pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย  เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งวิทยาลัยครูเลย และสถาปนาเป็นคณะวิชาเมื่อปีการศึกษา 2520 มี นายสถิตย์ กองคำ เป็นหัวหน้าคณะวิชา ซึ่งมีบทบาทหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน ในสายการศึกษาและสายศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยกำหนดขึ้นตามแผนงาน
ประวัติคณะ.
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ได้ดำเนินการบริหารจัดการและพัฒนาด้านการจัดการเรียนการสอน เพื่อผลิตบัณฑิตและให้บริการทางวิชาการแก่สังคม การวิจัยและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมมาอย่างต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม โดยยึดนโยบายของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลยเป็นแนวทางในการดำเนินงาน จนถึงปัจจุบันมี พ.ร.บ.ประกันคุณภาพการศึกษา ได้มีการพัฒนาขึ้นโดยใช้เกณฑ์ในการตัดสินประเมินจากหน่วยงาน เช่น สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.)และสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ. ทำให้คณะผู้บริหารและคณาจารย์ให้ความสำคัญต่อการดำเนินงานการประกัน คุณภาพการศึกษาในทุก ๆ ด้านเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพด้านการบริการจัดการและคุณภาพของบัณฑิตที่คณะรับผิดชอบในการผลิตออกไปสู่สังคมภายนอกให้เป็นที่ยอมรับ คณะฯ ได้แบ่งส่วนราชการภายในคณะฯ ตามความในมาตรา 10,11 และมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 และประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่องการแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย พ.ศ. 2549 ลงวันที่ 23 มิถุนายน 2549 (ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2549) ซึ่งได้ประกาศแบ่งส่วนราชการ ระดับ “กอง” หรือเทียบเท่ากอง ตามมาตรา 10 วรรคสาม วรรคสี่ วรรคห้า และมาตรา 11 วรรคสอง คณะฯได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ภาควิชามนุษยศาสตร์และภาควิชาสังคมศาสตร์ และให้เปลี่ยนการบริหารแบบโปรแกรมวิชาเป็นสาขาวิชามีประธานสาขาและคณะกรรมการสาขาวิชาเป็นผู้บริหารสาขาวิชา ทั้งนี้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไป
สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์

สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์  เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรเคมีคือ SrO2 มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่น พบได้ในรูปแบบแอนไฮดรัสและออกตาไฮเดรต โดยรูปแบบแอนไฮดรัสจะมีโครงสร้างคล้ายกับแคลเซียมคาร์ไบด์ สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์เตรียมได้จากการผ่านแก๊สออกซิเจนเข้าไปในสตรอนเชียมออกไซด์ที่ถูกให้ความร้อน
สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์มีคุณสมบัติระงับเชื้อ ใช้เป็นตัวออกซิไดซ์ในการฟอกขาวและเป็นส่วนผสมในดอกไม้ไฟ โดยจะให้สีแดงสด
เนินพระวิหาร

เนินพระวิหาร  หรือที่ในภาษาอาหรับเรียกว่า อัลฮะเราะมุชชะรีฟ (แปลว่า "อริยปูชนียสถาน") เป็นเนินเขาในเขตเมืองเก่าของเยรูซาเลมอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อายุกว่าพันปีของสามศาสนาคือ ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม เนินพระวิหารตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 740 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์บนเนินเขาแห่งนี้ได้แก่ มัสยิดอัลอักศอ, โดมแห่งศิลา ตลอดจนหอสูงทั้งสี่ มีประตูจำนวนสิบเอ็ดประตูเพื่อเข้าไปภายในอาณาเขตแห่งนี้ โดยสิบประตูสงวนไว้สำหรับชาวมุสลิม และอีกหนึ่งประตูสำหรับผู้มิใช่มุสลิม
คัมภีร์ไบเบิลระบุว่า วิหารของพวกยิวตั้งอยู่บนเนินพระวิหาร และพงศาวดารของยิวก็ได้ระบุว่าพระวิหารที่หนึ่งถูกสร้างขึ้นในสมัยของกษัตริย์ซาโลมอนเมื่อ 957 ปีก่อนคริสตกาล และถูกทำลายลงโดยบาบิโลเนียเมื่อ 586 ปีก่อนคริสตกาล พระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นในสมัยของเศรุบบาเบลเมื่อ 516 ปีก่อนคริสตกาล และถูกพวกโรมันทำลายลงในปี ค.ศ. 70 ตามคติของพวกยิวแล้ว พระวิหารที่สามซึ่งจะเป็นหลังสุดท้าย จะถูกสร้างขึ้นจากซากของพระวิหารที่สองบนเนินเขาแห่งนี้แต่ก็ยังไม่ได้สร้างจนถึงปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนายูดาห์ แม้ว่าในศาสนาอิสลามนิกายซุนนีจะถือว่าเนินเขาแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดเป็นลำดับสาม โดยเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มุฮัมมัดถูกรับขึ้นสวรรค์ไปพบอัลลอฮ์
ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ยังคงเป็นที่แก่งแย่งกันระหว่างศาสนายูดาห์กับอิสลาม ฝ่ายอิสราเอลได้เข้าควบคุมเนินเขาแห่งนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 โดยที่ทั้งรัฐบาลอิสราเอลและองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ต่างอ้างสิทธิเหนือเนินเขาแห่งนี้ ข้อพิพาทดังกล่าวยังคงเป็นประเด็นการเผชิญหน้าที่สำคัญในความขัดแย้งอาหรับ-อิสราเอล
ปฏิบัติการซิทาเดล

ปฏิบัติการซิทาเดล  เป็นปฏิบัติการการรุกของเยอรมันที่ต่อกรกับกองทัพโซเวียตในส่วนที่ยืดออกของคูสค์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองบนแนวรบด้านตะวันออก เป็นการริเริ่มของยุทธการที่คูสค์ ด้วยความตั้งใจของปฏิบัติการการป้องกันที่โซเวียตได้นำไปใช้เพื่อต่อต้านการรุกของเยอรมันที่เรียกว่า ปฏิบัติการป้องกันทางยุทธศาสตร์คูสค์ การรุกของเยอรมันได้ถูกตีโต้กลับด้วยปฏิบัติการปอลโคโวเรซ รูมยานเซฟ  และปฏิบัติการคูตูซอฟ  สำหรับเยอรมัน การรบครั้งนี้เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะสามารถเปิดฉากบนแนวรบด้านตะวันออก เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรบุกเข้ายึดครองที่เกาะซิซิลีได้เริ่มต้นขึ้น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ถูกบังคับให้หันเหการฝึกกองกำลังทหารในฝรั่งเศสเพื่อเผชิญหน้าการคุกคามของฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แทนที่จะใช้เป็นยุทธศาสตร์ในการสำรองกองกำลังสำหรับแนวรบด้านตะวันออก เยอรมันได้สูญเสียกำลังพลและรถถังอย่างกว้างขวางได้ทำให้เกิดความมั่นใจของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตที่ได้รับชัยชนะนั้นได้มีความสุขกับการริเริ่มทางยุทธศาสตร์สำหรับช่วงที่เหลือของสงคราม
เยอรมันได้คาดหวังว่าจะลดศักยภาพของการรุกฝ่ายโซเวียตลงสำหรับช่วงฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1943 โดยการตัดกองกำลังไปจำนวนมากที่พวกเขาได้คาดการณ์ว่าจะอยู่ในส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ ส่วนที่ยื่นออกของคูสค์หรือตอกลิ่ม มีระยะทาง 250 กิโลเมตร (160 ไมล์) จากทางเหนือไปถึงทางใต้และ 160 กิโลเมตรจากทางตะวันออกไปยังทางตะวันตก แผนการณ์ที่คลอบคลุมโดยก้ามปูคู่ที่ได้ผ่านทางปีกทางเหนือและทางใต้ของส่วนที่ยื่นออก ฮิตเลอร์ได้เชื่อว่าชัยชนะที่แห่งนี้จะทำให้ยืนยันถึงความแข็งแกร่งของเยอรมันและแก้ไขศักดิ์ศรีของเขากับพันธมิตรของเขา ที่กำลังพิจารณาในการถอนตัวออกสงคราม ด้วยความคาดหวังว่าเชลยชาวโซเวียตจำนวนมากที่ถูกจับกุมมาได้จะถูกใช้เป็นแรงงานทาสในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ของเยอรมัน
รัฐบาลโซเวียตได้ทราบถึงเจตนารมณ์ของเยอรมัน โดยส่วนหนึ่งของหน่วยสืบราชการลับของอังกฤษและ Tunny intercepts ได้รู้ล่วงหน้าว่าการโจมตีจะตกอยู่ที่คอของส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ โซเวียตได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึกที่ถูกออกแบบมาเพื่อหยุดยั้งหัวหอกยานเกราะเยอรมัน เยอรมันได้มีความล่าช้าของการรุก ในขณะที่พวกเขาได้พยายามที่จะเพิ่มเติมกองกำลังและรอสำหรับอาวุธใหม่ ส่วนใหญ่เป็นรถถังใหม่คือ รถถังแพนเธอร์ แต่ยังมีจำนวนมากของรถถังหนักไทเกอร์ นี่เป็นเวลาของกองทัพแดงที่ได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึก การเตรียมความพร้อมในการป้องกันรวมทั้งเขตทุ่นระเบิด ป้อมปราการ โซนการยิงปืนใหญ่ และจุดการต่อต้านรถถังที่แข็งแกร่งซึ่งได้ขยายออกไปประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) ในเชิงลึก การเคลื่อนไหวของโซเวียตที่ก่อตัวได้ย้ายออกจากส่วนที่ยืดและกองกำลังสำรองขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นสำหรับยุทธศาสตร์การรุกโจมตีโต้กลับ
พระเจ้านรปติแห่งแปร

พระเจ้านรปติแห่งแปร (สวรรคต ค.ศ. 1539) หรือในนวนิยาย ผู้ชนะสิบทิศ ถอดเสียงเป็น พระเจ้านรบดี เป็นกษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งอาณาจักรแปร ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1532 ถึง 1539 หลังจากที่พระราชบิดาคือ พระเจ้าบาเยงทเว กษัตริย์องค์ที่ 2 ถูกควบคุมตัวไปอยู่รัฐฉาน เนื่องจากพ่ายแพ้สงคราม ต่อมาเมื่อผู้นำของรัฐฉานคือเจ้าฟ้าซะโหล่นถูกสังหาร พระเจ้าบาเยงทเวจึงได้หนีกลับมายังแปรเพื่อปกครองแผ่นดินอีกครั้งเมื่อราว พฤษภาคม ค.ศ. 1533 แต่พระเจ้านรปติได้ปิดประตูเมืองทำให้พระเจ้าบาเยงทเวต้องรอนแรมกระทั่งสวรรคตในป่า
พระเจ้านรปติทำให้อาณาจักรแปรต้องกลับไปเป็นเมืองประเทศราชของ อาณาจักรอังวะ อีกครั้งเนื่องจากพระองค์มิได้ขยายอาณาเขตไปไกลกว่าเขตเมืองแปร ต่อมาพระองค์ได้เข้าไปมีส่วนร่วมใน สงครามตองอู–หงสาวดี เนื่องจากพระองค์เป็นพันธมิตรกับ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์มอญแห่ง อาณาจักรหงสาวดี เพราะพระองค์ได้อภิเษกกับพระเชษฐภคินีของพระเจ้าสการะวุตพี และพระองค์ยังได้ให้ความช่วยเหลือกองทัพของพระเจ้าสการะวุตพีที่หนีมาจากหงสาวดีในช่วง ค.ศ. 1538–39 ต่อมาพระเจ้านรปติได้ขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอังวะให้มาช่วยโจมตีกองทัพตองอูที่กำลังล้อมเมืองแปรจนได้ชัยชนะแต่ได้ปฏิเสธที่จะตามไปตีกองทัพตองอูที่กำลังล่าถอย
พระเจ้านรปติได้เป็นพันธมิตรกับอาณาจักรมเยาะอูแห่งอาระกัน โดยส่งพระขนิษฐาและพระมเหสี (พระเชษฐภคินีของพระเจ้าสการะวุตพี) ไปยังพระเจ้ามีนบินแห่งอาระกัน (หลังจากพระเจ้าสการะวุตพีสวรรคตไม่นาน) และพระเจ้านรปติก็สวรรคตหลังจากนั้นไม่นานเช่นกัน โดยมีพระอนุชาต่างพระมารดาของพระเจ้านรปติขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา

พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา  หรือ มีนจีชวาซอเก ([mɪ́ɰ̃.d͡ʑí swà sɔ̀ kɛ́]; รู้จักกันในนาม စွာစောကဲ; 1330–1400) พระเจ้าอังวะองค์ที่ 2 ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1367 ถึง 1400 หลังจากพระเจ้าตะโดมินพญา ปฐมกษัตริย์สวรรคตอย่างกระทันหันด้วยโรคฝีดาษ ระหว่างทำสงครามบุกลงใต้เพื่อขยายดินแดน โดยพระปณิธานที่สำคัญของพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาคือการรวบรวมแผ่นดินและสถาปนาอาณาจักรพุกาม ที่ล่มสลายไปเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1280 ขึ้นมาอีกครั้งตามที่พระเจ้าตะโดมินพญาได้ตั้งพระทัยเอาไว้
นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นผู้ก่อให้เกิดสงครามครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของชาวพม่าและชาวมอญคือ สงครามสี่สิบปี เมื่อ ค.ศ. 1384 โดยเป็นการปะทะกันระหว่างกรุงอังวะของชาวพม่าและกรุงหงสาวดี ของชาวมอญที่นำโดยกษัตริย์หนุ่มอย่างพระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งกรุหงสาวดี หลังจากความพ่ายแพ้ถึง 3 ครั้งของกองทัพอังวะพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาจึงตัดสินพระทัยพักรบกับหงสาวดีเมื่อ ค.ศ. 1391
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาสวรรคตเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1400 ขณะพระชนมายุได้ 70 พรรษา โดยองค์รัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ
พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ

พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ ([təɹəbjá] หรือ [təjəpʰjá]; 22 ธันวาคม ค.ศ. 1368 – ป. ตุลาคม ค.ศ. 1400) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 3 แห่ง อาณาจักรอังวะ ครองสิริราชสมบัติได้เพียง 7 เดือนใน ค.ศ. 1400 ก่อนหน้านี้พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ช่วง ค.ศ. 1385 ถึง 1400 ระหว่างรัชสมัยของพระราชบิดา พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นแม่ทัพในสงคราม 3 ครั้งแรกกับ อาณาจักรหงสาวดี ช่วงสงครามสี่สิบปี
พระเจ้าตราพระยาถูกปลงพระชนม์โดยราชครูของพระองค์คือ สีหบดีแห่งตะโกง ซึ่งพยายามจะยึดราชบัลลังก์แต่ถูกต่อต้านและถูกนำไปสำเร็จโทษ ราชบัลลังก์จึงตกเป็นของพระอนุชาพระองค์หนึ่งของพระเจ้าตราพระยา ซึ่งได้ครองราชย์ต่อมาเป็น พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง
พระเจ้าตราพระยาถูกจดจำในฐานะ นะมี่นตะยา ซึ่งเป็นหนึ่งในนะหลวงของชาวพม่า
พระชนม์ชีพช่วงต้น.
กษัตริย์ในอนาคตเสด็จพระราชสมภพที่อังวะเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1368 จากพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาแห่งอังวะกับพระมเหสี Shin Saw Gyi (หรือพระมเหสี Khame Mi) เนื่องจากพระองค์เสด็จพระราชสมภพในวันเดียวกับที่ช้างเผือกเกิด ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นมงคลของพระมหากษัตริย์พม่า ทำให้พระองค์ได้รับตำแหน่ง "ซีน-พยูชีน" (พระเจ้าช้างเผือก) พระนามนั้นยังคงอยู่แม้ว่าลูกช้างเผือกตัวนั้นตายหลังจากนั้นไม่นาน พระนามลำลองของพระองค์คือ Min Na-Kye ("เจ้าพระกรรณกว้าง") พระองค์มีพี่น้อง 2 พระองค์ (พระอนุชาและพระกนิษฐาองค์ละหนึ่ง) หรือพี่น้อง 4 พระองค์ (พระอนุชากับพระกนิษฐา 3 พระองค์)
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาทรงดูแลพระราชโอรสองค์โตไว้อย่างดีเพื่อเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง แต่ตราพระยามีพระอนุชาต่างพระราชมารดาสองพระองค์ (มี่นชเว และ Theiddat เป็นพระราชโอรสของพระสนม) เป็นคู่ปรับ เนื่องจากตราพระยาชอบรังแกพี่น้องต่างพระราชมารดาของตนอยู่เสมอ กษัตริย์จึงต้องส่งพระราชโอรสองค์เล็กทั้งสองออกจากพระราชวังอังวะใน ค.ศ. 1381/82 กระทั่งเมื่อ ป. เมษายน ค.ศ. 1385 กษัตริย์ทรงแต่งตั้งพระเจ้าตราพระยาเป็นรัชทายาท และให้พระองค์สมรสกับมี่นละเมียะ พระธิดาองค์เดียวของ ตีละวะแห่งยะแม่ที่น ผู้ว่าราชการผู้ทรงอำนาจ
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
จอห์น แลงดอน ดาวน์

จอห์น แลงดอน เฮย์ดอน ดาวน์  (18 กันยายน 1828 - 7 ตุลาคม 1896) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้บรรยายลักษณะของกลุ่มอาการดาวน์เอาไว้เป็นคนแรกเมื่อ ค.ศ. 1862
อองฮู

อองฮู (อักษรโรมัน: Wang Fu , ? – พ.ศ. 765) ชื่อรอง กัวฉาน (อักษรโรมัน: Guoshan) ขุนนางแห่ง จ๊กก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก
อองฮูถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 765 เนื่องจากถูกสังหารโดยกองทัพง่อก๊กภายหลังจาก ยุทธการที่อิเหลง
เศรุบบาเบล

เศรุบบาเบล  หรือ เชชบัสซาร์ คือชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิวซึ่งถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นบุตรของเชอัลทิเอล เขาเป็นผู้ว่าราชการมณฑลเยหุตเมดินทาของจักรวรรดิอะคีเมนิด หรือก็คือพื้นที่ส่วนที่เป็นอาณาจักรยูดาห์ในอดีตแต่มีพื้นที่เล็กกว่า ในปีแรกของรัชสมัยพระเจ้าไซรัสแห่งเปอร์เซีย พระองค์ทรงอนุญาตให้พวกยิวซึ่งถูกกวาดต้อนเป็นเชลยในบาบิโลนกลับไปยังแผ่นดินของตน เศรุบบาเบลได้เป็นผู้นำของพวกยิวคณะแรกจำนวน 42,360 คนเดินทางกลับมาอิสราเอล เศรุบบาเบลยังมีส่วนสำคัญในการสร้างพระวิหารที่สองขึ้นที่เนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเลม ตามบัญชาของพระยาเวห์
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
อาบัดโดน

คำว่า อาบัดโดน  ในภาษาฮีบรูนั้น เทียบได้กับคำว่า อปอลลิโยน  ในภาษากรีก ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิลในฐานะทูตสวรรค์และผู้ทำลายล้าง โดยในคัมภีร์ฮีบรูนั้น "อาบัดโดน" สื่อถึงก้นบึ้งแห่งบาดาล ซึ่งมักปรากฎคู่กับคำว่า "เชโอล" (שְׁאוֹל) ที่หมายถึงอาณาจักรแห่งความตาย ส่วนที่ปรากฎในหนังสือวิวรณ์ของภาคพันธสัญญาใหม่ ตอนเสียงแตรแห่งทูตสวรรค์ทั้งเจ็ด ทูตสวรรค์ผู้ถูกเรียกว่า "อาบัดโดน" ถูกระบุว่าเป็นพญาตั๊กแตนซึ่งรับบัญชาพระเจ้าในการเป่าแตรของทูตสวรรค์องค์ที่ห้า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />...พระเจ้าประทานอำนาจกับตั๊กแตนพวกนั้นเหมือนอย่างอำนาจของพวกแมงป่องแห่งแผ่นดินโลก พระองค์ตรัสบอกพวกมันไม่ให้ทำร้ายหญ้าบนแผ่นดินโลก หรือพืชเขียว หรือต้นไม้ แต่ให้ทำร้ายเฉพาะคนทั้งหลาย ที่ไม่มีตราของพระเจ้าบนหน้าผากของเขา...ตั๊กแตนพวกนั้นมีรูปร่างเหมือนม้าที่เตรียมพร้อมสำหรับสงคราม บนหัวของมันมีสิ่งที่ดูเหมือนอย่างมงกุฎทองคำ และหน้าของพวกมันเหมือนอย่างหน้าของมนุษย์ พวกมันมีผมเหมือนอย่างผมของผู้หญิง ฟันของมันเหมือนอย่างฟันของสิงโต พวกมันมีเกราะป้องกันอกเหมือนอย่างเกราะเหล็ก เสียงปีกของมันเหมือนอย่างเสียงของรถและม้ามากมายที่กรูเข้าสู่สงคราม พวกมันมีหางและมีเหล็กในเหมือนแมงป่อง พวกมันมีทูตของบาดาลลึกเป็นกษัตริย์ปกครองเหนือมัน ทูตผู้นั้นมีชื่อภาษาฮีบรูว่าอาบัดโดน และในภาษากรีกว่า อปอลลิโยน
X-เม็น อะพอคคาลิปส์

