pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระราชลัญจกรประจำรัชกาล

พระราชลัญจกรประจำรัชกาล เป็นตราประจำพระองค์ของพระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาล ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อเริ่มต้นรัชกาล เพื่อประทับกำกับพระปรมาภิไธย ในเอกสารสำคัญต่างๆ ของชาติ ที่เกี่ยวกับราชการแผ่นดิน เช่น รัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และเอกสารสำคัญส่วนพระองค์ ที่ไม่เกี่ยวกับราชการแผ่นดิน พระราชลัญจกรนับเป็นเครื่องมงคลที่แสดงถึงอิสริยยศและพระบรมเดชานุภาพของพระมหากษัตริย์ 
ประวัติ.
ปรากฏหลักฐานว่าพระราชลัญจกรประจำรัชกาลมีใช้มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้วในเอกสารต่างประเทศ โดยมีการพิมพ์ภาพจำลองพระราชลัญจกรรูปเทวดา 4 กร ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นพระราชลัญจกรพระนารายณ์ทรงครุฑ ประจำพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือ "จดหมายเหตุลาลูแบร์" ซึ่งเขียนโดย ซิมง เดอ ลา ลูแบร์ แต่เนื่องจากเอกสารสมัยกรุงศรีอยุธยาส่วนใหญ่สูญหายไปกับการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ทำให้ไม่อาจสืบทราบได้ชัดเจนว่า พระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาลใช้ตราอะไรเป็นพระราชลัญจกรประจำรัชกาล
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์นั้น ก่อนสมัยรัชกาลที่ 4 ปรากฏหลักฐานรอยประทับพระราชลัญจกรประจำรัชกาลเพียงพระราชลัญจกรที่เชื่อว่าเป็นพระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 2 เท่านั้น คือ พระราชลัญจกรไตรสารเศวต อย่างไรก็ตาม ก็มีการใช้สัญลักษณ์ประจำรัชกาลต่างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 โดยปรากฏหลักฐานอยู่ในเงินพดด้วงสมัยดังกล่าวอยู่แล้ว
ธรรมเนียมการใช้พระราชลัญจกรประจำรัชกาลปรากฏหลักฐานชัดเจนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งมีการประทับพระราชลัญจกรพระมหามงกุฎและพระราชลัญจกรพระจุฑามณี ในเอกสารส่วนพระองค์ เช่น พระราชหัตถเลขา ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวตามลำดับ
เมื่อมีงานรัตนโกสินทรสมโภชครบ 100 ปี ใน พ.ศ. 2425 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดสร้างพระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 1 - รัชกาลที่ 3 เพื่ออุทิศถวายพระมหากษัตริย์ทั้งสามรัชกาลข้างต้น หลังจากนั้น พระมหากษัตริย์ในรัชกาลต่อ ๆ มาก็ทรงสร้างพระราชลัญจกรประจำรัชกาลของพระองค์ใช้มาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน
พระราชลัญจกรประจำรัชกาลของพระมหากษัตริย์.
ราชวงศ์จักรี.
พระราชลัญจกรทั้ง 3 องค์นี้เดิมเป็นเพียงพระราชสัญลักษณ์ที่ปรากฏในที่ต่างๆ เช่น เงินพดด้วง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างพระราชลัญจกรเหล่านี้ขึ้นเพื่ออุทิศถวายพระมหากษัตริย์ทั้งสามพระองค์เมื่อ พ.ศ. 2425 ตราทั้งหมดเป็นตรากลม เส้นผ่าศูนย์กลาง 7 เซนติเมตร
โทโฮกุ

โทโฮกุ (; โรมาจิ: "Tōhoku-chihō") แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ" เป็นอนุภูมิภาคของญี่ปุ่น ดินแดนที่ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งในสี่ทางเหนือของเกาะฮนชู มีชื่อเดิมว่า "มิจิโนกุ" แปลว่าถนนภายในหรือถนนสายแคบ เนื่องจากในอดีตนั้นยากต่อการเข้าถึง ด้วยภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาขรุขระ และฤดูหนาวอันโหดร้าย โทโฮกุเป็นดินแดนที่ยังคงธรรมชาติอันสวยงาม และเป็นแหล่งของน้ำพุร้อนจำนวนนับไม่ถ้วน นอกจากนั้น โทโฮกุยังเป็นดินแดนแห่งตำนานเรื่องเล่าขานมากมาย และเป็นแห่งสุดท้ายที่ยังคงอนุรักษ์วิถีชีวิตขนบประเพณีญี่ปุ่นโบราณอยู่ รวมถึงหัตถกรรมพื้นเมืองที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ ภายใต้ความเจริญและอารยธรรมสมัยใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามา 
อนุภูมิอากาศในโทโฮกุ ถูกแบ่งโดยเทือกเขาที่เป็นแนวยาวจากเหนือลงมาเป็นสองด้าน คือทางด้านฝั่งทะเลญี่ปุ่น จะมีอากาศหนาวเย็น หิมะตกหนักในฤดูหนาว ในขณะที่ทางด้านฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกจะมีอากาศอบอุ่นกว่า ประชากรที่อาศัยอยู่ในแถบโทโฮกุ ปัจจุบันมีอยู่ประมาณ 9 ล้านคน ลดลงจากปี พ.ศ. 2538 ที่ 9.8 ล้านคน ซึ่งเป็นสถิถิสูงที่สุด หากเทียบกับมาตรฐานของญี่ปุ่นแล้ว จัดว่ามีประชากรค่อนข้างเบาบาง บนพื้นที่ราบและลุ่มแม่น้ำเป็นแหล่งเกษตรกรรม หนึ่งในสี่ของข้าวที่ผลิตในญี่ปุ่นมาจากภูมิภาคนี้
เขตการปกครอง.
โทโฮกุ ประกอบไปด้วย 6 จังหวัด ได้แก่
ชูบุ

ชูบุ (; โรมาจิ: "Chūbu-chihō") เป็นภูมิภาคหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ตรงส่วนกลางของประเทศ จุดเด่นของภาคชูบุก็คือ ถึงแม้ทั้ง 9 จังหวัดจะจัดอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่ก็มีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศ รวมไปถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างกัน โดย 4 จังหวัดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น อันได้แก่ นีงาตะ โทยามะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ เป็นเทือกเขาและที่ราบชายฝั่งทะเล มีหิมะตกหนักในฤดูหนาว แต่ระยะเวลาสั้นกว่าภูมิภาคโทโฮกุและฮกไกโด ฤดูร้อนอากาศร้อนชื้นและเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ พื้นที่ราบในเขตนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูบุ และเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีคุณภาพแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง
ชูบุ ตั้งอยู่ตรงส่วนกลางของประเทศ มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 21 ล้านคนใน 9 จังหวัด ซึ่งถึงแม้ว่าจะจัดอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่มีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศ รวมไปถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างกัน ในเขตโฮกูริกุ ประกอบไปด้วยสี่จังหวัดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น อันได้แก่ นีงาตะ โทยะมะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ เป็นเทือกเขาและที่ราบชายฝั่งทะเล มีหิมะตกหนักในฤดูหนาว แต่ระยะเวลาสั้นกว่าภูมิภาคโทโฮกุและฮกไกโด ฤดูร้อนอากาศร้อนชื้นและเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ พื้นที่ราบในเขตนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูบุ และเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีคุณภาพแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง พื้นที่สูงตอนกลางประกอบไปด้วยจังหวัดนางาโนะ กิฟุ และยามานาชิ ดินแดนแห่งเทือกเขาสูงทอดตัวเป็นแนวยาวไม่รู้จบ ที่ตั้งของเจแปนแอลป์หรือที่รู้จักกันดีว่าเป็นหลังคาของญี่ปุ่น เป็นเมืองตากอากาศบนเขาและแหล่งเล่นสกียอดนิยมแห่งหนึ่ง บนภูเขาอากาศหนาวเย็นตลอดปี ในฤดูร้อนบนเขามีแสงแดดอบอุ่น แต่ในขณะที่ทางเชิงเขาอากาศร้อนชื้น พื้นที่ทางตอนล่างประกอบไปด้วยจังหวัดไอจิและชิซูโอกะ ตั้งอยู่ทางชายฝั่งด้านมหาสมุทรแปซิฟิก มีภูมิอากาศอบอุ่นสบาย มีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านการเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการผลิตรถยนต์ที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ และภูเขาไฟฟูจิ ภูเขาไฟที่สูงที่สุดและเป็นสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างเขตจังหวัดชิซูโอกะและยามานาชิ
จังหวัดในเขตจูบุ.
ชูบุ ประกอบไปด้วย 9 จังหวัด ได้แก่
ชูโงกุ

ภูมิภาคชูโงกุ  หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ภูมิภาคซันอิง-ซันโย  เป็นภูมิภาคทางส่วนตะวันตกปลายสุดของเกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยจังหวัดฮิโรชิมะ โอกายามะ ชิมาเนะ ทตโตริ และยามางูจิ ในปี 2010 มีประชากรจำนวน 7,563,428 คน
นอกจากเมืองฮิโรชิมะที่เป็นที่รู้จักกันดี เนื่องจากผลของการทิ้งระเบิดปรมาณูเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 แล้ว ภูมิภาคนี้ยังมีชื่อเสียงในเรื่องของปราสาท สถาปัตยกรรมและศิลปหัตถกรรมโบราณ รวมถึงเนินทรายที่เลื่องชื่อแห่งทตโตริก็อยู่ที่ภูมิภาคนี้ 
ภูมิศาสตร์.
ชูโงกุเป็นภูมิภาคทางส่วนปลายสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือติดทะเลญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับทะเลในทะเลในเซโตะ (Seto Naikai) ซึ่งเป็นผืนน้ำขนาด 9,500 ตารางกิโลเมตร มีเกาะเล็ก ๆ ระเกะระกะกว่า 1,000 เกาะ และได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของญี่ปุ่น ชูโงกุมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 7.8 ล้านคน จากทั้งหมด 5 จังหวัด ซึ่งแบ่งเป็นสองด้านโดยเทือกเขาชูโงกุ ทางตอนกลางของภูมิภาค ด้านที่อยู่ทางฝั่งทะเลญี่ปุ่นเรียกว่าซันอิง ซึ่งแปลว่าร่มเงาของภูเขา ได้แก่จังหวัดทตโตริ ชิมาเนะ และตอนเหนือของจังหวัดยามางูจิ ภูมิอากาศของดินแดนทางด้านทะเลญี่ปุ่นนี้ มีแสงแดดจ้าและสดใสในฤดูร้อน ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็น มรสุมจากทางตะวันตกเฉียงเหนือทำให้มีหมอกจัดและเมฆหนาทึบ ส่วนอีกด้านหนึ่งเรียกว่าซันโย คือทางฝั่งทะเลใน ประกอบไปด้วยจังหวัดโอกายามะ ฮิโรชิมะ และทางตอนใต้ของจังหวัดยามางูจิ เขตนี้มีอากาศอุ่นสบายตลอดปี ปริมาณน้ำฝนมีไม่มาก มีแสงแดดจ้าเป็นส่วนใหญ่
จังหวัดในภาคชูโงกุ.
ชูโงกุ ประกอบไปด้วย 5 จังหวัด ได้แก่
เกาะคีวชู

