pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
หลิว เซ่าอัง

หลิว เซ่าอัง (13 มีนาคม ค.ศ. 1998 —) เป็นนักสเกตความเร็วระยะสั้นชาวฮังการี เขาเป็นผู้ชนะเลิศเหรียญทองโอลิมปิก แชมป์โลกและแชมป์ยุโรป เขาเปลี่ยนสัญชาติและอาจเป็นตัวแทนของประเทศจีนหลังปี ค.ศ. 2023
ประวัติ.
หลิวเกิดในบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี โดยพ่อของเขาเป็นชาวจีนและแม่เป็นชาวฮังการี เขาเป็นน้องชายของเซ่าหลิน ซานโดร์ หลิว ซึ่งเป็นนักสเกตความเร็วระยะสั้น เขาเริ่มเล่นสเกตความเร็วระยะสั้นในปี ค.ศ. 2006 และฝึกซ้อมที่ประเทศจีนเป็นเวลาหนึ่งปี เขาปรากฏตัวในระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันสเกตความเร็วระยะสั้นเยาวชนชิงแชมป์โลก 2014 ที่ แอร์ซูรุม เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในรายการทีมผลัด 3000 เมตร อีกหนึ่งปีต่อมาเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันสเกตความเร็วระยะสั้นชิงแชมป์โลก 2015 ที่ มอสโก และสเกตความเร็วระยะสั้นชิงแชมป์ยุโรป 2015 ที่ ดอร์เดรชท์
เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2016 ที่ ลิลเลอฮาเมอร์ เขาได้รับเหรียญทองแดงในรายการ 1000 เมตร และจบอันดับที่เก้าในรายการ 500 เมตร ต่อมาในปีเดียวกันเขาได้เข้าแข่งขันชิงแชมป์โลก 2016 ที่ โซล เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในรายการ 1500 เมตร และเหรียญทองแดงในรายการ 500 เมตร
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ที่ พย็องชัง เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการทีมผลัด 5000 เมตร (ร่วมกับเซ่าหลิน ซานโดร์ หลิว, วิกโตร์ คโนช และชอบอ บูร์ยาน) ทำให้ทีมชาติฮังการีได้รับเหรียญทองเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ในโอลิมปิกฤดูหนาว และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 เขาได้รับเหรียญทองในรายการ 500 เมตร และ 1500 เมตร จากการแข่งขันสเกตความเร็วระยะสั้นชิงแชมป์ยุโรป 2019 หลังจากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2019 เขาประสบอุบัติกระดูกข้อมือซ้ายหักหลังจากการล้มระหว่างการแข่งขันเวิลดัพ 2019 ที่เดรสเดิน
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ที่ ปักกิ่ง เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการ 500 เมตร และสองเหรียญทองแดงในรายการทีมผลัดผสม 2000 เมตร (ร่วมกับแปตรอ ยาซอปาตี, ชอเฟีย โกนยอ และเซ่าหลิน ซานโดร์ หลิว) และ 1000 เมตร ซึ่งเขาจบการแข่งขันตามหลังเหริน จื่อเวย์และหลี่ เหวินหลงจากประเทศจีน
วสุพันธุ

วสุพันธุ ("Shìqīn"; ทิเบต: དབྱིག་གཉེན་ ไวลี: "dbyig gnyen" มีชีวิตอยู่ยุคประมาณ พ.ศ. 859–943) เป็นภิกษุและนักปราชญ์จากแคว้นคันธาระ เป็นผู้อรรถาธิบายอภิธรรมที่เป็นหลักการของนิกายสรวาสติวาทและเสาตรานติกะ วสุพันธุเป็นน้องชายต่างบิดาของอสังคะ เดิมทีเป็นภิกษุนิกายสรวาสติวาท ได้เปลี่ยนมานับถือนิกายมหายานตามอสังคะ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งนิกายโยคาจารร่วมกับอสังคะ เป็นหนึ่งในสิบเจ็ดคณาจารย์ในนาลันทา พุทธวิทยาลัยที่ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐพิหาร
วสุพันธุเกิดที่ปุรุสปุระ (ปัจจุบัน คือ เปศวาร์) บิดาเป็นพราหมณ์ตระกูลเกาศิกะ ประจำอยู่ในราชสำนัก มีความเชี่ยวชาญเรื่องพระเวท มารดาชื่อ วิริญจี วสุพันธุแต่งอรรถกถาอธิบายอักษยมตินิรเทศสูตรและทศภูมิกสูตร นำหลักการสำคัญของโยคาจารที่อสังคะได้บรรจุไว้ในคัมภีร์ต่าง ๆ ออกมาเผยแพร่แก่นักปราชญ์ในยุคนั้น "คัมภีร์อภิธรรมโกศะ" เป็นผลงานของวสุพันธุที่ใช้กันแพร่หลายในธิเบตและเอเชียตะวันออก วสุพันธุได้นำหลักการทางพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับวิชญาณ (วิญญาณ) มาจัดระบบสอนในเชิงปรัชญาและอธิบายเชื่อมโยงกับทฤษฎีจิตนิยมแบบต่าง ๆ
ปะโอ

ปะโอ  บ้างเรียก ต่องสู่ หรือ ต้องสู้ (กะเหรี่ยงโปตะวันออก: ,), กะเหรี่ยงดำ หรือ กะเหรี่ยงพะโค เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่าที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับเจ็ด อาศัยในรัฐฉาน รัฐกะยา รัฐกะเหรี่ยง รัฐมอญ และเขตพะโค ทั้งนี้สามารถแบ่งชาวปะโอออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ คือ กลุ่มที่ราบ คือชาวปะโอที่อยู่เมืองสะเทิม กับกลุ่มที่สูง คือชาวปะโอในแถบรอบเมืองตองยีในรัฐฉาน และมีกลุ่มย่อยไม่น้อยกว่า 20 กลุ่ม ในประเทศไทยมีชุมชนปะโอทางภาคเหนือกระจายตัวในจังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดเชียงราย และจังหวัดพะเยา เป็นต้น
ชาวปะโอมีวัฒนธรรมและภาษาร่วมรากกับชาวกะเหรี่ยง แต่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเป็นหลัก เช่นเดียวกับชาวพม่า มอญ และไทใหญ่ ชาวปะโอมีอุปนิสัยและการแต่งกายอย่างไทใหญ่ พวกเขาสามารถใช้ภาษาไทใหญ่ควบคู่กับภาษาตัวเอง และบางคนก็มีจิตสำนึกว่าเผ่าของตนเป็นชาวไทอีกกลุ่มหนึ่ง#เปลี่ยนทาง 
ประวัติ.
ตามมุขปาฐะอธิบายว่า เดิมชาวปะโอตั้งถิ่นฐานที่เมืองสะเทิม มีเครื่องแต่งกายหลากสีสัน ครั้นพระเจ้าอโนรธามังช่อพิชิตเมืองสะเทิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ชาวปะโอถูกเกณฑ์ไปสร้างเจดีย์ที่เมืองพะโค บางส่วนก็อพยพลี้ภัยในแถบรัฐฉาน พวกเขาเศร้าเสียใจที่พลัดเมืองจึงสวมชุดย้อมครามหรือดำตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ชาวปะโอมีนิสัยรักการค้ามาแต่โบราณ ปรากฏหลักฐานการค้าขายกับอาณาจักรล้านนาช่วง พ.ศ. 1839–1898 ทำให้เกิดการค้าขายระหว่างประเทศกันอย่างกว้างขวาง#เปลี่ยนทาง และถือว่าชาวปะโอเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีกลุ่มหนึ่งของภาคเหนือ#เปลี่ยนทาง 
ในยุคร่วมสมัยชาวปะโอเริ่มอพยพเข้าสู่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2428 หลังการทำสนธิสัญญาเบาว์ริงและสนธิสัญญาเชียงใหม่ฉบับที่ 2 ทำให้บริษัทสหราชอาณาจักรในพม่าเข้ามาสัมปทานป่าไม้ทางเหนือของไทย ชาวปะโอจึงเข้ามาดำเนินกิจการค้าขายมากขึ้น โดยเฉพาะที่เมืองเชียงใหม่ มีชาวปะโอบางกลุ่มตั้งร้านค้าแบบเรือนแพที่ย่านท่าแพ ตลาดวโรรส และช้างม่อย บางกลุ่มที่ขายเร่ก็ตั้งบ้านเรือนแถบวัดมหาวัน วัดบูรพาราม วัดเชตวัน และวัดหนองคำ ซึ่งลูกหลานชาวปะโอเหล่านี้ถูกกลืนเข้าสู่วัฒนธรรมไทยวนไปแล้ว เช่น ชุมชนหน้าตลาดเก่า อำเภอหางดง, บ้านแม่ก๊ะ อำเภอสันป่าตอง, บ้านข่วงเปา อำเภอแม่ริม, บ้านเวียง อำเภอฝาง และบ้านบ่อหิน อำเภอพร้าว นอกจากนี้ยังมีชาวปะโอร่วมเดินทางกับชาวไทใหญ่ ไปค้าขายในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศไทยและกัมพูชา และถูกเรียกรวม ๆ ว่า กุลา#เปลี่ยนทาง
โพรคาเทอรอล

โพรคาเทอรอล  เป็นยากระตุ้นตัวรับเบต้าทูที่ออกฤทธิ์ยาวปานกลาง (intermediate acting) ใช้สำหรับรักษาโรคหืด ยานี้จะถูกออกซิไดส์เมื่อถูกความชื้นและอากาศจึงไม่เหมาะกับการนำไปใช้ด้วยการพ่นฝอยละออง
วัดท่าอิฐ (จังหวัดอ่างทอง)

