เปียงยาง

เปียงยาง หรือ พย็องยัง (เกาหลี: ; ฮันจา: ,) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ที่ซึ่งบางครั้งได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งการปฏิวัติ"  เปียงยางตั้งอยู่บนแม่น้ำแทดง ห่างจากปากแม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเลเหลืองประมาณ ขึ้นไปตามแม่น้ำ จากข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2008 เปียงยางมีประชากร 3,255,288 คน เปียงยางเป็นนครปกครองโดยตรง ("chikhalsi") มีสถานะเทียบเท่ากับจังหวัดของเกาหลีเหนือ
เปียงยางเป็นหนึ่งในนครที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี เป็นเมืองหลวงของสองอาณาจักรเกาหลีโบราณ ได้แก่ โชซ็อนโบราณและโคกูรยอ และเคยเป็นเมืองหลวงรองของอาณาจักรโครยอ หลังการก่อตั้งประเทศเกาหลีเหนือใน ค.ศ. 1948 เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของประเทศ นครถูกทำลายอย่างหนักอีกครั้งในช่วงสงครามเกาหลี แต่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วหลังสงครามด้วยความช่วยเหลือจากโซเวียต
เปียงยางเป็นศูนย์กลางทางการเมือง อุตสาหกรรมและการคมนาคมของเกาหลีเหนือ ประมาณการว่าร้อยละ 99 ของผู้ที่อาศัยอยู่ในเปียงยางเป็นสมาชิก สมาชิกผู้สมัคร หรือผู้อยู่ในอุปการะของสมาชิกพรรคแรงงานเกาหลี (WPK) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาล เป็นที่ตั้งของสถาบันหลักของรัฐบาลเกาหลีเหนือ รวมถึงพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในที่ที่เรียกว่าเมืองต้องห้าม
ชื่อ.
ชื่อ "เปียงยาง" มาจากคำภาษาจีน-เกาหลี 平 (เรียบ) และ 壤 (ดิน) เป็นการถอดเสียงแบบแมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์ของศัพท์ภาษาเกาหลี '평양' ซึ่งแปลว่า 'แผ่นดินราบ' สะท้อนถึงภูมิประเทศที่ราบเรียบของเมือง ในภาษาเกาหลีพื้นเมือง นครมีชื่อเรียกว่า "บูรูนา"  หรือที่เรียกกันน้อยกว่าคือ "บารานา"  ซึ่งเป็นการออกเสียงอักษรจีนของ "เปียงยาง" โดยใช้ระบบอีดู "บูรู"  หมายถึง "ทุ่งหญ้า" ขณะที่ "นา"  หมายถึง "ดินแดน" ดังนั้นความหมายของเปียงยางในภาษาเกาหลีพื้นเมืองจึงหมายถึง "ดินแดนแห่งทุ่งหญ้า"
ชื่อทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ของนครได้แก่ รยู-กย็อง คีซ็อง, ฮวังซ็อง, รากรัง, ซอ-กยง, โซโด, โฮ-กยง, ชังอัน และเฮโจ (ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่นในเกาหลี) มีชื่อเรียกที่แตกต่างกันหลายแบบ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เปียงยางเป็นที่รู้จักในหมู่มิชชันนารีว่าเป็น "เยรูซาเลมแห่งตะวันออก" ด้วยสถานะทางประวัติศาสตร์ของนครในฐานะปราการของศาสนาคริสต์ กล่าวคือนิกายโปรเตสแตนต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงการฟื้นฟูเปียงยางใน ค.ศ. 1907
หลังคิม อิล-ซ็องถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1994 สมาชิกบางส่วนของฝ่ายคิม จ็อง-อิลเสนอให้เปลี่ยนชื่อเปียงยางเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง" (เกาหลี: ; ฮันจา: ) แต่บางส่วนเสนอแนะว่าเกาหลีเหนือควรเริ่มเรียกโซลว่า "นครคิม อิล-ซ็อง" แทนและให้เปียงยางมีชื่อเล่นเป็น "นครคิม จ็อง-อิล" ท้ายที่สุด ข้อเสนอทั้งสองก็ไม่ได้รับการนำไปปฏิบัติ
ประวัติศาสตร์.
สมัยก่อนประวัติศาสตร์.
ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดค้นพบหลักฐานของที่อยู่อาศัยสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในหมู่บ้านโบราณขนาดใหญ่ในเขตเปียงยาง ชื่อว่าคึมทัน-นี (Kŭmtan-ni) ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสมัยเครื่องปั้นดินเผาชึลมุนและมูมุน ชาวเกาหลีเหนือเชื่อมโยงเปียงยางกับนครในตำนาน "อาซาดัล" หรือวังก็อม-ซ็อง เมืองหลวงแห่งแรกในสหัสวรรษที่สองก่อนคริสต์ศักราชของโคโชซ็อน ("โชซ็อนโบราณ") ตามบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่เริ่มต้นด้วยซัมกุก ยูซาในศตวรรษที่ 13
นักประวัติศาสตร์ ปฏิเสธข้อกล่าวอ้างนี้เนื่องจากงานเขียนทางประวัติศาสตร์จีนตอนต้น เช่น ก่วนจือ ตำราภูเขาทะเล บันทึกของฉื่อ และจดหมายเหตุสามก๊ก กล่าวถึง "โชซ็อน" ที่เกิดขึ้นในภายหลังมาก ดังนั้นความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองจึงอาจถูกกล่าวอ้างโดยเกาหลีเหนือเพื่อใช้ในการโฆษณาชวนเชื่อ อย่างไรก็ตาม เปียงยางได้กลายเป็นนครสำคัญในโชซอนโบราณ
สมัยประวัติศาสตร์.
