพระศิวะจึงประทานพรให้แก่ชัยทรัถว่า จะสามารถเอาชนะพวกปาณฑพได้เพียงหนึ่งวันเท่านั้น ชัยทรัถที่ได้รับพรก็พอใจและกลับแคว้นไป
ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร วันที่สิบสาม โทรณาจารย์วางกลศึกจัดทัพเป็นรูปกงจักร (จักรพยุหะ) ยุธิษฐิระขอร้องให้อภิมันยุซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้วิธีการทะลวงเข้า แต่ไม่รู้จักวิธีออก ฝ่ายปาณฑพพยายามจะตามเข้าไป โดยเฉพาะท้าวทรุปัท ผู้รู้วิธีทะลวงออกจากจักรพยุหะ แต่ไม่อาจฝ่ากองทัพของชัยทรัถเข้าไปได้ เพราะชัยทรัถสามารถเอาชนะได้ตามพรวิเศษของพระศิวะ ด้วยเหตุนี้ทำให้อภิมันยุถูกรุมสังหารในที่สุด ทำให้พวกปาณฑพและอรชุนโศกเศร้า แต่เมื่ออรชุนรับรู้ถึงชัยทรัถตัวต้นเหตุที่เข้าขัดขวางพวกปาณฑพไม่ให้ช่วยเหลืออภิมันยุจนเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายก็เกิดโกรธแค้น อรชุนก็สาบานว่าจะสังหารชัยทรัถเพื่อล้างแค้นให้ได้ก่อนพระอาทิตย์ของวันถัดไปจะตกดิน หากทำมิได้ก็จะขอกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน
วันที่สิบสี่ ฝ่ายปาณฑพจัดทัพเป็นรูปพระขรรค์ (ขัฑคะพยุหะ) ฝ่ายเการพจัดทัพรัดกุมมาก ถึงสามชั้นคือ ชั้นที่หนึ่ง เป็นรูปกงจักร (จักรพยุหะ) ชั้นที่สอง เป็นรูปตะกร้าเหล็ก (ศกฏะพยุหะ) ชั้นที่สาม เป็นรูปรูของเข็มเย็บผ้า (ศูจิมุขพยุหะ) เพื่อปกป้องชัยทรัถ อรชุนแค้นถึงกับบุกทะลวงเข้าไปเข่นฆ่าทหารฝ่ายเการพไปถึง 1 อักเษาหิณี การรบล่วงเลยจนถึงใกล้จะเย็นแล้ว ทุรโยชน์ก็ยิ้มอย่างดีใจเพราะเวลาก็ใกล้เพียงอึดใจก็สามารถปกป้องชัยทรัถ และอรชุนก็จะกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน ชัยชนะก็จะเป็นของพวกตน พระกฤษณะที่เห็นท่าไม่ดีจึงใช้จักรสุทรรศนะบดบังดวงสุริยะ ทำให้เกิดสุริยคราส ฝ่ายเการพเข้าใจว่าสุริยะลับขอบฟ้าไปแล้ว ชัยทรัถจึงออกมาจากแนวป้องกัน เมื่อพระกฤษณะเรียกจักรกลับมา แสงสว่างส่องอีกครั้ง อรชุนจึงแผลงศรปาศุปัตเข้าไปตัดศีรษะชัยทรัถจนขาดกระเด็น และศีรษะของชัยทรัถได้ลอยตรงไปยังหน้าตักของพระฤาษีวฤธเกษตร ผู้เป็นบิดาที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ธเพียรอยู่ พระฤาษีวฤธเกษตรก็ตกใจจนทำศีรษะของชัยทรัถตกลงพื้นและถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย เนื่องจากพระฤาษีวฤธเกษตรได้สาปเอาไว้ว่า ผู้ใดที่ทำให้ศีรษะของบุตรตนตกลงพื้น ผู้นั้นก็จะถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย
ชัยทรัถ มีพระโอรสองค์หนึ่งที่ชื่อว่า Surath
เนาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์

เชคเนาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ("Nawwāf al-ʾAḥmad al-Jābir aṣ-Ṣabāḥ"; 25 มิถุนายน พ.ศ. 2480 – 16 ธันวาคม พ.ศ. 2566) ทรงเป็นอดีตเจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต รัชกาลที่ 6 ต่อจากเชคเศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ เจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต รัชกาลที่ 5
เจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต.
ชีค เนาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ขึ้นดำรงตำแหน่งเอมีร์แห่งคูเวตเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2563 หลังการสิ้นพระชนม์ของชีค เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์ และเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2563 ทรงสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเอมีร์แห่งคูเวต ณ สภานิติบัญญัติ กรุงคูเวตซิตี้ รัฐคูเวต โดยทรงได้ประทานพระดำรัสแรกว่า “ข้าพเจ้าขอสาบานจะเคารพรัฐธรรมนูญและกฎหมายของประเทศ เพื่อเสรีภาพ ผลประโยชน์ และเศรษฐกิจของประชาชน อีกทั้งเพื่อความมั่นคงและเอกภาพ และเพื่อความเป็นปึกแผ่นของประเทศ”
ชีวิตส่วนพระองค์.
ชีค นาวัฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ทรงอภิเษกสมรสกับ ชารีฟา สุไลมาน อัล-จาเซ็ม ทรงมีพระราชโอรส 4 พระองค์ และ พระราชธิดา 2 พระองค์
ไฟฟ้าลัดวงจร

ไฟฟ้าลัดวงจร หรือไฟฟ้าชอร์ต  เป็นสภาพผิดปกติ ที่เกิดจากวงจรไฟฟ้ามีเส้นทางให้กระแสไหลจากจุดที่มีศักย์ไฟฟ้าสูง ไปยังจุดที่มีศักย์ไฟฟ้าต่ำ โดยแทบไม่ผ่านความต้านทานใดๆ, ซึ่งจะทำให้มีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านวงจรในปริมาณสูงมาก และเกิดความร้อนสูงในจุดต่างๆ ของวงจร, ซึ่งหากกระแสไม่ถูกตัดอย่างทันท่วงที มักจะสร้างความเสียหายกับแหล่งจ่ายไฟ สายไฟ หรืออุปกรณ์ไฟฟ้าที่กระแสนั้นไหลผ่าน, และในบางกรณีที่มีกระแสไฟฟ้าสูงมากพอ ในเวลาที่นานพอ ความร้อนจะสูงจนเกิดประกายไฟ และเป็นเหตุนำไปสู่อัคคีภัยได้
เพื่อป้องกันผลลัพธ์ที่อาจจะเกิดขึ้น, วงจรไฟฟ้า โดยเฉพาะระบบที่ใช้ไฟบ้านหรือไฟรถยนต์ มักจะมีการต่อฟิวส์หรือเบรกเกอร์อนุกรมเอาไว้, ซึ่งจะตัดกระแสไฟฟ้าออกเมื่อมีกระแสไหลมากเกินพิกัด ก่อนที่จะเกิดความเสียหายถาวรกับวงจรหรืออุปกรณ์ข้างเคียง
แม้ว่าไฟฟ้าลัดวงจรส่วนมากจะมีเหตุจากการเสื่อมสภาพของชิ้นส่วน ความเสียหายของอุปกรณ์ (เช่น ฉนวนสายไฟที่กรอบจากอายุ) หรือเหตุสุดวิสัยต่างๆ (เช่น กิ่งไม้หักทับสายส่งไฟฟ้าแรงสูง), แต่ก็มีการใช้ประโยชน์จากการจงใจทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรในสภาวะที่เหมาะสม หรือมีการควบคุมด้วย เช่น วงจรป้องกันไฟเกิน ซึ่งเมื่อตรวจพบแรงดันไฟฟ้าที่สูงเกินระดับปลอดภัย จะทำการลัดวงจรให้ฟิวส์ขาด เพื่อป้องกันไม่ให้อุปกรณ์ไฟฟ้าที่อ่อนไหวเสียหาย, รวมทั้งการเชื่อมไฟฟ้าบางชนิด ที่อาศัยการลัดวงจรตรงจุดที่ช่างแตะลวดเชื่อมเข้ากับรอยต่อชิ้นงาน ทำให้เกิดความร้อนสูง จนลวดเชื่อมหลอมละลายและเชื่อมชิ้นงานเข้าด้วยกัน เป็นต้น
แอนน์ บุญช่วย

แอนน์ สาวิสา บุญช่วย  ตัวละครหลักที่เป็นเด็กหญิงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน อายุ 13 ปี ที่ได้เข้าไปยังดินแดนของแอมฟิเบีย หลังจากได้เปิดกล่องดนตรีปริศนากับเพื่อนอีกสองคน