pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ฝอยทอง

ฝอยทอง ("ฟียุชดึโอวุช", "เส้นด้ายที่ทำจากไข่") เป็นขนมโปรตุเกส ลักษณะเป็นเส้นฝอยสีทอง ทำจากไข่แดงของไข่เป็ด เคี่ยวในน้ำเดือดและน้ำตาลทราย ชาวโปรตุเกสใช้รับประทานกับขนมปัง กับอาหารมื้อหลักจำพวกเนื้อสัตว์ และใช้รับประทานกับขนมเค้ก โดยมีกำเนิดจากเมืองอาไวรู (Aveiro) เมืองชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส
ฝอยทองเป็นที่รู้จักในประเทศสเปนว่า อูเอโบอิลาโด ("ไข่ที่ปั่นเป็นเส้นด้าย"), ในประเทศญี่ปุ่นว่า เครังโซเม็ง ("เส้นไข่ไก่"), ในประเทศกัมพูชาว่า วาวี ในประเทศมาเลเซียว่า จาลามัซ ("ตาข่ายทอง") และในมาลาบาร์เหนือ รัฐเกรละ ประเทศอินเดียว่า มุตตามาลา (มลยาฬัม: മുട്ടമാല "ฝอยไข่")
ประวัติ.
ประเทศไทย.
ฝอยทองแพร่เข้ามาในประเทศไทย พร้อมกับทองหยิบและทองหยอด ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยมารีอา กียูมาร์ ดึ ปีญา (ท้าวทองกีบม้า, พ.ศ. 2202-2265) ลูกครึ่งโปรตุเกส-ญี่ปุ่น ภรรยาของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) ท้าวทองกีบม้ามีหน้าที่เป็นหัวหน้าห้องเครื่องต้น เป็นผู้ทำอาหารเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจากฝรั่งเศสที่มาเยือนกรุงศรีอยุธยาในสมัยนั้น
ทั้งนี้ฝอยทอง ปรากฏอยู่ใน "กาพย์เห่ชมเครื่องคาว-หวาน" บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่พระราชนิพนธ์ชมเชยฝีพระหัตถ์ในการแต่งเครื่องเสวยของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ความว่า
นอกจากนี้ในตำรับอาหารของหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ ยังระบุถึงการทำขนมฝอยเงิน โดยมีกรรมวิธีเช่นเดียวกับการทำฝอยทองทุกประการ หากแต่ใข้ไข่ขาวแทนไข่แดง ทำให้มีลักษณะเป็นฝอยรูปรังนกขนาดพอคำ แล้วนำขนมไข่แมงดา (ทองหยอดขนาดเล็ก) ใส่ไว้กลางฝอยเงินรูปรังนก ได้เป็นอาหารหวานอีกชนิด เรียกว่า "ไข่ในรัง"
ประเทศญี่ปุ่น.
เครังโซเม็งเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ  ช่วงปี ค.ศ. 1568 – ค.ศ. 1600 (พ.ศ. 2111-2143) ที่จังหวัดนางาซากิ โดยพ่อค้าชาวโปรตุเกส หลังจากนั้นจึงแพร่หลายไปยังจังหวัดฟูกูโอกะ และเริ่มทำเพื่อจำหน่ายตามร้านขนมต่าง ๆ ในยุคเมจิ (; โรมาจิ: "Meiji-jidai"; : เมจิจิได) เมื่อ 342 ปีก่อน ร้านมัตสึยาริเอมงที่จังหวัดฟูกูโอกะได้ทำเครังโซเม็งขึ้นซึ่งเป็นขนมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ประจำของร้าน โดยปัจจุบันนั้นได้ดำเนินงานโดยรุ่นที่ 13
ภาษาคัง

ภาษากัง  หรือ ภาษาไทกัง  มีผู้พูดทั้งหมด 81,701 คน พบในประเทศลาว 47,636 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงหัวพันและเชียงขวาง พบในประเทศจีน 34,065 คน (พ.ศ. 2536) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลยูนนาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท สาขากัม-สุย
ภาษากะตาง

ภาษากะตาง  หรือภาษากะตัง มีผู้พูดทั้งหมด 107,350 คน (พ.ศ. 2543) ทางภาคใต้ของลาวในแขวงสาละวัน สุวรรณเขต และจำปาศักดิ์ อยู่ใกล้เคียงกับจังหวัดอุบลราชธานี จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู
สมาคมช่างนักบุญลูกา

"ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สถาบันเซนต์ลูค"
สมาคมช่างนักบุญลูกา  เป็นชื่อที่ใช้กันโดยทั่วไปสำหรับสมาคมช่างจิตรกรและศิลปินอื่น ๆ ทางตอนเหนือของยุโรปโดยเฉพาะในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ เป็นชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแก่นักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ที่ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระแม่มารีย์ ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์จิตรกรและศิลปินโดยทั่วไป
สมาคมช่างนักบุญลูกาที่มีชื่อเสียงที่สุดก่อตั้งขึ้นที่แอนต์เวิร์ป และมีบทบาทต่อมาจนปี ค.ศ. 1795 เมื่อมาหมดอำนาจลง ในเมืองต่าง ๆ รัฐบาลท้องถิ่นมอบอำนาจให้สมาคมออกกำหนดเกี่ยวกับอาชีพภายในแต่ละเมืองที่สมาคมตั้งอยู่ ฉะนั้นสมาชิกของสมาคมจึงต้องเป็นมาสเตอร์ที่ต้องได้รับการศึกษาและการฝึกหรือขายภาพเขียนให้แก่สาธารณชน กฎที่คล้ายคลึงกันปฏิบัติที่เดลฟท์ที่ผู้ที่เป็นสมาชิกของสมาคมเท่านั้นที่จะมีสิทธิขายภาพเขียนหรือตั้งห้องเขียนภาพได้ สมาคมแรก ๆ ในแอนต์เวิร์ปและบรูชสร้างหลักเกณฑ์ที่ใช้เป็นตัวอย่างในการก่อตั้งสมาคมในเมืองอื่น ๆ แม้แต่กฎการตั้งห้องเขียนภาพหรือการตั้งแผงขายภาพโดยตรงต่อสาธารณชน 
สมาคมช่างนักบุญลูกาไม่แต่เพียงเป็นผู้แทนจิตรกร ประติมากร และทัศนศิลปิน แต่ยังรวมถึงผู้ค้าขายศิลปะ, ศิลปินสมัครเล่น และแม้แต่ผู้รักศิลปะ (liefhebbers) ในยุคกลางสมาชิกส่วนใหญ่ของทุกสมาคมที่เกี่ยวกับศิลปะมักจะเป็นจิตรกรหนังสือวิจิตร ซึ่งเป็นสมาคมเดียวกับจิตรกรที่เขียนบนไม้และผ้า - ในบางเมืองก็อาจจะรวม “ผู้คัดเขียน” (scriveners) ด้วย นอกจากนั้นก็อาจจะรวมช่างทาสีบ้านและช่างตกแต่งด้วย แต่เมื่อศิลปินก่อตั้งเป็นสมาคมนักบุญลูกาขึ้นมาต่างหากโดยเฉพาะในเนเธอร์แลนด์ ความแตกต่างของผู้เป็นสมาชิกก็เปลี่ยนไป นอกจากจากกฎทั่วไปเกี่ยวกับการอาชีพแล้วโดยทั่วไปสมาคมก็ยังมีอำนาจในการตัดสินข้อขัดแย้งระหว่างศิลปินกับศิลปิน หรือศิลปินกับลูกค้าด้วย สรุปแล้วสมาคมก็มีอำนาจควบคุมอาชีพส่วนบุคคลของจิตรกรที่ในเมืองที่ไม่มีสมาคมศิลปินต้องแก่งแย่งกันเอง
อักกาเดเมียดีซันลูกา

"ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สมาคมช่างนักบุญลูกา"
อักกาเดเมียดีซันลูกา หรือ วิทยาสถานนักบุญลูกา  เป็นสำนักจิตรกรของโรม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1593 ภายใต้การนำของเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เพื่อเป็นการยกระดับงานของศิลปินจากการเป็นเพียง "ช่าง" ผู้ที่ร่วมก่อตั้งอีกสองคนคือจิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano) และเปียโร โอลิเวียริ (Pietro Olivieri) พระสันตะปาปาเป็นผู้อุปถัมภ์ มีอิทธิพลต่อการควบคุมของสถาบันในช่วงร้อยปีแรกของการก่อตั้ง สำนักตั้งชื่อตามนักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระนางมารีย์พรหมจารี ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญผู้พิทักษ์จิตกรของสมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of Saint Luke) ที่กลายมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา (Accademia di San Luca)
ก่อนหน้าจะมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา ก็เป็น "Compagnia di San Luca" มาก่อน ซึ่งเป็นสมาคมของจิตรกรและจิตรกรหนังสือวิจิตรที่มีบทบัญญัติและสิทธิมานานก่อนหน้านั้นภายใต้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1478
ในปี ค.ศ. 1605 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ก็มอบสิทธิและอำนาจแก่สถาบันในการฉลองวันฉลองนักบุญลูกาและในการให้อภัยโทษต่อผู้ถูกกล่าวหาว่าผิด ในคริสต์ทศวรรษ 1620 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็เพิ่มสิทธิให้แก่สำนักในการตัดสินว่าผู้ใดมีสิทธิที่จะเป็นศิลปินในกรุงโรมได้ ต่อมาสถาบันตกอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 พระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรีนี (ผู้อาวุโส) (Francesco Barberini (seniore)) ผู้แต่งตั้งให้โจวันนี ฟรันเชสโก โรมาเนลลี (Giovanni Francesco Romanelli) เป็นผู้อำนวยการในปี ค.ศ. 1638 ต่อมาในปี ค.ศ. 1633 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทรงมอบให้สำนักมีอำนาจในการเก็บภาษีจากศิลปินทุกคนรวมทั้งผู้ค้าขายศิลปะและมีเอกสิทธิ์ในการจ้างการเขียนภาพสำหรับโครงการสำหรับสารธารณชน สิทธิหลังนี้มีผู้ต่อต้านกันมากและไม่มีผลในการบังคับเท่าใดนัก
ในช่วงเวลานี้พระสันตะปาปาก็มีอำนาจในการควบคุมและการเลือกผู้นำของสำนัก นักวิจารณ์สมัยใหม่กล่าวว่าเป็นสำนักที่โดยทั่วไปมีจุดประสงค์ที่จะเพิ่มการศึกษาให้แก่จิตรกร แต่ตามความเป็นจริงแล้วเป็นที่ควบคุมการแสดงออกทางศิลปะโดยสถาบันศาสนา ผู้อำนวยการของสำนักมาจากจิตรกรคนสำคัญ ๆ ที่รวมทั้งโดเมนีโก ซัมปีเอรี และจัน โลเรนโซ แบร์นีนี แต่ก็มีจิตรกรคนสำคัญคนอื่น ๆ ที่มิได้รับการยอมรับเข้าเป็นสมาชิก
ปัญหาความขัดแย้งอื่น ๆ ภายในสถาบันก็รวมทั้งกรณีปีเอโตร ดา กอร์โตนา (Pietro da Cortona) อันเดรอา ซัชชี (Andrea Sacchi) มีความเห็นเกี่ยวกับจำนวนคนที่เหมาะสมที่ควรจะปรากฏในภาพ หรือกรณีกลุ่ม บัมบอชชันติ (Bamboccianti) [[โจวันนี เบลโลรี ให้ปาฐกถาสำคัญในหัวเรื่องจิตรกรรมที่สำนัก เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 จิตรกรมาร์โก เบเนฟีอัล (Marco Benefial) วิจารณ์สำนักในฐานะคนภายนอก ได้รับเข้าเป็นสมาชิก และต่อมาถูกไล่ออกเพราะวิจารณ์สำนักในฐานะคนภายใน
สำนักยังคงมีบทบาทในปัจจุบัน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสำนักก็มีประติมากรรมของสมาชิกแต่ละคนแต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นเพียงภาพเขียน ในปัจจุบันสำนักตั้งอยู่ที่พาลัซโซคาร์เปนยาที่จตุรัสอักกาเดเมียดีซันลูกา และเป็นที่สะสมงานจิตรกรรมและประติมากรรมที่รวมทั้งภาพเหมือนประมาณ 500 ชิ้นและงานเขียนอื่น ๆ ที่รวมทั้งงานการวาดเส้น
ภาษาจื๊ต

