pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ขบวนการอาเจะฮ์เสรี

ขบวนการอาเจะฮ์เสรี  หรือ กัม หรือ แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติอาเจะฮ์สุมาตรา  เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่เรียกร้องเอกราชในบริเวณอาเจะฮ์ที่อยู่ในเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย การต่อสู้ด้วยความรุนแรงขององค์กรยุติลงหลังจากการเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลอินโดนีเซีย เมื่อ พ.ศ. 2548 ปัจจุบันรัฐบาลอินโดยนีเซียเรียกกลุ่มนี้ว่า ขบวนการก่อกวนความปลอดภัยในอาเจะฮ์ (Aceh Security Disturbance Movement)
ภูมิหลัง.
ต้นกำเนิดของการต่อสู้ของขบวนการไม่ได้มาจากแรงบันดาลใจทางศาสนาเพียงอย่างเดียวแต่มีภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ร่วมด้วย อาเจะฮ์ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของเนเธอร์แลนด์ เช่นเดียวกับอาณานิคมอื่น ๆ ในอินโดนีเซียที่ประกาศเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2492 อาเจะฮ์เลือกรวมเข้ากับสาธารณรัฐอินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2502 โดยทางรัฐบาลกลางยอมให้อาเจะฮ์คงเอกลักษณ์ของตนเองที่เกี่ยวกับศาสนาอิสลาม รวมทั้งการใช้กฎหมายอิสลาม การรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางของซูฮาร์โต ทำให้ ฮะซัน ดี ติโร ซึ่งสืบเชื้อสายาจากสุลต่านองค์สุดท้ายของอาเจะฮ์ก่อตั้งขบวนการอาเจะฮ์เสรี เมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2519 และประกาศเอกราชของอาเจะฮ์ โดยประกาศว่าอาเจะฮ์ถูกปกครองในฐานะอาณานิคมของชวา
สงครามกองโจร.
ในช่วงแรก สงครามกองโจรของขบวนการอาเจะฮ์เสรีไม่ประสบความสำเร็จและถูกรัฐบาลควบคุมได้ใน พ.ศ. 2520 ต่อมา กลุ่มได้มีการปรับองค์กรใหม่เมื่อราว พ.ศ. 2523 โดยได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากลิเบียและอิหร่าน แต่เนื่องจากกิจกรรมของกลุ่มไม่ได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวาง การดำเนินงานของกลุ่มเป็นเหตุให้รัฐบาลซูฮาร์โตส่งทหารเข้ามาปราบปรามอย่างรุนแรงจนเกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนในอาเจะฮ์
ใน พ.ศ. 2539 รัฐบาลอินโดนีเซียประกาศว่ากิจกรรมของขบวนการอาเจะฮ์เสรีในอาเจะฮ์สิ้นสุดลงแล้วแต่การปราบปรามอย่างรุนแรงยังคงดำเนินต่อไป พ.ศ. 2542 มีการประกาศถอนกำลังทหารออกจากอาเจะฮ์แต่ปรากฏว่ายังมีกองทหารราว 35,000 คนในอาเจะฮ์ในสมัยรัฐบาลของนางเมกาวตี ซูการ์โนบุตรีเมื่อ พ.ศ. 2545 คาดการณ์ว่ามีผู้เสียชีวิตจากความขัดแย้งนี้ถึง 15,000 คน
การเจรจาสันติภาพ.
ผู้นำของขบวนการอาเจะฮ์เสรีที่สำคัญรวมทั้ง ฮะซัน ดี ติโร ได้ลี้ภัยทางการเมืองไปอยู่สวีเดน กลุ่มนี้เริ่มเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลเมื่อราว พ.ศ. 2533 โดยการประสานงานของรัฐบาลสวีเดน ใน พ.ศ. 2542 ขบวนการอาเจะฮ์เสรี แตกแยกออกเป็นสองกลุ่ม คือกลุ่มดั้งเดิม (มีอีกชื่อหนึ่งว่าแนวร่วมปลดปล่อยชาติอาเจะฮ์แห่งสุมาตรา) และกลุ่มสภาแห่งรัฐขบวนการอาเจะฮ์เสรี ในช่วง พ.ศ. 2545 – 2547 ขบวนการถูกรัฐบาลปราบปรามอย่างหนัก ผู้นำคนสำคัญ เช่น อับดุลลอหฺ ไซเฟอีย์ ถูกสังหาร เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2545
ความเสียหายที่เกิดขึ้นเนืองจากเหตุการณ์คลื่นสึนามิ เมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ทำให้ขบวนการอาเจะฮ์เสรีประกาศสงบศึกเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2547 และยอมรับความช่วยเหลือจากรัฐบาลอินโดนีเซีย หลังจากนั้นได้มีการประชุมเจรจาสันติภาพระหว่างกันเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ที่ประเทศฟินแลนด์และมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2548 โดยรัฐบาลอินโดนีเซียยอมถอนกำลังทหารและตำรวจที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นออกไปภายในสิ้นปี พ.ศ. 2548 และนิรโทษกรรมให้สมาชิกขบวนการอาเจะฮ์เสรีราว 500 คนที่ลี้ภัยไปอยู่ต่างประเทศ และปล่อยสมาชิกอีกราว 1,400 คนที่ถูกฝ่ายรัฐบาลคุมขัง ยอมให้มีการตั้งพรรคการเมืองท้องถิ่นขึ้นในอาเจะฮ์ ต่อมา 27 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ผู้นำของขบวนการอาเจะฮ์เสรีประกาศยกเลิกกองกำลังติดอาวุธ โดยประกาศจะเข้าร่วมกิจกรรมในสังคมเพื่อสร้างสันติภาพ
ในการเลือกตั้งเมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ขบวนการอาเจะฮ์เสรีแตกออกเป็นสองส่วน และต่างส่งผู้สมัครของตนเองลงรับเลือกตั้ง ทั้งนี้ อิรวันดี ยูซุฟที่เคยเป็นผู้เจรจาของขบวนการอาเจะฮ์เสรีได้รับการเลือกตั้ง
แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร

แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร (MILF) เป็นกบฏแบ่งแยกดินแดนของชาวมุสลิม มีที่ตั้งอยู่ทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ ทางกลุ่มเรียกบริเวณที่ตนเองมีอิทธิพลว่า ”บังซา โมโร” ซึ่งครอบคลุมทางใต้ของเกาะมินดาเนา หมู่เกาะซูลู ปาลาวัน บาซิลัน และเกาะข้างเคียง มีชาวมุสลิมประมาณ 4.5 ล้านคนในฟิลิปปินส์และส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณนี้
ประวัติ.
แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรเดิมมีศูนย์กลางอยู่ในแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรที่ก่อตั้งเมื่อราว พ.ศ. 2503 กลุ่มนี้มีความต้องการจัดตั้งรัฐอิสลามโมโรและดำเนินการก่อการร้ายเพื่อสนับสนุนแนวคิดนี้ รัฐบาลฟิลิปปินส์ไม่ยอมรับแนวคิดการจัดตั้งรัฐอิสลามและส่งกองทหารเข้ามาปราบปราม แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรแยกตัวออกมาเมื่อ พ.ศ. 2524 หลังจากที่แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรยอมเจรจาสันติภาพกับรัฐบาล. 
แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรกลายเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนที่ใหญ่ที่สุดในฟิลิปปินส์ มีการทำความตกลงหยุดยิงกับรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2540 แต่ข้อตกลงนี้ถูกละเมิดเมื่อ พ.ศ. 2543 โดยรัฐบาลของโจเซฟ เอสตราด้า แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรได้ประกาศญิฮาด และมีการกล่าวอ้างว่ากลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับอาบูไซยาฟและอัลกออิดะฮ์ 
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรเข้าโจมตีกองทหารของรัฐบาลในมากวินดาเนา ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 23 คน อาบู โซเฟียและอาบูไซยาฟเข้ามาเกี่ยวข้องในวันที่มีการต่อสู้ด้วย แต่แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรออกมาปฏิเสธภายหลังว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับการโจมตีนี้และปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์ในทุกกรณี
วันที่ 7 ตุลาคม 2555 ประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนประกาศข้อตกลงแลกประโยชน์สันติภาพกับแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร
รายพระนามพระมหากษัตริย์ที่ได้รับสมัญญานามมหาราช

มหาราช  เป็นชื่อต่อท้ายพระนามของกษัตริย์หรือผู้ปกครองที่ได้ทำภารกิจอย่างมากมายช่วยเหลือผู้คนทั้งด้านการรบ การแก้ไขปัญหาภายในประเทศ การรักษาเอกราชของประเทศ คงไว้ด้วยความยุติธรรมอันเป็นแบบอย่างที่ดี ในกลุ่มคนที่พูดภาษานั้น ๆ จึงได้รับการยกย่องว่าเป็น "มหาราช" เขียนไว้ที่ท้ายพระนาม
ประวัติ.
สมัญญานาม "มหาราช" สันนิษฐานว่ามาจาก "มหาราชา" ของเปอร์เซีย โดยสมัญญานาม "มหาราช" นี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยกษัตริย์ผู้พิชิต พระเจ้าไซรัสที่ 2 แห่งเปอร์เซีย
หลังจากนั้น สมัญญานามดังกล่าวถูกนำไปใช้โดย พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งมาซิดอน เมื่อกองทัพของพระองค์ยึดครองจักรวรรดิเปอร์เซีย และฉายานี้ก็ได้กลายเป็นตำแหน่งคู่กายของพระองค์ การอ้างอิงถึงในครั้งแรกในละครของพลอตัสได้สันนิษฐานว่าทุกคนรู้จัก "พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช" อย่างไรก็ตาม ไม่เคยปรากฏหลักฐานก่อนหน้านั้นว่าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งมาซิดอนเคยได้รับฉายาว่า "มหาราช"
ต่อมา กษัตริย์ของจักรวรรดิซิลูซิดในช่วงต้น ซึ่งเป็นจักรวรรดิที่เกิดขึ้นภายหลังจักรวรรดิเปอร์เซีย ได้ใช้สมัญญานาม "มหาราช" ในพงศาวดารท้องถิ่น แต่กษัตริย์ที่มักจะเป็นที่รู้จักกัน คือ พระเจ้าแอนไทโอคัสมหาราช
ผู้นำและผู้บัญชาการทหารในเวลาต่อมาได้เริ่มใช้สมัญญานาม "มหาราช" ด้วยเช่นกัน อย่างเช่น แม่ทัพปอมปีย์มหาราชชาวโรมัน ซึ่งใช้เป็นชื่อส่วนตัว ส่วนอีกหลายคนหรือพระองค์ได้รับสมัญญานามนี้ในภายหลัง เมื่อสมัญญานามนั้นได้นำไปใช้ในปัจจุบัน และยังมีผู้ที่ได้รับฉายาที่ให้เกียรตินี้ ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่มีอำนาจทางการเมือง อย่างเช่น นักปราชญ์ อัลเบอร์ตัส แม็กนัส เป็นต้น
ทรีซัม (ภาพยนตร์)