X-เม็น อะพอคคาลิปส์  เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรอเมริกันของชุดภาพยนตร์เอ็กซ์เมน อำนวยการสร้าง, ร่วมเขียนและกำกับโดย ไบรอัน ซิงเกอร์ และเนื้อเรื่องตัวละครเอ็กซ์เมนในมาร์เวลคอมิกส์ เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 9 ของภาพยนตร์ชุด X-เม็น ออกฉายในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2016
เนื้อเรื่อง.
นับตั้งแต่รุ่งอรุณแห่งอารยธรรม เขาถูกบูชาในฐานะพระผู้เป็นเจ้า อโพคาลิปส์ คือมนุษย์กลายพันธุ์คนแรกและทรงพลังที่สุดในจักรวาล X-Men ของมาร์เวล ผู้เป็นอมตะจากการรวบรวมพลังพิเศษของมนุษย์กลายพันธุ์รายอื่น แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นจากการหลับใหลนับพันปีแล้วพบว่าโลกไม่เป็นไปตามใจปรารถนา อโพคาลิปส์เริ่มมองหาลูกทีมผู้ทรงพลังรวมทั้ง แม็กนีโต้ ไมเคิล ฟาสเบนเดอร์ ในภารกิจล้างมลทินมนุษย์และจัดระเบียบโลกใหม่ภายใต้การปกครองของเขา และในเมื่อชะตากรรมของโลกกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ราเวน เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ ต้องร่วมมือกับ โปรเฟสเซอร์เอ็กซ์ เจมส์ แม็คอวอย นำทีมยอดมนุษย์ X-Men รุ่นใหม่ต่อกรกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และปกป้องมวลมนุษยชาติให้รอดพ้นจากการทำลายล้างอันใหญ่หลวง
เค้าโครง.
X-เม็น อะพอคคาลิปส์ มีเค้าโครงมาจากหนังสือการ์ตูนคอมิคเรื่อง Age of Apocalypse ซึ่งตีพิมพ์อยู่ในช่วง 1995-1996 ภายใต้X-เม็น แฟรนไชส์ โดยมีเนื้อเรื่องเริ่มเมื่อ เดวิล ฮอลเลอร์หรือลีเจี้ยน มนุษย์ผู้มีพลังจิตย้อนเวลามายังอดีตเพื่อสังหารแมกนีโต้ แต่เขากลับพลาดท่าไปสังหารศาสตราจารย์เอ็กซ์พ่อของเขาแทนทำให้ไทมไลน์เวลาเสียหาย ทำให้สิบปีต่อมาอะพอคาลิปส์ได้เดินทางมายึดครองโลกและควบคุมทุกอย่างแทน
สมิงนครอินทร์

สมิงนครอินทร์ ([məhà sɔ́ ləɡʊ́ɰ̃ ʔèɪ̯ɰ̃]; ? – ประมาณ มีนาคม 1413) หรือ ละกู้นเอน ตามพงศาวดารมอญขุนพลคนสำคัญของ พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1380 ถึง ค.ศ. 1413 โดยมีความสามารถในการคุมทั้งกองทัพบกและกองทัพทัพเรือต้านทานการรุกรานจาก อาณาจักรอังวะ ของชาวพม่าจากตอนเหนือ ในช่วง สงครามสี่สิบปี 
สมิงนครอินทร์เริ่มมีชื่อเสียงจากการโจมตีและยึดเรือของกองทัพอังวะได้ในสงครามครั้งแรกหลังจากเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นนายพลและชื่อเสียงของเขายังเลื่องลือไปถึงกองทัพอังวะด้วยความเคารพในฐานะที่สมิงนครอินทร์บัญชาการรบด้วยความกล้าหาญและองอาจ
สมิงนครอินทร์ถึงแก่กรรมระหว่างบัญชาการรบเมื่อประมาณเดือนมีนาคม ค.ศ. 1413 ทางกองทัพอังวะภายใต้การบัญชาการของ พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง และองค์รัชทายาท มังรายกะยอชวา ได้ส่งศพของสมิงนครอินทร์กลับสู่ กรุงหงสาวดี โดยล่องลงมาตามแม่น้ำอิระวดีอย่างสมเกียรติ
สมิงทอพุทธกิตติ

สมิงทอพุทธกิตติ ([θə.mèɪ̯ɰ̃ tʰɔ́ boʊ̯ʔ.da̰ keɪ̯ʔ.tḭ] "ตะเมนทอโบะดะเกะติ") เป็นพระเจ้าหงสาวดีระหว่าง ค.ศ. 1740 ถึง 1747 พระองค์รวบรวมชาวมอญโค่นล้มราชวงศ์ตองอู ที่ปกครองพม่าตอนล่างได้สำเร็จ และได้รับการเลือกจากชาวมอญให้ขึ้นเป็นกษัตริย์
พระราชประวัติ.
สมิงทอพุทธกิตติ เคยผนวชเป็นพระภิกษุศึกษาไตรเพทและพยากรณ์จนแตกฉานแล้วสึกออกมารับราชการ มองซวยเยนะระทาเจ้าเมืองหงสาวดีตั้งให้เป็นสมิงทอ ภายหลังธอระแซงมูขุนนางเชื้อสายไทใหญ่ได้จับเจ้าเมืองหงสาวดีฆ่าเสีย แล้วถวายราชสมบัติแก่สมิงทอซึ่งเฉลิมพระนามเป็นพระเจ้าทอพุทธเกษี (อักษรพม่าสะกดว่าพุทธกิตติ) ส่วนธอระแซงมูได้รับแต่งตั้งเป็นพญาทะละ ใน "คำให้การขุนหลวงหาวัด" ระบุว่า สมิงทอมีพระมเหสีสองพระองค์ คือนางเทพลิลาบุตรี ธิดาเจ้าเมืองเชียงใหม่เป็นมเหสีฝ่ายซ้าย และนางพังพูเป็นมเหสีฝ่ายขวา ส่วน "คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม" ว่า มเหสีฝ่ายซ้ายชื่อนางเทพลิลา ธิดาขององค์จันทร์เจ้าเมืองเชียงใหม่ ส่วนมเหสีฝ่ายขวาชื่อนางคุ้ง ธิดากรมช้าง
สมิงทอปรับตัวให้เข้ากับชีวิตของพระมหากษัตริย์ได้ยาก และเนื่องด้วยพระองค์มีเชื้อสายพม่าจึงมักไม่เต็มใจที่จะรับผิดชอบการปกครองหรือเป็นผู้บัญชาการกองทัพ และมักไม่อยู่ในเมืองหลวง ส่วนใหญ่การปกครองจะให้อยู่ในการดูแลของพญาทะละ ทำให้พญาทะละคิดกบฏ
ต่อมาสมิงทอถูกพญาทะละยึดราชสมบัติ เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1747 พระองค์จึงเดินทางไปยังแคว้นเชียงใหม่ และหนีเข้ามาในเขตอาณาจักรอยุธยา สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงให้รับตัวมาอยู่กรุงศรีอยุธยา แต่เมื่อสมิงทอเริ่มมีพวกมากขึ้นก็ทรงไม่ไว้พระทัยจึงให้จำคุกไว้ จนกระทั่งพญาทะละส่งพระราชสาส์นมาขอให้ส่งตัวสมิงทอกับพรรคพวกกลับกรุงหงสาวดี แต่พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงเห็นว่าสมิงทอหนีตายมาพึ่งพระบารมี ไม่ควรส่งกลับไปตาย แต่เพื่อรักษาพระราชไมตรีจึงให้เนรเทศลงสำเภาไปปล่อยที่เมืองกวางตุ้ง ภายหลังพระองค์ได้เดินทางกลับเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง#เปลี่ยนทาง พระเจ้าเชียงใหม่องค์จันทร์โปรดให้สมิงทอประทับกับพระราชบุตรพระราชธิดาดังเดิม แต่ไม่อนุญาตให้ยกทัพไปตีเมืองมอญอีก ภายหลังสมิงทอได้ลาพระเจ้าเชียงใหม่ไปเข้ารับราชการเป็นขุนนางมอญในกรุงศรีอยุธยา ส่วนพระราชธิดาได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้าในราชวงศ์บ้านพลูหลวง มีบุตรีทรงพระนามว่าหม่อมทองคำหรือที่รู้จักกันในชื่อท้าวทรงกันดาล (ทองมอญ) พระมารดาของเจ้าจอมมารดาทิม
แตรทั้งเจ็ด

แตรทั้งเจ็ด  ตามที่ได้ระบุไว้ในหนังสือวิวรณ์ของภาคพันธสัญญาใหม่นั้น เป็นแตรที่พระเจ้าทรงมอบแก่ทูตสวรรค์หน้าพระพักตร์จำนวนเจ็ดองค์ ซึ่งเป็นเหตุการณ์สืบเนื่องหลังจากการทำลายตราประทับดวงที่เจ็ด การเป่าแตรแต่ละครั้งนำมาซึ่งความวิบัติแก่ผืนแผ่นดินโลก เหตุการณ์สืบเนื่องจากเสียงแตรทั้งเจ็ดนี้ คือขันทั้งเจ็ดแห่งพระพิโรธ
เฮอร์แปงไจนา

เฮอร์แปงไจนา  เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่งทำให้ผู้ป่วยมีแผลในปาก แผลเหล่านี้เกิดจากการติดเชื้อไวรัสในกลุ่มไวรัสคอกซากีและมีอาการเจ็บ ส่วนใหญ่มักเกิดจากคอกซากีไวรัสชนิดเอ (บางครั้งถูกเรียกว่า ไวรัสเฮอร์แปงไจนา เนื่องจากทำให้เกิดโรคนี้เป็นสำคัญ) เชื้ออื่นที่อาจเป็นสาเหตุได้เช่น คอกซากีไวรัสชนิดบี และเอโคไวรัส เป็นต้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเด็ก บางครั้งอาจพบในวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ก็ได้
การรักษา.
ส่วนใหญ่หายได้เองภายใน 1 สัปดาห์ การรักษาจึงมีเพียงการบรรเทาอาการ, ไม่มียาฆ่าเชื้อที่จำเพาะต่อเชื้อก่อโรคในโรคนี้
โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส

โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส  หรือ โมโน เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่ง เกิดจากการติดเชื้อไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยเด็ก ซึ่งมักมีอาการไม่รุนแรง หากผู้ป่วยเป็นวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ตอนต้น มักมีอาการไข้ เจ็บคอ ต่อมน้ำเหลืองที่คอโต และอ่อนเพลีย อาการมักดีขึ้นภายใน 2-4 สัปดาห์ แต่อาจอ่อนเพลียต่อได้หลายเดือน บางรายมีตับโตหรือม้ามโตร่วมด้วย อาจพบการฉีดขาดของม้ามได้ แต่พบน้อย ไม่ถึง 1%
เชื้อทีเป็นสาเหตุหลักของโรคนี้คือเชื้อไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี มีอีกชื่อว่าไวรัสเฮอร์ปีส์ในมนุษย์ ชนิดที่ 4 ซึ่งอยู่ในแฟมิลีไวรัสเฮอร์ปีส์ นอกจากนี้ยังมีเชื้ออื่นอีกแต่พบไม่บ่อย ส่วนใหญ่ติดต่อผ่านทางน้ำลาย ช่องทางอื่นที่พบได้น้อยคือทางน้ำอสุจิและทางเลือด ผู้ป่วยอาจติดเชื้อผ่านการสัมผัสวัตถุที่ปนเปื้อน เช่น แก้วน้ำ แปรงสีฟัน ผู้ติดเชื้อสามารถแพร่เชื้อได้ตั้งแต่ 1 สัปดาห์ ก่อนเริ่มแสดงอาการ การวินิจฉัยทำได้โดยดูจากอาการเป็นหลัก บางครั้งอาจจำเป็นต้องตรวจยืนยันโดยการตรวจหาแอนติบอดีในเลือด ผลการตรวจนับเม็ดเลือดมักพบว่ามีเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟซัยต์สูงกว่าปกติ โดยเป็นลิมโฟซัยต์แบบผิดปกติ (atypical) มากกว่า 10% ในสมัยก่อนเคยมีชุดตรวจสำเร็จรูปเช่น monospot แต่ปัจจุบันไม่แนะนำให้ใช้แล้ว เนื่องจากมีความแม่นยำต่ำ
ยังไม่มีวัคซีนที่ใช้ป้องกันเชื้อนี้ การป้องกันโรคยังคงเน้นไปที่การงดใช้สิ่งของส่วนตัวร่วมกัน และงดจูบกับผู้ป่วย ผู้ป่วยมักมีอาการดีขึ้นได้เอง การรักษาเป็นการบรรเทาอาการและการรักษาประคับประคองโดยทั่วไป ได้แก่ การดื่มน้ำ พักผ่อนให้เพียงพอ ใช้ยาแก้ปวดลดไข้เพื่อบรรเทาอาการไข้และอาการปวด เช่น พาราเซตามอล หรือไอบูโปรเฟน
ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นวัยรุ่นถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้นอายุประมาณ 15-24 ปี ส่วนในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นเด็กเล็ก ซึ่งมักมีอาการไม่รุนแรง หากพิจารณาเฉพาะกลุ่มผู้ป่วยอายุ 16-20 ปี ที่มีอาการเจ็บคอ จะพบว่ามีสาเหตุจากโรคนี้ราว 8% ในสหรัฐอเมริกาพบผู้ป่วยโรคนี้ประมาณ 45 ต่อประชากรแสนคน คนทั่วไปราว 95% จะเคยมีการติดเชื้ออีบีวีมาก่อน โรคนี้พบได้ตลอดปี ได้รับการบรรยายรายละเอียดของโรคเป็นครั้งแรกเมื่อช่วงปี ค.ศ. 1920s และเป็นที่รู้จักในหมู่คนทั่วไปว่า "โรคจูบ" จากการที่สามารถติดต่อได้ผ่านการสัมผัสน้ำลาย
ยุซรี ซูสารอ

ยุซรี ซูสารอ (เกิด 20 ธันวาคม พ.ศ. 2522) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 1 สมัย และอดีตนายกองค์การบริหารส่วนตำบลควน
ประวัติ.
ยุซรี ซูสารอ เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เป็นบุตรของนายอนุมัติ ซูสารอ กับนางเบญจวรรณ ซูสารอ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก กศน.
งานการเมือง.
ยุซรี เคยดำรงตำแหน่งเป็นกำนันตำบลควน ในช่วงปี พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2550 ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน และได้รับเลือกตั้งเพียงครั้งเดียว ในปี 2553 เขาย้ายไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย
ต่อมาเขาหันไปทำงานการเมืองท้องถิ่น ในตำแหน่งนายกองค์การบริหารส่วนตำบลควน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
ยุซรี ซูสารอ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
ต่อมน้ำเหลืองโต

โรคปุ่มน้ำเหลือง  โรคต่อม  เป็นโรคอย่างหนึ่งของต่อมน้ำเหลือง ทำให้มีความผิดปกติไปของขนาด จำนวน หรือความแข็งของต่อม ซึ่งส่วนใหญ่จะทำให้ต่อมมีขนาดโตขึ้นด้วย จึงนิยมเรียกว่า ต่อมน้ำเหลืองโต สาเหตุที่พบบ่อยคือเกิดจากการอักเสบ เรียกว่า ต่อมน้ำเหลืองอักเสบ  ในทางการแพทย์แล้ว มักไม่นิยมให้ความสำคัญกับการพยายามแยกแยะว่าโรคของต่อมน้ำเหลืองนี้เป็นต่อมน้ำเหลืองโตหรือเป็นต่อมน้ำเหลืองอักเสบ บางครั้งจึงถูกถือว่าเป็นคำที่มีความหมายเดียวกัน
ต่อมน้ำเหลืองโตเป็นอาการแสดงที่พบได้บ่อย และไม่มีความจำเพาะต่อโรคใดๆ เป็นพิเศษ สาเหตุที่พบบ่อยคือการติดเชื้อ (ซึ่งเป็นได้ตั้งแต่การติดเชื้อเล็กน้อย เช่น หวัด ไปจนถึงการติดเชื้อรุนแรง เช่น เอชไอวี) โรคภูมิต้านตนเอง และมะเร็ง นอกจากนี้ยังอาจไม่มีสาเหตุ และหายเองได้
ถล่มเจ้าระฆังทอง

ถล่มเจ้าระฆังทอง (อังกฤษ:Executioners From Shaolin) เป็นภาพยนตร์กังฟู ในปี ค.ศ. 1982 กำกับและนำแสดงโดย หลิว เจียเหลียง โดยมี เฉิน กวนไถ้, ลัว ลี่ และ หลิว เจียฮุย นำแสดง
เรื่องย่อ.
กองทหารแมนจูภายใต้การนำทัพของนักพรตคิ้วขาวได้บุกเข้าทำลายวัดเส้าหลินและเข่นฆ่าลูกศิษย์วัดเส้าหลินล้มตายจำนวนมากหวังจะกำจัดวัดเส้าหลินออกจากยุทธจักรแต่มีผู้ที่หนีรอดมาได้และได้พยายามเสาะหา วิชาหมัดมวยเพื่อทำการแก้แค้นให้แก่เพื่อนร่วมสำนักแต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับนักพรตคิ้วขาวได้จนในที่สุดจึงพัฒนาวิชาหมัดพยัคฆ์และมวยนกกระเรียนเพื่อทำการแก้แค้นต่อไป
เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า

เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า (อังกฤษ: The Investiture Of The Gods) เป็นละครโทรทัศน์กำลังภายในแบบแฟนตาซี ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 2014 กำกับโดย หวัง เหว่ยถิง, จาง เจียนมู่ และเวอร์นีย์หยางโดยเนื้อเรื่องอิงมาจากวรรณกรรมเรื่อง ห้องสิน นำแสดงโดย เฉิน เจี้ยนเฟิง, จาง ซินอวี่, วู่ล่า เจียง, จอห์นนี่ จาง
เนื้อเรื่องย่อ.
จากตำนานความเชื่อเรื่องการสร้างโลกของจีน ผานกู่ ยักษ์ตนหนึ่งใช้อิทธิฤทธิ์เหยียดกายค้ำระหว่างฟ้ากับดินและขว้างขวานเบิกฟ้าโดยปลุกเสกให้เป็น ภูเขาปู้โจว เพื่อแยกค้ำจุน ฟ้า กับ ดิน ไม่ให้กลับมารวมกันอีก ขณะเดียวกัน เทพอัคคี กับ เทพวารี ได้ต่อสู้ประลองยุทธ์จนชน ภูเขาปู้โจว ถล่มลงมาส่งผลให้ฟากฟ้าแตกเป็นรูโพรง เจ้าแม่หนี่วา ต้องการช่วยเหลือโลกมนุษย์ให้พ้นภัยพิบัติ จึงเนรมิตศิลาห้าสีเพื่ออุดรอยรั่วบนฟากฟ้า แต่ด้วยเหตุบังเอิญได้มีเศษศิลาห้าสีพลัดตกหล่นลงมาบนโลกมนุษย์ เรื่องราวทั้งหมดจึงเริ่มต้นขึ้น
เขตลัมบักนางคากายัน

ลัมบักนางคากายัน (อีโลคาโน: ; อีบานัก: ; อีตาวิส:) หรือ เขตที่ 2 เป็นเขตการปกครองระดับบนสุดเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ประกอบด้วยจังหวัด 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตาเนส, จังหวัดคากายัน, จังหวัดอีซาเบลา, จังหวัดนูเอวาวิซคายา และจังหวัดคีรีโน และมีนคร 4 แห่ง ได้แก่ คาวายัน, อีลากัน, ซันเตียโก และตูเกกาเรา
พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในหุบเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ อยู่ระหว่างทิวเขาคอร์ดิลเยรา‎กับซีเยร์รามาเดร แม่น้ำสายสำคัญคือแม่น้ำคากายัน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่สองของประเทศ ไหลจากทิวเขาคาราบัลโยทางทิศใต้ ไปสู่ช่องแคบลูซอนทางทิศเหนือ เขตนี้ยังครอบคลุมถึงหมู่เกาะบาบูยันและกลุ่มเกาะบาตาเนสทางทิศเหนืออีกด้วย
ลัมบักนางคากายันเป็นเขตที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากเขตมีมาโรปา
การแบ่งเขตการปกครอง.
เขตลัมบักนางคากายันประกอบไปด้วย 5 จังหวัด, 1 นครอิสระ, 3 นครองค์ประกอบ, 89 เทศบาล และ 2,311 บารังไกย์
จังหวัด.
"ชื่อในวงเล็บ" หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
ดอกเตอร์สเตรนจ์