วัดท่าอิฐ เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดท่าอิฐตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ตรงกับสมัยพระเจ้าเอกทัศน์ บริเวณที่ตั้งเดิมเข้าใจว่าเป็นที่ปั้นเผาอิฐนำไปก่อสร้างวัดขุนอินทประมูล เป็นสถานที่ขนอิฐหรือท่าขนอิฐ และเมื่อได้สร้างวัดขึ้นจึงขนานนามว่า "วัดท่าอิฐ" ในตอนวางศิลาฤกษ์สร้างวัดได้ขุดพบอิฐหน้าวัวจำนวนมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564
ราว พ.ศ. 2535 พระครูสุคนธศีลคุณ (หลวงพ่อหอม) มีดำริจะสร้าง "พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง" เป็นเจดีย์มีความกว้าง 40 เมตร สูง 58 เมตร เพื่อทดแทนเจดีย์หลังเดิม เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประดิษฐานในเจดีย์
พระประธานในอุโบสถชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อเพ็ชร" พระประธานในวิหารชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อขาว" เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา
วัดบาง

วัดบาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 58.4 ตารางวา
วัดบางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 สันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดบางคงเป็นเพราะที่ตั้งวัดอยู่ใกล้กับคลองน้ำซึ่งแยกจากแม่ปิงไปสู่ "หนองรี" คลองน้ำดังกล่าวเรียกว่า "บาง" ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2515 และเมื่อ พ.ศ. 2501 ทางราชการได้ประกาศรวมวัดกุฎีพงษ์ซึ่งเป็นวัดร้าง เข้าเป็นวัดเดียวกับวัดบางด้วย 
อาคารเสนาสนที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ 2 องค์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "หลวงพ่อเพชร" เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริดศิลปะเชียงแสน ปางมารวิชัย (สิงห์ 1) มีหน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ 5 นื้ว สูง 3 ศอก 1 คืบ มีอายุกว่า 800 ปี
วัดสังกระต่าย

วัดสังกระต่าย เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อุโบสถมีอายุกว่า 400 ปี
ประวัติ.
วัดสังกระต่าย เดิมชื่อว่า วัดสามกระต่าย แต่ภายหลังได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดสังกระต่าย" ผู้สร้างวัดคือ ทวดติ จันทนเสวี เป็นพระมารดาของพระยาหัสกาล เป็นวัดที่มีพระภิกษุสงฆ์มาจำพรรษาอยู่นาน สภาพวัดบริเวณด้านซ้ายเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งต่อมาได้ถมดินกลบไปแล้ว ข้างอุโบสถมีกุฏิสร้างเรียงรายอยู่หลายหลัง ต่อมาพระภิกษุสงฆ์เกิดทะเลาะวิวาทกัน จนทำให้ต้องแยกย้ายกันไป ชาวบ้านก็เริ่มเสื่อมศรัทธาไม่เข้ามาทำบุญ พระสงฆ์ไม่มีจำวัดกลายเป็นวัดร้าง ภายหลังที่เป็นวัดร้างร่วมร้อยปี มีการสร้างวัดใหม่ชื่อ วัดไผ่ล้อม ชาวบ้านได้ย้ายกุฏิของวัดสังกะต่ายไปที่วัดไผ่ล้อม เพื่อให้พระภิกษุสงฆ์ได้ใช้จำวัด ทำให้วัดสังกระต่ายเหลือเพียงอุโบสถร้าง ถูกปกคลุมไปด้วยต้นโพธิ์
แต่เดิมนั้นภายนอุโบสถมีพระพุทธรูป 3 องค์ คือ หลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข แต่มีสภาพที่โดนตัดเศียรกองไว้กับพื้น จนต้องมีการบูรณะซ่อมแซมต่อเศียรพระไว้กับองค์พระ ส่วนหลวงพ่อแก่น ได้นำเศียรพระที่ถูกตัดมาจากอำเภอวิเศษชัยชาญ มาบูรณะสร้างองค์ใหม่และประดิษฐานไว้ แต่ยังมีชาวบ้านบางส่วนยังมีความเลื่อมใส ศรัทธาในตัววัดถึงแม้จะเป็นวัดร้างก็ตาม ชาวบ้านยังมีการแห่งนาคมาเวียนรอบอุโบสถ ก่อนจะไปแห่นาคไปยังวัดที่จะอุปสมบทอีกที
อุโบสถและต้นโพธิ์.
ส่วนที่หลงเหลือมีเพียงอุโบสถแค่ส่วนผนังที่มีต้นโพธิ์ 4 ต้น ขึ้นปกคลุมแล้วยึดผนังอุโบสถเอาไว้ในลักษณะ 4 มุมพอดี อุโบสถมี 3 ห้อง มีพระประธานและพระพุทธรูปอยู่ทั้งสิ้น 4 องค์ ในห้องแรกประดิษฐานหลวงพ่อแก่น ในห้องใหญ่ตรงกลางประดิษฐานหลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข ในห้องสุดท้ายนั้นเป็นห้องของพ่อปู่ฤาษี ช่องหน้าต่างสามารถมองเข้าไปตรงกับองค์พระพอดี กับผนังที่ถูกอุ้มไว้ด้วยรากของต้นโพธิ์ 
กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศขึ้นทะเบียนต้นโพธิ์ล้อมโบสถ์วัดสังกระต่าย เป็นต้นไม้ทรงคุณค่าที่ได้รับการขึ้นทะเบียนและได้ประกาศให้เป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560
เอริก โรเบิตส์

เอริก แอนโธนี โรเบิตส์ (เกิด 18 เมษายน ค.ศ. 1956) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มต้นแสดงบทบาทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "King of the Gypsies" (ค.ศ. 1978) ที่ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งแรก จากนั้นเขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง "Star 80" (ค.ศ. 1983) ก่อนจะมีผลงานที่ประสบความสำเร็จและทำให้เขาเป็นที่รู้จักในวงกว้างในภาพยนตร์เรื่อง "รถด่วนแหกนรก" (ค.ศ. 1985) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงลูกโลกทองคำเป็นสมัยที่ 3 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม โดยเอริก โรเบิตส์ เป็นพี่ชายของ จูเลีย โรเบิตส์ และเป็นพ่อของเอมมา โรเบิตส์
เอริก โรเบิตส์ เป็นนักแสดงที่มีผลงานทั้งทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ มาอย่างยาวนานกว่า 40 ปี โดยในขณะที่เขากำลังมีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์อเมริกันจากการเป็นนักแสดงหนุ่มที่สามารถเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำถึง 3 สมัย แต่ช่วงปลายยุคคริสต์ทศวรรษ 1980–90 ชื่อเสียงในวงการบันเทิงของเขากลับลดความนิยมลงจากปัญหาการใช้สารเสพติด โดยในปี ค.ศ. 1987 เขาเคยถูกเจ้าหน่าที่ตำรวจในนิวยอร์กจับกุมข้อหาครอบครองยาเสพติดให้โทษประเภทโคเคน และ กัญชา รวมถึงต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงาน ทำให้เขาถูกควบคุมตัว แม้ในที่สุดศาลจะยกฟ้องในคดียาเสพติดแต่ก็ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงในวงการบันเทิง จากนั้น ในปี ค.ศ. 1995 เขาถูกจับกุมอีกครั้งในข้อหาทำร้ายร่างกายภรรยา และทำให้เขาประกาศเลิกใช้สารเสพติดอย่างถาวร แต่ก็ทำให้งานในอาชีพนักแสดงเขาตกต่ำลงจนได้แสดงแค่ในภาพยนตร์อิสระ และ ภาพยนตร์ทุนสร้างต่ำ
จนกระทั่งเขาได้รับโอกาสในการกลับมาแสดงในภาพยนตร์กระแสหลักอีกครั้งในบทบาท "ซัล มาโรนี" อาชญากรผู้มีอิทธิพล ใน "แบทแมน อัศวินรัตติกาล" (ค.ศ. 2008), บท "เจมส์ มันโร" อดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ใน "โคตรคนทีมมหากาฬ" (ค.ศ. 2010), บท แฟรงค์ แทนเนอร์ ใน "เกมล่าคนทรชนเดนตาย 2" (ค.ศ. 2015)
โนเซะ

โนเซะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโทโยโนะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ เดือนตุลาคม 2016 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,971 คน มีความหนาแน่นของประชากร 100 คนต่อตารางกิโลเมตร (262 คนต่อตารางไมล์) และมีพื้นที่ทั้งหมด 98.68 ตารางกิโลเมตร (38.1 ตารางไมล์)
โนเซะเป็นที่รู้จักจาก "โนมะ เคยากิ" ซึ่งเป็นต้นเคยากิอายุ 1,000 ปี สูง 25 เมตร (82 ฟุต) เส้นรอบวง 11.95 เมตร (39.2 ฟุต)
ประวัติศาสตร์.
ในพื้นที่ของโนเซะมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคโจมง (ประมาณ 10,000 ปีก่อนคริสตกาล – ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อในสมัยก่อนของโนเซะคือ "หมู่บ้านคูซากะ" ถูกกล่าวถึงในนิฮงโชกิ ซึ่งแต่งเสร็จใน ค.ศ. 720
ใน ค.ศ. 1837 ได้เกิดการก่อการกำเริบครั้งใหญ่โดยชาวนาในโนเซะ ในช่วงภาวะความอดอยากเท็มโป (ค.ศ. 1833–1839) ซึ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากการจลาจลของโอชิโอะ เฮฮาจิโร
ภูมิศาสตร์.
โนเซะถูกล้อมรอบด้วยภูเขาทุกทิศทาง ได้แก่ เขามิยามะ (791 ม.) และเขาเค็มปิ (784 ม.) นอกจากนี้ยังมีลำน้ำไหลผ่านหลายสาย ได้แก่ แม่น้ำยามาเบะ แม่น้ำฮิโตกูราโอโรจิ แม่น้ำโนมะ และแม่น้ำทาจิริ ซึ่งอยู่ในแอ่งแม่น้ำอินางาวะ และยังมีแม่น้ำคัตสึระที่ไหลผ่านเมืองด้วย
การขนส่ง.
รถไฟ.
เมืองโนเซะไม่มีสถานีรถไฟ สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ สถานียามาชิตะ ในนครคาวานิชิ จังหวัดเฮียวโงะ
รุกข มรดกของแผ่นดิน

