pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อาเลกซิส อาร์เกวโย

อันเดรส อาเลกซิส อาร์เกวโย โบโอร์เกซ (เป็นอดีตนักมวยชาวนิการากัว
ประวัติ.
อาร์เกวโยเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 เมื่ออายุได้เพียง 16 ปี และใช้เวลาถึง 6 ปี จึงได้เป็นแชมป์โลกครั้งแรกของสมาคมมวยโลก (ดับเบิลยูบีเอ) ในรุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อชนะน็อกรูเบน โอลิบาเรส ยก 13 เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974 ซึ่งก่อนหน้านี้อาร์เกวโยเคยชกชิงแชมป์ในรุ่นเดียวกันนี้มาแล้วครั้งนึงกับ เอร์เนสโต มาร์เซล เจ้าของตำแหน่งชาวปานามา แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน
หลังได้เป็นแชมป์โลก WBA รุ่นเฟเธอร์เวทแล้ว อาร์เกวโยก็ชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 4 ครั้ง ก่อนที่จะสละเพื่อขึ้นไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า
อาร์เกวโยขึ้นแชมป์โลกของสภามวยโลก (ดับเบิลยูบีซี) ในรุ่นที่สองคือ ซูเปอร์เฟเธอร์เวท (ขณะนั้นยังเรียกพิกัดนี้ว่า จูเนียร์ไลท์เวท) เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองบายามอน ปวยร์โตรีโก และเป็นฝ่ายชนะน็อกไปในยกที่ 13 ต่ออัลเฟรโด เอสกาเลรา เจ้าของตำแหน่งเดิมซึ่งเป็นนักมวยเจ้าถิ่นด้วย จากนั้นจึงป้องกันตำแหน่งเอาไว้ได้ถึง 8 ครั้ง ก่อนที่จะสละตำแหน่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2523 เนื่องจากควบคุมน้ำหนักไม่ไหว
20 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลก ในรุ่นไลท์เวท กับจิม ว็อต เจ้าของตำแหน่งชาวสก็อต ที่สนามเวมบลีย์ ในมหานครลอนดอน สหราชอาณาจักร และเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้อย่างขาวสะอาดเมื่อชกกันครบ 15 ยก
อาเลกซิส อาร์เกวโย กลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาทันทีจากการเป็นแชมป์โลกถึง 3 รุ่น ในรุ่นไลท์เวทนี้เขาสามารถป้องกันตำแหน่งเอาไว้ได้ 4 ครั้ง และการชกที่น่าประทับใจก็คือการป้องกันตำแหน่งกับ เรย์ "บูม บูม" แมนซินี นักมวยจอมตะลุยชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลียน ที่กำลังมีฟอร์มการชกร้อนแรงและเป็นขวัญใจชาวอเมริกัน แต่อาร์เกวโยได้แสดงให้เห็นว่าเขามีการชกที่เหนือชั้นกว่า เมื่อเป็นฝ่ายชนะที.เค.โอ.แมนซีนี ไปได้ในยกที่ 14 เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2524
อาร์เกวโยป้องกันตำแหน่งครั้งสุดท้ายในรุ่นไลท์เวท เมื่อชนะน็อกยก 5 ต่อแอนดี แกนิกัน เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 และข้ามขึ้นไปชิงแชมป์โลกรุ่นที่ 4 ในรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท ของสมาคมมวยโลก กับแอรอน ไพรเออร์ นักมวยอันตรายชาวอเมริกัน ผู้ยังไม่เคยแพ้ใครในขณะนั้น
ผลการชกไพรเออร์แข็งแกร่งกว่า และสามารถเอาชนะน็อกอาร์เกวโยไปในยกที่ 14 เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 แต่ต่อมาทั้งคู่ได้มีโอกาสล้างตากันอีก ผลการชกก็ออกมาในรูปแบบเดิม คือ อาร์เกวโยเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 10 ชวดตำแหน่งแชมป์โลกในรุ่นที่ 4
อาร์เกวโยวางนวมไปนาน จนหลายฝ่ายคาดว่าเขาคงแขวนนวมไปแล้ว แต่แล้วอาร์เกวโยก็หวนคืนมาชกมวยอีกครั้ง และชกครั้งสุดท้ายชนะน็อกบิลลี คอสเตลโล อดีตแชมป์โลกของสภามวยโลกซูเปอร์ไลท์เวท ไปในยกที่ 4 เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 ก่อนที่จะหยุดชกไป เมื่อถูกตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจ
อาร์เกวโยหยุดไปรักษาตัวนานเกือบ 10 ปี ก่อนที่จะกลับมาชกอีกครั้ง แต่ก็มีสถิติลุ่ม ๆ ดอน ๆ เนื่องจากสภาพชีวิตย่ำแย่ และในครั้งสุดท้ายก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างหมดรูปต่อนักมวยโนเนมอย่างสก็อต วอล์กเกอร์ ในปี พ.ศ. 2538 ก่อนที่จะอำลาชีวิตการชกไปอย่างเป็นทางการในที่สุด
หลังแขวนนวม อาร์เกวโยได้หันไปเล่นการเมือง และได้รับเลือกตั้งให้เป็นนายกเทศมนตรีกรุงมานากัวด้วย เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 แต่ก็มีปัญหารุมเร้าหลายประการ จนในที่สุดอาร์เกวโยได้ทำการฆ่าตัวตายด้วยการยิงเข้าที่ขั้วหัวใจตนเองเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 รวมอายุได้ 57 ปี
เจพีมอร์แกนเชส

เจพีมอร์แกนเชส  เดิมชื่อว่า เจ.พี. มอร์แกน แอนด์ โค (J.P. Morgan & Co.) เป็นบริษัทให้บริการทางการเงิน และการลงทุน ก่อตั้งโดย จอห์น เพียร์พอนต์ มอร์แกน นักการเงินชาวนิวยอร์ก และแอนโทนี เดร็กเซิล นักการเงินชาวฟิลาเดลเฟีย เมื่อปี ค.ศ. 1871 เดิมใช้ชื่อว่า "เดร็กเซิล มอร์แกน แอนด์ โค" (Drexel, Morgan & Co.) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "เจ.พี. มอร์แกน แอนด์ โค" (J.P. Morgan & Co.) ในปี ค.ศ. 1895
ในปี ค.ศ. 1935 หลานชายของจอห์น เพียร์พอนต์ มอร์แกน ผู้ก่อตั้งเจพี มอร์แกน คือ เฮนรี มอร์แกน ได้แยกตัวออกไปตั้งบริษัทใหม่ ชื่อ มอร์แกน สแตนลีย์ ซึ่งปัจจุบันเป็นหนึ่งในผู้ให้บริการด้านการลงทุนขนาดใหญ่
ในปี ค.ศ. 2000 เจ.พี. มอร์แกน แอนด์ โค ได้ควบรวมกิจการกับธนาคารเชสแมนฮัตตัน และเปลี่ยนชื่อเป็น "เจพีมอร์แกนเชส" (JPMorgan Chase) เป็นผู้ให้บริการด้านการเงินการธนาคาร การลงทุน และการบริหารทรัพย์สิน ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
รอยัลไนท์

รอยัลไนท์ (ロイヤルナイツ) เป็นชื่อกลุ่มตัวละครของ ดิจิตอลมอนสเตอร์ เป็นอัศวินที่ทำหน้าที่ดูแลโลกดิจิตอล ให้สงบสุขภายใต้อำนาจของอิกดราชิล โดยกลุ่มรอยัลไนท์นั้น อิมพีเรียลดรามอน พาลาดิน โหมด เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มรอยัลไนท์ขึ้นมา
อัลฟามอน (アルファモン) หัวหน้าของรอยัลไนท์
โอเมกามอน (オメガモン) หัวหน้าชั่วคราวของรอยัลไนท์
แมกนามอน (マグナモン)
ดุ๊กมอน (デュークモン)
เครเนียมมอน (クレニアムモン)
ดูนัสมอน (デュナスモン)
ลอร์ดไนท์มอน (ロードナイトモン)
สเลปมอน (スレイプモン)
ดุฟต์มอน (ドゥフトモン)
เอ็กซามอน (エグザモン)
อัลฟอร์ซ วีดรามอน (アルフォースブイドラモン)
กันคูมอน (ガンクゥモン)
เจสมอน (ジエスモン)
บทบาทที่ปรากฏในเรื่อง.
ดิจิมอนฟรอนเทียร์.
ในภาคนี้ จะมีรอยัลไนท์ ปรากฏตัวออกมา 2 ตัวด้วยกัน คือ ลอร์ดไนท์มอน กับ ดูนัสมอน ออกมาเป็นฝ่ายร้ายรับใช้ลูเจมอนเพื่อที่พวกตนจะได้ครอบครองโลก
ดิจิตอลมอนสเตอร์ X-Evolution.
ภาคนี้จะมี เหล่ารอยัลไนท์แค่ 4 ตัว คือ อัลฟามอน (アルファモン) โอเมกามอน (オメガモン) ดุ๊กมอน (デュークモン) และ แมกนามอน (マグナモン) ซึ่งภาคนี้โดยโอเมกามอนและแมกนามอนนั้นได้รับคำสั่งให้กวาดล้างดิจิมอนที่อยู่โลกทั้งหมด และดุ๊กมอนเป็นคนแรกที่ไม่สนต่อคำสั่งจากอิกดราชิล แล้วต่อสู้กับโอเมกามอนจนตาย(แท้จริงแล้วเป็นการยอมตายเพื่อหาความจริงเกี่ยวกับโดรุมอนซึ่งร่างจริงคืออัลฟามอนที่ถูกอิกดราซิลจับไป) ซึ่งตอนหลังอัลฟามอนกับโอเมกามอนได้ร่วมมือกันจนกำจัดอิกดราซิลได้สำเร็จในที่สุด
เครื่องเรือน

เครื่องเรือน  เป็นสิ่งของที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ที่อาจรองรับการใช้งานของร่างกายมนุษย์ (เช่นเครื่องเรือนการนั่งและเตียงนอน) หรือมีไว้สำหรับเก็บของ หรือเก็บวัตถุทางแนวตั้งเหนือพื้นผิวของพื้นดิน เครื่องเรือนสำหรับเก็บของมักมีประตู บานเลื่อน และชั้นเก็บของ ที่อาจเก็บของชิ้นเล็ก ๆ อย่างเสื้อผ้า อุปกรณ์ หนังสือ ข้าวของเครื่องใช้ 
เครื่องเรือนอาจเป็นผลิตผลที่เกิดจากการออกแบบทางด้านศิลปะ และอาจถือได้ว่าเป็นงานศิลปะประดับตกแต่ง นอกจากนี้อาจมีความหมายในทางเชิงสัญลักษณ์หรือทางด้านศาสนา เครื่องเรือนอาจมีส่วนประกอบร่วมอื่นอย่างเช่นนาฬิกาหรือโคมไฟ เพื่อประโยชน์ใช้สอยพื้นที่ภายใน เครื่องเรือนสามารถทำได้จากวัสดุหลากหลายประเภท เช่น เหล็ก พลาสติก ไม้
เกมบอยคัลเลอร์