ทรีซัม  เป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2537 กำกับและเขียนบทโดย แอนดรูว์ เฟลมมิง เป็นภาพยนตร์อัตชีวประวัติที่ผสมความตลก โดยเขียนมาจากชีวิตในช่วงศึกษาในวิทยาลัยของเฟลมมิง นำแสดงโดย ลาร่า ฟลินน์ บอยล์ จอช ชาร์ลส์ และ สตีเฟ่น บอลด์วิน
เรื่องย่อ.
เอ็ดดี้ (จอช ชาร์ลส) กับสจ๊วต (สตีเฟ่น บอลด์วิน) เป็นเพื่อนร่วมหอพักนักศึกษา แล้ววันหนึ่งก็ได้ต้อนรับเพื่อนร่วมห้องคนใหม่คือ อเล็กซ์ (ลาร่า ฟลินน์ บอยล์) ซึ่งหอพักเป็นหอพักชาย แต่ด้วยความผิดพลาดที่อเล็กซ์ชื่อเหมือนผู้ชายจึงเกิดความเข้าใจผิด เธอจึงถูกส่งไปอยู่ในห้องพักของสองชายหนุ่ม แต่ทั้งสามคนก็ใช้ชีวิตอยู่ในห้องพักเดียวกัน จนอเล็กซ์หลงรักเอ็ดดี้และพยายามจะยั่วเอ็ดดี้ ขณะที่สจ๊วตนั้นปิ๊งอเล็กซ์ แต่เอ็ดดี้รู้สึกสับสนว่าตัวเองเป็นเกย์ แถมยังแอบชอบสจ๊วตอีกต่างหาก ทั้งสามคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและตกลงกันว่าจะไม่มีความสัมพันธ์เกินเลยต่อกัน แต่แล้วมีความสัมพันธ์เกินเลยและจากคืนนั้นอเล็กซ์ก็สงสัยว่าตนเองท้อง
หลังจากนั้นทั้งสามคนก็แยกตัวกันไป สามอาทิตย์ต่อมาเมื่อปิดภาคเรียน อเล็กซ์ย้ายไปอยู่หอหญิง เอ็ดดี้แยกไปอยู่ห้องเดี่ยวโดยไม่มีเพื่อนร่วมห้อง และทั้งสามคนตกลงแยกกันไป ภายหลังเรียนจบ เอ็ดดี้ก็กำลังหาเพื่อนชาย สจ๊วตมีชีวิตครอบครัวแบบผัวเดียวเมียเดียว อเล็กซ์เป็นโสด และมีโอกาสมากินข้าวกลางวันบางครั้ง และความเป็นเพื่อนยังคงอยู่
สัทธรรมปฏิรูป

สัทธรรมปฏิรูป หมายถึง พระสัทธรรมเทียม พระสัทธรรมปลอม เมื่อพระสัทธรรม คือคำสอนของพระพุทธเจ้า เลือนหายไป
ความเลือนหายแห่งพระสัทธรรม หรือ สัทธรรมปฏิรูป เกิดขึ้นจากเหตุผล 5 ประการ คือ พุทธบริษัท 4 (ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา)
กีฬาพื้นบ้าน

กีฬาพื้นบ้าน เป็นการละเล่นที่มีในกลุ่มสังคมท้องถิ่น
ความนิยม.
ในอดีตมีกีฬาพื้นบ้านต่างๆให้เล่นมากมายตั้งแต่รุ่นก่อนๆจนกระทั่งถึงรุ่นปัจจุบันก็ยังมีให้เห็นอยู่ซึ่งแต่ก็น้อยกว่าในสมัยก่อนมากเพราะสมัยปัจจุบันมีเทคโนโลยีเข้ามามากจึงทำให้คนรุ่นใหม่ไม่ค่อยได้เล่นกันนัก
แอร์แม็ส

แอร์เมส  เป็นยี่ห้อผลิตภัณฑ์เครื่องหนัง น้ำหอมและแฟชั่น ของฝรั่งเศส โดยบริษัทแม่อยู่ที่ปารีส และมีร้านค้าในเมืองใหญ่ต่าง ๆ ทั่วโลก 
เริ่มแรก Hermès เป็นที่รู้จักในฐานะชนชั้นสูงและเป็นบ้านที่รักอานม้า ซึ่งได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดหาอานม้าให้กับจักรพรรดิ นโปเลียนที่ 3 เมื่องานเอ็กซ์โปปี 1867 Hermès นำรองเท้าแตะมาโชว์ ได้รับรางวัลเหรียญเงินทำให้มูลค่าของ Hermès สูงขึ้นทันที
ปี 1879 ชาร์ลส์ เอมิล แอร์เมส (Charles Émile Hermès) ทายาทรุ่น 2 ได้ย้ายสตูดิโอมาอยู่ที่ ถนน Rue du Faubourg Saint-Honore (ที่ตั้งในปัจจุบัน) สร้างเป็นร้านรองเท้าแตะ ทั้งผลิต ขายส่ง ขายปลีก ในอดีตถนนสายนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง แอร์เมสให้กลยุทธ์การขายปลีกโดยตั้งร้านในแหล่งที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง เพื่อเข้าถึงลูกค้าและสร้างความสัมพันธ์กันง่ายขึ้น อานม้าของ Hermès ได้รับรางวัลเหรียญเงินในงานเอ็กซ์โป 2 ครั้ง ทำให้มีชื่อเสียงมากขึ้น
ปี 1892 Hermès เปิดตัวกระเป๋ารุ่น Haut à Courroies ซึ่งภายหลังคือรุ่น Birkin กระเป๋าที่ผู้หญิงทั่วโลกปรารถนา เอมิล โมริซ แอร์เมส (Émile Maurice Hermès) ทายาทรุ่นที่ 3 หลังจากได้ราชวงศ์ยุโรปมาเป็นลูกค้า ก็ออกไปแนะนำตัวถึงเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และสามารถขายอานม้าให้กับ กษัตริย์รัสเซีย จนอยู่ในฐานะผู้ค้าอานม้าที่สามารถติดต่อได้กับคนทั่วโลกแต่ ในปี 1923 ช่วงยุคของรถม้าจบลง Hermèsหันมาผลิตและขายกระเป๋าสตรี กระเป๋าสตางค์ของที่ทำด้วยหนังชิ้นเล็ก ๆ
ปี1935 Hermès เปิดตัวกระเป๋าถือของ Haut à Courroies ที่ชื่อ Sac Haut a Courroie ซึ่งเป็นกระเป๋าที่พระราชินี เกรซ (อดีตนักแสดง เกรซ เคลลี่ (Grace Kelly)) แห่งโมนาโค นำมาบังท้อง ขณะถูกถ่ายภาพ ตั้งแต่นั้นกระเป๋ารุ่นนี้จึงมีชื่อเรียกว่า Kelly Bag
ปี 1937 Hermès เปิดตัวผ้าพันคอสินค้าที่มีชื่อเสียงที่สุดของแอร์เมส คือ ผ้าพันคอไหม ซึ่งผลิตครั้งแรกในปี ค.ศ. 1928 โดยได้รับแรงบันดาลมาจากผ้าพันคอของทหารในกองทัพนโปเลียน ในการทำผ้าพันคอของแอร์เมสในปัจจุบัน ที่มีขนาด 90 ตารางเซนติเมตร หนัก 65 กรัมนั้น เริ่มต้นจากคัดเลือกเส้นไหมที่มีคุณภาพ โดยต้องใช้รังไหมแท้ถึง 250 รัง และเทคนิคการทอแบบ16 รังไหม ขณะที่ของคนอื่นใช้แค่ 8 รังไหม ทอโดยช่างฝีมือของโรงงานแอร์เมสในลียง ประเทศฝรั่งเศส ด้วยกรรมวิธีการผลิตที่พิถีพิถัน โดยช่างฝีมือชาวฝรั่งเศส พิมพ์ลายด้วยการซิลสกรีนด้วยมือล้วน ๆ ซึ่งในผืนหนึ่ง ๆ อาจมีถึง 30 กว่าสี การพิมพ์ลายให้เนียนสวยและงดงามได้ขนาดนี้ จึงต้องใช้ช่างฝีมือระดับเซียนจริง ๆ และมีขั้นตอนการทำกว่า 40 ขั้นตอนกว่าจะมาเป็นผ้าพันคอแต่ละผืน เรียกได้ว่าการผลิตผ้าพันคอของแอร์เมสเทียบชั้นได้กับงานศิลปะภาพพิมพ์ต่าง ๆ นั่นเลย จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมผ้าพันคอของแอร์เมสบางผืนจึงมีราคาเหยียบแสน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1937 เป็นต้นมา แอร์เมสออกผ้าพันคอมาแล้วกว่า 25,000 ลาย โดยในแต่ละปีแอร์เมสจะออกผ้าพันคอมา 2 คอลเลคชั่น และอาจมีรุ่น limited edition มาเสริมในโอกาสพิเศษต่าง ๆ นอกจากนี้ผ้าพันคอของแอร์เมสยังเป็นที่นิยมมากในหมู่สะสม โดยเฉพาะรุ่นหายากต่าง ๆ นั้น เป็นที่ต้องการและไล่ล่ากันไม่แพ้งานศิลปะของศิลปินดัง ๆ นั่นเลยเทียว
ปี 1945 Hermès กำหนด รถม้าสี่ล้อกับผู้ติดตามให้เป็นเครื่องหมายการค้า
ปัจจุบัน แอร์เมสมีสินค้าหลากหลายชนิด ตั้งแต่เครื่องม้า กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า ผ้าพันคอ เนกไท จิวเวลรี่ นาฬิกา จานชาม เครื่องเขียน เสื้อผ้าของใช้เด็ก ยันไปถึงของใช้จุกจิก เช่น ที่เปิดขวดไวน์ ตลับเมตร สายคล้องมือถือ ลิปสติก ฯลฯ แอร์เมสมีของเกือบทุกอย่างแต่ที่ไม่มีก็คือแว่นตา
โพสต์กรันจ์

โพสต์กรันจ์  เป็นแนวเพลงร็อกประเภทหนึ่ง โดยทั่วไปวงส่วนใหญ่จะได้รับอิทธิพลจากกรันจ์ โดยอาจใช้การบิดเสียงของกีตาร์ เนื้อเพลงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ และความเคลื่อนไหวแบบ "ดัง-ค่อย" ของกรันจ์ แต่ทำให้ง่ายลงให้สามารถเปิดออกอากาศประชาสัมพันธ์ทางวิทยุได้
สยิว

สยิว เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 ผลงานกำกับและเขียนบทชิ้นแรกของ คงเดช จาตุรันต์รัศมี และเกียรติ ศงสนันทน์ อำนวยการสร้างโดย ปรัชญา ปิ่นแก้ว และทำดนตรีประกอบโดย สี่เต่าเธอ เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กหญิงทอมบอย นักศึกษามหาวิทยาลัย ที่ทำงานเสริมเป็นนักเขียนเรื่องประโลมโลก ลงในนิตยสารปลุกใจเสือป่า เป็นหนังสะท้อนสังคมในยุคปี พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นยุคทองของหนังสือโป๊ใต้ดิน 
บทภาพยนตร์เรื่องสยิว ฉบับดั้งเดิมเขียนโดยคงเดช และ เกียรติ เพื่อเข้าประกวดโครงการประกวดบทภาพยนตร์ขนาดสั้น "โครงการส่งฝันสู่ฟิล์ม" เมื่อ พ.ศ. 2541 จัดโดยนิตยสารซีเนแมกซ์ ซึ่งได้ซื้อลิขสิทธิ์บทภาพยนตร์ไว้ เพื่อนำไปสร้างภาพยนตร์ขนาดยาว และต่อมาได้ตัดสินใจให้ คงเดช และ เกียรติ ซึ่งเป็นผู้เขียนบทดั้งเดิม เป็นผู้กำกับภาพยนตร์นั้นเสียเอง
ภาพยนตร์ได้ร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติหลายแห่งในปี พ.ศ. 2546 เช่นที่ แวนคูเวอร์ สต็อกโฮล์ม ซีแอทเทิล
โรงภาพยนตร์เฮาส์