รุกข มรดกของแผ่นดิน เป็นโครงการการคัดเลือกรุกขมรดกและขึ้นทะเบียนโดยกระทรวงวัฒนธรรม ซึ่งเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่และมีอายุยาวนาน ที่มีคุณสมบัติอยู่หนึ่งในเกณฑ์ คือ มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และมีความสำคัญต่อชุมชน หรือมีตำนานเรื่องเล่าประกอบ อยู่ในพื้นที่ที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมหรือสถานที่สำคัญต่าง ๆ เป็นต้นไม้หายาก หรือใกล้สูญพันธุ์ และอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม โดยได้รับการดูแลที่ดี เป็นต้น มีการคัดเลือกครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2560 โดยรวบรวมข้อมูลต้นไม้ที่มีความสำคัญจากทั่วประเทศ จำนวนกว่า 500 ต้น จากนั้นจึงคัดเลือก 65 ต้น ประกาศครั้งต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2561 จำนวน 63 ต้น
รุกข มรดกของแผ่นดิน พ.ศ. 2560.
ต่อไปนี้คือรายชื่อ
รุกข มรดกของแผ่นดิน พ.ศ. 2561.
ต่อไปนี้คือรายชื่อ
รุกข มรดกของแผ่นดิน พ.ศ. 2562.
ต่อไปนี้คือรายชื่อ
อิวาเตะ (เมือง)

อิวาเตะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออิวาเตะ จังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2020 เมืองนี้มีประชากร 13,111 คน มีความหนาแน่นของประชากร 36 คนต่อตารางกิโลเมตร มี 5,455 ครัวเรือน และมีพื้นที่ทั้งหมด 
ภูมิศาสตร์.
เมืองอิวาเตะอยู่ในพื้นที่ภายในแผ่นดินไม่ติดกับทะเล ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอิวาเตะ
ภูมิอากาศ.
เมืองอิวาเตะมีภูมิอากาศแบบหนาวชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Dfa") มีลักษณะคือมีฤดูร้อนที่ไม่ร้อนจัด และมีฤดูหนาวที่หนาวเย็น อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอิวาเตะอยู่ที่ 8.4 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,384 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด และกุมภาพันธ์เป็นเดือนที่แห้งแล้งที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 22.0 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ −4.1 °C
สถิติประชากร.
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของอิวาเตะได้ลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่ของเมืองอิวาเตะในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมุตสึ อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลนัมบุในสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นผู้ปกครองแคว้นศักดินาโมริโอกะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
วันที่ 1 เมษายน 1889 ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ขึ้น ได้มีการก่อตั้งหมู่บ้านนูมากูไน คาวางูจิ อิกกาตาอิ และมิโด ขึ้นกับอำเภอคิตะ-อิวาเตะ ต่อมาวันที่ 29 มีนาคม 1896 อำเภอคิตะ-อิวาเตะ และอำเภอมินามิ-อิวาเตะ ได้ควบรวมกันเป็นอำเภออิวาเตะ และในวันที่ 21 กรกฎาคม 1955 หมู่บ้านทั้งสี่ได้รวมกันเพื่อก่อตั้งเป็นเมืองอิวาเตะ
การเมืองการปกครอง.
เมืองอิวาเตะมีการปกครองรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเทศบาลเมือง ซึ่งเป็นสภาเดี่ยว มีสมาชิกทั้งหมด 14 คน เมืองอิวาเตะ เมืองคูซูมากิ และนครฮาจิมันไต รวมเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดอิวาเตะจำนวน 2 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดอิวาเตะที่ 2 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจท้องถิ่นของเมืองอิวาเตะคือการเกษตรเป็นหลัก โดยมีชื่อเสียงในด้านการผลิตบลูเบอร์รี
การศึกษา.
เมืองอิวาเตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 5 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 3 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายอีก 1 แห่งที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดอิวาเตะ
เซอร์ไวเวอร์ 42

เซอร์ไวเวอร์ 42  เป็นฤดูกาลที่ 42 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2565 ทางสถานีโทรทัศน์ CBS ประเทศสหรัฐอเมริกา สถานีโทรทัศน์ Global ในประเทศแคนาดา และสถานีโทรทัศน์ 9Go! ในประเทศออสเตรเลีย
ซึ่งในการถ่ายทำฤดูกาลที่ 41 และ 42 ทางผู้ผลิตรายการได้รับผลกระทบจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ทำให้ต้องถ่ายทำต่อเนื่องที่ประเทศฟิจิ ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายน
นอกจากนี้ จากผลกระทบของการแพร่ระบาดยังส่งผลถึงจำนวนวันของการถ่ายทำและการแข่งขันในรายการอีกด้วย จากเดิมจะต้องแข่งกัน 39 วัน ถูกลดเหลือเพียง 26 วัน เป็นผลอันเนื่องมาจากข้อกำหนดเรื่องการกักตัวของผู้ที่เดินทางเข้าสู่ประเทศฟิจิ
 ไอก้า แปลว่า ปลา ในภาษาฟิจิ สีประจำเผ่า สีฟ้า
 ทากู แปลว่า เต่ากระ ในภาษาฟิจิ สีประจำเผ่า สีส้ม
 วาติ แปลว่า ปู ในภาษาฟิจิ สีประจำเผ่า สีเขียว
 กูลา กูล่า เป็นชื่อเรียก นกประจำชาติของฟิจิ สีประจำเผ่า สีม่วง
วัดโพธิ์ปากพลี

วัดโพธิ์ปากพลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากพลี อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก 
วัดโพธิ์ปากพลีเป็นวัดเก่าแก่ น่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ทราบสร้างเมื่อปีใด แต่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นคณะสงฆ์อนุญาตสร้างวัดเมื่อราว พ.ศ. 2280 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ซึ่งน่าจะมีอายุสมัยรุ่นเดียวกับวัดท้าวอู่ทอง จังหวัดปราจีนบุรี เนื่องจากมีผู้สูงวัยเล่าว่า มีการสร้างวัดโพธิ์ปากพลีสร้างแข่งขันคู่กันมากับวัดท้าวอู่ทอง แต่เดิมนั่นวัดโพธิ์ปากพลี เป็นวัดไม่ใหญ่โตนัก สร้างด้วยไม้มุ่งแฝกมีกุฎิเพียง 2–3 หลัง ศาลาการเปรียญและอุโบสถเล็ก ๆ ครั้นกาลล่วงมาอุโบสถชำรุดจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ พระภิกษุในวัดแต่เดิมนั้นเป็นพระลาว ต่อมาจึงมีแต่พระไทย
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2540 โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์อาจารย์น้อม งามนิสัย อาจารย์ประจำคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร โดยได้งบประมาณสนับสนุนมาจากบริษัทเอสโซ่ (ประเทศไทย) จำกัด อาจารย์น้อมเป็นคนในพื้นที่และกรมศิลปากร ร่วมขุดค้นแหล่งโบราณคดีโคกกระโดน ตำบลปากพลี ลักษณะเป็นเนินในท้องนาที่ชาวบ้านเรียกว่า มาบไข่เน่า อยู่ห่างจากวัดออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร มีการพบโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก เช่น ของมีค่าาพวกทองคำ สำริด จึงเข้าใจว่าบ้านปากพลีเคยรุ่งเรือง เป็นเมืองท่าเรือสำคัญ ภายหลังได้นำวัตถุโบราณเหล่านี้มาจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ภายในวัดยังมีต้นยางนาเก่าแก่ 400 ปี ขึ้นทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560
ฟูจู (เมืองในจังหวัดฮิโรชิมะ)

ฟูจู  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออากิ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 52,056 คน มีความหนาแน่นของประชากร 5,000 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 10.45 ตารางกิโลเมตร
เมืองฟูจูเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของมาสด้า และ เดลต้าโคเงียว
ฟูจู

ฟูจู อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วัดเทพนิมิตมงคล (อำเภอไทรงาม)

วัดเทพนิมิตมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร
วัดเทพนิมิตรมงคล หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดไทรงามเหนือ ตั้งวัดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519 ประวัติการสร้างวัด มีวันหนึ่งหลวงปู่อินทร์ท่านได้นิมิตว่ามีเทวดา มาบอกว่าที่ตรงนี้ให้สร้างวัด ซึ่งในขณะนั้นประชาชนได้เป็นไข้มาเลเรียกันมาก เทวดาจึงบอกยารักษาโรคแก่หลวงปู่ให้นำมารักษาชาวบ้าน เมื่อหลวงปู่ได้นิมิตแล้วจึงได้บอกเล่าให้ผู้ใหญ่ม้วน เทียนสันต์ ถึงเรื่องนิมิตดังกล่าว และได้ขายที่ดินที่ชาวบ้านถวายหลวงปู่ไว้เพื่อวัด เริ่มสร้างเสนาสนะ สร้างกุฏิ ศาลา หลวงปู่อินทร์ได้เป็นประธานก่อสร้างอุโบสถ โดยนิมนต์พระมหาโชติ มาดำเนินการก่อสร้าง ทำการก่อสร้างอยู่ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ และได้ทำการฝังลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2520
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 10 หลัง อุโบสถ 1 หลัง ศาลาธรรมสังเวช 1 หลัง เมรุ 1 หลัง และมณฑปหลวงปู่อินทร์
วัดทุ่งกล้วย (จังหวัดพะเยา)

วัดทุ่งกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกล้วย อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 2 ไร่
วัดทุ่งกล้วยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 30 เมตร มีเจ้าอาวาสรูปแรกชื่อว่า พระครูบาเจ้ากั๋ญไจย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกว้าง 12.4 เมตร ยาว 35.3 เมตร วิหารหลังนี้เป็นวิหารหลังที่สามของวัด มีงานปอยหลวงฉลองวิหารที่ได้บูรณปฏิสังขรณ์ในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ถึง 1 มกราคม พ.ศ. 2558 ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 22.4 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 หอระฆัง กว้าง 4.60 เมตร ยาว 6.30 เมตร มีความสูง 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิทรงล้านนาประยุกต์สองชั้น ชั้นล่างเป็นปูนชั้นบนเป็นไม้ ยอดหลังหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข กว้าง 20 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 และศาลาพระพุทธปิมปาสารูปเจ้าพระเจ้าทันใจสะหรี๋ศรีทุ่งกล้วยมหาบารมีบันดาลโภคทรัพย์ ศาลามีความกว้าง 2 เมตร มีความยาว 8 เมตร เป็นทรงล้านนาประยุกต์
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัย มีความสูง 3 เมตร สร้างด้วยอิฐถือปูน เป็นพระประธานในวิหาร พระพุทธรูปไม้สักทอง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่อายุร้อยกว่าปี มีความสูงประมาณ 1 เมตร พระสิงห์สอง เป็นพระพุทธรูปเนื้อเงิน มีความสูงประมาณ 1 ฟุต มีอายุหลายร้อยปีแล้ว ซึ่งพระสิงห์สองนี้มีมาก่อนที่จะสร้างวัดขึ้นมาแล้ว พระบรมสารีริกธาตุ และ พระพุทธปิมปาสารูปเจ้าพระเจ้าทันใจสะหรี๋ศรีทุ่งกล้วยมหาบารมีบันดาลโภคทรัพย์ องค์พระเป็นลักษณะคล้ายพระสิงห์หนึ่ง เป็นศิลปะเมืองน่าน หน้าตัก กว้าง 1 เมตร 50 สูง 1 เมตร 30 องค์สร้างด้วยอิฐถือปูนข้างในองค์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2022

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2022 เป็นการประกวดเพลงซึ่งจัดขึ้นที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ซึ่งดำเนินการโดยสหภาพการแพร่สัญญาณวิทยุและโทรทัศน์แห่งยุโรป มีประเทศที่เข้าร่วมทั้งหมด 40 ประเทศ แข่งขันรอบคัดเลือกในวันที่ 10 และ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 และรอบชิงชนะเลิศในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 โดยเป็นการจัดประกวดครั้งที่สามของอิตาลี ต่อจากการประกวดในปี 1965 ที่นาโปลี และการประกวดปี 1991 ที่โรม
ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 หลังจากเผชิญแรงกดดันจากองค์กรสมาชิกและผู้เข้าร่วมประกวดบางส่วน สหภาพการแพร่สัญญาณวิทยุและโทรทัศน์แห่งยุโรป ได้ประกาศว่าจะไม่มีตัวแทนจากประเทศรัสเซียเข้าร่วมประกวดในครั้งนี้ ซึ่งเป็นผลสืบเนื่องจากการรุกรานยูเครน โดยตอนหนึ่งของแถลงการณ์สหภาพฯ กล่าวว่า "ท่ามกลางสถานการณ์วิกฤติร้ายแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของยูเครน การมีรัสเซียร่วมการแข่งขันในปีนี้ด้วย อาจทำลายทั้งความเชื่อมั่นขององค์กรสมาชิก และชื่อเสียงของการประกวดที่มีมาอย่างยาวนาน" วันต่อมาหลังประกาศดังกล่าว สมาชิกของสหภาพฯ ที่มาจากประเทศรัสเซียทั้งหมด ซึ่งรวมถึงวีจีทีอาร์เค และเปอร์วีคานัล ได้ถอนตัวจากการเป็นสมาชิก
ประเทศผู้ชนะในการประกวดครั้งนี้คือ ยูเครน จากผลงานเพลง สแตฟานียา โดยกาลูชอร์แกสตรา ซึ่งเป็นเพลงอันประกอบด้วยท่อนแร็ป เพลงแรกที่ชนะการประกวด อีกทั้งได้รับคะแนนโหวตจากผู้ชม หรือเทเลโหวต สูงที่สุดในประวัติศาสตร์การประกวด คือ 439 คะแนน ซึ่งมีประเทศที่มีคะแนนดังกล่าวให้ยูเครน 12 คะแนนเต็ม จำนวน 28 ประเทศ
ผลการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ.
สรุปภาพรวม.
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  ผู้ชนะ
จำแนกตามประเภทคะแนน.
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  ผู้ชนะ
ประเทศที่ให้ 12 คะแนนเต็ม.
ต่อไปนี้คือประเทศที่ให้ 12 คะแนนเต็ม แก่ผู้เข้าประกวด ตัวหนา คือประเทศที่ให้ 12 คะแนนเต็ม ทั้งจากส่วนของคณะกรรมการและส่วนของผู้ชม
วัดป่าฝาง (จังหวัดลำปาง)

วัดป่าฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 60 ตารางวา 
วัดป่าฝาง หรือ วัดศาสนโชติการาม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 สร้างโดยพ่อเฒ่าอูส่วยอัตถ์และแม่เฒ่าคำหวาน สุวรรณอัตถ์ สองสามี 
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์สีทองซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากพม่าเมื่อประมาณ พ.ศ. 2449 วิหารเป็นเรือนไม้ทั้งหลังหลังคาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แบบพม่า อุโบสถขนาดเล็กมีหลังคาเครื่องไม้แบบพม่าประดับด้วยลวดลายเครือเถาปูนปั้นเหนือ บานประตูสวยงาม ซึ่งภายในประดิษฐานพระทับทิมพม่าซึ่งห่มจีวรประดับด้วยทับทิมสวยงาม วัดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ และพระประธานศิลปะแบบพม่า ปัจจุบัน วันป่าฝางถือว่าเป็นวัดประจำตระกูลของครอบครัว สุวรรรณอัตถ์ และ เป็นวัดคู่บุญของจังหวัดลำปาง
วัดไชยพฤฒาราม

วัดไชยพฤฒาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 10 ไร่
วัดไชยพฤฒาราม หรือชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดสัมปทวนใน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2260 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 36 เมตร มีประวัติว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช สมัยที่เป็นพระยาตาก ได้ยกทัพไปตีเมืองจันทบุรีได้ผ่านมาทางวัดนี้ จึงได้ทำการบูรณะ ซ่อมแซมวัด ก่อนที่เดินทัพต่อไปเมืองจันทบุรี 
แต่ก็มีอีกเรื่องเล่าว่าหลังกรุงแตกราว พ.ศ. 2313 นายอยู่กับนายอินชักชวนชาวบ้านร่วมสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านสวนพริก ใช้เวลาสร้างประมาน 3 ปี สำเร็จราว พ.ศ. 2315 พระภิกษุอินได้แยกออกมาสร้างวัดสวนพริก (นอก) หรือวัดสัมปทวน (นอก) ริมฝั่งขวาของแม่น้ำบางปะกง
วัดท่าไทร (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

วัดท่าไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทองใหม่ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ประมาณ 35 ไร่
วัดท่าไทรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 22 เมตร ยาว 32 เมตร ได้รับคัดเลือกและประกาศให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจำปี 2533 จากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533 และ ได้รับการคัดเลือกและประกาศให้เป็นอุทยานการศึกษาของจังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อ พ.ศ. 2536 ได้รับพระะราชวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถมีหลังคาเป็นแบบทรงไทย 3 ชั้น มุงด้วยกระเบื้องเคลือบเงาสีเขียว ฉาบปูนทั้งด้านนอกและด้านใน รอบอุโบสถได้สร้างวิหารคด กว้าง 4 เมตร สูง 3 เมตร ก่อกำแพงด้วยอิฐ ฉาบปูนทั้งด้านนอกและด้านในรอบวิหารคตทั้ง 4 ด้าน รอบระเบียงวิหารคด เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ขนาดหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว จำนวน 36 องค์ อุโบสถ มีหน้าต่างข้างละ 5 ช่อง แกะสลักประดับด้วยมุข ทุกบาน ประตูด้านหน้า 2 ช่อง แกะสลักประดับมุข ประตูด้านหลัง 2 ช่อง แกะสลักประดับมุข พระประธานในอุโบสถ ทำจากทองเหลืองลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง 58 นิ้ว สูง 79 นิ้ว มีพระพุทธรูปซึ่งแต่เดิมคือพระประธานประดิษฐานอยู่ด้านหน้าขององค์ปัจจุบัน เป็นพระพุทธรูปซึ่งสร้างด้วยศิลาแลง ลงรัก ปิดทอง กว้าง 48 นิ้ว สูง 68 นิ้ว 
วัดมีเกจิอาจารย์คือ พระครูดิตถารามคณาศัย หรือ หลวงพ่อชม คุณาราโม มีรูปเหมือนเท่าขนาดองค์จริงของท่าน ประดิษฐานในมณฑปวัด
วัดพันท้ายนรสิงห์

วัดพันท้ายนรสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดจำนวน 18 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา
วันพันท้ายนรสิงห์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านต่อ ๆ กันมา เดิมเป็นพื้นที่ป่าไม่มีถนนสัญจรไปมาตามหลักฐานในสมัยนั้น โดยมีพระครูปลัดผล อินทสโร หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงปู่ผล เป็นเกจิอาจารย์ด้านเมตตา ได้สร้างอุโบสถมหาอุตด้านหน้าหันไปทิศตะวันตกทางเข้าออกทางเดียวกัน มีวิหารของหลวงปู่ผลและท่านพ่อพันท้ายนรสิงห์แม่สีนวล ต่อมาชาวบ้านได้หารือสร้างวิหารโดยเห็นว่าประชาชนนักเรียนนักศึกษาจะเดินทางไปศึกษาหาข้อมูลประวัติพันท้ายนรสิงห์และพระเจ้าเสือ ยากแก่การเดินทางจึงทำแผ่นจารึกติดไว้ ณ ผนังวิหารโดยสังเขปเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยมี พลเอกอาทิตย์ กำลังเอก เป็นประธานพิธี
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาการเปรียญ โรงเรียนพระปริยัติธรรม วิหารท่านพ่อพันท้ายนรสิงห์ที่เป็นที่ตั้งของรูปปั้นพ่อพันท้ายนรสิงห์และแม่ศรีนวล ซึ่งหล่อด้วยโลหะตั้งประดิษฐานไว้บนศาลาจัตุรมุข และวิหารหลวงปู่ผล (อดีตเจ้าอาวาส)
วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์

วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองตัน อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน มีพระสมุห์สุทิตย์ กตปุญฺโญ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ประชาชนชาวบ้านในตำบลคลองตันได้มีจิตศรัทธาได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เป็นจำนวนเงิน 5 ล้านบาท เพื่อจัดซื้อสำหรับดำเนินการสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2556 ในการดำเนินการขอสร้างวัด พระมงคลพัฒนาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเจ้าอาวาสวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร ผู้ขอสร้างวัดคือ พระครูสาครพิพัฒนาภรณ์ ดำเนินการขอสร้างวัด เมื่อ พ.ศ. 2559 สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ประกาศให้เป็นวัดที่ 98 ของ จังหวัดสมุทรสาคร ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ใช้ชื่อว่า "วัดใหม่คลองตันประชาสรรค์" ซึ่งสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร ผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนสมเด็จพระสังฆราช (ในขณะนั้น) ประทานชื่อ
ภายในวัดใหม่คลองตันประชาสรรค์มีความสงบร่มรื่น ประกอบด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ศาลาปฏิบัติธรรมและอาคารสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มีวังมัจฉา ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อเงินเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม หลวงพ่อเศรษฐีทันใจเป็นพระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 100 นิ้ว สูง 160 นิ้ว เป็นพระประธานในศาลาปฏิบัติธรรม และหลวงพ่อทองเป็นพระพุทธรูปหินทราย อายุมากกว่า 200 ปี ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว ประดิษฐาน ณ ศาลาปฏิบัติธรรม
วัดไร่ไทรทอง (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดไร่ไทรทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ในตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน ทิศเหนือ ติดกับสะพานข้ามคลองสุนัขหอน ทิศตะวันออก ติดคลองรำราง ทิศตะวันตก ติดถนนเข้าหมู่บ้าน ทิศใต้ ติดบ่อปลาเอกชน
วัดไร่ไทรทอง แต่เดิมเป็นที่พักสงฆ์ก่อสร้างเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2556 การก่อสร้างเดิม มีกุฏิมุงจากหลังเดียว ต่อมาได้สร้างกุฏิขึ้นมาใหม่ สร้างโรงครัว และวิหาร ต่อมาได้ยกขึ้นเป็นวัด เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือ พระอมร สิริธโร และแต่งตั้งพระครูสาครพิพัฒนโสภณ วุดนาโคก มารักษาการเจ้าอาวาส และต่อมาได้แต่งตั้งพระปลัดรงคพันธ์ ธมฺมธีโร มาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสจนถึงปัจจุบัน ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัด คือ หลวงพ่อใหญ่
วัดหัวถนน (จังหวัดนครปฐม)

วัดหัวถนน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนพุทรา อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 64 ตารางวา
แต่เดิมนั้นชาวบ้านในละแวกนี้หากต้องทำบุญต้องไปทำบุญกันที่วัดทุ่งผักกูดและวัดดอนพุทรา ซึ่งเป็นไปด้วยความยากลำบาก และมีระยะทางไกล จนเมื่อหลวงตาหมูซึ่งเป็นพระธุดงค์มาจาก จังหวัดนครสวรรค์ ร่วมกับชาวบ้านหัวถนนและชาวบ้านดอนแกะแระ ได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาในบริเวณที่สาธารณะ ช่วยกันขุดตอไม้สร้างเป็นที่พักสงฆ์ จนสำเร็จในวันเสาร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2514 ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์ พระปลัดปลิว มาดูแลรักษาสำนักสงฆ์ จนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส และได้ซื้อที่ดินของนายขัน กำมา นายเอก เตี๊ยตาช้าง และนายลัพ ศรีคช ต่อมา พ.ศ. 2522 นายพล อ่ำเงิน ได้ขออนุญาตสร้างวัดต่อคณะสงฆ์ตามลำดับชั้น 
วัดหัวถนนตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเริ่มวางศิลาฤกษ์ก่อสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา กำหนดเขตกว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2532 และแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2550 ศาลา กุฏิสงฆ์ ห้องสุขา โรงครัว
วัดผาสุการาม (จังหวัดนครปฐม)

วัดผาสุการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน เลขที่ 102 หมู่ที่ 2 ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 30 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา
วัดผาสุการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2489 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2490 ชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่ คู่กับวัดเก่า หรือวัดชุมนุมศรัทธาซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน มีเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระครูสังฆรักษ์ สังวาลย์ ส่วนเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูผาสุกกิจจาภรณ์ (สัมพันธ์ ผลธมฺโม)
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ วิหารหลวงพ่อสด และปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระบรมสารีริกธาตุ
โรคแคงเกอร์

โรคแคงเกอร์ในพืช, โรคแอนแทรคโนส, โรคจุดดำ หรือ โรคเน่าในพืช  เป็นโรคพืชที่พบเห็นเป็นจุดหรือหย่อมขนาดเล็กของเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว ซึ่งจะขยายตัวอย่างช้า ๆ เกิดบ่อยครั้งและอาจกินเวลาหลายปี โรคแคงเกอร์บางชนิดมีอาการเพียงเล็กน้อย แต่บางชนิดเป็นอันตรายร้ายแรงอย่างยิ่งแก่พืชให้ยืนต้นตาย ซึ่งอาจมีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจต่อการเกษตรพืชสวน สาเหตุของโรคอาจเกิดได้จากจุลินทรีย์ (เชื้อก่อโรคในพืช) หลายประเภท ได้แก่ เชื้อรา แบคทีเรีย มัยโคพลาสมา และไวรัส ซึ่งจุลินทรีย์เหล่านี้ส่วนใหญ่มีลักษณะทำให้เกิดโรคกับพืชชนิดหรือสกุลที่เฉพาะเจาะจง เช่น โรคแคงเกอร์ในพืชวงศ์ส้ม (citrus canker) แต่มีน้อยชนิดที่โจมตีพืชชนิดหรือสกุลอื่น สภาพอากาศและสัตว์สามารถช่วยหรือเป็นพาหะการแพร่ระบาดได้ แต่ทั้งนี้เป็นอันตรายต่อพืชให้แพร่ระบาดในพื้นที่เพียงเล็กน้อย
เชื้อก่อโรคแคงเกอร์ในไม้ต้นที่เข้าทำลายเนื้อเยื่อบริเวณลำต้นและกิ่ง มักเข้าทางปากแผลและโดยเฉพาะในช่วงที่พืชอ่อนแอในฤดูหนาวหรือมีความเครียดจากบาดแผลขนาดใหญ่ ค่อย ๆ เติบโตคล้ายเป็นปมไม้ แต่มีสีคล้ำกว่าเปลือกโดยปกติ
แม้ว่าสารฆ่าเชื้อราหรือสารฆ่าเชื้อแบคทีเรียสามารถรักษาโรคแคงเกอร์บางชนิดได้ แต่โดยทั่วไปที่วิธีที่ง่ายและได้ผลคือการทำลายต้นพืชที่ติดเชื้อเพื่อควบคุมการแพร่ระบาดของโรค
ลักษณะอาการ.
อาการของโรคแคงเกอร์หรือโรคแอนแทรคโนส ที่ผลเริ่มจากจุดแผลแห้งเล็ก ๆ สีน้ําตาลแล้วค่อย ๆ เข้มขึ้นขยายออกเป็นวงกลมหรือวงรีซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อาการของโรคจะเห็นชัดเจนในระยะที่ผลเริ่มสุกเมื่อมีความชื้นสูง จะพบการสร้างกลุ่มของสปอร์สีส้มหรือสีชมพู มีหยดเหลวข้นบริเวณแผลโรคแอนแทรคโนสที่เกิดบนใบ ถ้าเกิดกับใบอ่อนทําให้ใบหงิกงออาการเริ่มจากจุดสีเทาและเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เข้มอยู่กระจัดกระจาย เนื้อเยื่อกลางแผลบางและฉีกขาดเป็นรู นอกจากนี้โรคแอนแทรคโนสยังสามารถเข้าทําลายกิ่ง ทําให้เกิดอาการไหม้
การจัดการควบคุม.
ไม่มีการรักษาทางเคมีที่มีประสิทธิภาพสำหรับต้นไม้ที่ติดเชื้อโรคแคงเกอร์ อย่างไรก็ตามการตัดกิ่งที่ติดเชื้อออก โดยตัดให้ต่ำกว่าแผลเปื่อย 1 นิ้ว หลังจากการตัดแต่ละครั้ง ให้ฆ่าเชื้อเครื่องมือตัดแต่งกิ่งโดยการแช่น้ำยาฟอกขาว (คลอรีน) หนึ่งส่วนต่อน้ำ 9 ส่วน เพื่อป้องกันการแพร่กระจายการติดเชื้อไปยังส่วนที่แข็งแรงของต้นไม้ การตัดแต่งกิ่งกิ่งที่ติดเชื้ออาจยืดอายุต้นไม้ได้ แต่ไม่อาจหยุดการติดเชื้อได้ และอาจเป็นการเพิ่มความเครียดให้ต้นไม้นั้น การกำจัดต้นพืชที่มีอาการรุนแรงทิ้ง เช่น ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ยืนต้นตาย เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของการติดเชื้อไปยังต้นไม้ที่แข็งแรงรอบข้าง ต้นไม้ที่ไม่ได้รับความเครียดจากความแห้งแล้ง แมลงศัตรูพืช หรือการขาดสารอาหารมักจะมีโอกาสติดเชื้อน้อยกว่า
ตำบลสระ