ดอกเตอร์ สเตรนจ์  หรือ ดอกเตอร์สตีเฟ่น วินเซนต์ สเตรนจ์ เป็นผลงานซุปเปอร์ฮีโร่ของค่ายมาร์เวล โดยนักเขียน สแตน ลีและศิลปินผู้ช่วย สตีฟ ดิทโก้โดยเป็นตัวละครออกโรงครั้งแรกในการ์ตูน Strange Tales #110 (มิถุนายน 1963)
เนื้อเรื่อง.
Dr Stephen Strange เป็นหมอผ่าตัดอันดับหนึ่งที่ New York แต่เขาได้ปล่อยให้ความหยิ่งทะนงและเห็นแก่ตัวเข้าครอบงำ เขาจะรักษาคนที่มีเงินและสร้างชื่อเสียงให้เขาได้เท่านั้น จนคืนหนึ่ง สตีเฟนได้ประสบอุบัติเหตุ และมันทำให้เขาได้เสียการควบคุมมืออย่างละเอียดที่หมอผ่าตัดต้องใช้ เขาได้เสียสิ่งเดียวในชีวิตที่มีความหมายกับเขาไป สตีเฟนจึงยอมลองรักษากับแพทย์ทุกคน จนในที่สุดเขาได้ลองการรักษาทุกทางไม่ว่ามันจะต้องใช้เงินเท่าไรหรือมันจะหลอกลวงหรือไม่ สตีเฟนได้ใช้เงินทั้งหมดที่มีของเขาไปอย่างรวดเร็ว
จนในที่สุดเขาได้ข่าวลือของ The Ancient One จอมเวทย์ผู้ที่อยู่กลางเทือกเขาในประเทศธิเบต แต่ Ancient One ก็ไม่ยอมใช้เวทย์รักษาเขา หากแต่บอกว่าจสอนการใช้เวทย์เพื่อให้เขาได้ช่วยคนในทางอื่นแทน
แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่สตีเฟนต้องการ รวมกับที่โดนหลอกมาหลายหน เขาจึงพยายามจะเดินทางกลับแต่ได้มีพายุมาขวางทางทำให้เขาต้องหลบพักอยู่กับ Ancient One และ มอร์โดลูกศิษย์
คืนนั้นมอร์โดได้แอบร่ายคาถาส่งโครงกระดูกทำร้ายอาจารย์ของตัวเอง แต่สตีเฟนได้เห็นเหตุการ์ณทั้งหมด และหลังจากได้เห็นว่า The Ancient one นั้นมีพลังอำนาจจริงๆทำให้เขาเปลี่ยนใจ และพยายามจะเปิดโปงแผนร้ายขอมอร์โด แต่ทำให้เขาโดนมอร์โดร่ายคาถาปิดปากไม่ให้บอกความจริง
ทำให้Ancient One ได้เห็นความกล้าหาญของสตีเฟน และเปิดเผยว่าเขามีโอกาสที่จะได้เป็นถึงสุดยอดแห่งเวทย์ หรือ Sorcerer Supreme ทำให้สตีเฟนยอมเข้าเป็นลูกศิษย์ของ Ancient one
หลังจากศึกษามาหลายปี สตีเฟนก็สามารถที่จะเรียกพลังจากเทพลึกลับสามองค์ที่เรียกรวมกันว่า Vishanti (Agamotto, Hoggoth, Oshtur) จากแหล่งพลังอื่นๆทั้งปีศาจและเทพ รวมทั้งวัตถุทรงพลังทางคาถาเช่น Eye of Agamotto ที่สามารถทำให้ผู้ใช้เห็นความจริง ไม่ว่าจะเป็นการโกหกหรือปลอมตัว และ cloak of levitation ที่สามารถทำให้ลอยตัวได้ นอกจากนั้นสตีเฟนสามารถเดินทางทะลุมิติโดยถอดวิญญานโดยไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าและเทคโนโลยี่ส่วนใหญ่
ภายหลัง สตีเฟนได้ย้ายกลับมาที่ New York(177A Bleecker Street, Greenwich Village) และเริ่มอาชีพเป็นที่ปรีกษาทางคาถา ติดตามโดยผู้รับใช้ wong ช่วงแรก สตีเฟนได้แยกตัวออกจากเหล่าฮีโร่อย่างชัดเจน จนเขาโดยล่อลวงโดยโลกีให้สู้กับธอร์ และได้ร่วมผจญภัยกับสไปเดอร์แมนหลายหน และในระหว่างการสู้กับ Dormanuuศัตรูตัวหลักของเขา ผู้ครองมิติ dark dimension เขาได้รับความช่วยเหลือจาก Clea หลานสาวและได้ตกหลุมรักกัน
สตีเฟนได้ตั้งทีมชื่อ Defenders ซึ่งตอนต้นมีสมาชิกคือ Namor, Hulk และ Silver surfer และสมาชิกได้เปลี่ยนไปเรื่อยๆตามสถานการ์ณต้องการ โดยมี สตีเฟนเป็นคงเรียกรวมทีม 
ระดับพลังของสตีเฟน เป็นระดับ cosmic ที่ได้รับการนับถือจากทั้ง In-Betweenerและ Beyonder. เขาถูกเรียกว่า sorcerrer supreme และ ถือว่าเป็นผู้ที่มาอาคมแข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล
อาวุธและเครื่องมือ.
The Eye of Agamottoi : ดวงตาที่จะเปิดเผยความจริงทุกสิ่งให้ผู้ใส่ได้เห็น
The Cloak of Levitation ผ้าคลุมที่จะทำให้ผู้ใส่สามารถลอยตัวและบินได้
The Orb of Agamottou : ลูกแก้ววิเศษที่ใช้มองที่ไหนก็ได้ในโลก
The Wand of Watoomb : คฑาที่ใช้เพิ่มพลังเวทย์ที่เขาใช้
The Book of the Vishanti : หนังสือเวทมนตร์ที่รวมคาถาและอาคมที่เป็นมนตราศักดิ์สิทธิและบริสุทธิ์เท่านั้น
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย  เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
ประวัติคณะ.
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย เป็นหน่วยงานทางวิชาการที่เริ่มก่อตั้งมาพร้อมกับสถาบันแห่งนี้ เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2516 คณะครุศาสตร์เริ่มรับนักศึกษาเข้าเรียนในปีการศึกษา 2519 โดยรับนักศึกษาระดับ ป.กศ. ที่สภาตำบลคัดเลือกส่งมาเรียนจำนวน 640 คน มีอาจารย์โอนย้ายมาจากวิทยาลัยครูอุดรธานี วิทยาลัยครูพิบูลสงคราม วิทยาลัยครูนครสวรรค์ ซึ่งขณะนั้นมีอาจารย์ใหม่ทั้งสิ้น 47 คน 
ขณะที่เปิดรับนักศึกษาใหม่ยังไม่มีสถานที่เรียน จึงขอใช้สถานที่โรงเรียนเทศบาลศรีสะอาดเป็นสถานที่เรียนชั่วคราว เมื่อสร้างอาคารเสร็จจึงได้ย้ายมาเรียน ณ ที่ตั้งปัจจุบัน
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย  เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งวิทยาลัยครูเลย และสถาปนาเป็นคณะวิชาเมื่อปีการศึกษา 2520 มี นายสถิตย์ กองคำ เป็นหัวหน้าคณะวิชา ซึ่งมีบทบาทหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน ในสายการศึกษาและสายศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยกำหนดขึ้นตามแผนงาน
ประวัติคณะ.
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย เพื่อให้สอดคล้องกับหลักการและหน้าที่และนโยบายดังกล่าว กรมการฝึกหัดครูจึงเตรียมที่จะจัดการเรียนการสอนในหลายๆ สาขาวิชา จากแผนการศึกษาแห่งชาติฉบับที่ 7 (พ.ศ.2535–2539)กรมการฝึกหัดครูได้มีการจัดการศึกษาวิชาอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี โดยขยายการจัดตั้งคณะวิชาอุตสาหกรรมศึกษาขึ้นในวิทยาลัยครู วิทยาลัยครูเลยในฐานะสถาบันการศึกษาและวิจัยของรัฐ ซึ่งได้รับมอบหมายภาระหน้าที่ตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครู(ฉบับที่2) พุทธศักราช 2527 ให้ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมและ ให้บริการวิชาการแก่สังคม ได้ตระหนักถึงความเป็นไปในการพัฒนาตนเองให้เป็นสถาบันการศึกษาของท้องถิ่น ให้มีความสามารถ ผลิตกำลังคนด้านอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสนองความต้องการของท้องถิ่น โดยเฉพาะภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 9 จังหวัด คือ มหาสารคาม กาฬสินธุ์ สกลนคร มุกดาหาร นครพนม อุดรธานี หนองคาย เลย ขอนแก่น จึงได้จัดทำโครงการจัดตั้ง คณะวิชาอุตสาหกรรมศึกษาขึ้น และได้รับการอนุมัติให้จัดตั้งเป็น คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมในลำดับต่อมา คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเป็นส่วนราชการที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในสถาบันราชภัฏเลยตามมติของคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2542 ซึ่งได้รับการอนุมัติพร้อมกันทั่วประเทศ 9 สถาบัน คือ สถาบันราชภัฏเชียงราย สถาบันราชภัฏกำแพงเพชร สถาบันราชภัฏสุรินทร์ สถาบันราชภัฏเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ สถาบันราชภัฏพระนคร สถาบันราชภัฏเพชรบุรี สถาบันราชภัฏฉะเชิงเทรา สถาบันราชภัฏสงขลา และสถาบันราชภัฏเลย คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเดิมคือภาควิชาอุตสาหกรรมศิลป์ และ หัตถศึกษาสังกัดคณะวิทยาศาสตร์และ เทคโนโลยี ได้จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครูเลย ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2527 จัดการศึกษา 1 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต (ค.บ.) 4 ปี วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ในปี พ.ศ. 2535 ได้เสนอโครงการ จัดตั้งเป็นคณะวิชาใหม่ และได้รับความเห็นชอบอนุมัติให้ดำเนินการโดยสภาการฝึกหัดครู ณ วันที่ 25 กรกฎาคม 2537 มีผลให้มี การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและการบริหารงาน ตามพระราชบัญญัติสภาสถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2538 โดยขยายการให้บริการที่มีหลายสาขามากขึ้น ให้การบริหารงานสอดคล้องกับการแบ่งส่วนราชการใหม่ตามพระราชบัญญัติสภา สถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมจึงได้รับการอนุมัติตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2542 ให้เป็นส่วนราชการหนึ่งในโครงสร้างของสถาบันราชภัฏเลย
เดรก แมฟริก

เจมส์ ไมเคิล เคอร์ติน (James Michael Curtin; 30 ค.ศ. 1983(1983--)) นักมวยปล้ำอาชีพและอดีตผู้บรรยายชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักดีกับ Impact Wrestling (หรือ TNA เดิม) ในนาม ร็อกสตาร์ สปัด (Rockstar Spud) เขามักพ่ายแพ้ให้นักมวยปล้ำที่ตัวใหญ่กว่า, นอกจากนี้เขายังปล้ำให้สมาคม SAS Wrestling, Frontier Wrestling Alliance, และ IPW:UK
เขาเป็นผลผลิตที่ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งของ Impact Wrestling เริ่มต้นจากโครงการ British Boot Camp ปี 2013 ก่อนจะก้าวมาเป็นมือขวาคนสนิทของ Dixie Carter และได้เป็นแชมป์ X-Division 2 สมัย ก่อนจะหมดสัญญาในเดือนตุลาคม 2017 และต่อมาได้เซ็นสัญญากับ WWE โดยใช้ชื่อใหม่ เดรก แมฟริก (Drake Maverick) เปิดตัวเป็นผู้จัดการทั่วไปของรายการ 205 Live
อัศราเอล

อัศราเอล (, "ʿÁzarʾēl"; , "อิซรออีล") เป็นทูตสวรรค์แห่งความตายในศาสนาอิสลามและศาสนายูดาห์บางส่วน และมีการกล่าวถึงในศาสนาซิกข์
อัศราเอลมีหน้าที่เป็นทูตสวรรค์แห่งความตาย ในที่นี้ เขาทำหน้าที่เป็นยมทูต ช่วยส่งดวงวิญญาณของผู้เสียชีวิตหลังจากความตาย ทั้งศาสนาอิสลามกับศาสนายูดาห์กล่าวว่า เขาเป็นผู้ถือม้วนเกี่ยวกับชะตาของผู้มีชีวิต, คอยบันทึกและลบรายชื่อการเกิดและดับในโลกมนุษย์#เปลี่ยนทาง 
ขึ้นอยู่กับมุมมองและคำสั่งสอนในหลายศาสนา ทำให้พอจะอนุมานได้ว่า อัศราเอลเป็นทูตสวรรค์ที่อยู่ในสวรรค์ชั้นที่สามจากเจ็ดชั้น#เปลี่ยนทาง ในศาสนาอิสลาม เขาเป็นหนึ่งในสี่อัครทูตสวรรค์ และถูกกล่าวในอัลกุรอานเป็น "มะละกุลเมาต์" ('ทูตสวรรค์แห่งความตาย') ซึ่งสอดคล้องกับคำในภาษาฮีบรูว่า "มะลัค ฮา-มาเวธ" (malakh ha-maweth) ในวรรณกรรมแรบไบ (Rabbinic literature) ภาษาฮีบรู อัศราเอลแปลว่า 'เทวทูตของพระเจ้า' หรือ 'ความช่วยเหลือจากพระเจ้า'
ในหนึ่งคำอธิบายบันทึกว่าเขามี 4 พักตร์ ปีก 4,000 ข้าง และขา 70,000 ข้าง ร่างกายของเขานั้นเต็มไปด้วยดวงตาและลิ้นมากมายเท่ากับจำนวนผู้คนบนโลกมนุษย์
พญาทะละ