เกมบอยคัลเลอร์ (; โรมาจิ: "Gēmu Bōi Karā" เรียกสั้น ๆ ว่า GBC) เป็นเครื่องเกมของนินเทนโด อีกรุ่นหนึ่งของเกมบอย ออกวางขายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1998 ในอเมริกาเหนือเมื่อ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 และในยุโรปเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 มีจอสีและมีขนาดหนาและยาวกว่าเกมบอยพ็อกเก็ตเล็กน้อย แต่เล็กกว่าเกมบอยรุ่นดั้งเดิม เกมบอยและเกมบอยคัลเลอร์มียอดขายรวมกันทั่วโลก 118.69 ล้านเครื่อง
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์

สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์  หรือรู้จักกันในชื่อ สวิส เป็นสายการบินประจำชาติและสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานซูริคและมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บาเซิล สวิสเป็นบริษัทลูกของลุฟต์ฮันซ่าที่ให้บริการเที่ยวบินกว่า 120 เส้นทางในทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ แอฟริกา และเอเชีย
กิจการองค์กร.
สำนักงานใหญ่.
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานยูโร บาเซิล - มัลเฮาส์ - ไฟรเบิร์ก ใกล้เมืองบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สำนักงานใหญ่ของสวิสตั้งอยู่ในพื้นที่ฝั่งสวิตเซอร์แลนด์ของสนามบิน และสามารถเข้าถึงได้จากสวิตเซอร์แลนด์เท่านั้น
สวิสยังมีสำนักงานอยู่ที่ท่าอากาศยานซูริคและท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวาอีกด้วย
บริษัทลูก.
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์กรุ๊ปมีบริษัทลูกดังนี้:
จุดหมายปลายทาง.
ข้อตกลงการบินร่วม.
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์ได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ข้อตกลงระหว่างสายการบิน.
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์ได้ทำข้อตกลงระหว่างสายการบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ฝูงบิน.
ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
สวิสอินเตอร์แนชนัลแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 11.2 ปี
โต๊ะ

โต๊ะ เป็นเครื่องเรือนที่มีพื้นผิวด้านบนเรียบขนานกับพื้น รองรับน้ำหนักโดยขาโต๊ะ โดยอาจใช้สำหรับวางสิ่งของอย่างเช่นอาหาร โดยความสูงมีความพอเหมาะสำหรับการนั่ง และโดยมากจะใช้คู่กับเก้าอี้ โต๊ะในยุคก่อนหน้านี้ จะแตกต่างจากปัจจุบันซึ่งโต๊ะสมัยใหม่มักไม่มีลิ้นชัก โต๊ะสำหรับมีไว้เขียนและทำงานในสำนักงานจะเรียกว่า โต๊ะทำงาน (desk) ซึ่งจะมีลิ้นชักอย่างน้อย 1 อันหรือมากกว่านั้นข้างใต้ บางชิ้นส่วนของโต๊ะอาจขยับปรับเปลี่ยนได้
อกหัก

อกหัก คือวลีทั่วๆไปที่ใช้อธิบายความเจ็บปวดทางอารมณ์อย่างรุนแรง หรือความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักจากความตาย, การหย่าร้าง, การโยกย้ายที่อยู่, ถูกปฏิเสธ ฯลฯ คำๆนี้เป็นคำที่มีใช้มาแต่โบราณและถูกใช้อย่างกว้างขวาง อย่างน้อยก็มีการกล่าวถึงในวรรณคดีเรื่องรามายณะของอินเดีย ซึ่งถูกแต่งในช่วง พ.ศ. 300-743
โดยทั่วไปแล้ว อกหักมักจะเกี่ยวข้องกับการสูญเสียคู่สมรส หรือ คนที่รัก การสูญเสียผู้ให้กำเนิด, ลูก, สัตว์เลี้ยง หรือ เพื่อนสนิท ก็อาจเรียกได้ว่าอกหักเช่นกัน วลีนี้เกี่ยวข้องถึงความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกจากการสูญเสีย และโดยทั่วไป วลีนี้ก็มักจะใช้ในสภาพอาการนี้ ซึ่งถูกเรียกว่า Broken Heart Syndrome (หรือ Takotsubo cardiomyopathy อันมีสาเหตุมาจากการที่สมองหลั่งสารเคมีออกมาเพื่อทำให้เนื้อเยื่อหัวใจอ่อนแอลง
มุมมองในเชิงปรัชญา.
คนหลายๆคนไม่รู้ตัวถึงอาการอกหักในทันที แต่ใช้เวลาระยะหนึ่งในการรับรู้ถึงความเจ็บปวดทั้งทางอารมณ์และกายภาพอย่างสมบูรณ์ดั่งที่ กล่าวเอาไว้ว่า:
มนุษย์หาได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ตนมีตลอดเวลา เช่นเดียวกับเดรฉานที่ไม่สามารถแสดงความรู้สึกของมันออกมาเป็นคำพูดได้ นี่มิได้หมายความว่าพวกมันไม่มีความรู้สึก ซิกมุนด์ ฟรอยด์เคยกล่าวเอาไว้ว่า ผู้ชายอาจจะตกหลุมรักผู้หญิงสักคนหนึ่งได้ถึงเวลา 6 ปี โดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งหลายอีกปีผ่านไป ด้วยความรู้สึกที่ดีต่อโลก เขาไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่เขาไม่รู้ออกมาเป็นคำพูดได้ เขามีความรู้สึกแต่เขาไม่รู้จักมัน อาจจะดูเหมือนเป็นการขัดแย้งในตัวเองเพราะเราคิดถึงสิ่งที่เรารู้สึก คิดถึงบางสิ่งที่เรารับรู้อย่างมีสติ ดั่งที่ฟรอยด์กล่าวเอาไว้ในบทความ "The Unconscious" (จิตไร้สำนึก) "เป็นที่แน่นอนที่สุดว่าแก่นแท้ของอารมณ์ที่เราควรจะตระหนักถึง แต่ก็อีกนั่นแหละ มันยิ่งกว่าคำถามที่ว่าเราสามารถ "มี" ความรู้สึกที่เราไม่รู้..."
ในมุมมองของพุทธศาสนา.
ตามแนวคิดของพุทธศาสนานั้น การพลัดพรากจากบุคคลที่รักนั้นเป็นเรื่องธรรมดาของโลก อันมีผลมาจากผลกรรม ดังที่กล่าวเอาไว้ในพระไตรปิฎกดังนี้
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยอำนาจประโยชน์อะไร สตรี บุรุษ คฤหัสถ์หรือบรรพชิต จึงควรพิจารณาเนือง ๆว่าเราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความพอใจ ความรักใคร่ในของรักมีอยู่แก่สัตว์ทั้งหลาย ซึ่งเป็นเหตุให้สัตว์ทั้งหลายประพฤติทุจริตด้วยกาย วาจา ใจ เมื่อเขาพิจารณาฐานะนั้นอยู่เนือง ๆ ย่อมละความพอใจ ความรักใคร่นั้นได้โดยสิ้นเชิงหรือทำให้เบาบางลงได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยอำนาจประโยชน์นี้แล สตรี บุรุษ คฤหัสถ์ หรือบรรพชิต จึงควรพิจารณาเนือง ๆ ว่าเราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น.
อาการ.
อาการอกหักสามารถปรากฏได้โดยความเจ็บปวดทางจิต แต่ก็มีหลายๆผลกระทบที่ส่งผลเชิงกายภาพ ประสบการณ์อกหักนี้มักจะถูกคำนึงถึงในลักษณะที่อธิบายไม่ได้ รายการต่อไปนี้เป็นรายการของอาการโดยทั่วไปที่อาจเกิดขึ้น
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. ประจำปี 2551/52

การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2551-2552 โดยทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 27 มกราคม-17 มีนาคม พ.ศ. 2552 มีสโมสรเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 69 ทีม แบ่งการแข่งขันเป็น 23 สายในรอบแรก
รอบสาม.
แข่งแบบแพ้คัดออก วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552
พระสนมฮีบิน ตระกูลชัง

พระสนมฮีบิน ตระกูลชังแห่งอินดง หรือ ชังฮีบิน (ค.ศ. 1659–ค.ศ. 1701) เป็นพระสนมในพระเจ้าซุกจง พระมหากษัตริย์ราชอาณาจักรโชซ็อน ต่อมาได้เลื่อนเป็นพระอัครมเหสีที่ตำแหน่งสมเด็จพระราชินี แต่ภายหลังถูกถอดเป็นสามัญชนและถูกประหารชีวิต เรื่องราวของพระองค์ได้รับการดัดแปลงและนำเสนอในละครและภาพยนตร์หลายครั้ง เช่น ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์
ประวัติ.
ชัง ฮีบิน มีชื่อแต่กำเนิดว่า "ชัง อก-จ็อง" (Jang Ok-jeong) เป็นธิดาของชัง ฮย็อง (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "Jang Hyeong") กับภริยาคนที่สองชื่อ ยุน (Yun) จากตระกูลพาพย็องยุน (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Papyeong Yun")
อก-จ็อง ได้เข้าเป็นนางพระกำนัลในพระนางชังรย็อล (Jangryeol) พระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าอินโจ ตามที่พระองค์เจ้าทงพย็อง (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Dongpyeong") ทรงแนะนำ ครั้น ค.ศ. 1686 พระเจ้าซุกจงเสด็จไปทรงเยี่ยมพระนางชังรย็อล และได้พบกับอก-จ็อง จึงทรงรับนางมาเป็นสนมรองขั้นสี่ ตำแหน่ง "ซุก-ว็อน" (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "suk-won") ต่อมาใน ค.ศ. 1688 ก็โปรดเลื่อนให้เป็นสนมเอกขั้นสองที่ตำแหน่ง "โซ-อึย" (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "so-ui") และใน ค.ศ. 1688 อก-จ็อง ประสูติพระโอรส (ต่อมา คือพระเจ้าคย็องจง) จึงโปรดอวยยศให้เป็นสนมเอกขั้นหนึ่ง ตำแหน่ง "ฮี-บิน" (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "hui-bin")
เป็นไปได้ว่า อก-จ็องให้ประสูติกาลพระโอรสอีกพระองค์ คือ เจ้าชายซ็องซู (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Seongsu") แต่ข้อสันนิษฐานนี้ยังไม่เป็นที่ยุติ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1688 พระเจ้าซุกจงทรงถอดพระนางอินฮย็อน (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Inhyeon") พระอัครมเหสี ออกจากตำแหน่งและให้เนรเทศเสีย กลุ่มการเมืองที่เรียกตัวว่า "ทฤษฎีใหม่" (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Soron") จึงสนับสนุนให้ทรงตั้งอก-จ็อง ขึ้นเป็นพระอัครมเหสีแทน ก็โปรดตามนั้น พระโอรสที่นางประสูติจึงพลอยได้รับแต่งตั้งเป็นพระรัชทายาทด้วย
อย่างไรก็ดี ใน ค.ศ. 1694 พระเจ้าซุกจงโปรดให้พระนางอินฮย็อนกลับสู่ตำแหน่งเดิม อก-จ็อง จึงต้องคืนสู่ตำแหน่งฮี-บิน ครั้น ค.ศ. 1701 พระนางอินฮย็อนสวรรคตโดยไม่ทราบเหตุ พระเจ้าซุกจงทรงพิโรธและให้ประหารชีวิตฮีบิน เนื่องจากทรงได้ยินนางหัวเราะชอบใจในระหว่างสวดมนต์สาปแช่งพระนางอินฮย็อน แต่เมื่อพระโอรสที่นางประสูติได้เสวยราชย์เป็นพระเจ้าคย็องจงแล้ว พระโอรสนั้นก็โปรดให้เฉลิมพระนามพระมารดาว่า "พระนางอกซัน บูแทพิน พระมหาเทวีในพระราชมนเทียร พระอัครราชเทวีแห่งตระกูลชัง แห่งอินดง" (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "Daebingung-oksan Budaebinjangssi"; "Lady Oksan, Great Concubine of the Palace; Prefectural Great Concubine of the Indong Jang clan")
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
แอนต์เวิร์ป

