คิตช์-อิตี-คิปี

คิตช์-อิตี-คิปี  เป็นแหล่งน้ำซับน้ำจืดธรรมชาติใหญ่ที่สุดในรัฐมิชิแกน ความหมายของชื่อสถานที่แห่งนี้ในภาษาโอจิบเวคือ "น้ำซับเย็นใหญ่" บางครั้งเรียกที่แห่งนี้ว่า "น้ำซับใหญ่" (Big Spring) ชาวโอจิบเวเป็นผู้ริเริ่มเรียกพื้นที่นี้ว่าคิตช์-อิตี-คิปีหรือ "กระจกแห่งสรวงสวรรค์" ซึ่งเป็นชื่อที่เรียกกันในปัจจุบัน
น้ำซับคิตช์-อิตี-คิปีเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของพื้นที่อัพเพอร์เพนีซูลา รัฐมิชิแกน ตั้งอยู่ภายในอุทยานแห่งรัฐพามส์บุค ในทาวน์ชิพธอมป์สัน เทศมณฑลสคูลคราฟต์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองแมนิสตีค (Manistique) ปี ค.ศ. 1926 รัฐมิชิแกนได้รับพื้นที่น้ำซับและส่วนที่ติดต่อกัน โดยมีเงื่อนไขให้พื้นที่กลายเป็นอุทยาน ตั้งแต่นั้นรัฐมิชิแกนได้ซื้อที่ดินโดยรอบและได้ขยายขอบเขตของอุทยานเป็นอย่างมาก
รูปร่างและลักษณะ.
คิตช์-อิตี-คิปีเป็นสระรูปวงรีสีเขียวมรกตขนาด 300 × 175 ฟุต (91 × 53 ม.) และลึกประมาณ 40 ฟุต (12 ม.) น้ำซับอุณหภูมิคงที่ 45 °F (7 °C) จะไหลจากรอยแยกใต้หินปูน 10,000 ยูเอสแกลลอนต่อนาที (630 ลิตร/วินาที) ตลอดทั้งปี แรงดันไฮดรอลิกดันน้ำบาดาลขึ้นมาสู่พื้นผิว ซึ่งยังไม่ทราบว่าน้ำปริมาณมหาศาลมาจากที่ใด ลักษณะของสระคล้ายคลึงกับหลุมยุบอื่น แต่แตกต่างที่มีการเชื่อมต่อสู่ทะเลสาบอินเดียที่อยู่ใกล้เคียงด้วยชั้นหินอุ้มน้ำ (ทางน้ำใต้ดิน) สระน้ำซับขนาดเล็กนี้เกิดจากการละลายของชั้นบนสุดของหินปูน แล้วถล่มลงมาสู่ถ้ำ อันเกิดจากการกระทำของน้ำใต้ดิน 
ด้วยน้ำซับมีน้ำใส จึงสามารถเห็นปลาและลำต้นของต้นไม้โบราณมีแร่ห่อหุ้มกิ่งก้านอย่างชัดเจน สปีชีส์ของปลาที่พบโดยทั่วไป ได้แก่ ปลาเทราต์ทะเลสาบ ปลาเทราต์น้ำตาลและปลาเทราต์ลำธาร ในบางครั้งอาจพบปลาเพริชเหลือง และปลาสปีชีส์อื่นที่เคลื่อนที่ไปมาระหว่างน้ำซับแห่งนี้และทะเลสาบอินเดีย
คำว่า "Kitch-iti-kipi" มีหลายความหมายในภาษาของชาวโอจิบเว ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองท้องถิ่น ความหมายบางส่วนได้แก่ "แหล่งน้ำยิ่งใหญ่" (The Great Water), "ท้องนภาสีฟ้าที่ฉันเห็น" (The Blue Sky I See) และ"น้ำซับฟองผุด" (Bubbling Spring) แม้ไม่มีเสียงใดมาจากน้ำซับแห่งนี้ แต่ชนพื้นเมืองอเมริกันกลุ่มอื่นเรียกที่แห่งนี้ว่า "เสียงคำราม" (The Roaring), "น้ำเสียงกลอง" (Drum Water) และ "เสียงอัสนี" (Sound of Thunder) ผลของภาพลานตาทำให้เห็นรูปร่างและรูปทรงของน้ำซับเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เกิดจากการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องของมวลทรายด้วยการไหลของน้ำ
ประวัติ.
รัฐมิชิแกนได้รับมอบคิตช์-อิตี-คิปีในปี ค.ศ. 1926 บันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่าช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 จอห์น ไอ. เบลแลร์ เจ้าของร้านห้าเซนต์ (Five and Dime store) ในเมืองแมนิสตีค ได้ค้นพบแหล่งน้ำซับมีลักษณะคล้ายหลุมดำในพื้นที่ป่าหนาแน่นของอัพเพอร์เพนีซูลา รัฐมิชิแกนและได้หลงรักสถานที่แห่งนี้ คิตช์-อิตี-คิปีซ่อนอยู่ท่ามกลางไม้ล้มและพบว่าคนตัดไม้ใช้พื้นที่ใกล้เคียงเป็นที่ทิ้งขยะ
เบลแลร์เล็งเห็นศักยภาพของพื้นที่ในฐานะจุดพักผ่อนหย่อนใจสาธารณะ เขาสามารถซื้อพื้นที่บริเวณนี้เป็นของเขาเสียเองก็ได้ ทว่าเขาโน้มน้าวให้แฟรงค์ ปามส์ซึ่งเป็นผู้แทนของบริษัทปามส์บุคแลนด์ให้ขายแหล่งน้ำซับและพื้นที่อีก 90 เอเคอร์ให้กับรัฐมิชิแกนในราคา 10 ดอลลาร์สหรัฐ โดยมีข้อตกลงให้ใช้พื้นที่เป็นอุทยานสาธารณะตลอดไป พร้อมทั้งให้มีชื่อว่าอุทยานแห่งรัฐพามส์บุค รัฐมิชิแกนได้ซื้อพื้นที่ใกล้เคียงเพิ่มเติม จนในปัจจุบันมีพื้นที่กว่า 300 เอเคอร์
แพ.
คิตช์-อิตี-คิปีมีแพสังเกตการณ์บังคับเองพานักท่องเที่ยวไปยังจุดดีที่สุดเพื่อเยี่ยมชมลักษณะใต้ผืนน้ำ โดยแพสังเกตการณ์มีสายเคเบิลยึดให้เจ้าหน้าที่อุทยานหรือนักท่องเที่ยวเป็นผู้ดึงสายเคเบิลให้แพสังเกตการณ์เคลื่อนที่ข้ามสระน้ำซับ แพสังเกตการณ์มีหน้าต่างให้นักท่องเที่ยวได้ชมการไหลที่รวดเร็วของน้ำซับ นอกจากนี้นักท่องเที่ยวยังสามารถมองออกไปด้านข้างเพื่อชมทัศนียภาพได้เช่นกัน กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติของรัฐมิชิแกนและกลุ่มพลเรือนอนุรักษ์มิชิแกนดำเนินการสร้างแพ, ท่าเรือ, ร้านขายอาหารและเครื่องดื่มและที่พักเจ้าหน้าที่เมื่อปี ค.ศ. 2013
ตำนานชนพื้นเมืองอเมริกัน.
มีตำนานหลายเรื่องอ้างว่าเป็นของชนพื้นเมืองอเมริกันเกี่ยวกับคิตช์-อิตี-คิปี อย่างไรก็ตามแหล่งข้อมูลบางแหล่งเสนอแนะว่าเบลแลร์อาจเป็นผู้สร้างตำนานขึ้น เพื่อประชาสัมพันธ์อุทยาน 
มีตำนานหนึ่งกล่าววถึง "คิตช์-อิตี-คิปี" เป็นหัวหน้าเผ่าวัยหนุ่มในพื้นที่ เขาบอกคนรักของเขาว่าเขารักเธอมากกว่าหญิงผมดำรายอื่นที่เต้นรำอยู่ใกล้กระโจมเปลือกไม้ของเขา เธอต้องการให้เขาเข้าสู่บททดสอบแห่งความรักและเรียกร้องให้ "พิสูจน์" บททดสอบการอุทิศตนของเขาคือเขาต้องล่องเรือแคนูในน้ำซับลึกเข้าไปในพื้นที่ป่าสนชุ่มน้ำ จากนั้นเธอจะกระโดดจากกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาด้วยความเชื่อใจ แล้วเขาจะรับเธอจากเรือแคนูเพื่อพิสูจน์ความรัก ดังนั้นเขาจึงนำเรือแคนูบอบบางของเขาไปยังน่านน้ำเย็นจัดของทะเลสาบเพื่อตามหาเธอ ท้ายที่สุดเรือแคนูของเขาก็พลิกคว่ำในความพยายามนี้ เขาจมน้ำตายในความพยายามที่จะสนองความไร้สาระของความรักที่มีต่อหญิงสาวชาวอเมริกันพื้นเมือง ซึ่งปรากฏว่าเธอกลับมาที่หมู่บ้านของเธอกับหญิงสาวชาวอเมริกันพื้นเมืองอื่น ๆ พวกเธอหัวเราะเกี่ยวกับภารกิจไม่มีความหมายของเขา ดังนั้นจึงตั้งชื่อน้ำซับตามชื่อของเขาเพื่อเป็นการระลึกถึง
อีกตำนานหนึ่งกล่าวถึงหญิงสาวชาวพื้นเมืองอเมริกันในพื้นที่จะหยดน้ำผึ้งลงบนเปลือกไม้เบิร์ชแล้วจุ่มลงในน้ำซับ จากนั้นจะนำสิ่งนั้นมามอบให้แก่หัวหน้าเผ่าวัยหนุ่มที่พวกเธอชื่นชอบ เพื่อให้เขาเป็นรักแท้ตลอดไป
อีกตำนานหนึ่งกล่าวถึงต้นทามาแรค (tamarack) ซึ่งขึ้นอยู่ตามแนวตลิ่งของแหล่งน้ำซับ เชื่อว่าเมื่อใช้สากกะเบือบดเปลือกไม้ขนาดเล็กแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเปล่า ๆ ยามเที่ยงคืนเศษนั้นจะเปลี่ยนเป็นทองคำอย่างน่าอัศจรรย์
อีกตำนานหนึ่งกล่าวถึงพ่อแม่บางคนมายังน้ำซับเพื่อแสวงหาชื่อสำหรับลูกชายหรือลูกสาวเกิดใหม่ พวกเขาจะอนุมานว่าได้ชื่อใหม่จากเสียงของน้ำกระเพื่อม เช่น ซาตู (ที่รัก), คาคูชิกา (ตาโต), นาตูโกโร (ดอกไม้งาม) และเวชิ (ปลาน้อย) เป็นต้น ตำนานอื่น ๆ ยังกล่าวอีกว่าชนพื้นเมืองอเมริกันมอบพลังฟื้นฟูพิเศษให้กับน้ำในน้ำซับ