สระ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา เป็นที่ตั้งของวัดท่าฟ้าใต้ ซึ่งสร้างตามรูปแบบศิลปะไทลื้อที่มีความงดงามเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทลื้อที่อพยพมาจากแคว้นสิบสองปันนา มณฑลยูนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลสระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ตำบลสระ เป็นตำบลที่มีตำนานว่า เมื่อปี พ.ศ. 2343 (ประมาณ 70–80 ปีก่อน พ.ศ. 2427) คือ ประมาณ 135 ปีมาแล้ว (2552) มีเรื่องเล่าว่าเจ้าเมืองน่านและเจ้าเมืองพะเยา มีการติดต่อค้าขายกัน โดยใช้เส้นทางจากจังหวัดน่าน-บ้านสวด ถึงเชียงม่วนและต่อไปอำเภอดอกคำใต้ โดยเมื่อเดินทางสมัยนั้นในบริเวณเขตอำเภอเชียงม่วนจะต้องข้ามแม่น้ำยมและหยุดพักอีก 1 คืน และได้สำรวจพบว่าด้านตะวันตกของแม่น้ำยมสามารถสร้างที่พักอาศัยและเพาะปลูกได้จึงขออนุญาตจากเจ้าเมืองน่านมาตั้งบ้านสร้างเมือง เริ่มแรกมีประมาณกว่าสิบหลังคาเรือน 
เดิมพื้นที่ตำบลสระ มีชื่อว่า "ตำบลเมืองสระ" เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านม่วง (อำเภอปง) จังหวัดน่าน ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 กระทรวงมหาดไทยได้ยุบรวมพื้นที่ตำบลเนื่องจากมีตำบลมากเกินไป โดยยุบรวมพื้นที่ตำบลเมืองสระเข้ากับตำบลเชียงม่วน และในอีก 7 ปีต่อมา ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองหมู่ที่ 5-7 ของตำบลเชียงม่วน ออกมาตั้งเป็นตำบลสระ อีกครั้ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน ปีเดียวกัน ตำบลสระมีฐานะเป็นตำบลสระ อำเภอปง จังหวัดน่าน
ในวันที่ 30 ธันวาคม 2495 ทางกระทรวงมหาดไทยได้มีเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดน่าน จังหวัดเชียงราย จังหวัดแพร่ โดยโอนพื้นที่อำเภอปง (ยกเว้นตำบลสะเอียบและตำบลสวด) จังหวัดน่าน มาขึ้นการปกครองกับจังหวัดเชียงราย ตำบลสระจึงย้ายการปกครองจากจังหวัดน่านเดิม มาขึ้นกับจังหวัดเชียงราย
ต่อมาทางราชการได้แยกพื้นที่ตำบลสระ และตำบลเชียงม่วน ออกจากการปกครองของอำเภอปง ในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอเชียงม่วน และยกฐานะเป็นอำเภอเชียงม่วนในปี พ.ศ. 2517 ตำบลสระจึงมีฐานะเป็นตำบลสระ อำเภอเชียงม่วน จังหวัดเชียงราย ในวันที่ 28 กรกฎาคม 2520 ทางราชการได้แยกพื้นที่อำเภอพะเยา อำเภอจุน อำเภอเชียงคำ อำเภอเชียงม่วน อำเภอดอกคำใต้ อำเภอปง และอำเภอแม่ใจ ออกจากการปกครองจังหวัดเชียงราย รวมตั้งขึ้นเป็น จังหวัดพะเยา จึงมีฐานะเป็นตำบลสระ อำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา
"สระ" คือกิริยาที่มนุษย์ใช้คนข้าว ชุมชนในท้องถิ่นนิยมบริโภคข้าวเหนียวเมื่อข้าวสุกแล้วนำมาใส่ภาชนะที่เรียกว่ากั๊วะ แล้วคนเพื่อให้ข้าวเย็นลง มีเรื่องเล่าว่าเมื่อปู่ฟ้าโง้มหนึ้งข้าวแล้วปลดปง ลง ณ เมืองปง แล้วจึงนำข้าวมา สระ ลงบนภาชนะสำหรับคนข้าวของชนในท้องถิ่น ณ ตำบลบ้านสระ แล้วนำมา สวด คือกิริยาที่นำข้าวมาใส่กระติบจนเต็มแล้วเอามือปาดให้เสมอกัน ณ บ้านสวด เป็นต้น
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลสระแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลสระ มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลสระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลสระ ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสระในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน
ยุ้งข้าวเรคคอร์ด

ยุ้งข้าวเรคคอร์ด  เป็นค่ายเพลงลูกทุ่งในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2557 เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัทเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ก่อตั้งขึ้นเพื่อรองรับศิลปินที่มาจากรายการ "ไมค์ทองคำ" ของทางบริษัทเป็นหลัก และอนุรักษ์เพลงลูกทุ่งคลาสสิค ต่อมาจึงได้ แน็ค วรุฒ แพนไธสง แชมป์ 60 สมัยจากรายการ "ไมค์หมดหนี้ นักร้องนำโชค" ซึ่งเป็นรายการประกวดร้องเพลงลูกทุ่งอีกรายการหนึ่งของบริษัทเข้ามาเป็นศิลปินในสังกัด
และเมื่อปี พ.ศ. 2565 ตลกชื่อดัง หม่ำ จ๊กมก ได้เข้ามานั่งแท่นบริหารค่ายยุ้งข้าวเรคคอร์ดคนใหม่ เพื่อปรับปรุงการบริหารงานศิลปินในสังกัด และปรับปรุงภาพลักษณ์ของค่ายเพลง โดยได้มีการดึง ไรอัล - กาจบัณฑิต จำปาศิลป์ อดีตแชมป์ 200 สมัยจากรายการ "ไมค์หมดหนี้ เสี่ยงโชค" เข้ามาเป็นศิลปินในสังกัด โดยเปิดตัวซิงเกิลแรกในชีวิตคือเพลง รักเก่าข้างกองฟาง ในวันพฤหัสบดีที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2565
ผู้บริหาร.
ปัจจุบัน
อดีต
ศิลปินในสังกัด.
ไมค์ทองคำ Era 
ไมค์หมดหนี้ Era
ศิลปินยุ้งข้าว
อันเดรอัส คัพลัน

อันเดรอัส คัพลัน  (เกิดวันที่ 5 ตุลาคม ปี 1977 ณ เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี) เป็นศาสตราจารย์ด้านเทคโนโลยีและการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลที่ ESCP Business School เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิการบดีของโรงเรียนธุรกิจที่ตั้งแต่ปี 2017
ชีวิตการทำงาน.
การวิจัยของ Kaplan พลิกโฉมการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของสังคม การสื่อสารผ่านโซเชียลมีเดีย และปัญญาประดิษฐ์ เขาเริ่มต้นอาชีพนักวิชาการในฐานะศาสตราจารย์ที่ ESSEC Business School และ Sciences Po Paris ก่อนเข้าร่วม ESCP Business School Kaplan กลายเป็นอธิการบดีของ ESCP ในปี 2017 ก่อนหน้านั้น เขาเคยเป็นคณบดีของโรงเรียนซึ่งดูแลนักเรียนประมาณ 7000 คนทั่ววิทยาเขตของ ESCP ในยุโรป
การศึกษา.
Kaplan ทำวิทยานิพนธ์หลังปริญญาเอก (Habilitation) ของเขาที่ Panthéon-Sorbonne University และปริญญาเอกของเขา ที่ University of Cologne และ HEC Paris เขาเคยเป็นนักศึกษาของ École Nationale d'Administration (ENA) ซึ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจาก ESCP Business School และปริญญาตรีจาก Ludwig-Maximilians-University Munich
การยอมรับ.
จากข้อมูลของ John Wiley & Sons ซึ่งมีการอ้างอิงถึงเขาเกือบ 40000 ครั้งบน Google Scholar นั้น ทำให้ Kaplan ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ใน 50 อันดับแรกของนักเขียนระดับโลกด้านธุรกิจ การศึกษาของ Stanford ยอมรับว่า Kaplan เป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการยกย่องและมีอิทธิพลมากที่สุดในโลก ในปี 2021 Kaplan ติดอันดับศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง 100 อันดับแรกของ Sorbonne University และ University of Munich
ตำบลนาทราย (อำเภอลี้)

นาทราย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอลี้ จังหวัดลำพูน เป็นที่ตั้งของวัดพระบาทห้วยต้ม และหมู่บ้านกะเหรี่ยงห้วยต้ม วัดพระบาทห้วยต้มเป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอลี้ เป็นวัดประจำหมู่บ้านชาวเขาพระบาทห้วยต้ม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลนาทราย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ตำบลนาทราย เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2305 มีปู่ส๋าง ย่าถัง ซึ่งเป็นชาวละว้า (ลัวะ) ได้อพยพมาจากเมืองเชียงใหม่ (ดอยอินทนนท์) ได้พาชาวละว้าจำนวน 15 ครอบครัวเดินทางข้ามแม่น้ำระมิง (แม่น้ำปิง) มาพักค้างแรมที่วัดผาเวียง (ปัจจุบันบ้านกองวะอยู่ในเขตตำบลแม่ลาน) พอรุ่งขึ้นก็พากันออกเดินทางจนมาพบที่ดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ด้วยป่าไม้จึงพากันตั้งบ้านเรือน ต่อมาจึงได้สร้างวัดขึ้นแห่งหนึ่ง ชื่อว่า วัดทุ่งน้ำบ่อ และได้ไปนิมนต์พระวัดผาเวียงมาเป็น พระอุปฌาย์ ปู่ส๋าง ย่าถัง เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ได้มีการสร้างบ้านที่อยู่อาศัยและทำการเพาะปลูกได้โดยมีการขุดสระน้ำเพื่อใช้ในการเกษตรและใช้ในการอุปโภคบริโภค มีน้ำตลอดปีมิได้แห้งแล้ง ในหมู่บ้านมีความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยข้าว ในปัจจุบันสระน้ำแห่งนี้ชาวบ้านเรียกว่า "ทุ่งน้ำบ่อย่าถัง" ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ที่หมู่ 4 ตำบลนาทราย
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
พื้นที่ตำบลนาทรายประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 23 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 20,210 คน แบ่งเป็นชาย 10,288 คน หญิง 9,922 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในอำเภอลี้
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลนาทราย มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาทรายทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลนาทราย ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลนาทรายในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน
การบริจาคอวัยวะ

การบริจาคอวัยวะ เป็นกระบวนการที่บุคคลยอมให้อวัยวะของตนเองถูกถอดออก และปลูกถ่ายให้แก่บุคคลอื่นโดยชอบด้วยกฎหมาย ไม่ว่าจะโดยความยินยอมในขณะที่ผู้บริจาคยังมีชีวิตอยู่ หรือเสียชีวิตโดยได้รับความยินยอมจากญาติสนิท
การบริจาคอาจเป็นไปเพื่อการวิจัย หรือโดยทั่วไปแล้ว อวัยวะและเนื้อเยื่อที่ปลูกถ่ายได้ที่สมบูรณ์อาจได้รับการบริจาคเพื่อปลูกถ่ายให้แก่บุคคลอื่น
การปลูกถ่ายที่พบบ่อย ได้แก่ ไต, หัวใจ, ตับ, ตับอ่อน, ลำไส้, ปอด, กระดูก, ไขกระดูก, ผิวหนัง และกระจกตา อวัยวะและเนื้อเยื่อบางส่วนสามารถบริจาคได้โดยผู้บริจาคที่มีชีวิต เช่น ไตหรือส่วนหนึ่งของตับ, ส่วนหนึ่งของตับอ่อน, ส่วนหนึ่งของปอด หรือบางส่วนของลำไส้ แต่การบริจาคส่วนใหญ่เกิดขึ้นหลังจากที่ผู้บริจาคเสียชีวิต
ใน ค.ศ. 2019 ประเทศสเปนมีอัตราการบริจาคสูงที่สุดในโลกที่ 46.91 ต่อล้านคน ตามมาด้วยสหรัฐ (36.88 ต่อล้านคน), โครเอเชีย (34.63 ต่อล้านคน), โปรตุเกส (33.8 ต่อล้านคน) และฝรั่งเศส (33.25 ต่อล้านคน)
ณ วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 มีผู้รอการปลูกถ่ายอวัยวะช่วยชีวิต 120,000 คนในสหรัฐ ในจำนวนนี้มี 74,897 คนเป็นผู้สมัครที่กระตือรือร้นรอผู้บริจาค และแม้ว่าความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริจาคอวัยวะจะเป็นไปในเชิงบวก แต่ก็มีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างจำนวนผู้บริจาคที่ลงทะเบียนไว้เมื่อเทียบกับผู้ที่รอการบริจาคอวัยวะในระดับโลก
เพื่อเพิ่มจำนวนผู้บริจาคอวัยวะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ประชากรที่ถูกหลงลืม แนวทางปัจจุบันได้รวมถึงการใช้การแทรกแซงเครือข่ายโซเชียลที่ปรับให้เหมาะสม, การเปิดเผยเนื้อหาการศึกษาที่ปรับให้เหมาะสมเกี่ยวกับการบริจาคอวัยวะเพื่อกำหนดเป้าหมายผู้ใช้โซเชียลมีเดีย
วัดพุทธนิมิต (จังหวัดกาฬสินธุ์)

วัดพุทธนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสหัสขันธ์ อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
ประวัติ.
วัดพุทธนิมิตประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์อยู่บนยอดเขาภูค่าว ที่แกะสลักบนแผ่นผาอายุนับพันปี สันนิษฐานว่าเป็นพระโมคคัลลานะปิดทองคำเปลว ความยาว 2 เมตร สูง 0.5 เมตร มีลักษณะพระเศียรไม่มีเกตุมาลา นอนตะแคงซ้าย พระเศียรหนุนทับต้นแขน โดยท่อนแขนที่หนุนพระเศียรไม่ได้ตั้งขึ้นและพระหัตถ์ไม่ได้รองรับพระเศียร มีตำนานเล่าว่าพระพุทธไสยาสน์องค์นี้คงสร้างขึ้นหลังการสมโภชองค์พระธาตุพนมเล็กน้อย ประมาณ พ.ศ. 8 โดยกลุ่มคนที่จะเดินทางไปร่วมสร้างพระธาตุพนมแต่ไปไม่ทันถึงที่หมายองค์พระธาตุพนม จึงร่วมกันสร้างพระพุทธไสยาสน์องค์นี้ขึ้นมา ทางวัดจัดให้มีงานสรงน้ำพระพุทธรูปไสยาสน์ในวันที่ 19 เมษายน ของทุกปี
วัดพุทธนิมิตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะ.
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม้ทรงไทยสร้างขึ้นจากไม้ขนาดใหญ่ที่นำขึ้นมาจากใต้เขื่อนลำปาว อุโบสถตั้งบนฐานลวดบัวปูนปั้น หลังคาจั่วซ้อนกันสามชั้น มีชายคาปีกนกทั้งสี่ด้าน รอบพระอุโบสถแกะสลักลวดลายเป็นภาพสามมิติ และภาพนูนต่ำเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก และพระเวสสันดรชาดก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางตรัสรู้หรือปางสมาธิสีทอง นามว่า "พระมงคลชัยสิทธิ์โรจนฤทธิประสิทธิพร" โดมเพดานเหนือองค์พระตกแต่งด้วยประติมากรรมไม้แกะสลักนูนต่ำเรื่องพุทธประวัติทาด้วยสีทองเช่นกัน 
"พระมหาธาตุเจดีย์พุทธนิมิต" เป็นเจดีย์ยอดทองคำหนัก 30 กิโลกรัม ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจาก 5 ประเทศ ได้แก่ ไทย อินเดีย ศรีลังกา เนปาล และพม่า รวมทั้งพระอรหันตธาตุ พระพุทธนิมิตเหล็กไหล และพระพุทธรูปหินทรายอีกเป็นจำนวนมาก
วัดสระบัวแก้ว

วัดสระบัวแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองเม็ก อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น 
วัดสระบัวแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2475 สิมสร้างโดยพระครูวิบูลย์พัฒนานุยุต (หลวงปู่ผุย) เจ้าอาวาส ท่านได้สร้างสิมบกหลังนี้ขึ้น โดยนำรูปแบบมาจากสิมวัดบ้านยาง ตำบลบัวมาศ อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม ในการสร้างสิมหลังนี้ทางวัดได้ขุดสระเอาดินไปสร้างสิม ปัจจุบันจึงกลายเป็นสระบัวขนาดใหญ่ จึงได้เรียกชื่อวัดว่า "วัดสระบัวแก้ว"
สิมมีลักษณะสิมทึบแบบพื้นบ้านอีสานมีขนาด 3 ห้อง ตั้งบนฐานประทักษิณสูงจากพื้นประมาณ 50 เซนติเมตร มีประตูด้านหน้าด้านเดียว ผนังด้านข้างเจาะช่องหน้าต่างสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่สองห้องแรก ผนังห้องที่ 3 ก่อทึบราวบันไดทำรูปสิงห์หมอบ 1 คู่ และรูปผู้ชายนั่งห้อยขาอีก 1 คู่ ด้านหน้าสิงห์บานประตูทำเป็นกระจังไม้ประดับเหนือกรอบประตูเขียนภาพฮูปแต้มทั้งผนังด้านในด้านนอก ด้านนอกเขียนเรื่องพระลักษมณ์พระรามหรือพระรามชาดกฉบับลาวและภาพนรกภูมิผนังด้านในเขียนเรื่องพุทธประวัติและสินไซซึ่งเป็นวรรณกรรมพื้นบ้านที่นิยมเขียนเป็นฮูปแต้ม ทางวัดได้ถมดินจนเสมอกับฐานประทักษิณและหลังจากได้รับการอนุรักษ์เมื่อ พ.ศ. 2542 ได้ปูพื้นลานประทักษิณด้วยกระเบื้องดินเผา ปัจจุบันใบเสมารอบสิมโผล่ยอดขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเนื่องจากถูกถมพื้นไปมา
วัดโพธิญาณ (จังหวัดพิษณุโลก)

วัดโพธิญาณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ.
วัดโพธิญาณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ในรัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเมื่อครั้งพระองค์เสด็จมาครองเมืองพิษณุโลกระหว่าง พ.ศ. 2006–2031 โดยน่าจะสร้างพร้อม ๆ กับการสร้างกำแพงเมืองพิษณุโลก ยังคงปรากฏร่องรอยแนวกำแพงเมืองเก่าให้เห็นในบริเวณวัด น่าจะถือได้ว่าวัดโพธิญาณเป็นวัดประจำเมืองพิษณุโลกทางด้านทิศเหนือ ติดกับแนวเขตพระราชวังจันทน์ ต่อมาน่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ต่อมาถึงในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายและสมัยกรุงธนบุรี เมืองพิษณุโลกถูกทำลายจากภัยสงคราม ทำให้วัดโพธิญาณมีสภาพเป็นวัดร้างมากว่าร้อยปี จนเมื่อ พ.ศ. 2460 พระอาจารย์โต้ได้ธุดงค์มาปักกลดบริเวณซากโบราณสถานวัดร้างนี้ หมื่นชำนาญนิติเพชร (จ่าคร้าม ผลเกิด) พร้อมด้วยชาวบ้านจึงได้นิมนต์พระอาจารย์โต้ให้อยู่จำพรรษา ณ วัดร้างแห่งนี้และร่วมกันบูรณะปฏิสังขรณ์ จนตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 
เสนาสนะและโบราณวัตถุ.
วัดมีอุโบสถเก่าและฐานเจดีย์เก่าที่เป็นโบราณสถานสมัยอยุธยา อายุกว่า 600 ปี โดยมีพระพุทธรูปสองพี่น้องนามว่า "หลวงพ่อทองผุด-หลวงพ่อเงินผุด" มีลักษณะผุดขึ้นมาเพียงครึ่งองค์จากห้องกรุใต้ฐานชุกชี ขุดพบครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2511 ในการขุดครั้งนั้นพบพร้อมกับพระพุทธรูปสำริดศิลปะอยุธยาขนาดหน้าตัก 3–12 นิ้ว จำนวนหลายร้อยองค์และโบราณวัตถุอีกนับพันชิ้น บางส่วนนำไปจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติรามคำแหง จังหวัดสุโขทัย 
พระประธานของอุโบสถมีนามว่า "หลวงพ่อเพชรกลับประทานพร" เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสนสิงห์หนึ่ง ซึ่งหล่อขึ้นใหม่ด้วยโลหะสำริดย้อนยุคแบบโบราณขนาดหน้าตัก 5 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว มีพุทธลักษณะประทับนั่งขัดสมาธิเพชรกลับ พระบาทซ้ายทับพระบาทขวา พระหัตถ์ขวาแสดงปางสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางเหนือพระทรงแสดงปางประทานพร บริเวณฐานชุกชีของพระพุทธรูปทำเป็นโพรงเตี้ย ๆ ให้คนได้เข้าไปลอด ตามความเชื่อว่าจะรอดปลอดภัยจากสิ่งอันตรายต่าง ๆ
จอร์แดน ลาร์สัน

