pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ (6 ธันวาคม ค.ศ. 1421 – 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แลงคาสเตอร์ของราชอาณาจักรอังกฤษและฝรั่งเศส
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1421 ที่พระราชวังวินด์เซอร์ ลอนดอน อังกฤษ เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ และ สมเด็จพระราชินีแคเธอรินแห่งอังกฤษ ทรงเสกสมรสกับมาร์เกอริตแห่งอ็องฌู และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1422 ถึงวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1461 และระหว่างวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1470 ถึงวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1471 พระเจ้าเฮนรีถูกปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1471 ที่หอคอยแห่งลอนดอน อังกฤษ
พระเจ้าแผ่นดินสมัยต้น.
พระเจ้าเฮนรีที่ 6 ได้รับราชสมบัติจากหลังจากที่พระราชบิดาพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422 เมื่อมีพระชนมายุได้เพียง 9 เดือน แม้ว่าพระชนนีพระราชินีแคเธอรีนจะมีพระชนมายุ 20 พรรษาแต่ก็มิได้รับความไว้วางใจให้ดูแลเลี้ยงดูเฮนรีเนื่องด้วยเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลที่ 6 แห่งฝรั่งเศส
เมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1423 กลุ่มขุนนางทำพิธีสาบานเพื่อแสดงความจงรักภักดีต่อพระองค์ และเรียกประชุมรัฐสภาในนามของพระองค์ เพื่อก่อตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์ พระราชโอรสองค์เล็กของพระเจ้าเฮนรีที่ 4และพระปิตุลาของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ได้รับแต่งตั้งให้เป็น “ผู้พิทักษ์และป้องกันราชอาณาจักรและคริสต์ศาสนจักร” (Protector and Defender of the Realm and the Church) จนกว่าจะทรงบรรลุนิติภาวะ แต่เป็นตำแหน่งที่สภาสามารถยุบเลิกได้ตามต้องการ หน้าที่จำกัดแต่เพียงรักษาความสงบและเรียกหรือยุบรัฐสภา อึกผู้หนี่งที่มีตำแหน่งในสภาคือบาทหลวงเฮนรี โบฟอร์ท พระปิตุลาห่างๆ และจอห์น ดยุคแห่งเบดฟอร์ด (พระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าเฮนรีที่ 4) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการอาวุโส ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งฝรั่งเศส (มีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินการสงครามที่ยังไม่สิ้นสุด) และทำหน้าที่แทนดยุคแห่งกลอสเตอร์ในฐานะผู้สำเร็จราชการแห่งอังกฤษเมื่ออยู่ภายในประเทศ
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1428 ริชาร์ด โบแชมพ์ เอิร์ลแห่งวอริคเป็นผู้ถวายพระอักษร พ่อของริชาร์ด โบแชมพ์เป็นสมาชิกของกลุ่มที่เรียกตนเองว่า “Lords Appellant” ผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อการปกครองของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ผู้อื่นที่มีอิทธิพลต่อเฮนรีก็ได่แก่ เฮนรี โบฟอร์ท และต่อมาวิลเลียมแห่งโพล ดยุคแห่งซัฟโฟล์คที่ 1 เฮนรีทรงเห็นด้วยกับนโยบายการรักษาสันติสุขในฝรั่งเศส
พระอนุชาต่างพระบิดาสองพระองค์ของเฮนรี เอ็ดมันด์ ทิวดอร์ และ แจสเปอร์ ทิวดอร์ผู้เป็นโอรสของพระชนนีกับโอเว็น ทิวดอร์ ได้รับตำแหน่งเป็นเอิร์ล เอ็ดมันด์ ทิวดอร์เป็นพ่อของเฮนรี ทิวดอร์ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 7
พระเจ้าเฮนรีได้เข้าพิธีราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษ ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1429 เมื่อพระชนมายุได้ 8 พรรษา และ พระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสที่มหาวิหารนอเทรอดามแห่งปารีส เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1431 แต่ก็มิได้ทรงปกครองแผ่นดินจนกระทั่งประกาศว่าทรงบรรลุนิติภาวะในปี ค.ศ. 1437 ปึเดียวกับที่พระราชชนนีสวรรคต
ส่วนพระปิตุลาผู้มีอิทธิพลในระยะต้นของรัชสมัยของพระองค์ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จอห์น ดยุกแห่งเบดฟอร์ดเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1435 และ ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1447 ก่อนที่จะถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ
ภาษาโย้ย

ภาษาโย้ย เป็นภาษาในตระกูลภาษาขร้า-ไท ผู้พูดภาษานี้ตั้งถิ่นฐานในจังหวัดสกลนคร ประเทศไทย และในประเทศลาว มีผู้พูดในประเทศไทยประมาณ 50,000 คน (พ.ศ. 2547) ปัจจุบันภาษาโย้ยตกอยู่ในสถานะใกล้สูญหายเนื่องจากการเปลี่ยนภาษาอย่างกระทันหัน ซึ่งอาจทำให้ภาษานี้สูญหายถาวร
ภาษาโย้ยมีไวยากรณ์คล้ายกับภาษาไทยถิ่นอีสานแต่ใช้คำศัพท์และไวยากรณ์ที่แตกต่างกันอยู่บ้าง แต่เดิมใช้คู่กับอักษรธรรมลาวและอักษรไทน้อยซึ่งเป็นตัวอักษรของอาณาจักรล้านช้าง
อี กู

อี กู (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "I Gu"; เอ็มอาร์: "Yi Ku"; 29 ธันวาคม พ.ศ. 2474 — 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548) หรือพระนามในภาษาญี่ปุ่นว่า ริ คีว (; โรมาจิ: "Ri Kyū") มีพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่า โฮอึนฮวังแทซน (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "Hoeeun Hwangtaeson"; เอ็มอาร์: "Hoeŭn Hwangt'aeson") เป็นพระโอรสในเจ้าชายอึยมิน มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี กับเจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ เป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิโคจงและเป็นผู้อ้างสิทธิในราชสันตติวงศ์เกาหลีช่วงปี พ.ศ. 2513–2548
พระประวัติ.
อี กู ประสูติ ณ วังคิตาชิรากาวะในกรุงโตเกียว (ปัจจุบันคือแกรนด์ปรินซ์โฮเทลอากาซากะ) เป็นพระโอรสในเจ้าชายอึน มกุฎราชกุมารแห่งเกาหลี กับเจ้าหญิงพังจา มกุฎราชกุมารีแห่งเกาหลี (พระนามเดิม เจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ) มีพระเชษฐาคือ อี จิน ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนขุนนางกากูชูอิงในกรุงโตเกียว ก่อนเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยกลางในเมืองแดนวิลล์ รัฐเคนทักกี สหรัฐ และศึกษาสาขาสถาปัตยกรรม สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ หลังสำเร็จการศึกษาจึงทรงงานเป็นสถาปนิกของสำนักงานไอ. เอ็ม. เพและเพื่อน (I.M. Pei & Assocs) ช่วงปี 2503–2507
จากการที่พระองค์ประทับอยู่ในสหรัฐ จึงไม่มีสัญชาติญี่ปุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2490 เจ้าหญิงพังจาเคยบันทึกถึงเรื่องราวดังกล่าวไว้ว่า "[อี กู] ไม่ใช่ทั้งชาวเกาหลีและญี่ปุ่นเพราะทั้งสองประเทศต่างไม่ยอมรับเขา เขาต้องต่อสู้กับความยากลำบากเพียงลำพัง..." ภายหลังพระองค์รับสัญชาติอเมริกันในปี พ.ศ. 2502 และสัญชาติเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2507 พระองค์เสกสมรสกับจูเลีย มุลล็อก (Julia Mullock) เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ณ โบสถ์ยูเครนคาทอลิกนักบุญจอร์จในนิวยอร์กแต่ไม่มีพระบุตรด้วยกัน ต่อมาจึงรับยูจีเนีย อึนซุก (Eugenia Unsuk) หรือ อี อึน-ซุก  เป็นพระธิดาบุญธรรม และทรงรับอี ว็อน พระญาติฝ่ายพระชนกเป็นพระโอรสบุญธรรม
หลังอี ซึง-มัน ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศเกาหลีใต้พ้นจากตำแหน่ง อี กูได้นิวัตแผ่นดินเกาหลีอันเป็นมาตุภูมิจากการช่วยเหลือของพัก ช็อง-ฮีซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนใหม่ พระองค์ประทับ ณ พระตำหนักนักซ็อนในพระราชวังชังด็อกร่วมกับพระชนนีและพระชายา หลังจากนั้นพระองค์จึงเป็นพระอาจารย์ด้านสถาปัตยกรรมที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล และมหาวิทยาลัยย็อนเซ มีผู้อ้างว่าพระองค์มีสัมพันธ์ชู้สาวกับยู วี-จินยาวนานนับสิบปี ภายหลังพระองค์ได้บริหารสายการบินชินฮันแต่กลับล้มละลายในปี พ.ศ. 2522 ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงเสด็จกลับประเทศญี่ปุ่นเพื่อทรงหารายได้ จากนั้นก็ทรงขาดการติดต่อกับยู วี-จิน และทรงหย่ากับพระชายาในปี พ.ศ. 2525 ด้วยเหตุผลที่ว่าพระชายาทรงเป็นหมัน หลังเจ้าหญิงพังจาพระชนนีสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2532 พระองค์จึงใช้ชีวิตร่วมกับคินูโกะ อาริตะ (; โรมาจิ: "Arita Kinuko") หรือชื่อเกาหลีว่าอี กย็อน-จา  หญิงชาวญี่ปุ่นที่ประกอบกิจเป็นคนทรง
อี กูสิ้นพระชนม์ด้วยพระหทัยพิการเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ณ แกรนด์ปรินซ์โฮเทลอากาซากะ ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอดีตวังคิตาชิรากาวะอันเป็นประสูติของพระองค์และเป็นที่ประทับของพระชนกชนนีเมื่อครั้งทรงอยู่ในญี่ปุ่น สิริพระชันษา 73 ปี มีพิธีปลงพระศพในประเทศเกาหลีใต้ด้วยคติขงจื๊อตามพระราชประเพณี และมีพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่าโฮอึนฮวังแทซน
ธงชาติซูดาน