คีวชู (; โรมาจิ: "Kyūshū") เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่เกาะญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 35,640 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 14,311,224 คน (ปี 2018) ชื่อคีวชูหมายถึง เก้าแคว้น
เขตการปกครอง.
ชื่อคีวชูมีความหมายตามตัวอักษรว่า "9 แคว้น" ซึ่งหมายถึงเก้าแคว้นดั้งเดิมในภูมิภาคไซไกโดบนเกาะ คือ ชิกูเซ็ง ชิกูโงะ ฮิเซ็ง ฮิโงะ บูเซ็ง บุงโงะ ฮีวงะ โอซูมิ และซัตสึมะ
ปัจจุบันนี้ภูมิภาคคีวชู (; โรมาจิ: "kyūshū-chihō") เป็นภูมิภาคทางการปกครองที่ประกอบด้วย 8 จังหวัด ซึ่งตั้งอยู่บนตัวเกาะคีวชูรวมทั้งหมู่เกาะโอกินาวะด้วย ได้แก่
จังหวัดฟูกูโอกะมีประชากรมากที่สุดบนเกาะ เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือนครฟูกูโอกะ มีศูนย์ธุรกิจหลักกับสนามบินระหว่างประเทศ และเป็นศูนย์กลางสำหรับเมืองที่มีอุตสาหกรรมหนัก
เศรษฐกิจ.
ผลิตภัณฑ์การเกษตรหลักเป็นข้าว ชา ยาสูบ มันหวาน และผ้าไหม ยังถูกผลิตอย่างกว้างขวาง อุตสาหกรรมหนักถูกเพ่งเล็งในทิศเหนือรอบเมืองคิตะกีวชู เมืองนางาซากิ และเมืองโออิตะ และรวมถึงเคมีและโลหะที่อยู่บนเกาะ
วัฒนธรรม.
วัฒนธรรมของคิวชูได้รับอิทธิพลอย่างมากจากวัฒนธรรมทางใต้ เช่น ริวกิว（琉球）
คิวชูเป็นภูมิภาคที่ยังคงรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่นไว้ได้เป็นจำนวนมาก
ผู้คน.
ผู้คนในคิวชูเป็นที่รู้กันว่ามีแนวคิดแบบอนุรักษนิยมในระดับหนึ่งภายในประเทศญี่ปุ่น
โดยเฉพาะผู้ชายในคิวชู ซึ่งเรียกกันว่า "คิวชูดันจิ（九州男児）" มีภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งและกล้าหาญ
ด้วยวัฒนธรรมเช่นนี้ คิวชูจึงเป็นพื้นที่ที่ยังคงรักษาขนบธรรมเนียมท้องถิ่นไว้อย่างลึกซึ้ง
เครื่องดนตรี.
ในคิวชูมีเครื่องดนตรีพื้นเมืองที่ชื่อว่า “ก๊อตตัน（ゴッタン）”
เป็นเครื่องสายที่มีลักษณะคล้ายกับซังชิน（三線）ของโอกินาวะและชามิเซ็น（三味線）ของญี่ปุ่น แต่อยู่กึ่งกลางระหว่างทั้งสอง
เครื่องดนตรีนี้ถือเป็นจิตวิญญาณของชาวคิวชูเลยทีเดียว
ศาสนา.
คิวชูมีความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์และศาสนากับโอกินาวาอย่างลึกซึ้ง ซึ่งยังคงสืบทอดในตำนานต่าง ๆ
เทพเจ้าแห่งศาสนาทะเล เช่น มุนากาตะซันจิน (宗像三神) และวาดะสึมิ (ワダツミ) ในภูมิภาคคิวชูตอนเหนือ ถือว่ามีต้นกำเนิดร่วมกับความเชื่อในนิไรคาไน(ニライカナイ)ของโอกินาวา
เทพเจ้าสูงสุดของศาสนาชินโตริวกิว (琉球神道) ที่ชื่ออามามิคิโยะ (アマミキヨ) มีตำนานเล่าว่าได้เสด็จมาจากคิวชูสู่หมู่เกาะอามามิ แล้วจึงเข้าสู่โอกินาวา
เกาะโอกินาวะ

เกาะโอกินาวะ (; โรมาจิ: "Okinawa-jima"; "อูจินา"; คูนิงามิ: "ฟูจินา") มีชื่อทางการว่า เกาะหลักโอกินาวะ  เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะโอกินาวะและหมู่เกาะรีวกีว ("นันเซ") ในภูมิภาคคีวชูของประเทศญี่ปุ่น แต่เป็นเกาะที่เล็กที่สุดและมีประชากรน้อยที่สุดในบรรดา 5 เกาะหลักของญี่ปุ่น เกาะนี้มีความยาวประมาณ กว่างเฉลี่ย และมีพื้นที่ เกาะนี้มีระยะห่างจากทางใต้ของเกาะหลักในคีวชูถึงส่วนอื่นของญี่ปุ่นเกือบ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวัน เกาะโอกินาวะมีประชากรรวม 1,384,762 คน โดยเกรตเตอร์นาฮะมีพลเมืองเกือบ 800,000 คน ส่วนตัวนครมีประชากรประมาณ 320,000 คน นาฮะเป็นเมืองหลักของจังหวัดโอกินาวะที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ
โอกินาวาเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์สำคัญของกองทัพสหรัฐอเมริกาตั้งแต่การรบที่โอกินาวาและสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เกาะนี้อยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเป็นทางการโดยหน่วยงานการบริหารพลเรือนสหรัฐในหมู่เกาะริวกิว จนถึงปี 1972 ปัจจุบันมีเจ้าหน้าที่ทหารสหรัฐประมาณ 26,000 นายประจำการอยู่ที่โอกินาวา คิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของกองกำลังสหรัฐที่ประจำอยู่ในญี่ปุ่น โดยกระจายอยู่ใน 31 พื้นที่ ครอบคลุมฐานทัพ 13 แห่ง และสถานที่ฝึกซ้อมอีก 48 แห่ง ฐานทัพของกองทัพสหรัฐครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 25% ของเกาะ
ประชากรศาสตร์.
ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2009 รัฐบาลญี่ปุ่นประมาณการว่าเกาะโอกินาวะมีประชากร 1,384,762 คน ซึ่งนับรวมเจ้าหน้าที่ทหารอเมริกันและครอบครัวของพวกเขา ภาษาโอกินาวะ ซึ่งมีชื่อในภาษาแม่ว่า "Uchināguchi" พูดกันเฉพาะผู้ที่อยู่ในวัยผู้ใหญ่เท่านั้น แต่กลุ่มท้องถิ่นหลายกลุ่มส่งเสริมการใช้ภาษาโอกินาวาในหมู่คนรุ่นใหม่
ในขณะที่ตอนเหนือของเกาะโอกินาวะมีประชากรอยู่กระจัดกระจาย ส่วนกลางตอนใต้ถึงตอนใต้ของเกาะกลายเป็นเมืองแล้ว โดยเฉพาะนครนาฮะและเขตเมืองที่ทอดยาวไปทางเหนือจากที่นั่นถึงนครโอกินาวะ การกระจายตัวของประชากรอยู่ที่ประมาณ 120,000 คนในโอกินาวะตอนเหนือ 590,000 คนในโอกินาวะตอนกลาง และ 540,000 คนในโอกินาวะตอนใต้ เกาะนี้มีความหนาแน่นประชากรสูงถึง 1,014.93 คนต่อตารางกิโลเมตร
ในช่วงยุคเมจิ อัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ ประเพณี วัฒนธรรม และภาษาโอกินาวะถูกกดทับโดยรัฐบาลเมจิที่พยายามดูดกลืนชาวโอกินาวะให้เป็นญี่ปุ่น (ยามาโตะ) ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากจึงอพยพมายังโอกินาวะ พลเมืองโอกินาวะสมัยใหม่โดยหลักอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์โอกินาวะ, ญีปุ่่น, ครึ่งญี่ปุ่น และลูกครึ่ง
ภูมิศาสตร์.
โอกินาวะเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับห้าของญี่ปุ่น เกาะนี้มีพื้นที่ ชายฝั่งยาว และมีระยะทางเป็นเส้นตรงจากเหนือจรดใต้ประมาณ เกาะโอกินาวะตั้งอยู่ทางตอนตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดโอกินาวะ นับตั้งแต่ปี 1972 ได้มีการถมที่ดินเพิ่มมากกว่า 
โอกินาวะตั้งอยู่ห่างจากเกาะหลักของคิวชูไปทางใต้ประมาณ และมีการเชื่อมต่อกับเกาะใกล้เคียงทางสะพานหลายจุด เช่น คาบสมุทรคัตสึเร็งที่เชื่อมต่อกับเกาะมิยางิ เกาะอิเก และเกาะฮามาฮิงะผ่านถนนกลางทะเล ส่วนทางคาบสมุทรโมโตบุทางตะวันตกเฉียงเหนือมีสะพานเชื่อมกับเกาะเซโซโกะกับเกาะยางาจิและเกาะโคริ เกาะโอกินาวามีชายหาดหลายแห่ง เช่น ชายหาดมันซะ ชายหาดเอเมอรัลด์ ชายหาดโอกูมะ ชายหาดซัมปะ ชายหาดมูน และชายหาดซันเซ็ต (เมืองชาตัง) เขาโอโมโตะที่สูง เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในโอกินาวะ โดยมียอดเขาโยนาฮะที่สูงเป็นอันดับสอง
ภูมิอากาศ.
เกาะนี้มีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อนชิดกับภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น สภาพภูมิอากาศเอื้ออำนวยให้ป่ากึ่งร้อนชื้นมีความหนาแน่นสูงในอุทยานแห่งชาติยัมบารุทางตอนเหนือ ฤดูฝนเกิดขึ้นในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ
แม่น้ำในมิดเดิลเอิร์ธ

มิดเดิลเอิร์ธ (Middle-Earth) คือดินแดนในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ดินแดนนี้มีแม่น้ำสายต่างๆ มากมาย ต่อไปนี้เป็นรายชื่อแม่น้ำที่สำคัญในมิดเดิลเอิร์ธ โดยนับจากเทือกเขาเอเร็ดลูอินออกมาทางตะวันออก
สำหรับแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ดูเพิ่มเติมใน แม่น้ำในแผ่นดินเบเลริอันด์
โรส เดวิท บูเคเตอร์

โรส เดวิตต์ บูเคเตอร์  เป็นตัวละครสมมุติในภาพยนตร์เรื่อง "ไททานิค" ตามบทภาพยนตร์ที่มี โรสเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2438 ในฟิลาเดลเฟีย รัฐเพ็นซิลเวเนีย ในสังคมชั้นสูง เธอได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี และต่อมาเมื่อเธออายุได้ 17 ปี เธอและครอบครัวได้ตีตั๋วเรือไททานิกชั้นหนึ่ง โดยสารกลับไปอเมริกา ในเรือลำนี้เธอได้รู้จักกับ แจ็ก ดอว์สัน จากการที่แจ็กได้มาช่วยเหลือและให้กำลังใจขณะที่โรสกำลังจะฆ่าตัวตายด้วยเหตุถูกบังคับให้แต่งงาน ทั้งคู่สนิทสนมกันขึ้นเรื่อย ๆ และโรสได้รู้ว่าแจ็กเป็นบุรุษสุดวิเศษ และทั้งคู่ก็เกิดความรักกัน และรักกันถึงขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง
23 นาฬิกา 40 นาที วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2455 "ไททานิก" ชนกับภูเขาน้ำแข็ง และกำลังจม แจ็กและโรสได้ร่วมกันต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากน้ำทะเลเย็นเฉียบที่ไหลเข้ามา และศัตรูที่คอยริษยาทั้งคู่อยู่
2 นาฬิกา 20 นาที วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455 เรือจมมิดลำ แจ็กได้ช่วยเหลือให้โรสรอดจนถึงเวลาที่เรือบดเข้ามาช่วยเหลือ แต่แจ็กต้องเสียชีวิตเสียเอง
โรสเศร้าเสียใจมาก เมื่อเข้าฝั่งโดยปลอดภัย โรสได้เปลี่ยนนามสกุลของเธอว่า โรส ดอว์สัน เธอแต่งงาน มีลูก มีความสุข แต่เธอก็ไม่เคยลืมแจ็ก
ปัจจุบันเธอได้เสียชีวิตแล้ว ไม่ทราบว่าเธอเสียเมื่อไร อายุเท่าไร แต่เธอได้เล่าเรื่องของเธอกับแจ๊คได้โดยละเอียดในขณะที่เธออายุ 101 ปี
ตามหลักฐานบทภาพยนตร์อาจจะสันนิษฐานว่า โรสมีชีวิตอยู่ตรงกับระหว่างรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในสมัยรัตนโกสินทร์
อาณาจักรหริภุญชัย