พญาทะละ ([bəɲá dəla̰] "บะญาดะละ"; ? – ธันวาคม ค.ศ. 1774) เป็นพระเจ้าหงสาวดีพระองค์ที่ 2 และพระองค์สุดท้ายในช่วงฟื้นฟูอาณาจักร ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1747 ถึง 1757 พระองค์เป็นหนึ่งในผู้นำที่รวบรวมชาวมอญขึ้นโค่นล้มราชวงศ์ตองอูที่ปกครองพม่าตอนล่างได้สำเร็จเมื่อ ค.ศ. 1740 
พระราชประวัติ.
พญาทะละ มีเชื้อสายไทใหญ่จากเมืองเชียงใหม่ มีพระนามเดิมว่าธอระแซงมู และมีพระนามเดิมในภาษาพม่าว่า อองละ (အောင်လှ, [àʊ̯ɰ̃ l̥a̰] "เอ่าง์ละ") เดิมมีตำแหน่งเป็นนายกองช้าง เมื่อยึดอำนาจจากมองซวยเยนะระทาเจ้าเมืองหงสาวดีแล้ว จึงถวายราชสมบัติแก่สมิงทอพุทธกิตติ ส่วนพระองค์ได้รับแต่งตั้งเป็นพญาทะละ ต่อมาพระองค์ยึดอำนาจจากสมิงทอพุทธกิตติเมื่อ ค.ศ. 1747 แล้วสืบราชบัลลังก์ต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าปรมินทราชานราธิบดี
พระองค์สามารถบุกขึ้นไปยึดอังวะ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ตองอูได้สำเร็จเมื่อ ค.ศ. 1750 ทำให้ราชวงศ์ตองอูล่มสลายลง แต่ความผิดพลาดของพระองค์คือทิ้งกองทัพเล็ก ๆ ไว้ 2 – 3 กองทัพดูแลกรุงอังวะ เป็นโอกาสให้ผู้ใหญ่บ้านมุกโชโบชื่อ มังอองไชยะ สามารถรวบรวมกำลังผู้คนบริเวณเหนืออังวะทั้งหมดพร้อมกับสถาปนาราชวงศ์โกนบอง ใน ค.ศ. 1752 ซึ่งต่อมาได้มีการเถลิงพระนามเป็นพระเจ้าอลองพญา และขับไล่กองทัพหงสาวดีออกจากพม่าตอนบน ได้ทั้งหมดเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1753
พญาทะละได้เริ่มเปิดฉากการโจมตีพม่าตอนบนเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1754 แต่ก็ถูกกองทัพโกนบองโจมตีแตกพ่ายกลับมา ทำให้พระองค์สั่งสำเร็จโทษพระเจ้ามหาธรรมราชาธิบดี กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ตองอูและเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด พร้อมกับบังคับให้ชาวพม่าตอนล่างตัดผมและแต่งตัวแบบชาวมอญเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดี 
การบุกขึ้นเหนือที่ล้มเหลวของพระองค์ทำให้จากที่เป็นฝ่ายรุก ต้องตกเป็นฝ่ายป้องกันการรุกรานจากกองทัพโกนบอง กระทั่งต่อมาพระเจ้าอลองพญาสามารถเข้ายึดดินแดนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิระวดีได้สำเร็จ เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1755 และยึดท่าเรือของฝรั่งเศส ที่เมืองตานลยีน ได้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1756 และสุดท้ายยึดหงสาวดีได้ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1757 พญาทะละและเชื้อพระวงศ์ถูกจับคุมขังที่มุกโชโบ พระองค์ถูกคุมขังนานถึง 17 ปี จนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1774 พระเจ้ามังระพระราชโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าอลองพญา รับสั่งประหารชีวิตพญาทะละต่อหน้าสาธารณชนหลังเกิดเหตุการณ์กบฏมอญในปี ค.ศ. 1773 เนื่องจากเข้าใจว่าพระองค์สนับสนุนให้มีการเกิดกบฏ
เจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) ต้นตระกูลคชเสนี สืบเชื้อสายเดียวกับพญาทะละ โดยพญาเจ่งเป็นโอรสของเจ้าเมืองเมียวดีผู้ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระยาทะละ โดยพญาเจ่งอพยพเข้ามารับราชการในสยามสมัยกรุงธนบุรี
มังรายกะยอฉะวา

มังรายกะยอฉะวา (ประมาณ มกราคม 1391 – 13 มีนาคม 1415) เป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงแห่งอังวะระหว่าง ค.ศ. 1406 ถึง 1415 และผู้บัญชาการกองทัพอังวะในช่วงสงครามสี่สิบปีระหว่าง ค.ศ. 1410 ถึง 1415
มังรายกะยอฉะวาเป็นแม่ทัพที่พระราชบิดาคือ พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่งอังวะชื่นชมและไว้วางพระทัยมากที่สุดซึ่งในระหว่าง ค.ศ. 1406 ถึง 1415 ทั้งพระเจ้าฝรั่งมังฆ้องและมังรายกะยอฉะวาได้ปราบปรามอาณาจักรใกล้เคียงจนราบคาบ
มังรายกะยอฉะวาได้รับบาดเจ็บระหว่างการรบกับกองทัพหงสาวดีในสงครามสี่สิบปีและปฏิเสธการรักษาจนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1415 พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์แห่ง อาณาจักรหงสาวดี จึงจัดการฝังพระศพของมังรายกะยอฉะวาอย่างสมพระเกียรติ
พระชนม์ชีพช่วงต้น.
มังรายกะยอฉะวามีพระนามพระราชสมภพว่า มี่น พยู (မင်းဖြူ,) ป. มกราคม ค.ศ. 1391 เจ้าชายในอนาคตเป็นพระราชโอรสองค์แรกของเจ้าชายมี่นชเว แห่ง Pyinzi กับพระมเหสีองค์แรกนาม ชีนมิเนาะ พระราชบิดาเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาแห่งอังวะ ส่วนพระราชมารดาเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้า Tho Ngan Bwa แห่งโม่ญี่น Min Swe และมิเนาะสมรสกันในการสมรสระหว่างอาณาจักรเมื่อ ค.ศ. 1389/90 ในช่วงพักจากการสู้รบสั้น ๆ ระหว่างอังวะและโม่ญี่น
พระบรมวงศานุวงศ์.
มังรายกะยอฉะวาสมรสกับซอมี่นละ ผู้ให้กำเนิดพระราชโอรสธิดา 4 พระองค์
ประวัติศาสตร์นิพนธ์.
ราชพงศาวดารระบุเรื่องวันพระราชสมภพและวันสวรรคตของพระองค์ รวมถึงระยะเวลาในการเป็นรัชทายาทไม่ตรงกัน
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
พระเจ้าฝรั่งมังศรี

พระเจ้าฝรั่งมังศรี ภาษาพม่าเรียก เมงเยสีหตู (ค.ศ. 1394–1425) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรอังวะ ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1422 ถึง 1425 รัชสมัยของพระองค์ตรงกับช่วงปลายสงครามสี่สิบปีซึ่งเกิดขึ้นระหว่างอาณาจักรอังวะกับอาณาจักรหงสาวดี
พระชนม์ชีพช่วงต้น.
พระเจ้าฝรั่งมังศรีเสด็จพระราชสมภพเมื่อ ป. 3 มิถุนายน ค.ศ. 1394 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามในเจ้าชายมี่นชเวแห่ง Pyinzi กับเจ้าหญิงชีนมิเนาะ พระราชบิดาเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาแห่งอาณาจักรอังวะ ส่วนพระราชมารดาเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้า Tho Ngan Bwa (Si Lun Fa) แห่งโม่ญี่น พระเจ้าฝรั่งมังศรีมีพระเชษฐาและเชษฐภคิณี คือเจ้าชายมังรายกะยอฉะวา และเจ้าหญิง Saw Pyei Chantha และมีพระอนุชา คือเจ้าชายมังกะยอดิน พระราชวงศ์ของพระองค์ประทับอยู่ที่ Pyinzi ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองหลวงอังวะไป 60 กิโลเมตร จนกระทั่ง ค.ศ. 1400 เมื่อพระราชบิดาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ามังฆ้องในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1400 ขณะนั้นพระเจ้าฝรั่งมังศรีมีพระชนมายุ 6 พรรษา
มกุฎราชกุมาร.
พระเจ้าฝรั่งมังศรีขณะดำรงตำแหน่งมกุฎราชกุมารยังคงรับผิดชอบต่อความพยายามในการทำสงคราม ใน ค.ศ. 1417 พระองค์เข้ารุกรานทางใต้ทั้งทางบกและทางน้ำพร้อมด้วยทหาร 16,000 นาย หลังจากสู้รบกันหลายครั้ง กองทัพของพระองค์ก็สามารถยึดครองดากองและมอบี ทำให้พระเจ้าราชาธิราชต้องออกจากพะโคไปยังเมาะตะมะชั่วครู่ แต่กองทัพของพระองค์ไม่สามารถเดินทัพถึงพะโคก่อนฤดูฝนมาถึงใน ค.ศ. 1418 พวกเขาไม่ได้ดินแดนเพิ่ม และจำต้องถอยทัพในฤดูแล้งถัดไป พระเจ้าฝรั่งมังศรีนำเจ้าชายพญาเซะแห่งดากองเป็นตัวประกันต่ออังวะ พระเจ้ามังฆ้องปฏิบัติต่อพญาเซะอย่างดีในอังวะแต่ไม่ได้ส่งกลับ เมื่อเก็บพญาเซะไว้ที่อังวะ พระเจ้ามังฆ้องรู้สึกว่าตนได้เสมอกับคู่ปรับทางใต้แล้ว จึงไม่เปิดฉากการรบอีกต่อไป พระเจ้าราชาธิราชจึงปฏิบัติตามการหยุดปะทะอย่างกะทันหันเช่นกัน การหยุดรบดำรงอยู่จนถึงสิ้นสุดรัชสมัยพระเจ้ามังฆ้องและพระเจ้าราชาธิราช ซึ่งทั้งคู่สวรรคตห่างกันพระองค์ละสองเดือนในช่วงปลาย ค.ศ. 1421
รัชสมัย.
ขึ้นครองราชย์.
พระเจ้าฝรั่งมังศรีขึ้นครองราชย์ร่วมกับซอมี่นละเมื่อ ป. ตุลาคม ค.ศ. 1421 พระมหากษัตริย์ตอนพระชนมายุ 27 พรรษายังรับพระนางชีนโบ่แม พระมเหสีองค์โปรดของพระราชยิดา ไปเป็นของตนเอง พระนามในรัชสมัยของพระองค์คือ สีหสุระมหาธรรมราชา (သီဟသူရ မဟာ ဓမ္မရာဇာ; บาลี: Sīhasura Mahādhammarājā) หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ทรงเพิ่มบรรดาศักดิ์ ซีน-พยูชีน (ဆင်ဖြူရှင်; "พระเจ้าช้างเผือก") เมื่อข้าราชบริพารสองคนถวายช้างเผือกสองเชือก ถือเป็นสิริมงคลอย่างยิ่งในสายพระเนตรพระมหากษัตริย์พม่า
พระราชวงศ์.
พระเจ้าฝรั่งมังศรีมีพระมเหสีสามพระองค์ และมีพระราชโอรสธิดารวมสามพระองค์ "มหาราชวงศ์" ระบุว่า พระเจ้าฝรั่งมังศรีเสกสมรสครั้งแรกกับเจ้าหญิง Min Hla Htut ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระองค์เอง แต่ไม่นานก็ทรงหย่าร้างกัน ทว่า "มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่" ไม่เชื่อว่ามีการเสกสมรสดังกล่าว โดยอ้างถึงจารึก ค.ศ. 1415/16 ส่วนพงศาวดาร "มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว" เชื่อตาม "มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่"
"Mani Yadanabon" ระบุว่า พระมเหสีพระองค์แรก (ไม่ปรากฏพระนาม) ของพระเจ้าฝรั่งมังศรีสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุ 25 พรรษา หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็เสกสมรสกับซอมี่นละ
ประวัติศาสตร์นิพนธ์.
ต่อไปนี้คือรายชื่อเหตุการณ์สำคัญในพระชนม์ชีพตามที่รายงานในพงศาวดารหลัก พงศาวดารทั้งหมดระบุว่าพระองค์สวรรคตในปีที่ 31 (พระชนมายุ 30 พรรษา) แม้ว่าพงศาวดารทั้งหมดจะไม่สอดคล้องกันภายในในแง่ของวันพระราชสมภพและวันสวรรคต รวมถึงพระชนมายุเมื่อเสียชีวิตดังที่แสดงไว้ด้านล่าง
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ตานแนะ

