pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
หมู่บ้านน้ำวิ่ง

หมู่บ้านน้ำวิ่ง หรือ บ้านน้ำวิ่ง เป็นชื่อหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ้งตั้งอยู่ใน ตำบลทุ่งนางาม อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี มีเขตติดต่อกับหลายหมู่บ้าน เช่น หมู่บ้านป่ากล้วยป่าเลา หมู่บ้านห้วยโศก (ห้วยเจริญ) เป็นต้น หมู่บ้านน้ำวิ่งปัจจุบันมีนายฉลวย ทองศรี (กำนันตำบลทุ่งนางาม) เป็นผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้านนี้มีสินค้า "OTOP" เช่น แชมพูสระผมที่ทำจาก มะนาว มะกรูด ขนมจีนน้ำยาแม่สำรี สมัคร์เขตกิจ และอื่น ๆ อีกมากมาย ปัจจุบันแม่สำรีได้แปรรูปจากเดิมทำแค่ ขนมจีนเส้นสดอย่างเดียว ก็นำแป้งสดที่ได้รับการนวดจนเหนียวนำมาปิ้ง หรือที่เรียกว่า แป้งจี่ ในภาษาพื้นบ้าน ภาคกลาง ในการดำรงชีวิตวิถีแห่งชาวบ้าน ขนมจีนแม่สำรีถือว่า เป็นสิ่งที่ขาดไม่ค่อยได้ ในงานพิธีต่าง อาทิ งานบวช งานแต่งงาน เป็นต้น แม่สำรี ให้ข้อคิดจากการทำขนมจีนตั้งแต่ยุคแรก คือหาบเร่ขาย เพื่อเลี้ยงลูก 3 คน จนเติบโต ดังนี้ "การค้าขาย อย่าอายคน ห้ามท้อแท้ ถ้าขายไม่ได้ แต่สิ่งสำคัญคือ แจกหรือให้เขาไปบ้าง เพื่อวันหน้าเข้าจะมาซื้อเราอีก"
พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ

สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ  (6 มกราคม ค.ศ. 1367 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1400) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทของราชอาณาจักรอังกฤษ 
พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ประสูติเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1367 ที่บอโดซ์ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ หรือเจ้าชายดำ และ โจนแห่งเคนต์ เจ้าหญิงแห่งเวลส์ ทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระราชินีแอนน์และต่อมา สมเด็จพระราชินีอิสซาเบลลาแห่งวาลัวร์ส และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1377 จนกระทั่งถูกปลดจากราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1399 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1400 ที่ปราสาทพอนติแฟรคท์, ยอร์คเชอร์ตะวันตก, อังกฤษ (ไม่แน่ชัดว่าทรงถูกลอบปลงพระชนม์หรือไม่)
บทบาทในการปกครองของพระองค์เป็นผลให้เกิด การกบฏชาวนา (Peasants' Revolt) ในปี ค.ศ. 1381 และในการใช้อำนาจการปกครองอย่างไม่เหมาะสม ทั้งสองสาเหตุนี้ทำให้ทรงถูกปลดจากราชบัลลังก์ และเป็นต้นเหตุของสงครามดอกกุหลาบ
กระดูกยาว

กระดูกยาว  เป็นประเภทหนึ่งของกระดูกที่มีความยาวมากกว่าความกว้าง ซึ่งมีการเติบโตแบบปฐมภูมิโดยการยืดออกของไดอะไฟซิส (diaphysis) โดยมีเอพิไฟซิส (epiphysis) อยู่ที่ปลายของกระดูกที่เจริญ ปลายของเอพิไฟซิสถูกคลุมด้วยกระดูกอ่อนชนิดไฮยาลิน คาร์ทิเลจ (hyaline cartilage) (หรือ "articular cartilage") การเจริญเติบโตทางยาวของกระดูกยาวเป็นผลจากการสร้างกระดูกแบบแทนที่กระดูกอ่อน (endochondral ossification) ที่บริเวณแผ่นเอพิไฟเซียล (epiphyseal plate) การยืดยาวออกของกระดูกถูกกระตุ้นโดยการสร้างโกรทฮอร์โมน (growth hormone) ซึ่งหลั่งจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า
ตัวอย่างของกระดูกยาว เช่น กระดูกต้นขา กระดูกแข้ง และกระดูกน่องของขา กระดูกต้นแขน กระดูกเรเดียส กระดูกอัลนาของแขน กระดูกฝ่ามือและกระดูกฝ่าเท้า (metatarsal) ของมือและเท้า และกระดูกนิ้วมือและกระดูกนิ้วเท้า กระดูกยาวของขามนุษย์มีความยาวเกือบเป็นครึ่งหนึ่งของความสูงในผู้ใหญ่ นอกจากนั้นโครงสร้างที่เป็นกระดูกที่ประกอบเป็นความสูงก็ได้แก่กระดูกสันหลังและกะโหลกศีรษะ
ด้านนอกของกระดูกประกอบด้วยชั้นของเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่เรียกว่า เยื่อหุ้มกระดูก (periosteum) นอกจากนี้เปลือกนอกของกระดูกยาวเป็นกระดูกเนื้อแน่น หรือกระดูกทึบ (compact bone) ชั้นลึกลงไปเป็นชั้นกระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, กระดูกพรุน หรือกระดูกโปร่ง (cancellous bone หรือ spongy bone) ซึ่งมีไขกระดูก (bone marrow) ส่วนด้านในของกระดูกยาวเป็นช่องว่างเรียกว่า medullary cavity ซึ่งแกนกลางของโพรงกระดูกประกอบด้วยไขกระดูกเหลือง (yellow marrow) ในผู้ใหญ่ ซึ่งจะพบมากในผู้หญิง
ธนิต ธรรมสุคติ

ธนิต ธรรมสุคติ เป็นนักแปลนวนิยาย และนักเขียนที่มีชื่อเสียง เคยเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2538
ประวัติ.
ธนิต ธรรมสุคติ เติบโตที่จังหวัดมหาสารคาม และจังหวัดชัยภูมิ ศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาต่อปริญญาตรี และปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยซานโตโตมาส ฟิลิปปินส์ เริ่มงานครั้งแรกเป็นพนักงานแปลของโครงการเขื่อนผามอง เพื่อการประเทศพัฒนาลุ่มแม่น้ำโขงตอนกลาง โดยได้รับการสนับสนุนจากธนาคารโลก (เป็นตำแหน่งที่ สุทธิชัย หยุ่น เคยทำอยู่ก่อนหน้านั้น) จากนั้นได้ลาออกไปเป็นผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์
ธนิต ธรรมสุคติ เข้าทำงานบริษัทในเครือสุราทิพย์ ของเจริญ สิริวัฒนภักดี เมื่อ พ.ศ. 2528 ทำหน้าที่วางแผนงานประชาสัมพันธ์ ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน)
ธนิต ธรรมสุคติ เริ่มงานแปลครั้งแรกเมื่ออายุ 16 ปี โดยแปลประวัติของนักกายกรรมชาวฝรั่งเศส ชื่อ Blanbin และแปลเรื่องสั้นของลีโอ สตอลตอย ตีพิมพ์ในวารสารของโรงเรียน เริ่มงานแปลเป็นอาชีพเสริม ขณะทำงานอยู่กับหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ มีผลงานแปลที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก เช่น เรื่อง "โชกุน" (Shogun) ของ เจมส์ คลาเวลล์ "เดอะก็อดฟาเธอร์" (The Godfather) ของ มาริโอ พูโซ "วันลอบสังหาร" (The Day of the Jackal) และ "ตามล่านาซี" (The Odessa File) ของ เฟรเดอริค ฟอร์ไซท์ "ปาปิญอง" (Papillon) ของ อองรี ชาร์เรียร์ "แม่น้ำสีเลือด" (Death On The Nile) ของ อกาธา คริสตี้ และ "ข้าชื่อเจสัน บอร์น" (Bourne Identity) ของ โรเบิร์ต ลัดลัม ฯลฯ
กระดูกทราพีซอยด์

กระดูกทราพีซอยด์  เป็นกระดูกข้อมือชิ้นหนึ่งในสัตว์สี่เท้า (tetrapod) รวมทั้งมนุษย์ มีขนาดเล็กที่สุดในกระดูกข้อมือแถวปลาย มีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างเหมือนลิ่ม โดยมีปลายด้านหลังกว้าง และพื้นผิวด้านฝ่ามือแคบ กระดูกนี้มีหน้าประกบเกิดเป็นข้อต่อ 4 หน้าซึ่งแต่ละหน้าแยกกันด้วยขอบแหลมคม
รากศัพท์ของ ทราพีซอยด์ (trapezoid) มาจากภาษากรีก "trapezion" แปลว่า สี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ ซึ่งมาจาก "tra-" แปลว่า สี่ และ "peza" แปลว่า เท้าหรือขอบ หากแปลตามตัวอักษรอาจแปลได้ว่า โต๊ะขนาดเล็ก มาจาก "trapeza" หมายถึง โต๊ะ และ "-oeides" หมายถึง รูปร่าง
พื้นผิว.
พื้นผิวด้านบน (superior surface) เป็นรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ และค่อนข้างเว้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นพื้นผิวข้อต่อกับปลายด้านต้นของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal bone) มีลักษณะนูนในทางด้านข้างและเว้าจากด้านหน้าไปด้านหลัง และแบ่งพื้นผิวออกเป็น 2 หน้าประกบขนาดไม่เท่ากันโดยสันที่ยกขึ้น
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) และด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของเอ็นต่างๆ พื้นผิวด้านหลังจะมีขนาดใหญ่กว่าด้านฝ่ามือ
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะนูนและเรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีเซียม (trapezium)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เว้าและเรียบในด้านหน้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนด้านหลังขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)
กระดูกแคปปิเตต

กระดูกแคปปิเตต  เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ กระดูกนี้นับว่าเป็นกระดูกข้อมือที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ตรงกลางของข้อมือ ส่วนบนมีลักษณะเป็นหัวกระดูกกลม ซึ่งรับกับส่วนของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) และถัดลงมาเป็นส่วนคอดเรียกว่า คอกระดูก และด้านล่างเป็นตัวกระดูก
รากศัพท์ของชื่อกระดูก มาจากภาษาละติน "capitātus" แปลว่า มีหัว มาจาก "capit-" แปลว่า หัว
พื้นผิว.
พื้นผิวด้านบน (superior surface) กลมและเรียบ เป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate bone)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) แบ่งออกเป็น 3 หน้าประกบโดยสัน 2 สัน เกิดเป็นพื้นผิวสำหรับข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, 3 และ 4 โดยพื้นผิวสำหรับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ใหญ่ที่สุด
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) กว้างและขรุขระ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะแคบ กลม และขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ และส่วนของกล้ามเนื้อแอดดักเตอร์ พอลิซิส (Adductor pollicis muscle)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) โดยหน้าประกบเล็กๆ ที่มุมด้านหน้าและด้านล่าง ส่วนด้านหลังซึ่งเป็นรอยเว้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament) เหนือขึ้นไปเป็นร่องลึกและขรุขระ ซึ่งสร้างเป็นส่วนของคอกระดูก ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ ซึ่งขอบบนของร่องเป็นพื้นผิวนูนและเรียบสำหรับเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) โดยหน้าประกบเว้า เรียบ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กินเนื้อที่ส่วนด้านหลังและด้านบน ส่วนทางด้านหน้าขรุขระเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)
ข้อต่อ.
กระดูกแคปปิเตตเกิดข้อต่อกับกระดูก 7 ชิ้น ได้แก่ ด้านต้นกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกลูเนท (lunate) , ด้านปลายกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2, ชิ้นที่ 3, และชิ้นที่ 4, ด้านเรเดียล (นิ้วหัวแม่มือ) กับกระดูกทราพีซอยด์ (lesser multangular) และด้านอัลนา (นิ้วก้อย) กับกระดูกฮาเมต (hamate)
กระดูกฮาเมต

กระดูกฮาเมต  เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือของมนุษย์ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างคล้ายลิ่ม และทีส่วนยื่นของกระดูกที่มีรูปร่างคล้ายตะขอออกมาจากพื้นผิวด้านฝ่ามือ กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวหลังที่วางตัวอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านนิ้วก้อย) ซึ่งมีฐานอยู่ด้านล่างติดกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5 ส่วนยอดชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านข้างลำตัว
รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษาละติน "hamus" แปลว่า ตะขอ
พื้นผิว.
พื้นผิวด้านบน (superior surface) ซึ่งเป็นยอดของลิ่ม มีลักษณะแคบ นูน เรียบ และเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นหน้าประกบเว้า แบ่งเป็นหน้าประกบ 2 อันโดยสันนูน ซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 และ 5
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) เป็นรูปสามเหลี่ยมที่ขรุขระ สำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) มีลักษณะโค้งและมีส่วนยื่นคล้ายตะขอ เรียกว่า ฮามิวลัส (hamulus) ซึ่งชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone) โดยหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า วิ่งเฉียงในจากด้านบนลงมาด้านล่างและด้านใกล้กลาง
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ส่วนด้านบนและด้านหลังเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนที่เหลือขรุขระสำหรับเป็นจุดเกาะของเอ็น
ความสำคัญทางคลินิก.
เนื่องจากลักษณะการวางตัวที่ค่อนข้างอยู่ทางด้านนอกของข้อมือ กระดูกฮาเมตจึงจัดว่าเป็นกระดูกที่หักได้ง่ายที่สุดในบรรดากระดูกข้อมือ โดยเฉพาะเมื่อนักกอล์ฟหวดไม้กอล์ฟลงบนพื้นแข็งๆ รอยแตกของกระดูกนี้เป็นรอยแตกแบบ hairline fracture ซึ่งมักจะมองไม่เห็นในภาพเอกซ์เรย์ทั่วไป
อาการจะสังเกตได้จากการกดเจ็บเหนือกระดูกชิ้นนี้ และอาจรู้สึกเจ็บเมื่อกำมือ นอกจากนี้เนื่องจากกระดูกฮาเมตวางตัวอยู่ใกล้กับเส้นประสาทอัลนา (Ulnar nerve) จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายกับเส้นประสาท ทำให้กล้ามเนื้อของมืออ่อนแรง และเสียความรู้สึกของฝ่ามือในบริเวณนิ้วนางและนิ้วก้อย
ทรายสีเพลิง

ทรายสีเพลิง เป็นนวนิยายที่แต่งโดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม ซึ่งเป็นนามปากกาของนันทพร ศานติเกษม ทรายสีเพลิงได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารสกุลไทย ในปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะรวมเล่มในปี พ.ศ. 2536 แล้วยังได้รับรางวัลชมเชยประเภทนวนิยาย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2537
นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทั้งหมด 2 ครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2539 และ พ.ศ. 2557 โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 นำแสดงโดย ลลิตา ปัญโญภาส, วิลลี่ แมคอินทอช, ยุทธพิชัย ชาญเลขา, สินิทธา บุญยศักดิ์ และเพ็ญเพชร เพ็ญกุล และครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย อารยา เอ ฮาร์เก็ต, ณัฐวุฒิ สกิดใจ, ชาคริต แย้มนาม, นิษฐา คูหาเปรมกิจ, มยุรา เศวตศิลา, เพ็ญพักตร์ ศิริกุล, ธีรเดช เมธาวรายุทธ กำกับยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ บทละครเขียนโดยศัลยา 13 ถึง 14 ตอน แต่เขียนได้ไม่จบ ภายหลังมีการรื้อบทใหม่ทั้งหมด
ฮามิวลัส

ฮามิวลัส  เป็นส่วนยื่นโค้งคล้ายตะขอออกมาจากด้านล่างและด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของกระดูกฮาเมต (hamate bone) ชี้ไปทางด้านหน้าและด้านข้าง
ส่วนยื่นดังกล่าวให้เป็นจุดเกาะต่างๆ ดังนี้ ยอดเป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) พื้นผิวด้านใกล้กลางเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิไต มินิไม เบรวิส (Flexor digiti minimi brevis) และกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ ดิจิไต มินิไม (Opponens digiti quinti) พื้นผิวด้านข้างเป็นร่องสำหรับให้เอ็นกลุ่มกล้ามเนื้องอ (Flexor tendons) ผ่านเข้าไปในฝ่ามือ
ฮามิวลัสเป็นหนึ่งในสี่ส่วนนูนทางด้านหน้าของกระดูกข้อมือ (carpus) ที่เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัลของข้อมือ ซึ่งที่เหลืออีก 3 บริเวณ ได้แก่ ด้านใกล้กลางเกาะกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) , ด้านข้างเกาะสันเฉียงของกระดูกทราพีเซียม (Trapezium) และปุ่มกระดูกของกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วหัวแม่มือ  เป็นกระดูกฝ่ามือ (metacarpal bones) ที่รองรับนิ้วหัวแม่มือ โดยลักษณะสำคัญคือจะสั้นและกว้างกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นเล็กน้อย และขอบด้านฝ่ามือมีความโค้งเข้าหาตัวฝ่ามือ
ตัวกระดูกด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะแบนและกว้าง และไม่มีสันเหมือนในกระดูกฝ่ามือชิ้นอื่นๆ พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) เว้าจากบนลงล่าง
ขอบทางด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis muscle) ขณะที่ขอบทางด้านที่ติดกับนิ้วชี้จะให้เป็นจุดเกาะต้นของปลายจุดเกาะด้านข้าง (lateral head) กล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Dorsal interosseus muscles) ที่ยึดระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้
ทางด้านฐานกระดูกจะเป็นรอยเว้าที่รองรับกับกระดูกทราพีเซียม (greater multangular) ส่วนด้านข้างไม่มีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อ แต่ด้านเรเดียล (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) มีปุ่มกระดูกสำหรับจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus)
ขณะที่ทางด้านหัวกระดูกจะมีลักษณะโค้งนูนน้อยกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นอื่น และมีความกว้างในทางด้านข้างมากกว่าทางแนวหน้าหลัง
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีส่วนนูนซึ่งเป็นข้อต่อ 2 อัน โดยอันที่อยู่ด้านข้างกว่ามีขนาดใหญ่กว่า ข้อต่อทั้งสองเกิดกับกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) 2 ชิ้นที่อยู่ในเอ็นกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (flexor pollicis brevis muscle)
3 จี

3 จี  เป็นมาตรฐานโทรศัพท์มือถือในยุคที่ 3 ถูกพัฒนาเพื่อแทนที่ ระบบโทรศัพท์ 2G ซึ่ง 3G นั้นได้รับการพัฒนาบนพื้นฐานของมาตรฐาน IMT-2000 ภายใต้กลุ่มของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ
มาตรฐานโทรศัพท์มือถือยุคที่ 3 หรือที่เรียกว่า ระบบ UMTS หรือ WC ในระบบจีเอสเอ็ม (GSM) ใช้ช่วงความถี่ตั้งแต่ 850, 900, 1800, 1900 และ 2100 ผสานเทคโนโลยีในปัจจุบันเข้าด้วยกัน มีความสามารถในการนำเสนอข้อมูล ใช้งานด้านมัลติมีเดีย ส่งผ่านข้อมูลทั้งภาพและเสียงในระบบไร้สายด้วยความเร็วที่สูง
มาตรฐานไอเอ็มที-2000.
มาตรฐานไอเอ็มที-2000 (IMT-2000) 
 4.1 ขณะประจำที่หรือความเร็วเท่าการเดินสามารถรับส่งข้อมูลได้อย่างน้อย 2 เมกะบิต/วินาที
 4.2 ขณะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วระดับยานพาหนะ สามารถรับส่งข้อมูลอย่างน้อย 384 กิโลบิต/วินาที
 4.3 ในทุกสภาพการใช้งาน มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลสูงสุด 14.4 เมกะบิต/วินาที
มาตรฐานยูเอ็มทีเอส.
มาตรฐานยูเอ็มทีเอส (UMTS, Universal Mobile Telecommunications Services) ออกแบบมาสำหรับผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้นำ ไปพัฒนาต่อจากยุค 2G/2.5G/2.75G เพื่อเข้าสู่มาตรฐานยุค 3 จี ได้รับการพัฒนามาตรฐานโดยองค์กร 3จีพีพี (3GPP) มีเทคโนโลยีหลักที่มีการยอมรับใช้งานอย่างกว้างขวางทั่วโลกคือมาตรฐาน Wideband Code Division Multiple Access (W-CDMA) ซึ่งจะมีการพัฒนาต่อไปสู่มาตรฐาน HSDPA (High Speed Downlink Packet Access) สามารถสื่อสารด้วยอัตราเร็วสูงถึง 14 เมกะบิต/วินาที เร็วกว่า 2.75G ประมาณ 36 เท่า มาตรฐาน W-CDMA ได้รับการยอมรับจากบริษัท NTT DoCoMo ของประเทศญี่ปุ่นผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไอ-โหมด (I-mode) เปลี่ยนเป็นมาตรฐาน 3G ภายใต้เครื่องหมายการค้า FOMA โดยเปิดให้บริการในประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ปัจจุบัน W-CDMA เป็นเครือข่าย 3G ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
มาตรฐานดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ.
ดับเบิลยู-ซีดีเอ็มเอ (W-CDMA, WCDMA, Wideband Code-Division Multiple Access) เป็นมาตรฐานหนึ่งในระบบการสื่อสารแบบไร้สาย ภายใต้ IMT-2000 มีความสามารถในการรับส่งข้อมูลแบบไร้สาย เช่น โทรศัพท์เคลื่อนที่ หรือ อุปกรณ์สื่อสารแบบไร้สาย ด้วยความเร็วสูง สามารถรับส่งข้อมูล ภาพ เสียง หรือ รูปแบบวิดีโอ ด้วยความเร็วสูง 2 เมกะบิต/วินาที
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วชี้  เป็นกระดูกฝ่ามือซึ่งมีความยาวที่สุด รองรับนิ้วชี้ และที่ฐานมีขนาดใหญ่ที่สุดรองจากกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
ฐานของกระดูกนี้ยืดยาวไปทางด้านบนและด้านใกล้กลาง (medialward) เกิดเป็นสันนูนเด่น
กระดูกนี้มีหน้าประกบซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกชิ้นอื่น 4 หน้า โดย 3 หน้าอยู่ทางด้านบน และอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านอัลนา (ด้านใกล้นิ้วกลาง)
หน้าประกบที่อยู่ทางพื้นผิวด้านบน
และยังมีหน้าประกบที่เกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) ที่พื้นผิวด้านอัลนาของกระดูกชิ้นนี้
ที่พื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกชิ้นนี้ จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (Extensor carpi radialis longus muscle) ส่วนทางด้านตรงข้ามคือด้านฝ่ามือของฐานกระดูก จะเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle)
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วกลาง  เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่รองรับนิ้วกลาง และมีขนาดเล็กกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 เล็กน้อย
ที่พื้นผิวด้านหลังมือของฐานของกระดูกนี้จะมีส่วนที่ยื่นลงมาทางด้านเรเดียส (ด้านที่ติดกับนิ้วชี้) เรียกว่า สไตลอยด์ โพรเซส (styloid process) ซึ่งยื่นขึ้นมาประกอบกับทางด้านหลังของกระดูกแคปปิเตต (capitate) และด้านปลายของสไตลอยด์ โพรเซสมีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis muscle)
หน้าประกบซึ่งเกิดข้อต่อด้านกระดูกข้อมือ (carpal) ด้านหลังมีลักษณะเว้า ด้านหน้าแบน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต
นอกจากนี้ที่ด้านเรเดียส (ด้านที่ติดนิ้วชี้) มีลักษณะเป็นหน้าประกบเรียบ เว้า ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 และ ด้านอัลนา (ด้านที่ติดนิ้วนาง) มีหน้าประกบรูปวงรีขนาดเล็ก 2 อันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 ด้วย
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วนาง  เป็นกระดูกฝ่ามือที่รองรับนิ้วนาง มีขนาดเล็กและสั้นกว่ากระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 ที่ฐานของกระดูกมีขนาดเล็กและเป็นรูปสี่เหลี่ยม พื้นผิวด้านบนมีหน้าประกบ 2 หน้า อันที่ใหญ่กว่าอยู่ทางด้านใกล้กลาง (ด้านที่ติดกับนิ้วก้อย) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) ส่วนหน้าประกบอันเล็กกว่าซึ่งอยู่ทางด้านข้าง (ด้านที่ติดกับนิ้วกลาง) จะเกิดข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate)
และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วกลาง) ยังมีหน้าประกบรูปวงรีอีก 2 หน้า ซึ่งเกิดรอยต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 (third metacarpal) และทางด้านอัลนา (ด้านติดกับนิ้วก้อย) ก็มีหน้าประกบเว้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 (fifth metacarpal) ด้วย
กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5

กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5 หรือ กระดูกฝ่ามือของนิ้วก้อย  เป็นกระดูกฝ่ามือชิ้นที่อยู่ด้านข้างลำตัวที่สุด รองรับนิ้วก้อย
พื้นผิว.
ที่ฐานของกระดูกจะมีหน้าประกบขนาดใหญ่ 1 อันทางด้านบน (superior surface) มีลักษณะเว้า-นูน เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate) และทางด้านเรเดียส (ด้านติดกับนิ้วนาง) มีหน้าประกบอีกอันซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 4 (fourth metacarpal)
ทางด้านอัลนา (ด้านใกล้กลาง) ของกระดูกจะมีปุ่มที่เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Extensor carpi ulnaris muscle)
พื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกถูกแบ่งออกโดยสันเฉียง ซึ่งยาวมาจากใกล้ๆ กับด้านอัลนาของฐานกระดูกมายังด้านเรเดียลของหัวกระดูก
ส่วนด้านข้าง (lateral part) ของพื้นผิวนี้ให้เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสด้านหลังมือ (Interosseus dorsalis) และส่วนด้านใกล้กลาง (medial part) มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม เรียบ ถูกคลุมด้วยเอ็นกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียด (Extensor tendons) ของนิ้วก้อย
ความสำคัญทางคลินิก.
กระดูกนี้เป็นกระดูกที่มักจะหักหรือได้รับบาดเจ็บเมื่อเหวี่ยงหมัด เรียกรอยแตกนี้ว่า Boxer's fracture
กระดูกเนื้อแน่น

กระดูกเนื้อแน่น หรือ กระดูกทึบ  เป็นเนื้อเยื่อกระดูก (osseous tissue) ประเภทหนึ่ง กระดูกเนื้อแน่นจะมีความหนาแน่นและเรียงตัวเป็นพื้นผิวของกระดูก คิดเป็นน้ำหนักประมาณ 80% ของน้ำหนักโครงกระดูกมนุษย์ทั้งหมด ส่วนของกระดูกนี้จะหนา เกิดจากชั้นของกระดูกเรียงตัวเป็นชั้นๆ อัดแน่นโดยมีช่องว่างระหว่างชั้นน้อยมาก หน้าที่หลักของกระดูกนี้คือเพื่อค้ำจุนร่างกาย ป้องกันอวัยวะต่างๆ ช่วยเป็นคานในการเคลื่อนไหว และเก็บแร่ธาตุ (ร่วมกับกระดูกเนื้อโปร่ง)
กระดูกอีกประเภทหนึ่งคือ กระดูกเนื้อโปร่ง (cancellous bone) ซึ่งมีรูพรุนเหมือนฟองน้ำ ประกอบกันขึ้นเป็นส่วนโพรงด้านในของกระดูกต่างๆ รวมทั้งกระดูกสันหลัง
กมลชนก เขมะโยธิน

กมลชนก เขมะโยธิน (เกิด 3 เมษายน พ.ศ. 2510) ชื่อเล่น กวาง เป็นนักแสดง นักร้อง พิธีกรชาวไทย มีผลงานสร้างชื่อจากบทบาท “อังศุมาลิน“ จากละครเรื่อง คู่กรรม ที่แสดงนำร่วมกับ ธงไชย แมคอินไตย์ และบทบาท “เนียน” จากละครเรื่อง อาญารัก ร่วมกับ ฉัตรชัย เปล่งพานิช, จินตหรา สุขพัฒน์ และ จริยา แอนโฟเน่
ประวัติ.
กมลชนก โกมลฐิติ (เดิมมีชื่อจริงว่า กมลา) เกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นบุตรสาวของพลตำรวจตรี ประกฤติ กับพัชรมน โกมลฐิติ จบการศึกษาจาก โรงเรียนราชินี ระดับอุดมศึกษาที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เริ่มมีผลงานการแสดง ในปี 2529 จากเรื่อง "เฮงได้เฮงดีรักนี้" คู่กับ อำพล ลำพูน หนังของพรพจน์ กนิษฐเสน และมีผลงานละครอย่างญาติกา, อาญารัก และคู่กรรม เป็นละครที่สร้างชื่อเสียงให้เธอมากที่สุด ในบทบาท อังศุมาลิน แสดงคู่กับ ธงไชย แมคอินไตย์ ซึ่งเธอรับบทนางเอกอย่างต่อเนื่องจนพลิกบทบาทร้ายกับละครสองเรื่อง "บ่วงเล่ห์เสน่หา" กับ บ่วงใบบุญ เคยมีผลงานเพลงออกอัลบั้มเดี่ยวอีกครั้งกับแกรมมี่ ชื่ออัลบั้ม "หัวใจยิ้มได้" ในปี 2536 นอกจากนี้เธอยังเคยออกอัลบั้มคู่กับสามี นุติ เขมะโยธิน ด้วย ชื่ออัลบั้ม "Dear Knot" นอกจากนี้ยังเป็นพิธีกรอย่างรายการน่ารักน่ารู้
ทางด้านชีวิตส่วนตัว มีน้องชาย 1 คน และน้องสาว 1 คน ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกัน คือ น้ำฝน โกมลฐิติ และด้านครอบครัว สมรสกับ นุติ เขมะโยธิน มีบุตรด้วยกัน 2 คน (น้องเน็ตและน้องเนย)
จุดยืนทางการเมือง.
กมลชนกสนับสนุนการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 และต่อต้านการใช้ความรุนแรงต่อผู้ชุมนุม โดยเธอได้ร้องเพลงเพื่อแสดงจุดยืนสนับสนุนผู้ชุมนุม แต่เธอยังยืนยันว่ายังรักและเทิดทูนสถาบันพระมหากษัตริย์ นอกจากนี้เธอยังได้ตั้งคำถามถึงการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
กระดูกเนื้อโปร่ง

กระดูกเนื้อโปร่ง, กระดูกฟ่าม, กระดูกฟองน้ำ, หรือกระดูกพรุน  เป็นเนื้อเยื่อกระดูกชนิดหนึ่งซึ่งมีความหนาแน่นและความแข็งแกร่งน้อยกว่า แต่มีพื้นที่ผิวมากกว่า กระดูกชนิดนี้มีลักษณะโปร่งคล้ายเส้นใยสานกันจะอยู่ภายในโพรงของกระดูกยาว ชั้นนอกของกระดูกเนื้อโปร่งจะประกอบด้วยไขกระดูกแดง (red bone marrow) ซึ่งเป็นแหล่งที่ผลิตองค์ประกอบของเลือด (ที่เรียกกันว่า การกำเนิดเซลล์เม็ดเลือด (hematopoiesis)) กระดูกเนื้อโปร่งนี้จะเป็นที่อยู่ของหลอดเลือดแดงและหลอดเลือดดำ
เนื้อเยื่อกระดูกอีกชนิดหนึ่งเรียกว่า กระดูกเนื้อแน่น (cortical bone) ซึ่งจัดเรียงตัวเป็นผิวแข็งชั้นนอกของกระดูก
พระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689

พระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689  หรือที่มีชื่อเต็มว่า “พระราชบัญญัติประกาศสิทธิและเสรีภาพของพสกนิกรและการสืบราชสันตติวงศ์”  เป็นพระราชบัญญัติที่รัฐสภาแห่งอังกฤษประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1689 ซึ่งถือกันว่าเป็นกฎหมายหนึ่งที่เป็นรากฐานของกฎหมายรัฐธรรมนูญของประเทศอังกฤษที่นอกเหนือไปจากมหากฎบัตร พระราชบัญญัติการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และกฎหมายอื่น ๆ ที่ประกาศใช้มาโดยรัฐสภาแห่งอังกฤษ นอกจากนั้นพระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 ก็ยังเป็นรากฐานของกฎหมายอันสำคัญหลายฉบับของบรรดาประเทศในเครือจักรภพอีกด้วย เช่น พระราชบัญญัติว่าด้วยการประกาศสิทธิ ค.ศ. 1689 (Claim of Right Act 1689) ของประเทศนิวซีแลนด์และประเทศแคนาดา
สาระสำคัญของร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวเป็นการรับรองสิทธิพื้นฐานของประชาชนของราชอาณาจักร สิทธิดังกล่าวก็ยังถือปฏิบัติอยู่จนกระทั่งทุกวันนี้และไม่แต่จะมีผลต่อพสกนิกรชาวอังกฤษเท่านั้นแต่ยังต่อพสกนิกรภายใต้อาณาจักรที่อยู่ภายในร่มเครือจักรภพด้วย โดยให้การรับรองพสกนิกรแห่งประเทศอังกฤษให้มีสิทธิที่จะทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์ และมีสิทธิที่จะชักอาวุธเพื่อป้องกันตนเอง นอกจากนี้ ยังบัญญัติไว้อีกว่าพระราชกิจของพระมหากษัตริย์ในอันที่เกี่ยวข้องกับราชการบ้านเมืองต้องได้รับอนุมัติจากรัฐสภาแห่งอังกฤษก่อนจึงจะมีผลบริบูรณ์
ที่มา.
ระหว่างการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์จากประเทศเนเธอร์แลนด์ทรงได้รับการอัญเชิญจากขุนนางอังกฤษให้เข้ามารุกรานราชอาณาจักร พระองค์เสด็จขึ้นฝั่งอังกฤษเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1688 พระเจ้าเจมส์ที่ 2 ทรงพยายามต่อต้านแต่ไม่เป็นผล และในที่สุดพระองค์ก็ต้องเสด็จลี้ภัยออกไปจากพระราชวังเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1688 รัชกาลพระเจ้าเจมส์ที่ 2 จึงสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านั้น
เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์ และเจ้าหญิงแมรีแห่งอังกฤษ ทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษรัชกาลใหม่โดยทรงปกครองร่วมกัน
ทั้งนี้ ก่อนที่ทั้งสองพระองค์จะเสด็จขึ้นทรงราชย์ รัฐสภาแห่งอังกฤษได้นำร่างพระราชบัญญัติสิทธิฉบับนี้มาทูลเกล้าฯ ถวายเพื่อทรงพระราชวิจารณ์ ทรงเห็นพ้องด้วยและพระราชทานพระราชานุมัติให้ประกาศใช้ได้ รัฐสภาจึงลงมติเห็นชอบด้วยในอันที่จะให้ทั้งสองพระองค์เสด็จขึ้นทรงราชย์
อนึ่ง ในปีเดียวกัน รัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ก็ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยการประกาศสิทธิ ค.ศ. 1689 เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1689 พระราชบัญญัตินี้มีเนื้อหาสาระใกล้เคียงกับพระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 ของอังกฤษดังกล่าว โดยความตอนหนึ่งว่า ให้เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์และเจ้าหญิงแมรีแห่งอังกฤษเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ด้วย
กะหล่ำปลี

กะหล่ำปลี หรือ กะหล่ำใบ เป็นชื่อไม้ล้มลุกชนิด "Brassica oleracea" L. var. "capitata" ในวงศ์ Cruciferae มีสัณฐานกลม ส่วนใหญ่สีเขียว แต่สีอื่นก็มี อาทิ ขาวและม่วง มีถิ่นกำเนิดอยู่แถวเมดิเตอเรเนียน ต่อมาแพร่กระจายทั่วไป แขนงที่งอกใหม่จากต้นกะหล่ำปลีหลังจากเก็บเกี่ยวแล้ว เรียกว่า ยอดผัก หรือ ผักแขนง
ที่มาของชื่อ.
ชื่อของกะหล่ำปลี คำว่ากะหล่ำ เพี้ยนมาจากภาษาไหหลำคือ "芥藍" และคำว่าปลี จากภาษาแต้จิ๋วคือ "璃" ภาษาจีนกลางเรียกว่า เจวี่ยนซินช่าย  และภาษาจีนไถวานเรียกว่าเกาลี่ช่าย 
สายพันธุ์.
แยกได้เป็นสามสายพันธุ์ คือ
สารอาหาร.
ในกะหล่ำปลีมีสารเอส-เมทิลเมไธโอนีน (S-methylmethionine, SMM) สามารถรักษาโรคกระเพาะอาหารและมีสารกอยโตรเจนที่ซึ่งเป็นสาเหตุของโรคคอพอก นอกจากนั้นยังพบว่ามีสารต้านมะเร็งโดยเฉพาะหยุดยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งลำไส้ มีการวิจัยพบกะหล่ำปลีใช้ประคบเต้านมลดปวดแก้นมคัดแม่หลังคลอด
รัฐบริติชโคลัมเบีย

<ns>10</ns>
 <id>966791</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เขตปกครองแคนาดา" />
 <revision>
 <id>7795330</id>
 <timestamp>2018-08-21T17:49:27Z</timestamp>
 <contributor>
 <ip>171.5.244.42</ip>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง </comment>
 <origin>7795330</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
รัฐบริติชโคลัมเบีย  คือรัฐหนึ่งของประเทศแคนาดา ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของประเทศ 
รัฐบริติชโคลัมเบีย มีเมืองหลวงชื่อว่าวิกทอเรีย มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 15 ของประเทศ โดยมีเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐคือเมืองแวนคูเวอร์ ซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ
ในปี ค.ศ. 2009 รัฐบริติชโคลัมเบีย มีการประเมินจำนวนประชากรอยู่ที่ประมาณ 4,419,974 คน
อะฟลาทอกซิน

อะฟลาทอกซิน  เป็นสารเคมีมีพิษและก่อมะเร็งที่ผลิตจากราบางชนิด ("Aspergillus flavus" และ "Aspergillus parasiticus") ซึ่งเจริญในดิน พืชพรรณที่ย่อยสลาย ฟางและเมล็ดพืช มักพบในโภคภัณฑ์สำคัญที่เก็บอย่างไม่เหมาะสม เช่น มันสำปะหลัง พริกไทย ข้าวโพด เมล็ดฝ้าย ข้าวเดือย ถั่วลิสง ข้าวฟ่าง เมล็ดดอกทานตะวัน ผลเปลือกแข็งเมล็ดเดียว ข้าวสาลี และเครื่องเทศหลายชนิด เมื่ออาหารที่ปนเปื้อนถูกแปรรูป อะฟลาทอกซินจะเข้าสู่แหล่งอาหารทั่วไปซึ่งมีการพบทั้งในอาหารคนและสัตว์ เช่นเดียวกับในอาหารสัตว์สำหรับสัตว์ทางการเกษตร สัตว์ที่ได้อาหารที่ปนเปื้อนสามารถผ่านผลิตภัณฑ์การแปลงอะฟลาทอกซินสู่ไข่ ผลิตภัณฑ์นมและเนื้อสัตว์ได้
เด็กได้รับผลกระทบจากการสัมผัสอะฟลาทอกซินมากเป็นพิษ ทำให้การเติบโตช้า พัฒนาการช้า ตับเสียหายและมะเร็งตับ ผู้ใหญ่มีความทนต่อการสัมผัสมากกว่า แต่ก็ยังมีความเสี่ยง ไม่มีสัตว์ชนิดใดมีภูมิต้านทาน อะฟลาทอกซฺนจัดเป็นสารก่อมะเร็งได้มากที่สุดชนิดหนึ่งเท่าที่ทราบ หลังเข้าสู่ร่างกาย อะฟลาทอกซินจะถูกตับสร้างและสลายเป็นสารตัวกลางอีพอกไซด์กัมมันต์หรือถูกย่อยสลายด้วยน้ำกลายเป็นอะฟลาทอกซิน เอ็ม1 ซึ่งเป็นอันตรายน้อยกว่า
อะฟลาทอกซินส่วนใหญ่ได้จากการกิน แต่อะฟลาทอกซินชนิดบี1 ซึ่งเป็นพิษมากที่สุด สามารถผ่านเข้าทางผิวหนังได้
ค่าระดับการแสดงฤทธิ์ที่องค์การอาหารและยาสหรัฐ (FDA) กำหนดสำหรับอะฟลาทอกซินในอาหารหรืออาหารสัตว์อยู่ที่ 20 ถึง 300 ส่วนต่อพันล้านส่วน FDA ยังสามารถประกาศเรียกคืนอาหารคนและสัตว์ได้เป็นมาตรการล่วงหน้าเพื่อป้องกันการสัมผัส
คำว่า "อะฟลาทอกซิน" มาจากชื่อของราตัวหนึ่งที่ผลิตสารนี้ คือ "Aspergillus flavus" มีการประดิษฐ์คำนี้ประมาณ ค.ศ. 1960 หลังการค้นพบว่าสารนี้เป็นบ่อเกิดของ "โรคไก่งวงเอกซ์" อัฟลาทอกซินเป็นพิษเห็ดรากลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง
รัฐแอลเบอร์ตา

<ns>10</ns>
 <id>966791</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เขตปกครองแคนาดา" />
 <revision>
 <id>7795330</id>
 <timestamp>2018-08-21T17:49:27Z</timestamp>
 <contributor>
 <ip>171.5.244.42</ip>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง </comment>
 <origin>7795330</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
รัฐแอลเบอร์ตา คือรัฐหนึ่งของประเทศแคนาดา ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ เป็นหนึ่งในสองรัฐของประเทศที่ไม่มีส่วนที่ติดกับทะเล รัฐแอลเบอร์ตาจัดเป็นรัฐที่เจริญในด้านต่าง ๆ มากที่สุดใน 3 รัฐบนทุ่งหญ้าแพร์รีของแคนาดา 
รัฐแอลเบอร์ตาเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่คล้ายกับประเทศฝรั่งเศสและรัฐเท็กซัสของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีประชากรอาศัยอยู่ราว ๆ 3.7 ล้านคน ในปี ค.ศ. 2009 รัฐแอลเบอร์ตาถูกจัดตั้งขึ้นเป็นขึ้นในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1905 (ปี พ.ศ. 2448) 
รัฐแอลเบอร์ตามีเมืองหลวงชื่อว่าเอดมันตัน ตั้งอยู่บริเวณภาคกลางตอนล่างของรัฐ โดยมีระยะทางประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) และติดต่อกับเมืองแคลกะรีทางตอนใต้ นอกจากนี้รัฐแอลเบอร์ตายังเป็นศูนย์กลางทางการค้าและการคมนาคมที่สำคัญของประเทศแคนาดา
โยโย มา

โยโย มา  นักดนตรีสัญชาติอเมริกันเชื้อสายจีน เป็นนักเดี่ยวเชลโลที่มีชื่อเสียง เกิดเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ที่ปารีส พ่อของเขาเป็นนักไวโอลินและแม่เป็นนักร้อง เมื่อตอนเด็กเขาเริ่มเล่นไวโอลิน วิโอลา และ ในที่สุดเลือกที่จะเล่นเชลโล
กระดูกต้นขา

กระดูกต้นขา  เป็นกระดูกยาวที่อยู่ภายในต้นขา (thigh) ในมนุษย์ถือว่าเป็นกระดูกที่ยาวที่สุด มีปริมาตรมากที่สุด และแข็งแรงที่สุด ความยาวของกระดูกต้นขาโดยเฉลี่ยของมนุษย์ประมาณ 48 เซนติเมตร และเส้นรอบวงโดยเฉลี่ย 2.34 ซม. และสามารถรับน้ำหนักได้ถึง 30 เท่าของน้ำหนักผู้ใหญ่ กระดูกนี้รับเข้ากับส่วนของสะโพก (ที่เบ้าหัวกระดูกต้นขา (acetabulum)) และส่วนของเข่า
แอ่งระหว่างคอนไดล์.
แอ่งระหว่างคอนไดล์  เป็นแอ่งกระดูกที่อยู่ระหว่างคอนไดล์ (condyles) ที่ส่วนปลายของกระดูกต้นขา ซึ่งรับเข้ากับเนินระหว่างคอนไดล์ (intercondylar eminence) บนผิวบนของกระดูกแข้ง บริเวณของกระดูกแข้งดังกล่าวประกอบด้วยบริเวณโพสทีเรียร์ อินเตอร์คอนไดลาร์ (posterior intercondylar area) และบริเวณแอนทีเรียร์ อินเตอร์คอนไดลาร์ (anterior intercondylar area) ซึ่งเป็นที่ที่เอ็นแอนทีเรียร์ครูชิเอท (anterior cruciate) และเอ็นโพสทีเรียร์ครูชิเอท (posterior cruciate) มายึดเกาะตามลำดับ
อาณาจักรมอญ

อาณาจักรมอญ หรือ รามัญเทศะ เป็นอาณาจักรของชนชาติมอญซึ่ง อาจแบ่งได้เป็น 3 ยุค 
ยุคแรกคือยุคราชวงศ์สะเทิม อาณาจักรสุธรรมวดี มีกษัตริย์ปกครอง 59 พระองค์ เริ่มจากสมัยพระเจ้าสีหราชา มาจนถึงสมัยพระเจ้ามนูหา เชื่อว่ายุคนี้ครอบครองพื้นที่ได้ ทั้งทวารวดีและสะเทิม ยุคแรกสิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าอโนรธาแห่งอาณาจักรพุกาม ยกทัพมาตีเมืองสะเทิมในสมัยพระเจ้ามนูหะ ซึ่งนักประวัติศาสตร์ไทยบางท่านเชื่อว่าพระเจ้าอโนรธาน่าจะยกมาตีถึงนครปฐม
ยุคที่สองคือยุคราชวงศ์เมาะตะมะ-หงสาวดี หรือยุคอาณาจักรหงสาวดี เริ่มจากสมัยที่พม่าซึ่งอ่อนแอจากการรุกรานของมองโกล พระเจ้าวาเรรูหรือพระเจ้าฟ้ารั่ว (มะกะโท) ได้ทรงกอบกู้เอกราชมอญจากพม่าและสถาปนาอาณาจักรหงสาวดี พระองค์มีมเหสีเป็นราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหง กษัตริย์ของสุโขทัย มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมาะตะมะ ต่อมาในสมัยพญาอู่ ได้ย้ายราชธานีมาอยู่ ณ เมืองพะโคหรือหงสาวดี ราชบุตรของพระองค์คือพญาน้อย ซึ่งต่อมาก็คือพระเจ้าราชาธิราช ผู้ทำสงครามยาวนานกับกษัตริย์พม่าอาณาจักรอังวะ ในสมัยพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา กับสมัย พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง ขุนพลสำคัญของพระเจ้าราชาธิราช คือ สมิงพระราม สมิงนครอินทร์ และแอมูน-ทยา ในสมัยของพระเจ้าราชาธิราชนั้นหงสาวดีกลายเป็นอาณาจักรที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ ครอบคลุมตั้งแต่ชายฝั่งทะเลอ่าวเบงกอลจากแม่น้ำอิรวดีขยายลงไปทางตะวันออกถึงแม่น้ำสาละวิน และเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่ใหญ่โต มีเมืองท่าที่สำคัญหลายแห่งในหลายลุ่มน้ำ เช่น เมาะตะมะ สะโตง พะโค พะสิม อาณาจักรมอญยุคนี้เจริญสูงสุดในสมัยพระนางเชงสอบูและสมัยพระเจ้าธรรมเจดีย์ หลังจากนั้นในสมัยพระเจ้าสการะวุตพี หงสาวดีก็เสียแก่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ในปี พ.ศ. 2094 
ยุคที่สามยุคฟื้นฟูหรือยุคอาณาจักรหงสาวดีใหม่ พ.ศ. 2283 สมิงทอพุทธกิตติ กู้เอกราชคืนมาจากพม่าได้สำเร็จและได้ยกทัพไปตีเมืองอังวะ ในปี พ.ศ. 2290 พญาทะละได้ครองอำนาจแทนสมิงทอพุทธกิตติและขยายอาณาเขตอย่างกว้างขวาง ทำให้อาณาจักรตองอูของพม่าสลายตัวลง จนในปี พ.ศ. 2300 พระเจ้าอลองพญา แห่งราชวงศ์คองบองก็กู้อิสรภาพของพม่ากลับคืนมาและได้โจมตีมอญ การล่มสลายของอาณาจักรหงสาวดีใหม่เป็นการสิ้นสุดเอกราชและอำนาจของชาวมอญที่เคยมีมาหลายร้อยปีในพม่าตอนล่าง กองทัพของราชวงศ์คองบองกดดันให้ชาวมอญต้องอพยพไปยังสยาม ในช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 24 การแต่งงานข้ามกลุ่มชาติพันธุ์ และการอพยพของชาวพม่าจากทางเหนือ ทำให้ชาวมอญกลายเป็นชนกลุ่มน้อย
ดาวหางแฮลลีย์

ดาวหางแฮลลีย์  คนไทยเรียก ดาวหางฮัลเลย์ มีชื่ออย่างเป็นทางการตามระบบดาวหางว่า 1P/Halley เป็นดาวหางคาบสั้นที่สามารถมองเห็นได้จากโลกในทุก 75–79 ปี แฮลลีย์เป็นดาวหางคาบสั้นเพียงดวงเดียวที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากโลกเป็นประจำ และยังเป็นดาวหางที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเพียงดวงเดียว ที่ปรากฏให้เห็นได้ถึงสองครั้งในช่วงชีวิตของมนุษย์ ครั้งสุดท้ายที่ปรากฎให้เห็นในระบบสุริยะชั้นในคือปี พ.ศ. 2529 และจะปรากฏครั้งถัดไปในช่วงกลางปี พ.ศ. 2604
การโคจรกลับมาในระบบสุริยะชั้นในอย่างเป็นคาบของดาวหางแฮลลีย์ ได้รับการสังเกตและบันทึกไว้โดยนักดาราศาสตร์ทั่วโลกมาตั้งแต่ 240 ปีก่อนคริสตกาลเป็นอย่างน้อย กระทั่งในปี ค.ศ. 1705 เอ็ดมันด์ แฮลลีย์นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษได้เข้าใจว่าการกลับมาในทุกครั้งของดาวหางดวงที่สังเกตได้นั้นเป็นดาวหางดวงเดิม จากการค้นพบดังกล่าวนี้ทำให้ดวงหางดวงนี้ได้รับการตั้งชื่อตามเอ็ดมันด์ แฮลลีย์
ในช่วงการกลับมายังระบบสุริยะชั้นในของแฮลลีย์ในปี พ.ศ. 2529 มีการสังเกตรายละเอียดของดาวหางจากยานอวกาศ โดยนับเป็นครั้งแรกที่มีการสังเกตในลักษณะนี้ ทำให้ทราบได้ถึงข้อมูลโครงสร้างจากการสังเกตของนิวเคลียสดาวหาง กลไกของโคมาและการเกิดหางเป็นครั้งแรก ซึ่งข้อมูลดังกล่าวสนับสนุนสมมติฐานที่มีมาอย่างยาวนานเกี่ยวกับโครงสร้างของดาวหาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งแบบจำลอง "บอลหิมะสกปรก" (dirty snowball) ของเฟรด วิปเปิล ซึ่งคาดการณ์เอาไว้ได้อย่างถูกต้องว่าดาวหางแฮลลีย์นั้นประกอบไปด้วยน้ำแข็งระเหยที่ผสมกัน เช่น น้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ แอมโมเนีย และฝุ่น ภารกิจดังกล่าวยังให้ข้อมูลซึ่งเป็นการปฏิรูปความเข้าใจและกำหนดแนวคิดขึ้นใหม่อย่างมีนัยสำคัญเกี่ยวกับดาวหางด้วย เช่น ความเข้าใจใหม่ที่ว่าพื้นผิวของดาวหางแฮลลีย์นั้นประกอบด้วยฝุ่นที่ไม่ระเหยเป็นส่วนใหญ่ มีเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้นที่เป็นน้ำแข็ง
การอ่านชื่อ.
ในยุคที่เอ็ดมันด์ แฮลลีย์ ยังมีชีวิตอยู่ นามสกุลของเขาเขียนหลายแบบ มีทั้ง "Hailey, Haley, Hayley, Halley, Hawley", และ "Hawly" ทำให้ไม่อาจกำหนดได้ว่า นามสกุลนี้อ่านออกเสียงอย่างไรในยุคนั้น แต่ในปัจจุบัน ผู้ใช้นามสกุลนี้นิยมอ่านนามสกุลตนเองว่า "แฮลลีย์" ส่วนชื่อดาวหางนั้น ปัจจุบันนิยมออกเสียงว่า "แฮลลีย์" หรือ "เฮลลีย์"
คนไทยมักเรียกชื่อดาวหางนี้ว่า "ฮัลเลย์" บ้างเขียน "ฮัลเล่ย์"
เอ็ดมันด์ แฮลลีย์

เอ็ดมันด์ แฮลลีย์  (8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1656 - 14 มกราคม ค.ศ. 1742) เป็นนักดาราศาสตร์ นักคณิตศาสตร์ นักวิชาการฝนดาวตก และนายแพทย์ชาวอังกฤษ เป็นผู้คำนวณและทำนายการปรากฏตัวของดาวหางแบบมีคาบโคจรได้สำเร็จเป็นครั้งแรก โดยเขาเสนอว่า ดาวหางที่ปรากฏในปี ค.ศ. 1531, 1607 และ 1682 น่าจะเป็นดาวหางดวงเดียวกัน และจะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในปี ค.ศ. 1759 การคำนวณและทำนายของเขาถูกต้อง แต่น่าเสียดายที่เขามีชีวิตอยู่ไม่ทันเห็นดาวหางแฮลลีย์ที่เขาได้ทำนายไว้ ดาวหางดวงนั้นจึงได้ชื่อตามชื่อของเขาว่า ดาวหางแฮลลีย์ นับเป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรดวงแรกที่มีการค้นพบ
ดาวหางโบร์เรลลี

ดาวหางโบร์เรลลี  หรือชื่อตามระบบดาวหางอย่างเป็นทางการ เรียกว่า 19P/Borrelly เป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรซึ่งค้นพบโดย อัลฟองเซ หลุยส์ นิโคลัส โบร์เรลลี ระหว่างการสำรวจดาวหางบนท้องฟ้าตามปกติ ที่เมืองมาร์แซล ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1904 ยานอวกาศ ดีปสเปซ 1 ได้ไปเยือนดาวหางดวงนี้เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2001 และเก็บข้อมูลพื้นผิวดาวหาง ทำให้ทราบว่าพื้นผิวดาวหางมีความร้อนสูงมาก และแห้ง ไม่มีน้ำแข็งบนพื้นผิว
จับยัยตัวจุ้นมาแต่งงาน

จับยัยตัวจุ้นมาแต่งงาน (My Little Bride) เป็นภาพยนตร์เกาหลีแนวโรแมนติคคอมเมดี้ที่เข้าฉายในปี ค.ศ. 2004 กำกับโดยคิม โฮ-จุน เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดเป็นอันดับ 2 ในปี ค.ศ. 2004 ตามหลังภาพยนตร์เรื่องยอดอย่าง เท กึก กี เลือดเนื้อเพื่อฝัน วันสิ้นสงคราม เพียงเรื่องเดียวมียอดผู้ชมกว่า 3,149,500 คน
เรื่องย่อ.
โบยุน (มูน กึน-ย็อง) นักเรียนมัธยมปลายสาวอายุ 16 ปี กำลังวุ่นใจกับการสอบวัดผลSATอย่างเดียวไม่พอแต่ยังต้องว้าวุ่นในเรื่องที่เธอไปหลงรักนักเบสบอลหนุ่มฝีมือฉกาจประจำโรงเรียนที่ชื่อ จุงวู (ปาร์ค จิน-วู) เข้าเสียอีกด้วย แต่แล้ววันหนึ่งคุณปู่ของเธอก็สั่งให้เธอแต่งงานกับ ซังมิน (คิม แร-ว็อน) เนื่องมาจากเมื่อตอนที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็กคุณปู่ของทั้งคู่ได้หมั้นหมายทั้งคู่ไว้ให้แก่กัน แม้ทั้งคู่จะรู้จักกันตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กๆ แต่ซังมินที่ปัจจุบันเป็นนักศึกษาหนุ่มเจ้าเสน่ห์ กลับคอยเอาแต่แกล้งแหย่และยังทำกับเธอราวกับว่าเธอเป็นเด็กเสียอีก แน่นอนว่าทั้งสองคนไม่ได้มีความสุขนักกับการคลุมถุงชนแบบนี้ ซังมินเองไม่ต้องการเสียความเป็นอิสระในการออกเที่ยวหาความสนุกสนานกับสาวๆ สวยๆ หลากหลายที่มารายล้อมเขา ในขณะที่โบยุนเองก็หัวใจสลายเพราะเธอรักเพียงแต่จุงวูผู้เดียวเท่านั้น
แม้จะไม่ชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่นักแต่ทั้งสองก็ถูกบังคับให้แต่งงานกันจนได้ในที่สุด อันเป็นผลมาจากอิทธิพลล้นเหลือของคุณปู่ของฝ่ายเจ้าสาว แล้วโบยุนก็ตัดสินใจกลายเป็นเจ้าสาวนอกเครื่องแบบ ปกปิดชีวิตแต่งงานทำตัวเหมือนว่าเธอไม่มีสามีแล้วก็เริ่มต้นออกเดทกับจุงวูด้วยความเชื่อว่าเธอสามารถรับมือกับผู้ชายสองคนกับการใช้ชีวิตสองแบบได้ในเวลาเดียวกัน เรื่องราวผ่านไปได้ด้วยดีจนกระทั่งซังมินได้มาเป็นครูฝึกสอนที่โรงเรียนของโบยุนและที่นั้นเองที่เขาได้ค้นพบความจริงเกี่ยวกับจุงวู...
พระเจ้าลีออนิดัสที่ 1

พระเจ้าลีออนิดัสที่ 1 (กรีกดอริก: , ""; กรีกไอโอนิกและแอตติก: , "เล-ออ-นี-แดส", ; "บุตรแห่งสิงโต"; สวรรคต 19 กันยายน 480 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระมหากษัตริย์นักรบกล้าหาญแห่งนครรัฐกรีกสปาร์ตา พระองค์ทรงนำกำลังทัพสปาร์ต้าระหว่างการบุกครองกรีซครั้งที่สองของเปอร์เซียและทรงเป็นที่จดจำสำหรับการสวรรคตที่ยุทธการที่เทอร์มอพิลี
กระดูกสะบ้า

กระดูกสะบ้า หรือ สะบ้าหัวเข่า  เป็นกระดูกหนารูปสามเหลี่ยม ซึ่งเกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกต้นขาและอยู่คลุมและปกป้องทางด้านหน้าของข้อเข่า กระดูกสะบ้านับเป็นกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone) ที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายมนุษย์ กระดูกนี้ยึดเกาะกับเอ็นกล้ามเนื้อของกล้ามเนื้อกลุ่มควอดริเซ็บ ฟีเมอริส (quadriceps femoris) ซึ่งทำหน้าที่เหยียดข้อเข่า กล้ามเนื้อวาสตัส อินเตอร์มีเดียส (vastus intermedius) เกาะกับฐานของกระดูกสะบ้า และกล้ามเนื้อวาสตัส แลทเทอราลิส (vastus lateralis) กับกล้ามเนื้อวาสตัส มีเดียส (vastus medialis) เกาะกับขอบกระดูกด้านข้างกับด้านใกล้กลางของกระดูกสะบ้าตามลำดับ
กระดูกสะบ้าสามารถวางตัวอยู่อย่างเสถียรได้เนื่องจากมีกล้ามเนื้อวาสตัส มีเดียสมาเกาะปลายและมีส่วนยื่นของคอนไดล์ด้านหน้าของกระดูกต้นขา (anterior femoral condyles) ซึ่งป้องกันไม่ให้ข้อเคลื่อนไปทางด้านข้างลำตัวระหว่างการงอขา นอกจากนี้เส้นใยเรตินาคิวลัม (retinacular fibre) ของกระดูกสะบ้าก็ช่วยให้กระดูกสะบ้าอยูมั่นคงระหว่างการออกกำลังกาย
หน้าที่หลักของกระดูกสะบ้า คือเมื่อเกิดการเหยียดข้อเข่า (knee extension) กระดูกสะบ้าจะเพิ่มกำลังงัดของคานซึ่งเอ็นกล้ามเนื้อสามารถออกแรงบนกระดูกต้นขาโดยการเพิ่มมุมที่แรงของเอ็นกระทำ
การสร้างกระดูกของกระดูกสะบ้าเกิดขึ้นเมื่ออายุ 2-6 ปี แต่ในบางคนอาจไม่พบกระบวนการนี้เนื่องจากความพิการแต่กำเนิด ในจำนวนร้อยละ 2 ของประชากรมีกระดูกสะบ้าแบ่งออกเป็น 2 ส่วนซึ่งไม่เกิดอาการแสดงใดๆ
สำหรับในสัตว์ชนิดอื่นๆ กระดูกสะบ้าจะเจริญเต็มที่เฉพาะในยูเธอเรีย (eutheria; หรือสัตว์ที่มีรก) แต่ในสัตว์พวกมาร์ซูเปียเลีย (marsupial; หรือสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้อง) จะไม่มีการสร้างเป็นกระดูก
เพลงอนิเมะ

เพลงการ์ตูน (; โรมาจิ: "Anison"; : อะนิซอง)  เป็นแนวเพลง ที่เป็นเพลงอยู่ในภาพยนตร์อนิเมะและภาพยนตร์โทคุซัทสึและยังเป็นหนึ่งในดนตรีของญี่ปุ่นอีกด้วย และยังมีเพลงประกอบต่าง ๆ อีกด้วย ในเพลงการ์ตูนเพลงเปิดเรื่องจะเรียกว่า OP (OPening theme) ส่วนเพลงปิดเรียกว่า ED (EnDing theme) และเพลงประจำตัวละครจะเรียกว่า character song (คาแรกเตอร์ซอง) ซึ่งเพลงการ์ตูนบางเพลงก็ได้รับความนิยมและติดชาร์ตในญี่ปุ่นอีกด้วย
เนื้อหาหลักของเพลงการ์ตูน.
เพลงประกอบการ์ตูนนั้นมีองค์ประกอบหลัก ๆ คือเนื้อเพลงซึ่งเนื้อเพลงในแต่ละเพลงนั้นส่วนใหญ่จะมีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนั้นและทำนองเพลงที่แปลกใหม่ต่างกับเพลงทั่ว ๆ ไปโดยเนื้อหาในเพลงส่วนใหญ่จะใช้เป็นเพลง OP ส่วนเพลงประกอบและเพลงประจำตัวของตัวละครนั้นเนื้อเพลงจะมีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกันไปด้วย
นักร้อง.
นักร้องเพลงการ์ตูนนั้นส่วนใหญ่มักจะมีชื่อเสียงในการเป็นนักร้องเจ-ป็อปมาแล้วหรือเป็นนักร้องมือใหม่
วงดนตรี.
วงดนตรีของญี่ปุ่นนั้นจะมีวงที่ร้องเพลงแนวการ์ตูนอยู่บ้างเช่น
ค่ายเพลง.
ในค่ายเพลงญี่ปุ่นมักจะมีธุรกิจเพลงแนวการ์ตูนอยู่บ้างเช่น
กันดั้มเอเปี้ยน

OZ-13MS กันดั้มเอพพิอ้อน   เป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ บันทึกการยุทธ์บทใหม่ กันดั้มวิง ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ ชื่อ "เอพพิอ้อน" เป็นภาษากรีกแปลว่า "ต่อไป"
เนื้อเรื่อง.
กันดั้มเอพพิอ้อนเป็นหนึ่งในโมบิลสูทที่เทรซ คุชรีนาด้าออกแบบโดยใช้ข้อมูลของกันดั้มทั้งห้าเครื่องและทอลกีส ซึ่งเทรซได้มอบให้ฮีโร่ ยุยนำไปใช้ในตอนที่ 34 ซึ่งฮีโร่ได้นำไปต่อสู้กับวิงกันดั้มซีโร่ของเซคส์ มาควิสก่อนจะแลกเปลี่ยนกัน เซคส์ได้ใช้กันดั้มเอพพิอ้อนเป็นโมบิลสูทประจำตัวเพื่อนำการกบฏโดยกองกำลังไวท์แฟงก์
กันดั้มเอพพิอ้อนได้รับความเสียหายในการต่อสู้กับวิงกันดั้มซีโร่ของฮีโร่ ยุยในปราการอวกาศ ลิบร้า ก่อนที่เซคส์จะใช้กันดั้มเอพพิอ้อนช่วยทำลายชิ้นส่วนของลิบร้าที่กำลังตกลงไปบนโลก ซึ่งทั้งเซคส์และกันดั้มเอพพิอ้อนได้หายสาบสูญไป แม้ว่าเซคส์จะกลับมาอีกครั้งในOVA กันดั้มวิง เอนด์เลสวอลซ์ แต่กันดั้มเอพพิอ้อนไม่ได้ปรากฏตัวในภาคนี้ จึงเป็นกันดั้มเพียงเครื่องเดียวในกันดั้มวิงที่ไม่ได้รับการออกแบบใหม่โดยฮาจิเมะ คาโทกิ
ลักษณะเด่น.
เทรซได้ออกแบบกันดั้มเอพพิอ้อนเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของนักรบที่แท้จริง กันดั้มเอพพิอ้อนจึงเป็นกันดั้มเพียงเครื่องเดียวในศักราช After Colony ที่ไม่มีอาวุธยิงติดตั้งไว้เลย อาวุธหลักของกันดั้มเอพพิอ้อนก็คือบีมซอร์ดที่เชื่อมพลังงานโดยตรงจากเตาปฏิกรณ์ทำให้สามารถยืดออกไปโจมตีศัตรูจากระยะไกลได้และมีพลังทำลายสูง โล่ของกันดั้มเอเปี้ยนยังมีแส้ความร้อนติดตั้งไว้เป็นอาวุธเสริม
กันดั้มเอพพิอ้อนยังสามารถแปลงร่างเป็นโมบิลอาเมอร์ลักษณะคล้ายมังกรสองหัวเพื่อเพิ่มความเร็วและบินในชั้นบรรยากาศโลกได้ นอกจากนี้กันดั้มเอพพิอ้อนยังเป็นโมบิลสูทเครื่องที่สองซึ่งมีซีโร่ซิสเต็ม(ZERO = Zoning and Emotional Range Omited)ซึ่งเป็นระบบที่ประมวลผลความเป็นไปได้ทั้งหมดของเหตุการณ์ในอนาคตจากสภาพแวดล้อมและสภาพจิตใจของนักบินแล้วจึงส่งข้อมูลสู่สมองของนักบินโดยตรงเช่นเดียวกับของวิงกันดั้มซีโร่ ซึ่งซีโร่ซิสเต็มของกันดั้มเอพพิอ้อนจะส่งข้อมูลผ่านหมวกนักบินแทนหน้าจอในห้องควบคุม ซีโร่ซิสเต็มสามารถคำนวณเหตุการณ์ในอนาคตได้ แต่เนื่องจากการใช้งานระบบนี้นั้นสภาพจิตใจของนักบินจะอยู่ในสภาพตึงเครียดมากเพราะจิตใจที่วอกแวกจะทำให้ภาพอนาคตที่ซีโร่ซิสเต็มคำนวณออกมานั้นผิดเพี้ยนไปได้ ซึ่งผลที่ออกมานั้นมักจะมีภาพความตายของนักบินอยู่ด้วยเสมอ การใช้งานซีโร่ซิสเต็มเป็นเวลานานจึงอาจทำให้เสียสติได้
กันดั้มอควอเรียส.
OZ-14MS กันดั้มอควอเรียสปรากฏตัวในวิดีโอเกม "SD Gundam G Generation F" กันดั้มอควอเรียสตั้งชื่อตามราศีกุมภ์และได้รับการออกแบบโดยจุนยะ อิชิงาคิ
กันดั้มอควอเรียสเป็นกันดั้มเครื่องที่สองซึ่งออกแบบโดยเทรซ คุชรีนาด้า เพื่อใช้สนับสนุนกันดั้มเอพพิอ้อนในการต่อสู้กับโมบิลดอลซึ่งเป็นโมบิลสูทแบบไร้คนบังคับโดยเฉพาะ ด้านหลังของกันดั้มอควอเรียสมีแผงเสาอากาศสำหรับกระจายไวรัสคอมพิวเตอร์เพื่อใช้หยุดการทำงานของโมบิลดอล กันดั้มอควอเรียสใช้ท่อขับดันที่มีกำลังมากเพื่อให้สามารถบินด้วยความเร็วใกล้เคียงกับกันดั้มเอพพิอ้อนในร่างยานได้ แต่แผงเสาอากาศด้านหลังมีน้ำหนักมากจึงไม่คล่องตัวนัก เนื่องจากระบบต่อต้านโมบิลดอลของกันดั้มอควอเรียสต้องใช้พลังงานในการใช้งานมาก กันดั้มอควอเรียสจึงไม่สามารถใช้งานอาวุธบีมได้และมีอาวุธติดตัวเป็นแส้ความร้อนที่แขนสองข้างเท่านั้น
การก่อสร้างกันดั้มอควอเรียสหยุดไปก่อนจะเสร็จสิ้นเนื่องจากเทรซต้องรับตำแหน่งผู้นำกองทัพโลกในการต่อสู้กับไวท์แฟงก์
สมบัติการสลับที่

ในคณิตศาสตร์ สมบัติการสลับที่  คือกระบวนการเปลี่ยนลำดับของบางสิ่ง โดยไม่ทำให้ผลลัพธ์สุดท้ายเปลี่ยนแปลง เป็นสมบัติเบื้องต้นของการดำเนินการทางคณิตศาสตร์หลายชนิด และการพิสูจน์หลายอย่างก็ขึ้นอยู่กับสมบัตินี้
สมบัติการสลับที่ของการดำเนินการพื้นฐาน เช่น การบวก หรือ การคูณของจำนวน ถูกสมมติขึ้นโดยไร้ข้อกังขามาเป็นเวลายาวนาน และสมบัตินี้ไม่เคยมีการตั้งชื่อหรือการให้เหตุผลจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่นักคณิตศาสตร์เริ่มจัดระเบียบแบบแผนของทฤษฎีต่าง ๆ ทางคณิตศาสตร์
การใช้ทั่วไป.
สมบัติการสลับที่ (หรือกฎการสลับที่) เป็นสมบัติที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการทวิภาคและฟังก์ชัน และในทางเดียวกัน ถ้าสมบัติการสลับที่มีอยู่สำหรับสมาชิกคู่หนึ่ง ภายใต้การดำเนินการทวิภาคที่แน่นอนแล้ว เราจะกล่าวได้ว่าสมาชิกสองตัวนั้นสามารถสลับที่ (commute) บนการดำเนินการดังกล่าว
ในทฤษฎีกรุปและทฤษฎีเซต เราจะเรียกโครงสร้างเชิงพีชคณิตว่าเป็นโครงสร้างสลับที่ได้ (commutative) เมื่อมีตัวดำเนินการที่แน่นอนทำให้เกิดสมบัติการสลับที่ ในสาขาทางคณิตศาสตร์ที่สูงขึ้นไป เช่น คณิตวิเคราะห์หรือพีชคณิตเชิงเส้น สมบัติการสลับที่ของการดำเนินการที่รู้จักเป็นอย่างดี (อย่างการบวกและการคูณของจำนวนจริงและจำนวนเชิงซ้อน) มักจะมีการใช้งานมาก (หรือสมมติขึ้นมา) ในการพิสูจน์ต่าง ๆ
นิยาม.
คำว่า "สลับที่" (commute) หรือ "สลับที่ได้" (commutative) มีการใช้งานในหลายประเด็นดังนี้
ตัวอย่าง.
การดำเนินการสลับที่ได้ในคณิตศาสตร์.
ตัวอย่างการดำเนินการทวิภาคที่มีสมบัติการสลับที่ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่
ตัวอย่างการดำเนินการอื่น ๆ เช่น การบวกและการคูณของจำนวนเชิงซ้อน การบวกของเวกเตอร์ อินเตอร์เซกชันและยูเนียนของเซต เป็นต้น
การดำเนินการสลับที่ไม่ได้ในคณิตศาสตร์.
ตัวอย่างการดำเนินการทวิภาคที่ไม่มีสมบัติการสลับที่เช่น
0 & 2 \\
0 & 1
1 & 1 \\
0 & 1
\cdot
0 & 1 \\
0 & 1
\neq
0 & 1 \\
0 & 1
\cdot
1 & 1 \\
0 & 1
0 & 1 \\
0 & 1
</math>
สวานเต อาร์เรเนียส

สวานเต ออกัส อาร์เรเนียส (Svante August Arrhenius -19 กุมภาพันธ์, พ.ศ. 2402 - 12 ตุลาคม, พ.ศ. 2470) นักวิทยาศาสตร์ชาวสวีเดน เดิมเป็นนักฟิสิกส์ แต่ส่วนใหญ่ในวงการยอมรับและเรียกอาร์เรเนียสว่าเป็นนักเคมี เป็นผู้ร่วมก่อตั้งวิชาวิทยาศาสตร์สาขาเคมีฟิสิกส์ ได้มีการตั้งชื่อสมการ "สมการอาร์เรเนียส" และ "หลุมอุกกาบาตดวงจันทร์อาร์เนเนียส" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา นอกจากนี้อาร์เรเนียสยังเป็นผู้คำนวณและพิสูจน์หาปริมาณความร้อนในปรากฏการณ์เรือนกระจกที่โจเซฟ ฟูริเออร์เป็นผู้ค้นพบอีกด้วย
ชีวิตเมื่อวัยเยาว์.
สวานเต ออกัส อาร์เรเนียส เกิดที่เมืองวิค ใกล้นครอุปซอลา ประเทศสวีเดน บิดาเป็นช่างสำรวจภูมิประเทศสังกัดมหาวิทยาลัยอุปซอลาซึ่งต่อมาเลื่อนเป็นผู้ตรวจการ เมื่ออายุ 3 ขวบ อาร์เรเนียส เรียนการอ่านและเขียนหนังสือด้วยตนเอง และยังคอยสังเกตจดจำการจดและการบวกเลขในสมุดจดบัญชีของบิดา ต่อมาอาร์เรเนียสได้กลายเป็นเด็กอัจฉริยะทางเลขคณิต
บรรณานุกรม.
Germany
บิโชโจะ

บิโชโจะ (; โรมาจิ: "Bishōjo") เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น แปลว่า "เด็กผู้หญิงสวย" มักนำมาใช้แสดงถึงประเภทของการ์ตูนและเกมที่มีจุดเด่นเป็นตัวละครหญิงที่มีรูปร่างและหน้าตาสวยงามเป็นจุดขาย เช่น เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ เป็นต้น
เกมบิโชโจะ

เกมบิโชโจะ (; โรมาจิ: "bishōjo gēmu, บิโชโจะเกม") แปลตรงตัวว่า เกมสาวน้อย เป็นวิดีโอเกมญี่ปุ่น ซึ่งมีจุดเด่นเป็นตัวละครหญิงมีหน้าตาและรูปร่างสวยงาม
เกมบิโชโจะบางเกมเป็นเกมจีบสาว  และบางเกมเป็นเกมเร้ากำหนัด (; โรมาจิ: "erogē")
วิชวลโนเวล

วิชวลโนเวล (; โรมาจิ: "bijuaru noberu"; : ทับศัพท์จาก "visual novel") เป็นประเภทของวิดีโอเกมที่มีจุดเด่นที่กราฟิก ซึ่งมักจะเป็นภาพแบบการ์ตูนญี่ปุ่น เนื้อหาของเกมเป็นแบบอินเตอแรกทีฟ คือเป็นการดำเนินเรื่องโต้ตอบกับตัวละครต่าง ๆ
ปลาออสการ์

ปลาออสการ์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Astronotus ocellatus") เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) เป็นปลาพันธุ์พื้นเมืองของลุ่มแม่น้ำโอริโนโก, แม่น้ำอะเมซอน และแม่น้ำลา พลาตา ในทวีปอเมริกาใต้อย่างกว้างขวาง เช่น ประเทศบราซิล, โคลอมเบีย, เปรู, เฟรนช์เกียนา, อุรุกวัย, เวเนซุเอลา และอาร์เจนตินา 
เป็นปลาที่หากินในบริเวณแหล่งน้ำที่เป็นน้ำตื้นทีมีพื้นท้องน้ำเป็นโคลนปนทรายหรือกรวดทราย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 45.7 เซนติเมตร คุณภาพของน้ำในแหล่งที่พบ ค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ประมาณ 7-8 
มีรูปร่างแบนข้างและลำตัวป้อม ส่วนหัวค่อนข้างใหญ่ ตาโต ปากกว้าง ริมฝีปากหนา ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเขียว ที่ขอบของแผ่นกระดูกปิดเหงือกและด้านล่างของลำตัวมีสีส้มอมแดงหรือส้มจาง ๆ ที่ด้านบนของคอดหางมีจุดกลมสีดำคล้ายลูกตาดำและมีวงสีส้มนปลาที่ว่ายน้ำช้า กินสัตว์อื่นเป็นอาหารได้หลากหลาย ทั้งสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ และแมลงด้วย 
ปลาออสการ์ เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในพื้นถิ่น โดยจะพบวางขายกันในตลาดสด มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า Acará-acu และเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะการเป็นปลาสวยงาม ซึ่งนิยมเลี้ยงกันมาอย่างยาวนาน จัดเป็นปลาที่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่เลี้ยงดูลูกอ่อน ทั้งเพศผู้และเพศเมีย 
ว่ากัดว่าปลาออสการ์กัดองคชาติของผู้เลี้ยงมาแล้วนักต่อนัก 
ในราวต้นพุทธทศวรรษ 2500 ถือเป็นปลาหมอสีชนิดแรก ๆ ที่นำเข้ามาสู่ประเทศไทย ในฐานะปลาสวยงาม ซึ่งมีราคาซื้อขายแพงมาก โดยตกคู่ละ 500 บาท (ราคาทองคำแท่งในขณะนั้นบาทละ 400 บาท) 
ปัจจุบัน มีการเพาะเลี้ยงกันจนมีสีสันที่สวยงามกว่าสายพันธุ์ดั้งเดิมมาก เช่น ปลาเผือก, สีเหลืองสดหรือสีทองหรือสีแดงสดทั้งตัว รวมทั้งมีแบบที่มีครีบยาวกว่าปกติด้วย
โดยชื่อ "ออสการ์" นั้นมาจากชื่อกลางของนักมีนวิทยาชาวสวีเดน สเวน ออสการ์ คูลเลนเดอร์ ที่ศึกษาโดยเฉพาะกับปลาในวงศ์ปลาหมอสี
อาวุธช็อกไฟฟ้า

อาวุธช็อกไฟฟ้า เป็นอาวุธที่ใช้สำหรับทำให้บุคคลไร้ความสามารถโดยให้การช็อกไฟฟ้าโดยมุ่งรบกวนการทำงานของกล้ามเนื้อผิวและ/หรือทำให้เกิดความเจ็บปวดโดยไม่ทำอันตรายอย่างสำคัญต่อบุคคล
กฎหมายควบคุม.
ตามกฎหมายประเทศไทย เครื่องช๊อตไฟฟ้าเป็นอาวุธโดยสภาพ ผิดกฎหมายความผิดลหุโทษ ในมาตรา 371 สามารถใช้เพื่องานราชการเท่านั้น
ปลาหมอ

ปลาหมอ เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Anabas testudineus" ในวงศ์ปลาหมอ (Anabantidae) มีรูปร่างป้อม ลำตัวแบนข้าง ตาโต ปากกว้าง ขอบฝาปิดเหงือกหยักแข็ง เกล็ดใหญ่คลุมทั้งลำตัว มีขอบเกล็ดแบบหยัก ผิวสาก เส้นข้างลำตัวขาดตอน ครีบหลังยาวเกือบเท่าความยาวลำตัว มีก้านครีบแข็งแหลมคมจำนวนมากเช่นเดียวกับครีบก้น แต่ครีบก้นสั้นกว่า ครีบอกเล็กเป็นรูปไข่ ครีบหางปลายมน ตัวมีสีเขียวมะกอกและมีลายประสีคล้ำที่ข้างลำตัว ครีบใส ลำตัวด้านท้องมีสีเหลือง ขอบฝาปิดเหงือกตอนบนมีแต้มสีคล้ำ มีอวัยวะช่วยหายใจเป็นแผ่นริ้วย่น ๆ อยู่ตอนบนของของช่องเหงือก จึงสามารถฮุบอากาศจากบนผิวน้ำได้โดยตรงโดยไม่ต้องรอให้ออกซิเจนละลายในน้ำ และสามารถอยู่บนบกหรือพื้นที่ขาดน้ำได้เป็นระยะเวลานาน ๆ ซึ่งในฤดูฝนบางครั้งจะพบปลาหมอแถกเหงือกไถลคืบคลานไปบนบกเพื่อหาที่อยู่ใหม่ได้ ด้วยความสามารถนี้ ในภาษาอังกฤษจึงเรียกปลาชนิดนี้ว่า หรือ 
ปลาหมอมีความยาวประมาณ 10–13 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบถึง 20 เซนติเมตร มีพฤติกรรมการวางไข่โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันปรับที่วางไข่ โดยวางไข่ลอยเป็นแพ แต่จะปล่อยให้ลูกปลาเติบโตขึ้นมาเอง
ปลาหมอเป็นปลาที่สามารถพบได้ในทุกแหล่งน้ำ กระจายอยู่ทั่วไปในทวีปเอเชีย สำหรับในประเทศไทยพบทุกภาค และเป็นปลาที่คนไทยรู้จักกันเป็นอย่างดี ด้วยใช้เป็นอาหารมาช้านาน และมีความเชื่อว่าหากปล่อยปลาหมอจะทำให้ไม่เป็นโรคหรือหายจะโรคได้ ด้วยชื่อที่มีความหมายถึงหมอหรือแพทย์ผู้รักษาโรค และนิยมเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจในปัจจุบัน อีกทั้งในปลาที่มีสีกลายไปจากสีปกติ เช่น สีทองยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามที่มีราคาขายแพงอีกด้วย
ปลาหมอมีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น "ปลาหมอไทย", "ปลาเข็ง" หรือ "ปลาสะเด็ด" ในภาษาอีสาน เป็นต้น ในขณะที่ภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า "อีแก ปูยู"
มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2549

มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2549 การประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สประจำปี พ.ศ. 2549 โดยทำการเก็บตัวเพื่อร่วมทำกิจกรรมระหว่างการประกวด ที่ จังหวัดนครสวรรค์ และประกวด ณ ห้องบางกอกคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ ศูนย์การค้าเซ็นทรัล พลาซ่า กรุงเทพฯ วันที่ 25 มีนาคม 2549 โดยผู้ได้รับตำแหน่งจะได้เป็นตัวแทนสาวไทย เดินทางไปประกวดมิสยูนิเวิร์ส 2006 ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา มีสาวงามเข้าร่วมการประกวด 44 คน โดยมี นาตาลี เกลโบวา มิสยูนิเวิร์ส 2005 เป็นผู้มอบมงกุฏให้กับ ชาม ไอยวริญท์ โอสถานนท์
ผู้เข้าประกวด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>