อาณาจักรหริภุญชัย หรือ หริภุญไชย  เป็นอาณาจักรมอญที่ตั้งอยู่บริเวณภาคเหนือของประเทศไทยปัจจุบัน
นามอาณาจักร.
จารึก.
จารึกอักษรมอญโบราณสมัยหริภุญไชยระบุชื่อไว้ดังนี้
จารึกสมัยล้านนา–รัตนโกสินทร์ระบุชื่อไว้ดังนี้
ประวัติ.
ตามตำนานเรื่อง"จามเทวีวงศ์" ชินกาลมาลีปกรณ์ และ"สิงหนวัติ" บันทึกไว้ว่าพระฤๅษีทั้งสี่ตนเป็นผู้สร้างเมืองหริภุญชัย (ลัมภูญนคร) ขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 1200–6 (ยอร์ช เซเดส์ ระบุเจาะจงว่าเป็นปี ค.ศ. 661 หรือ พ.ศ. 1204) ปรากฏนามว่า ฤๅษีวาสุเทพ ฤๅษีสุกกทันตะ ฤๅษีตะปนานะ และจันทสิกตุงคฤาษี แล้วทูลเชิญพระนางจามเทวี ซึ่งเป็นเจ้าหญิงจากอาณาจักรละโว้ ขึ้นมาครองเมืองหริภุญชัย ในครั้งนั้นพระนางจามเทวีได้นำพระภิกษุ นักปราชญ์ และช่างศิลปะต่าง ๆ จากละโว้ขึ้นไปด้วยเป็นจำนวนมากราวหมื่นคน พระนางได้ทำนุบำรุงและก่อสร้างบ้านเมือง ทำให้เมืองหริภุญชัย (ลำพูน) นั้นเป็นแหล่งศิลปวัฒนธรรมที่เจริญรุ่งเรืองยิ่ง ต่อมาพระนางได้สร้างเขลางค์นคร (ลำปาง) ขึ้นอีกเมืองหนึ่งให้เป็นเมืองสำคัญ สมัยนั้นปรากฏมีการใช้ภาษามอญโบราณในศิลาจารึกของหริภุญชัย มีหนังสือหมานซูของจีนสมัยราชวงศ์ถัง กล่าวถึงนครหริภุญชัยไว้ว่าเป็น “อาณาจักรของสมเด็จพระราชินีนาถ” (女王國 หนี่ว์ หวัง กว๋อ)
ต่อมา พ.ศ. 1824 พญามังรายมหาราชผู้สถาปนาอาณาจักรล้านนา ได้ยกกองทัพเข้ายึดเอาเมืองหริภุญชัยจากพญาญี่บาได้ อาณาจักรหริภุญชัยจึงสิ้นสุดลงหลังจากรุ่งเรืองมา 618 ปี มีพระมหากษัตริย์ครองเมือง 47 พระองค์ 
ปัจจุบัน โบราณสถานสำคัญของอาณาจักรหริภุญชัยคือพระธาตุหริภุญไชยที่จังหวัดลำพูน ซึ่งเป็นบริเวณที่สันนิษฐานว่าเป็นราชธานีในสมัยนั้น และยังมีโบราณสถานอีกหลายแห่งที่จังหวัดเชียงใหม่เช่น เวียงมโน ตำบลหนองตอง อำเภอหางดง, เวียงเถาะ ตำบลบ้านสองแคว อำเภอดอยหล่อ และเวียงท่ากาน ตำบลบ้านกลาง อำเภอสันป่าตอง 
ได้มีการพบจารึกอักษรมอญโบราณสมัยหริภุญไชย ราวพุทธศตวรรษที่ 17 จำนวน 7 หลัก ที่ลำพูน ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหริภุญไชย จังหวัดลำพูน บางหมู่บ้านของจังหวัดลำพูนพบว่ายังมีคนพูดภาษามอญและอนุรักษ์วัฒนธรรมมอญอยู่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่กำกับดูแลความปลอดภัยทางถนน การบินพลเรือน การขนส่งทางทะเล การขนส่งทางรถไฟ การพัฒนานโยบายการขนส่งของรัฐบาล การจัดระบบการขนส่งสาธารณะ และการบำรุงรักษาและการก่อสร้างโครงการโครงสร้างพื้นฐาน
ดูเพิ่ม.
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมของไทย
หลวงพ่อแดง

หลวงพ่อแดง เป็นพระสงฆ์ชาวไทยที่มรณภาพขณะนั่งสมาธิใน พ.ศ. 2516 ร่างกายที่เป็นมัมมีของท่านถูกนำไปจัดแสดงที่วัดคุณารามบนเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี มัมมีนี้มีชื่อเสียงจากการที่สัปเหร่อนำแว่นกันแดดมาใส่ เพื่อซ่อนเบ้าตาที่เสื่อมสลายและทำให้น่าดูกว่าเดิม ตุ๊กแกใช้ร่างของท่านเป็นที่ฟักไข่ โดยวางไข่ที่ใต้ผิวหนัง
เอเรสตอร์

เอเรสตอร์ เป็นตัวละครสมทบที่มีเรื่องราว และบทบาทเพียงเล็กน้อยในนิยายเรื่อง ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยไม่เคยปรากฏอยู่ในปกรณัมตำนานอื่นๆ ของโทลคีนเลย ตามเรื่องระบุว่า เขาเป็นหัวหน้าเอลฟ์ประจำ คฤหาสน์ลาสต์โฮมลี่เฮาส์ของเอลรอนด์ แห่งริเวนเดลล์ ทั้งยังเป็นที่ปรึกษาคนหนึ่งด้วย ซึ่งในการประชุมเรื่องแหวน ในที่ประชุมของเอลรอนด์ เอเรสตอร์ก็อยู่ร่วมในเหตุการณ์เช่นกัน และเป็นเพียงครั้งเดียวที่มีบทเจรจาสำหรับเขา โดยเขาเป็นผู้ที่เสนอให้นำแหวนเอกไปไว้กับทอม บอมบาดิล 
เอเรสตอร์ถูกเอ่ยถึงอีกครั้งภายหลังเสร็จศึกสงครามแหวน โดยเป็นผู้ขี่ม้าคู่มากับกลอร์ฟินเดลนำขบวนส่งตัวเจ้าสาว คืออาร์เวน เพื่อมาถวายตัวกับกษัตริย์เอเลสซาร์ (อารากอร์น) 
เกร็ดน่ารู้.
ในต้นร่างเดิมของลอร์ดออฟเดอะริงส์ เจ.อาร์.อาร์. โทลคีนเคยเขียนให้เอเรสตอร์เป็นญาติคนหนึ่งของเอลรอนด์ อีกทั้งยังเป็นชนกึ่งเอลฟ์ด้วยเช่นกัน แต่ใจความส่วนนี้ได้ถูกละทิ้งไปในฉบับตีพิมพ์
นอกจากนี้เขายังเคยถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในคณะพันธมิตรแห่งแหวนอีกด้วย
เค้กเนยสด

เค้กเนยสด เป็นเค้กที่มีส่วนผสมหลักคือเนยสด ส่วนผสมหลักคือเนยสด แป้ง น้ำตาล และไข่ เพื่อให้ได้เค้กที่มีเนื้อหนักและมีกลิ่นหอม จากการคิดค้นผงฟูในศตวรรษที่ 19 ทำให้ส่วนผสมของเค้กมีเนื้อเบาและนุ่มขึ้น
เค้กเนยหรือเค้กที่มีไขมันเป็นส่วนผสมหลัก มีแป้ง นม ไข่ เป็นโครงสร้าง โดยปริมาตรของเค้กขึ้นฟูด้วยการตีเนยกับน้ำตาลซึ่งทำให้ไขมันเก็บกักอากาศระหว่างตี จนมีลักษณะเป็นครีม ดังนั้นขั้นตอนการผสมแป้งจึงต้องทำอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้สูญเสียอากาศภายในส่วนผสม เนื้อเค้กมีความนุ่ม แน่นละเอียดเสมอกัน เช่น เค้กเนยสด เค้กผลไม้ เค้กสินอ่อน คัพเค้ก 
เค้กเนยสดใช้วิธีการตีครีม โดยนำเอาเนยและน้ำตาลมาตีจนเนื้อเนียนเพื่อเก็บอากาศลงไปในเนย จากนั้นใส่ไข่ลงไป ตามด้วยการทยอยใส่ส่วนผสมเปียกและแห้งสลับกัน เค้กเนยสดไม่สามารถคงสภาพความแน่นและความชุ่มได้เมื่ออยู่ในตู้เย็น จึงต้องเพิ่มส่วนผสมเพื่อให้ทนต่อการแช่เย็นได้ เช่น ครีมชีส น้ำตาลไอซิ่ง และเพสทรีครีม
ลิลิตตะเลงพ่าย

