การกำหนดช่วงเวลาของอียิปต์โบราณ

การกำหนดช่วงเวลาของอียิปต์โบราณ เป็นการใช้การกำหนดเวลาเพื่อจัดระเบียบช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ 3,000 ปีของอียิปต์โบราณ ระบบช่วงเวลาแบบสามสิบราชวงศ์ที่บันทึกโดยแมนิโธ ซึ่งเป็นนักบวชชาวอียิปต์ที่พูดภาษากรีกในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ระบบของ "ช่วงเวลา" และ "ราชอาณาจักร" ที่ใช้ในการจัดกลุ่มราชวงศ์นั้นเพิ่งเริ่มใช้ขึ้น (คริสต์ศตวรรษที่ 19 - 20) ระบบใหม่ดังกล่าวประกอบด้วย "ยุคทอง" จำนวนสามยุค (ประกอบด้วยราชอาณาจักรเก่า, ราชอาณาจักรกลาง และราชอาณาจักรใหม่) สลับระหว่าง "ช่วงระหว่างกลาง" (ซึ่งมักจะเรียกกันว่าช่วงวิกฤตหรือยุคมืด) และช่วงต้นและช่วงปลายแห่งอียิปต์โบราณ
สมัยราชอาณาจักรเก่า กลาง ใหม่.
บุนเซิน.
ในปี ค.ศ. 1844 –1857 งานเขียน "Ägyptens Stelle in der Weltgeschichte" ของคริสทีอัน ชาลส์ โยซีอัส ฟ็อน บุนเซิน ซึ่งกลายเป็นนักไอยคุปต์วิทยาคนแรกที่เสนอสิ่งที่จะกลายเป็นการแบ่งช่วงเวลาออกเป็นสามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์อียิปต์
บุนเซินได้อธิบายในงานเขียนปี ค.ศ. 1844 ที่แปลเป็นภาษาอังกฤษว่าการแบ่งช่วงเวลาออกเป็นสามช่วงนั้นมาได้อย่างไร ดังนี้
ในปี ค.ศ. 1834 ฉันได้ค้นพบกุญแจสำคัญในรายการของเอราทอสเทเนสในการตีความใหม่เกี่ยวกับสิบสองราชวงศ์แรกของแมนิโธ และด้วยเหตุนี้จึงสามารถแก้ไขความยาวของจักรวรรดิเก่าได้ ประเด็นทั้งสองนี้ได้รับการตัดสินแล้ว เห็นได้ชัดว่าขั้นตอนต่อไป คือ การเติมเต็มช่องว่างระหว่างจักรวรรดิเก่าและใหม่ ซึ่งเรียกกันทั่วไปว่าสมัยฮิกซอส ... ฉันเชื่อมั่นอย่างเต็มที่นับตั้งแต่การตีความครั้งแรก (ในปี ค.ศ.1834) ของทั้งสามจักรวรรดิอียิปต์ โดยจักรวรรดิกลางในรวมช่วงเวลาแห่งการปกครองของชาวฮิกซอส ส่วนราชวงศ์ที่สิบสองของแมนิโธนั้นเป็นราชวงศ์สุดท้ายของจักรวรรดิเก่า และเป็นพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์ที่ปกครองจากเมืองเมมฟิส ตามการเชื่อมโยงซึ่งการตีความใหม่นั้นทำให้ฉันสามารถสร้างความสัมพันธ์ระหว่างแมนิโธ และเอราทอสเทเนส โดยผู้ปกครองพระองค์ที่สี่จากราชวงศ์ที่สิบสามส่งต่อไปยังกษัตริย์ผู้ทรงเลี้ยงแกะ (กษัตริย์ฮิกซอส)
เมื่อเปรียบเทียบกับการจัดกลุ่มสมัยใหม่ จักรวรรดิเก่าของบุนเซินได้รวมเอาสิ่งที่ปัจจุบันเรียกว่าสมัยราชอาณาจักรกลางแห่งอียิปต์เข้าไปด้วย ในขณะที่จักรวรรดิกลางของบุนเซ็นในปัจจุบันเรียกว่าสมัยระหว่างกลางที่สองแห่งอียิปต์
เล็พซิอุส.
คาร์ล ริชาร์ด เล็พซิอุส ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของบุนเซิน ได้ใช้เป็นระบบสองช่วงเวลาเป็นหลักในงานเขียน "Denkmäler aus Ägypten und Äthiopien" ในปี ค.ศ. 1849–1858[5]
นักวิชาการอื่นๆ.
งานเขียน "Aperçu de l'histoire ancienne d'Égypte" ของโอกุสต์ มาเรียตต์ในปี ค.ศ. 1867
งานเขียน "Ägyptische Geschichte" ของอัลเฟรท ไวเดอมันน์
งานเขียน "Le Livre des Rois d'Egypte" ของอ็องรี เกาธิเออร์ในปี ค.ศ. 1907–1917
สมัยระหว่างกลาง.
สมัยระหว่างกลางที่หนึ่ง.
การศึกษาไอยคุปต์วิทยาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไม่ได้ใช้แนวคิดของ "สมัยระหว่างกลาง" ซึ่งช่วงเวลาดังกล่าวได้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาก่อนหน้า "ในช่วงเวลาระหว่างหรือช่วงเปลี่ยนผ่าน"
ในปี ค.ศ. 1926 หลังจากช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง งานเขียน "Die Blütezeit des Pharaonenreiches" ของจอร์จ สไตน์ดอร์ฟ และงานเขียน "Egypt and Syria in the First Intermediate Period" ของเฮนรี แฟรงฟอร์ท ได้กำหนดให้ราชวงศ์ที่หกจนถึงราชวงศ์ที่สิบสองในอยู่นิยามของคำว่า "สมัยระหว่างกลางที่หนึ่ง" โดยคำดังกล่าวได้รับการยอมรับเป็นอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1940
สมัยระหว่างกลางที่สอง.
ในปี ค.ศ. 1942 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง งานเขียน "Studien zur Geschichte und Archäologie der 13. bis 17. Dynastie" ของฮานส์ สตอก์ค ซึ่งเป็นนักไอยคุปต์วิทยาชาวเยอรมัน ได้ส่งเสริมให้มีการใช้คำว่า "สมัยระหว่างกลางที่สอง"
สมัยระหว่างกลางที่สาม.
ในปี ค.ศ. 1978 หนังสือของเค็นเน็ธ คิตเชน ซึ่งเป็นนักไอยคุปต์วิทยาชาวอังกฤษชื่อว่า "The Third Intermediate Period in Egypt (1100–650 BC)" ได้มีการบัญญัติคำว่า "สมัยระหว่างกลางที่สาม"