เปียงยางก่อตั้งขึ้นเมื่อ 1122 ปีก่อนคริสต์ศักราช บนที่ตั้งของเมืองหลวงของกษัตริย์ในตำนานนามว่าทันกุน วังก็อม-ซ็อง ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณเปียงยาง กลายเป็นเมืองหลวงของโคโชซ็อนตั้งแต่ 194 ถึง 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช นครล่มสลายในการพิชิตโคโชซ็อนของราชวงศ์ฮั่นใน 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นบัญชาให้จัดตั้งสี่เขตบัญชาการ โดยมีเขตบัญชาการเล่อล่าง (นังนัง) อยู่ในศูนย์กลางและตั้งเมืองหลวงชื่อ "โชซ็อน" (朝鮮縣, 조선현) ในบริเวณเปียงยาง การค้นพบทางโบราณคดีหลายแห่งจากสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลาย (ค.ศ. 20–220) ในพื้นที่เปียงยางดูเหมือนจะบ่งชี้ว่ากองกำลังฮั่นได้บุกรุกระยะสั้น ๆ ในบริเวณเหล่านี้ในภายหลัง
พื้นที่รอบนครมีชื่อเรียกว่านังนัง ในช่วงต้นของสมัยสามราชอาณาจักร ในฐานะเมืองหลวงของนังนัง ง  เปียงยางยังคงเป็นฐานที่มั่นทางการค้าและวัฒนธรรมที่สำคัญหลังเขตบัญชาการนังนังถูกอาณาจักรโคกูรยอที่ขยายตัวทำลายใน ค.ศ. 313
โคกูรยอย้ายเมืองหลวงมาที่นี่ใน ค.ศ. 427 ตามที่คริสโตเฟอร์ เบ็กวิทกล่าวไว้ เปียงยางเป็นการอ่านชื่อในภาษาจีน–เกาหลีของชื่อที่พวกเขาตั้งให้ในภาษาของพวกเขาเองคือ เปียรนา หรือ "แผ่นดินราบ"
ใน ค.ศ. 668 เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงของแม่ทัพผู้พิทักษ์ผู้พิชิตตะวันออกที่ก่อตั้งโดยราชวงศ์ถังของจีน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 676 นครถูกชิลลายึดครอง แต่ถูกปล่อยทิ้งไว้บริเวณชายแดนระหว่างชิลลาและพัลแฮ เปียงยางถูกทิ้งร้างในช่วงปลายสมัยชิลลา จนกระทั่งได้รับการกอบกู้โดยวังก็อนและได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงตะวันตกของโครยอ
ในช่วงสงครามอิมจิน เปียงยางถูกกองทัพญี่ปุ่นยึดครองและรักษาเมืองไว้กระทั่งพ่ายแพ้ในการล้อมเปียงยาง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 นครถูกยึดครองชั่วคราวระหว่างการบุกครองโชซ็อนของราชวงศ์ชิงกระทั่งมีการทำความตกลงสันติภาพระหว่างเกาหลีและจีนราชวงศ์ชิง แม้การบุกครองจะทำให้ชาวเกาหลีระแวงชาวต่างชาติ แต่ศาสนาคริสต์ก็เริ่มมีอิทธิพลมากขึ้นหลังประเทศเปิดรับชาวต่างชาติในศตวรรษที่ 16 เปียงยางกลายเป็นฐานของการขยายตัวของศาสนาคริสต์ในเกาหลี ใน ค.ศ. 1880 นครมีโบสถ์กว่า 100 แห่งและมีมิชชันนารีโปรเตสแตนต์มากกว่าเมืองอื่น ๆ ในเอเชีย และมีชื่อเรียกว่า "เยรูซาเลมแห่งตะวันออก"
ใน ค.ศ. 1890 นครมีประชากร 40,000 คน ที่นี่เป็นสมรภูมิเปียงยางในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ซึ่งนำไปสู่การทำลายและการลดจำนวนประชากรของนครเป็นอย่างมาก นครเป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันใต้ตั้งแต่ ค.ศ. 1896 ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นพยายามพัฒนานครให้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม แต่ต้องเผชิญกับขบวนการ 1 มีนาคมใน ค.ศ. 1919 และขบวนการสังคมนิยมต่อต้านญี่ปุ่นอย่างรุนแรงในช่วงทศวรรษ 1920 จากการแสวงหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ในภาษาญี่ปุ่นนครมีชื่อเรียกว่าเฮโจ (ใช้ตัวอักษรจีนเดียวกันคือ แต่อ่านว่า)
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1931 นครประสบเหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวจีนอันเป็นผลมาจากอุบัติการณ์ว่านเป่าชานและรายงานข่าวที่ทำให้เกินจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวซึ่งปรากฏในหนังสือพิมพ์ของจักรวรรดิญี่ปุ่นและเกาหลี ภายใน ค.ศ. 1938 เปียงยางมีประชากร 235,000 คน
หลัง ค.ศ. 1945.
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1945 กองทัพโซเวียตที่ 25 เข้าสู่เปียงยางและนครกลายเป็นเมืองหลวงชั่วคราวของคณะกรรมาธิการประชาชนชั่วคราวเกาหลีเหนือ คณะกรรมาธิการประชาชนได้รับการจัดตั้งขึ้นแล้วที่นั่น โดยมีโช มัน-ซิก นักชาตินิยมคริสเตียนผู้มากประสบการณ์เป็นผู้นำ เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของเกาหลีเหนือเมื่อมีการก่อตั้งประเทศใน ค.ศ. 1948 ในเวลานั้น รัฐบาลเปียงยางมีเป้าหมายจะยึดคืนโซล เมืองหลวงอย่างเป็นทางการของเกาหลี เปียงยางได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงอีกครั้งในสงครามเกาหลี ซึ่งในระหว่างนั้นถูกกองกำลังเกาหลีใต้เข้ายึดครองเป็นเวลาสั้น ๆ ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม ถึง 6 ธันวาคม ค.ศ. 1950 นครมีผู้ลี้ภัยจำนวนมากอพยพออกไปเมื่อกองกำลังจีนที่รุกคืบลงใต้เข้าใกล้เปียงยาง กองกำลังสหประชาชาติควบคุมการอพยพผู้ลี้ภัยขณะถอยร่นออกจากเปียงยางในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1950 ใน ค.ศ. 1952 นครตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ที่สุดตลอดสงคราม โดยมีเครื่องบินของสหประชาชาติเข้าร่วมถึง 1,400 ลำ