ลิลิตตะเลงพ่าย เป็นบทประพันธ์ประเภทลิลิต ประพันธ์ขึ้นโดยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูบาลบริรักษ์ เพื่อสดุดีวีรกรรมของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ในวาระงานพระราชพิธีฉลองตึกวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารในสมัยรัชกาลที่ 3 โดยตะเลงในที่นี้หมายถึง มอญ แต่ในลิลิตตะเลงพ่าย กล่าวถึงการรบระหว่างไทยกับพม่า
ที่มาของเรื่อง.
ผู้แต่งคงได้แรงบันดาลใจมาจาก
ลักษณะคำประพันธ์.
แต่งด้วยลิลิตสุภาพ ประกอบด้วย ร่ายสุภาพ โคลงสองสุภาพ โคลงสามสุภาพ และโคลงสี่สุภาพ แต่งสลับกันไป จำนวน 439 บท โดยได้แบบอย่างการแต่งมาจากลิลิตยวนพ่ายที่แต่งขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้น ลิลิตเปรียบได้กับงานเขียนมหากาพย์ จัดเป็นวรรณคดีประเภทเฉลิมพระเกียรติพระมหากษัตริย์
เนื้อเรื่องย่อ.
เริ่มต้นด้วยการชมพระบารมีและพระบรมเดชานุภาพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช แล้วดำเนินความตามประวัติศาสตร์ว่า พระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรงทรงทราบว่า สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เสด็จสวรรคต สมเด็จพระนเรศวรได้ครองราชสมบัติ พระองค์จึงตรัสปรึกษาขุนนางทั้งปวงว่ากรุงศรีอยุธยาผลัดเปลี่ยนกษัตริย์ สมเด็จพระนเรศวรและสมเด็จพระเอกาทศรถ พระพี่น้องทั้งสองอาจรบพุ่งชิงความเป็นใหญ่กัน ยังไม่รู้เหตุผลประการใด ควรส่งทัพไปดินแดนอยุธยา เป็นการเตือนสงครามไว้ก่อน ถ้าเหตุการณ์เมืองอยุธยาไม่ปกติสุขก็ให้โจมตีทันที ขุนนางทั้งหลายก็เห็นชอบตามพระราชดำรินั้น พระเจ้าหงสาวดีจึงตรัสให้ พระมหาอุปราชาเตรียมทัพร่วมกับพระมหาราชเจ้านครเชียงใหม่ แต่พระมหาอุปราชากราบทูลพระบิดาว่าโหรทายว่าชันษาของพระองค์ร้ายนัก
สมเด็จพระเจ้าหงสาวดีตรัสว่าพระมหาธรรมราชาไม่เสียแรงมีโอรสล้วนแต่เชี่ยวชาญกล้าหาญในศึกมิเคยย่อท้อการสงคราม ไม่เคยพักให้พระราชบิดาใช้เลยต้องห้ามเสียอีก ผิดกับพระองค์ และให้พระมหาอุปราชาไปเอาภัสตราภรณ์สตรีมาทรงเสีย พระมหาอุปราชาทรงอับอายและหวาดกลัวพระราชอาญาของพระบิดายิ่งนัก จึงเตรียมจัดทัพหลวงและทัพหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อยกมาตีอยุธยา ขณะนั้นสมเด็จพระนเรศวรเตรียมทัพจะไปตีกัมพูชาเป็นการแก้แค้นที่ถือโอกาสรุกรานอยุธยาหลายครั้งระหว่างที่อยุธยาติดศึกกับพม่า พอสมเด็จพระนเรศวรทรงทราบข่าวศึกก็ทรงถอนกำลังไปสู้รบกับพม่าทันที ทัพหน้ายกล่วงหน้าไปตั้งที่ตำบลหนองสาหร่าย
ฝ่ายพระมหาอุปราชาทรงคุมทัพมากับพระเจ้าเชียงใหม่รี้พลรบ 5 แสน เข้ามาทางด่านเจดีย์สามองค์ ทรงชมไม้ ชมนก ชมเขา และคร่ำครวญถึงพระสนมกำนัลมาตลอดจนผ่านไทรโยคลำกระเพิน และเข้ายึดเมืองกาญจนบุรีได้โดยสะดวก ต่อจากนั้นก็เคลื่อนพลผ่านพนมทวนเกิดลางร้ายลมเวรัมภาพัดฉัตรหัก ทรงตั้งค่ายหลวงที่ตำบลตระพังตรุ ฝ่ายสมเด็จพระนเรศวรและสมเด็จพระเอกาทศรถทรงเคลื่อนพยุหยาตราทางชลมารค ไปขึ้นบกที่ปากโมก บังเกิดศุภนิมิต ต่อจากนั้นทรงกรีฑาทัพทางบกไปตั้งค่ายที่ตำบลหนองสาหร่าย เมื่อทรงทราบว่าพม่าส่งทหารมาลาดตะเวน ทรงแน่พระทัยว่าพม่าจะต้องโจมตีกรุงศรีอยุธยาเป็นแน่ จึงรับสั่งให้ทัพหน้าเข้าปะทะข้าศึกแล้ว ล่าถอยเพื่อลวงข้าศึกให้ประมาท แล้วสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับสมเด็จพระเอกาทศรถทรงนำทัพหลวงออกมาช่วย ช้างพระที่นั่งสองเชือกตกมันกลับเขาไปในหมู่ข้าศึกแม่ทัพนายกองตามไม่ทัน สมเด็จพระนเรศวรมหาราชตรัสท้าพระมหาอุปราชาทำยุทธหัตถีและทรงได้รับชัยชนะ โดยทรงใช้พระแสงของ้าวฟันพระมหาอุปราชาขาดคาคอช้าง พระแสงของ้าวนั้นได้รับการขนานนามในภายหลังว่า พระแสงของ้าวเจ้าพระยาแสนพลพ่าย ทางด้านสมเด็จพระเอกาทศรถได้ทรงกระทำยุทธหัตถีมีชัยชนะแก่มังจาชโร
เมื่อกองทัพพม่าแตกพ่ายไปแล้วสมเด็จพระนเรศวรมาหาราชรับสั่งให้สร้างสถูปเจดีย์เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระมหาอุปราชา เสด็จแล้วจึงเลิกทัพกลับกรุงศรีอยุธยา เป็นอันจบเนื้อเรื่อง
ภาษาเนวาร์

ภาษาเนวาร์ หรือ ภาษาเนวารี หรือ เนปาล ภาษา (नेपाल भाषा, Nepal Bhasa, Newah Bhaye) เป็นภาษาหลักภาษาหนึ่งของเนปาล อยู่ในตระกูลทิเบต-พม่า เป็นภาษาในตระกูลนี้เพียงภาษาเดียวที่เขียนด้วยอักษรเทวนาครี พูดโดยชาวเนวาร์ ซึ่งอยู่ในหุบเขากาฐมาณฑุ มีความคล้ายคลึงกับภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนด้วย
คำว่า "เนปาล ภาษา" นี้เป็นคนละภาษากับภาษาเนปาล (ซึ่งเจ้าของภาษาเรียกว่า "เนปาลี ภาษา")
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์.
มีผู้พูดในเนปาลราว 1 ล้านคน เมื่อพ.ศ. 2544 มีผู้พูดนอกประเทศเนปาลราว 2-3 พันคน ผู้พูดกระจายไปในบริเวณต่างๆ ดังนี้ 
เนื่องจากการอพยพ จึงมีผู้พูดภาษาเนวาร์ กระจายไปในหลายประเทศ เช่น ญี่ปุ่น สหรัฐ และอังกฤษ
ประวัติและพัฒนาการ.
ต้นกำเนิดของภาษานี้ไม่แน่ชัด นอกจากมีข้อมูลว่าได้รับอิทธิพลจากภาษาทิเบต ภาษาไกราตี ภาษาไมถิลี ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ภาษาคาส (ภาษาเนปาล) ภาษาฮินดีและภาษาอื่นๆ ในบริเวณนั้น ภาษานี้เข้ามาเป็นภาษากลางแทนที่ภาษาสันสกฤตในยุคกลางของเนปาล โดยเป็นภาษาที่ใช้ในศิลาเลขหรือศิลาจารึก หลักฐานเก่าสุดของภาษานี้คือ “ใบปาล์มจากอูกู พาหัล” มีอายุราว พ.ศ. 1657 ตัวอย่างบางบรรทัดซึ่งเป็นการอภิปรายเกี่ยวกับธุรกิจและการค้าได้แก่ 
छीन ढाको तृसंघष परिभोग। छु पुलेंग कीत्य बिपार वस्त्र बिवु मिखा तिवु मदुगुन छु सात दुगुनव ल्है।
ภาษานี้มีการใช้อย่างต่อเนื่องในยุคกลางของเนปาล เป็นทั้งภาษาในกวีนิพนธ์และบทละคร ตัวอย่างเช่น หนังสือ โมโอลเทพศาศิเทพ เขียนโดย ชคัตประกาศ มัลลา ซึ่งเป็นการบรรยายถึงพระศิวะ
धु छेगुकि पाछाव वाहान 
तिलहित बिया हिङ लाहाति थाय थायस 
ภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยภาษาคาส (ภาษาเนปาล) ในสมัยราชวงศ์ศะห์ ภาษาคาสกลายเป็นภาษาราชการและเรียกว่าภาษาเนปาลี ส่วนภาษาเนวาร์ที่เคยใช้ชื่อภาษาเนปาลมาก่อน เปลี่ยนมาใช้ชื่อภาษาเนวาร์แทน กวีที่มีชื่อเสียงของภาษาเนวาร์คือ สิทธิทัส มหาชู ซึ่งมีชีวิตในยุคมืดของภาษาเนวาร์ เขาแปลรามายณะป็นภาษาเนวาร์ และเขียนบทกวีเกี่ยวกับศีลธรรม ตัวอย่างเช่น 
सज्जन मनुष्या संगतनं मूर्ख नापं भिना वै 
पलेला लपते ल वंसा म्वति थें ल सना वै 
ภาษาเนวาร์มีการเปลี่ยนแปลงมากในระยะเวลาที่ผ่านมาจนแบ่งได้เป็นยุคเก่าและยุคใหม่ แต่ไม่มีจุดแบ่งที่ชัดเจนระหว่างสองยุคนี้ ภาษาเนวาร์ยุคใหม่จัดเป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่ถูกทำให้เป็นอินเดียมากที่สุด ซึ่งเป็นผลมาจากการติดต่อกับผู้คนที่พูดภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียน เป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเพิ่มการผันคำนาม การผันกริยาตามกาล ปัจจุบันภาษาเนวาร์ยุคใหม่ มีการใช้อย่างแพร่หลายทั้งในสื่อสิ่งพิมพ์ โทรทัศน์ และเว็บไซต์
เพย์แพล

เพย์แพล  เป็นระบบธุรกิจที่ทำให้สามารถจ่ายเงินและโอนเงินผ่านทางอินเทอร์เน็ต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) และเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทขายของออนไลน์อีเบย์ตั้งแต่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เพย์แพลเป็นระบบการจ่ายเงินอีกรูปแบบหนึ่งใช้แทนที่การจ่ายเงินสด เช็ค หรือบัตรเครดิต โดยผู้ซื้อจะจ่ายเงินผ่านระบบ และผู้ขายจะเสียค่าบริการให้กับทางบริษัท 
เพย์แพลมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่แซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ 
เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 บริษัทอีเบย์ได้ซื้อกิจการเพย์แพลและได้เป็นผู้ถือหุ้นทั้งสิ้น
ปัจจุบันบริษัท PayPal จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อเมริกาซึ่งมีชื่อหลักทรัพย์ว่า PayPal Holdings, Inc. Common Stock (PYPL)
ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย

ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย (IATA: HAN, ICAO: VVNB)  เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามตอนเหนือ ให้บริการสำหรับบริเวณเมืองหลวงฮานอย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 45 กิโลเมตร การเดินทางจากเมืองโดยรถแท็กซี่ใช้เวลา 30-45 นาที
สภาพทั่วไป.
ท่าอากาศยานแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับท่าอากาศยานนานาชาติอีก 2 แห่งในเวียดนาม แต่ก็ใหม่กว่าและทันสมัยมากกว่า มีทางวิ่งของเครื่องบิน 1 เส้น ระยะทาง 3,800 เมตร และมีอีกเส้นหนึ่งกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง (ข้อมูลใน พ.ศ. 2545)
ทางการเวียดนามทำพิธีเริ่มต้นก่อสร้างอาคารผู้โดยสารขนาด 4 ชั้น ที่สนามบินโนยบ่าย วานนี้ (4 ธ.ค.) ด้วยเงินทุนช่วยเหลือจากญี่ปุ่นมากกว่า 75,000 ล้านเยน (961 ล้านดอลลาร์)
“อาคารเทอร์มินัล 2 คาดว่า จะก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปลายปี 2557 ออกแบบให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 10 ล้านคนต่อปี” แถลงของรัฐบาลระบุ
หนังสือพิมพ์เวียดนามนิวส์ภาคภาษาอังกฤษ รายงานว่า ในปี 2553 ที่ผ่านมา อาคารผู้โดยสารที่มีอยู่เดิมรองรับผู้โดยสารถึง 9.5 ล้านคน เกินกว่าความจุของอาคารที่ 6 ล้านคน
ข่าวสารจากท่าอากาศยาน.
ในปี พ.ศ. 2549 ท่าอากาศยานแห่งนี้มีผู้โดยสารมาใช้บริการเป็นจำนวนราว 3.5 ล้านคน และรองรับเที่ยวบินทั้งไปและกลับเป็นจำนวน 1 ใน 3 จากเที่ยวบินทั้งหมดในท่าอากาศยานนานาชาติทั้ง 3 แห่งในเวียดนาม
ศิลปวัฒนธรรมเพชรบุรี

