pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเจ้าฟากานาอะนาอา

พระเจ้าฟากานาอะนาอา  เป็นตูอีโตงาพระองค์ที่ 34 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟาตาเฟฮี ตูอิปูโลตูที่ 1 ตูอีโตงารัชกาลก่อนหน้ากับพระนางมานูนาซึ่งมีสถานะเป็นพระมเหสีรอง พระองค์ได้รับราชสมบัติจากการสนับสนุนของพระนางฮาลาเอวาลูโมเฮโอโฟ ซึ่งเป็นพระมเหสีหลักของพระราชบิดา ซึ่งพระนางฮาลาเอวาลูได้รับพระองค์เป็นพระราชบุตรบุญธรรม เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะต้องสิ้นพระชนม์ตามพระสวามี หากมีสภาวะเป็นหมันและไม่มีพระราชบุตรดูแลพระองค์ต่อ และโมเฮโอโฟจากอภิเษกสมรสใหม่ไม่ได้ พระองค์ทราบข่าวการได้รับราชสมบัติขณะประทับอยู่และรับการสักที่โมอูงาโอเน ฮาอะไปกับพระอัยกา (บิดาของพระมารดา) ผู้มีศักดิ์เป็นหัวหน้าชุมชนของที่แห่งนั้น พระองค์อภิเษกสมรสกับโตโงเตอา ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระขนิษฐาของพระมารดาเลี้ยง โดยนักวิชาการคาดว่าเป็นไปเพื่อสร้างหลักประกันให้ตูอีโตงาพระองค์ต่อไปสืบสายจากราชตระกูลของตน และเสริมสร้างสร้างอิทธิพลของตูอิกาโนกูโปลูให้สูงขึ้น เมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าฟาตาเฟฮี ตูอิปูโลตูที่ 2 พระราชโอรสของพระองค์เป็นผู้สืบตำแหน่งตูอีโตงา
อาสนวิหารพนมเปญ

อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ  หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพนมเปญ  เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส โดยมีสถาปัตยกรรมใกล้เคียงกับอาสนวิหารแร็งส์ในประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารถูกทำลายลงในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชา
ประวัติ.
อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ น่าจะถูกสร้างในช่วงเวลาที่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสช่วง พ.ศ. 2406 ตัวโบสถ์ตั้งอยู่ถนนพระมุนีวงศ์ เขตรึฮ์เซ็ยแกว ใจกลางกรุงพนมเปญ ด้านหลังของอาสนวิหารใกล้ชายฝั่งแม่น้ำโขง และอยู่ไม่ไกลจากวัดพนมมากนัก ในเขตของอาสนวิหารนี้ประกอบด้วยวังของมุขนายก และหอสมุดประจำโบสถ์ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" ยกย่องอาสนวิหารพนมเปญว่าเป็น "มรดกทางสถาปัตยกรรมของฝรั่งเศส"
อาสนวิหารพนมเปญแปรสภาพเป็นค่ายผู้ลี้ภัยรึฮ์เซ็ยแกวตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2513 เพื่อรองรับผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามเหนือจำนวน 10,000 คน ที่อพยพเข้ามาในช่วงสงครามเวียดนาม ครั้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2515 เกิดสงครามกลางเมืองกัมพูชา มีการสู้รบกันระหว่างสาธารณรัฐเขมรกับเขมรแดง ครั้งหนึ่งมีจรวดของเขมรแดงสองลูกตกที่หลังอาสนวิหาร แต่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ และถูกโจมตีด้วยจรวดอีกครั้งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2517 ซึ่งครั้งนี้ตัวอาสนวิหารได้รับความเสียหาย
ที่สุดฝ่ายเขมรแดงกลายเป็นผู้ชนะสงครามกลางเมือง และเข้าครองกรุงพนมเปญเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 โดยเปลี่ยนประเทศเป็นรัฐอเทวนิยม มีการประกาศว่าจะย้อนให้ประเทศกลับไปสู่ปีศูนย์ ต่อต้านและทำลายระบอบทุนนิยม ศาสนา หรือสิ่งที่ทำให้หวนคำนึงถึงการตกเป็นอาณานิคม ด้วยเหตุนี้อาสนวิหารพนมเปญจึงกลายเป็นสิ่งก่อสร้างแห่งแรกที่รัฐบาลเขมรแดงทำลายลง ตัวอาคารถูกทำลายลงด้วยหิน คงเหลือแต่ลานกว้าง ไม่เหลือร่องรอยของอาสนวิหารอยู่เลย ป่าช้าคาทอลิกซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ก็ถูกเปลี่ยนเป็นสวนกล้วย ส่วนหนังสือในหอสมุดประจำโบสถ์ ถูกนำออกมาเผากลางสนามหญ้า อาสนวิหารพนมเปญนี้ถือเป็นโบสถ์คริสต์หนึ่งในเจ็ดสิบสามแห่งจากทั่วประเทศ ที่ถูกเขมรแดงทำลายใน พ.ศ. 2518
หลังเขมรแดงสิ้นอำนาจ มีการจัดงานคริสต์มาสขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522 บนลานกว้างซึ่งในอดีตเคยเป็นที่ตั้งอาสนวิหารพนมเปญ ปัจจุบันพื้นที่บริเวณดังกล่าวแปรสภาพเป็นที่ตั้งของศาลากลางกรุงพนมเปญ
สถาปัตยกรรม.
อาสนวิหารพนมเปญสร้างด้วยสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส ผนังด้านนอกทาด้วยสีเหลืองสด ก่อด้วยอิฐแดง เหนือประตูเข้าอาสนวิหารมีรูปพระนางมารีย์พรหมจารี ทำจากหินทราย มีข้อความจารึกไว้ว่า "ราชินีแห่งความยุติธรรม ความรัก และสันติ" สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือจากการทำลายอาสนวิหารของพวกเขมรแดงคือระฆังภายในอาสนวิหาร ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
รายชื่อหมู่บ้านในประเทศญี่ปุ่น

หมู่บ้าน  เป็นหน่วยการปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศญี่ปุ่น
หมู่บ้านเป็นหน่วยงานของรัฐในท้องถิ่นเช่นเดียวกับจังหวัด  นคร  และเมือง  ในทางภูมิศาสตร์ ขอบเขตของหมู่บ้านจะอยู่ภายในจังหวัด
อาณาเขตของหมู่บ้านมีขนาดใหญ่กว่าขนาดที่แท้จริงของหมู่บ้าน หมู่บ้านเป็นหน่วยย่อยของอำเภอ  ซึ่งอำเภอจะแบ่งออกเป็น เมือง และหมู่บ้าน โดยจะครอบคลุมทุกพื้นที่ของอำเภอ และไม่มีพื้นที่ทับซ้อนกัน
เนื่องด้วยการควบรวมและการยกฐานะของเทศบาล ทำให้หมู่บ้านในประเทศญี่ปุ่นมีจำนวนลดลง
ปัจจุบัน จังหวัดที่ไม่มีหมู่บ้านแล้วมีจำนวน 13 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดโทจิงิ (ตั้งแต่ 20 มีนาคม 2006), จังหวัดฟูกูอิ (ตั้งแต่ 3 มีนาคม 2006), จังหวัดอิชิกาวะ (ตั้งแต่ 1 มีนาคม 2005), จังหวัดชิซูโอกะ (ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2005), จังหวัดเฮียวโงะ (ตั้งแต่ 1 เมษายน 1999), จังหวัดมิเอะ (ตั้งแต่ 1 พฤศจิกายน 2005), จังหวัดชิงะ (ตั้งแต่ 1 มกราคม 2005), จังหวัดฮิโรชิมะ (ตั้งแต่ 5 พฤศจิกายน 2004), จังหวัดยามางูจิ (ตั้งแต่ 20 มีนาคม 2006), จังหวัดเอฮิเมะ (ตั้งแต่ 16 มกราคม 2005), จังหวัดคางาวะ (ตั้งแต่ 1 เมษายน 1999), จังหวัดนางาซากิ (ตั้งแต่ 1 ตุลาคม 2005), จังหวัดซางะ (ตั้งแต่ 20 มีนาคม 2006)
หมู่บ้านที่อยู่ในพื้นที่พิพาททางตอนเหนือจำนวน 6 แห่ง จะไม่รวมอยู่ในรายชื่อด้านล่าง
ทตสึกาวะ

ทตสึกาวะ  เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในอำเภอโยชิโนะ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นในแง่ของขนาดพื้นที่
ณ เดือนมกราคม 2017 หมู่บ้านนี้มีประชากรประมาณ 3,488 คน ความหนาแน่น 5.2 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 672.35 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์.
ในปี 1889 เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในทตสึกาวะ ทำให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวาง ส่งผลให้ประชาชนจำนวนมากย้ายไปอยู่ที่ฮกไกโดและพัฒนาหมู่บ้านใหม่ที่นั่น โดยมีชื่อว่า “ชินตตสึกาวะ” ซึ่งหมายถึง “ทตสึกาวะใหม่”
ภูมิอากาศ.
ทตสึกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เขตภูมิอากาศเคิพเพิน "Cfa") ซึ่งร้อนและชื้นในฤดูร้อน โดยมีอุณหภูมิสูงกว่า และค่อนข้างหนาวเย็นในฤดูหนาว โดยมีอุณหภูมิลดลงถึงประมาณจุดเยือกแข็ง 
การขนส่ง.
ทางหลวงแห่งชาติที่ผ่านทตสึกาวะ ได้แก่ ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 168 และ 425 และสถานีรถไฟหลักที่ใกล้ที่สุดคือ สถานีรถไฟฮาชิโมโตะ ในจังหวัดวากายามะ
เดวิด วอร์เรน

เดวิด รอนัลด์ เดอ เมย์ วอร์เรน (David Ronald de Mey Warren, 20 มีนาคม 1925 – 19 กรกฎาคม 2010) เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวออสเตรเลีย ผู้คิดค้นและพัฒนาเครื่องบันทึกข้อมูลการบิน (flight data recorder หรือ FDR) และเครื่องบันทึกเสียงภายในห้องนักบิน (cockpit voice recorder หรือ CVR) หรือที่เรียกว่า "กล่องดำ"
ชีวิตช่วงแรก.
วอร์เรนเป็นลูกของเรฟ ฮิวเบิร์ต (Rev Hubert) กับเอลลี วอร์เรน (Ellie Warren) และมีพี่น้องสามคน เขาได้รับการศึกษาที่ลอนเซสตันเชิร์ชแกรมมาร์สกูล (Launceston Church Grammar School) และทรินิตีแกรมมาร์สกูล (Trinity Grammar School) รัฐนิวเซาท์เวลส์ พ่อของเขา ฮิวเบิร์ต เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางอากาศบริเวณเหนือช่องแคบแบสส์เมื่อปี 1934
เขาได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยซิดนีย์, ปริญญาเอกด้านเชื้อเพลิงและพลังงานจากอิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน, อนุปริญญาอิมพิเรียลคอลเลจ, และอนุปริญญาด้านการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น
อาชีพ.
วอร์เรนทำงานที่ห้องปฏิบัติการวิจัยการบินขององค์การวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกลาโหมในเมลเบิร์นตั้งแต่ปี 1952 ถึง 1983 โดยได้ไต่เต้าขึ้นเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับนักวิจัยหลัก ในขณะนั้น เขาได้เกิดความคิดเกี่ยวกับเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินในขณะที่กำลังสืบสวนการตกของเครื่องบินไอพ่นโดยสารเชิงพาณิชย์ลำแรกของโลก คอเม็ท ในปี 1953 หลังจากที่เขาได้ไปเห็นเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กในงานแสดงสินค้า "ถ้ามีนักธุรกิจคนหนึ่งใช้งานสิ่งนี้บนเครื่องบินและก็พบมันในซากปรักหักพัง แล้วเรามาย้อนเปิดฟัง เราก็จะพูดได้ว่า 'เรารู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของสิ่งนี้'" วอร์เรนเล่าในภายหลัง "เสียงใด ๆ ก็ตามที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นจะถูกบันทึกเก็บไว้ และคุณก็สามารถนำมันออกมาจากซากปรักหักพังได้" 
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเคยมีอุปกรณ์ที่ใช้ในการบันทึกตัวแปรระหว่างการบินหลายอย่าง แต่นั่นก็ไม่ได้รวมถึงการบันทึกเสียง อีกทั้งไม่สามารถใช้ซ้ำได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้งานได้จริงในเที่ยวบินเชิงพาณิชย์แบบประจำ สิ่งประดิษฐ์ของวอร์เรนนั้นอาศัยสื่อบันทึกข้อมูลแบบแม่เหล็ก ช่วยให้สามารถลบและบันทึกซ้ำได้ง่าย ซึ่งทำให้สามารถใช้งานได้จริงสำหรับการให้บริการเส้นทางประจำ แนวคิดของวอร์เรนเกี่ยวกับเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินได้เพิ่มมิติใหม่ให้กับเครื่องมือในการบันทึกข้อมูลการบิน และได้พิสูจน์แล้วว่ามีคุณค่าอย่างยิ่งในการสืบสวนอุบัติเหตุ ในบางอุบัติเหตุที่เครื่อง CVR มีบทบาทสำคัญนั้น เบาะแสที่สำคัญในการหาสาเหตุของอุบัติเหตุไม่ได้มาจากเสียงที่บันทึกได้จากลูกเรือ แต่ได้จากเสียงอื่น ๆ ที่บันทึกไว้ได้โดยบังเอิญ
ในวันที่ 20 มีนาคม 2021 กูเกิลได้แสดงดูเดิลบนหน้าแรกในบางประเทศ เนื่องในวันเกิดปีที่ 96 ของเดวิด วอร์เรน
หมายเหตุและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
มหาศึกคนชนเทพ

มหาศึกคนชนเทพ (; โรมาจิ: "Shūmatsu no Warukyūre"; แปลว่า "วัลคีรีแห่งจุดจบ") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยชินยะ อูเมมูระและทากูมิ ฟูกูอิ วาดภาพโดยอาจิจิกะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร "คอมิกซีนอนรายเดือน" นิตยสารการ์ตูนแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคอามิกซ์ (ก่อนหน้านี้ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โทกูมะโชเต็ง) เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอกราฟินิกา ฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองผลิตโดยสตูดิโอกราฟินิกาและยูเมตะคอมพานี ฉายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
เนื้อเรื่อง.
ทุก ๆ 1,000 ปี สภาของเทพเจ้าจะร่วมประชุมเพื่อตัดสินชะตากรรมของมนุษยชาติ หลังจาก 7,000 ปีของประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ เหล่าเทพตัดสินร่วมกันว่ามนุษย์นั้นเกินเยียวยาและจำต้องสูญพันธุ์ แต่เทพธิดาวัลคีรี (วัลกือริยา) ชื่อบรุนฮิลด์ (บรึนฮิลเดอ) ได้เสนอให้มนุษยชาติมีโอกาสสุดท้ายในการพิสูจน์คุณค่า เหล่าเทพจึงมีมติเห็นชอบให้จัดศึกแร็กนาร็อก ซึ่งเป็นการประลองตัวต่อตัวระหว่างมนุษย์ที่มีชื่อเสียง 13 คนในประวัติศาสตร์กับเทพที่ทรงมหิทธานุภาพ 13 องค์ ที่จะต้องต่อสู้โดยตัดสินผลด้วยความตาย มนุษยชาติจะได้รับการละเว้นโทษทัณฑ์ถ้าได้รับชัยชนะ 7 ครั้งในการประลอง เพื่อให้การต่อสู้มีความเท่าเทียมกัน ตัวแทนมนุษย์แต่ละคนจะได้รับการช่วยเหลือจากเทพธิดาวัลคีรีที่จำแลงกายเป็นอาวุธทรงพลังที่เข้ากับรูปแบบการต่อสู้ของแต่ละคน เรียกว่า "เวลุนด์" แต่ก็แลกด้วยความเสี่ยงที่ต้องสละชีพถ้าผู้ใช้ถูกสังหาร
รูปแบบต่าง ๆ.
มังงะ.
"มหาศึกคนชนเทพ" เขียนโดยชินยะ อูเมมูระและทากูมิ ฟูกูอิ วาดภาพโดยอาจิจิกะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตสาร "คอมิกซีนอนรายเดือน" นิตยสารการ์ตูนแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ โคอามิกซ์ (ก่อนหน้านี้ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โทกูมะโชเต็ง) เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ได้รับการรวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 9 เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2563
มังงะภาคแยกชื่อเรื่องว่า "มหาศึกคนชนเทพ กรุตำนาน ลิโป้ขุนพลผงาดฟ้า" (; โรมาจิ: "Shūmatsu no Warukyūre: Ryo Fu Hō Sen Hishōden") เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร "คอมิกซีนอนรายเดือน" เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ได้รับการรวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2563 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 3 เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2563
ชัยชนะที่มืดมน

ชัยชนะที่มืดมน เป็นภาพยนตร์แนวmelodramaปี พ.ศ.2482 กำกับการแสดงโดย Edmund Goulding, นำแสดงโดย Bette Davis, George Brent, Humphrey Bogart, Geraldine Fitzgerald, Ronald Reagan, Henry Travers, และ Cora Witherspoonภาพยนตร์เรื่องดัดแปลงมาจากเนื้อเรื่องของ Casey Robinson ในละครเวทีเรื่อง 1934 play ในชื่อเดียวกันซึ่งกำกับโดย George Brewer และ Bertram Bloch นำแสดงโดย Tallulah Bankheadในบรอดเวย์
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
เรือนอาญารัก

The Little Foxes หรือ เรือนอาญารัก เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า ปี พ.ศ. 2484 กำกับการแสดงโดย William Wyler
เนื้อเรื่องโดยย่อ.
คุณนาย Regina Hubbard Giddens (Bette Davis) ผู้ดีทางตอนใต้ต้องต่อสู้เพื่อความมั่งคั่งของตนเองให้อยู่ในสังคม ในช่วงตอนต้นศตวรรษที่ 20 ที่บิดาถือว่าบุตรชายเท่านั้นเป็นทายาทตามกฎหมาย ผลก็คือเบนจามิน (ชาร์ลส์ดิงเกิล) และออสการ์ (คาร์ลเบนตันเรด) พวกเขาได้สมบัติโดยชอบธรรม พวกเขาสองพี่น้องนี้ ไม่ค่อยชอบคุณนายเรจิน่าเนื่องจากเธอเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เธอนั้นต้องพึ่งพาทางการเงินกับสามีที่ป่วยของเธอที่ชื่อฮอเรซ (เฮอร์เบิร์ตมาร์แชล) สร้างความแค้นใจให้แก่เธอเป็นอย่างมาก
ต่อมาลูกสาวของคุณนายเรจิน่าต้องแต่งงานกับลูกของออสการ์ เนื่องจากเรจิน่าต้องการหวังสมบัติของพ่อเธอที่มอบให้แก่ออสการ์ อย่างเช่นไร่ฝ้ายของออสการ์ ในขณะที่ตอนนี้ออสการ์ต้องการที่จะวางแผนกับเบนจามินและลูกน้องที่จะสร้างโรงงานฝ้าย
พวกเขาก็เลยเข้าหาพี่สาวโดยต้องการเงินเพิ่มอีก 75,000 ดอลลาร์เพื่อลงทุนในโครงการ ตอนแรกออสการ์จะเสนอการแต่งงานระหว่างลูกชายของเขาลีโอ (แดนดูรียา) และอเล็กซานดราลูกสาวของคุณนายเรจิน่า (เทเรซาไรท์)
เรจิน่าเถียงกับฮอเรซสามีของเธอเกี่ยวกับสมบัติเมื่อเขาเกิดอาการหัวใจวาย เธอก็ไม่สนใจใยดีเขา เพราะว่าเธอนั่นแหละเป็นคนโลภมาก ฮอเรซเดินโซซัดโซเซขึ้นบันไดเพื่อไป แต่ล้มลงครึ่งทาง ถึงตอนนั้นเรจิน่ารีบไปพยุงร่างเขาและเรียกให้คนรับใช้พาเขาไปที่ห้องของเขาและไปหาหมอ ฉากนี้ตัดไปที่ฮอเรซบนเตียงพร้อมกับหมดลมหายใจซึ่งรายล้อมไปด้วยครอบครัว หมอและคนรับใช้ ฮอเรซตายโดยไม่มีใครที่จะขัดแย้งหรือมีปัญหา กับเรจิน่าว่าเธอกล่าวหาว่าพี่น้องของเธอขโมยทรัพย์สมบัติ ดังนั้นเธอจึงแบล็กเมล์พี่น้องของเธอโดยเรียกร้องความเป็นเจ้าของธุรกิจโรงสี 75% บังคับให้พวกเขายอมรับข้อเรียกร้องของเธอ
Alexandra ได้ยินเรื่องนี้ หลังจากที่พ่อของเธอจากไป เธอได้เผชิญหน้ากับแม่ของเธออย่างคุณนายเรจิน่า เกี่ยวกับการตายของพ่อของเธอ เรจิน่าปฏิเสธการกระทำผิดใด ๆ เรจิน่าบอกลูกสาวให้เธอออกจากบ้านในขณะที่หวังว่าอเล็กซานดราจะอยู่ อเล็กซานดราหนีไปกับนักข่าว แฟนหนุ่มเดวิดเฮวิตต์ (ริชาร์ดคาร์ลสัน) ทำให้คุณนายเรจิน่าถูกทอดทิ้งให้ร่ำรวย แต่อยู่คนเดียวโดยลำพังจนหมดลมหายใจ
พรหมลิขิตเอย

พรหมลิขิตเอย  เป็นภาพยนตร์เเนวโรเเมนติกดราม่า ออกฉายปี1942ที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์หลายรางวัล อาทิสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายของOlive Higgins Proutyซึ่งกำกับโดยIrving RapperและนำแสดงโดยBette DavisและPaul Henreid
ประโยคเด็ดในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ "โอ้เจอร์รี่ที่รักอย่าเรียกขอพระจันทร์หน่อยเลย พวกเรามีดวงดาวเเล้ว" คือAFIได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ดีที่สุด 100 เรื่องในอันดับที่ 46
โตเกียว รีเวนเจอร์ส

โตเกียว รีเวนเจอร์ส (; โรมาจิ: "Tōkyō Ribenjāzu") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเค็น วากูอิ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์" ของสำนักพิมโคดันชะตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองเริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566 ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงออกฉายที่ประเทศญี่ปุ่นในเดือนกรฎาคม พ.ศ. 2564 ภาพยนตร์ภาคต่อมีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2566
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 หนังสือการ์ตูน"โตเกียว รีเวนเจอร์ส"จำหน่ายได้มากกว่า 3 ล้านเล่ม มังงะได้ชนะรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 44 ในสาขาการ์ตูน"โชเน็ง"ในปี พ.ศ. 2563 ด้วยความสำเร็จของมังงะจึงได้มีการสร้างอนิเมะในเวลาต่อมาซึ่งก็ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์

มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดรามา ปี ค.ศ. 2020 ของเน็ตฟลิกซ์ กำกับการแสดงโดยจอร์จ ซี โวล์ฟ เขียนบทภาพยนตร์โดยรูเบน ซานตีอาโก-ฮัดสัน โดยสร้างมาจากละครเวทีเรื่อง Ma Rainey's Black Bottom ที่เขียนบทละครโดย ออกัส วิลสัน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชิคาโก ระหว่างการบันทึกแผ่นเสียงของมา เรย์นีย์ นักร้องเพลงบลูส์ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันที่ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของวงการเพลง ในปี ค.ศ. 1920 โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ 2 สาขา ได้แก่สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยมและ สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม จากการถูกเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ถึง 5 สาขารางวัล
ภาพยนตร์ผลิตโดยเดนเซล วอชิงตัน, ท็อดด์ แบล็ค และ ดานี โวล์ฟ โดยได้นักแสดงชื่อดังอย่างไวโอลา เดวิสและแชดวิก โบสแมนมาเป็นนักแสดงนำ ร่วมด้วยกลินน์ เทอร์แมน, โคลแมน โดมิงโก และ ไมเคิล พ็อตส์ ในบทบาทนักแสดงสมทบ เดิมทีภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ เดนเซล วอชิงตัน จะผลิตให้กับเอชบีโอ ก่อนที่จะเปลี่ยนมาผลิตให้กับเน็ตฟลิกซ์แทน โดยเริ่มถ่ายทำในปี ค.ศ. 2019 ที่เมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย ต่อมาแชดวิค โบสแมน ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ในปี ค.ศ. 2020 โดยนับเป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตของเขา
มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์ ออกฉายแบบจำกัดโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ที่สหรัฐอเมริกา ก่อนจะเริ่มเผยแพร่แบบสตรีมมิงทางเน็ตฟลิกซ์ และได้รับผลตอบรับที่ดีตลอดจนได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ โดยเฉพาะกับการแสดงของวิโอลา เดวิส และ แชดวิด โบสแมนรวมถึงความสวยงามของเครื่องแต่งกายและมูลค่าของการออกแบบงานสร้าง ทำให้ได้รับการจัดให้เป็น 1 ใน 10 ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในปี ค.ศ. 2020 โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ 2 สาขา โดยแชดวิก โบสแมน นักแสดงนำได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ดรามา นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 สาขา ได้แก่สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม, สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม, สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, สาขาออกแบบงานสร้างยอดเยี่ยม และได้รับรางวัลแซกอวอร์ด อีก 2 สาขาได้แก่นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (แชดวิก โบสแมน) และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ไวโอลา เดวิส)
การเผยแพร่.
เน็ตฟลิกซ์ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายแบบจำกัดโรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 จากนั้นเปิดให้รับชมผ่านทางระบบสตรีมมิงเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม และได้มีการนำสารคดีเบื้องหลังการถ่ายทำที่ชื่อว่า "Ma Rainey's Black Bottom: A Legacy Brought to Screen - มา เรนีย์ ตำนานเพลลงบลูส์สู่จอ" ความยาว 31 นาทีให้เลือกรับชมควบคู่กันไปด้วย โดยภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่มีผู้รับชมมากที่สุดของเน็ตฟลิกซ์ในสัปดาห์แรกที่เปิดให้รับชม
ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ

ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ (เกิดวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1906 ณ ทัวร์ล็อฟ เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน – เสียชีวิตวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมันที่เข้าร่วมการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 โดยในปี ค.ศ. 1936 เขาและม้าที่ชื่อ "นูร์มี" ได้ชนะรางวัลเหรียญทองในการแข่งอีเวนติง ทั้งในประเภทบุคคลและในประเภททีม
เหตุฆาตกรรมวิชา รัตนภักดี

วิชา รัตนภักดี (5 ธันวาคม พ.ศ. 2479 – 30 มกราคม พ.ศ. 2564) เป็นชายชาวไทยที่อาศัยอยู่ในสหรัฐ เขาเสียชีวิตหลังถูกโจมตีด้วยการผลักลงชนกับพื้นอย่างจังในเวลากลางวันที่ซานฟรานซิสโก
วิชา รัตนภักดี.
วิชา รัตนภักดี เกิดที่ประเทศไทย ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2479 เขาทำงานที่ธนาคารกสิกรไทย สำนักงานใหญ่ ก่อนที่จะโยกย้ายมาอาศัยอยู่ในสหรัฐ[]
กงสุลใหญ่ไทย ณ นครลอสแองเจลิส นาย มังกร ประทุมแก้ว เดินทางไปเป็นประธานในพิธีฝ่ายคฤหัสถ์ใน พิธีณาปนกิจที่จัดขึ้นที่ซานฟรานซิสโก ผู้เข้าร่วมพิธีณาปนกิจ อาทิ นาย วัลลภ คชินทร นายกสมาคมไทยแคลิฟอร์เนียภาคเหนือ พิธีจัดขึ้นในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
การโจมตี.
เช้าวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2564 วิชา รัตนภักดี ชายชาวไทยในอเมริกาวัย 84 ปี กำลังเดินอยู่ในย่านแอนซาวิสทา ซานฟรานซิสโก ก่อนที่จะถูกชายชาวแอฟริกัน-อเมริกันวิ่งข้ามถนนและชนเข้ากับเขาอย่างแรงจนวิชาล้มฟาดพื้น ศีรษะของวิชากระทบเข้ากับพื้นอย่างจังตอนล้มและเสียชีวิตในอีกสองวัน ภายหลังนำส่งโรงพยาบาล#เปลี่ยนทาง 
ผู้ต้องสงสัย.
สองวันหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่จับกุมตัวชายผิวดำวัย 19 ปี อังตวน วัตสัน (Antoine Watson) จากแดลีซิที เข้าถูกดำเนินคดีด้วยข้อหาใช้อาวุธถึงแก่ชีวิต, ทำร้ายผู้สูงอายุ และฆาตกรรม วัตสันไม่ให้การรับสารภาพว่ากระทำความผิด
อาสนวิหารพระตะบอง

อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์  หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพระตะบอง  เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ครั้นสิ้นสงครามกลางเมืองกัมพูชา อาสนวิหารพระตะบองถูกเขมรแดงทำลายลงเมื่อ พ.ศ. 2518
บิชอปสเกท

บิชอปสเกท หรือ บิเชิพสเกท  เป็นอดีตหนึ่งในประตูเมืองเก่าทางตะวันออกในอดีตกำแพงเมืองลอนดอนเดิม ชื่อนี้ในปัจจุบันเป็นขื่อเรียกเขต (ward) หนึ่งในซิทีออฟลอนดอน เขตดั้งเดิมแล้วแบ่งออกเป็น "บิเชิพสเกทวิทธิน (Bishopsgate Within)" คือพื้นที่ภายในเส้นกำแพง และ "บิเชิพสเกทวิทเธาท์ (Bishopsgate Without)" คือด้านนอก พื้นที่ของ "บิเชิพสเกทวิทเธาท์" เป็นส่วนหนึ่งของอีสท์เอนด์ของลอนดอน
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร

เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร  เป็นภูมิภาคของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบไปด้วย บรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซียตะวันออก, ฟิลิปปินส์, สิงคโปร์, และติมอร์-เลสเต บางครั้งเรียกว่า เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนที่เป็นเกาะ หรือ หมู่เกาะบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในศตวรรษที่ 16 รู้จักในชื่ออินเดียตะวันออก ส่วนในศตวรรษที่ 19 รู้จักในชื่อกลุ่มเกาะมลายูซึ่งเป็นศัพท์ความหมายเดียวกัน
คำว่า "นูซันตารา" ในอินโดนีเซียและมาเลเซียมีความหมายพ้องกับคำว่าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร แต่ว่าความเป็นชาตินิยมทำให้มีการกำหนดเขตแดนต่างกัน แต่ถึงอย่างนั้นส่วนใหญ่ก็มักหมายถึงคาบสมุทรมลายู, หมู่เกาะซุนดา, หมู่เกาะโมลุกกะและบางครั้งนับรวมนิวกินีตะวันตกด้วย ไม่ได้นับรวมฟิลิปปินส์และปาปัวนิวกินี
ภูมิภาคนี้ทอดตัวยาวหลายพันกิโลเมตร มีเกาะและกลุ่มเกาะมากมาย อีกทั้งยังมีความหลากหลายทางชีวภาพของพืชและสัตว์ทะเลมากที่สุดในโลก
ประชากรในภูมิภาคต่างจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่ตรงที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวออสโตรนีเซียน ที่นี้มีพื้นที่ความเป็นเมืองหลายแห่ง เช่น กรุงจาการ์ตาและปริมณฑล, เมโทรมะนิลา, เกรเทอร์กัวลาลัมเปอร์และประเทศสิงคโปร์ แต่ถึงอย่างนั้นเกาะส่วนใหญ่ในภูมิภาคนี้ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่
ภูมิศาสตร์.
ภูมิภาคนี้ครอบคลุมพื้นที่ราว 2 ล้านตารางกิโลเมตร และมีเกาะมากมายกว่า 25,000 เกาะ
มีกลุ่มหลักคือ
เกาะใหญ่สุดเจ็ดเกาะคือ เกาะนิวกินี, เกาะบอร์เนียว, เกาะสุมาตรา, เกาะซูลาเวซี และ เกาะชวาของอินโดนีเซีย; และ เกาะลูซอน และ เกาะมินดาเนาของฟิลิปปินส์
สำหรับวิทยาศาสตร์ธรรมชาติจะเรียกภูมิภาคเหล่านี้ว่า "ทวีปภาคพื้นสมุทร" ภูมิภาคอยู่ในพื้นที่ชีวภูมิศาสตร์เมเลเซีย เพราะมีการกระจายของสปีชีส์และระบบนิเวศคล้ายคลึงกัน
ในทางธรณีวิทยา เกาะเหล่านี้เป็นพื้นที่ ๆ มีกิจกรรมทางภูเขาไฟมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ที่นี้มีภูเขาไฟสูงกว่า 3,000 เมตรเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นในเกาะชวา, เกาะสุมาตราและหมู่เกาะซุนดาน้อย การยกตัวของสัณฐานก่อให้เกิดภูเขาขนาดใหญ่มากมาย เช่น เขากีนาบาลู สูง 4,095 เมตร หรือ ปุนจักจายาที่มีความสูงกว่า 4,884 เมตร ทำให้เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในภูมิภาคนี้
ที่นี้มีภูมิอากาศแบบร้อนชื้นเนื่องจากตั้งอยู่ในเขตเส้นศูนย์สูตร
วัฒนธรรมและประชากร.
ใน พ.ศ. 2560 ภูมิภาคนี้มีประชากรอาศัยอยู่กว่า 540 ล้านคน โดยมีเกาะชวาเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุด ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวออสโตรนีเซียนและพูดภาษาที่อยู่ในกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย ภุมิภาคนี้มีความสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมกับทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่และชาวออสโตรนีเซียนกลุ่มอื่นในแปซิฟิก ประชากรในภูมิภาคนี้ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ส่วนประชากรในฟิลิปปินส์และติมอร์-เลสเตจะนับถือศาสนาคริสต์ นอกจากนี้ยังมีผู้นับถือศาสนาพุทธ, ศาสนาฮินดูและวิญญาณนิยมด้วย
ในอดีตภูมิภาคนี้ได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดียสูงมาก ดูได้จากหนังสือ "Indianized States of Southeast Asia" ซึ่งมีการอ้างถึง "เกาะของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้";
203 มม. ฮาวอิตเซอร์ เอ็ม1931 (บี-4)

203 มม. ฮาวอิตเซอร์ เอ็ม1931 (บี-4) (GRAU index 52-G-625) เป็นปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์หนักด้วยพลังแรงสูง ขนาด 203 มม. (8 นิ้ว) ของโซเวียต ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มันอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองกำลังสำรองทางยุทธศาสตร์ของสตาฟกา(Stavka) ชื่อเล่นของมันคือ "ค้อนปอนด์ของสตาลิน" โดยทหารเยอรมัน ปืนใหญ่เหล่านี้ได้ถูกนำมาใช้อย่างประสบความสำเร็จในการต่อสู้รบกับป้อมปืนฟินแลนด์ที่แนวมันเนอร์เฮม ป้อมปราการขนาดใหญ่ของเยอรมันและในการต่อสู้รบภายในเมืองเพื่อทำลายอาคารและบังเกอร์ที่ได้รับการป้องกัน อาวุธนี้ถูกใช้งานจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามในยุทธการที่เบอร์ลิน ซึ่งกองทัพแดงได้นำปืนใหญ่เหล่านี้มาตั้งในระยะเผาขนเพื่อถล่มป้อมปราการของเยอรมันด้วยปอกกระสุนหนักขนาด 203 มม. ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1944 ฐานรถถังของเควี-1 ได้ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างเป็นรุ่นปืนใหญ่อัตราจร เอ็ส-51 ด้วยแรงถีบถอยหลังอย่างหนักจากแรงยิงปากกระบอกปืนใหญ่ทำให้พลประจำปืนต้องกระเด็นตกจากที่นั่งและระบบส่งกำลังได้รับความเสียหาย ดังนั้นจึงถูกยกเลิกในที่สุด
อำเภออิมบะ

อำเภออิมบะ  เป็นอำเภอหนึ่งที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 2011 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 43,480 คน ความหนาแน่น 845 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 51.48 ตารางกิโลเมตร
อำเภอนี้ประกอบด้วย 2 เมือง ได้แก่ เมืองซากาเอะ และเมืองชิซูอิ
สินิตย์ เลิศไกร

สินิตย์ เลิศไกร (เกิด 6 ธันวาคม พ.ศ. 2507) หรือ สส.ดำ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ 5 สมัย
ประวัติ.
สินิตย์ เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2507 ที่ตำบลไทรโสภา อำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นบุตรนายน่วม นางแอ่น เลิศไกร
สำเร็จการศึกษาประถมศึกษาจากโรงเรียนพระแสงวิทยา ชั้นประโยคมัธยมศึกษาจากวิทยาลัยเกษตรนครศรีธรรมราช (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย) ระดับปริญญาตรีสาขาเทคโนโลยีการเกษตร จากวิทยาลัยครูสุราษฎร์ธานี และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
การทำงาน.
สินิตย์ เป็นนักการเมืองท้องถิ่นจังหวัดสุราษฎร์ธานี เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องมาในปี 2548, 2550, 2554 
สินิตย์ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการกิจการองค์กรตามรัฐธรรมนูญ รัฐวิสาหกิจ องค์การมหาชน และกองทุน ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ต่อในปี 2564 เมื่อนายถาวร เสนเนียม พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เนื่องจากคำพิพากษาของศาล ส่งผลให้นายสินิตย์ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา 
เป็นนักการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ในกลุ่มที่ได้รับการสนับสนุนจากบัญญัติ บรรทัดฐาน
ซูกุลฮะมีดียะฮ์

ซูกุลฮะมีดียะฮ์  เป็นตลาดในร่ม ("ซูก") ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ในกำแพงเมืองเก่าดามัสกัสถัดจากป้อมปราการ ตลาดมีความยาวประมาณ และกว้าง และคลุมด้วยเหล็กโค้งสูง
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ

ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ  เป็นสนามกีฬาในร่มของเทศบาลนครโอซากะ ตั้งอยู่ในเขตมินาโตะ นครโอซากะ สนามกีฬาในร่มนี้สร้างขึ้นในสวนสาธารณะยาฮาตายะ อยู่บริเวณใกล้กับอ่าวโอซากะ และถูกสร้างให้อยู่ใต้ดินทั้งหมดโดยมีพืชปกคลุมชั้นหลังคาของสนาม
การใช้งาน.
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะได้ถูกใช้ในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติมาหลายครั้ง เช่น ได้ถูกเลือกเป็นสนามแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลกมาถึง 3 ครั้ง ในปี 1998, 2006 และ 2010 ฟุตซอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2007 เป็นต้น และถูกจัดแข่งขันกีฬาศิลปะป้องกันตัวอีกหลายประเภท เช่น มวยปล้ำ มวยสากล คาราเต้ เป็นต้น
ในส่วนมวยสากลใช้เป็นที่จัดชกระหว่างนักมวยญี่ปุ่นกับนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น โจอิจิโร ทัตสึโยชิ - วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น (ครั้งแรก), พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ - ฮิเดโนบุ ฮนดะ, ไดกิ คาเมดะ - เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (ครั้งแรก) เป็นต้น
การเข้าถึง.
เดินออกจากโอซากะเมโทรของสายชูโอ เข้าถึงสนามในเวลาประมาณ 3 นาที
เกียวดะ

เกียวดะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2020 นครแห่งนี้มีประชากรประมาณ 80,236 คน 40,482 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 1,200 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 
ภูมิศาสตร์.
เกียวดะตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดไซตามะตอนเหนือ โดยมีแม่น้ำโทเนะเป็นเส้นกั้นอาณาเขตกับจังหวัดกุมมะ พื้นที่ของทั้งเมืองตั้งอยู่บนที่ราบตะกอนน้ำพาของแม่น้ำโทเนะและแม่น้ำอารากาวะ เกียวดะอยู่ที่ระดับความสูง 19.7 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ที่ศาลาว่าการนครเกียวดะ) และพื้นที่ของเมืองโดยรวมอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 20 เมตร จุดที่สูงที่สุดอยู่ที่ 36 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ในอุทยานโคฟุงไซตามะ)
ภูมิอากาศ.
เกียวดะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในเกียวดะคือ 14.5 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1300 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C
สถิติประชากร.
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเกียวดะค่อนข้างคงที่ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
เกียวดะมีเนินสุสานฝังศพในยุคโคฟุงจำนวนมาก และมีผู้อยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ คำว่า “ไซตามะ” เป็นชื่อสถานที่ท้องถิ่นภายในเกียวดะ และได้รับการบันทึกไว้ในเอกสารสมัยยุคนาระ ในยุคเซ็งโงกุ ปราสาทโอชิมีชื่อเสียงโด่งดังจากการทนต่อการถูกอิชิดะ มิตสึนาริปิดล้อมในปี 1590 ในยุคเอโดะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ปราสาทแห่งนี้เป็นศูนย์กลางของแคว้นศักดินาโอชิ ซึ่งปกครองโดยสาขาของตระกูลมัตสึไดระจนถึงปี 1871 ซึ่งเป็นยุคที่เมืองปราสาทรุ่งเรืองจากการที่ตั้งอยู่บนถนนสายนากาเซ็นโด
เมืองเกียวดะจัดตั้งขึ้นในอำเภอคิตะไซตามะ จังหวัดไซตามะ โดยเป็นการจัดตั้งด้วยระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ในวันที่ 1 เมษายน 1937 เกียวดะได้ผนวกหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ นางาโนะ โฮชิกาวะ และโมจิดะ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 23 เมษายน 1949 ตั้งแต่ปี 1954–1955 อาณาเขตของนครได้ขยายเพิ่มขึ้นโดยการผนวกหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ อารากิ ซูกะ คิตะคาวาฮาระ ไซตามะ โฮชิมิยะ และโออิ และในวันที่ 1 มกราคม 2006 หมู่บ้านมินามิคาวาระ (จากอำเภอคิตะไซตามะ) ก็ได้รวมเข้ากับนครเกียวดะ
การปกครอง.
เกียวดะมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 20 คน นครเกียวดะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 12 ของจังหวัดไซตามะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เกียวดะมีเศรษฐกิจแบบผสมของเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมการผลิตเบา โดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ้นส่วนรถยนต์ นครเกียวดะมีสำนักงานใหญ่ของโชวะคอร์ปอเรชันตั้งอยู่ ซึ่งเป็นผู้ผลิตยานยนต์ รถจักรยานยนต์ และระบบกันสะเทือน
แอลอแมร์ฟแดชต์

แอลอแมร์ฟแดชต์  เป็นเมืองและเมืองหลักของอำเภอแอลอแมร์ฟแดชต์ เทศมณฑลลอเมร์ด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน ในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2549 พบว่าแอลอแมร์ฟแดชต์มีประชากร 3,502 คน ใน 811 ครอบครัว และในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ประชากรในเมืองนี้เพิ่มขึ้นเป็น 4,025 คน (ชาย 1,986 คน และหญิง 2,066 คน) ใน 969 ครอบครัว
อัยนี (เขตอัยนี)

อัยนี  เป็นหมู่บ้านและจามออัตในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศทาจิกิสถาน เป็นเมืองหลักของเขตอัยนีในแคว้นซุฆด์ ตั้งชื่อตามซัดริดดีน อัยนี กวีแห่งชาติทาจิก ตัวเมืองอยู่ที่ความสูง จากฆูจันด์และ จากดูชานเบ ที่ริมแม่น้ำซารัฟชอน จำนวนประชากรในจามออัตมี 14,862 คน (2015) ตัวเมืองมี 11 หมู่บ้าน รวมไปถึง อัยนี (ที่ตั้ง), ชอเร, คูชิกัต, คูมาร์ฆ, ซาซุน และซินดากอน
บีรเฏาะวีล

บีรเฏาะวีล (, แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'บ่อน้ำสูง') เป็นพื้นที่ขนาด 2,060 ตารางกิโลเมตร (795.4 ตารางไมล์) บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศอียิปต์กับประเทศซูดานที่ซึ่งไม่มีผู้อาศัยอยู่ และทั้งสองประเทศปฏิเสธสิทธิ์เหนือดินแดน
สถานะดินแดนที่ไม่ได้เป็นของผู้ใด  ของบีรเฏาะวีลเกิดจากความไม่ลงรอยกันระหว่างเส้นแบ่งพรมแดนของอียิปต์กับซูดานซึ่งมีสองแบบ ได้แก่แบบรัฐกิจซึ่งเขียนเป็นเส้นตรงในปี ค.ศ. 1899 และแบบการบริหารซึ่งเขียนเป็นเส้นไม่ตรงในปี ค.ศ. 1902 อียิปต์ยึดถือเส้นแบ่งตามรัฐกิจที่เป็นเส้นตรง ส่วนซูดานยึดเส้นแบ่งตามการบริหารที่ไม่เป็นเส้นตรง ส่งผลให้พื้นที่ของสามเหลี่ยมฮะลายิบ  ถูกทั้งอียิปต์และซูดานอ้างสิทธิ์ ส่วนบีรเฏาะวีลถูกทั้งสองประเทศปฏิเสธสิทธิ์ในดินแดน ในปี ค.ศ. 2014 แอลัสเตอร์ บอนเนตต์ ผู้แต่งหนังสือ เรียกบีรเฏาะวีลว่าเป็นพื้นที่เดียวบนโลกที่อยู่อาศัยได้แต่ไม่มีรัฐบาลใดอ้างสิทธิ์
ภูมิศาสตร์.
บีรเฏาะวีลมีพื้นที่ 2,060 ตารางกิโลเมตร (795.4 ตารางไมล์) ความยาวเส้นแบ่งทางเหนืออยู่ที่ และทางใต้อยู่ที่ ทางตะวันออกอยู่ที่ และทางตะวันตกอยู่ที่ ทางเหนือของพื้นที่คือเขาเฏาะวีล  ซึ่งสูง ทางตะวันออกคือเขาฮะญะรุซซัรกออ์  ซึ่งสูง ส่วนทางใต้คือธารวาดีเฏาะวีล  หรือที่รู้จักกันในชื่อโกรกธารอะบูบัรด์ 
ภูมิอากาศ.
ตามการจัดแบ่งรูปแบบภูมิอากาศแบบเคิพเพิน บีรเฏาะวีลอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (Bwh) เวลาสามในสี่ของปีเป็นฤดูร้อน ซึ่งอากาศอาจร้อนได้ถึง ส่วนสามเดือนที่ร้อนที่สุดคือมิถุนายนถึงสิงหาคม อุณหภูมิอาจขึ้นสูงถึง ส่วนในช่วงฤดูหนาวสั้น ๆ นั้นอุณหภูมิอาจลงไปถึง 
การอ้างสิทธิ์ในดินแดน.
เนื่องจากบีรเฏาะวีลยังไม่มีผู้ใดอ้างสิทธิ์ปกครองเหนือดินแดนตามกฎหมาย ทำให้มีบุคคลและองค์กรจำนวนหนึ่งพยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนนี้ในฐานะอนุรัฐ อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีการอ้างสิทธิ์รายใดที่ได้รับการคำนึงถึงอย่างจริงจังในระดับนานาชาติ และเนื่องจากสภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศของพื้นที่ที่ร้อน ห่างไกล และไม่เป็นมิตร การอ้างสิทธิ์เหนือบีรเฏาะวีลส่วนใหญ่จึงกระทำผ่านการโพสต์ประกาศออนไลน์จากสถานที่อื่น จนถึงปัจจุบัน ยังคงไม่มีการอ้างสิทธิ์ใดที่ได้รับการยอมรับหรือรับรองจากรัฐบาลและหน่วยงานระหว่างประเทศใด ๆ
การดับไฟป่า

การดับไฟป่า  เป็นกลยุทธ์การดับเพลิงที่ใช้ในการระงับไฟป่า ความพยายามในการดับเพลิงในพื้นที่ป่าต้องใช้เทคนิค, อุปกรณ์ และการฝึกที่แตกต่างกันจากไฟไหม้ตัวอาคารที่คุ้นเคยมากกว่าที่พบในพื้นที่ที่มีประชากร การทำงานร่วมกับอากาศยานการดับเพลิงทางอากาศ ทีมงานที่ได้รับการฝึกด้านไฟป่าเหล่านี้จะระงับเปลวไฟ, สร้างแนวกันไฟ และดับเปลวไฟ รวมถึงบริเวณที่มีความร้อนเพื่อปกป้องทรัพยากรและความเป็นป่าธรรมชาติ การดับไฟป่ายังกล่าวถึงประเด็นของพื้นที่รวมของที่ดินในสภาพธรรมชาติ–ในเมือง โดยพื้นที่ที่มีประชากรอยู่ติดกับพื้นที่ป่า
ในสหรัฐและประเทศอื่น ๆ การดับไฟป่ามุ่งเป้าไปที่การลดไฟ ซึ่งมีส่วนทำให้เกิดการสะสมของเชื้อเพลิง, เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดเพลิงไหม้ขนาดใหญ่ และร้ายแรง
ประวัติ.
ออสเตรเลีย.
ไฟป่า หรือที่รู้จักในออสเตรเลียในชื่อบุชไฟเออร์ ได้มีส่วนอย่างมากในประเทศออสเตรเลียเนื่องจากสภาพแห้งแล้ง หน่วยงานดับเพลิงที่โดดเด่นซึ่งได้รับมอบหมายให้ดับไฟป่า ได้แก่ เอ็นพีดับเบิลยูเอส (หน่วยงานดับไฟป่าและอุทยานแห่งชาติ รัฐนิวเซาท์เวลส์), สำนักงานป้องกันอัคคีภัยในพื้นที่ห่างไกลของรัฐนิวเซาท์เวลส์, หน่วยบริการดับเพลิงเซาท์ออสเตรเลีย รวมถึงกระทรวงสิ่งแวดล้อม, ที่ดิน, แหล่งน้ำ และการวางแผน (DELWP) ของรัฐวิกทอเรีย ตลอดจนหน่วยดับเพลิงรัฐวิกทอเรีย
เกาะปึจ

เกาะฮ์ปึจ หรือ เกาะเพชร  เป็นเกาะกลางแม่น้ำเกาะหนึ่งอยู่กลางสบน้ำสองสายคือแม่น้ำโขงกับแม่น้ำบาสัก ตั้งอยู่ในแขวงโตนเลบาสัก เขตจ็อมการ์มน กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา
ในอดีตเกาะปึจมีบ้านเรือนตั้งอาศัยน้อยหลัง เพราะโดยมากเป็นพื้นที่สวน เมื่อ พ.ศ. 2543 เกาะปึจยังมีสภาพเป็นที่ลุ่มหนองน้ำ ต่อมามีการลงทุนจากประเทศจีนบนเกาะปึจ มีการขับไล่คนออกจากเกาะ แล้วแทนที่ด้วยโครงการก่อสร้างโรงเรียนนานาชาติ อาคารสำนักงาน อาคารชุด ห้องอยู่อาศัย ภัตตาคาร ที่ล้วนสร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบยุโรป รวมทั้งมีสื่งก่อสร้างคล้ายประตูชัย ของประเทศฝรั่งเศสด้วย มีย่านหนึ่งบนเกาะเรียกว่าเอลีเซ (Elysée) มีก่อสร้างที่ได้รับแรงบันดาลใจสถาปัตยกรรมในกรุงปารีส และย่านอื่นของเกาะปึจก็มีการก่อสร้างตึกสูงใหม่ ๆ ส่งผลให้ราคาอสังหาริมทรัพย์บนเกาะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และประชากรบนเกาะส่วนใหญ่เป็นชาวจีน
วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ตรงกับเทศกาลน้ำของกัมพูชา เกิดเหตุเหยียบกันตายบนสะพานข้ามเกาะปึจ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 347 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 700 คน จากเหตุการณ์นี้ ฮุน เซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชากล่าวว่า เป็นโศกนาฏกรรมที่เลวร้ายที่สุดหลังสิ้นสุดยุคเขมรแดง
คาโซะ

คาโซะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มกราคม 2021 นครแห่งนี้มีประชากรประมาณ 112,792 คน 48,213 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 850 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด คาโซะมีชื่อเสียงไปทั่วญี่ปุ่นในเรื่องการประดิษฐ์"โคอิโนะโบริ" (ว่าวปลาคาร์ป), กีฬาเบสบอล, อุปกรณ์เค็นโด, และบะหมี่"คาโซะอูดง"
ภูมิศาสตร์.
คาโซะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดไซตามะ มีพรมแดนติดกับจังหวัดกุมมะ จังหวัดโทจิงิ และจังหวัดอิบารากิ ตั้งอยู่บนที่ราบตะกอนน้ำพาของแม่น้ำวาตาราเซะและแม่น้ำโทเนะ ภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบต่ำ
เทศบาลข้างเคียง.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ภูมิอากาศ.
คาโซะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในคาโซะคือ 14.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1318 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C
สถิติประชากร.
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของคาโซะได้เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ มาตั้งแต่ทศวรรษ 1980
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่บริเวณคาโซะในปัจจุบันมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ และมีเนินสุสานหลายแห่งจากยุคโคฟุงกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ ชื่อของ "คาโซะ" ปรากฏในเอกสารจากยุคนาระโดยบรรยายว่าอยู่ภายในแคว้นมูซาชิ ในยุคเอโดะ มีวัดพุทธโซงันจิซึ่งเป็นสถานที่แสวงบุญยอดนิยมจากเอโดะ
เมืองคาโซะก่อตั้งขึ้นภายในอำเภอคิตะไซตามะ จังหวัดไซตามะ ด้วยการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ต่อมาวันที่ 3 พฤษภาคม 1954 คาโซะได้ผนวกรวมเมืองและหมู่บ้านที่อยู่ข้างเคียง ได้แก่ เมืองฟูโดโอกะ หมู่บ้านมิตสึมาตะ ไรฮะ โอกูวะ มิซูฟูกะ ฮิรากิกาวะ และชิดามิ และได้รับการยกฐานะเป็นนคร
เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2010 นครคาโซะได้ควบรวมเมืองคิไซ คิตากาวาเบะ และโอโตเนะ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภอคิตะไซตามะ) ซึ่งถูกยุบไปอันเป็นผลมาจากการควบรวมเทศบาลครั้งนี้
การปกครอง.
คาโซะมีการปกครองรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 28 คน นครคาโซะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 3 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 12 ของจังหวัดไซตามะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
คาโซะเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของวาคอม บริษัทที่เป็นผู้ผลิตกราฟิกส์แท็บเล็ต
มอริอาร์ตี้ผู้รักชาติ

มอริอาร์ตี้ผู้รักชาติ (; โรมาจิ: "Yūkoku no Moriāti") หรือ Moriarty the Patriot เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวรหัสคดี เขียนเรื่องโดยเรียวสูเกะ ทาเกอูจิ และวาดภาพโดยฮิการุ มิโยชิ ดัดแปลงจากนวนิยายชุด "เชอร์ล็อก โฮมส์" ของอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ เป็นเรื่องราวก่อนหน้าเนื้อเรื่องในนวนิยาย"เชอร์ล็อก โฮมส์" เกี่ยวกับวิลเลียม เจมส์ มอริอาร์ตี้ คู่ปรับของโฮมส์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอโปรดักชัน ไอ.จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2563 ซีรีส์อนิเมะนี้แบ่งครึ่งออกอากาศ โดยครึ่งหลังออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2564
เขตจ็อมการ์มน

เขตจ็อมการ์มน ("เขตสวนหม่อน") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 6.9 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 70,772 คน เดิมแบ่งเขตการปกครองเป็น 12 แขวง กับ 95 หมู่บ้าน ต่อมาได้แยกบางแขวงออกไปจัดตั้งเขตบึงเกงกัง เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2562 เขตจ็อมการ์มนจึงเหลือแขวงอยู่ 5 แขวง
เขตจ็อมการ์มนเป็นที่ตั้งของอาคารรัฐสภากัมพูชา เกาะปึจ และนาคาเวิลด์
สตูดิโอไบด์

บริษัท สตูดิโอไบด์ (; โรมาจิ: "Kabushiki gaisha Sutajio Baindo") เป็นสตูโอแอนิเมชันญี่ปุ่นที่ก่อตั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ในฐานะกิจการร่วมค้าโดยไวต์ฟอกซ์และ เอกเฟิร์ม
ประวัติ.
บริษัทก่อตั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ในฐานะกิจการร่วมค้าระหว่างสตูดิโอแอนิเมชันไวต์ฟอกซ์ กับบริษัทอำนวยการผลิต วางแผน และจัดการเอกก์เฟิร์ม งานแรกของสตูดิโอคืออนิเมะเรื่อง "หุ่นเชิดสังหาร"เฉพาะตอนที่ 22 และ 31 ส่วนผลงานแรกของบริษัทในฐานะสตูดิโอแอนิเมชันนำคืออนิเมะเรื่อง"เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ" ซึ่งเปิดตัวในปี พ.ศ. 2564
ในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2564 ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของเอกก์เฟิร์มและหัวหน้าผู้อำนวยการสร้างอนิเมะ"เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ" โนบูฮิโระ โอซาวะ ได้กล่าวว่าเขาสร้างสตูดิโอผลิตใหม่เพื่อสร้างอนิเมะเรื่อง"เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ"โดยเฉพาะ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 บริษัทอำนวยการผลิตเอกก์เฟิร์มอธิบายเกี่ยวกับการจัดตั้งสตูดิโอที่แยกออกมาจากสตูดิโอไวต์ฟอกซ์ที่มีอยู่แล้วนั้นว่าพวกเขา "ต้องการระบบที่ช่วยให้ดำเนินโครงการได้อย่างต่อเนื่อง ระยะยาว และเป็นระบบ" พวกเขาจึง "จะสามารถจดจ่อกับการสร้าง"เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ" ได้มากขึ้น" เอกก์เฟิร์มระบุว่า "สตูดิโอไบด์จะใช้"เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ"เป็นดั่งฐานยิงจรวดสำหรับธุรกิจการผลิตแอนิเมชันเต็มรูปแบบ"
ลอนดอนมิเธรียม

ลอนดอนมิเธรียม  หรือ วิหารมิทรัสที่วอลบรูค  เป็นมิเธรียม (คือวิหารโรมันของเทพเจ้าโรมันปริศนา มิทรัส (Mithras)) ยุคโรมันที่ขุดค้นพบบนถนนวอลบรูค ซิทีออฟลอนดอน ระหว่างการก่อสร้างอาคารหนึ่งในปี 1954 โบราณสถานทั้งหมดถูกขุดย้ายไปตั้งไว้ที่อื่นเพื่อหลีกทางให้กับการก่อสร้างอาคารใหม่บนพื้นที่ 
พื้นที่นี้ขุดค้นโดย ดับเบิลยู เอฟ กริมส์ ผู้อำนวยการมิวเซียมออฟลอนดอน และนักโบราณคดี ออเดรย์ วิลเลียมส์ ในปี 1954 วิหารนี้คาดการณ์ว่าสร้างขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่สาม เพื่อบูชามิทรัสหรืออาจมีบูชาเทพเจ้าองค์อื่น ๆ ที่ทหารโรมันบูาร่วมด้วย จากนั้นในช่วงต้นศตวรรษที่สี่ได้เปลี่ยนไปบูชาบัคคัสเป็นหลักแทน ในบรรดาโบราณวัตถุที่ขุดค้นขึ้นมาพบบันทึกที่มีระบุชื่อของลอนดอนที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งมาจากปี AD 62 และ AD 70 ในชื่อลอนโดเนียม 
หลังการขุดค้น ได้มีการย้ายโบราณสถานทั้งหมดไปประกอบใหม่ในปี 1962 ในระดับถนน ห่างไปราว 100 เมตร การก่อสร้างโบราณสถานส่วนนี้ใหม่ถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าไม่ถูกต้องและขัดต่อหลักการอนุรักษ์
ภายหลังการเปลี่ยนการใช้งานที่ดินไปจนกระทั่งบริษัทบลูมเบิร์กตัดสินใจสร้างสำนักงานภาคพื้นยุโรปขึ้นในปี 2010, จึงได้มีแนวคิดในการฟื้นฟูวิหารมิทรัสขึ้นมาใหม่ โดยอาศัยเอกสารหลักฐานเก่าและวัสดุเทียบเท่ามาทดแทนในการประกอบวิหารขึ้นมาใหม่ ในปัจจุบันเป็นนิทรรศการใน้ดินของอาคารซึ่งปัจจุบันชื่อบลูมเบิร์กสเปส
บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์

บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ (ชื่อเล่น จิ๋ว) นักร้องนักเรียนดาวรุ่งแห่งวงดนตรีสุนทราภรณ์ ผู้มีน้ำเสียงสดใสเป็นเอกลักษณ์
ประวัติ.
บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ณ บ้านพักรถไฟ เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 8 คน บิดาชื่อนายแย้ม มารดาชื่อนางบุญจันทร์ พัฒนาสันต์ เริ่มเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนสรรพาวุธบำรุงโดยเป็นนักเรียนรุ่นแรกของโรงเรีนน หลังจากสำเร็จการศึกษาได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อปีพ.ศ.2512
เข้าสู่วงการ.
ด้วยความที่ชื่นชอบในน้ำเสียงของมัณฑนา โมรากุลเป็นอย่างมากเธอจึงมาสมัครเป็นนักเรียนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2513 และในปีถัดมาได้รับการคัดเลือกให้มาร้องเพลงทดสอบกับครูเอื้อ สุนทรสนานผู้อำนวยการโรงเรียน เธอได้เลือกร้องเพลงทางที่ต้องกลับ ของมัณฑนา โมรากุล ให้ครูเอื้อฟัง แต่ครูเอื้อได้เปลี่ยนแนวให้เธอมาร้องเพลงเร็ว ๆ ของนักร้องรุ่นพี่ เช่นสุปาณี พุกสมบุญศรีสุดา รัชตะวรรณ จันทนา โอบายวาทย์ แทน
หลังจากการร้องเพลงทดสอบกับครูเอื้อแล้ว บรรจงจิตต์ได้รับการคัดเลือกเข้ามาเป็นดาวรุ่งสุนทราภรณ์ชุดสุดท้าย รุ่นเดียวกับ จิตราภรณ์ บุญญขันธ์, พรศุลี วิชเวช และสุพรรณิกา ฉายาพรรณ และได้รับโอกาสให้บันทึกเสียงเพลงแรกชื่อพลงว่า ยามหทัยต้องมนต์ ตามด้วยเพลงในจังหวะเร็ว ๆ เช่น เพลงบุหลันลืมฟ้า,นัยน์ตาพราน,เหมือนหลิวลู่ลม,สายัณห์ฉันคอย,พรานสังคม,สุดแท้แต่วาสนา,สาวไร่ผัก,หอมดอกอะไรเอ่ย ร้องคู่ ถวัลย์ พุกาธร และอื่น ๆ
เจ็บป่วยและถึงแก่กรรม.
บรรจงจิตต์ป่วยด้วยโรคหนังแข็ง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา 
จนกระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 หลังจากกลับจากการร้องเพลงคอนเสิร์ตอนุสรณ์สถาน สุนทราภรณ์ ก็มีโรคแทรกซ้อนเกิดขึ้นคือน้ำท่วมปอด จนต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนกระทั่งเสียชีวิตลงด้วยอาการหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2548 เวลา 15.10 น. สิริรวมอายุได้ 52 ปี 7 เดือน 28 วัน
สมชาย วิษณุวงศ์

พลเอก สมชาย วิษณุวงศ์ (เกิด 8 กันยายน พ.ศ. 2488) เป็นทหารและนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ.
สมชาย เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2488 ที่ตำบลสิงห์ อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 5 และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
การทำงาน.
สมชาย เริ่มรับราชการทหารที่ศูนย์สงครามพิเศษ ลพบุรี เคยเป็นนายทหารประจำตัว พลเอก ชัยสิทธิ์ ชินวัตร จนได้รับแต่งตั้งในตำแหน่งสูงสุดคือ ที่ปรึกษาพิเศษสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย และก่อนเกษียณจากราชการในปี 2548 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ต่อมาได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน และย้ายไปอยู่พรรคเพื่อไทย ภายหลังการยุบพรรคพลังประชาชน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็น สส.สมัยที่ 3 ในนามพรรคเพื่อไทย ต่อมาย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ และได้รับเลือกตั้งเป็น สส.ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
สมชาย ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการความมั่นคงแห่งรัฐ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และประธานคณะกรรมาธิการการทหารในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาหาแนวทางการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการใช้กัญชา กัญชง และกระท่อมอย่างเป็นระบบ
นอกจากนั้น สมชาย ยังเป็นอดีตประธานกรรมการบริษัททีไอจีเอ จำกัด (TIGA Co., Ltd.) หรือเรียกโดยย่อว่า ไทก้า เป็นบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์ในประเทศไทย
เลสลี กรีน

เลสลี วิลเลียม กรีน (6 กุมภาพันธ์ 1875 – 31 สิงหาคม 1908) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานการออกแบบสถานีที่มีเอกลักษณ์ของระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนในลอนดอนตอนกลางในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีลักษณะเด่นการตกแต่งภายนอกด้วยไฟอันซ์สีเลือดวัวและสถาปัตยกรรมแบบอาร์ทนูโวอังกฤษสมัยใหม่.
ชีวิตส่วนบุคคล.
กรีนเกิดที่ไมเดอะเวล ลอนดอน เมื่อปี 1875 เป็นบุตรคนที่สองจากสี่ของสถาปนิกให้กับคราวน์เซอร์เวเยอร์ อาเธอร์ กรีน และภรรยา เอมิลี เขาเข้าศึกษาที่วิทยาดอเวอร์ และสถาบันศิลปะเซาธ์เคนซิงทัน
กรีนสมรสกับ Mildred Ethel Wildy (1879-1960) ในแคลพแฮมในเดือนเมษายน 1902 และในปี 1904 มีธิดาด้วยกันหนึ่งคน คือ Vera (1904-1995)
ผลงานสถานีรถไฟ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ลัทธิคาร์โก

ลัทธิคาร์โก  เป็นระบบความเชื่อมิลเลนาเรียนที่ซึ่งสาวกจะปฏิบัติพิธีการที่มีความเชื่อว่าจะนำมาซึ่งสังคมที่รุดหน้าทางเทคโนโลยีแล้วนำสินค้าและสิ่งของมาส่งให้ ลัทธิเหล่านี้ปรากฏอธิบายครั้งแรกในเมลาเนเซีย ภายหลังการติดต่อกับทหารชาวอเมริกันในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
วัฒนธรรมเกาะซึ่งโดดเดี่ยวและยังไม่เป็นอุตสาหกรรมพบทหารและสิน้คาเข้ามาในดินแดนเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ผ่านการปล่อยจากอากาศ หลังสงครามสิ้นสุด ทหารเดินทางจากไป ลัทธิคาร์โกก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีความพยายามในการจัดพิธีการเลียนแบบทหารที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามา มีการแต่งตัวเลียนแบบและใช้ โดยมีความเชื่อว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ทหารและคาร์โกของพวกเขากลับมาอีก
วัดหงษ์ทอง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดหงษ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 80 ตารางวา
วัดหงษ์ทอง หรือชาวบ้านเรียก วัดกลางน้ำ ตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 32 เมตร ภายในวัดได้ก่อสร้างศูนย์พัฒนาจิต ศาลาปฏิบัติธรรมกรรมฐาน "ศรนิลอนุสรณ์" ตั้งยื่นไปในทะเล มีการสร้างเจดีย์ที่บรรจุพระธาตุในทะเลใช้ชื่อว่า "พระธาตุคงคามหาเจดีย์ปรีชาประภากรณ์ปราชญ์ศรนิลอนุสรณ์" ซึ่งบรรจุพระธาตุอรหันต์ในทะเลเป็นแห่งแรกของโลก ภายในองค์พระเจดีย์ ชั้นล่างประดิษฐานหลวงพ่อโสธร ส่วนชั้นที่สองประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนจริงของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) แห่งวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ชั้นนี้ยังประดิษฐาน พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือ พระแก้วมรกตองค์จำลอง ชั้นบนสุดนั้นเป็นที่บรรจุพระอรหันต์ธาตุไว้ในเจดีย์สีทอง ทุกชั้นมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราว พุทธประวัติ ภาพวาดของพระมหากษัตริย์ตั้งแต่อดีตจนถึงรัชกาลปัจจุบัน รวมทั้งพระบรมวงศานุวงศ์ วัดมีกุฏิหลวงปู่ ด้านบนมีเจดีย์สีทองขนาดย่อมอยู่
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถกลางทะเล ภายในมีพระประธานสีทองและมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ด้านหลังอุโบสถมีรูปหล่อเสด็จเตี่ยหรือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ นอกจากนี้แล้วที่วัดหงษ์ทองแห่งนี้ ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ไอ้ไข่ เด็กวัดเจดีย์, หลวงพ่อโต, ศาลพ่อปู่ชีวกโกมารภัจจ์, พระแม่คงคา เป็นอาทิ
ในช่วงต้นเดือนเมษายนของทุกปีจะเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนมาบวชเนกขัมมะ (ชีพราหมณ์)
วัดหงษ์ปทุมาวาส

วัดหงษ์ปทุมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดได้รับรางวัลชนะเลิศโครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาหน้าวัดด้วยความที่มีพันธุ์ปลาต่าง ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นปลาสวาย ปลาเทโพ ปลาแรด ปลาตะเพียน และปลาอื่นอีกหลายชนิด มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา 
วัดหงษ์ปทุมาวาสหรือ วัดมอญ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2317 โดยชาวมอญที่อพยพหนีพม่ามาไทยในสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี เดิมมีชื่อว่า วัดหงษา จนกระทั่งใน พ.ศ. 2485 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหงษ์ปทุมาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2525
ภายในบริเวณวัดปรากฏสัญลักษณ์ของชนชาวมอญ คือ เสาหงส์และตัวหงส์บนยอดเสา มีเจดีย์ทรงมอญซึ่งเป็นเจดีย์ที่จำลองแบบมาจากเจดีย์จิตตะกอง ในอุโบสถมีพระพุทธชินราชจำลองและพระประธานจากอุโบสถหลังเก่าเป็นพระประธาน ในวิหารมีรูปหล่อพระพุทธชินราช หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดเขาตะเครา สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) หลวงปู่เฒ่า และมีศาลาการเปรียญประดับด้วยไม้แกะสลักสวยงาม
วัดโสภาราม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดโสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา 
วัดโสภารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตจำนวน 8 หลัง และหอสวดมนต์ 
เดิมวัดโสภารามมีประเพณีสรงน้ำพระในวันสงกรานต์ โดยนำรางน้ำมาให้ประชาชนที่มาร่วมงานได้สรงน้ำให้พระ แต่ในปัจจุบันทางวัดไม่ได้นำรางน้ำมาใช้แล้ว ทางวัดได้เก็บรางน้ำไว้และให้ผู้มาร่วมงานเข้าไปรดน้ำบนมือของพระสงฆ์แทนการสรงน้ำอย่างในอดีต
วัดธรรมโชติ

วัดธรรมโชติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา
เมื่อ พ.ศ. 2483 หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้จาริกธุดงค์มาทางเรือ จากวัดบางกะพ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม และได้มาพักอยู่ที่นี้ ได้มีนายเฉลิมและนางเจียม พรายน้อย บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อ วัดแหลมหาย แต่หลักฐานการมอบถวายที่ดินชื่อ วัดใหม่ธรรมโชติสหญาติกาวราราม ได้มาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดธรรมโชติ" ตามฉายาของพระอุปัชฌาย์คงวัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 25.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องสุโขทัย ภายในประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย (แบบหลวงพ่อชินราช) หน้าตักกว้าง 4 ศอก สูงประมาณ 5 ศอกเศษ พระอธิการสุวรรณ อุตตโม เป็นผู้ดำเนินการหล่อขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์ กว้าง 18 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องลอนคู่ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอระฆัง หอกลอง กุฏิชี และวิหารหลวงพ่อคง
วัดธรรมนิมิตร

วัดธรรมนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม เนื้อที่ดินที่ตั้งวัด 20 ไร่ 1 งาน 19 ตารางวา
ประวัติ.
วัดธรรมนิมิตร เดิมมีชื่อว่า วัดคอกเป็ด สันนิษฐานว่าคงมีใครทำคอกเลี้ยงเป็ดไว้ในวัดหรือใกล้เขตวัด จึงได้เรียกชื่อวัดเช่นนั้น สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่ปลายกรุงศรีอยุธยาหรือตอนต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อสร้างแล้วคงจะมีชื่อเรียกเป็นหลักฐานอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่คงไม่ได้เรียกว่า "วัดคอกเป็ด" มาแต่เดิม มาเรียกชื่อนี้ภายหลัง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ และมอบให้อยู่ในสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายคณะธรรมยุติกนิกาย และตั้งนามให้ใหม่ว่า วัดธรรมนิมิตร (บ้างเขียน วัดธรรมนิมิต) อุโบสถหลังใหม่ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498 และได้ลงมือสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 ในสมัยที่ท่านเจ้าคุณพระราชสุทธิโมลี (ปั่น สุภโร) เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 4
อาคารเสนาสนะ.
เจดีย์ทรงระฆังเจดีย์ทรงระฆังก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ สูงประมาณ 40 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม มีระเบียงรอบและบันไดทางขึ้น 4 ด้าน บริเวณด้านหน้าบันไดทางขึ้นมีอาคารหลังเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายเก๋งจีนเป็นที่สำหรับบรรจุอัฐิ มี พ.ศ. ระบุปี 2478 ฐานเจดีย์เป็นฐานหน้ากระดานกลม 2 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นมาลัยเถาสี่ชั้น องค์ระฆังกลมมีบัลลังก์สี่เหลี่ยมรองรับส่วนยอดมีเสาหานรองรับปล้องไฉนและปลียอด ศาลาท่าน้ำมี 2 หลังสร้างติดกับแม่น้ำแม่กลองทางด้านทิศตะวันตก หลังแรกอาคารไม้ขนาดเล็ก หลังคาทรงปั้นหยาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หลังที่สองอาคารไม้ขนาดค่อนข้างใหญ่ 
หอระฆังตั้งอยู่ทางด้านขวาของอาคารโรงเรียนปุกะปุณณะธรรม ลักษณะหอระฆังเป็นอาคารไม้สูงชั้นล่างโปร่งมีเสาไม้กลมรองรับ และมีบันไดไม้สำหรับขึ้นไปด้านบน ชั้นบนเป็นอาคารทรงไทยขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ฝาไม้ขนาดเล็กมีการเจาะเป็นช่องหกเหลี่ยมทั้งด้าน โดยรอบมีระเบียงพักมีอักษรระบุว่าสร้างในปี พ.ศ. 2407–2408 หอไตรตั้งอยู่ทางด้านซ้ายของอาคารโรงเรียนปุกะปุณณะธรรมในแนวเดียวกับหอระฆัง เป็นอาคารไม้สูงชั้นล่างโปร่ง ชั้นบนเป็นอาคารทรงไทยขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุกระเบื้องสี ฝาไม้กระดานทึบ มีประตูทางเข้ารูปหกเหลี่ยมโค้งส่วนบน 1 ช่อง ด้านข้างมีชานพักและระเบียงโดยรอบ ศาลาสังฆทานตั้งอยู่ด้านหลังของโรงเรียนปุกะปุณณะธรรมลักษณะเป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียวยกพื้นสูง