โรงภาพยนตร์เฮาส์ สามย่าน หรือโรงภาพยนตร์เฮาส์ เป็นโรงภาพยนตร์แห่งหนึ่งของไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2547 ในย่านบันเทิงอาร์ซีเอ ซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกับโรงภาพยนตร์ ยูเอ็มจี อาร์ซีเอ บนอาคารชั้น 3 ซึ่งเคยเป็นโรง UMG 4 และ 5 มีอยู่ 2 โรง ซึ่งโรงใหญ่จุประมาณ 200 ที่นั่ง ส่วนโรงเล็กมีเก้าอี้ประมาณ 140 ตัว ภายในบริเวณยังมีพื้นที่สำหรับการสัมมนา หรือ เวิร์กช็อป รวมถึงการแสดงผลงานทางศิลปะ เพื่อให้นักเรียน นักศึกษา สามารถมาจัดแสดง ก่อตั้งโดย ยุทธนา บุญอ้อม พงศ์นรินทร์ อุลิศ (เฮนรี จ๋อง) พรชัย วิริยะประภานนท์ (นรา) และ ชมศจี เตชะรัตนประเสริฐ 
โรงภาพยนตร์เฮาส์ เน้นฉายภาพยนตร์ที่เข้าฉายแบบจำกัดโรง อย่างเช่นเรื่อง AMELIE, LOST IN TRANSLATION, SEA BISCUIT, NOT ONE LESS, MY BIG FAT GREEK WEDDING, HIGH FIDELITY ฯลฯ และในทุกๆ ปีจะมีการจัดเทศกาลภาพยนตร์ขึ้นมาปีละประมาณ 3 ครั้ง ซึ่งจะแบ่งเป็นหมวดหมู่ของหนัง อาทิ เทศกาลหนังแอนิเมชัน , เทศกาลหนังสยอง, เทศกาลหนังสารคดี เทศกาลภาพยนตร์สั้น เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2562 โรงภาพยนตร์เฮาส์ ได้ย้ายไปยังโครงการสามย่านมิตรทาวน์ บนชั้น 5 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 กันยายน 2562 โดยประกอบด้วยโรงภาพยนตร์ย่อย 3 โรง
พงศ์นรินทร์ อุลิศ

พงศ์นรินทร์ อุลิศ (เฮนรี่ จ๋อง) จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาวารสารสนเทศ เอกวิชา การหนังสือพิมพ์ รุ่น 25 เป็น กรรมการผู้จัดการใหญ คลื่น แคท เรดิโอ ผู้ปริหารโรงภาพยนตร์เฮาส์ สามย่านมิตรทาวน์ เป็นอดีตผู้บริหารคลื่นแฟต เรดิโอและอดีตนักจัดรายการ “หนังหน้าไมค์” ทางแฟตเรดิโอ ยังมีผลงานการแสดงอย่าง รักแห่งสยาม หมากเตะรีเทิร์นส 
ปัจจุบันเป็นผู้บริหารคลื่นแคท เรดิโอ และ นักจัดรายการ "หนังหน้าแมว" ทางคลื่นดังกล่าวเช่นกัน
นครลอนดอน

นครลอนดอน  ในทางภูมิศาสตร์เป็นพื้นที่ตอนกลางของลอนดอน ประเทศอังกฤษ นครแห่งนี้ในอดีตเป็นหัวใจสำคัญของลอนดอน เขตแดนของตัวเมืองแทบจะไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่ยุคกลาง และดังนั้นมันจึงเป็นส่วนเล็ก ๆ ในเกรเทอร์ลอนดอนซึ่งใหญ่กว่ามาก ในภาษาอังกฤษ นครลอนดอนถูกเรียกย่อ ๆ ว่า เดอะซิที (The City) หรือ สแควร์ไมล์ (Square Mile) เนื่องจากพื้นที่ในนครแทบจะเท่ากับหนึ่งตารางไมล์ (สแควร์ไมล์ แปลว่า ตารางไมล์ ประมาณ 2.6 กม.²)
นครลอนดอนไม่ใช่หนึ่งใน 32 ลอนดอนโบโร มีฐานะเป็นมณฑลในประเทศอังกฤษ เทียบเท่ากับเกรเทอร์ลอนดอน เพียงแค่อยู่ในขอบเขตของเกรเทอร์ลอนดอนเท่านั้น จึงไม่ได้หมายความว่ามณฑลแห่งนี้จะเป็นหนึ่งในลอนดอนโบโร
ในยุคกลาง นครเต็มเป็นขอบเขตการขยายอย่างเต็มที่ของลอนดอน หลังจากนั้น ได้มีการแยกเขตเวสต์มินสเตอร์ออกมา ซึ่งต่อมากลายเป็นนครเวสต์มินสเตอร์ ขณะนี้คำว่า "ลอนดอน" ส่วนใหญ่หมายถึงบริเวณตัวเมืองที่ขยายออกแต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของลอนดอน ซึ่งรวม 'นคร' ทั้งสองเอาไว้ด้วย นครหลวงลอนดอนยังคงเป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมืองลอนดอน ทุกวันนี้ นครลอนดอนเป็นศูนย์กลางทางการค้าขาย การลงทุน และธุรกิจ ซึ่งอยู่ในระดับเดียวกับนิวยอร์กซิตีในฐานะศูนย์กลางผู้นำของการลงทุนทั่วโลก 
นครถูกปกครองโดยบรรษัทนครลอนดอน หรือสหการนครลอนดอน  ที่มีความรับผิดชอบแปลก ๆ บางอย่างสำหรับหน่วยงานปกครองท้องถิ่น เช่น เป็นหน่วยงานตำรวจสำหรับนครหลวง นอกจากนี้มันยังมีความรับผิดชอบและการเป็นเจ้าของที่วางอยู่บนขอบเขตนครหลวง
คำขวัญภาษาละตินของนครลอนดอน คือ ""Domine dirige nos" ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยว่า "พระเจ้าทรงนำทางพวกเรา""
โรงแรมม่านรูด

โรงแรมม่านรูด เป็นโรงแรมรูปแบบหนึ่ง เปิดให้เข้าพักแบบชั่วคราว สำหรับผู้เดินทางไกล มีรูปแบบคล้ายกับโมเตล คืออยู่ใกล้ถนนใหญ่ มีที่จอดรถที่หน้าห้องพักแต่ละห้อง ในประเทศไทยมีลักษณะพิเศษ คือ เมื่อนำรถเข้าจอด จะมีพนักงานเข้ามารูดม่านปิดให้เป็นสัดส่วน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "ม่านรูด"
โรงแรมม่านรูดในประเทศไทย มักมีค่าเข้าพักไม่แพง และเป็นสถานที่ที่คู่รักบางคู่ใช้เป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางเพศแบบไม่ค้างคืน เนื่องจากเป็นส่วนสัดและให้ความเป็นส่วนตัว บางแห่งอาจมีการค้าประเวณีด้วย
Schizomycophyta

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2008-04-12T13:05:31Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Ps</username>
 </contributor>
 <comment>Schizomycophyta ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ชิโซไมโคไฟตา</comment>
 <origin>1049889</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
รหัสยศาสตร์

รหัสยศาสตร์  หมายความว่า ความรู้เกี่ยวกับสิ่งเร้นลับ (knowledge of the hidden)
โดยทั่วไปในภาษาอังกฤษใช้คำนี้หมายถึง ความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมศาสตร์ (paranormal) ซึ่งตรงกันข้ามกับเรื่องที่ชี้วัดได้ (measurable) แม้ว่าบางทีคำนี้ใช้หมายถึง ความรู้ที่มีไว้สำหรับคนบางคน และฉะนั้นจึงเป็นความรู้ที่ต้องรักษาไว้ให้มิดชิด แต่สำหรับเหล่ารหัสยบุคคล (occultist) ส่วนใหญ่แล้ว คำนี้มีความหมายเพียงว่า การศึกษาสัจธรรมทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเรื่องที่ใช้เหตุผลอธิบายได้เต็มร้อยหรือยิ่งกว่าสิ่งที่จับต้องทางกายภาพได้
อนึ่ง คำนี้ยังใช้เรียกคณะบุคคลหรือองค์การทางไสยศาสตร์ วิชาความรู้ที่บุคคลเหล่านั้นสั่งสอน ตลอดจนปรัชญาและวรรณกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับเรื่องดังกล่าว
วารินทร์ สัจเดว

วารินทร์ สัจเดว เป็นผู้ประกาศข่าว, นักจัดรายการวิทยุ และนักแสดงชาวไทยเชื้อสายอินเดีย เกิดที่ย่านพาหุรัดในเกาะรัตนโกสินทร์ นับถือศาสนาฮินดู 
วารินทร์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนภารตวิทยาลัย ปริญญาตรีเศรษฐศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง), ปริญญาโท 2 สาขา คือ นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยเอเมอร์สัน บอสตัน สหรัฐ (นักเรียนทุนฟุลไบรท์) และ บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เริ่มงานการเป็นสื่อมวลชนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ปัจจุบันเป็นผู้ประกาศข่าวทีเอ็นเอ็น 16
วาลดัส อาดัมกุส

วาลดัส อาดัมกุส  เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926) เคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีลิทัวเนียมาแล้ว 1 สมัย ระหว่าง ค.ศ. 1998–2003 ต่อมาในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อ ค.ศ. 2003 อาดัมกุสประสบความพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งต่อรอลานดัส ปากซัส ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีรอบที่สองเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2003
บัณฑิต กันตะบุตร

