pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์

อีล-เดอ-ฟร็องส์ ([il də fʁɑ̃s] ; #เปลี่ยนทาง) เป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงปารีส ตั้งอยู่บริเวณทางตอนกลางค่อนไปทางทิศเหนือของประเทศ และผู้คนส่วนใหญ่มักจะเรียกแคว้นนี้ว่า แคว้นปารีส ([ʁeʒjɔ̃ paʁizjɛn]) แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์มีประชากรอย่างหนาแน่นและยังคงสถานะทางเศรษฐกิจที่สำคัญในเวทีระดับประเทศ: ถึงแม้ว่าแคว้นจะมีพื้นที่เพียง ซึ่งเป็นพื้นที่เพียง 2% ของประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ แต่แคว้นกลับมีประชากรใน ค.ศ. 2020 มากถึง 12,278,210 คน ซึ่งเป็นจำนวนหนึ่งในห้าของประชากรทั้งประเทศ และเศรษฐกิจของแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์คิดเป็นเกือบหนึ่งในสามของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศฝรั่งเศส
แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ประกอบไปด้วย 8 จังหวัด ได้แก่ ปารีส, แซน-แซ็ง-เดอนี, แซเนมาร์น, วาล-ดวซ, วาล-เดอ-มาร์น, อีฟว์ลีน, เอซอน และโอดแซน แต่แรกเริ่ม แคว้นได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็น "เขตการปกครองแห่งแคว้นปารีส" ใน ค.ศ. 1961 ต่อมาใน ค.ศ. 1976 เมื่อได้รับการปรับให้มีสถานะเดียวกันกับหน่วยการบริหารแคว้นของประเทศฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1972 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นอีล-เดอ-ฟร็องส์ตามชื่อจังหวัดในอดีต ในบางครั้งมักเรียกผู้อยู่อาศัยในแคว้นนี้ว่า "ฟร็องซีเลียง" ซึ่งเป็นศัพท์ที่ได้รับการบัญญัติขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 จีดีพีของแคว้นใน ค.ศ. 2018 คิดเป็น 738,000 ล้านยูโร (หรือ 882,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามอัตราแลกเปลี่ยนของตลาด) มีจีดีพีต่อหัวสูงที่สุดในแคว้นของฝรั่งเศสและสูงเป็นอันดับสามของภูมิภาคใด ๆ ในสหภาพยุโรป เฉพาะแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์เพียงแคว้นเดียวมีสัดส่วน 5% ของจีดีพีของสหภาพยุโรป โดยคิดเป็น 2.7% ของประชากรของสหภาพเท่านั้น ใน ค.ศ. 2018 บริษัทที่มีเจ้าของเป็นชาวฝรั่งเศสทั้งหมด 28 บริษัท ติดอันดับ 500 อันดับบริษัทที่มีทรัพย์สินมากที่สุดในโลก โดยบริษัททั้งหมดตั้งอยู่ในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ด้วยกันทั้งสิ้น
นอกเหนือจากมหานครปารีสแล้ว แคว้นแห่งนี้ยังมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ มากมาย เช่น พระราชวังแวร์ซาย พระราชวังฟงแตนโบล เป็นต้น เช่นเดียวกับสถานที่ท่องเที่ยวในฝรั่งเศสที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในฝรั่งเศสอย่างดิสนีย์แลนด์ปารีส แม้ว่าจะเป็นแคว้นที่มีความมั่งคั่งที่สุดของฝรั่งเศส แต่ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากอาศัยอยู่ในความยากจน โดยอัตราความยากจนอย่างเป็นทางการในอีล-เดอ-ฟร็องส์อยู่ที่ 15.9% ใน ค.ศ. 2015 ในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา แคว้นแห่งนี้มีสถานะความเหลื่อมล้ำทางรายได้ที่เพิ่มสูงขึ้นและราคาที่อยู่อาศัยที่เพิ่มสูงขึ้นได้ผลักดันให้ราคาบ้านที่อยู่นอกกรุงปารีสลดต่ำลง
ธีระ สลักเพชร

ธีระ สลักเพชร (เกิด 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม อดีตรองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด 5 สมัย
ประวัติ.
ธีระ เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500 ที่อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด เป็นบุตรนายเพียรพาสน์ นางยุพิน สลักเพชร มีพี่น้องทั้งหมด 4 คน คือ พงศธร สลักเพชร, พิจารณ์ สลักเพชร และนิศารัตน์ เกิดศักดิ์สิทธิ์ ด้านครอบครัวสมรสกับ แพทย์หญิงกรพินธุ์ สุดโต เมื่อเดือน กันยายน พ.ศ. 2550 มีบุตรสาว 1 คน
สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนบดินทรเดชา(สิงห์ สิงหเสนี) ระดับปริญญาตรี สาธารณสุขศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2526 และระดับปริญญาโท วิศวกรรมโยธา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปี พ.ศ. 2535
การเมือง.
ธีระ เข้าสู่วงการเมือง ได้เป็น สส. สมัยแรกเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยลงสมัครที่จังหวัดตราด และเป็น สส.ผูกขาด ของจังหวัดตราด ที่ชนะการเลือกตั้งมาโดยตลอดทุกครั้งที่ลงสมัคร แม้แต่ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548 ซึ่งพรรคไทยรักไทยครองพื้นที่ ระยอง จันทบุรี และตราด ธีระ ยังคงเป็น สส.ประชาธิปัตย์ คนเดียวที่สามารถชนะการเลือกตั้งใน 3 จังหวัดดังกล่าว 
ธีระ มีประสบการณ์ทำงานเป็น รองประธานคณะกรรมาธิการการท่องเที่ยว และประธานกรรมาธิการการสาธารณสุขสภาผู้แทนราษฎร ของสภาผู้แทนราษฎร และในฝ่ายบริหารเคยดำรงตำแหน่ง เลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ 
ในการเลือกตั้งวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ธีระ ลงสมัครรับเลือกตั้ง สส. จังหวัดตราด ชนะการเลือกตั้งได้คะแนนเป็นอันดับ 1 รวม 62,160 คะแนน ทิ้งห่างนฤปนาถ สว่างไสว ผู้สมัครจากพรรคพลังประชาชน ที่ได้ 34,163 คะแนน อย่างขาดลอย
ภายหลังการจัดตั้ง รัฐบาลสมัคร สุนทรเวช ทำให้พรรคประชาธิปัตย์ มีสถานะเป็นพรรคฝ่ายค้านพรรคเดียวในสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์จึงประกาศจัดตั้ง คณะรัฐมนตรีเงา หรือ ครม.เงา ขึ้น เพื่อติดตามตรวจสอบ และเสนอแนะการบริหารงานของรัฐบาล ตามรูปแบบที่มีในต่างประเทศ ธีระ สลักเพชร ได้รับเลือกจากทางพรรคให้ทำหน้าที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมเงา
เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดการประชุมใหญ่วิสามัญประจำปี เพื่อเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่ตามข้อบังคับพรรค และธีระ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์
ในการจัดตั้งรัฐบาลของพรรคประชาธิปัตย์ช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ธีระ ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม และพ้นจากตำแหน่งเมื่อมีการปรับคณะรัฐมนตรีเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2553 และได้รับการแต่งตั้งจากพรรคประชาธิปัตย์ให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมเงาอีกครั้งหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2554
เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดตราดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
ธีระ สลักเพชร ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 5 สมัย คือ
กฤษดา สุโกศล แคลปป์