แม้ในช่วงสงคราม ก็มีการวางแผนสร้างนครขึ้นใหม่ วันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 วันที่ลงนามในความตกลงสงบศึกระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ นิตยสาร "The Pyongyang Review" เขียนว่า "ขณะที่ถนนหนทางอยู่ในเปลวเพลิง นิทรรศการแสดงแผนแม่บทการบูรณะเปียงยางได้จัดขึ้นที่โรงละครใต้ดินโมรันบง หลุมหลบภัยทางอากาศของรัฐบาลใต้โมรันบง "บนเส้นทางแห่งชัยชนะ... ดอกไม้ไฟที่พุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองหลวงในการยิงสลุตได้ส่องสว่างแผนการก่อสร้างเมืองที่จะผงาดขึ้นในเร็ววันด้วยรูปลักษณ์ใหม่" หลังสงคราม นครได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต และอาคารจำนวนมากได้รับการสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมแบบสตาลิน แผนสำหรับนครเปียงยางสมัยใหม่เผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในอาคารโรงละคร คิม จุง-ฮี หนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งพันธมิตรสถาปนิกเกาหลี ผู้ซึ่งเคยศึกษาด้านสถาปัตยกรรมในญี่ปุ่นสมัยก่อนสงคราม ได้รับแต่งตั้งจากคิม อิล-ซ็องให้ออกแบบแผนแม่บทของเมือง สถาบันสถาปัตยกรรมมอสโกออกแบบ "แผนบูรณะและก่อสร้างนคนเปียงยางอย่างครอบคลุม" ใน ค.ศ. 1951 และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1953 การเปลี่ยนแปลงไปสู่นครสมัยใหม่ที่ได้รับการออกแบบเพื่อการโฆษณาชวนเชื่อโดยมีสถาปัตยกรรมแบบสตาลินที่มีการจัดวางแบบเกาหลี (และสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อื่น ๆ ที่กล่าวกันว่าได้รับอิทธิพลอย่างมากจากออสการ์ นีเอไมเยร์ สถาปนิกชาวบราซิล) ได้เริ่มต้นขึ้น รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1972 ประกาศให้เปียงยางเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการ
พิธีศพของคิม อิล-ซ็องจัดขึ้นที่เปียงยางใน ค.ศ. 1994 จากนั้นในวันที่ 19 กรกฎาคม พิธีสิ้นสุดลงด้วยขบวนแห่ศพเมื่อรถบรรทุกศพเคลื่อนผ่านถนนโดยมีประชาชนร้องไห้อย่างบ้าคลั่งขณะชมพิธีศพ
ใน ค.ศ. 2001 ทางการเกาหลีเหนือริเริ่มโครงการปรับปรุงให้ทันสมัยในระยะยาว กระทรวงการพัฒนาการก่อสร้างเมืองหลวงถูกรวมเข้าในคณะรัฐมนตรีในปีนั้น ใน ค.ศ. 2006 ชัง ซ็อง-แท็ก พี่เขยของคิม จ็อง-อิลได้เข้าดูแลกระทรวง
ตลอดการปกครองของคิม จ็อง-อึน มีโครงการที่อยู่อาศัยหลายโครงการได้รับการสร้างขึ้น ใน ค.ศ. 2012 ถนนชังช็อน โครงการที่อยู่อาศัยที่มี 2,784 ยูนิตได้เปิดตัวในใจกลางกรุงเปียงยาง โครงการที่อยู่อาศัย ค.ศ. 2013 และ 2014 ที่อุทิศให้กับนักวิทยาศาสตร์เสร็จสมบูรณ์ในถนนนักวิทยาศาสตร์อึนฮาและถนนนักวิทยาศาสตร์วีซ็องโดยมีมากกว่า 1,000 ยูนิตในแต่ละแห่ง ขณะที่ ค.ศ. 2015 มีการดำเนินงานในโครงการที่อยู่อาศัยในถนนนักวิทยาศาสตร์มีแรที่มี 2,584 ยูนิต ใน ค.ศ. 2017 เพื่ออุทิศให้แก่วันครบรอบวันเกิดปีที่ 105 ของผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรก คิม อิล-ซ็อง มีการสร้าง 4,804 ยูนิตในอาคารที่อยู่อาศัยถนนรย็องมย็องแห่งใหม่ ทศวรรษที่สองของ ค.ศ. 2000 มีการก่อสร้างโครงการที่อยู่อาศัยในถนนซ็องฮวาใกล้กับโรงเบียร์แทดงกัง ในเขตซาดง (2022) ในพื้นที่แทพย็องในเขตมันกย็องแด และในเขตที่อยู่อาศัยริมแม่น้ำโพทงซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองติดกับแม่น้ำโพทงบนพื้นที่ที่เคยใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์เทควันโดนานาชาติ คิม จ็อง-อึนสั่งให้เปลี่ยนชื่อเขตที่อยู่อาศัยเป็น "คย็องรู-ดง" หมายถึง "ระเบียงลูกปัดที่สวยงาม" ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ถึง 1970 พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งที่พำนักของคิม อิล-ซ็องและเป็นที่รู้จักในชื่อ "คฤหาสน์เลขที่ 5" โครงการอาคารสาธารณะอื่น ๆ ในช่วงหลัง ได้แก่ โรงละครประชาชนมันซูแดซึ่งเปิดใน ค.ศ. 2012 สวนน้ำมุนซูซึ่งเปิดใน ค.ศ. 2013 และท่าอากาศยานนานาชาติซูนันที่ได้รับการปรับปรุงและขยายและศูนย์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง ทั้งสองแห่งเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2015 โรงละครวงออร์เคสตราซัมจีย็อน ซึ่งติดตั้งจากโรงละครสัตว์กองทัพประชาชนเกาหลีทรงโดมที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1964 และโรงพยาบาลกลางเปียงยาง ซึ่งเริ่มการก่อสร้างใน ค.ศ. 2020 โครงการพัฒนาใหม่เพิ่มเติมเกิดขึ้นในพื้นที่รอบประตูชัยซึ่งโรงพยาบาลประชาชนเปียงยางหมายเลข 1 ถูกรื้อถอน อาคารอะพาร์ตเมนต์ในพื้นที่อินฮึง-ดง ในเขตโมรันบงและในพื้นที่ชินว็อนในเขตโพทงกังถูกรื้อถอน ใน ค.ศ. 2018–2019 สำหรับการก่อสร้างอาคารอพาร์ตเมนต์ใหม่ นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2018 โรงละครกลางแจ้งสวนเยาวชนในถนนซุงรี ซึ่งใช้จัดชุมนุมทางการเมือง ได้รับการสร้างใหม่ ใน ค.ศ. 2021–2022 มีการดำเนินโครงการที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ตามถนนซ็องฮวาทางตะวันออกเฉียงใต้ของนคร ถนนฮวาซ็องในเขตฮวาซ็องทางเหนือของเปียงยางพร้อมอาคารสูง ใน ค.ศ. 2023 มีการเปิดตัวการก่อสร้างที่อยู่อาศัยระยะที่สองในเขตฮวาซ็อง บนพื้นที่เดิมของสถาบันวิทยาศาสตร์ผักเปียงยาง นอกจากนี้ ยังมีการริเริ่มโครงการฟาร์มเรือนกระจกและที่อยู่อาศัยบนพื้นที่เดิมของสนามบินคังดงซึ่งถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 2019
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 การก่อสร้างระยะที่สองในพื้นที่ฮวาซ็องแล้วเสร็จในถนนริมฮึงโดยมีการสร้างอพาร์ตเมนต์ 10,000 ยูนิต ซึ่งมีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่
เปียงยาง ร่วมกับโซล ได้ยื่นข้อเสนอเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2032 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกให้เป็นรายชื่อเมืองที่เป็นตัวแทนร่วมกัน
ภูมิศาสตร์.