‎ศาสตราจารย์บัณฑิต กันตะบุตร (23 ตุลาคม พ.ศ. 2458 - 2 ธันวาคม พ.ศ. 2543) ผู้ซึ่งนำระบบคอมพิวเตอร์เข้ามาใช้ในประเทศไทยเป็นคนแรก และเป็นผู้ริเริ่มการสอนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในมหาวิทยาลัย เป็นบุตรของ อำมาตย์เอก พระยาราชวรัยการ และ คุณหญิง บุญรอด ได้เกิดที่จังหวัดลำปาง เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2458 หลังจากเรียนจบชั้นมัธยม 8 ที่โรงเรียนอัสสัมชัญกรุงเทพฯ ท่านเดินทางไปศึกษาต่อในประเทศฟิลิปปินส์ จนสำเร็จปริญญาตรี (B.S.) จาก Far Eastern University และ ปริญญาโท (M.S.) จาก The University of Philippines หลังจากนั้นท่านบินข้ามทวีป ไปศึกษาต่อ ณ.ประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ มหาวิทยาลัยชิคาโก (University of Chicago) ได้รับปริญญา MBA เน้นหนักวิชาคณิตศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ 
ระหว่างที่ศาสตราจารย์ บัณฑิต กันตะบุตร ดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการสำนักงานสถิติแห่งชาติ (สสช.) พร้อม ๆ กับเป็นผู้ก่อตั้ง และหัวหน้าภาควิชาสถิติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ท่านมองเห็นศักยภาพของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่สามารถปฏิวัติการศึกษา และการพัฒนาประเทศไทย ท่านจึงได้หาเงินทุนสนับสนุนจากองค์กรระหว่างประเทศ และทรัพยากรอื่น ตลอดจนผู้เชี่ยวชาญจากแหล่งต่าง ๆ เพื่อจัดหา และติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์สองระบบแรกของประเทศไทย คือ เครื่อง IBM 1620 ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเครือ่ง IBM 1401 ที่สำนักงานสถิติแห่งชาติ ในเวลาไล่เลี่ยกัน ในปี พ.ศ. 2506 
สำหรับการสอนเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ศาสตราจารย์บัณฑิต กันตะบุตร ได้จัดหลักสูตรสอนการเขียน Machine Language, Symbolic Language, FORTRAN และ COBOL เป็นแห่งแรกของประเทศ ที่ภาควิชาสถิติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยใช้เครื่อง IBM 1620 ให้นิสิตใช้เรียน และใช้วิ่งโปรแกรมได้เต็มที่ ขณะเดียวกันก็ยังมีสถาบันการศึกษาต่าง ๆ มาขอใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ดังกล่าว ทั้งเพื่อการเรียนการสอน และเพื่อการทำวิจัยมากกมาย กล่าวได้ว่า จากวิสัยทัศน์ที่ล้ำสมัยนี้ เป็นจุดเริ่มต้น ของการผลิตบุคลากรชั้นนำด้านไอที ให้กับประเทศ ซึ่งมีผลจนถึงทุกวันนี้ หลักสูตรคอมพิวเตอร์ที่ภาควิชาสถิตินี้ ยังเปิดโอกาสให้บุคคลภาคนอก เข้ารับการอบรมด้วย จึงเป็นแรงผลักดันสำคัญอย่างหนึ่ง ของการพัฒนาไอที และเศรษฐกิจของประเทศในช่วงเวลาต่อมา ส่วนเครื่อง IBM 1401 ที่ สสช. ก็ใช้ปฏิบัติงานด้านประมวลข้อมูลจำนวนมาก ๆ เช่นงานสำมโนประชากรเป็นต้น 
ศาสตราจารย์ บัณฑิต กันตะบุตร ยังเป็นผู้บุกเบิกด้านธุรกิจประกันภัย และประกันชีวิต โดยที่ท่านและภรรยา (อาจารย์ประภา กันตะบุตร) เป็นนักคณิตศาสตร์ประกันชีวิตรุ่นบุกเบิกของประเทศไทย 
ศาสตราจารย์ บัณฑิต กันตะบุตร ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และรางวัลมากมาย จากการรับใช้ชาติบ้านเมือง ล่าสุดท่านได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ประถมาภรณ์มงกุฎไทย ทวิติยาภรณ์ช้างเผือก ท่านได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยสามสถาบันภายในประเทศ และได้รับ Professional Achievement Citation จากสมาคมศิษย์เก่าแห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก ศาสตราจารย์ บัณฑิตกันตะบุตร ไดัรับยกย่องให้เป็น บิดาของวิชาสถิติ และเป็นผู้บุกเบิกด้านคอมพิวเตอร์ของประเทศไทย
โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย

โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย  เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา ที่มีการแข่งขันสูง เป็นโรงเรียนคุณภาพระดับประเทศ ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัยสอนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ตั้งขึ้นครั้งแรกใน ปี พ.ศ. 2440 เดิมเป็นโรงเรียนสอนภาษาไทยอยู่ในบริเวณวัดมงคลนิมิตร (จังหวัดภูเก็ต) นับว่าเป็นโรงเรียนสอนหนังสือแห่งแรกในมณฑลภาคใต้ฝั่งตะวันตก มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารเรียน 6 หลัง 
ประวัติ.
โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย ตั้งขึ้นครั้งแรกใน ปี พ.ศ. 2440 เดิมเป็น โรงเรียนสอนภาษาไทยอยู่ใน บริเวณวัดมงคลนิมิตร ในสมัยที่พระยาทิพโกษา เป็นข้าหลวงเทศาภิบาล พระเทวพรหมาบดี เป็นผู้อำนวยการศึกษามณฑลภูเก็ต นับว่าเป็นโรงเรียนสอนหนังสือแห่งแรกในมลฑลภาคใต้ฝั่งตะวันตกมี พระวิสุทธิวงศาจารย์ สังฆปาโมกข์ (เพรา พุทธสโร) เป็นผู้ดำเนินการ (ครูใหญ่) ท่านผู้นี้ได้สร้างความเจริญ ในด้านการศึกษาให้แก่โรงเรียนเป็นอย่างมาก จนได้รับการยกย่องว่าเป็นบูรพาจารย์ท่านแรกของโรงเรียน ปัจจุบันโรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย เปิดการเรียนการสอนมายาวนานกว่า 125 ปี
ทำเนียบผู้บริหาร.
ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2440 ถึงปัจจุบัน โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัยมีผู้บริหารทั้งหมด 34 ท่าน
การเรียนการสอน.
โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย มีแผนการจัดชั้นเรียน มีดังนี้ 
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย.
แผนการเรียนวิทยาศาสตร์ 
แผนการเรียนศิลปศาสตร์
การจัดการศึกษาทางด้านศิลปศาสตร์ (ศิลป์ภาษา)
วิทยาลัยควีนแมรี มหาวิทยาลัยลอนดอน

ควีนแมรี่ มหาวิทยาลัยลอนดอน (Queen Mary University of London: QMUL ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1887 โดยเข้าเป็นหนึ่งในวิทยาลัยในเครือมหาวิทยาลัยลอนดอน ในปี ค.ศ. 1915 และเข้าเป็นหนึ่งในสมาชิก Russell Group ซึ่งเป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำและมีความเป็นเลิศด้านการวิจัยของสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 2012 
ควีนแมรี่ถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเครือมหาวิทยาลัยลอนดอน มีจำนวนนักศึกษาที่ลงทะเบียนกว่า 20,000 คน ทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก นับว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีการแข่งขันสูงในการรับสมัครเข้าเรียน อีกทั้งควีนแมรี่ยังเป็นวิทยาลัยแห่งเดียวในเครือมหาวิทยาลัยลอนดอนที่เป็น campus-based university ซึ่งมีพื้นที่สำหรับการเรียนการสอน ที่พัก ห้องสมุด ศูนย์อาหาร ฯลฯ ที่ตั้งอยู่ภายในบริเวณเดียวกัน
ควีนแมรี่ยังมีชื่อเสียงด้านวิชาการและผลงานการวิจัยสาขาต่างๆ อย่างกว้างขวางในสหราชอาณาจักร มีวิทยาเขตครอบคลุมทั้งในใจกลางและทางด้านตะวันออกของกรุงลอนดอน ประกอบด้วยวิทยาเขตหลักที่ย่าน Mile End วิทยาเขต Whitechapel ซึ่งเป็นที่ตั้งของ The Barts and The London School of Medicine and Dentistry, วิทยาเขต Lincoln's Inn Fields ซึ่งทำการเรียนการสอนด้านกฎหมายเป็นการเฉพาะ 
นอกเหนือจากนี้ ควีนแมรี่ถูกจัดอันดับโดย QS และ Times Higher Education ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดติดหนึ่งในร้อยอันดับแรกของมหาวิทยาลัยทั่วโลก
ข้อมูลเพิ่มเติม www.qmul.ac.uk
บุคคลที่มีชื่อเสียง.
ผู้ที่มีชื่อเสียงที่สำเร็จการศึกษาจากควีนแมรี่คอลเลจ มหาวิทยาลัยลอนดอน ด้านเศรษฐศาสตร์
ชูจิ เทรายามะ