จังหวัดเพชรบุรี มีขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม และการละเล่นพื้นเมืองที่สำคัญ ที่นิยมปฏิบัติสืบทอดกันมาแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน 
งานพระนครคีรีเมืองเพชร.
จะจัดเริ่มในวันศุกร์สัปดาห์ที่สองของเดือนกุมภาพันธ์ โดยงานจะมีไปจนครบ ๙ วัน ๙ คืน เป็นงานประจำปี เพื่อรำลึกถึงความสำคัญของประวัติศาสตร์เมืองเพชร ย้อนรอยในพระมหากรุณาธิคุณในพระบรมมหากษัตริย์แห่งบรมราชจักรีวงศ์ที่มีต่อชาวเพชรบุรี ระลึกถึงเขาวัง-เขาหลวง ตลอดจนเพื่อเผยแพร่สิ่งที่ดีงามในทุกด้านให้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย
ประเพณีวัวลาน.
เป็นการละเล่นของสังคมชาวนาเมืองเพชรบุรีหลังฤดูเก็บเกี่ยว ขึ้นชื่อว่าลูกผู้ชายเมืองเพชรต้องเคยผ่านการร่วมแข่งขันวัวลานมาบ้างแล้ว เป็นการละเล่นที่มีวิวัฒนาการมาจากการนวดข้าว ซึ่งจะต้องต้อนวัวโดยการผูกติดกันเป็นพรวนให้ย่ำไปบนข้าว และบังคับให้เดินเป็นวงกลม ชาวเมืองเพชรจึงนำวิธีการดังกล่าวมาปรับเป็นการแข่งขัน โดยการปักหลักเกียรติ ซึ่งเป็นหลักไม้ไว้กลางลาน แล้วนำวัวตัวผู้มาผูกติดเป็นรัศมีออกไปยาวประมาณ 19 ตัว และจะแบ่งวัวออกเป็น 2 ฝ่าย คือ วัวรอง และวัวนอก (ตัวที่อยู่นอกสุด) ในการแข่งขันถือว่า วัวฝ่ายใดวิ่งแซงอีกฝ่ายหนึ่งได้ถือว่าฝ่ายนั้นชนะ ปัจจุบันประเพณีนี้จะจัดขึ้นเป็นกิจกรรมหนึ่งในงานพระนครคีรีเมืองเพชร
ละครชาตรี.
ละครชาตรีเป็นละครรำที่เก่าแก่ที่สุด ได้รับวัฒนธรรมจากละครของอินเดีย เข้ามาสู่เมืองเพชรบุรีตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน มีเพียงประวัติว่า “หม่อมเมือง” ซึ่งเป็นหม่อมในรัชกาลที่ 5 เป็นคนเพชรบุรี ด้วยเป็นผู้มีความสามารถในการเล่นละครชาตรี จึงมักเล่นถวายหน้าพระที่นั่งทุกครั้งที่เสด็จมา จนได้รับพระราชทานบริเวณ “หน้าพระลาน” เพื่อเป็นที่แสดงละครเป็นประจำ ต่อมาสมัยรัชกาลที่ 6 มีผู้นำละครนอกมาประสมกับละครชาตรี เรียกว่า ละครเข้าเครื่องหรือละครชาตรีเครื่องใหญ่ เป็นละครที่รวมศิลปะการร้อง และการรำเข้าด้วยกัน และได้แพร่หลายมาจนถึงปัจจุบัน
ไทยทรงดำ.
ไทยทรงดำ หรือไทยโซ่ง หรือลาวโซ่ง เป็นชื่อกลุ่มชนเผ่าไทยกลุ่มหนึ่งในท้องถิ่นจังหวัดเพชรบุรี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในอำเภอเขาย้อย อาชีพหลักของชาวไทยทรงดำ คือทำนา ทำไร่ หาของป่า และจับสัตว์ป่า นอกจากนี้ยังมีความสามารถเป็นพิเศษในการจับปลาตามห้วย หนอง ลำคลอง ส่วนอาชีพรอง คือ อาชีพจักสานเป็นอาชีพที่แพร่หลายของชาวไทยทรงดำในเขตอำเภอเขาย้อย โดยเฉพาะการจักสานหลัวหรือเข่ง ภาษาของชาวไทยทรงดำ มีลักษณะคล้ายกับภาษาไทยอื่น ๆ ทั่วไป แต่มีลักษณะเฉพาะในการออกเสียงและศัพท์เฉพาะบางคำ และมีอักษรเขียนของตน ซึ่งปัจจุบันมีผู้อ่านได้น้อยลง ทรงผมเป็นเอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งที่น่าสนใจ โดยเฉพาะทรงผมของผู้หญิงมีถึง 8 แบบ แต่ละแบบจะบ่งบอกถึงสถานภาพของสตรีผู้นั้น
เย่ว์

เย่ว์ สามารถหมายถึง 
Việt หมายถึง เวียด * มณฑลกวางตุ้ง - มณฑลในประเทศจีน เดิมคือ NAMYUE หรือ นามเวียด
หรืออาจหมายถึง "ยูเอะ" (Yue) ที่สะกดคำในภาษาอังกฤษเหมือนกัน
เอฟเอพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2006–07

เอฟเอพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2006–07 หรือรู้จักในชื่อ เอฟเอบาร์คลีส์พรีเมียร์ชิป ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน เป็นฤดูกาลที่ 15 ของเอฟเอพรีเมียร์ลีก นับตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1992 ฤดูกาลเริ่มต้นการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2006 และสิ้นสุดในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 เชลซี เป็นทีมป้องกันแชมป์หลังชนะเลิศติดต่อกันสองสมัย
เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 เอฟเอพรีเมียร์ลีกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นพรีเมียร์ลีก การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ทำให้มีโลโก้ใหม่ ตราติดแขนเสื้อใหม่ และแบบอักษรใหม่ ชื่อผู้สนับสนุนยังคงเป็น บาร์คลีส์พรีเมียร์ลีก
ฤดูกาล 2006–07 เป็นฤดูกาลที่มีการทำประตูน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก โดยทำประตูรวม 931 ประตู (ด้วยอัตราการทำประตูเฉลี่ย 2.45 ประตูต่อนัด ซึ่งแย่ที่สุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก)
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ชนะเลิศพรีเมียร์ชิปครั้งแรกของพวกเขา นับตั้งแต่ ค.ศ. 2003 หลังเชลซีเสมอกับอาร์เซนอลด้วยผลประตู 1–1 เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 ผลการแข่งขันทำให้แชมป์เก่าตามหลังแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 7 คะแนน โดยเหลือการแข่งขันอีก 2 นัด ถือเป็นแชมป์สมัยที่ 9 ของพวกเขาในรอบ 15 ฤดูกาล
สามทีมที่ตกชั้นไปฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ได้แก่ เชฟฟิลด์ยูไนเต็ด, ชาร์ลตันแอทเลติก และวัตฟอร์ด หลังจากอยู่ในเอฟเอพรีเมียร์ลีกเป็นเวลา 1, 7 และ 1 ปี ตามลำดับ
ทีม.
ทีมที่เข้าแข่งขันในฤดูกาลนี้มีทั้งหมด 20 ทีม โดยแบ่งเป็น 17 ทีมมาจากฤดูกาลที่แล้วและ 3 ทีมที่เลื่อนชั้นขึ้นมาจากฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ทีมที่เลื่อนชั้นขึ้นมา ได้แก่ เรดิง (แข่งขันในลีกสูงสุดเป็นครั้งแรก), เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด (แข่งขันในลีกสูงสุดครั้งแรกในรอบสิบสองปี) และวอตฟอร์ด (กลับมาหลังจากหายไปหกปี) พวกเขาแทนที่ เบอร์มิงแฮมซิตี, เวสต์บรอมมิชอัลเบียน และซันเดอร์แลนด์ หลังอยู่ในลีกสูงสุดเป็นเวลา 4, 2 และ 1 ปี ตามลำดับ
ตารางคะแนน.
<onlyinclude></onlyinclude>
ประตู.
ประตูที่ 15,000 ของพรีเมียร์ลีก.
พรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้ มีการทำประตูที่ 15,000 ในช่วงคริสต์มาสและปีใหม่ 2550 ซึ่งการทำประตูนี้เกิดขึ้นในวันที่ 30 ธันวาคม 2549 จาก โมริตซ์ โฟลซ์ กองหลังชาวเยอรมนีจากทีมฟูแล่ม ผู้ซัลโวประตูออกนำทีมเชลซีก่อน 1-0 ในนาทีที่ 16 ซึ่งหลังจบเกมได้เสมอกันไป 2-2 ที่ถิ่นสแตมฟอร์ด บริดจ์ของเชลซี ทำให้โฟลซ์ได้รับเกรียติยศในฐานะผู้ทำประตูที่15,000ในพรีเมียร์ลีก ทำให้โฟล์ซได้รับฉายาว่า"โฟลซ์ 15,000 (15,000 Volz)"
ธนาคารบาร์เคลย์ผู้เป็นสปอนเซอร์ในการแข่งขันพรีเมียร์ลีก ได้มอบเงิน 15,000 ปอนด์ ให้กับทีมฟูแล่ม
ประตูจากผู้รักษาประตู.
ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2550 พอล โรบินสัน ผู้รักษาประตูจากทีมทอตแนมฮ็อตสเปอร์ เตะฟรีคิกระยะ 83 หลา เข้าประตูทีมวัตฟอร์ต แบบสุดทึ่ง ผู้ทำประตูชัยให้สเปอร์เอาชนะไป 3-1 ที่ถิ่น ไวท์ ฮาร์ท เลน ซึ่งเป็นผู้รักษาประตูคนที่ 3 ที่สามารถทำประตูฝ่ายตรงข้ามได้ หลังจาก ปีเตอร์ ชไมเคิล จาก แอสตันวิลลา ที่ทำประตู เอฟเวอร์ตัน ในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2544 และ แบรด ฟรีเดล จาก แบล็คเบิร์น ที่ทำประตู ชาร์ลตัน ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์