ธงชาติซูดาน  ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในเป็นแถบธง 3 สี แบ่งตามแนวยาว พื้นสีแดง-ขาว-ดำ อันเป็นสีพันธมิตรอาหรับ ที่ด้านต้นธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีเขียว โดยฐานของรูปดังกล่าวติดกับด้านคันธง ธงนี้เริ่มบังคับใช้เป็นธงชาติซูดานเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2513
ในธงนี้ สีแดงหมายถึงลัทธิสังคมนิยม เลือดและการต่อสู้ของชาวซูดาน และความเป็นชาติอาหรับ สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์และการมีมุมมองในเชิงบวก สีดำหมายถึงชาวซูดาน และการปฏิวัติมาห์ดี (Mahdist Revolution) ในปี พ.ศ. 2427 สามเหลี่ยมสีเขียวหมายถึงความวัฒนาถาวร เกษตรกรรม และศาสนาอิสลาม
ธงที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติซูดาน ได้แก่ ธงชาติลิเบียในช่วงปี พ.ศ. 2512 - 2515 (เว้นแต่ว่าไม่มีรูปสี่เหลี่ยมสีเขียวที่ด้านคันธง) และธงชาติปาเลสไตน์
นะฮ์นุญุนดัลลอฮ์ญุนดุลวะฏ็อน

นะฮ์นุญุนดัลลอฮ์ญุนดุลวะฏ็อน (Nahnu Jund Allah Jund Al-Watan) เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐซูดาน แปลว่า "เราคือกองทัพแห่งอัลลอฮ์และแผ่นดินของเรา" เพลงนี้ประพันธ์คำร้องโดยซัยยิด อะฮ์มัด มุฮัมมัด ศอลิฮ์ (Sayed Ahmad Muhammad Salih) ทำนองโดย อะฮ์มัด มุรญัน (Ahmad Murjan) เพลงนี้เดิมใช้เป็นเพลงประจำกองทัพซูดานสมัยก่อนได้รับเอกราชและเริ่มใช้เป็นเพลงชาติมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958
ประวัติเพลงชาติ.
เพลงชาติของประเทศซูดานในปัจจุบันนั้นเดิมเป็นเพลงประจำของกองกำลังป้องกันซูดานก่อนได้รับเอกราช. มีบทกวีที่นามว่า “เราคือทหารของอัลลอฮ์ เราคือทหารของมาตุภูมิ” นั้นได้รับเลือกจากจากบทกวีอื่นที่เข้าร่วมการแข่งขันงานกวีนิพนธ์ที่ยกย่องความแข่งแกร่งของกองกำลังป้องกันตัวเองประเทศซูดานในปี ค.ศ. 1955. และเมื่อซูดานได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1956 สี่ท่อนแรกของบทกวีนั้นได้รับเลือกให้เป็นเพลงชาติ. 
ทำนองเพลง.
<score lang="ABC" vorbis="1">X:1
L:1/8
Q:1/4=90
M:4/4
I:linebreak $
K:Eb
V:1
 B,/-B,/C/D/ E/=E/F/^F/ G4 | A2 G>G F2 z2 | B>c B<c B z B>c | e2 c>G B2 z2 | z B/B/ cB G2 z2 | %5
 B2 G>F E2 z2 | B>c Be c2 z A | G2 F>E E2 z2 | e>e d2 c>c B2 | B>d cB e>e e2 | c3/2c/ B2 e2 c>B | %11
 B z z2 z4 | c>B G>E G2 z2 | G>E G>F E2 z2 | B>B B>c B2 z B | e>c B>G E2 z2 |] %16</score>
แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม

แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม "  " เป็นนวนิยายที่เขียนโดยมาร์กาเร็ต แลนดอน นักเขียนชาวอเมริกัน ตีพิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2487 (ค.ศ. 1944) โดยดัดแปลงมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของนางแอนนา ลีโอโนเวนส์ 2 เล่ม คือ "The English Governess at the Siamese Court" และ "The Romance of the Harem" 
การดัดแปลง.
ต่อมาถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครเพลง และสร้างเป็นภาพยนตร์ ออกฉายใน พ.ศ. 2489 กำกับโดย จอห์น ครอมเวล นำแสดงโดย เร็กซ์ แฮริสัน (รับบท คิงมงกุฎ) ไอรีน ดันน์ (รับบท แอนนา) และลินดา ดาร์เนล (รับบท ทับทิม)
ใน พ.ศ. 2494 ริชาร์ด ร็อดเจอร์ และ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 ได้ดัดแปลงเป็นละครบรอดเวย์ ชื่อเรื่อง "เดอะคิงแอนด์ไอ" (The King and I) เล่นที่โรงละครเซนต์เจมส์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ (รับบท คิงมงกุฎ) และเกอร์ทรูด ลอว์เรนซ์ (รับบท แอนนา) ได้รับความนิยมมาก เล่นซ้ำถึง 1,246 รอบ และได้รับรางวัลโทนีประจำปี พ.ศ. 2495 และมีผู้นำไปจัดแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ใน พ.ศ. 2496 และสร้างเป็นภาพยนตร์ใน พ.ศ. 2499 นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ และ เดบอราห์ เคอร์ (รับบท แอนนา) เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับภาพยนตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา 
ละครเพลง แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม ได้รับความนิยมและถูกนำมาจัดแสดงใหม่อีกหลายครั้งทั้งที่นิวยอร์ก และลอนดอน รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชั่น ใน พ.ศ. 2542 ซีรีส์ฉายทางโทรทัศน์ ใน พ.ศ. 2515 และภาพยนตร์ "Anna and the King" ใน พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย โจวเหวินฟะ (รับบท คิงมงกุฎ) โจดี ฟอสเตอร์ (รับบท แอนนา) และ ไป่ หลิง (รับบท ทับทิม)
Anna and the King of Siam ฉบับภาษาไทย มีการแปลหลายครั้ง ใช้ชื่อว่า "แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม" โดย อ. สนิทวงศ์ (นามแฝง) และ กัณหา แก้วไทย มีการสร้างเป็นละครเวที โดยสุพรรณ บูรณะพิมพ์ รับบทแอนนา 
ภาพยนตร์ Anna and the King of Siam เข้ามาฉายในประเทศไทยครั้งแรกที่ศาลาเฉลิมกรุง เมื่อกลางปี พ.ศ. 2490 และจะเข้ามาฉายอีกครั้งใน พ.ศ. 2494 แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าฉายในครั้งหลัง
ดอนนา ซัมเมอร์

ดอนนา ซัมเมอร์  (ชื่อเกิด LaDonna Adrian Gaines) เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1948 เป็นนักร้อง นักประพันธ์เพลง ศิลปิน ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในงานเพลงแบบแด๊นซ์ มีเพลงดังในช่วงปลายทศวรรษที่ 1970 ได้แก่เพลง "Love to Love You Baby", "I Feel Love", "Hot Stuff", "MacArthur Park" และ "Bad Girls" เป็นเจ้าของฉายาว่า "ราชินีแห่งดิสโก้" 
นอกจากเพลงดิสโก้แล้ว ดอนนา ยังมีเพลงแบบอาร์แอนด์บีร่วมสมัย ร็อก ป็อป หรือแม้แต่กอสเปล ดอนนา ซัมเมอร์ เป็นศิลปินหญิงที่มีเพลงดังในช่วง ทศวรรษที่ 1970-1980 มีอัลบั้มที่อันดับ 1 บนนิตยสารบิลบอร์ดถึง 3 ครั้งติดต่อกัน และยังเป็นศิลปินหญิงคนแรกที่มีเพลงอันดับ 1 ถึง 4 เพลงในช่วงระยะเวลา 12 เดือน และมียอดขายอัลบั้มทั่วโลกรวมมากกว่า 100 ล้านชุด
ชื่อ ดอนนา ซัมเมอร์ ที่เธอใช้ในการแสดง มาจากนามสกุล ซอมเมอร์ (Sommer) หลังจากเธอสมรสครั้งแรกกับ เฮลมุต ซอมเมอร์ นักแสดงชาวเยอรมนี ระหว่างปี ค.ศ. 1973 ถึง 1975 
ซัมเมอร์เสียชีวิตในวัย 63 ปี ด้วยโรคมะเร็งปอดที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสูบบุหรี่ เธอเชื่อว่าอาการเจ็บป่วยของเธอเกิดจากการสูดดมสารพิษเนื่องจากเหตุการณ์ 9/11 ในนครนิวยอร์ก ที่เธอเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตพร้อมกับสามีและบุตรสาว
เดอะคิงแอนด์ไอ

เดอะคิงแอนด์ไอ หรือ พระราชากับข้าพเจ้า " (The King and I) " เป็นละครบรอดเวย์ ที่ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2494 ที่โรงละครเซนต์เจมส์ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่งบทร้องโดย ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 และประพันธ์ดนตรีโดย ริชาร์ด ร็อดเจอร์ โดยดัดแปลงมาจากนวนิยาย Anna and the King of Siam (แอนนากับพระเจ้ากรุงสยาม) ฉบับปี พ.ศ. 2487 ของมาร์กาเร็ต แลนดอน ซึ่งดัดแปลงมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของนางแอนนา ลีโอโนเวนส์ 2 เล่ม คือ "The English Governess at the Siamese Court" และ "The Romance of the Harem" 
ละครบรอดเวย์ เดอะคิงแอนด์ไอ นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ (รับบท คิงมงกุฎ) และเกอร์ทรูด ลอว์เรนซ์ (รับบท แอนนา) ได้รับความนิยมมาก เล่นซ้ำถึง 1,246 รอบ และได้รับรางวัลโทนี ประจำปี พ.ศ. 2495 และมีผู้นำไปจัดแสดงที่โรงละครเวสต์เอนด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2496 และสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2499 นำแสดงโดย ยูล บรินเนอร์ และ เดบอราห์ เคอร์ (รับบท แอนนา) เดอะคิงแอนด์ไอ ฉบับภาพยนตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา 
บทคิงมงกุฎ สร้างชื่อเสียงให้กับยูล บรินเนอร์ เป็นอย่างมาก จากนักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียง ทำให้เขาได้รับบทหลากหลาย ทั้งในละครเพลงและภาพยนตร์ เช่นรับบทเป็น ฟาโรห์รามเสสที่สอง ในภาพยนตร์ "The Ten Commandments" (1956) (ชื่อไทย บัญญัติสิบประการ) บทคาวบอย ใน "The Magnificent Seven" (1960) (ชื่อไทย เจ็ดสิงห์แดนเสือ) ยูล บรินเนอร์ รับบทคิงมงกุฎ ห้าครั้ง ในปี พ.ศ. 2494 ในภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2499 ละครเพลงฉบับสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 และ 2528 และละครทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2515 (ใช้ชื่อว่า Anna and the King) ได้รับรางวัลออสการ์ และรางวัลโทนีจากบทนี้
ละครเพลง เดอะคิงแอนด์ไอ ได้รับความนิยมและถูกนำมาจัดแสดงใหม่อีกหลายครั้งทั้งที่นิวยอร์ก และลอนดอน รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชั่น ในปี พ.ศ. 2542 ซีรีส์ฉายทางโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2515 และภาพยนตร์ "Anna and the King" ในปี พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย โจวเหวินฟะ (รับบท คิงมงกุฎ) โจดี ฟอสเตอร์ (รับบท แอนนา) และ ไป่ หลิง (รับบท ทับทิม)
ภาพยนตร์ เดอะคิงแอนด์ไอ เข้ามาในประเทศไทย ทดลองฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ และผ่านการพิจารณาจากแผนกพิจารณาภาพยนตร์ กองทะเบียนกรมตำรวจ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2499 แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกฉาย จากคำสั่งของจอมพล ป. พิบูลสงคราม การครอบครองภาพยนตร์เรื่องนี้อาจผิดกฎหมาย เนื่องจากนำเสนอข้อมูลที่ไม่ตรงกับข้อเท็จจริง และไม่เหมาะสม เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ไทย
ฮิว แจ็กแมน

ฮิว ไมเคิล แจ็กแมน (เกิด 12 ตุลาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดงและนักร้องชายชาวออสเตรเลีย มีผลงานฮอลลีวูดที่เป็นที่รู้จักอย่างภาพยนตร์เรื่อง "Van Helsing" และ "X-Men" และเป็นที่รู้จักในบทมนุษย์กลายพันธุ์ที่มีกรงเล็บเป็นอาวุธสังหาร โลแกน / วูล์ฟเวอรีน ในหนังซุปเปอร์ฮีโร่ เอ็กซ์เมน จนถึง โลแกน เดอะ วูล์ฟเวอรีน
ประวัติ.
ฮิว แจ็คแมน เกิดที่พิมเบิล ซิดนีย์ นิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นบุตรคนเล็กใน 5 คนของ คริส แจ็กแมนกับเกรซ วัตสัน ชาวอังกฤษ ทั้งคู่หย่ากันเมื่อแจ็กแมนอายุได้ 8 ปี จากนั้นแม่ของเขาได้กลับอังกฤษ เขาและพี่อีกสี่คนอยู่กับพ่อ เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีซิดนีย์ สาขาการสื่อสาร เอกวิชาการหนังสือพิมพ์ เขาเรียนต่อด้านการแสดง การละครของสถาบันการแสดงแห่งออสเตรเลียตะวันตก 
เริ่มงานแสดงในออสเตรเลียด้วยภาพยนตร์อิสระเรื่อง "Paperback Hero" กับ "Erskineville Kings" และจากผลงานเรื่องนี้ ทำให้เขาได้รับรางวัล Best Actor Award จาก Film Critics Circle of Australia และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Best Actor Award ของ Australian Film Institute ด้วย ในปี 1999 เขาได้รับยกย่องเป็น Australian Star of the Year จาก Australian Movie Convention ด้วย 
ปี 2000 เขาแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูด เรื่องแรกโดยรับบทเป็น วูล์ฟเวอรีน ใน "X-Men" ซึ่งทำรายได้มหาศาล และยังกลับมารับบทเดิมใน "X2" กับ "XMen: The Last Stand" ด้วย เขายังเคยได้รับการเสนอชี่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ จาก "Kate & Leopold" นำแสดงร่วมกับ เม็ก ไรอั้น 
เขาแสดงใน "Van Helsing" ร่วมแสดงภาพยนตร์ลุ้นระทึกเรื่อง "Swordfish" กับจอห์น ทราโวลต้า และฮัลลี่ เบอร์รี่ , นำแสดงใน "Someone Like You" แสดงร่วมกับแอชลี่ จั๊ด และในปี 2006 แสดง "The Prestige" กำกับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน และยังพากย์เสียง ใน "Happy Feet" และยังมีผลงานอย่าง "Scoop" ของ วูดดี อัลเลน "The Fountain" แล้วก็ยังมี "Flushed Away" ที่เขาพากย์เสียงด้วย 
ส่วนผลงานละครเวที เขาเคยได้รับรางวัลโทนีสาขา Best Actor in a Musical เมื่อปี 2004 จากละครเวที เรื่อง "The Boy from Oz" และยังเคยได้รับ รางวัล Drama Desk, รางวัล Drama League, รางวัล Outer Critics Circle, และรางวัล Theatre World Awards ด้วย และผลงานละครเวทีอื่น ๆ เช่น "Carousel" ที่ Carnegie Hall, "Oklahoma!" ที่ National Theater ในลอนดอน ที่ส่งให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Olivier Award, "Sunset Boulevard" ที่เขาได้รางวัล ‘MO’ Award (เทียบเท่ารางวัล Tony ของออสเตรเลีย), "Beauty and the Beast" ของ Disney ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ‘MO’ Award ด้วย
ในวันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ฮิวได้รับเลือกจาก ลอว์เรนซ์ มาร์ค และบิล คอนดอน ให้เป็นพิธีกรงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 81 ซึ่งจะจัดในวันอาทิตย์ที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009
ในปี 2008 ยังมีผลงานภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่อง "Australia" คู่กับนิโคล คิดแมน ในปลายปีเขายังได้ขึ้นแท่นหนุ่มเซ็กซี่ที่สุดแห่งปี ค.ศ. 2008 ที่ยังมีชีวิตอยู่ของ "นิตยสารพีเพิล"
ชีวิตส่วนตัว.
ด้านชีวิตรักและครอบครัวของแจ็กแมน เขาได้สมรสกับนักแสดงหญิงรุ่นพี่ เดโบร์รา-ลี เฟอร์เนส เมื่อปี 1996 และมีอายุห่างกันถึง 10 ปีด้วยกัน เขาและภรรยามีบุตรด้วยกัน 2 คน ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมคือ
ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่นครนิวยอร์ก, ประเทศสหรัฐอเมริกา และมีบ้านของตัวเองที่ ซิดนีย์, ประเทศออสเตรเลีย บ้านเกิดของเขา ปัจจุบันในปี 2023 แจ็กแมนเปิดเผยว่า เขาได้แยกกับภรรยาแล้ว หลังจากใช้ชีวิตสมรสมายาวนานถึง 27 ปี
โจมา แกมบัว

โจมา แกมบัว  หรือ โจมาเรีย แกมบัว เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2516 เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 45 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 22) เสมอ 2 แพ้ 10 เคยไปชกมวยที่ญี่ปุ่นใช้ชื่อวา แกมบัว โคอิซูมิ
ประวัติ.
แกมบัวขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 27 มีนาคมพ.ศ. 2536 ชนะน็อค พอล อาเบา ยกแรกจากน้นขึ้นชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2537 โดยเป็นฝ่ายชนคะแนน รูดี้ อีดาโน่ ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ขึ้นชกนอกรอบชนะน็อคอัศวิน ศิษย์หลักเมือง ยกแรกที่ฟิลิปปินส์ ก่อนจะเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้น็อค เจอรี่ ปาฮายาไฮ ยก 9 เมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แต่ก็ชิงแชมป์คืนมาได้เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮเมื่อ 16 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 แกมบัวไปชกนอกรอบที่สหรัฐ แพ้น็อค อันโตนิโอ เปเรซแค่ยก 3 จากนั้น ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2539 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 7 ไม่ได้แชมป์
หลังจากนั้น แกมบัวขึ้นชกชนะรวด และได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2540 ชนะน็อค คาร์ลอส มูริลโล ยก 1 และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ไม่ได้แชมป์ แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกอีกครั้งเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทที่ว่างแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล อารามบูเล็ตไปที่ เวเนซุเอลา แกมบัวได้ครองแชมปืเฉพาะกาลรุ่นเดียวกันนี้เมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เมื่อเป็นฝ่ายชนะนน็อค ซาโตรุ อาเบะ ยก 6 ได้ครองแชมป์ 
แกมบัวป้องกันแชมป์เฉพาะกาลได้ 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์จริงกับโนเอล อารามบูเล็ตเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้ครองแชมป์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เคอิทาโร โฮชิโน่ โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2543 หลังจากเสียแชมป์ แกมบัวขึ้นชกนอกรอบที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ยก 5 และชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 4 จากนั้นขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นเดิมกับโฮชิโน่อีกครั้งเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2545 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น แกมบัวขึ้นชิงแชมปืเงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ก็ทำได้แค่เสมอกับ ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ต่อมา แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2547 แต่แกมบัวก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคแค่ยก 2 เท่านั้น หลังจากนั้นการชกของแกมบัวก็แย่ลง ชกแพ้ตลอด หลังจากที่ชกแพ้คะแนนแองกี้ แองโกตา นักมวยจากอินโดนีเซียเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แล้ว แกมบัวก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
ชาวแองโกล-แซกซัน

แองโกล-แซกซัน  หรือ อังเงิลซัคเซิน  เป็นคำที่ใช้เรียกชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางใต้และตะวันออกของสหราชอาณาจักรระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนกระทั่งถึงการรุกรานของนอร์มัน ในปี ค.ศ. 1066 ปัจจุบันคำว่า "แองโกล-แซกซัน" มีความหมายรวมถึงชนพื้นเมืองชาวบริตันโบราณที่รับเอาบางส่วนของวัฒนธรรม และภาษาของพวกแองโกล-แซกซันมาใช้ 
นักบุญบีดนักบวชนิกายเบ็นเนดิคตินกล่าวว่าแองโกล-แซกซันสืบเชื้อสายมาจากชนเผ่าเจอร์แมนิก, แองเกิล (Angles) และจูต และชาวแซกซัน ซึ่งเดิมมาจากคาบสมุทรจัตแลนด์และบริเวณนีเดอร์ซัคเซินในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน. ชาวแองเกิลอาจจะมาจากอังเงิลน์หรือแองเกลียทางเหนือสุดของประเทศเยอรมนีติดกับประเทศเดนมาร์ก บีดกล่าวต่อไปว่าชาวแองโกล-แซกซันละทิ้งดินแดนเดิมไว้ให้ว่างเปล่าแล้วมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่อังกฤษ ทั้งภาษาพูดของชาวแองโกล-แซกซันก็มีความเกึ่ยวข้องใกล้ชิดกับตระกูลภาษาเยอรมันท้องถิ่น. ชาวแองโกล-แซกซันเรียกตนเองว่า "Englisc" (อิงกลิสก์) ซึ่งเพี้ยนมาเป็นคำว่า "English" (อิงกลิช)
การรวมตัวของชนแองโกล-แซกซันอาจจะเกิดขึ้นในสมัยของพระเจ้าออฟฟาแห่งเมอร์เซีย ผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 755 ถึงปี ค.ศ. 759 หรือในสมัยของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชผู้ทรงราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 871 ถึงปี ค.ศ. 899 และผู้สือเชื้อสายต่อจากพระองค์ การรวมตัวของราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันที่กลายมาเป็นอังกฤษเกิดขึ้นในสมัยของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษ ผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 924 ถึงปี ค.ศ. 939. ภัยคุกคามจากการบุกรุกของชาวเดนมาร์ก, ซึ่งเข้ารุกรานและยึดครองพื้นที่ทางตะวันออกของเกาะอังกฤษ, ทำให้ชาวแองโกล-แซกซันที่แต่เดิมอยู่กันกระจัดกระจาย หันมารวมตัวกันเพื่อต่อสู้ผู้รุกราน อันเป็นจุดกำเนิดของอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมร่วมกันของชาวแองโกล-แซกซัน. ลักษณะพิเศษของวัฒนธรรมแองโกล-แซกซัน คือความสัมพันธ์ที่เข้มแข็งระหว่างเผ่า และกับเจ้าผู้ปกครอง (lordship). พวกชนชั้นเจ้านายจะประกาศตนเป็นกษัตริย์เพื่อก่อตั้งเมือง หรือ "เบอร์ซ" . ความเกี่ยวดองกันในลักษณะเครือญาติ (kin) ที่ขยายออกเป็นวงกว้างนี้ ยังคงมีสืบเนื่องมาจนปัจจุบัน และปรากฏให้เห็นได้จากข้อมูลทางพันธุกรรมของชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ตามภูมิภาคต่างๆ
วัง

วัง หรือ พระราชวัง เป็นสิ่งก่อสร้างสำหรับที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่โดยเฉพาะที่อยู่อาศัยของประมุขของประเทศหรือผู้นำผู้มีตำแหน่งสูงในหลายประเทศในยุโรปเช่นประเทศฝรั่งเศส และ อิตาลี นอกจากนั้นยังเป็นคำที่ใช้สำหรับสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่แต่ไม่จำเป็นต้องใหญ่มากในตัวเมืองที่สร้างสำหรับเจ้านาย หรือผู้มีตระกูล ในปัจจุบันวังหรือพระราชวังหลายแห่งเปลี่ยนไปใช้เป็นพิพิธภัณฑ์หรือสำนักงานรัฐบาล หรือโรงแรม
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
หลวงบุณยมานพพานิชย์ (อรุณ บุณยมานพ)

อำมาตย์โท หลวงบุณยมานพพานิชย์ นามเดิม อรุณ บุณยมานพ หรือ แสงทอง (11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 – 5 กันยายน พ.ศ. 2507) เป็นผู้ประพันธ์และเขียนบทภาพยนตร์บันเทิงคดีฝีมือของชาวไทยเรื่องแรก "โชคสองชั้น (Double Luck) พ.ศ. 2470
ประวัติ.
ผลงาน.
หมายเหตุ บางแหล่งข้อมูลสะกดชื่อว่า หลวงบุณยมานพพานิช ,หลวงบุณยมานพพาณิช
อันโตนิโอ เปเรซ

อันโตนิโอ เปเรซ (Antonio Perez) หรือ โฮเซ อันโตนิโอ เปเรซ เบนิเตซ นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ที่เมือง โปซา ริกา ประเทศเม็กซิโก ฉายา Pipino สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 27) เสมอ 4 แพ้ 7
ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส

ริชาร์ด ชาร์ลส ร็อดเจอร์ส (28 มิถุนายน ค.ศ. 1902 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1979) นักแต่งเพลง และละครเพลงชาวอเมริกัน มีผลงานแต่งทำนองเพลงมากกว่า 900 เพลง และละครบรอดเวย์ 40 เรื่อง รวมไปถึงเพลงประกอบภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ โดยมีชื่อเสียงจากผลงานร่วมกับนักแต่งคำร้อง ลอเรนซ์ ฮาร์ท ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และฮาร์ท" (Rodgers and Hart) ระหว่างปี ค.ศ. 1919 - ค.ศ. 1942 และกับออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์" (Rodgers and Hammerstein) ระหว่างปี ค.ศ. 1943 - ค.ศ. 1957
ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส เป็นนักแต่งเพลงเพียงหนึ่งในสองคน ที่ได้รับรางวัลด้านดนตรีจากทุกสถาบันหลัก ทั้ง รางวัลออสการ์ รางวัลแกรมมี รางวัลเอมมี รางวัลโทนี และรางวัลพูลิตเซอร์ (อีกคนหนึ่งคือ มาร์วิน แฮมลิสช์)
ผลงานร่วมของ ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์ ที่มีชื่อเสียงจำนวน 5 เรื่อง คือ "Oklahoma!", "Carousel", "South Pacific" (มนต์รักเพลงใต้), "The King and I" (เดอะคิงแอนไอ) และ "The Sound of Music" (มนต์รักเพลงสวรรค์)
หอคอยแห่งลอนดอน

หอคอยแห่งลอนดอน  เป็นพระราชวังหลวงและป้อมปราการตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเทมส์ในกรุงลอนดอนในอังกฤษ เป็นพระราชวังที่เดิมสร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1078 เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ พระราชวังเป็นรู้จักกันในนามว่า “หอคอยแห่งลอนดอน” หรือ “หอ” ในประวัติศาสตร์ ตัวปราสาทตั้งอยู่ภายในโบโรแห่งทาวเวอร์แฮมเล็ทส์และแยกจากด้านตะวันออกของนครหลวงลอนดอน (City of London) ด้วยลานโล่งที่เรียกว่าเนินหอคอยแห่งลอนดอน หรือ “ทาวเวอร์ฮิล” (Tower Hill)
หอคอยแห่งลอนดอนมักจะรู้จักกันในการเกี่ยวข้องกับหอขาว (White Tower) ซึ่งแต่เดิมเป็นหอสีขาวที่สร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1078 แต่กลุ่มสิ่งก่อสร้างทั้งหมดของหอคอยแห่งลอนดอนตั้งอยู่รอบวงแหวนสองวงภายในกำแพงและคูป้องกันปราสาท
ตัวหอคอยใช้เป็นป้อม พระราชวังของพระมหากษัตริย์ และที่จำขังโดยเฉพาะสำหรับนักโทษที่มียศศักดิ์สูงเช่นพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 ก็เคยทรงถูกจำขังในหอคอยโดยพระราชินีนาถแมรี และยังเป็นที่สำหรับประหารชีวิตและทรมาน คลังเก็บอาวุธ ท้องพระคลัง สวนสัตว์ โรงกษาปณ์หลวง หอเก็บเอกสาร หอดูดาว และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1303 เป็นที่เก็บรักษามงกุฏและเครื่องราชาภิเษกของสหราชอาณาจักร
ประวัติ.
หอคอยแห่งลอนดอนก่อตั้งโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1078 เมื่อมีพระราชโองการให้สร้างหอขาวภายในกำแพงเมืองด้านตะวันออกเฉียงใต้บนฝั่งแม่น้ำเทมส์ การสร้างหอเป็นทั้งการป้องกันการโจมตีของชาวเมืองที่ต่อต้านชาวนอร์มันและป้องกันลอนดอนจากการรุกรานของข้าศึกจากภายนอก พระเจ้าวิลเลียมทรงสั่งให้ใช้หินจากแคนในฝรั่งเศสสร้างและทรงแต่งตั้งกันดัลฟบาทหลวงแห่งรอเชสเตอร์เป็นสถาปนิก
ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ ทรงสร้างกำแพงรอบหอขาวและเริ่มการขุดคูรอบปราสาทโดยใช้น้ำจากแม่น้ำเทมส์แต่ไม่สำเร็จจนกระทั่งในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยทรงจ้างสถาปนิกชาวดัตช์ผู้เชื่ยวชาญในการขุดคู นอกจากนั้นก็ยังทรงเสริมสร้างกำแพงให้แข็งแรงขึ้นและทรงทำให้หอคอยเป็นที่ประทับสำคัญโดยทรงสร้างพระราชวังแบบที่อยู่อาศัย (palatial buildings) ภายในกำแพงหอคอย การเสริมสร้างเสร็จสิ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1275 ถึงปี ค.ศ. 1285 โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ทรงสร้างกำแพงรอบนอกและสร้างกำแพงรอบในเสร็จ ทำให้เป็นกำแพงสองชั้น และทรงถมคูเดิมและขุดคูใหม่รอบกำแพงรอบนอก หอคอยแห่งลอนดอนใช้เป็นพระราชฐานมาจนถึงพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อโอลิเวอร์ ครอมเวลล์สั่งให้รื้อส่วนที่เป็นพระราชวังทิ้ง
เฮาเฉีย

เฮาเฉีย  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลคนหนึ่งของเตียวสิ้ว ในศึกของโจโฉและเตียวสิ้วครั้งแรก เมื่อโจโฉยกทัพมาตีอ้วนเซีย เตียวสิ้วเจ้าเมืองอ้วนเซียได้ยอมสวามิภักดิ์โดยดี โจโฉได้เข้าไปอาศัยในเมืองอ้วนเซีย แต่ไปหลงนางเจ๋าซือผู้เป็นอาสะใภ้ของเตียวสิ้ว 
เตียวสิ้วโกรธมาก แต่ยังทำอะไรมิได้เพราะโจโฉมีเตียนอุยเป็นองครักษ์คู่กาย เฮาเฉียจึงเสนอวิธีให้มอมเหล้าเตียนอุยและขโมยทวนคู่ของเตียนอุยมา และเฮาเฉียคนนี้เองเป็นผู้เป็นผู้ไปขโมยทวนคู่ของเตียนอุยและขณะที่เตียนอุยเมาเหล้าไม่ได้สติ ทำให้เตียวสิ้วสามารถกำจัดเตียนอุยลงได้ และทำให้ทัพโจโฉถูกตีแตกต้องถอยกลับฮูโต๋ และโจโฉต้องเสียลูกชายและหลานชายไป แต่หลังจากศึกครั้งนั้น เฮาเฉียก็ไม่ถูกกล่าวถึงในสามก๊กอีกเลย
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2

ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 (12 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1960) มีชื่อเต็มว่า ออสการ์ กรีลีย์ เคลนเดนนิง แฮมเมอร์สไตน์ นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เชื้อสายสก็อตแลนด์ เป็นหลานชายของ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 1 ชาวยิวอพยพมาจากสก็อตแลนด์ ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้บุกเบิกการสร้างโรงละคร และโอเปร่า ในนครนิวยอร์ก
แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 มีชื่อเสียงในฐานะนักประพันธ์คำร้องเพลง และบทละคร โดยเฉพาะผลงานคู่กับ ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์"
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร เมื่ออายุ 65 ปี ผลงานแต่งเพลง เพลงสุดท้ายของเขาคือเพลง "Edelweiss" จากละครเพลงเรื่อง The Sound of Music
ชื่อสกุลของเขา อ่านว่า "แฮมเมอร์สไตน์" (IPA: [ˈhæmɚstaɪn]) คนทั่วไปมักออกเสียงผิดเป็น "แฮมเมอร์สทีน" (IPA: [ˈhæmɚstiːn])
แหล่งข้อมูลอื่น.
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2]
เปาสิ้น

เปาสิ้น (ค.ศ. 152–192) เป็นขุนพล ขุนนาง และขุนศึกชาวจีน ที่มีชีวิตอยู่ในปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีน้องชายชื่อเปาต๋ง
เมื่อครั้งตั๋งโต๊ะเริ่มเข้ามามีอำนาจในเมืองหลวง เปาสิ้นคิดอ่านเห็นว่า หากนานไปตั๋งโต๊ะต้องคิดเหิมเกริมเป็นแน่แท้ จึงปรึกษาอ้วนเสี้ยวเพื่อหาทางกำจัดตั๋งโต๊ะ แต่อ้วนเสี้ยวยังมิเห็นด้วย อ้วนเสี้ยวว่าแผ่นดินเพิ่งสงบ ยังมิควรก่อการใดๆให้วุ่นวายอีก เปาสิ้นจึงไปปรึกษาอ้องอุ้น แต่อ้องอุ้นก็คิดอ่านเช่นเดียวกันกับอ้วนเสี้ยว อ้องอุ้นว่าจะทำการใดต้องคิดตรองดูให้ดีก่อน เปาสิ้นน้อยใจ พาพรรคพวกออกไปอยู่ป่า ภายหลังครั้งรวบรวมกองกำลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ เปาสิ้นก็ได้นำทัพมาร่วมด้วย ครั้งนั้นเปาสิ้นสั่งให้เปาต๋งนำทหารม้า 5,000 นายบุกตีด่านกิสุยก๋วน แต่แตกพ่ายแก่ทัพของฮัวหยง เปาต๋งเสียชีวิตในการรบ ภายหลังเปาสิ้นเข้าเป็นขุนพลใต้สังกัดของแฮหัวตุ้น ปีหนึ่งโจรโพกผ้าเหลืองอาละวาดหนักในหลายพื้นที่ โจโฉส่งทัพไปปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง เปาสิ้นก็เข้าร่วมการรบด้วย แต่เสียชีวิตในการรบ
คณะบริหารธุรกิจและนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะบริหารธุรกิจและนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา  จัดตั้งขึ้นเป็นคณะวิชาลำดับที่ 12 ของมหาวิทยาลัยพะเยา เริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2547 จัดการเรียนการสอนในกลุ่มวิชาทางด้านการจัดการและบริหารธุรกิจ รวมถึงด้านนิเทศศาสตร์ ทั้งในระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษา
ประวัติ.
คณะบริหารธุรกิจและนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็น 2 สาขาวิชาในสังกัดสำนักวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ได้แก่ สาขาวิชาการจัดการธุรกิจ และสาขาวิชาการบัญชี ต่อมาวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2547 ได้มีคำสั่งมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ที่ 040/2546 ให้แยกออกมาจัดตั้งเป็นกลุ่มวิชาวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ และเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักวิชาวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ เมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547
ต่อมา มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 และได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 สำนักวิชาวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ จึงได้เปลี่ยนเป็นคณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เป็นต้นมา
 สาขาวิชา.
คณะบริหารธุรกิจและนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา มี 8 สาขาวิชา ดังนี้
โรงเรียนภราดานุสรณ์

โรงเรียนภราดานุสรณ์ เป็นโรงเรียนเอกชน จัดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 112 ถนนอินใจมี ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัด คณะกรรมการการศึกษาเอกชน ประเภทสามัญศึกษา ภายใต้การดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติของสถานศึกษา.
โรงเรียนภราดานุสรณ์ เดิมชื่อว่า โรงเรียนการรถไฟอุปถัมภ์ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2497 โดยใช้อาคารสถานที่ทำการของการรถไฟแห่งประเทศไทยมาดัดแปลงเป็นอาคารเรียน ก่อนที่จะย้ายกิจการมาเป็นของนายณรงค์  โภชนจันทร์ และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนภราดานุสรณ์ในเวลาต่อมา
พื้นที่ของสถานศึกษา.
ที่ตั้งของสถานศึกษา.
โรงเรียนภราดานุสรณ์ ตั้งอยู่ ริมทางรถไฟสายเหนือ เลขที่ 112 ถนนอินใจมี ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์
อาคารสถานที่.
สนามโรงเรียน.
สนามของโรงเรียนเป็นจุดเด่นที่สำคัญเนื่องจากมีขนาดใหญ่เพื่อไว้จัดกิจกรรมต่างๆ
อาคารธณิสร.
อาคารธณิสร เป็นอาคารแรกที่จะเห็นเมื่อเข้ามาในโรงเรียน เป็นหนึ่งในสองอาคารใหม่ของโรงเรียน ปัจจุบันเป็นอาคารเรียนของชั้นอนุบาลและประถมศึกษาตอนต้น
อาคารอิสรางกูร.
อาคารอิสรางกูรเป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียน เป็นอาคารที่เล็กที่สุด ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในห้องธุรการของโรงเรียน และเคยเป็นอาคารเรียนของชั้นป.3 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2564
อาคารSarahภัทรวดี.
อาคารSarahภัทรวดี เป็นอาคารที่อยู่กับสระว่ายน้ำของโรงเรียน เป็นหนึ่งในสองอาคารใหม่ของโรงเรียน ปัจจุบันเป็นอาคารเรียนของชั้นประถมศึกษาตอนปลาย
อาคารเฟื่องฟ้า.
อาคารเฟื่องฟ้า เป็นอาคารที่ไกลจากประตูโรงเรียนมากที่สุด เป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียน ปัจจุบันเป็นอาคารเรียนของชั้นมัธยมศึกษา
อาคารเสรีเริงฤทธิ์.
อาคารเสรีเริงฤทธิ์ เป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียนที่เก่าพอสมควร เคยทำหน้าที่เป็นอาคารชานชาลาของสถานีรถไฟมาก่อน ปัจจุบันเป็นห้องเรียนวิชาต่างๆ
อาคาร ณ ธณภัทร.
อาคาร ณ ธณภัทร เป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียน เคยเป็นอาคารสองชั้นคล้ายกับอาคารดั้งเดิมอื่นๆมาก่อน แต่เวลาต่อมาถูกนำเอาชั้นสองออก และใส่โดมเข้าเป็นหลังคา ปัจจุบันอาคารนี้ทำหน้าที่เป็นโรงอาหาร และสถานที่จัดกิจกรรมต่างๆ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานวิชาการระดับคณะวิชา ของมหาวิทยาลัยพะเยา ทำการจัดการศึกษาด้านวิศวกรรม
สาขาวิชา.
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา มี 4 สาขาวิชา ดังนี้
ทำเนียบผู้บริหาร.
รายนามคณบดี.
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามในขณะนั้น
พระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707

พระราชบัญญัติสหภาพ  เป็นพระราชบัญญัติสองฉบับ ได้แก่ พระราชบัญญัติสหภาพกับสกอตแลนด์ (Union with Scotland Act 1706) ที่ผ่านในปี ค.ศ. 1706 โดยรัฐสภาอังกฤษ และพระราชบัญญัติสหภาพกับอังกฤษ (Union with England Act 1707) ที่ผ่านในปี ค.ศ. 1707 โดยรัฐสภาสกอตแลนด์ เพื่อให้ “สนธิสัญญาสหภาพ” อันเป็นผลมาจากการเจรจาระหว่างสองราชอาณาจักรเป็นไปตามกฎหมายของทั้งสองอาณาจักร พระราชบัญญัตินี้ได้รวมราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ซึ่งแต่เดิมเป็นสองอาณาจักรที่ใช้กฎหมายต่างกันแต่มีประมุขร่วมกัน โดยความในสนธิสัญญาสหภาพระบุว่า "เพื่อรวมกันเป็นราชอาณาจักรหนึ่งเดียวซึ่งใช้ชื่อว่าราชอาณาจักรบริเตนใหญ่"
ก่อนจะออกพระราชบัญญัตินี้สองประเทศมีประมุขร่วมกันมาประมาณหนึ่งร้อยปี (ตั้งแต่การรวมราชบัลลังก์ ในปี ค.ศ. 1603 เมื่อ พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ได้รับราชบัลลังก์อังกฤษต่อจากพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ) แม้ว่าจะใช้คำว่า “การรวมราชบัลลังก์” ก็ตามแต่ตามความเป็นจริงแล้วสองราชอาณาจักรนี้ยังแยกกันเป็นสองราชบัลลังก์ เพียงแต่มีองค์ประมุขร่วมกันเท่านั้น ก่อนหน้าที่จะมีพระราชบัญญัติสหภาพก็มีการพยายามที่จะรวมอาณาจักรทั้งสองนี้หลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1606, ค.ศ. 1667 และ ค.ศ. 1689 โดยพระราชบัญญัติของรัฐสภาแต่ก็ไม่สำเร็จมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อรัฐสภาของทั้งสองราชอาณาจักรจึงมีความเห็นที่สอดคล้องกันในการสร้างสหภาพถึงแม้ว่าจะมีเหตุผลที่ต่างกันก็ตาม 
พระราชบัญญัติมีผลเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707 ในวันนั้นรัฐสภาสกอตแลนด์และรัฐสภาอังกฤษก็ถูกยุบและมารวมกันเป็นรัฐสภาแห่งบริเตนใหญ่โดยมีที่ทำการที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ใน กรุงลอนดอนซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของรัฐสภาอังกฤษ โดยรัฐสภาสกอตแลนด์และรัฐสภาอังกฤษจึงหมดหน้าที่ลงโดยปริยาย ฉะนั้นบางครั้งพระราชบัญญัติสหภาพจะเรียกว่า สหภาพรัฐสภา 
ในการเปลื่ยนแปลงครั้งนี้ก็มีผู้ที่พยายามจะเปลื่ยนชื่อสกอตแลนด์ และ อังกฤษ เป็นบริเตนเหนือและบริเตนใต้ แต่ก็ไม่ได้เป็นความพยายามที่เป็นจริงเป็นจังอะไร โดยเฉพาะบริเตนใต้ แม้ว่า บริเตนเหนือจะใช้กันอยู่บ้างแต่ก็น้อย
ส่วนปลายของกระดูกเรเดียส

ส่วนปลายของกระดูกเรเดียส  เป็นส่วนของกระดูกเรเดียสที่มีขนาดใหญ่และมีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมคางหมู
พื้นผิวข้อต่อ.
ส่วนปลายของกระดูกเรเดียสมีพื้นผิวที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอื่นอยู่ 2 ด้าน ด้านหนึ่งอยู่ข้างใต้เป็นข้อต่อกับกระดูกข้อมือ (carpus) และอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านใกล้กลาง (medial) เป็นข้อต่อกับกระดูกอัลนา
พื้นผิวข้อต่อทั้งสองถูกแบ่งโดยสันนูน ซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของฐานของแผ่นข้อต่อรูปสามเหลี่ยม แผ่นดังกล่าวแบ่งระหว่างข้อมือกับข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนปลาย (distal radioulnar articulation)
พื้นผิวที่ไม่เป็นข้อต่อ.
ส่วนปลายของกระดูกนี้ประกอบด้วยพื้นผิวที่ไม่ใช่ข้อต่อ 3 พื้นผิว ได้แก่
รอยเว้าอัลนา

รอยเว้าอัลนา  หรือ แอ่งซิกมอยด์  ของกระดูกเรเดียส เป็นบริเวณของกระดูกเรเดียสที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอัลนา มีลักษณะแคบ เว้า เรียบ และเป็นข้อต่อกับหัวกระดูกอัลนา
สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส

สไตลอยด์ โพรเซส  อยู่บริเวณพื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ของกระดูกเรเดียส มีลักษณะยาวในแนวเฉียงลงล่างไปยังส่วนยื่นที่แข็งแรง รูปทรงกรวย ซึ่งที่ฐานของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของเอ็นกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) และที่ยอดของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อมือ 
ส่วนพื้นผิวด้านข้างของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นร่องแบนๆ สำหรับเอ็นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (abductor pollicis longus) และ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (extensor pollicis brevis)
กฎหมายสิ่งแวดล้อม

กฎหมายสิ่งแวดล้อม  คือ กฎหมายประเภทหนึ่ง มักตราขึ้นเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเป็นหลัก เนื้อหาครอบคลุมการป้องกัน และเยียวยาความเสื่อมโทรมแห่งสุขภาพทั้งของมนุษย์และอมนุษย์ และมักคาบเกี่ยวกับกฎหมายจารีตประเพณี สนธิสัญญา ข้อตกลง พันธกรณี กฎระเบียบ และนโยบาย ฯลฯ หลากชนิด
กฎหมายสิ่งแวดล้อมของบางประเภทอาจกำหนดคุณภาพสิ่งแวดล้อม และจำกัดเงื่อนไขในการดำเนินกิจการบางประเภทของมนุษย์ เช่น กำหนดปริมาณของภาวะมลพิษที่จะให้มีได้ หรือกำหนดให้ต้องมีการวางแผนและการตรวจสอบกิจการบางอย่าง เป็นต้น นโยบายของรัฐ เป็นต้นว่า มาตรการกันไว้ดีกว่าแก้ (precautionary principles) การมีส่วนร่วมของประชาชน การจัดตั้งศาลสิ่งแวดล้อม และมาตรการใครทำคนนั้นจ่าย (polluter pay principles) ล้วนเป็นลักษณะหนึ่งของกฎหมายสิ่งแวดล้อม
ได้มีการริเริ่มจะให้มีกฎหมายสิ่งแวดล้อมขึ้นเป็นครั้งแรกในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมประมาณช่วง พ.ศ. 2403
อย่างไรก็ดี ถึงแม้ว่านานาประเทศในโลกจะได้ตรากฎหมายสิ่งแวดล้อมขึ้น แต่กลไกแห่งกฎหมายดังกล่าวก็มักไม่ประสบผล และในปัจจุบัน กฎหมายสิ่งแวดล้อมก็ถูกมองว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งในการโฆษณาและส่งเสริมกลไกการพัฒนาอย่างยั่งยืน
การปฏิรูปกฎหมายสิ่งแวดล้อมในขณะนี้ เป็นไปเพื่อพัฒนามาตรการด้านสิ่งแวดล้อมให้มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมที่ใช้มาตรการบังคับและควบคุม (command and control) ซึ่งผู้คนมักไม่พึงใจนัก ผลส่วนหนึ่งที่ได้จากการปฏิรูปดังกล่าว เป็นต้นว่า การจัดเก็บภาษีสิ่งแวดล้อม การวางมาตรฐานบางอย่าง เช่น ไอเอสโอ 14001
สนุกนิ์นึก

สนุกนิ์นึก เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกของไทย เป็นพระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก (ตอนแรก) ในหนังสือ "วชิรญาณวิเศษ" (แผ่น 28 วันที่ 6 เดือน 8 ปีจอ อัฐศก 1248) โดยแต่งเลียนแบบสำนวนหนังสือภาษาอังกฤษ โดยเริ่มแรกทรงตั้งพระทัยจะทดลองแต่เป็นเรื่องยาวแบบนวนิยาย แต่นิพนธ์ได้เพียงตอนเดียว ก็เป็นที่ไม่พอพระทัยของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ เพราะมีเนื้อหาพาดพิงวัดบวรนิเวศราชวรวิหารซึ่งเป็นวัดในปกครองของพระองค์ ร้อนไปถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต้องทรงไกล่เกลี่ยแก้ไขด้วยพระองค์เอง และในที่สุดพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร มิกล้าทรงแต่ง "สนุกนิ์นึก" ต่อ
ที่มาของเรื่อง.
เป็นพระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก (ตอนแรก) ในหนังสือ "วชิรญาณวิเศษ" (แผ่น 28 วันที่ 6 เดือน 8 ปีจอ อัฐศก 1248) โดยแต่งเลียนแบบสำนวนหนังสือภาษาอังกฤษ โดยเริ่มแรกทรงตั้งพระทัยจะทดลองแต่เป็นเรื่องยาวแบบนวนิยาย ประพันธ์ในรูปแบบร้อยแก้ว ฉันทลักษณ์ในรูปแบบความเรียง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่าพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร พระนิพนธ์ขณะผนวชที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหารเมื่อ พ.ศ. 2428 จึงหยิบยืมสถานที่คือวัดดังกล่าวมาใช้ผูกเรื่อง แต่มิทรงกล่าวพาดพิงถึงคนจริง ๆ เลย
อย่างไรก็ตาม "สนุกนิ์นึก" ตีพิมพ์ได้ตอนเดียวก็ต้องยุติไป เนื่องจากถูกกล่าวหาว่ามีเนื้อหากระทบกระเทียบต่อศาสนาในสมัยนั้น และเป็นการเขียนแนวใหม่ที่คนในยุคนั้นยังไม่รู้จักดีพอ โดยเฉพาะสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ซึ่งทรงปกครองวัดบวรนิเวศ ทรงเข้าพระทัยว่า กรมหลวงพิชิตปรีชากรผู้เคยบวชที่วัดบวรนิเวศเอาเรื่องจริงมาเขียนประจานให้ร้ายวัดเสียเอง สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ทรงน้อยพระทัยโทมนัสเดือดร้อนมากมาย จนพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต้องทรงไกล่เกลี่ยแก้ไขด้วยพระองค์ เรื่องจึงระงับลงได้ และกรมหลวงพิชิตปรีชากรก็ไม่กล้าทรงแต่งเรื่องสนุกนิ์นึกต่อไป
เนื้อเรื่อง.
เนื้อหาเป็นบทสนทนาถกของพระในวัดบวรนิเวศ 4 รูป ซึ่งแต่ละรูปล้วนแต่เป็นบุตรของผู้มีฐานะ บางรูปก็มีอาชีพเป็นหลักเป็นฐานอยู่แล้วก่อนบวช เว้นเสียแต่พระที่ชื่อ "สมบุญ" เป็นกำพร้าและต้องบรรพชาเป็นสามเณรพึ่งพิงวัดมาแต่ยังเยาว์ โดยพระทั้งสี่รูปถกเถียงถึงการที่พระสมบุญ จะสึกออกไปแต่งงาน เพราะมีอุบาสิกาที่เป็นโยมอุปัฏฐากทาบทามให้ท่านสึกไปแต่งงานกับลูกสาวของตัวเอง แต่ตัวของพระสมบุญยังไม่แน่ใจ และเรื่องก็จบลงเพียงเท่านี้
นานมีบุ๊คส์

