pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พริสตีนา

พริสตีนา (, ; หรือ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศคอซอวอ ประชากรในนครมีทั้งสิ้น 204,721 คน (ค.ศ. 2016) ส่วนใหญ่เป็นชาวแอลเบเนีย ทำให้พริสตีนากลายเป็นนครที่มีผู้พูดภาษาแอลเบเนียมากเป็นอันดับที่สองของโลก รองจากเมืองหลวงของประเทศแอลเบเนียอย่างติรานา ในเชิงภูมิศาสตร์ นครตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยตั้งอยู่ใกล้กับภูเขากอลยัก
ในช่วงยุคหินเก่า พื้นที่ของพริสตีนาในปัจจุบันมีความเกี่ยวข้องกับ โดยเป็นถิ่นฐานของชาวอิลลีรีและชาวโรมันในสมัยคลาสสิก พระราชาบาร์ดิลลิสได้รวบรวมเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ มาไว้ที่พริสตีนาในช่วง 400 ปีก่อนคริสตกาล และได้ก่อตั้งอาณาจักรดาร์ดาเนียน มรดกสมัยคลาสสิกที่ยังคงพบเห็นในปัจจุบัน อาทิ เมืองโบราณอัลปีอานา ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นหนึ่งในเมืองโบราณที่สำคัญของโรมันในแถบคาบสมุทรบอลข่าน ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5–9 พื้นที่นี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ต่อมาในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 9 ได้เปลี่ยนไปอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ต่อมาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 พื้นที่นี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบัลแกเรียภายใต้การปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์อีกครั้ง และในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 พื้นที่ได้ถูกชิงไปอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 อยู่บ่อยครั้ง
ปลายยุคกลาง พริสตีนากลายเป็นเมืองที่สำคัญของเซอร์เบีย และเป็นที่ตั้งของของตำหนักของกษัตริย์หลายพระองค์ นับตั้งแต่สเตฟาน มิลูติน, สเตฟาน ยูรอส ที่ 3, สเตฟาน ดูซัน, สเตฟาน ยูรอส ที่ 5 และวุก บรันคอวิช ต่อมาในช่วงที่จักรวรรดิออตโตมันครอบครองบอลข่าน พริสตีนากลายเป็นแหล่งแร่และศูนย์กลางการค้าที่สำคัญเนื่องจากมีที่ตั้งใกล้กับเมืองเหมืองแร่อย่างนอวอบราโด และมีสินค้าที่สำคัญอย่างขนแพะ หนังแพะ และดินปืน
มัสยิดแห่งแรกของพริสตีนาถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ภายใต้การปกครองของเซอร์เบีย
พริสตีนาเป็นศูนย์กลางทางการขนส่งที่สำคัญของคอซอวอ ทั้งทางอากาศ ราง และถนน ท่าอากาศยานนานาชาติพริสตีนาเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ทางด่วนและมอเตอร์เวย์มีหลายสาย ได้แก่ สายอาร์ 6, อาร์ 7 และอาร์ 7.1 ซึ่งเชื่อมต่อไปยังประเทศแอลเบเนียและประเทศมาซิโดเนียเหนือ
พริสตีนาเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเงิน การเมือง และการค้าของประเทศ นครแห่งนี้เป็นที่ตั้งของที่ทำการรัฐบาลคอซอวอ ซึ่งเป็นเป็นที่ทำการของประธานาธิบดี นายกรัฐมนตรีคอซอวอ และสมาชิกรัฐสภา พริสตีนาได้สถาปนาเป็นเมืองฝาแฝดกับนครอังการาในประเทศตุรกี และติรานาในประเทศแอลเบเนีย
แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง

แนวสัน หรือ แนวเส้นซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง หรือ แนวสันแลทเทอรัล ซุปปราคอนไดลาร์  อยู่บริเวณส่วนล่างของขอบกระดูกข้างของตัวกระดูกต้นแขน (humerus) ที่มีลักษณะนูนเป็นสัน ขอบขรุขระ โค้งเล็กน้อยจากด้านหลังมาด้านหน้า 
ประกอบด้วยแนวด้านหน้า (anterior lip) ซึ่งด้านบนเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) ด้านล่างเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus) , แนวด้านหลัง (posterior lip) เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (Triceps brachii) , และแนวสันระหว่างกลาง (intermediate ridge) เป็นจุดเกาะของผนังกั้นแลทเทอรัล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (lateral intermuscular septum)
แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านกลางลำตัว

แนวเส้น หรือ แนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านกลางลำตัว หรือ แนวสันมีเดียลซุปปราคอนไดลาร์  เป็นแนวสันกระดูกที่อยู่ด้านล่าง 1/3 ของขอบแนวใกล้กลางลำตัวของกระดูกต้นแขน (humerus) ซึ่งทางด้านล่างจะยื่นออกมามากกว่าด้านบน
แบ่งออกเป็นแนวด้านหน้า (anterior lip) ซึ่งเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเบรเคียลิส (Brachialis) และกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (Pronator teres) , และแนวด้านหลัง (posterior lip) ซึ่งเป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นแนวใกล้กลาง (medial head) ของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (Triceps brachii) , และแนวสันระหว่างกลาง (intermediate ridge) ซึ่งเป็นที่เกาะของผนังกั้นมีเดียล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (medial intermuscular septum)
แอ่งเรเดียส

แอ่งเรเดียส  เป็นแอ่งตื้น ๆ บนด้านหน้ากระดูกต้นแขน (humerus) อยู่เหนือด้านหน้าของแคปปิทูลัม (capitulum) ซึ่งเป็นเบ้ารับกับขอบเขตด้านหน้า (anterior border) ของหัวกระดูกเรเดียสเมื่ออยู่ในท่างอปลายแขน
แอ่งโคโรนอยด์

แอ่งโคโรนอยด์  เป็นแอ่งขนาดเล็กบนด้านหน้าของกระดูกต้นแขน อยู่เหนือด้านหน้าของโทรเคลียร์ (trochlea) ซึ่งเป็นเบ้ารับกับโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) ของกระดูกอัลนา (ulna) เมื่ออยู่ในท่างอปลายแขน
แอ่งโอเลครานอน

แอ่งโอเลครานอน  เป็นแอ่งลึกรูปสามเหลี่ยมบนด้านหลังของกระดูกต้นแขน (humerus) อยู่เหนือด้านหลังของโทรเคลียร์ (trochlea) ซึ่งเป็นเบ้ารับกับยอดของโอเลครานอน โพรเซส (olecranon) เมื่ออยู่ในท่าเหยียดปลายแขน
ส่วนหัวกระดูกเรเดียส

ส่วนหัวกระดูกเรเดียส  มีลักษณะเป็นทรงกระบอก พื้นผิวด้านบนเป็นถ้วยตื้นๆ หรือ "โฟเวีย" (fovea) สำหรับเป็นข้อต่อกับแคปปิทูลัม (capitulum) ของกระดูกต้นแขน
เส้นรอบของหัวกระดูกมีลักษณะเรียบ ซึ่งด้านใกล้กลางลำตัวจะกว้างซึ่งเป็นข้อต่อกับรอยเว้าเรเดียสของกระดูกอัลนา (radial notch of the ulna) ส่วนที่เหลือจะแคบ ซึ่งโอบรอบด้วยเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament) 
จุดที่ลึกที่สุดของโฟเวียไม่ได้อยู่ในแกนสมมาตรเดียวกับแกนยาวของกระดูกเรเดียส ทำให้เกิดปรากฏการณ์เหมือนลูกเบี้ยว (cam effect) ขณะคว่ำหรือหงายปลายแขน
จักรพรรดิปิออตร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย

จักรพรรดิปิออตร์ที่ 3 (10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1728 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1762) นามเดิมคือ คาร์ล เพเทอร์ อูลริช แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ  เป็นเจ้าชายเยอรมันจากฮ็อลชไตน์ พระองค์ประสูติที่เมืองคีล ทรงเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบเยอรมัน และทรงถือองค์ว่าเป็นชนชาวเยอรมัน (ถึงแม้มารดาเป็นเจ้าหญิงรัสเซีย) พระองค์ไม่โปรดรัสเซียและตรัสภาษารัสเซียแทบไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เมื่อได้ครองราชสมบัติรัสเซียเพียงไม่กี่เดือนจึงถูกมเหสียึดอำนาจ
พระประวัติ.
คาร์ล เพเทอร์ อูลริช เป็นบุตรชายของคาร์ล ฟรีดริช ดยุกแห่งฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ กับแกรนด์ดัชเชสอันนา เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย พระธิดาในจักรพรรดิปิออตร์ที่ 1แห่งรัสเซียเจ้าชายเพเทอร์ทรงมีเชื้อสายรัสเซีย-สวีเดน เนื่องจากบิดาของพระองค์เป็นพระปนัดดาในพระเจ้าคาร์ลที่ 12 แห่งสวีเดน เมื่อมีพระชนมายุ 14 ปี ก็ประกาศตนเป็นพระมหากษัตริย์ฟินแลนด์ ท่ามกลางสงครามรัสเซีย-สวีเดน
เมื่อจักรพรรดินีนาถเยลีซาเวตาแห่งรัสเซียขึ้นครองราชย์ ขณะนั้นคาร์ล เพเทอร์ ดยุกแห่งฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ ก็ถูกนำตัวมายังเซนต์ปีเตอส์เบิร์กในปี 1742 และได้รับการประกาศเป็นรัชทายาทแห่งรัสเซียแต่รัชทายาทองค์นี้มีจริยวัตรเกรียจคร้าน เอาแต่พระทัยไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง และไร้อัจฉริยะภาพจักรพรรดินีนาถเยลีซาเวตาแห่งรัสเซียจึงมีความเป็นห่วงต่ออนาคตของบ้านเมืองด้วยเหตุนี้ พระนางจึงดำริว่าจะต้องหาหญิงเก่งมาเป็นภรรยาว่าที่จักรพรรดิรัสเซียในอนาคต หลังจากปรึกษากับพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย และพิจารณาตัวเลือกเจ้าหญิงทั้งหลาย เจ้าแผ่นดินทั้งสองตกลงเลือกเยกาเจรีนามหาราชินีเจ้าหญิงชาวเยอรมันจากอันฮัลท์ เป็นคู่หมั้นของว่าที่จักรพรรดิรัสเซียในอนาคต และนัยหนึ่งก็เป็นการกระชับมิตรภาพรัสเซีย-ปรัสเซียเพื่อลดทอดอำนาจของจักรวรรดิออสเตรีย
เมื่อเจ้าหญิงโซฟีสละนิกายโปรเตสแตนต์มาเข้านิกายรัสเซียออร์ทอดอกซ์แล้วก็มีนามใหม่ว่าเยกาเจรีนามหาราชินีเมื่อถึงวันอภิเษกสมรสที่พระราชวังโอแรนเนี่ยนบวมในเซนต์ปีเตอร์เบิร์กเมื่อปี 1745 แม้ทั้งคู่ดูไม่ค่อยมีความสุขนัก แต่เก้าปีต่อมาก็มีโอรสหนึ่งองค์นามว่าพอล ต่อมาคือจักรพรรดิพอลที่ 1
ขึ้นครองราชย์.
เมื่อจักรพรรดินีนาถเยลีซาเวตาสวรรคตในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1762 พระองค์ก็ทรงบริหารจักรวรรดิแบบตามอำเภอใจ ขณะนั้นรัสเซียกับปรัสเซียทำสงครามกัน ทรงบัญชาให้กองทัพรัสเซียยกเลิกการบุกปรัสเซียที่พระองค์รักใคร่ ทรงเปลี่ยนเครื่องแบบราชสำนักรัสเซียให้กลายเป็นสีของทางราชสำนักปรัสเซีย สร้างความไม่พอใจให้ทั้งกองทัพ ประชาชนชาวรัสเซีย พวกขุนนาง แม้แต่เยกาเจรีนาด้วย และเมื่อถึงขีดสุด วันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1762 หลังจากที่ปกครองจักรวรรดิได้เพียงแค่ 6 เดือน ก็ทรงถูกเยกาเจรีนายึดอำนาจอธิปไตยทั้งหมด และถูกนำตัวไปกักขังในคุกชานกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก หลังจาก 3 วันหลังยึดอำนาจกองทัพก็ได้พระกาศให้แคทเธอรีนเป็นพระจักรพรรดินีองค์ต่อไป
สวรรคต.
หลังจากหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป อะเลคเซย์ อันโทรวอฟ ก็ได้ปลงพระชนม์ปิออตร์ในคุก ตามคำสั่งของเยกาเจรีนา ทำให้จักรพรรดิปิออตร์ที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1762
แอตลาสต์

"แอตลาสต์"  คือเพลงในปี พ.ศ. 2484 ประพันธ์โดย แม็ก กอร์ดอน , แฮรรี่ วาร์เรน  เพลงนี้นำมาขับร้องครั้งแรกโดย Glenn Miller แม้ว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่นิยมของ Glenn แต่มันก็ถูกลืมเลือนไป จนกระทั่งได้นำมาขับร้องใหม่อีกครั้งโดยเอตตา เจมส์
ฉบับของเอตตา เจมส์.
เพลง "แอตลาสต์" เป็นเพลงที่ 3 ของเพลงสตริงที่ประสพความสำเร็จในอัลบั้ม "แอตลาสต์!"  เพลงนี้เผยแพร่เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2504 เพลงนี้เป็นเพลงแนวอาร์แอนด์บียอดนิยมอันดับ 2 ของเธอ ขึ้นอันดับที่ 47 ในชาร์ตบิลบอร์ดเพลงยอดนิยม 100 เพลง 
ในช่วงทศวรรษที่เพลงนี้เผยแพร่ ได้นำมาร้องใหม่โดยนักร้องมากมายอันได้แก่ Ella Fitzgerald, Phoebe Snow, Nat King Cole, Miles Davis, เซลีน ดิออน (อัลบั้มอะนิวเดย์แฮสคัม), Lou Rawls, Eva Cassidy, คริสติน่า อากีเลร่า, Joni Mitchell, Stevie Nicks, นอราห์ โจนส์, The Temptations, สตีวี วันเดอร์, Jimmy Scott, The Manhattan Rhythm King และล่าสุดโดย Cyndi Lauper ในอัลบั้มต้อนรับการกลับมาของเธอ "แอตลาสต์" ในฉบับของเอตตานิยมในงานแต่งงานมาก ด้วยเนื้อเพลงโรแมนติก และการบรรเลงของวงออเคสตร้าอย่างหวานซึ้ง
ฉบับของเซลีน ดิออน.
"แอตลาสต์" บันทึกเสียงโดยเซลีน ดิออน ในอัลบั้ม "อะนิวเดย์แฮสคัม"  ในฉบับนี้อำนวยการสร้างโดย Humberto Gatica และ Guy Roche และเผยแพร่ในแบบซิงเกิลเพื่อการเผยแพร่ในสถานีวิทยุเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ในสหรัฐอเมริกา และไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้ 
"แอตลาสต์" ขึ้นสู่อันดับสูงสุดคืออันดับที่ 16 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัย 
ฉบับร้องสดได้บรรจุในอัลบั้ม "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส"  ในปี พ.ศ. 2547 และเซลีนได้แสดงเพลงนี้ตลอดเวลา 4 ปีในการแสดงที่ลาส เวกัสชุด "อะนิวเดย์..."
ฉบับของบียอนเซ่.
"แอตลาสต์" ยังได้นำกลับมาทำใหม่อีกครั้งโดยบียอนเซ่ โนวส์ ได้ประกอบภาพยนตร์เรื่อง"คาดิลแล็กเรเคิดส์ วันวานตำนานร็อก" ซึ่งในภาพยนตร์นั้นโนวส์ได้แสดงเป็นเอตต้า เจมส์ โนวส์ยังได้นำเพลงนี้ไปร้องในการเต้นรำครั้งแรกของประธานาธิบดีบารัก โอบามาและมิเชลล์ ระหว่างงานพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา เอตต้า เจมส์ได้ให้ความคิดเห็นต่อคนดูคอนเสิร์ตในสัปดาห์ต่อมาว่า "ผู้หญิงคนนั้น...ร้องเพลงของฉัน, เธอกำลังจะทำให้ก้นของเธอถูกเฆี่ยน" แต่ถึงจะอย่างไรก็ตามเธอก็ได้ออกมาพูดกับหนังสือพิมพ์นิวยอร์กเดลินิวส์ว่า เธอแค่หยอกเล่นและไม่ได้คิดอะไรกับความเห็นของเธอเลย 
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
แผนภาพกระแสข้อมูล

แผนภาพกระแสข้อมูล (Data-flow diagram) คือวิธีการแสดงการไหลของข้อมูลผ่านกระบวนการหรือระบบ แผนภาพกระแสข้อมูลยังให้ข้อมูลเกี่ยวกับผลลัพธ์และอินพุตของแต่ละสิ่งและกระบวนการ แผนภาพกระแสข้อมูลไม่มีการควบคุมกระแส ไม่มีกฎการตัดสินใจและไม่มีการวนซ้ำ การดำเนินการเฉพาะตามข้อมูลที่สามารถแสดงได้ด้วยผังงาน
มีหลายสัญลักษณ์สำหรับการแสดงแผนภาพกระแสข้อมูล สัญลักษณ์ที่นำเสนอข้างต้นได้รับการอธิบายในปี 1979 โดย Tom DeMarco ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการวิเคราะห์ที่มีโครงสร้าง
สปอร์

ในทางชีววิทยา สปอร์เป็นโครงสร้างการสืบพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตในสภาวะที่ไม่เหมาะสม เช่น เกิดความแห้งแล้ง พบในสิ่งมีชีวิตหลายชนิด เช่น พืช สาหร่าย เห็ดรา และโพรโทซัว การเกิดสปอร์เป็นได้ทั้งการสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ และการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ
การประมวลผลธุรกรรมออนไลน์

การประมวลผลธุรกรรมออนไลน์ (Online Transaction Processing) เป็น class ของโปรแกรมที่อำนวยความสะดวก และจัดการ transaction-oriented pplication ตามปกติสำหรับการป้อนข้อมูล และดึงทรานแซคชันในอุตสาหกรรม จำนวนหนึ่ง ได้แก่ ธนาคาร สายการบิน การส่งจดหมาย ซุปเปอร์มาร์เก็ต และการผลิต บางทีการติดตั้งผลิตภัณฑ์ อย่างกว้างขวาง คือ IBM Customer Information Control System 
ปัจจุบันการประมวลผลทรานแซคชันสายตรงเพิ่มความต้องการสนับสนุน สำหรับทรานแซคชันที่มีการขยายเครือข่าย และอาจจะรวมถึงมากกว่า 1 บริษัท ด้วยเหตุผลนี้ ซอฟต์แวร์ ใหม่ ใช้กระบวนการแบบ client/server และซอฟต์แวร์ brokering ที่ยอมให้ทรานแซคชันทำงานบนแพล็ตฟอร์มที่แตกต่างกันในเครือข่าย
แบบจำลองความสัมพันธ์เอนทิตี

แบบจำลองความสัมพันธ์เอนทิตี หรือ อี-อาร์ โมเดล  หรือ อี-อาร์ไดอะแกรม (E-R Diagram) เป็นวิธีที่ช่วยในการออกแบบฐานข้อมูล และได้รับความนิยมอย่างมาก นำเสนอโดย Peter ซึ่งวิธีการนี้อยู่ในระดับ Conceptual level และมีหลักการคล้ายกับ Relational model เพียงแต่ E-R model แสดงในรูปแบบกราฟิก บางระบบจะใช้ E-R model ได้เหมาะสมกว่า แต่บางระบบจะใช้ Relational model ได้เหมาะสมกว่าเป็นต้น ซึ่งแล้วแต่การพิจารณาของผู้ออกแบบว่าจะเลือกใช้แบบใด 
E-R Diagram หรือ Entity Relationship Diagram คือแผนผังแสดงความสัมพันธ์ระว่าง Entiry หรือกลุ่มข้อมูล ซึ่งจะแสดงชนิดของความสัมพันธ์ว่าเป็นชนิด หนึ่งต่อหนึ่ง(One to One), หนึ่งต่อหลายสิ่ง (One to Many), หรือ หลายสิ่งต่อหลายสิ่ง (Many to Many)
ขั้นตอนการเขียนอีอาร์โมเดล.
แอททริบิวท์ (Attibute) อาจเรียก field หรือ column คือ สิ่งที่ใช้อธิบายคุณสมบัติของเอนติตี้ เช่นคุณสมบัติของคน ก็มี รหัส ชื่อ อายุ เพศ เป็นต้น
กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส

กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส  เป็นกล้ามเนื้อที่เล็กที่สุดในบรรดากล้ามเนื้อ 3 มัดที่เกาะอยู่กับโคราคอยด์ โพรเซส (coracoid process) ของกระดูกสะบัก (scapula) (กล้ามเนื้ออีก 2 มัดที่เหลือคือกล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ (pectoralis minor) และกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (biceps brachii)) กล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ส่วนบนและส่วนด้านใกล้กลางของแขน
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย.
กล้ามเนื้อนี้เริ่มจากยอดของโคราคอยด์ โพรเซส (coracoid process) ซึ่งร่วมกับปลายจุดเกาะด้านสั้นของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (Biceps brachii) และจากผนังกั้นระหว่างกล้ามเนื้อ (intermuscular septum) ระหว่างกล้ามเนื้อทั้งสองมัด
จุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อนี้เป็นเอ็นกล้ามเนื้อแบน เกาะไปที่รอยประทับที่ส่วนกลางของพื้นผิวและขอบกระดูกด้านใกล้กลางของส่วนกลางของกระดูกต้นแขน ระหว่างจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (Triceps brachii) และ กล้ามเนื้อเบรเคียลิส (Brachialis)
หน้าที่.
กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิสทำหน้าที่ดึงกระดูกต้นแขนไปด้านหน้า (งอไหล่ (shoulder flexion)) และดึงกระด฿กต้นแขนเข้าหาลำตัว (หุบไหล่ (shoulder adduction))
เส้นประสาทที่เลี้ยง.
กล้ามเนื้อมัดนี้เลี้ยงโดยเส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส (musculocutaneous nerve) ซึ่งมาจากส่วนหน้า (anterior division) ของลำประสาทบน (upper trunk; C5, C6) และลำประสาทกลาง (middle trunk, C7) ขอบร่างแหประสาทแขน (brachial plexus)
สมาน กาญจนะผลิน

สมาน กาญจนะผลิน (10 มีนาคม พ.ศ. 2464 - 25 มิถุนายน พ.ศ. 2538) นักดนตรีและนักแต่งทำนองเพลงลูกกรุง และไทยสากลเด่น ๆ จำนวนมาก ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2531
ประวัติ.
เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวน 7 คนของหมื่นคนธรรพ์ประสิทธิสาร (แตะ กาญจนะผลิน) กับนางแหวว กาญจนะผลิน มีพื้นฐานด้านดนตรีไทยเดิมมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากบิดาเป็นหัวหน้าวงดนตรีไทย โดยมีพี่ชาย ชื่อ พริ้ง กาญจนะผลิน เป็นผู้ให้การฝึกฝนเพิ่มเติม ต่อมาสมาน กาญจนะผลิน เข้าเรียนวิชาดนตรีเพิ่มเติมที่โรงเรียนนาฏดุริยางค์ กรมศิลปากร ศึกษาดนตรีไทย ดนตรีสากล และการเรียบเรียงเสียงประสานจากครูมนตรี ตราโมท พระเจนดุริยางค์ ขุนสมานเสียงประจักษ์
หลังจากเรียนจบเมื่อ พ.ศ. 2485 ได้รับราชการกับวงดุริยางค์ของกรมศิลปากร และได้ออกมาตั้งวงดนตรีของตัวเอง ชื่อ วงดนตรีกาญจนศิลป์ ร่วมกับ ประสิทธิ์ พยอมยงค์ และจำนรรจ์ กุณฑลจินดา ในปี พ.ศ. 2489 ต่อมาในปี พ.ศ. 2497 ได้ย้ายไปร่วมวงดนตรีประสานมิตร วงดนตรีวรรณเกษม แล้วย้ายไปเป็นหัวหน้าวงดนตรีของธนาคารออมสิน และวงดนตรีของโรงงานยาสูบ จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ
รางวัล.
ปัจจุบัน จิรวุฒิ กาญจนะผลิน ทายาท ยังคงสืบทอดผลงานดนตรีของครูสมานและทำหน้าที่ควบคุมวงดนตรีวงใหญ่กาญจนะผลิน รวมทั้งรับเชิญประจำในรายการวิทยุ "เพื่อนฝัน" จัดโดย จารุลินทร์ มุสิกพงศ์ ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส

กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส  เป็นกล้ามเนื้อของปลายแขนของมนุษย์ ทำหน้าที่งอ (flex) และหุบ (adduct) มือ
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย.
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสเริ่มจากจุดเกาะต้น 2 ปลาย คือ ปลายจุดเกาะต้นด้านกระดูกต้นแขนและด้านกระดูกอัลนา ซึ่งเชื่อมกันโดยเอ็นโค้งซึ่งมีเส้นประสาทอัลนา (ulnar nerve) และหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery) วิ่งอยู่ข้างล่าง
จุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อนี้เกาะที่กระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) แล้วผ่านทางเอ็นเข้าไปถึงกระดูกฮาเมต (hamate) และกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 ทำหน้าที่งอและหุบที่ข้อมือ
เอ็นกล้ามเนื้อ.
เอ็นกล้ามเนื้อของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสสามารถเห็นได้จากด้านหน้าของส่วนปลายของปลายแขน หากมองที่ส่วนปลายของปลายแขนของคนคนหนึ่ง ทางขวาก่อนถึงข้อมือ จะเห็นเอ็นประมาณ 2-3 อัน ซึ่งเอ็นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสคือเอ็นที่อยู่แนวใกล้กลางมากที่สุด (ใกล้กับนิ้วก้อยมากที่สุด) (ส่วนเอ็นอันที่อยู่ด้านข้างที่สุดเป็นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (flexor carpi radialis muscle) ส่วนอันตรงกลาง (ถ้ามี) เป็นของกล้ามเนื้อปาล์มาริส ลองกัส (palmaris longus))
การออกกำลังกาย.
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มงออื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการงอ โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)
ยูตะ โมจิซูกิ

ยูตะ โมจิซูกิ (; โรมาจิ: "Mochizuki Yūta") ชื่อจริงคือ มานาบุ มัทสึคาวะ (; โรมาจิ: "Matsukawa Manabu")เป็น อดีตนักแสดงและนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 ที่จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น กรุ๊ปเลือด O สูง 177 ซม. เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์แนวโทกูซัตสึเรื่อง ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์
ประวัติ.
ยูตะ จบการศึกษาที่โรงเรียนคันโตกาคุอินมัทสึอุระ ทั้งระดับประถม, มัธยมต้นและมัธยมปลาย
ในปี ค.ศ. 1984 ได้เข้าสมัครทีม เจแปนแอคชั่นคลับ (JAC) จนในปี ค.ศ. 1986 ได้เข้าร่วมสมาชิกรุ่นที่ 15 โดยทำหน้าที่เป็นนักแสดงละครเวที และใช้ชื่อวงการบันเทิงว่า ยูกิ มัตสึคาวะ (松川 幸樹) ในช่วงปี ค.ศ. 1990
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวงการบันเทิงอีกครั้งโดยใช้ชื่อว่า ยูตะ โมจิซูกิ ซึ่งได้รับบทการแสดงจากซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ เรื่องที่ 15 ขบวนการวิหคสายฟ้า เจ็ทแมน รับบทเป็น นีโอเจ็ทแมน J1 ในตอนที่ 40 และ 41 และปีถัดมาได้รับบทอีกครั้งใน ขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์ ซึ่งได้รับบทเป็น เกคิ / ไทแรนโนเรนเจอร์
ผลงาน.
ละครเวทีเซเลอร์มูน.
คุนไซต์.
Gaiden Dark Kingdom Fukkatsu Hen (外伝 ダーク・キングダム復活篇, Gaiden Dark Kingdom Fukkatsu Hen?) 
ชิบะ มาโมรุ / หน้ากากทักซิโด้.
Gaiden Dark Kingdom Fukkatsu Hen [Kaiteiban] (外伝　ダーク・キングダム復活篇（改訂版）, Gaiden Dark Kingdom Fukkatsu Hen [Kaiteiban]?) 
Usagi - Ai no Senshi e no Michi (うさぎ・愛の戦士への道, Usagi - Ai no Senshi e no Michi?) 
Henshin - Super Senshi e no Michi (変身・スーパー戦士への道, Henshin - Super Senshi e no Michi?) 
Henshin - Super Senshi e no Michi [Kaiteiban] (変身・スーパー戦士への道（改訂版）, Henshin - Super Senshi e no Michi [Kaiteiban]?) 
Yume Senshi - Ai - Eien ni... (夢戦士・愛・永遠に…, Yume Senshi - Ai - Eien ni...?) 
Yume Senshi - Ai - Eien ni... Saturn Fukkatsu Hen! (夢戦士・愛・永遠に…サターン復活篇!, Yume Senshi - Ai - Eien ni... Saturn Fukkatsu Hen!?) Bishoujo Senshi Sailor Moon SuperS Special Musical Show 
Eien Densetsu [Kaiteiban] (永遠伝説［改訂版］, Eien Densetsu [Kaiteiban]?) The Final First Stage!! 
คิงเอ็นดิเมียน / สเปซไนท์.
1999 Golden Week Fan Kansha Event
เคานต์ดราคูลล้า.
Dai 1 Bu - Last Dracul Saishuu Shou Chou Wakusei Death Vulcan no Fuuin 
Dai 2 Bu - Super Revue Musical Show
สุรพล โทณะวณิก

สุรพล โทณะวณิก (7 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 – 19 มิถุนายน พ.ศ. 2568) เป็นนักประพันธ์เพลงไทยสากล และเพลงแปลง นักเขียนเรื่องสั้น นักข่าว นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย และยังเคยเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ มีผลงานประพันธ์เพลงที่สร้างชื่อเสียงคือเพลง "ใครหนอ" และยังมีผลงานประพันธ์เพลงร่วมกับ เอื้อ สุนทรสนาน ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในเพลง "ยามรัก" สุรพล โทณะวณิก ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล-ประพันธ์) ประจำปี พ.ศ. 2540
ประวัติ.
สุรพล โทณะวณิก เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของขุนประทนต์คดี (หลี โทณะวณิก) และนางน้อย ประทนต์คดี มารดาเสียชีวิตตั้งแต่อายุเพียง 6 ปี จึงกลายเป็นเด็กเร่ร่อนจนอายุ 13 ปี ได้ติดตามพระครูคุณรสศิริขันธ์ เจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ ไปอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์จนเรียนจบชั้น ม.3 แล้วย้ายไปอยู่จังหวัดนครราชสีมา ก่อนจะย้ายกลับมากรุงเทพมหานคร
ในปี พ.ศ. 2492 สุรพล โทณะวณิก ทำงานที่โรงละครเวิ้งนาครเขษม ได้รู้จักครูเพลง นักดนตรี และนักแสดงในวงการหลายท่านก่อนจะได้ไปช่วยงานกับ สุวัฒน์ วรดิลก และ ศักดิ์เกษม หุตาคม และได้ทำงานเขียนเรื่องสั้นให้กับหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายยี่ห้อ เช่น "เพลินจิต", "แสนสุข", "วันอาทิตย์", "ชาวกรุง" เป็นนักข่าวอาชญากรรม และบรรณาธิการหนังสือพิมพ์
สุรพล โทณะวณิก เริ่มประพันธ์เพลงครั้งแรกราวปี พ.ศ. 2495 มีผลงานเพลงบันทึกแผ่นเสียงที่มีชื่อเสียงเช่น เพลง "ใครขโมยกางเกง" และ "ใครขโมยกระโปรง" ขับร้องโดย วิเชียร ภู่โชติ - ประชุม พุ่มศิริ "ลาแล้วแก้วตา", "บัวน้อยคอยรัก" และ "ในโลกแห่งความฝัน" ขับร้องโดย สุเทพ วงศ์กำแหง "ใครหนอ", "ฟ้ามิอาจกั้น" และ "รักไม่รู้ดับ" ขับร้องโดย สวลี ผกาพันธุ์ "ยามรัก" (ประพันธ์ร่วมกับ เอื้อ สุนทรสนาน) และ "แม่เนื้ออุ่น" ขับร้องโดย หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ "ท่าเตียน", "กลัวทำไมจน" และ "แตกดังโพละ" ขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์
ผลงานเพลงในยุคหลัง เช่นเพลง "ลมรัก" และ "อยากลืมกลับจำ" ในปี พ.ศ. 2524 ขับร้องโดย เดอะฮอตเปปเปอร์ซิงเกอร์ (ผุสดี เอื้อเฟื้อ และ รุ่งพิรุณ เมธารมณ์) ได้รับพระราชทานรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ประจำปี พ.ศ. 2526
สุรพล โทณะวณิก เคยมีผลงานกำกับภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2515 - 2516 เรื่อง "ไอ้แกละเพื่อนรัก" (2515) นำแสดงโดย สรพงศ์ ชาตรี นัยนา ชีวานันท์ และ "อีหนู" หรือ "13 สาว 11 บริสุทธิ์" (2516) นำแสดงโดย กรุง ศรีวิไล
สุรพล โทณะวณิก ได้รับพระราชทานรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ประเภทคำร้อง และ ทำนองชนะเลิศ จากเพลง "ใครหนอ" ในปี พ.ศ. 2507 และเพลง "เพชรตัดเพชร" ในปี พ.ศ. 2509 จากพระหัตถ์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และได้รับการเชิดชูเกียรติจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล - ประพันธ์) ประจำปี พ.ศ. 2540 และ ในปี พ.ศ. 2553 สุรพล โทณะวณิก ได้รับรางวัลเกียรติยศผู้ประพันธ์เพลงดีเด่นในอดีต จากในโครงการเพชรในเพลง กรมศิลปากร ครั้งที่ 7 จากเพลง ใครหนอ ขับร้องโดย สวลี ผกาพันธุ์ ได้รับในวันภาษาไทยแห่งชาติ วันพฤหัสบดีที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย
เพลงประกอบภาพยนตร์.
บทความบางข้อเขียนเกี่ยวกับ "สุรพล โทณะวณิก" ในบทเพลงประกอบภาพยนตร์ โดย "เมืองไทย ภัทรถาวงศ์" คัดลอกบางส่วนจาก "จดหมายข่าวหอภาพยนตร์" ฉบับที่ 22 เดือนกรกฎาคม - สิงหาคม พ.ศ. 2557
ศิลปะการแสดง

ศิลปะการแสดง (performing arts) คือ การแสดงออกซึ่งอารมณ์ ความรู้สึกและเรื่องราวต่าง ๆ ประกอบด้วยดนตรี นาฏศิลป์ และการแสดงประเภทต่าง ๆ
สำหรับความหมายของศิลปะการแสดง อริสโตเติล (Aristotle) นักปราชญ์ชาวกรีกให้ความหมายไว้ว่า "ศิลปะการแสดง คือ การเลียนแบบธรรมชาติ" และ ลีโอ ตอลสตอย ให้ความหมายไว้ว่า "ศิลปะการแสดง เป็นการสื่อสารอย่างหนึ่งระหว่างมนุษย์ ด้วยการใช้คำพูดถ่ายทอดความคิด และศิลปะของการแสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึก"
ประเภทของศิลปะการแสดง เช่น ดนตรี การละคร การเต้นรำ
ประวัติศาสตร์.
นาฎศิลป์สากล.
สมัยสงครามโลก.
ศิลปะการแสดงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้รับความสนใจจากการฟื้นคืนชีพของทั้งบัลเล่ต์และโอเปร่าในโลกตะวันตก
ลัทธิหลังสมัยใหม่ ในศิลปะการแสดงครอบงำในช่วงพุทธทศวรรษ 2500 ในระดับที่ดีมาก
อุทยานแห่งชาติดอยจง

อุทยานแห่งชาติดอยจง ตั้งอยู่ในท้องที่ของอำเภอเถิน อำเภอสบปราบ อำเภอแม่พริก จังหวัดลำปาง และอำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
ลักษณะภูมิประเทศ.
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไป เป็นเทือกเขาสูงต่ำสลับซับซ้อนของแนวเทือกเขาถนนธงชัย ทอดตัวยาวจากทิศเหนือไปทางทิศใต้ ยามประมาณ 40 กิโลเมตร มีความสูง ระหว่าง 270 – 1,379 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง มียอดดอยจง เป็นยอดเขาสูงที่สุดในพื้นที่ สูงจากระดับน้ำทะเล 1,379 เมตร เป็นแหล่งกำเนิดลำห้วยสำคัญหลายสาย ที่ไหลลงสู่แม่น้ำวังทางด้านจังหวัดลำปางและแม่น้ำปิงทางด้านจังหวัดลำพูน
ลักษณะภูมิอากาศ.
ลักษณะภูมิอากาศ เป็นแบบมรสุมเขตร้อน แบ่งเป็น 3 ฤดู คือ 
สภาพอากาศโดยทั่วไปค่อนข้างร้อนในฤดูร้อน และอากาศหนาวในฤดูหนาว บนยอดดอยจงจะมีอากาศเย็นตลอดปี และหนาวจัดในฤดูหนาว อุณหภูมิสูงสุดประมาณ 40 องศาเซลเซียส และต่ำสุดประมาณ 4 องศาเซลเซียส
ทรัพยากรป่าไม้.
ลักษณะทางธรณีวิทยา
ลักษณะดิน เป็นดินเหนียวปนทราย ดินลูกรัง และดินกรวด บางส่วนเป็นภูเขาหิน มีการสำรวจพบแร่หลายชนิด เช่น พลวง แบไรด์ หินอ่อน ลิกไนต์ หินคาร์บอเนต และดินมาร์
ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติดอยจง ประกอบด้วยสภาพป่าหลายชนิด ได้แก่
1. ป่าเบญจพรรณ (Mixed deciduous forest) พันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ มะค่าโมง ตะเคียน ตะแบก รกฟ้า และไม้ไผ่ชนิดต่างๆ ไม้พื้นล่างประกอบด้วย หญ้า และพืชในวงศ์ ขิง ข่า
2. ป่าเต็งรัง (Dry dipterocarp forest) พันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ เต็ง รัง เหียง พลวง ไม้พื้นล่างได้แก่ มะขามเครือ ปรง และเห็ดชนิดต่างๆ
3. ป่าดิบเขา (Hill evergreen forest) พันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ก่อเดือย ก่อแป้น ก่อตาหมู สนสองใบ สนสามใบ กฤษณา อบเชย พันธุ์ไม้พื้นล่างได้แก่ มอส และเฟิร์นต่าง ๆ
ทรัพยากรสัตว์ป่า.
สัตว์ป่าที่สำคัญประกอบด้วย เลียงผา หมี เก้ง หมูป่า สุนัขจิ้งจอก งู อีเห็น กระรอก ไก่ฟ้า ไก่ป่า นกชนิดต่าง ๆ สัตว์น้ำ สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ สัตว์เลื้อยคลาน และแมลงชนิดต่าง ๆ
สถานีรถไฟชุมทางถนนจิระ

สถานีรถไฟชุมทางถนนจิระ เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 266 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เป็นชุมทางรถไฟแยกไปหนองคาย และอุบลราชธานี
ประวัติ.
สถานีรถไฟชุมทางถนนจิระ สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) และเปิดใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2465 โดยในปี พ.ศ.2460 ได้เริ่มทำการก่อสร้างทางรถไฟต่อจาก สถานีนครราชสีมาไปยังสถานีอุบลราชธานี โดยเป็นทางกว้าง 1.00 เมตร เพื่อให้สอดคล้องกับ ขนาดทางรถไฟจากกรุงเทพ - นครราชสีมา ซึ่งเดิมได้วางเอาไว้ขนาดกว้าง 1.435 เมตร และอยู่ในระหว่างการปรับเปลี่ยน ให้มีความกว้าง 1.00 เมตร เท่ากับเส้นทางสายใต้
เส้นทางสายนี้ นับว่าเป็นการก่อสร้าง ที่ค่อนข้างราบรื่น เพราะเป็นพื้นที่ราบลุ่ม ใช้เจ้าหน้าที่ และคนงานทั้งหมดเป็นคนไทย ไม่มีชาวต่างด้าว กรมรถไฟหลวง ยังคงได้รับความร่วมมือ จากกองทหารช่าง ให้มาช่วยทำการวางราง จากสถานีนครราชสีมา ผ่านสถานีชุมทางถนนจิระ ถึง สถานีท่าช้าง รวมระยะทาง 21 กิโลเมตร และเปิดการเดินรถได้เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 เป็นต้นมา หลังจากนั้นได้ก่อสร้างทางรถไฟต่อไปจนถึงสถานีอุบลราชธานี ในปี พ.ศ.2473 รวมระยะทางรถไฟ จากสถานีนครราชสีมา ถึง สถานีอุบลราชธานี ยาว 312 กิโลเมตร
ต่อมากรมรถไฟ ได้ดำเนินการก่อสร้าง ทางรถไฟแยกจากสายนครราชสีมา ที่สถานีชุมทางถนนจิระ ขึ้นไปทางเหนือ สุดปลายทางที่จังหวัดหนองคาย ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำโขง ตรงข้ามกับนครเวียงจันทน์ เพื่ออำนวยความสะดวก ในการคมนาคม ติดต่อกับประเทศใกล้เคียง คือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เริ่มสร้างราวปี พ.ศ.2470 โดยสามารถสร้างเสร็จและเปิดเดินรถได้ตลอดทางถึงสถานีหนองคาย ในปี พ.ศ.2501 รวมระยะของทางรถไฟสายนี้ ตั้งแต่สถานีชุมทางถนนจิระ ถึง สถานีหนองคาย ยาว 359 กิโลเมตร
รายชื่อสถานีรถไฟ สายตะวันออกเฉียงเหนือ

รายชื่อสถานีรถไฟ ที่หยุดรถ และป้ายหยุดรถ ในเส้นทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ
ที่หยุดรถ/ป้ายหยุดรถ หมายถึง สถานีรถไฟที่ไม่มีอาคารสถานีและนายสถานีประจำ แต่อาจมีที่พักผู้โดยสารและที่ขายตั๋วแบบไม่ใช้คอมพิวเตอร์ ซึ่งอาจถูกยุบเลิกหรือตั้งใหม่ได้ ที่หยุดรถ/ป้ายหยุดรถ บางที่อาจไม่มีรถหยุดเลยแม้แต่รถธรรมดา
สำหรับสถานีรถไฟ
รายชื่อสถานีรถไฟในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ.
ชุมทางแก่งคอย-ชุมทางบัวใหญ่ (กค.-วญ.).
ทางรถไฟสายชุมทางแก่งคอย-ชุมทางบัวใหญ่ เดิมเรียก ทางรถไฟเลียบลำน้ำป่าสัก เป็นเส้นทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง โดยเริ่มตั้งแต่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ไปจนถึงอำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา
เรือนไม้สีเบจ

เรือนไม้สีเบจ เป็นบทประพันธ์ของว.วินิจฉัยกุล นวนิยายแนวโรแมนติค-ดราม่า เป็นเรื่องราวความรักของชายหญิงคู่หนึ่ง คือ อาร์มและมุก ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย จนกระทั่งแต่งงานใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ความรักของทั้งคู่ไม่ได้ราบรื่นนัก มีทั้งความสุข และปัญหาต่างๆมากมายที่ต้องเผชิญ แต่ทั้งคู่ก็ฝ่าฟันไปได้โดยอาศัยความรัก และความไว้เนื้อเชื่อใจกัน นวนิยายเรื่องนี้จะดำเนินเรื่องราวทั้งหมดโดยผ่านบันทึกของตัวละครสำคัญๆในเรื่อง เช่น พี่อาร์ม มุก จุลศก ขจีรัตน์
นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาสร้างเป็นบทละครโดยค่ายทีวีซีน ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2547 เขียนบทโทรทัศน์โดยเอกลิขิต กำกับการแสดงโดยสุประวัติ ปัทมสูต นำแสดงโดยแอนดริว เกร้กสัน และ เข็มอัปสร สิริสุขะ
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 1

เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 1 เป็นกิจกรรมที่จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย เพื่อยกย่อง เชิดชู ผลงานดีเด่น ทางด้านภาพยนตร์ เพลง สื่อโทรทัศน์และวิทยุ ตลอดปี พ.ศ. 2546
สาขาทางภาพยนตร์.
:: สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาภาพยนตร์ไทยยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาดนตรีประกอบยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาเพลงในภาพยนตร์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขางานสร้างภาพยนตร์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
สาขาทางดนตรี.
:: สาขาอัลบั้มศิลปินต่างประเทศยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาอัลบั้มศิลปินไทยยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาศิลปินต่างประเทศยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาศิลปินไทยยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาเพลงสากลยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาเพลงไทยยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขามิวสิกวีดีโอเพลงสากลยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขามิวสิกวีดีโอเพลงไทยยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาสถานีวิทยุยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
สาขาทางสื่อโทรทัศน์.
:: สาขาละครโทรทัศน์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาซีรีส์ทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขาโฆษณายอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขารายการโทรทัศน์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: สาขานักแสดงชายทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
:: นักแสดงนำหญิงทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยม.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
สาขาพิเศษ.
:: บุคคลประจำปีของโต๊ะเฉลิมไทย.
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
สรุปรายชื่อผู้เข้าชิง (เฉพาะสาขาทางภาพยนตร์).
ภาพยนตร์ 23 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 1
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปรายชื่อผู้ชนะ (เฉพาะสาขาทางภาพยนตร์).
ภาพยนตร์ 5 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเป็นผู้ชนะ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 1
 (ภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, งานโปรดักชั่นยอดเยี่ยม)
 (ภาพยนตร์ไทยยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม, นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม, เพลงในภาพยนตร์ยอดเยี่ยม)
 (นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม)
 (ภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม)
 (นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม)
เทศบาลเมืองปากช่อง

ปากช่อง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งจากเทศบาลเมืองทั้งหมด 4 แห่งในจังหวัดนครราชสีมา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปากช่อง และบางส่วนของตำบลหนองสาหร่าย ในอำเภอปากช่อง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 34,947 คน ทำให้เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 2 ของจังหวัดนครราชสีมา รองจากเทศบาลนครนครราชสีมา
ประวัติ.
เทศบาลเมืองปากช่อง เดิมมีรูปแบบการปกครองส่วนท้องถิ่นแบบสุขาภิบาล มีชื่อเรียกว่า "สุขาภิบาลปากช่อง" จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2499 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2499 แต่เดิมนั้นเขตการปกครองขึ้นตรงกับ กิ่งอำเภอปากช่อง อำเภอสีคิ้ว ต่อมาเมื่อ ปี พ.ศ. 2501 มีพระราชกฤษฎียกฐานะ กิ่งอำเภอปากช่อง อำเภอสีคิ้ว เป็นอำเภอปากช่อง 
สุขาภิบาลปากช่องได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลขึ้น 2 ครั้ง เมื่อปี พ.ศ. 2504 และ ปี พ.ศ. 2510 จากนั้น สุขาภิบาลปากช่อง ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "เทศบาลตำบลปากช่อง" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2524
ต่อมา เทศบาลตำบลปากช่อง ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "เทศบาลเมืองปากช่อง" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 10 พฤษภาคม 2548
ภูมิศาสตร์.
เทศบาลเมืองปากช่อง มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งสิ้น 15.25 ตารางกิโลเมตร ชุมชนภายในเขตเทศบาลจำนวน 23 ชุมชน ลักษณะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็น ดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ สามารถปลูกพืชได้แทบทุกชนิด สภาพพื้นดินเป็นที่ราบเชิงเขา อากาศดี ฝนตกตามฤดูกาล
เทศบาลเมืองปากช่องมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
ภาพมุมกว้างตัวเมืองปากช่องตามถนนมิตรภาพ
ประชากร.
เทศบาลเมืองปากช่อง ณ ธันวาคม 2567 มีประชากรทั้งหมด 31,524 คน เป็นชาย 14,766 คน เป็นหญิง 16,758 คน จำนวนบ้าน 19,408 หลัง ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพ คือ ค้าขาย และอุตสาหกรรมในครัวเรือนเป็นหลัก รองลงมาเป็นอาชีพรับจ้าง ปศุสัตว์และเกษตรกรรม
การขนส่ง.
เมืองปากช่องมีถนนสายหลัก คือ ถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2) และถนนภายในเขตเทศบาลจำนวน 254 สาย มีลำตะคองเป็นลำน้ำสายหลักที่ใช้ในการบริโภคและการขนส่ง นอกจากนี้ยังมีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือผ่านตัวเมือง มีขบวนรถขึ้น-ล่องหยุดรับส่งผู้โดยสารที่สถานีรถไฟปากช่องให้บริการทุกวัน
สัตว์ประหลาด

สัตว์ประหลาด  หมายถึงสิ่งมีชีวิตที่ผิดแปลกจากสภาพแวดล้อมโดยทั่ว ๆ ไป หรือสัตว์ที่มนุษย์ไม่เป็นที่รู้จัก สัตว์ประหลาดถูกกล่าวถึงในตำนานหรือนิทานของชนชาติต่าง ๆ มาแต่อดีตแล้ว 
โดยคำว่า Monster ที่หมายถึง สัตว์ประหลาด ในภาษาอังกฤษนั้นมาจากภาษาละตินคำว่า "Monstrum" ซึ่งหมายถึง การเกิดสิ่งผิดปกติทางชีววิทยามักจะที่ถูกนำมาเป็นสัญลักษณ์ว่าสิ่งที่ถูกต้องภายในเพื่อธรรมชาติ
ความหมายของคำว่า Monster ไม่เหมือนกับปีศาจ ซึ่งหมายถึง ความชั่วร้าย โดยปกติแล้ว Monster หรือ สัตว์ประหลาด จะหมายถึงสิ่งที่น่ารังเกียจหรือผิดศีลธรรม หรือความผิดปกติทางร่างกายหรือจิตใจอย่างน่าเกลียด หรือความวิปริตทางธรรมชาติ นอกจากนี้แล้วยังนำมาใช้เปรียบเปรยกับผู้ที่มีลักษณะโลภโมโทสันหรือบุคคลที่แลดูน่ากลัวด้วย
นอกจากนี้แล้ว สัตว์ประหลาดยังปรากฏตัวในสื่อวัฒนธรรมร่วมสมัยทั้งการ์ตูน ภาพยนตร์ และวิดีโอเกม
โดยทั่วไปแล้ว สัตว์ประหลาดมักมีลักษณะน่ากลัวและดุร้าย แต่ในสื่อสารมวลชนยุคใหม่ก็มีสัตว์ประหลาดที่มีบทบาทในลักษณะของสัตว์ประหลาดที่เป็นมิตรหรือถูกเข้าใจผิด เช่น คิงคอง หรือ แฟรงเกนสไตน์ เป็นต้น
ในภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดอยู่มากมาย อาทิ "Godzilla" ของฮอลลีวู้ดในปี ค.ศ. 1998 ที่ดัดแปลงมาจากตัวละครเอกคือ ก็อตซิลล่า ของญี่ปุ่น, "The Mist" ในปี ค.ศ. 2008 หรือแม้แต่ในภาพยนตร์ไทย เช่น "มันมากับความมืด" ในปี ค.ศ. 1971 จากการกำกับโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล, "มาห์" ในปี ค.ศ. 1991 หรือ "ปักษาวายุ" ในปี ค.ศ. 2004 เป็นต้น
ในวัฒนธรรมไทย ก็มีสัตว์ประหลาดอยู่มากมาย ตามคติจักรวาลวิทยาทางศาสนาพราหมณ์-ฮินดูหรือพุทธศาสนา มีป่าหิมพานต์ซึ่งเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์อยู่เชิงเขาไกรลาศ มีสัตว์ประหลาดมากมาย เรียกว่า สัตว์หิมพานต์ ซึ่งมักปรากฏภาพเป็นจิตรกรรมฝาผนังตามวัดต่าง ๆ 
ในเชิงวิชาการ มีศาสตร์แขนงหนึ่งของสัตววิทยาที่ศึกษาเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดโดยเฉพาะ เรียกว่า สัตว์ประหลาดวิทยา หรือ สัตว์ลึกลับวิทยา (Cryptozoology) ซึ่งคำว่า Cryptozoology มาจากภาษากรีกคำว่า "Kρυπτός" (Kryptos) หมายถึง "ซ่อนอยู่" ผสมกับ Zoology ก็คือ สัตววิทยา นั่นเอง โดยนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับศาสตร์ประเภทนี้ เรียกว่า นักสัตว์ประหลาดวิทยา นักสัตว์ประหลาดวิทยาที่มีชื่อเสียง ได้แก่ คาร์ล ชูเกอร์ ชาวอังกฤษ, เบอร์นาร์ด ฮูเวลมานส์ ชาวเบลเยียม ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งศาสตร์แขนงนี้และเป็นผู้ตั้งศาสตร์แขนงนี้ด้วย
เฉลิมพล มาลาคำ

เฉลิมพล มาลาคำ (บ.ม.) (เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2505) เป็นนักร้อง นักแสดง และนักแต่งเพลงหมอลำที่มีชื่อเสียง หัวหน้าวงดนตรีหมอลำเรื่องต่อกลอน "คณะเฉลิมพล มาลาคำ" ปัจจุบันดำรงตำแหน่งนายกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าลาด อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
เฉลิมพลจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านอำปึล ตำบลบักได อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ เริ่มเข้าสู่วงการจากการประกวดร้องเพลงของสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยจังหวัดสุรินทร์ เริ่มบันทึกเสียงเพลงแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 จากเพลง "สะอื้นอวยพร" เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเพลง "ตามใจแม่เถิดน้อง" ซึ่งทำให้ดนตรีแนวลูกทุ่งหมอลำได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง ต่อมาได้ย้ายครอบครัวไปลงหลักปักฐานใหม่ที่หมู่บ้านท่าเจริญ หมู่ที่ 11 ตำบลท่าลาด อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เฉลิมพล ได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคชาติไทยพัฒนา เพื่อเตรียมสมัคร ส.ส.จังหวัดอุบลราชธานี แต่ต่อมาได้ขอถอนตัวเนื่องจากเหตุผลทางครอบครัว 
ปัจจุบันเฉลิมพลได้เลิกทำวงดนตรี "เฉลิมพล มาลาคำ" แล้ว แต่ยังคงมีผลงานการบันทึกเสียงและรับงานแสดงอยู่เป็นระยะ ๆ นอกจากนี้ยังได้รับเลือกตั้งให้เป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านท่าเจริญ หมู่ที่ 11 ตำบลท่าลาด อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี โดยได้รับเลือกตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2557 และดำรงตำแหน่งดังกล่าวจนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากครบวาระ 6 ปี เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2563
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 3

เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 3 เป็นกิจกรรมที่จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย เพื่อยกย่อง เชิดชู ผลงานดีเด่น ทางด้านภาพยนตร์ เพลง สื่อโทรทัศน์และวิทยุ ตลอดปี พ.ศ. 2548
ในการเปลี่ยนแปลงของ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 3 ได้เกิดขึ้นในส่วนของสาขาด้านภาพยนตร์ เป็นส่วนใหญ่ โดยมีการแยกในสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ เป็น 2 สาขาออกไป คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ไทย และผู้กำกับภาพยนตร์ต่างประเทศ และสาขานักแสดงนำ ทั้งนักแสดงชายและนักแสดงหญิงออกไปเป็น นักแสดงที่มีผลงานจากภาพยนตร์ไทย และนักแสดงที่มีผลงานจากภาพยนตร์ต่างประเทศ
นอกจากนี้ ยังมีการแบ่งแยกสาขาทางเทคนิคการสร้างภาพยนตร์ ออกเป็นสาขาย่อย 3 สาขา นั่นคือ สาขางานสร้าง เพื่อการพิจารณาความดีความชอบในด้านการถ่ายภาพ ลำดับภาพ รวมไปถึงงานเสียง ทั้งการบันทึกเสียง และการตัดต่อเสียง
และยังแบ่งสาขาทางเทคนิค ไปเป็น สาขางานศิลป์ เพื่อการพิจารณาความดีความชอบในด้าน การกำกับศิลป์ในภาพยนตร์ รวมไปถึง งานศิลป์อื่น ๆ ในภาพยนตร์ เช่น การออกแบบเครื่องแต่งกาย การแต่งหน้า (Makeup)
สาขาใหม่อีกสาขาหนึ่งใน เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 3 ที่เป็นผลจากการแบ่งสาขาทางเทคนิค คือ สาขาเทคนิคพิเศษทางภาพ
ส่วนในสาขาด้านอื่น ๆ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ นอกจากการตัดสาขา มิวสิกวิดีโอ ออกไป ในหมวดสาขาด้านดนตรี
นอกจากนี้ การเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่ง ที่เกิดขึ้นใน เฉลิมไทยวอร์ด ครั้งที่ 3 ก็คือ การเปลี่ยนชื่อสาขา จาก ยอดเยี่ยม เป็น แห่งปี เพื่อให้ตรงกับวิธีการ และขั้นตอนในการคัดเลือกผู้เข้าชิง และผู้ชนะ ซึ่งเป็นการคัดเลือกจากการลงคะแนนของสมาชิกเว็บไซต์ พันทิป ประจำโต๊ะ เฉลิมไทย
ผลรางวัลเฉลิมไทยอวอร์ดครั้งที่ 3.
มีดังต่อไปนี้
สรุปรายชื่อผู้เข้าชิง (เฉพาะสาขาทางภาพยนตร์).
ภาพยนตร์ 35 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 3
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปรายชื่อผู้ชนะ (เฉพาะสาขาทางภาพยนตร์).
ภาพยนตร์ 8 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเป็นผู้ชนะ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 3
 (ภาพยนตร์ไทยแห่งปี, นักแสดงชายในบทนำจากภาพยนตรไทยแห่งปี, นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตรไทยแห่งปี, นักแสดงหญิงในบทสมทบแห่งปี, บทภาพยนตร์ไทยแห่งปี, เพลงในภาพยนตร์แห่งปี)
 (ภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, ผู้กำกับภาพยนตร์์ต่างประเทศแห่งปี, นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, บทภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี)
 (ผู้กำกับภาพยนตร์ไทยแห่งปี, นักแสดงชายในบทสมทบแห่งปี)
 (งานสร้างในภาพยนตร์แห่งปี, เทคนิคพิเศษทางภาพแห่งปี)
 (งานศิลป์ในภาพยนตร์แห่งปี)
 (ภาพยนตร์์แอนิเมชันแห่งปี)
 (ดนตรีประกอบแห่งปี)
 (นักแสดงชายในบทนำจากภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี)
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4

เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4 เป็นกิจกรรมที่จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย เพื่อยกย่อง เชิดชู ผลงานดีเด่น ทางด้านภาพยนตร์ ตลอดปี พ.ศ. 2549 ซึ่งได้มีการประกาศผลรางวัล ผ่านหน้ากระทู้เฉลิมไทย ไปในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
ปีนี้ เป็นปีแรก ที่ เฉลิมไทยอวอร์ด เป็นการมอบรางวัลผลงานทางด้านภาพยนตร์เท่านั้น ซึ่งก็เป็นผลมาจาก การแยกตัวของหัวข้อกระทู้เกี่ยวกับดนตรี ออกจากโต๊ะ "เฉลิมไทย" ไปยังโต๊ะ "เฉลิมกรุง" ซึ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่ การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จึง เปิดช่องว่างให้ เฉลิมไทยอวอร์ด สามารถยกย่อง ภาพยนตร์ และบุคคลต่าง ๆ ที่มีผลงาน ดีเด่นด้านภาพยนตร์รอบปี ได้มากสาขาขึ้น
นอกจากนี้ ยังมีการเพิ่มสาขาขึ้นมาใหม่อีกหนึ่งสาขา นั่นคือ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภท ฉายแบบจำกัดโรง (Outstanding Limitedly Released Films) สำหรับภาพยนตร์ดีเด่นในรอบปี ที่เข้าฉายในประเทศไทย แต่ฉายในวงจำกัดเฉพาะโรงภาพยนตร์บางแห่งในกรุงเทพมหานคร อีกด้วย
สรุปรายชื่อผู้เข้าชิง.
ภาพยนตร์ 36 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปรายชื่อผู้ชนะ.
ภาพยนตร์ 9 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเป็นผู้ชนะ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4
 (ภาพยนตร์ไทยแห่งปี, ผู้กำกับภาพยนตร์ไทยแห่งปี, นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตรไทยแห่งปี, บทภาพยนตร์ไทยแห่งปี, ดนตรีประกอบแห่งปี, เพลงในภาพยนตร์แห่งปี)
 (ภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, ผู้กำกับภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, นักแสดงชายในบทนำจากภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, นักแสดงชายในบทสมทบจากภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, บทภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, งานภาพในภาพยนตร์แห่งปี)
 (นักแสดงชายในบทสมทบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี, นักแสดงหญิงในบทสมทบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปี)
 (นักแสดงหญิงในบทสมทบจากภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี, งานศิลป์ในภาพยนตร์แห่งปี)
 (งานเสียงในภาพยนตร์แห่งปี, เทคนิคพิเศษทางภาพแห่งปี)
 (นักแสดงชายในบทนำจากภาพยนตรไทยแห่งปี)
 (ภาพยนตร์์แอนิเมชันแห่งปี)
 (ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ฉายแบบจำกัดโรง)
 (นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตร์ต่างประเทศแห่งปี)
สเต็ปโดนใจ หัวใจโดนเธอ 2

"สเต็ปโดนใจ หัวใจโดนเธอ 2"  คือภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2551 อันเป็นภาคต่อจากภาพยนตร์ยอดนิยมในปี พ.ศ. 2549 เรื่องสเต็ปโดนใจ หัวใจโดนเธอ ภาพยนตร์อำนวยการสร้างโดย Jon M. Chu 
ข้อมูลภาพยนตร์.
ภาคต่อของภาพยนตร์ที่ภาคแรกประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งในประเทศไทยและอเมริกา Step up 2 : the Streets ที่การกลับมาคราวนี้แม้จะเปลี่ยนผู้กำกับและนักแสดงชุดใหม่ แต่ Producer และทีมนักแต่งเพลงก็ยังคงเป็นทีมเดิม นำแสดงโดยโรเบิร์ท ฮอฟแมน จากซีรีส์เรื่อง CSI และเบรียนา อีริแกน จาก High school girl โดยเนื้อหาของ Step Up 2 ยังคงพูดถึง เด็กหนุ่มสาวต่างชนชั้น ที่รักการเต้นเหมือน ๆ กัน และต่างก็ตกหลุมรักกันเองไปในเวลาเดียวกันด้วย
จักรพรรดิโคเม

โอซาฮิโตะ (22 กรกฎาคม ค.ศ. 1831 – 30 มกราคม ค.ศ. 1867) พระสมัญญานามว่า จักรพรรดิโคเม  เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 121 รัชสมัยของจักรพรรดิโคเมมีระยะเวลาหลายปีตั้งแต่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1846 ถึง 30 มกราคม ค.ศ. 1867 ซึ่งตรงกับปีสุดท้ายของยุคเอโดะ
ในรัชสมัยของพระองค์มีความวุ่นวายภายในอย่างมาก อันเป็นผลมาจากการติดต่อครั้งใหญ่ครั้งแรกของญี่ปุ่นกับสหรัฐ ซึ่งเกิดขึ้นโดยพลเรือจัตวาเพร์รีใน ค.ศ. 1853 ถึง 1854 ซึ่งต่อมาได้บังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศให้กับชาติตะวันตก เป็นการสิ้นสุดระยะเวลา 220 ปี แห่งความสันโดษของชาติ (นโยบายซาโกกุ) จักรพรรดิโคเมไม่ทรงสนใจต่างชาติมากนัก และไม่เห็นด้วยกับการเปิดประเทศญี่ปุ่นโดยมหาอำนาจตะวันตก รัชสมัยของพระองค์ยังคงถูกครอบงำโดยการจลาจลและความขัดแย้งของกลุ่มในรัฐบาลโชกุน ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะไม่นานหลังจากพระองค์สวรรคต และเริ่มต้นยุคการฟื้นฟูเมจิในรัชสมัยการครองราชย์ของจักรพรรดิเมจิพระโอรส
พระราชประวัติ.
ก่อนขึ้นครองบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ทรงพระนามว่า เจ้าชายโอะซะฮิโตะ (統仁) และมีราชทินนามว่า เจ้าชายฮิโระ (煕宮) เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 4 ในจักรพรรดินินโกที่ประสูติกับพระสนมโองิมาจิ มาซาโกะ หลังจากขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระองค์และพระบรมวงศ์ก็พำนักอยู่ที่พระราชวังหลวงเฮอัง จักรพรรดิโคเมมีพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดา 4 พระองค์ อย่างไรก็ตาม พระราชโอรสธิดาทั้งหมดยกเว้นเจ้าชายมุสึฮิโตะ ล้วนสิ้นพระชนม์ขณะทรงพระเยาว์
จักรพรรดิโคเมมีพระอัครมเหสีนามว่า อะสึโกะ คุโจ (九条夙子) ซึ่งหลังจักรพรรดิโคเมสวรรคตในปี ค.ศ. 1867 พระนางได้รับโปรดเกล้าฯจากจักรพรรดิเมจิให้เป็นพระพันปีหลวง
เหตุการณ์ในรัชสมัย.
พระองค์ขึ้นครองราชในยุคเอโดะตอนปลาย แม้ว่าพระองค์จะทรงเป็นประมุขแห่งรัฐโดยนิตินัย แต่อำนาจในการปกครองและบริหารประเทศทั้งหมดอยู่กับรัฐบาลโชกุน พระองค์เปรียบเสมือนเป็นหุ่นเชิดของรัฐบาลโชกุน ทรงมีความคิดแบบคร่ำครึโบราณและกลัวการเปิดประเทศ ราชสำนักญี่ปุ่นในสมัยของพระองค์มีความยากแค้นลำเค็ญอย่างมาก ขุนนางในรัฐบาลโชกุนยังดูจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าจักรพรรดิเสียอีก ราชสำนักได้ตัดทอนค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยทั้งหมดและใช้จ่ายอย่างประหยัดที่สุด หลายครั้งที่องค์จักรพรรดิอยากจะวาดภาพแต่ก็ทำไม่ได้ เนื่องจากกระดาษวาดภาพมีราคาแพงเกินกว่าราชสำนักจะจัดหาถวาย ข้าราชสำนักเองก็ยากจนข้นแค้น ต้องวาดรูปใส่พัดกระดาษหรือทำกระดาษพับไปขาย
รัชศก.
โดยนับตั้งแต่รัชกาลจักรพรรดิเมจิเป็นต้นมา จึงมีการเรียกยุคในรัชกาลนั้น ๆ เป็นเพียงชื่อเดียว
การดราฟท์ (กีฬา)

การดราฟท์  ในทางกีฬา หมายถึง การจัดสรรผู้เล่นที่ยังไม่เคยเซ็นสัญญาการเล่นมาก่อนไปยังทีมต่าง ๆ นิยมใช้ในลีกกีฬาอาชีพในทวีปอเมริกาเหนือ เช่น อเมริกันฟุตบอล บาสเกตบอล เบสบอล เป็นต้น ในขณะที่ลีกฟุตบอลในประเทศอื่นนิยมสรรหาผู้เล่นจากการซื้อหรือพัฒนาผู้เล่นอายุน้อยในโรงเรียนฝึกสอนกีฬาของตัวเอง
โซระ อาโออิ

โซระ อาโออิ (; โรมาจิ: "Aoi Sora"; เกิด 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดงภาพยนตร์เอวีและนักร้องชาวญี่ปุ่น
โซระ อาโออิ มีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง"ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น" และเคยมาแสดงคอนเสิร์ตในประเทศไทย เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2555 ณ สนามนิว ไอ-โมบาย สเตเดียม สนามเหย้าของบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด รวมถึงงาน บางกอกอินเทอร์แนชันนัลออโทซาลอน 2012 ในวันที่ 23 และ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี
ปรัชญา เวสารัชช์

ศาสตราจารย์ ดร.ปรัชญา เวสารัชช์ เกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2488 เป็นอดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และอดีตประธานที่ประชุมอธิการบดีแห่งประเทศไทย (ทปอ.)
การศึกษา.
ศาสตราจารย์ ดร.ปรัชญา เวสารัชช์ สำเร็จการศึกษา
การทำงาน.
ศ.ดร.ปรัชญา เวสารัชช์ ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และดำรงตำหน่งสำคัญๆ อีกหลายตำแหน่งอาทิ
อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธ มารีแห่งออสเตรีย

อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธ มารีแห่งออสเตรีย (en.: Archduchess Elisabeth Marie of Austria, de.: Erzherzogin Elisabeth Marie von Österreich) (พระนามเต็ม: เอลิซาเบธ มารี เฮ็นเรียต สเตฟานี่ กิเซล่า, Elisabeth Marie Henriette Stephani Gisela von Habsburg-Lorraine) ทรงเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย เจ้าฟ้าหญิงแห่งฮังการีและโบฮีเมีย
พระราชประวัติ.
อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธ ประสูติเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2426 ณ เมืองแล็กเซนบูร์ก ประเทศออสเตรีย เป็นพระธิดาเพียงพระองค์เดียวในอาร์ชดยุกรูดอล์ฟ และอาร์ชดัชเชสสเตฟานี่ มกุฎราชกุมาร และมกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย-ฮังการี พระองค์ได้รับการทำพิธีรับศีลล้างบาป ณ มหาวิหารเซนต์ ออกัสติน กรุงเวียนนา ซึ่งเป็นสถานที่ที่อาร์ชดยุก และเจ้าหญิงสเตฟานี่ทรงอภิเษกสมรสกัน เมื่อทรงพระเยาว์ พระบรมวงศานุวงศ์ทรงเรียกพระนามเล่นว่า เออร์ซี่ (Erzsi) โดยพระองค์เป็นพระราชนัดดาองค์โปรดของสมเด็จพระอัยกาของพระองค์ สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ โจเซฟ
อภิเษกสมรส.
เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2445 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายออตโต เวอริอานด์แห่งวินด์ดิช-แกร็ทส์ ทั้ง 2 พระองค์ มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดา 1 พระองค์ ดังนี้...
ต่อมา ในช่วงต้นปีพ.ศ. 2491 ทั้ง 2 พระองค์ทรงหย่า และต่อมา เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ทรงอภิเษกสมรสอีกครั้งกับชายสามัญชน ลีโอโพลด์ เพ็ทส์เน็ค ซึ่งเป็นอาจารย์ และนักการเมืองสังกัดพรรคสังคมประชาธิปไตยแห่งเวียนนา ซึ่งเป็นตัวแทนในการประชุมในรัฐสภาบ่อยครั้ง นอกจากนี้ ลีโอโพลด์เคยถูกนาซ๊จับกุมคุมขังเป็นระยะหนึ่งอีกด้วย
อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธจึงทรงเข้าร่วมสมาชิกพรรคสังคมประชาธิปไตยร่วมกับพระสวามีของพระองค์ พระองค์ทรงได้รับพระสมญานามว่า The Red Archduchess เพราะเนื่องจากการทำงานร่วมกับสวามีของพระองค์ อีกทั้งทรงเป็นแกนนำจัดตั้งนโยบายของพรรคอยู่บ่อยครั้ง
สิ้นพระชนม์.
อาร์ชดัชเชสเอลิซาเบธทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2506 สิริพระชันษา 80 ชันษา พระศพไม่ได้ถูกฝังไว้ในวิหารฮาพส์บวร์ค ซึ่งเป็นสถานที่ที่ฝังพระศพพระบรมวงศานุวงศ์ออสเตรีย โดยพระองค์ทรงทูลขอให้ฝังพระศพของพระองค์ไว้ที่พระตำหนักส่วนพระองค์ใน พรตำหนักฮืทเท็ลดอร์ฟเฟอร์ ฟรีด์ฮอฟ ใกล้กรุงเวียนนา ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงใช้เวลาช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพของพระองค์ ที่ทรงประทับที่นั่นพร้อมกับสุนัขทรงเลี้ยงของพระองค์
ไอ อีจิมะ

ไอ อีจิมะ (; โรมาจิ: "Iijima Ai"; 31 ตุลาคม พ.ศ. 2515 — 17 ธันวาคม พ.ศ. 2551) มีชื่อจริงว่า มัตสึเอะ โอกูโบะ (; โรมาจิ: "Ōkubo Matsue") บางแห่งว่า "มิตสึโกะ อิชิอิ" เป็นนักแสดงภาพยนตร์เอวีชาวญี่ปุ่น เกิดที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีชีวิตยากลำบากตั้งแต่วัยเด็ก ถูกข่มขืนตั้งแต่เป็นวัยรุ่น จนต้องทำแท้ง จึงหนีออกจากบ้านไปทำงานในร้านคาราโอเกะ เป็นนักเต้นเปลือย เป็นนางแบบถ่ายรูปในนิตยสาร และแสดงในรายการโทรทัศน์สำหรับผู้ใหญ่
อีจิมะ เริ่มแสดงภาพยนตร์เอวีในปี พ.ศ. 2535 และมีชื่อเสียงอย่างรวดเร็ว มีผลงานประมาณ 100 เรื่อง จนกระทั่งออกจากวงการในปี พ.ศ. 2536 
หลังออกจากวงการ อีจิมะมีผลงานร้องเพลง เป็นพิธีกรรายโทรทัศน์อย่างสม่ำเสมอ
ในปี พ.ศ. 2543 ตีพิมพ์หนังสือชื่อ "Platonic Sex" เป็นนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ เกี่ยวกับชีวิตของเด็กสาวคนหนึ่งที่หนีออกจากบ้าน และสุดท้ายต้องมาประกอบอาชีพนางเอกภาพยนตร์เอวี และกลายเป็นหนังสือติดอันดับยอดขายดีถึง 1.7 ล้านเล่ม ได้รับการแปลเป็นภาษาเกาหลี ภาษาจีน ภาษาสเปน ภาษาอิตาลี ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย และถูกนำมาสร้างเป็นซีรีส์ความยาว 4 ชั่วโมง และเป็นภาพยนตร์กำกับโดย มาซาโกะ มัตสึอูระ ออกฉายในปี พ.ศ. 2545 
ไอ อีจิมา มีปัญหาด้านสุขภาพ ป่วยเป็นโรคไต จนต้องประกาศอำลาวงการโทรทัศน์ไป แต่ยังคงร่วมรณรงค์เกี่ยวกับโรคเอดส์ และเขียนเว็บบล็อกส่วนตัวอย่างสม่ำเสมอ แต่ได้ขาดหายไปในระยะหลัง จนกระทั่งถูกพบศพในห้องพักของเธอ เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2551 โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวว่าเธอเสียชีวิตมาแล้วประมาณ 7 วัน ต่อมาตำรวจได้ประกาศว่าเธอเสียชีวิตเพราะโรคปอดบวม
ซึนะ โนะ ชุคาคุ

ซึนะ โนะ ชุคาคุ (; โรมาจิ: "Suna no Shukaku"; : ชุคาคุแห่งทะเลทราย) 
เป็นชื่อสัตว์หางในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไปเพื่อการควบคุม
ชื่อเรียกและฉายา.
ชุคาคุ (; โรมาจิ: "Suna no Shukaku"; : ชุคาคุแห่งทะเลทราย) หรือ (; โรมาจิ: "Ichibi no Shukaku}"; : ชุคาคุหางเดี่ยว)
รูปร่าง.
รูปร่างคล้ายทานุกิ มีลักษณะสีนำตาลคล้ายสีของทราย
ปริมาณจักระและคาถา.
ฉายา
ที่อยู่อาศัย.
อาศัยอยู่ในทะเลทราย โดยเข้าโจมตีหมู่บ้านของกาอาระ พอของเข้าจึงทำการผลึกไว้ใช้งาน
ร่างสถิต.
•บุนพุคุ เป็นสถิตร่างหางเดี่ยวคนแรก เป็นนินจาอาวุโสของซึนะงาคุเระ ถูกให้เป็นร่างสถิตตั้งแต่เกิด ด้วยการที่เขานั้นเป็นพลังสถิตร่างจึงทำให้ต้องถูกขัง เขานั้นเชื่อว่าสักวันจะมีคนยอมรับและเข้าใจชูคาคุ เขาตายด้วยการถูกดึงสัตว์หางออกจากตัว
•ร่างสถิตคนที่ 2 คาเสะคาเงะรุ่นที่3 ร่างสถิตคนที่ 2 ตายด้วยการถูกดึงสัตว์หางออกจากตัว
•กาอาระ ลูกคนที่ 3 ของคาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ราสะกับคารุระ เขามีพี่สาวคนโตชื่อเทมาริ มีพี่ชายคนรองชื่อคันคุโร่ เขาถูกผนึกสัตว์หางตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ทำให้ตอนที่คลอดกาอาระออกมา คารุระเสียจักระ อย่างมาก ทำให้อ่อนเพลียและตายในที่สุด เขานั้นอยู่กับน้าชายชื่อว่ายาชามารุ วันหนึ่งยาชามารุถูกราสะสั่งให้ฆ่ากาอาระเพื่อเป็นการทดสอบคุณสมบัติของการเป็นสถิตร่าง ตอนนั้นยาชามารุเป็นหน่วยลับของซึนะและยังเป็นถึงมือขวาของคาเสะคาเงะรุ่นที่ 4 ทำให้เขาต้องยอมทำเพื่อหมู่บ้าน และพยายามลอบสังหารกาอาระ ยาชามารุพยายามพูดถึงเรื่องคารุระว่าคารุระเกลียดกาอาระแค่ไหน พยายามทำให้กาอาระสับสน ตั้งแต่วันนั้นกาอาระก็กลายเป็นคนที่รักแต่ตัวเอง เขานั้นทำเพื่อตัวเองตลอด จนกระทั่งเขาได้สู้กับอุสึมากิ นารูโตะ เขาจึงได้เริ่มเปลี่ยนไป เขาได้เป็นคาเสะคาเงะตอนอายุ 14 เขาจึงกลายเป็นคาเงะที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์คาเงะ ตอนที่เดอิดาระและซาโซริที่มาจากแสงอุสาพยายามจะจับหางเดี่ยว เดอิดาระได้ต่อสู้กับกาอาระ กาอาระแพ้เดอิดาระเนื่องจากเขาต้องปกป้องหมู่บ้าน เขาถูกดึงสัตว์หางออกจากตัวโดยวิชาผนึก ผนึกเก้าวิถีมังกรมายาของแสงอุสา ทำให้เขาตาย แต่ย่าจิโยะได้เสียสละ ยอมตาย ใช้วิชาย้ายชีวิตช่วยชีวิตกาอาระ]]
สถานะการมีชีวิต.
สัตว์หางถูกนำออกแล้ว กาอาระยังมีชีวิตอยู่
การปรากฏตัว.
ในตอนที่ 256
เหตุการที่เกิดขึ้นในเรื่อง.
ถูกกลุ่มแสงอุษาดึงเอาตัวหางเดี่ยวออกไปโดยใช้วิชาผนึก ผนึกเก้าวิถีมังกรมายา ทำให้กาอาระเสียชีวิต แต่ได้ย่าโจได้ยอมเสียสละชีวิตตัวเอง ใช้วิชาย้ายชีวิต ช่วยชุบชีวิตของกาอาระ
อิโซนาเดะ

อิโซนาเดะ เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
รูปร่าง.
ลักษณะคล้ายปลาผสมกับสัตว์หลายๆแบบ
ปริมาณจักระและคาถา.
ฉายา
ท่าไม้ตาย.
ควบคุมกระแสน้ำและคลื่นมักจะจมเรือที่ออกไปในอ่าว 
ที่อยู่อาศัย.
น้ำลึกอ่าวยาวากาว่า 
สถานะการมีชีวิต.
ถูกจับโดยแสงอุษา ใส่ใว้ในรูปปั้น
ผู้ถูกสิงสถิต.
มิซึคาเงะรุ่นที่4 ยางูระ
โซโค

โซโค เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
รูปร่าง.
ไก่ผสมงู (บ้างว่าเป็นตะขาบหรือแมลงพิษ)
ปริมาณจักระและคาถา.
ท่าไม้ตาย.
ควบคุมการใช้พิษและธาตุต่างๆ 
ไม่ทราบท่าในการต่อสู้
ที่อยู่อาศัย.
ยอดเขามันเดซาโนะโตริ
ผู้ถูกสิงสถิต.
เจ้าของเป็นชายชราไม่ทราบชื่อปัจจุบัน
สถานะการมีชีวิต.
กลุ่มแสงอุษาผนึกไปแล้วโดยคิซาเมะ
โฮโก

โฮโก เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม
รูปร่าง.
รูปร่างคล้ายกวางผสมโลมา
ปริมาณจักระและคาถา.
ฉายา
ท่าไม้ตาย.
ควบคุมได้ทั้ง 5 ธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ สายฟ้า 
ไม่ทราบท่าในการต่อสู้
=== ผู้ถูกสิงสถิต =
ฮัน
สถานะการมีชีวิต.
ถูกจับโดยแสงอุษา ใส่ใว้ในรูปปั้น