pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดพระเจ้าเม็งราย

วัดพระเจ้าเม็งราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระเจ้าเม็งราย เดิมชื่อว่า วัดคานคาด คงจะเพี้ยนมาจากคำว่า "กาละก้อด" หรืออาจมีความหมายว่า "ไม้คานหามพระพุทธรูปมาคาด" หรือกร่อนจาก "จนเกือบจะนำมาใช้หามพระพุทธรูปต่อไปอีกไม่ได้" จึงตั้งว่า วัดคาดคอด ยังมีอีกชื่อว่า วัดศรีสร้อยท้าเจ่ง เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระเจ้าเม็งราย" ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สันนิษฐานว่าเป็นพระอารามหลวงแห่งที่สามที่พญามังรายทรงสร้างขึ้น สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1839
วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญเป็นพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ มีชื่อเรียกว่า "พระเจ้าค่าคิงพญามังราย" สูงประมาณ 540 เซนติเมตร เป็นพระพุทธรูปยืนสมัยต้นเชียงใหม่เป็นพระพุทธรูปที่สำคัญองค์หนึ่ง เรื่องราวของพระพุทธรูปองค์นี้ปรากฏในตำนานเมืองเชียงใหม่และในพงศาวดารโยนก ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระพุทธรูปที่จำลองจากพระพุทธสิหิงค์ สร้างโดยศรีสัทธัมมะมหาสังฆราชเมื่อ พ.ศ. 2012 ประดิษฐานในวิหารใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 86 เซนติเมตร และยังมีกลุ่มพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริดอีกหลายองค์ เป็นรูปแบบของพระพุทธรูปปางมารวิชัย ในต้นพุทธศตวรรษที่ 21 พระพุทธรูปปางลีลาสกุลช่างเชียงใหม่ สำริดปิดทองพุทธศตวรรษที่ 21–22 ประดิษฐานอยู่ในวิหารน้อย
กระต่ายป่าแห่งอินาบะ

กระต่ายป่าแห่งอินาบะ  สามารถสื่อถึงตำนานญี่ปุ่นสองแบบที่มาจากแคว้นอินาบะ (ปัจจุบันคือจังหวัดทตโตริฝั่งตะวันออก) โดยตำนานกระต่ายป่าแห่งอินาบะของ "อิซูโมะ เด็นไร" มีที่มาจากแคว้นอิซูโมะ ส่วนกระต่ายป่าแห่งอินาบะอีกอันอยู่ในตำนานของ "โอนามูจิ-โนะ-คามิ" เทพเจ้าชินโต
กระต่ายป่าที่กล่าวถึงในตำนานคือ "Lepus brachyurus" หรือกระต่ายป่าญี่ปุ่น ซึ่งอาจจะเป็นชนิดย่อยที่พบในหมู่เกาะโอกิที่มีชื่อว่า "Lepus brachyurus okiensis" กระต่ายป่าญี่ปุ่นมีความยาวระหว่าง ถึง และมีขนาดเล็กกว่ากระต่ายป่ายุโรป กระต่ายป่าญี่ปุ่นมักมีผิวสีน้ำตาล แต่ในพื้นที่ที่มีภูมิอากาศหลากหลายอย่างแคว้นอินาบะ ผิวของมันจะเปลี่ยนเป็นสีขาวในฤดูหนาว
วัดสำเภา (จังหวัดเชียงใหม่)

วัดสำเภา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนถนนราชดำเนิน ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ตรงข้ามกับวัดพันอ้น ในเขตคูเมืองเชียงใหม่ ห่างจากประตูท่าแพ 250 เมตร
วัดสำเภาสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์มังราย ชื่อเดิมคงไม่ใช่ชื่อนี้ ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ในตอนนั้นมีพ่อค้าชาวเมืองระแหง (จังหวัดตากในปัจจุบัน) เดินทางมาค้าขายในเมืองเชียงใหม่ เกิดศรัทธาต่อพุทธศาสนาจึงสร้างสำเภาทองบรรจุในเจดีย์ของวัดแห่งนี้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2113 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2362 พระยาธรรมลังกา เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์ที่ 2 ได้มาทำบุญถาวรวัตถุ และเจ้าสุริยวงศ์ (คำตัน สิโรรส) ได้ทำนุบำรุงสืบมา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา ตัวอาคารตั้งอยู่บนฐานยกสูง หลังคาซ้อนกันสามชั้น หน้าบันตลอดจนตัวเสาประดับด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปเทวดา ลายพรรณพฤกษาและสัตว์ต่าง ๆ บันไดทางขึ้นเป็นมกรคายนาค ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยเป็นพระประธาน เจดีย์ศิลปะล้านนา ตั้งอยู่ด้านหลังวิหาร ฐานด้านล่างสุดเป็นสี่เหลี่ยม รับฐานบัวย่อเก็จยกสูง ถัดขึ้นไปเป็นชั้นมาลัยเถาซ้อนกันห้าชั้น รับกับองค์ระฆังทรงกลมสีทอง หุ้มด้วยทองจังโก ส่วนยอดประดับฉัตรสีทองห้าชั้น และอุโบสถ ตั้งอยู่ด้านข้างวิหาร หลังคาซ้อนกันสองชั้น ช่อฟ้ายังคงเป็นของเดิม ส่วนนาคสะดุ้งทำขึ้นใหม่ ด้านหน้าประดับด้วยลายปูนปั้นรูปพรรณพฤกษาและกระจกหลากสี ประตูทางเข้าแกะไม้เป็นรูปเทวดาสององค์เฝ้าประตูอยู่
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ

โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นอดีตโรงพิมพ์ในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2438 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือกันว่าเป็นเป็นโรงพิมพ์แห่งแรกของประเทศไทย โรงพิมพ์ก่อตั้งขึ้นโดยหลวงดำรงธรรมสาร (มี ธรรมาชีวะ) ปลัดกรมอัยการ ก่อนที่จะออกจากราชการมาทำธุรกิจโรงพิมพ์เต็มตัว โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นธุรกิจรับพิมพ์หนังสือแบบเรียน หนังสือธรรมะ หนังสือที่ระลึกงานศพ และหนังสือราชการ รวมถึงราชกิจจานุเบกษาซึ่งเคยตีพิมพ์อยู่จนถึงปี พ.ศ 2504 หลังรัฐบาลได้จัดตั้งสำนักพิมพ์ของราชการขึ้นเอง โรงพิมพ์ดำเนินการโดยลูกหลานของผู้ก่อตั้งเรื่อยมาจนถึงรุ่นที่สี่ก่อนจะปิดตัวลงไปเมื่อราว พ.ศ. 2530
โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจถือเป็นหนึ่งในบรรดาโรงพิมพ์ที่มีเจ้าของเป็นชาวไทยที่เปิดตัวขึ้นภายหลังการชยายตัวของตลาดหนังสือในสยามจากนโยบายการเผยแพร่ความรู้ของหอพระสมุดวชิรญาณที่ส่งเสริมการนำต้นฉบับหนังสือไทยบนใบลานให้กับโรงพิมพ์เอกชนไปจัดพิมพ์เอง 
ในปี พ.ศ.2442 โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจตีพิมพ์ "หนังสือแบบเรียนเร็ว" พระนิพนธ์ในกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 10 ซึ่งเป็นหนังสือเรียนภาษาไทยเล่มแรกที่มีมีการกำกับชื่อประกอบตัวอักษรไทย ก ถึง ฮ ครบทั้ง 44 ในช่วงวิกฤตการณ์กบฏบวรเดช โรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจเป็นหนึ่งในโรงพิมพ์เอกชนที่อาสาพิมพ์คําแถลงการณ์ของรัฐบาลเพื่อต่อต้านการก่อกบฏแจกจ่ายประชาชนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย
อาคารโรงพิมพ์บำรุงนุกูลกิจ.
อาคารโรงพิมพ์ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2438 ตั้งอยู่บนถนนบำรุงเมือง และเป็นโบราณสถานขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากรในชื่อ "อาคารบำรุงนุกูลกิจ" นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันอาคารอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทรัจนากรพร็อบเพอร์ตี้ และใช้งานเป็นโกดังของร้านสังฆภัณฑ์และพระพุทธรูปในพื้นที่ และด้านหน้าของอาคารเป็นที่จอดรถ กระทั่งในปี พ.ศ. 2565 ได้เปลี่ยนมาเป็นร้านกาแฟชั่วคราวของ "Craftsman Roastery" ซึ่งอดีตเคยทำการอยู่ที่บ้านอาจารย์ฝรั่ง อดีตบ้านพักของศิลป์ พีระศรี และจะเปิดให้บริการเป็นเวลา 8 เดือนนับตั้งแต่ 5 กุมภาพันธ์
อาคารโรงพิมพ์เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนมีความสูงสองชั้น หลังคาทรงปั้นหยา ก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมเป็นแบบผสมผสานสถาปัตยกรรมคลาสสิกและสถาปัตยกรรมวิกตอเรีย ตกแต่งด้วยไม้และปูนเป็นลวดลายเหนือหน้าต่างและประตู ปัจจุบันอาคารตั้งอยู่ในพื้นที่ปิดที่ล้อมรอบด้วยอาคารพาณิชย์อื่นและมีพื้นที่ทางเข้าที่คับแคบ
ตำบลโกสัมพี

โกสัมพี เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอโกสัมพีนคร จังหวัดกำแพงเพชร เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอโกสัมพีนคร เป็นตำบลที่มีพื้นที่และประชากรมากที่สุดในอำเภอโกสัมพีนคร
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลโกสัมพีมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลโกสัมพีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลโกสัมพี มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลโกสัมพี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโกสัมพีทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลโกสัมพี ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลโกสัมพีในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 จนถึงปัจจุบัน
ประชากร.
พื้นที่ตำบลโกสัมพีประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 26 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 17,931 คน แบ่งเป็นชาย 9,051 คน หญิง 8,880 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในอำเภอโกสัมพีนคร
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
สถานที่สำคัญ.
ตำบลโกสัมพีมีสถานที่ที่สำคัญหลายแห่ง ดังนี้
ช็อนจู

ช็อนจู (/tsʌn.dzu/) เป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 16 ของประเทศเกาหลีใต้ และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดช็อลลาเหนือ มีลักษณะเป็นทั้งเมืองและชนบทเนื่องจากติดกับอำเภอวันจู ซึ่งมีอาณาเขตล้อมรอบช็อนจูเกือบทั้งหมด และในอำเภอวันจูก็มีผู้อยู่อาศัยจำนวนมากที่ทำงานในช็อนจู ชื่อของช็อนจูมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ดินแดนที่สมบูรณ์" (มาจากฮันจา (ช็อน) หมายถึง สมบูรณ์, (ชู) หมายถึง ดินแดน) ช็อนจูเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่สำคัญและมีชื่อเสียงในด้านอาหารเกาหลี สิ่งปลูกสร้างทางประวัติศาสตร์ กิจกรรมกีฬา และเทศกาลนวัตกรรม
ในเดือนพฤษภาคม 2012 ช็อนจูได้รับเลือกให้เป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านวิทยาการทำอาหาร โดยเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ของยูเนสโก เนื่องจากช็อนจูมีการทำอาหารพื้นบ้านแบบดั้งเดิมของเมืองที่สืบทอดมาเป็นเวลาหลายพันปี มีการสนับสนุนการวิจัยด้านอาหารของภาครัฐและเอกชน ระบบการฝึกอบรมเชฟที่มีความสามารถ และการเป็นเจ้าภาพจัดงานเทศกาลอาหารที่มีความโดดเด่น
ยอซู

ยอซู (/jʌ.sʰu/) เป็นนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางทิศใต้ของคาบสมุทรเกาหลี ในจังหวัดช็อลลาใต้ ประเทศเกาหลีใต้ ประกอบด้วย นครยอซูเดิม ที่ก่อตั้งในปี 1949 และนครยอช็อน ที่ก่อตั้งในปี 1986 และอำเภอยอช็อน ซี่งได้รวมเข้ากับนครยอซูในปี 1998
ภูมิอากาศ.
ยอซูมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cwa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่หนาวเย็น ปริมาณน้ำฝนจะมีมากสุดในช่วงฤดูร้อน โดยในเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคมมีปริมาณน้ำฝนมากกว่า ต่อเดือน อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึกไว้คือ เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 1994 ในขณะที่อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึกไว้คือ เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1977
วัดมงคลคีรีเขต

วัดมงคลคีรีเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเมย ในตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 72 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา มีธรณีสงฆ์ 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่
วัดมงคลคีรีเขต ป้ายวัดสะกดว่า วัดมงคลคีรีเขตร์ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2462 ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ และนิยมเรียกว่า "วัดท่าสองยาง" ตามชื่อของหมู่บ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูนิมมานการโสภณ หรือ ครูบาสร้อย ขันติสาโร เป็นที่เคารพของประชาชนทั่วไป ทั้งชาวไทยและชาวพม่าเชื้อสายกะเหรี่ยงที่อยู่ตรงข้ามอำเภอชายแดนฝั่งตะวันตก เชื่อกันว่าเป็นผู้ที่มีอาคมกล้าแข็งสามารถป้องกันอันตรายต่าง ๆ ให้กับผู้ที่เคารพนับถือ เมื่อท่านมรณภาพ เมื่อ พ.ศ. 2541 สังขารไม่เน่าเปื่อย ปัจจุบันเก็บอยู่ในโลงแก้วในกุฏิที่ท่านเคยอยู่
บีบีจี

บีบีจี (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Vi-Vi-Zi") เป็นเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยบีพีเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มประกอบด้วยอดีตสมาชิกจีเฟรนด์ ได้แก่ อึนฮา ชินบี และออมจี กลุ่มเปิดตัวเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ด้วยอีพีชุดแรก "บีมออฟปริซึม"
ประวัติ.
2021–ปัจจุบัน: เปิดตัวกับ "บีมออฟปริซึม".
เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่า อึนฮา ชินบี และออมจี อดีตสมาชิกจีเฟรนด์ เซ็นสัญญากับบีพีเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์และจะเปิดตัวในฐานะวงกลุ่มสาม เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม เปิดตัวชื่อกลุ่มว่า บีบีจี (Viviz)
เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 2022 บีพีเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าพวกเขาจะเปิดตัววันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ด้วยมินิอัลบั้มชุดแรก "บีมออฟปริซึม"
วัดแม่ต้านเหนือ

วัดแม่ต้านเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ต้าน อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 81 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 26 ตารางวา ปัจจุบันพระครูพิบูลธรรมานุวัตร (พรหม พุทธภาโณ) เป็นเจ้าอาวาส
วัดแม่ต้านเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 เป็นวัดเก่าแก่ที่มีมาก่อนนั้น แต่จะนานเท่าใดไม่ปรากฏหลักฐาน เดิมตั้งอยู่ที่บ้านลำร้อง หมู่ที่ 2 ต่อมาถึงประมาณ พ.ศ. 2440 ได้ย้ายเสนาสนะมาจัดสร้างขึ้นใหม่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ จนเมื่อพ.ศ. 2466 ได้ย้ายวัดมาตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนราชดำเนิน และย้ายวัดอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 มาสร้าง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ซึ่งอยู่ห่างจากที่ตั้งวัดเดิมประมาณ 1 กิโลเมตร เนื่องจากปัญหาน้ำท่วมและคับแคบ กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศย้ายวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2499 ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 81 ไร่ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522
ชื่อของวัดเรียกกันหลายชื่อ ทั้ง วัดครูบากิ่ง หรือ วัดครูบากั๋น เรียกตามนามเจ้าอาวาส บ้างเรียก วัดม่วงคำ เพราะมีต้นมะม่วงคำขนาดใหญ่เก่าแก่อยู่ในวัด บ้างก็เรียก วัดเหนือ เพราะตั้งอยู่ตอนเหนือของหมู่บ้าน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12.80 เมตร ยาว 28 เมตร สร้าง พ.ศ. 2514 โครงสร้างเป็นไม้พื้นคอนกรีต หอฉันกว้าง 8.50 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารไม้ยกพื้นสูง 2 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 950 เมตร ยาว 28.50 เมตร สร้าง พ.ศ. 2523 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 16 หลัง และหอระฆังสร้างด้วยไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปไม้ขนุนแกะสลัก 2 องค์ นายพรหม นางพิมพ์ สร้างไว้เมื่อ พ.ศ. 2420 พระพุทธรูปไม้ขนุนอีก 2 องค์ สร้างโดยท้าวอินต๊ะและท้าวเขื่อนเพชร เมื่อ พ.ศ. 2442 พระประธานในวิหาร 3 องค์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น
วัดชัยชนะสงคราม (จังหวัดตาก)

วัดชัยชนะสงคราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดชัยชนะสงครามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2258 เดิมชื่อ วัดท่าชัย หรือ วัดดอยท่าชัย แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดท่าแค ตามชื่อหมู่บ้าน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการที่กองทัพอยุธยาได้รับชัยชนะในการรบสู้กับข้าศึกในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์ โดยบริเวณด้านหลังหมู่บ้านมีคันคูซึ่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์มีรับสั่งให้ทหารขุดดินทาคันคูต้านทานกองทัพข้าศึก บริเวณที่ขุดปัจจุบันเรียกว่า "หนองคา" ยังปรากฏให้เห็นอยู่ 
แต่ด้วยการศึกสงครามจึงทำให้ไม่มี ผู้ทำนุบำรุง เป็นเหตุให้วัดถูกทิ้งรกร้างว่างเปล่า เป็นเวลานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 พระอธิการยิ้ม เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม พระครูเจ้า คณะแขวง กิ่งอำเภอเชียงเงิน พร้อมด้วยพระศักดา เรืองฤทธิ์ เจ้าเมืองตาก พร้อมศรัทธาพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณะอุโบสถแลซ่อมแซมหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถ ภายหลังได้นำพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน หรือ "พระสองพี่น้อง" มาประดิษฐานด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์เป็นอาคารตึก 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ 1 องค์ พระประธานในอุโบสถนามว่า "หลวงพ่อโต" เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย พระพุทธรูปเนื้อทองสัมฤทธิ์ สมัยเชียงแสน อีก 2 องค์ ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อสองพี่น้อง"
เทือกเขาอะแลสกา

เทือกเขาอะแลสกา  เป็นแนวเทือกเขารูปโค้ง มีความยาวประมาณ 750 กิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของรัฐอะแลสกา สหรัฐอเมริกา ทิวเขานั้นกินพื้นที่ตั้งแต่ชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลสาบคลาร์ก ไปจนถึงทางตะวันออกเฉียงใต้ บริเวณแม่น้ำไวท์ในดินแดนยูคอนของประเทศแคนาดา 
ยอดเขาเดนาลีซึ่งถือว่าเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือก็ตั้งอยู่ในเทือกเขานี้ โดยเทือกเขาอะแลสกามีพื้นที่ธารน้ำแข็งทั้งหมดประมาณ 13,900 ตารางกิโลเมตร
ด้วยความสูงประมาณ 6,194 เมตร ทำให้เทือกเขาอะแลสกาจัดได้เป็นเทือกเขาที่สูงเป็นอันดับ 10 ของโลก 
ธรณีวิทยา.
ผลจากการทำแผนที่ธรณีวิทยาพื้นผิว (Mapped surface geology), ข้อมูลทางธรณีฟิสิกส์ และ การศึกษาการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิของหินในบริเวณเทือกเขา ทำให้ Paul Fitzgerald และเพื่อนร่วมงานของเขาสรุปว่า การยกตัวและการเปลี่ยนรูปของเทือกเขานั้นเริ่มต้นเมื่อประมาณ 25 ล้านปีก่อน จากการที่แผ่นธรณียาคุทัต (Yakutat microplate) เข้ามาชนกับแผ่นอเมริกาเหนือ 
นักวิทยาศาสตร์ทราบว่ายอดเขาเดนาลีนั้นสูงขึ้นประมาณ 0.5 มิลลิเมตรต่อปี นั่นอาจดูเหมือนไม่มาก แต่ในอัตรานั้น ยอดเขาจะสูงขึ้น 1 กิโลเมตรในอีกสองล้านปีข้างหน้า ซึ่งเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ สำหรับเหตุการณ์ทางธรณีวิทยา และองค์ประกอบของมันเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยอดเขาเดนาลีสูงขึ้นอย่างมาก เพราะองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นหินอัคนีจำพวกหินแกรนิตเป็นส่วนมาก ซึ่งสร้างจากแมกมาใต้ผิวโลก และเป็นส่วนหนึ่งของหินอัคนีมวลไพศาล 
เทือกเขาอะแลสกาเป็นส่วนหนึ่งของวงแหวนไฟและรอยเลื่อนเดนาลี อยู่บริเวณตามขอบแผ่นดินทางใต้ของรัฐอะแลสกา ซึ่งเป็นหนึ่งในสาเหตุของแผ่นดินไหวขนาดใหญ่หลายครั้ง และยังมีภูเขาไฟสเพอร์ (Mount Spurr) เป็นหนึ่งในภูเขาไฟแบบกรวยสลับชั้นตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาอีกด้วย
รายละเอียด.
คนหลายคนกล่าวไว้ว่าเทือกเขาอะแลสกาเป็นเทือกเขาที่หนาวเย็นที่สุดจากการที่มีจุดยอดจำนวนมาก บวกกับการที่เทือกเขานั้นตั้งอยู่ละติจูดที่ 63 องศาเหนือ หากนำมาเทียบกับยอดเขาเอเวอเรสต์ที่มีความสูงประมาณ 8,847 เมตร ตั้งอยู่ที่ละติจูด 28 องศาเหนือ ปรากฏว่าเทือกเขาอะแลสกานั้นอยู่ขึ้นไปทางทิศเหนือถึง 3,862 กิโลเมตร ทำให้สร้างความแตกต่างทางอุณหภูมิอย่างมาก
ทางด้านการกัดเซาะนั้น ส่วนมากเกิดจากธารน้ำแข็ง และเป็นส่วนน้อยที่เกิดจาก น้ำ ลม และแรงโน้มถ่วง การกัดเซาะจะพาชิ้นส่วนที่ถูกกัดเซาะไปด้วยไม่มากก็น้อย ขึ้นกับการกัดเซาะนั้น ๆ 
แม่น้ำที่มีต้นกำเนิดจากเทือกเขานี้ เช่น แม่น้ำนาเบสนา, แม่น้ำสุสิตนา, แม่น้ำแมกคินลีย์ เป็นต้น
คูมาโกเง็ง

คูมาโกเง็ง  เป็นเมืองในอำเภอคามิอูเกนะ จังหวัดเอฮิเมะ ประเทศญี่ปุ่น
เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2004 จากการควบรวมเมืองคูมะ และหมู่บ้านมิกาวะ โอโมโงะ และยานาดานิ โดยทั้งหมดอยู่ในอำเภอคามิอูเกนะ
ณ วันที่ 30 เมษายน 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 8,660 คน มี 4,561 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 15 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 583.66 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
เขาอิชิซูจิ ภูเขาที่สูงที่สุดในชิโกกุที่ความสูง 1982 เมตร ตั้งอยู่บนเขตแดนระหว่างเมืองคูมาโกเง็งกับนครไซโจ บริเวณทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองคูมาโกเง็ง เนื่องจากเมืองนี้มีลักษณะเป็นภูเขาสูง เขตชุมชนจึงตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโอโมโงะ (แม่น้ำนิโยโดะ) เมืองนี้มีสภาพอากาศเย็นและชื้นในฤดูร้อน และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะปกคลุม
ยาเอเซะ

ยาเอเซะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิมาจิริ จังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
เมืองยาเอเซะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2006 โดยการควบรวมระหว่างเมืองโคจินดะกับหมู่บ้านกูชิกามิ
ณ เดือนตุลาคม 2016 เมืองยาเอเซะมีประชากร 29,488 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,100 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดของเมืองยาเอเซะคือ
ไดมอนส์แอนด์เพิลส์

ไดมอนส์แอนด์เพิลส์ เป็นสตูดิโออัลบั้มที่สิบสามของศิลปินชาวอเมริกันพรินซ์ พร้อมกับอัลบั้มแรกของวงดนตรีใหม่ของเขานิวพาวเวอร์เจเนอเรชัน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม1991 โดยเพสลีย์พาร์กเรเคิดส์และวอร์เนอร์บราเธอส์เรเคิดส์
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อำเภอลารุต มาตัง และเซอลามา

ลารุต มาตัง และเซอลามา  เป็นอำเภอในรัฐเประ ประเทศมาเลเซีย โดยมีไตปิงเป็นเมืองหลักของอำเภอ ในอดีต ลารุต มาตัง และเซอลามาเคยเป็นอำเภอขนาดเล็ก 3 อำเภอต่างหาก ก่อนที่ภายหลังรวมกันเป็นหนึ่งอำเภอ
เขตการปกครอง.
อำเภอลารุตและมาตังแบ่งออกเป็น 11 ตำบลและเมืองไตปิง ดังนี้
ภายในอำเภอลารุต มาตัง และเซอลามายังมีกิ่งอำเภอปกครองตนเองเซอลามาที่อยู่ทางตอนเหนือของอำเภอ ประกอบด้วย 3 ตำบล ได้แก่เมืองเซอลามา, ฮูลูเซอลามา และอีจก
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ปัจจุบัน อำเภอลารุต มาตัง และเซอลามา มีสภาปกครองอยู่ 2 สภา โดยทางใต้ของอำเภอปกครองโดยสภาเทศบาลไตปิง ส่วนกิ่งอำเภอเซอลามามีสภาอำเภอเป็นของตนเอง
ประชากร.
จำนวนประชากรในตารางข้างล่างมาจากสำมะโนสำนักงานสถิติแห่งชาติมาเลเซีย ค.ศ. 2010
อับดุลฮะมีด อะบาอูด

อับดุลฮะมีด อะบาอูด (อักษรโรมัน: Abdelhamid Abaaoud; 8 เมษายน ค.ศ. 1987 – 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015) เป็นนักรบอิสลามชาวเบลเยียม-โมร็อกโกที่เคยใช้เวลาช่วงหนึ่งในประเทศซีเรีย เขาตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อเหตุก่อการร้ายในเบลเยียมและฝรั่งเศสหลายครั้ง และเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้คิดเหตุโจมตีในปารีส เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ก่อนการโจมตีในปารีส อับดุลฮะมีดถูกตั้งหมายจับระหว่างประเทศในข้อหาสรรหาบุคคลเพื่อก่อการร้ายอิสลามในซีเรีย
อับดุลฮะมีดยังมีอีกชื่อว่า อะบู อุมัร อัสซูซี (#เปลี่ยนทาง, บริเวณที่เป็นต้นกำเนิดตระกูลของเขาในโมร็อกโก) และ อะบู อุมัร อัลบัลญีกี  ทั้งสองชื่อนั้นเป็น"ชื่อที่ใช้ตอนสงคราม"
สถานีบ่อเต็น

สถานีบ่อเต็น  เป็นสถานีรถไฟในเมืองบ่อเต็น แขวงหลวงน้ำทา ประเทศลาว เป็นสถานีรถไฟเหนือสุดของทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น และเป็นหนึ่งในสถานีขนส่งมวลชนหนึ่งในห้าสถานีที่สร้างเสร็จในเส้นทางรถไฟลาว–จีน เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564
สถานีนครหลวงเวียงจันทน์

สถานีนครหลวงเวียงจันทน์  เป็นสถานีรถไฟขนส่งมวลชนและขนส่งสินค้าหลักของทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ตั้งอยู่เมืองชัยธานี นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
พื้นที่อาคารของสถานีมีขนาด 14,543 ตารางเมตร ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของทางรถไฟ มีขนาดยาว 220 เมตร กว้าง 90 เมตร และสูง 25 เมตร และสามารถจุคนได้ 2,500 คน ก่อสร้างโดยบริษัทก่อสร้างทางรถไฟจีน มีการวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ก่อสร้างอาคารหลักสำเร็จเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564
สถานีหลวงพระบาง

สถานีรถไฟหลวงพระบาง  เป็นสถานีรถไฟขนส่งมวลชนและขนส่งสินค้าของทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น ตั้งอยู่ในแขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว โดยห่างจากเมืองหลวงพระบางไปทางตะวันออกราว 12 กิโลเมตร สถานีมีพื้นที่ 7,970 ตารางเมตร อาคารสถานีสามารถรองรับผู้โดยสารได้ราว 1,200 คน สร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2564
สถานีรถไฟเวียงจันทน์ (คำสะหวาด)

สถานีรถไฟเวียงจันทน์ (คำสะหวาด) หรือ สถานีรถไฟคำสะหวาด  เดิมเคยใช้ชื่อในโครงการว่า สถานีรถไฟเวียงจันทน์ เป็นสถานีปลายทางของทางรถไฟสายหนองคาย–เวียงจันทน์ ตั้งอยู่ที่บ้านคำสะหวาด เมืองไชยเชษฐา นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว โดยสถานีแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากสถานีรถไฟท่านาแล้ง 7.5 กิโลเมตร
ประวัติ.
มีกำหนดแล้วเสร็จภายในปลาย พ.ศ. 2564 แต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2565 พบว่าการก่อสร้างสถานีแห่งนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ และเลื่อนกำหนดแล้วเสร็จในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565
ภายในสถานีรถไฟคำสะหวาดมีบริการจำหน่ายตั๋วรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
กระทั่งวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ได้ทำพิธีเปิดสถานีรถไฟคำสะหวาด หลังจากล่าช้าจากกำหนดการเปิด โดยมีเศรษฐา ทวีสิน และสอนไซ สีพันดอน นายกรัฐมนตรีของไทยและลาว เป็นประธานในพิธี โดยจะมีการส่งเจ้าหน้าที่รัฐวิสาหกิจการรถไฟแห่งชาติลาวไปอบรมกับเจ้าหน้าที่การรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งมีการเปิดให้บริการขบวนรถโดยสารระหว่างประเทศ เที่ยวแรกในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ให้บริการขบวนรถปลายทางสถานีรถไฟอุดรธานี และสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 2022

สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 เป็นรายการของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจัดอันดับตามจำนวนเหรียญที่ได้รับระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่วันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 มีนักกีฬาประมาณ 2,871 คน จาก 91 ประเทศ เข้าร่วมแข่งขัน 102 รายการ ใน 15 ชนิดกีฬา
ตารางสรุปเหรียญ.
<onlyinclude></onlyinclude>
อำเภอคุนวี

อำเภอคุนวี ("Gunwi-gun") เป็นอำเภอหนึ่งในมหานครแทกู ประเทศเกาหลีใต้
อำเภอคุนวีเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดคย็องซังเหนือ จนกระทั่งรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมหานครแทกูเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023
เขตการปกครอง.
อำเภอคุนวีแบ่งออกเป็น 1 "อึบ" (เมือง) และ 7 "มย็อน" (ตำบล)
ถังหูหลู

ถังหูหลู  เป็นขนมขบเคี้ยวหรือของหวานแบบจีนภาคเหนือ (华北) ที่ใช้น้ำตาลเคลือบแข็งบนผิวผลไม้สดที่เสียบก้านไม้ยาว โดยเฉพาะแบบดั้งเดิมที่ใช้น้ำตาลกรวด (冰糖; ปิงถัง) เคลือบผลชานจาสด เป็นที่มาของชื่อเต็มคือ ปิงถังหูหลู (冰糖葫芦; 冰糖葫蘆; "bīngtánghúlu") 
ถังหูหลูรสหวานเปรี้ยวกรอบนี้มีประวัติตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งและยังคงได้รับความนิยมไปทั่วภาคเหนือของจีน พบเห็นได้บ่อยในช่วงฤดูหนาว ตามตรอกซอกซอย สถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ
ชื่อ.
ชื่อทั่วไปสำหรับขนม"ถังหูหลู" และ"ปิงถังหูหลู" มีความหมายตามตัวอักษรว่า "น้ำเต้าน้ำตาล" และ "น้ำเต้าน้ำตาลกรวด" ตามลำดับ คำว่า "ถัง" หรือ น้ำตาล หมายถึงการเคลือบน้ำตาล ในขณะที่ "หูหลู" หรือ น้ำเต้า หมายถึงขนมที่มีความคล้ายคลึงกับรูปทรงน้ำเต้า
ในอีกที่มาหนึ่ง ถังหูหลูแบบดั้งเดิมมีขายเฉพาะในฤดูหนาว อุณหภูมิเย็นจัดช่วยให้น้ำตาลที่เคลือบด้านนอกแข็งตัวอย่างรวดเร็ว ซึ่งชื่อ "ปิงถังหูหลู" สะท้อนให้เห็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของความแข็งและใสเหมือนกินน้ำแข็ง
ถังหูหลูแบบดั้งเดิมที่มีต้นกำเนิดในภูมิภาคปักกิ่ง - เทียนจินของจีน ที่ปักกิ่งเรียกว่า "ถังหูหลู" หรือ "ปิงถังหูหลู" ที่เทียนจินเรียกว่า "ถังตุน" (糖礅) ชิงเต่าเรียกว่า "ถังฉิว" (糖球) และในไต้หวันเรียกว่า "หลี่จึเซียน" (李仔攕), "เหนี่ยวหลีจึเกา" (鳥梨仔膏), "เหนี่ยวหลีจึถัง" (鳥梨仔糖) (หลี่ หรือ เหนี่ยวหลี หมายถึงลูกสาลี่นก ("Pyrus calleryana") ดอง เป็นสาลี่ขนาดเล็กมาก มีรสขมเมื่อดองมีรสเปรี้ยว พบมากทางใต้เช่น ซัวเถา และไต้หวันของประเทศจีน) 
ประวัติ.
ตามตำนานบอกเล่าเชื่อว่า ถังหูหลู เกิดขึ้นในราชวงศ์เหลียว 
ตำนานบอกเล่าพื้นบ้านอีกเรื่องที่อ้างอิงประวัติศาสตร์ เชื่อว่าพระสนมหฺวางในจักรพรรดิกวงจงแห่งราชวงศ์ซ่ง ประชวรหนักและแพทย์หลวงไม่สามารถรักษาได้ จักรพรรดิจีงทรงประกาศหาทั้งประเทศและแพทย์คนหนึ่งประสบความสำเร็จในการรักษามเหสีโดยให้ยาชานจาเคลือบน้ำตาลกรอบ ต่อมาวิธีการนี้แพร่หลายในชาวบ้านและถูกเรียกว่า ถังหูหลู อย่างไรก็ตามเนื่องจากเทคโนโลยีการทำน้ำตาลจากอ้อยแม้ถูกนำเข้ามาใช้จากอินเดียในสมัยราชวงศ์ถัง แต่น้ำตาลเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับคนทั่วไปในสมัยนั้นและพบน้ำตาลในหนังสือโบราณเป็นยาเท่านั้น
ความหลากหลาย.
นอกจากผลชานจาซึ่งเหมาะกับการขบเคี้ยวแล้ว ในปัจจุบันยังใช้ผลไม้อื่น ๆ เช่น มะเขือเทศเชอรี่ ส้มแมนดาริน สตรอเบอร์รี บลูเบอร์รี สับปะรด กีวี กล้วย หรือองุ่น ในบางครั้งเลาะเมล็ดและแกนของชานจาออกและมักใส่ถั่วแดงเชื่อมหรือวอลนัทแทนก่อนที่จะเสียบไม้
อิตาแอร์เวย์

อิตาแอร์เวย์ (อิ-ตา-แอร์-เวย์) เป็นสายการบินประจำชาติอิตาลี โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานเลโอนาร์โด ดา วินชี-ฟีอูมีชีโนในกรุงโรม อิตามีรัฐบาลอิตาลีเป็นเจ้าของผ่านกระทรวงการคลังอิตาลี โดยได้เข้าครอบครองสายการบินอาลีตาเลีย อดีตสายการบินประจำชาติของอิตาลี สายการบินบินไปยังจุดหมายปลายทางภายในประเทศ ยุโรป และข้ามทวีปกว่า 70 แห่ง อิตาแอร์เวย์เป็นหนึ่งในสมาชิกของพันธมิตรทางการบินสกายทีม
กิจการองค์กร.
กรรมสิทธิ์และสำนักงาน.
รัฐบาลอิตาลีเ็ยเจ้าของของอิตาแอร์เวย์ ผ่านทางกระทรวงการคลังของอิตาลี สำนักงานของสายการบินจึงตั้งอยู่ในกระทรวง
อิตาแอร์เวย์มี อัลเฟรโด อัลตาวิลล่า เป็นประธาน และมี ฟาบิโอ ลาซเซรินี เป็นซีอีโอ
อัตลักษณ์องค์กร.
โลโก้ของไอทีเอ จะสีขาว ส่วนของตัวอักษร A เป็นสีแดง โลโก้ของสายการบินมีการนำชุดสีอิตาเลียนมาใช้ (แดง, ขาว, และเขียว)
จุดหมายปลายทาง.
ณ เดือนเมษายน ปี 2023 อิตาแอร์เวย์ให้บริการปลายทาง 64 แห่งในยุโรป, เอเชีย, แอฟริกา, อเมริกาเหนือ, และอเมริกาใต้
พันธมิตรทางการบิน.
อิตาแอร์เวย์เป็นสมาชิกของสกายทีม เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 2021
ข้อตกลงการบินร่วม.
อิตาแอร์เวย์ได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ข้อตกลงระหว่างสายการบิน.
อิตาแอร์เวย์มีข้อตกลงกับสายการบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ฝูงบิน.
ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 อิตาแอร์เวย์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
อิตาแอร์เวย์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 8.3 ปี
ลวดลายเครื่องบิน.
ลวดลายของเครื่องบินได้รับการออกแบบใหม่และโทนสีใหม่ โดยมีสีน้ำเงินสำหรับลำตัวเครื่องบินและสีขาวสำหรับปีก และโลโก้ "ITA Airways" สีขาว โดยมีส่วนหนึ่งของตัวอักษร A สีแดงและสีอิตาลีสามสีที่ส่วนท้าย
การบริการ.
โปรแกรมสะสมไมล์.
Volare คือโปรแกรมสะสมไมล์ของอิตาแอร์เวย์ ซึ่งลูกค้าจะได้รับคะแนนตามไมล์ที่บินกับสายการบิน
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 นัดชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลระหว่าง จีน และ เกาหลีใต้ นั้นจัดขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565. แมตช์นี้กำหนดหาผู้ชนะของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2022 ที่ สนามกีฬาดี. วาย. ปาฏีล ใน นาวี มุมไบ, ประเทศอินเดีย. มันเป็น นัดชิงชนะเลิศ ครั้งที่ 20 ของ ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ.
รายละเอียด.
<onlyinclude></onlyinclude>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 – รอบระดับประเทศ

ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 รอบระดับประเทศ เป็นการแข่งขันต่อจากรอบแบ่งโซนของไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 โดยสโมสรที่ชนะเลิศ และรองชนะเลิศของแต่ละโซน จะได้สิทธิแข่งขันในรอบนี้ เพื่อหา 3 สโมสรที่เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 2 ฤดูกาล 2565–66
สโมสร.
<section begin=QualifiedTeams />
<section end=QualifiedTeams />
รอบแชมเปี้ยนส์ลีก.
โซนบน.
<section begin=upper /><onlyinclude></onlyinclude><section end=upper />
โซนล่าง.
<section begin=lower /><onlyinclude></onlyinclude><section end=lower />
รอบชิงชนะเลิศและรอบชิงอันดับที่สาม.
สโมสรชนะเลิศจากแต่ละกลุ่ม (ตอนบนและตอนล่าง) จะพบกันในรอบชิงชนะเลิศและได้เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 2 ฤดูกาล 2565–66 โดยอัตโนมัติ ในขณะที่รองชนะเลิศจากแต่ละกลุ่มจะพบกันในรอบชิงอันดับที่สาม เพื่อหาสโมสรที่สามที่จะได้เลื่อนชั้นต่อไป การแข่งขันใช้ระบบเหย้า-เยือน
รอบชิงอันดับที่สาม.
<section begin=3rd />
<section end=3rd/>
"รวมผลสองนัด นครศรีฯ ยูไนเต็ด ชนะ 4–3"
รอบชิงชนะเลิศ.
<section begin=F />
<section end=F/>
"รวมผลสองนัด อุทัยธานี ชนะ 3–1"
* อุทัยธานี (ชนะเลิศ)
* กระบี่ (รองชนะเลิศ)
* นครศรีฯ ยูไนเต็ด (อันดับที่สาม)
วัดเวียคะดี้

วัดเวียคะดี้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
วัดเวียคะดี้เป็นวัดในหมู่บ้านเวียคะดี้ ซึ่งเป็นชุมชนกะเหรี่ยงโบราณ อายุ 200 ปี คำว่า "เวีย" ภาษากะเหรี่ยงแปลว่าทุ่ง ส่วนคำว่า "คะดี้" แปลว่า หวายขม เมื่อรวมกันแปลว่า "ทุ่งหวายขม" 
วัดมีเจดีย์ 2 องค์ สร้างในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ที่สำคัญบริเวณนี้ยังเป็นจุดแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระสุพรรณกัลยา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2484
วัดมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ "พระพุทธศรีโพธิญาณมุนี" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นศิลปะแบบพม่าองค์ใหญ่ ภายในวัดมีต้นลีลาวดี มีลำต้นที่ใหญ่มากมีขนาดใหญ่ถึง 3 คนโอบ ส่วนความสูงประมาณ 1.5 เมตร และมีกิ่งก้านที่แตกแยกออกไปจำนวนมาก แต่มีใบน้อยมาก เชื่อว่ามีอายุกว่า 400 ปี
เสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างแบบง่าย ๆ ใช้งานเพียงชั่วคราว โดยต้องสร้างหลังใหม่แทนหลังเก่าเกือบทุกปี กุฎิขนาดเล็ก 4 หลัง มีสภาพค่อนข้างทรุดโทรม และศาลาการเปรียญ
แวลูอัลไลแอนซ์

แวลูอัลไลแอนซ์ (อังกฤษ: Value Alliance) เป็นเคลือข่ายพันธมิตรสายการบินของสายการบินต้นทุนต่ำในเอเชีย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 ปัจจุบัน แวลูอัลไลแอนซ์มีสมาชิกจำนวน 5 สายการบิน 
แวลูอัลไลแอนซ์เป็นพันธมิตรสายการบินที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ในแง่ของจำนวนผู้โดยสาร, จำนวนเที่ยวบิน, จุดหมายปลายทาง,ฝูงบินและสมาชิก 
สายการบินที่เข้าร่วม.
สายการบินสมาชิก.
หมายเหตุ +: สายการบินผู้ร่วมก่อตั้ง
สมาชิกในอดีต.
หมายเหตุ +: สายการบินผู้ร่วมก่อตั้ง
มิฮามะ (จังหวัดฟูกูอิ)

มิฮามะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2018 (2018)[ [update]] เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,643 คน 3,175 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 63 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 
ภูมิศาสตร์.
มิฮามะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดฟูกูอิ มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับจังหวัดชิงะ ทางทิศเหนือติดกับอ่าววากาซะของทะเลญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งของเมืองมิฮามะอยู่ภายในอาณาเขตของกึ่งอุทยานแห่งชาติวากาซะวัง
ภูมิอากาศ.
มิฮามะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมิฮามะคือ 14.7 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 2200 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 27.1 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.6 องศาเซลเซียส 
สถิติประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น มิฮามะมีจำนวนประชากรที่ลดลงอย่างมาก
ประวัติศาสตร์.
มิฮามะเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นวากาซะในอดีต ในยุคเอโดะ พื้นที่แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอบามะ ต่อมาหลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิกาตะในจังหวัดฟูกูอิ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1889 หมู่บ้านคิตะไซโง มินามิไซโง มิมิ และซันโต จึงถูกจัดตั้งขึ้น และได้มีการควบรวมหมู่บ้านทั้งสี่นี้เป็นเมืองมิฮามะเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1954
เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2004 ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์มิฮามะ น้ำและไอระเหยร้อนที่ไม่มีกัมมันตรังสีได้รั่วออกมาจากท่อที่ชำรุด ส่งผลให้คนงานเสียชีวิต 5 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 6 คน
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจของมิฮามะซึ่งก่อนหน้านี้ต้องพึ่งพาการทำประมงเชิงพาณิชย์และการเกษตร แต่ปัจจุบันต้องพึ่งพาอุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์เป็นอย่างมาก การปิดโรงไฟฟ้านิวเคลียร์มิฮามะนับตั้งแต่ภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟูกูชิมะในปี 2011 ถือว่าเป็นการทำลายเศรษฐกิจในท้องถิ่น
การศึกษา.
มิฮามะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
ตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี (เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน)

โฮว์เมเยแฆร์บี  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,917 คนใน 1,104 ครัวเรือน แบ่งออกเป็น 20 หมู่บ้าน
อำเภอกลาง (เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน)

อำเภอกลางของเทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน  เป็นอำเภอในเทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 86,519 คนใน 15,029 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียง 3 เมือง ได้แก่ซูแซนเกิร์ด, แอบูโฮเมย์เซ และคูเทเซย์เยดแนอีม และแบ่งออกเป็น 3 ตำบล ได้แก่ตำบลอัลลอโฮแอคแบร์, ตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี และตำบลโฮว์เมเยแชร์กี
เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน

แดชเทออซอเดกอน (เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน โดยมีซูแซนเกิร์ดเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้ (รวมส่วนที่แยกเป็นเทศมณฑลโฮเวย์เซ) มีประชากร 126,865 คนใน 22,021 ครัวเรือน ถ้าไม่รวมจำนวนนั้น จะเหลือประชากร 96,115 คนใน 16,604 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอ ได้แก่อำเภอกลาง และอำเภอโบสทอน และมีเมืองเพียง 4 เมือง ได้แก่ซูแซนเกิร์ด, คูเทเซย์เยดแนอีม, โบสทอน และแอบูโฮเมย์เซ
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโอกูชิริ พ.ศ. 2536

แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโอกูชิริ พ.ศ. 2536 (; โรมาจิ: "Hokkaidō Nansei Oki Jishin") หรือแผ่นดินไหวโอกูชิริ เกิดขึ้นในทะเลญี่ปุ่นใกล้กับจังหวัดฮกไกโดเมื่อเวลา 13:17 น. เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ปี 1993 มีขนาด 7.7 มีความรุนแรงสูงสุด 6 (ชินโดะ) และ VIII (รุนแรง) (มาตราเมร์กัลลี) แผ่นดินไหวได้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิขนาดใหญ่พัดถล่มตามแนวชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดฮกไกโดและทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศรัสเซีย แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 230 ราย ซึ่งผู้เสียชีวิตกว่า 165 ราย เสียชีวิตบนเกาะโอกูชิริเนื่องจากได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง
เปลือกโลก.
ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะฮนชูซึ่งเป็นพื้นที่เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่เกิดจากแอ่งโค้งด้านหลัง ซึ่งเป็นแนวบรรจบกันของแผ่นแปซิฟิกและแผ่นโอค็อตสค์
ภูมิภาคนี้เป็นพื้นที่เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่หลายครั้ง เช่น แผ่นดินไหวในจังหวัดนีงาตะ พ.ศ. 2507 และ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในทะเลญี่ปุ่น พ.ศ. 2526 กลไกลดังกล่าวมีรอยเลื่อนแบบย้อนกลับ
ความเสียหาย.
แรงสั่นสะเทือนก่อให้เกิดความรุนแรงในระดับ 6 (มาตราชินโดะ) VIII (มาตราเมร์กัลลี) คลื่นสึนามิได้พัดเข้าเกาะโอกูชิริ ประมาณ 2 - 7 นาที หลังจากแผ่นดินไหว คำเตือนสึนามิได้รับการแจ้งเตือนโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นหลังแผ่นดินไหว 5 นาที แผ่นดินไหวทำให้เกิดไฟไหม้ในเมืองโอกูชิริซึ่งทำให้เกิดความเสียหายจำนวนมาก คาดว่าสึนามิก่อให้เกิดความเสียหายประมาณ 600 ล้านดอลลาร์ 
ลักษณะ.
แผ่นดินไหว.
แผ่นดินไหวได้เกิดแรงสั่งสะเทือนสองครั้งครั้งแรกใช้เวลา 20 วินาทีในขณะที่ครั้งที่สองใช้เวลา 35 วินาที รอยเลื่อนมีความยาวประมาณ 150 กิโลเมตร แผ่นดินไหวทำให้เกาะโอกูชิริจมลง 5–80 ซม. 
สึนามิ.
สึนามิได้พัดทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะโอกูชิริซึ่งมีคลื่นสูง 32 เมตร ในทางตะวันออกของเกาะ สึนามิได้พัดกระจายไปทั่วทะเลญี่ปุ่นในจังหวัดอากิตะคลื่นสึนามิสูง 3.5 เมตร ทางตะวันออกของรัสเซียสูง 4 เมตร และชายฝั่งเกาหลีใต้สูง 2.6 เมตร
อำเภอกลาง (เทศมณฑลโฮเวย์เซ)

อำเภอกลางของเทศมณฑลโฮเวย์เซ  เป็นอำเภอในเทศมณฑลโฮเวย์เซ จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 22,523 คนใน 4,082 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือโฮเวย์เซ และมีตำบลเพียงตำบลเดียวคือตำบลโฮเวย์เซ
ตำบลโฮเวย์เซ

โฮเวย์เซ  เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลโฮเวย์เซ จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 49 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 8,101 คนใน 1,333 ครัวเรือน
องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า

องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 5, 7–12 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2–4, 13 ของตำบลแหลมฟ้าผ่า (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า) ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแหลมฟ้าผ่าใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่าในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่ามีประชากร 4,840 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญคือ ป้อมพระจุลจอมเกล้า เป็นป้อมปราการทางน้ำ คาดว่าสร้างขึ้นในราวเดือนมีนาคม พ.ศ. 2427 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อป้องกันการรุกรานจากอังกฤษและฝรั่งเศส และวัดขุนสมุทราวาส เป็นวัดที่มีลักษณะที่ตั้งเป็นแหลมเล็ก ๆ ยื่นเข้าไปในอ่าวไทย ทั้งนี้ บริเวณบ้านขุนสมุทรจีนเป็นจุดที่มีการกัดเซาะรุนแรงมากที่สุดในประเทศไทย
องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด

ในคลองบางปลากด เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 1–3, 5–6, 8, 10–13 รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 4, 7, 9 ของตำบลในคลองบางปลากด (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า) ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลในคลองบางปลากดใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากดในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากดมีประชากร 75,371 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญคือ วัดใหญ่ (วัดใหญ่บางปลากด) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา วัดใหญ่เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง มีหลักฐานทางราชการจากกรมการศาสนาว่าได้ขึ้นทะเบียนประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2304 แต่เดิมชาวบ้านนิยมเรียกอีกนามว่า วัดใหญ่บางปลากด และมีเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน อาคารเสนาสนะต่าง ๆ โดยเฉพาะอุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ ได้รับการบูรณะกันมาหลายสมัยจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ จนในสมัยที่พระครูสุตาภิรัตดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้ร่วมกับญาติโยมสาธุชนละแวกนั้นก่อสร้างถาวรวัตถุดังกล่าวขึ้นมาใหม่เกือบหมด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังนี้
ถนนสายไม้

ถนนสายไม้ หรือ ชุมชนประชานฤมิตร ตั้งอยู่ในซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 24 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 5 (ประชานฤมิตร) ซึ่งเป็นซอยที่เชื่อมถนนประชาราษฎร์ สาย 1 กับถนนกรุงเทพ-นนทบุรี ในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร ถนนสายไม้มีความยาวประมาณ 1.1 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 53 ไร่ ปัจจุบันถือเป็นแหล่งรวมเครื่องเรือนและชิ้นส่วนอุปกรณ์ไม้ต่าง ๆ ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของไทย มีร้านไม้อยู่ประมาณ 200 ร้าน บริเวณริมถนนประชาราษฎร์ สาย 1 มีซุ้มประตูสูงใหญ่ สลักจากไม้ตะเคียนทอง เขียนตัวอักษรสีทองว่า "ประชาคมประชานฤมิตร"
ประวัติ.
แต่เดิมนั้นบริเวณบางโพเป็นส่วนชานเมือง เป็นที่รกร้างว่างเปล่า ส่วนในพระนครคือตัวเมืองซึ่งรับไม้มาจากทางภาคเหนือของไทย มีการตั้งโรงเลื่อยในเขตพระนครริมแม่น้ำเจ้าพระยา จนในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เห็นว่าพื้นที่ในพระนครนั้นคับแคบและการตั้งโรงงานนั้นสร้างมลพิษ อุตสาหกรรมต่าง ๆ ย้ายออกจากเขตเมือง โรงเลื่อยจึงจำเป็นต้องย้ายกันออกมา มีการตั้งโรงเลื่อยไม้หลายโรงเรียงรายกันอยู่ เริ่มตั้งแต่บางกระบือ บางอ้อ รวมถึงบางโพ โรงเลื่อยเหล่านี้จะแปรรูปไม้เป็นผลิตภัณฑ์แล้วนำส่งขายไปที่ย่านบางลำพู วัดสระเกศ และสะพานดำ แต่เนื่องจากไม่สามารถขยายพื้นที่ได้ ร้านผลิตเครื่องเรือนต่าง ๆ ได้อพยพมาอยู่กันที่ซอยประชานฤมิตรซึ่งอยู่ตรงข้ามกับวัดบางโพโอมาวาสในปัจจุบัน เนื่องจากพื้นที่นี้ยังว่างและอยู่ใกล้แหล่งผลิตและสะดวกในการขนส่ง
ในอดีตภายในซอยประชานฤมิตรมีสะพานไม้อยู่ 6 สะพาน ต่อมา พ.ศ. 2503 มีการปรับปรุงถนนจากถนนคันดินกว้าง 2 เมตร ขยายเป็นถนนกว้าง 8 เมตร มีการลาดยางถนน ตั้งชื่อว่า ถนนร่วมสุข 
พ.ศ. 2522 ชาวจีนในพื้นที่ต่าง ๆ ได้แก่ วัดญวน สะพานขาว ถนนดำรงรักษ์ สะพานดำ วัดสระเกศ และบางลำพู ได้ย้ายมาอยู่ในซอยประชานฤมิตรและซอยไสวสุวรรณ ชาวจีนเหล่านี้ได้นำความรู้ด้านการแกะสลักเครื่องไม้ติดตัวมาด้วย จากเดิมชาวบ้านทำอาชีพทำไร่ทำสวนมาเป็นผลิตเครื่องเรือนไม้
พ.ศ. 2540 สำนักงานเขตบางซื่อเห็นว่าชุมชนนี้มีความพิเศษ จึงเข้าส่งเสริมเศรษฐกิจท้องที่ให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางมากขึ้น จนมีการตั้งกิจกรรมนี้ว่า "ถนนสายไม้" เมื่อ พ.ศ. 2542
ปัจจุบันได้มีการขยายถนนสายไม้ไปสู่ซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 28 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 13 (ไสวสุวรรณ) ซึ่งเรียกได้ว่าเป็น "ถนนสายไม้เส้นที่ 2"
ศ็อรอะฮ์

ศ็อรอะฮ์  เป็นหมู่บ้านอาหรับปาเลสไตน์ที่อยู่ห่างจากเยรูซาเลมทางตะวันตก 25 กิโลเมตร โดยถูกทอดทิ้งในสงคราม ค.ศ. 1948 นักภูมิศาสตร์ในอดีตรู้จักพื้นที่นี้ในปัจจุบันจากเมืองโศราห์ในพระคัมภีร์ เมืองนี้ตั้งอยู่เหนือน้ำทะเลประมาณ และตั้งอยู่บนเนินเขา
นิกาโฮะ

นิกาโฮะ (; โรมาจิ: "Nikaho-shi") เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากรประมาณ 24,291 คน (ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562) มีความหนาแน่นของประชากร 100 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 241.13 ตารางกิโลเมตร (93.10 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์.
นิกาโฮะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดอากิตะ ทางทิศตะวันตกล้อมรอบด้วยทะเลญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับจังหวัดยามางาตะ
ประชากร.
ประชากรของนิกาโฮะลดลงในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ตามข้อมูลสํามะโนประชากรญี่ปุ่น
ภูมิอากาศ.
นิกาโฮะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") ซึ่งมีความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ฤดูกาลมากโดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นถึงเย็นจัด มีปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี แต่จะตกหนักสุดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนิกาโฮะคือ 10.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1877 มม. ซึ่งเดือนกันยายนมีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 24.4 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -0.9 องศาเซลเซียส
ประวัติ.
พื้นที่ของนิกาโฮะเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอุโงะ ซึ่งถูกปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะภายใต้โชกุนโทกุงาวะ ต่อมาในยุคเมจิ ในปี ค.ศ. 1878 พื้นที่แห่งนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอยูริ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฮิราซาวะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1902 หลังจากรวมเข้ากับหมู่บ้านโคอิเดะและอินาอิเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1955 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองนิกาโฮะเช่นในปัจจุบัน 
นครนิกาโฮะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 จากการควบรวมของเมืองนิกาโฮะกับเมืองข้างเคียง ได้แก่ เมืองคิซากาตะ และเมืองโคโนอูระ
สาลี่นก

สาลี่นก หรือ สาลี่ถั่ว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pyrus calleryana" #เปลี่ยนทาง) เป็นไม้ผลผลัดใบในสกุลสาลี่ วงศ์ Rosaceae มีถิ่นกำเนิดในในประเทศจีนตะวันออกและจีนตอนใต้จนถึงเวียดนาม รวมทั้งเกาหลีและญี่ปุ่น มักขึ้นในป่าเชิงเขา ริมหนองบึง และป่าหญ้าที่มีอากาศอบอุ่นและชื้น สามารถใช้เป็นต้นตอในการติดตาต่อกิ่ง รากและใบมีคุณค่าทางยา บำรุงปอด บรรเทาอาการไอ คลายร้อน ล้างพิษ รักษาโรคตาแดงเฉียบพลัน ผลมีขนาดเล็ก ผลไม้ช่วยทำให้กระเพาะแข็งแรง บรรเทาโรคบิด
อนุกรมวิธาน.
สาลี่นก ("P. calleryana") ตั้งชื่อตามผู้เชี่ยวชาญจีนวิทยาชาวอิตาลี-ฝรั่งเศส โจเซฟ-มารี แคลเลอรี (Joseph-Marie Callery; ค.ศ. 1810–ค.ศ. 1862) ซึ่งส่งตัวอย่างต้นไม้จากจีนไปยังยุโรป
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
สาลี่นกเป็นไม้ผลผลัดใบ มีความสูง 5–8 เมตร (16–26 ฟุต) มักมีทรงพุ่มรูปกรวยถึงกลมมน
ใบเป็นรูปไข่ ยาว 4–8 เซนติเมตร (1+1⁄2 ถึง 3 นิ้ว) สีเขียวเข้มมันด้านบน ด้านล่างสีซีดกว่าเล็กน้อย ก้านใบยาว ใบเมื่อเริ่มงอกเป็นทรงกระบอก (terete) และมีขนสั้น ๆ (tomentose) เมื่อแก่ใบเกลี้ยง (glabrescent) ตารูปสามเหลี่ยมรี เป็นไม้ผลัดใบในช่วงฤดูร้อนใบเป็นสีเขียวเข้ม ในฤดูใบไม้ร่วงมักจะเปลี่ยนเป็นสีตั้งแต่สีเหลืองและสีส้มไปจนถึงสีแดง สีชมพู สีม่วง
ช่อดอก มี 6-12 ดอก ดอกสีขาวห้ากลีบมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2–2.5 เซนติเมตร. (3⁄4 ถึง 1 นิ้ว) กลีบประดับรูปใบหอกขอบเรียบปลายแหลมหยัก ยาว 8-13 มิลลิเมตร ออกดอกมากทั่วทั้งต้นในต้นฤดูใบไม้ผลิ เมื่อดอกร่วงจะออกใบเต็มที่
ผลเกลี้ยง สีน้ำตาลอมดำมีจุดสีซีด ทรงกลม (ซึ่งมักถูกสันนิษฐานว่ากินไม่ได้เนื่องจากมีเมล็ดที่มีไซยาไนด์เจืออยู่มาก) มีขนาดเล็กมาก เส้นผ่านศูนย์กลางน้อยกว่า 1 เซนติเมตร ก้านผลยาว 1.5–3 เซนติเมตร ผลค่อนข้างแข็งสากเกือบเป็นไม้ ช่วงติดผลคือเดือนสิงหาคม-กันยายน มีนกช่วยกระจายเมล็ดจากการถ่ายมูล
สาลี่นกมีความสามารถต้านทานโรคใบไหม้ได้อย่างดี แม้ว่าในสายพันธุ์ปลูกต่าง ๆ แต่อ่อนไหวและได้รับความเสียหายจากพายุลมแรง (รวมทั้งพายุน้ำแข็ง หิมะตกหนัก) โดยง่าย ซึ่งทำให้เสียรูปทรงต้น หรือตายได้ เนื่องจากอัตราการเจริญเติบโตตามธรรมชาติที่เร็วเกินไป
การแพร่กระจายและถิ่นที่อยู่.
พบในป่าเนินเขา ที่ราบ ป่าเบญจพรรณ ป่าทึบในมณฑลชานตง เหอหนาน เจียงซู เจ้อเจียง เจียงซี อานฮุย หูเป่ย์ หูหนาน ฝูเจี้ยน กวางตุ้ง กวางสี และยูนนาน ในสภาพอากาศที่อบอุ่นและชื้น เหนือระดับน้ำทะเล 80–1800 เมตร และในภาคเหนือของเวียดนาม
การใช้ประโยชน์.
ไม้สาลี่ (ทุกชนิด) เป็นไม้ที่มีเนื้อสัมผัสที่ดีที่สุดในจำนวนพืชไม้ผลทั้งหมด มีเนื้อแข็งและมีเนื้อแน่นเหมาะสำหรับทำเครื่องเป่าลมไม้ และใช้ในเฟอร์นิเจอร์ชั้นดี นอกจากนี้ยังเป็นที่ต้องการสำหรับเป็นแผ่นไม้แกะสำหรับงานภาพพิมพ์แกะไม้ด้วย
สาลี่นกถูกใช้เป็นต้นตอสำหรับการติดตาต่อกิ่งแพร์และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสาลี่จีน 
สาลี่นก ("P. calleryana") ได้ถูกนำเข้าไปปลูกครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในปี 1909 และ 1916 โดยส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากงานวิจัยของแฟรงค์ เมเยอร์ (Frank N. Meyer) นักสำรวจพันธุ์พืชของกระทรวงเกษตรสหรัฐ หรือที่รู้จักกันทั่วไปในเรื่องการค้นพบ "มะนาวเมเยอร์" สำหรับการทดลองทางการเกษตรในเรื่องศักยภาพของสายพันธุ์ในฐานะเป็นไม้ประดับ
ในไต้หวัน พบใช้เป็นผลไม้แทนซานจาในถังหูหลู เรียกว่า หลี่จึเซียน (李仔攕), เหนี่ยวหลีจึเกา (鳥梨仔膏), เหนี่ยวหลีจึถัง (鳥梨仔糖)
ยาซูชิ โยชิดะ

ยาซูชิ โยชิดะ (เกิด 9 สิงหาคม ค.ศ. 1960) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น เขาเคยเป็นผู้จัดการทีมของสมุทรปราการ ซิตี้
อาชีพผู้เล่น.
โยชิดะเกิดที่แขวงเนริมะในโตเกียวเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1960 หลังจากที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ เขาได้เล่นฟุตบอลให้แก่มิตซูบิชิมอเตอส์ ("อูราวะ เรด" ในปัจจุบัน) ตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 1992 เขาลงเล่นให้แก่มิตซูบิชิทั้งสิ้น 175 นัด ยิงได้ 35 ประตู
อาชีพผู้ฝึกสอน.
หลังจากที่เลิกเล่นฟุตบอล โยชิดะได้เริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนกับอูราวะ เรดส์ใน ค.ศ. 1992 โดยเขาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนจนถึง ค.ศ. 2000 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1999 เขาได้คุมทีมในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดิ 1999 ต่อมาใน ค.ศ. 2001 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีชุดที่เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกในปี 2003 และ 2005 ต่อมาใน ค.ศ. 2005 เขารับตำแหน่งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีในการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2007 และใน ค.ศ. 2011 เขาได้กลับมาคุมทีมชาติชุดนี้อีกครั้ง ต่อมาใน ค.ศ. 2013 เขาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมโรอัสโซ คูมาโมโตะ แต่ได้ลาออกในเดือนกรกฎาคม และในเดือนกันยายนปีเดียวกัน เขาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมหญิงของอูราวะ เรดส์ และลาออกจากตำแหน่งหลังจบฤดูกาล 2016
วันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2021 โยชิดะได้เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมสมุทรปราการ ซิตี้ในไทยลีก แต่สุดท้ายเขาไม่สามารถช่วยทีมให้รอดพ้นจากการตกชั้นได้
มาโกโตะ เทงูราโมริ

มาโกโตะ เทงูราโมริ (เกิด 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
อาชีพผู้เล่น.
เทงูราโมริเกิดที่โกโนเฮะในจังหวัดอาโอโมริเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา เขาได้เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพให้แก่ซูมิโตโมะ เมทัล ("คาชิมะ แอนต์เลอส์" ในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 1986 เขาพาทีมคว้ารองแชมป์เจเอสแอลคัพในปี 1987 ต่อมาเขาได้ย้ายไปเอ็นอีซี ยามางาตะ ("มอนเตดิโอ ยามางาตะ" ในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 1993 ก่อนที่จะเลิกเล่นฟุตบอลในอีกสองปีถัดมา
อาชีพผู้ฝึกสอน.
หลังเลิกเล่นฟุตบอล เขาได้เริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนให้แก่มอนเตดิโอ ยามางาตะใน ค.ศ. 1996 โดยเขาทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอนจนถึง ค.ศ. 2000 ต่อมาใน ค.ศ. 2001 เขาย้ายไปทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนกายภาพและผู้ช่วยผู้ฝึกสอนที่โออิตะทรินิตาจนถึง ค.ศ. 2003
เวกัลตะ เซ็นได.
เขาเริ่มทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของเวกัลตะ เซ็นไดใน ค.ศ. 2004 และกลายเป็นผู้จัดการทีมอย่างเต็มตัวใน ค.ศ. 2008 ซึ่งในปีนั้น เขาพาทีมจบอันดับที่ 3 ในเจลีก 2 ฤดูกาลถัดมา เขาพาทีมชนะเลิศเจลีก 2 จนได้เลื่อนชั้นสู่เจลีก 1 ต่อมาในฤดูกาล 2011 เขาพาทีมจบอันดับที่ 4 ซึ่งเป็นอันดับที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร ฤดูกาล 2012 เขาพาทีมจบอันดับที่ 2 จนได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013 แต่หลังจบฤดูกาล 2013 เขาได้ลาออกจากเวกัลตะ เซ็นได และย้ายไปคุมทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีเพื่อลุยศึกโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี.
ใน ค.ศ. 2014 เขารับตำแหน่งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีและผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น เขาพาทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีชนะเลิศฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2016 ที่กาตาร์ นับเป็นแชมป์สมัยแรกของทีม และได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งในรายการนั้น เขาคุมทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีเก็บได้ 4 คะแนนและจบอันดับที่ 3 ของกลุ่มบี รองจากไนจีเรียและโคลอมเบีย ทำให้ญี่ปุ่นไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบถัดไปได้
วี-วาเรน นางาซากิ.
ค.ศ. 2019 เขาได้ย้ายไปคุมทีมวี-วาเรน นางาซากิในเจลีก 2
บีจี ปทุม ยูไนเต็ด.
วันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2022 บีจี ปทุม ยูไนเต็ดได้ประกาศแต่งตั้งเทงูราโมริเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนใหม่ โดยเขาจะได้เริ่มทำหน้าที่ให้แก่สโมสรตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 เป็นต้นไป
เกียรติประวัติ.
ผู้จัดการทีม.
บีจี ปทุม ยูไนเต็ด
เวกัลตะ เซ็นได
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 23 ปี
รางวัลส่วนตัว
อักษรภูชิโมล

อักษรภูชิโมล (भुजिमोल लिपि) หรือ อักษรภูชิมโมล (भुजिंमोल लिपि) เป็นหนึ่งในอักษรหลายชนิดที่เคยใช้เขียนภาษาเนวาร์ เช่นเดียวกับอักษรเทวนาครี อักษรรัญชนา และอักษรปรัจลิต นอกจากนี้ยังมีการใช้เขียนภาษาสันสกฤตและหนึ่งในรูปแบบยอดนิยมที่สุดของอักษรเนปาลด้วย
สะพานมิตรภาพ 1 (ไทย–มาเลเซีย)

สะพานโก-ลก หรือ สะพานรันเตาปันจัง–สุไหงโก-ลก  และที่รู้จักกันในชื่อ "สะพานมิตรภาพ"  เป็นสะพานข้ามแม่น้ำโก-ลกที่ชายแดนมาเลเซีย–ไทย เชื่อมระหว่างเมืองรันเตาปันจังในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย กับอำเภอสุไหงโก-ลกในจังหวัดนราธิวาส ประเทศไทย โดยตั้งอยู่ทางใต้ของสะพานรถไฟข้ามชายแดนที่อยู่ใกล้เคียง สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชีย AH18 ที่รวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4056 และทางสหพันธ์ 3 ของทั้งสองประเทศ มีการเปิดพิธีสะพานนี้อย่างเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 โดยถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีไทย และอับดุล ราซัก ฮุซเซน นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย
การออกแบบ.
สะพานนี้เป็นสะพานแบบคานที่มีคานรูปกล่อง ส่วนหลักของสะพานประกอบด้วยถนน 3 ช่วงที่ปูด้วยคอนกรีตอัดแรง แต่ละช่วงมีความยาว 30.48 เมตร และตรงปลายเชื่อมด้วยคอนกรีตเสริมแรงที่มีความยาว 9.14 เมตร รวมมีความยาว 109.73 เมตร แบ่งเป็นพื้นถนนกว้าง 7.32 เมตร และทางเดินแต่ละด้านกว้าง 2.13 เมตร
การก่อสร้าง.
บริษัทที่สร้างคือ Chang Loon Construction Co., Ltd. บริษัทรับเหมาสัญชาติมาเลเซียที่ชนะการประมูลในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2513 โดยได้เสนอราคาไว้ที่ 630,000 ริงกิตหรือ 4,500,000 บาท จากนั้นรัฐบาลทั้งสองประเทศลงนามสัญญาก่อสร้างในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2513 โดยรัฐบาลสองประเทศแบ่งจ่ายครึ่งหนึ่ง เนื่องจากสะพานนี้สร้างเสร็จในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2516 หลังพ้นเส้นตายในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ทำให้ทางบริษัทต้องจ่ายค่าล่วงเวลาที่ 200 ริงกิตหรือ 1,400 บาทต่อวัน รวมแล้วจ่ายเงินไป 36,000 ริงกิตหรือ 252,000 บาท
เคนยาแอร์เวย์

เคนยาแอร์เวย์ (อังกฤษ: Kenya Airways) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศเคนยา โดยมีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติโจโมเคนยัตตาและมีสำนักงานใหญ่ในไนโรบี เคนยาแอร์เวย์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางกว่า 44 แห่งในแอฟริกา เอเชีย ยุโรป และอเมริกาเหนือ สายการบินถูกก่อตั้งขึ้นในปี 1977 หลังจากการล่มสลายของสายการบินอีสต์แอฟริกันแอร์เวย์ โดยอยู่ภายใต้รัฐบาลเคนยาจนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1995 และเปลี่ยนเป็นบริษัทเอกชนในปี 1996 เป็นสายการบินแรกในแอฟริกาที่เปลี่ยนมาเป็นเอกชน 
เคนยาแอร์เวย์เป็นสมาชิกของกลุ่มพันธมิตรการบินสกายทีมและองค์การสายการบินแอฟริกา
จุดหมายปลายทาง.
ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เคนยาแอร์เวย์ให้บริการปลายทาง 84 แห่ง ใน 58 ประเทศ
พันธมิตรทางการบิน.
เคนยาแอร์เวย์เข้าร่วมเป็นสมาชิกของ สกายทีม ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 เคนยาแอร์เวย์เป็นสายการบินเดียวในทวีปแอฟริกาที่ข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรนี้
ข้อตกลงการบินร่วม.
ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 เคนยาแอร์เวย์ได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ฝูงบิน.
ฝูงบินปัจจุบัน.
ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 เคนยาแอร์เวย์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
เคนยาแอร์เวย์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 12.2 ปี
ฝูงบินในอดีต.
เคนยาแอร์เวย์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ลวดลายอากาศยาน.
ลวดลายปัจจุบันของเคนยาแอร์เวย์ ยังคงมีการใช้ข้อความ "Kenya Airways" เดิม และเครื่องยนต์ที่มีสีแดง แต่ในส่วนท้ายเครื่อง จะมีลวดลายในสีของธงชาติเคนยา (แดง, เขียว , ดำ) และมีตราสัญลักษณ์ใหม่ โดยเป็นการเล่นรูปของตัวอักษร K และ Q ตามรหัสไออาตาของสายการบิน
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์.
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 เคนยาแอร์เวย์ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงถึงสองครั้งและอุบัติเหตุสูญเสียอากาศยานอีกสองครั้ง
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน

อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน อิบน์ อัลอับบาส อิบน์ รอชิด อิบน์ ฮัมมาด (ป. ค.ศ. 879–960) รู้จักกันในชื่อ อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน เป็นนักเดินทางอาหรับมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเป็นที่รู้จักจากรายงานการเดินทางของเขา ("สมุดบันทึก" หรือ "วารสาร") ในฐานะสมาชิกคณะทูตของอัลมุกตะดิรแห่งแบกแดด ประจำรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ถึงกษัตริย์แห่งบัลการ์โวลกา
รายงานของเขามีความโดดเด่นในการให้คำอธิบายถึงไวกิงโวลกาอย่างละเอียด เช่น บันทึกผู้เห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับชีวิตในฐานะส่วนหนึ่งของคาราวานการค้า และเป็นพยานในพิธีฝังศพในเรือ
นักประวัติศาสตร์จำนวนมากได้อ้างอิงผลงานรายละเอียดของอิบน์ ฟัฎลาน และยังสร้างผลงานที่ได้แรงบันดาลใจจากเขา เช่น นวนิยาย "Eaters of the Dead" โดยไมเคิล ไครช์ตัน และภาพยนตร์ "พลิกตำนานสงครามมรณะ" ที่มีเนื้อหาจากนวนิยายนี้
โรงพยาบาลบางโพ

โรงพยาบาลบางโพ เป็นโรงพยาบาลเอกชนประเภทรับผู้ป่วยไว้ค้างคืน ขนาด 100 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 95 ถนนประชาราษฎร์ สาย 2 แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร อาคารภายในโรงพยาบาลประกอบด้วย 3 อาคาร แบ่งเป็นอาคารอุบัติเหตุ-ฉุกเฉิน และหอผู้ป่วย อาคารศูนย์การแพทย์ บนพื้นที่กว่า 5 ไร่ ปัจจุบันมีนายแพทย์เกตุ สายเพ็ชร์ เป็นประธานคณะกรรมการบริหารและผู้อำนวยการ และผู้ช่วยศาสตราจารย์สมจิตต์ สายเพ็ชร์ เป็นผู้อำนวยการบริหาร จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2564 มีจำนวนผู้ป่วยนอกใหม่ 12,717 คน และจำนวนผู้ป่วยใน 3,171 คน
ประวัติ.
เดิมที่ดินที่ตั้งของโรงพยาบาลบางโพ เป็นธุรกิจโรงน้ำแข็งของครอบครัวบนเนื้อที่ไร่กว่า ชื่อว่า "โรงน้ำแข็งบางโพ" ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นโรงพยาบาล เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2533 ได้รับรองมาตรฐานกระบวนการคุณภาพ จากสถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาลเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2558 ต่อมากรุงเทพดุสิตเวชการได้เปิดศูนย์หัวใจที่โรงพยาบาลบางโพเมื่อ พ.ศ. 2556
เมื่อ พ.ศ. 2559 โรงพยาบาลวิภาวดีได้ลงทุนในหุ้นสามัญของบริษัทโรงพยาบาลบางโพ จำกัด จำนวน 1 ล้านหุ้น
โครงสร้างผู้ถือหุ้น.
ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2559