นานมีบุ๊คส์ (อักษรโรมัน: Nanmeebooks) คือสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2535 โดย สุวดี จงสถิตย์วัฒนา แยกมาจากบริษัท นานมี (เครื่องเขียนและหนังสือภาษาจีน) หนังสือส่วนมากเป็นวรรณกรรมเยาวชน โดยเริ่มต้นจากการผลิตหนังสือแปลแนวความรู้ และขยายตัวต่อมา จนครอบคลุมหนังสือที่ตอบสนอง หลากรสนิยม สำหรับคนทุกวัย ทั้งแนวบันเทิงคดี สารคดี และแนวความรู้สำหรับเยาวชน โดยขยายออกเป็น สำนักพิมพ์ย่อย อีก 7 สำนักพิมพ์ คือ
รวมทั้งผลิตนิตยสารสำหรับเยาวชน 2 ฉบับ คือ "เล่มโปรด" และ "Go Genius" รวมทั้งเป็นผู้นำเข้าซึ่งสื่อส่งเสริมการเรียนรู้ คือ สื่อปฐมวัย สื่อวิทยาศาสตร์ และ สื่อคณิตศาสตร์ ทั้งยังริเริ่มจัดทำกิจกรรมและโครงการ เพื่อเสริมความรู้ให้แก่เด็กและเยาวชน ตลอดจนครูด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และครูบรรณารักษ์อย่างต่อเนื่อง เช่น โครงการ Nanmeebooks Reading Club
ทั้งนี้ชื่อ "นานมี" มาจากคำว่า "หนำมุ่ย" ในภาษาจีน แปลว่า ความงดงามแดนใต้
โรคมินามาตะ

โรคมินามาตะ (; โรมาจิ: "Minamata-byō") เป็นชื่อโรคที่เกิดจากพิษจากสารปรอท โดยมีอาการของเด็กขาดสารอาหาร มีอาการวิกลจริตอย่างอ่อน ๆ กรีดร้อง นัยน์ตาดำขยายกว้างเล็กน้อย ลิ้นแห้ง แต่ไม่พบสาเหตุของการผิดปกติ แขนขาเคลื่อนไหวลำบาก มีการกระตุกตัวแข็ง แขนขาบิดงออย่างรุนแรง เพราะโรคนี้แสดงผลต่อระบบประสาทส่วนกลาง โรคนี้ค้นพบครั้งแรกที่เมืองมินามาตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 โดยเกิดจากการทิ้งน้ำเสียที่มีสารปรอทเจือปนออกมา กว่าที่โรคนี้จะเป็นที่ยอมรับทั้งสาเหตุและโรคนี้ ก็มีการต่อสู้ทางศาลระหว่างกลุ่มธุรกิจกับผู้ป่วยมาเป็นเวลานาน
ประวัติ.
บริษัทชิซโซะเปิดโรงงานเคมีในมินามาตะเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1908 ในระยะแรกเป็นโรงงานผลิตปุ๋ย ต่อมาจึงขยายกิจการตามแผนพัฒนาอุตสาหกรรมเคมีของประเทศญี่ปุ่นโดยเริ่มผลิตอะเซทิลีน อะซิทัลดีไฮด์ กรดอะซิติก ไวนิลคลอไรด์ ออกทานอล และสารเคมีอื่น ๆ ต่อมาจึงพัฒนาจนเป็นโรงงานที่มีความก้าวหน้ามากที่สุด ทั้งก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ของเสียจากโรงงานถูกปล่อยลงอ่าวมินามาตะผ่านระบบกำจัดน้ำเสียของโรงงาน มลภาวะเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การประมงได้รับผลกระทบทำให้จับปลาได้น้อยลง บริษัทฯ จึงได้เสนอข้อตกลงเพื่อการชดเชยกับสมาคมชาวประมงในปี 1926 และ 1943
การขยายตัวอย่างรวดเร็วของโรงงานเริ่มแผ่ขยายไปยังเศรษฐกิจท้องถิ่นทำให้ทั้งบริษัทฯ และเมืองมินามาตะมีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว เมื่อประกอบกับการที่ไม่มีอุตสาหกรรมอื่น ๆ ในท้องถิ่น ทำให้บริษัทฯ มีอิทธิพลในมินามาตะอย่างมาก ถึงขั้นที่มีช่วงหนึ่งซึ่งครึ่งหนึ่งของภาษีที่เก็บได้ในเขตเมืองมินามาตะมาจากบริษัทชิซโซะและพนักงาน บริษัทฯ และหน่วยงานย่อยเป็นหน่วยงานที่ทำให้เกิดการจ้างงานถึงหนึ่งในสี่ของพื้นที่ ถึงกับมีการกล่าวว่าบริษัทฯ เป็นวังของพื้นที่ เหมือนอย่างวังขุนนางในยุคเอโดะ
โรงงานเริ่มผลิตอะซิทัลดีไฮด์ในปี 1932 โดยในปีนั้นมีผลผลิต 210 ตัน เมื่อถึงปี 1951 ผลผลิตเพิ่มขึ้นเป็น 6,000 ตันต่อปี และสูงสุดที่ 45,245 ตันในปี 1960 รวมทั้งหมดแล้วโรงงานของชิซโซะมีผลผลิตอะซิทัลดีไฮด์อยู่ระหว่างหนึ่งในสี่ถึงหนึ่งในสามของผลผลิตทั้งประเทศญี่ปุ่น ปฏิกิริยาที่ใช้ในการผลิตอะซิทัลดีไฮด์นั้นมีการใช้เมอร์คิวรี (II) ซัลเฟตเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ปฏิกิริยาข้างเคียงของกระบวนการเร่งปฏิกิริยานั้นได้ผลผลิตเป็นสารปรอทชีวภาพจำนวนเล็กน้อย ชื่อว่าเมทิลเมอร์คิวรี เป็นสารที่มีพิษอย่างมาก และถูกปล่อยลงอ่าวมินามาตะตั้งแต่เริ่มผลิตในปี 1932 ถึง 1968 เมื่อวิธีผลิตนี้ถูกยกเลิก
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหนึ่งในหน่วยงานด้านวิชาการ ระดับคณะวิชาในสังกัดมหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับอุดมศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ โดยแรกเริ่มอยู่ในฐานะกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา
ประวัติ.
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีของมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2544 โดยเริ่มรับนิสิตสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีตั้งแต่ปีการศึกษา 2543 ได้แก่ สาขาวิชาพืชศาสตร์ สาขาวิชาการประมง และสาขาวิชาอุตสาหกรรมเกษตร โดยดำเนินการจัดการหลักสูตรภายใต้คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร และการบริหารหลักสูตรโดยสำนักวิชาการ วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ต่อมาในปีการศึกษา 2545 ได้เปิดรับนิสิตเพิ่มเติมในอีก 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเคมี และสาขาวิชาชีววิทยา รวมเป็น 5 สาขาวิชา
ต่อมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547 มีการปรับโครงสร้างการบริหารด้านวิชาการขึ้นใหม่ กลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้เปลี่ยนเป็นสำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และได้แยกสาขาวิชาพืชศาสตร์ สาขาวิชาการประมง และสาขาวิชาอุตสาหกรรมเกษตร ไปจัดตั้งเป็นสำนักวิชาใหม่ภายใต้ชื่อ สำนักวิชาเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม จึงทำให้สำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จัดบริหารการสอนใน 2 สาขาวิชาที่เหลือและต่อมาได้เปิดรับนิสิตเพิ่มเติมอีก 6 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาจุลชีววิทยา (แยกไปตั้งเป็น สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ ตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550) ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ วัสดุศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
ต่อมา เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคราวประชุมครั้งที่ 13 (4/2550) สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อ "มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา" เป็น "มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา" และได้มีการตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 จึงถือได้ว่ามหาวิทยาลัยพะเยาได้แยกออกจากมหาวิทยาลัยนเรศวร และเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศอย่างเต็มรูปแบบ ดังนั้นสำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจึงได้เป็นองค์กรที่เทียบเท่าคณะและได้เปลี่ยนเป็นคณะวิทยาศาสตร์ ตามประกาศมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานวิชาการของมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เป็นต้นมา 
สาขาวิชา.
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา มี 7 สาขาวิชา ดังนี้
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา  เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการสอนในด้านศิลปศาสตร์ เดิมเป็นสำนักวิชาในสังกัดมหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นคณะในปี พ.ศ. 2553พร้อมกับการยกฐานะมหาวิทยาลัย
ประวัติ.
คณะศิลปศาสตร์ เดิมเป็นกลุ่มวิชาศิลปศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในวันเสาร์และวันอาทิตย์ ณ สถานที่ทำการชั่วคราววิทยาเขตที่โรงเรียนพะเยาพิทยาคม ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้ย้ายมาทำการเรียนการเรียนการสอน ณ กลุ่มอาคารเรียนรวมเก่า PY และย้ายมายังสถานที่ปัจจุบันตั้งแต่ปี พ.ศ.2553 จัดการเรียนการสอนในวันและเวลาราชการ
ในปีการศึกษา 2546 มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยาได้ยกฐานะกลุ่มวิชาศิลปศาสตร์ขึ้นเป็นสำนักวิชาศิลปศาสตร์ และเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 สำนักวิชาศิลปศาสตร์ จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นคณะศิลปศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ตามประกาศมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานวิชาการ ของมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553
สาขาวิชาและศูนย์ภาษา.
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา แบ่งส่วนราชการจัดการศึกษาออกเป็น 5 สาขาวิชา 1 ศูนย์ ประกอบด้วย
คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา  เดิมคือ สำนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ก่อตั้งเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เมื่อมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยพะเยา สำนักวิทยาศาสตร์การแพทย์จึงได้เปลี่ยนเป็นคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ดังเช่นปัจจุบัน
ประวัติ.
ในอดึต คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา คือ สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 โดยเป็นการแยกตัวของสาขาวิชาจุลชีววิทยา ที่สังกัดสำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ออกมาจัดตั้งเป็นสำนักวิชาใหม่ และโอนย้ายนิสิตทั้ง 4 ชั้นปีของสาขาวิชาจุลชีววิทยา มาสังกัดในสาขาวิชาจุลชีววิทยาและปรสิตวิทยา สำนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ ที่ได้จัดตั้งขึ้นใหม่นี้
ต่อมา เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ในคราวประชุมครั้งที่ 13 (4/2550) สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อ "มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา" เป็น "มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา" และได้มีการตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 จึงถือได้ว่ามหาวิทยาลัยพะเยาได้แยกออกจากมหาวิทยาลัยนเรศวร และเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศอย่างเต็มรูปแบบ ดังนั้นสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์จึงได้เป็นองค์กรที่เทียบเท่าคณะและได้เปลี่ยนเป็นคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ ตามประกาศมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานวิชาการของมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เป็นต้นมา 
สาขาวิชา.
คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา มีมีสาขาวิชาแบ่งเป็น 2 กลุ่มวิชา ดังนี้
ณรงค์ จันทร์เรือง