พระเจ้าตานแนะ (;; ค.ศ. 859–904) เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 876–904 ภายหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าปยีน-บย่า พระราชบิดาของพระองค์เป็นพระอัยกาของพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม พระเจ้าตานแนะโปรดม้าเป็นพิเศษ รวมถึงชื่นชอบการฝึกทหารม้า ภายหลังพระองค์ถูกซะเลงะคเว่ซึ่งเป็นคนเลี้ยงม้าแย่งชิงราชบัลลังก์และสำเร็จโทษเมื่อ ค.ศ. 904
พงศาวดารต่าง ๆ ระบุวันเวลาเกี่ยวกับพระชนม์ชีพและรัชสมัยของพระองค์ไม่ตรงกัน "Zatadawbon Yazawin" พงศาวดารที่เก่าแก่สุด ถือว่ามีข้อมูลสำหรับสมัยพุกามที่แม่นยำที่สุด ตารางข้างล่างระบุวันที่ตามพงศาวดารหลัก 4 ฉบับ และวันที่ของ"มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว"ที่ยึดตามวันครองราชย์ใน ค.ศ. 1044 ซึ่งได้รับการยืนยันจากจารึกของพระเจ้าอโนรธามังช่อ
พระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร

พระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร (สวรรคต ค.ศ. 1553) มีพระนามในภาษาไตว่า "Sao Möng Hkam (เจ้าเมิงคำ)" เป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรแปร ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1539 ถึง 1542 พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเชษฐาต่างพระมารดา พระเจ้านรปติ เมื่อ ค.ศ. 1539 โดยพระองค์เริ่มเกณฑ์ทหารทั่วอาณาจักรและทำการจ้างทหารต่างชาติเพื่อต้านทานการรุกรานของ อาณาจักรตองอู 
เมื่อปลาย ค.ศ. 1541 กองทัพตองอูภายใต้การนำของบุเรงนองได้ยกมาโจมตีอาณาจักรแปรอีกครั้ง พระเจ้ามังฆ้องจึงส่งสาส์นไปยังรัฐฉานและอาณาจักรมเยาะอู้ ซึ่งเป็นพันธมิตรของอาณาจักรแปรให้ช่วยส่งทหารมาช่วยหยุดยั้งการล้อมเมืองแปรของกองทัพตองอู แต่บุเรงนองก็สามารถเอาชนะทั้งสองกองทัพได้สำเร็จทำให้ในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1542 พระเจ้ามังฆ้องตัดสินพระทัยประกาศยอมแพ้จากนั้นพระเจ้ามังฆ้องและพระมเหสีถูกส่งไปยังตองอู
พระเจ้ามังฆ้องถูกคุมขังในที่ประทับจนกระทั่งสวรรคตจากโรคภัยธรรมชาติใน ค.ศ. 1553 ส่วนพระมเหสีของพระเจ้ามังฆ้องต่อมาได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าบุเรงนองพระนามว่า พระนางจันทาเทวี
พงศาวลี.
ด้านล่างคือพงศาวลีตามรายงานจากพงศารดาร"มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว" ซึ่งอ้างอิงจากจารึกร่วมสมัย
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
พันนิชเชอร์

พันนิชเชอร์ (แฟรงค์ คาสเซิล)  เป็นตัวละครซุเปอร์ฮีโรของมาร์เวลคอมิกส์ ปรากฏตัวครั้งแรกในต้นปี 1974 สร้างสรรค์โดย เจอร์รี่ คอนเวย์ โดยตัวละครพันนิชเชอร์มีลักษณะวิธีที่ใช้ปราบปรามเหล่าอาชญากรที่ค่อนข้างรุนแรง ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ทำให้พันนิชเชอร์เป็นตัวละครโปรดของเหล่าแฟนคอมมิคที่ชอบซุเปอร์ฮีโรที่ดิบเถื่อนได้ดี
ประวัติ.
แฟรงค์ คาสเซิลเกิดและโตในนิวยอร์ก เขาเคยเป็นทหารเรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา แต่ก่อนที่เขาจะเป็นทหารเรือเขาเคยอยากเป็นบาทหลวงคาทอลิคแต่เขากลับต้องเปลี่ยนใจเพราะเขาไม่สามารถให้อภัยผู้ที่กระทำผิดได้ ก่อนเข้าสงครามเขาได้แต่งงานกับมาเรียและตั้งท้องลูกคนแรก ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในหน่วยนาวิกโยธินสหรัฐฯ (USMC) แฟรงค์จบการศึกษาจากการฝึกขั้นพื้นฐาน ต่อมาเขาก็เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนทหารราบ หลังจากนั้นเขาก็สามารถผ่านกองลาดตระเวน USMC กองลาดตระเวนของกองทัพและโรงเรียนสไนเปอร์ได้ เขาได้รับอนุญาตให้ผ่านโรงเรียนกองทัพอากาศสหรัฐฯและการฝึกอบรมทีมรื้อถอนใต้น้ำของกองทัพเรือสหรัฐฯซึ่งมีคุณสมบัติเป็น หน่วยรบพิเศษ Navy Seal 
เขาทำหน้าที่ในสงครามเวียดนามในกองกำลังพิเศษในตำแหน่งพลเบิกทาง เขาได้รับเหรียญตรามากมายรวมถึงเหรียญกล้าหาญสำหรับความกล้าของเขา หลังสงครามเวียดนาม เขาและครอบครัวได้ไปพักผ่อน ณ สวนสาธารณะเซ็นทรัลพาร์คและได้เจอกับการปฏิบัติการของพวกมาเฟียเข้า พวกมาเฟียจึงทำการฆ่าปิดปากครอบครัวของแฟรงค์ แฟรงค์รอดมาได้แต่ภรรยาและลูกเสียชีวิต แม้ว่าแฟรงค์จะชี้ตัวพวกฆาตกรได้แต่ตำรวจก็ไม่สามารถช่วยเขาได้อยู่ดีเพราะกลุ่มคนที่ฆ่าลูกเมียของเขานั้นเป็นถึงตระกูลคอสต้าที่ทรงอำนาจมาก แฟรงค์จึงตัดสินใจได้ว่าทางเดียวที่จะจัดการมาเฟียเหล่านี้คือการลงทัณฑ์เท่านั้น ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงแต่งกายด้วยเกราะลายกระโหลกแห่งความตายและเต็มไปด้วยความแค้นของเขา เป็นการเปิดฉากสงครามอันโชกโชนของเขาในชื่อ เดอะ พันนิชเชอร์
การปรากฏตัวในสื่ออื่น.
พันนิชเชอร์ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ 3 ครั้งคือ
พันนิชเชอร์นำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชุดในปี 2017 ทางระบบทีวีออนไลน์เน็ตฟลิกซ์ อำนวยการสร้างโดย สตีฟ ไลท์ฟุต นำแสดงโดย จอน เบิร์นธัล และ เดบาร่าห์ แอน โวลล์
พระเจ้าตะโดเมงสอแห่งอังวะ

พระเจ้าตะโดเมงสอแห่งอังวะ ([ðə.dó mɪ́ɰ̃.sɔ́]; 1531–1584) อุปราชแห่งอังวะในฐานะเมืองออกของ พระเจ้าบุเรงนอง ผู้เป็นพระเชษฐาและ พระเจ้านันทบุเรง ผู้เป็นพระราชนัดดาระหว่าง ค.ศ. 1551 ถึง 1584
หลังพระเจ้าบุเรงนองสวรรคตใน ค.ศ. 1581 อีกเพียง 3 ปีพระเจ้าตะโดเมงสอก็ก่อกบฏแยกตัวออกจากอาณาจักรตองอูแต่ในที่สุดพระเจ้าตะโดเมงสอก็ถูกปราบและสิ้นพระชนม์เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1584
เมงเยสีตูแห่งเมาะตะมะ

