pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
จอช โกรแบน

โจชัว วินสโลว์ โกรแบน หรือ จอช โกรแบน (เกิดวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524) เป็นนักร้องและนักประพันธ์ชาวอเมริกัน ที่เคยได้เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี เป็นที่รู้จักกันดีถึงเสียงในแนวเสียงแบริโทน หรือเสียงระหว่างเทนเนอร์ และเสียงเบส
จอช โกรแบน ออกรายการโทรทัศน์ และโชว์ในพิธีการดังๆ นับครั้งไม่ถ้วน อาทิ รายการ แอลลี แมคบีล, โอปราห์ วินฟรีย์, เจย์ ลีโน, แลร์รี คิง ไลฟ์, กู๊ดมอร์นิงอเมริกา, เดอะทูเดย์โชว์, การแข่งขันซูเปอร์โบว์ล, พิธีประกาศรางวัลออสการ์, อเมริกัน มิวสิก อวอร์ดส และพิธีปิด ซอลท์ เลก ซิตี้ โอลิมปิก ปี 2002 ที่มีผู้ชมกว่า 20 ล้านคนทั่วโลก นอกจากนี้ ดีวีดีของเขายังขายดีเป็นอันดับ 1 ในปี 2002 และล่าสุด ตั๋วทัวร์คอนเสิร์ตของเขายังสร้างสถิติขายหมดภายใน 20 นาทีที่เปิดจำหน่าย
ประวัติ.
ช่วงเวลาในวัยเยาว์.
จอช โกรแบนเกิดที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา บิดาเป็นชาวยิวอเมริกัน ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้อพยพชาวโปแลนด์ และรัสเซีย มารดาเป็นชาวนอร์เวย์ บิดาของเขาเปลี่ยนศาสนาเป็นศาสนาคริสต์ในโอกาสการแต่งงาน และจอชได้นับถือนิกายแองกิลกัน ส่วนน้องชายของเขาเกิดวันเดียวกัน แต่หลังจากเขาเกิด 4 ปี
จอชเป็นนักร้องเมื่อศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แต่ว่าได้พักงานนั้นไว้หลายปี "ผมรู้สึกสนุกกับด้านศิลปะ แต่ผลการเรียนของผมนั้นแย่ลง"ผมไม่รู้สึกว่าผมได้ความสร้างสรรค์เพียงพอ ผมเลยสมัครเข้าเรียนที่บริจท์อะเคเดมี และผมก็มีผลการเรียนดีขึ้นจนได้เอ" ขณะที่ศึกษาอยู่ที่บริจท์อะเคเดมี จอชมีเวลาเรียนปกติในช่วง 9.00 - 13.00 น. และหลังจากนั้นเขาก็เข้าห้องเรียนการละคร
ในปี พ.ศ. 2540 และ 2541 จอชเข้าร่วมค่ายศิลปะอินเตอร์โลเชนในรัฐมิชิแกน ส่วนมากจัดในโรงละครดนตรี ซึงนับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของบทเรียนการใช้เสียงนอกโรงเรียน "ผมเริ่มบทเรียนดนตรีที่นั่น และผมมีเสียงแบริโทนที่ดี ผมจึงเริ่มแสดงและร้องในผลิตภัณฑ์ของโรงเรียน"
ในท้ายปี พ.ศ. 2541 จอช โกรแบน หนุ่มวัย 17 ปีแนะนำตัวเองกับเดวิด ฟอสเตอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านเสียงที่ได้รับรางวัลแกรมมีมาแล้ว
ทับทิม (ผลไม้)

"บทความนี้กล่าวถึง "ทับทิม" หรือ "Pomegranate" ในฐานะผลไม้ชนิดหนึ่ง สำหรับทับทิมในความหมายอื่น ๆ ดูได้ใน ทับทิม"
ทับทิม ชื่อท้องถิ่น เซี๊ยะลิ้ว, พิลา, พิลาขาว, มะก่องแก้ว, มะเก๊าะ, หมากจัง เป็นไม้ผลขนาดเล็ก มีขนาดประมาณ 5-8 เซนติเมตร
ทับทิมมีถิ่นกำเนิดจากตะวันออกของประเทศอิหร่าน ทางตอนใต้ของอัฟกานิสถานและทางตอนเหนือของเทือกเขาหิมาลัย ทับทิมจึงชอบอากาศหนาวเย็นและอยู่บนพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลอย่างน้อย 300 เมตร ยิ่งอากาศหนาวเนื้อทับทิมจะมีสีแดงเข้มมากขึ้น
คำว่า "ทับทิม" มีรากศัพท์จากภาษาสันสกฤตว่า ทาฑิม (दाडिम, "ต้นทับทิม, ผลทับทิม") ตรงกับภาษาบาลีและภาษาฮินดีว่า ทาฬิม หรือ ทาลิม (दाड़िम) 
ประโยชน์.
ผลทับทิมใช้รับประทานเป็นผลไม้มีรสหวานหรือเปรี้ยวอมหวานทับทิมเป็นผลไม้ที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพ
น้ำทับทิมมีวิตามินซีสูงและยังมีสารเกลือแร่ที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายในปริมาณที่สูงเหมาะสำหรับการดื่มเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้กับร่างกาย
น้ำทับทิมมีสารต้านอนุมูลอิสระหลายชนิดและมีประสิทธิภาพสูงมากสามารถลดภาวะการแข็งตัวของเลือดจากไขมันในเลือดสูง บรรเทาโรคโรคหัวใจและความดันโลหิตสูง ช่วยเพิ่มพลังและความงาม ดื่มน้ำทับทิมคั้นวันละแก้วจะช่วยส่งเสริมการทำงานของหลอดเลือด ลดการแข็งตัวของหลอดเลือดแดงและช่วยเสริมสุขภาพของหัวใจให้ดีขึ้น
เปลือกทับทิมรักษาโรคท้องเดินและโรคบิด
เปลือกทับทิม.
จากการศึกษาวิจัยพบว่าในเปลือกทับทิมมีสารในกลุ่มแทนนินสูง 22-25% โดยประกอบด้วยสารแทนนินในกลุ่ม มี Gallotannin เปลือกทับทิมตากแห้งใช้เป็นยาแก้ท้องเดินและโรคบิดได้ นอกจากนี้ยังพบสารแทนนินในกลุ่ม Ellagictannin ในปริมาณสูงสารในกลุ่มนี้มีคุณสมบัติเป็นตัวต้านอนุมูลอิสระที่ดี สารสกัดจากเปลือกผลด้วยเอทานอลมีฤทธิ์กำจัดอนุมูลอิสระ โดยมีสรรพคุณลดอาการอักเสบ ทั้งยังมีฤทธิ์ต่อต้านมะเร็งกว่า 13 ชนิด ไม่ให้เพิ่มจำนวนขึ้น เช่น มะเร็งผิวหนัง มะเร็งลำไส้ มะเร็งหลอดอาหาร มะเร็งตับ เป็นต้น
นอกจากนี้ยังพบว่ามีคุณสมบัติในการทำลายเซลล์มะเร็งหลอดอาหาร และลำไส้ใหญ่ ซึ่งพบว่าการให้กรดเอลลาจิกกับสัตว์ทดลอง สารดังกล่าวจะไปเร่งการเจริญของเซลล์มะเร็งแบบอะมอพโดซีส (Amoptosis) ทำให้เซลล์มะเร็งถูกทำลายโดยกลไกการแตกตัวของตัวมันเองได้ 
ความเชื่อ.
ทับทิมเป็นผลไม้มงคลของจีน กิ่งใบทับทิมเป็นใบไม้สิริมงคลที่ใช้ทุกงานที่มีน้ำมนต์ประกอบพิธี โดยจะใช้พรมน้ำมนต์และ มีไว้ติดตัวเพื่อคุ้มครองกันภัย มีเรื่องเล่าว่า เพราะเป็นพันธุ์ไม้ที่ถูกนำมาเผยแพร่ในเมืองจีนพร้อมกับ พระพุทธศาสนา ซึ่งประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่า " พระถังซัมจั๋ง " ได้ไปอาราธนาพระไตรปิฎกที่อินเดีย ท่านได้นำพันธุ์ไม้ต่างๆ มาด้วย และหนึ่งในนั้นก็คือทับทิม ด้วยความที่ทับทิมมีเมล็ดมาก จึงสื่อความหมายถึงการ ให้มีลูกชายมาก ๆ
น้อยหน่า

น้อยหน่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Annona squamosa" Linn.) ชื่ออื่น ๆ เช่น (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ), (ปัตตานี), บะน้อแน่ บะแน่ (ภาคเหนือ), หน่อเกล๊ะแซ (เงี้ยว-แม่ฮ่องสอน), มะออจ้า มะโอจ่า (เงี้ยว-ภาคเหนือ), (เขมรสุรินทร์), (เขมรกัมพูชา) เป็นต้น เป็นพืชยืนต้น ผลมีเนื้อสีขาว เมล็ดดำ รสหวาน ถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบอเมริกากลาง และใต้ แต่จะพบได้ทั่วไปในเขตร้อน ในประเทศไทยปลูกมากทางภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
น้อยหน่าเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก สูง 3–5 เมตร ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปใบหอกแกมขอบขนาน กว้าง 3–6 เซนติเมตร ยาว 7–13 เซนติเมตร ดอกเดี่ยว ออกที่ซอกใบ ห้อยลง กลีบดอกสีเหลืองแกมสีเขียวเขียว 6 กลีบ เรียง 2 ชั้น ชั้นละ 3 กลีบ หนาอวบน้ำ มีเกสรตัวผู้และรังไข่จำนวนมาก ผลเป็นผลกลุ่ม ค่อนข้างกลม เมล็ดสีดำ มีจำนวนมาก
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เปิดการเรียนการสอนในวิทยาเขตบางเขน และมีโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา เป็นสถานปฏิบัติการฝึกหัดนิสิตของคณะ
ประวัติ.
คณะศึกษาศาสตร์ได้รับการสถาปนาขึ้นในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 ในระยะแรกนั้น เปิดสอนหลักสูตรระดับปริญญาตรี สาขาวิชาศึกษาศาสตร์-เกษตร หลักสูตร 2 ปี สาขาวิชาศึกษาศาสตร์-พลศึกษา และรับโอนหลักสูตรปริญญาโท สาขาวิชาคุรุศาสตร์เกษตร และสาขาวิชา ส่งเสริมการเกษตร มาจากคณะเกษตร และใน พ.ศ. 2527 ได้มีโอนสาขาวิชาส่งเสริมการเกษตร กลับไปยังคณะเกษตรอีกครั้ง
เมื่อธนาคารโลกได้อนุมัติให้เงินกู้แก่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เพื่อพัฒนาการเรียนการสอนจนได้ใช้พื้นที่เต็มเกษตรกลางบางเขนแล้ว จึงได้มีการขยายการเรียนการสอนไปยังวิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม โดยให้นิสิตหลักสูตร วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาศึกษาศาสตร์เกษตร (บางปีเป็น ศิกษาศาสตรบัณฑิต สาขาเกษตรศาสตร์) โดยเริ่มย้ายชั้นปีที่ 3 และ 4 ในภาคปลาย ปีการศึกษา 2522 เป็นต้นมา ภายหลัง พ.ศ. 2546 จึงได้มีโครงการปรับเปลี่ยน ในส่วนของการขยายงาน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน เป็นคณะศึกษาศาสตร์ กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และใน พ.ศ. 2550 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้อนุมัติเปลี่ยนชื่อคณะศึกษาศาสตร์ กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หน่วยงาน.
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะศึกษาศาสตร์
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ทำเนียบคณบดี.
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
พลับ

พลับ  เป็นพืชในสกุล Diospyros ซึ่งมีอยู่หลายสปีชีส์ด้วยกัน สปีชีส์ที่นิยมปลูกในประเทศไทยมากที่สุดคือ D.kaki ญี่ปุ่นเรียกว่าคาขิ ถิ่นกำเนิดอยู่ในภาคเหนือของจีน มีการรับประทานพลับตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นและถือเป็นผลไม้ที่มีคุณค่า ต่อมาได้กระจายพันธุ์เข้าไปในญี่ปุ่น และกลายเป็นผลไม้ยอดนิยม พลับพันธุ์ที่นิยมปลูกในยุโรปเป็นสปีชีส์ "D. virginia" ซึ่งนำพันธุ์มาจากสหรัฐอเมริกา 
ลักษณะ.
พลับเป็นไม้ผลยืนต้นขนาดใหญ่ ใบรูปหัวใจสีเขียว ดอกสีเหลือง ทรงดอกคล้ายระฆัง ผลมีรูปทรงได้หลายแบบ ทั้งทรงกรวย ทรงกลม ทรงกลมแบน ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่สีเหลือง เนื้อสีส้ม เนื้อแข็ง ภายในมีเมล็ด 8 เมล็ด สีน้ำตาล สามารถจำแนกประเภทได้ตามรสชาติของผล แบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ 
การใช้ประโยชน์.
พลับใช้รับประทานสด และนำไปแปรรูปเป็นพลับแห้ง แยม พลับเชื่อมและน้ำลูกพลับ ผลแห้งใช้เป็นยาบรรเทาอาการร้อนใน เจ็บคอ ผลสด แก้ไอ แก้พิษสุรา ท้องเดิน
ส้มโอ

ส้มโอ เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางในตระกูลเดียวกับส้ม มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกคือ โกร้ยตะลอง (ภาษาเขมร) มะขุน (เหนือ) มะโอ (เหนือ) ลีมาบาลี (มลายู ยะลา) และ สังอู (กะเหรี่ยง มลายู) มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า Pomelo ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษาดัตช์ pompelmoes ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ส้มที่ลูกเท่าฟักทอง" แหล่งกำเนิดอยู่ในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส้มโอจัดว่าเป็นไม้ผลเศรษฐกิจชนิดหนึ่งของไทย นิยมปลูกทางภาคตะวันตกของประเทศ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ส้มโอเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง แตกกิ่งก้านสาขาที่เรือนยอด ลำต้นมีสีน้ำตาล มีหนามเล็ก ๆ สูงประมาณ 8 เมตร ใบเป็นแผ่นหนาสีเขียวเข้ม โคนก้านใบมีหูใบแผ่ออกเป็นรูปหัวใจ แผ่นใบเหมือน มะกรูด คือแบ่งใบเป็น 2 ตอน แต่ขนาดใบใหญ่กว่า ใบหนาแข็ง มีสีเขียวแก่ มีกลิ่นหอม ดอกออกเป็นช่อสั้นหรือดอกเดี่ยว ตามบริเวณง่ามใบ มีสีขาว ปลายกลีบมนมี 4 กลีบ กลางดอกมี เกสร 20-25 อัน ผลกลมโต บางพันธุ์ตรงขั้วมีจุกสูงขึ้นมา ผิวผลเมื่อยังอ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่จัดเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเหลือง ผิวของผลไม่เรียบ ผิวของเปลือกผลมีต่อมน้ำมันกระจายทั่วไป ภายในผลเป็นช่อง ๆ มีแผ่นบาง ๆ สีขาวกั้นเนื้อให้แยกออกจากกัน เนื้อแต่ละส่วนเรียกว่า "กลีบ" มีรสหวานหรือหวานอมเปรี้ยว มีเมล็ดฝังอยู่ระหว่างเนื้อมากกว่า 1 เมล็ด ผลส้มโอมีเปลือกหนาทำให้สามารถเก็บรักษาได้นาน มีวิตามินซีมาก 
พันธุ์ส้มโอ.
แหล่งปลูกส้มโอที่สำคัญในประเทศไทยแต่เดิมมีสองแหล่งคือ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม เป็นแหล่งกำเนิดของพันธุ์ขาวแป้น และบางปะกอกในเขตธนบุรี เป็นแหล่งกำเนิดของพันธุ์ขาวพวง ในปัจจุบัน พันธุ์ส้มโอที่เป็นที่นิยมปลูกทางการค้า ได้แก่
การใช้ประโยชน์.
ความเชื่อ.
ในพิธีไหว้พระจันทร์ของชาวจีน ส้มโอถือเป็นเครื่องสังเวยที่สำคัญ เนื่องจากมีความเชื่อว่าหลังจากไหว้ ถ้าผ่าผลส้มโอออกแล้วกลางลูกแห้ง ไม่มีน้ำจะเป็นเครื่องหมายของโชคดี สตรีที่ยังไม่แต่งงานจะนำส่วนของส้มโอมาทาหน้า เชื่อว่าทำให้ผิวพรรณผุดผ่อง และถ้ากินส้มโอในคืนนั้นจะทำให้ตาเป็นประกายสวยงาม นอกจากนั้นยังใช้ส้มโอเป็นสัญลักษณ์แทนศีรษะของชาวจีนที่เสียชีวิตในการกู้ชาติ
สาลี่ (ผลไม้)

สาลี่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pyrus pyriforia"; #เปลี่ยนทาง) มีชื่ออื่น ๆ อีกเช่น nashi pearในญี่ปุ่นเรียก "nashi" ภาษาเกาหลีเรียก "shingo" เป็นไม้ต้นชนิดหนึ่งในสกุลสาลี่ วงศ์ Rosaceae เป็นพืชเมืองหนาว ถิ่นกำเนิดในภาคตะวันตกของจีน พบขึ้นตามธรรมชาติในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ลักษณะเป็นไม้ยืนต้น ต้นชะลูด ทรงพีระมิด ดอกสีขาว ออกเป็นช่อ ผลมีหลายสี ตั้งแต่เหลือง แดงอมส้ม น้ำตาล เขียว เนื้อกรอบ ฉ่ำน้ำ บางพันธุ์เนื้อเป็นทราย รสหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย กลิ่นหอม เมล็ดขนาดเล็ก แบนรี สีดำหรือสีน้ำตาลเกือบดำ
การใช้ประโยชน์.
สาลี่นอกจากกินสดเป็นผลไม้แล้ว ยังนำไปแปรรูป เช่น ฟรุตสลัด ไอศกรีม น้ำสาลี่ บรรจุกระป๋อง สาลี่อบแห้ง สาลี่ในน้ำเชื่อม สาลี่แช่อิ่ม หรือใช้ทำลูกกวาด สาลี่ไม่นิยมนำไปทำพายหรือแยมแบบเดียวกับแพร์เพราะมีน้ำในเนื้อมากกว่า กรอบกว่า ต่างจากแพร์ที่เนื้อนุ่มกว่า สาลี่มีฤทธิ์ลดความร้อนในร่างกาย แก้ไอ ละลายเสมหะ แต่ไม่เหมาะกับผู้ที่มีอาการท้องเดิน เนื้อไม้ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์
รัฐบุรุษ

รัฐบุรุษ หรือ รัฐสตรี คือ บุคคลผู้ซึ่งเป็นผู้นำทางการเมืองหรือทางทหาร นักการทูต หรือ บุคคลสาธารณะที่สร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติ
ในประเทศไทย.
รัฐบุรุษอาวุโส.
ประเทศไทยเคยมีตำแหน่ง รัฐบุรุษอาวุโส หมายถึง บุคคลผู้เคยดำรงตำแหน่งสำคัญในราชการ ในฐานะผู้นำทางการเมืองหรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง ได้ปฏิบัติราชการด้วยความซื่อสัตย์สุจริต จงรักภักดีต่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ จนเป็นที่ประจักษ์แก่ปวงชนชาวไทยโดยทั่วไป
พระมหากษัตริย์ไทยได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ยกย่องบุคคลเป็นรัฐบุรุษอาวุโสจำนวน 1 คน คือ
รัฐบุรุษ.
ส่วนตำแหน่ง รัฐบุรุษ หมายถึง ผู้มีความรู้ความสามารถในการบริหารบ้านเมือง ได้ปฏิบัติหน้าที่โดยซื่อสัตย์สุจริตเป็นที่ประจักษ์มาโดยตลอด ไม่มีความด่างพร้อย และเป็นที่ยอมรับของประชาชน
คณะรัฐมนตรีจะมีมติเสนอชื่อให้รัฐสภาเห็นชอบแล้วทูลเกล้าฯ ถวายให้พระมหากษัตริย์ไทยยกย่องต่อไป ปัจจุบัน มีผู้ได้รับยกย่อง 1 ท่าน คือ
ยุคเมจิ

ยุคเมจิ (; โรมาจิ: "Meiji-jidai"; : เมจิจิได) เป็น ศักราช ใน ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ตั้งแต่วันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1868 ถึง 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1912
ยุคเมจิเริ่มต้นหลังจากที่กลุ่มหัวก้าวหน้าในแคว้นศักดินาโชชูและแคว้นศักดินาซัตสึมะ ผนึกกำลังกันล้มล้างระบอบโชกุนและระบบซามูไร หลังจากล้มระบอบโชกุนได้แล้ว ก็สถาปนารัฐธรรมนูญและรัฐบาลใหม่ที่มีองค์จักรพรรดิเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจ จักรพรรดิทรงย้ายเมืองหลวงจากเกียวโตไปยังเอโดะ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว คณะรัฐบาลในสมเด็จพระจักรพรรดิได้ร่วมมือกันปฏิรูปญี่ปุ่นในทุก ๆ ด้าน มีการทำสงครามกับจักรวรรดิรัสเซียและมีชัยเหนือรัสเซียซึ่งเป็นหนึ่งในมหาอำนาจในขณะนั้น
รัฐบาลใหม่ได้ยกเลิกระบอบศักดินาสวามิภักดิ์และมีการรวมศูนย์อำนาจไว้ในกรุงโตเกียว มีการสถาปนาสภานิติบัญญัติในสมเด็จพระจักรพรรดิขึ้นมาตามแบบอย่างของรัฐสภาอังกฤษ อันประกอบด้วยสภาขุนนาง (สภาสูง) และสภาผู้แทนราษฎร (สภาล่าง) อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการเลือกตั้ง แต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นระบอบประชาธิปไตยได้ เนื่องจากอำนาจและอิทธิพลทางการเมืองส่วนใหญ่อยู่ที่เหล่าขุนนางในสภาสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคณะเก็นโรเป็นกลุ่มบุคคลที่มีอิทธิพลที่สุดในระบบการเมือง
มีการประกาศยกเลิกการครอบครองที่ดินในระบบศักดินานำที่ดินแจกจ่ายให้ชาวไร่ชาวนาทรงสร้างระบบการคมนาคมทั้งถนน ทางรถไฟ ระบบขนส่งทางทะเล เพื่อเสริมสร้างการค้าภายในและภายนอก ปรับปรุงระบบไปรษณีย์ การเงินและธนาคาร และวางรากฐานการพัฒนาประเทศให้เป็นประเทศอุตสาหกรรม โดยรัฐบาลเข้ามาลงทุนอุตสาหกรรมหลัก เช่น อุตสาหกรรมเหล็ก อุตสาหกรรมเหล็กกล้า และสนับสนุนเอกชนให้มีส่วนร่วมในการพัฒนาอุตสาหกรรม ใน ค.ศ. 1911 ประเทศญี่ปุ่นก็มีอำนาจในการจัดตั้งภาษีศุลกากรได้สำเร็จ และในช่วงเดียวกันประเทศญี่ปุ่นก็เป็นประเทศอุตสาหกรรมที่สำคัญในภูมิภาคเอเชีย
มีการประกาศยกเลิกสิทธิพิเศษของซามูไร ประชาชนทุกคนมีฐานะเท่าเทียมกัน ค.ศ. 1872 รัฐบาลประกาศนโยบายการศึกษาให้ประชาชนเล่าเรียนกันทุกคน มีการปลูกฝังความคิดและค่านิยมแบบดั้งเดิม คือ ลัทธิขงจื๊อในแผนการศึกษาเพื่อเน้นความจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ จัดให้มีการเกณฑ์ทหารตามแบบมาตรฐานสากลจัดตั้งกระทรวงกลาโหมดูแลการทหาร ปรับปรุงกองทัพให้มีประสิทธิภาพทั้งระเบียบวินัยของกองทัพและศักยภาพของอาวุธทำให้ประเทศญี่ปุ่นก้าวขึ้นเป็นมหาอำนาจชาติหนึ่งของโลก
การปฏิรูปสมัยเมจิใช้เวลาเพียง 20 ปี ก็สามารถพัฒนาประเทศญี่ปุ่นจากประเทศด้อยพัฒนามาเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วในภูมิภาคเอเชีย
ดีทูบี

ดีทูบี  เป็นกลุ่มศิลปินที่มีผลงานในช่วง พ.ศ. 2544–2550 (ต่อมาในชื่อ แดน-บีม) ในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยที่มาของชื่อวงเกิดจากการนำอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของสมาชิกทั้ง 3 คน (แดน บิ๊ก บีม) มารวมกัน ในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งถือได้ว่า D2B เป็นกลุ่มบอยแบนด์ไทยที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ได้รับฉายา "บอยแบนด์อันดับ 1 ตลอดกาลของไทย" และเป็นบอยแบนด์ระดับแถวหน้าของเอเชีย และพวกเขายังได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมายจากหลายเวที อีกทั้งยังมีผลงานในวงการบันเทิงอีกมากมายทั้งละครและภาพยนตร์
ประวัติ.
การรวมวงดีทูบีเกิดจากบิ๊ก อภิเชษฐ์ กิตติกรเจริญ และแดน วรเวช ดานุวงศ์ ที่เข้าประกวดโครงการ "พานาโซนิค สตาร์ ชาเลนจ์" ในปี พ.ศ. 2543 บวกกับบีม กวี ตันจรารักษ์ ที่เข้ามาเรียนร้องเพลงถ่ายแบบโฆษณาและมีผลงานภาพยนตร์ในค่ายอาร์เอสอยู่ก่อนแล้วในปี พ.ศ. 2542
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2544 ทั้ง 3 คนมีผลงานเพลงร่วมกันในนาม "ดีทูบี" โดยมีเพลงที่สร้างชื่อเสียง อาทิ เพลง ต่อหน้าฉัน (เธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร) ซ่าส์...(สั่นๆ) คนใจอ่อน (อ่อนใจ) ซึ่งมียอดขายเทปคาสเซ็ทเกิน 1,000,000 ตลับ เป็นต้น ทำให้ดีทูบีได้รับรางวัลศิลปินยอดนิยมจากเอ็มทีวี เอเชีย อวอร์ดส ประจำปี พ.ศ. 2546 ที่ประเทศสิงคโปร์ โดยดีทูบีได้มีผลงานในวงการบันเทิงเรื่อยมา
ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ช่วงเวลา 01.15 น. บิ๊ก ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของวงดีทูบีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตกอยู่ในอาการโคม่า ทำให้วงดีทูบีถูกยุบลง และหลังจากการประสบอุบัติเหตุของบิ๊ก แดนและบีมได้แยกออกมาตั้งวงใหม่ในชื่อแดน-บีม ซึ่งภายหลังได้ยุบตัวลงในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และดีทูบีได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการหลังจากบิ๊กเสียชีวิตในวันที่ 9 ธันวาคม ในปีเดียวกัน
อย่างไรก็ดี จากกระแสเรียกร้องจากแฟนคลับและความร่วมมือจากหลายฝ่าย ทำให้เกิดคอนเสิร์ตในนามดีทูบีขึ้นอีก 5 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2557, พ.ศ. 2558, พ.ศ. 2562, พ.ศ. 2563 และ พ.ศ. 2566 ซึ่งทั้ง 5 ครั้ง ก็มีบิ๊กมาร่วมร้องเพลงในคอนเสิร์ตด้วย โดยมีการฉายภาพบิ๊กเข้าไปที่เวทีด้วยเทคโนโลยีฮอโลแกรม เป็นครั้งแรกของไทย ที่ได้รับการพัฒนาให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นในคอนเสิร์ตแต่ละครั้ง
สมาชิก.
ระยะเวลาสมาชิกภาพ.
หมายเหตุ สิ้นสุดเส้นสีน้ำเงิน หมายถึง เข้าสู่งานวงการบันเทิง เป็นครั้งแรก
ผลงานเพลง.
ผลงานเพลงของ ดีทูบี (บิ๊ก แดน บีม) ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 - ปัจจุบัน มีดังต่อไปนี้
คอนเสิร์ต.
คอนเสิร์ตหลัก.
รายชื่อคอนเสิร์ตของสมาชิกวงดีทูบีทั้งหมด ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 จนถึงปัจจุบัน
คอนเสิร์ตพิเศษที่ได้เข้าร่วม.
รายชื่อคอนเสิร์ตที่มีสมาชิกวงดีทูบีเป็นแขกรับเชิญทั้งหมด ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 จนถึงปัจจุบัน
ผลงานอื่นๆ.
งานเบื้องหลัง.
เบื้องหลังงานเพลงและ Music Video
เบื้องหลัง Concert
เบื้องหลังละครโทรทัศน์
เบื้องหลังภาพยนตร์
ถนนประดิษฐ์มนูธรรม

ถนนประดิษฐ์มนูธรรม (อักษรโรมัน: Thanon Pradit Manutham) เป็นถนนเลียบทางพิเศษฉลองรัช (ทางด่วนสายรามอินทรา-อาจณรงค์หรือทางด่วนหมายเลข 3) เป็นถนนสายหลักสายหนึ่งที่เชื่อมระหว่างในเมืองกับชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงเทพมหานคร 
ถนนประดิษฐ์มนูธรรมเริ่มก่อสร้างพร้อมกับการก่อสร้างทางพิเศษฉลองรัช และเปิดการจราจรพร้อมกับการเปิดให้บริการของทางพิเศษฉลองรัช เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539
ชื่อถนน "ประดิษฐ์มนูธรรม" ตั้งตามราชทินนามของหลวงประดิษฐ์มนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์) รัฐบุรุษอาวุโส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร นายกรัฐมนตรีคนที่ 7 หัวหน้าขบวนการเสรีไทย และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร เพื่อสดุดีเกียรติคุณของท่านในฐานะบุคคลสำคัญของชาติและในวาระที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือยูเนสโก ประกาศให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญของโลกใน พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 100 ปี ชาตกาลของท่าน โดยกรุงเทพมหานครเป็นผู้จัดสร้างและดูแลรักษาถนนสายนี้ 
เมื่อ พ.ศ. 2546 กรุงเทพมหานครได้ให้ทางเขตวังทองหลางและเขตห้วยขวางเปลี่ยนชื่อถนนประดิษฐ์มนูธรรมเฉพาะช่วงถนนพระราม 9 ถึงถนนลาดพร้าวเป็นชื่อ "ถนนประเสริฐมนูกิจ" โดยให้เหตุผลว่าถนนสายนี้มีความยาวมาก ทำให้การระบุที่อยู่และชื่อผู้รับทางไปรษณีย์ทำได้ไม่สะดวก อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนชื่อถนนประดิษฐ์มนูธรรมช่วงดังกล่าวได้ก่อให้เกิดเสียงคัดค้านขึ้นทั่วไป ทางคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครจึงได้พิจารณาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 และให้เปลี่ยนชื่อถนนประเสริฐมนูกิจกลับมาเป็นถนนประดิษฐ์มนูธรรมตามเดิม
ถนนประดิษฐ์มนูธรรมมีความยาว 12 กิโลเมตร เริ่มต้นจากปลายซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) ในพื้นที่เขตห้วยขวาง มุ่งเหนือค่อนตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดผ่านถนนพระราม 9 ข้ามคลองลาดพร้าวเข้าสู่พื้นที่เขตวังทองหลาง ตัดกับถนนประชาอุทิศและถนนลาดพร้าว ข้ามคลองทรงกระเทียมเข้าสู่เขตลาดพร้าว (ฟากตะวันออกของถนนกลายเป็นเส้นแบ่งเขตปกครองระหว่างเขตลาดพร้าวกับเขตวังทองหลาง เขตบางกะปิ และเขตบึงกุ่มตั้งแต่จุดนี้) จากนั้นตัดกับถนนประเสริฐมนูกิจ ข้ามคลองโคกครามเข้าสู่พื้นที่เขตบางเขน และไปสิ้นสุดเส้นทางที่ถนนรามอินทราบริเวณกิโลเมตรที่ 5.5 ถนนมีความกว้าง 6 ช่องจราจร (ขาเข้าและขาออกอย่างละ 3 ช่องจราจร) มีเกาะกลางถนน โดยมีทางด่วนยกระดับอยู่บนเกาะกลางถนนช่วงตั้งแต่ถนนพระราม 9 ถึงถนนรามอินทรา กล่าวได้ว่าถนนสายนี้ขนานขนาบทางด่วน ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า "ถนนเลียบทางด่วนรามอินทรา" หรือเรียกกันแบบสั้นๆอีกชื่อหนึ่งว่า "ถนนเลียบด่วน" มีสะพานลอยรถข้ามทางแยกบริเวณจุดตัดถนนลาดพร้าวและถนนประเสริฐมนูกิจด้วย
ถนนสายนี้ยังมีทางจักรยานขนานไปกับทางเท้าริมถนน เป็นตัวอย่างที่ดีของการออกแบบถนนสายใหม่ในกรุงเทพฯ และเมืองต่าง ๆ สองข้างทางปลูกต้นไม้หลายชนิดให้ความสวยงามร่มรื่น เช่น ต้นปาล์มน้ำมันที่ปลูกเป็นทิวแถวเรียงรายไปตามทางเท้าริมถนน ถัดจากแถวต้นปาล์มก็จะมีแนวต้นประดู่บ้านอยู่ริมทางจักรยานอีกด้วย
ปัจจุบันมีร้านอาหารแบบสวนอาหารตั้งอยู่เรียงรายตลอดแนวถนน โดยเฉพาะบริเวณใกล้จุดตัดถนนประเสริฐมนูกิจซึ่งมีบรรยากาศแบบชายทุ่งชานเมือง นอกจากนี้ยังมีโครงการพัฒนาหมู่บ้านจัดสรรราคาสูงหลายโครงการบนถนนเส้นนี้บนพื้นที่ซึ่งเดิมเป็นพื้นที่ตาบอด แต่ปัจจุบันกลายเป็นทำเลทองที่ไม่ไกลจากใจกลางเมือง และยังมีห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่เรียงรายตลอดแนวถนนอีกด้วย
ยูเอสโอเพนคัพ

ลามาร์ฮันต์ยูเอสโอเพนคัพ  หรือรู้จักในชื่อ ยูเอสโอเพนคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยของสหรัฐ โดยมีทีมร่วมเข้าแข่งขันหลายระดับตั้งแต่ทีมสมัครเล่นจนถึงทีมระดับอาชีพ เริ่มครั้งแรกในปี พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) ในชื่อ เนชันแนลชาลเลนจ์คัพ 
ทีมที่ร่วมแข่งขันจะมีหลายระดับชั้น โดย 12 ทีมอาชีพจากเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ จะผ่านเข้ารอบคัดเลือกอัตโนมัติ, 8 ทีม จาก ยูเอสแอล ดิวิชัน 1, 6 ทีมจากยูเอสแอล ดิวิชัน 2, 8 ทีมจากยูเอสแอ พรีเมียร์เดเวโลปเมนต์ลีก, และ 8 ทีมจาก สมาคมฟุตบอลผู้ใหญ่สหรัฐอเมริกา
ลิ้น (เครื่องดนตรี)

ลิ้น เป็นวัสดุแผ่นบางๆ ที่สั่นสะเทือนทำให้เกิดเสียงในเครื่องดนตรีบางชนิด ลิ้นของเครื่องลมไม้นั้นนิยมทำมาจากต้นอ้อชนิดหนึ่ง ("Arundo donax") หรือวัสดุสังเคราะห์ สำหรับลิ้นของฮาร์โมนิกา และแอคคอร์เดียนนั้นทำจากโลหะ หรือวัสดุสังเคราะห์
ลิ้นเดี่ยว.
ลิ้นเดี่ยวนั้นใช้ในส่วนเมาธ์ของคลาริเน็ต และแซกโซโฟน มีลักษณะแบน บรรจุเข้าพอดีกับส่วนเมาธ์ ด้านบนติดกับปลายบางๆ โดยมากมีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยกเว้นส่วนปลายบางๆ ที่สั่นสะเทือน ซึ่งโค้งให้เข้ารูปกับส่วนโค้งของปลายเมาธ์ แม้ลิ้นเดี่ยวทั้งหมดมีรูปร่างคล้ายคลึงกัน แต่ก็มีขนาดแตกต่างกัน เพื่อให้เหมาะกับส่วนเมาธ์ (mouthpiece) ของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้น
ลักษณะของลิ้นนั้นมีความหลากหลายอย่างมากที่ออกแบบมาสำหรับเครื่องดนตรีชนิดเดียวกันนั้น มีความหนา(หรือ ความแข็ง) แตกต่างกันไป ปกติแล้วมีการระบุความหนาเป็นตัวเลข จากอ่อนสุด คือ 1 จนถึง แข็งสุด คือ 5 นี่ไม่ใช่มาตรฐานวัดความแข็งของลิ้น ซึ่งแตกต่างกันไปในบรรดาผู้ผลิตรายต่างๆ ลิ้นที่อ่อน จะสั่นสะเทือนได้ง่ายกว่า
ตัวแปรอีกอย่างหนึ่งที่มีผลต่อประสิทธิภาพ ก็คือรูปร่างของลิ้น ความหนาของส่วนปลายและขอบ และความลึก ส่วนแต่มีผลต่อเสียงและการเล่น ไม้ที่มีความหนาแน่นแตกต่างกัน แม้จะตัดมาโดยมีขนาดเท่ากัน ก็ยังให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันด้วย
เดิมนั้นนักดนตรีจะลิ้นจากไม้โดยใช้เครื่องมือง่ายๆ เป็นกระบวนการที่ใช้เวลาและยุ่งยาก ทุกวันนี้นักเล่นเครื่องดนตรีลิ้นเดี่ยวนิยมซื้อลิ้นที่ผลิตจากโรงงาน แต่นักดนตรีมืออาชีพบางคนนิยมทำลิ้นด้วยตนเอง เพราะเชื่อว่าลิ้นที่ผลิตจากโรงงานนั้นมีคุณภาพด้อยกว่า นอกจากนี้การทำลิ้นด้วยตนเองยังทำให้ได้คุณภาพของลิ้นอย่างที่ตัวเองต้องการด้วย
ลิ้นสังเคราะห์นั้นมีอายุยาวนานกว่าลิ้นทำจากไม้ และดูแลรักษาง่ายกว่า แต่ส่วนใหญ่ถือว่าลิ้นไม้ที่ทำเองให้เสียงที่ดีกว่า
ขลุ่ยจีนนั้น มีลักษณะลิ้นที่แตกต่างไป ทำมาจากเยื่อไผ่บาง ส่วนปี่ของไทยก็ต้องใช้ลิ้นเช่นเดียวกัน
ลิ้นคู่.
ลิ้นคู่นั้นมีใช้ในบาสซูน โอโบ แบกไปป์ อิงลิชฮอร์น และออร์แกนบางแบบ ลิ้นคู่นี้ไม่ได้ใช้เชื่อมกับเมาธ์ แต่จะสั่นสะเทือนกระทบกัน ความแข็งของลิ้นนั้น แบ่งเป็น 1 ถึง 5 เช่นเดียวกับลิ้นเดี่ยว
โฟกัสอัตโนมัติ

โฟกัสอัตโนมัติ  หรือ ปรับชัดอัตโนมัติ เป็นระบบใช้แสงชนิดหนึ่งประกอบด้วยเซนเซอร์ ระบบควบคุม และมอเตอร์ เพื่อปรับโฟกัสเต็มภาพโดยอัตโนมัติ หรือบนบางจุดหรือบางส่วนของภาพที่เลือกเอง โฟกัสอัตโนมัติจะเปิดขึ้นเองเมื่อกล้องถ่ายภาพตรวจพบวัตถุในสถานที่มีแสงน้อย โฟกัสอัตโนมัติอาจติดอยู่บนกล้องหรือบนตัวแฟลช (ในกล้องรุ่นใหญ่) ก็ได้ มีหลายวิธีท่จะที่ใช้วัดระยะทางสำหรับโฟกัสอัตโนมัติ เช่นใช้แสงอินฟราเรด ใช้คลื่นเสียงอัลตราโซนิก หรือยิงแสงแฟลชเป็นชุด
ระบบปรับสมดุลแสงสีขาวอัตโนมัติ

ระบบปรับสมดุลแสงสีขาวอัตโนมัติ  เป็นฟังก์ชันที่ใช้สำหรับการปรับค่าสมดุลของแสงสีขาวโดยอัตโนมัติในกล้องดิจิทัล เพื่อให้ได้ภาพถ่ายที่มีสีสันอยู่ในโทนสีกลางหรือ ค่าวัดแสงอยู่ที่ประมาณ 3500-8000K โดยกล้องจะทำการปรับค่าให้มีสีเทากลาง 25% โดยในบางครั้งหากวัตถุมีค่าการสะท้อนแสงจากแหล่งกำเนิดแสงหลายชนิด อาจทำให้ระบบปรับสมดุลแสงสีขาวอัตโนมัติ ทำงานผิดเพี้ยน และส่งผลให้ภาพมีสีที่ไม่เป็นธรรมชาติได้ ซึ่งสามารถแก้โดยการปรับสมดุลแสงสีขาวเอง
อำเภอแว้ง

แว้ง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนราธิวาส
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอแว้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอแว้ง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโต๊ะโมะ ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 ที่ว่าการอำเภอโต๊ะโมะในปัจจุบันอยู่ที่หมู่ที่ 3 บ้านโต๊ะโมะ ตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน แต่เดิมเป็นถิ่นทุรกันดาร การคมนาคมต้องใช้ช้างและเท้า ราษฎรไทย, จีน และต่างประเทศมาตั้งบ้านเรือนเพื่อขุดแร่ทองคำจำนวนมาก 
ในปี พ.ศ. 2478 ได้มีการแยกการปกครองเป็น กิ่งอำเภอปาโจ ขึ้นกับอำเภอโต๊ะโมะ สาเหตุที่มีการจัดตั้งกิ่งอำเภอปาโจ เป็นเพราะฝรั่งเศสได้เข้ามาทำสัมปทานเหมืองแร่ทองคำในเขตดังกล่าว ทำให้มีประชากรหนาแน่นขึ้น ทางราชการจึงได้จัดตั้งกิ่งอำเภอเพื่อดูแลผลประโยชน์ด้านภาษีอากร
แต่เมื่อเกิดสงครามอินโดจีน ชาวฝรั่งเศสจำต้องทิ้งเหมืองเพื่อหนีภัยสงคราม คนไทยจึงได้เข้าไปดำเนินงานแทน แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องยกเลิกกิจการในเวลาต่อมา คนไทยที่อยู่บริเวณนั้นจึงได้พยพออกไป กิ่งอำเภอปาโจจึงถูกยุบลงไปโดยปริยาย ในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กิ่งอำเภอโต๊ะโมะ ตามชื่อตำบล ส่วนตัวอำเภอโต๊ะโมะได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอแว้ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2496 ได้มีการยุบกิ่งอำเภอโต๊ะโมะเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอแว้ง และในปี พ.ศ. 2500 ได้มีการยุบตำบลโต๊ะโมะขึ้นกับตำบลมาโมง
ในปี พ.ศ. 2520 ทางราชการได้แยกท้องที่ตำบลมาโมง และตำบลสุคิริน ไปจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอสุคิริน ซึ่งตั้งชื่อตามชื่อพระตำหนักของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ที่พระราชทานเมื่อคราวเสด็จประทับแรม ส่วนอดีตที่ตั้งของอำเภอโต๊ะโมะนั้น ปัจจุบันขึ้นกับตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน
ที่มาของชื่ออำเภอ.
คำว่า โต๊ะโมะ เป็นคำในภาษามลายู อาจมีความหมายว่า "ผู้อาวุโสที่ชื่อโมะ" บ้างว่ามาจากคำว่า "กะเต๊าะเมาะ" ที่แปลว่า "ทุบตีแม่" ซึ่งมีเรื่องราวเกี่ยวกับบุตรที่หาทองคำจนหิวข้าว เมื่อแม่นำอาหารมาก็พาลโกรธแม่ นำเลียงที่ใช้ร่อนแร่ทุบแม่อย่างอนาถ แต่นิทานเรื่องดังกล่าวก็ไม่กล่าวถึงผลกรรมแต่อย่างใด
ส่วนชื่ออำเภอในปัจจุบันคือ แว้ง มาจากคำมลายูคำว่า ราแวง (Rawang) ที่แปลว่า หนอง หรือ บึง บ้างว่าอาจจะมาจากภาษาถิ่นใต้แถบสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่หมายถึง ต้นมะเขือพวง
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองของอำเภอแว้งมี 6 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอแว้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
รูรับแสงเป็นหลัก

รูรับแสงเป็นหลัก (aperture priority) เป็นโหมดของการปรับตั้งค่าการถ่ายภาพกึ่งอัตโนมัติแบบหนึ่ง
โดยโหมดนี้มักใช้ตัวย่อเป็น Av หรือ A การปรับตั้งค่าการถ่ายภาพแบบรูรับแสงเป็นหลักนี้ ผู้ถ่ายภาพสามารถเลือกตั้งค่าขนาดของรูรับแสงตามที่ต้องการได้ เมื่อตั้งค่าขนาดของรูรับแสงแล้วกล้องจะตั้งค่าของระยะเวลาในการเปิดชัตเตอร์ที่เหมาะสมเองโดยอัตโนมัติ
ผีไพร

ผีไพร เป็นความเชื่อของชาวไทย ที่เกี่ยวข้องกับป่าและภูตผีวิญญาณ
ความเข้าใจ.
ผีที่สิงสถิตอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพร ส่วนใหญ่จะอยู่ในป่าลึก ผีไพรมีหลายจำพวกด้วยกัน
อำเภอไม้แก่น

ไม้แก่น เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอไม้แก่นตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
พื้นที่อำเภอไม้แก่นเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ได้รับการยกฐานะเป็น กิ่งอำเภอไม้แก่น เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ถือเป็นกิ่งอำเภอแห่งแรกของจังหวัดปัตตานี แบ่งเขตการปกครองเป็น 2 ตำบล 13 หมู่บ้าน 
ต่อมาในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2536 ได้แบ่งแยกตำบลเพิ่มอีก 2 ตำบล โดยแบ่งพื้นที่หมู่ 2,4,7,8 ของตำบลไม้แก่น มาตั้งเป็น ตำบลตะโละไกรทอง และแบ่งพื้นที่หมู่ 3,6,7 ของตำบลไทรทอง มาตั้งเป็น ตำบลดอนทราย ทำให้กิ่งอำเภอไม้แก่น มีทั้งหมด 4 ตำบล 
ในปีถัดมาวันที่ 7 เมษายน 2537 ได้มีการโอนพื้นที่หมู่ 9 (บ้านดอนทราย) ของตำบลไทรทอง เข้าไปอยู่ในเขตการปกครองของตำบลดอนทราย และจัดตั้งเป็นหมู่ที่ 4 (บ้านดอนทราย) ตำบลดอนทราย และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอไม้แก่น เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 แบ่งการปกครองเป็น 4 ตำบล 17 หมู่บ้าน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองของอำเภอไม้แก่นมี 4 ตำบล 17 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอไม้แก่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
คูเวตซิตี

คูเวตซิตี  หรือ มะดีนะฮ์อัลกุวัยต์  เป็นเมืองหลวงของคูเวต ตั้งอยู่ในเขตอัลอาสิมะห์ มีประชากร 32,403 คน (จากการสำรวจเมื่อพ.ศ. 2548) เป็นที่รู้จักภายในประเทศในชื่อ อัล เดียรา (Al-Diera - ألديره) แปลว่า เมือง เป็นที่ตั้งของรัฐสภาของคูเวต (มัจลิสัล อุมมา) สำนักงานส่วนใหญ่ของรัฐบาล และหอคูเวต (Kuwait Towers) มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ 29°22'11" เหนือ 47°58'42" ตะวันออก (29.369722, 47.978333) 
ความต้องการทางการค้าและการขนส่งของคูเวตซิตีสนองด้วยท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต ท่าชูไวค์ (Shuwaik Port) และท่าอาห์มาดิ บนชายฝั่งอ่าวเปอร์เซีย
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจของคูเวตนั้น เติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้มีการทำสัญญาเปิดโรงแรมเป็นจำนวนหลายแห่ง
โรงแรมสำคัญ ได้แก่
ห้องสรรพสินค้าที่สำคัญได้แก่ ดิแอฟเวนู, มารนาเวิลด์, เดอะทรีฮันเดรตซิกตี้มอลล์
การคมนาคม.
ใน ค.ศ. 2008 มีการสร้างทางรถไฟเชื่อมต่อจากซาอุดีอาระเบียมายังคูเวต ส่วนทางรถไฟฟ้าใต้ดินนั้น อยู่ในขั้นตอนออกแบบ และจะเปิดให้บริการ 2 เส้นทางใน ค.ศ. 2016
ท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต เป็นท่าอากาศยานหลักของคูเวตซิตี
ผีตายโหง

ผีตายโหง คือ คนที่เสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน แบบไม่ธรรมดาตามธรรมชาติ เช่น ถูกยิง จมน้ำ รถชน ฆ่าตัวตาย เป็นต้น สำหรับการตายทั้งกลมก็ถือว่าเป็นการตายแบบตายโหงเช่นกัน
ผีตายโหงจะเป็นผีที่จิตตก เนื่องจากจิตสุดท้ายก่อนตายอารมณ์ยังติดอยู่กับความหวาดกลัว ความตกใจ ความอาฆาตแค้น ความอาลัยอาวรณ์ ตายทั้งที่ยังทำใจไม่ได้ วิญญาณจึงติดอยู่ในบ่วงแห่งอารมณ์ต่างๆ เหล่านั้น ไม่สงบสุข เป็นวิญญาณทรมาน ไม่ยอมรับสภาพปัจจุบันของตัวเอง เลยยังคงเที่ยวปรากฏกายให้คนได้พบได้เห็น ยิ่งถ้าเป็นผีตายโหงที่ตายขณะยังมีความอาฆาตพยาบาทจะมีความดุร้ายเป็นพิเศษ
ผีตายโหงมักสิงสถิตอยู่กับที่ที่ตัวเองตาย (เช่น ผีเฝ้าถนน ตามโค้งร้อยศพ เป็นต้น) 
และผีตายโหงยังสามารถมาแฝงในร่างกายของมนุษย์ได้ ถ้าหากคนผู้นั้น ไม่รักษาศีล 5
ไซเรน

ไซเรน (กรีก: Σειρήν, Σειρῆνες) เป็นปีศาจในเทพปกรณัมกรีก โดยปรากฏบทบาทอย่างยิ่งจากตำนานเรื่องเจสันและเรืออาร์โกและโอดิสซีย์ ไซเรน มีลักษณะของสัตว์ผสม 3 อย่าง คือ คล้ายนางเงือก มีขาเป็นครีบปลา มีปีกและเสียงเหมือนนก แต่บ้างก็ว่า ไซเรน เป็นมนุษย์ครึ่งนกเหมือนกินร กินรี ในวรรณคดีไทย
จากบทประพันธ์ตอนหนึ่ง ระบุว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />อาโกนอทจำเป็นต้องผ่านน่านน้ำที่ไซเรนอาศัยอยู่ แต่ "ออร์เฟียส" ได้ดีดพิณเป็นทำนองเพลงที่ไพเราะยิ่งกว่าของไซเรนดึงความสนใจของลูกเรืออาร์โกนอทไว้จึงผ่านมาได้อย่างปลอดภัย และในเวลาต่อมา "โอดิซูส" อยากรู้ว่าเสียงเพลงของไซเรนเป็นอย่างไรจึงให้ลูกเรือทุกคนใช้ขี้ผึ้งอุดหูแล้วมัดเขาไว้กับเสากระโดงเรือ
ไซเรน มีเสียงอันไพเราะ รูปร่างที่งดงามรองจากเงือกเล็กน้อย มีความสามารถในการสะกดจิตให้ผู้อื่น ทำตามในสิ่งที่ตนเองต้องการ เสียงของไซเรนไพเราะเพราะพริ้งจนทำให้คนที่เดินเรือผ่านมายังบริเวณใกล้เคียงที่ไซเรนอาศัยอยู่หลงทางเข้ามาตามเสียงเพลงของไซเรน ผู้ที่ทนฟังเสียงของนางไซเรนได้โดยไม่เสียสติจะได้รับปัญญาในการรู้จุดอ่อนของตน
ในลุ่มแม่น้ำไรน์ในประเทศเยอรมนี มีอุบัติเหตุทางเรือเกิดขึ้นบ่อย ๆ เชื่อว่าเกิดจากไซเรน ที่เรียกว่า "ผู้หญิงแห่งแม่น้ำไรน์" ซึ่งปรากฏอยู่ในคติชนนิยมและวรรณกรรมต่าง ๆ 
ไซเรน ได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยมากมาย เช่น เป็นตัวละครหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง "เซนต์เซย่า" ที่ชื่อ ไซเรน โซเรนต์
ผีตายทั้งกลม

ผีตายทั้งกลม (หรือบางครั้งเรียกว่า ผีตายท้องกลม ซึ่งเป็นคำที่ใช้ผิด) เป็นผีไทยลักษณะหนึ่ง โดยผู้หญิงที่ตายขณะที่กำลังตั้งครรภ์ลูกในท้องหรือขณะที่กำลังคลอดลูก ถ้าในขณะที่กำลังจะคลอดลูกนั้นแล้วเกิดตายขึ้นมาทั้งแม่และลูกถือว่าเป็นการตายโหงอีกรูปแบบหนึ่ง นางนาค หรือแม่นาคพระโขนงก็เป็นผีตายทั้งกลมเช่นกัน ผีตายทั้งกลมจะสำแดงอาการหลอกหลอนคนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ถ้าใครเดินผ่านบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมในยามค่ำคืน จะได้ยินเสียงกล่อมเด็กดังวังเวงมาจากในบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมนั้น หรือหนักหน่อยอาจจะมีคนเห็นเปลเด็กผูกอยู่บนคบไม้สูง โดยมีผีตายทั้งกลมนั่งกล่อมลูกอยู่ข้างล่าง ส่วนมือยืดยาวขึ้นไปบนคบไม้ ไกวเปลให้ลูก
คำว่าตายทั้งกลม สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากคำว่า "ตายทั้งกลํ" คำว่า "กลํ" (/กม/) เป็นภาษาเขมร หรือภาษาโบราณ แปลว่า "ทั้งหมด ทั้งมวล หรือหมดสิ้น" ซึ่งในประชุมจารึกสยาม ภาคที่ ๑ จารึกสุโขทัย ชำระและแปลโดยยอร์จ เซเดส์ ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ พ.ศ. ๒๔๖๗ มีข้อความว่า "จึ่งได้แก่เมืองแก่กูทงงกลํ" ซึ่งคำว่า "ทงงกลํ" ในที่นี้แปลว่า "ทั้งหมด" ผู้หญิงที่ตายทั้งกลม ก็คือ ตายทั้งหมด คือ ตายทั้งแม่และลูก
ในวัฒนธรรมล้านนามีผีที่มีลักษณะคล้ายกับผีตายทั้งกลม เรียกว่า "ผีพราย" เป็นผีที่ตายจากการคลอดลูก ถือเป็นผีร้าย มักไปเข้าสิงหรือทำร้ายบุคคลที่กำลังป่วยหนัก ต้องให้พระสงฆ์ทำพิธีสวดมนต์ขับไล่ ส่วนชาวไทดำและไทขาวจะเรียกผีลักษณะนี้ว่า "ผีปาย" ใกล้เคียงกับล้านนา คือผีที่ตายจากการคลอดลูก ชาวไทดำอธิบายว่าผีชนิดนี้จะร้องด้วยเสียง "ปิ๊ด ปิ๊ด" คล้ายกับเสียงร้องของเป็ด หากเจ็บไข้ได้ป่วยจากผีนี้ ให้ใช้เป็ดในการเซ่นไหว้ ส่วนชาวไทขาวอธิบายว่า เป็นผีร้ายที่ทำให้มนุษย์เจ็บป่วยหรือตายได้
ซิมเพล็กซ์

ในเรขาคณิต ซิมเพล็กซ์  หรือ "n"-ซิมเพล็กซ์ คือรูปเชิงอุปมานของรูปสามเหลี่ยมใน "n" มิติ หรืออาจกล่าวให้ชัดเจนขึ้นได้ว่า ซิมเพล็กซ์ คือ 
คอนเว็กซ์ฮัล (convex hull) ของเซตของจุด "n"+1 จุดที่อิสระสัมพรรค (affinely independent) กันในปริภูมิแบบยุคลิดมิติ "n" หรือมากกว่า
เช่น 0-ซิมเพล็กซ์ คือ จุด, 1-ซิมเพล็กซ์ คือ เส้น, 2-ซิมเพล็กซ์ คือ รูปสามเหลี่ยม, 3-ซิมเพล็กซ์ คือ ทรงสี่หน้า (รวมไปถึงบริเวณภายในของแต่ละรูปด้วย)
นิกายในศาสนาอิสลาม

นิกายและสำนักคิดในศาสนาอิสลาม 
นักวิชาการอิสลาม มีทัศนะแตกต่างกันในการแบ่งจำนวนนิกายต่าง ๆ ในโลกอิสลาม
อย่างไรก็ตามไม่ว่าศาสนาอิสลามจะแตกออกเป็นหลายกลุ่ม แต่ศาสนาอิสลามที่ถูกต้องมีเพียงกลุ่มเดียวส่วนกลุ่มอื่นๆที่แตกแนวนั้นถือเป็นกลุ่มนอกศาสนา เพราะที่อยู่ของเขาเหล่านั้นคือไฟนรก ดังนั้นเราอาจจะสรุปได้ว่า ศาสนาอิสลาม มีนิกายเดียว (เพราะนิกายอื่น ๆ นั้นไม่ใช่อิสลาม ณ ที่อัลลอฮฺ (ซ.บ.))
รายชื่อนิกายในศาสนาอิสลามจากตำราต่าง ๆ มานำเสนอรวมทั้งได้ผนวกกลุ่มต่าง ๆ เท่าที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบันเข้าไปด้วย ซึ่งการนำเสนอนี้อาจแตกต่างไปจากตำราทั้งหลาย แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร เพราะแม้แต่ตำราเกี่ยวกับนิกายต่าง ๆ ในอิสลาม แต่ละเล่มต่างได้กล่าวไว้ ไม่เท่ากันและแตกต่างกันไป
ข้อสำคัญที่สุดที่ทุกท่านไม่ควรมองข้ามก็คือ แต่ละกลุ่มย่อมมีหลักความเชื่อ (อะกีดะฮ์หรืออุซูลุดดีน) และหลักปฏิบัติ (อัลฟิกฮ์หรืออะห์กาม) ที่เหมือนกันและแตกต่างกัน เพราะฉะนั้นทางเราใคร่ขอความร่วมมือจากทุกท่าน กรุณาส่งข้อมูลที่แท้จริงจากมัซฮับ (แนวทาง) ของท่านมายังเรา เพื่อเป็นข้อมูลแก่ผู้ใฝ่ศึกษาศาสนาอิสลามจะได้รับประโยชน์จากท่าน เช่นเดียวกันทางเราจะพยายามนำเสนอข้อมูลนิกายต่าง ๆ แก่ท่านด้วย อินชาอัลลอฮ์
แกนหลัก.
จากที่ได้นำเสนอมา สามารถแบ่งกลุ่มแกนนำหลักๆได้ 6 กลุ่มดังนี้คือ
รายชื่อ 73 นิกายในอิสลาม.
กลุ่มแรก ซุนนี่ หรืออะฮ์ลุลสุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ มี 4 กลุ่ม
(1) อัลอัชอะรียะฮ์ หรืออัลอะชาอิเราะฮ์, อัลมุตูริดียะฮ์ ที่มาจากหะนะฟี, มาลิกี, ชาฟิอีย์, บางส่วนของฮัมบาลี และ บางส่วนของอะฮ์ลุลหะดิษ 
(2) สะลาฟีย์ หรือ อัลอะษะรียะฮ์ จาก ฮัมบาลีย์ และบางกลุ่มจากอะฮ์ลุลหะดิษ
(3) ตอรีกัต ซูฟีย์
(4) ดาอ์วะฮ์ วัตตับลีฆ
กลุ่มที่สอง มุอ์ต๊ะซิละฮ์ มี12 กลุ่ม
กลุ่มที่สาม ญับบะรียะฮ์มี 5 กลุ่ม
กลุ่มที่สี่ ค่อวาริจญ์มี 18 กลุ่ม
กลุ่มที่ห้า มุรญิอะฮ์มี 6 กลุ่ม
กลุ่มที่หก กลุ่มชีอะฮ์ มี 24 กลุ่ม
สาขาซัยดียะฮ์
สาขาอิมามียะฮ์
จิวยี่

โจวอวี๋ หรือ จิวยี่  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก แม่ทัพคนสำคัญของง่อก๊ก ขุนพลผู้ปราดเปรื่อง และเป็นคู่ปรับคนสำคัญของขงเบ้ง เป็นชาวเมืองลู่เจียนซู เกิดในครอบครัวขุนนางเก่า มีชื่อรองว่า กงจิ่น (公瑾) ลักษณะเป็นบุรุษรูปงาม หน้าขาว เมื่อวัยเด็กได้เรียนรู้วิชาอย่างแตกฉาน ทั้งการทหาร และศิลปะแขนงต่าง ๆ โดยจิวยี่เป็นผู้ชำนาญทางดนตรี กล่าวกันว่า ถ้าใครดีดพิณผิดแม้นิดเดียว ใครต่อใครจับไม่ได้ แต่จิวยี่สามารถจับได้ จิวยี่เป็นผู้มีนิสัยโอบอ้อม มีน้ำใจต่อเพื่อนฝูง ดังนี้ จึงมีผู้ที่เคารพนับถือเป็นมิตรสหายมากมาย 
ประวัติ.
จิวยี่ คบหาเป็นเพื่อนกับซุนเซ็กมาแต่ยังเล็ก เมื่อซุนเซ็กสร้างเมืองกังตั๋งจนรุ่งเรือง จิวยี่มีส่วนในการสร้างความสำเร็จนั้นด้วย และทั้งคู่ก็มีสถานะเป็นคู่เขยกัน โดยที่ภรรยาของทั้งคู่ คือ นาง 2 เกี้ยวแห่งเมืองกังตั๋ง ภรรยาของซุนเซ็ก คือ ไต้เกี้ยวพี่สาวของเสียวเกี้ยวซึ่งเป็นภรรยาของจิวยี่ เมื่อซุนเซ็กสิ้นลง ได้ฝากฝังเมืองกังตั๋งและซุนกวน น้องชายไว้กับจิวยี่ด้วย มีความภักดีต่อตระกูลซุนมาก เพราะถือว่าตระกูลซุน มีบุญคุณต่อตน และครอบครัวมาตลอด เขารับใช้ตระกูลซุน ด้วยความซื่อสัตย์ และสามารถอย่างถึงที่สุด จิวยี่ได้รับตำแหน่ง เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งง่อก๊ก เมื่ออายุได้เพียง 26 ปี
เมื่อขงเบ้ง มาอยู่ที่เมืองกังตั๋งเพื่อร่วมกันรับมือกับทัพวุยก๊กของโจโฉ แม้ทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกัน แต่จิวยี่ก็ไม่ไว้วางใจขงเบ้ง เพราะเกรงว่าขงเบ้งต่อไป จะเป็นภัยแก่ง่อก๊ก จึงหาทางกำจัดขงเบ้งอยู่เสมอๆ แต่ขงเบ้งก็ล่วงรู้ก่อน และทำลายแผนการเหล่านี้ ไว้ได้ทุกครั้ง สร้างความแค้นใจให้จิวยี่ยิ่งนัก
จิวยี่ สิ้นชีพเมื่ออายุได้เพียง 36 ปี ระหว่างยกทัพบุกเมืองลำกุ๋น ด้วยอาการโลหิตเป็นพิษจากลูกธนู ประกอบกับความแค้นใจที่มีต่อขงเบ้ง และขงเบ้งส่งจดหมายยั่วยุมา จึงกระอักเลือดตาย ก่อนสิ้น จิวยี่ได้รำพันออกมาว่า "เมื่อฟ้าส่งข้ามาเกิดแล้ว เหตุไฉนถึงส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย" ตามบันทึกประวัติศาสตร์จริงจิวยี่เสียชีวิตเพราะป่วยจากโรคระบาด ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตายด้วยความคับแค้นใจต่อขงเบ้งแต่อย่างไร ปัจจุบันสืบทราบแล้วว่าจิวยี่ตายเพราะโรคพยาธิชนิดหนึ่ง เรียกว่า เสว่ซีฉง (หนอนดูดเลือดคล้ายพยาธิปากขอ)
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />เทพดาองค์ใดหนอซึ่งให้เราเกิดมาแล้ว เหตุใดจึงให้ขงเบ้งเกิดมาด้วยเล่า
ประทุมพร วัชรเสถียร

รองศาสตราจารย์ ประทุมพร วัชรเสถียร (สกุลเดิม เหล่าวานิช ; ชื่อเล่น: ตุ้ง; 27 พ.ศ. 2486 ที่ย่านบางรัก ถนนสีลม จังหวัดพระนคร — 20 พ.ศ. 2553 (67 ปี) ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์) นามปากกา ดวงใจ เป็นนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านการเมืองและนโยบายต่างประเทศแถบยุโรป, นักเขียน, นักจัดรายการวิทยุ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ ตลอดจนเคยเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, อาจารย์ประจำภาควิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, รองอธิการบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รศ.ประทุมพร เป็นรัฐศาสตรบัณฑิตแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 14 จากนั้น ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย สหรัฐ ได้เป็นมหาบัณฑิตด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ส่วนด้านครอบครัว ประทุมพรนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และได้สมรสกับนายธีระ วัชรเสถียร สามีนับถือนิกายโรมันคาทอลิก มีบุตรชายด้วยกันคือนายพลธร วัชรเสถียร
รศ.ประทุมพร เป็นที่รู้จักมากในบทบาทนักเขียน และสื่อมวลชน ในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 ด้วยเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่ร่วมลงชื่อคัดค้านการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจอมพลถนอม กิตติขจร ด้วย
ถึงแก่กรรมเมื่อเวลา 04.10 น. ของวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ หลังต่อสู้กับมะเร็งต่อมน้ำเหลืองมาระยะหนึ่ง ก่อนเสียชีวิตได้ทำพินัยกรรมมอบร่างของตนให้แก่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วย มีพิธีไว้อาลัย ณ คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร การนี้ท่านผู้หญิงอรนุช อิศรางกูร ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ได้อัญเชิญพวงหรีดของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีตั้งเพื่อไว้อาลัย
สิกขมานา

สิกขมานา เป็นคำเรียกผู้ที่ถือศีล 6 ข้อก่อนที่จะบวชเป็นภิกษุณี, สามเณรี ก็เรียก
การบวชเป็นสิกขมานา.
ก่อนที่ผู้หญิงจะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้น ต้องบวชเป็น "สิกขมานา" เสียก่อน สิกขมานาต้องถือศีล 6 ข้ออย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 6 ปี หากศีลขาดแม้แต่ข้อเดียวจะต้องเริ่มนับเวลาใหม่
การบวชเป็นสิกขมานา จะบวชได้ต้องอายุครบ 18 ปี เพราะว่าคนที่จะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้นต้องอายุครบ 20 แต่สำหรับหญิงที่แต่งงานแล้ว พระพุทธองค์อนุญาตให้บวชเป็นสิกขมานาได้ตั้งแต่อายุ 12 เพราะว่าคนที่แต่งงานจะได้เรียนรู้ความยากลำบากของชีวิต รู้จักสุข ทุกข์ เมื่อรู้จักทุกข์ก็จะรู้จักสมุทัย นิโรธ มรรค ได้ จนนำไปสู่การบรรลุในที่สุด
ปวัตตินี.
ก่อนที่ภิกษุณีสงฆ์จะหมดไปจากอินเดียนั้น พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งพระธรรมทูตออกไป 9 สาย 1 ในนั้นคือ พระมหินทรเถระ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ในสายพระมหินทรเถระนี้ไปศรีลังกา การเผยแพร่ศาสนาพุทธประสบความสำเร็จอย่างดียิ่ง พระนางอนุลา น้องสะใภ้ของกษัตริย์ศรีลังกา ทรงอยากผนวช จึงนิมนต์พระนางสังฆมิตตาเถรี พระธิดาของพระเจ้าอโศก มาเป็นปวัตตินีให้ "ปวัตตินี" คือพระอุปัชฌาย์ที่เป็นผู้หญิง
การสูญวงศ์ของภิกษุณีฝ่ายเถรวาท.
จากศรีลังกา ภิกษุณีสงฆ์ได้ไปสืบสายไว้ในจีน ไต้หวัน และอื่น ๆ อีกมาก จนกระทั่งพุทธศาสนาที่อินเดียและศรีลังกาเสื่อมลงลงไปในช่วงหลัง ทำให้ภิกษุณีฝ่ายเถรวาทซึ่งมีศีล และข้อปฏิบัติที่ยุ่งยากไม่สามารถรักษาวงศ์ของภิกษุณีไว้ได้ จึงทำให้ไม่มีผู้สืบทอดการบวชเป็นภิกษุณีสายเถรวาทในปัจจุบัน
การพยายามรื้อฟื้นภิกษุณีสายเถรวาทในปัจจุบัน.
ในปัจจุบัน มีความเชื่อว่ายังมีภิกษุณีสายเถรวาทเหลืออยู่ และอ้างหลักฐานยืนยันว่าภิกษุณีทางสายมหายาน วัชรยานนั้นสืบสายไปจากภิกษุณีสายเถรวาท โดยถือกันว่าหากภิกษุณีสายเถรวาทสืบสายไปเป็นมหายานได้ (ภิกษุณีจากลังกาไปบวชให้คนจีน) ภิกษุณีมหายานก็สืบสายมาเป็นเถรวาทได้เช่นกัน
ในกรณีนี้เคยมีประเด็นถกเถียงอยู่ช่วงหนึ่งว่าปัจจุบันนี้สามารถบวชภิกษุณีได้หรือไม่ มีข้อสรุปจากทางพระสงฆ์ฝ่ายเถรวาทว่าพระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้มีการบวชเป็นภิกษุณีได้ก็ต่อเมื่อบวชต่อสงฆ์ทั้ง 2 ฝ่าย คือต้องบวชทั้งฝ่ายพระภิกษุสงฆ์ และฝ่ายภิกษุณีสงฆ์เป็นการลงญัตติจตุตถกรรมวาจาทั้งสองฝ่าย จึงจะสามารถเป็นภิกษุณีได้ ดังนั้นในเมื่อภิกษุณีสงฆ์เถรวาทได้เสื่อมสิ้นลงไม่มีผู้สืบต่อ จึงทำให้ในปัจจุบันไม่สามารถทำการบวชผู้หญิงเป็นภิกษุณีฝ่ายเถรวาทได้ การที่มีข้ออ้างว่าสายมหายานสืบสายวงศ์ภิกษุณีสงฆ์ไปก็ไม่สามารถอ้างได้ เพราะการสืบสายทางมหายานมีข้อวินัยและการทำสังฆกรรมบวชภิกษุณีที่ไม่ถูกต้องกับพระไตรปิฎกฝ่ายเถรวาท
ปัจจุบันศรีลังกาพยายามฟื้นฟูภิกษุณีสงฆ์ จนมีหลายร้อยรูป ที่เมืองไทยเองก็มีคนบวชเป็นภิกษุณีหลายรูปแล้วเช่นกัน แต่คณะสงฆ์ไทยไม่ยอมรับเป็นภิกษุณีสงฆ์เพราะสาเหตุดังกล่าวมาแล้วข้างต้น
ปางสมาธิ

ปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปลักษณะนั่งสมาธิ นั่งลำพระองค์ตั้งตรงพระบาท (เท้า) ทั้งสองซ้อนกัน โดยพระบาทขวาซ้อนทับอยู่บนพระบาทซ้าย พระหัตถ์ทั้งสองวางซ้อนหงายกันบนพระเพลา (ตัก) โดยวางพระหัตถ์ขวาซ้อนหงายอยู่บนพระหัตถ์ซ้าย (ท่าสมาธิราบ ขาขวาทับขาซ้าย) จัดเป็น "ปฐมปาง" หรือปางที่ให้กำเนิดองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยพระองค์ทรงอยู่ในพระอิริยาบถนี้ในคืนวันตรัสรู้ เรียกได้อีกอย่างว่าปางตรัสรู้ หรือเป็นพระพุทธรูปในอิริยาบถประทับนั่งสมาธิโดยใช้ข้อพระบาททั้งสองข้างขัดกันซึ่งเรียกว่า (ปางขัดสมาธิเพชร)
ความเป็นมาของปางสมาธิหรือปางตรัสรู้
หลังจากที่พระบรมโพธิสัตว์มีชัยชนะเหนือพญามารแล้ว ทรงบำเพ็ญสมาธิต่อไป เมื่อจิตตั้งมั่นบริสุทธิ์ผ่องใสปราศจากอุปกิเลสแล้ว ในปฐมยามทรงบรรลุจตูปปาตญาณ คือสามารถหยั่งรู้การเวียนว่ายตายเกิดของสรรพสัตว์ว่า สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้วตายไป ประสบสุขและทุกข์ตามกรรมที่ทำไว้ และในปัจฉิมยามพระองค์ทรงบรรลุอาสวักขยญาณ ทรงทำอาสวกิเลสทั้งหลายให้ดับสิ้นไป จนได้บรรลุอนุตสัมมาสัมโพธิญาณ ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในเวลารุ่งอรุโณทัย ตรงกับวันเพ็ญเดือน 6 หรือขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 (วันวิสาขบูชา) สถานที่ตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ปัจจุบันอยู่ในตำบลพุทธคยา ประเทศอินเดีย
ประวัติ.
เป็นท่านั่งสมาธิหลังจากพระพุทธเจ้าทรงกำจัดพระยามาร และเสนามารให้ปราชัยไปแล้ว ด้วยพระบารมีตั้งแต่เวลาเย็นก่อนพระอาทิตย์ตก (ปางมารวิชัย) ทรงเจริญสมาธิภาวนาด้วยท่านั่งสมาธินี้จนทำจิตให้ปราศจากอุปกิเลส บรรลุปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุถฌาน ซึ่งเป็นส่วนของรูปสมาบัติ ที่เรียกว่า "เข้าฌานสมาบัติ" จากนั้นก็ใช้ฌานสมาธิที่แน่วแน่นั้น เจริญปัญญา หรือองค์วิปัสสนา จนได้บรรลุ "ญาณ" (คือ ความรู้แจ้ง) ที่เรียกว่า "อภิญญาญาณ" (ความรู้แจ้งอันประเสริฐสุด) ทั้งสามประการคือ ทรงบรรลุญาณที่หนึ่ง ในตอนปฐมยาม (ประมาณ 3 ทุ่ม) ญาณนี้เรียกว่า "บุพเพนิวาสานุสติญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงอดีตชาติหนหลังทั้งของตนและของคนอื่น พอถึงมัชฌิมยาม (ประมาณเที่ยงคืน) ก็ได้บรรลุญาณที่สอง ที่เรียกว่า "จุตูปปาตญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความจุติ คือ ดับและเกิดของสัตว์โลก ตลอดจนถึงความต่างกันที่เรียกว่า "กรรม" พอถึงปัจฉิมยาม (หลังเที่ยงคืนล่วงแล้ว) ทรงบรรลุญาณที่สาม คือ "อาสวักขยญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความสิ้นไปของกิเลส และอริยสัจสี่ คือความทุกข์ (ทุกข์) เหตุเกิดของความทุกข์ (สมุทัย) ความดับทุกข์ (นิโรธ) วิธีดับทุกข์ (มรรค) และกำจัดอวิชชาไปจนสิ้นจากกมลสันดาน
ความเชื่อและคตินิยม.
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ปูเรนตัม โพธิสัมภาเร นิพพัตตัง โมระโยนิยัง เยนะ สังวิหิตารักขัง มะหาสัตตัง วะเนจะราฯ"<br> จิรัสสัง วายะมันตาปิ เนวะ สักขิงสุ คัณหิตุง พรัหมะ มันตินติ อักขาตัง ปะริตตัน ตัมภะฌามะเหฯ
อำเภอกะพ้อ

กะพ้อ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอกะพ้อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ห่างจากอำเภอเมืองปัตตานี 68 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
คำว่า "กะพ้อ" เป็นชื่อของปาล์มชนิดหนึ่ง อำเภอกะพ้อเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ประกาศแยกเป็น กิ่งอำเภอกะพ้อ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอกะพ้อ ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองของอำเภอกะพ้อมี 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอกะพ้อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอปะนาเระ

ปะนาเระ เป็นอำเภอในจังหวัดปัตตานี ประชากรแต่งกายตามแบบของประชากรมลายู มีประเพณี วัฒนธรรมตามแบบอิสลาม พูดภาษามลายูและภาษาไทยถิ่นใต้เจ๊ะเห (ตากใบ)
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอปะนาเระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ที่มาของชื่อ.
"ปะนาเระ" เป็นภาษามลายูปัตตานีซึ่งมีที่มาจากคำว่า "ปาตา" แปลว่า หาด และคำว่า "ตาเระ" แปลว่าอวนลากปลา เมื่อนำมารวมกันเป็น ปาตาตาเระ จึงหมายถึงหาดที่ตากอวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของชาวประมงทางภาคใต้ ต่อมาคำว่าปาตาตาเระเมื่อใช้นาน ๆ ก็กร่อนเป็น ปะนาเระ และเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองของอำเภอปะนาเระมี 10 ตำบล 55 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอปะนาเระประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ถนนเสรีไทย