เปียงยางตั้งอยู่ทางตะวันตกตอนกลางของประเทศเกาหลีเหนือ นครตั้งอยู่บนที่ราบเรียบห่างจากอ่าวเกาหลี ส่วนหนึ่งของทะเลเหลืองไปทางทิศตะวันออกประมาณ แม่น้ำแทดงไหลจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือลงสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ผ่านใจกลางนครไปยังอ่าวเกาหลี ที่ราบเปียงยาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของนคร เป็นหนึ่งในสองที่ราบขนาดใหญ่บนชายฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรเกาหลี อีกแห่งหนึ่งคือที่ราบแชรย็อง ทั้งสองแห่งมีพื้นที่ประมาณ 500 ตารางกิโลเมตร
ภูมิอากาศ.
เปียงยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน: "Dwa") ซึ่งมีลักษณะคือฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและแห้งแล้ง ในฤดูหนาว ลมหนาวและแห้งสามารถพัดมาจากไซบีเรีย ทำให้อากาศหนาวจัด โดยอุณหภูมิต่ำสุดมักต่ำกว่าจุดเยือกแข็งระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนมีนาคม แม้อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในเวลากลางวันจะสูงกว่าจุดเยือกแข็งอย่างน้อย 2–3 องศาในทุกเดือน ยกเว้นเดือนมกราคม ทั่วไปแล้วฤดูหนาวจะแห้งแล้งกว่าฤดูร้อนมาก โดยมีหิมะตกเฉลี่ย 37 วัน
การเปลี่ยนผ่านจากฤดูหนาวที่หนาวและแห้งแล้งไปสู่ฤดูร้อนที่อบอุ่นและชื้นเกิดขึ้นค่อนข้างรวดเร็วระหว่างเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤษภาคม และมีการกลับคืนสู่สภาพอากาศหนาวอย่างรวดเร็วเช่นกันในช่วงปลายเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ทั่วไปฤดูร้อนจะร้อนและชื้น โดยมีลมมรสุมเอเชียตะวันออกพัดผ่านตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายน ซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย และอุณหภูมิสูงสุดในเวลากลางวันมักสูงกว่า แม้ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านส่วนใหญ่ แต่สภาพอากาศจะน่ารื่นรมย์กว่า โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยตั้งแต่ ในเดือนพฤษภาคมและ ในเดือนกันยายน ประกอบกับท้องฟ้าที่ค่อนข้างแจ่มใสและมีแดดจัด
การเมือง.
หน่วยงานรัฐบาลหลักและหน่วยงานรัฐการอื่น ๆ ตั้งอยู่ในเปียงยาง ที่ซึ่งได้รับการกำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญว่าเป็นเมืองหลวงของประเทศ ที่ทำการของคณะกรรมาธิการกลางพรรคแรงงานและคณะกรรมาธิการประชาชนเปียงยางตั้งอยู่ในย่านแฮบังซัน เขตชุง คณะรัฐมนตรีเกาหลีเหนือตั้งอยู่ในย่านชงโร เขตชุง
เปียงยางยังเป็นที่ตั้งของสถาบันความมั่นคงหลักทั้งหมดของประเทศเกาหลีเหนือ กระทรวงที่ใหญ่ที่สุดคือกระทรวงความมั่นคงทางสังคม มีพนักงาน 130,000 คนทำงานใน 12 กรม ซึ่งดูแลกิจกรรมต่าง ๆ ได้แก่ ตำรวจ ความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่พรรค เอกสารลับ สำมะโน การจดทะเบียนราษฎร การก่อสร้างสาธารณะขนาดใหญ่ การควบคุมจราจร ความปลอดภัยจากอัคคีภัย การป้องกันภัยพลเรือน สาธารณสุขและศุลกากร อีกหน่วยงานสำคัญที่ตั้งอยู่ในนครคือกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ ซึ่งมีบุคลากร 30,000 คนทำหน้าที่จัดการด้านข่าวกรอง ระบบเรือนจำทางการเมือง ความมั่นคงทางอุตสาหกรรมทางทหารและการจัดการการเข้าออกประเทศ
การเมืองและการจัดการของนครถูกพรรคแรงงานเกาหลีครอบงำ เช่นเดียวกับในระดับชาติ นครถูกจัดการโดยคณะกรรมาธิการพรรคเปียงยางของพรรคแรงงานเกาหลีและประธานของคณะกรรมาธิการนั้นคือนายกเทศมนตรีโดยพฤตินัย องค์กรสูงสุดของรัฐคือคณะกรรมาธิการประชาชนเปียงยาง มีหน้าที่รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ประจำวันเพื่อสนับสนุนนคร รวมถึงการปฏิบัติตามแนวทางของพรรคในระดับท้องถิ่นที่ส่งผ่านคณะกรรมาธิการพรรคเปียงยาง การจัดสรรทรัพยากรที่ให้ความสำคัญกับเปียงยาง และการให้การสนับสนุนแก่บุคลากรและครอบครัวของพรรคแรงงานเกาหลีและหน่วยงานความมั่นคงภายใน
เขตการปกครอง.