กฤษดา สุโกศล แคลปป์ (เกิด 26 ธันวาคม พ.ศ. 2513) ชื่อเล่น น้อย เป็นนักร้องนำวงพรู นักแสดงชาวไทย นอกเหนือจากผลงานการแสดงเขายังเป็นผู้บริหารกิจการโรงแรม เดอะ สยามร่วมกับครอบครัว กมลา สุโกศล หลังห่างหายไปถึงสิบสองปี น้อยก็กลับมาในฐานะศิลปินเดี่ยว โดยได้ศิลปินมาช่วยแต่งเพลงอย่าง บอย โกสิยพงษ์ อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข และ ตรัย ภูมิรัตน
ประวัติและการศึกษา.
กฤษดา เป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกัน และเป็นน้องชายของสุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ จบปริญญาตรีด้านมานุษยวิทยา จากมหาวิทยาลัยบอสตัน จากนั้นใช้ชีวิตนักแสดงตามเวทีและสถานที่เล็ก ๆ ในนิวยอร์ก เรียนการแสดง เล่นละครเวทีไปด้วยและทำงานเสิร์ฟอาหารไปด้วยอยู่ 3 ปี จึงกลับประเทศไทย จากนั้นก็ได้ฟอร์มวงพรู
มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ไทยอย่าง "คนกราบหมา" (2540) "หัวใจทรนง" (2547) "ทวารยังหวานอยู่" (2547) และ "13 เกมสยอง" (2549) ซึ่งจากเรื่องนี้เองทำให้กฤษดาได้รับรางวัลผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ประจำปี 2549
ผลงานพิเศษ.
น้อย วงพรูได้ร้องเพลง "เหนื่อยใจ" ในอัลบั้ม Ford & Friends Sing Stone อัลบั้มรวมเพลงจากคอนเสิร์ต “Ford & Friends Let’s Sing Stone and 90th’s Memory” โดยได้คัดเลือกจากบทเพลงดังในอดีตที่ดีที่สุด ของค่าย Stone Entertainment ที่นำมาทำใหม่
ธุรกิจ.
ผู้บริหารกิจการโรงแรม เดอะ สยาม.
น้อย วงพรูได้เป็นผู้บริหารกิจการโรงแรม เดอะ สยาม ริมแม่น้ำเจ้าพระยา กรุงเทพฯ (3/2 ถ.ขาว วชิรพยาบาล ดุสิต ดุสิต, กรุงเทพมหานคร 10300) ตั้งใกล้กับสะพานซั้งฮี้ ซึ่งโรงแรมได้เปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 โดยมีผลตอบรับค่อนข้างดี และยังได้ลงนิตยสารเมืองนอก Travel + Leisure และได้ Top 20 โรงแรมของโลกและได้รับโหวตให้เป็น number one city hotel of the world โดยถูกออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดังระดับโลก บิล เบนส์เล 
การตกแต่งจะใช้โทนสีขาว และดำแซมด้วยเฟอร์นิเจอร์สมัยโบราณ ผสานกลิ่นตะวันตก เข้ากับความคลาสสิกและอบอุ่น อ่อนโยนแบบไทยสมัยรัชกาลที่ 5 ห้องพัก ทั้งหมดมี 39 ห้องมีพื้นที่ใช้สอยเริ่มต้น 80-160 ตร.ม. ภายในมีเตียงขนาดใหญ่เพดานสูง แต่ละห้องตกแต่งโดยธีม ที่แตกต่างกัน ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์หรู งานศิลปะ และวัตถุโบราณ แฝงมนต์สเน่ห์และกลิ่นอายอารยธรรมร่วมสมัย
โดยมีสิ่งอำนวยความสะดวก สระว่ายน้ำแบบอินฟินิตี้, ฟิตเนส และเวทีมวยไทย พร้อมเทรนเนอร์ส่วนตัว, โยคะกลางแจ้ง, ห้องสมุด, ห้องฉายภาพยนตร์ สไตล์ย้อนยุค, ห้องประชุมสัมมนา, แกลเลอรี่วัตถุโบราณหายาก (ของสะสมส่วนตัวของน้อย วงพรู), ท่าเรือส่วนตัว พร้อมสปีดโบ๊ต และไวไฟฟรี
ครอบครัว.
น้อย วงพรูสมรสกับนางเมลานี สุโกศล แคลปป์เป็นลูกครึ่งฮ่องกง - อังกฤษเป็นคุณครูโรงเรียนนานาชาติและมีลูกสองคน (ลูกครึ่งจีน-สิงคโปร์) ชื่อว่า ฟินน์และโรซี่
อาการบาดเจ็บ.
น้อย วงพรู เคยต้องรักษาอาการบาดเจ็บจากขามาแล้วสองครั้ง และทุกครั้งมันจะเกิดในช่วงสำคัญ ครั้งแรกเกิดขึ้นโชว์หนึ่งก่อนคอนเสิร์ต Pru & Modern Dog – ทุกสิ่ง (For Fat Live Pru & Modern Dog) ซึ่งเขาโลดโผนกับโชว์จนตกเวที อีกครั้งคือช่วงก่อนอัลบั้มชุดที่สอง (Zero) น้อยไปเล่นกีฬาแล้วหัวเข่าหักจนต้องใส่เฝือกโปรโมตอัลบั้มนั้นในช่วงแรก โดยน้อยกำลังอยู่ในช่วงรักษาอาการเส้นประสาทที่ขาอักเสบ ซึ่งต้องฟื้นฟูและบำบัดโดยการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าที่เรียกว่า Electrical Stimulation โดยคาดว่าจะหายในราวสี่เดือน
จุดยืนทางการเมือง.
น้อย วงพรู เป็นหนึ่งในศิลปินที่สนับสนุนการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564
การจัดการกระบวนการทางธุรกิจ

การจัดการกระบวนการทางธุรกิจ  คือ การจัดการกระบวนการทางธุรกิจ ซึ่งระบบปัจจุบันเป็นระบบที่แยกออกจากกันเป็น Silo การที่จะใช้งานร่วมกันค่อนข้างยากจึงมีแนวคิดในการ integrate และปรับปรุงกระบวนการทำงานทางธุรกิจ เพื่อให้สามารถเชื่อมโยงและทำงานกันได้อย่างมีประสิทธิภาพและนำกลับมาใช้ใหม่ได้ จึงต้องทำการจัดการกระบวนการทางธุรกิจ (BPM) ซึ่งเกิดแนวคิดในการ share service กันเพื่อให้แต่ละ business สามารถใช้งาน service ที่ต้องการรวมกันได้ SOA จึงเป็นแนวคิดที่นำมาประยุกต์ใช้งานเพื่อการปรับเปลี่ยนโครงสร้างแบบ silo มาเป็น SOA ซึ่ง technology ที่มาตอบโจทย์ในการ Implement แนวคิดนี้คือ Web Service เนื่องจากไม่ขึ้นกับ platform และสะดวกในการเรียกใช้งาน (service)
แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์

ซ็องทร์-วาลเดอลัวร์  เป็นหนึ่งในแคว้น 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส มีพื้นที่ครอบคลุมตอนกลางของหุบเขาลัวร์และตอนในของประเทศ เมืองศูนย์กลางการปกครองของแคว้นคือออร์เลอ็อง แต่เมืองใหญ่ที่สุดของแคว้นคือตูร์
ระหว่างปี พ.ศ. 2525–2558 แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์มีชื่อว่า "ซ็องทร์" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ซ็องทร์-วาลเดอลัวร์" เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2558 ในช่วงที่มีการเสนอให้จัดระเบียบแคว้นของฝรั่งเศสใหม่ "วาลเดอลัวร์" เป็นชื่อที่มีความเกี่ยวข้องกับภาพลักษณ์เชิงบวกของหุบเขาลัวร์ เช่น ปราสาท ครรลองชีวิตที่นุ่มนวลและมีรสนิยมดี ไวน์ และภูมิอากาศที่อบอุ่น ซึ่งทั้งหมดได้ดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เข้ามาเยี่ยมเยียน นอกจากนี้ยังมีการใช้ตราสัญลักษณ์ใหม่ของแคว้นเช่นกัน
ศรัณย์ สาครสิน

ศรัณย์ สาครสิน (25 เมษายน พ.ศ. 2518 - 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541) ชื่อเล่น เล็ก เป็นนักแสดงชายชาวไทย
ประวัติ.
ศรัณย์ สาครสิน (ชื่อเล่น เล็ก) หรือชื่อจริง สมนึก สาครสิน เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2518 ที่อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ คุณพ่อเสียชีวิตตั้งแต่เขายังไม่เกิด ส่วนคุณแม่แต่งงานมีครอบครัวใหม่ ทำให้ต้องอยู่กับอาม่าเง็กซิม แซ่ลิ้ม
ศรัณย์เข้าสู่วงการบันเทิงในปี พ.ศ. 2534 โดยการชักชวนของ พจน์ อานนท์ ในการถ่ายแบบลงนิตยสารวัยรุ่น ก่อนที่จะมีงานแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "สะแด่วแห้ว" ก็เริ่มมีชื่อเสียง และได้แสดงหนังอีกหลายเรื่องไม่ว่าจะเป็น "ตุ๊ต๊ะต๋อมแต๋ม สุภาพบุรุษตัว ต.", "ม.6/2 ห้องครูวารี", "ม.6/2 ห้องครูวารี เทอม 2 ตอน 6 เดือนไม่ขาดเพื่อนสักวัน", "มัจจุราชตามล่าข้าไม่สน", "ตัวเก็งเต็งหนึ่ง", "ก ข ค โรงเรียนนอก" ทางด้านงานละคร มีผลงานอย่าง "กุหลาบในเปลวไฟ", "เพลงใบไม้ร่วง", "ปูลม", "กว่าจะถึงวันนั้น" ฯลฯ จนกระทั่งงานแสดงเรื่องสุดท้ายกับละครเรื่อง "คู่เขย-คู่ขวัญ"
ทางด้านชีวิตส่วนตัว ศรัณย์ได้คบกับแฟนสาวที่ชื่อ ลันดา โสภาพรรณ ซึ่งเป็นแอร์โฮสเตสบริษัทการบินไทย และเป็นอดีตดาราตัวประกอบ (มีศักดิ์เป็นลูกบุญธรรมของปทุมวดี โสภาพรรณ) มา 6-7 ปี โดยศรัณย์มีอายุน้อยกว่าแฟนสาว 5 ปี
การเสียชีวิต.
เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ศรัณย์ได้หายตัวไปจากบ้านพักอย่างลึกลับหลังจากไปให้ของขวัญวันเกิดกับแฟนสาว ก่อนที่ช่วงสายของวันถัดมา นายสมศักดิ์ หงษ์อ่อน อายุ 50 ปี เรือหางยาวรับจ้างในแถวคลองลาดพร้าวพบศพศรัณย์ในลักษณะไม่สวมเสื้อ ใส่เพียงกางเกงวอร์มสีเทา จึงแจ้งตำรวจให้มาตรวจสอบ สภาพศพเบื้องต้นมีเลือดออกทางปากและจมูก ใบหน้ามีรอยเขียวช้ำและบวม ท้องบวม ร่างกายบวมและเริ่มอืด ซึ่งวันก่อนหน้านั้นมีคนมาแจ้งว่าศรัณย์ได้กระโดดลงน้ำดำเหม็นคลุ้งลึกกว่า 5 เมตรและจมหายไป
หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย

หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย (International Chamber of Commerce - Thailand) หรือ ICC Thailand ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 ด้วยความร่วมมือของ สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย และ สมาคมธนาคารไทย โดยเข้าร่วมเป็นสมาชิกของหอการค้านานาชาติ (International Chamber of Commerce) หรือ ICC โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนและส่งเสริมให้ภาคธุรกิจไทยมีบทบาทโดยตรงในการร่วมกำหนดนโยบายการค้าและการลงทุนในเวทีโลก
หอการค้านานาชาติ (International Chamber of Commerce) หรือ ICC เป็นองค์กรเอกชนนานาชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อในปี พ.ศ. 2462 ปัจจุบันมีสมาชิกและเครือข่ายเป็นองค์กรธุรกิจหลายพันราย กว่า 100 ประเทศทั่วโลก โดยมีภารกิจหลักในการส่งเสริมการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศ
ปัจจุบัน นายมนตรี มหาพฤกษ์พงศ์ ดำรงตำแหน่งเป็น ประธานคณะกรรมการบริหาร มีการบริหารงานโดยคณะกรรมการบริหาร (Executive Board) และดำเนินงานโดยคณะกรรมาธิการ (Commission) 11 สาขา ดังนี้ 
1.       Commission on Arbitration and ADR (ด้านอนุญาโตตุลาการและการระงับข้อพิพาท)
2.        Commission on Banking (ด้านการธนาคาร)
3.        Commission on Commercial Law and Practices (ด้านกฎหมายและการปฏิบัติทางการค้า)
4.        Commission on Competition (ด้านการแข่งขันทางการค้า)
5.        Commission on Corporate Responsibility and Anti-Corruption (ด้านความรับผิดชอบต่อสังคมและป้องกันการทุจริตขององค์กร)
6.        Commission on Customs and Trade Facilitation (ด้านศุลกากรและการอำนวยความสะดวกทางการค้า)
7.        Commission on the Digital Economy (ด้านเศรษฐกิจดิจิทัล)
8.        Commission on Environment and Energy (ด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อม)
9.        Commission on Food and Agricultural Products (ด้านผลิตภัณฑ์อาหารและเกษตร)
10.      Commission on Insurance (ด้านการประกันภัย)
11.      Commission on Marketing & Advertising (ด้านการตลาดและโฆษณา)
แคว้นโอต-นอร์ม็องดี

โอต-นอร์ม็องดี  เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นนอร์ม็องดี) สภาพพื้นที่เป็นที่ราบกว้างใหญ่ มีการเพาะปลูกพวกธัญพืชและผลไม้ โดยส่วนใหญ่ผลไม้ที่ปลูกนั้นจะเป็นแอปเปิล และนอกจากนี้ยังมีทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ซึ่งเหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์ สัตว์ที่เลี้ยงก็จะเป็นพวกม้าและวัว ซึ่งม้าและวัวของที่นี่ถือว่าเป็นม้าและวัวที่ดีที่สุดของประเทศฝรั่งเศส แคว้นนี้ยังเป็นแหล่งผลิตเนยแข็งที่มีชื่อเสียง เช่น กาม็องแบร์ ปงเลแว็ก และนอกจากนี้ยังมีน้ำผลไม้ที่ขึ้นชื่อ ก็คือ น้ำแอปเปิล ซึ่งจะผลิตในช่วงเดือนกันยายน–เดือนธันวาคม แคว้นนี้ยังเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีทั้งอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมเครื่องไฟฟ้า อุตสาหกรรมเครื่องปั้นดินเผาของรูอ็อง อุตสาหกรรมเครื่องยนต์และรถยนต์
เกียรติ สิทธีอมร

เกียรติ สิทธีอมร (เกิด 26 กันยายน พ.ศ. 2502) อดีตประธานผู้แทนการค้าไทย ในรัฐบาล อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ อดีตคณะทำงานด้านเศรษฐกิจพรรคประชาธิปัตย์ อดีตประธานคณะกรรมการบริหารหอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย
ประวัติ.
เกียรติ เกิดวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2502 
ที่ เขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรนายสิทธิ์ สิทธีอมร นางวรรณา สิทธีอมร
สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนอัสสัมชัญ ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาโทด้านการต่างประเทศ จากมหาวิทยาลัยทัฟส์ และ ประกาศนียบัตรชั้นสูงด้านการบริหาร จาก Harvard Business School ได้รับประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย จากสถาบันพระปกเกล้า
การทำงาน.
เกียรติเข้าสู่วงการเมืองด้วยการเป็นที่ปรึกษา ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (อภิรักษ์ โกษะโยธิน) ประธานคณะกรรมการบริหาร หอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย กรรมการรองเลขาธิการหอการค้านานาชาติแห่งประเทศไทย กรรมการบริหารหอการค้านานาชาติ โดยได้รับการคัดเลือกจากประเทศสมาชิกกว่า 140 ประเทศ ผู้แทนประเทศไทยในกลุ่มวิสัยทัศน์ เอเชียตะวันออก กรรมการแข่งขันทางการค้า กรรมการ พ.ร.บ. ประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
งานการเมือง.
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ (พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2554 และ พ.ศ. 2562) ประธานผู้แทนการค้าไทย (เทียบเท่ารองนายกรัฐมนตรี) ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (ชวน หลีกภัย) รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ รองประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาการขยายสัญญาสัมปทานทางด่วนและรถไฟฟ้า (บีทีเอส) ประธานคณะอนุกรรมการฯ ด้านคณะกรรมาธิการการเมืองและเศรษฐกิจ ในการประชุมใหญ่สมัชชารัฐสภาอาเซียน ครั้งที่ 40
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 นายเกียรติได้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ของพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 9 
รัฐบาลเงา.
หลังเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 พรรคประชาธิปัตย์เป็นฝ่ายค้านพรรคเดียวในสภาผู้แทนราษฎร ได้ประกาศจัดตั้ง ครม.เงา ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ นายเกียรติ สิทธีอมร ได้รับเลือกจาก ที่ประชุมพรรคประชาธิปัตย์ให้ทำหน้าที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์เงา
ผู้แทนการค้าไทย.
ภายหลังจากที่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และจัดตั้งผู้แทนการค้าไทยขึ้น ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 นายเกียรติ สิทธีอมร จึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แทนการค้าไทย ตั้งแต่วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ

ท่ามะเดื่อ เป็นเทศบาลตำบลในอำเภอบางแก้ว จังหวัดพัทลุง ครอบคลุมบางส่วนของหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 6 ตำบลท่ามะเดื่อ และหมู่ที่ 1 ตำบลโคกสัก มีพื้นที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 1,250 ไร่
ประวัติ.
เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อมีฐานะเป็นสุขาภิบาลตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 จนได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พุทธศักราช 2542 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
มาเรีย เทเรซา แห่งนาโปลีและซิซิลี

มารีอา เทเรซาแห่งนาโปลีและซิซิลี (6 มิถุนายน ค.ศ. 1772 – 13 เมษายน ค.ศ. 1807) เป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 เป็น จนถึงเมื่อมีการรุกรานของนโปเลียน โบนาปาร์ต จนต้องยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อปี ค.ศ. 1906 พระองค์จึงเปลี่ยนพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย และ
พระราชประวัติ.
มารีอา เทเรซาพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1772 ณ เมืองนาโปลี ราชอาณาจักรนาโปลี (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี) เป็นพระราชธิดาองค์โตในพระเจ้าแฟร์ดีนันโดที่ 1 แห่งซิซิลีทั้งสอง และสมเด็จพระราชินีมารีอา แคโรไลนา (พระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1และจักรพรรดินีมารีอา เทเรซีอา) 
อภิเษกสมรส.
พระองค์สมรสกับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ มกุฎราชกุมารแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระมารดาของมารีอา เทเรซีอสเป็นพระปิตุจฉาในอาร์ชดยุกฟรันทซ์) เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1790 เมื่อพระราชสวามีได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิเลโอพ็อลท์ ผู้เป็นพระราชบิดาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1792 ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต ได้นำกองทัพของจักรวรรดิฝรั่งเศส เข้ามารุกรานและก้าวก่ายทางการเมืองการปกครอง รวมทั้งราชสำนัก จักรพรรดิฟรันทซ์จึงทรงเปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่ในรูปแบบของจักรวรรดิออสเตรีย โดยยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ลง ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งออสเตรียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1904
พระราชบุตร.
จักรพรรดิฟรันทซ์ และจักรพรรดินีมารีอา เทเรซามีพระราชโอรส 4 พระองค์ และพระราชธิดา 8 พระองค์ รวมพระราชบุตร 12 พระองค์ ดังนี้
สวรรคต.
จักรพรรดินีมารีอา เทเรซาสวรรคตเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1807 รวมพระชนมพรรษาเพียง 35 พรรษา พระศพถูกฝังอย่างสมพระเกียรติที่อิมพิเรียล คริปต์ กรุงเวียนนา
ปานเลขา ว่านม่วง

ปานเลขา ว่านม่วง หรือชื่อจริงในปัจจุบัน รัฐธยาน์ ธิติสุรนันท์ ชื่อเล่น ปอ เป็นมิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรก ในปี พ.ศ. 2528 
ประวัติ.
ปานเลขา ว่านม่วง เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2506 บิดาชื่อ "พันตำรวจโท ปน ว่านม่วง" มารดาชื่อ "ลัจจา" ถึงแก่กรรมแล้ว เป็นอดีตครูสอนรำไทยที่โรงเรียนศรีวิกรม์ ส่วนชื่อปานเลขา คุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง เป็นคนตั้งให้ ปอเริ่มเรียนชั้นอนุบาลถึงชั้นประถม 7 ที่ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร จบปริญญาตรี สาขามนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ระหว่างที่เรียนปริญญาตรีปี พ.ศ. 2528 ได้เข้าร่วมประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกได้ตำแหน่งมิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรกของประเทศไทยและเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดมิสเวิลด์ 1985 ที่ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ไม่ผ่านเข้ารอบต่อมาได้เรียนต่อจนจบและใช้ชีวิตเป็นแม่บ้าน ช่วงแรกทำงานที่บริษัทการบินไทย ได้ลาออกจนได้กลับเข้าสู่วงการบันเทิง ถ่ายแบบปกนิตยสาร เดินแบบแฟชั่นจนเป็นอาชีพ
ธานินทร์ อินทรเทพ