จอร์แดน ควินน์ ลาร์สัน  เกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1986 นักวอลเลย์บอลหญิงชาวอเมริกัน ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวตบหัวเสา และเป็นกัปตันทีมให้แก่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐ
อาชีพ.
ลาร์สัน เข้าร่วมทีมชาติหญิงสหรัฐในปี ค.ศ. 2009 ในฤดูกาลแรกของเธอ เธอทำคะแนนเฉลี่ย 2.73 คะแนน และ 1.06 ขุดต่อเซต ขณะลงเล่น 19 นัดในแพนอเมริกันคัพ นอกจากนี้เธอยังเล่นให้กับสโมสรดีนาโม คาซาน ในประเทศรัสเซีย 
ในปี ค.ศ. 2010 ลาร์สัน เริ่มการแข่งขันทั้ง 7 นัดในรายการแพนอเมริกันคัพ และสหรัฐอเมริกาได้รับรางวัลเหรียญทองแดง ในรายการวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์เธอเริ่มการแข่งขันทั้งหมด 14 นัดช่วยให้ทีมสหรัฐอเมริกาชนะการแข่งขัน และช่วยให้ทีมผ่านเข้ารอบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012ด้วย
ลาร์สัน ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงและรับที่ดีที่สุดรางวัลที่ 2011-12 ซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก กับทีมอีกด้วยดีนาโม คาซานอีกด้วย
ลาร์สัน ชนะการแข่งขันซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีกในฤดูกาล 2013–14 กับสโมสรดีนาโม คาซาน โดยเอาชนะทีม ราบิตา บากู ทีมจากอาเซอร์ไบจาน 3–0 เซ็ตในรอบรองชนะเลิศ และชนะทีมวากิฟแบงค์ อิสตันบูล ทีมจากตุรกีในรอบชิงชนะเลิศ 3–0 เซ็ต ซึ่งเธอได้รับรางวัลบล็อกยอดเยี่ยม จากการแข่งขันอีกด้วย
ลาร์สัน ได้รับรางวัลเหรียญทอง การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 
เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติสหรัฐอเมริกาที่ได้รับชัยชนะ การแข่งขันชิงวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 ทีมของเธอสามารถเอาชนะจีน 3-1 เซ็ต ในนัดชิงชนะเลิศ 
หลังจากที่ตกลงเซ็นสัญญาเข้าร่วมสโมสรในตุรกีคือ เอจซาซีบาซี วีตรา ลาร์สัน ช่วยให้ทีมเอาชนะ 3-0 ยามาไม บุตโต อาร์ซีซีโอ ทีมจากอิตาลี เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าสำหรับการแข่งขันรายการซีอีวีวิมินส์แชมเปียนส์ลีก 2014-15 ทำให้สโมสรเอจซาซีบาซี วีตราได้เข้าร่วมการแข่งขัน วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2015 และทีมได้รับรางวัลชนะเลิศอีกครั้ง เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้เล่นทรงคุณค่าของการแข่งขัน และเธอได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นหญิงยอดเยี่ยมแห่งปีของวอลเลย์บอลหญิงในร่มของสหรัฐอเมริกาประจำปี 2015
ปีต่อมาสโมสรของเธอชนะในการแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศของกับทีมโปมี คาซัลมาโจเร 3-2 เซ็ต ทีมจากประเทศอิตาลี ทีมก็จะกลายเป็นสโมสรแรกที่ชนะ 2 โดยรายการวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2016 จัดขึ้นในกรุงมะนิลา เธอยังกลายเป็นผู้เล่นคนแรกและคนเดียวที่ชนะรายการวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก เป็นเวลา 3 ปีติดต่อกัน (2014-2016) และเธอได้รับรางวัลผู้เล่นหญิงยอดเยี่ยมแห่งปีของวอลเลย์บอลหญิงในร่มของสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งที่ 2 ในปี 2016 
ลาร์สันได้รับเชิญให้เข้าร่วมในฤดูกาลแรกของลีกอาชีพของสหรัฐอเมริกา คือแอธลีทส์ อันลิมิเต็ด วอลเลย์บอล ลาร์สัน ได้รับเลือกให้เป็น ผู้เล่นทรงคุณค่า และเป็นแชมป์วอลเลย์บอลคนแรกที่มีคะแนนรวม 4,569 คะแนน 
ชีวิตส่วนตัว.
จอร์แดน ลาร์สัน สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเนแบรสกา ในปี ค.ศ. 2008 ด้วยปริญญาด้านการสื่อสาร เธอแต่งงานกับลุค เบอร์บัค ก่อนที่จะหย่า และปัจจุบันได้หมั้นกับ เดวิด ฮันต์ หัวหน้าโค้ชวอลเลย์บอลชายทีมเปปเปอร์ดีน
วัดตาปะขาวหาย

วัดตาปะขาวหาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวรอ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ.
วัดตาปะขาวหาย เดิมเรียกว่า วัดเตาไห เพราะเป็นหมู่บ้านที่ปั้นเตาและไห ผลิตส่งออกขายภายในประเทศและต่างประเทศ บ้างเรียกว่า วัดชีปะขาวหาย หรือ วัดชีผ้าขาวหาย ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าก่อสร้างและตั้งวัดขึ้นในสมัยใด แต่จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ทั้งโบราณสถานและปูชนียวัตถุที่ปรากฏอยู่คือ "เตาสมัยโบราณ" จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้น่าสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยตอนต้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1900
วัดมีตำนานที่เกี่ยวข้องกับการสร้างพระพุทธชินราช ในพงศาวดารเหนือ กล่าวไว้ว่า "... เมื่อครั้งพระมหาธรรมราชาลิไท ทรงสร้างวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ และมีการหล่อพระประธาน คือ พระพุทธชินราช พระพุทธชินสีห์ และ พระพุทธศาสดา นั้น เมื่อเททองหล่อพระถึง 3 ครั้ง ทองที่เทหล่อก็ไม่รวมตัวกันเป็นองค์พระ ร้อนถึงเทวดาต้องลงมาช่วย โดยแปลงเป็นตาปะขาวมาช่วยสร้างพระพุทธชินราชในครั้งนั้นให้สำเร็จ พอเทหล่อได้สำเร็จเรียบร้อยดีแล้ว ตาปะขาวนั้นก็เดินไปทางด้านทิศเหนือ แล้วก็หายวับไปกับตา พระมหาธรรมราชาลิไทจึงทรงโปรดให้สร้างวัดตรงบริเวณนั้น ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดว่า "วัดตาปะขาวหาย"..."
ที่ตั้งเดิมของวัดนั้นอยู่ริมแม่น้ำน่านฝั่งทิศตะวันออก และถูกกระแสน้ำไหลกัดเซาะตลิ่งจนวัดจมลงในแม่น้ำน่านถึงสองครั้ง ปรากฏหลักฐานคือใบเสมาและอุโบสถที่จมอยู่กลางแม่น้ำน่าน เวลาหน้าแล้งจะสามารถเห็นใบเสมาและอุโบสถ นอกเหนือจากนั้นยังพบฐานเจดีย์ซึ่งก่อด้วยอิฐเป็นจำนวนมากที่ริมตลิ่งแม่น้ำน่าน วัดตาปะขาวหายในปัจจุบันจึงเป็นที่ตั้งวัดครั้งที่สาม
โบราณสถาน.
โบราณสถานวัดตะปะขาวหายตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกแม่น้ำน่าน โบราณสถานมีหลายยุคสมัย เช่น เตาเผาเป็นเตาทุเรียนสมัยสุโขทัย อุโบสถ วิหาร สมัยอยุธยาตอนปลาย มณฑปสมัยรัตนโกสินทร์ โบราณสถานวัดตะปะขาวหายมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ชาติไทยมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย มีการตั้งเตาเผา 2 เตา อยู่ในโรงเรียนวัดตาปะขาวหาย 
เตาเผาดินจากการทำถนนที่ติดเตาพังทลายทับถมลงเตาอาคารคลุมเตา ถูกรถทำถนนชนพัง อุโบสถ วิหาร ได้บูรณะแล้ว ทางวัดได้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนามณฑปจตุรมุข สภาพปัจจุบันยอดมณฑปหักลงมากระเบื้องมุงหลังคาไม้ โครงสร้างหลังคาหักพักลงมา เสามณฑปรับหลังคาพังทลาย
พระเครื่อง.
วัดตาปะขาวหาย ยังปรากฏพบสกุลพระเครื่องที่พบจากวัดเก่าที่พังลงแม่น้ำน่าน สกุลพระพิมพ์หลวงพ่อโต พิมพ์เนื้อดินละเอียดมาก ปางสมาธิ ประทับนั่งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย สองชั้น รวมทั้งปรากฏพบพระปิดตา พิมพ์สามเหลี่ยมเนื้อผงและเนื้อโลหะผสม