เปียงยางแบ่งออกเป็น 19 เขต ("กู-" หรือ "กูย็อก") "(ตัวเมือง)" 2 เทศมณฑล ("กุน") และ 1 ย่าน ("ทง")
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
รายงานของสื่อต่างประเทศใน ค.ศ. 2010 ระบุว่าเทศมณฑลคังนัม, เทศมณฑลชุงฮวา, เทศมณฑลซังว็อน และเทศมณฑลซึงโฮได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบริหารของจังหวัดฮวังแฮเหนือที่อยู่ใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม เทศมณฑลคังนัมคังนัมถูกโอนกลับมาอยู่ภายใต้การบริหารของเปียงยางใน ค.ศ. 2011
ย่านพังฮย็อน ฐานขีปนาวุธซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของเมืองคูซ็อง จังหวัดพย็องอันเหนือ ได้ถูกโอนมาอยู่ภายใต้การบริหารของเปียงยางในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018
ทัศนียภาพ.
ภาพพาโนรามาของเปียงยาง มองจากหอคอยชูเชในเดือนเมษายน ค.ศ. 2012
หลังถูกทำลายในช่วงสงครามเกาหลี เปียงยางได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างสมบูรณ์ตามวิสัยทัศน์ของคิม อิล-ซ็อง ซึ่งต้องการสร้างเมืองหลวงที่จะเสริมสร้างขวัญกำลังใจในช่วงหลังสงคราม ผลลัพธ์คือนครที่มีถนนกว้างใหญ่เรียงรายไปด้วยต้นไม้และอาคารสาธารณะที่มีการจัดสวนเป็นขั้นบันได ภาพโมเสกและเพดานที่ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบโซเวียตทำให้นครนี้ชวนให้นึกถึงเมืองในไซบีเรียในช่วงหิมะตกในฤดูหนาว แม้สิ่งก่อสร้างที่มีการออกแบบตามแบบเกาหลีดั้งเดิมจะช่วยลดความรู้สึกนี้ลงได้บ้าง ในฤดูร้อน นครโดดเด่นด้วยแม่น้ำ ต้นหลิว ดอกไม้และพื้นที่สวนสาธารณะ
นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี นครได้รับการวางผังอย่างเคร่งครัดตามหลักการสังคมนิยม ตามแผนแม่บท ค.ศ. 1953 ที่ออกแบบโดยคิม จุง-ฮี นครถูกวางแผนให้รองรับผู้อยู่อาศัยหนึ่งล้านคนโดยทอดยาวจากแม่น้ำแทดงไปยังแม่น้ำโพทง ใจกลางนครถูกวางแผนให้เป็นเขตบริหารหลักโดยมีโครงสร้างภูมิทัศน์หลักสร้างอยู่ระหว่างเขตต่าง ๆ และใช้เป็นเขตกันชนเพื่อไม่ให้ขยายตัวได้อย่างอิสระ ใจกลางนครได้รับการวางผังด้วยถนนและทางหลวงที่กว้างขวางและโครงสร้างและรูปแบบที่ยิ่งใหญ่และเป็นเขตบริหารกลางที่ตั้งของอาคารรัฐบาลและอาคารสาธารณะหลายแห่งรวมถึงศูนย์รัฐบาลหมายเลข 1 ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพรรครัฐบาล นอกจากอนุสาวรีย์และอนุสรณ์สถานต่าง ๆ แล้ว ยังก่อให้เกิดแกนสำคัญของสถานที่เชิงสัญลักษณ์ซึ่งส่งเสริมอุดมการณ์ของพรรคแรงงานเกาหลีและลัทธิบูชาบุคคลของเกาหลีเหนือรอบตระกูลคิมโดยมีศูนย์กลางและกิโลเมตรที่ศูนย์ของเขตกลางอยู่ที่จัตุรัสคิม อิล-ซ็อง
แผนแม่บท ค.ศ. 1953 วางเค้าโครงพื้นฐานซึ่งการพัฒนานครในช่วงทศวรรษต่อมาได้ถูกนำมาใช้โดยมีระบบเขตย่อยที่ผสมผสานการใช้ประโยชน์ที่ดินทั้งที่อยู่อาศัยและอุตสาหกรรม เขตเหล่านั้นกระจายอยู่รอบเขตบริหารกลางและเมื่อรวมกันแล้วก็ก่อให้เกิดแกนหลักของทิศทางการขยายตัวของเมือง ขณะที่ในช่วงทศวรรษ 1950 การเน้นหลักอยู่ที่การฟื้นฟูเปียงยางจากซากปรักหักพังให้เป็นนครสังคมนิยมอย่างระมัดระวังตามแนวทางที่เข้มงวดของแผนแม่บท ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 ได้เกิดคลื่นการพัฒนาใหม่ซึ่งรวมถึงการขยายถนนสายหลัก การก่อสร้างอาคารอพาร์ตเมนต์หนาแน่นสูงตามถนนสายหลัก อาคารเทศบาลและวัฒนธรรมที่โอ่อ่าและรูปปั้นและจัตุรัสขนาดใหญ่ แนวโน้มนี้ยังรวมถึงการนำสถาปัตยกรรมเกาหลีดั้งเดิมมาใช้กับอาคารบางแห่ง แม้การพัฒนาโดยทั่วไปจะเป็นไปตามแผนแม่บท ค.ศ. 1953 แต่ก็มีการเบี่ยงเบนไปในบางแง่มุม เช่น การก่อสร้างอาคารสูงตามถนนสายกลางซึ่งขัดแย้งกับแผนแม่บทที่เรียกร้องให้มีการกระจายการก่อสร้างที่อยู่อาศัยอย่างสม่ำเสมอทั่วเมืองในหลายศูนย์กลาง ในช่วงทศวรรษ 1990 การพัฒนาโครงสร้างนครค่อนข้างชะลอตัวเนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่และภาวะอดอยากที่แพร่หลายในเกาหลีเหนือซึ่งนำไปสู่การเบี่ยงเบนทรัพยากรไปยังกองทัพ ในช่วงทศวรรษ 2010 และ 2020 ได้เห็นความพยายามในการพัฒนานครและความหนาแน่นที่เพิ่มขึ้นโดยมีการปรับปรุงถนนและทางหลวงที่อยู่ห่างจากศูนย์กลางออกไปและการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ชนบทเดิมของนครให้กลายเป็นเขตที่อยู่อาศัยหนาแน่นสูง