ภาษาจื๊ต มีผู้พูดทั้งหมด 4,279 คน อยู่ในเวียดนาม 3,829 คน (พ.ศ. 2542) ตามแนวชายแดนลาว ในลาวมี 450 คน (พ.ศ. 2538) ในแขวงคำม่วน ใกล้ชายแดนเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเหวียต-เหมื่อง
การจัดอันดับ.
ข้อมูลกลุ่มย่อยจื๊ตสามกลุ่มได้มีระบุเบื้องต้นแล้วใน Babaev & Samarina (2021).
การกระจาย.
มีผู้พูดภาษาจื๊ตในหมู่บ้านในประเทศเวียดนาม
บี-โอ-วาย

บี-โอ-วาย (ย่อมาจาก Blood Of Youth) เป็นชื่อของนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ในประเทศไทย สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบัน บี-โอ-วาย ได้ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการแล้ว
ประวัติ.
บี.โอ.วาย เกิดจากเจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ ต้องการจะทำวงบอยแบนด์เสนอทางแกรมมี่จนกระทั่งได้
4 หนุ่มกลุ่มวัยรุ่นรวมตัวกัน จนกลายมาเป็นเพื่อนกัน ซึ่งบางคนอาจฝากผลงานก่อนหน้านี้
บี.โอ.วาย มีสมาชิก ด้วยกันทั้งหมด 4 คน คือ
แยกวง.
“เต็งหนึ่ง” ยอมรับเสียใจเป็นตัวปัญหาทำวง“บี.โอ.วาย” แตก ต้องกลายเป็นตำนานบอยแบนด์ เผยเหตุมีงานรุมทั้งละคร พิธีกรและพรีเซนเตอร์ของช่อง 7 ยันไม่เกี่ยวมีปัญหาทะเลาะกับเพื่อนร่วมวง บอกอนาคตอาจกลับมารวมตัวกันอีก แต่ไม่ใช้ชื่อ “บี.โอ.วาย”
สำหรับวง “บี.โอ.วาย” สมาชิกคนแรก เต็งหนึ่ง ปัจจุบันหันหลังออกจากวงการบันเทิงแล้ว เขาจึงตัดสินใจเลือกเรียนทำขนม เจมส์ กิจเกษม แมคแฟดเดน ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ ทางด้าน เลโอ เลโอ โซสเซย์ และ เม้าส์ ณัฐชา จันทพันธ์ ก็เตรียมทำอัลบั้มเดี่ยวและนักแสดง
การยิงธนู

การยิงธนู (archery) เป็นศิลปะการใช้อาวุธประเภทใช้ยิงจากที่ไกล มักใช้กันในสงครามหรือการสู้รบต่างๆ ประกอบด้วยคันธนู (bow) ซึ่งมีไว้เสียบลูกศร (arrow) ที่ปลายเป็นเหล็กแหลม คันธนูจะมีรูปร่างโค้งและขึงด้วยสายธนู (bow string)
ในการยิงธนูจะเริ่มจากการเอาลูกศรมาเสียบไว้ข้างคันธนูกับสายธนู จากนั้นก็จะดึงสายธนูให้ตึงเพื่อสะสมพลังงาน เมื่อปล่อยสายธนู พลังงานที่สะสมในคันธนูจะทำให้ลูกธนูพุ่งไปข้างหน้า ความไกลและความแรงขึ้นอยู่กับผู้ยิง
ธนูมีหลายแบบเช่น ธนูอาบยาพิษ เป็นต้น ปัจจุบันธนูได้พัฒนาเป็นเกมกีฬาในกีฬายิงธนูไป
โรงเรียนสิรินธร

โรงเรียนสิรินธร (อักษรย่อ: ส.ธ.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา และเป็นส่วนราชการสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เดิมชื่อ "โรงเรียนสตรีสุรินทร์"
โรงเรียนสิรินธร ก่อตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2478 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามโรงเรียนใหม่ว่า "โรงเรียนสิรินธร" ซึ่งเป็นพระนามของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
พระคริสต์รับศีลจุ่ม (แวร์รอกกีโอ)

"ดูบทความหลักที่ พระคริสต์รับศีลจุ่ม"
พระคริสต์รับศีลจุ่ม  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอและห้องเขียนภาพ แวร์รอกกีโอเป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ภาพเขียนปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
แวร์รอกกีโอเขียนภาพ “พระคริสต์รับศีลจุ่ม” เสร็จราวปี ค.ศ. 1475 เป็นภาพที่ได้รับจ้างโดยวัดซานซาลวิในฟลอเรนซ์ และตั้งอยู่ที่วัดจนปี ค.ศ. 1530 เป็นภาพที่เขียนในห้องเขียนภาพของอันดรีย เดล แวร์รอกกีโอที่เห็นลักษณะการเขียนได้จากพระวรกายของพระเยซูและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ชื่อเสียงของภาพอยู่ที่ผู้ช่วยแวร์รอกกีโอเขียนภาพ เทวดาผมสีทองทางด้านซ้ายเป็นงานเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี ผู้ที่ทำงานอยู่กับแวร์รอกกีโอราวปี ค.ศ. 1470 นักวิจารณ์ศิลปะบางคนกล่าวว่าเทวดาองค์ที่สองวาดโดยจิตรกรฟลอเรนซ์ซานโดร บอตติเชลลี
ภาพเขียนแสดงภาพของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เทน้ำบนพระเศียรพระเยซูในการทำพิธีศีลจุ่ม ด้านบนสุดของภาพเป็นภาพมือของพระเจ้ายื่นลงมาและพระจิตที่กางปีกเหนือพระเศียรพระเยซูและรัศมีกางเขนที่แสดงว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้าและส่วนหนึ่งของตรีเอกานุภาพ เทวดาสององค์ริมแม่น้ำถือฉลองพระองค์ของพระเยซู การวางรูปโดยทั่วไปว่าสร้างโดยแวร์รอกกีโอผู้เป็นครูและเจ้าของห้องเขียนภาพ และถือว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของแวร์รอกกีโอ
ตำบลหนองกอมเกาะ

ตำบลหนองกอมเกาะ เป็นตำบลในอำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลมีชัย และได้แยกออกมาในปี พ.ศ. 2524 แบ่งการปกครองเป็น 11 หมู่บ้าน
ลักษณะภูมิประเทศ.
พื้นที่ส่วนมากเป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีคลื่นลอนตื้นสลับเป็นบางส่วน ลักษณะพื้นดินเป็นดินทรายและดินร่วนปนทราย บางส่วนเป็นดินร่วนปนลูกรัง สูงจากระดับน้ำทะเล 170 เมตร ริมตำบลมีหนองน้ำขนาดใหญ่ โดยน้ำจากหนองกอมเกาะเป็นน้ำผิวดินมีอนุภาคดินเหนียวลอยอยู่ และมีค่าความนำไฟฟ้าที่ 100 ms ประชากรมีไฟฟ้าและน้ำประปารวมถึงโทรศัพท์สาธารณะครบทุกหมู่บ้าน
เขตการปกครอง.
ตำบลหนองกอมเกาะแบ่งออกเป็น 11 หมู่บ้าน ดังนี้
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น.
พื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะอยู่ในความดูแลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
ประชากร.
พื้นที่ตำบลหนองกอมเกาะในเขตเทศบาลเมืองหนองคายมีประชากร 1,652 คน และมีบ้าน 1,652 หลังคาเรือน ส่วนพื้นที่ตำบลในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองกอมเกาะมีประชากร 6,413 คน และมีบ้าน 1,871 หลังคาเรือน รวมทั้งตำบลมีประชากร 11,005 คน 3,623 หลังคาเรือน
เกมทศกัณฐ์เด็ก

เกมทศกัณฐ์เด็ก เป็นรายการเกมโชว์ควิซโชว์สำหรับเด็กเยาวชน โดยเริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2547 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ดำเนินรายการโดย ปัญญา นิรันดร์กุล
กติกา.
รูปแบบที่ 1.
รูปแบบการเล่นจะคล้ายคลึงกับเกมทศกัณฐ์ของผู้ใหญ่แทบทุกประการ เพียงแต่ว่าจะเป็นการเล่นเพียงคนเดียว และเน้นการสะสมเงินรางวัลเป็นหลัก โดยเมื่อเริ่มการแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือกใบหน้าที่จะเป็นใบหน้าแรกขึ้นมาทายก่อน โดยใบหน้านั้นจะถูกสลับสับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เมื่อผู้เข้าแข่งขันพอใจแล้วสามารถกดปุ่มหยุดเพื่อเลือกใบหน้านั้นได้ และเมื่อได้ใบหน้าแล้วผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลา 1 นาที ในการทายให้ถูกว่าบุคคลคนนี้คือใคร หากตอบถูกต้อง ก็จะมีสิทธิ์ในการเล่นใบหน้าต่อไป แต่ถ้าหากตอบผิด เกมจะยุติลงทันที อย่างไรก็ดี ผู้เข้าแข่งขันสามารถขอโยนใบหน้านั้นได้ ซึ่งการโยนนั้นจะเท่ากับการขอผ่านไปเลย โดยสิทธิ์การโยนจะมีให้ 1 ครั้ง ต่อการเล่นทุก ๆ 10 หน้า (กรณีที่ไม่ได้ใช้สิทธิ์การโยนใน 10 หน้านั้น ๆ สิทธิ์นั้นจะถือเป็นโมฆะและไม่สามารถยกยอดไปใช้ในการเล่น 10 หน้าถัดไปได้ เมื่อเข้าสู่ 10 หน้าถัดไป ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะใช้หรือไม่ก็ตาม สิทธิ์นี้จะมีให้ 1 ครั้งเสมอ)
การสะสมเงินรางวัล จะมาจากการทายใบหน้าให้ถูกต้องมากที่สุด โดยทุก 10 หน้าที่ทายถูก จะได้รับเงินรางวัลสะสม 100,000 บาท
รูปแบบที่ 2.
รูปแบบนี้ยังคงเน้นการทายใบหน้าเพื่อสะสมเงินรางวัล แต่ครั้งนี้จะเป็นทายใบหน้าจากโจทย์ที่กำหนด โดยกติกาคือผู้เข้าขันขันจะต้องทายว่าใครคือบุคคลที่โจทย์กำหนดให้ โดยจะมีใบหน้าให้เลือก 2 ใบหน้า คือบนและล่าง ผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลา 1 นาทีในการทาย หากทายถูกก็จะมีสิทธิ์เล่นในใบหน้าถัดไป แต่ถ้าหากตอบผิด เกมจะยุติลงทันที
การสะสมเงินรางวัล จะมาจากการทายใบหน้าให้ถูกต้องมากที่สุด โดยทุก 10 หน้าที่ทายถูก จะได้รับเงินรางวัลสะสมดังนี้
และจะเป็นเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ตอบถูก แต่ถ้าหากผู้เข้าแข่งขันสามารถทายได้ถูกต้องถึง 200 หน้า จะได้รับบ้านอีก 1 หลัง รวมมูลค่า 4,000,000 บาท
ทำเนียบทศกัณฐ์เด็ก.
รายการ เกมทศกัณฐ์เด็ก แจกทุนการศึกษารวมทั้งหมด 12,000,000 บาท
แม่พระรับสาร (ดา วินชี)

"ดูบทความหลักที่ แม่พระรับสาร"
แม่พระรับสาร (ภาษาอังกฤษ: Annunciation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
เลโอนาร์โดเขียนภาพ “แม่พระรับสาร” ระหว่างปี ค.ศ. 1472 ถึงปี ค.ศ. 1475 เป็นภาพเหตุการณ์เทวดาเกเบรียลต่อพระแม่มารีย์ว่าจะทรงให้กำเนิดแก่พระเยซู เป็นฉากที่ดา วินชีตั้งในลานในสวนในวิลลาที่ฟลอเรนซ์
เทวดาถือดอกลิลลิ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ของพระแม่มารี กล่าวกันว่าปีกที่วาดดาวิชิวาดจากปีกของนกที่กำลังบิน แต่ปีกถูกวาดให้ยาวขึ้นโดยจิตรกรรุ่นต่อมา
เมื่อหอศิลป์อุฟฟิซิได้ภาพมาในปี ค.ศ. 1867 จากสำนักสงฆ์ซานบาร์โทโลเมโอแห่งมอนเตโอลิเวโตไม่ไกลจากฟลอเรนซ์ เป็นภาพที่ระบุว่าวาดโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดา ที่เหมือนกับดา วินชีที่ฝึกงานกับอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ ในปี ค.ศ. 1869 นักวิจารณ์ศิลปะบางคนเห็นว่าเป็นงานของดา วินชีเมื่อเพิ่งเริ่มเขียน
เวอร์โรชชิโอใช้สีที่มีตะกั่วและฝีแปรงที่หนัก และทิ้งจดหมายไว้ไห้ดา วิชีเขียนฉากหลังและเทวดาให้เสร็จ ดา วินชีใช้ฝีแปรงที่เบากว่าและสีที่ไม่มีตะกั่ว เมื่อเอ็กซเรย์ภาพงานของเวอร์โรชชิโอเห็นได้ชัดขณะที่งานของดา วินชีไม่ปรากฏ
โต๊ะหินอ่อนหน้าพระแม่มารีอาจจะเป็นที่เก็บศพของเปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิในบาซิลิกาซานโลเร็นโซที่เวอร์โรชชิโอกำลังแกะอยู่ในช่วงนั้น
เกร็ดความรู้.
เป็นที่กล่าวถึงความอัจฉริยะในตัวของ ดา วินซี ว่า ภาพของพระแม่มารีส่วนบนจะอยู่กึ่งกลางของพนังด้านหลังพอดี ราวกับว่าอยู่ในกรอบรูปที่กำหนด
รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 2

รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2551 จัดโดย กองบรรณาธิการข่าวศิลปวัฒนธรรมและบันเทิง สำนักข่าวไทย จัดขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย กรุงเทพมหานคร
รางวัลยอดเยี่ยมแห่งปี.
รายชื่อที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา
อิงลิชเบรคฟาสต์

อิงลิชเบรกฟาสต์ ออกอากกาศวันเสาร์-อาทิตย์ 09.30 - 10.00 น. เป็นรายการผสมระหว่างซิทคอมควบคู่รายการข่าว ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ในช่วงเวลาสาย แรก ๆ ออกอากาศในวันเสาร์-อาทิตย์ อีกช่วงหนึ่งจึงย้ายมาออกอากาศวันอาทิตย์และในปีพ.ศ. 2552รายการก็ได้กลับมาออกอากาศในวันเสาร์-อาทิตย์เช่นเดิม มีคำขวัญประจำรายการว่า "เรียนรู้ภาษาจากสิ่งใหม่ ๆ" เมื่อรายการเริ่มออกอากาศ คำขวัญก็เปลี่ยนมาเป็น "เติมอาหารจานใหญ่ใส่สมอง มีพิธีกรคือ ด.ช.วรินท์ แพททริค แม็คเบลน และ นายสุผจญ กลิ่นสุวรรณ ครีเอทีฟประจำรายการ ซึ่งเป็นอดีตนักข่าวการเมืองภาคสนามและผู้ประกาศข่าวทีวีไทย แต่ในปัจจุบันได้โอนย้ายมาทำรายการอิงลิชเบรกฟาสต์เต็มตัว ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม 2552 โดยมิได้กลับไปอ่านข่าวอีก¹ และ เมษายน 2556 ออกอากาศวันอาทิตย์ 09.00 - 09.30 น.
ตัวละคร.
วรินท์ แพททริค แม็คเบลน แสดงและลงเสียง
คุณสุผจญ กลิ่นสุวรรณ แสดงและลงเสียง
ตัวละครอื่น ๆ
ช่วงรายการ.
ช่วงซิทคอม.
เป็นช่วงของการแสดงละครตลกโดยมีร้านกาแฟเป็นฉากในรายการ ทุก ๆ ตอนจะมีตัวละครที่ต่างกัน แต่แสดงด้วยคนสองคน
ช่วงข่าว.
จะมีช่วงข่าว ส่วนมากเน้นข่าวต่างประเทศ
ช่วงอื่น ๆ.
เป็นช่วงสอนภาษาอังกฤษ ได้แก่
มุขตลก.
มุขตลกที่แทรกมาในรายการ ส่วนมากเป็นมุขต่าง ๆ เช่น มุขจีบสาว มุขสั่งน้ำชา มุขดูดาว ฯลฯ ในช่วงข่าว ได้ใส่มุขตลกว่า "รถยนต์ที่ใช้ไฟคืออะไร ซาเล้ง"
สปอตโปรโมทรายการ.
สปอตโปรโมทรายการ จะเป็นภาพของพิธีกรทำสิ่ง ๆ ต่าง มักออกอากาศในช่วงวันศุกร์ ก่อนรายการออกอากาศ 1 วัน มักมีเนื้อหาตามชื่อตอนที่จะแสดง เช่น ในช่วงตอนพิเศษโอลิมปิก ก็จะให้พิธีกรคนที่ 2 เล่นกีฬาชนิดต่าง ๆ ในสปอตโปรโมทรายการ โฆษกจะออกเสียงชื่อสถานีแบบยืดยานว่า "โอนลีออนทายย พีบีเอส" ในปี 2552 โฆษกออกเสียงชื่อสถานีว่า"โอนลี่ออน ทีวีทายย"
อิทธิพล.
ข่าวลือเกี่ยวกับการจากไปของรายการ.
อนึ่ง ในเทปตอนว่า "ความจริง" ได้มีการขึ้นตัววิ่งว่าจะมีการปรับรูปแบบรายการ แต่เรื่องในตัววิ่งก็ไม่เป็นจริง
อิทธิพลทางโทรทัศน์.
อิทธิพลของรายการได้ถูกเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมสมัยนิยม ไตเติ้ลรายการก็ถูกนำไปทำเป็นไตเติลรายการบุษบาบานเช้า
การกินเวลารายการ.
สาเหตุของการกินเวลารายการคือการรายงานข่าว อนึ่งในเทปวันที่ 11 เมษายน 2552 ต้องถูกกินเวลาถึง 2 ครั้งเพื่อรายงานข่าวการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง
โฆษณาปลอม.
บางตอนของรายการจะมีโฆษณาปลอมของร้านคุกกี้คาเฟ่ เช่น ตอนไดโนเสาร์ จะมีโฆษณาปลอมซึ่งทำขึ้นมาของรายการอาหารพิเศษชุดโลกล้านปี
เรือดำน้ำชั้นทรียงฟ็อง

เรือดำน้ำชั้นทรียงฟ็อง  เป็นเรือดำน้ำหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์ของประเทศฝรั่งเศส ติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์พร้อมยิงทันที 16 ลูก ความยาว 452 ฟุต ระยะทางขับน้ำ 14,000 ตัน ทำความเร็วได้เร็ว 25 นอต บรรจุลูกเรือ 110 คน
ปฏิญญากรุงเทพฯ

ปฏิญญาอาเซียน  หรือ ปฏิญญากรุงเทพฯ  เป็นเอกสารในการก่อตั้งสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งได้รับการลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2510 โดยในขณะนั้นมีสมาชิกผู้ก่อตั้งจำนวน 5 ประเทศ ได้แก่ ไทย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะสกัดการแพร่ขยายของลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม โดยกำหนดหลักการเบื้องต้นของอาเซียน อย่างเช่น การร่วมมือกัน มิตรภาพและการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวต่อสถานการณ์ภายในประเทศสมาชิกทั้งหมด วันดังกล่าวมีการจัดการเฉลิมฉลองเป็น วันอาเซียน
เวลามาตรฐานอาเซียน

เวลามาตรฐานอาเซียน  คือ แนวคิดของกลุ่มประเทศสมาชิกอาเซียนในการกำหนดเวลามาตรฐานของประเทศสมาชิกทั้งหมดอยู่ที่ ชั่วโมง โดยที่ธุรกิจบางแห่งได้ปรับใช้เวลามาตรฐานอาเซียนไปเรียบร้อยแล้ว และจะปรากฏตัวย่อ "ACT" ในเอกสารทางการ การติดต่อสื่อสารและการแจ้งข่าว และยังมีพลเมืองชาวอาเซียนบางส่วนที่ปรับใช้เวลามาตรฐานอาเซียนแล้วเช่นกัน
เขตเวลาที่แตกต่างกันสี่โซนที่ใช้ในประเทศอาเซียนในปัจจุบัน ได้แก่ (พม่า), (กัมพูชา ลาว ไทย เวียดนาม และอินโดนีเซียตะวันตก) (สิงคโปร์ มาเลเซีย บรูไน ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซียกลาง) และ (อินโดนีเซียตะวันออก)
ข้อเสนอนี้จะตั้ง UTC+08:00 เป็นเวลากลางอาเซียน, พม่าเป็น UTC+07:00 และอินโดนีเซียตะวันออกเป็น UTC+09:00 ด้วยเหตุนี้ ภูมิภาคอาเซียนส่วนใหญ่จะใช้ UTC+08:00 ร่วมกับจีน ฮ่องกง มาเก๊า ไต้หวัน และออสเตรเลียตะวันตก หมู่เกาะทางตะวันออกของอินโดนีเซียจะยังคงอยู่ที่ UTC+09:00 โดยสอดคล้องกับเกาหลี ญี่ปุ่น ปาเลา และติมอร์-เลสเต
เว็บไซต์ที่ใช้เวลามาตรฐานอาเซียน.
Companies
Sites
ท่าอากาศยานซือริช

