ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2546

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2546 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2546 ในฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีการกำเนิดพายุหมุนเขตร้อนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ในภาพรวม มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้น 45 ลูก ในจำนวนนี้ 21 ลูกพัฒนาเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ และในจำนวนพายุโซนร้อน มีพายุ 14 ลูกพัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น ในฤดูกาลนี้ ทุกเดือนเว้นเดือนกุมภาพันธ์และมีนาคม มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนเกิดขึ้น พายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นในฤดูกาลนี้ส่งผลกระทบกับประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน คาบสมุทรเกาหลี คาบสมุทรอินโดจีน และหมู่เกาะหลายหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
พายุที่ได้รับชื่อเป็นลูกแรกของฤดูกาลนี้คือ ยันยัน ก่อตัวขึ้นทางตะวันตกของหมู่เกาะมาร์แชลล์เมื่อวันที่ 15 มกราคม ต่อมาในเดือนเมษายน พายุไต้ฝุ่นคูจิระ กลายเป็นหนึ่งในพายุที่มีช่วงเวลายาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก ต่อมาพายุไต้ฝุ่นอิมบูโดในเดือนกรกฎาคม สร้างความเสียหายอย่างมหาศาลให้กับประเทศฟิลิปปินส์และประเทศจีน ในเดือนกันยายน พายุไต้ฝุ่นแมมีกลายเป็นหนึ่งในพายุไต้ฝุ่นที่สร้างความเสียหายมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศเกาหลีใต้ นอกจากนี้แมมียังเป็นพายุที่ทรงพลังที่สุดในฤดูกาล โดยมีความกดอากาศต่ำที่สุด 910 มิลลิบาร์ ในเดือนพฤศจิกายน พายุไต้ฝุ่นลูปิตทำให้เกิดความเสียหายกับรัฐยาปในสหพันธรัฐไมโครนีเชีย โดยฤดูกาลนี้ปิดท้ายด้วยการสลายตัวของพายุดีเปรสชันเขตร้อน ทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ ในวันที่ 27 ธันวาคม
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย
พายุ.
พายุโซนร้อนยันยัน.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นคูจิระ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นจันหอม.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนกำลังแรงหลิ่นฟา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนกำลังแรงนังกา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นเซาเดโลร์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นอิมบูโด.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนกำลังแรงโคนี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนมรกต.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นเอตาว.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นกรอวาญ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนหว่ามก๋อ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นตู้เจวียน.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นแมมี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นฉอยหวั่น.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นคปปุ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นเกดสะหนา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นป้าหม่า.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนกำลังแรงเมอโลร์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นเนพาร์ตัก.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุไต้ฝุ่นลูปิต.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน.
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น
พายุดีเปรสชันเขตร้อน 03W.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
บริเวณการพาความร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะปาเลา ภายในบริเวณที่มีลมเฉือนกำลังอ่อน ในวันที่ 16 พฤษภาคม วันถัดมาทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมต่างปรับให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ศูนย์กลางของการพาความร้อนนั้นไม่เป็นระเบียบ ร่วมกับศูนย์กลางการไหลเวียนอีกหลายศูนย์ฯ ต่อมาระบบเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกในขั้นแรก แต่ต่อมาได้เคลื่อนตัวไปทางเหนือมากขึ้น และเข้าสู่พื้นที่ที่มีลมเฉือนมากเพิ่มขึ้น ในวันที่ 19 พฤษภาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน 03W ต่อมาในวันเดียวกัน PAGASA ก็ได้จัดให้ระบบดังกล่าวเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนบาตีโบต ไม่นานหลังจากนั้น การพาความร้อนที่ศูนย์กลางของระบบก็ลดลง จนในวันที่ 20 พฤษภาคม ศูนย์เตือนภัยทั้งสองจึงได้ยุติการให้คำแนะนำกับพายุลูกนี้ลง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
วันที่ 9 กรกฎาคม PAGASA ได้จัดให้หย่อมความกดอากาศต่ำทางฝั่งตะวันตกของประเทศฟิลิปปินส์เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนฟัลโกน ขณะที่ JMA ก็ออกคำแนะนำกับระบบเช่นกัน แต่เป็นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ก่อนจะเลิกไปในช่วงเย็นของวันดังกล่าว
พายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเนง.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
วันที่ 30 กรกฎาคม PAGASA ได้ออกคำแนะนำกับพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเนง ที่ปกคลุมอยู่ทางชายฝั่งด้านตะวันออกของเกาะมินดาเนา วันต่อมาพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเนงสลายตัวลง โดยพายุอีเนงได้สร้างความเสียหายกับประเทศฟิลิปปินส์ 8 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (1.45 แสนดอลลาร์สหรัฐ)
พายุโซนร้อนลาไก.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
วันที่ 18 สิงหาคม ร่องมรสุมได้เอื้อให้พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของเกาะลูซอน โดย PAGASA ให้ชื่อว่า "ลาไก" ซึ่งในบริเวณนี้มีการหมุนเวียนอีกระบบหนึ่ง นั่นคือพายุโซนร้อนหว่ามก๋อที่ปกคลุมอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ใกล้กับประเทศไต้หวัน โดยรวมพายุทั้งสองมีทิศทางเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก ต่อมา PAGASA ได้ปรับให้ลาไกเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 19 สิงหาคม ก่อนจะยุติการให้คำแนะนำกับระบบในวันรุ่งขึ้น ระบบได้พัดพาฝนไปตกในประเทศจีน โดยที่เมืองเซียเหมิน มณฑลฝูเจี้ยนวัดปริมาณน้ำฝนได้ 
พายุดีเปรสชันเขตร้อน.
! ระยะเวลา
 – 6 กันยายน
! ความรุนแรง
วันที่ 5 กันยายน อดีตพายุเฮอร์ริเคนฆิเมนาได้เคลื่อนตัวข้ามเส้นแบ่งเขตวันสากลเข้ามาในแอ่ง ในเวลานั้น การไหลเวียนส่วนใหญ่ของระบบได้เปิดออกแล้ว และศูนย์กลางของพายุก็สลายตัวลงอย่างรวดเร็ว
พายุดีเปรสชันเขตร้อนกีเยล.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
ร่องมรสุมได้เอื้อให้เกิดการแปรปรวนขึ้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ โดย PAGASA ได้จัดให้ระบบดังกล่าวเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนกีเยลในวันที่ 15 กันยายน ระบบเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก แต่ไม่มีการทวีกำลังแรงขึ้น และสลายตัวไปทางตะวันตกของเกาะลูซอนในวันที่ 19 กันยายน โดยระบบร่องมรสุมยังให้กำเนิดพายุอีกลูกนั่นคือ พายุไต้ฝุ่นฉอยหวั่น
พายุดีเปรสชันเขตร้อน 18W.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน 19W.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน 22W.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน 23W.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุดีเปรสชันเขตร้อน 27W.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
รายชื่อพายุ.
ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป
ชื่อสากล.
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่ โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2546 คือ ยันยัน จากชุดที่ 3 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ ลูปิต จากชุดที่ 4 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 21 ชื่อ
ฟิลิปปินส์.
สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน ชุดรายชื่อนี้มีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) เนื่องจากเป็นชุดรายชื่อที่เริ่มใหม่ จึงไม่มีชื่อใดในรายการนี้ที่ถูกถอนเลย ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น อักษรสีเทา
การถอนชื่อ.
ชื่อ "อิมบูโด" และ "แมมี" ถูกถอนโดยคณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยคณะกรรมการได้เลือกชื่อ "โมลาเบ" และ "มูจีแก" ขึ้นมาแทนตามลำดับ ขณะที่ชื่อ "ยันยัน" นั้นทางการฮ่องกงได้ร้องขอให้ถอนชื่อดังกล่าวออก และใช้ชื่อ "ดอลฟิน" แทน นอกจากนี้ชื่อ "โคนี" ในอักษรละตินยังถูกเปลี่ยนจาก "Koni" เป็น "Goni" ด้วย เนื่องจากพบว่าการใช้ตัว K นั้นเป็นการสะกดผิด
ส่วน PAGASA ได้ประกาศถอนชื่อ "ฮารูโรต" ("Harurot") ออกเนื่องจากสร้างความเสียหายอย่างมาก และเลือกชื่อ "ฮันนา" ("Hanna") ขึ้นมาแทนที่
ผลกระทบ.
ตารางนี้รวมเอาทั้งหมดของระบบพายุที่ก่อตัวภายใน หรือ เคลื่อนตัวเข้ามาในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ภายในปี พ.ศ. 2546 ประกอบด้วยชื่อพายุ ความรุนแรง บริเวณที่มีผลกระทบ จำนวนผู้เสียชีวิต และความเสียหาย ความเสียหายทั้งหมดเป็นค่าเงินดอลลาร์สหรัฐปี ค.ศ. 2003 (พ.ศ. 2546) ความเสียหายและผู้เสียชีวิตจากพายุนั้นรวมไปถึงตั้งแต่ครั้งเมื่อพายุยังเป็นเพียงหย่อมความกดอากาศต่ำ หรือเปลี่ยนผ่านไปเป็นความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อนแล้ว