ถนนในนครถูกวางผังเป็นตารางในแนวเหนือ–ใต้ และตะวันออก–ตะวันตก ทำให้นครดูเป็นระเบียบเรียบร้อย นักออกแบบชาวเกาหลีเหนือนำประสบการณ์ของสวีเดนในการสร้างย่านที่อยู่อาศัยแบบพึ่งตนเองได้มาใช้ทั่วประเทศ และเปียงยางก็ไม่มีข้อยกเว้น ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหน่วยการปกครองขนาด 5,000 ถึง 6,000 คน (ทง) ทุกหน่วยมีสิ่งอำนวยความสะดวกคล้ายคลึงกัน เช่น ร้านขายอาหาร ร้านตัดผม ร้านตัดเสื้อ โรงอาบน้ำสาธารณะ ที่ทำการไปรษณีย์ คลินิก ห้องสมุด และอื่น ๆ ผู้พักอาศัยจำนวนมากอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์สูง สิ่งสำคัญอันดับต้น ๆ ประการหนึ่งของคิม อิล-ซ็องในการออกแบบเปียงยางคือการจำกัดจำนวนประชากร ทางการยังคงรักษาระบบการควบคุมการเคลื่อนย้ายเข้าสู่นครอย่างเข้มงวด ทำให้นครนี้ต่างจากเมืองอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก เนื่องจากมีความเงียบสงบ ไม่แออัด และมีพื้นที่กว้างขวาง
สิ่งก่อสร้างในเปียงยางแบ่งออกเป็นสามประเภทสถาปัตยกรรมหลัก ได้แก่ อนุสาวรีย์ อาคารที่มีลวดลายเกาหลีดั้งเดิม และอาคารสูง สถานที่สำคัญที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเกาหลีเหนือบางแห่งคืออนุสาวรีย์ เช่น หอคอยชูเช ประตูชัย และอนุสรณ์สถานใหญ่เขามันซู แห่งแรกเป็นยอดหินแกรนิตสูง เป็นสัญลักษณ์ของอุดมการณ์ชูเช สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1982 และประกอบด้วยหินแกรนิต 25,550 ชิ้น แต่ละชิ้นหมายถึงจำนวนวันที่คิม อิล-ซ็องมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้น อาคารที่โดดเด่นที่สุดบนเส้นขอบฟ้าของเปียงยางคือโรงแรมรยูกย็อง อาคารที่สูงเป็นอันดับเจ็ดของโลกในแง่ของจำนวนชั้น อาคารที่ไม่มีคนอยู่อาศัยที่สูงที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในโรงแรมที่สูงที่สุดในโลก ปัจจุบันยังไม่เปิดให้บริการ
เปียงยางมีเส้นขอบฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยมีอาคารอพาร์ตเมนต์สูงเป็นส่วนใหญ่ การก่อสร้างที่เฟื่องฟูเริ่มต้นด้วยโครงการอาคารชุดถนนชังช็อน ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 2012 การก่อสร้างโครงการนี้เริ่มต้นขึ้นหลังผู้นำผู้ล่วงลับ คิม จ็อง-อิล บรรยายว่าถนนชังช็อนนั้น "น่าสมเพช" โครงการที่อยู่อาศัยอื่น ๆ ก็ได้รับการปรับปรุงเช่นกัน แต่ส่วนใหญ่ยังคงมีฉนวนกันความร้อนที่ไม่ดี และไม่มีลิฟต์และระบบทำความร้อนส่วนกลาง โครงการฟื้นฟูนครดำเนินต่อไปภายใต้การนำของคิม จ็อง-อึน โดยมีการแทนที่อพาร์ตเมนต์เก่าในทศวรรษ 1970 และ 1980 ด้วยอาคารสูงและสวนสาธารณะ เช่น สวนเยาวชนแคซ็อง รวมถึงการปรับปรุงอาคารเก่า ใน ค.ศ. 2018 นครได้รับการบรรยายว่าจำไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับห้าปีก่อน 
สถานที่สำคัญ.
สถานที่สำคัญที่น่าสนใจในนคร ได้แก่:
หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เปียงยางเป็นสถานที่สำคัญเล็กน้อย สถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ สำหรับผู้มาเยือน ได้แก่ สวนสัตว์กลางเกาหลี และทางหลวงรวมชาติที่ทอดยาวจากเปียงยางไปยังเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ)
วัฒนธรรม.
อาหาร.
เปียงยางเคยเป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันใต้จนถึง ค.ศ. 1946 และอาหารเปียงยางก็มีธรรมเนียมการทำอาหารโดยทั่วไปเช่นเดียวกับจังหวัดพย็องอัน อาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือพย็องยังแร็งมย็อน หรือเรียกอีกชื่อว่ามุลแร็งมย็อน หรือเรียกง่าย ๆ ว่า แร็งมย็อน แร็งมย็อนแปลตรงตัวว่า "บะหมี่เย็น" ขณะที่คำว่า มุล หมายถึงน้ำ เนื่องจากอาหารจานนี้เสิร์ฟในน้ำซุปเย็นกับดงชิมี (กิมจิแบบน้ำ) และโรยหน้าด้วยลูกแพรเกาหลีหวานหั่นแว่น
เดิมทีพย็องยังแร็งเมียนถูกรับประทานในบ้านที่สร้างด้วยระบบทำความร้อนใต้พื้นแบบดั้งเดิม (อนดล) ในช่วงฤดูหนาวที่หนาวเย็น ดังนั้นจึงมีอีกชื่อเรียกว่า "พย็องยังท็อลดอรี" (สั่นเทาในเปียงยาง) ชาวเปียงยางบางครั้งก็รับประทานเป็นแฮจังกุก ซึ่งเป็นอาหารประเภทใดก็ได้ที่รับประทานเพื่อแก้อาการเมาค้าง ส่วนใหญ่มักเป็นซุปร้อน
อาหารที่เป็นตัวแทนเปียงยางอีกอย่างหนึ่งคือ แทดงกังซุนกอกุก แปลว่า "ซุปปลากระบอกจากแม่น้ำแทดง" ซุปนี้มีปลากระบอก (ซึ่งมีอยู่มากในแม่น้ำแทดง) พร้อมด้วยพริกไทยดำและเกลือ ตามธรรมเนียมแล้ว ซุปนี้จะเสิร์ฟให้กับแขกที่มาเยือนเปียงยาง ดังนั้นจึงมีคำกล่าวทั่วไปว่า "ซุปปลาเทราต์อร่อยไหม?" ซึ่งใช้ทักทายผู้ที่เดินทางกลับจากเปียงยาง อีกหนึ่งอาหารพื้นเมืองพิเศษคือ พย็องยังอนบัน (แปลตรงตัวว่า "ข้าวอุ่นเปียงยาง") ประกอบด้วยข้าวสวยร้อนราดด้วยเห็ดหั่น ไก่ และบินแดต็อกสองสามชิ้น (แพนเค้กที่ทำจากถั่วเขียวบดและผัก)
ชีวิตสังคม.
ใน ค.ศ. 2018 มีร้านอาหารคุณภาพสูงมากมายในเปียงยางที่มีอาหารเกาหลีและนานาชาติ รวมถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นำเข้า ร้านอาหารที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อกรยู-กวันและชงรยูกวัน มีอาหารข้างถนนบางอย่างในเปียงยาง โดยมีผู้ขายตั้งแผงขายอาหาร อาหารต่างชาติ เช่น แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟราย พิซซ่า และกาแฟ สามารถหาได้ง่าย มีสถานบันเทิงยามค่ำคืนที่คึกคักโดยมีร้านอาหารเปิดดึกและคาราโอเกะ
นครมีสวนน้ำ สวนสนุก ลานสเก็ต สโมสรสุขภาพ สนามยิงปืน และสถานแสดงโลมา
การกีฬา.
เปียงยางมีสโมสรกีฬาหลายแห่ง รวมถึงสโมสรกีฬาเอพริล 25 และสโมสรกีฬานครเปียงยาง
เศรษฐกิจ.
เปียงยางเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมของประเทศเกาหลีเหนือ ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ถ่านหิน เหล็กและหินปูน รวมถึงระบบการขนส่งทางบกและทางน้ำที่ดี ทำให้เป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกที่เกิดขึ้นในเกาหลีเหนือหลังสงครามเกาหลี ทั้งอุตสาหกรรมเบาและหนักมีอยู่และพัฒนาควบคู่กันไป การผลิตหนักรวมถึงซีเมนต์ เซรามิกอุตสาหกรรม ยุทธภัณฑ์และอาวุธ แต่การผลิตเครื่องจักรกลยังคงเป็นอุตสาหกรรมหลัก อุตสาหกรรมเบาในเปียงยางและบริเวณใกล้เคียง ได้แก่ สิ่งทอ รองเท้าและอาหาร และอื่น ๆ มีการให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับการผลิตและจัดหาผลิตผลสดและพืชผลรองในไร่นารอบนอกเมือง พืชผลอื่น ๆ ได้แก่ ข้าว ข้าวโพดหวานและถั่วเหลือง เปียงยางมุ่งมั่นที่จะบรรลุความพอเพียงในการผลิตเนื้อสัตว์ โรงเรือนที่มีความหนาแน่นสูงเลี้ยงสุกร ไก่และปศุสัตว์อื่น ๆ
กระทั่งช่วงปลายทศวรรษ 2010 เปียงยางยังคงประสบปัญหาการขาดแคลนไฟฟ้าอยู่บ่อยครั้ง เพื่อแก้ไขปัญหานี้ โรงไฟฟ้าสองแห่ง ได้แก่ โรงไฟฟ้าฮีช็อน 1 และ 2 ถูกสร้างขึ้นในจังหวัดชากังและจ่ายไฟฟ้าให้แก่นครผ่านสายส่งโดยตรง โครงการขยายกำลังการผลิตไฟฟ้าระยะที่สองเริ่มขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 ประกอบด้วยเขื่อนขนาดเล็กหลายแห่งตามแม่น้ำช็องช็อน โรงไฟฟ้าสองแห่งแรกมีกำลังการผลิตสูงสุด 300 เมกะวัตต์ (MW) ขณะที่เขื่อน 10 แห่งที่จะสร้างภายใต้ระยะที่สองคาดว่าจะผลิตไฟฟ้าได้ประมาณ 120 เมกะวัตต์ นอกจากนี้ นครยังมีโรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่มีอยู่แล้วหรือกำลังวางแผนก่อสร้างหลายแห่ง รวมถึงโรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางที่มีกำลังการผลิต 500 เมกะวัตต์ โรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางตะวันออกที่มีกำลังการผลิต 50 เมกะวัตต์ และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนคังดงซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้าง
การค้า.
เปียงยางเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่หลายแห่ง รวมถึงห้างสรรพสินค้าโพทงกัง ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 1 ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักว็อน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเด็กเปียงยาง
นอกจากนี้ ในนครยังมีร้านค้าฮวังกึมบล เครือข่ายร้านสะดวกซื้อของรัฐที่จำหน่ายสินค้าในราคาที่ถูกกว่าในตลาดชังมาดัง ร้านค้าฮวังกึมบลได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อควบคุมตลาดที่กำลังขยายตัวของเกาหลีเหนือโดยการดึงดูดผู้บริโภคและรับประกันการหมุนเวียนของเงินในร้านค้าที่ดำเนินการโดยรัฐบาล
การขนส่ง.
เปียงยางเป็นศูนย์กลางการคมนาคมหลักของประเทศ โดยมีเครือข่ายถนน ทางรถไฟ และเส้นทางอากาศที่เชื่อมต่อกับทั้งจุดหมายปลายทางในประเทศและต่างประเทศ เป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงระหว่างภูมิภาคที่ไปยังเมืองนัมโพ ว็อนซันและแคซ็อง สถานีรถไฟเปียงยางให้บริการเส้นทางรถไฟสายหลัก รวมถึงสายพย็องอีและสายพย็องบู นอกจากนี้ยังมีบริการรถไฟระหว่างประเทศปกติไปยังปักกิ่ง เมืองชายแดนจีนอย่างตานตง และมอสโก
การเดินทางด้วยรถไฟไปยังปักกิ่งใช้เวลาประมาณ 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน K27 จากปักกิ่ง/ขบวน K28 จากเปียงยาง ในวันจันทร์ พุธ พฤหัสบดี และเสาร์) การเดินทางไปยังตานตงใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง (ทุกวัน) การเดินทางไปยังมอสโกใช้เวลาหกวัน นครยังเชื่อมต่อกับสะพานบกยูเรเชียผ่านทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย มีการวางแผนสร้างทางรถไฟความเร็วสูงไปยังว็อนซัน
ระบบรถไฟใต้ดิน รถราง และรถไฟฟ้าล้อยางในเปียงยางถูกใช้โดยหลักของผู้ที่เดินทางไปทำงานเป็นวิธีการขนส่งในเมืองหลัก ช่องทางจักรยานถูกนำมาใช้บนถนนสายหลักในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 มีรถยนต์ค่อนข้างน้อยในนคร รถยนต์เป็นสัญลักษณ์ของสถานะในประเทศด้วยความขาดแคลนอันเป็นผลมาจากข้อจำกัดในการนำเข้าเนื่องจากการคว่ำบาตรระหว่างประเทศและกฎระเบียบภายในประเทศ มีรายงานว่าถนนบางสายอยู่ในสภาพที่ไม่ดี อย่างไรก็ตาม ภายใน ค.ศ. 2018 เปียงยางเริ่มประสบปัญหาการจราจรติดขัด
แอร์โครยอ (Air Koryo) สายการบินของรัฐ ได้จัดตารางเที่ยวบินระหว่างประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนันไปยังปักกิ่ง (PEK) เฉิ่นหยาง (SHE) วลาดีวอสตอค (VVO) เซี่ยงไฮ้ (PVG) และตานตง จุดหมายปลายทางภายในประเทศเพียงแห่งเดียวคือฮัมฮึง ว็อนซัน ช็องจิน ฮเยซัน และซัมจีย็อน ตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 แอร์ไชนา (Air China) เปิดให้บริการเที่ยวบินประจำระหว่างปักกิ่งและเปียงยาง แม้เที่ยวบินของแอร์ไชนามักถูกยกเลิกเนื่องจากผู้โดยสารไม่เพียงพอ
การศึกษาและวิทยาศาสตร์.
มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1946 มี 21 คณะ 4 สถาบันวิจัย และหน่วยงานมหาวิทยาลัยอื่น ๆ อีก 10 หน่วยงาน รวมถึงหน่วยงานหลักด้านการศึกษาทางการแพทย์และการฝึกอบรมบุคลากรด้านสุขภาพ คือ วิทยาลัยการแพทย์ คณะฟิสิกส์ซึ่งครอบคลุมการศึกษาหลากหลายสาขา รวมถึงฟิสิกส์ทฤษฎี ทัศนศาสตร์ ธรณีฟิสิกส์และดาราศาสตร์ สถาบันพลังงานปรมาณูและสำนักงานกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ (สำนักงานกฎหมายรยงนัมซัน) มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็ งยังมีสำนักพิมพ์ สโมสรกีฬา (สโมสรกีฬารยงนัมซัน) พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติ พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติ ห้องสมุด โรงยิม สระว่ายน้ำในร่ม และอาคารอพาร์ตเมนต์สำหรับอาจารย์ อาคารหลักสี่หลังสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1965 (อาคาร 1) 1972 (อาคาร 2) และ 2017 (อาคาร 3 และ 4)
สถาบันอุดมศึกษาอื่น ๆ ได้แก่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีคิม แช็ก มหาวิทยาลัยดนตรีและการเต้นรำเปียงยาง และมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเปียงยาง มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง (PUST) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกของประเทศซึ่งอาจารย์ส่วนใหญ่เป็นชาวอเมริกันและหลักสูตรดำเนินการเป็นภาษาอังกฤษ อาคารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างบนเกาะซึก วัตถุประสงค์ที่ระบุไว้คือเพื่อสนับสนุน "การทำให้เป็นข้อมูลของทรัพยากรทางการศึกษา" โดยการรวมศูนย์สื่อการสอน วรรณกรรมบังคับและข้อมูลการทดลองสำหรับการใช้งานระดับชาติในรูปแบบดิจิทัล
เขตซอซ็องเป็นที่ตั้งของไซโคลตรอนขนาด 20 MeV ชื่อ MGC-20 โครงการเริ่มต้นได้รับการอนุมัติจากทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) ใน ค.ศ. 1983 และได้รับทุนสนับสนุนจาก IAEA สหรัฐและรัฐบาลเกาหลีเหนือ ไซโคลตรอนถูกสั่งซื้อจากสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1985 และสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1987 ถึง 1990 โดยใช้สำหรับการฝึกอบรมนักศึกษา การผลิตไอโซโทปทางการแพทย์สำหรับเวชศาสตร์นิวเคลียร์ รวมถึงการศึกษาในสาขาชีววิทยา เคมี และฟิสิกส์
บริการสุขภาพ.
ศูนย์การแพทย์ต่าง ๆ ได้แก่ โรงพยาบาลกาชาด โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เขาโมรันและเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกที่สร้างขึ้นในเกาหลีเหนือหลังการปลดปล่อยเกาหลีใน ค.ศ. 1945 โรงพยาบาลประชาชนที่ 2 ศูนย์พักฟื้นพงฮวา (หรือที่รู้จักในชื่อคลินิกพงฮวาหรือคลินิกประธานาธิบดี) ตั้งอยู่ในย่านโซคัม เขตโพทงกัง ห่างจากจัตุรัสคิม อิล-ซ็องไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 1.5 กิโลเมตร (1 ไมล์) โรงพยาบาลโรงเรียนแพทย์เปียงยาง ศูนย์รักษาพยาบาลนัมซันซึ่งอยู่ติดกับ โรงพยาบาลสูติกรรมเปียงยาง โรงพยาบาลกลางแทซ็องซัน โรงพยาบาลคิม มัน-ยู ศูนย์รักษาพยาบาลเจ้าหน้าที่และโรงพยาบาลเด็กอกรยู โรงพยาบาลใหม่ชื่อโรงพยาบาลกลางเปียงยางเริ่มก่อสร้างในเปียงยางเมื่อ ค.ศ. 2020
เมืองพี่น้อง.
เปียงยางเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>