เอิร์นส์ สตาฟโร โบลเฟลด์  เป็นชื่อตัวละครตัวหนึ่งในนวนิยายและภาพยนตร์ในชุด เจมส์ บอนด์ โบลเฟลด์เป็นศัตรูของบอนด์ ทำงานให้กับองค์การสเปกเตอร์ (SPECTRE)
เอียน เฟลมมิ่ง ผู้เขียนเจมส์ บอนด์ ได้เขียนอธิบายโบลเฟลด์ว่าเกิดวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 ซึ่งตรงกับวันเกิดของเฟลมมิ่งเอง โดยมีพ่อเป็นชาวโปแลนด์และแม่เป็นชาวกรีก โบลเฟลด์ ในภาพยนตร์ มักปรากฏตัวกับแมวเปอร์เซียสีขาว และในช่วงต้น ๆ ของซีรีส์บอนด์ ซึ่งคือตอน เพชฌฆาต 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 2 กับตอน ธันเดอร์บอลล์ ซึ่งเป็นตอนที่ 4 โบลเฟลด์ปรากฏตัวในภาพยนตร์ แต่ไม่เปิดเผยหน้าของโบลเฟลด์ แต่จะใช้วิธีให้เห็นแค่ช่วงตัวของโบลเฟลด์ ถ่ายให้เห็นเขาเพียงแค่ลูบแมวเปอร์เซียตัวโปรด และการแสดงเป็นโบลเฟลด์จะเป็นการแสดงเงียบ แอ็คชั่นเฉย ๆ แล้วจะให้อีกคนมาพากย์เสียงโบลเฟลด์อีกที่หนึ่ง
ซึ่งในช่วงต้น ๆ ที่ไม่ให้เห็นหน้าโบลเฟลด์นี้ ผู้ที่แสดงเงียบเป็นโบลเฟลด์คือ แอนโธนี่ ดอว์สัน (Anthony Dawson) ผู้ซึ่งเคยแสดงเป็นตัวประกอบในซีรีส์บอนด์ไปแล้ว ค่ายภาพยนตร์จึงคิดวิธีนี้ได้ คือให้แอนโธนี่แสดงเงียบและถ่ายทำไม่ให้เห็นหน้า แล้วอีริค พอห์ลแมน (Eric Pohlman) มาให้เสียงพากย์ทีหลัง ต่อมา พอถึงตอน จอมมหากาฬ 007 ซึ่งเป็นตอนที่ 5 โบลเฟลด์ได้เปลี่ยนคนที่รับบทบาทมาเป็น โดนัลด์ พลีสเซนซ์ (Donald Pleasence) ซึ่งคราวนี้ โดนัลด์ รับบททั้งพูดทั้งแสดง ช่วงต้นเรื่อง จะยังไม่เห็นหน้าโบลเฟลด์ แต่พอช่วงปลายเรื่อง แฟน ๆ ภาพยนตร์เจมส์บอนด์ของค่ายอีโอเอ็น ก็ได้เห็นหน้าโบลเฟลด์เป็นครั้งแรก ซึ่งคือใบหน้าของ โดนัลด์ พลีสเซนซ์ พอถึงตอนที่ 6 ซึ่งคือ ยอดพยัคฆ์ราชินี โบลเฟลด์ เปลี่ยนผู้รับบทบาทอีกครั้ง เป็น เทลลี่ ซาวาลาส โดยในภาพยนตร์อ้างว่า โบลเฟลด์ ไปผ่าตัดแปลงโฉมมา เพื่อมาอ้างอิงในความเปลี่ยนแปลงของโบลเฟลด์ ครั้งนี้ไม่มีการซ่อนใบหน้าโบลเฟลด์ ตอนที่ 7 ซึ่งคือตอน เพชรพยัคฆราช โบลเฟลด์เปลี่ยนโฉมอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ ชาร์ลส์ เกรย์ (Charles Gray)
แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่ปรากฏตัวอีกไปจนถึงตอนที่ 12 เจาะดวงตาเพชฌฆาต ผู้รับบทโบลเฟลด์คือ จอห์น ฮอลลิส (John Hollis) แต่ครั้งนี้เป็นการแสดงเงียบอีกครั้ง ครั้งนี้ผู้มาพากย์เสียงโบลเฟลด์คือ โรเบิร์ต ริตตี้ (Robert Rietty) ครั้งนี้ โบลเฟลด์โผล่มาเป็นช่วงสั้น ๆ แค่ช่วงแอ็คชั่นเปิดเรื่องไม่กี่นาที แล้วโบลเฟลด์ก็ไม่มีการปรากฏตัวในภาพยนตร์ของค่ายอีโอเอ็นอีกเลย แต่เจมส์ บอนด์ ฉบับไม่เป็นทางการเรื่อง พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ ที่ค่ายภาพยนตร์ Warner Bros. ทำขึ้นมา โบลเฟลด์ได้ปรากฏตัวอีกครั้งหนึ่ง ในเรื่องนี้ ผู้รับบทคือ แม็กซ์ วอน ซีโดว์ เจมส์ บอนด์เรื่องนี้ไม่มีการซ่อนหน้าโบลเฟลด์ แล้วโบลเฟลด์ ก็ไม่ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่องใดอีกเลยจนถึงปัจจุบัน เว้นแต่ถูกล้อเลียนในภาพยนตร์การ์ตูนหรือภาพยนตร์ตลกล้อเลียนเท่านั้น เช่นเรื่อง Austin Powers
จนกระทั่ง ในปี 2015 โบลเฟลด์ กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในภาค Spectre องค์การลับดับพยัคฆ์ร้าย โดยการรับบทของนักแสดงมากฝีมือชาวออสเตรีย คริสทอฟ วัลซ์ ซึ่งเคยฝากผลงานตัวร้ายสร้างชื่อไว้ในเรื่อง ยุทธการเดือดเชือดนาซี (Inglourious Basterds) จนได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 82 ในที่สุด
เนเฟลตาลี ดี. วีวี่

เนเฟลตาลี ดี. วีวี่ ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องวันพีซ
ประวัติตามท้องเรื่อง.
วีวี่จังเนเฟลตาลี ดี. วีวี่ เป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอลาบาสตา ตอนอายุ 14 เธอกับอีการัมและกาลูออกเดินทางจากอาณาจักร โดยแฝงตัวเป็นฟอนเทียร์ เอเย่นต์ขององค์กรบารอคเวิร์ค เพื่อสืบหาตัวจริงของหัวหน้าองค์กรลับที่ทำให้อาณาจักรเกิดความแห้งแล้ง จนกระทั่งได้รู้ตัวจริงของหัวหน้าองค์กรคือ "ครอคโคไดล์" โดยวีวี่ใช้โค้ดเนมว่า "มิสเวนส์เดย์" ส่วนอีการัมใช้โค้ดเนมว่า "มิสเตอร์เอท" ซึ่งทั้งสองได้ทำหน้าที่เป็นนักล่าค่าหัวร่วมกับมิสเตอร์ไนน์ มิสมันเดย์ และเหล่ามิลเลี่ยนอีก 100 คนเกาะวิสกี้พีค ในช่วงแรกได้ปรากฏตัวเป็นศัตรูของลูฟี่ จนกระทั่งมิสเตอร์ไฟว์และมิสวาเลนไทน์ได้ตามมาฆ่าตามคำสั่งของบอส วีวี่จึงร่วมมือกับลูฟี่ในการหยุดยั้งแผนการของครอคโคไดล์ 
ระหว่างทางเธอและพรรคพวกของลูฟี่ได้พบกับศัตรูที่คอยขัดขวางไม่ว่าจะเป็นมิสเตอร์ทรีกับมิสโกลเด้นวีคทีลิตเติ้ล การ์เดน จนต้องถูกขังอยู่ในกับดักเทียน แต่สุดท้ายก็รอดมาได้จากการรวมพลังกับนามิในการสู้กับมิสวาเลนไทน์ หรือตอนที่นามิล้มป่วยจนต้องไปพักรักษาตัวที่อาณาจักรดรัม ในขณะนั้นเองกษัตริย์วาโปลแห่งอาณาจักรดรัมได้กลับมาวางแผนร้ายต่ออาณาจักรของตนเอง เธอก็คอยช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของดาลตัน หรือตอนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังอลาบาสตาเธอได้พบกับมิสเตอร์ทู บอนเคร พวกลูฟี่ได้ทำสัญลักษณ์เป็นเครื่องหมายกากบาทที่แขนเพื่อบ่งบอกถึงความเป็นเพื่อน
ในที่สุดพวกลูฟี่สามารถเอาชนะครอคโคไดล์ได้ ลูฟี่จึงชวนวีวี่มาผจญภัยด้วยกัน แต่วีวี่ปฏิเสธเพราะเธอรักอาณาจักรนี้และต้องการฟื้นฟูอาณาจักรร่วมกับประชาชน
สุรินทร์ พิศสุวรรณ

ศาตราจารย์พิเศษ สุรินทร์ พิศสุวรรณ ("สุรินทร์ อับดุลฮาลิม บิน อิสมาแอล พิศสุวรรณ" (28 ตุลาคม พ.ศ. 2492 – 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลชวน หลีกภัย และ เลขาธิการอาเซียน วาระ พ.ศ. 2551 ถึง 2556 เป็นเลขาธิการอาเซียนชาวไทยคนที่ 2
ประวัติ.
สุรินทร์ พิศสุวรรณ เกิดวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ที่อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช มีบิดาเป็นครูสอนศาสนาอิสลาม ศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดบ้านตาล ศึกษาระดับมัธยมต้นจาก โรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช และระดับมัธยมปลายจาก โรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จากนั้น สุรินทร์ ได้เข้าศึกษาที่ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (รุ่นเดียวกับ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล) เป็นเวลา 2 ปี ก่อนที่จะได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขารัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแคลร์มอนต์ สหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2515 ปริญญาโทสาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (พ.ศ. 2517) และปริญญาเอกด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (พ.ศ. 2522) เขาสมรสกับ นางอลิสา พิศสุวรรณ มีบุตรชาย 3 คน ได้แก่ อาจารย์ ดร.ฟูอาดี้ พิศสุวรรณ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ฮุสนี พิศสุวรรณ และ ฟิกรี่ พิศสุวรรณ
สุรินทร์ พิศสุวรรณ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ที่โรงพยาบาลรามคำแหง ด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน สิริอายุได้ 68 ปี โดยมีพิธีฝังศพตามหลักศาสนาอิสลาม ที่มัสยิดท่าอิฐ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560
การทำงาน.
เขาเริ่มอาชีพนักวิชาการในตำแหน่งอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ระหว่าง พ.ศ. 2518-2529 และ ได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์, ผู้ช่วยรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ และรองคณบดีคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2556 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีมติแต่งตั้งให้ สุรินทร์ พิศสุวรรณ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ ให้ดำรงตำแหน่งธรรมศาสตราภิชาน คนที่ 3 ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บทบาททางการเมือง.
สุรินทร์ พิศสุวรรณ เข้าสู่แวดวงการเมืองในปี พ.ศ. 2529 โดยได้รับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเข้ามาในสภาผู้แทนราษฎรติดต่อกัน 8 สมัย (แบบแบ่งเขต 7 สมัย, แบบบัญชีรายชื่อ 1 สมัย) เคยเป็นเลขานุการของนายชวน หลีกภัย ขณะที่นายชวนดำรงตำแหน่ง ประธานสภาผู้แทนราษฎร (พ.ศ. 2529 - 2531) ต่อมาได้ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศระหว่างปี พ.ศ. 2535 - 2538 และเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศระหว่างปี พ.ศ. 2540-2544 ต่อมาสุรินทร์ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการอาเซียน โดยเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2551 หลังจากที่ได้มีการส่งชื่อไปยังรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียนเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 และได้รับการรับรองจากชาติสมาชิกอย่างเป็นทางการในที่ประชุมผู้นำอาเซียน ณ สิงคโปร์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
สุรินทร์ พิศสุวรรณ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
ซูดีร์มันคัพ

ซูดีร์มันคัพ หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ สุธีรมานคัพ  เป็นการแข่งขันแบดมินตันประเภททีมผสมชิงแชมป์โลก จัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี โดยให้เกียรติ ดิก ซูดีร์มัน นักแบดมินตันชาวอินโดนีเซีย ผู้ก่อตั้งสมาคมแบดมินตันอินโดนีเซียขึ้น การแข่งขันจะเป็นการแข่งขันประเภททีมแบ่งเป็น 5 ประเภท ได้แก่ ชายเดี่ยว, หญิงเดี่ยว, ชายคู่, หญิงคู่ และคู่ผสม โดยนำทีมที่ชนะเข้ารอบต่อไป การแข่งขันแบดมินตันซูดีร์มันคัพ จัดขึ้นครั้งแรก ณ[[จาการ์ตา] ] ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 24-29 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 และเวียนไปจัดแต่ละประเทศทุก ๆ 2 ปี
ถ้วยซูดีร์มันคัพ.
ถ้วยซูดีร์มันคัพ มีความสูงประมาณ 80 เซนติเมตร มีส่วนผสมของ[[ทองคำ]]และ[[เงิน]]อยู่ 92 เปอร์เซนต์ ส่วนฐานตัวถ้วยทำมารูปทรงของถ้วยถูกออกแบบให้เหมือนลูกขนไก่และด้านบนยังมีแบบจำลองของวิหาร[[โบโรบูดูร์]]ซึ่งได้รับการออกแบบอย่างสวยงามมาก
ลักษณะการแข่งขัน.
การแข่งขันจะแบ่งการแข่งขันออกเป็น 7 กลุ่มจากทุก[[ประเทศ]], [[ทวีป]], ทั่วโลก โดยจะนำทีมจากกลุ่มที่ 1 เท่านั้นที่จะมีสิทธิ์เข้าไปแข่งขันเพื่อชิงถ้วยซูดีร์มันคัพได้
แหล่งข้อมูลอื่น.
[[หมวดหมู่:การแข่งขันแบดมินตัน]]
อาข่า

อาข่า เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนที่สูงบนภูเขาในประเทศไทย พม่า เวียดนาม กัมพูชา ลาว และมณฑลยูนนานของประเทศจีน พวกเขาเดินทางมาจากประเทศจีนไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงต้นคริสตศตวรรษที่ 20 สงครามกลางเมืองในประเทศจีน ประเทศพม่าและลาวทำให้มีคลื่นชาวอาข่ามากขึ้นและปัจจุบันมีผู้อาศัยอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่และเชียงรายในประเทศไทย 80,000 คน
ชาวอาข่าพูดภาษาอาข่า ภาษาที่อยู่ในสาขาโลโลอิช (หยี่) ของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ภาษาอาข่ามีความใกล้ชิดกับภาษาลีสู่ และกล่าวกันว่า ชนอาข่าเคยครอบครองทุ่งเป่าซานกับเถิงชงในมณฑลยูนนานก่อนที่ราชวงศ์หมิงจะโจมตีใน ค.ศ. 1644
ต้นกำเนิด.
นักวิชาการยอมรับว่าชาวอาข่ามาจากประเทศจีน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ยอมรับว่า บ้านเกิดดั้งเดิมอยู่ที่ชายแดนทิเบตตามที่ชนอาข่าอ้าง หรือไปทางใต้และตะวันออกของมณฑลยูนนาน ตามที่มีผู้อาศัยในปัจจุบัน บันทึกประวัติศาสตร์กล่าวถึงความสัมพันธ์กับเจ้าชายฉานแห่งเชียงตุงที่บ่งชี้ว่าชนอาข่าอยู่ในพม่าตะวันออกมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1860 พวกเขาเริ่มเข้ามาในไทยในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งหลายคนหนีจากสงครามกลางเมืองนานนับทศวรรษในพม่า
ความเชื่อ.
ความเชื่อในภาษาอาข่าเรียกว่า "นือจอง" (Faith) "Nui jah" อาข่าเป็นชนเผ่าที่มีความเชื่อในเรื่องจิตวิญญาณ ภูตผี ปีศาจ ไสยศาสตร์ สิ่งเร้นลับ พิธีกรรมคำสอนที่ได้รับการปลูกฝังมาจากบรรพบุรุษ และสืบทอดปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ผี "แหน่ะ" ตามความเชื่อของอาข่า
"มิดะ".
อาข่าเรียกสาวทียังไม่แต่งงานว่า "หมี่ดะ" หรือที่คนไทยโดยทั่วไปเข้าใจว่า "มิดะ" แท้จริงแล้ว คำ ๆ นี้เป็นคำเรียกสาวโสดเฉย ๆ แต่นักประพันธ์เพลงนำไปแต่งเรื่องราวเป็นเพลง ดังที่พบในเพลง "มิดะ" ของจรัล มโนเพชร ทำให้คนทั่วไปเข้าใจผิดไปด้วย คำเหล่านี้คือคำที่ชาวอ่าข่าใช้เรียกกับผู้หญิง เมื่อชาวอ่าข่าเจอผู้หญิงสาวก็มักจะเรียกว่า “หมี่ดะ” ตลอด ถึงแม้นว่าจะเรียกแบบนี้ก็ไม่ผิดเพราะมีความหมายถึงหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานเหมือนกัน
สภาพปัจจุบัน.
ปัจจุบันอาข่ายังมีการใช้หลักความเชื่อในการดำรงชีวิตอยู่ แต่อาข่าบางส่วนก็หันไปนับถือศาสนาคริสต์และพุทธ เพราะการนับถือดั้งเดิมจะต้องเคร่งในการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ซึ่งต้องใช้สัตว์ต่าง ๆ ในการทำพิธีเซ่นไหว้เป็นจำนวนมาก เป็นเหตุทำให้อาข่าจำเป็นต้องทิ้งความเชื่อดั้งเดิม แล้วหันไปนับถือศาสนาอื่น
แอนาเล็มมา

ในทางดาราศาสตร์ แอนาเล็มมา (IPA: /ˌænəˈlɛmə/ ภาษาละตินใช้เรียกฐานของนาฬิกาแดด) หมายถึงเส้นโค้งที่แสดงถึงตำแหน่งเชิงมุมของวัตถุท้องฟ้าบนทรงกลมท้องฟ้า (ปกติหมายถึงดวงอาทิตย์) โดยมองจากวัตถุท้องฟ้าอีกที่หนึ่ง (ปกติหมายถึงโลก) ตัวอย่างเช่น เมื่อเรารู้ว่าวันโดยเฉลี่ยของโลกเท่ากับ 24 ชั่วโมง แอนาเล็มมาสามารถติดตามได้โดยการทำเครื่องหมายตำแหน่งของดวงอาทิตย์ ที่มองจากสถานที่หนึ่ง ๆ บนโลกในเวลาเดิมทุก 24 ชั่วโมงตลอดทั้งปี ตำแหน่งของดวงอาทิตย์จะปรากฏเป็นเส้นโค้งคล้ายเลขแปด
มีตัวแปรสามอย่างที่ส่งผลถึงรูปร่างของแอนาเล็มมาได้แก่ ความเอียงของแกน ความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจร และมุมระหว่างเส้นแอปส์ (apse line) กับเส้นตรงของอายัน สำหรับวัตถุท้องฟ้าที่มีวงโคจรเป็นวงกลมโดยสมบูรณ์และไม่มีความเอียงของแกนดาว ดวงอาทิตย์จะปรากฏอยู่ที่ตำแหน่งเดิมในเวลาเดิมทุกวัน รูปร่างแอนาเล็มมาจะเป็นแค่เพียงจุดจุดเดียว สำหรับวัตถุท้องฟ้าที่มีวงโคจรและความเอียงของแกนเท่ากับโลก จะมองเห็นเป็นเลขแปดที่วงวนด้านเหนือกับวงวนด้านใต้จะมีขนาดเท่ากัน และสำหรับวัตถุท้องฟ้าที่มีวงโคจรเหมือนโลกแต่ไม่มีความเอียงของแกน แอนาเล็มมาจะเป็นรูปเส้นตรงขนานไปกับทิศตะวันออกและทิศตะวันตก
แอนาเล็มมาบนโลก.
เนื่องจากแกนโลกเอียง 23.45° และวงโคจรที่เป็นรูปวงรีรอบดวงอาทิตย์ ทำให้ตำแหน่งของดวงอาทิตย์ที่ปรากฏในเวลาเดียวกันของแต่ละวันต่างกัน และความเอียงของวงวนของแอนาเล็มมาจะขึ้นอยู่กับตำแหน่งละติจูดบนโลกที่ต่างกัน (แต่เป็นรูปเลขแปดเหมือนกัน)
แอนาเล็มมาที่วาดโดยขยายแกนออก แสดงให้เห็นถึงความไม่สมมาตรเล็กน้อยของวงวน เกิดจากการทำมุมระหว่างเส้นแอปส์กับเส้นตรงของอายัน
แอนาเล็มมาอื่น ๆ.
บนโลกนั้น แอนาเล็มมาปรากฏเป็นรูปเลขแปด แต่บนดาวเคราะห์ดวงอื่นจะมีรูปร่างต่างออกไป เนื่องจากรูปร่างของวงโคจรและความเอียงของแกนดาวเคราะห์ที่แตกต่างกัน โดยหนึ่งวันของดาวเคราะห์จะมีความหมายว่า เป็นเวลาที่ดาวเคราะห์หมุนรอบตัวเองครบหนึ่งรอบโดยอ้างอิงกับด้านที่หันเข้าหาดวงอาทิตย์
Diamonds Are Forever (นวนิยาย)

Diamonds Are Forever ในที่นี้ หมายถึง ชื่อนวนิยายเรื่องยาวเรื่องที่ 4 ในนวนิยายเรื่องยาวชุด เจมส์ บอนด์ ที่ เอียน เฟลมมิ่ง เป็นผู้ประพันธ์ขึ้น ตีพิมพ์จำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2499 โดยสำนักพิมพ์โจนาธาน เคป (Jonathan Cape) เป็นสำนักพิมพ์แรกที่ถือลิขสิทธิ์ในการผลิตและจัดจำหน่าย ต่อมาลิขสิทธิ์ในการผลิตและจัดจำหน่ายก็ถูกขายต่อไปยังสำนักพิมพ์อื่นเป็นทอดๆ หลายสำนักพิมพ์ จนถึงปัจจุบัน สำนักพิมพ์ที่ถือลิขสิทธิ์อยู่คือ สำนักพิมพ์ เพนกวินบุ๊คส์ (Penguin Books)
ในพ.ศ. 2514 นวนิยายเรื่องนี้ก็ถูกดัดแปลงไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งคือภาพยนตร์เรื่อง เพชรพยัคฆราช โดยมี ฌอน คอนเนอรี่ เป็น เจมส์ บอนด์ และเป็นภาพยนตร์เรื่องเดียวที่มาจากการนำนวนิยายเรื่องนี้ไปดัดแปลงและสร้างเป็นภาพยนตร์
ดองกีคอง (วิดีโอเกม)

ดองกีคอง (; โรมาจิ: "Donkīkongu"; : ทับศัพท์จาก Donkey Kong) เป็นชื่อเกมส์การผจญภัยของนินเทนโด ปรากฏตัวครั้งในเกมส์ดองกี้คองในตู้เกมอาเคตใน ค.ศ. 1981 โดยมีตัวละครหลักคือ ดองกีคอง (Donkey Kong) เป็นคิงคองจอมชั่วร้ายที่เอาพอลีน (Pauline) ไปและจัมพ์แมน (Jumpman)หรือมาริโอเป็นพระเอกที่ช่วยพอลีน
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต

ราชวงศ์สทิวเวิร์ต หรือ สตูเวิร์ต  เป็นราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ราชอาณาจักรอังกฤษ และราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ซึ่งภายหลังหลอมรวมกันเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ชื่อราชวงศ์นั้นมาจากชื่อตำแหน่งไฮสทิวเวิร์ดแห่งสกอตแลนด์ (High Steward of Scotland) ซึ่งเป็นตำแหน่งของวอลเทอร์ ฟิตซ์ อะลัน (Walter fitz Alan) ผู้เป็นต้นตระกูล กษัตริย์สทิวเวิร์ตพระองค์แรก คือ รอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ และทายาทสายบุรุษของพระองค์ได้กลาายเป็นพระราชาและราชินีแห่งสกอตแลนด์นับตั้งแต่ ค.ศ. 1371 และแห่งอังกฤษกับบริเตนใหญ่ตั้งแต่ ค.ศ. 1603 จนถึง ค.ศ. 1714 ชื่อราชวงศ์นี้ในภาษาอังกฤษเดิมเขียนว่า "Stewart" แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น "Stuart" ตามการสะกดแบบฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระราชนิยมของแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ผู้เจริญพระชนม์ในประเทศฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 1503 เจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ กษัตริย์สกอตแลนด์จากราชวงศ์สทิวเวิร์ต เสกสมรสกับมาร์เกอริต ทิวเดอร์ (Margaret Tudor) พระธิดาของเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ จึงเป็นอันเกี่ยวดองราชวงศ์สกอตแลนด์กับอังกฤษเข้าด้วยกัน ครั้น ค.ศ. 1603 เอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ สิ้นพระชนม์โดยไร้ราชบุตร เจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ จึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ผ่านการหลอมรวมราชบัลลังก์ (Union of the Crowns) เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1603 นับแต่นั้น ราชวงศ์สทิวเวิร์ตจึงได้เป็นใหญ่ในเกาะบริเตนและไอร์แลนด์ รวมถึงจักรวรรดิที่แผ่ขยายขึ้น จนถึงกษัตริย์พระองค์สุดท้าย คือ แอนน์แห่งบริเตนใหญ่ ผู้สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1714
เมื่อแอนน์แห่งบริเตนใหญ่สิ้นพระชนม์โดยไม่มีราชบุตรหลงเหลือ ราชบัลลังก์จึงตกแก่ราชวงศ์แฮนโนเวอร์ (Hanover) ตามความในพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และพระราชบัญญัติความมั่นคง ค.ศ. 1704 เมื่อเวนราชบัลลังก์ให้แก่แฮนโนเวอร์แล้ว ทายาทของเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษได้รับการเรียนขานว่า แจกเคอไบต์ (Jacobite) และพยายามทวงราชบัลลังก์คืนสืบ ๆ กันมาหลายชั่วอายุ ทายาทแจกเคอไบต์คนปัจจุบันที่สืบสิทธิอ้างราชบัลลังก์มาจากบรรพบุรุษ คือ ฟรานซ์ ดยุกแห่งบาวาเรีย (Franz, Duke of Bavaria) ส่วนสมาชิกราชวงศ์สทิวเวิร์ตที่มีอายุมากที่สุดและยังดำรงชีพอยู่ คือ อาร์เทอร์ สทิวเวิร์ต เอิร์ลแคสเซิลสทิวเวิร์ตที่ 8 (Arthur Stuart, 8th Earl Castle Stewart)
หอกลอง

หอกลอง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดบางแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนกลองเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์
รายละเอียดต่าง ๆ ของหอกลอง เช่นเดียวกันกับ หอระฆัง
ซูไทคูน

ซูไทคูน  เกมประเภท ซิมูเลชั่น พัฒนาโดย ไมโครซอฟท์ เกม สตูดิโอ ผลิตเมื่อ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2001 จัดเป็นเกมส์ ไทคูนชนิดหนึ่ง
รูปแบบของเกมส์.
รูปแบบของเกมส์ Zoo Tycoon นี้เป็นการบริหารการจำลองสวนสัตว์ หรือสร้าง สวนสาธารณะ หรือ สร้างอาคารที่สะดวก ร้านขายของที่ระลึก ฯลฯ นอกจากยังพูดถึงเรื่อง สวนสาธารณะ และ ที่สะดวกซื้อไปแล้ว คุณยังสามารถสร้างเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ พนักงานทำความสะอาดในสวนสัตว์ พนักงานซ่อมแซมรั้ว (ตอนที่รั้วชำรุด) และ พนักงานพาชมสวนสัตว์เป็นต้น
ภาษาลอมบาร์ดิก

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาลอมบาร์ดิก เป็นภาษาในกลุ่มเจอร์แมนิกที่เคยใช้โดยชาวลอมบาร์ดที่ตั้งรกรากทางตอนเหนือของอิตาลีในศตวรรษที่ 6 และมีสูญไปในช่วงศตวรรษที่ 11
ฟูกูโอกะ (เมือง)

นครฟูกูโอกะ (; โรมาจิ: "Fukuoka-shi") เป็นเมืองหลวงของจังหวัดฟูกูโอกะ ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น
ในปี 2013 ฟูกูโอกะได้รับการจัดอันดับว่าเป็นเมืองน่าอยู่อันดับ 12 ของโลก จากนิตยสาร "Monocle" จากการที่ในเขตตัวเมืองมีพื้นที่สีเขียวจำนวนมาก นอกจากนี้ฟูกูโอกะยังเป็นเมืองที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวที่สุดในเกาะคีวชู ซึ่งรองลงมาคือนครคิตะกีวชู และยังถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางตะวันตกจากเขตมหานครเคฮันชิง จากการที่เป็นเมืองขนาดใหญ่และมีความสำคัญ ทำให้ฟูกูโอกะได้รับสถานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด เมื่อ 1 เมษายน 1972 ด้วยประชากรในเขตเมืองและปริมณฑลรวมกว่า 2.5 ล้านคน (สำมะโนปี 2005) ซึ่งทั้งฟูกูโอกะ–คิตะกีวชู ต่างเป็นพื้นที่อุตสาหกรรมหนัก ซึ่งเป็นรายได้หลักของเมือง
เมื่อกรกฎาคม 2011 ฟูกูโอกะมีฐานะเป็นเมืองใหญ่อันดับ 6 ของญี่ปุ่น ซึ่งแซงหน้านครใหญ่อย่างเกียวโต นับเป็นครั้งแรกที่เมืองทางตะวันตกของภาคคันไซ สามารถมีประชากรมากกว่าเกียวโต นับตั้งแต่ก่อตั้งเมืองเกียวโตเมื่อปี ค.ศ. 794 นอกจากนี้ ในฟูกูโอกะยังปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีที่บ่งชี้ว่าการสร้างชาติญี่ปุ่นเริ่มจากที่นี่
ประวัติศาสตร์.
ฟูกูโอกะบางครั้งถูกเรียกว่าท่าไดไซฟุ (大宰府) ไดไซฟุเป็นเขตศูนย์กลางการปกครองในปี 663 แต่นักประวัติศาสตร์ก็แย้งว่า เขตศูนย์กลางนี้ มีมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ บันทึกโบราณอย่าง โคจิกิ และ คันเอ็ง ตลอดจนหลักฐานทางโบราณคดีได้บ่งชี้ว่า พื้นที่แถบนี้เป็นสถานที่ที่มีความสำคัญมากในการสถาปนาชาติญี่ปุ่น นักวิชาการบางคนอ้างว่า สถานที่นี้เป็นสถานที่แรกที่จักรพรรดิทรงตั้งรกราก เช่นเดียวกับทฤษฎีกำเนิดชาติญี่ปุ่นอื่น ๆ อีกมากมาย
มองโกลรุกราน.
กุบไล ข่านแห่งจักรวรรดิมองโกล (ราชวงศ์หยวน) ได้เพ่งเล็งและสนใจในเกาะญี่ปุ่นที่เป็นประเทศปิด พระองค์เริ่มเตรียมการในปี ค.ศ. 1266 ทรงดำริว่าญี่ปุ่นไม่มีประสบการณ์ต่อโลกภายนอก จึงได้ส่งคณะราชทูตไปยังญี่ปุ่นเพื่อให้ยอมรับอำนาจของมองโกล ญี่ปุ่นขณะนั้นปกครองโดยตระกูลโฮโจ ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนแห่งรัฐบาลโชกุนคามากูระ โดยโฮโจได้ปฏิเสธกลับไป กุบไลข่านส่งคณะราชทูตกลับไปอีกครั้งในปี 1268 ซึ่งครั้งนี้ โฮโจได้ปฏิเสธและประหารคณะราชทูต
ในปี 1274 กุบไลข่านส่งเรือรบ 900 ลำพร้อมไพร่พล 33,000 นายเข้าสู่ทางตอนเหนือของเกาะคีวชู ในจำนวนนี้ส่วนหนึ่งเป็นทหารจากโครยอที่เป็นรัฐบรรณาการของมองโกล การรุกรานครั้งแรกล้มเหลวจากพายุไต้ฝุ่น ฝ่ายมองโกล–โครยอสูญเสียไพร่พลแทบทั้งหมด
ภายหลังความพ่ายแพ้ในการรุกรานครั้งแรก กุบไลข่านล่งคณะราชทูตไปอีกเป็นครั้งที่สามในปี 1279 ซึ่งโฮโจก็ได้สั่งตัดหัวพวกเขาเหมือนครั้งก่อน ทำให้ในปี 1281 กุบไลข่านส่งเรือรบ 4,400 ลำพร้อมไพร่พล 140,000 นายบุกยังฟูกูโอกะ แต่ญี่ปุ่นเองก็เตรียมพร้อมรับมือเป็นอย่างดี หลังจากรบได้เพียงสองศึกและยังไม่มีทีท่าว่าฝ่ายใดจะเพลี่ยงพล้ำ พายุไต้ฝุ่นได้พัดเข้าที่เกาะคีวชูเป็นเวลาถึงสองวัน ทำลายกองเรือของมองโกลพินาศไปเกือบทั้งหมด ทหารมองโกลและโครยอเสียชีวิตกลางทะเลมากกว่าแสนนาย
พายุที่เกิดขึ้นระหว่างการรุกรานทั้งสองครั้งทำให้ญี่ปุ่นขนานนามพายุไต้ฝุ่นนี้ว่า "คามิกาเซะ" (วายุเทพ)
เมืองพี่น้อง.
นครฟูกูโอกะ เป็นเมืองพี่น้องกับอีก 7 เมืองได้แก่
ภาษาลอมบาร์ด

ลอมบาร์ด (ชื่อพื้นเมือง: , ขึ้นอยู่กับอักขรวิธี) เป็นภาษา ที่ถือเป็นภาษาต่อเนื่อง ซึ่งมีผู้พูดหนึ่งล้านคนในอิตาลีตอนเหนือและสวิตเซอร์แลนด์ตอนใต้ โดยเฉพาะพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นลอมบาร์เดีย และบางพื้นที่ในภูมิภาคใกล้เคียง เช่นฝั่งตะวันออกของแคว้นปีเยมอนเต และฝั่งตะวันตกของแคว้นเตรนติโนของประเทศอิตาลี และรัฐตีชีโนกับรัฐเกราบึนเดินของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษาลอมบาร์ดเป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์ ซึ่งอยู่ในกลุ่มกัลโล-โรมานซ์
นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษาลอมบาร์ดในรัฐซังตากาตารีนาของประเทศบราซิลด้วย
สัทวิทยา.
ตารางข้างล่างนี้แสดงเสียงที่มีในภาษาลอมบาร์ดทุกสำเนียง
พยัญชนะ.
ในภาษาลอมบาร์ดตะวันออก เสียง , กับ รวมเป็นเสียง และเสียง , กับ รวมเป็นเสียง เสียงสุดท้ายมัก debuccalized ไปเป็น 
สระ.
ในแบบตะวันตก มีการเปรียบเทียบความยาวของสระ (เช่น "เพื่อไป" vs "ไปแล้ว" ในภาษามิลาน) แต่แบบตะวันออกมักใช้เฉพาะหน่วยเสียงย่อยสั้น
เมื่อมีรูปสระอักขรวิธีซ้ำกันสองตัวที่แยกกันด้วยยัติภาค ซึ่งหลีกเลี่ยงความสับสนกับสระยาว เช่น "a-a" ใน "ca-àl" "ม้า"