ท่าอากาศยานซือริช  (IATA: ZRH, ICAO: LSZH) หรือที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า ท่าอากาศยานโคลเทิน  ตั้งอยู่ในเมืองโคลเทิน, รัฐซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ บริหารโดย Unique Airport เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ และเป็นศูนย์กลางของสายการบินสวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ มี Skyguide รับผิดชอบการควบคุมการจราจรทางอากาศทั้งหมดในท่าอากาศยาน
ใน พ.ศ. 2551 ท่าอากาศยานซือริชมีผู้โดยสารมาใช้บริการราว 22.1 ล้านคน
พัก จิน-ย็อง

พัก จิน-ย็อง (เกิด 13 ธันวาคม ค.ศ. 1971) ชื่อในการแสดงว่า เจ.วาย พัก และดิเอเชียนโซล หรือย่อว่า เจวายพี เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง ผู้บริหารเพลงชาวเกาหลีใต้ ในปี ค.ศ. 1997 เขาก่อตั้งและเป็นซีอีโอของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ หนึ่งในบริษัทด้านความบันเทิงที่ทำกำไรได้มากที่สุดในเกาหลีใต้ ซึ่งเจวายพีได้สร้างศิลปินที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงมากมายในบริษัทของเขา ได้แก่ เรน, วันเดอร์เกิลส์, ทูพีเอ็ม, มิสเอ, ก็อตเซเวน, เดย์ซิกซ์, ทไวซ์, สเตรย์คิดส์, อิดจี และเอ็นมิกซ์ เช่นเดียวกับกลุ่มแมนโดป็อป บอยสตอรี และกลุ่มเจป็อป นิจยู
อัลเทอพีนาโคเทค

อัลเทอพีนาโคเทค ("พิพิธภัณฑ์ศิลปะเก่า") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่คุนสท์อาเรอาล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี "อัลเทอพีนาโคเทค" ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1836
พิพิธภัณฑ์เดิมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก่าที่สุดแห่งหนึ่งในโลกที่เป็นหนึ่งในสามพิพิธภัณฑ์ของกลุ่มพีนาโคเทค (Pinakothek) ได้แก่ "น็อยเออพีนาโคเทค" (Neue Pinakothek, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะใหม่") ที่แสดงงานสะสมงานที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และ "พีนาโคเทคเดอร์โมแดร์เนอ" (Pinakothek der Moderne, "พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่") ที่แสดงงานสะสมศิลปะสมัยใหม่ ทั้งสามพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนหนึ่งของ "คุนสท์อาเรอาล" (Kunstareal) หรือบริเวณพิพิธภัณฑ์ของมิวนิก
สิ่งก่อสร้าง.
พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย มีพระราชโองการให้เลโอ ฟ็อน เคล็นเซอ (Leo von Klenze) สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำหรับเป็นที่เก็บงานสะสมศิลปะของราชวงศ์วิทเทิลส์บัค (Wittelsbach) ในปี ค.ศ. 1826 พิพิธภัณฑ์ออกแบบเพื่อที่จะแสดงงาน "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ ซึ่งเป็นงานเขียนบนผืนผ้าใบที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเขียนกันมา สิ่งก่อสร้างถือกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่สมัยใหม่ในเวลานั้นและเป็นตัวอย่างของการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ในเยอรมนีต่อมาหลังจากที่เปิดในปี ค.ศ. 1836 และเป็นแบบอย่างแก่หอศิลป์ใหม่ ๆ ในกรุงโรม, เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก, บรัสเซลส์ และคัสเซิล
พิพิธภัณฑ์ได้รับความเสียหายอย่างหนักในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ได้รับการก่อสร้างใหม่และเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้อีกครั้งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 แต่การตกแต่งภายในอย่างหรูหรามิได้รับการสร้างใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน

พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน  เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ศิลปะและโบราณคดีที่ตั้งอยู่ที่นาโปลีในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเน” ตั้งอยู่ในพาลัซโซสามพาลัซโซรอบจตุรัสที่ผังที่ออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1536 และสร้างต่อมาอีก 400 ปี ประวัติของพิพิธภัณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 อุทิศงานสะสมบรอนซ์ให้แก่ประชาชนชาวโรมและตั้งอยู่บนเนินคาปิโตลิเน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมางานสะสมก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ที่รวมทั้งประติมากรรมโรมันโบราณ, ศิลปะจากยุคกลางและยุคเรอเนซองต์, งานสะสมอัญมณี, เหรียญ และอื่นๆ ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เป็นของและบริหารโดยรัฐบาลโรม
ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยการาวัจโจ

ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยการาวัจโจ เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เคยได้รับการระบุว่าเขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลี ภาพเหล่านี้เขียนระหว่าง ค.ศ. 1571 - 1610 การาวัจโจเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงมากระหว่างที่มีชีวิตอยู่แต่ถูกละเลยทันทีที่เสียชีวิตซึ่งทำให้เป็นการยากที่จะแยกงานเขียนที่การาวัจโจเขียนเองกับงานเขียนที่เลียนแบบโดยผู้ติดตามผู้มีฝีมือ
“คนถอนฟัน”.
มินา เกรกอริ สนับสนุนว่าเป็นงานของการาวัจโจในปี ค.ศ. 1992 และจอห์น แกชถกเถียงกรณีนี้ใน “Melita Historica” ในปี ค.ศ. 1998 ฝ่ายผู้สนับสนุนกล่าวว่าทุกคนในภาพเป็นบุคคลเดียวกับบุคคลในภาพอื่นที่เชื่อกันว่าเขียนโดยการาวัจโจ และยากจะเป็นไปได้ว่าผู้ที่วาดเลียนแบบจะหาแบบที่เหมือนกับแบบของการาวัจโจเอง นอกจากนั้นก็ยังเป็นลักษณะการเขียนของการาวัจโจ โดยเฉพาะเมื่อพำนักอยู่ที่มอลตาระหว่างปี ค.ศ. 1607 - 1608 และเป็นภาพประเภทเดียวกับเมื่อเริ่มงานเขียนภาพที่โรม 
ฝ่ายที่ค้านว่าไม่ใช่งานของการาวัจโจกล่าวว่าการาวัจโจไม่ได้เขียนงานเขียนชีวิตประจำวันหลังจากราว ค.ศ. 1600 และไม่มีหลักฐานใดๆ ที่บ่งถึงภาพเขียนภาพนี้ หรือภาพเขียนชีวิตประจำวันสมัยหลังในแหล่งข้อมูลเช่นจิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริ ผู้ที่เที่ยวเสาะหาภาพเขียนของการาวัจโจ 
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์”.
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” จากบาเซิลมีลักษณะหลายอย่างที่คล้ายงานของการาวัจโจ - การใช้แสงเงาที่มืดลึก, รูปโดดของนักบุญ - แต่เป็นภาพที่ไม่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเขียนโดยการาวัจโจ การเปรียบเทียบกับภาพเขียนของคาร์โล เซลลิตโต (Carlo Sellitto) แสดงให้เห็นว่าผู้ที่ได้รับอิทธิพลของการาวัจโจที่มีพรสวรรค์สามารถที่จะเขียนภาพที่ไม่แต่เพียงเหมือนภาพที่การาวัจโจเขียนแต่ยังสามารถถ่ายทอดความรู้สึกในการสื่อความหมายของภาพได้ด้วย และดีจนกระทั่งยากที่แยกออกได้ว่าเป็นงานเขียนเลียนแบบ
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” จากบาเซิลเป็นภาพที่มีคุณภาพดีในทางจิตรกรรมแต่เป็นภาพที่เป็นรูปสัญลักษณ์ที่เขียนกันทั่วไปในสมัยการปฏิวัติซ้อนของโรมันคาทอลิก ที่นักบุญจอห์นถือช่อกุหลาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูต่อหน้าลูกแกะที่เป็นสัญลักษณ์ของความเสียสละของพระเยซูที่จะมาถึง แต่ไม่มีความหมายลึกซึ้งและความสับสนที่ปนเประหว่างความมีเสนห์ทางเพศและความศรัทธาที่การาวัจโจเขียนในภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” อื่นๆ อีกหลายภาพ
“ภาพนิ่งของดอกไม้และผลไม้”.
ตามที่เชื่อกันการาวัจโจเขียนภาพดอกไม้และผลไม้เมื่อมาถึงโรมใหม่ๆ ดอกไม้และผลไม้แต่ละชิ้นในภาพ “ภาพนิ่งของดอกไม้และผลไม้” เขียนอย่างละเอียดและด้วยฝีมืที่ดีมากที่ทำให้นึกถึงงาน “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” ของการาวัจโจและความเห็นที่ว่าการเขียนภาพดอกไม้ก็ใช้เวลาพอกับการเขียนคน แต่อย่างไรก็ตามเมื่อดูโดยทั่วไปแล้วการวางภาพดูเก้งก้างเกินกว่าที่จะยอมรับได้ว่าเป็นงานของการาวัจโจ ภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของจิตรกรแห่งภาพนิ่งแวดสเวิร์ธ เอเธนเนียมตามงานเขียนที่พิพิธภัณฑ์แวดสเวิร์ธ เอเธนเนียม (Wadsworth Athenaeum) ที่ฮาร์ทฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต
เด็กชายกับตะกร้าผลไม้ (การาวัจโจ)

เด็กชายกับตะกร้าผลไม้  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์บอร์เกเซ, โรมในประเทศอิตาลี 
ภาพ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1593 เป็นภาพที่เขียนเมื่อคาราวัจโจเพิ่งมาถึงโรมจากมิลานและพยายามสร้างชื่อเสียงในวงการศิลปะในกรุงโรม นายแบบเป็นเพื่อนศิลปินด้วยกันจากซิซิลีมาริโอ มินนิติผู้ขณะนั้นมีอายุราว 16 ปี ภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจุยเซ็ปปิ เซซาริ ที่ถูกยึกโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) ในปี ค.ศ. 1607 ซึ่งอาจจะทำให้วันวาดอาจจะเป็นเวลาที่คาราวัจโจยังทำงานให้กับห้องเขียนภาพของเซซาริ ที่คาราวัจโจได้เขียนแต่ “ผักและผลไม้” แต่อาจเป็นได้ว่าเขียนหลังจากที่คาราวัจโจและมินนิติออกจากการเขียนภาพให้กับเซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 แล้วก็ได้ การที่ออกมาก็เพื่อที่จะไปตั้งตัวและทำงานให้ตนเองโดยการขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโน แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้ว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1593 ปีที่มินนิติมถึงกรุงโรม นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าเป็นภาพที่เขียนก่อนภาพที่ซับซ้อนกว่าภาพนี้ที่เขียนในช่วงระยะเวลาเดียวกันที่คาราวัจโจใช้มินนิติเป็นแบบในภาพเช่นภาพ “หมอดู” และภาพ “คนโกงไพ่” ทั้งสองภาพเขียนในปี ค.ศ. 1594 ภาพหลังเป็นภาพที่ทำให้คาราวัจโจได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต ผู้ที่กลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของคาราวัจโจต่อมา
สิ่งแรกที่ควรพิจารณาคือเป็นภาพชีวิตประจำวันที่แสดงให้เห็นความสามารถของจิตรกรในการเขียนรายละเอียดต่าง ๆ ที่รวมทั้งผิวตัวแบบไปจนถึงผิวของลูกพีช หรือตั้งแต่รอบพับของเสื้อคลุมไปจนถึงรายละเอียดการสานของตะกร้า นอกจากนั้นก็ยังมีเงาที่ทอดลงไปบนผนังหลัง คาราวัจโจอาจจะวาดเงาของตัวเองและขาหยั่งผ้าใบที่เขียน สิ่งที่เขียนอย่างมีฝีมือที่สุดในภาพคือผลไม้ในตะกร้า ศาสตราจารย์จูลส์ แจนิคจากแผนกสถาปัตยกรรมพืชพรรณและภูมิทัศน์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู ที่รัฐอินเดียนาวิจัยจากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญทางพืชสวน บรรยายว่า
ตะกร้า ...มีผลไม้หลายชนิด, ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่เกือบสมบูรณ์ที่สุดได้แก่ผลพีช สองสีที่ออกสีแดงก่ำ; องุ่นมีด้วยกันสี่พวง — ดำสอง, แดงหนึ่ง, และ “ขาว” หนึ่ง; ทับทิมสุกที่ปริจนเห็นเมล็ดแดงข้างใน; ผลฟิกสี่ผล, สองผลสุกงอมสีดำ, ทั้งสองผลปริและอีกสองผลสีอ่อนกว่า; ผลเม็ดลาร์สองผล; แอปเปิลสามผล—สองผลสีแดง, อีกผลหนึ่งสีชมพูและอีกสองผลเป็นลาย, และผลสีเหลืองที่มีสีแดงที่ฐานและตำหนิ; กิ่งสองกิ่งที่มีแพร์ผลเล็ก ๆ, กิ่งหนึ่งมีห้าผลสีเหลืองเล็ก ๆ ที่มีแต้มสีแดงและอีกผลหนึ่งที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งเป็นผลไม้สีเหลือง นอกจากนั้นก็มีใบไม้ที่แสดงว่ามีเชื้อโรคบางอย่าง ใบองุ่นที่มีจุดรา และอีกใบหนึ่งมีไข่แมลงสีขาวเป็นแผง และใบพีชที่เป็นจุด
การวิจัยแสดงให้เห็นความสามารถของคาราวัจโจในการเขียนภาพที่เหมือนจริงจนสามารถบอกได้ว่าอะไรเป็นอะไรได้ คาราวัจโจวาดสิ่งที่เป็นจริงในตะกร้าและมิได้วาดอย่างอุดมคติไม่ว่าจะเป็นความสุกของผลไม้หรือการจัดแต่ง แต่กระนั้นภาพที่ออกมาก็เป็นภาพที่ชวนเชิญผู้ดูให้เห็นความงามของสิ่งที่วาด
สิ่งที่สองในการพิจารณาภาพนี้คือความเห็นของผู้ออกความเห็นถึงความมีเสน่ห์ของมินนิติจากการเขียนของคาราวัจโจ ที่เปลือยไหล่ คอยาวและสายตาที่ละห้อย เป็นภาพที่สวยจนผู้ชมภาพบางคนให้ความเห็นว่าเป็นสตรีเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่ถ้ามีนัยถึงความรู้สึกของคาราวัจโจต่อมินนิติในภาพ แต่จากมินนิติต่อคาราวัจโจเป็นเพียงแต่การวางท่าให้เพื่อนเขียนภาพ ภาพนี้เป็นภาพแรกที่คาราวัจโจแสดงความซับซ้อนทางจิตวิทยาและทางกายที่กลายมาเป็นสิ่งสำคัญในงานเขียนของคาราวัจโจต่อมา
ทะเลสาบอิรี

ทะเลสาบอิรี  เป็นทะเลสาบที่มีพื้นที่ผิวน้ำใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในหมู่ทะเลสาบของภูมิภาคเกรตเลกส์ และใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลก แต่อย่างไรก็ตามทะเลสาบอิรีก็เป็นทะเลสาบที่ตื้นที่สุดและมีปริมาตรน้ำน้อยที่สุดในหมู่ทะเลสาบทั้งห้า 
ในทางภูมิศาสตร์เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างแคนาดากับสหรัฐอเมริกา โดยทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอของแคนาดา ทิศตะวันตกติดกับรัฐมิชิแกน ทิศใต้และทิศตะวันออกติดกับรัฐโอไฮโอ รัฐเพนซิลเวเนีย และรัฐนิวยอร์กของสหรัฐอเมริกา ชื่อของทะเลสาบมาจากชื่อของชนเผ่าอิรี ซึ่งเป็นชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่ชายฝั่งทางตอนใต้ของทะเลสาบ
ชีปีโอเน บอร์เกเซ

สคิปิโอเน บอร์เกเซ (ค.ศ. 1576 - (2 ตุลาคม ค.ศ. 1633)
พระคาร์ดินัล สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกและนักสะสมศิลปะของยุคเรอเนสซองซ์และเป็นสมาชิกของตระกูลบอร์เกเซ
ชีวิต.
สคิปิโอเน บอร์เกเซเดิมชื่อสคิปิโอเน คัฟฟาเรลลิ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1576 ที่โรมในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของฟรานซิสโค คัฟฟาเรลลิและออร์เท็นเซีย บอร์เกเซ บิดาของสคิปิโอเนประสบปัญหาทางการเงินฉะนั้นคามิลโล บอร์เกเซลุงทางมารดาจึงเป็นผู้จ่ายค่าเล่าเรียนให้ เมื่อได้รับเลือกให้เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ในปี ค.ศ. 1605 คามิลโลก็แต่งตั้งสคิปิโอเนให้เป็นคาร์ดินัลและมอบสิทธิให้ใช้สกุลบอร์เกเซพร้อมทั้งตราประจำตัว
และตามธรรมเนียมของคติเห็นแก่ญาติ (nepotism) คาร์ดินัลบอร์เกเซก็ใช้อำนาจในฐานะเลขาธิการของพระสันตะปาปาและในนามของพระสันตะปาปาในการเพิ่มพูนฐานะทางการเงินโดยการเก็บค่าธรรมเนียมและภาษีต่างๆ และสะสมที่ดินเป็นจำนวนมากแก่ตระกูลบอร์เกเซ
คนครุ่นคิด (รอแด็ง)

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
คนครุ่นคิด  เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยโอกุสต์ รอแด็ง ประติมากรชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รอแด็ง กรุงปารีส ในประเทศฝรั่งเศส
"คนครุ่นคิด" เป็นประติมากรรมบรอนซ์และหินอ่อนที่เป็นรูปชายนั่งคิดเหมือนมีความขัดแย้งภายใน รูปปั้นมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ของปรัชญา
ประติมากรรม.
ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" เดิมชื่อ "กวี" เป็นงานที่จ้างโดยพิพิธภัณฑ์มัณฑนศิลป์  ในกรุงปารีสเพื่อเป็นรูปปั้นสำหรับประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์ รอแด็งได้รับแรงบันดาลใจจากไตรภูมิดันเตของดันเต อาลีกีเอรี และตั้งชื่อประตูว่า "ประตูนรก" ประติมากรรมแต่ละชิ้นเป็นตัวแทนของตัวละครจากมหากาพย์ เดิม "คนครุ่นคิด" ตั้งใจจะให้เป็นดันเต อาลีกีเอรี หน้า "ประตูนรก" ครุ่นคิดถึงมหากาพย์ ในประติมากรรมชิ้นสุดท้าย รูปปั้นเล็กนั่งอยู่เหนือประตูคิดถึงชะตาของผู้อยู่ข้างใต้ ประติมากรรมเป็นรูปเปลือยเพราะรอแด็งต้องการสร้างผู้ที่มีลักษณะเป็นวีรบุรุษทำนองเดียวกับมีเกลันเจโล ที่แสดงให้เห็นทั้งด้านสติปัญญาที่เกิดขึ้นจากความยำเกรงในพระเจ้าและความสามารถทางกวีนิพนธ์
รอแด็งสร้างปูนหล่อขนาดเล็กใน ค.ศ. 1880 รูปใหญ่หล่อเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1902 แต่มิได้ตั้งแสดงให้ประชาชนชมจนปี ค.ศ. 1904 ต่อมางานชิ้นนี้ตกไปเป็นของกรุงปารีส และถูกนำไปตั้งอยู่หน้าตึกป็องเตอง (Panthéon) ใน ค.ศ. 1906 และใน ค.ศ. 1922 ก็ถูกย้ายไปหน้าโรงแรมบีรงที่ต่อมาเป็นพิพิธภัณฑ์รอแด็ง
ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดชิ้นหนึ่งของรอแด็ง และมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวกับความมีสติปัญญา และต่อมาก็เป็นหัวเรื่องการเสียดสีที่เกิดขึ้นเมื่อรอแด็งยังมีชีวิตอยู่
หล่อเพิ่ม.
ประติมากรรม "คนครุ่นคิด" ถูกหล่ออีกห้าสิบรูป และนำไปตั้งหน้าพิพิธภัณฑ์ในหลายประเทศ ขนาดรูปก็ต่างกันไป บ้างก็ใหญ่กว่ารูปเดิม บ้างก็เล็กกว่า
รูปหลายเหลี่ยมนูนและเว้า

ในทางเรขาคณิต รูปหลายเหลี่ยมรูปหนึ่งอาจจัดว่าเป็น รูปหลายเหลี่ยมนูน หรือ รูปหลายเหลี่ยมเว้า อย่างใดอย่างหนึ่ง
รูปหลายเหลี่ยมนูน.
รูปหลายเหลี่ยมนูน  คือรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียวที่มีเนื้อที่ภายในเป็นเซตนูน (convex set) สมบัติต่อไปนี้ของรูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียว ซึ่งเทียบเท่าได้กับสมบัติของรูปหลายเหลี่ยมนูน
รูปหลายเหลี่ยมเชิงเดียวจะเป็น "รูปหลายเหลี่ยมนูนโดยแท้" (strictly convex) ถ้ามุมภายในทุกมุมน้อยกว่า 180 องศา และส่วนของเส้นตรงทุกเส้นที่เชื่อมระหว่างจุดยอดสองจุด "ที่ไม่อยู่ติดกัน" และ"ไม่ใช่จุดเดียวกัน" วางตัวอยู่ภายในขอบเขตของรูปหลายเหลี่ยม
รูปสามเหลี่ยมทุกรูปที่ไม่ได้อยู่ในภาวะลดรูป เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนโดยแท้
รูปหลายเหลี่ยมเว้า.
รูปที่ไม่ได้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนจะเรียกว่าเป็น รูปหลายเหลี่ยมเว้า  หรือรูปหลายเหลี่ยมวกเข้า  รูปหลายเหลี่ยมเว้าจะมีมุมภายในมุมหนึ่งที่มีขนาดมากกว่า 180 องศาเสมอ
รูปหลายเหลี่ยมเว้าเป็นไปได้ที่จะสามารถตัดแบ่งให้เป็นรูปหลายเหลี่ยมนูนหลายรูป ขั้นตอนวิธีสำหรับการแยกส่วนเป็นรูปย่อยไม่กี่รูป โดยใช้เวลาคำนวณเชิงพหุนาม สามารถทำได้และได้อธิบายไว้แล้วโดย Chazelle กับ Dobkin
ทรานเซล

แม้ว่า ทรานเซล จะไม่ใช่โปเกมอนที่มีพลังโจมตีสูงหรือมีการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่ว แต่ก็มีบทบาทสำคัญในกระบวนการวิวัฒนาการของโปเกมอนประเภทแมลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเริ่มต้นของการเดินทางของเทรนเนอร์ เนื่องจากสามารถพบได้บ่อยในป่าช่วงต้นเกม เช่น ป่าโทคิวะ ในภูมิภาคคันโต หรือ ป่าอุซึ ในภูมิภาคโจโต
ในเกมซีรีส์หลัก ทรานเซลมักเรียนรู้ท่าไม้ตายอย่าง Harden (ขัดผิว) ซึ่งช่วยเพิ่มค่าพลังป้องกันตัวเอง ทำให้มันอยู่ได้นานขึ้นในสนามรบ แม้ว่าจะไม่สามารถสร้างความเสียหายได้มากนัก แต่ก็ถือว่าเป็นโปเกมอนที่เหมาะแก่การฝึกฝนประสบการณ์ เพื่อให้พัฒนาเป็น บัตเตอร์ฟรี ซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้และเรียนรู้ท่าประเภทบิน จิต และพิษ
พระราชวังคย็องฮี

คย็องฮีกุง หรือ พระราชวังคย็องฮี เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์โชซ็อนและเกาหลี ปัจจุบันตั้งอยู่ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างในช่วงราชวงศ์โชซ็อนตอนปลาย และพระราชวังแห่งนี้ได้เป็นพระราชวังแห่งที่ 2 ขององค์พระมหากษัตริย์ โดยพระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของโซลจึงเรียกว่า ซอ-กว็อล (พระราชวังตะวันตก) โดยตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าอินโจถึงรัชกาลพระเจ้าชอลจงเป็นเวลา 10 รัชกาลที่ประทับที่นี่
ประวัติ.
การก่อสร้างเริ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1600 ในรัชสมัยควังแฮกุน
พระราชวังคย็องฮีส่วนใหญ่ถูกเพลิงไหม้ทำลาย 2 ครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในรัชสมัยพระเจ้าซุนโจและพระเจ้าโคจง ฝ่ายญี่ปุ่นรื้อทำลายส่วนที่เหลือในช่วงที่ครอบครองเกาหลี และสร้างโรงเรียนสำหรับพลเมืองญี่ปุ่นทับ ห้องบัลลังก์ซุงจ็องจ็อนกบประตูฮึงฮวามุน (Heunghwamun gate) โครงสร้างหลักสองแห่งของอดีตพระราชวัง ถูกริ้อและทำไปตั้งที่บริเวณอื่นของกรุงโซล จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 รัฐบาลเกาหลีใต้ริเริ่มโครงการสร้าง"พระราชวังทั้งห้า"ที่ฝ่ายญี่ปุ่นทำลายอย่างหนักขึ้นมาใหม่ แต่ว่าทางรัฐบาลสามารถสร้างใหม่ได้เพียงประมาณร้อยละ 33 ของพื้นที่ทั้งหมดเนื่องจากการเติบโตของนครและการละเลยมานานหลายทศวรรษ
แช เจ-กง

แช เจ-กง (12 พฤษภาคม 2263 (วันที่ 6 เดือน 4 ปีจันทรคติ) ~ 22 กุมภาพันธ์ 2342 (วันที่ 18 เดือน 1 ปีจันทรคติ))) เป็นนักวิชาการ นักเขียน ขุนนางในสมัยโชซอนของเกาหลี เขาสอบผ่านระดับภาค (향시) เมื่ออายุได้ 15 ปี และดำรงตำแหน่งราชการระดับสูงตลอดชีวิต เช่น ย็องอีจ็อง เขามาจาก ตระกูลแชแห่งพย็องกัง
เจ้าหญิงฮวาวาน

เจ้าหญิงฮวาวาน (เกาหลี: ; ฮันจา: ; ค.ศ. 1737–1808) เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าย็องโจ กษัตริย์แห่งโชซอน กับพระสนมย็องบิน ตระกูลอี หรือพระนางซอนฮี เป็นพระเชษฐภคินีขององค์ชายรัชทายาทซาโด และเป็นพระปิตุจฉาของพระเจ้าช็องโจ องค์หญิงฮวาวานทรงอภิเษกสมรสกับจองชีดัล ราชบุตรเขยแห่งอิลซอง (อิลซองวี) แต่ราชบุตรเขยอิลซองเสียชีวิตไปเสียก่อน องค์หญิงฮวาวานจึงทรงรับพระโอรสบุญธรรมมาเลี้ยงดู ชื่อว่า จองฮูกยอม
บันทึกของพระนางฮเยกย็อง ฉบับปี ค.ศ. 1800 กล่าวว่า หลังจากที่เจ้าหญิงฮวาพยอง พระธิดาองค์โปรดของพระเจ้าย็องโจพระเชษฐภคินีของเจ้าหญิงฮวาวาน สิ้นพระชนม์ไป พระเจ้ายองโจก็ทรงยกย่ององค์หญิงฮวาวานเป็นพระธิดาองค์โปรดองค์ใหม่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง มีข่าวลือว่าองค์ชายรัชทายาทมีพระประสงค์จะสังหารราชบุตรเขยอิลซอง แต่องค์ชายรัชทายาทก็มีพระราชสาส์นขอโทษราชบุตรเขยอิลซอง พระนางฮเยกยองอธิบายว่าด้วยเหตุที่องค์ชายเคยละเว้นชีวิตสามีขององค์หญิงฮวาวานไว้ทำให้นางทรงช่วยเหลือองค์ชายรัชทายาทอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อองค์ชายรัชทายาททรงมีอาการทางพระสติ องค์หญิงฮวาวานจะคอยแก้ความผิดต่าง ๆ ขององค์ชายให้พระเจ้ายองโจฟังเสมอ
แต่เมื่อองค์ชายรัชทายาททรงอยากจะออกนอกพระราชวัง ได้บังคับขู่เข็ญองค์หญิงฮวาวานว่าให้ขอร้องพระเจ้าย็องโจให้อนุญาตให้องค์ชายทรงออกจากวังได้ โดยจับจองฮูกยอม พระโอรสบุญธรรมของพระนางเป็นตัวประกัน เจ้าหญิงฮวาวานจึงรับเสด็จไปหาพระเจ้าย็องโจ ขอให้เจ้าชายรัชทายาทได้ประพาสเมืองอนยาง ทำให้เมื่อเจ้าชายรัชทายาทจังฮอนถูกบังคับให้เข้าไปอยู่ในกล่องไม้ เจ้าหญิงฮวาวานทรงไม่ช่วยอะไร 
พระนางฮเยกยองทรงไม่ถูกชะตากับเจ้าหญิงฮวาวาน ดังที่ทรงเขียนไว้ในบันทึก ทรงเรียกเจ้าหญิงฮวาวานว่า "จองฮูหยิน" เมื่อพระชายาถูกปลด ทรงฝากฝังพระโอรสพระนัดดารัชทายาท (คือ เจ้าชายอีซาน) ไว้กับเจ้าหญิงฮวาวาน ด้วยเหตุที่ขณะนั้นเจ้าหญิงทรงเป็นสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวัง ไม่ว่าพระนางจะตรัสสิ่งใดพระเจ้าย็องโจจะทรงเชื่อและทำตามเสมอ ทำให้พระนางเริ่มจะกระหายอำนาจ เจ้าหญิงฮวาวานทรงควบคุมพระนัดดารัชทายาทอย่างใกล้ชิด เลี้ยงดูเสมือนพระโอรสของพระนางเอง แต่ก็กีดกันมิให้พระนัดดามีสนม ใส่ความให้พระนัดดารัชทายาททรงเกลียดชังพระชายา (มเหสีฮโยอี) และพระมารดาพระนางฮเยกย็อง
เจ้าหญิงฮวาวานรวมทั้งพระโอรสบุญธรรมจองฮูกยอมร่วมมือกับขุนนางตระกูลคิมที่เป็นพระญาติของพระนางช็องซุน เช่น คิมควีจู ในการทำลายอำนาจของตระกูลฮงแห่งพงซาน โดยกล่าวหาฮง พง-ฮัน พระบิดาของพระนางฮเยกย็อง ว่าเป็นกบฏ และใส่ความฮง อิน-ฮัน พระปิตุลาของพระนางฮเยกย็อง เมื่อพระนัดดารัชทายาทขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าช็องโจ พระเจ้าช็องโจทรงสั่งประหารชีวิตจองฮูกยอมใน ค.ศ. 1776 และใน ค.ศ. 1778 ได้ปลดเจ้าหญิงฮวาวานเป็นสามัญชน และเนรเทศไปในที่สุด
สุรวุฑ ไหมกัน

สุรวุฑ ไหมกัน ชื่อเล่น หนุ่ม เป็นนักแสดง, นายแบบ และนักร้องชาวไทย
ประวัติ.
สุรวุฑ ไหมกัน เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ที่อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์ จบการศึกษาระดับปริญญาโท คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก ชีวิตส่วนตัวสมรสกับสาวนอกวงการ สุพนิตา เกษะโกมล โดยเข้าพิธีหมั้นกันไปตั้งแต่วันที่ 23 เดือนมีนาคม 2557 คบหาดูใจกันมานานกว่า 9 ปี และในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 ทั้งคู่ก็ได้ฤกษ์ควงกันเข้าพิธีฉลองมงคลสมรสที่โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ
มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนชื่อ องศา เกษะโกมล ไหมกัน ชื่อเล่น:น้ององศา เกิดเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2560
ผลงานอื่น ๆ.
พิธีกร.
• รายการ ไม่มีปี่ ไม่มีขลุ่ย
• รายการ ท้าพิสูจน์
วัดพุลกุกซา

วัดพุลกุกซา  เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็น 1 ในมรดกโลก ของเกาหลีใต้ วัดนี้ถือว่าเป็นผลงานชิ้นสุดยอดในยุคทองของพระพุทธศาสนาในอาณาจักรชิลลา
ประวัติศาสตร์.
ในบันทึกของวัดบันทึกว่าวัดนี้เดิมเป็นวัดเล็ก ๆ สร้างในปี ค.ศ. 528 (พ.ศ. 1071) ในบันทึกสามก๊กแห่งเกาหลี กล่าวว่าวัดที่เห็นในปัจจุบันสร้างในรัชสมัยพระเจ้าคย็องด็อกแห่งราชอาณาจักรชิลลาในปี ค.ศ. 751 (พ.ศ. 1294) และมาสร้างสำเร็จในปี ค.ศ. 774 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าฮเยกง พร้อมกับพระราชทานชื่อวัดว่า "พุลกุกซา" แปลว่า "พุทธภูมิ"
ไรอัน กิกส์

ไรอัน โจเซฟ กิกส์ (สกุลเดิม วิลสัน; เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973)) เป็นผู้ฝึกสอนและอดีตนักฟุตบอลชาวเวลส์ อดีตผู้จัดการทีมชาติเวลส์ ทั้งยังเป็นเจ้าของร่วมซอลฟอร์ดซิตี อีกด้วย โดยถือเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดในรุ่นของเขา
ประวัติ.
กิกส์ เป็นนักฟุตบอลดั้งเดิมของสโมสรตั้งแต่ยังเป็นเยาวชน โดยประเดิมการเล่นเป็นตัวจริงให้แก่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชุดใหญ่ด้วยอายุเพียง 17 ปี ในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1991 โดยลูกยิงของกิกส์ที่เป็นที่จดจำได้เป็นอย่างดี คือ การลากลูกเข้าไปยิงประตูด้วยตนเองอย่างสวยงาม ในรายการเอฟเอคัพ ฤดูกาล 1998–99 ที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเอาชนะอาร์เซนอลไปได้ ในรอบรองชนะเลิศนัดแข่งใหม่ 1–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ซึ่งทำให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ทริปเปิลแชมป์ หรือสามแชมป์ในที่สุด
เมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2014 สโมสรได้แต่งตั้งกิกส์ ทำหน้าที่ผู้จัดการทีมและเป็นผู้เล่นชั่วคราวจนจบฤดูกาล 
ซึ่งผลงานนัดแรกของกิกส์ที่ได้ทำหน้าทีผู้จัดการทีมนับว่ายอดเยี่ยม เมื่อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเป็นฝ่ายเล่นในสนามของตัวเอง สามารถเอาชนะนอริชซิตีไปได้ 4–0 รวมผลงานที่กิกส์เป็นผู้จัดการทีมทั้งหมด 4 นัด ชนะ 2 เสมอ 1 และแพ้ 1 และจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 7
เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 กิกส์ได้ประกาศยุติการเล่นฟุตบอลด้วยวัย 40 ปี หลังจากเป็นรับใช้ให้กับสโมสรมานานถึง 24 ปี และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมคนใหม่ภายใต้การจัดการทีมของ ลูวี ฟัน คาล
ในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 กิกส์ได้แยกทางกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลังจากอยู่มานานถึง 29 ปี ด้วยความต้องการที่จะเป็นผู้จัดการทีมด้วยตัวเอง เนื่องจากแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้แต่งตั้งโชเซ มูรีนโย เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ ซึ่งคาดกันว่ามูรีนโยจะไม่เลือกกิกส์ให้เป็นผู้ช่วย
พล ตัณฑเสถียร

พล ตัณฑเสถียร (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2514) ชื่อเล่น พล เป็นนายแบบ นักแสดง นักร้อง และคอลัมนิสต์ชาวไทย มีผลงานการแสดงที่มีชื่อเสียงเช่น คู่กรรม เมื่อปี พ.ศ. 2539 
ประวัติ.
จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปัจจุบันได้ผันตัวเองไปเป็นเชฟและเปิดร้านอาหารของตัวเองที่ชื่อว่า Spring & Summer สุขุมวิท ซอย 39 และร้านอาหาร Wicked สยามสแควร์วันในปี พ.ศ. 2559
เทศบาลตำบลจอหอ

เทศบาลตำบลจอหอ เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งใน อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ครอบคลุมบางส่วนของตำบลจอหอ และ ตำบลบ้านเกาะ
อาณาเขต.
เทศบาลตำบลจอหอ มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
ชุมชน.
ชุมชนในเขตเทศบาลในตำบลจอหอมีทั้งหมด 24 ชุมชนดังนี้
หมู่ที่ 1 ตำบลจอหอ
หมู่ที่ 3 ตำบลจอหอ
หมู่ที่ 4 ตำบลจอหอ
หมู่ที่ 5 ตำบลจอหอ
หมู่ที่ 13 ตำบลจอหอ
หมู่ที่ 14 ตำบลจอหอ
วัด.
ในเขตเทศบาลตำบลจอหอ มี วัดอยู่ทั้งหมด 4 แห่ง ดังนี้
สถานศึกษา.
สถานศึกษาในสังกัดเทศบาลตำบลจอหอ ดังนี้
สถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครราชสีมา เขต 1 ดังนี้
เง็กเซียนฮ่องเต้

เง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นเทพเจ้าสูงสุดของจีน
เทวรูปและรูปวาดขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้จะทรงฉลองพระองค์เช่นเดียวกับจักรพรรดิจีน คือมีพระมาลา ด้านหน้ามีเส้นร้อยไข่มุกเป็นแถวห้อยลงมาหน้าพระพักตร์ พระหัตถ์ทรงพระป้ายซือฮุดหน้าพระอุระ ด้านหลังมีพนักงานสองคนคอยโบกพัด ด้านหน้ามีองครักษ์สององค์ทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋น พระองค์ทรงได้รับการยกย่องให้เป็นเทพเจ้าสูงสุดตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า เง็กเซียนฮ่องเต้ คนไทยเรียกกันเกิดจากการผสมภาษาจีนระหว่าง 2 สำเนียง คือ ฮกเกี้ยนกับแต่จิ๋ว คือ เง็ก (แต้จิ๋ว) เซียน (ฮกเกี้ยน) ฮ่องเต้ (ฮกเกี้ยน) ชื่อ "เง็กเซียนฮ่องเต้" นี้เป็นการเรียกแบบไทย ชาวจีนโดยส่วนมากเรียก อวี่หวงต้าตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇大帝, ตัวย่อ: 玉皇大帝, พินอิน: Yù huáng dà dì , ฮกเกี้ยน: หยกฮ่องไต่เต่,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กอ้วงไต่ตี่) หรือ อวี่หวงซ่างตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇上帝, ตัวย่อ: 玉皇上帝, พินอิน: Yù huáng sháng dì , ฮกเกี้ยน: หยกอ๋องส่องเต่,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กฮ่วงเสี่ยงตี่) แปลว่า จักรพรรดิหยก หรือ ทีกง หรือ เทียนกง 天公 แปลว่า ปู่สวรรค์ หรือปู่ฟ้า ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวฮกเกี้ยน ชาวแต้จิ๋ว และชาวไต้หวันเรียกแบบใกล้ชิดเสมอญาติ
เง็กเซียนกับวัฒนธรรมชาวจีน.
ชาวจีนมีความเชื่อว่าทีกงคือผู้ดลบันดาลทุกอย่างที่มีบนโลก ทั้งธรรมชาติ ดวงชะตา และความเป็นไปของมนุษย์ ดั้งนั้นทีกงจึงมีผลต่อวิถีของชาวจีน ตามศาลเจ้าหรือวัดจีนทั่วโลก ก่อนที่จะทำการบูชาเทพเจ้าองค์อื่นต้องบูชาทีกงเป็นอย่างแรกเพื่อเป็นการให้เกียรติ โดยตามศาลเจ้าจีนส่วนมากจะตั้งกระถางธูปของทีกงไว้ตรงหน้าของศาล โดยตรงกระถางธูปหรือป้ายบูชาทีกงของคนจีนแต่ละกลุ่มภาษาจะสลักตัวอักษรแตกต่างออกไป ศาลเจ้าของชาวฮกเกี้ยนและชาวกวางตุ้ง จะสลักคำว่า 天官賜福 เทียนก๊วนซูฮก ศาลเจ้าของชาวแต้จิ๋วและไหหลำ จะสลักคำว่า 天地父母 ทีตี่แป้บ้อ
ในทุกปีหลังวันตรุษจีนไปแล้ว 8 วัน ชาวจีนฮกเกี้ยนทั่วโลกจะมีพิธีทีกง เรียกกันว่า ป่ายเทียนกง (拜天公) เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณของเง็กเซียนฮ่องเต้และเป็นวันประสูติของพระองค์ และมีความเชื่อว่าเมื่อสมัยราชวงค์หมิงชาวจีนฮกเกี้ยนทุกรุกรานจากญี่ปุ่นจึงพากันหนีไปหลบกันในดงอ้อย เมื่อญี่ปุ่นยกทัพกลับไปจึงได้พากันออกมา วันนั้นเป็นวันที่ 9 คำ เดือน 1 (จีน) พอดีซึ่งตรงกับวันป่ายทีกง ชาวจีนฮกเกี้ยนจึงเชื่อว่าที่พวกตนรอดจากการรุกรานของญี่ปุ่นเป็นเพราะทีกงช่วยเอาไว้ จึงได้จัดการป่ายทีกงในวันประสูติของเง็กเซียนฮ่องเต้ในทุก ๆ ปี เพื่อเป็นการระลึกถึงพระคุณ และ ได้นำต้นอ้อยมาร่วมในบูชาด้วย และอ้อยในภาษาจีนฮกเกี้ยนเรียกว่า ก้ามเจี่ย (甘蔗) ซึ่งไปพ้องเสียงกับคำว่า กัมเสี่ย（感謝）ซึ่งแปลว่า ขอบคุณ
ยี่หนึงจินกุน หลานของเง็กเซียน เป็นตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว ท่านเป็นผู้เดียวที่สามารถปราบซุนหงอคงแล้วเอาตัวมาลงโทษบนสวรรค์ได้ แต่อย่างไรก็ตามซุนหงอคงมีฤทธิ์มากเมื่อนำตัวขึ้นสวรรค์ไปประหารก็ไม่ตาย ทางสวรรค์จึงขออาศัยบารมีพระพุทธเจ้า (พระยูไล) พระพุทธเจ้าจึงจับตัวหงอคงไปขังไว้ใต้ภูเขาเป็นเวลานานถึง 500 ปี รอจนผู้มีบุญมาช่วย ซึ่งผู้มีบุญนั้นคือพระแม่กวนอิมและพระเสวียนจั้ง และทำให้หงอคงกลับตัวกลับใจจนเข้าร่วมอัญเชิญพระไตรปิฎกอีกด้วย ยี่หนึงจินกุนมีพี่น้อง 7 คน
เง็กเซียนฮ่องเต้แต่ละสมัย.
ชาวจีนบางกลุ่มเชื่อว่าเง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นตำแหน่งสืบทอดที่มีวาระ โดยเง็กเซียนฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเป็นองค์ที่ 18 คือ เทพเจ้ากวนอู ทั้ง 18 องค์มีลำดับดังนี้
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เซ โชนางง

เซ โชนางง (; โรมาจิ: "Sei Shōnagon", ค.ศ. 966–1017) เป็นกวีหญิงชาวญี่ปุ่นผู้ประพันธ์รวมบทความชื่อ มากูระโนะโซชิ (枕草子, makura no sōshi, "หนังสือข้างหมอน") และเป็นนางในราชสำนักสมัยกลางยุคเฮอัง ถวายการรับใช้จักรพรรดินีเทชิ หรือ ซาดาโกะ และเป็นกวีหญิงร่วมสมัยเดียวกับ มุราซากิ ชิกิบุ
ยังไม่เป็นที่ปรากฏว่าชื่อจริงของ "เซ โชนางง" ชื่ออะไร คำเรียกขานว่า เซ โชนางง มาจากธรรมเนียมหลีกเลี่ยงการเรียกชื่อจริงของสตรีชั้นสูง โดยจะเรียกชื่อแทนตัวจากยศตำแหน่ง ส่วนหนึ่งของชื่อจริง หรือไม่ก็เรียกตามยศของญาติทางฝ่ายชาย สันนิษฐานกันว่า:
"เซ" (清, Sei) มาจากชื่อตระกูลคิโยฮาระ (清原, Kiyohara)
"โชนางง" (少納言, Shōnagon) เป็นชื่อตำแหน่งหนึ่งของขุนนางในอำมาตยสภา (太政官, Daijōkan)
ไม่มีหลักฐานว่าญาติคนใดของเธอได้ตำแหน่งโชนางง บรรดานักวิชาการทั้งหลายสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นไปได้ที่ชื่อจริงของเธอคือ "คิโยฮาระ นางิโกะ" (清原 諾子)
หลักฐานรายละเอียดของชีวประวัติของเธอที่นอกเหนืองานเขียนของเธอเอง มีอยู่น้อยมาก กล่าวว่าเธอเป็นบุตรีของ คิโยฮาระ โนะ โมโตสุเกะ (清原 元輔) นักปราชญ์และกวีแบบวะกะ ที่มีชื่อเสียง ปู่ของเธอคือ คิโยฮาระ โนะ ฟูกูยาบุ (清原 深養父) กวีชื่อชื่อดัง แต่พวกเขาก็เป็นเพียงขุนนางชั้นกลางเท่านั้น
เมื่ออายุได้ 27 ปี เธอแต่งงานกับทาจิบานะ โนริมิสึ (橘 則光) เมื่ออายุ 16 ปี และมีบุตรชายด้วยกัน 1 คน หลังจากนั้น เธอแต่งงานใหม่กับ ฟุจิวาระ มุเนโยะ (藤原 棟世) และมีบุตรีให้เขา ราวปี ค.ศ. 990 เธอเริ่มเข้าถวายการรับใช้จักรพรรดินีเทชิบุตรีของฟุจิวาระ มิจิทากะ (藤原 道隆) จักรพรรดินีในพระจักรพรรดิอิจิโจและหย่าขาดกับสามี ตำหนักของจักรพรรดินีเทชิในเวลานั้น กลายเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมทางวัฒนธรรมในราชสำนักเฮอัน 
เซ โชนางง มีชื่อเสียงจาก มากูระโนะโซชิ งานเขียนที่รวบรวมบทความเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ทั้งเรื่องฤดูกาล เรื่องซุบซิบ บทร้อยกรอง การสังเกตการณ์ในเรื่องต่าง ๆ การบ่นเรื่องที่ไม่ชอบ และเรื่องราวที่เธอคิดว่าสนุกสนานน่าสนใจ ระหว่างช่วงเวลาที่เธอทำงานในราชสำนัก
ในมากูระโนะโซชิยังเขียนถึง เหตุการณ์วิกฤตของจักรพรรดินีเทชิ เมื่อขาดคนมีอำนาจหนุนหลัง หลังจากบิดาเสียชีวิตและพี่ชายถูกเนรเทศ โดยศัตรูทางการเมืองคนสำคัญ อาของเธอ ฟุจิวาระ มิจินางะ (藤原 道長) รวบอำนาจการปกครองในราชสำนักไว้ในมือ ยังได้ส่งบุตรีของเขา โชชิ หรือ อากิโกะ เข้ามาเป็นพระชายาของจักรพรรดิอิจิโจ 
ด้วยมีเหตุเพลิงไหม้พระราชวังเฮอันบ่อยครั้ง จักรพรรดินีเทชิจึงถูกส่งไปพำนักชั่วคราวขณะก่อสร้างพระราชวังใหม่ที่ที่ประทับสำหรับจักรพรรดินีนอกพระราชฐาน "เซ โชนางง" บันทึกไว้ว่า จักรพรรดินีเทชิ เจ้านายของเธอเสียชีวิตจาการคลอดบุตรในปี ค.ศ. 1000 ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับชีวิตของเซ โชนางง หลังปี ค.ศ. 1001 เซ โชนางง เริ่มเขียน มากูระโนโซชิ ในราชสำนักและเขียนจนจบหลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิเทชิ โดยสันนิษฐานว่า อาจจะเขียนจบในปลายปี ค.ศ. 1010 ซึ่งอาจจะเพื่อเป็นของขวัญให้พระธิดาของจักรพรรดินีเทชิ โดยงานเขียนในมากูระโนะโซชิ จะเขียนถึงบรรยาการอันสนุกสนานหรูหราในวังของจักรพรรดิสาวเป็นส่วนใหญ่
เช โชนางง ยังเป็นที่รู้กันทั่วไปว่า เป็นคู่แข่งคนสำคัญของ กวีหญิงร่วมสมัย มุราซากิ ชิกิบุ ผู้ประพันธ์ ตำนานเก็นจิ อีกทั้งยังถวายการรับใช้จักรพรรดินีโซชิ ผู้เป็นศัตรูทางการเมืองของจักรพรรดินีเทชิ มุราซากิ ชิกิบุ ได้เขียนถึง "เซ โชนางง" ในบันทึกของเธอ (มุราซากิโนะนิกกิ) อีกด้วย
ศึกษาเพิ่มเติม.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
ยุทธจักรนักจำ

ยุทธจักรนักจำ  เป็นรายการเกมโชว์รายการหนึ่งของ เจเอสแอล ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 มกราคม - 27 กันยายน พ.ศ. 2546 ออกอากาศทางช่องโมเดิร์นไนน์ทีวี โดยรูปแบบรายการจะเน้นเรื่องความจำ ส่วนด้านแสง สี เสียงนั้น จะมีเอกลักษณ์คือ ตราสัญลักษณ์รายการจะมีรูปหุ่นยนต์ประกอบอยู่ , เสียงเพลงไตเติ้ลที่ใช้ในรายการจะเป็นแนวไซเบอร์ และการชิงสัญญาณเพื่อตอบคำถามจะใช้แบบการปั่น
ผู้เข้าแข่งขัน.
ในแต่ละสัปดาห์จะมีผู้เข้าแข่งขัน 3 ท่าน (จากทางบ้าน) แต่ในการเรียกผู้เข้าแข่งขันในรายการนี้จะเรียกว่า "ผู้ท้าประลอง" 
รอบแรก.
ในรอบแรกจะมีเกมทั้งหมด 6 เกม แต่จะให้ผู้เข้าแข่งขันเลือกมา 3 เกม โดยเกมที่ผู้เข้าแข่งขันได้เล่นนั้นจะมีเกมต่างๆ เช่น "มองอย่างเซียน" , "กรี๊งไปเลย" ฯลฯ โดยรูปแบบของเกมดังกล่าวจะมีลักษณะคล้ายๆ กันเกือบทุกเกม เช่น ให้จดจำลักษณะสิ่งของโดยให้เวลา 1 นาที หลังจากนั้นจะมีคำถามทั้งหมด 5 ข้อ (ในบางเกมมีมากกว่า 5 ข้อ) ซึ่งจะถามเกี่ยวกับลักษณะของสิ่งของนั้นๆ หากถูกจะได้คะแนนข้อละ 1 คะแนน ยกเว้นเกมกรี๊งไปเลย ที่ผู้เข้าแข่งขันจะจดหมายเลขโทรศัพท์ของผู้เข้าแข่งขันและบอกคำสำคัญที่ญาติของบุคคลในครอบครัวเรียกเป็นประจำ ถ้าหากว่าญาติหรือบุคคลในครอบครัวตอบมาตรงกับคำสำคัญดังกล่าวถูกจะได้คะแนนไป ผู้ที่ได้คะแนนมากที่สุด 2 คนจะผ่านเข้ารอบต่อไป
รอบสอง.
จะมีเกมทั้งหมด 6 เกมเช่นเดียวกับรอบแรก โดยเกมในรอบนี้จะเป็นแบบวนย้อนกลับ กล่าวคือ เมื่อผู้เข้าแข่งขันพูดคำอะไรออกมา ผู้เข้าแข่งขันอีกท่านหนึ่งจะต้องพูดออกมา โดยจะต้องพูดและจำคำที่พูดไปแล้วทั้งหมดให้ได้ เป็นลักษณะนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งจำผิด เกมจะหยุดลง และผู้เข้าแข่งขันอีกคนจะได้คะแนน 1 คะแนน ถ้าผู้เข้าแข่งขันคนใดได้คะแนน 2 คะแนนจะได้เข้าสู่รอบ Jackpot ต่อไป (แข่งในระบบ 2 ใน 3 เกม)
รอบ Jackpot.
รอบนี้จะให้ผู้เข้าแข่งขันจดจำใบหน้าทั้งหมด 100 คนจากโจทย์ที่กำหนดให้ โดยมีเวลา 3 วันก่อนวันบันทึกเทป โดยในรอบนี้ผู้เข้าแข่งขัน (ในรอบนี้รายการจะเรียกว่า "เจ้ายุทธจักรนักจำ") จะต้องทายใบหน้าทั้งหมด 100 คน โดยอาศัยความจำในเวลา 10 วินาทีต่อคน ซึ่งจะต้องทายชื่อถูกภายในครั้งแรกที่ตอบเท่านั้น หากสามารถทายถูกครบตามที่กำหนดจะได้รับเงินรางวัลดังนี้
เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์

เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์  เป็นบริษัทดูแลศิลปิน ค่ายเพลง มีชื่อตามผู้ก่อตั้ง พัก จิน-ย็อง บริษัทเป็นที่รู้จักในฐานะผลิตศิลปินชื่อดังอย่าง ปาร์ก จิ ยูน, เรน, กลุ่มศิลปิน จี.โอ.ดี. และวงหญิงล้วนวันเดอร์เกิลส์ มีสตูดิโอและสำนักงานใหญ่อยู่ที่สหรัฐอเมริกา ซึ่งเปิดทำการอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 และกำลังขยายสาขาไปทั่วโลกโดยเปิดทำการในสาขาประเทศจีนในชื่อ JYP Beijing Center จากรายงานของ "โคเรียนไทม์ส" และเว็บไซต์การเงิน Chaebul.com ระบุข้อมูลไว้ว่า เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ มีรายได้ 16.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2006 และ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน 6 เดือนแรกของปี 2007 และยังคงเป็นอันดับ 1 ในปี 2008 ในสาขาบริษัทบันเทิง จากรายงานระบุว่า เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ มีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถือเป็นบริษัทบันเทิงอิสระที่มีมูลค่ามากที่สุดในเกาหลี
ศิลปิน.
ศิลปินทั้งหมดภายใต้เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เรียกรวมกันว่า เจวายพีเนชัน
เกาหลี.
ศิลปิน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ศิลปินอิสระ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อดีตศิลปิน.
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>