ธานินทร์ อินทรเทพ มีชื่อจริงว่า ธานินทร์ อินทรแจ้ง ชื่อเล่น เล็ก (เกิด 3 มกราคม พ.ศ. 2486) นายกสมาคมนักร้องแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี นักร้องชายเพลงไทยสากล ประเภทเพลงลูกกรุง มีชื่อเสียงจากเพลง "รักเอย หยาดน้ำฝนหยดน้ำตา หยดหนึ่งของกาลเวลา เหมือนคนละฟากฟ้า นกขมิ้น คาวหัวใจ คนอ่อนแอ ผมไปไม่พ้น อย่าเห็นกันดีกว่า ทำบุญด้วยอะไร เพ็ญโสภา จับกระแต ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก น้ำตาร่วงหลังพวงมาลัย และ ทำไมถึงต้องเป็นเรา" (โดยเฉพาะเพลงขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก มีชื่อเสียงจนถูกนำไปแต่งเพลงล้อเลียน ชื่อ "ขาดฉันแล้วเธอจะเซ้งตึก" แปลงเพลงโดย ซูม แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ) 
ประวัติ.
ธานินทร์ อินทรเทพ เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2486 ที่อำเภอสมุทรสาคร จังหวัดธนบุรี เรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านมหาชัย และโรงเรียนสมุทรสาครวิทยาลัย ชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก เคยเข้าประกวดการร้องเพลง ได้รับรางวัลชนะเลิศหลายครั้ง โดยชอบร้องเพลงของ สุเทพ วงศ์กำแหง ชรินทร์ นันทนาคร และนริศ อารีย์ เข้าร่วมวงดนตรีของครูพยงค์ มุกดา จากการชนะเลิศการประกวดร้องเพลงของสถานีวิทยุพล.1 เมื่อปี พ.ศ. 2504 มีผลงานอัดแผ่นเสียงเพลง "จูบจันทร์" และ "เพ็ญโสภา" ต่อมาครูพยงค์ได้นำไปฝากให้อยู่กับวงสุเทพโชว์ ของสุเทพ วงศ์กำแหง ซึ่งเป็นผู้ตั้งชื่อในการแสดงให้ว่า ธานินทร์ อินทรเทพ เป็นบิดาของ ดร.คงกระพัน อินทรแจ้ง ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)เคยสมรสกับจิตราภรณ์ บุญญขันธ์นักร้องดาวรุ่งแห่งวงดนตรีสุนทราภรณ์
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สมเด็จพระสันตะปาปาเปโตรที่ 2

สมเด็จพระสันตะปาปาเปโตรที่ 2  เป็นพระนามพระสันตะปาปาที่สมมุติขึ้น และในระยะหลังนี้ เป็นชื่อสามัญของลัทธิเซเดวากันเต (Sedevacantism) ที่อุปโลกน์ตัวเป็นสันตะปาปา
ชื่อและความหมายโดยนัย.
นอกเหนือไปจากนักบุญเปโตรอัครทูตซึ่งชาวคริสต์ถือกันว่าเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาพระองค์แรกนั้น ไม่มีพระสันตะปาปาพระองค์ใดเคยใช้พระนามว่า "เปโตร" อีกเลย และเป็นที่เล็งเห็นได้ว่า จะไม่มีพระสันตะปาปาพระองค์ใดในอนาคตกาลจะทรงเลือกใช้พระนามเช่นนั้นด้วย กระนั้น มีพระสันตะปาปาหลายพระองค์ที่ทรงใช้ชื่อบัพติศมาว่า "เปโตร" (อาจสะกดต่างออกไปสุดแต่ภูมิภาค) หนึ่งในนั้นคือสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 ซึ่งทรงมีชื่อบัพติศมาว่า เปียโตร ออร์ซีนี (Pietro Orsini)
ทั้งนี้ เป็นเพราะวรรคสุดท้ายของสันตะวจนะ (Prophecy of the Popes) บทประพันธ์อันเป็นที่รู้จักกันกว้างขวางในวงการคาทอลิก และว่ากันว่าเป็นผลงานของนักบุญแมลาไค (St. Malachy) นั้น บรรยายไว้ทำนองพยากรณ์ว่า "เปโตรชาวโรมัน" (Petrus Romanus) จะเป็นพระสันตะปาปาพระองค์สุดท้าย วรรคนั้นว่า
"ระหว่างการประหัตประหารสุดท้ายของพระศาสนจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บัลลังก์จักถูกครองโดยเปโตรชาวโรมัน ผู้ซึ่งจะเลี้ยงดูฝูงแกะของเขาอย่างแสนยากเย็น และเมื่อการนี้บรรลุ นครสัตบริภัณฑ์จักถึงแก่กาลวินาศ องค์ตุลาการผู้น่าหวั่นเกรงจักพิพากษาหมู่ชนของเขา สิ้นแล"
"In persecutione extrema S.R.E. sedebit Petrus Romanus, qui pascet oves in multis tribulationibus: quibus transactis civitas septicollis diruetur, et Iudex tremêndus iudicabit populum suum. Finis."
"During the final persecution of the Holy Roman Church, the seat will be occupied by Peter the Roman, who will feed his sheep in many tribulations; and when these things are finished, the seven-hilled city will be destroyed, and the formidable Judge will judge his people. The End."
มีการตีความวรรคข้างต้นกันไปต่าง ๆ นานา กระแสหลักนั้นเห็นว่า สมเด็จพระสันตะปาปาปีเตอร์ที่ 2 จะเสด็จขึ้นสู่ตำแหน่งถัดจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16
การใช้จริง.
ผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาหลายคนได้เลือกใช้นามว่า "เปโตรที่ 2" โดยเฉพาะสันตะปาปาเท็จที่อ้างว่าได้ตำแหน่งมาเพราะพระผู้เป็นเจ้าทรงแต่งตั้งให้เป็นการเฉพาะตัว สันตะปาปาเท็จผู้ใช้นามนี้และโด่งดังที่สุด คือ มานูเอล อาลอนโซ คอร์รัล (Manuel Alonso Corral) แต่มานูเอลบอกปัดอย่างแจ้งชัดว่า ตนมิใช่ "เปโตรชาวโรมัน" ตามสันตะวจนะ
ในบันเทิงคดี.
ในนวนิยายชุดเรื่อง "เลฟต์บีไฮนด์ (Left Behind)" ปีเตอร์ แมธิวส์ (Peter Mathew) มุขนายกคาทอลิกผู้มีใจคด ได้รับเลือกตั้งเป็นพระสันตะปาปาพระนามว่า เปโตรที่ 2 และต่อมาก็ได้เป็นประมุขแห่งศาสนาเอกภพแห่งบาบิลอนลึกลับ (Enigma Babylon One World Faith)
ส่วนนิยายเรื่อง "เดอะเธิร์ดซีเคร็ต (The Third Secret)" ของสตีฟ เบร์รี (Steve Berry) นั้น พระคาร์ดินัลอัลเบอร์โต วาเลนเดรีย (Alberto Valendrea) รัฐมนตรีแห่งวาติกันผู้มีใจทะเยอทะยาน ได้รับเลือกตั้งเป็นพระสันตะปาปาพระนามว่า เปโตรที่ 2
จอร์โจเน

จอร์โจเน (ราว ค.ศ. 1477 - ค.ศ. 1510) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของเวนิสในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 มีชื่อเสียงว่าเขียนภาพอย่างมีอรรถรส (elusive poetic quality) ทั้ง ๆ ที่มีภาพที่เป็นที่ทราบแน่นอนว่าเขียนโดยจอร์โจเนเพียงประมาณ 6 ภาพไม่นับภาพอื่นที่สันนิษฐานว่าเขียนโดยจอร์โจเนด้วย เพราะความที่ไม่ทราบว่าเป็นใครแน่และความหมายของภาพเขียนจึงทำให้งานเขียนของจอร์โจเนเป็นงานที่ยังลึกลับต่อการตีความหมายที่สุดในบรรดางานจิตรกรรมตะวันตก
ชีวิต.
จอร์โจ วาซารีบรรยายชีวิตของจอร์โจเนในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร” (Le Vite) ว่าจอร์โจเนมาจากเมืองเล็ก ๆ ชื่อคาสเตลฟรังโค เวเนโต ไม่ใกลจากเวนิส บางครั้งก็จะรู้จักกันในนามว่า “ซอร์โซ” (Zorzo) หรือ “ซอร์ซอน” (Zorzon) ซึ่งเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ใช้เรียก “จอร์โจเน” ซึ่งอาจจะแปลว่า “จอร์โจเนใหญ่” ชีวิตสมัยเด็กที่เวนิสไม่มีหลักฐานอะไรให้ทราบ แต่คาร์โล ริดอล์ฟินักเขียนประวัติจิตรกรกล่าวว่าจอร์โจเนฝึกงานกับจิโอวานนี เบลลินี
เอกสารร่วมสมัยบันทึกว่างานของจอร์โจเนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เมื่ออายุได้เพียง 23 ปีและได้รับเลือกให้เขียนภาพเหมือนของดยุกอากอสติโน บาร์เบริโก (Doge Agostino Barberigo) และทหารรับจ้างคอนซาลโว เฟอร์รันเต (Consalvo Ferrante) ในปี ค.ศ. 1504 ก็ได้รับสัญญาให้วาดฉากแท่นบูชาเป็นอนุสรณ์แก่ทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งชื่อมัทเทโอ คอสแตนโซ (Matteo Costanzo) ภายในมหาวิหารที่เมืองบ้านเกิด ใน ค.ศ. 1507 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากสภาเทศบาลทึ่จ่ายเป็นสิบงวดสำหรับเขึยนภาพภายในท้องพระโรง (Hall of the Audience) ภายในวังของดยุก ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนและช่างเขียนคนอื่นๆ เพื่อเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi) ที่เวนิสหลังจากที่ได้ทำงานที่คล้ายคลึงกันที่คฤหาสน์ซอรันโซ (Casa Soranzo), วังกริมานีอาลลิแซวิ (Casa Grimani alli Servi) และวังอื่น ๆ ที่เวนิส แต่ปัจจุบันไม่มีเหลือแล้ว
นอกจากที่กล่าวมาแล้ววาซารียังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในชึวิตของจอร์โจเนซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลต่องานของจอร์จิโอต่อมาซึ่งการที่จอร์จิโอพบกับเลโอนาร์โด ดา วินชีในโอกาสที่ ดา วินชีมาเมืองเวนิสเมื่อปี ค.ศ. 1500 ในเดือนกันยายนหรือเดือนตุลาคมปึ ค.ศ. 1510 จอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อกาฬโรคระบาดที่เมืองเวนิส เพียงไม่กี่วันหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิต ก็มีจดหมายจากอิสซาเบลลา เดสเตผูอุปถัมภ์ศิลปะเขียนจากมานตัวถามถึงเพลงที่เขียนโดยจอร์โจเน
ภาพเขียน.
รายชื่อข้างล่างเป็นเพียงบางส่วนของงานของจอร์เจโน
นริศ อารีย์