แอนต์เวิร์ป , อันต์แวร์เปิน  หรือ อ็องแวร์ส  เป็นเมืองในประเทศเบลเยียมและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดแอนต์เวิร์ปในฟลานเดอส์ หนึ่งในสามบริเวณของเบลเยียม แอนต์เวิร์ปมีประชากรทั้งสิ้น 472,071 (1 มกราคม 2008) และมีเนื้อที่ 204.51 ตารางกิโลเมตรซึ่งเท่ากับว่ามีความหนาแน่นของประชากร 2,308 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร บริเวณตัวเมืองและปริมณฑลมีประชากรทั้งหมด 1,190,769 (1 มกราคม 2008)
แอนต์เวิร์ปเป็นเมืองที่มีความสำคัญมานานในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำของทั้งทางเศรษฐกิจและทางวัฒนธรรมโดยเฉพาะก่อนการการปล้นเมืองแอนต์เวิร์ป (Sack of Antwerp) ของการลุกฮือของชาวดัตช์ (Dutch Revolt) ระหว่างสงครามแปดสิบปี เมืองแอนต์เวิร์ปตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำสเกลต์ (Scheldt) ที่เชื่อมกับทะเลเหนือที่ปากน้ำเวสเทิร์นสเกลต์ (Western Scheldt)
โดยชื่อ "แอนต์เวิร์ป" เพี้ยนมาจากคำว่า "อันต์แวร์เปิน" (Antwerpen) ที่มาจากคำว่า "Hand Werpen" ซึ่งแปลว่า "โยนมือลงแม่น้ำ" ที่มาจากปรัมปราพื้นบ้านที่เล่าถึงยักษ์ตนหนึ่งชื่อ ดรูโอน อันติโกน (Druon Antigoon) อาศัยอยู่ใกล้กับแม่น้ำสเกลท์ คอยเก็บส่วยหรือค่าผ่านทางจากนักเดินเรือที่ใช้เส้นทางสัญจรผ่านแม่น้ำสเกลท์ หากนักเดินเรือคนใดไม่ยอมจ่ายค่าผ่านทางก็จะถูกจับตัดมือและโยนมือทิ้งแม่น้ำ ต่อมา ซิลวิอุส บราโบ (Silvius Brabo) ทหารโรมันที่ไม่พอใจกับการกระทำของดรูโอน อันติโกน จึงวางแผนฆ่ายักษ์และตัดมือของยักษ์ทิ้งลงในแม่น้ำ เหมือนกับที่เคยทำกับผู้อื่น ในปัจจุบันสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับปรัมปราเรื่องนี้ยังปรากฏให้เห็นอยู่ทั้งช็อกโกแลตรูปมือ หรือประติมากรรม
บรูช

บรูช  หรือ บรึคเคอ  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดฟลานเดอร์ตะวันตกในบริเวณเฟลมมิชในประเทศเบลเยียม ตัวเมืองตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ
ศูนย์ประวัติศาสตร์ของเมืองได้รับเลือกให้เป็นเมืองในมรดกโลกของยูเนสโก ตัวเมืองรูปไข่มีเนื้อที่ประมาณ 430 เฮกตาร์ เนื้อที่ทั้งหมดของตัวเมืองมีประมาณกว่า 13,840 เฮกตาร์รวมทั้งอีก 1,075 เฮกตาร์ริมฝั่งทะเลที่เซบรึคเคอ (Zeebrugge) บรูชมีประชากรทั้งสิ้น 117,073 คน (1 มกราคม 2008) ในจำนวนนั้น 20,000 คนอยู่ในศูนย์ประวัติศาสตร์กลางเมือง บริเวณตัวเมืองและปริมณฑลมีเนื้อที่ 616 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 255,844 คน (1 มกราคม 2008)
ทางตอนเหนือของเมืองมีลำน้ำที่ใช้ในการคมนาคมรอบ ๆ ได้ ทำให้บรูชเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เวนิสเหนือ" 
บรูชมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเคยเป็นเมืองท่าและมีความสำคัญในทางศิลปะในยุคจิตรกรรมยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
ที่มาของชื่อ.
ชื่อของบรูชในบันทึกคือ "Bruggas", "Brvggas", and "Brvccia" ในช่วง ค.ศ.840–875 หลังจากนั้นได้ชื่อว่า "Bruciam" และ "Bruociam" (892); "Brutgis uico" (ศัตวรรษที่ 9 ตอนปลาย)"; in portu Bruggensi" (ประมาณ 1010); "Bruggis" (1012); "Bricge" ในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน (1037); "Brugensis" (1046); "Brycge" ในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน (1049–1052); "Brugias" (1072); "Bruges" (1080–1085); "Bruggas" (ประมาณ ค.ศ.1084); "Brugis" (1089); และ "Brugge" (1116).
เกนต์

เกนต์ (เดิม), เคนต์  หรือ ก็อง  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดฟลานเดอร์ตะวันออกในบริเวณเฟลมมิชของประเทศเบลเยียม เดิมตัวเมืองเริ่มจากการตั้งถิ่นฐานที่ปากแม่น้ำสเกลต์และแม่น้ำลูส ในยุคกลางเกนต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมั่งคั่งที่สุดในตอนเหนือของยุโรป ในปัจจุบันเป็นเมืองท่าและเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเกนต์
เกนต์เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นลำดับสองของประเทศเบลเยียมโดยจำนวนประชากร บริเวณตัวเมืองและปริมณฑลมีเนื้อที่ 1,205 ตารางกิโลเมตรและมีประชากรทั้งหมด 594,582 คน (1 มกราคม 2008) 
ทุกปีเป็นเวลาสิบวัน เกนต์จะเป็นที่จัดงาน “เทศกาลเกนต์” ที่มีผู้เข้าร่วมงานราวสองล้านคน
จิตรกรรมเฟลมิช

จิตรกรรมเฟลมิช  รุ่งเรืองตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 บริเวณฟลานเดอส์เป็นบริเวณที่มีจิตรกรสำคัญ ๆ ทางตอนเหนือของยุโรปและเป็นที่ดึงดูดจิตรกรจากประเทศข้างเคียง จิตรกรเหล่านี้นอกจากจะมีผลงานในฟลานเดอส์แล้วยังได้รับการเชิญให้ไปเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักและสำนักต่าง ๆ ในยุโรป
ปลายกอทิก.
จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกหรือบางครั้งเรียกว่า "จิตรกรรมสมัยดั้งเดิมของฟลานเดอส์" เป็นศิลปะยุคแรกที่สร้างความนิยมในการเขียนภาพโดยใช้สีน้ำมัน ที่มีรากฐานมาจากจุลจิตรกรรมของปลายสมัยกอทิก จิตรกรคนสำคัญของยุคนี้ก็ได้แก่ยัน ฟัน ไอก์, ฮันส์ แม็มลิง, ฮือโค ฟัน เดอร์คุส, โรเบิร์ต กัมปิน และโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน
สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา.
จากต้นคริสต์ศตวรรษ 16 เรอแนซ็องส์แบบอิตาลีก็เริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อจิตรกรเฟลมิช แต่ผลงานของจิตรกรเฟลมิชแตกต่างกับงานเขียนเรอแนซ็องส์ของอิตาลีจิตรกรคนสำคัญของยุคนี้ก็ได้แก่ปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ)
บาโรก.
หลังจากการล้อมเมืองแอนต์เวิร์ป (Siege of Antwerp (1584-1585)) บริเวณทางใต้ของเนเธอร์แลนด์ (ฟลานเดอส์) ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสเปนและแยกตัวจากสาธารณรัฐดัตช์ แม้ว่าจิตรกรหลายคนจะหนีสงครามศาสนาและย้ายจากเนเธอร์แลนด์ใต้ไปยังสาธารณรัฐดัตช์ จิตรกรรมบาโรกแบบเฟลมิชจึงรุ่งเรืองโดยเฉพาะของตระกูลการเขียนแบบแอนต์เวิร์ประหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่นำโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์, อันโตนี ฟัน ไดก์ และยาโกบ ยอร์ดานส์
ความเสื่อมโทรม.
หลังจากการเสียชีวิตของจิตรกรคนสำคัญ ๆ เช่นรูเบนส์ในปี ค.ศ. 1640 และสงครามแปดสิบปี ในปี ค.ศ. 1648 ความสำคัญทางวัฒนธรรมของฟลานเดอส์ก็เริ่มเสื่อมโทรมลง
การฟื้นฟูจิตรกรรมในบริเวณฟลานเดอส์เริ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งหลังจากการปฏิวัติเบลเยียม ในปี ค.ศ. 1830 แต่จิตรกรจากยุคนี้เรียกว่า "เบลเยียม" มิใช่ "ฟลานเดอส์"
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
พระนางช็องฮี

พระนางช็องฮี (Hangeul:정희왕후, Hanja:貞熹王后, Revised Romanization: Jeonghui Wanghu) (8 ธันวาคม 1418 – 6 พฤษภาคม 1483) เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเซโจ รัชกาลี่ 7 แห่งโชซ็อนและยังเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าเยจงแห่งโชซ็อน รัชกาลที่ 8 ภายหลังการสวรรคตของพระราชสวามีในปี ค.ศ. 1468 พระนางทรงขึ้นดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการให้กับพระราชโอรสในปี ค.ศ. 1468 - 1469 และยังทรงเป็นผู้สำเร็จราชการให้กับพระราชนัดดาซึ่งก็คือพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อนในปี ค.ศ. 1469 ถึง ค.ศ. 1477 พระนางทรงเป็นธิดาจากตระกูลยุนแห่งพาพยอง
พระราชประวัติ.
พระนางช็องฮีประสูติในวันที่สิบเอ็ดเดือนที่สิบเอ็ดตามปฏิทินจันทรคติในปีที่สิบแปดของการของราชของพระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน พระบิดาคือ ยุน พยอน (Hangul: 윤번, Hanja: 尹璠) (ค.ศ.1384–ค.ศ.1448) ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเมืองหลวงในขณะนั้น มารดาเป็นสตรีจากสายสกุลลี (Hangul: 이씨, Hanja: 李氏) พระนางทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายซูยาง ในปี ค.ศ. 1428 ในวันที่สามสิบเดือนที่สิบสองตามปฏิทินจันทรคติในปีที่สิบของการครองราชย์ของพระเจ้าเซจงมหาราช พระนางขึ้นดำรงตำแหน่งพระมเหสีหลังจากที่พระราชสวามีเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1455
พระนางช็องฮีกลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเมื่อพระราชโอรสเจ้าชายแฮยางเสด็จขึ้นครองราชย์เนื่องจากร่างกายทรงไม่แข็งแรง ในปี ค.ศ. 1468 ตามประวัติศาสตร์พระนางทรงเป็นนักปกครองที่ดีดังเช่นสมัยที่พระราชสวามียังมีพระชนม์ชีพทรงปกครองราชอาณาจักรจนทำให้เกิดความรุ่งเรืองมากมาย
ในปี ค.ศ. 1469 พระเจ้าเยจงสวรรคตจากอาการประชวรขณะมีพระชนมายุเพียง 20 พรรษา ทำให้พระโอรสของเจ้าชายรัชทายาทอึยคยองซึ่งเป็นพระราชนัดดาของพระนางขึ้นดำรงตำแหน่งกษัตริย์นามว่าพระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน ในขณะนั้นมีพระชนมายุเพียง 13 พรรษา พระนางช็องฮีทรงเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระนางอินซูซึ่งเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าซ็องจง พระนางทรงอนุญาตให้เกษตรกรของประเทศสามารถปลูกพืชในพื้นที่ที่พระนางประทานให้ซึ่งเคยเป็นพื้นที่ของการทหาร และในปี ค.ศ. 1474 ทรงร่างกฎหมายที่ใช้ปกครองประเทศเสร็จสมบูรณ์ซึ่งใช้เวลาร่างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเซโจ
พระนางช็องฮีทรงลงจากการเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าซองจงในปี ค.ศ. 1477 ซึ่งตามกฎมนเทียรบาลระบุให้กษัตริย์เมื่อมีพระชนมายุครบ 20 พรรษา สามารถว่าราชการแผ่นดินได้ด้วยพระองค์เอง พระนางสวรรคตในปี ค.ศ. 1483 ในวันที่สามสิบเดือนที่สามในปีที่สิบสี่ของการครองราชย์ของพระเจ้าซ็องจงขณะพระชนมายุได้ 65 พรรษา ซึ่งนักประวัติศาสตร์ได้สันนิษฐานว่า พระนางทรงได้รับความกระทบกระเทือนพระทัยจากการสูญเสียพระนางเชฮ็อนซึ่งสิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้น ประกอบกับมีพระชนมายุมากแล้ว ทำให้พระวรกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก
รัสมุส เลียร์ตอร์ฟ

รัสมุส เลียร์ตอร์ฟ (เกิด 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ในกรีนแลนด์) เป็นโปรแกรมเมอร์ชาวเดนมาร์ก และเป็นที่รู้จักในฐานะผู้คิดค้นภาษาโปรแกรมพีเอชพี
เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนคิงซิตีใน พ.ศ. 2531 และมหาวิทยาลัยวอเตอร์ลูใน พ.ศ. 2536m ในด้านวิศวกรรมศาสตร์ ปัจจุบันทำงานอยู่ที่บริษัทยาฮู!
ค่ายฝึกเขาชนไก่

ค่ายฝึกเขาชนไก่ เป็นสถานที่ฝึกภาคสนามของนักศึกษาวิชาทหาร สังกัดหน่วยบัญชาการรักษาดินแดน กองทัพบกไทย มีชื่อตามเขาชนไก่ ค่ายฝึกเขาชนไก่ตั้งอยู่ตำบลลาดหญ้า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3199 (กาญจนบุรี–เขื่อนศรีนครินทร์) อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 150 กิโลเมตร ในเวลาที่ไม่มีการฝึกจะเปิดเป็นค่ายฝึกสำหรับประชาชนทั่วไปมีกิจกรรมเช่น การโดดหอสูง การยิงปืน การไต่เชือกข้ามลำน้ำ ชมพื้นที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ โดยในช่วงเดือนมกราคมถึงมีนาคมของทุกปีจะเป็นค่ายฝึกนักศึกษาวิชาทหาร ค่ายฝึกเขาชนไก่ได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ตั้งแต่เดือนมีนาคม 2543
การฝึกนักศึกษาวิชาทหาร.
ค่ายฝึกเขาชนไก่เป็นสถานที่ฝึกภาคสนามของนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่ 2 และ 3 ที่สังกัดโรงเรียนรักษาดินแดน ศูนย์การนักศึกษาวิชาทหาร, ศูนย์การฝึกนักศึกษาวิชาทหาร มณฑลทหารบกที่ 110 และหน่วยฝึกนักศึกษาวิชาทหาร มณฑลทหารบกที่ 16, 17 และเป็นสถานที่ฝึกภาคสนามสำหรับนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่ 4 และ 5 จากทุกศูนย์ทั่วประเทศ โดยศูนย์ฝึกส่วนภูมิภาคจะดำเนินการเดินทางไป-กลับจากเชาชนไก่ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 จนถึงปัจจุบัน
สถานีการฝึก ได้แก่ การทดสอบกำลังใจกระโดดหอสูง 34 ฟุต การฝึกยิงปืนในป่า การฝึกปีนหน้าผากลางแจ้ง การฝึกหมู่ปืนเล็กในการเข้าตี การฝึกดำรงชีพในป่า การฝึกไต่หน้าผาและลงทางดิ่ง การฝึกป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย การฝึกการช่วยฟื้นคืนชีพและการช่วยเหลือผู้ที่มีการอุดกั้นทางเดินหายใจ และการฝึกยิงปืนฉับพลัน ฯลฯ
วัฒนธรรมสมัยนิยม.
ในปี พ.ศ. 2549 มีภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักศึกษาวิชาทหาร และการฝึกที่เขาชนไก่ ชื่อเรื่อง "เขาชนไก่" นำแสดงโดย วศิษฏ์ ผ่องโสภา ในปี พ.ศ. 2558 มี ภาพยนตร์ตลกและผี ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักศึกษาวิชาทหารที่เจอกับผีครูฝึกสุดโหด ชื่อเรื่อง "รด. เขาชนผีที่เขาชนไก่" นำแสดงโดย สมชาย เข็มกลัด, นรินทร์โชติ วชิรธรนิยมกุล และ วีรดิษฐ์ ศรีมาลัย
ศิริชัย ไม้งาม

ศิริชัย ไม้งาม (เกิด 23 มกราคม พ.ศ. 2502) อดีตสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ เป็นกรรมการในคณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติด้านการสร้างโอกาสและความเสมอภาคทางสังคม แกนนำกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย รุ่นที่ 2 ดำรงตำแหน่งประธานสหภาพแรงงานของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (สร.กฟผ.) ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2545
ประวัติ.
นายศิริชัย เรียนจบวิทยาลัยเทคนิคฉะเชิงเทรา จบการศึกษาปริญญาตรีรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีอาชีพเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ เริ่มการทำงานที่โรงไฟฟ้าพระนครใต้ และมาปฏิบัติงานต่อที่โรงไฟฟ้าบางปะกง เป็นรองเลขาธิการสมาพันธ์แรงงานการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (สฟท.) และรองเลขาธิการปฏิบัติการสมาพันธ์แรงงาน รัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (สรส.) รวมทั้งกรรมการแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ ผู้แทนฝ่ายลูกจ้าง จึงมีความสนิทสนมกับ สมศักดิ์ โกศัยสุข เลขาธิการ สรส. แกนนำพันธมิตรฯ เป็นอย่างดี
ผลงานเด่นคือการต่อต้านการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ โดยเป็น 1 ใน 12 คน ที่ไม่รับหุ้น กฟผ.และร้องเรียนไปยังศาลปกครองสูงสุดให้เพิกถอนการแปรรูป กฟผ. และเป็นผู้นำในการคัดค้านการขายโรงไฟฟ้าบางปะกง แม่เมาะ และราชบุรี ในสมัยรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ พ.ศ. 2539 จนถึงสมัยรัฐบาลชวน หลีกภัย พ.ศ. 2542
คนเล่นลูท (คาราวัจโจ)

คนเล่นลูท  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่มีด้วยกันสามฉบับ
<br>
โดยในแต่ละฉบับมีอยู่ด้วยกันแต่ละที่ ดังนี้ ชิ้นที่หนึ่งเป็นของงานสะสมวิลเด็นชไตน์
<br>
ชิ้นที่สองเป็นของพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจถูกเก็บรักษาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
<br>
ชิ้นที่สามอยู่ที่คฤหาสน์แบ็ดมินตันที่กลอสเตอร์เชอร์โดยเพิ่งมีการค้นพบในปี ค.ศ. 2007
ความแตกต่างระหว่างชิ้นงาน.
วิธีการทาสีมีอยู่ในภาพทั้งสามนั้นทั้งหมดที่แสดงถึงเด็ก มีการวาดถึงใบหน้าและความอ่อนเยาว์ โดยโครงสร้างของผมเป็นลักษณะผมหนาสีน้ำตาลใน เครื่องดนตรี ในภาพแรกมีการวาดถึงเพลงเกี่ยวกับความรักลงไปในภาพเพื่อสื่อความหมายบ้างอย่าง ที่โต๊ะมีการวาดตัวเลข ในบ้างภาพมีการวาดเปลือยหินอ่อนกับไวโอลินในด้านหนึ่งและดอกไม้และผลไม้ที่อื่นๆที่มีประกบในภาพ
ตลาดโต้รุ่งหัวหิน

ตลาดโต้รุ่งหัวหิน เป็นถนนคนเดิน เพื่อการพักผ่อนและการค้าขายสินค้าในเวลากลางคืน โดยแรกเริ่มใช้ถนนเดชานุชิต ส่วนตลาดล่าง มีความยาวเพียง 500-700 เมตร ต่อมาจึงมีปริมาณผู้ขายและผู้ซื้อมากขึ้น จึงต้องให้เทศบาลจัดสรรทั้งถนนเดชานุชิต ส่วนบนเพิ่ม ถือเป็นส่วนการจัดการของเทศกิจ งานเทศบาลตำบลหัวหินในขณะนั้น โดยยังอยู่ในส่วนการดูแลของ ตลาดฉัตรไชย 
ประวัติ.
เริ่มแรกในการจัดตลาดเป็นส่วนการขายอาการและเสื้อผ้าแบบตลาดคนเดินกลางคืน โดยใช้พื้นที่ของถนนเพียง 100-300 เมตรบริเวณช่วงต่อเชื่อมตลาดหลังจากนั้นจึงย้ายลงมาในถนนและเริ่มการจัดสรรพื้นที่ โดยในปี 2540 เริ่มขยายตลาดออกไปยังตลาดบนและเริ่มการจัดตลาดโดยเทศกิจ ทำให้มีร้านค้าเพิ่มขึ้นมากมาย โดยส่วนใหญ่จะเป็นของกินเล่น ขนมขบเคี้ยว และร้านอาหารทะเล ตามสั่ง ของที่ระลึก เสื้อผ้าเป็นส่วนใหญ่ 
ร้านค้า.
ร้านค้าที่ออกร้านจำป็นต้องขึ้นทะเบียนผู้ค้ากับเทศกิจ เทศบาลหัวหิน เพื่อจัดระเบียบการตั้งร้านค้า และร้านค้าต้องไม่เป็นสิ่งปลูกสร้างถาวร โดยใช้กฏการจัดตลาดตามสากล 
สินค้าที่มีจำหน่ายเป็นส่วนใหญ่ คือ เสื้อผ้า ของที่ระลึก ขนมขบเคี้ยว อาทิ โรตี ข้าวโพดย่าง ขนม และไอศครีมโบราณ ปัจจุบัน(ปี 2556)จะเป็นร้านอาหารทะเลเป็นส่วนใหญ่
สถานที่ตั้ง.
ตั้งอยู่ตลอดแนวถนนเดชานุชิต ตะวันตกติดถนนพระปกเกล้าฯ ทิศตะวันออกติดถนนเพชรเกษม ปัจจุบัน(ปี 2557) คือ ซอย หัวหิน 72
เวลาในการเปิดนั้นเริ่มเวลาประมาณ 17.00 - 23.00 ของทุกวัน
และสามารถเดินข้ามระหว่างส่วนตลาดบนและล่างได้โดยเสรี โดยส่วนมากผู้คนนิยมมาเที่ยวในเวลาวันหยุดพิเศษ และเสาร์อาทิตย์จำนวนมาก
วาเลนตีโน รอสซี

วาเลนตีโน รอสซี  เป็นอดีตนักแข่งรถมอเตอร์ไซค์มืออาชีพชาวอิตาลีและแชมป์โลกการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ระดับกรังด์ปรีซ์มอเตอร์ไซค์เคิลเรซซิง 9 สมัย เจ้าของฉายา "The Doctor" เขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักแข่งมอเตอร์ไซค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล 
รอสซีเคยขับรถรุ่น 125 และ 250 ซีซี ร่วมทีมอพรีเลีย ระหว่างปี พ.ศ. 2539 - 2542 ก่อนจะย้ายมาขับให้กับทีมเรปโซล-ฮอนด้า ในรุ่น 500 ซีซี และโมโตจีพี ระหว่างปี พ.ศ. 2543 - 2546 และย้ายมาอยู่กับทีมยามาฮ่า ในปี พ.ศ. 2547 - 2553 โดยย้ายไปขับให้กับทีมดูคาติ ในปี พ.ศ. 2554 - 2555 ก่อนย้ายกลับมาร่วมทีมยามาฮ่าอีกครั้งในปี พ.ศ. 2556
หลังจากจบการแข่งขันในฤดูกาล 2014 ไปแล้วในการแข่งขัน MotoGP ผู้ที่คว้าชัยแชมป์โลกไปครองตกเป็นของ มาร์ค มาร์เควซ ด้วยคะแนนรวม 362 คะแนน ตามมาด้วย อดีตแชมป์โลกหลายสมัย อย่างวาเลนติโน่ รอสซี่ ที่ครองอันดับรองแชมป์ในปีนี้ ด้วยคะแนนรวม 295 และยังเจ๋งพอได้ครองตำแหน่ง MotoGP Star of the Year อีกด้วย
หลังจากสิ้นสุดการแข่งขัน MotoGp ในแต่ละปีจะมีการโหวต นักแข่งที่แฟนๆคิดว่า ยอดเยี่ยมที่สุดในแต่ละปีโดยในปีนี้ สาวก MotoGP ร่วมกันเทใจให้ วาเลนติโน่ รอสซี่ หรือฉายา “เดอะด็อคเตอร์” จนได้รับตำแหน่ง ยอดนักบิดฤดูกาล 2014
เพทาย

เพทาย (หรือ ; ZrSiO4) เป็นแร่รัตนชาติที่อยู่ในกลุ่มซิลิเกต 
ประโยชน์.
เนื่องจากมีคุณสมบัติทนความร้อน จึงถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมวัสดุทนไฟ เช่น ทำอิฐทนไฟและวัตถุดินเผาเคลือบทุกชนิด ใช้เป็นฉนวน สำหรับป้องกันไฟฟ้า ความร้อน ทำผงสีขัด ไส้หลอดไฟฟ้า ผสมยางให้เหนียว หลอดอิเล็กทรอนิกส์ หลอดไฟถ่ายรูป เครื่องควบแน่น X-ray filters ใช้ในการเชื่อมไฟฟ้าเฉพาะแห่ง นอกจากนี้แร่เพทายบริสุทธิ์ยังถูกนำไปใช้ในการสร้างเครื่องกำเนิดปฏิกรณ์ปรมาณูอีกด้วย
อุมัร อัลบะชีร

อุมัร ฮะซัน อะห์มัด อัลบะชีร (เกิดวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1944) เป็นหัวหน้าพรรคเนชันแนลคองเกรส และอดีตประธานาธิบดีของประเทศซูดาน เริ่มเข้ามามีอำนาจทางการเมืองครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1989 ขณะยังเป็นนายทหารยศพันโท โดยเป็นผู้นำกลุ่มนายทหารทำรัฐประหารไม่นองเลือดขับไล่รัฐบาลของนายกรัฐมนตรีซาดิก อัลมะฮ์ดี (Sadiq al-Mahdi) ซึ่งเป็นรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2004 รัฐบาลของนายอัลบะชีรได้เจรจายุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง ซึ่งเป็นสงครามที่ดำเนินมาต่อเนื่องยาวนานที่สุดและนองเลือดที่สุดครั้งหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยให้อำนาจปกครองตนเองบางส่วนในเซาท์ซูดานซึ่งเป็นพื้นที่เกิดสงคราม อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามกลางเมืองแล้ว รัฐบาลของนายอัลบะชีรได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางต่อบทบาทของรัฐบาลในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ดาร์ฟูร์ อันเป็นการกวาดล้างชาติพันธุ์ประชากรที่ไม่ใช่ชาวอาหรับครั้งใหญ่ในซูดาน มีผู้เสียชีวิตจากกรณีดังกล่าวอยู่ระหว่าง 200,000 ถึง 400,000 คน บทบาทของนายอัลบะชีรในเรื่องนี้ได้นำไปสู่การสู้รบอย่างรุนแรงระหว่างกองกำลังติดอาวุธของพวกญันญะวีด (Janjaweed) ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายรัฐบาล และกองกำลังกบฏฝ่ายต่างๆ อันได้แก่ กองทัพปลดแอกประชาชนซูดาน (Sudan People's Liberation Army, SPLA) กองทัพปลดปล่อยซูดาน (Sudanese Liberation Army, SLA) และขบวนการความยุติธรรมและความเสมอภาค (Justice and Equality Movement, JEM) ซึ่งทำการรบในรูปแบบสงครามกองโจรในแคว้นดาร์ฟูร์ ผลจากสงครามครั้งนี้ทำให้ประชาชนกว่า 2.5 ล้านคนต้องไร้ที่อยู่อาศัย และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศชาดกับซูดานตกต่ำลงจนถึงระดับวิกฤต 
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 ลุยส์ โมเรโน โอกัมโป อัยการประจำศาลอาญาระหว่างประเทศ (International Criminal Court, ICC) ได้ฟ้องร้องนายอัลบะชีรในข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ กระทำอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ และอาชญากรรมสงครามในแคว้นดาร์ฟูร์ ศาลได้ออกหมายจับนายอัลบะชีรเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2009 ในข้อหาอาชญากรรมต่อมนุษยชาติและอาชญากรรมสงคราม แต่ไม่รวมข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เนื่องจากศาลได้ชี้ว่าหลักฐานที่จะฟ้องร้องด้วยข้อหาดังกล่าวยังมีไม่เพียงพอ หมายจับดังกล่าวได้ถูกนำส่งไปยังรัฐบาลซูดาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม นายอัลบะชีรยังคงดำรงตำแหน่งประมุขของประเทศต่อไปแม้จะมีหมายจับจากศาลอาญาระหว่างประเทศออกมาก็ตาม
นายอัลบะชีรลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีในการเลือกตั้งทั่วไปของซูดานในปี ค.ศ. 2009 นับเป็นการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยแบบหลายพรรคการเมืองของซูดานครั้งแรกในรอบ 9 ปี คู่แข่งคนสำคัญของนายอัลบะชีรคือนายซัลวา กีร์ มายาร์ดิต (Salva Kiir Mayardit) รองประธานาธิบดีคนปัจจุบัน ซึ่งเป็นผู้นำของกองทัพปลดแอกประชาชนซูดาน (SPLA)
สาวิทย์ แก้วหวาน

นายสาวิทย์ แก้วหวาน ผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันทิศทางไทย และคณาจารย์สถาบันทิศทางไทย เลขาธิการสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 เป็นประธานคณะกรรมการสมานฉันท์แรงงานไทย และแกนนำรุ่นที่ 2 ของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย สายอาชีพแรงงานรัฐวิสาหกิจ เป็นแกนนำสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจรถไฟแห่งประเทศไทย (สร.รฟท.) 
นายสาวิทย์จบการศึกษา ปวช.สาขาช่างยนต์ วิทยาลัยเทคนิคพัทลุง และเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนวิศวกรรมรถไฟ เริ่มทำงานที่การรถไฟแห่งประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เข้าสู่ขบวนการแรงงานในปี พ.ศ. 2531 และได้ร่วมกิจกรรมเคลื่อนไหวต่างๆ เรื่อยมา ได้เป็นรองประธานสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจรถไฟแห่งประเทศไทย จนกระทั่งเป็นเลขาธิการสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (สรส.)และต่อมาได้เข้าร่วมกลุ่มคณะกรรมการสมานฉันท์แรงงานไทย ซึ่งได้เข้าร่วมชุมนุมขับไล่รัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ปี พ.ศ. 2549 กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย โดยมีบทบาทเป็นโฆษกบนเวที และถูกแต่งตั้งให้เป็นแกนนำรุ่นที่ 2 ในการชุมนุมเมื่อปี พ.ศ. 2551
แต่ต่อมาในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2554 นายสาวิทย์พร้อมด้วยนายสมศักดิ์ โกศัยสุข ได้ทำตามมติของ สรส. ซึ่งมีนายสาวิทย์เป็นเลขาธิการอยู่ โดยถอนตัวออกจากการเป็นแกนนำพันธมิตรฯ เนื่องจากมีความเห็นต่างกันในเรื่องที่พรรคการเมืองใหม่ (กมม.) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่ตั้งขึ้นมาโดยกลุ่มพันธมิตรฯ ถึงเรื่องการที่จะส่งผู้สมัครของพรรคลงเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 หรือไม่
บทบาทสำคัญในการขับไล่รัฐบาลสมชาย.
วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ได้มีมติให้สมาชิกรัฐวิสาหกิจ 43 แห่งทั่วประเทศ ร่วมชุมนุมขับไล่รัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ กับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ถ้ายังไม่ลาออก ให้รัฐวิสาหกิจทั่วประเทศนัดหยุดงานพร้อมกัน ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 เป็นต้นไป เพื่อกดดันรัฐบาล เนื่องจากเห็นว่ารัฐบาลสมชายได้ใช้ความรุนแรงในการสลายการชุมนุมกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยที่หน้ารัฐสภาวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551 จนมีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต
ชีวิตส่วนตัว.
นายสาวิทย์ ใช้ชีวิตคู่กับ เสน่ห์ หงษ์ทอง ผู้ประสานงานศูนย์ประสานงานกรรมกรและเป็นหนึ่งในผู้ร่วมชุมนุมกับพันธมิตรด้วย มีบุตรด้วยกัน 2 คน
รีซอตโต

รีซอตโต  เป็นอาหารอิตาลีชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นข้าวผัดที่มีลักษณะข้นไปด้วยครีมจากการดูดซับไวน์และน้ำซุปจากเนื้อวัว ปลา หรือผักในขณะผัด ส่วนผสมหลักของรีซอตโตโดยทั่วไปมักประกอบด้วยชีสพาร์มีซอน เนย และหัวหอม ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีหุงข้าวอันนิยมที่สุดในอาหารอีตาลี
ชนิดข้าวที่นำมาใช้.
โดยปกติใช้ข้าวการ์นาโรลี ข้าววีอาโลเนนาโน หรือข้าวอาร์โบรีโอในการทำอาหาร แต่เนื่องจากข้าวสองชนิดแรกมีราคาสูงเกินไป การใช้ข้าวอาร์โบรีโอจึงเป็นที่นิยมในการทำรีซอตโตดังที่พบเห็นได้ทั่วไป
ประเภทของรีซอตโต.
ประเภทของรีซอตโตมีหลากหลายเช่นเดียวกันกับข้าวผัดของไทย เช่น
แทว็อนกุน

แทว็อนกุน  หรือ พระบรมราชชนก เป็นพระอิสริยยศของราชวงศ์โชซ็อน สำหรับพระราชบิดาของพระมหากษัตริย์ที่ไม่ได้ครองราชย์เอง แต่พระโอรสนั้นครองราชย์ ปกติแล้วในคราวที่แต่งตั้งแทว็อนกุนนั้น ตัวแทว็อนกุนเองจะสิ้นพระชนม์ไปแล้ว ในราชวงศ์โชซ็อน มีแทว็อนกุน 4 พระองค์ ที่จริงพระราชบิดาของกษัตริย์ที่ไม่ได้ครองราชย์นั้นมีมากกว่านี้ แต่เมื่อพระโอรสขึ้นครองราชย์ก็มักจะแต่งตั้งพระราชบิดาของพระองค์เป็นกษัตริย์เสมอ
บุปผาราตรี 3.1

บุปผาราตรี 3.1 เป็นภาพยนตร์ไทยภาคต่อ ภาค 3 ของหนังผี สยองขวัญ ต่อจาก "บุปผาราตรี" และ "บุปผาราตรี เฟส 2" ออกฉายวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2552 กำกับและเขียนบทโดย ยุทธเลิศ สิปปภาค นำแสดงโดย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ , มาริโอ้ เมาเร่อ , ฉันทนา กิติยพันธ์ , นัดตะวัน ศักดิ์ศิริ , สมเล็ก ศักดิกุล , สันติสุข พรหมศิริ , ค่อม ชวนชื่น , อุดม ชวนชื่น
มีเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ ออสการ์อพาร์ตเม้นต์ ในยุคเรโนเวท ทำการปรับปรุงสถานที่ใหม่ บริหารงานโดย “เจ๊สาม” (ฉันทนา กิติยพันธ์) พี่สาวของเจ๊สี่ที่เสียชีวิตไปแล้ว ซึ่งเจ๊สามเปิดบ่อนเถื่อนอย่างลับ ๆกับ"เซียนต้อม" (ค่อม ชวนชื่น) ขณะเดียวกัน “หรั่ง” (มาริโอ้ เมาเร่อ) หนุ่มนักวาดการ์ตูนผี ที่มีความสามารถมองเห็นผีได้ย้ายเข้ามาอยู่ ซึ่งเขาได้พบกับผี “บุปผา” (เฌอมาลย์ บุณยศักดิ์) ที่ห้อง 609 จนทำให้หรั่งหลงรักบุปผา
"บุปผาราตรี 3.1" เปิดตัวในสัปดาห์แรกด้วยโรงฉาย93 โรงฉาย ด้วยรายได้ 13.8 ล้านบาท ซึ่งไม่ต่างกับในภาคแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 ที่เปิดตัว 3 วันได้ไป 8 ล้านบาท ภาพยนตร์ทำรายได้รวม 36.72 ล้านบาท
เฟเดรีโก เฟลลีนี

เฟเดรีโก เฟลลีนี  (20 มกราคม ค.ศ. 1920 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิตาลี เป็นที่รู้จักในผลงานในการใช้ภาพแบบแฟนตาซีและบาโรค ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อนักสร้างภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20
สแตนลีย์ คูบริก

สแตนลีย์ คูบริก  (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1928 – 7 มีนาคม ค.ศ. 1999) เป็นผู้กำกับ เขียนบท และสร้างภาพยนตร์ทรงอิทธิพลชาวอเมริกันคนหนึ่ง ผลงานของเขามักเป็นภาพยนตร์ที่ถูกดัดแปลงมาจากนวนิยายหรือเรื่องสั้นชื่อดังและมักมีข้อวิพากษ์วิจารณ์ขัดแย้งอยู่หลายเรื่อง ลักษณะงานของเขาถูกจัดอยู่ในหมวดสัจนิยม(realism)ที่มีความโดดเด่นในเรื่องความตลกร้าย(dark humor) งานภาพที่เป็นเอกลักษณ์ การจัดฉากถ่ายทำที่ละเอียดลออ และการใช้ดนตรีที่เร้าอารมณ์ผู้ชม การทำงานของเขามีความละเอียดละออใส่ใจในการเลือกคัดสรร การทำงานที่เชื่องช้า และมีความหลากหลายในประเภทของภาพยนตร์ที่เขาทำ เขานิยมใช้ชีวิตอย่างสันโดษในชีวิตส่วนตัว
ผลตอบรับ.
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 13 เรื่องของ สแตนลีย์ คูบริค
 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ<br>
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก<br>
— ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้<br> 
$ ดอลลาร์สหรัฐ
รางวัล.
จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ สแตนลีย์ คูบริค
ไดแอนา (เทพปกรณัม)

เทพีไดแอนา  หรือ ดีอานา (ละตินเก่า:) ตามศาสนาโรมันและกรีกโบราณเป็นเทพกัญญาโรมัน โดยมากนับว่าเป็นอุปถัมภกของชนบท พราน ทางแพร่ง และดวงเดือน ถือว่าเป็นเหมือนอาร์ทิมิสและเฮคาทีในเทพปกรณัมกรีก โดยในช่วงประวัติศาสตร์โรมันตอนต้น ตำนานของไดแอนาได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมากจากตำนานของอาร์ทิมิส เช่นเรื่องการกำเนิดบนเกาะดีลอส โดยมีจูปิเตอร์และลาโทนาเป็นบิดามารดา และมีอะพอลโลเป็นพี่น้องฝาแฝด แม้ว่าเดิมทีไดแอนามีจุดกำเนิดในอิตาลี ไม่ใช่กรีซ ปัจจุบันก็เป็นที่นับถือของศาสนาของขบวนการโรมันใหม่ (Nova Roma) และกลุ่มเวทมนตร์สเตรเกเรีย (Stregheria) 
นอกจากสัญลักษณ์ประจำตัว ป่าโอ้คก็มีความศักดิ์สิทธิ์ต่อไดแอนา และนางก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของพรหมจารี (chastity) โดยเป็นเทพกัญญาพรหมจารีและผู้พิทักษ์การคลอดลูก ในอดีตประกอบด้วยไตรเทพ โดยมีเทพเจ้าโรมันอีกสององค์คือ พรายน้ำเอเกเรีย ซึ่งเป็นคนรับใช้และรองนางผดุงครรภ์ของนาง อีกองค์หนึ่งคือ เทพเจ้าแห่งป่าไม้วีรบิอุส
มาร์วิน แฮ็กเลอร์

มาร์เวลัส มาร์วิน แฮ็กเลอร์ (23 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2564) เป็นนักมวยสากลชาวอเมริกัน เจ้าของแชมป์โลกมิดเดิลเวท 3 สถาบันหลักในปี พ.ศ. 2523 – พ.ศ. 2530 1 ใน 4 ยอดนักชกรุ่นกลางแห่งทศวรรษที่ 80 ร่วมกับ ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด, โธมัส เฮิร์นส์ และโรเบร์โต ดูรัน แฮ็กเลอร์มีชื่อจริงแต่กำเนิดว่า มาร์วิน นาแธเนียล แฮ็กเลอร์ (Marvin Nathaniel Hagler)
ประวัติ.
แฮ็กเลอร์เกิดในปี พ.ศ. 2497 ที่เมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ หลังเกิดการจลาจลที่นวร์กในปี พ.ศ. 2510 ครอบครัวของแฮ็กเลอร์ย้ายไปอยู่ที่เมืองบร็อคตัน รัฐแมสซาชูเซตส์
ในปี พ.ศ. 2512 แฮ็กเลอร์เริ่มการชกมวยจากมวยสากลสมัครเล่น ก่อนจะหันมาชกมวยสากลอาชีพในปี พ.ศ. 2516 ทำสถิติชนะทั้งหมด 46 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการชนะน็อกและชนะที.เค.โอ. มีเสมอเพียงครั้งเดียวและสะดุดแพ้เพียง 2 ครั้ง ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมิดเดิลเวทพร้อมกันถึง 2 สถาบัน คือ WBA และ WBC กับ วิโต อันตูโอแฟร์โม นักมวยชาวอิตาเลียน เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ที่ลาสเวกัส ผลปรากฏว่าทั้งคู่เสมอกันในการยกครบ 15 ยก
จากนั้นแฮ็กเลอร์จึงชกทำฟอร์มชนะรวดอีก 3 ครั้ง ก็ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกอีกครั้งใน 2 สถาบันเดิม กับ อลัน มินเทอร์ นักมวยชาวอังกฤษเจ้าของตำแหน่งเดิม ที่เวมบลีย์อารีนา มหานครลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในถิ่นของมินเธอร์เอง ซึ่งผลการชก แฮ็กเลอร์สามารถเอาชนะที.เค.โอ.มินเธอร์ได้เพียงแค่ยกที่ 3 กลายเป็นแชมป์โลกของ WBA และ WBC มิดเดิลเวทไปเลยทันที
จากนั้นแฮ็กเลอร์ก็เดินหน้าป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกได้ถึง 11 ครั้ง โดยได้แชมป์โลกสถาบันใหม่คือ IBF ที่เพิ่งก่อตั้งมาด้วย โดยที่ IBF ได้มอบตำแหน่งให้แก่แฮ็กเลอร์ไปเลยโดยดุษฎี และการป้องกันตำแหน่งของแฮ็กเลอร์นั้น ได้ผ่านนักมวยดี ๆ หลายคนซึ่งแฮ็กเลอร์ก็สามารถเอาชนะได้อย่างงดงามทุกครั้ง เช่น วิโต อันตูโอแฟร์โม คู่ปรับเก่าที่เคยเสมอกันมาก่อน, มุสตาฟา ฮัมโช นักมวยชาวซีเรียน, จอห์น มูกาบี นักมวยชาวอูกันดา, ฆวน โดมิงโก โรดัล นักมวยชาวอาร์เจนไตน์, โรเบร์โต ดูรัน รวมทั้ง โธมัส เฮิร์นส์ ด้วย 
จนกระทั่งถึงการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 12 แฮ็กเลอร์ ต้องพบกับ ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด ที่แขวนนวมไปนานถึง 3 ปี และหวนกลับคืนมาอีกครั้งโดยที่ไม่ได้อุ่นเครื่องชกกับใครอีกเลย ก่อนชกแฮ็กเลอร์ได้ประกาศว่าถ้าเขาแพ้เลนเนิร์ด เขาจะแขวนนวมทันที ซึ่งผลการชกออกมาก็ปรากฏว่า แฮ็กเลอร์สามารถทำได้ดีกว่า แต่เมื่อรวมคะแนน 12 ยกกันแล้ว กรรมการตัดสินให้เลนเนิร์ดเป็นฝ่ายชนะ หลังจากนั้นแฮ็กเลอร์ก็ได้แขวนนวมเลิกชกไปทันทีดังที่ได้ลั่นวาจาไว้ และไม่กลับมายุ่งเกี่ยวกับวงการมวยในฐานะใด ๆ อีกเลย
มาร์วิน แฮ็กเลอร์เป็นนักมวยที่ถนัดขวา แต่โดนฝึกให้ยืนการ์ดซ้ายและมักจะยืนการ์ดขวาบ่อยๆเพื่อให้คู่ต่อสู้สับสน และมีพลังกำปั้นที่หนักหน่วงมากทั้งสองข้าง มีเอกลักษณ์คือ ศีรษะที่โล้นเลี่ยน ซึ่งแฟนมวยชาวไทยให้ฉายาว่า "ไอ้โล้นซ่า" ส่วนในฉายาภาษาอังกฤษคือ "Marvelous" หลังแขวนนวมแฮ็กเลอร์ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในประเทศอิตาลี เปิดร้านขายอาหารอิตาเลียน และหันไปเป็นนักแสดงประกอบตามภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ ของอิตาลี พร้อมกับได้เปลี่ยนชื่อจริงของตัวเองเป็น มาร์เวลัส มาร์วิน แฮ็กเลอร์ (Marvelous Marvin Hagler) ตามชื่อที่ใช้เรียกในสมัยที่ยังชกมวย 
ด้านชีวิตส่วนตัว แฮ็กเลอร์แต่งงานสองครั้ง เขาเสียชีวิตที่บ้านในเมืองบาร์ตเลต รัฐนิวแฮมป์เชียร์ ในปี พ.ศ. 2564 ขณะอายุได้ 66 ปี
แฟรงค์ บรูโน

แฟรงค์ บรูโน  อดีตแชมป์โลกเฮฟวีเวทผิวดำชาวอังกฤษ มีชื่อจริงว่า แฟรงกลิน รอย บรูโน (Franklin Roy Bruno) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1961 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
บรูโนชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกในปี ค.ศ. 1982 ทำสถิติชนะน็อกและชนะที.เค.โอ. 21 ครั้งรวด ก่อนจะแพ้ที.เค.โอ.ยก 10 กับ เจมส์ สมิธ นักมวยชาวอเมริกัน ที่สนามเวมบลีย์ ถิ่นของบรูโนเอง จากนั้นบรูโนกลับมาทำฟอร์มชนะรวดอีก 7 ครั้ง และเป็นการชนะน็อกอีก 6 ครั้ง ก่อนจะมาแพ้ที.เค.โอ.ในยกทื่ 11 ต่อ ทิม วิทเธอร์สปูน นักมวยชาวอเมริกัน ที่สนามเวมบลีย์ และบรูโนก็กลับมาชนะน็อกอีก 5 ครั้ง
ก่อนที่จะขึ้นชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวท 3 สถาบันหลัก กับนักมวยอันตรายแห่งยุค ไมก์ ไทสัน ถึงลาสเวกัส ผลการชกบรูโนเป็นฝ่ายแพ้ที.เค.โอ.เพียงยกที่ 5 แก่ไทสันเท่านั้นเอง เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 หลังจากนั้นบรูโนก็กลับมาทำฟอร์มชนะน็อกรวดอีก 5 ครั้ง ก่อนที่จะชิงแชมป์โลกอีกครั้งเฉพาะของสถาบันสภามวยโลก (WBC) กับ เลนน็อก ลูอิส นักมวยชาวอังกฤษด้วยกัน ผลการชกบรูโนไม่อาจจะทนทานลูอิสไหว จึงเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 7 เท่านั้น
จากนั้นบรูโนก็ยังเคลื่อนไหวชกอีกเรื่อย ๆ แต่ก็ทิ้งระยะห่างออกไปในแต่ละปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1995 ที่ลูอิสเสียแชมป์โลก WBC ให้แก่ โอลิเวอร์ แมคคอลล์ นักมวยชาวอเมริกันอย่างไม่น่าเชื่อ บรูโนก็ได้โอกาสชิงแชมป์โลกเป็นครั้งที่ 3 กับ แมคคอลล์ ที่สนามเวมบลีย์ เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1995 ปรากฏว่าบรูโนสามารถที่จะเอาชนะคะแนนแมคคอล์ไปได้ กลายเป็นแชมป์โลก WBC เฮฟวีเวท คนใหม่
จากการได้แชมป์โลกเฮฟวีเวทของบรูโนนั้น ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาทันที และกลายเป็นนักกีฬาขวัญใจชาวอังกฤษไปเลยทีเดียว เพราะบรูโนกลายเป็นนักมวยชาวอังกฤษแท้ ๆ คนที่ 2 ที่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทมาได้ หลังจากคนแรกคือ บ๊อบ ฟิตซิมมอนส์ ในปี ค.ศ. 1897 นับเป็นเวลานานถึง 98 ปี (ไม่นับ เลนน็อก ลูอิส เพราะลูอิสมีเชื้อสายจาไมกา) ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 ได้พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นอัศวินเทียบเท่ากับท่านเซอร์ ให้แก่ บรูโน ด้วย
แฟรงค์ บรูโน ต้องป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกครั้งแรกกับ ไมก์ ไทสัน อดีตคู่ปรับเก่าที่เคยแพ้น็อกมาแล้วในอดีต ซึ่งคราวนี้ไทสันคืนหวนกลับมาบนเวทีอีกเป็นครั้งที่ 2 หลังจากต้องโทษจำคุกอยู่นาน 3 ปี และเมื่อพบกันอีกครั้ง บรูโนก็ทนทานความดุดันของไทสันไม่ไหว แพ้ทีเคโอไปเพียงแค่ยกที่ 3 เท่านั้น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1996 ที่ลาสเวกัส หลังจากนั้นบรูโนก็แขวนนวมไปโดยไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย
แฟรงค์ บรูโน แม้จะเป็นนักมวยรูปร่างสูงใหญ่ ดูบึกบึนและมีสถิติชนะน็อกหลายครั้ง แต่เมื่อพบกับนักมวยที่มีชื่อเสียงระดับโลกก็มักจะแพ้น็อกเพียงยกต้น ๆ อยู่ตลอด และถึงแม้ว่าจะเคยเป็นแชมป์โลกเฮฟวีเวทก็ตาม แต่ก็ไม่เคยป้องกันตำแหน่งได้เลยและต้องใช้โอกาสถึง 3 ครั้ง จึงจะได้แชมป์มา ซึ่งในหลายปีต่อมา มีการจัดอันดับแชมป์โลกรุ่นเฮฟวีเวทที่ได้ชื่อว่าอ่อนแอที่สุด มีชื่อของบรูโนติดอยู่ในอันดับด้วย
อาเซลีนู เฟรย์ตัส

อาเซลีนู เฟรย์ตัส  ยอดนักมวยชาวบราซิล เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1975 ที่เมืองซัลวาดอร์ รัฐบาเอีย ประเทศบราซิล เฟรย์ตัสมีชื่อเล่นว่า "ปอปอ"  เป็นชื่อที่แม่ของเขาตั้งให้ ซึ่งเป็นเสียงของเฟรย์ตัสในวัยทารกที่กำลังดูดนม อาเซลีนู เฟรย์ตัส ถือได้ว่าเป็นนักมวยชาวบราซิล ที่ทำให้วงการกีฬาบราซิลตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยสถิติการชกที่น่าทึ่ง นอกเหนือจากฟุตบอลที่เป็นกีฬาอันดับหนึ่งของประเทศ และทั่วโลกก็รู้จักบราซิลจากการเป็นแชมป์ฟุตบอลโลกถึง 5 สมัยด้วยกัน มีการเปรียบเทียบเฟรย์ตัสว่าเสมือนกับเอเดร์ ฌูเฟร์ (Eder Jofre) อดีตยอดนักมวยชาวบราซิลแชมป์โลกในรุ่นแบนตัมเวทในยุคทศวรรษที่ 60 และในงานแต่งงานของเฟรย์ตัสมีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ไปทั่วประเทศบราซิลอีกด้วย
ประวัติ.
เฟรย์ตัสเริ่มต้นชีวิตการชกมวยด้วยการชกมวยสากลสมัครเล่นก่อน ประสบความสำเร็จโดยได้เหรียญเงินในการแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์ ในปีพ.ศ. 2538 ในรุ่นไลท์เวท จากนั้นเฟรย์ตัสจึงเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ชนะน็อค โฮเซ เอเดรียโน เซเรส ยก 1 ต่อมาใน พ.ศ. 2539 ได้ครองแชมป์ WBC mando-hispano รุ่นไลท์เวท ปีต่อมาได้ครองแชมป์ IBF latino รุ่นไลท์เวท และอีกปีได้ครองแชมป์บราซิลรุ่นไลท์เวท และสร้างสถิติที่น่าทึ่งด้วยการชนะรวด 20 ครั้ง และเป็นการชนะน็อกและชนะน็อกโดยเทคนิคทั้งหมด และได้ชิงแชมป์โลกขององค์กรมวยโลก (WBO) รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท กับอานาโตลี อเล็กซานดรอฟ นักมวยชาวคาซัคสถาน เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ผลการชกเฟรย์ตัสเป็นฝ่ายชนะน็อกเพียงแค่ยกแรกเท่านั้น ซึ่งก่อนหน้านั้นเฟรย์ตัสได้แชมป์ในระดับภูมิภาคของทั้งสภามวยโลก (WBC) และองค์กรมวยโลกมาแล้วเฟรย์ตัสชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกไว้ได้ทั้งหมด 6 ครั้ง โดยเป็นการชนะน็อกและชนะน็อกโดยเทคนิคอีกทั้งหมด โดยพบกับนักมวยฝีมือดีเช่น ดานิเอล อาลีเซอา นักมวยชาวเปอร์โตริโก และอัลเฟรด โกเตย์ นักมวยชาวกานา
จากนั้นเฟรย์ตัสที่มีสถิติชนะรวด 30 ครั้ง และเป็นการชนะน็อกและชนะน็อกโดยเทคนิคทั้งหมด 29 ครั้ง มีชนะคะแนน 10 ยกเพียงครั้งเดียวเท่านั้นกับโกเตย์ ขึ้นเดิมพันตำแหน่งแชมป์โลกกับแชมป์โลกรุ่นเดียวกันของสมาคมมวยโลก (WBA) กับโฮเอล กาซามายอร์ นักมวยชาวคิวบา ผู้มีสถิติไม่เคยแพ้ใครเหมือนกัน ผลการชก เฟรย์ตัสเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปได้ ได้ครองแชมป์โลกพร้อมกันถึง 2 สถาบันในรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2545 
จากนั้นเฟรย์ตัสขึ้นป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก 2 สถาบันนี้ได้อีก 3 ครั้ง จึงสละตำแหน่งเพื่อเลื่อนขึ้นไปชกในรุ่นไลท์เวท และได้เป็นแชมป์โลกขององค์กรมวยโลก (WBO) รุ่นไลท์เวทเมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนนอาเธอร์ กรีกอเรียน เจ้าของตำแหน่งเดิมชาวอุซเบกิสถาน เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2547 จากนั้นเฟรย์ตัสพบกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรก เมื่อพบกับดีเอโก คอร์ราเลส นักมวยชาวอเมริกัน ผู้ที่กำลังมีฟอร์มการชกร้อนแรงอีกคนแห่งรุ่นนี้ เฟรย์ตัสเป็นฝ่ายแพ้น็อกโดยเทคนิคต่อคอร์ราเลสไปในยกที่ 10 เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ปีเดียวกัน ซึ่งก่อนหน้านั้นเฟรย์ตัสได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าพลังกำปั้นของเขาไม่หนักหน่วงเหมือนเดิมอีกแล้ว หลังจากไม่สามารถเอาชนะน็อกได้เหมือนแต่ก่อน
จากนั้นเฟรย์ตัสทำฟอร์มชนะอีก 2 ครั้ง เป็นการชนะน็อก 1 ครั้ง และชนะคะแนนอีก 1 ครั้ง จึงแชมป์โลกขององค์กรมวยโลก (WBO) รุ่นไลท์เวท (ที่ว่าง) กับซาฮีร์ ราฮีม นักมวยชาวอเมริกัน ซึ่งเฟรย์ตัสก็เป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอีก 
28 เมษายน พ.ศ. 2550 เฟรย์ตัสชกเดิมพันแชมป์โลกรุ่นเดียวกันกับฮวน ดิแอซ แชมป์โลกของสมาคมมวยโลกชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโก และเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 8 และจนบัดนี้เฟรย์ตัสก็ยังไม่ได้ขึ้นเวทีชกมวยอีกเลย
ผุสชา โทณะวณิก

ผุสชา โทณะวณิก (ชื่อเล่น ตุ้ม) (เกิด 8 มกราคม พ.ศ.2503) มีความสามารถหลากหลาย ทั้งงานเบื้องหน้าและเบื้องหลัง มีชื่อเสียงจากการเป็นพิธีกรโทรทัศน์รายการจันทร์กะพริบ และคอนเสิร์ตคอนเทสต์ เป็นนักร้องเสียงหวานที่มีผลงานมาแล้ว 4 อัลบั้มเพลงที่โด่งดัง คือ ฝัน..ฝันหวาน เธอยังเป็นจิตอาสาร้องเพลงเพื่อเด็กและศาสนาให้แก่เสถียรธรรมสถานและสถาบันวิมุตตยาลัยและยังเป็นผู้ถ่ายทอดความรู้ด้านการพูด การนำเสนอ การเป็นพิธีกรให้แก่คนรุ่นใหม่ และบุคลากรในองค์กรต่าง ๆ
ประวัติ.
ผุสชา โทณะวณิก ศึกษาที่โรงเรียนสมถวิล ราชดำริ เมื่อเรียนอยู่ชั้น ม.ศ.2 ได้เรียนเปียโนที่ศูนย์ดนตรีวาทินี และเป็นนักร้องนำประจำวงวาทินี ได้ออกรายการโทรทัศน์และงานต่าง ๆ ร่วมกับวง จนเรียนจบ ม.ศ.5 จากโรงเรียนสตรีวิทยา 2 จากนั้นผุสชาเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เอกการละคร เมื่อเรียนปี 2 ได้ตั้งวงดนตรีหญิงชื่อ "เบลลาดอนน่า" ซึ่งมีสมาชิกอย่าง ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ พิไลวรรณ บุญล้น เวนิกา วิล ออกแสดงตามงานของมหาวิทยาลัยและเล่นตามงานข้างนอกด้วย
จึงทำให้รู้จักกับ ชรัส เฟื่องอารมย์ และพนเทพ สุวรรณะบุณย์ (วงแฟลช) ที่เล่นประจำอยู่ที่เดอะไนล์ โรงแรมแมนดาริน ขณะนั้น ชรัสกำลังทำอัลบั้มชุดแรกกับวงแฟลช และเมื่อมาพบผุสชาขณะกำลังซ้อมอยู่กับวงเบลลาดอนน่าก็รู้สึกพอใจกับการร้องและน้ำเสียง จึงขอให้ไปช่วยบันทึกเสียงร้องประสานในชุดแรกของเขา และต่อมาชรัส เฟื่องอารมย์ ก็ได้ชวนผุสชาให้ออกงานเดี่ยว โดยเขาจะทำหน้าที่ดูแลการผลิต 
ผุสชาออกผลงานชุดแรก "ฝัน ฝันหวาน" ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อัลบั้มชุดนี้ได้รับเสียงตอบรับที่ดี ทำให้ในวันแรกมียอดสั่งจองเทปถึง 70,000 ม้วน และส่งผลให้ชื่อ "ผุสชา โทณะวณิก" เป็นนักร้องโด่งดังในทันที ผุสชามีผลงานชุดที่ 2 ตามมา ชื่อ "โปรดฟังฉัน" ในปี พ.ศ. 2531 และผลงานชุดที่ 3 คือ "วันและคืน" ในปี พ.ศ. 2538 โดยมี ธเนส สุขวัฒน์ เป็นโปรดิวเซอร์ และออกผลงานชุดสุดท้าย "ริทึมออฟผุสชา" (Rhythm of Pusacha) ในปี พ.ศ. 2544 กับยูนิเวอร์แซล เป็นการคัฟเวอร์เพลงเก่าผลงานประพันธ์ของ สุรพล โทณะวณิก คุณอาของเธอ มาร้องใหม่ในแนวละตินแจ๊ส โดยธเนส สุขวัฒน์ เป็นโปรดิวเซอร์
ในขณะที่ผุสชาเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง แต่เธอกลับยังทำงานในสิ่งที่เธอเรียนมาไปพร้อม ๆ กัน คือ งานผลิตรายการโทรทัศน์ที่บริษัทเจเอสแอล และได้เริ่มงานเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ในเวลาต่อมา ผลงานที่สร้างชื่อเสียงในการเป็นพิธีกร คือ รายการเพลง"น้ำแข็งใส่น้ำหวาน" รายการประกวดเพลงที่โด่งดัง "คอนเสิร์ตคอนเทสต์" คู่กับปัญญา นิรันดร์กุล ในปี 2529 และรายการ "จันทร์กะพริบ" คู่กับ ดร.อภิวัฒน์ วัฒนางกูร ความสามารถด้านการเป็นพิธีกรของผุสชานั้นได้รับการยอมรับจากสถาบันต่าง ๆ โดยเธอได้รับรางวัลพิธีกรยอดเยี่ยมถึง 6 รางวัล
ผลงาน.
อัลบั้มเพลง.
อัลบัมจิตอาสา
ฌอง เฮย์

ฌอง เฮย์ (ภาษาอังกฤษ: Jean Hey หรือ Jean Hay) (ราว ค.ศ. 1475 - ราว ค.ศ. 1505) เป็นจิตรกรที่เดิมรู้จักกันในนามว่า “มาสเตอร์แห่งมูแลงส์” เฮย์เป็นจิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์ของยุคเนเธอร์แลนด์ตอนต้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพศิลปะคริสต์ศาสนา และจิตรกรรมหนังสือวิจิตร ฌอง เฮย์ทำงานในฝรั่งเศสและในอาณาบริเวณของดยุคแห่งเบอร์กันดีและมีส่วนเกี่ยวข้องกับดยุคแห่งบูร์บอง
ชีวิตและงาน.
รายละเอียดเกี่ยวกับเบื้องต้นของชีวิตไม่เป็นที่ทราบเท่าใดนัก แต่สันนิษฐานว่าได้ศึกษาการเขียนกับ ฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์ และอาจจะใช้เวลาบั้นปลายในปารีส 
งานที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดของเฮย์เป็นงานฉากแท่นบูชาในมหาวิหารโนเทรอดามแห่งมูแลงส์ในอัลลีเยร์ในประเทศฝรั่งเศส ที่สันนิษฐานว่าเขียนราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 แผงกลางเป็นภาพพระแม่มารีและพระบุตรชื่นชมด้วยเทวดาและบานสองข้างเป็นภาพเหมือนของปีเตอร์ที่ 2 ดยุคแห่งบูร์บอง (Peter II, Duke of Bourbon) และดัชเชส Anne de Beaujeu และลูกสาวซูซานแห่งบูร์บอง (Suzanne of Bourbon) สภาพของบานพับภาพอยู่ในสภาพที่ดีมากแม้ว่าในเวลาก่อนหน้าคริสต์ทศวรรษ 1830 ส่วนล่างถูกตัดออกไปบ้าง
การระบุ “มาสเตอร์แห่งมูแลงส์”.
จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 นามของผู้เขียนฉากบานพับภาพมูแลงส์ก็ไม่เป็นที่ทราบว่าเป็นใคร แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะสามารถบ่งภาพเขียนอื่นได้ว่าเป็นภาพที่เขียนโดยจิตรกรเดียวกับผู้เขียนบานพับภาพมูแลงส์ หนังสือเกี่ยวกับมาสเตอร์แห่งมูแลงส์เขียนในปี ค.ศ. 1961 โดยมาดาเลน ฮุยเล็ท ดิสเตรีย (Madeleine Huillet d'Istria) ตั้งข้อเสนอว่าจิตรกรที่ว่าไม่มีตัวตนและผู้เขียนเป็นกลุ่มจิตรกรกว่าสิบสองคนที่เป็นผู้เขียนงานต่างๆ ที่เดิมบ่งว่าเป็นงานเขียนของมาสเตอร์แห่งมูแลงส์ก่อนหน้านั้น ชื่อของมาสเตอร์แห่งมูแลงส์เพิ่งมาพบว่าเป็นใครเมื่อพบคำจารึกบนด้านหลังของภาพ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม” (ค.ศ. 1494) ที่ได้รับความเสียหายในราชพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งเบลเยียมในบรัสเซลส์ ที่บ่งว่าชื่อ “ฌอง เฮย์” “teutonicus” และ “pictor egregius” (“จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่”) และผู้จ้างคือฌอง คุยอิเล็ตต์ (Jean Cueillette) ผู้เป็นราชเลขาธิการของพระเจ้าแผ่นดินและผู้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์บูร์บอง ลักษณะการเขียนที่คล้ายคลึงกันทำให้บ่งได้ว่าเป็นงานเขียนโดยมาสเตอร์แห่งมูแลงส์ มาสเตอร์แห่งมูแลงส์จึงน่าจะเป็นจิตรกรประจำราชสำนักของราชวงศ์บูร์บอง และจากหลักฐานจากระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี 1503 ระบุว่าช่างเขียนประจำราชสำนักชื่อฌอง และไม่น่าจะเป็นฌอง เพร์รีอาล (Jean Perréal) หรือ ฌอง โพรโวสต์ (Jean Prévost) จากการค้นคว้าต่อมา สร้อย “Teutonicus” หรือ “เยอรมัน” หลังชื่อขณะนั้นไม่แต่จะใช้สำหรับชาวเยอรมันแต่ยังรวมทั้งผู้ที่เป็นชาวเฟล็มมิชด้วยในขณะนั้น