ถนนเสรีไทย (อักษรโรมัน: Thanon Seri Thai) เริ่มตั้งแต่เขตบางกะปิ ผ่านเขตบึงกุ่ม เขตคันนายาว ไปสิ้นสุดที่เขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร เดิมอยู่ในความดูแลของแขวงการทางกรุงเทพ กรมทางหลวง และได้รับการกำหนดเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3278 ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร
ถนนสายนี้มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางกะปิ ปลายถนนลาดพร้าวในเขตบางกะปิ ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนนวมินทร์และถนนพ่วงศิริ โดยมีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนศรีบูรพาที่แยกนิด้า ผ่านเขตบึงกุ่ม ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (ด้านตะวันออก) ถนนสวนสยาม และตัดกับถนนมีนพัฒนาที่แยกบางชัน ไปสิ้นสุดที่แยกเมืองมีน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนรามอินทรา ถนนสุวินทวงศ์ และถนนสีหบุรานุกิจในเขตมีนบุรี โดยมีทางต่อเนื่องคือ ถนนสุวินทวงศ์
ประวัติ.
ถนนเสรีไทยเดิมชื่อว่า ถนนสุขาภิบาล 2 และ ถนนบึงกุ่ม ต่อมากรุงเทพมหานครได้เปลี่ยนชื่อใหม่ เพื่อเป็นการสดุดีเกียรติคุณของขบวนการเสรีไทย ในวาระครบรอบ 50 ปี วันสันติภาพไทย และการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2538
สถานที่สำคัญ.
สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ ได้แก่
ชุงอิจิ นากาจิมะ

ชุงอิจิ นากาจิมะ (; โรมาจิ: "Nakajima Shun'ichi") นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 ที่จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 13) แพ้ 7
จัสติซลีก (แอนิเมชันชุด)

จัสติสลีก ฉบับแอนิเมชั่น (Justice League) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันที่เข้ามาฉายในประเทศไทยทางช่อง Cartoon Network ของ ทรูวิชั่นส์ ช่อง 29 สำหรับระบบอนาล็อกและช่อง 52 สำหรับระบบดิจิตอล ซึ่งมีพื้นฐานจากจัสติซลีก โดยที่ต้นฉบับของการ์ตูน เรื่องนี้ มาจาก หนังสือการ์ตูนชื่อเดียวกันนี้ โดยเป็นการรวมเรื่องดังของ DC Comics ในฉบับแอนิเมชั่นนี้เป็นการรวมเอา 7 ซูเปอร์ฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล DC เข้าไว้เป็นทีมเดียวกัน โดยเรียกตัวเองว่า สภายุติธรรม (จัสติสลีก) ขณะเดียวกันก็มีการรวมเหล่าร้ายต่างๆจากการ์ตูนแต่ละเรื่องมาด้วยเช่น เล็กซ์ ลูเธอร์ (ซูเปอร์แมน) , โจ๊กเกอร์, ทอยแมน (แบทแมน) , แวนดัล ซาเวจ รวมทั้งมีการปรากฏตัวของการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่อื่นๆของทาง DC เช่น สแตติก (จากเรื่อง สแตติค ช็อค)
เนื้อเรื่องย่อ.
แบทแมนได้ทำการสืบจนพบว่า มีสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวเข้ามาอาศัยในร่างมนุษย์โลกเพื่อทำการทดลองบางอย่าง ระหว่างที่แบทแมนโดนจับได้และกำลังต่อสู้อยู่นั้น ซูเปอร์แมนผู้ซึ่งเสร็จจากปฏิบัติภารกิจในการปลดอาวุธนิวเคลียร์ทั่วโลก ผ่านมาและมาช่วยไว้ได้ ทั้งสองได้รับสัญญาณทางจิตที่เป็นการขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ต่างดาวชาวดาวอังคาร จอน โจนซ์ (J'onn J'onnz) โดย จอน แจ้งให้ทราบว่า สิ่งมีชีวิตต่างดาวกลุ่มที่เข้ามาที่โลกเป็นกลุ่มเดียวกับที่ทำลายอารธรรมของดาวอังคารลงไปที่หลายร้อยปีก่อน และเขาเป็นมนุษย์ชาวดาวอังคารคนสุดท้ายที่รอดมาได้ เขามาที่โลกเพื่อเตือนมนุษย์โลกถึงภัยภิบัติในครั้งนี้ แต่ถูกจับได้เสียก่อน และอาวุธนิวเคลียร์ที่พอจะต่อกรกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวได้ก็โดน ต่างดาวที่ปลอมเป็นวุฒิสมาชิกของรัฐบาลอเมริกา สั่งให้ทำลายไปแล้ว จอนจึงโทรจิตไปแจ้งต่อฮีโร่อีก 4 คน ประกอบไปด้วย กรีนแลนเทอร์ สาวน้อยมหัศจรรย์ แฟลช และฮอว์กเกิร์ล ทั้ง 7 คน จึงรวมตัวกันและสามารถขับไล่ เหล่าสิ่งมีชีวิตต่างดาวออกไปได้ หลังจากทำสำเร็จ ซุปเปอร์แมนก็เริ่มคิดว่า ถ้ามีพลังของทีมทั้ง 7 คนนี้ ก็จะเพิ่มขีดสามารถในการช่วยโลกได้มากขึ้น จึงรวมตัวกันเป็นทีม ที่ใช้ชื่อว่า "จัสติสลีก" โดยมีศูนย์บัญชาการอยู่ที่ดาวเทียมที่โคจรอยู่นอกโลก
รายชื่อตอน.
ปัจจุบัน จัสติสลีก รวมถึง จัสติสลีค อันลิมิเต็ด ได้ออกอากาศในอเมริกาไปแล้วทั้งหมดรวมแล้ว 5 ฤดูกาล ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 - พ.ศ. 2549
ในสองฤดูกาลแรก ของ จัสติสลีก จะนำเสนอในลักษณะที่เป็นตอนยาว 2 ตอนจบ เป็นส่วนใหญ่ (เฉพาะ "Secret Origins" ซึ่งเป็นบทแรกของซีรีส์นี้ และ "The Savage Time" กับ "Starcrossed" ที่เป็นบทสุดท้ายของ ฤดูกาลที่1 และ2 เท่านั้นที่ มี 3 ตอนจบ ส่วนตอนที่มีตอนเดียวจบมีตอนเดียว คือ "Comfort and Joy")
ส่วนตั้งแต่ฤดูกาลที่ 3 ลงไป จัสติสลีก มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ในด้านเนื้อเรื่องมีการเพิ่มซูเปอร์ฮีโร่อีกหลายคนเข้ามาในทีม และการนำเสนอนั้นเป็นการนำเสนอแบบจบในตอนทั้งสิ้น โดยได้ทำการเปลี่ยนชื่อเป็น "จัสติสลีค อันลิมิเต็ด" และดำเนินเรื่องไปอีก 3 ฤดูกาล
กันแคนน่อน

RX-77-2 กันแคนน่อน   เป็นหุ่นยนต์ที่ปรากฏตัวในการ์ตูนญี่ปุ่นอะนิเมะซีรีส์โมบิลสูทกันดั้ม ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
กันแคนน่อนเป็นหนึ่งในโมบิลสูทที่พัฒนาในโปรเจกต์Vของสหพันธ์โลกเพื่อใช้ต่อสู้กับโมบิลสูทของอาณาจักรซีอ้อน กันแคนน่อนมีลักษณะคล้ายกับมนุษย์มากกว่า RX-75 กันแทงก์ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับยานพาหนะมากกว่า
กันแคนน่อนมีอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่ 240 มม.ประทับบนบ่าทั้งสองข้างสำหรับใช้ยิงสนับสนุนในระยะกลาง ที่หัวติดตั้งปืนวัลแคน 60 มม. โครงสร้างของกันแคนน่อนเป็นระบบคอร์บล็อกซึ่งใช้ยานขับไล่ "FF-X7 คอร์ไฟเตอร์" เป็นห้องควบคุมและสามารถบินหนีออกมาได้ในยามคับขัน กันแคนน่อนยังเป็นโมบิลสูทรุ่นแรกที่สามารถใช้งานบีมไรเฟิลได้ เนื่องจากบรรทุกกระสุนปืนใหญ่ได้จำกัดและไม่มีอาวุธสำหรับต่อสู้ในระยะประชิดตัวจึงเป็นจุดอ่อน ปืนใหญ่สองกระบอกนี้สามารถติดตั้งสเปรย์มิสไซล์ลันเชอร์แทนได้
มีกันแคนน่อนเพียงหนึ่งเครื่องเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกทำลายจากการโจมตีหน่วยรบของซีอ้อนที่ไซด์ 7 ภายใต้การบัญชาการของชาร์ อัซนาเบิ้ล ซึ่งกันแคนน่อนเครื่องนี้ได้ประจำการกับยานชั้นเปกาซัส "ไวต์เบส" โดยมีพลเรือน "ไค ชิเด็น" เป็นนักบิน ในฉบับหนังตัดต่อใหม่ ยานไวต์เบสยังได้กันแคนน่อนเครื่องที่สองเข้าประจำการแทนกันแทงก์โดยมี "ฮายาโตะ โคบายาชิ" เป็นนักบิน กันแคนน่อนเป็นโมบิลสูทเพียงรุ่นเดียวจากโปรเจกต์Vที่ได้เข้าสู่การผลิตจำนวนจำกัด
กันแคนน่อนนับเป็นหุ่นยนต์ที่มีอิทธิพลต่อการ์ตูนญี่ปุ่นค่อนข้างสูง อะนิเมะแนวหุ่นยนต์หลายเรื่องในเวลาต่อมาจะมีหุ่นยนต์ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับกันแคนน่อน เช่น "ดรากูนาร์ 2" ในเมทัลอาเมอร์ดรากูนาร์ "แดนคอฟ" ในเอสพีทีเลซเนอร์ และ "ชวาลซ์" ในเกมซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน
รูปแบบอื่นๆ.
RX-77-1A กันแคนน่อน A.
รูปแบบดั้งเดิมของกันแคนน่อน มีเกราะที่หนาทำให้การขับเคลื่อนต่ำกว่าที่ควร ซึ่งปัญหานี้ได้รับการแก้ไขเมื่อปรับรูปแบบเป็นกันแคนน่อน กันแคนน่อน Aเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ"โมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ" ออกแบบโดย"คุนิโอะ โอคาวาระ"
RX-77D กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมาก.
กันแคนน่อนที่ปรับโครงสร้างโดยปรับระบบคอร์บล็อกออกไปและใช้เกราะโลหะผสมไททาเนี่ยมกับเซรามิคแทนลูน่าไททาเนี่ยม ปืนใหญ่แฝดซึ่งเป็นอาวุธหลักถูกลดขนาดลงมาเหลือ 200 มม. กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมากมีท่อขับดันมากกว่าของรุ่นต้นแบบจึงมีความคล่องตัวสูงกว่า แต่ในภายหลังกลับไม่มีการผลิตจำนวนมากตามที่วางแผนไว้ กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมากปรากฏตัวครั้งแรกในโอวีเอกันดั้ม 0080 ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ
RX-77-3 กันแคนน่อนรุ่นติดตั้งอาวุธหนัก.
กันแคนน่อนที่เน้นการใช้งานแบบเดี่ยวแทนการเป็นหน่วยสนับสนุนโดยปรับปรุงเกราะและอาวุธที่ติดตั้งให้ดีขึ้น กันแคนน่อนรุ่นติดตั้งอาวุธหนักเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ"โมบิลสูทวาริเอชั่น" ออกแบบโดย"คุนิโอะ โอคาวาระ"
RX-77-4 กันแคนน่อนทูว์.
กันแคนน่อนที่ใช้บีมแคนน่อนติดเซ็นเซอร์เล็งเป้าแทนปืนใหญ่แฝด เนื่องจากไม่ต้องแบกน้ำหนักของกระสุนปืนใหญ่ กันแคนน่อนทูว์จึงมีความคล่องตัวสูงกว่ารุ่นก่อนหน้านี้มาก กันแคนน่อนทูว์เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ"โมบิลสูทวาริเอชั่น" ออกแบบโดย"คุนิโอะ โอคาวาระ"