ณรงค์ จันทร์เรือง เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 เป็นนักเขียนชาวไทย ประเภทเรื่องขนหัวลุก ใช้นามปากกาว่า "ใบหนาด"
ประวัติ.
ณรงค์ จันทร์เรืองเกิดที่กรุงเทพฯ เริ่มเรียนชั้นประถม-มัธยมที่สระบุรี โดยเริ่มเขียนหนังสือตั้งแต่อายุ 15 ปี เริ่มส่งบทกลอนไปลงหนังสือ "ศรีสัปดาห์” ส่งนิทานไปลง "ดรุณสาร" และได้ตีพิมพ์เรื่องสั้นเรื่องแรก "วิวาห์ในอากาศ" ในนิตยสาร "แสนสุข" และ "แม่ศรีเรือน" พออายุประมาณ 18-19 ปีก็เริ่มเขียนเรื่องยาว ทำให้เขาได้ค่าเรื่องมากกว่า 3 เท่าของเงินเดือนบัณฑิตในสมัยนั้น เขาจึงตัดสินใจเลิกการเรียนไป ไม่จบชั้น ม. 8 เข้าทำงานในตำแหน่งพิสูจน์อักษรที่นิตยสาร "แสนสุข" แล้วเขียนนิยายบู๊เรื่อง "กริชมหาราช" ให้กับสำนักพิมพ์เพลินจิต 
ต่อมาเรื่องสั้นของเขาเรื่อง "โรงนา” ได้รับการพิจารณาลงตีพิมพ์โดยบรรณาธิการ ประมูล อุณหธูป ใน "สยามรัฐสัปดาวิจารณ์” จนวันหนึ่งเขาต้องมารับหน้าที่เขียนเรื่องสั้นผีลงในคอลัมน์ "ขวัญหาย" ในหนังสือ "ขวัญจิต" เขาจึงรีบเขียนเรื่อง "วิญญาณห่วง" ในเวลาที่จำกัดและใช้นามปากกาว่า "ใบหนาด" ซึ่งเขาได้เขียนเรื่องผีนับพันเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น ผีในป่าช้า บ้านร้าง ผีตายโหง ผีตายทั้งกลม ผีอาฆาตพยาบาท นางไม้ พราย
ณรงค์ จันทร์เรือง ในกลุ่ม "หนุ่มเหน้าสาวสวย" มีสมาชิกในกลุ่ม เช่น ขรรค์ชัย บุนปาน สุจิตต์ วงษ์เทศ สุวรรณี สุคนธา
ณรงค์ยังเคยเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ข่าวสด คอลัมน์ประวัตินักเขียนไทยใน มติชนสุดสัปดาห์ และยังเคยเขียนเรื่องผีในนามปากกาว่า "ใบหนาด"
ผลงาน.
เรื่องสั้นและนวนิยาย
ผีเจ็ดวัด ผีพิศวาส เรื่องผีในนาม"ใบหนาด" (พ.ศ. 2511-2512)
แสดงภาพยนตร์
สร้างภาพยนตร์
กำกับภาพยนตร์
บทภาพยนตร์
เรื่องแวดวงนักเขียน;
สารคดี
ธงชาติจอร์แดน

ธงชาติจอร์แดน  เป็นธงที่ดัดแปลงลักษณะมาจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์ในการต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นเป็นแถบสีดำ สีเขียว และสีขาว แบ่งตามแนวนอนของธง ความกว้างเท่ากันทุกแถบ ที่ด้านคันธงนั้นเป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่วสีแดง ภายในรูปนั้นมีดาวเจ็ดแฉกสีขาว 1 ดวง สีของธงนี้ทั้งหมดเป็นสีพันธมิตรอาหรับ
ในธงนี้ แถบสีดำหมายถึงแคว้นกาหลิบอับบาซิด (Abbasid Caliphate) แถบสีเขียวหมายถึงแคว้นกาหลิบอูมายยัด (Umayyad Caliphate) แถบสีขาว หมายถึง แคว้นกาหลิบฟาติมิด (Fatimid Caliphate) รูปสามเหลี่ยมสีแดงหมายถึงอาณาจักรฮัชไมต์ (Hashemite) และ การปฏิวัติอาหรับ ดาวเจ็ดแฉกสีขาว ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้แยกความแตกต่างของธงนี้จากธงชาติปาเลสไตน์ได้ มีความหมายอยู่ 2 นัย นัยหนึ่งหมายถึงบทสวดในซูเราะฮ์ 7 บทแรกในพระคัมภีร์อัลกุรอาน อีกนัยหนึ่งหมายถึงความสามัคคีของชนชาวอาหรับ ทั้งนี้ ส่วนหนึ่งยังเชื่อกันว่าดาวนี้หมายถึงเนินเขา 7 ลูกซึ่งอยู่ในที่ตั้งของกรุงอัมมาน เมืองหลวงของประเทศ
ธงนี้เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2460 เพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอาหรับ ต่อมาจึงได้เพิ่มรูปดาวลงในธงเมื่อปี พ.ศ. 2471 เมื่อสหราชอาณาจักรได้มอบเอกราชบางส่วนแก่ประเทศจอร์แดน
การออกแบบ.
นิยาม.
สีต่างๆ ที่ใช้ในธงนี้ มีความหมายเป็นตัวแทนของรัฐและกลุ่มที่มีอิทธิพลสำคัญในการเมืองอาหรับ 4 กลุ่ม คือ
เนลลี เฟอร์ทาโด

เนลลี คิม เฟอร์ทาโด  เกิดเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1978 เป็นนักร้องชาวแคนาดา นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง นักดนตรี เธอยังถือสัญชาติโปรตุเกสอีกด้วย
เฟอร์ทาโดมีชื่อเสียงในปี 2000 หลังจากออกอัลบั้มแรก "Whoa, Nelly!" และคว้ารางวัลแกรมมี่จากซิงเกิล "I'm like a Bird" ต่อมาเธอแต่งงานและมีลูกจึงไม่ได้มีผลงานผ่านทางสื่อมากนัก และมีผลงานอัลบั้ม "Folklore" (2003) หลังจากนั้นเธอกลับมากับอัลบั้มในปี 2006 "Loose" และมีเพลงดังอย่าง "Promiscuous", "Maneater", "Say It Right", และ "All Good Things (Come to an End)"
เฟอร์ทาโดเป็นที่รู้จักใน นักทดลองเครื่องดนตรีที่หลากหลาย เสียง แนวเพลง ภาษา การใช้เสียงร้อง ที่แตกต่างกัน ในเพลงของเธอ ความหลากหลายนี้เองมาจากความสนใจในวัฒนธรรมดนตรีอันหลากหลายของเธอ
สนูป ด็อกก์

คอร์โดซาร์ คาลวิน โบรดัส จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1971 หรือเป็นที่รู้จักในนามว่า สนู๊ป ด็อกก์ (Snoop Dogg)(ก่อนหน้านี้คือ สนู๊ป ด็อกกี้ ด็อกก์) เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง นักแสดง สนูปเป็นเอ็มซีที่มีชื่อเสียงในแถบเวสต์โคสต์ และอยู่ในก๊วนเดียวกับโปรดิวเซอร์ ดร.เดร สำหรับท่อนที่เขามักร้องบ่อยๆคือ อิซเซิล ("-izzle") ซึ่งเป็นคำแสลงที่ประดิษฐ์โดย แฟรงกี สมิธ แอนด์ เดอะ แก๊ป แบนด์ ศิลปินต้นยุค 80 และ เป็นที่รู้จักกว้างขวางโดยศิลปิน อี-40
คอร์โดซาร์ คาลวิน โบรดัส จูเนียร์ ใช้ฉายาว่า สนู๊ป ด็อกกี้ ด็อกก์ เมื่อเริ่มทำเพลง และเปลี่ยนเป็น สนู๊ป ด็อกก์ ในปี 1998 หลังจากที่ออกจากสังกัด เดธ โรว์ เรคคอร์ดส และมาเซ็นสัญญาใหม่กับ โน ลิมิท เรคคอร์ดส
สนู๊ป ด็อกก์ได้ร่วมงานกับ PSY ในชื่อเพลงว่า "Hangover" และได้ร่วมงานกับวงชาวไทยอย่าง Thaitanium ในชื่อเพลงว่า WAKE UP
และยังได้ โปรโมทศิลปินอีก2ชื่อ นั่นก็คือ ShorttyLong และ WickyNoLicky จากประเทศไทย