นริศ อารีย์ (31 ธันวาคม พ.ศ. 2473 - 30 กันยายน พ.ศ. 2554) เป็นนักร้องเพลงลูกกรุงรุ่นใหญ่ ที่ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสามขุนพลเพลงลูกกรุง ร่วมกับ สุเทพ วงศ์กำแหง และชรินทร์ นันทนาคร
ประวัติ.
นริศ อารีย์ เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2473 เป็นน้องชายแท้ ๆ ของ วรนุช อารีย์ นักร้องนำวงดนตรีสุนทราภรณ์ เข้ารับการศึกวิทยาลัยบพิตรพิมุข
ชีวิตนักร้อง.
ตลอดเวลาที่เรียนอยู่นั้นไม่เคยคิดที่จะเป็นนักร้องเลย เพราะต้องการเป็นทหารอากาศ เมื่อจบก็มุ่งมั่นเข้าสอบเป็นทหารแต่พลาดไป จึงเที่ยวเตร่ประกวดร้องเพลงตามแรงยุของเพื่อน ๆ เข้าแข่งขันตามงานวัดต่าง ๆ เรื่อยมา โดยใช้นามแฝงว่า “ร. ดาวรุ่ง” ผลปรากฏว่าชนะบ้างแพ้บ้างเพราะต้องเจอกับนักร้องรุ่นพี่อย่างชาญ เย็นแข, เลิศ ประสมทรัพย์ จึงทำให้มุ่งมั่นฝึกฝนที่จะเอาชนะให้ได้
จนเข้าประกวดงานปีใหม่ เมื่อพ.ศ. 2491 ที่เฉลิมกรุง ซึ่งเป็นงานที่ใหญ่มากโดยมี พ.ต.โปรย อังสุกานต์ เจ้าของคณะละครวิทยุอันดับ1ในยุคนั้นเป็นประธานจัดงานและมีคุณเสน่ห์ โกมารชุน เป็นกรรมการตัดสินปรากฏว่าสามารถฝ่าฝันจนได้รับรางวัลชนะเลิศที่ 1 มาครอง
และยังได้เข้าร่วมงานกับคณะละครวิทยุ “พันตรีศิลปะ” เป็นพระรองบ้าง ตัวประกอบบ้าง ซึ่งขณะนั้นคุณบุญช่วย หิรัญสุนทรเป็นพระเอกและร้องเพลงสลับฉากที่ศาลาเฉลิมไทย และศาลาเฉลิมกรุง รุ่นเดียวกับสุเทพ วงศ์กำแหง และชรินทร์ นันทนาคร 
ครั้นปี 2492 ทางกรมโฆษณาการได้จัดการประกวดนักร้องแห่งประเทศไทยขึ้นเรียกว่าเป็นการประกวดระดับชาติทีเดียวซึ่งมีทั้งนักร้องอาชีพและสมัครเล่นจากทั่วประเทศเข้าสมัครแข่งขันราว 200 คน คุณนริศ อารีย์ ได้มีโอกาสร่วมแข่งขันในครั้งนี้ด้วยและผ่านเข้ารอบไปชิงชนะเลิศในรอบสุดท้ายโดยเป็นผู้ประกวดที่มีอายุน้อยที่สุด และได้ตำแหน่งที่ 4
จากนั้นก็เข้าสู่วงการและได้มีโอกาสบันทึกแผ่นเสียงครั้งแรกในเพลง “ชั่วนิจนิรันดร” ของพยงค์ มุกดา เพลง “เชียงใหม่” ของไสล ไกรเลิศ “ผู้แพ้” ของรักษ์ รักษ์พงศ์ "คอย" และ "สักวันหนึ่ง" ของป. ชื่นประโยชน์ "เปียจ๋า" และ "ม่วยจ๋า" ของสุรพล โทณะวณิก "กลิ่นเกล้า" และ "แม้พี่นี้จะขี้เมา" ของไพบูลย์ บุตรขัน เป็นต้น
คุณนริศ อารีย์ เคยร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง มาลัยสามชายและวิญญาณรักแม่นาค และแสดงละครโทรทัศน์ทางช่อง 4 บางขุนพรหม เป็นตัวนำบ้างตัวประกอบบ้าง เช่นเรื่อง ตาม่องลาย เป็นต้น
เสียชีวิต.
นริศ อารีย์ เสียชีวิตในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคพาร์กินสัน และโรคเบาหวาน ซึ่งตรงกับช่วงที่ กาเหว่า เสียงทอง ผู้เป็นนักร้องชาวไทย ได้เสียชีวิตในช่วงเดียวกัน มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
เป็ดพม่า

เป็ดพม่า หรือ เป็ดรัดดี (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Tadorna ferruginea") เป็นนกอพยพชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Anatidae พบตามแม่น้ำสายใหญ่ เช่น แม่น้ำโขง นาเกลือ ตามชายทะเล และบึง แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา และเอเชีย ลำตัวมีขนาดใหญ่ ยาว 61-67 เซนติเมตร คล้ายห่าน ขนมีสีน้ำตาลแกมแดงหรือส้มเป็นหลัก ตัวผู้มีสร้อยรอบคอสีดำ ตัวเมียมีใบหน้านวลมากกว่า แต่ตัวเล็กกว่าตัวผู้
มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ บางครั้งอาจถึงพันตัว ในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์ขนาดเล็กทั่วไป
ในประเทศไทย.
เป็ดพม่าอพยพมาช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ มีรายงานการพบ
และมีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
นกแต้วแร้วท้องดำ

นกแต้วแร้วท้องดำ หรือ นกแต้วแล้วท้องดำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hydrornis gurneyi") เป็นนกที่พบในพม่าและไทย ปัจจุบันพบได้ที่ เขานอจู้จี้ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ และบางส่วนในประเทศพม่า
นกแต้วแร้วท้องดำถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น เฮนรี เกอนีย์ นายธนาคารและนักปักษีวิทยาสมัครเล่นชาวอังกฤษ มีรายงานการพบครั้งสุดท้าย ในประเทศพม่าปี ค.ศ. 1914 และไม่พบอีกเลยติดต่อกันนานถึง 50 ปี ทำให้ CITES ขึ้นบัญชีเป็นสัตว์ที่สูญพันธุ์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 ถูกค้นพบในประเทศไทยโดย ฟิลิป ดี. ราวด์ และ อุทัย ตรีสุคนธ์ โดยพบ 44-45 คู่ แต่ในปี ค.ศ. 1997 เหลือเพียง 9 คู่เท่านั้น ปัจจุบันคาดว่ามีอยู่ประมาณ 13-20 คู่เท่านั้น จึงถูกให้เป็นสัตว์ป่าสงวน 20 ชนิดของไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ซึ่ง IUCN ประเมินสถานภาพให้อยู่ในระดับใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (Cr)
นกแต้วแร้วท้องดำ เป็นหนึ่งในนกแต้วแร้ว 12 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย รูปร่างอ้วนป้อม คอสั้น หัวโต หางสั้น ลำตัวยาว 22 เซนติเมตร ตัวผู้หัวมีสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีน้ำเงินเหลือบฟ้า หางสีน้ำเงินอมเขียว ท้องสีเหลืองสดมีริ้วสีดำบาง ๆ พาดสลับตลอดช่วงท้อง ใต้ท้องมีแต้มสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวเมียกระหม่อมสีเหลืองอ่อน มีแถบดำผ่านใต้ตาลงไปถึงแก้ม ท้องสีขาว มีแถบสีน้ำตาลขวางจากอกลงไปถึงก้น
อาศัยอยู่ในป่าดิบที่ราบต่ำ ซึ่งมีระดับความสูงไม่เกิน 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล มักพบตามที่ราบ ใกล้ร่องน้ำหรือลำธารที่ชื้นแฉะ ไม่ชอบอยู่บริเวณที่มีไม้พื้นล่างขึ้นรกทึบ 
หากินด้วยการกระโดดหาแมลงบนพื้นดินกินหรืออาจขุดไส้เดือนดินขึ้นมากิน บางครั้งอาจจับกบ และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย โดยเฉพาะในช่วงมีลูกอ่อน
นกตัวผู้จะร้องหาคู่ด้วยเสียง 2 พยางค์ เร็ว ๆ ว่า "ท-รับ" แต่ถ้าตกใจจะร้องเสียงว่า "แต้ว แต้ว" เว้นช่วงแต่ละพยางค์ประมาณ 7-8 วินาที และอาจร้องนานเป็นชั่วโมง ส่วนเสียงที่ใช้ในการสื่อสารกันระยะใกล้จะใช้เสียงนุ่มดังว่า "ฮุ ฮุ" 
มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน ออกไข่คราวละ 3-4 ฟอง
แอนโทนีแห่งปาดัว

นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) แห่งปาดัว  เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะฟรันซิสกัน เกิดวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1195 ที่เมืองลิสบอน ประเทศโปรตุเกส และถึงแก่มรณกรรมวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1231 ที่เมืองปาโดวา ประเทศอิตาลี นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวเป็นหนึ่งใน "นักปราชญ์แห่งคริสตจักร" ชื่อเสียงในการเทศน์ให้คนต่างศาสนาเปลี่ยนใจมาศรัทธานิกายโรมันคาทอลิกเป็นจำนวนมาก ว่ากันว่าหลังจากการฝังศพท่านไปเกือบ 40 ปี เมื่อมีการขุดศพขึ้นมาเพื่อทำเป็นเรลิกบูชาในมหาวิหาร กลับพบชิ้นส่วน "ลิ้น" ของท่านที่ยังคงสีแดงสดในขณะที่ร่างกายส่วนอื่นเน่าเปื่อยหมดแล้ว ซึ่งเป็นเครื่องหมายของการเทศนาอันดีเยี่ยมนั่นเอง จึงทำให้ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญในคริสต์ศาสนา
ประวัติ.
นักบุญอันตนแห่งปาดัว เกิดที่เมืองลิสบอน จากบิดาชื่อมาร์ติโน เด โบยญอน ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการของเมืองลิสบอน และมารดาชื่อเทเรซา คาเวรา ท่านได้ถูกตั้งชื่อว่า แฟร์นันโด เด โบยญอน ครอบครัวของแฟร์นันโดเป็นครอบครัวจากตระกูลขุนนางที่ร่ำรวย บิดาของท่านต้องการสนับสนุนท่านให้ได้รับการศึกษาอย่างดีและให้ชีวิตของท่านประสบความสำเร็จทางด้านสังคม แต่จิตใจของท่านมีความรักที่จะเจริญชีวิตในความยากจน และอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ตามแบบอย่างของพระเยซู
เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านได้เข้าเป็นนักบวชคณะออกัสติเนียน ที่อารามนักบุญวินเซนต์ นอกกำแพงเมืองลิสบอน ตลอด 2 ปีที่ใช้ชีวิตนักบวชอยู่ที่นั่นมักมีมิตรสหายเก่ามาเยี่ยมเยียนมิได้ขาด ท่านจึงขออนุญาตย้ายไปอยู่ในที่อารามซานตาครุส ซึ่งเป็นบ้านแม่ของคณะ อยู่ห่างจากกรุงลิสบอนเกือบร้อยไมล์ ท่านใช้เวลา 8 ปีที่นี่ ในความนบนอบ ในการภาวนา ในการศึกษาเล่าเรียน ท่านได้มีโอกาสรู้จักกับไฟรอาร์ห้าท่านในคณะฟรันซิสกัน และท่านก็เริ่มสนใจพวกเขาเป็นการส่วนตัว ซึ่งต่อมาไฟรอาร์ทั้งห้าท่านได้กลายเป็นมรณสักขีที่ประเทศโมรอกโก ท่านจึงตัดสินใจเป็นนักบวชคณะฟรันซิสกัน และได้รับนามใหม่ว่า อันตน
เม็กกาโลดอน

เม็กกาโลดอน (มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μέγας ("megas") "ใหญ่, ทรงพลัง" และ ὀδoύς ("odoús"), "ฟัน" รวมกันแปลว่า "ฟันใหญ่") หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เม็ก (Meg) ปลาฉลามเป็นปลาฉลามขนาดใหญ่ เดิมใช้ชื่อวิทยาศาตร์ว่า "Carcharocles megalodon" แต่ปัจจุบันได้มีการพิจารณาใหม่ให้ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Otodus megalodon" อยู่ในวงศ์ Otodontidae ซึ่งเป็นวงศ์ของปลาฉลามขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ในอันดับ Lamniformes
ในช่วงที่มีชีวิตอยู่.
เม็กกาโลดอน มีชีวิตอยู่ในราว 23 ถึง 3.6 ล้านปีก่อน สมัยไมโอซีนตอนต้นถึงไพลโอซีน โดยแหวกว่ายอยู่ในทั่วทุกมหาสมุทรเขตที่อบอุ่นและตามแนวปะการังที่อุดมสมบูรณ์ มันเป็นฉลามที่มีขนาดใหญ่ โดยงานวิจัยล่าสุดระบุว่ามันมีขนาดอยู่ที่ราวๆ 10-13 เมตร นักบรรพชีวินวิทยาคาดว่าเม็กกาโลดอนกินอาหารหลากหลาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเล เช่น วาฬ เนื่องจากมีการค้นพบฟอสซิลวาฬและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลอื่นๆที่มีรอยกัดของเม็กกะโลดอน
การสูญพันธุ์และการอ้างว่ามีการพบเห็น.
ปัจจุบัน เม็กกาโลดอนได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วราว 3.6 ล้านปีก่อน คาดว่าอาจมาจากหลายสาเหตุ เช่น สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แหล่งอาหารลดน้อยลง รวมถึงการถูกแย่งอาหารโดยบรรพบุรุษของปลาฉลามขาว โดยมีบางทฤษฎีระบุว่าบรรพบุรุษของวาฬเพชฌฆาต เป็นสาเหตุที่ทำให้เม็กกาโลดอนสูญพันธุ์ แต่จากการวิจัยภายหลังพบว่าบรรพบุรุษของวาฬเพชฌฆาตกินปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร และไม่ได้เป็นสาเหตุที่ทำให้เม็กกะโลดอนสูญพันธุ์
ความใหญ่และน่ากลัวของเม็กกาโลดอนทำให้มีผู้นำไปสร้างเป็นนวนิยายและภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง เช่น ' ในปี ค.ศ. 2002, นวนิยายเรื่อง "Megalodon เขี้ยวมหึมาสึนามิ" นวนิยายแนววิทยาศาสตร์สยองขวัญ โดย ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ นักเขียนและนักสมุทรศาสตร์ชาวไทย ในปี ค.ศ. 2005 หรือสารคดีทางโทรทัศน์เรื่อง ' เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 ทางช่องดิสคัฟเวอรี 
หลายครั้งที่มีรูปภาพหรือวีดิโอซึ่งอ้างว่าเป็นหลักฐานการมีอยู่ของเม็กกะโลดอน แต่มักจะเป็นการตัดต่อ หรือเป็นเพียงปลาฉลามขนาดใหญ่ชนิดอื่น เช่น ปลาฉลามสลีปเปอร์และปลาฉลามอาบแดด
รถเมล์นายเลิศ

รถเมล์นายเลิศ หรือ รถเมล์ขาว เป็นรถโดยสารประจำทางสายแรกของไทย ผู้ริเริ่มคือพระยาภักดีนรเศรษฐ หรือนายเลิศ เศรษฐบุตร เริ่มจากกิจการบริการรถม้าเช่า ซึ่งนายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวรถเอง โดยคิดค่าโดยสารสำหรับรถม้าเดี่ยวชั่วโมงละ 75 สตางค์ รถม้าคู่ชั่วโมงละ 1 บาท แต่นายเลิศเห็นว่าเป็นการทรมานสัตว์ จึงคิดเปลี่ยนมาใช้รถยนต์ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2453
ลักษณะของรถ.
รถเมล์นายเลิศมีลักษณะเฉพาะคือ ทาสีขาวทั้งคัน มีตราประจำรถเป็นรูปขนมกง นายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวถังรถเมล์ด้วยตัวเอง โดยเขียนแบบด้วยชอล์กบนพื้นปูน ให้ช่างไม้ชาวเซี่ยงไฮ้เป็นผู้ต่อ โดยใช้เครื่องยนต์ที่สั่งซื้อมาจากประเทศอังกฤษ นายเลิศมีนโยบายในการเดินรถว่า "สุภาพ ซื่อสัตย์ ประหยัด ทันใจ เอากำไรแต่น้อย บริการผู้มีรายได้น้อย" 
รถเมล์สายแรกของนายเลิศ วิ่งจากประตูน้ำไปกษัตริย์ศึก เมื่อกิจการเจริญก้าวหน้าจึงขยายออกไปจนเกือบทั่วกรุงเทพมหานคร คนทั่วไปเรียกรถของท่านว่า "รถเมล์ขาว" ตามสีของรถ ต่อมานายเลิศได้ริเริ่มบริการเรือเมล์ที่ชาวบ้านเรียก "เรือขาว" รับส่งผู้โดยสารตามคลองแสนแสบ ผ่านหนองจอก มีนบุรี แล้วมาสุดทางที่ประตูน้ำ เชื่อมโยงกับเส้นทางของรถเมล์ขาว กิจการนี้เป็นที่ประทับใจของคนทั่วไป และสร้างชื่อเสียงให้ท่านมาก
การสิ้นสุดกิจการ.
กิจการรถเมล์นายเลิศ ดำเนินการมานานถึง 70 ปี ได้รับสัมปทานเดินรถประจำทางในกรุงเทพฯ ถึง 36 สาย มีรถประมาณ 700 คัน มีพนักงาน 3,500 คน นับเป็นบริษัทรถเมล์ที่ใหญ่ที่สุด แต่ได้เลิกกิจการลงในปี พ.ศ. 2520 เมื่อรัฐบาลมีนโยบายรวมกิจการรถเมล์ทุกสายในกรุงเทพมหานครมาอยู่ในความดูแลของ องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ
เรย์ โอราอิส

เรย์ โอราอิส  หรือเรย์นัลโด โอราอิส นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ที่เมืองมาลิตโบก จังหวัดเลย์เตใต้ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 15 
ประวัติ.
โอราอิสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2543 เสมอกับ จอยเซน อาลอง ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชกชนะคะแนน โจโจ้ โรดรีโก โอราอิสได้ขึ้นชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2545 โดยมาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ มาชกนอกรอบ ชนะคะแนน สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย จากนั้นมาชกแพ้น็อค ขุนศึก ลูกพระบาท ยก 1 แพ้คะแนน วิษณุ ก่อเกียรติยิม ไปชกนอกรอบที่ญี่ปุ่น ชนะน็อค มาโกโตะ มิยากิ ยก 8 และแพ้คะแนน เคน นากาจิมะ เมื่อ พ.ศ. 2547 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ WBF รุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เบนจี้ โซรอลลา ยก 7 เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 
โอราอิสได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC กับโอเล่ห์ดงอีกครั้งเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 6 มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แต่ก็ขึ้นชกในฟิลิปปินส์ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน และชนะน็อค โนเอล ทูนาเกา ยก 3 จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค เนตร ศศิประภายิม ยก 3 โดยโอราอิสถูกเนตรชกลงไปนับแปดถึง 2 ครั้งในยกที่ 2 ก่อนจะแพ้น็อคไปในที่สุด โอราอิสไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีก 3 ครั้ง ก่อนจะมาชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นฟลายเวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2551 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 จากนั้น โอราอิสก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
อาร์มัน เดอ ลาครูซ

อาร์มัน เดอ ลาครูซ  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ที่ เมือง Guindulman จังหวัดโบโฮล ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 21 (น็อค 8) เสมอ 3 แพ้ 11 
ประวัติ.
เดอลาครูซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน แจ๊กกี้ คอลลามาร์ หลังจากนั้น ก็ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่น มินิมัมเวท WBC ที่ว่างเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย ต่อมา ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งคราวนี้เดอลาครูซเป็นฝ่ายชนะน็อค สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ยก 2 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน สาลิกาเล็ก เสียแชมป์ไปเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 จากนั้น เดอลาครูซได้ขึ้นชกในรายการ 2003 PPBL FLYWEIGHT TOURNAMENT เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเสมอกับจูน อีบาเล ตกรอบ ต่อมา เดอลาครูซขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนนเออร์เนสโต รูบิลลาร์ ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น เดอลาครูซไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่นสองครั้ง และชกชนะน็อค เดชศักดิ์ ศิษย์สายทอง ยก 1 ที่ฟิลิปปินส์ ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิม้มเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ฟลอเรนเต คอนเดส ยก 5 ได้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBO ที่แอฟริกาใต้ในปีเดียวกันนั้นก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ไม่ได้แชมป์ 
เดอลาครูซได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน ฟาบิโอ มาร์ฟา ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนน เดนเวอร์ คูเอโญ เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550แพ้น็อค วันเฮง มีนะโยธิน ยก 5 และเมื่อขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์คืนจากคูเอโญเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ก็ทำได้เพียงเสมอกันโดยเทคนิคเพราะหัวชนกันแตกโดยอุบัติเหตุ เดอลาครูซได้ครองแชมป์อีกครั้งเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เมื่อชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 1 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ซอนนี บอยจาโร ยก 6 เสียแชมป์ไปเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีกเล
เทศบาลนครหัวหิน

เทศบาลนครหัวหิน เป็นเทศบาลนครในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เดิมจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480 ก่อนขยายพื้นที่เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2538 จากนั้นเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมืองเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 และได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลนครในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2568 จนถึงปัจจุบันนี้
เขตเทศบาลนครหัวหินเป็นที่ตั้งของวังไกลกังวล ศูนย์ราชการอำเภอหรือที่ว่าการอำเภอ ย่านธุรกิจประจำอำเภอหัวหิน และเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวตากอากาศที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทยและระดับโลก เช่นเดียวกับเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ในภาคตะวันออกของประเทศไทย นอกจากนี้ เทศบาลนครหัวหินยังเป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดในภาคตะวันตกของประเทศไทยอีกด้วย
ประวัติ.
ในอดีตหัวหินเป็นพื้นที่ขึ้นตรงกับแขวงปราณบุรี (หลังจากได้ย้ายศาลากลางจังหวัดไปที่ตำบลเกาะหลัก จึงได้เปลี่ยนเป็นจังหวัดประจวบคีรีขันธ์) บางช่วงสมัยแขวงเมืองปราณบุรีถูกยุบรวมกับเมืองเพชรบุรี หัวหินจึงอยู่ในความดูแลของจังหวัดเพชรบุรี ภายหลังจึงได้มีการยกฐานะหัวหินขึ้นเป็นกิ่งอำเภอหัวหินขึ้นตรงกับอำเภอปราณบุรี และเป็นอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อ พ.ศ. 2492 เทศบาลตำบลหัวหินจึงอยู่ในเขตพื้นที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 
วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2480 มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง เทศบาลตำบลหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ดูแลพื้นที่ตำบลหัวหินและตำบลหนองแก ในกิ่งอำเภอหัวหิน อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีพื้นที่รับผิดชอบ 72 ตารางกิโลเมตร โดยประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาในวันถัดมา (1 ตุลาคม) และมีผลในวันเดียวกัน ต่อมาเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2538 โดยขยายเขตเพิ่มเติมลงไปในเขตทะเลอ่าวไทยอีก 500 เมตร ทำให้มีพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็น 86.36 ตารางกิโลเมตร โดยประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน แต่มีผลหลังผ่านไป 45 วัน คือตั้งแต่วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2538 มาจนถึงปัจจุบัน 
ระยะแรก การจัดตั้งเทศบาลตำบลหัวหินมีราษฎรประมาณ 4,000 คน มีบ้านเรือนประมาณ 500 หลัง และมีรายได้ประมาณ 30,000–40,000 บาท และเมื่อ พ.ศ. 2492 กิ่งอำเภอหัวหินยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอหัวหิน และต่อมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองจำนวน 4 แห่ง ซึ่งรวมถึงเทศบาลตำบลหัวหินด้วย เทศบาลตำบลหัวหินจึงได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองหัวหิน โดยมีผลทันที ก่อนประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์
ต่อมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2567 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงฐานะอีกครั้ง จากเทศบาลเมืองหัวหิน เป็น เทศบาลนครหัวหิน โดยประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ปีเดียวกัน และมีผลตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2568 ทำให้เป็นเทศบาลนครแห่งที่ 2 ในภาคตะวันตก ต่อจากเทศบาลนครแม่สอดในจังหวัดตาก และเป็นเทศบาลนครแห่งแรกในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เนื่องจากตรงตามหลักเกณฑ์ในเรื่องของจำนวนประชากร รายได้ ตามที่กระทรวงมหาดไทยกำหนด ประกอบกับศักยภาพด้านการท่องเที่ยวของหัวหินอีกด้วย
อาณาเขต.
เทศบาลนครหัวหินมีพื้นที่ครอบคลุม 2 ตำบล คือ ตำบลหัวหินและตำบลหนองแก มีพื้นที่รวม 86.36 ตารางกิโลเมตรหรือ 53,975 ไร่
โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ

โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ (อักษรย่อ : ศ.บ.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ สร้างโดยพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) เป็นอดีตโรงเรียนประจำจังหวัดมีนบุรี
ประวัติ.
เดิมโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญชื่อโรงเรียนวัดแสนแสบ (วัดแสนสุข) เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 มีฐานะเป็นโรงเรียนประจำอำเภอมีนบุรี ในระยะแรกโรงเรียนนี้ยังไม่มีอาคารเรียนที่ถาวร จึงต้องอาศัยศาลาการเปรียญของวัดเป็นอาคารเรียน จนกระทั่งใน พ.ศ. 2469 นายณรงค์ วีริยินทะ ครูใหญ่ของโรงเรียนในขณะนั้น ได้พิจารณาร่วมกับทางราชการมีความเห็นว่า โรงเรียนวัดแสนแสบตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองและชุมชน การคมนาคมไม่สะดวก และอาคารหลังเดิมอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรมมาก สมควรสร้างอาคารหลังใหม่ให้อยู่ใกล้ย่านชุมชนมากขึ้น จึงได้ติดต่อขอความช่วยเหลือจากนายเลิศ เศรษฐบุตร เจ้าของบริษัทเรือเมล์ขาว ซึ่งเป็นผู้ที่เอาใจใส่ส่งเสริมการศึกษาและความเป็นอยู่ของเด็กในท้องถิ่น
ท่านได้บริจาคเงิน 7,000 บาท สมทบกับเงินงบประมาณที่กระทรวงธรรมการอนุมัติให้ดำเนินการก่อสร้างอาคารอีก 4,850 บาท สร้างอาคารเรียนหลังใหม่ขึ้นที่บริเวณตัวจังหวัดมีนบุรี บนเนื้อที่ 3 ไร่เศษ ซึ่งปัจจุบันนี้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ทำการก่อสร้างเรียบร้อยและเปิดทำการสอน เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 เปลี่ยนชื่อเป็นเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดมีนบุรี (เศรษฐบุตรบำเพ็ญ) จัดการสอนในระบบสหศึกษา 
ในปี พ.ศ. 2474 ทางราชการได้ยุบจังหวัดมีนบุรีลงเป็นอำเภอมีนบุรี ขึ้นกับจังหวัดพระนคร โรงเรียนประจำจังหวัดมีนบุรี (เศรษฐบุตรบำเพ็ญ) จึงเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ สังกัดแผนกโรงเรียนส่วนกลาง กองโรงเรียนรัฐบาล กรมวิสามัญศึกษา กระทรวงธรรมการ
ต่อมาเมื่อจำนวนนักเรียนมีมากขึ้นทุกปี บริเวณโรงเรียนจึงไม่เพียงพอที่จะก่อสร้างอาคารเพิ่มขึ้นได้อีก คุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ (ภรรยาของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร)) ผู้อุปการะโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ จึงได้จัดหาที่ดินเพื่อปลูกสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นใน พ.ศ. 2493 โดยเป็นที่ดินจำนวน 32 ไร่ 2 งาน 97 ตารางวา อยู่ริมถนนรามอินทรา ห่างจากโรงเรียนเดิมประมาณ 2 กิโลเมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญในปัจจุบัน
อาคารเรียนบนที่ดินแห่งใหม่นี้ได้สร้างขึ้นเป็นหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2496 ชื่อ "อาคารเลิศสิน" (ปัจจุบันรื้อแล้ว) และได้ย้ายนักเรียนชายทั้งหมดมาอยู่ในที่ตั้งใหม่เมื่อ พ.ศ. 2498 ใช้ชื่อว่า โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ส่วนสถานที่เดิมรับเฉพาะนักเรียนหญิง โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ภายหลังจึงได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ ให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแบบสหศึกษาได้เมื่อ พ.ศ. 2523 และเปิดรับนักเรียนในแบบสหศึกษาทั้งหมด (ทั้งมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย) เมื่อ พ.ศ. 2534
สถานที่ภายในโรงเรียน.
โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญมีอาคารเรียน 8 หลัง โรงอาหาร 2 หลัง หอประชุม 1 หลัง และสถานที่ต่าง ๆ ดังนี้
ห้าขุนเขากระบี่

ห้าขุนเขากระบี่ "(The Five Mountains Alliance, 五嶽劍派)" ปรากฏในภาพยนตร์จีนกำลังภายในเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักร เป็นสมาพันธ์สำนักกระบี่ที่มีชื่อเสียงห้าสำนักซึ่งนำชื่อมาจากหนังสือฉบับ น.นพรัตน์แปล ได้แก่ ซงซาน ไท่ซาน หัวซาน เฮ้ยซาน และเหิงซาน แต่ละสำนักมีวรยุทธของตนเองที่เป็นเอกลักษณ์ แต่เนื่องจากมีอุดมการณ์เดียวกันจึงจับมือเป็นภาคีต่อต้านพรรคมารหรือก็คือพวกผาไม้ดำ ต่อมาจ้อแน่เซียงเจ้าสำนักซงซัวมีความคิดรวบห้าขุนเขากระบี่หนึ่งเดียว ให้ชื่อว่า พรรคห้าขุนเขากระบี่ เพื่อให้เป็นสำนักใหญ่เทียบเคียงได้กับ เส้าหลิน บู๊ตึ๊ง แต่เจ้าสำนักทั้งสี่ที่เหลือล้วนไม่เห็นด้วย เนื่องจากแต่ละสำนักมีประวัติยืนยาวมานาน อีกทั้งมีวรยุทธเป็นแบบเฉพาะตัวที่โดดเด่น หากรวมเป็นหนึ่งเดียวจะเป็นการไม่สมควร แต่กระนั้นงั๊กปุ๊กคุ้งเจ้าสำนักฮั้วซัวดูเหมือนจะคล้อยตามจ้อแน่เซียงที่สุด เพราะในใจลึกๆแล้ว เขาก็อยากเป็นผู้นำของพรรคห้าขุนเขากระบี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าจ้อแน่เซี้ยงเลย
แคว้นลอแรน

ลอแรน  เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นกร็องแต็สต์
ประวัติศาสตร์.
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคว้นลอแรนถูกปรับปรุงในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส บ่อยครั้งที่แคว้นอาลซัสได้ถูกกล่าวรวมกับแคว้นลอแรน เนื่องจากการครอบครองดินแดนของแคว้นทั้งสอง (อาลซัส-ลอแรน) เป็นที่เลื่องชื่อในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20
จนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเยอรมนีรวมกับปรัสเซียและไซลีเชียเข้าโจมตีฝรั่งเศสและสามารถยึดอาลซัสและบางส่วนของลอแรนมาได้ระยะหนึ่ง พอเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝรั่งเศสซึ่งชนะสงครามจึงเอาอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนมา หลังจากนั้นในสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมนีได้เข้ายึดปารีสและขู่ให้ฝรั่งเศสยกอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนให้เยอรมนี อาลซัสและบางส่วนของลอแรนจึงกลับเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง เมื่อเยอรมนีนาซีแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีก็คืนอาลซัสและบางส่วนของลอแรนแก่ฝรั่งเศส
แคว้นมีดี-ปีเรเน

มีดี-ปีเรเน (หรือ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส โดนถูกยุบเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอ็อกซีตานีตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 แคว้นนี้เป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดตามพื้นที่ในประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ โดยมีขนาดใหญ่กว่าประเทศเนเธอร์แลนด์หรือเดนมาร์ก
แกรี่ เลวิน

แกรี่ เลวิน เป็นหัวหน้าทีมกายภาพบำบัดของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลและเป็นนักกายภาพบำบัดของทีมชาติอังกฤษอีกด้วย
ประวัติ.
แกรี่ เลวิน เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1964 ที่อีสต์แฮม(East Ham) กรุงลอนดอน ได้มาอยู่กับอาร์เซนอลด้วยการเป็นผู้รักษาประตูทีมเยาวชนตั้งแต่อายุแค่ 16 ปี และผัดตัวเองมาเป็นนักกายภาพบำบัดของทีมสำรองด้วยอายุที่น้อยมากเพียง 19 ปีเท่านั้น หลังจากนั้นหนึ่งปี ก็ไปเป็นนักเตะของสโมสรฟุตบอลบาร์เน็ต ต่อมาในปี 1986 แกรี่ มีอายุเพียง 22 ปี แต่ก็ได้ทำงานเต็มเวลาในตำแหน่งนักกายภาพบำบัดของทีมชุดใหญ่ในที่สุด เขามีประสบการณ์ด้านงานนี้มาแล้วว่า 1,000 เกม (ครบเกมที่ 1,000 เมื่อธันวาคม ปี 2004)
ส่วนการได้รับอนุญาตให้เป็นนักกายภาพบำบัดนั้น เนื่องจากว่าเขาเรียนมาจากโรงพยาบาลกาย วิทยาลัยแห่งวิชากายภาพบำบัดในช่วงปี 1983 ถึง 1986 เขาจบปริญญาตรี (hons) ในสาขาชีววิทยาและอนุปริญญาสาขากายภาพบำบัด เขาเป็นสามาชิกของวิทยาลัยแห่งกายภาพบำบัดการกีฬา และเป็นสมาชิกของสมาคมนักกายภาพบำบัดอาชีพแห่งรัฐอีกด้วย เขามีความเชี่ยวชาญด้านเอ็นร้อยหวายอย่างมาก เนื่องจากว่าเคยมีประสบการณ์กับโทนี อดัมส์ หรือแม้แต่เคยเป็นที่ปรึกษาให้กับนักกายภาพบำบัดของสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมในช่วงที่เดวิด ดันน์ได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อย ๆ ด้วย
ในเกมลีกคัพรอบชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 นั้น เลวินเป็นผู้ที่อยู่ใกล้เหตุการณ์ที่จอห์น เทอร์รี กองหลังของเชลซีโดนอาบู ดิยาบี้เตะเข้าที่ปลายคางในบริเวณกรอบเขตโทษของอาร์เซนอลซึ่งเป็นจังหวะที่เชลซีได้ลูกเตะมุม เทอร์รี่กลืนลิ้นตัวเองเข้าไปและเลวินก็เป็นนักกายภาพบำบัดคนแรกที่มาถึงก่อนและได้ช่วยเหลือเทอร์รี่และสามารถช่วยชีวิตเทอร์รี่ได้ทันท่วงที แต่นี่ไม่ใช่ประสบการณ์เพียงครั้งเดียวที่เขาเคยทำหน้าที่ในกรณีแบบนี้ ในปี 1989 นั้น เขาก็เกือบจะต้องหักขากรรไกรของเดวิด โรคาสเซิล อดีตนักเตะของอาร์เซนอลเพื่อปฐมพยาบาลด้วยวิธีที่คล้าย ๆ กับกรณีช่วยชีวิตเทอร์รี่มาแล้วเหมือนกัน
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 แกรี่ เลวินก็ได้ปฏิบัติหน้าที่สำคัญอีกครั้งหนึ่ง นั่นคือการช่วยชีวิตเอดูอาร์โด ดา ซิลวา ศูนย์หน้าอาร์เซนอล ที่ได้รับบาดเจ็บขาซ้ายหักและข้อเท้าเคลื่อนจากจังหวะที่โดนมาร์ติน เทย์เลอร์พุ่งเข้าสะกัดผิดจังหวะ แกรี่ เลวินเข้ามาปฐมพยาบาลทันเวลา มิฉะนั้นแล้ว เอดูอาร์โด ดา ซิลวา อาจจะต้องเสียขาซ้ายจนยุติอาชีพการค้าแข้งไปเลยทีเดียว
แคว้นปีการ์ดี

ปีการ์ดี ([pikaʁdi]) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโอดฟร็องส์ที่อยู่ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส