pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ทาฟ

ทาฟ  เป็นอักษรตัวที่ 22 ของอักษรตระกูลเซมิติกส่วนใหญ่ ได้แก่ อักษรฟินิเชีย อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ת อักษรอาหรับ (ตาอ์) เริ่มแรกใช้แทนเสียงที่เกิดจากปุ่มเหงือก ไม่ก้อง ไม่มีลม (สัทศาสตร์สากล:) อักษรฟินิเชียที่ใช้แทนเสียงนี้ พัฒนาไปเป็นอักษรกรีก “Τ” อักษรละติน “T” และอักษรซีริลลิก “Т” ในคำทับศัพท์ภาษาอาหรับจะแทนด้วย ต
ษาอ์

ษาอ์  เป็นอักษร 1 ใน 6 ตัว ของอักษรอาหรับ ที่เพิ่มจากอักษร 22 ตัวของอักษรฟินิเชีย ใช้แทนเสียงไม่ก้อง เกิดจากฟัน และเป็นเสียงในลำคอ (ثَاءْ) (สัทศาสตร์สากล:) ในคำทับศัพท์จะแทนด้วย ษ
กิเมล

กิเมล  เป็นอักษรตัวที่ 3 ของอักษรตระกูลเซมิติกส่วนใหญ่ ได้แก่ อักษรฟินิเชีย อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ג อักษรอาหรับ (ญีม /d͡ʒ/) และอักษรซีเรียค ܓ ใช้แทนเสียงก้อง เกิดจากเพดานอ่อน ไม่มีลม [สัทอักษรสากล: หรือ (สำเนียงอียิปต์)] ชื่ออักษรนี้มาจากภาษาฟินิเชีย หมายถึง “อูฐ” ส่วนรูปอักษรคานาอันไนต์ เป็นรูปคล้ายบูมเมอแรง
ในคำทับศัพท์ภาษาอาหรับจะแทนด้วย ญ หรือ จญ์ เมื่อเป็นตัวสะกด
ใบกำกับภาษีเต็มรูป

ใบกำกับภาษีเต็มรูป คือ เอกสารหลักฐานสำคัญ ซึ่งผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มโดยทั่วไป มีหน้าที่ต้องออกให้แก่ผู้ซื้อสินค้าหรือบริการ ซึ่งใบกำกับภาษีเต็มรูปจะต้องมีรายการอย่างน้อยดังต่อไปนี้ (มาตรา 86/4)
โดยปกติแล้วผู้ซื้อสินค้าทั่วไปไม่มีความจำเป็นจะต้องใช้ใบกำกับภาษีเต็มรูปแบบเว้นแต่
เฮ (ตัวอักษร)

เฮ  เป็นอักษรตัวที่ห้าในอักษรตระกูลเซมิติก รวมทั้งอักษรฟินิเชีย อักษรอราเมอิก อักษรฮีบรู ה‎, อักษรซีเรียค ܗ และอักษรอาหรับ ; ฮาอ์ /h/) ใช้แทนเสียงไม่ก้อง เสียดแทรก เกิดที่สายเสียง  อักษรฟินิเชียตัวนี้ไปเป็นอักษรกรีก Epsilon, อักษรอีทรัสคัน ̄ , อักษรละติน E และอักษรซีริลลิก Ye เฮในอักษรฟินิเชียใช้แทนเสียงพยัญชนะ แต่อักษรลูกหลานอื่น ๆ ใช้แทนเสียงสระ 
ในภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกโบราณ มีเสียงไม่ก้องและเป็นเสียงในลำคอสามเสียงคือ เกิดที่เพดานอ่อน ḫ เกิดที่สายเสียงและคอหอย ḥ ดังที่พบในอักษรอาระเบียใต้และอักษรเอธิโอปิก ในอักษรคานาอันไนต์, ḫayt และ ḥasir รวมเข้ากับ Heth "fence"
ปัสกวล เปเรซ

ปัสกวล นิโกลัส เปเรซ  นักมวยสากลชาวอาร์เจนตินา
เริ่มชกมวยสากล.
เปเรซเป็นมวยร่างเล็ก สูงเพียง 5 ฟุต แต่มีความคล่องตัวและรวดเร็ว เคยชกมวยสากลสมัครเล่นได้เหรียญทองกีฬาโอลิมปิกที่ลอนดอน ก่อนจะหันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2495
เปเรซชกมวยอาชีพเพียง 7 ครั้ง ก็ได้ครองแชมป์อาร์เจนตินารุ่น 105 ปอนด์ จากนั้นชกชนะรวดอีก 16 ครั้งจึงได้ขึ้นชกกับโยชิโอะ ชิราอิ แชมป์โลกเดอะริงและไลนีลรุ่นฟลายเวทในขณะนั้น ผลการชกปรากฏว่าเสมอกัน ชิราอิจึงตัดสินใจขึ้นชกป้องกันตำแหน่งกับเปเรซในการชกครั้งต่อมา คราวนี้เปเรซเป็นฝ่ายชนะคะแนน คว้าแชมป์โลกมาครองได้สำเร็จ ชิราอิขอแก้มืออีกครั้ง คราวนี้เปเรซเป็นฝ่ายชนะน็อกในยกที่ 5 จนชิราอิตัดสินใจแขวนนวมไปในที่สุด
แชมป์โลกผู้ยิ่งยง.
เปเรซขึ้นชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้ง ชกชนะนักมวยชั้นนำในยุคนั้นหลายคน ทั้งเลโอ เอสปีโนซา, รามอย เอเตรียล, ซาดาโอะ ยาโออิตะ และดอมมี เออร์ซัว จนกระทั่งมาเสียแชมป์ แพ้คะแนน โผน กิ่งเพชร ในการชกป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10 เปเรซขอชิงแชมป์แก้มือกับโผนอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้ ที.เค.โอ. แก้มือไม่สำเร็จ จากนั้น เปเรซไม่มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกอีกเลย
แขวนนวม.
เปเรซยังขึ้นชกชนะอีก 28 ครั้ง ก่อนจะมาแพ้คะแนน เลโอ ซูลูตา นักชกฟิลิปปินส์ จากนั้นแพ้อีก 3 ครั้งรวด โดยเป็นการแพ้แบบไม่ครบยก 2 ครั้ง รวมทั้งแพ้น็อก "ไอ้แมงป่อง" เอเฟรน ตอร์เรส ยก 3 เปเรซจึงตัดสินใจแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2507
เสียชีวิตเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 เนื่องจากประสบปัญหาในชีวิต ภรรยาเลิก ติดสุรา และถูกให้ออกจากงาน รวมอายุได้ 50 ปี
ไฟติง ฮาราดะ

มาซาฮิโกะ ฮาราดะ (; โรมาจิ: "Harada Masahiko") ฉายา ไฟติง มักถูกเรียกว่า ไฟติง ฮาราดะ (; โรมาจิ: "Faitingu harada"; : ทับศัพท์จาก Fighting Harada) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 5 เมษายน พ.ศ. 2486 สถิติการชก 62 ครั้ง ชนะ 55 (น็อค 22) แพ้ 7 เป็นนักมวยที่มีลีลาการชกบุกตะลุยตลอด ได้รับฉายาจากแฟนมวยชาวไทยว่า "ไอ้กระทิงเผือก"
ประวัติ.
ฮาราดะขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2505 กับโผน กิ่งเพชร ซึ่งก่อนการชก โผนเป็นฝ่ายได้เปรียบทั้งในด้านจังหวะฝีมือและประสบการณ์ แต่เมื่อชกกันจริงๆ ปรากฏว่าฮาราดะใช้ความหนุ่มแน่น บุกตะลุยเข้าชกตั้งแต่ยกแรกจนโผนตั้งตัวไม่ติด จนอ่อนแรงและแพ้น็อคฮาราดะไปในยกที่ 11 อย่างเหลือเชื่อ ได้เป็นแชมป์โลกเดอะริงกับไลนีล และเป็นแชมป์โลก WBA คนแรกของญี่ปุ่นและทวีปเอเชีย ในรุ่นฟลายเวท
เมื่อฮาราดะเปิดโอกาสให้โผนแก้มืออีกครั้งที่กรุงเทพฯ ฮาราดะยังคงเดินหน้าบุกตะลุยเข้าชกในแบบเดิม ส่วนโผนใช้เชิงชกที่เหนือกว่าและใช้หมัดแย็บเก็บคะแนนไปเรื่อยๆ ฮาราดะบุกตะลุยจนโผนอ่อนแรงยืนเท้าตาย หนีไม่ออก ขณะนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จมาถึงสนามมวยพอดี เมื่อโผนทราบว่าพระองค์ท่านเสด็จมาถึงแล้วเกิดกำลังใจกลับมาชกในแบบเดิม ใช้จังหวะฝีมือจนฮาราดะเข้าไม่ติด และแพ้คะแนนไปเมื่อครบ 15 ยก
หลังจากเสียแชมป์ให้โผน ฮาราดะเลื่อนขึ้นไปชกรุ่นแบนตัมเวท จนมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลก WBA,WBC และเดอะริงรุ่นแบนตัมเวท ชนะคะแนน เอเดร์ ฌูเฟร ชาวบราซิล ป้องกันตำแหน่งได้ 4 ครั้ง ก่อนจะเสียตำแหน่งให้ ลีโอเนล โรเซ หลังจากนั้น ฮาราดะเลื่อนขึ้นไปชกรุ่นเฟเธอร์เวท เพื่อสร้างประวัติศาสตร์เป็นแชมป์โลก 3 รุ่นคนแรกของญี่ปุ่น ขึ้นชิงแชมป์โลกอีก 2 ครั้ง ไม่สำเร็จจึงแขวนนวมไปในที่สุด หลังแขวนนวมแล้ว ไฟติง ฮาราดะได้มีชื่อบรรจุอยู่ในหอเกียรติยศ (Hall of Fame) ของสมาคมมวยโลก (WBA) และทางญี่ปุ่นถือว่าเป็นนักมวยที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งของญี่ปุ่นเท่าที่เคยมีมา
ซีเปีย

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2006-12-10T19:50:51Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Jutiphan</username>
 </contributor>
 <comment>ซีเปีย ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สีซีเปีย: ตามแนวชื่อสีอื่นๆ</comment>
 <origin>320207</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ปลาแดงน้อย

ปลาแดงน้อย ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Discherodontus ashmeadi" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
ลักษณะ.
ลักษณะคล้ายปลาตะเพียน แต่เพรียวยาวกว่า หัวโต ปากเล็ก เกล็ดเล็ก ครีบหลังมีแต้มสีคล้ำขนาดใหญ่เป็นจุดเด่น และมีแถบสีดำพาด ลำตัวสีเงินอมเขียว ครีบอื่น ๆ ใส และมีแต้มสีแดงเรื่อ ครีบหางมีขลิบสีคล้ำและสีแดงทั้งปลายบนและล่าง มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
อยู่รวมเป็นกลุ่มเล็ก ๆ 5–10 ตัว กระโดดได้สูง อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนและสัตว์หน้าดิน
ที่อยู่.
อาศัยอยู่ในลำธารที่มีน้ำใสในป่าร่มครึ้มของลุ่มน้ำโขงเท่านั้น โดยไม่พบในลุ่มน้ำเจ้าพระยา เป็นปลาที่พบน้อย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาหางแดง"
ปลากระมังครีบสูง

ปลากระมังครีบสูง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Puntioplites falcifer") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลากระมังชนิดอื่น ๆ เพียงแต่ปลากระมังครีบสูง มีครีบหลังที่แหลมและยกสูงกว่า มีขนาดประมาณ 40 เซนติเมตร
พบเฉพาะแม่น้ำโขง ที่เดียวเท่านั้น เป็นปลาที่พบน้อย ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกเป็นภาษาอีสานว่า "สะกางเกสูง" หรือ "สะกาง"
ปาปารัสซี

ปาปารัสซี (แปลว่า "ยุง") เป็นการเรียกนักข่าวสายบันเทิง ที่เสนอข่าวในแนวแอบถ่าย โดยนำเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของดาราหรือผู้มีชื่อเสียงมาเปิดเผยต่อสาธารณะ
ศัพท์คำนี้มาจากคำว่า "ปาปาราซโซ"  เป็นชื่อตัวละครช่างภาพ เพื่อนของตัวเอกในภาพยนตร์ของเฟเดอริโก เฟลลินี เรื่อง "ลา ดอลเช วิตา" (1960) รับบทโดยวอลเตอร์ ซานเตสโซ
วงศ์ปลาตูหนา

วงศ์ปลาตูหนา  เป็นวงศ์ของปลาในชั้นปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Anguillidae (/แอน-กิล-ลิ-ดี้/) โดยมาจากภาษาลาตินว่า "Ae" หมายถึง ปลาไหล ซึ่งปลาวงศ์นี้มักจะถูกเรียกรวมกันว่า ปลาตูหนา มีทั้งหมด 1 สกุล คือ "Anguilla" และมีทั้งหมด 15 ชนิด
กระจายทั่วชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและแปซิฟิกจนถึงออสเตรเลีย
พบในประเทศไทยประมาณ 3–4 ชนิด 
ปลาวงศ์นี้มีฟันคม ปากกว้าง เขี้ยวเล็กละเอียดบนขากรรไกรเป็นร้อย ๆ ซี่ จมูกมีรูเล็ก ๆ เหมือนหลอด 2 ข้าง ใช้สำหรับดมกลิ่นเพื่อนำทางและหาอาหาร ซึ่งปลาตูหนามีประสิทธิภาพในการดมกลิ่นได้ดีกว่าปลาฉลามเสียอีก ครีบอกเป็นรูปกลมรี ครีบหลังยาวติดต่อกับครีบหางที่มนและครีบก้นที่ยาว ลำตัวดูภายนอกเหมือนไม่มีเกล็ด มีเมือกลื่นปกคลุมทั้งตัว แต่แท้จริงมีเกล็ดขนาดเล็กมากเรียงซ้อนฝังอยู่ใต้ผิวหนัง โดยไม่มีเส้นข้างลำตัว เลือดและน้ำเหลืองของปลาตูหนามีพิษ ซึ่งอาจฆ่าสุนัขให้ตายได้ 
เป็นปลานักล่า สามารถจับกุ้ง, ปู หรือสัตว์เปลือกแข็ง รวมทั้งปลาต่าง ๆ กิน มักอาศัยในแหล่งน้ำใส มีตอไม้, โพรงไม้ หรือซอกหินอยู่มาก อาจขุดรูอยู่ก็ได้ นอกจากบริเวณปากแม่น้ำแล้ว ยังเคยพบไกลถึงลำธารน้ำตกบนภูเขาอีกด้วย
เป็นปลาที่มีวงจรชีวิตแบบ ปลาสองน้ำ คือออกไปวางไข่ในทะเลลึก ปลาวัยอ่อนจึงอพยพกลับมาเลี้ยงตัวที่ชายฝั่งหรือป่าชายเลนก่อนเข้ามาเติบโตในน้ำจืดที่ไกลจากทะเลนับร้อย ๆ กิโลเมตร ลูกปลามีตัวใส เรียวยาวดูคล้ายวุ้นเส้น โดยปกติแล้วเป็นปลาที่มีนิสัยรักสงบ แต่จะดุร้ายมากเมื่อถูกจับได้ มีรายงานว่าปลาบางตัวมีอายุมากได้ถึง 105 ปี และอาจยาวได้ถึง 8 ฟุต ในทะเลสาบน้ำจืดที่นิวซีแลนด์พบบางตัวมีน้ำหนักมากกว่า 100 ปอนด์
เป็นปลาที่มีรสชาติดี อร่อย มีราคาแพง บางชนิดจึงถูกนำมาเพาะเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีชื่อ เช่น ปลาตูหนาญี่ปุ่น หรือปลาไหลญี่ปุ่น ("A. japonica") ซึ่งได้มีการเลี้ยงกันที่ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ แต่ว่าต้องรวบรวมลูกปลาจากธรรมชาติ ซึ่งเคยมีการนำเข้ามาเลี้ยงในประเทศไทยระยะหนึ่ง ปลาตูหนาชนิดนี้ได้ถูกปรุงเป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีชื่อคือ ข้าวหน้าปลาไหล (; โรมาจิ: "kabayaki"; : คะบะยะกิ) ซึ่งชาวญี่ปุ่นได้รับประทานกันมาอย่างยาวนานกว่า 5,000 ปีแล้ว
วงศ์ปลายอดม่วง

วงศ์ปลายอดม่วง  ปลาในวงศ์นี้เป็นปลาที่อยู่ในอันดับ Pleuronectiformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cynoglossidae (/ไซ-โน-กลอส-ซิ-ดี้/) 
มีรูปร่างแปลกอย่างเห็นได้เด่นชัดจากปลาในอันดับเดียวกัน เพราะมีลำตัวที่แบนราบ เรียวยาวส่วนท้ายแหลมดูคล้ายใบของมะม่วง ตามีขนาดเล็กอยู่ชิดกันที่ด้านเดียวกัน เมื่อยังเล็กตาจะอยู่ด้านละข้าง แต่เมื่อโตขึ้นกะโหลกจะบิด จึงทำให้รูปร่างศีรษะบิดตาม ตาจึงเปลี่ยนมาอยู่ข้างเดียวกัน จะงอยปากงุ้มและเบี้ยว ปลายริมฝีปากบนเป็นติ่งแหลมโค้ง ปากค่อนข้างกว้าง ส่วนหัวหันไปทางซ้ายได้โดยที่ซีกขวาอยู่ด้านบน ซึ่งจะแตกต่างไปจากวงศ์ปลาลิ้นหมา (Soleidae) อาศัยอยู่บริเวณพื้นท้องน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นดินและพริ้วตัวตามแนวขึ้นลง สามารถมุดลงใต้ทรายได้เร็วเวลาตกใจ อาหารได้แก่สัตว์หน้าดินขนาดเล็ก เช่น ลูกกุ้ง, ลูกปลาและอินทรียสารต่าง ๆ
มีทั้งสิ้น 3 สกุล ประมาณ 110 ชนิด มีขนาดแตกต่างกันไปตามชนิด เล็กสุดเพียง 5 เซนติเมตร ใหญ่สุดถึง 60 เซนติเมตร ส่วนมากเป็นปลาทะเล ที่พบในทะเลเช่น ปลายอดม่วงหงอนยาว ("Cynoglossus lingua"), ปลายอดม่วงเกล็ดใหญ่ ("C. macrolepidotus") พบในน้ำจืดไม่กี่ชนิด พบในประเทศไทยมากกว่า 20 ชนิด พบในน้ำจืดเพียง 2 ชนิด ได้แก่ ปลายอดม่วงเกล็ดถี่ ("C. microlepis") และปลายอดม่วงลาย ("C. fledmanni")
เป็นปลาที่ใช้บริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจเช่นเดียวกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมา และมักจะถูกเรียกซ้ำซ้อนกับปลาในวงศ์ปลาลิ้นหมาด้วย
ปลายอดม่วงเกล็ดถี่

ปลายอดม่วงเกล็ดถี่  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cynoglossus microlepis" อยู่ในวงศ์ปลายอดม่วง (Cynoglossidae) มีรูปร่างคล้ายใบมะม่วง ตาเล็กอยู่ชิดกัน ปลายจะงอยปากงุ้ม เฉพาะด้านบนท้องเล็กมาก ครีบหลัง ครีบหาง และครีบก้นยาวตลอดลำตัว ครีบหางมีปลายแหลม เกล็ดเล็กมีขอบหยัก มีเส้นข้างลำตัว 3 เส้นบนลำตัวด้านบนและต่อเนื่องกันบริเวณหัว ตัวมีสีน้ำตาลอ่อนอมแดงโดยไม่มีลวดลายใด ๆ ครีบค่อนข้างใส ลำตัวด้านล่างมีสีขาว ขนาดที่พบเฉลี่ยประมาณ 25 เซนติเมตร ใหญ่สุดประมาณ 1 ฟุต
อาศัยตามชายฝั่งแม่น้ำที่เป็นพื้นทราย พบในตอนล่างของแม่น้ำแม่กลอง, เจ้าพระยา, บางปะกง และภาคใต้ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่จังหวัดชัยนาทจนถึงพิษณุโลก บริโภคโดยทำปลาแห้ง มีราคาขายค่อนข้างสูง และพบเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
มีชื่อเรียกอื่นว่า "ปลายอดม่วง", "ปลายอดม่วงแม่น้ำ" หรือ "ปลายอดม่วงน้ำจืด" เป็นต้น
ปลายอดม่วงลาย

ปลายอดม่วงลาย  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cynoglossus fledmanni" ในวงศ์ปลายอดม่วง (Cynoglossidae) มีรูปร่างคล้ายปลายอดม่วงเกล็ดถี่ ("C. microlepis") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่มีสีลำตัวมีสีเหลืองอ่อนหรือเขียวอ่อน ตามตัวมีลายเส้นสีดำคล้ายลายเสือพาดตามตัว ขนาดที่พบโดยเฉลี่ยประมาณ 25 เซนติเมตร
ถิ่นอาศัยอยู่ที่เดียวกับปลายอดม่วงเกล็ดถี่ แต่พบน้อยกว่า พบได้ในแม่น้ำโขง และปากแม่น้ำใกล้ทะเล ในประเทศไทยพบได้ที่ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มน้ำเจ้าพระยา ไปจนถึงเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ตัวละคร ตำนานเกราะ คิโคเท

ตัวละคร.
มุคาล่า.
เด็กหนุ่มนักรบแห่งเผ่าทาอุรางิ ดินแดนมายาแห่ง แทนซาเนีย ซึ่งเป็นอาณาจักรโบราณ ถิ่นกำเนิดของเกราะคิโคเทสีขาวและดำ มุคาล่าเป็นนักรบที่ได้รับคัดเลือกให้สวมเกราะคิโคเทสีดำเพื่อทำหน้าที่พิทักษ์ปกป้องหมู่บ้านให้ปลอดภัย เขามีสาย เลือด นักรบ ไหลเวียนอยู่ภายในกายทำใหถูกเกราะสีดำเข้าครอบงำได้อย่างง่ายดาย จิตใจที่เต็มไปด้วยการต่อสู้ของมุคาล่าและเกราะคิโคเทสีดำ เป็นสิ่งชักนำให้เหล่า ซามูไรทรูปเปอร์ ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงของชุดเกราะใน ตำนาน คิโคเทสีขาว และได้สัมผัสถึงจิตใจของ เกราะเกียร์ ของแต่ละคนด้วยลูกแก้วแห่งจิต สุดท้ายการต่อสู้ระหว่างมุคาล่าที่มีเกราะคิโคเทสีดำครองงำจิตใจกับเกราะเกียร์ทั้งห้าที่ปราศจากจิตใจของเจ้าของ และเหล่านักรบเกราะที่มีจิตใจแห่งคุณธรรมเป็นสิ่งค้ำจุนพวกเขาไว้ เกราะคิโคเทในตำนานทั้งสองถูกเหล่าซามูไรทรูปเปอร์ทำลายรวมทั้งเกราะเกียร์ทั้งห้าซึ่งเป็นสิ่งให้กำเนิดเกราะคิโคเทสีขาวด้วย
<br clear="all">
นาเลีย.
เด็กสาวผู้มีจิตใจงดงาม เธอคือ คู่หมั้น ของมุคาล่าเด็กหนุ่มผู้เป็น นักรบ แห่งเผ่าทาอุรางิ เธอไม่เห็นด้วยกับการที่มุคาล่าลักพาตัวเรียวและเซจิมาจาก ญี่ปุ่น เธอพยายามช่วยเหลือคนทั้งคู่ให้ปลอดภัยจากการต่อสู้กับมุคาล่า พยายามยับยั้งการต่อสู้ระหว่างเกราะคิโคเทสีดำและขาว ความผูกพันที่ไม่ต้องการให้คู่หมั้นของตนเองตกไปอยู่ในทางที่ผิด เกราะสีดำไม่ใช่ เทพเจ้า อย่างที่ทุกคนในเผ่าเข้าใจ เธอรับรู้ถึงพลังอำนาจชั่วร้ายที่แอบแฝงอยู่ภายในเกราะดำ นาเลียพยายามโน้มน้าวจิตใจของมุคาล่าให้เลิกคิดถึงแต่การต่อสู้แต่ก็ไม่เป็นผล นาเลียเป็นคนให้การช่วยเหลือเหล่า ซามูไรทรูปเปอร์ ที่ถูกทำร้ายจากเกราะที่ไร้ซึ่งจิตใจรวมทั้งจุน นาสตี้และเบียคุเอ็น แต่สุดท้ายความพยายามของเธอก็ไม่เป็นผล เกราะคิโคเททั้งสองต่างต้องเผชิญหน้ากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การต่อสู้อย่างดุเดือดเริ่มต้นขึ้นโดยที่เธอไม่สามารถห้ามปรามได้ จึงตัดสินใจเข้าห้ามปรามมุคาล่าที่ถูกเกราะคิโคเทสีดำควบคุมจิตใจทำให้ถูกทำร้ายพร้อมกับเบียคุเอ็น แต่สุดท้ายพลังแห่งจิตใจของเด็กหนุ่มทั้งห้าเป็นสิ่งที่ปกป้องเธอจากพลังอันชั่วร้ายจากเกราะคิโคเทสีดำรวมทั้งคืนจิตใจให้กับมุคาล่า
<br clear="all">
ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย

ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย ชื่อเล่น แอ๊ด เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากรายการ "บ้านเลขที่ 5" และรายการ "ที่นี่...ประเทศไทย"
ประวัติ.
ไชยวัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2511 ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ระดับปริญญาตรีจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ.2535 และระดับปริญญาโทจาก Theatre Design Course จาก The Slade School of Art, University College London (UCL) เมื่อปี พ.ศ. 2537
ผลงานละคร.
ละครทีวี
ละครเวที
ธงชัย วินิจจะกูล

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร. ธงชัย วินิจจะกูล เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
ประวัติ.
ธงชัยเกิดและโตที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ครอบครัวมีภูมิลำเนาที่อำเภอพระนคร จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอัมพรไพศาล ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีโดยได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อนจะสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโทและเอก สาขาวิชาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย อดีตเคยเป็นรองนายกองค์การบริหารองค์การนักศึกษามหาวิทยาธรรมศาสตร์และผู้นำนักศึกษาซึ่งถูกจับกุมในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ต่อมาได้ย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 และได้ทำงานในตำแหน่งศาสตราจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และประวัติศาสตร์ไทย ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา โดยในปัจจุบันมีตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติคุณ
เขามีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรมและวิทยาการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคต้นสมัยใหม่และสมัยใหม่ (คริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20) โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับการปะทะกันทางภูมิปัญญาและวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับอารยธรรมตะวันตก ประวัติศาสตร์ความคิดและการเมืองวัฒนธรรมของสยาม/ไทย ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ชาตินิยม ประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ความทรงจำ ประวัติศาสตร์บาดแผล และวิธีที่สังคมจัดการกับอดีตที่เป็นปัญหาเหล่านั้น
คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร  เป็นคณะวิชาลำดับที่ 4 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499
ประวัติ.
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 คณะมัณฑนศิลป์ ได้ถือกำเนิดขึ้น ด้วยดำริของ ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี และดำเนินการเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปตกแต่ง (Decorative Arts) ในปีการศึกษานั้น โดย ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) ได้บัญญัติชื่อภาษาไทยว่า "คณะมัณฑนะศิลป์" แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2517 ได้มีการดำเนินการปรับแก้ให้ถูกต้องกับภาษาเขียนเป็น "คณะมัณฑนศิลป์" และศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ได้จัดสร้างหลักสูตรสาขาวิชาศิลปตกแต่ง 4 ปี (อนุปริญญา 3 ปี ปริญญาตรี 4 ปี) มีศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี รักษาการในตำแหน่งคณบดี และ หลวงวิเชียร แพทยาคม (อธิบดีกรม กรมศิลปากร ในเวลานั้น) รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ มหาวิทยาลัยศิลปากร (เทียบเท่าอธิการบดีมหาวิทยาลัย)
ระหว่าง พ.ศ. 2499–2516 คณะมัณฑนศิลป์ จัดการศึกษาเพียงสาขาวิชาเดียว คือ สาขาวิชาศิลปตกแต่ง แต่ในเวลานั้น เรียกชื่อว่าสาขาวิชามัณฑนศิลป์ ตามชื่อคณะวิชา โดยแบ่งเป็น 2 ระดับ ได้แก่ อนุปริญญาหลักสูตร 3 ปี และระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปี ผู้สำเร็จการศึกษาจะได้รับวุฒิอนุปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) หรือปริญญาศิลปบัณฑิต (มัณฑนศิลป์) ตามลำดับ
ต่อมาใน พ.ศ. 2517–2544 คณะฯ ได้มีการปรับปรุงและพัฒนาโครงสร้างหลักสูตร เป็นการจัดการศึกษาเฉพาะระดับปริญญาตรี ไม่มีระดับอนุปริญญา พร้อมทั้งขยายสาขาวิชาเพิ่มขึ้น
ปัจจุบัน คณะมัณฑนศิลป์ เปิดสอนเพื่อผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรี 7 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการออกแบบภายใน สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาประยุกตศิลปศึกษา สาขาวิชาเครื่องเคลือบดินเผา สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ และสาขาวิชาออกแบบเครื่องแต่งกาย และเพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น คณะฯ ได้เปิดสอนระดับปริญญาโท 3 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ สาขาวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ สาขาวิชาการออกแบบเครื่องประดับ
หอศิลปะและการออกแบบคณะมัณฑนศิลป์.
หอศิลปะและการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ ปรับปรุงมาจากห้องปฏิบัติงานปั้น สิ่งทอ และวิชาพื้นฐานศิลปะของคณะ ดำเนินการโดยคณะกรรมการหอศิลปะและการออกแบบ แล้วเสร็จในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2540 โดยมีวัตถุประสงค์หลักดังนี้
เทศกาลกิอง

เทศกาลกิอง (祇園祭) เป็นเทศกาลที่โดดเด่นของญี่ปุ่นอย่างหนึ่งในเกียวโต ในเทศกาลนี้เริ่มต้นกันมาตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคม มีลักษณะเป็นการเฉลิมฉลองโดยจัดการปิดถนนและมีร้านค้าขายกับอาหารมากมายมาวางขายเพื่อดึงดูดลูกค้ากัน วัยรุ่นสาวหนุ่ม รวมถึงดาราดัง ๆ ของญี่ปุ่นมักพูดถึงและอยากใส่ชุดยูกาตะกับรองเท้าเกี๊ยะมาเดินเล่นถือได้ว่าเป็นเทศกาลส่งท้ายหน้าร้อนที่เกียวโตที่น่าสนใจมากเลยทีเดียว
ประวัติ.
เมื่อสมัยศตวรรษที่ 869 ที่เกียวโตเคยเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายมากมายเป็นจำนวนมากประชาชนแถบเกียวโตไม่มีที่พึ่งทางใจ จึงจัดขบวนแห่บูชาเทพเจ้าในลัทธิชินโตและมีการปล่อยสิ่งที่เรียกว่าโฮโกะและยามะลงสู่แม่น้ำด้วย หลังจากนั้นโรคระบาดที่ว่าก็หายไป เทศกาลดังกล่าวก็เลยยังถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองเป็นประจำทุกปีมาจนถึงปัจจุบัน
โดรายากิ

โดรายากิ  เป็นขนมหวานของญี่ปุ่น โดยลักษณะเป็นแพนเค้กสองชิ้นประกบกันและสอดไส้ถั่วแดงกวน โดรายากิส่วนใหญ่ทำมาจากแป้งสาลีผสมกับเนย ไข่ และนมสด และนำส่วนผสมมาทอดเป็นแผ่นคล้ายแพนเค้ก เมื่อทอดจนสุกเหลืองจะนำมาประกบกัน 2 แผ่น โดยสอดไส้ถั่วแดงกวนน้ำตาลไว้ตรงกลาง ซึ่งลักษณะคล้ายกับอิมางาวายากิ เพียงแต่ว่าไส้ของโดรายากิจะถูกประกบด้วยขนม 2 แผ่น แต่ไส้อิมางาวายากิจะสอดไส้ข้างในตัวขนม
แต่เดิมตัวขนมจะมีเพียงชั้นเดียว ส่วนแบบที่เห็นในปัจจุบันถูกทำขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1914
คำว่า "โดระ" ในภาษาญี่ปุ่นจะแปลว่า ฆ้อง ซึ่งมาจากลักษณะของตัวขนมที่คล้ายกับฆ้อง
ชื่อเรียกอื่น ๆ.
ในเขตคันไซเช่นโอซากะหรือนาระจะเรียกว่า มิกาซะ (三笠) ซึ่งเดิมแปลได้ว่าหมวกฟางสามใบ
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
ตัวละครในมังงะและอนิเมะชื่อโดราเอมอนชอบรับประทานโดรายากิมากและมักจะมีฉากที่โดราเอมอนกำลังรับประทานโดรายากิอยู่บ่อย ๆ ซึ่งทำให้ขนมโดรายากิเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น
นิรุกติศาสตร์

นิรุกติศาสตร์ คำว่า "นิรุกติ" แปลว่า "คำอธิบายคำศัพท์จากต้นกำเนิด" ส่วนคำว่า "ศาสตร์" แปลว่า "วิชา" หรือแปลให้เข้าใจง่ายขึ้นคือ "การเรียนรู้สิ่ง ๆ หนึ่ง" ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ระบุไว้คือแม่คำของ "นิรุกติศาสตร์" คือ นิรุกติ และนิรุกติ คือ ภาษา, คำพูด โดยมี "นิรุกติศาสตร์" เป็นลูกคำ นิรุกติศาสตร์ จึงมีความหมายในภาษาไทยคือ ศาสตร์หรือวิชาที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ด้านภาษา เช่น นิรุกติศาสตร์ ภาษาไทย หมายถึง การเรียนรู้ศึกษาประวัติ ความเป็นมา รูปแบบ วิธีใช้ วิธี พูด อ่าน เขียน เกี่ยวกับภาษาไทย ที่ใช้มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน รวมไปถึงวิวัฒนาการของภาษาและการเปลี่ยนแปลง ในแต่ละช่วงเวลาที่สำคัญ
ประวัติความเป็นมา.
นิรุกติศาสตร์ การเรียนรู้ด้านประวัติศาสตร์ของภาษา เป็นลูกคำของคำว่า "นิรุกติ" แปลว่า ภาษา ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ให้ความหมายไว้ ซึ่งคำว่า นิรุกติศาสตร์ หรือ การเรียนรู้เกี่ยวกับที่มาของภาษา ซึ่งตรงกับศัพท์บัญญัติ จากคำว่า "philology" ในภาษาอังกฤษ ซึ่งมีการเริ่มใช้ในระหว่าง ค.ศ. 1350-1400 โดยก่อนหน้านั้นในอดีตมีการใช้คำว่า "linguistics" ซึ่งคำว่า philology มีรากศัพท์มาจากภาษาละติน และภาษากรีก ก็คือ การเรียนรู้ถึงภูมิหลัง และการใช้ในปัจจุบัน ของการสื่อสารของมนุษย์ ไม่ว่าด้วยวิธีการพูดหรือการเขียน แม้ว่าคุณลักษณะทั่วไปของภาษาที่ถูกศึกษา จะมีความสำคัญมากกว่าที่มา หรืออายุ แต่การศึกษาเรื่องที่มาและอายุของคำก็มีความสำคัญเช่นกัน 
คำว่า ฟิโลโลจี (philology) ในภาษาอังกฤษ มาจากคำศัพท์ภาษากรีก "ฟิลอส" (Φιλος) ความรักอย่างพี่น้อง และ "โลกอส" (λογος) สนใจ หมายถึง ความรักในคำศัพท์ การศึกษาเชิงนิรุกติศาสตร์ คือการทำความเข้าใจถึง ที่มาของภาษา และมักใช้ในการศึกษาภาษา หรือคัมภีร์โบราณ 
คำนี้ มักจะใช้สับสนกับคำว่า ศัพทมูลวิทยา (etymology) ซึ่งเป็นการศึกษาที่มาของคำศัพท์
ศัพทมูลวิทยา

ศัพทมูลวิทยา เป็นศัพท์บัญญัติจากภาษาอังกฤษ "etymology" หมายถึง การศึกษาที่มาของคำศัพท์ โดยอาศัยเอกสารโบราณ และการเปรียบเทียบกับภาษาอื่น ๆ นักศัพทมูลวิทยาจะสืบสร้างประวัติของคำนั้น ๆ ว่าคำนั้นมีการใช้ในภาษานั้นเมื่อใด มาจากแหล่งใด และมีการพัฒนา และเปลี่ยนแปลงความหมายอย่างไร
คำนี้มักจะใช้สับสนกับคำว่า นิรุกติศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการศึกษาที่มาของภาษา
ตำบลปากน้ำ (อำเภอหลังสวน)

ตำบลปากน้ำ อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เป็นชุมชนชาวประมง ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำหลังสวน ชายทะเล อ่าวไทย ภาคใต้ มีสภาพบ้านเมืองที่สงบสุข และมีชื่อเสียงด้านสถานที่ ท่องเที่ยว พักผ่อนชายทะเล แห่งหนึ่งของจังหวัดชุมพร รวมทั้งเป็นสถานที่ที่ประชาชนทั่วไปนิยมไปกราบไหว้ "เสด็จเตี่ย" กรมหลวงชุมพร ปากน้ำหลังสวน ยังเป็นศูนย์กลางเชื่อมต่อไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางทะเล ภูเขา น้ำตก อื่น ๆ ได้สะดวก เช่น ปากน้ำตะโก สวี ละแม พะโต๊ะ และระนอง
ที่ตั้งเเละอาณาเขต.
ตำบลปากน้ำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ชุมชนปากน้ำหลังสวน ตั้งอยู่ปากแม่น้ำหลังสวน และชายทะเลฝั่งอ่าวไทย ห่างจากตัว อำเภอหลังสวน ประมาณ 9 กิโลเมตร เป็นชุมชนประมง มีการตั้งถิ่นฐานทั้งสองฟากฝั่งแม่น้ำ สืบสานวิถีชีวิต และวัฒนธรรม มายาวนานกว่าร้อยปี ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ มีแม่น้ำหลังสวน เป็นแม่น้ำสายหลัก วิถีชีวิตคนไทยในสมัยก่อน ที่อาศัยผูกพันอยู่กับสายน้ำ การสัญจรทางน้ำจึงเป็นเส้นเลือดหลักในการคมนาคมระหว่างหัวเมืองต่างๆ เมืองหลังสวนเป็นเมืองสำคัญบนเส้นทางค้าขาย ภายในและระหว่างประเทศ ร่องรอยจากอดีตหลังสวนเคยเป็นจังหวัดหลังสวน และที่ปากน้ำหลังสวนยังเป็นที่ตั้งของด่านศุลกากร รวมทั้งบันทึกจากประวัติศาสตร์ เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค ประพาสหัวเมืองภาคใต้ และแหลมมลายู พ.ศ. 2432 (ร.ศ.108) พ.ศ. 2441 (ร.ศ.117) และ พ.ศ. 2452 (ร.ศ.128) เสด็จเยี่ยมพสกนิกร ที่เมืองหลังสวน และปากน้ำหลังสวน จากลักษณะดังกล่าว สภาพทางสังคมของปากน้ำหลังสวน จึงประกอบด้วยประชากรที่ตั้งถิ่นฐานเดิม และประชากรที่อพยพมาทำมาหากิน ทั้งจากถิ่นใกล้เคียง รวมทั้งคนจีนจากโพ้นทะเลที่อพยพมาเมื่อครั้งอดีต ผสมผสานพัฒนาต่อเนื่องเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และมีสถานะเป็นเทศบาลตำบล
การแบ่งเขตการปกครอง.
ตำบลปากน้ำแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 หมู่บ้าน
การเดินทาง.
รถไฟ: สามารถนั่งรถไฟมาลงได้ที่สถานีหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น)
รถทัวร์: จากสายใต้ถึงขนส่งหลังสวน แล้วต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หรือรถตุ๊กตุ๊กรับจ้าง หรือรถสองแถวในตลาดหลังสวน (มีบริการถึง 5 โมงเย็น) บ. สุวรรณทีทัวร์ส่งถึงปากน้ำหลังสวนบริเวณหน้าที่ทำการไปรษณีย์ซึ่งอยู่บริเวณเขตตลาดของตำบล
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ

ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ  เป็นการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของภาษา โดยมีประเด็นหลักด้วยกัน ดังนี้
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติสมัยใหม่เริ่มต้นในปลายศตวรรษที่ 18 และเติบโตจากหลักนิรุกติศาสตร์ที่มีมาแต่ก่อน อันเป็นการศึกษาเอกสารโบราณ ซึ่งสืบย้อนไปถึงยุคโบราณ
บอลเชวิค

บอลเชวิค  แผลงมาจากคำว่า Большинство แปลว่า ส่วนใหญ่ หรือ หมู่มาก บอลเชวิค หมายถึงสมาชิกของกลุ่ม ๆ หนึ่งภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย  ซึ่งนิยมลัทธิมากซ์ กลุ่มนี้นำโดยเลนิน
ในพรรคนี้ยังมีอีกลุ่มหนึ่งเรียกกันว่า เมนเชวิค (Menshevik) ซึ่งแผลงมาจากคำในภาษารัสเซีย (Меньшинство) แปลว่า ส่วนน้อย กลุ่มเมนเชวิคนำโดยยูลี มาร์ตอฟ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของเลนิน 
การแตกคอกันมีขึ้นในการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์และลอนดอน เมื่อปี ค.ศ. 1903 และท้ายที่สุดแล้วกลุ่มบอลเชวิคก็กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พวกบอลเชวิคมองเศรษฐกิจในแนวสัมคมนิยมสุดขั้วและเชื่อในความเป็นสากลของชนชั้นกรรมาชีพ พวกเขายึดหลักอำนาจเผด็จการพรรคเดียวและเป้าหมายสูงสุดเรื่องการปฏิวัติโลก พวกเขาปฏิเสธความเป็นชาติรัฐของรัสเซีย ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติของพวกเขามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า ลัทธิบอลเชวิค (Bolshevism)
จุดเริ่มของการแตกคอ.
การแตกคอกันของเลนินและมาร์ตอฟ มีขึ้นหลังจากที่เลนินเสนอว่าควรจำกัดสมาชิกพรรคให้เป็นเฉพาะนักปฏิวัติมืออาชีพเท่านั้นแต่มาร์ตอฟไม่เห็นด้วย เบื้องต้นกลุ่มของเลนินถูกเรียกว่า "กลุ่มแข็ง" ซึ่งหมายถึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวในเรื่องนี้ ส่วนกลุ่มของมาร์ตอฟเรียกกันว่า "กลุ่มอ่อน" จากท่าทีที่อ่อนโอนมากกว่ากลุ่มของเลนิน แต่ต่อมาก็เรียกกันว่า บอลเชวิค และ เมนเชวิค เนื่องจากเลนินมีผู้สนับสนุนมากกว่าเล็กน้อย และการที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถหาเสียงสนับสนุนอย่างเด็ดขาดได้ ในที่สุดในการประชุมครั้งนั้นก็มีการแยกกันเป็น 2 กลุ่มชัดเจน เดือนเมษายน ค.ศ. 1905 บอลเชวิคจัดการประชุมสมาชิกกลุ่มที่ลอนดอน โดยเรียกว่าการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 3 ด้านเมนเชวิคก็จัดการประชุมขึ้นโต้ตอบมาบ้างและนั่นก็เป็นการแบ่งแยกกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ
พิชัย วาศนาส่ง

พิชัย วาศนาส่ง (2 กรกฎาคม พ.ศ. 2472 – 8 เมษายน พ.ศ. 2555) เป็นอดีตสถาปนิก นักเขียน นักวิเคราะห์สถานการณ์ข่าวต่างประเทศ ผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีคลาสสิก รวมถึงเป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภา และสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2549
ประวัติ.
จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียน ไตรมิตรวิทยาลัย
จบการศึกษาจาก คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เคยทำงานที่สถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม
เป็นผู้อำนวยการฝ่ายศิลปกรรม 
เป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ในยุคบุกเบิก
เคยเป็นนักจัดรายการดนตรีคลาสสิกออกอากาศทางสถานีวิทยุ 1 ปณ. 
มีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง "ทะเลรัก" (พ.ศ. 2496) กำกับโดย ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธ์) 
สมรสกับรมดีเตรุ วาศนาส่ง (สกุลเดิม: บุนนาค) ธิดาพระยาอภิบาลราชไมตรี (ต่อม บุนนาค) กับคุณหญิงรื่น มีบุตรสาวคนเดียวคือ ลลนา พานิช (สมรสกับสมพงษ์ พานิช มีบุตรธิดา 4 คน) 
การทำงาน.
พ.ศ. 2512 เป็นผู้บรรยายเสียงภาษาไทยทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหม ในวันที่มีการถ่ายทอดสด นีล อาร์มสตรองเดินทางไปลงดวงจันทร์ กับยานอะพอลโล 11 ในโครงการอะพอลโล เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2512
ปี พ.ศ. 2515 เป็นหนึ่งในคณะผู้ร่วมเดินทางไปกับคณะทูตปิงปอง ที่เดินทางเข้าไปเล่นปิงปองในประเทศจีน ระหว่างวันที่ 30 สิงหาคม – 7 กันยายน พ.ศ. 2515 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างไทยกับจีน
ปี พ.ศ. 2520 เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อการกบฏ 26 มีนาคม 2520 ถูกคุมขังที่เรือนจำบางขวางเป็นเวลา 8 เดือนเมื่อปี 2520 ในระหว่างจองจำได้แปลตำราพิชัยสงครามของซุนวู ในชื่อหนังสือว่า "ตำราพิชัยสงครามของซุนจู้และเง่าคี้" ตีพิมพ์ระหว่างถูกคุมขัง
การเสียชีวิต.
พิชัย วาศนาส่ง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2555 ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า สิริอายุได้ 83 ปี การนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ฉัตรเบญจา พร้อมพระราชทานพวงมาลาพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี และพวงมาลาประทานพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พลากร สุวรรณรัฐ องคมนตรี เป็นผู้แทนพระองค์พระราชทานน้ำหลวงอาบศพแก่ พิชัย วาศนาส่ง ที่วัดธาตุทอง ในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2555 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2555 ณ วัดธาตุทอง
เกียรติประวัติ.
มีชื่อเสียงจากการจัดรายการโทรทัศน์ วิเคราะห์ข่าวต่างประเทศ ต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปี ในระยะหลังจัดร่วมกับ รศ.ประทุมพร วัชรเสถียร, จักรภพ เพ็ญแข และลลนา วาศนาส่ง บุตรสาว ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลเกียรติยศคนทีวี ในการประกาศผลรางวัลโทรทัศน์ทองคำครั้งที่ 20 ประจำปี พ.ศ. 2548 และ รางวัลบุคลากรผู้ทรงคุณค่าในวงการกีฬา ในงานวันนักกีฬายอดเยี่ยม ของสมาคมผู้สื่อข่าวกีฬาแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2547 ได้รับ รางวัลพระเกี้ยวทองคำ ครั้งที่ 8 ประจำปี พ.ศ. 2536 ในฐานะที่เป็นผู้ที่ส่งเสริมทำนุบำรุงภาษาไทยและใช้ภาษาไทยได้ถูกต้อง และ พ.ศ. 2545 ได้เข้ารับพระราชทานปริญญานิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
ผลงานอื่น.
พิชัย เคยมีผลงานประจำเขียนบทความให้กับนิตยสารต่วย'ตูน พลอยแกมเพชร และคอลัมน์ "ข้างครัว" ในนิตยสารสารคดี บอกเล่าเรื่องราว ประวัติความเป็นมาของอาหารนานาชาติ และให้สัมภาษณ์หรือวิเคราะห์สถานการณ์โลก ออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์
ปลากดคัง

ปลากดคัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hemibagrus wyckioides") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) ที่มีขนาดโตเต็มที่ราว 1.5 เมตร หนักได้ถึง 100 กิโลกรัม โดยตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวถึง 2.3 เมตร หนักถึง112 กิโลกรัม แต่ที่พบโดยเฉลี่ยจะมีขนาดประมาณ 50–60 เซนติเมตร ลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้าหรือเขียวมะกอก ท้องสีจาง ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีสีแดงสดหรือสีส้มสด ไม่มีแถบขาวบนขอบครีบหางส่วนบนเหมือนปลากดชนิดอื่น ๆ พบในแม่น้ำของไทยทุกภาคและในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่ นิยมนำมาบริโภคโดยการปรุงสด ลวก จิ้ม หรือยำ มีราคาค่อนข้างแพง มีการเพาะเลี้ยงเป็นกระชังอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่บางสาย และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากดคังมีชื่อเรียกอื่น อีกเช่น "ปลากดแก้ว" "ปลากดเขี้ยว" เป็นต้น
ปลากดเหลือง

ปลากดเหลือง ปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hemibagrus filamentus" อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีรูปร่างคล้ายปลากดคัง ("H. wyckioides") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีรูปร่างเล็กกว่า สีข้างลำตัวเป็นสีเหลืองจึงเป็นที่ของชื่อ หรืออาจเป็นสีเทาคล้ำ สีท้องจาง ครีบหลังยาวจนถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมัน และครีบไขมันมีสีคล้ำ ขนาดโตเต็มที่ราว 50 เซนติเมตร
พบในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน เป็นปลาที่ใช้บริโภคโดยการปรุงสด รมควัน และปลาแห้ง และมีการเพาะเลี้ยงในกระชังเหมือนปลากดคัง
นอกจากนี้แล้วยังมีปลากดในสกุลเดียวกันนี้ อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกัน คือ ปลากดขาว ("H. spilopterus") ซึ่งบางครั้งอาจสับสนกันและเรียกชื่อสามัญตรงกันว่า "ปลากดเหลือง" ด้วย
ซึ่ง 2 ชนิดนั้นยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลากดช่องหลวง", "ปลากดนา", "ปลากดขาว", "ปลากดชงโลง" หรือ "ปลากดคัง" เป็นต้น
ปลากระสูบขีด

ปลากระสูบขีด หรือ ปลากระสูบขาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hampala macrolepidota") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
มีรูปร่างคล้ายปลากระสูบจุด ("H. dispar") แต่ด้านข้างลำตัวมีแถบขวางบริเวณใต้ครีบหลังลงมาถึงท้อง ในปลาขนาดเล็กมีแถบ 2 แถบที่กลางลำตัวและโคนหาง และมีแถบใต้ตาด้วย ครีบมีสีคล้ำแดงเรื่อ ขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีคล้ำ มีขนาดใหญ่กว่าปลากระสูบจุดซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน คือ สามารถยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร หรือ 70 เซนติเมตร ซึ่งเป็นขนาดใหญ่เต็มที่
โดยชื่อวิทยาศาสตร์ "macrolepidota" มีความหมายว่า "เกล็ดใหญ่" โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μακρός (makrós) หมายถึง "ยาว" หรือ "ใหญ่" และ λεπτδωτος (lepdotos) หมายถึง "เกล็ด" โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกคือ เมืองโบกอร์ ประเทศอินโดนีเซีย
พบมากในแม่น้ำโขง และพบบ้างในแม่น้ำเจ้าพระยา โดยจะพบได้มากกว่าปลากระสูบจุด
เป็นปลากินเนื้อ จัดเป็นปลานักล่าชนิดหนึ่ง มักไล่จับปลาขนาดเล็ก เช่น ปลาซิว, ปลาวัยอ่อน รวมถึงแมลงน้ำต่าง ๆ ในแม่น้ำและหนองบึงต่าง ๆ เป็นที่นิยมของนักตกปลาทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่นโดยใช้เหยื่อปลอม บริโภคด้วยการปรุงสด หรือทำปลาร้า, ปลาส้ม,ลาบปลากระสูบ เป็นต้น และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากระสูบขีดมีชื่อเรียกทางภาษาอีสานว่า "ปลาสูบ", "ปลาสูด", "ปลาสิก" หรือ "ปลาขม" เป็นต้น
ปลากระสูบจุด

ปลากระสูบจุด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hampala dispar") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 
มีลักษณะรูปร่างค่อนข้างยาว แบนข้างเล็กน้อย หัวยาว ปากกว้างมาก มีหนวดสั้น 1 คู่ที่ริมฝีปาก ครีบหลังค่อนข้างเล็ก ครีบหางเว้าลึก เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ตัวมีสีเงิน ด้านหลังสีคล้ำอมน้ำตาล ด้านท้องสีจาง ด้านข้างลำตัวมีจุดสีคล้ำข้างละหนึ่งดวง ครีบมีสีแดงเรื่อ ครีบหางมีสีแดงไม่มีแถบสีคล้ำ เป็นปลาที่พบได้เฉพาะที่ภาคอีสานของไทย ในต่างประเทศพบได้เฉพาะประเทศลาวและกัมพูชาเท่านั้น มีขนาดประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 35 เซนติเมตร
ชื่อวิทยาศาสตร์ "dispar" เป็นภาษาละตินหมายถึง "ไม่เหมือน" หรือ "ซึ่งแตกต่างกัน" อันหมายถึงสัณฐานที่แตกต่างจากปลากระสูบขีด ("H. macrolepidota") ซึ่งเป็นปลากระสูบอีกชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศไทย และเป็นชนิดต้นแบบ อนุกรมวิธานโดย ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ สถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ แม่น้ำมูลในจังหวัดอุดรธานี
เป็นปลานักล่า กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร บริโภคโดยปรุงสด และทำปลาร้า, ปลาส้ม และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  เป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดสอนในระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอกทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และเปิดสอนในรายวิชาทางด้านดังกล่าวให้กับนักศึกษาสาขาอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย
ประวัติ.
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้จัดตั้งขึ้นตามโครงการ ที่ได้กำหนดไว้ใน แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2515 - 2519) เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2517 โดยทบวงมหาวิทยาลัยได้ อนุมัติให้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี จัดตั้ง คณะมนุษยศาสตร์ ต่อมา ได้อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2518 เพื่อสนองนโยบายที่คณะกรรมการพัฒนาภาคใต้ได้วางไว้ว่าจะให้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เป็นศูนย์ทางด้านศิลปวัฒนธรรมและสังคม
อันดับปลาไหล

อันดับปลาไหล หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ในชื่อสามัญว่า ปลาไหล เป็นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในอันดับใหญ่ที่ใช้ชื่อว่า Anguilliformes มีรูปร่างโดยรวมยาวเหมือนงู พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย หรือน้ำเค็ม สามารถแบ่งออกได้เป็นอีกหลายอันดับย่อย ในหลายวงศ์ เช่น ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae), วงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae), วงศ์ปลาไหลทะเล (Ophichthidae), วงศ์ปลาไหลยอดจาก (Muraenesocidae), วงศ์ปลาไหลสวน (Congridae) เป็นต้น
เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ผิวหนังโดยมากเกล็ดจะมีขนาดเล็กแทบมองไม่เห็นและฝังอยู่ใต้ผิวหนัง มีลักษณะลื่น ครีบทั้งหมดมีขนาดเล็กและสั้น มักจะซุกซ่อนตัวอยู่ในวัสดุใต้น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ปะการัง, ก้อนหิน, โพรงไม้ หรือ ซากเรือจม
ปลาที่อยู่ในอันดับปลาไหลนี้ พบแล้ว 8 อันดับย่อย, 19 วงศ์, 111 สกุล และประมาณ 800 ชนิด
อนึ่ง ปลาบางประเภทที่มีรูปร่างยาวคล้ายปลาไหล แต่มิได้จัดให้อยู่ในอันดับปลาไหลได้แก่ ปลาไหลนา ("Monopterus albus") ที่จัดอยู่ในอันดับปลาไหลนา (Synbranchiformes), ปลาปอด ถูกจัดอยู่ในอันดับ Lepidosireniformes และ Ceratodontiformes, ปลาไหลไฟฟ้า ("Electrophorus electricus") อยู่ในอันดับ Gymnotiformes, ปลาไหลผีอะบาอะบา ("Gymnarchus niloticus") อยู่ในอันดับ Osteoglossiformes, ปลางู ("Pangio" spp.) อยู่ในอันดับ Cypriniformes หรือแม้กระทั่ง ปลาแลมป์เพรย์ และแฮคฟิช ถูกจัดอยู่ในชั้น Agnatha ซึ่งอยู่คนละชั้นเลยก็ตาม เป็นต้น
อันดับย่อยและวงศ์.
อนุกรมวิธานตามข้อมูลจาก Nelson, Grande และ Wilson 2016.
วิวัฒนาการชาติพันธุ์.
วิวัฒนาการชาติพันธุ์จากข้อมูลของ Johnson et al. 2012.
ปลาโมง

ปลาโมง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pangasius conchophilus" อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pagasiidae) มีลักษณะคล้ายปลาเผาะ ("P. bocourti") อันเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง หนวดยาวถึงบริเวณช่องเหงือก แถบฟันบนเพดานเชื่อมติดกันเป็นรูปเหลี่ยม รูปร่างเพรียว หางคอด ก้านครีบแข็งที่หลังค่อนข้างยาวและใหญ่ หัวและลำตัวสีเทาหรือสีเขียวมะกอกเหลือบเหลืองหรือเขียว บางตัวสีเทาจาง ข้างลำตัวสีจางและไม่มีแถบคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีจาง ลูกปลามีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง มีขนาดประมาณ 60–80 เซนติเมตร 
พบปลาที่ได้รับการค้นพบใน พ.ศ. 2534 โดยระบุว่าเป็นปลาชนิดใหม่ที่มีขนาดเล็ก กินกุ้ง ปู และแมลงเป็นส่วนใหญ่ ปลาขนาดใหญ่กินหอย ปู และเมล็ดพืช โดยหอยจะถูกกินทั้งตัวแล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ พบมากในแม่น้ำโขง แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำบางปะกง มีการบริโภคโดยการปรุงสดและหมักสับปะรด เนื้อมีรสชาติดี ในต่างประเทศ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจด้วย
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาโมงออดอ้อ", "ปลาเผาะ" "ปลาลึง" (เรียกซ้ำกับปลาเผาะชนิด "P. bocourti"), "ปลาสายยู" หรือที่ทางกรมประมงตั้งให้ คือ "ปลาสายยูเผือก" เป็นต้น
ปลาเทพา

ปลาเทพา หรือที่ในภาษาอีสานเรียกว่า ปลาเลิม เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pangasius sanitwongsei" อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาชนิดนี้ตั้งโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก เพื่อเป็นเกียรติแด่หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในฐานะที่เป็นผู้ผลักดันและบุกเบิกให้มีหน่วยงานทางด้านการศึกษาและจัดการสัตว์น้ำในประเทศ ซึ่งก็คือกรมประมงในปัจจุบัน
ถิ่นที่อยู่.
ปลาเทพาพบเฉพาะในลุ่มน้ำเจ้าพระยาและลุ่มน้ำโขงเท่านั้น แต่ปัจจุบันหาได้ยากมากในแหล่งน้ำธรรมชาติเนื่องจากการทำประมงเกินขนาดและมลพิษทางน้ำ อย่างไรก็ตาม กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้แล้วด้วยวิธีผสมเทียม
ลักษณะ.
ปลาเทพามีส่วนหัวและปากกว้างกว่าปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกัน มีหนวดยาวพอประมาณใต้ปากล่าง 1 คู่ มุมปาก 1 คู่ ใช้หาอาหาร มีฟันแหลมคม รูปร่างป้อม ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ไม่มีเกล็ด ส่วนหลังยกสูง รูปร่างคล้ายปลาสวายเว้นแต่มีปลายก้านครีบอันแรกของครีบหลัง ครีบอก และครีบท้องยื่นเป็นเส้นยาว ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบหางเว้าลึก มีแถบสีจางตามแนวยาวทั้ง 2 แฉก ปลาวัยอ่อนมีสีเทาคล้ำ ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำแนวเฉียง ท้องสีจาง ครีบมีแต้มสีดำ ส่วนปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นตอนหน้ามีแถบสีคล้ำตามแนวยาว 
ปลาเทพาได้รับฉายาว่า "เจ้าแห่งแม่น้ำเจ้าพระยา" เนื่องจากเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในลุ่มแม่น้ำสายนี้ โดยเมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดลำตัวยาวประมาณ 1–1.25 เมตร ขนาดใหญ่สุดพบยาวกว่า 3 เมตร และมีน้ำหนักมากกว่า 100 กิโลกรัม ทั้งยังมีลักษณะโดดเด่นตรงที่มีก้านครีบขนาดใหญ่และปลายครีบเป็นเส้นยาว เวลาว่ายน้ำจะตั้งชันเหมือนครีบปลาฉลาม ทำให้ปลาชนิดนี้ดูสง่างามกว่าปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
พฤติกรรม.
ปลาวัยอ่อนกินปลาเล็กเป็นอาหาร ปลาวัยโตกินซากสัตว์อื่นและปลาเล็ก
ความสัมพันธ์กับมนุษย์.
เนื้อปลาเทพามักถูกนำมาขายแทนเนื้อปลาบึก ("Pangasinodon gigas") ซึ่งหายากและมีราคาแพงกว่า นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นปลาพิการที่ลำตัวสั้นกว่าปกติจะมีราคาสูงมาก
ปลาเทโพ

ปลาเทโพ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pangasius larnaudii") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวและจะงอยปากมน ปากอยู่ค่อนไปทางด้านล่าง รูปร่างป้อมสั้น ปลาขนาดใหญ่มีลำตัวส่วนท้องลึก ปลายครีบหลัง ครีบท้อง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นยื่นเป็นเส้นยาวเรียว มีแต้มสีดำเห็นชัดเจนที่ฐานครีบอก ตัวมีสีเทาคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างมีสีเทาจาง ด้านท้องสีจางอมชมพู ครีบสีจาง ครีบก้นมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบหางมีแถบสีคล้ำทั้งตอนบนและตอนล่าง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุดได้ถึง 1.5 เมตร
ปลาขนาดเล็กกินแมลง ปลาขนาดใหญ่กินพืช เช่น ผลไม้, เมล็ดพืช, ปลา, หอย, แมลง ตลอดจนถึงซากสัตว์ อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่และสาขาทั่วประเทศ โดยมักรวมฝูงกับปลาสวาย ("P. hypophthalmus") ด้วย ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน
เป็นปลาที่นิยมบริโภค โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนำมาปรุง "แกงเทโพ" มีการเพาะเลี้ยงในประเทศไทยมานานกว่า 50 ปี และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "หูหมาด", "หูดำ" หรือ "ปึ่ง" ในภาษาเหนือ เป็นต้น
ปลาสวาย

ปลาสวาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pangasianodon hypophthalmus") เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวค่อนข้างเล็ก แนวบริเวณหัวถึงครีบหลังลาดตรง ตาอยู่เสมอหรือสูงกว่ามุมปาก ปากแคบกว่าปลาบึก ที่อยู่สกุลเดียวกัน รูปร่างเพรียวแต่ป้อมสั้นในปลาขนาดใหญ่ ก้านครีบท้องมี 8–9 เส้น ครีบก้นยาว ปลาขนาดเล็กมีสีคล้ำเหลือบเงิน ด้านข้างลำตัวสีจางและมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบสีจาง ครีบหางมีแถบสีคล้ำตามแนวยาวทั้งตอนบนและล่าง ปลาขนาดใหญ่มีสีเทาหรือคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างลำตัวสีจาง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุด 1.5 เมตร
พบในแม่น้ำและลำคลองสายใหญ่ ทั่วประเทศไทย เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่งซึ่งมีการเพาะเลี้ยงกันมานานกว่า 50 ปี แล้ว โดยเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2509 โดยถือเป็นสัตว์น้ำชนิดแรกที่กรมประมงของไทยผสมเทียมประสบความสำเร็จเป็นชนิดแรกด้วย ปลาในธรรมชาติมีฤดูวางไข่ในเดือนกรกฎาคม นิยมบริโภคโดยปรุงสุก ทำปลาแดดเดียวและรมควัน ในธรรมชาติมักพบชุกชุมตามอุทยานปลาหรือหน้าวัดต่าง ๆ ที่ติดริมแม่น้ำอาทิเช่น วัดจันทาราม (ท่าซุง) โดยในบางพื้นที่อาจมีปลาเทโพเข้ามาร่วมฝูงด้วย
และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปลาที่สีกลายเป็นสีเผือก และจากการศึกษาล่าสุดพบว่า ในเนื้อปลาสวายนั้นมีโอเมกา 3 คิดเป็นปริมาณแล้วสูงกว่าในปลาทะเลเสียอีก โดยมีถึง 2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม
ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่

ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ หรือ สนามบินกระบี่  (IATA: KBV, ICAO: VTSG) ตั้งอยู่ริมถนนเพชรเกษม ตำบลเหนือคลอง อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่ ตั้งอยู่ระหว่างอำเภอเมืองกระบี่กับอำเภอเหนือคลอง ไปทางจังหวัดตรัง เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (International Airport)
ประวัติ.
ท่าอากาศยานกระบี่ เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 โดยภาคเอกชนและเทศบาลเมืองกระบี่ ได้ร่วมลงทุนก่อสร้างสนามบินขนาดเล็กจนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2529 เปิดให้บริการการบินด้วยเครื่องบินขนาด 18 ที่นั่ง แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จึงมอบสนามบินให้กับกรมการขนส่งทางอากาศ กระทรวงคมนาคม พัฒนาให้เป็นสนามบินได้มาตรฐาน เพื่อให้การเดินทางสู่จังหวัดกระบี่ มีความสะดวกสบายและรวดเร็วยิ่งขึ้น และเป็นการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวของจังหวัดกระบี่ ตลอดจนให้มีการขยายตัวของธุรกิจ ภายในจังหวัดกระบี่มีความคล่องตัวยิ่งขึ้น
รัฐบาลได้มีมติให้กรมการขนส่งทางอากาศ สำรวจออกแบบ จัดซื้อที่ดิน และดำเนินการก่อสร้างท่าอากาศยานกระบี่ ตั้งแต่ปีงบประมาณ 2536 เป็นต้นมา ท่าอากาศยานกระบี่เป็นสนามบินที่มีเที่ยวบินมากที่สุดเป็นอันดับที่ 1 ของกรมการขนส่งทางอากาศ
ในปี พ.ศ. 2563 ได้มีโครงการพัฒนาท่าอากาศยานกระบี่ โดยกรมท่าอากาศยาน ก่อสร้างลานจอดเครื่องบิน ขนาด 135 x 1,080 เมตร สามารถจอดเครื่องบินขนาด B737 ได้ 40 ลำ และก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารหลังที่ 3 สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 3,000 คนต่อชั่วโมง หรือ 8.0 ล้านคนต่อปี เพื่อให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารและจำนวนเที่ยวบินที่เพิ่มมากขึ้น รวมทั้งยังเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวภายในจังหวัด มีระยะเวลาการดำเนินการเริ่มตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2560 – 30 กันยายน 2565 (งบประมาณปี 2561 – 2565)
การจะให้บริษัทท่าอากาศยานไทยเข้าบริหาร.
กระทรวงคมนาคมได้มีแผนการที่จะให้ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด(มหาชน) เข้าบริหารท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ ในลักษณะการบริหารสัญญาร่วม หรือการจ้าง บมจ. ท่าอากาศยานไทย บริหารจัดการ โดยกรมท่าอากาศยานยังคงความเป็นเจ้าของท่าอากาศยาน
ในเดือนมีนาคม 2565 นายศักดิ์สยาม ชิดชอบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ได้เปิดเผยว่ากระทรวงคมนาคมจะเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาให้ความเห็นชอบ ให้บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เข้าดูแลและบริหารจัดการท่าอากาศยานกระบี่แทนกรมท่าอากาศยาน
ข้อมูลพื้นฐาน.
ท่าอากาศยานกระบี่ มีทางวิ่งเส้นทางเดียว ขนาดความยาว 3,000 เมตร กว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.50 เมตร ทางขับขนาดยาว 320 เมตร กว้าง 23 เมตร และ ขนาดยาว 43 เมตร กว้าง 23 เมตร ผิวแอสฟัลติกคอนกรีต และลานจอดเครื่องบิน ขนาดยาว 200 เมตรกว้าง 85 เมตร ผิวคอนกรีต พร้อมระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ ได้แก่ ระบบไฟฟ้า ระบบโทรศัพท์ ระบบประปา ระบบระบายน้ำภายในสนามบิน ลานจอดรถยนต์ ในปี พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่รับผู้โดยสารจาก 11 ประเทศ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศรัสเซีย ประเทศมาเลเซีย ประเทศจีน ประเทศฟินแลนด์ ประเทศกาตาร์ ประเทศนอร์เวย์ ประเทศอังกฤษ ประเทศเดนมาร์ก ประเทศสวีเดน โดยประเทศล่าสุดได้แก่ประเทศเกาหลีใต้ในเที่ยวบิน KE9637ท่าอากาศยานกระบี่ มีจำนวนผู้โดยสารตลอดทั้งปี 2561 อยู่ที่ 4,193,099 คน มี 28,639 เที่ยวบิน
เรียลเฟซ

เรียลเฟซ  เป็นซิงเกิ้ลเดบิวส์ KAT-TUN ตั้งแต่ฟอร์มวงมา และทำออกมาถึง 6 ปก ขึ้นที่ 1 Oricon เพียงไม่กี่วันที่ออกขาย ออกวางจำหน่ายเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549
ชารัม คิว

ชารัม คิว  เป็นวงดนตรีแนวร็อกของญี่ปุ่น โดยมีสมาชิกอย่างมิตสึโอะ เทราดะเป็นนักร้องนำ, โทชิอากิ ฮาตาเกยามะเป็นมือกีตาร์, มาโกโตะเป็นมือกลองและไทเซอิเป็นมือคีย์บอร์ด
ประวัติการทำงาน.
วงชารัม คิว ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยฝีมือของสมาชิกจากสามวงดนตรีในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น พวกเขาได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชิ้นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยเพลงที่ผสมผสานกลิ่นไอของความเป็นร็อก ป็อป และฟังค์อีกเล็กน้อยลงไป จุดเด่นของวงนี้อยู่ที่สไตล์และเสื้อผ้าแบบแรง ๆ ที่สมาชิกในวงมักจะใส่เพื่อให้เข้ากับเพลง
ในช่วงแรก ๆ วงนี้ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากผู้ฟังได้มากเท่าที่ควร แต่หลังจากที่วงออกผลงานเพลงซิงเกิลที่สี่ที่ชื่อ "โจเกียว โมโนงาตาริ" (; โรมาจิ: "Joukyou Monogatari") มา ความนิยมของผู้ฟังต่อวงนี้ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลง ๆ นี้ได้เข้าไปติด 50 อันดับแรกในตารางจัดอันดับเพลงของญี่ปุ่นได้ 
ความสำเร็จของชารัม คิว ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ความนิยมของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอีกจากอันดับของเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "ซิงเกิล เบด"  และ "ซุรุย อนนะ" (; โรมาจิ: "Zurui Onna") ที่ขยับไปอยู่ 10 อันดับแรกของชาร์ตได้สำเร็จ และในปี พ.ศ. 2539 เพลงซิงเกิล "นามิดะ โนะ คาเงะ" (; โรมาจิ: "Namida no Kage") ก็สามารถทะลุไปอยู่อันดับที่ 1 ของชาร์ตได้เป็นเพลงแรกของวง และเพลงซิงเกิล "อีวาเกะ" ของพวกเขายังได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "เอจ 35" อีกด้วย 
วงชารัม คิว มักจะออกมาโชว์เพลงของตัวเองผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "อาซากุซะ บาชิ ยัง โยฮิง เท็ง" หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ "อาซายัง"
พอถึงปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ออกเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "ชิน ราเม็ง ไดซุกิ โคยเกะ โนะ อุตะ" (; โรมาจิ: "shin RAMEN daisuki koike no uta") ชารัม คิว ก็ต้องเข้าสู่ภาวะชงักงันและไม่ได้ออกผลงานอื่นมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชารัม คิว ก็กลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง โดยพวกเขาได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "อารุยเตรุ" (; โรมาจิ: "Aruiteru") ออกมาเป็นผลงานแรกหลังจากห่างหายจากวงการไปเป็นเวลาหกปี ที่จริงแล้วเพลง ๆ นี้ ก็คือเพลงซิงเกิลของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ที่เปิดตัวไปเมื่อช่วงต้นเดือนเดียวกัน แต่ในเวอร์ชันของชารัม คิว จะเป็นเวอร์ชันที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมาร้องในแบบฉบับของตัวเอง (ผู้ที่แต่งเพลงอารุยเตรุก็คือ สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมุซุเมะ)
ประสาทชีววิทยา

ประสาทชีววิทยา  เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)
การทำงานของระบบประสาท.
การเกิดแอกชันโพเทนเชียล.
ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential
สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ.
สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'
เดนดริติกสไปน์

เดนดริติกสไปน์
 เป็นโครงสร้างเยื่อหุ้มเซล์ในส่วนของเดนไดรต์ที่ยื่นออกไปมีลักษณะคล้ายหนามขนาดเล็กทำหน้าที่สร้างไซแนปส์ระหว่างเซลล์ประสาท โครงสร้างเดนดริติกสไปน์นี้ พบได้ในเดนไดรต์ของเซลล์ประสาทส่วนใหญ่ในสมอง เช่น เซลล์ประสาทรูปปิรามิด (pyramidal neuron) ในสมองส่วนคอร์ติคอล และ เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje cell) ในสมองส่วนซีรีเบลลัม เป็นต้น 
เดนดริติก สไปน์เป็นโครงสร้างพิเศษที่ยื่นออกมาจากเดนไดรต์ของเซลล์ประสาท โดยทั่วไปแล้วเดนดริติก สไปน์ยาวประมาณ 0.5–2 ไมโครเมตร แต่อาจจะยาวถึง 6 ไมโครเมตรก็ได้ซึ่งพบได้ในเซลล์ประสาทบริเวณ CA3 region ของสมองส่วนฮิปโปแคมปัส (hippocampus) ในทุกๆ ความยาวหนึ่งไมโครเมตรของเดนไดรต์เซลล์ประสาทที่โตเต็มที่ จะพบเดนดริติก สไปน์หนาแน่นประมาณ 1-10 อัน พบว่าเกือบทั้งหมดของไซแนปส์ของสมองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดที่มีผลเชิงกระตุ้นเกิดขึ้นที่เดนดริติก สไปน์ ซึ่งในเดนดริติก สไปน์ ที่โตเต็มที่จะเกิดเพียงหนึ่งไซแนปส์ที่ส่วนหัว (spine head) ของมัน
เซลล์ประสาทชนิดหลักของสมองเกือบทั้งหมดมีโครงสร้างเดนดริติก สไปน์ ซึ่งได้แก่ เซลล์ประสาทที่หลั่งกลูตาเมต (glutamate) เช่น เซลล์ประสาททรงปิรามิด (pyramidal neuron) เซลล์ประสาทที่หลั่งกาบา (GABA) เช่น เซลล์เปอร์กินเจ (Purkinje neurons) แต่เซลล์ประสาทอีกหลายประเภทก็ไม่มีเดนดริติก สไปน์ เช่น GABA-releasing interneuron เซลล์ประสาทที่มีเดนดริติก สไปน์ (Spiny neurons) พบได้น้อยมากในสัตว์ชั้นต่ำ เช่น Drosophila melanogaster และ Caenorhabditis elegans แสดงให้เห็นว่าเดนดริติก สไปน์ได้ถูกวิวัฒน์ขึ้นเพื่อให้เหมาะแก่การทำงานที่ซับซ้อนของระบบประสาทขั้นสูงในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 
โครงสร้างของเดนดริติก สไปน์มีความหลากหลายทั้งขนาดและรูปร่าง และมีปริมาตรตั้งแต่ 0.01 ลูกบาศก์ไมโครเมตร ไปจนถึงขนาด 0.8 ลูกบาศก์ไมโครเมตร การศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของ fixed brain tissue สามารถระบุรูปร่างเดนดริติก สไปน์ ออกแป็น 4 แบบ คือ thin, stubby, mushroom และ cup แต่จากการศึกษาด้วยเทคนิค Live Imaging พบว่าเดนดริติก สไปน์ มีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดได้มากมายหลายแบบในช่วงเวลงตั้งแต่เป็นวินาทีจนถึงหลายวัน นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างทั้งในออร์แกเนลล์และโมเลกุลพิเศษที่เป็นองค์ประกอบภายในเดนดริติก สไปน์ โดยเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดใหญ่ก็จะมีขนาดไซแนปส์ที่ใหญ่และมีชนิดของออร์แกเนลล์ที่หลากหลายมากกว่าเดนดริติก สไปน์ที่มีขนาดเล็ก
เดนดริติกสไปน์มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันซึ่งขึ้นกับระยะในการเจริญเติบโต ชนิดของสารที่มาออกฤทธิ์ที่ไซแนปส์ รวมทั้งความแข็งแรงของโครงสร้างไซแนปส์ เดนดริติกสไปน์ทำหน้าที่หลายอย่าง เช่น ช่วยจำกัดการแพร่ของไอออนและสารที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งข่าวตัวที่สองภายในเซลล์ (second messenger) ในบริเวณที่เกิดไซแนปส์ กลไกการทำงานที่สำคัญของเดนดริติกสไปน์ คือ กระบวนการเรียนรู้และจดจำของเซลล์ประสาท ซึ่งพบว่าบริเวณนี้มีตัวรับสารสื่อประสาทกลูตาเมตทั้งชนิดตัวรับเอ็นเอ็มดีเอ (NMDA receptor) และตัวรับแอมพา (AMPA receptor) ทำงานสอดประสานกันในกระบวนการที่เรียกว่า ลองเทอมโพเทนชิเอชั่น (long-term potentiation) และลองเทอมดีเพรชชั่น (long-term depression)
อักษรสิทธัม

อักษรสิทธัม ("สิทธํ" หมายถึง ทำให้สำเร็จหรือสมบูรณ์แล้ว, , ; #เปลี่ยนทาง ; , "บนจิ") เป็นชื่ออักษรแบบหนึ่งของอินเดียตอนเหนือ ที่นิยมใช้เขียนภาษาสันสกฤต มีที่มาจากอักษรพราหมี โดยผ่านการพัฒนาจากอักษรคุปตะ ซึ่งก่อให้เกิดเป็นอักษรเทวนาครีในเวลาต่อมา และเกิดเป็นอักษรอื่นๆ จำนวนมากในเอเชีย เช่น อักษรทิเบต เป็นต้น อักษรสิทธัมเผยแพร่พร้อมคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาจากอินเดียเข้าไปสู่จีนและญี่ปุ่นตามลำดับ ตั้งแต่ พ.ศ. 1349 โดยคูไก (空海) ผู้เรียนภาษาสันสกฤตและศาสนาพุทธจากจีน ในญี่ปุ่นเรียกอักษรนี้ว่า "บนจิ" เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ปัจจุบันอักษรสิทธัมยังคงใช้ในการประกอบพิธีกรรมของนิกายชิงงง (真言宗, มนตรยาน) ในประเทศญี่ปุ่น 

หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เบอร์มิวดา

เบอร์มิวดา เป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ห่างจากรัฐนอร์ทแคโรไลนาไปทางตะวันออก 580 ไมล์ และอยู่ห่างจากรัฐโนวาสโกเชียของประเทศแคนาดาไปทางใต้ 1,093 ไมล์ เบอร์มิวดาเป็นดินแดนโพ้นทะเลที่เก่าแก่ที่สุดของสหราชอาณาจักร ที่ยังคงเหลืออยู่ โดยมีชาวอังกฤษมาตั้งรกรากก่อนการรวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรถึงสองศตวรรษ โดยค้นพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1609)
การเมืองการปกครอง.
บริหาร.
ดินแดนปกครองของอังกฤษที่ปกครองตนเองตามระบอบประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
ตุลาการ.
ในส่วนของฝ่ายตุลาการ อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก ("")
มีศาลฎีกาอยู่ในตำแหน่งสูงสุด การยื่นอุทธรณ์นั้นผ่านการพิจารณาจากศาลอุทธรณ์ ส่วนการยื่นฎีกาจะยื่นให้คณะกรรมการฝ่ายตุลาการแห่งองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (Privy Council) เป็นผู้พิจารณา
ประชากรศาสตร์.
ศาสนา.
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์
ภาษา.
ภาษาทางการประจำหมู่เกาะคือภาษาอังกฤษ