ชูจิ เทรายามะ (; โรมาจิ: "Terayama Shūji") (10 ธันวาคม ค.ศ. 1935 - 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1983) เป็นศิลปินหัวก้าวหน้าชาวญี่ปุ่นที่มีผลงานโดดเด่นในช่วงคริสต์ศตวรรษ 1960’s – 1980’s แต่น่าเสียดายที่เขากลับไม่เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติเท่ากับผู้กำกับแหวกกระแสร่วมชาติอย่างโชเฮ อิมามูระ นางิสะ โอชิมะ ยาซูโซะ มาซูมูระ หรือแม้แต่เซจุง ซูซูกิ เขาเกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1935 ณ จังหวัดอาโอโมริทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่นและสูญเสียบิดาไปจากการเข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สองเมื่ออายุได้เพียง 9 ขวบ ชูจิต้องอาศัยอยู่กับญาติที่เมืองมิซาวะ ในขณะที่มารดาของเขาต้องไปรับจ้างทำงานให้กับฐานทัพสหรัฐ ณ ต่างเมือง ที่เมืองมิซาวะนี้เองที่ชูจิต้องอาศัยพื้นที่ว่างหลังจอภาพยนตร์เป็นที่หลับนอน เปิดโอกาสให้เขาได้สัมผัสใกล้ชิดกับสื่อชนิดนี้มาตั้งแต่เด็กโดยปริยาย
เมื่ออายุได้ 19 ปี ชูจิ เทรายามะก็สามารถสอบเข้าเรียนด้านภาษาและวรรณคดีญี่ปุ่นที่มหาวิทยาลัยวาเซดะอันเลื่องชื่อได้ แต่น่าเสียดายที่เขาเกิดล้มป่วยด้วยโรคไตจึงไม่สามารถเรียนต่อให้จบ เขาจึงหันมาประกอบอาชีพเป็นนักเขียนมีผลงานบทกวี นิยาย บทความ บทวิจารณ์ตีพิมพ์ในสื่อต่าง ๆ มากมาย ปี ค.ศ. 1967 เขาได้ก่อตั้งคณะละครชื่อเท็นโจ ซาจิกิ (Tenjou Sajiki) ซึ่งเป็นคำแปลภาษาญี่ปุ่นของชื่อหนัง Les enfants du paradis (1945) กำกับโดยผู้กำกับฝรั่งเศส Marcel Carne ที่ชูจิ เทรายามะชื่นชอบ เขาและคณะได้เปิดการแสดงละครแนว avant-garde ชิ้นสำคัญหลาย ๆ เรื่องในช่วงปลายยุค 1960’s อาทิ ‘Bluebeard’, ‘Yes’ และ ‘The Crime of Fatso Oyama’
ในช่วงนี้เองที่ ชูจิ เทรายามะ เริ่มมีผลงานภาพยนตร์สั้นเรื่องแรกคือ Catology (ปัจจุบันหนังเรื่องนี้ได้หายสาบสูญไปแล้ว) ก่อนที่จะมีโอกาสกำกับหนังขนาดยาวสองเรื่องในปี 1971 นั่นคือ Emperor Tomato Ketchup และ Throw Away Your Books, Rally in the Streets ซึ่งทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักกันในวงการหนังทดลองพันธุ์ระห่ำแห่งยุค 1970’s ในทันที หลังจากนั้น ชูจิ เทรายามะ ก็มีผลงานทั้งละครเวทีและภาพยนตร์ทดลองทั้งยาวและสั้นต่อเนื่องมาเรื่อย ๆ กระทั่งโรคไตของเขากำเริบขึ้นมาอีกครั้งและถึงแก่ชีวิตไปเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1983
พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ  (ราว ค.ศ. 1056 – 2 สิงหาคม ค.ศ. 1100) เป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษและเป็นกษัตริย์องค์ที่สองของราชวงศ์นอร์มันตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1087 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1100 โดยทรงมีพระราชอำนาจเหนือนอร์ม็องดีและมีอิทธิพลในสกอตแลนด์ แต่พระองค์ไม่ประสบความสำเร็จในการขยายการปกครองเข้าไปในเวลส์ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษหรือพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตและมาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์สพระองค์มักถูกเรียกว่าวิลเลียม รูฟัส (รูฟัสเป็นภาษาละตินแปลว่า "สีแดง") อาจเป็นเพราะพระวรกายของพระองค์มีสีแดงก่ำหรือเนื่องจากพระองค์มีเส้นพระเกศาสีแดงตั้งแต่ยังเยาว์
พระเจ้าวิลเลียมที่ 2 เป็นบุคคลที่มีอารมณ์ซับซ้อน พระองค์มิได้อภิเษกสมรสและไม่มีพระราชโอรสหรือพระราชธิดาทำให้พระองค์ไม่มีรัชทายาท ซึ่งทำให้นักประวัติศาสตร์คาดเดาว่าพระองค์เป็นพวกรักร่วมเพศหรือรักร่วมสองเพศ พระองค์สวรรคตหลังจากถูกลูกศรยิงขณะล่าสัตว์ในอุทยานหลวงนิวฟอเรสต์ภายใต้สถานการณ์ที่ยังคลุมเครือ เจ้าชายเฮนรี พระอนุชาของพระองค์สืบราชบัลลังก์อังกฤษเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ
เบื้องต้น.
วันประสูติที่แน่นอนของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแต่สันนิษฐานกันว่าราวระหว่างปี ค.ศ. 1056 และปี ค.ศ. 1060 เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในพระราชโอรสสี่พระองค์ของดยุคแห่งนอร์ม็องดี เป็นพระอนุชาของโรเบิร์ต เคอธอส (Robert Curthose) เมื่อยังทรงพระเยาว์ทรงได้รับการศึกษาจากอัครบาทหลวงลองฟรองลองฟรอง (Lanfranc) อนาคตของพระองค์ดูเหมือนว่าจะได้เป็นขุนนางผู้มีอำนาจแต่มิใช่เป็นพระมหากษัตริย์เพราะเป็นพระราชโอรสองค์รอง แต่เมื่อริชาร์ดพระราชโอรสองค์ที่สองสิ้นพระชนม์ พระองค์ก็กลายเป็นผู้มีสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ วิลเลียมเป็นพระราชโอรสองค์โปรดของพระราชบิดาและทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อเสด็จสวรรคต วิลเลียมและโรเบิร์ต เคอธอสพระเชษฐาองค์โตไม่ทรงถูกชะตากันเท่าใดนัก แต่ทั้งสองคนก็คืนดีกันหลังจากการพยายามโค่นราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1091 โดยพระอนุชาองค์เล็กเฮนรี
ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องทั้งสามองค์เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก นักบันทึกประวัติศาสตร์ออร์เดอริค ไวทาลิส (Orderic Vitalis) กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1077 และปี ค.ศ. 1078 ที่วิลเลียมและเฮนรีทรงรู้สึกเบื่อจากการโยนลูกเต๋าจึงตัดสินใจล้อพี่ชายโดยเทน้ำเสียจากระเบียงชั้นบนลงบนพระเศียรของโรเบิร์ตซึ่งทำให้โรเบิร์ตทรงรู้สึกมีความขายพระพักตร์และพิโรธ จึงเกิดการทะเลาะกันจนพระราชบิดาต้องทรงเข้าห้าม
บรรณานุกรม.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สภาวิททัน

สภาวิททัน  เป็นสถาบันทางการเมืองของแองโกล-แซ็กซอนอังกฤษซึ่งมีบทบาทระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 11
คำว่า “witenagemot” มาจากภาษาอังกฤษเก่าจากคำว่า “การพบปะของผู้อาวุโส” (“wita” คือ ผู้มีปัญญา หรือ ที่ปรึกษา (พหูพจน์ “witan”); “gemot” คือ การประชุม) ที่มาของสภาวิททันมาจากการประชุมของประเพณีของการปกครองของชนเผ่าในสมัยโบราณ ซึ่งต่อมามามีอำนาจและที่ดินมากขึ้น สมาชิกสภานอกจากจะเป็นผู้มีอำนาจและก็ยังรวมนักบวชอาวุโสและข้าราชสำนักของพระมหากษัตริย์ด้วย
เจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง มกุฎราชกุมารแห่งลาว

สมเด็จเจ้าฟ้าชายมกุฎราชกุมารวงศ์สว่าง ("สมเด็จเจ้าฟ้าชายมงกุดลาชะกุมานวงสะหว่าง"; พระราชสมภพ: 27 กันยายน พ.ศ. 2474 – สวรรคต: เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524) มกุฎราชกุมารแห่งราชอาณาจักรลาวพระองค์สุดท้าย เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา กับพระนางคำผูย เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ลาวถัดจากพระราชบิดา แต่หลังจากฝ่ายประเทศลาวยึดอำนาจสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว พระองค์ถูกจับไปเข้าค่ายสัมมนาที่เมืองเวียงไซ แขวงหัวพัน และคาดว่าพระองค์จะประชวรเสด็จสวรรคตในศูนย์สัมมนาหมายเลข 5 ก่อนพระนางคำผุย และพระเจ้ามหาชีวิตที่ถูกกุมขังอยู่ที่เดียวกัน ทั้งนี้รัฐบาลลาวไม่เคยเปิดเผยเรื่องการสวรรคตและสถานที่คุมขังเลยและถือว่าเป็นความลับของชาติด้วย
แอนน์ ไฮด์

แอนน์ ไฮด์  (22 มีนาคม ค.ศ. 1638 —31 มีนาคม ค.ศ. 1671) เป็นธิดาของ เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1 และ ฟรานซ ไฮด์ เคานทเตสแห่งแคลเร็นดอน แอนน์ ไฮด์เป็นพระชายาพระองค์แรกของเจ้าชายเจมส์ ดยุกแห่งยอร์กผู้ต่อมาขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษเป็นสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ และเป็นพระมารดาของสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และ สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่
อี โซ-ย็อน

อี โซ-ย็อน (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "I So-yeon"; เอ็มอาร์: "Yi Soyŏn"; 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 —) เป็นนักบินอวกาศหญิงคนแรกของประเทศเกาหลีใต้ อี โซ-ย็อน นักศึกษาปริญญาผ่านการคัดเลือกจากผู้ที่สมัครทั้งหมดราว 36,000 คน โดยกระทรวงวิทยาศาสตร์เกาหลีใต้ ถูกส่งไปฝึกที่ศูนย์ฝึกการบินอวกาศกาการิน ประเทศรัสเซีย ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 และได้เดินทางไปกับยานอวกาศโซยูซของรัสเซีย เพื่อเดินทางไปยังสถานีอวกาศนานาชาติในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 ทำให้เกาหลีใต้เป็นประเทศที่ 36 ที่ส่งคนขึ้นไปบนอวกาศได้สำเร็จ
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส

พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส  เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซ็กซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ ประสูติเมื่อคริสต์ทศวรรษ 870 และสวรรคตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 924
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสเสด็จพระราชสมภพเมื่อประมาณปี ค.ศ. 870 ที่เวสเซ็กซ์ ในประเทศอังกฤษ เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช และ เอลสวิธ ทรงเสกสมรสกับ เอ็กกวินน์, เอลฟ์เฟลด และ อีดกิฟู และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 899 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 924 ที่ฟาร์นดัน ออน ดี, เชสเชอร์, ราชอาณาจักรอังกฤษ
เอเธลลิง.
ในบรรดาพระราชโอรสธิดาห้าพระองค์ที่เกิดแก่พระเจ้าอัลเฟรดและเอลสวิธที่รอดมาจนโต เอ็ดเวิร์ดเป็นพระราชโอรสองค์แรกและเป็นบุตรคนที่สอง พระนามที่ได้รับเป็นพระนามใหม่ในบรรดาผู้ปกครองในแซ็กซอนตะวันตก พระขนิษฐาและอนุชาต่างก็ได้รับพระนามตามพระราชบิดาหรือพระเจ้าแผ่นดินองค์ก่อนๆ พระนามของพระองค์อาจจะมาจาก “Eadburh” ซึ่งเป็นพระนามของพระอัยกีทางพระมารดาที่มีเชื้อสายเมอร์เซียและอาจจะมีความเกี่ยวดองกับพระเจ้าแผ่นดินเมอร์เซีย “Coenwulf of Mercia” และ “Ceolwulf I of Mercia” ก็เป็นได้ วันประสูติของพระองค์ไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่สันนิษฐานกันว่าอาจจะราวคริสต์ทศวรรษ 870 และอาจจะระหว่างปี ค.ศ. 874 ถึงปี ค.ศ. 877
ใน “พระราชประวัติของพระเจ้าอัลเฟรด” แอสเซอร์บันทึกว่าเอ็ดเวิร์ดทรงได้รับการศึกษาภายในราชสำนักพร้อมกับพระขนิษฐาเอลฟริธ เคานท์เตสแห่งฟลานเดอร์ส (Ælfthryth, Countess of Flanders) พระขนิษฐาอีกพระองค์หนึ่งมีความตั้งใจที่จะใช้ชีวิตภายในศาสนามาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์อาจจะเป็นด้วยว่าพระสุขภาพพลานามัยไม่ค่อยแข็งแรง ต่อมาก็ได้เป็นเจ้าอาวาสที่ชาฟสบรี ส่วนพระอนุชาองค์เล็กสุด เอเธลเวียรด (Æthelweard) ทรงได้รับการศึกษาภายในราชสำนักเช่นกันโดยทรงเรียนภาษาละตินซึ่งแสดงว่าคงตั้งใจว่าจะบวช เอ็ดเวิร์ดและเอลฟริธเรียนภาษาอังกฤษเก่าพร้อมทั้งความรู้เกี่ยวกับราชสำนักซึ่งแอสเซอร์กล่าวว่าเป็นการศึกษาที่เหมาะสมกับการเป็นเจ้านาย
หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเอ็ดเวิร์ดพบในหลักฐานที่เขียนในปี ค.ศ. 892 ที่เรียกพระองค์ว่า “filius regis” ที่หมายถึงพระโอรสของกษัตริย์ในเอกสารมอบที่ดินที่นอร์ธ นิวน์ตันใกล้พิวซีย์ในวิลท์เชอร์ให้แก่เอิร์ลเอเธลเฮลม (Æthelhelm) แม้ว่าเอ็ดเวิร์ดจะเป็นพระโอรสองค์โตของกษัตริย์แต่มิได้หมายความว่าจะทรงเป็นมกุฏราชกุมาร จนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 890 ผู้ที่น่าจะได้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าอัลเฟรดในขณะนั้นคือพระภาคิไนยของเอ็ดเวิร์ด เอเธลโวลด์แห่งเวสเซ็กส์ (Æthelwold of Wessex) และ เอเธลเฮลม พระราชโอรสของเอเธล์เรดแห่งเวสเซ็กซ์ (Æthelred of Wessex) พระเชษฐาของพระเจ้าอัลเฟรดผู้เป็นกษัตริย์ก่อนพระองค์ เอเธลโวลด์และเอเธลเฮลมมีพระชนมายุแก่กว่าเอ็ดเวิร์ดราวสิบปี หลักฐานเกี่ยวกับเอเธลเฮลมหายไปราวคริสต์ทศวรรษ 890 คงจะเป็นเพราะเสียชีวิต แต่ใบประกาศ (charter) จากช่วงเวลานั้นแสดงหลักฐานว่าเอเธลโวลด์เป็นพยานต่อหน้าเอ็ดเวิร์ด ซึ่งเชื่อกันว่าอาจจะเกี่ยวกับตำแหน่งฐานะของทั้งสองคน เมื่อกล่าวถึงความเหมาะสมในการขึ้นครองราชย์แล้วเอเธลโวลด์ก็มีภาษีดีกว่าเอ็ดเวิร์ดตรงที่ว่ามีอายุมากกว่าและมีประสบการณ์มากกว่า และขณะที่พระมเหสีของพระเจ้าอัลเฟรดมิได้ถูกเรียกว่าพระราชินีและไม่เคยได้รับการราชาภิเษก แต่พระมารดาของเอเธลโวลด์และเอเธลเฮลมถูกเรียกว่าพระราชินี
น้ำตกอ้ายเขียว

น้ำตกอ้ายเขียว หรือ น้ำตกในเขียว ต้นน้ำเกิดจากภูเขา"ไอ้เขียว"ซึ่งเป็นภูเขาลูกหนึ่งในเทือกเขานครศรีธรรมราช น้ำจาก น้ำตกนี้เป็นต้นกำเนิดคลองปากพะยิง ซึ่งไหลผ่าน ตำบลคีรี อำเภอพรหมคีรี แล้วไหลไปสู่อ่าวนครที่ปากน้ำปากพะยิง น้ำตกอ้ายเขียวเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไป เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2524 ยังคงมีสภาพธรรมชาติและป่าไม้ค่อนข้างสมบูรณ์ น้ำตกมีน้ำมากและไหลแรง มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่พากันมาเที่ยวโดยเฉพาะช่วงเทศกาลต่างๆ ภายในบริเวณน้ำตก ก็จะมีซุ้มไว้เป็นที่นั่งพักผ่อนของนักท่องเที่ยวหลายซุ้ม บริเวณที่จะเข้าน้ำตกก็จะมีร้านค้ามากมาย น้ำตกแห่งนี้ถือว่ามีความปลอดภัยมาก มีแอ่งน้ำที่ไม่ลึกมากเหมาะสำหรับการเล่นน้ำของเด็กๆและมีทิวทัศน์ที่สวยงามมาก เหมาะสำหรับการถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก.
การเดินทาง.
น้ำตกอ้ายเขียวหรือน้ำตกในเขียวตั้งอยู่ในตำบลทอนหงส์ อำเภอพรหมคีรีห่างจากตัวเมืองนครศรีธรรมราชไปทางตะวันตก ไปตามถนนสาย นคร-นบพิตำ (ทางหลวงหมายเลข 4016) ประมาณ 25 กิโลเมตร อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอพรหมคีรีประมาณ 4 กิโลเมตร เมื่อเราเดินทางไปทางตะวันตกไปตามถนนสายนคร-นบพิตำ เมื่อถึงจะมีป้ายบอกทางว่า "ทางเข้าน้ำตกอ้ายเขียว" อยู่ทางซ้ายมือ ตามทางก็จะมีป้ายบอกทางน้ำตกตลอดทาง เมื่อไปถึงก็จะมีด่านจะเก็บเงินเพื่อบำรุงรักษาน้ำตก
น้ำตกพรหมโลก

น้ำตกพรหมโลก เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาหลวง ตั้งอยู่ในเขตตำบลพรหมโลก น้ำตกพรหมโลกจัดว่าเป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่มีลานหินกว้างและสวยงามแห่งหนึ่งในภาคใต้ มีต้นน้ำกำเนิดจากเทือกเขานครศรีธรรมราชไหลลงมาบนแผ่นหิน 3 หนาน (ชั้น) ไหลผ่านหมู่ไม้นานาพรรณริมเชิงเขา สร้างความชุ่มฉ่ำแก่ภูมิประเทศในแถบนั้นแล้วไหลไปเป็นคลองท่าแพและลงสู่อ่าวไทยที่ตำบลปากพูน การเดินทางใช้เส้นทางสายนครศรีธรรมราช-พรหมคีรี ถึงกิโลเมตรที่ 20 มีทางแยกซ้ายเข้าทางหลวง 4132 อีกประมาณ 5 กิโลเมตร ก็จะถึงตัวน้ำตก 
การเดินทาง.
การเดินทางใช้เส้นทางสายนครศรีธรรมราช-พรหมคีรี ถึงกิโลเมตรที่ 20 มีทางแยกซ้ายเข้าทางหลวง 4132 อีกประมาณ 5 กิโลเมตร ก็จะถึงตัวน้ำตก
อูโก ราฟาเอล โซโต

อูโก ราฟาเอล โซโต  นักมวยสากลชาวอาร์เจนตินา เกิดเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ที่เมืองกาตามาร์กา สถิติการชก 69 ครั้ง ชนะ 55 (น็อก 37) เสมอ 2 แพ้ 10
อากิเลส กุซมัน

อากิเลส โฮเซ กุซมัน มาตูเต  เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา
ประวัติ.
กุซมันขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 เสมอกับโฆเซ เด กัสติโย ที่เวเนซุเอลา การชกในช่วงแรกของกุซมันส่วนใหญ่จะแพ้กับเสมอ และเคยชกแพ้คะแนนเฮซุส โรฮัสด้วย จนกระทั่งชกชนะน็อกเอดิซอน ตอร์เรส ยก 6 เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2534 ได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวท ต่อจากนั้นก็ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวท เมื่อ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ชนะน็อกเอบัง โมราเลส ยก 10 และหลังจากนั้น กุซมันก็มีโอกาสได้ขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรก โดยเดินทางไปชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเวท ที่เกาหลีใต้เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 ซึ่งกุซมันเป็นฝ่ายชนะคะแนน คิม ยง-คัง ได้แชมป์มาครอง แต่พอชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็แพ้คะแนนเสียแชมป์ให้กับ ดาบิด กริมัน นักมวยรองแชมป์โลกอันดับ 1 WBA เพื่อนร่วมชาติชาวเวเนซุเอลา ไปเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 โดยกุซมันเป็นฝ่ายถูกชกให้กรรมการนับ 8 ไปในยก 11 ด้วย เป็นการจัดมวยชิงแชมป์โลกศึกสายเลือดเวเนซุเอลาครั้งแรก ณ เมืองที่ตั้งสำนักงานใหญ่ สมาคมมวยโลก (WBA) แห่งใหม่ ณ ขณะนั้น ที่กรุงการากัส
กุซมันขึ้นชกชนะอีก 2 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนนแสน ส.เพลินจิต ไม่ได้แชมป์ จากนั้น กุซมันขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวท เมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเลโอ กาเมซ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน ขึ้นชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโออาลิมี กอยติอา ยก 5 ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 กุซมันได้ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 7 ตุลาคม ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนเลโอ กาเมซ ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น ได้ชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท อีกครั้งเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2540 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนหยกไท ศิษย์ อ. ไป เมื่อกลับมาชกป้องกันแชมป์ WBA Fedelatin ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกฮิลเบร์โต กอนซาเลซ ยก 6 เมือ 27 กันยายน พ.ศ. 2540 เสียแชมป์ไป
หลังจากนั้น กุซมันหยุดชกไปถึง 3 ปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2543 โดยเป็นการชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์ทีดีราฟาเอล มาร์เกซ กุซมันขึ้นชกอีกเพียงสองครั้งเท่านั้น หลังจากที่ชกแพ้น็อกเอดิซอน ตอร์เรส ยก 4 เมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2544 กุซมันก็แขวนนวมไป
โยคาจาร

สำนักโยคาจาร ตั้งขึ้นโดยเมตตรัยนาคซึ่งเกิดหลังนาคารชุนราว 100 ปี ชื่ออื่น ๆ ของสำนักนี้คือ สำนักวิญญาณวาท หรือสำนักวิชญาณวาท สานุศิษย์ที่สืบต่อสำนักนี้คือ อสังคะ และวสุพันธุ ทินนาคะ และธรรมปาละ เป็นต้น
คัมภีร์.
คัมภีร์ที่สำคัญของสำนักนี้มี 5 คัมภีร์ คือ อวตังสกสูตร สันธินิรโมจนสูตร ลังกาวตารสูตร คันธวยูหสูตร และอภิธรรมสูตร นอกจากนี้ยังมีปกรณ์สำคัญเช่นโยคาจารภูมิศาสตร์ และคัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์
คัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์ (Prakaranaryavaca-sastra หรือ 顯揚聖敎論) แปลว่าการประกาศอันสอนคือปกรณ์แห่งพุทธศาสนา รจนาขึ้นโดยพระโพธิสัตว์อสังคะ เป็นตำราคำสอนสำคัญของสำนักโยคาจาร หรือสำนักธรรมลักษณ์ ขยายความคัมภีร์โยคาจารภูมิศาสตร์ อันเป็นตำราสำคัญของสำนักนี้ คัมภีร์ปการณารวาจาศาสตร์มีจำนวนทั้งสิ้น 20 ผูก แปลจากสันสกฤตเป็นภาษาจีนโดยพระเสวียนจั้ง หรือพระถังซำจั๋ง สมัยราชวงศ์ถัง 
หนึ่งในคำสอนสำคัญของตำรานี้คือ การกล่าวว่า อาลัยวิญญาณเป็นภาวะเดียวกับตถาคตครรภ์ เมื่อเข้าใจอาลัยวิญญาณจะเข้าใจตถาคตครรภ์
อาลัยวิญญาณ หรือมูลวิญญาณ เป็นที่เก็บ พีชะ (เมล็ดพันธุ์แห่งการนำไปให้เกิด) อันเป็นมูลให้เกิดนามและรูป คือร่างกายและจิตใจสรรพชีวิตทั้งหลาย
หลักธรรม.
สำนักนี้ถือว่าเฉพาะจิตเท่านั้นที่เป็นจริง ทุกอย่างคือจิตหรือมาจากจิต สิ่งอื่นนอกจากจิตไม่เป็นจริง เป็นแต่มายาของจิต มีอยู่ เป็นอยู่เพราะการคิดของจิต ทั้งสังขตธรรมและอสังขตธรรมเกิดมาจากจิต จิตเรียกอีกอย่างว่าอาลยวิญญาณ หรือธาตุรู้ ซึ่งเป็นบ่อเกิดและมูลฐานของทุกสรรพสิ่ง มีหน้าที่ 3 ประการคือ
วิญญาณนี้มีพีชะอาศัยอยู่ อาลยวิญญาณจะเก็บพีชะไว้ แล้วนำมาก่อและปรุงแต่งจนกลายเป็นวิบากของพีชะ พีชะจะเกิดดับอยู่ตลอดเวลาเป็นสันตติ สำนักนี้ถือว่ามีความจริงตามธรรมชาติอยู่ 3 อย่างคือ ปริกัลปิตลักษณะ ความจริงที่ไม่มีอยู่เลย เช่น หนวดเต่า เขากระต่าย ปรตันตสภาวะ คือความจริงแบบสมติสัจจะ และปริณิษปันนสภาวะคือความจริงแท้หรือปรมุตถสัจจะ วิปัสสนาญาณเป็นวิธีเดียวที่จะเข้าถึงปรมัตถสัจจะได้ เหตุผลทางตรรกศาสตร์ไม่อาจเข้าถึงมหายานได้ สำนักนี้แบ่งบุคคลตามพีชะที่ฝังอยู่ในอาลยวิญญาณได้ 5 ระดับ เรียกว่าปัญจโคตร คือ
สำนักนี้ได้ติเตียนสำนักมาธยมิกหรือฝ่ายศูนยวาทินอย่างรุนแรงว่าเป็นมิจฉาทิฐิ เป็นอุจเฉทวาทะ และนัตถิกวาทะ ส่วนฝ่ายศูนยวาทินโจมตีสำนักนี้ว่าเป็นสัสสตทิฐิคือเห็นว่าเที่ยง
สำนักโยคาจารในจีน.
สำนักโยคาจารในจีนมีชื่อเรียกว่าสำนักฝ่าเซียงหรือสำนักเว่ยซื่อ พระถังซัมจั๋งหรือสฉวนจั้ง เป็นผู้นำมาสู่ประเทศจีน ศิษย์คนสำคัญของท่านคือ ข่วยชิเป็นผู้สืบทอดต่อมา คัมภีร์สำคัญคือ มหายานสังคหะ
สำนักโยคาจารในญี่ปุ่น.
สำนักโยคาจารในญี่ปุ่นเรียกว่าสำนักฮอสโส ท่านโคโซเป็นคนนำสำนักนี้จากจีนมาเผยแพร่ในญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 1192
กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน

กลุ่มภาษาอินโด-อารยัน (หรือบางครั้งเรียกเป็น กลุ่มภาษาอินดิก) เป็นสาขาย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน ตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 มีผู้พูดภาษานี้มากกว่า 800 ล้านคน โดยเฉพาะในอินเดีย, บังกลาเทศ, เนปาล, ปากีสถาน และศรีลังกา นอกจากนี้ ยังมีผู้อพยพและชาวต่างชาติที่พูกภาษาอินโด-อารยันจำนวนมากจากอนุทวีปอินเดียไปอาศัยที่ยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือ, เอเชียตะวันตก, อเมริกาเหนือ, แอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลีย และผู้พูดภาษาโรมานีหลายล้านคนในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบัน มีภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันมากกว่า 200 ภาษา
กลุ่มภาษาอินโด-อารยันในปัจจุบันสืบต้นตอจากกลุ่มภาษาอินโด-อารยันเก่า เช่น ภาษาพระเวทตอนต้น กลุ่มภาษาอินโด-อารยันสมัยกลาง (หรือภาษาปรากฤต) ภาษาที่จำนวนผู้พูดภาษาแม่มากที่สุดเรียงลำดับได้ดังนี้: ภาษาฮินดูสตานี (ประมาณ 329 ล้านคน), ภาษาเบงกอล (242 ล้านคน), ภาษาปัญจาบ (ประมาณ 120 ล้านคน), ภาษามราฐี, (112 ล้านคน), ภาษาคุชราต (60 ล้านคน), ภาษาราชสถาน (58 ล้านคน), ภาษาโภชปุระ (51 ล้านคน), ภาษาโอริยา (35 ล้านคน), ภาษาไมถิลี (ประมาณ 34 ล้านคน), ภาษาสินธ์ (25 ล้านคน), ภาษาเนปาล (16 ล้านคน), ภาษาอัสสัม (15 ล้านคน), ภาษาฉัตตีสครห์ (18 ล้านคน), ภาษาสิงหล (17 ล้านคน) และภาษาโรมานี (ประมาณ 3.5 ล้านคน) ใน ค.ศ. 2005 มีการประมาณการว่ามีผู้พูดภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันเป็นภาษาแม่เกือบ 900 ล้านคน
การจัดจำแนก.
ความแตกต่างระหว่างภาษาในกลุ่มนี้ไม่ชัดเจน จึงไม่มีการแบ่งแยกที่เป็นมาตรฐาน โดยทั่วไปนิยมจัดแบ่งดังนี้
ประวัติ.
หลักฐานเริ่มแรกของกลุ่มภาษานี้เริ่มจากภาษาพระเวทที่ใช้เขียนคัมภีร์พระเวทของศาสนาพราหมณ์ในสมัยโบราณ เมื่อราว 3,457 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาสันสกฤตได้ถูกปรับปรุงและจัดมาตรฐานโดยปาณินี เรียกว่าภาษาสันสกฤตคลาสสิก ในแบบเดียวกับภาษาปรากฤตหลากหลายสำเนียงได้ถูกพัฒนาขึ้นมาในยุคกลาง ภาษาปรากฤตได้เกิดความหลากหลายกลายเป็นสำเนียงต่าง ๆ มากมาย ในอินเดียยุคกลางตั้งแต่ พุทธศตวรรษที่ 11 - 18 บางสำเนียงได้มีการใช้ในวรรณกรรม
การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญต่อมาคือการรุกรานอินเดียของชาวมุสลิมในพุทธศตวรรษที่ 18-21 ในยุคจักรวรรดิโมกุล ภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาที่มีอิทธิพลมาก ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยภาษาอูรดู ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มอินโด-อารยัน ที่ใช้ศัพท์จากภาษาเปอร์เซีย แต่ใช้ไวยากรณ์แบบภาษาท้องถิ่น ภาษาหลัก ๆ ที่เข้ามาแทนที่ภาษาในยุคกลางได้แก่ ภาษาเบงกอลและภาษาฮินดี ภาษาอื่น ๆ ได้แก่ ภาษาคุชราต ภาษาโอริยา ภาษามราฐี และภาษาปัญจาบ
ในหมู่ผู้พูดภาษาฮินดี รูปแบบหลักคือภาษาพรัชที่เคยใช้พูดในปัจจุบัน และถูกแทนที่ด้วยภาษาขาริโพลีในพุทธศตวรรษที่ 24 คำศัพท์ที่ในภาษาพูดของภาษาฮินดีส่วนใหญ่มาจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับ จนกระทั่งการแบ่งแยกอินเดียใน พ.ศ. 2490 ภาษาฮินดูสตานี (อูรดู) ถูกแทนที่ด้วยภาษาฮินดีมาตรฐานซึ่งเป็นภาษาราชการของอินเดีย ศัพท์บางส่วนที่มาจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับถูกแทนที่ด้วยศัพท์จากภาษาสันสกฤตเพื่อทำให้เป็นอินเดียมากขึ้น
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
พระกาลี

กาลี (IAST: "Kālī", ISO: "Kālī") หรือ กาลิกา (Kālikā, ISO: "Kālikā") เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ผู้นำของมหาวิทยา กลุ่มตันตรเทวีสิบองค์ซึ่งเป็นปางต่าง ๆ ของพระแม่ปารวตี
ปางดั้งเดิมของพระแม่กาลีคือเป็นผู้ทำลายล้างพลังชั่วร้าย และถือกันว่าพระนางเป็นศักติองค์ที่มีพลังอำนาจมากที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสี่กาวลมรรค ตามธรรมเนียมตันตระของลัทธิไศวะ ความเชื่อพื้นฐานคือพระนางเป็นผู้ทำลายความชั่วร้ายและปกป้องผู้บริสุทธิ์ ในยุคถัด ๆ มา มีการเคารพบูชาพระแม่กาลีในสถานะต่าง ๆ ทั้งในฐานะเทวีสูงสุด, พระมารดาแห่งเอกภพ, อาทิศักติ หรือ อาทิปรศักติ ธรรมเนียมศักตะและตันตระบางธรรมเนียมบูชาพระนางเป็นความจริงสูงสุด ("พรหม") นอกจากนี้ยังถือว่าพระนางเป็นเทวดาผู้พิทักษ์บุคคลผู้ที่เข้าสู่โมกษะ (การหลุดพ้น) รูปเคารพทั่วไปของพระแม่กาลีมักแสดงพระนางกำลังยืนหรือร่ายรำอยู่บนร่างกายของพระศิวะ คู่ครองของพระนาง ซึ่งนอนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องใต้ มีการบูชาพระนางในบรรดาศาสนิกชนของศาสนาฮินดูทั้งในอินเดีย, เนปาล และหลายแห่งทั่วโลก
ศัพทมูล.
กาลี ("Kālī") เป็นรูปสตรีของคำว่า กาล ("Kāla") ซึ่งแปลว่า "เวลา" หรือ "ความเติมเต็มของเวลา") และอาจตีความได้ว่าเวลาในบริบทนี้หมายถึง "การเปลี่ยนแปลงนิรันดร์ของธรรมชาติ ซึ่งท้ายที่สุดจะนำพาทุกสิ่งไปสู่ความตาย" นามรองอื่น ๆ ที่ปรากฏ เช่น กาลราตริ ("Kālarātri"; "ค่ำคืนมืดมิด") และ กาลิกา ("Kālikā"; "ผู้มีกายดำ")
คำพ้องรูปพ้องเสียง กาละ ("กาละ"; เวลา) นั้นต่างกับ กาละ (สีดำ) โดยสิ้นเชิง แต่ต่อมาได้ถูกนำมาเกี่ยวกันผ่านศัพทมูลสมัยนิยม การนำมาเกี่ยวกันนี้พบปรากฏในความตอนหนึ่งในมหาภารตะ ซึ่งแทนภาพของตัวละครสตรีซึ่งทำหน้าที่ขนย้ายวิญญาณของนักรบที่ถูกสังหารและสัตว์ ด้วยชื่อ กาลีมาตา ("มารดาสีดำ") และ กาลี ซึ่งนักวิชาการ คอเบิร์น ระบุว่าสามารถอ่านคำนี้ได้ทั้งในรูปของวิสามานยนาม หรือในแง่ว่าเป็นคำอธิบายของ "ผู้ซึ่งมีสีน้ำเงินเข้ม" นอกจากนี้ กาละ ยังเป็นนามรองหนึ่งของพระศิวะ คู่ครองของพระแม่กาลีเช่นกัน
อักซิสตอริก