เมงเยสีตูแห่งเมาะตะมะ (ประมาณ ค.ศ. 1520–1556) เป็นอุปราชเมาะตะมะใน ค.ศ. 1552 ถึง 1556 พระองค์เป็นพระอนุชาองค์ใหญ่ของพระเจ้าบุเรงนองที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการ Zayweon โดยพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ใน ค.ศ. 1541 และอุปราชเมาะตะมะโดยพระเจ้าบุเรงนองใน ค.ศ. 1552 โดยก่อนหน้านี้พระองค์ได้เข้าร่วมการทัพกับอาณาจักรตองอู ตั้งแต่ ค.ศ. 1534 และได้ขึ้นเป็นผู้บัญชาการระหว่าง ค.ศ. 1540 ถึง 1555
พระชนม์ชีพช่วงต้น.
พระองค์ประสูติในพระราชวังตองอูเมื่อประมาณ ค.ศ. 1520 จากเมงเยสีหตูกับชีน-มโย่เมียะ คนรับใช้ในราชสำนักมกุฎราชกุมารตะเบ็งชเวตี้ พระองค์มีพระเชษฐภคินีนามพระนางธัมมเทวี พระเชษฐานามบุเรงนอง และพระอนุชานามตะโดธรรมราชาที่ 2 พระองค์ยังมีพระอนุชาร่วมบิดาสองพระองค์นามว่ามังฆ้องที่ 2 และพระเจ้าตะโดเมงสอที่เสด็จพระราชสมภพจากพระมาตุจฉา (น้องสาวของแม่) กับพระราชบิดา
การทัพ.
พระองค์เข้าร่วมในการทัพต่อหงสาวดีของตองอู (1534–41) และใน ค.ศ. 1540 พระองค์ได้รับยศผู้บังคับกองร้อยด้วยบรรดาศักดิ์ สิริชัยจอทิน 
พระราชวงศ์.
อัครมเหสีของอุปราชเป็นพระนัดดาใน Baya Nandameit แห่ง Dwarawaddy ลูกหลานของเชื้อพระวงศ์ตองอู ทั้งคู่สมรสในพระราชพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ใน ค.ศ. 1545 พระองค์มีพระราชโอรสธิดา 3 พระองค์ คือ: พระโอรสองค์เดียว (Minye Nandameit) และพระธิดาสองพระองค์ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1554 พระธิดาองค์โตสมรสกับ Thiri Dhammathawka อดีตผู้ว่าการตาน-ดแวและพระราชโอรสในพระเจ้ามี่นบีนแห่งยะไข่ เจ้าชายยะไข่ทรงหนีจากบ้านเกิด ทำให้สูญเสียสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์ พระธิดาองค์เล็กของเมงเยสีตูสมรสกับ Thiri Dhammathawka เช่นกันในเดือนมกราคม ค.ศ. 1567 หลังพระเชษฐภคินีสิ้นพระชนม์
สวรรคต.
เมงเยสีตูสวรรคตในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1556
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ตำบลบ้านขาม (อำเภอเมืองหนองบัวลำภู)

บ้านขาม เป็น 1 ใน 15 ตำบลของอำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นที่ตั้งของวัดธาตุหาญเทาว์ เคยเป็นวัดร้าง ต่อมาพระมหาสุตันสุตาโณ ได้มาบูรณะขึ้นใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2460 และเปลี่ยนเป็นวัดฝ่ายมหานิกาย ภายในวัดมีปูชนียสถานที่สำคัญ คือพระธาตุเจดีย์ รูปแปดเหลี่ยมสันนิษฐานว่าข้างในบรรจุอัฐิธาตุของพระอรหันต์ เป็นที่นับถือของชาวหนองบัวลำภู
หมู่บ้านและประชากร.
พื้นที่ตำบลบ้านขามประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 14 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 9,666 คน แบ่งเป็นชาย 4,792 คน หญิง 4,874 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 7 จาก 15 ตำบลในอำเภอเมืองหนองบัวลำภู
ปาเวล นาฮีมอฟ

ปาเวล สเตปาโนวิช นาฮีมอฟ  เป็นหนึ่งในนายพลเรือที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์การทหารเรือของรัสเซีย เขาเป็นที่รู้จักจากการบัญชาการกองกำลังทหารบกและทหารเรือในช่วง การล้อมเซวัสโตปอล ระหว่างสงครามไครเมีย โดยในระหว่างที่ทำการปกป้อง Malakhov Kurgan เขาถูกพลซุ่มยิงลอบยิง และ เสียชีวิตในอีก 2 วันต่อมา
เขตกิตนางลูโซน

กิตนางลูโซน (กาปัมปางัน: ; ปังกาซีนัน: ; อีโลคาโน:) หรือ เขตที่ 3 เป็นเขตการปกครองของประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ 7 จังหวัดทางตอนกลางของเกาะลูซอน สภาพภูมิประเทศเป็นที่ราบกว้างขวางและเป็นแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญ โดยเป็นเขตที่ผลิตข้าวได้มากที่สุดของประเทศ จึงได้รับฉายา "ยุ้งข้าวแห่งฟิลิปปินส์" จังหวัดในเขตนี้ได้แก่ จังหวัดเอาโรรา‎, จังหวัดบาตาอัน, จังหวัดบูลาคัน, จังหวัดนูเอวาเอซีฮา, จังหวัดปัมปังกา, จังหวัดตาร์ลัก และจังหวัดซัมบาเลส
ภาพรวม.
เขตกิตนางลูโซนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ อยู่ติดกับเขตอีโลโคสและเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน และอ่าวมะนิลาทางทิศใต้, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก จังหวัดปังกาซีนันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตนี้ก่อนย้ายไปขึ้นกับเขตอีโลโคสเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1973 ตามคำสั่งของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่วนจังหวัดเอาโรราย้ายมาจากเขตเซาเทิร์นตากาล็อกตามคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 103 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002
เขตนี้มีนครหรือเมืองใหญ่ทั้งหมด 14 แห่ง ได้แก่ อังเฮเลส, บาลังกา, คาบานาตวน, กาปัน, มาบาลาคัต, มาโลโลส, เมคาวายัน, มุญโญซ, โอลองกาโป, ปาลายัน, ซันเฟร์นันโด, ซันโฮเซเดลโมนเต, ซันโฮเซ และตาร์ลัก ศูนย์กลางการบริหารของเขตนี้อยู่ที่เมืองซันเฟร์นันโดในจังหวัดปัมปังกา 
เขตการปกครอง.
เขตกิตนางลูโซนประกอบไปด้วย 7 จังหวัด, 2 นครที่มีความเป็นเมืองสูง, 12 นครองค์ประกอบ, 116 เทศบาล และ 3,102 บารังไกย์
จังหวัด.
"ในวงเล็บ" หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
เมืองมายา Live

เมืองมายา Live เป็นละครโทรทัศน์ประเภทละครชุด ผลิตโดย บริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด อำนวยการผลิตโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ นิพนธ์ ผิวเณร เป็นรีบูตของละครเรื่อง เมืองมายา เดอะซีรีส์ เมื่อปี พ.ศ. 2546 มีตอนย่อยซึ่งเป็นภาคต่อเนื่องของละคร เมืองมายา เมื่อ พ.ศ. 2543 และเป็นครั้งแรกกับปรากฏการณ์ใหม่ของวงการละครไทย กับการถ่ายทอดสด และผู้ชมคือผู้กำหนดชะตาชีวิตของตัวละคร โดยนำเสนอทุกแง่มุมของวงการบันเทิง ถ่ายทอดผ่านเรื่องราว 6 ตอน 6 ผู้กำกับ ออกอากาศทางช่องวัน 31 ทุกวันพุธ เวลา 21:20 – 22:50 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2561
เพลงประกอบละคร.
เมืองมายา Live ได้มีการรวบรวมซิงเกิลประกอบละครทั้ง 5 ตอน ออกเป็นอัลบั้มพิเศษในโปรเจกต์ชื่อ เมืองมายา Music of LIFE Project เพลงชีวิตจากเมืองมายา ซึ่งทั้ง 5 เพลงประกอบไปด้วย
พระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี

พระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี  เป็นกษัตริย์แห่งหงสาวดี ซึ่งมาจากการตั้งตนครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1287 ถึง 1296 พระองค์เป็นหนึ่งในผู้กล้าที่ตั้งตนเป็นใหญ่ใน พม่าตอนล่าง ภายหลังจากการล่มสลายของ อาณาจักรพุกาม ของชาวพม่าเมื่อ ค.ศ. 1287 เช่นเดียวกับ พระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรหงสาวดี
ในช่วงแรกพระเจ้าตราพระยาเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าฟ้ารั่วผู้กล้าแห่ง เมืองเมาะตะมะ ด้วยการส่งพระราชธิดาองค์ใหญ่ที่ประสูติก่อนครองสิริราชสมบัติคือ พระนางสุเจตะละ หรือ พระนางชินสอลา ไปเป็นพระมเหสีของพระเจ้าฟ้ารั่ว ขณะที่พระเจ้าฟ้ารั่วได้ส่งพระราชธิดาพระองค์เดียวคือ แม่นางสินทยา มาเป็นพระมเหสีของพระเจ้าตราพระยาซึ่งทั้งสองมีพระโอรสด้วยกันถึง 2 พระองค์คือ ชินจี และ ชินเง ต่อมาพระเจ้าตราพระยาและพระเจ้าฟ้ารั่วเกิดความขัดแย้งกัน และนำไปสู่การทำสงครามในอีกสองปีต่อมา พระเจ้าตราพระยาพ่ายแพ้และถูกส่งไปเมาะตะมะเพื่อสำเร็จโทษเมื่อประมาณ ค.ศ. 1296 
ภูมิหลัง.
ตราพระยาเดิมเป็นสามัญชนนาม งะปะมูน (ငပမွန်,) หรือ อะเชมูน (အချဲမွန်,) การขึ้นสู่อำนาจของพระองค์เป็นเรื่องบังเอิญ พระองค์เป็นพี่/น้องเขยของอะคะมะม่าน (มีอีกนามว่า อะคะมูน) ผู้ที่ประกาศตนเองเป็นกษัตริย์แห่งพะโคที่ก่อกบฏต่อพระเจ้านรสีหบดีได้สำเร็จใน ค.ศ. 1285 ในช่วงการรุกรานของมองโกลในประเทศ จากนั้นสอง (หรือสาม) ปีต่อมา อะคะมะม่าน ถูกลอบสังหารโดย Lekkhaya Byu พี่/น้องเขย มะตะเชาะ (မတယှောက်) พ่อตาของ อะคะมะม่าน และ อะเชมูน ตอบสนองด้วยการว่าจ้าง อะเชมูน เพื่อกำจัดผู้แย่งชิงอำนาจ หลัง อะคะมะม่าน เสียชีวิตไปแปดวัน อะเชมูน ลอบสังหาร Lekkhaya Byu เขาประกาศตนเองเป็นกษัตริย์พะโคและใช้บรรดาศักดิ์ ตราพระยา
สวรรคต.
พระเจ้าตราพระยาถูกนำตัวมายังเมาะตะมะ พระมเหสีสินทยากับพระราชโอรสสองพระองค์ก็ถูกนำตัวมาด้วย หลังจากนั้นไม่นาน มีผู้พบว่าพระองค์วางแผนปลงพระชนม์พระเจ้าฟ้ารั่ว และถูกประหารชีวิต "พงศาวดารมอญฉบับปากลัด"รายงานว่า ผู้ที่รายงานแผนแก่พระเจ้าฟ้ารั่วคือแม่นางสินทยา แต่เมื่อพระราชบิดาของพระนางสั่งให้ประหารชีวิตพระเจ้าตราพระยา พระนางผูกผมไว้กับตัวตราพระยาและท้าให้เพชฌฆาตตัดหัวพระเจ้าตราพระยา แต่ก็ไม่เป็นผล เพชฌฆาตสามารถตัดผมของพระเจ้าตราพระยาออกและตัดพระเศียรเสีย
หลังจากนั้น.
พระราชโอรสสองพระองค์ของพระเจ้าตราพระยาได้รับการเลี้ยงดูโดยพระเจ้าฟ้ารั่ว แต่ทั้งสองกลับมีความแค้นต่อพระอัยกาของตนที่ทำให้พระราชบิดาสวรรคต ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1307 ทั้งสองแทงพระอัยกาของตนจนสวรรคตโดยไม่ทันรู้ตัว ทั้งสองถูกจับและประหารชีวิต
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />