pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กินรีไมมัส

กินรีไมมัส (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Kinnareemimus") เป็นสกุลหนึ่งของไดโนเสาร์แบบเทอโรซอร์จำพวกออร์นิโธมิโมซอเรียนจากประเทศไทย โดยเป็นที่รู้จักจากส่วนหลงเหลือที่ไม่สมบูรณ์ค้นพบในช่วงไม่เกินต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้แก่ กระดูกหัวหน่าว กระดูกขาหลังท่อนล่าง กระดูกน่อง กระดูกฝ่าตีน และกระดูกนิ้ว กระดูกอุ้งตีนข้อที่สามที่มีสภาพที่ไม่สมบูรณ์แต่มีลักษณะของพินชิ่งด้านข้างที่เด่นชัด พบในออร์นิโธมิโมซอร์ ไทรันโนซอรอยด์ ทรูดอนติดส์ และครีแนกนาธิดส์ มีการรวบรวมส่วนหลงเหลือจากหมวดหินเสาขัวที่มีอายุถึงช่วง Barremian ยุคครีเทเชียสตอนต้น ที่ภูเวียง จังหวัดขอนแก่น การปรากฏตัวในช่วงแรกทำให้เป็นออร์นิโธมิโมซอร์แรกสุดเท่าที่รู้จัก (ในกรณีที่ไม่ใช่ตัวแรกสุด) ขึ้นอยู่กับอายุของหมวดหิน Buffetaut "et al." เสนอแนะว่าฟอสซิลของ "กินรีไมมัส" อาจระบุต้นกำเนิดของออร์นิโธมิโมซอร์ชั้นสูงจากเอเชีย
สกุลนี้ได้รับการระบุครั้งแรกโดย Eric Buffetaut, วราวุธ สุธีธร และ Haiyan Tong ใน ค.ศ. 2009 และมีเพียงชนิดเดียวคือ Kinnareemimus khonkaenensis (กินรีไมมัส ขอนแก่นเอนซิส) ไดโนเสาร์ชนิดนี้ตั้งชื่อตามกินรี ส่วนชื่อ "Kinnareemimus" ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในงานวิจัย ค.ศ. 1999 ของ Sasithorn Kamsupha และในสิ่งตีพิมพ์โดยรีวอิจิ คาเนโกะ (ภายใต้ชื่อ "Ginnareemimus") ใน ค.ศ. 2000
จักรพรรดิฮั่นหฺวัน

จักรพรรดิฮั่นหฺวัน (132–168) เป็น จักรพรรดิจีน องค์ที่ 27 ของราชวงศ์ฮั่นหลังจากที่พระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติโดยสมเด็จพระจักรพรรดินีและพระเชษฐาของพระนาง เหลียงจี้ เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 146. พระองค์เป็นพระราชปนัดดาของ จักรพรรดิฮั่นจาง.
หลิว จื้อ เป็นเหลนของพระเจ้าฮั่นจาง ในปี 145 พระเจ้าฮั่นชงสิ้นพระชนม์ นาง (梁妠) พระมารดาพระเจ้าฮั่นชง จึงยกหลิว จวั่น (劉纘) ญาติของพระเจ้าฮั่นชง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า ได้เป็นใหญ่ในราชการแผ่นดิน และในปี 146 เหลียง จี้ ก็ฆ่าหลิว จวั่น ทิ้ง นางเหลียง น่า จึงยกหลิว จื้อ ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ถัดมา ขณะนั้น หลิว จื้อ อายุได้สิบสี่ปี
เมื่อเสวยราชย์แล้ว หลิว จื้อ กำจัดอิทธิพลของพี่น้องสกุลเหลียงเป็นผลสำเร็จ โดยได้ความช่วยเหลือจากเหล่าขันที แต่นั้นก็เป็นเหตุให้ขันทีเข้ามาครอบงำกิจการบ้านเมืองแทน ขันทีทั้งหลายฉ้อฉลไม่ต่างจากพี่น้องสกุลเหลียง ราษฎรจึงไม่สิ้นความเดือดร้อน ในปี 166 บัณฑิตจำนวนมากประท้วงต่อต้านรัฐบาล หลิว จื้อ จึงสั่งให้จับผู้ประท้วงทั้งสิ้น ราชวงศ์ฮั่นก็เข้าสู่ความเสื่อมอีกระดับหนึ่ง
หลิว จื้อ อยู่ในสมบัติได้ยี่สิบสองปีก็วายชนม์ไปในปี 168 อายุได้สามสิบหก หลิว หง (劉宏) ญาติของหลิว จื้อ ได้เป็นกษัตริย์สืบต่อมา
การสมรสซ้อน

การสมรสซ้อน  หมายถึง การที่บุคคลหนึ่งไปจดทะเบียนสมรสกับอีกบุคคลหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่ตนมีพันธะทางการสมรสกับอีกบุคคลหนึ่งซึ่งเรียกว่า "คู่สมรส" อยู่แล้ว และการสมรสนั้นยังไม่สิ้นสุดลง การสมรสซ้อนเป็นความผิดอาญาในบางประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา และประเทศไทย
วิฆเนศ ทรงธรรม

วิฆเนศ ทรงธรรม (Wickanet Songtham) (เกิด 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2502) เป็นนักธรณีวิทยาและ นักบรรพชีวินวิทยา ผู้เชี่ยวชาญด้านซากดึกดำบรรพ์พืช มีภูมิลำเนาเกิดที่อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรคนที่ 4 จากจำนวน 5 คน ของนายจินดา ทรงธรรม และนางสวงค์ ทรงธรรม (สง่าเนตร)
ประวัติ.
วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกหัวข้อเรื่อง Stratigraphic Correlation of Tertiary Basins in Northern Thailand Using Algae Pollen and Spores ได้รับรางวัลวิทยานิพนธ์ดีเด่นจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปีการศึกษา 2546 
วิฆเนศ ทรงธรรม หรือ ดร.วิฆเนศ ทรงธรรม เข้ารับราชการครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2529 ในตำแหน่งนักวิทยาศาสตร์ 3 มีภารกิจทำหน้าที่สำรวจจัดทำแผนการขุดเจาะบ่อน้ำบาดาลที่ศูนย์ปฏิบัติการ รพช. ขอนแก่น สำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท กระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2536 ได้โอนย้ายไปรับราชการที่กรมทรัพยากรธรณี กระทรวงอุตสาหกรรม ทำหน้าที่สำรวจและวิจัยซากดึกดำบรรพ์พืชและซากดึกดำบรรพ์สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
ผลงาน.
มีผลงานวิจัยที่นำไปสู่การค้นพบซากดึกดำบรรพ์พืชจากชั้นหินมหายุคซีโนโซอิกมากมาย โดยเป็นการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา เช่น เรณูสัณฐานของพืชที่ปัจจุบันสูญพันธุ์ไปจากประเทศไทยแล้ว ได้แก่ ทูก้า สปรูซ แท๊กโซเดียม เป็นต้น และยังพบเรณูสัณฐานละอองเรณูของพืชเขตร้อนอีกมากที่นำไปสู่การเข้าใจการเปลี่ยนแปลงภูมิศาสตร์พืชบรรพกาล ระหว่างการวิจัยพบซากดึกดำบรรพ์ของเรณูสัณฐานมากมายและที่มีการศึกษาตั้งสายพันธุ์ใหม่คือสาหร่ายเซลล์เดียว 2 ชนิด คือ "Actinastrum bansaense" และ "Closterium thailandicum" ซึ่งเป็นสาหร่ายน้ำจืด
ทอย สตอรี่ 2

ทอย สตอรี่ 2  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันของดิสนีย์ โดยคอมพิวเตอร์ เป็นเรื่องที่ 3 ของ พิกซาร์ ภาคต่อของทอย สตอรี่ ออกฉายในปี พ.ศ. 2542 ทอย สตอรี่ 2 ภาพยนตร์เรื่องนี้ยอดเยี่ยม ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำเรื่องนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 245,852,179 ดอลลาร์สหรัฐ และ 485,015,179 ดอลลาร์สหรัฐ งบประมาณได้ 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทอย สตอรี่ 2 คือหนังแอนิชั่นภาคต่อเรื่องแรกที่สามารถทำเงินได้มากกว่าหนังภาคแรก โดยทำลายสถิติรายได้เปิดตัวสัปดาห์แรกบนบ๊อกซ์ออฟฟิศทั้งในอเมริกา, อังกฤษ และ ญี่ปุ่น รวมทั้งกลายเป็นหนังแอนิชั่นที่ทำรายได้สูงสุดในปี 1999 โดยทำเงินในอเมริกาไปกว่า 245 ล้านดอลล่าร์สหรัฐฯ และกวาดรายได้ทั่วโลกไปอีก 485 ล้านเหรียญ
เรื่องย่อ.
ในระหว่างที่แอนดี้ไปเข้าค่าย ฤดูร้อน วูดดี้ถูกอัล นักสะสมของเล่นจอมละโมบขโมยไป เพื่อเก็บให้ครบชุดคอลเล็คชั่นราวด์อัพแก๊ง ซึ่งกลายเป็นของหายากในปัจจุบัน เวลานี้ วูดดี้ พร้อมด้วยเจสซี่ บูลส์อาย และคุณลุงนักขุดทอง สติงกี้ พีท กำลังจะได้ไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งวูดดี้จะได้ใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดของเขาในตู้กระจกไปตลอดกาล มันขึ้นอยู่กับบัซ ไลท์เยียร์ มิสเตอร์โปเตโต้เฮด แฮม เร็กซ์ และ สลิงกี้ ด็อก ที่จะช่วยเพื่อนเขากลับมาและย้ำเตือนสติวูดดี้ว่าการเป็นของเล่นที่แท้จริง นั้นคืออะไร ภารกิจช่วยชีวิตเพื่อนรักจากการถูกส่งตัวไปพิพิธภัณฑ์ของเล่น ซึ่งพวกเขาต้องผ่านเรื่องราวอันแสนยุ่งเหยิงครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อที่จะพาวูดดี้กลับบ้านก่อนที่แอนดี้จะกลับมาจากค่าย และได้เพื่อนใหม่ คือ เจสซี่ และ ม้า บูลส์อาย
นาร์ซิสซัสหลงเงา

นาร์ซิสซัสหลงเงา  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1597 ถึงปี ค.ศ. 1599 
การระบุว่าเป็นภาพที่เขียนโดยคาราวัจโจจริงหรือไม่เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอย่างยืดยาวจนกระทั่งบัดนี้และยังคงมีคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้จากนักวิชาการอีกหลายประการ หลักฐานว่าใครเป็นผู้เขียนไม่มีปรากฏในด้านเอกสารร่วมสมัยฉะนั้นการสันนิษฐานผู้เขียนจึงต้องสรุปเอาจากลักษณะงานเขียน ทฤษฎีที่ว่าคาราวัจโจเป็นผู้เขียนภาพอาจจะได้รับการสนับสนุนจากใบทะเบียนการส่งออกจากปี ค.ศ. 1645 ที่กล่าวถึง “นาร์ซิสซัส” โดยคาราวัจโจที่ขนาดสัดส่วนคล้ายคลึงกับภาพนี้ แม้ว่าจะไม่ทราบแน่นอนจากเอกสารว่าเป็นภาพนี้จริง แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างก็ยอมรับความเกี่ยวข้องระหว่างเอกสารและภาพเขียนภาพนี้ และยอมรับคุณภาพของภาพ การวิจัยลักษณะการเขียนซึ่งทำระหว่างการบูรณะภาพเมื่อไม่นานมานี้เปรียบเทียบกับลักษณะการเขียนภาพเขียนอื่นๆ ของคาราวัจโจ ประกอบกับการใช้เท็คนิคในการตีความหมายใหม่ของหัวเรื่องในการเขียนภาพของคาราวัจโจทำให้เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นภาพที่วาดโดยคาราวัจโจ 
ในเรื่องการวาดแบบใหม่ควรจะกล่าวถึงการวางรูปซ้อนจากกึ่งกลางซึ่ง—คล้ายกับไพ่ที่แบ่งเป็นสองตอนจากกลางใบไพ่—โดยมีขอบสระแบ่งกลางภาพ งานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1597 ถึงปี ค.ศ. 1599 ของคาราวัจโจยังเป็นงานในสมัยที่ยังวิวัฒนาการเท็คนิคการเขียนของตนเองซึ่งยังไม่ลงตัว และยังเป็นระยะที่คาราวัจโจพยายามหาคำตอบในสิ่งที่ยังไม่เข้าใจดี เป็นระยะเวลาที่ยังแสวงหาความมีมนต์ขลังของบรรยากาศ, ความความระทึกใจ และการพินิจภายใน (introspection) ของภาพ นอกจากนี้ภาพนี้ก็ยังแสดงอิทธิพลจากการเขียนแบบลอมบาร์ดของโมเร็ตโต ดา เบรสเชีย (Moretto da Brescia)และจิโอวานนิ จิโรลาโม ซาโวลโด (Giovanni Girolamo Savoldo) นอกจากนั้นคาราวัจโจก็ยังทดลองการใช้แสงและเงาด้วยวิธีต่างๆ ภาพเขียนจากสมัยเดียวกันนี้ก็ได้แก่ “คนเล่นลูท”, “แมรี แม็กดาเลนเศร้า” และที่สำคัญที่สุดคือ “นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย” และ “มาร์ธาและแมรี แม็กดาเลน” ซึ่งสะท้อนให้เห็นความละม้ายคล้ายคลึงกันในลักษณะการเขียนของกันและกัน 
ภาพนี้เป็นหนึ่งในสองภาพเท่านั้นที่คาราวัจโจเขียนเกี่ยวกับเทพจากปรัมปราวิทยา เรื่องของนาร์ซิสซัสเป็นเรื่องที่เล่าโดยกวีโอวิดในหนังสือ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” ว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาสะสวยผู้หลงรักเงาของตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นที่รู้จักกันดีในบรรดาผู้สะสมเช่นคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตและนายธนาคารวินเช็นโซ จุสติเนียนิ (Vincenzo Giustiniani) ซึ่งเป็นกลุ่มสังคมในแวดวงของคาราวัจโจ นอกจากนั้นเรื่องนาร์ซิสซัสก็คงจะเป็นที่ต้องใจของคาราวัจโจเองหรืออาจจะเป็นหัวเรื่องที่เหมาะกับผู้อุปถัมภ์ผู้มีการศึกษาเช่นเดล มอนเตหรือจุสติเนียนิตามเหตุผลที่อธิบายโดยนักปรัชญาเรอเนซองส์ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ: “the inventor of painting...was Narcissus...What is painting but the act of embracing by means of art the surface of the pool?” 
ภาพเขียนสื่อบรรยากาศทางอารมณ์ที่หดหู่ (brooding melancholy) โดยนาร์ซิสซัสล็อกตัวเป็นวงกลมกับเงาของตนเองในน้ำล้อมกลางภาพ รอบตัวเป็นเงามืดรอบข้างที่ทำให้เน้นว่าความเป็นจริงภายในภาพมีแต่เพียงการจ้องดูเงาของตัวเองของนาร์ซิสซัสเท่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 นักวิจารณ์วรรณกรรมโทมมัสโซ สติเกลียนิ (Tommaso Stigliani) อธิบายความมีมนต์ขลังของนาร์ซิสซัสว่าเป็นการ “แสดงอย่างเห็นได้ชัดถึงความไม่มีความสุขของผู้ที่รักสิ่งของของตัวเองมากเกินไป”
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล  เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในประเทศรัสเซีย 
ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่อาจจะยังเขียนไม่เสร็จและอาจจะเป็นงานเขียนสุดท้ายที่เขียนระหว่างที่พำนักอยู่ที่อุมเบรียก่อนที่จะย้ายไปฟลอเรนซ์
ชื่อของภาพเขียนมาจากชื่อครอบครัวคอนเนสตาบิเลแห่งเปรูเจียที่ขายให้แก่สมเด็จพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซียในปีค.ศ. 1871. พระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ทรงมอบภาพเขียนให้แก่พระจักรพรรดินีมาเรีย อเล็กซานโดรวา (Maria Alexandrovna) ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก 
ภาพเขียนเป็นภาพของพระแม่มารีอุ้มพระบุตรขณะที่กำลังทรงอ่านหนังสือ ในปี ค.ศ. 1881 เมื่อภาพเขียนถูกย้ายไปบนผ้าใบก็พบภาพดั้งเดิมที่เป็นภาพที่พระแม่มารีกำลังทรงพิจารณาผลทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูแทนที่จะเป็นหนังสือเช่นที่เห็นกัน
แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก (ภาษาอิตาลี: Madonna del Granduca) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่วังพิตติที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
ราฟาเอลอาจจะเขียนภาพ “แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก” ราวปี ค.ศ. 1505 หลังจากที่มาถึงฟลอเรนซ์ อิทธิพลที่ได้รับจากเลโอนาร์โด ดา วินชีเห็นได้ชัดในภาพนี้ในการใช้เทคนิคการเขียนแบบสีม่านหมอก (sfumato) ภาพเขียนเป็นของเฟอร์ดินานด์ที่ 3, แกรนด์ดยุกแห่งทัสเคนี (Ferdinand III, Grand Duke of Tuscany) ที่ภาพตั้งชื่อตาม
โอทิส เอเลเวเทอร์

โอทิส เอเลเวเตอร์ คอมพานี  เป็นบริษัทสัญชาติอเมริกัน ผู้พัฒนา ผลิตและซ่อมบำรุงผลิตภัณฑ์การเคลื่อนย้ายในแนวดิ่ง ได้แก่ ลิฟต์, บันไดเลื่อน และทางเลื่อน รายใหญ่ที่สุดในโลก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2396 โดยอีลิชา โอติส ที่เมืองนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองฟาร์มิงตัน รัฐคอนเนตทิคัต มีพนักงานกว่า 63,000 คน 
ผลิตภัณฑ์ของโอทิสได้รับการติดตั้งในอาคารและสถานที่ชั้นนำของโลก เช่น หอไอเฟล, ตึกเอ็มไพร์สเตต, เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์, ปิโตรนาสทาวเวอร์, ซีเอ็นทาวเวอร์, สกายลอนทาวเวอร์, ฟรานซิส แชงกรี-ลา เพลซ, โอเรียนทัล เพิร์ล เรดิโอ แอนด์ ทีวี ทาวเวอร์, รปปงหงิ ฮิลล์ คอมเพล็ก, ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอน, กริชตูเรเดงโตร์, เซ็นทรัลพลาซา (ฮ่องกง), บุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ (ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในโลกในปัจจุบัน) 
เทคโนโลยีที่สำคัญของโอทิสคือระบบความปลอดภัยพิเศษในการล็อกกรณีลิฟต์ร่วง อันเป็นผลทำให้ระบบลิฟต์ในอาคารสูงมีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้น
นิมิตของอัศวิน (ราฟาเอล)

มโนทัศน์ของอัศวิน (ภาษาอังกฤษ: Vision of a Knight หรือ The Dream of Scipio หรือ Allegory) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงลอนดอนในอังกฤษ 
ราฟาเอลเขียนภาพ “มโนทัศน์ของอัศวิน” ราวปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนด้วยสีฝุ่นผสมไข่บนไม้พ็อพพลา อาจจะเป็นภาพคู่กับแผงเทพสามองค์ที่ปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์ของวังชองตีย์ (Château de Chantilly)
แก่นความคิดของภาพเป็นที่โต้เถียงกัน บ้างก็ว่าเป็นภาพอัศวินนอนหลับคือนายพลโรมันสคิปิโอ อาฟริคานัส (Scipio Africanus) (236 - 184 ก.ค.ศ.) ผู้นอนฝันว่าจะต้องเลือกระหว่าง “คุณธรรม” ที่ด้านหลังเป็นเขาสูงและ “ความสำราญ” ที่แต่งตัวอย่างรุ่ยร่าย แต่สตรีสองคนในภาพมิได้มีแสดงความแก่งแย่งกันในตัวอัศวิน แต่สตรีทั้งสองอาจจะเป็นสัญลักษณ์แทนคุณสมบัติที่เป็นอุดมคติของความเป็นอัศวินที่ประกอบด้วย: หนังสือ, ดาบ และดอกไม้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นผู้มีการศึกษา, ความเป็นทหาร และความรักซึ่งเป็นคุณลักษณะต่างๆ ที่อัศวินควรจะเป็นเจ้าของ
ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา

ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Elisabetta Gonzaga) เป็นภาพเหมือนที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
ราฟาเอลเขียน “ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา” ราวปี ค.ศ. 1504 สตรีในภาพคือเอลิซาเบตตา กอนซากา (Elisabetta Gonzaga) รายละเอียดในภาพก็เป็นเสื้อที่ตกแต่งด้วยลายปะและจี้เป็นรูปแมงป่องเดิมกล่ากันว่าเขียนโดยตั้งแต่อันเดรีย มานเทนยา ไปจนถึง อัลเบรชท์ ดือเรอร์
ปีเอโร ดี โกซีโม เด เมดีชี

ปีเอโร ดี โกซีโม เด เมดีชี  (19 กันยายน ค.ศ. 1416 - (2 ธันวาคม ค.ศ. 1469) เกิดเมื่อวันที่ (19 กันยายน ค.ศ. 1416 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของ โกซีโม เด เมดีชี และ คอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) ปีเอโรสมรสกับคอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Lucrezia Tornabuoni) และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1469 ที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี ปีเอโรเป็นผู้ครองฟลอเรนซ์โดยปริยายระหว่าง ค.ศ. 1464 ถึงปี ค.ศ. 1469 ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยา เปียโรเป็นบิดาของจุยเลียโน เด เมดีชีและโลเรนโซ เด เมดีชี
มีศักดิ์ นาครัตน์

มีศักดิ์ นาครัตน์ (20 เมษายน พ.ศ. 2481 - 18 ตุลาคม พ.ศ. 2555) เป็นนักร้อง นักแสดง และนักแต่งเพลงแปลงที่มีผลงานเด่น ในช่วงทศวรรษ พ.ศ. 2500-2509
ชิวิตส่วนตัว.
เคยป่วยด้วยโรคเบาหวาน จนมีอาการกระทบกระเทือนต่อระบบสายตา แต่มีร่างกายแข็งแรงดี มีบ้านพักอาศัยที่ บ้านสวนธน ข้างเซ็นทรัลรัตนาธิเบศร์ มีสมาคมคนแก่ประจำอยู่ที่ ร้านเมสโซ ชั้นสองของเซ็นทรัลฯ ในช่วงเวลาเย็นทุกวัน ออกกำลังกายทุกเช้า ก่อนเข้าบ้านจะแวะเข้าเซเว่นอีเลฟเว่นทุกครั้ง
เสียชีวิต.
มีศักดิ์ นาครัตน์ เสียชีวิตเมื่อเวลาเช้าของวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคมะเร็งปอด สิริอายุได้ 74 ปี
ปีเอโร ดี โกซีโม

เปียโร ดิ โคสิโม (ภาษาอังกฤษ: Piero di Cosimo) (2 มกราคม ค.ศ. 1462 - 12 เมษายน ค.ศ. 1522) เป็นจิตรกรรมสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน 
เปียโร ดิ โคสิโมเกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1462 ที่ ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1522 เปียโรเป็นลูกของช่างทองและฝึกงานภายใต้โคสิโม โรสเสลิ (Cosimo Rosseli) ผู้ที่เปียโรได้รับนาม และเป็นผู้ช่วยในการวาดภาพที่ชาเปล ในปี ค.ศ. 1481 เปียโรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน”
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส

ฮือโค ฟัน เดอร์คุส (ราว ค.ศ. 1440 - ราว ค.ศ. 1482) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) ของตระกูลการเขียนภาพแบบเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เขาเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมันและบานพับภาพ 
ฮือโค ฟัน เดอร์คุสเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1440 ที่เมืองเกนต์ เสียชีวิตที่ใกล้เมืองบรัสเซลส์เมื่อราว ค.ศ. 1482 
ฮือโคเป็นสมาชิกของสมาคมช่างเขียนแห่งเกนต์ในฐานะมาสเตอร์ในปี ค.ศ. 1467 ในปี ค.ศ. 1468 ฮือโคก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตกแต่งเมืองบรูชเพื่อเตรียมการฉลองการเสกสมรสระหว่างชาร์ลพระเศียรล้าน ดุ๊กแห่งเบอร์กันดี (Charles the Bold) กับมาร์กาเรตแห่งยอร์ก (Margaret of York) และเป็นผู้ตกแต่งตราประจำพระองค์สำหรับขบวนการเสด็จเข้าเมืองเกนต์ของพระเจ้าชาร์ลในปี ค.ศ. 1469 และต่อมาในปี ค.ศ. 1472 ฮือโคก็ได้รับเลือกให้เป็นอธิการของสมาคมในปี ค.ศ. 1473 หรือปี ค.ศ. 1474 
ในปี ค.ศ. 1475 หรือหลายปีต่อมา ฮือโคก็บวชเป็นพระที่สำนักสงฆ์โรดโกลสเตอร์ (Rood Klooster) ไม่ไกลจากบรัสเซลส์ที่เป็นของนิกายวินเดิสไฮม์ (Windesheim Congregation) และยังคงทำงานจิตรกรรมต่อจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1482 หรือในปี ค.ศ. 1483 ในปี ค.ศ. 1480 ฮือโคถูกเรียกตัวไปเมืองเลอเฟินเพื่อไปเขียน "Justice Scenes" ที่ดีร์ก เบาตส์ เขียนค้างไว้ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475 หลังจากนั้นไม่นานขณะที่ฮือโคเดินทางกลับจากโคโลญกับพระในสำนักก็เกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายและประกาศตัวเองว่าเป็นผู้ที่ถูกแช่ง แต่เมื่อกลับมาถึงโรดโกลสเตอร์ ฮือโคก็หายและเสียชีวิตที่นั่น ระยะเวลาที่พำนักที่สำนักสงฆ์ถูกบันทึกโดยคัสปาร์ โอฟเฮยส์ (Gaspar Ofhuys) นักบวชอีกองค์หนึ่ง รายงานโดยแพทย์ชาวเยอรมันฮีเยโรนือมุส มึนเซอร์ (Hieronymus Münzer) ในปี ค.ศ. 1495 ทีกล่าวถึงจิตรกรชาวเกนต์ตกอยู่ในอารมณ์เศร้าเพราะความกดดันที่จะเขียนภาพให้ดีเท่าฉากแท่นบูชาเกนต์ อาจจะหมายถึงฮือโค
งานเขียนชิ้นที่สำคัญที่สุดที่ยังเหลืออยู่คือฉากแท่นบูชาปอร์ตีนารี (หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์) ที่เป็นงานที่จ้างสำหรับวัดซานเอจีดีโอในโรงพยาบาลของวัดซานตามารีอานูโอวาในฟลอเรนซ์ โดยตอมมาโซ ปอร์ตีนารี (Tommaso Portinari) ผู้จัดการสาขาบรูชของธนาคารเมดีชี ฉากแท่นบูชามาถึงฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 หลายปีหลังจากที่ฮือโคเขียนเสร็จ เป็นงานที่ชื่นชมกันในฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีในหนังสือ "ชีวิตศิลปิน" ของปี ค.ศ. 1550 เรียกฮือโคว่า "Ugo d'Anversa" (ฮือโคแห่งแอนต์เวิร์ป) ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าฮือโคเป็นผู้เขียนภาพ งานชิ้นอื่นใช้การวิจัยลักษณะการเขียนโดยการเปรียบเทียบกับฉากแท่นบูชานี้ในการบ่งว่าฮือโคเป็นผู้วาด
ดูเหมือนว่าฮือโคจะทิ้งงานร่างไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจจะใช้โดยผู้นิยมในการสร้างงานเขียนที่ฮือโคไม่ได้วาดด้วยตนเอง ร่างภาพ "เจค็อบและเรเชล" อยู่ที่ไครสต์เชิร์ช เชื่อเป็นงานที่ลงชื่อในจำนวนไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่
ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา

ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา (Sporopollen fossil) คือซากของพืชขนาดจุลภาค เรียกว่า ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน (fossil palynomorph หรือ fossil sporomorph) เป็นแขนงหนึ่งของวิชาบรรพชีวินวิทยา(Palyontology) ที่เกี่ยวข้องกับซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตขนาดจุลภาค และส่วนประกอบขนาดจุลภาคของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู ซากดึกดำบรรพ์สปอร์ ไดโนแฟลกเจลเลตซีสต์ อาคริทาร์ช ชิตินโนซวน และวัตถุขนาดจุลภาคของซากดึกดำบรรพ์สาหร่าย และซากดึกดำบรรพ์ฟังไจ
ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะมีโครงสร้างประกอบด้วยสารเซลลูโลสจำพวกสปอโรพอลเลนิน ซึ่งเป็นสารอินทรีย์ที่มีคุณสมบัติทนทานต่อการกัดกร่อนของกรดแม้ว่าจะเป็นกรดเข้มข้นหรือที่อุณหภูมิน้ำเดือดก็ตาม ดังนั้นในการสกัดซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากเนื้อหินจึงต้องอาศัยการละลายตัวอย่างหินด้วยกรดชนิดต่างๆ เช่น กรดเกลือ และกรดกัดแก้ว จะทำการกัดกร่อนแร่ประกอบหิน เช่น สารประกอบในหินปูน และ สารประกอบหินประเภทซิลิกา ให้ละลายออกไป ท้ายที่สุดก็จะเหลืออนุภาคสารอินทรีย์ที่อาจเป็นเศษสารอินทรีย์ทั่วไปและอินทรีย์วัตถุของซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จากนั้นจะทำการแยกซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากอินทรีย์วัตถุอื่นๆด้วยสารเคมีบางตัว เช่น ซิงค์โบไมด์ หรือ ซิงค์คลอไรด์ เป็นต้น
การศึกษาซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะทำการศึกษาภายใต้กล้องจุลทรรศน์ทั้งกล้องจุลทรรศน์แสงและกล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนแบบส่องกราด เพื่อทำให้ทราบถึงขนาด รูปร่าง ผนังเซลล์ และลวดลายต่างๆบนพื้นผิว เป็นต้น รูปด้านขวามือเป็นภาพของเรณูสัณฐานละอองเรณูของกระจับโบราณ (สปอโรทราปออิดิทีส เมดิอุส หรือ Sporotrapoidites medius) จากชั้นหินอายุประมาณสมัยโอลิโกซีน-ไมโอซีน ของเหมืองนาฮ่อง ตำบลบ้านนาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ 
ภาพด้านบนได้จากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด เป็นภาพด้านขั้วของเรณูสัณฐานซึ่งหากเรณูสัณฐานไม่ถูกกดทับทำให้แบน เรณูสัณฐานนี้จะมีรูปทรงกรม มีสันนูน 3 สันโยงมาบรรจบกันเห็นเป็นสามแฉกบนพื้นที่ขั้วนี้ โดยพื้นที่ขั้วด้านตรงข้ามก็มีลักษณะเช่นเดียวกัน ที่สามารถสังเกตได้อย่างชัดเจนจากภาพที่ถ่ายภายใต้กล้องจุลทรรศน์แสงเนื่องจากเรณูสัณฐานมีคุณสมบัติโปร่งแสง การประยุกต์ใช้กล้องจุลทรรศน์ทั้ง 2 ชนิดนี้ร่วมกัน จะช่วยให้การบรรยายรูปลักษณ์สัณฐานของเรณูสัณฐานได้ละเอียดถูกต้องแม่นยำมากยิ่งขึ้น
ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู

ซากดึกดำบรรพ์ของละอองเรณูและสปอร์  เป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีความสำคัญและมีประโยชน์ในการศึกษาเกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของพืช และรวมถึงประโยชน์ทางธรณีวิทยาเป็นอย่างมาก เมื่อดอกไม้ร่วงหล่นลงสู่โคนต้นและอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ละอองเรณูจะถูกเก็บรักษาไว้ในชั้นตะกอน และในเวลาต่อมาทางธรณีวิทยาชั้นตะกอนได้เปลี่ยนเป็นชั้นหิน จึงทำให้พบซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูของพืชดังกล่าวอยู่ในชั้นหินนั้น โดยทั่วไปเรณูสัณฐาน (pollen morphology) ดังกล่าวจะยังคงรักษาลักษณะหลายประการจึงสามารถตรวจพิสูจน์ได้ว่าเรณูสัณฐานนั้นเป็นของพืชชนิดใด อย่างไรก็ตามเรณูสัณฐานในชั้นหินหนึ่งๆมักจะแบนราบขนานไปกับแนวการวางตัวของชั้นหิน
เรณูสัณฐานของซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูที่นำมายกเป็นตัวอย่างชื่อ "ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส"("Ilexpollenites iliacus") จากเหมืองลิกไนต์บ้านป่าคา อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มีลักษณะคล้ายลูกรักบี้ มีร่องเปิดรูปรี (colpi) จำนวน 3 ร่อง ตรงกลางร่องเปิดมีรูเปิด (pore) เรียกช่องเปิดนี้แบบผสม(3-colporoidate) บนพื้นผิวของเรณูสัณฐานเรียงรายไปด้วยเม็ดตุ่มฐานเล็กส่วนปลายพองบวมออก (clavate) ลักษณะของเรณูสัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับละอองเรณูของพืชปัจจุบันสกุลไอเล็ก ("Ilex" spp.) ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้ที่เจริญเติบโตได้ดีในที่ที่มีความชุ่มชื้นสูง การปรากฏของ "ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส" อยู่ในชั้นหินนี้ พบปรากฏร่วมกับเรณูสัณฐานอื่นๆอีกมาก ทั้งของพวกสน ไม้ดอก เฟิน และสาหร่าย โดยรวมถึงเรณูสัณฐานของพืชน้ำอย่างเช่น กระจับ ("สปอโรทราปอดิทีส") ทำให้ทราบได้ว่าเหมืองบ้านป่าคาเมื่อหลายล้านปีก่อนมีสภาพเป็นหนองน้ำและมีป่าไม้อยู่โดยรอบ และภูมิอากาศเป็นแบบเขตอบอุ่น
สำหรับซากดึกดำบรรพ์สปอร์  เป็นเซลล์สืบพันธุ์ของพืชที่ไม่มีดอก ได้แก่ เฟิน(fern) และพืชชั้นต่ำ(Bryophyta)โดยทั่วไป เป็นต้น ในที่นี้ขอยกตัวอย่างจำพวกเฟิน กลุ่มของสปอร์จะอยู่ในอับสปอร์ใต้ใบเฟิน เมื่อสปอร์แก่เต็มที่อับสปอร์จะแตกออกและสปอร์จะร่วงหล่นลงไปโดยเฉพาะบริเวณที่มีความชุ่มชื้นสูง สปอร์จะพัฒนาเป็นแผ่นโปรทัลลัส และแผ่นโปรทัลลัสนี้จะสร้างสเปิร์มและไข่ขึ้นมา เมื่อสเปิร์มปฏิสนธิกับไข่แล้วก็จะพัฒนาเป็นไรโซมและต้นเฟินอ่อน เมื่อแก่หรือมีอายุโตเต็มที่พร้อมสืบพันธุ์ใต้ใบเฟินบางใบจะมีสปอร์เกิดขึ้นเป็นวัฏจักรหมุนเวียนต่อเนื่องกันไป
สำหรับตัวอย่างสปอร์สัณฐาน ชื่อ "แครสโซเรติไทรลิทีส แวนแรดชูเวนิไอ" ("Crassoretitriletes vanraadshoovenii") จากเหมืองลิกไนต์เชียงม่วน จังหวัดพะเยา มีลักษณะเกือบทรงกลม ที่ด้านหนึ่งของลูกสปอร์มีร่องสามแฉก(trilete) พื้นผิวสปอร์เป็นลายตาข่ายแบบร่างแห ลายเส้นตาข่ายหนาขนาดประมาณเท่ากับขนาดรูเปิดตาข่าย ลักษณะของสปอร์สัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับสปอร์ของเฟินปัจจุบันชื่อ กระฉอด ("Lygodium microphyllum") เป็นเฟินที่พบทั่วไปในป่าเขตร้อนถึงกึ่งร้อนที่เป็นพื้นที่ชื้น สปอร์สัณฐานนี้พบในชั้นหินอายุหลายล้านปีร่วมกับเรณูสัณฐานของพืชเขตร้อนอีกหลายชนิด ทำให้ทราบได้ว่าพื้นที่เชียงม่วนก่อนนั้นมีภูมิอากาศแบบเขตร้อน อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าดิบ
แนวฉากจุดยอด

แนวฉากจุดยอด  คือ ค่าแนวฉากที่กำหนดให้กับจุดยอด แทนที่จะคำนวณจากระนาบพื้นผิวโพลีกอน ซอฟต์แวร์สำหรับเร็นเดอร์ภาพอาจคำนวณค่าแนวฉากของพื้นผิวจากค่าแนวฉากจุดยอด เช่น ในโพลีกอนสามเหลี่ยมจะกำหนดค่าแนวฉากจุดยอดสามค่าให้จุดยอดทั้งสามมุม โดยจะเป็นค่าเวกเตอร์ที่ไม่จำเป็นต้องตั้งฉากกับพื้นผิวโพลีกอนเพื่อมาใช้คำนวณสนามเวกเตอร์ของแนวฉากพื้นผิวโพลีกอน เช่น ถ้ามีโพลีกอนสองชิ้นวางติดกัน แล้วกำหนดแนวฉากจุดยอดของทั้งสองชิ้นให้วิ่งไปทิศทางเดียวกับแนวฉากพื้นผิว รอยต่อของโพลีกอนจะแสดงรอยหยักตามขอบ แต่ถ้าจุดยอดให้แนวฉากวิ่งไปทางเดียวกับแนวฉากจุดยอดของพื้นผิวโพลีกอนข้างเคียง การสะท้อนของโพลีกอนชิ้นแรกจะถูกเกลี่ยเข้าหาการสะท้อนของโพลีกอนข้างเคียง ทำให้มองดูเสมือนเป็นพื้นผิวเรียบโค้ง
ละอองเรณู

ละอองเรณู เป็นเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้ของพืชดอก อยู่ในอับเรณู (anther) เมื่อแก่เต็มที่อับเรณูจะแตกออก ทำให้ละอองเรณูที่อยู่ภายในถูกพาไปผสมพันธุ์กับไข่ได้ ทั้งนี้อาจอาศัยกระแสลม กระแสน้ำ แมลง มนุษย์ และสัตว์อื่น ๆ
หากพิจารณาลักษณะของละอองเรณู อาจจำแนกได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีเซลล์เดี่ยว กลุ่มที่มีสองเซลล์ กลุ่มที่มีสี่เซลล์ และกลุ่มที่มีหลายเซลล์ ซึ่งพืชแต่ละชนิดจะมีจำนวนเซลล์ยึดเกาะกันในจำนวนเฉพาะและเป็นลักษณะของชนิดพืช ในการบรรยายลักษณะของละอองเรณูต้องพิจารณาหลายลักษณะ ได้แก่ ขนาด รูปร่าง ขั้ว สมมาตรของเรณูและโครงสร้างของผนังเซลล์ (exine) ช่องเปิดของเรณู (aperture) ได้แก่รูเปิด (pore) หรือร่องเปิด (furrow) หรือเป็นช่องเปิดแบบผสมก็มี และลวดลายของพื้นผิวละอองเรณู (exine sculturing)
ริเวอร์ซิตี

ริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2527 ณ ริมโค้งแม่น้ำเจ้าพระยาโดย นาย อดิศร จรณะจิตต์ (พ.ศ. 2495 - 2546) อดีตผู้บริหารระดับสูง โรงแรมโอเรียนเต็ล ปัจจุบันคือ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพฯ และ บริษัทอิตัลไทยฯ ปัจจุบันคือ กลุ่มบริษัทอิตัลไทย ผู้เนรมิตรให้ ริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก เดิมคือ ริเวอร์ ซิตี้ กลายมาเป็นศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรมแห่งแรกบนริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาที่ขึ้นชื่อในเรื่องชิ้นงานแอนทีคหายากจากทั่วทุกมุมโลก ส่งผลให้เหล่านักสะสมจากทั้งในและต่างประเทศได้เดินทางมายังศูนย์รวมของโบราณแห่งนี้เพื่อครอบครองชิ้นงานที่ตนตามหามานาน
รายละเอียด.
ภายใน ริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก.
ชั้น 1 ประกอบด้วย The Gallery Shop ร้านจำหน่ายของที่ระลึกจากงานนิทรรศการต่าง ๆ และจากทั่วประเทศไทย ร้านจำหน่ายผลิตภัณฑ์จากผ้าไหม ร้านเครื่องประดับ กล้องวินเทจ ร้านตัดเสื้อผ้า สูท บูติก ทั้งสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ร้านเฟอร์นิเจอร์ สตูดิโอดนตรี แกลเลอรี่ศิลปะ ร้านเปียโนและพรมโบราณ พร้อมอาหารสุดอร่อยหลากหลายสัญชาติ และบริเวณ RCB Artery สำหรับจัดกิจกรรมตามเทศกาลต่าง ๆ
ชั้น 2 ประกอบด้วยห้องนิทรรศการ ที่ใช้จัดแสดงผลงานศิลปะของศิลปินแนวหน้าทั้งจากในประเทศและต่างประเทศ โดยจัดสลับหมุนเวียนไปตลอดทั้งปี อีกทั้งยังเป็นที่ตั้งของแกลเลอรี่อิสระมากมาย รวมไปถึงสตูดิโอสอนร้องเพลง สตูดิโอเครื่องครัวชื่อดังจากเยอรมัน ร้านกาแฟ และร้านแผ่นเสียงคลาสสิก นอกจากนี้ ที่ชั้น 2 ของ ริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก ยังเป็นที่ตั้งของห้อง RCB Forum สถานที่ในการจัดทำ RCB Experimental Art Lab ให้ผู้ชมและศิลปินได้มีโอกาสแสดงออกทางศิลปะมากมายหลากหลายแขนง ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ ละครเวที และอีกมากมาย 
ชั้น 3 และชั้น 4 ประกอบด้วยร้านค้าที่รวบรวมศิลปวัตถุและของโบราณจากทั่วทุกมุมโลก ไม่ว่าจะเป็นชิ้นงานจากช่างฝีมือชาวจีน ชิ้นงานศิลปะไทย และศิลปะยุโรป รวมทั้งของแต่งบ้านสไตล์แอนทีค กว่า 60 ร้าน อาทิ งานพุทธศิลป์ญี่ปุ่น ร้านของเก่าที่รวบรวมภาพถ่ายและของสะสมตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๕ ร้านแอนทีคที่เก็สะสมเครื่องลายคราม อีกทั้งยังประกอบไปด้วย ร้านไม้หอม และ อาร์ตแกลเลอรี่โปเกมอนเทรดดิ้งการ์ดเกมแห่งแรกของประเทศไทย อีกด้วย
นอกจากนี้ ชั้น 4 ของ ริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก ยังเป็นที่ตั้งของห้องประมูล RCB AUCTIONS ห้องประมูลศิลปะและวัตถุโบราณแห่งแรกของประเทศไทยที่ก่อตั้งขึ้นในป พ.ศ. 2528 ซึ่งเป็นเวลา 1 ปีหลังจากการก่อตั้ง ริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก โดยปัจจุบันมีการจัดการประมูลทั้งหมดสองรูปแบบคือ “Live Auction” (การประมูลแบบมาที่ห้องประมูลและยกป้าย) และ “Timed Auction” (การประมูลรูปแบบออนไลน์) โดยห้องประมูล RCB Auctions ยังเปิดรับสินค้าการประมูลตลอดทั้งปีผ่านระบบ Consignment อีกด้วย
ชั้น 5 หรือดาดฟ้า RCB Rooftop เป็นจุดสำคัญสำหรับจัดอีเว้นต์อันน่าตื่นตาตื่นใจ บนรูฟท็อปของริเวอร์ ซิตี้ แบงค็อก จะได้ชมทัศนียภาพที่งดงามที่สุด และเป็นสถานที่สำหรับจัดการฉายภาพยนตร์ คอนเสิร์ต การแสดง และงานแฟร์ต่าง ๆ สำหรับเปิดตัวสินค้าสุดพิเศษ
ซาปาติสตา

ซาปาติสตา หรือ กองทัพปลดปล่อยแห่งชาติซาปาติสตา  เป็นกลุ่มปฏิวัติติดอาวุธที่มีฐานที่มั่นที่รัฐเชียปัส ซึ่งเป็นรัฐที่จนที่สุดของประเทศเม็กซิโก ซึ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เป็นต้นมา ขบวนการนี้ได้ประกาศสงครามกับรัฐบาลเม็กซิโก โดยที่ฐานสังคมของกองทัพส่วนใหญ่เป็นชนพื้นเมืองแต่มีผู้สนับสนุนอื่นอยู่บ้างในเขตเมืองและจากนานาชาติโดยผ่านเว็บ 
ผู้นำขบวนการนี้คือรองผู้บัญชาการมาร์โกส (Marcos) ซึ่งรู้จักกันในอีกชื่อว่า Delegate Zero และเขาแตกต่างจากผู้บัญชาการซาปาติสตาคนอื่น ๆ ตรงที่รองผู้บัญชาการมาร์โกสไม่ใช่ชาวมายาพื้นเมือง 
กองทัพซาปาติสตานี้ได้ชื่อมาจากนายเอมีเลียโน ซาปาตา (Emiliano Zapata) นักปฏิรูปเกษตรกรรม และผู้บัญชาการของกองทัพปลดปล่อยชาวใต้แห่งชาติ (Liberation Army of the South) ในสมัยการปฏิวัติเม็กซิโก สมาชิกซาปาติสตามองว่าพวกตนเป็นทายาททางความคิดของซาปาตา และในหมู่บ้านซาปาติสตาจะมีภาพฝาผนังเป็นรูปของบุคคลสำคัญที่เป็นผู้จุดประกายอุดมการณ์ของกองทัพ เช่น ซาปาตา, เช เกบารา และรองผู้บัญชาการมาร์โกส (Subcomandante Marcos)
นิวยอร์ก ไทมส์ เรียกขบวนการเคลื่อนไหวซาปาติสตานี้ว่าเป็น การปฏิวัติครั้งแรกในแบบโพสต์โมเดิร์น เนื่องจากซาปาติสตาเป็นกลุ่มปฏิวัติที่หลีกเลี่ยงการติดอาวุธมาตั้งแต่กองทัพรัฐบาลเม็กซิโกได้ปราบปรามการลุกฮือของพวกเขาด้วยกำลังในปี พ.ศ. 2537 กลุ่มซาปาติสตาหันมาใช้ยุทธศาสตร์การต่อสู้แบบใหม่อย่างทันควัน โดยดึงดูดการสนับสนุนจากชาวเม็กซิโกและกลุ่มสังคมนิยม-อนาธิปไตย (socialist-anarchist) จากนานาชาติ โดยที่พวกเขาใช้ประโยชน์จากอินเทอร์เน็ตในการกระจายข้อมูลข่าวสาร และการระดมแรงสนับสนุนจากกลุ่มเอ็นจีโอ (NGOs) และกลุ่มนักต่อสู้เพื่อสังคมต่าง ๆ การเคลื่อนไหวของกลุ่มซาปาติสตานี้ยังได้รับการโฆษณาประชาสัมพันธ์จากวงดนตรีเช่น Rage Against the Machine และ Leftöver Crack ผ่านเพลงของพวกเขา เช่น เพลง People of the Sun
เมื่อมีการติดต่อกับโลกภายนอก จุดยืนของกลุ่มซาปาติสตาคือการต่อต้านโลกาภิวัตน์หรือปฏิโลกาภิวัตน์ (anti-globalization)
และการต่อต้านทุนนิยมหรือเสรีนิยมใหม่ (anti-neoliberalism) ในขณะที่สำหรับการเมืองภายในกลุ่มชนพื้นเมืองของพวกเขา 
จุดยืนของซาปาติสตาคือ การต่อสู้ให้ได้มาซึ่งอำนาจในการบริหารจัดการทรัพยากรของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิในที่ดินที่พวกเขาอาศัยอยู่ 
อุดมการณ์ของกลุ่มซาปาติสตาเป็นส่วนผสมของสังคมนิยมเสรี (libertarian socialism) การปกครองส่วนท้องถิ่นแบบเสรี 
(libertarian municipalism) มาร์กซิสต์เสรี (liberatian Marxism) และแนวคิดทางการเมืองแบบชนพื้นเมืองเผ่ามายา ซึ่งจริง ๆ แล้ว อุดมการณ์เหล่านี้ไม่ได้เชื่อมโยงกับอุดมการณ์การต่อสู้ดั้งเดิมของเอมีเลียโน ซาปาตา ในด้านการปฏิรูปสังคมเกษตรแต่อย่างใด
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ 2009

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ 2009 (; โรมาจิ: "Doraemon Shin・Nobita No Uchu Kaitakushi") เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 102 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 29 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำโดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ (1981) กลับมาสร้างใหม่ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2009 และ Rose ได้นำเข้ามาขายในประเทศไทย
โลเรนโซ เด เมดีชี ดยุกแห่งอูร์บีโน

โลเรนโซที่ 2 เด เมดีชี ดยุกแห่งอูร์บีโน  เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1492 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของปีเอโร ดี โลเรนโซ เด เมดีชี และอัลฟอนซินา ออร์ซินิ โลเรนโซสมรสกับมาเดเลน เดอ ลา ทัวร์ โดแวน เคาเทสแห่งบูลอยน (Madeleine de la Tour d'Auvergne) และมีบุตรด้วยกันสองคน คือ กาเตรีนา เด เมดีชี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและอเลสซันโดร เด เมดีชี ดยุกแห่งฟลอเรนซ์ เขาถึงแก่อสัญกรรมด้วยซิฟิลิสเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1519 ที่คาเร็จจิในสาธารณรัฐฟลอเรนซ์
โลเรนโซเป็นผู้ครองฟลอเรนซ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1513 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมและดยุกแห่งอูร์บีโนระหว่างปี ค.ศ. 1516 ถึงปี ค.ศ. 1519
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยแดนปีศาจ 7 ผู้วิเศษ

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะ ตะลุยแดนปีศาจ 7 ผู้วิเศษ  เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 27 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2007 ที่มาจากแฟรนไชส์โดราเอมอน ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2550 ที่ญี่ปุ่น และเข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เป็นการนำ โดราเอมอน ตอน ท่องแดนเวทมนตร์ ในปี ค.ศ. 1984 กลับมาสร้างใหม่
วีซีดี,ดีวีดี.
ในประเทศไทยได้มีการจัดจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี ลิขสิทธิ์โดย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ วางตลาดเมื่อ 9 มกราคม พ.ศ 2552
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่ (; โรมาจิ: "Doraemon Nobita no Kyōryū Nīmarumaruroku") ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 26 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำ โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ ในปี ค.ศ. 1980 กลับมาสร้างใหม่ และเข้าฉายในประเทศไทย เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) โดยใช้ชื่อตอนว่า "ไดโนเสาร์ของโนบิตะ"
วิดีโอเกม.
ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการจัดทำวิดีโอเกมในระบบนินเทนโดดีเอส โดยได้เปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในชื่อเรื่องเดียวกันนี้ เกมได้รับการเปิดตัวโดยเซก้า ในลิขสิทธิ์ของนินเทนโด
ภาคที่เกี่ยวข้อง.
ดูบทความหลัก : โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ เป็นโดราเอมอนเดอะมูฟวี่ที่เฉลิมฉลองครบรอบ 50 ปีของเฟรนไชน์โดราเอมอน และเป็นภาคคู่ขนานที่มีการปรากฏตัวของพีซึเกะอีกครั้ง
แซม คุก

แซม คุก  หรือแซมูเอล คุก  (22 มกราคม ค.ศ. 1931-11 ธันวาคม ค.ศ. 1964) เป็นนักร้องแนวกอสเปล อาร์แอนด์บี ดนตรีโซล และป็อป เป็นนักแต่งเพลง ผู้บริหาร ชาวอเมริกัน ถือเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรก ๆ ของวงการเพลงโซล
คุกมีเพลงฮิตติดท็อป 40 ในอเมริกา 29 เพลง ในระหว่างปี 1957-1965 มีเพลงดังสำคัญ ๆ อย่าง "You Send Me", "A Change Is Gonna Come", "Chain Gang", "Wonderful World" และ "Bring It on Home to Me" คุกยังเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงผิวดำคนแรก ๆ ที่ก้าวสู่วงการธุรกิจ เขาก่อตั้งค่ายเพลงและบริษัทสิ่งพิมพ์ เพื่อขยับขยายงานทางด้านร้องเพลงและแต่งเพลงของเขา ทางด้านงานสังคมเขายังเป็นส่วนหนึ่งของ American Civil Rights Movement
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 84 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 24 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2003 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม"
สุรพงศ์ อำพันวงษ์

นายแพทย์สุรพงศ์ อำพันวงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 พ.ศ. 2481 ( ปี) เป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทศัลยศาสตร์ มีชื่อเสียงจากการจัดรายการตอบปัญหาทางการแพทย์ ออกอากาศทางโทรทัศน์ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 ชื่อรายการ "ปัญหาชีวิตและสุขภาพ" ตั้งแต่ครั้งแรก วันอาทิตย์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2518 และยังออกอากาศอย่างต่อเนื่องจนถึง พ.ศ. 2550 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย นับเป็นรายการโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศยาวนานที่สุดถึง 32 ปี และรายการ "หมอประจำบ้าน" ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 ถึง พ.ศ. 2540 โดยผู้ดำเนินรายการเพียงคนเดียว 
นายแพทย์สุรพงศ์เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวน 4 คนของหลวงประสานสินธุ์ (ทองคำ อำพันวงษ์) และนางพิสมัย อำพันวงษ์ บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็กเนื่องจากป่วยเป็นวัณโรค นายแพทย์สุรพงศ์จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนและโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบการศึกษาจากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบแพทยศาสตร์จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อ พ.ศ. 2505 จบปริญญาเอกด้านศัลยกรรมประสาทจากสหรัฐอเมริกา และแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2514 เริ่มรับราชการที่โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา จนดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกโรคประสาทในปี พ.ศ. 2518 และย้ายไปปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลพญาไท 1 ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ ปัจจุบันยังคงตรวจรักษาโรค และเป็นรองประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กลุ่มการแพทย์และธุรกิจต่างประเทศ บริษัท ประสิทธิ์พัฒนา จำกัด (มหาชน) เครือโรงพยาบาลพญาไท
นายแพทย์สุรพงศ์ สมรสกับนางสดศรี อำพันวงษ์ (บุญยะโชติ) ที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีบุตรชายสองคนชื่อ สรโชติ อำพันวงษ์ (สมรสกับ ธีรดา โชควัฒนา บุตรสาวของบุณยสิทธิ์ โชควัฒนา ประธานเครือสหพัฒน์)และ รัฐพงษ์ อำพันวงษ์ ปัจจุบันเป็น ผู้ช่วยประธานคณะผู้บริหารโรงพยาบาลกรุงเทพ กลุ่ม 1 และ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลกรุงเทพอินเตอร์เนชั่นแนล (ภายในสาขาสำนักงานใหญ่ ซ.ศูนย์วิจัย)
ปัจจุบันนายแพทย์สุรพงศ์ ยังเขียนบทความด้านสุขภาพตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ และหนังสือพิมพ์บ้านเมือง
ร็อกเซ็ตต์

ร็อกเซ็ตต์  เป็นคู่ดูโอชาวสวีเดน แนวป็อป ประกอบด้วยสมาชิกคือ แมรี เฟรดริกสัน และเพอร์ เกสเสิล
ทั้งคู่ประสบความสำเร็จไปทั่วโลกในช่วงปลายยุคทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 กับเพลงฮิต "The Look", "Listen To Your Heart", "It Must Have Been Love" และ "Joyride" ทั้ง 4 เพลงเป็นซิงเกิลอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา และยังอันดับ 1 ในอีกหลายประเทศทั่วโลก อัลบั้มของพวกเขา "Look Sharp!" และ "Joyride" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวทั้ง 2 ฝั่งทะเลแอตแลนติก ขณะที่ซิงเกิล "The Look" และ "It Must Have Been Love" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA
หลังจากประสบความสำเร็จในช่วงแรก ร็อกเซ็ตต์ออกผลงานสตูดิโออัลบั้มอีก 3 ชุดคือ "Crash! Boom! Bang!" (1994), "Have a Nice Day" (1999) และ "Room Service" (2001) แต่สองอัลบั้มหลังไม่ได้ออกวางขายในสหรัฐอเมริกา และจากที่เฟรดริกสันป่วยในปี 2002 และเข้ารับการบำบัด ทำให้ต้องขาดหายการทำงานจนมีผลงานใหม่ ในปี 2006 พวกเขาออกอัลบั้ม "The Rox Box" ที่เป็น 4 ซีดีบ็อกซ์เซ็ต พวกเขามีผลงานยอดขายรวมประมาณ 45 ล้านชุดอัลบั้ม และ 25 ล้านชุดซิงเกิลทั่วโลก และมียอดขายอัลบั้มในอเมริกา 3.1 ล้านชุด
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ

อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ (ชื่อเมื่อเกิด:) (ราว ค.ศ. 1435 - ค.ศ. 1488) เป็นจิตรกร, ประติมากร และช่างทองสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นชาวอิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางจิตรกรรมและประติมากรรม
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1435 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นผู้ทำงานในสำนักของลอเรนโซ เดอ เมดิชิ และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 1488 ลูกศิษย์ของเวอร์โรชชิโอก็ได้แก่เลโอนาร์โด ดา วินชี, เปียโตร เปรูจิโน, โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา และ ซานโดร บอตติเชลลี แต่ก็มีอิทธิพลต่อ ไมเคิล แอนเจโลด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
ประทักษ์ ประทีปะเสน

ประทักษ์ ประทีปะเสน นักไวโอลิน และวาทยากรที่มีชื่อเสียง เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านดนตรีสากล สังกัดกองการสังคีต กรมศิลปากร และเป็นผู้อำนวยเพลง วงดุริยางค์เครื่องลม แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประทักษ์ ประทีปะเสน จบการศึกษาจากวชิราวุธวิทยาลัย แล้วไปศึกษาต่อด้านดนตรีที่ประเทศอังกฤษ และได้รับทุนรัฐบาลไทยไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา ด้านไวโอลินและการอำนวยเพลง จนสำเร็จปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ได้รับเชิญให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ A.R.A.M. (Associate of the Royal Academy of Music) ในปี พ.ศ. 2528 
ประทักษ์ ประทีปะเสน เข้ารับราชการที่กรมศิลปากร มีความสามารถในการเล่นดนตรีทั้งแนวดนตรีคลาสสิก แจ๊ส ไลท์มิวสิก และดนตรีไทย จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ ในตำแหน่งนักวิชาการละครและดนตรี 10 (ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน วิชาการละครและดนตรี (โขน ละคร และดนตรี)) กรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ
ประทักษ์ ประทีปะเสน สมรสกับแพทย์หญิง มันทนา ประทีปะเสน
สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์

สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองเชฟฟีลด์ เทศมณฑลยอร์กเชอร์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1867 ปัจจุบันลงแข่งขันในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป โดยถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดสโมสรหนึ่งของโลก และมีอายุมากที่สุดเป็นลำดับที่ 3 ในระบบฟุตบอลลีกของอังกฤษ มีฉายาว่า "The Owls" หรือ "นกเค้าแมว" 
ในอดีตสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ เวนส์เดย์ เคยเป็นแชมป์ลีกสูงสุดของอังกฤษมาแล้ว 4 สมัย, เอฟเอคัพ 3 สมัย และฟุตบอลลีกคัพอีก 1 สมัย มีสนามเหย้าของตัวเอง คือฮิลส์โบโร สเตเดียม
ประวัติ.
ในปี ค.ศ. 1820 ได้มีการก่อตั้งสโมสรคริกเก็ตขึ้นภายใต้ชื่อ "สโมสรคริกเก็ต เดอะ เวนส์เดย์"
ในปี ค.ศ. 2014 เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ได้ถูกเดชพล จันศิริ นักธุรกิจชาวไทยซื้อกิจการด้วยเงิน 37.5 ล้านปอนด์ (ราว 1,875 ล้านบาท) ซึ่งเป็นเงินส่วนตัวไม่เกี่ยวกับธุรกิจ และตั้งเป้าพาสโมสรขึ้นสู่พรีเมียร์ลีกให้ได้ภายในปี ค.ศ. 2017 ซึ่งเป็นเวลาก่อนสโมสรก่อตั้งครบรอบ 150 ปี โดยสโมสรเชฟฟีลด์เวนส์เดย์จบฤดูกาล 2016–17 ในอันดับที่ 4 ต้องไปเล่นเพลย์ออฟกับทีมสโมสรฟุตบอลฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ ผลปรากฏว่าพ่ายแพ้ต่อฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ทำให้ไม่สามารถทำได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ ซึ่งต่อมาฮัตเดอร์ฟิลด์สามารถเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีกเป็นทีมสุดท้าย
พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย

“พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย” เป็นงานที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาที่เสร็จในปี ค.ศ. 1474 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งมาร์เค ภายในวังของดยุคแห่งเออร์บิโนที่เออร์บิโนในประเทศอิตาลี เดิมเป็นภาพเขียนที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตา มาเรีย เดลเล กราซีนอกกำแพง (Extra moenia) ที่เมืองเซนิกาลเลีย (Senigallia) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อของภาพ 
จากการซ่อมแซมภาพในคริสต์ทศวรรษ 1950 ทำให้พบการใช้แสงของเปียโรและอิทธิพลที่ได้รับจากศิลปินชั้นเอกของเฟลมมิชในรายละเอียดเช่นตะกร้าที่คลุมด้วยผ้าลินนินบนฉากหลัง, ปะการังและผ้าคลุมผมของพระแม่มารี แสงที่ส่องอย่างเหมือนจริงเข้ามาทางหน้าต่างทางด้านซ้ายของภาพเป็นสัญลักษณ์ของจุดเริ่มต้นของการทรงครรภ์พระเยซู (Conception) ผ้าลินนินหมายถึงความบริสุทธิ์ของพระองค์ จากกล่องขนมปังศักดิ์สิทธิ์ (Host) บนชั้นและสร้อยประคำบนพระศอของพระบุตรแนะให้เห็นถึงความเกี่ยวข้องกับพิธีศีลศักดิ์สิทธิ์ การยืนนิ่งคิดของผู้อยู่ในภาพก็ให้ความหมายในทำนองเดียวกัน
รายพระนามพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์

นี่คือ รายพระนามพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ (ดัตช์: "Koningen der Nederlanden") ประกอบไปด้วยรายพระนามสตัดเฮาเดอร์แห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาตั้งแต่ พ.ศ. 2099 ซึ่งได้รับการเลือกตั้งจากมณฑลกึ่งปกครองตนเองในสาธารณรัฐดัตช์และผู้สำเร็จราชการแทน แต่ในทางพฤตินัย (และภายหลังรวมถึงทางนิตินัย) เป็นตำแหน่งประมุขสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ โดยสตัดเฮาเดอร์ทุกพระองค์เป็นพระราชบรรพบุรุษเจ้าของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ในสมัยปัจจุบัน โดยระบอบราชาธิปไตยของเนเธอร์แลนด์ได้รับการสถาปนาขึ้นในปี 2358
สาธารณรัฐดัตช์.
ในช่วง พ.ศ. 2102 ถึง พ.ศ. 2338 เป็นช่วงของสาธารณรัฐดัตช์ ต้นกำเนิดของพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์สามารถย้อนกลับไปถึงการแต่งตั้งวิลเลิมแห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ขึ้นเป็นสตัดเฮาเดอร์แห่งฮอลแลนด์ เซลันด์ และยูเทรกต์ ในปี พ.ศ. 2102 โดยพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงถูกถอดออกจากตำแหน่งและกลายเป็นผู้นำในการลุกฮือของดัตช์ ตามมาด้วยการที่ผู้สำเร็จราชการแทนได้แต่งตั้งให้พระองค์ทรงเป็นสตัดเฮาเดอร์ของจังหวัดที่เกิดการลุกฮือต่อต้านในปี พ.ศ. 2115 และสตัดเฮาเดอร์พระองค์ถัดมาทุกพระองค์ล้วนสืบเชื้อสายมาจากวิลเลิมแห่งออเรนจ์-นัสเซาหรือจากพระอนุชาของพระองค์ วิลเลิมที่ 6 เป็นพระโอรสในสตัดเฮาเดอร์พระองค์สุดท้าย ซึ่งต่อมาพระองค์ทรงทำสงครามชนะนโปเลียนที่ 1 ในปี พ.ศ. 2356 พระองค์ก็ทรงเข้ารับการสาบานพระองค์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และทรงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่า สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิมที่ 1
รัฐสตัดเฮาเดอร์ภายใต้ราชวงศ์ออร์เรนจ์-นัสเซา.
เมื่อวิลเลิมที่ 3 เสด็สวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท ลำดับราชสันตติวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาจึงสิ้นสุดลง ซึ่งแตกต่างจากจังหวัดอื่น เช่น ฟรีสแลนด์ โกรนิงเงิน และเดรนเทอ ที่มักจะเลือกสตัดเฮาเดอร์ของตนจากราชวงศ์นัสเซา เริ่มต้นจากยอนที่ 6 พระอนุชาในวิลเลิมที่ 1 ซึ่งราชสันตติวงศ์สายนี้เองที่ดำรงพระยศเป็นสตัดเฮาเดอร์พระประมุขแห่งสาธารณรัฐ และเป็นราชสันตติวงศ์ของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์พระองค์แรก
อะลิอูโนแห่งพรอว็องส์

พระนางอะลิอูโนแห่งพรอว็องส์ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ  (ราว ค.ศ. 1223 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1291)
ครอบครัว.
อะลิอูโนแห่งพรอว็องส์เกิดที่แอ็กซ็อง-พรอว็องส์ เป็นธิดาคนที่สองของราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งพรอว็องส์ (Ramon Berenguer IV, Count of Provence) และเบียทริซแห่งซาวอย (Beatrice of Savoy) ลูกสาวทั้งสี่คนได้เป็นพระราชินีกันทุกคน อะลิอูโนก็เช่นเดียวกับพระมารดาและพระอัยกีที่ทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้มีพระสิริโฉมงดงาม มีพระเกศาสีน้ำตาลไหม้และพระเนตรที่งดงาม Peter Langtoft speaks of her as "The erle's daughter, the fairest may of life". เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1235 อะลิอูโนก็ทรงหมั้นหมายกับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ แมทธิว แพริสบรรยายว่าทรง “jamque duodennem” (มีพระชนมายุสิบสองพรรษา) เมื่อเสด็จมาถึงราชอาณาจักรอังกฤษเพื่อการเสกสมรส ทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1236 พระนางเอลิเนอร์และพระเจ้าเฮนรีมีพระราชโอรสธิดาด้วยกันห้าพระองค์รวมทั้งสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
การอภิเษกสมรสและพระราชโอรสธิดา.
เอเลเนอร์ก็ทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1236 พระองค์ไม่ทรงเคยเดินทางมาอังกฤษหรือพบกับพระเจ้าเฮนรีก่อนหน้าที่จะเสกสมรสที่มหาวิหารแคนเทอร์เบอรี โดยมีเอ็ดมันด์ ริช อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีเป็นผู้ประกอบพิธี อะลิอูโนทรงพระภูษาทองระยับที่รัดบั้นพระองค์แน่นและบานออกไปเป็นพลีทถึงพระบาท แขนพระภูษายาวและตกแต่งชายด้วยขนเออร์มิน หลังจากที่ทรงม้าเข้ากรุงลอนดอนในวันเดียวกันในขบวนที่มีประชาชนเรียงรายเพื่อต้องรับทั้งสองพระองค์ อะลิอูโนได้รับการราชาภิเษกเป็นพระราชินีที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ที่ตามด้วยงานเลี้ยงใหญ่ที่หรูหราที่เต็มไปด้วยแขกที่เป็นขุนนาง
พระนางอะลิอูโนและพระเจ้าเฮนรีมีพระราชโอรสธิดาด้วยกันห้าพระองค์
พระนางอะลิอูโนทรงได้ชื่อว่าทรงเป็นผู้คงแก่เรียน มีความเฉลียวฉลาด และทรงมีความสามารถในการเขียนโคลงกลอน รวมทั้งมีพระสิริโฉมที่งดงาม และทรงเป็นผู้นำทางด้านการแต่งกาย โดยทรงสั่งฉลองพระองค์เข้ามาจาก พระองค์มักจะทรงฉลองพระองค์นอกที่ยาวและสลับสี และรัดพระองค์ด้วยเงินหรือทองที่เสียบมีดอย่างปล่อยๆ และมักจะทรงผ้าไหมทอเป็นลาย (Damask) สีแดงที่ตกแต่งเป็นดอกจิกสี่กลีบ บนพระเศียรทรงหมวกแบบกล่อง (pillbox cap) พระราชินีเอเลเนอร์ทรงเป็นผู้นำในการแต่งกายแบบใหม่ของยุคกลาง (wimple) ในอังกฤษ ที่ทำให้ “ใบหน้าแง้มออกมาเหมือนดอกไม้” จากเครื่องแต่งผม
พระนางอะลิอูโนดูเหมือนจะอุทิศพระองค์ให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดพระราชโอรสองค์โต เมื่อประชวรหนักในปี ค.ศ. 1246 พระองค์ก็ทรงอยู่เฝ้าที่แอบบีบิวลีถึงสามอาทิตย์ซึ่งเป็นเวลานานกว่าที่ทางอารามอนุญาตให้บุคคลภายนอกพำนัก พระองค์ทรงเป็นผู้มีส่วนทำให้พระสวามีพระราชทานดัชชีแกสโคนีให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด แคเธอรินพระราชธิดาองค์สุดท้องดูเหมือนจะเป็นพระโรคที่ทำให้พระกรรณหนวก เมื่อสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 3 พรรษาทั้งพระนางอะลิอูโนและพระเจ้าเฮนรีก็ทรงพระโทมนัสต่อการสูญเสียเป็นอันมาก
อันเดรอา ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค

อาร์คดัชเชสอันเดรอาแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: "อันเดรอา มารีอา ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค-โลทริงเงิน"; Andrea Maria von Habsburg-Lothringen) ทรงเป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรียและเจ้าฟ้าหญิงแห่งฮังการี เป็นพระราชธิดาองค์โตในออตโต มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงเรจิน่าแห่งแซ็กซ์-ไมนินเจน ประสูติเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 ณ เมืองเวิร์ซเบิร์ก บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี 
พระราชโอรส-พระราชธิดา.
พระองค์ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ คาร์ล ยูเจน, ท่านเคานต์แห่งไนปเปิร์ก (ประสูติเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2494) ซ่งเป็นพระโอรสใน ท่านเคานต์จอห์น ฮิวเบิร์ด และ ท่านเค้าท์เตสมารีอาแห่งเลอดิบัวร์-วิเคล์น เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรสและพระราชธิดารวม 5 พระองค์
เบนิ (นักร้อง)

เบนิ อาราชิโระ (; โรมาจิ: "Arashiro Beni") นักร้องสาวชาวญี่ปุ่นแห่งค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ และนางแบบสาวสังกัด
ประวัติ.
เบนิ อาราชิโระ (安良城紅 ,Arashiro Beni) เป็นลูกครึ่งอเมริกัน-ญี่ปุ่น- โอกินาวะ โดยพ่อของเธอเป็นลูกผสมคนขาวกับอินเดียนแดง ส่วนมีแม่เป็นชาวโอกินาวะ (ริวกิว) เกิดที่นาฮะ โอกินาวะ แล้วไปเติบโตยัง 3 เมือง ใน 2 ประเทศ คือ โอกินาวะ และ คานางาวะ ที่ญี่ปุ่น และ แคลิฟอร์เนีย ที่สหรัฐอเมริกา ทำให้เธอพุดได้คล่องทั้งญี่ปุ่น และอังกฤษ 
ในปี พ.ศ. 2545 เบนิได้เข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวด National Beauty Contest (Bishojo Contest) ของออสการ์โปรดักชั่น แล้วได้ออกซิงเกิลภายใต้สังกัดกับไอดอลในสังกัดอีก 21 คนในนาม Bishojo 21 (ตอนมามีการเพิ่มสมาชิก แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น Bishojo 31)
ในปี พ.ศ. 2547 เดบิวซิงเกิลของเธอที่ชื่อว่า Harmony ได้วางจำหน่าย โดยเธอได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องในสังกัดเอเว็กซ์ แทร็กซ์ โดยเพลงที่ทำให้เธอเริ่มที่ชื่อเสียงคือซิงเกิลที่ 3 เพลง Still Alone ที่ได้เป็นซาวแทร็คของละครเรื่อง Black Note ที่ขึ้นไปถึงอันดับ 1 4ในโอริกอนชาติ แล้วส่งผลให้เธอได้รางวัล Japan Gold Disc Award ครั้งที่ 19 ในปีถัดมา
ในปี พ.ศ. 2549 เธอได้เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยโซเฟีย กับ คริสตัล เคย์ (Crystal Kays) นักร้องสาวลูกครึ่งอเมริกัน-แอฟริกัน-เกาหลี เพื่อสนิทของเธอที่เรียนที่อเมริกันสคูลในคานางาวะ
ปี 2551 เบนิได้ออกเบสอัลบั้ม แล้วเปลี่ยนสังกัดไปยัง Universal Japan หลังจากไม่ประสบความสำเร็จกับต้นสังกัดเก่า เบนิได้ร้อง Featuring กับ Dohci-t ด้วยเพลง Mou Ichido ที่ทำให้เธอสามารถขึ้นอับดับ 7 ได้ครั้งแรกในชาร์ทโอริกอนตั้งแต่เดบิวมา หลังจากนั้นเพลงนี้ก็ถูกทำให้เธอร้องโซโลแก้ด้วยชื่อ Mou Nido To ก็ขึ้นไปอันดับ 20 ในโอริกอนชาร์ท ซึ่งเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 2547
ปี 2552 เบนิได้ออกซิงเกิล Kiss Kiss Kiss ออกมาซึ้งไต่อันดับที่ 40 ในโอริกอน แต่ได้อันดับ 1 ใน Chaku-Uta ชาร์ท (ชาร์ทเสียง ringtone มือถือของญี่ปุ่น)
ประวัติโดยย่อ.
ชื่อจริง : เบนิ อาราชิโระ
วันเกิด : 30 มีนาคม พ.ศ. 2529 
ราศี : มีน
สถานที่เกิด : โอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
หนังสือโปรด : Seventeen, XXL, Vibe 
นักแสดงคนโปรด : จอห์นนี เดปป์
ศิลปินคนโปรด : อุทาดะ ฮิคารุ, อลิเชีย คีย์, เจเน็ต แจ็กสัน, เนลลี เฟอร์ทาโด, นามิเอะ อามุโร่
ภาพยนตร์เรื่องโปรด : Pirates of the Caribbean, นีโม...ปลาเล็กหัวใจโต๊...โต, 
รายการโปรด : Kim Possible, Discovery Channel 
สมาชิกครอบครัว: พ่อและแม่
ผลงาน.
 Album
 1. 2005 February 9 - Beni reached #14 on Oricon
 2. 2006 February 22 - Girl 2 Lady reached #87 on Oricon
 3. 2007 April 24 - GEM reached #114 on Oricon
 4. 2008 March 5 Chapter One ~Complete Collection~ (Greatest hits album) reached #166 on Oricon
Singles
 1. 2004 June 9 - Harmony #26 on Oricon
 2. 2004 October 20 - Infinite... #24 on Oricon
 3. 2004 November 25 - Here Alone #14 on Oricon
 4. 2005 February 9 - Miracle #98 on Oricon
 5. 2005 June 1 - Hikari no Kazu dake Glamorous #40 on Oricon
 6. 2005 December 7 - Cherish #96 on Oricon
 7. 2006 September 20 - How Are U? Failed to chart
 8. 2007 February 28 - Luna #77 on Oricon
 9. 2008 December 10 - Mou Nido To... (BENI) #20 on Oricon
 10. 2009 April 8 - Kiss Kiss Kiss (BENI) #40 on Oricon
 11. 2009 June 10 - Koi Kogarete (BENI)
Collaborations
 1. 2008 June 11 - Mou Ichi Do.. (Dohzi-T feat. BENI) #7 on Oricon
 2. 2008 September 24 - STAR IN MY SKY feat. BENI (Makai - Stars (mini-album)) #32 on Oricon
กาลครั้งหนึ่งเมื่อเช้านี้

กาลครั้งหนึ่งเมื่อเช้านี้ (ชื่ออังกฤษ: Once Upon a Time) เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2538 กำกับโดยบัณฑิต ฤทธิ์ถกล นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ, จินตหรา สุขพัฒน์, มาตัง จันทรานี, รณรงค์ บูรณัติ, ปรมัติ ธรรมมล, ชาลี ไตรรัตน์ และ ภูมิ พัฒนายุทธ
เรื่องย่อ.
"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… เด็กๆในหมู่บ้านแห่งหนึ่งได้หนีออกจากบ้าน และแอบเข้าไปเที่ยวเล่นในปราสาท ซึ่งมีแม่มดใจร้ายอยู่ เด็กๆถูกนางแม่มดใจร้ายสาปให้เป็นสัตว์ต่างๆ พอดีเจ้าชายเดินทางผ่านมา จึงใช้ดาบวิเศษช่วยเด็กๆ เหล่านั้น ให้พ้นคำสาปของแม่มด แม่มดได้เสกยักษ์ตาเดียวขึ้นมาจากหลุมตรงเข้าต่อสู้กับเจ้าชายอย่างดุเดือด" เรื่องที่เล่าเป็นนิทานที่ "ดำรง" เล่าให้ลูกทั้งสามฟังเสมอฯ แต่ชีวิตของเด็กทั้งสาม ได้พบเหตุการณ์ยิ่งกว่านิทาน เมื่อเด็กๆได้ถูกจับตัวไป
เบื้องหลังและเสียงตอบรับ.
"กาลครั้งหนึ่งเมื่อเช้านี้" เป็นภาพยนตร์ในแนวเด็กและครอบครัว ซึ่งหาไม่ได้ง่ายดายในแวดวงภาพยนตร์ไทย ผลงานการกำกับของบัณฑิต ฤทธิ์ถกล ที่ประสบความสำเร็จและได้รับคำชมมาแล้วกับ "บุญชู" ที่มีด้วยกันหลายภาค และอีกหลายเรื่อง เช่น "หอบรักมาห่มป่า" หรือ "โก๊ะจ๋าป่านะโก๊ะ" สำหรับเรื่องนี้ การถ่ายทำเป็นไปด้วยความยากลำบากเนื่องจากนักแสดงหลักซึ่งเป็นตัวดำเนินเรื่องเป็นนักแสดงเด็กและนักแสดงใหม่ทั้งหมด โดยใช้เวลาเขียนบทนานถึง 6 ปี และยังประสบกับอุปสรรคในการถ่ายทำนอกสถานที่ที่สถานีรถไฟ 
เมื่อเข้าฉาย ภาพยนตร์ฉายชนกับ "เสียดาย" ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ซึ่งได้รับเสียงตอบรับที่ดีกว่า จนเป็นกระแสในขณะนั้น ทำให้ภาพยนตร์ประสบกับความขาดทุน แต่ทว่าเสียงวิจารณ์ล้วนไปในทางที่ดี และยังได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลสุพรรณหงส์อีกด้วย
Xenarthra

Xenarthra เป็นชื่อของกลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีรก ซึ่งในปัจจุบันเหลืออยู่แต่ในทวีปอเมริกา ต้นกำหนดของกลุ่มนี้ย้อนหลังไปได้ถึงยุคเทอร์เชียรีตอนต้น (ประมาณ 60 ล้านปีก่อน หลังมหายุคมีโซโซอิกเล็กน้อย) การดำรงอยู่ของสัตว์กลุ่มนี้ในอเมริกาเหนือสามารถอธิบายได้จากเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของอเมริกา
สัตว์ในกลุ่มนี้ประกอบด้วยตัวกินมด, สลอธ และ อาร์มาดิลโล ในอดีตกลุ่มนี้เคยถูกจัดหมวดหมู่ให้รวมอยู่กับตัวนิ่มและ อาร์ดวาร์ก ภายใต้อันดับ Edentata (หมายถึง "ไร้ฟัน" เพราะสมาชิกในอันดับไม่มีฟันตัดหน้าหรือฟันกรามหน้า หรือมีฟันกรามที่ยังไม่พัฒนาดี) ต่อมาจึงได้พบว่าอันดับอีเดนตาตาประกอบไปด้วยสัตว์จากหลายตระกูลที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ดังนั้นอันดับนี้จึงถูกยกเลิกตามมาตรฐานการจัดลำดับ ปัจจุบันตัวนิ่มและอาร์ดวาร์ก ถูกจัดอยู่ในอันดับแยกต่างหากจากกัน และกำหนดเป็นอันดับใหญ่ Xenarthra ขึ้นเพื่อสำหรับสัตว์ในตระกูลที่เหลือ โดยที่ชื่อ "Xenarthra" หมายถึง "ข้อต่อกระดูกที่แปลกประหลาด" มีที่มาจากข้อต่อกระดูกของสัตว์กลุ่มนี้มีลักษณะพิเศษที่ไม่เหมือนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทอื่น เนื่องจากกลุ่มนี้ขาดคุณลักษณะที่เชื่อว่ามีในบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกลุ่มมีรก ประเภทอื่นที่รู้จักกัน จึงถูกจัดให้อยู่นอกกลุ่มมีรก ซึ่งเป็นกลุ่มของมีรก ประเภทอื่นในปัจจุบัน
ตามสัณฐานวิทยาของกลุ่ม Xenarthra และหลักฐานสนับสนุนจากการศึกษาระดับโมเลกุล ตัวกินมดและสลอธจัดว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากที่สุดในกลุ่ม ในอันดับ Xenarthra มักจะถูกแบ่งออกเป็น 2 อันดับ คือ อันดับ Pilosa ประกอบด้วยอันดับย่อย Vermilingua และ Folivora และอันดับ Cingulata ที่แยกต่างหาก ปัจจุบันกลุ่ม Xenarthra มีสถานะเป็น หมู่ หรือ อันดับใหญ่และเป็นส่วนหนึ่งของ อันดับหมู่ใหญ่ Atlantogenata
การจำแนก.
XENARTHRA
ข้าวผัดอเมริกัน

ข้าวผัดอเมริกัน  เป็นข้าวผัดชนิดหนึ่งที่ผัดด้วยซอสมะเขือเทศ นิยมผัดกับเนยมากกว่าน้ำมัน โดยนิยมใส่ลูกเกดด้วย อาจมีถั่วลันเตา หัวหอม หรือแฮมหั่นชิ้นเล็ก ๆ ผัดรวมกันด้วยก็ได้ และมีไก่ทอด ไก่ย่าง ไก่อบ ไส้กรอก แฮม หรือไข่ดาว เป็นเครื่องประกอบ
ประวัติ.
ข้าวผัดอเมริกันมีที่มาและเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องอยู่หลายเรื่อง โดยที่เรื่องเล่าส่วนใหญ่ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับทหารอเมริกันหรือวัฒนธรรมอเมริกันทั้งสิ้น ในปัจจุบันมีเรื่องเล่าและข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับที่มาของข้าวผัดอเมริกันอยู่สามเรื่อง ดังนี้
เบรกธรู (ซิงเกิล)

เบรกธรู  เป็นซิงเกิลร้องโดยฮิราโนะ อายะ วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 8 มีนาคม 2006 โดยแลนติส สำหรับเพลง "Breakthrough" และ "อิชิบัน โบชิ" เป็นเพลงเปิดและปิดของเกมฟีนาลิส บนเพลย์สเตชัน 2