อักซิสตอริก ("แกนกลางอันเก่าแก่") เป็นแนวเส้นตรงของอนุสาวรีย์ ตึก และทางสัญจรขนาดใหญ่จากกลางกรุงปารีสไปยังทิศตะวันตก ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัวทรียงฟาล" ("ทางแห่งชัยชนะ") และ "วัวรัวยาล" ("ทางหลวง")
อักซิสตอริกได้เริ่มขึ้นเมื่อมีการสร้างช็องเซลีเซ ซึ่งออกแบบในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อที่จะสร้างทัศนียภาพออกไปทางทิศตะวันตกและขยายถนนไปยังสวนและพระราชวังตุยเลอรี ในปัจจุบันสวนตุยเลอรี (Jardins des Tuileries) ยังมีถนนทางเดินขนาดกว้าง แม้ว่าพระราชวังจะถูกเผาทำลายไปในเหตุการณ์เทศบาลปารีสในปี พ.ศ. 2414 ก็ตาม
รัฐศรีจนาศะ

รัฐศรีจนาศะ, จนาศปุระ หรือ จานาศปุระ เป็นอาณาจักรแห่งหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 118 พบที่บ่ออีกาในเมืองโบราณเสมา ระบุศักราช 790 ตรงกับ พ.ศ. 1411 และจารึกหลักที่ 117 ซึ่งสันนิษฐานว่าถูกเคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น ศิลาจารึกทั้ง 2 หลักนี้ ยืนยันถึงการมีอยู่จริงของอาณาจักรศรีจนาศะ เนื่องจากมีรายชื่อกษัตริย์ผู้ปกครอง กล่าวถึงดินแดนนอกกัมพุชเทศ แสดงให้เห็นถึงความเป็นรัฐอิสระที่นับถือทั้งศาสนาพุทธและศาสนาฮินดูลัทธิไศวะ อย่างน้อยก็ช่วงพุทธศตวรรษที่ 12-15 นักประวัติศาสตร์หลายท่านเชื่อว่า ศูนย์กลางของแคว้นศรีจนาศะอาจตั้งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำมูล คือเมืองโบราณเสมา หรือบริเวณอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมาในปัจจุบัน
ผู้ปกครองศรีจนาศะ.
ศิลาจารึกหลักที่ 117 ได้กล่าวถึงผู้ปกครองดินแดนศรีจนาศะ 4 พระองค์ โดยเริ่มจากพระองค์แรกนามว่า ภคทัตต์ ผู้ที่สืบต่อลงมาจากพระเจ้าภคทัตต์องค์หนึ่งทรงพระนามว่า สุนทรปรากรม พระเจ้าสุนทรปรากรมทรงมีพระราชโอรสทรงพระนามว่า สุนทรวรมัน และพระเจ้าสุนทรวรมันทรงมีพระราชโอรส 2 องค์ องค์พี่ทรงนามว่านรปติสิงหวรมัน ได้เสด็จขึ้นครองราชย์แห่งอาณาจักรศรีจานาศะ องค์น้องทรงนามว่า มงคลวรมัน ได้โปรดให้สร้างจารึกหลักนี้เพื่อฉลองการสร้างพระรูปพระชนนีเป็นพระราชเทวี คือ ชายาของพระศิวะ เมื่อมหาศักราช 859 หรือ พ.ศ. 1480 
นรปติสิงหวรมัน มีพระชนมายุอยู่ร่วมสมัยกับกษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ถึง 4 แผ่นดิน (พ.ศ. 1480 - 1514) คือ พระเจ้าชัยวรรมันที่ 4, พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2, พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 และพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 
ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเมืองศรีจนาศะ (จานาศะปุระ) ก่อตั้งขึ้นเมื่อใด และมีกษัตริย์ครองเมืองแล้วกี่พระองค์ แต่จากข้อมูลในศิลาจารึกพอทราบได้ว่า ศรีจนาศะเป็นรัฐอิสระที่นับถือ 2 ศาสนาเป็นอย่างน้อย คือ ศาสนาพุทธ และ ศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย กษัตริย์ในยุคต้นอาจนับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก เนื่องจากรายพระนามไม่มีคำว่า "วรมัน" ต่อท้าย ต่อมาในรัชกาลของศรีสุนทรวรมัน กลับมีคำว่า "วรมัน" ต่อท้ายพระนาม มาจนถึงพระราชโอรสคือ นฤปติสิงหวรมัน และ มงคลวรมัน อาจเป็นไปได้ว่าศรีจนาศะเกิดการดองญาติกับอาณาจักรพระนครทางใต้แล้วเปลี่ยนไปนับถือศาสนาฮินดู กล่าวคือ ในรัชสมัยของสุนทรวรมันอาจแต่งงานกับพระธิดาของพระเจ้าชัยวรมันที่ 4
หลังจากรัชกาลของ นรปติสิงหวรมัน ดินแดนศรีจนาศะได้หายไปจากประวัติศาสตร์ อาจเป็นไปได้ว่าโดนผนวกดินแดนรวมเข้ากับอาณาจักรพระนครในรัชกาลของพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 ที่แผ่อำนาจขึ้นมา ในจารึกเมืองโบราณเสมา พ.ศ. 1514 พบรายชื่อ ทฤฒภักดี สิงหวรมัน ที่สันนิฐานว่าเป็นพระราชทินนามใหม่ของ นรปติสิงหวรมัน ที่อาจถูกลดบทบาทลงมา หรือบางทฤษฎีเชื่อว่าเมืองศรีจนาศะอาจถูกทำลายลงจากดินแดนใกล้เคียง คือกลุ่มอำนาจของราชวงศ์มหิธรปุระในอีสานใต้ ซึ่งมีฐานอำนาจอยู่บริเวณเมืองกษิตีนทราคราม สันนิฐานว่าอยู่บริเวณพนมรุ้ง แต่อย่างไรก็ดี ดินแดนศรีจนาศะได้หายไปอย่างถาวรและไม่มีการพูดถึงอีก แม้กระทั่งในยุคที่อาณาจักรพระนครเจริญรุ่งเรืองก็ไม่มีการกล่าวถึงดินแดนนี้ เป็นไปได้ว่าเมืองนี้ถูกทิ้งร้างและมีการโยกย้ายไปสร้างเมืองใหม่ หรืออาจโดนทำลายลงอย่างถาวร
แผนผังราชวงศ์จานาศะปุระ.
อัครปุระ

อัครปุระ (จาก 'ยอด' + 'นคร') คือนิคมที่ส่วนยอดของนครกรีกโบราณนครหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเนินปราสาทและบ่อยครั้งบนเนินที่มีด้านข้างสูงชันซึ่งได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งถิ่นฐานด้วยจุดประสงค์ด้านการป้องกันและความมั่นคงเป็นหลัก โดยทั่วไปศัพท์นี้ใช้เพื่อหมายถึงอัครปุระเอเธนส์ แต่นครกรีกทุกนครต่างมีอัครปุระเป็นของตนเอง อัครปุระใช้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาและสถานที่สักการบูชา ป้อมปราการ และสถานที่ที่ซึ่งราชวงศ์และบุคคลสถานภาพสูงอยู่อาศัย อัครปุระกลายเป็นศูนย์กลางของนครต่าง ๆ ในสมัยโบราณคลาสสิก และทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางสำคัญของชุมชนหนึ่ง ๆ อัครปุระที่มีชื่อเสียงบางแห่งได้กลายเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวในปัจจุบัน หลายแห่งกลายเป็นแหล่งรายได้ให้แก่กรีซและเป็นตัวแทนของวิทยาการที่ยิ่งใหญ่บางประการในยุคสมัยดังกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัครปุระเอเธนส์ซึ่งเป็นศูนย์กลางสำคัญของการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับกรีซโบราณตั้งแต่สมัยไมซีนีเป็นต้นมา
เขาแอทอส

เขาแอทอส (;) เป็นภูเขา คาบสมุทร และเขตปกครองตนเองในภูมิภาคมาซิโดเนีย ประเทศกรีซ และเป็นที่ตั้งของอารามในศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ 20 แห่ง ภายใต้อำนาจของอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิล ในปัจจุบัน ชาวกรีกโดยทั่วไปมักเรียกเขาแอทอสว่า ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ 
เขาแอทอสมีพื้นที่ขนาด 10 กม.x 48 กม. เริ่มมีนักพรตเข้ามาอาศัยอยู่ตั้งแต่สมัยจักรวรรดิไบแซนไทน์ ปัจจุบันมีนักพรตกว่า 2,000 รูป และเป็นที่เก็บศิลปะโบราณมากมาย มีกฎเหล็กที่บัญญัติเมื่อปี ค.ศ. 1045 ซึ่งอนุญาตให้เฉพาะชายที่บรรลุนิติภาวะและมีใบอนุญาตเท่านั้นที่จะเดินทางไปได้ รวมถึงห้ามนำสัตว์เพศเมียทุกชนิดเขามาด้วย
เขาแอทอสจัดเป็นมรดกโลกทั้งทางธรรมชาติและทางวัฒนธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531
แคปซูลกาลเวลา

แคปซูลกาลเวลา  คือสิ่งที่เก็บรวบรวมสิ่งของหรือข้อมูลที่สำคัญในอดีตไว้ เพื่อให้คนในอนาคตได้ทราบถึงเหตุการณ์ในอดีต อีกความหมายหนึ่งคือการที่ได้รวบรวมความทรงจำในปัจจุบันแล้วกำลังจะกลายเป็นอดีตเพื่อให้ตัวเราเองในอนาคตได้กลับมามองตัวเรา ความทรงจำธรรมดาที่เกิดขึ้นในห้วงเวลาปัจจุบัน อาจกลายเป็นความทรงจำที่มีมูลค่ามหาศาลในห้วงเวลาของอนาคต
เฉลิม รงคผลิน

เฉลิม รงคผลิน หรือ เฉลิมศักดิ์ รงคผลิน (1 มกราคม พ.ศ. 2490) นักเขียนชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากนวนิยายเรื่อง อยู่กับก๋ง กตัญญูพิศวาส และ มงกุฎดอกงิ้ว ใช้นามปากกาว่า "หยก บูรพา"
เฉลิมชัย รงคผลิน เกิดที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี 
เดิมชื่อ เฉลิมศักดิ์ ศิลาพร ต่อมาเปลี่ยนนามสกุลเป็น รงคผลิน และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อตัวเป็น เฉลิม จบชั้นมัธยมและสอบเทียบ ม.8 จากโรงเรียนปทุมคงคา และศึกษาที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 
เฉลิม รงคผลิน เริ่มเขียนร้อยกรองตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยม เมื่อเรียนมหาวิทยาลัยได้เป็นประธานชมรมวรรณศิลป์ของมหาวิทยาลัย และทำงานเสริมเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารฟ้าเมืองไทย และเริ่มงานเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับชีวิตนักศึษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในชุด "ที่นี่มหาวิทยาลัย" "เสื้อครุยสีดำ" และ "ปริญญาสีขาว"
เฉลิม รงคผลิน เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกชื่อ "พันธะชีวิต" และประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจากเรื่องที่สอง "อยู่กับก๋ง" ได้รับรางวัลนวนิยายดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2519 ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ และนวินิยายเรื่องถัดมา "กตัญญูพิศวาส" ได้รับรางวัลชมเชย ในปีต่อมา