pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร

บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร (5 มกราคม พ.ศ. 2470 – 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 4 สมัย และอดีตนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง
ประวัติ.
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2470 ที่ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของนายสุคำ กับนางชื่น ชุ่มอินทรจักร เขาสมรสกับนางกมลทิพย์ ชุ่มอินทรจักร มีบุตร 5 คน
บุญเรือง เข้ารับการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเคนเน็ตแม็คเคนซี จังหวัดลำปาง ชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพฯ จากนั้นกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ และไปศึกษาต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยไมอามี รัฐฟลอริดา
การทำงาน.
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้าทำงานที่กระทรวงเศรษฐการ จนถึงปี 2497 จากนั้นจึงได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปางครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งปีเดียวกัน
หลังจากว่างเว้นการเลือกตั้งนานกว่าสิบปี ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร ก็ได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม หลังจากนั้นย้ายไปสังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
หลังจากนั้นนายบุญเรือง จึงหันมาทำงานการเมืองระดับท้องถิ่นและได้รับเลือกเป็นประธานสมาชิกสภาจังหวัดลำปาง (สจ.)
นอกจากนั้น เขาได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง และเขายังเป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างสำนักงานขนส่งจังหวัดลำปาง และศาลากลางจังหวัดลำปาง รวมกว่า 37 ไร่
ถึงแก่อนิจกรรม.
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้ารับการรักษาอาการป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ณ โรงพยาบาลเชียงใหม่ราม 1 จังหวัดเชียงใหม่
ซีเรีย (มณฑลของโรมัน)

ซีเรีย หรือ ไซรีอา  เป็นมณฑลของจักรวรรดิโรมันในยุคแรก ที่ผนวกและเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโรมัน เมื่อ 64 ปีก่อนคริสตกาล โดยปอมปีย์ ใน สงครามมิธริดาติกที่สาม หลังจากความพ่ายแพ้ของ พระเจ้าไทกราเนสมหาราช กษัตริย์แห่งอาร์เมเนีย
พระเจ้าจื้อ

ตี้จื้อ  หรือ จื้อ เป็นจักรพรรดิจีนโบราณในประมวลเรื่องปรัมปรา
คำว่า "ตี้" เป็นคำนำหน้านาม แปลว่า จักรพรรดิ ดังในชื่อตำแหน่ง "หยานตี้" (炎帝; "จักรพรรดิเปลวเพลิง") และ "หฺวังตี้" (黃帝; "จักรพรรดิเหลือง") ตี้จื้อผู้นี้เป็นบุตรของตี้คู่ (帝嚳) ขึ้นเป็นจักรพรรดิและดำรงตำแหน่ง 9 ปี (ราว 2366–2358 ปีก่อนคริสตกาล) จนเสียชีวิต และน้องชายร่วมบิดาหรือมารดา คือ ตี้เหยา (帝堯) สืบตำแหน่งต่อ เอกสาร "ฉื่อจี้" (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ระบุไว้ในส่วนพงศาวดารจักรพรรดิทั้งห้าว่า ตี้จื้อปกครองอย่างเลวร้ายจนวาระสุดท้ายของชีวิต และพี่ชายหรือน้องชายของตี้จื้อนาม Fang Xun ผู้ทรงคุณธรรม จึงปกครองต่อ เรียกขานกันว่า ตี้เหยา
ส่วน "จู๋ชูจี้เหนียน" (竹書紀年) ว่า เมื่อจักรพรรดิจฺวันซฺวี (顓頊) ตาย ผู้สืบเชื้อสายจากเฉินหนง (神農) นาม Shu Qi เป็นกบฏ แต่ถูกตี้คู่ เชื้อสายของหฺวังตี้ ปราบได้ ตี้คู่จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิ เมื่อครองราชย์ได้ 45 ปี ตี้คู่ตั้งตี้เหยา บุตรชายของตัว ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งถัง (唐) ให้เป็นผู้สืบราชย์ต่อ แต่เมื่อตี้คู่ครองราชย์มาได้ 63 ปีแล้วตาย ตี้จื้อ บุตรชายหัวปีของตี้คู่ ก็ชิงราชสมบัติแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน หลังปกครองมาได้ 9 ปี ตี้จื้อก็ถูกตี้เหยาถอดจากตำแหน่งแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน
พระเจ้าคู่

คู่ (#เปลี่ยนทาง , variant graph #เปลี่ยนทาง) หรือโดยทั่วไปเรียก ตี้คู่ , หรือ เกาซิน หรือ เกาซินจื้อ  เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน คู่เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรดิในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ โดยทรงสืบเชื้อสายมากจากหวงตี้ คู่ หรือ เกาซิน มีอีกพระนามที่เป็นที่รู้จักคือ "จักรพรรดิขาว"
อเดลาแห่งไมเซิน

อเดลาแห่งไมเซิน ("อเดเลด" หรือ "อเดล") (สิ้นพระชนม์ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1181) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระนางเป็นธิดาในค็อนราท มาร์เกรฟแห่งไมเซินกับลุทการ์ทแห่งราเวนสไตน์
อเดลาประสูติในไมเซิน และได้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์สเวนในปี ค.ศ. 1152 จึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีอเดลาไม่ทรงได้รับความนิยมจากสาธารณชน และทรงถูกวิพากษ์วิจารณ์ทรงมีอิทธิพลเหนือพระราชสวามี และให้พระองค์มีแนวคิดนิยมเยอรมัน
กษัตริย์สเวนสวรรคตในปี ค.ศ. 1157 ในสนามรบ พระนางได้อภิเษกสมรสใหม่กับอาดัลแบร์ทที่ 3 เคานท์แห่งบัลเลนสเต็ดท์
พระโอรสธิดา.
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่กษัตริย์สเวนที่ 3
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่อาดัลแบร์ทที่ 3
ไท่เฮ่า

ไท่เฮ่า  หรือ ต้าเฮ้า  ตามตำนานเขาเป็นบรรพบุรุษร่วมกันของชนเผ่าทั้งหมดในลุ่มแม่น้ำเหลืองสมัยโบราณ ไท่เฮ่ามีมังกรเป็นพาหนะ บางเอกสารเช่น "อี้จิง (易經)" "เฉียนฟูลุ่น (潛夫論)" ได้บันทึกว่า ไท่เฮ่า เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรรดิของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก หรือ พระเจ้าอีริค ลูกแกะ (ราว ค.ศ. 1120 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กตั้งแต่ค.ศ. 1137 จนถึงค.ศ. 1146 พระองค์ทรงเป็นหลานตาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งพระองค์ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระมาตุลา กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1146 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกในเดนมาร์กที่สละราชบัลลังก์โดยสมัครใจ การสละบัลลังก์ของพระองค์ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองระหว่างพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระราชประวัติ.
อีริค โฮกุนเซน ประสูติที่เกาะฟึน พระมารดาของพระองค์คือ เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และพระบิดาของพระองค์เป็นขุนนางชื่อว่า โฮกุน ซุนนีวาสสัน เป็นเหลนในพระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และเดนมาร์ก อีริคยังทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และทรงร่วมต่อสู้กันในสมรภูมิฟอเตอวิคในปีค.ศ. 1134 และทรงสืบบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์อีริคที่ 2 ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปีค.ศ. 1137 มีเรื่องราวบันทึกถึงรัชกาลของกษัตริย์อีริคที่ 3 น้อยมาก นักพงศาวดารร่วมสมัยไม่เห็นชอบอย่างมากเกี่ยวกับบุคลิกลักษณะของกษัตริย์พระองค์นี้ และพระองค์ทรงถูกบันทึกว่าเป็นคนเฉยชาและไม่ปรองดอง แต่ก็เป็นทะเยอทะยานและต่อสู้อย่างกล้าหาญ 
กษัตริย์อีริคทรงต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์กับโอลาฟ ฮารัลด์เซน ซึ่งสถาปนาพระองค์เป็น "กษัตริย์โอลาฟที่ 2" โอลาฟสร้างฐานอำนาจในสคาเนียในปีค.ศ. 1139 และพยายามยึดครองบัลลังก์จากสคาเนีย แต่ในที่สุดกษัตริย์อีริคที่ 3 ก็ได้ชัยชนะและสังหารเขาเสียในปีค.ศ. 1141 ใกล้เมืองเฮลซิงบอรย์ ในช่วงสงครามกลางเมือง ชาวเวนด์เข้าปล้นสะดมชายฝั่งเดนมาร์กและไม่มีการต่อต้านจากชาวเดนมาร์กมากนัก กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงสนับสนุนพระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์และซิเกิร์ด สเลมเบในสมัยสงครามกลางเมืองในนอร์เวย์ พระองค์พยายามขยายอำนาจให้คริสตจักรโดยเฉพาะทรงสนับสนุนอารามนักบุญคนุตในโอเดนเซ และทรงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบิชอปเอสคิลแห่งรอสกิลด์
ในปีค.ศ. 1143 พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ธิดาในรูดอล์ฟที่ 1 มาร์เกรฟแห่งนอร์ดมาร์ก
ในปีค.ศ. 1146 กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ โดยทรงเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กเพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ที่ทำเช่นนี้ จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก สละราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 2023 การสละราชย์ของพระเจ้าอีริคที่ 3 เกิดด้วยเหตุผลใดไม่ปรากฏ พระองค์ทรงเข้าอารามนักบุญคนุต และสิ้นพระชนม์ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146 และมีการฝังพระบรมศพที่บริเวณทางเดินโบสถ์ การสละราชบัลลังก์ของพระองค์ได้มีการอธิบายว่าอาจจะทรงตระหนักว่าพระองค์ไม่สามารถปกครองต่อไปได้ หรือทรงพระประชวรหนักซึ่งทำให้สิ้นพระชนม์ในไม่นานนัก
พระราชมรดก.
พระราชสมัญญานามของพระองค์คือ "ลูกแกะ" (Lam หรือ Lamb) ซึ่งมาจากการพรรณนาถึงลูกแกะของพระเจ้าด้วยทรงเป็นกษัตริย์ที่เคร่งศาสนามาก โดยอธิบายว่าพระองค์มีพระบุคลิกที่อ่อนโยนโดยธรรมชาติและพระทัยกว้าง หรือเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอและเปราะบาง พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ซึ่งทำให้เกิดอิทธิพลของชาวเยอรมันเพิ่มขึ้นในเดนมาร์ก พระองค์และพระราชินีลุยท์การ์ดไม่ทรงมีพระโอรสธิดาด้วยกัน แต่กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงมีพระโอรสนอกสมรสคือ มักนุส อีริคเซน หลังจากพระเจ้าอีริคที่ 3 สวรรคต พระพันปีหลวงลุยท์การ์ดได้เสกสมรสใหม่กับแฮร์มันที่ 2 เคานท์แห่งวินเซนบวร์ค
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์

ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์  เป็นโรงพยาบาลในเกซอนซิตี ประเทศฟิลิปปินส์ ที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคหัวใจ โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1975
ภูมิหลัง.
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เป็นโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคหัวใจ โดยมีห้องสำหรับผู้ป่วยที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายและการกุศลเพื่อผู้ป่วย ตลอดจนรับผู้ป่วยมากกว่า 14,000 รายทุกปี รวมถึง 3,300 รายที่ได้รับการผ่าตัดหัวใจ โดยมีโครงการฝึกสำหรับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เป็นประจำ นับเป็นศูนย์ผ่าตัดหัวใจพิการแต่กำเนิดที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย ตามข้อมูลของเว็บไซต์ดังกล่าว ซึ่งปัจจุบันได้รับการนำโดยโยเอล เอเม. อาบานียา ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจ
ประวัติ.
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ได้รับการก่อตั้งขึ้นตาม"กฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับที่ 673" ซึ่งออกโดยประธานาธิบดี เฟอร์ดินันด์ อี มากอส ใน ค.ศ. 1975 อาคารนี้ได้รับการระบุด้วยสิ่งที่เรียกว่า' "หมู่อาคารคฤหาสน์" ของมาร์กอส ซึ่งนิยามโดยสถาปนิก ฌาราร์ต ลิโก ว่าเป็น "ความหลงใหลและความบีบบังคับในการสร้างสิ่งปลูกสร้างเพื่อเป็นจุดเด่นของความยิ่งใหญ่" โรงพยาบาลแห่งนี้สร้างขึ้นโดยใช้งบประมาณสุขภาพแห่งชาติ 50 เปอร์เซ็นต์ ตามที่วุฒิสมาชิก โฮเซ อูเบโดเบล. ดิออกโน กล่าวว่า "ในขณะที่ทั่วประเทศชาวฟิลิปปินส์เสียชีวิตด้วยโรคที่รักษาได้ เช่น ทีบี [วัณโรค], โรคไอกรน และโรคบิด"
ชื่อเดิมของศูนย์คือศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เพื่อเอเชีย และได้เปลี่ยนเป็นรูปแบบปัจจุบันใน ค.ศ. 1975 ส่วนผู้ป่วยรายแรกที่เข้ารับการรักษาในศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์คืออีเมลดา ฟรันซิสโก เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1975
ผู้เชี่ยวชาญระบบหัวใจหลอดเลือด ได้แก่ คริสเตียน บาร์นาร์ด, เดนตัน คูลีย์, โดนัลด์ เอฟเฟลอร์ และชาลส์ ไบลีย์ ฝึกที่นั่น ส่วนผู้อำนวยการคนแรกของศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์คืออาเบนีโล เป. อาเบนตูรา (ค.ศ. 1974–1986) ซึ่งเป็นศัลยแพทย์ระบบหัวใจหลอดเลือดที่เป็นผู้บุกเบิกการผ่าตัดหลายครั้งในประเทศฟิลิปปินส์ รวมถึงการปลูกถ่ายไตที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกใน ค.ศ. 1970, การผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจครั้งแรกใน ค.ศ. 1972 รวมถึงได้พัฒนาและปลูกฝังลิ้นหัวใจเทียมที่ทำจากเนื้อเยื่อครั้งแรกของอาเซียน นั่นคือลิ้นหัวใจหมูของศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เพื่อเอเชีย
ใน ค.ศ. 2014 ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ได้รับการรับรองเหรียญทองคุณภาพระดับสากลของคิวเมนตัมในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 – 2017 สำหรับ "ความเป็นเลิศในการปฏิบัติในโรงพยาบาลและความปลอดภัย"
สถาปัตยกรรมและการออกแบบ.
อาคารโรงพยาบาลได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ฮอร์เฮ ราโมส ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็นรูปแบบบรูทัลลิสต์ โดยได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1975 ด้วยราคาที่รายงานเกือบ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งร่วมก่อตั้งโดย ดร. ลุดเฆริโอ เด. ตอร์เรส
สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร

สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร (–) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเรจโจเอมีเลีย ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลซัสซูโอโลในเซเรียอา และอาเช เรจจานา ในเซเรียบี
สนามมีความจุ 21,584 ที่นั่ง ก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1995 บนที่ตั้งเดิมของสนามกีฬามีราเบลโล สนามได้รับการตั้งชื่อว่า สนามกีฬาจิลโย  ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาชิตตะเดลตรีโกโลเร  เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2012 ก่อนที่ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 สนามกีฬาจะได้รับการตั้งชื่อดังปัจจุบัน หลังจากกลุ่มทุนมาเปย์เข้าซื้อสนาม
สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของอาตาลันตาในการแข่งขันฟุตบอลยุโรป และยังใช้เป็นสนามแข่งขันในยูฟ่าวิมินส์แชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2016 ระหว่างว็อลฟส์บวร์คกับโอลิมปิกลียงในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 สนามยังได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ฤดูกาล 2020 ระหว่างยูเวนตุสกับนาโปลีในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2021 และได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโกปปาอีตาเลีย 2021 นัดชิงชนะเลิศ ระหว่างอาตาลันตากับยูเวนตุส
ชาวกริซตัง

กริซตัง (เรียกว่า "ยูเรเชียเชื้อสายโปรตุเกส" หรือ "โปรตุเกสมะละกา") หรือ เซอรานี  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมระหว่างคนโปรตุเกสกับชนพื้นเมืองในมะละกา พวกเขาตั้งถิ่นฐานในประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์ นอกจากโปรตุเกสแล้วพวกเขาได้รับอิทธิพลหรือมีเชื้อสายจากดัตช์ อังกฤษ ยิว มลายู จีน และอินเดีย ผ่านการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ ซึ่งเป็นเรื่องปรกติในหมู่ชาวกริซตัง หลังเกิดการล้างบางชาวยิวในโปรตุเกส ชาวยิวเหล่านี้ได้หลอมรวมกับกับชาวกริซตังในมะละกาในเวลาต่อมา วัฒนธรรมลูกผสมนี้ก่อตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 ในช่วงที่เมืองมะละกาตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ลูกหลานกริซตังบางคนยังพูดภาษากริซตัง ซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสลูกผสม ภาษามลายูเองก็ยืมคำจากภาษากริซตังไปใช้จำนวนมาก
ชาวกริซตังเกิดจากการที่ชายชาวโปรตุเกส สมรสข้ามชาติพันธุ์กับชนพื้นเมืองในมะละกา เพราะช่วงแรกของการตั้งอาณานิคมนั้นไม่มีผู้หญิงโปรตุเกสอยู่เลย แต่ปัจจุบันชาวกริซตังมักจะสมรสกับชาวจีนและอินเดียมากกว่ามลายูเพราะกฎหมายศาสนา หากคนนอกศาสนาจะสมรสกับชาวมุสลิมก็ต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลามเสียก่อน ซึ่งชาวกริซตังนั้นค่อนข้างจะหวงแหนอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนและไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา ซึ่งเมื่อศตวรรษก่อน คนกริซตังสามารถสมรสกับคนมลายูได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา
ชื่อ "กริซตัง"  มาจากคำว่า "กริชเตา"  ที่แปลว่า "คริสต์ศาสนิกชน" ในภาษาโปรตุเกส และมีคำเรียกเชิงเหยียดหยันว่า "กราโก"  หรือ "กราโกะก์"  มาจากคำว่า "กามาเรา"  ที่แปลว่า "กุ้ง" ในภาษาโปรตุเกส ที่สื่อถึงอาชีพดั้งเดิมคือชาวประมงตกกุ้งในมะละกา
บุญศรี ปรีคำ

บุญศรี ปรีคำ (30 มีนาคม พ.ศ. 2462 – 6 ธันวาคม พ.ศ. 2532) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 1 สมัย
ประวัติ.
บุญศรี ปรีคำ เป็นชาวอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2462 เป็นบุตรของนายปลวก กับนางแก้ว ปรีคำ มีพี่ชาย 1 คน เขาสมรสกับนางไฝ ปรีคำ มีบุตร 4 คน 
บุญศรี ปรีคำ ประกอบอาชีพค้าขายและทำธุรกิจย่านถนนประชาชื่น กรุงเทพมหานคร โดยมีกิจการค้าขายสินค้าจากเชียงใหม่ อาทิ ร่มบ่อสร้าง อีกทั้งยังมีกิจการทำสวนกระเทียม ทำไร่-นาที่จังหวัดลำพูน และกิจการที่เป็นธุรกิจหลักของนายบุญศรี คือการรับเหมาก่อสร้างเขื่อน ฝาย ซึ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักของชาวบ้าน ต่อมาเขาได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านเป็นระยะเวลาถึง 7 ปี และเป็นกำนันอีก 10 ปี
บุญศรี ปรีคำ จึงตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก
บุญศรี ปรีคำ เสียชีวิตที่กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2532 รวมอายุ 70 ปี
เทียนหวง

เทียนหวง (天皇, "Tiānhuáng") เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์แรก หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึก"อี้เหวินเล่ย์จฺวี่" (藝文類聚) พระองค์เป็นหนึ่งในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึก"ฉื่อจี้" ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า พระองค์มีอายุถึง 18,000 ปี ต่อมาตี้หฺวัง ได้เป็นผู้ปกครองต่อจากพระองค์
วัดขมิ้น (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดขมิ้น โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่ริมคลองมหาไชย ด้านทิศตะวันออก ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดขมิ้นไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ในรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช โปรดให้ชาวมอญซึ่งนำโดย พระยาเกียรติ พระยาราม ที่ตามเสด็จสมเด็จพระนเรศวรมหาราชมาจากเมืองแครง มาตั้งถิ่นฐาน ณ ตำบลบ้านขมิ้น ละแวกวัดขุนแสน สันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการบูรณะโบราณสถานในบริเวณนี้และต่อมาได้พระราชทานให้เป็นพื้นที่คุมขังนักโทษในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวดังเช่นที่เห็นในปัจจุบัน
โบราณสถาน.
ภายหลังจากดำเนินการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดพบเจดีย์ประธาน ฐานรากของวิหาร และฐานรากของเจดีย์ราย 2 องค์ รวมทั้งฐานรากแนวกำแพงวัดและซุ้มประตู
เจดีย์ประธาน มีสภาพสมบูรณ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นเจดีย์ทรงระฆังบนฐาน 8 เหลี่ยม โดยชั้นล่างสุดเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ 4 เหลี่ยม ซึ่งเป็นอิทธิพลของลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น ดังเช่น เจดีย์วัดหลังคาขาว วัดสุวรรณาวาส วัดจงกลม และวัดพระงาม ฯลฯ
วิหาร และเจดีย์ราย 2 องค์ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานรากทำให้ไม่สามารถสันนิษฐานรูปทรงที่สมบูรณ์ได้
วัดเขาพลอยแหวน

วัดเขาพลอยแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพลอยแหวน อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี บริเวณวัดแวดล้อมด้วยธรรมชาติ มีต้นไม้ครึ้ม ร่มรื่น บริเวณวัดด้านล่าง มีอุโบสถ และเมรุเผาศพ สำหรับประกอบพิธีทางศาสนา ชั้นต่อมามีซุ้มศาลา และบันไดทางขึ้นเขาอีก 600 กว่าขั้น เป็นรัตนคีรีเจดีย์ มณฑป และจุดชมวิว
วัดเขาพลอยแหวนสร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1183 (พ.ศ. 2364) โดยพระยาจันทบุรี ที่ชื่อ พระนนทบุรี (สองเมือง) สร้างขึ้นในช่วงที่ย้ายตัวเมืองมาตั้งที่ค่ายเนินวงได้ราว 2 ปี ต่อมาได้มีการสร้างเจดีย์ และมณฑป เพิ่มเติมขึ้นบนบริเวณยอดเขา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จประพาส ปัจจุบันกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 90 ตารางวา
พระบรมธาตุรัตนคีรีเจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2379 เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลมลังกา มีขนาดกว้าง 5 วา สูง 6 วา 3 ศอก เดิมสร้างไว้โดยยังไม่มีชื่ออะไร ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เคยเสด็จธุดงค์ขณะทรงผนวชเป็นพระภิกษุจึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิชัยธิบดีศรีรณรงค์ฤๅชัย (โต บุญนาค) บรรจุพระบรมธาตุไว้ในเจดีย์ และให้เรียกว่า "รัตนคีรีเจดีย์" ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ ทำให้เจดีย์มีขนาดกว้างขึ้นและสูงขึ้น เป็นกว้าง 6 วา สูง 7 วา 3 ศอก มีมณฑปอยู่ข้างรัตนเจดีย์ แต่สร้างขึ้นภายหลัง เมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นมณฑปจัตุรมุข ฐานกว้าง 4 วา 2 ศอก สูง 7 วา ภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง เป็นทองเหลืองเพื่อแทนรอยพระพุทธบาทเดิมที่เป็นศิลาทราย สันนิษฐานว่าเป็นศิลาที่ย้ายมาจากเมืองเพนียดหน้าวัดทองทั่ว ปัจจุบันศิลาชิ้นนี้แตกหักจึงถูกเก็บรักษาไว้ในศาลาข้างรัตนคีรีเจดีย์
ตี้หฺวัง

ตี้หฺวัง (地皇, "Dìhuáng") เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สอง หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึก"อี้เหวินเล่ย์จฺวี่" (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สองในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
หลังจากที่ตี้หฺวังเกิดมาโลกก็เต็มไปด้วยความโกลาหล ในปีนั้นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่เกิดจากดวงตาทั้งสองของผานกู่ และดวงดาวจากขนของผานกู่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างราบรื่นและถูกต้อง ซึ่งทำให้มีหลายวันไม่มีดวงอาทิตย์หรือมีหลายวันที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงตลอดทั้งวัน หรือเกิดอันตรายขึ้นมากมายจากอุบัติเหตุจากดวงดาว ด้วยพลังของตี้หฺวังจึงได้แก้ไขข้อผิดพลาด พระองค์ทรงทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เคลื่อนที่ได้อย่างถูกต้อง และก่อให้เกิดการกำหนดวันในแต่ละเดือนและเดือนในแต่ละปี
ตี้หฺวัง ปกครองเป็นเวลา 11000 ปี เหรินหฺวังจึงได้เป็นผู้ปกครองต่อมา
เหรินหฺวัง

เหรินหฺวัง (人皇, "Rénhuáng") เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สาม หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึก"อี้เหวินเล่ย์จฺวี่" (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สามและพระองค์สุดท้ายในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึก"ฉื่อจี้" ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า เหรินหฺวังมีพี่น้องเก้าคน เหรินหฺวังได้แบ่งพื้นที่เป็นเก้าภูมิภาคโดยให้พี่น้องของตนไปปกครอง ราชวงศ์ของพวกเขาปกครองผ่าน 150 ชั่วอายุคนซึ่งรวมเป็นเวลา 45,600 ปี
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ (พระนารายณ์ราชนิเวศน์)

พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ เป็นโบราณสถานประเภทพระที่นั่ง ตั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระนารายณ์ราชนิเวศน์ สร้างโดยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เป็นพระที่นั่งขนาดเล็กทรงตึกแบบยุโรปเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชซึ่งช่วงปลายรัชกาลได้ประทับที่พระที่นั่งแห่งนี้จนเสด็จสวรรคต ฐานด้านหน้าพระที่นั่งมีท่อน้ำดินเผาขนาดเล็กฝังอยู่ สำหรับระบายน้ำที่ขังอยู่ออกจากพื้นที่พระที่นั่ง ทางด้านทิศเหนือของพระที่นั่งมีภูเขาทำเป็นน้ำตกจำลองก่อด้วยอิฐฉาบปูนลักษณะเป็นฐานกว้างยอดแหลมสูงลดหลั่นกันลงมาใต้ฐานยังคงมีท่อประปาดินเผาฝังอยู่ สันนิษฐานว่าคงเป็นท่อส่งน้ำเพื่อทำเป็นน้ำตกไหลจากยอดมาสู่แอ่งน้ำด้านล่าง
ซึ่ง นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) ชาวฝรั่งเศสได้บรรยายถึงลักษณะของพระที่นั่งสุทธาสวรรย์ไว้ว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีเหลืองคล้ายทองคำเมื่อยามต้องแสงตะวัน พระที่นั่งองค์นี้มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ตรงมุมมีสระน้ำใหญ่ 4 สระ บรรจุน้ำบริสุทธิ์ เป็นที่สรงสนาน ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ภายใต้กระโจมซึ่งคลุมกั้น สระน้ำทางขวามือตั้งอยู่ใกล้กับภูเขาจำลองซึ่งปกคลุมด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มและดอกไม้ซึ่งส่งกลิ่นหอมตลอดเวลา มีน้ำพุใสจ่ายแจกให้แก่ธารน้ำทั้ง 4 ในบริเวณพระที่นั่ง สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงปลูกพันธ์ไม้ดอกด้วยพระหัตถ์เอง ตรงหน้าพระที่นั่งปลูกต้นส้ม มะนาว และพันธ์ไม้ในประเทศอย่างอื่นมีใบดกหนาทึบแม้ยามแดดร้อนตะวันเที่ยงก็ร่มรื่นอยู่เสมอ
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์

ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ (13 เมษายน พ.ศ. 2452 – 29 เมษายน พ.ศ. 2542) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 2 สมัย อดีตนายกเทศมนตรีเมืองลำพูน และอดีตประธานสภาจังหวัดลำพูน
ประวัติ.
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เดิมชื่อว่า "อัมพร อินทะพันธ์" เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2452 เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายเมืองใจ กับนางตาเขียว อินทะพันธ์ เกิดที่บ้านฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ แต่ต่อมาย้ายมาอาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแป้น อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ จบชั้นมัธยมปีที่ 8 จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และปริญญาตรีธรรมศาสตรบัณฑิต ปี 2486 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง
ชัยธวัธน์ สมรสกับนางฟองคำ อินทะพันธ์ มีบุตร 1 คน คือ ชัยพร อินทะพันธ์ ต่อมาบุตรชายของเขาได้ไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาและใช้ชีวิต มีครอบครัวอยู่ที่นั่น นายชัยวัธน์จึงรับเอาน้องชายของภรรยามาเป็นบุตรบุญธรรม
การทำงาน.
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ ได้เข้าทำงานเป็นครูสอนที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยหลังจากบชั้น ม.8 ที่นั่น ต่อมาเขาก็ได้สมัครสอบหลักสูตรราชบุตร เมื่อสอบได้จึงได้รรจุเข้ารับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย ตำแหน่งปลัดอำเภอ ไปปฏิบัติหน้าที่ที่อำเภอปากบ่อง (อำเภอป่าซาง ในปัจจุบัน) ในระหว่างนั้นเขาได้เรียนวิชากฎหมายไปด้วย จนจบธรรมศาสตรบัณฑิต ในปี 2486 และได้เริ่มทำงานเป็นทนายความ
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) และได้รับเลือกเป็นประธานสภาจังหวัดหลายสมัย ต่อมาได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีเมืองลำพูน กระทั่งในปี 2491 ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 เขาได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ลำพูน สมัยแรก และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (จอมพล ป.พิบูลสงคราม) ในปี 2492 และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 ในระหว่างทำงานในสภา เขามีบทบาทในการตั้งกระทู้ถามหลายครั้ง อาทิ การเปิดสอนชั้นมัธยมสามัญศึกษาขึ้นในโรงเรียนประชาบาล การประปาในเขตเทศบาลเมืองลำพูน การเรียกร้องของมหาวิทยาลัยในภาคเหนือ เป็นต้น
ชัยวัธน์ เป็นคนหนึ่งที่มีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงพยาบาลลำพูน
ถึงแก่อนิจกรรม.
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2542 อายุ 90 ปี
นีกอลา แฌร์แวซ

นีกอลา แฌร์แวซ (2206 - 20 พฤศจิกายน 2272) เป็น มิชชันนารี นิกาย เยซูอิต ชาวฝรั่งเศส
ชีวประวัติ.
นีกอลา แฌร์แวซ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2206 ที่ กรุงปารีส เขาใช้เวลาสี่ปีในสยาม (2224 - 2228) ก่อนจะเดินทางกลับฝรั่งเศสและได้เป็นบาทหลวงประจำเมืองวานส์
ในปี พ.ศ. 2231 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ 2 เล่มชื่อ "ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมากัสซาร์" และ "ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองของราชอาณาจักรสยาม (ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช)"
ในปี พ.ศ. 2265 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งฮอร์เร็น ปฏิบัติภารกิจเผยแพร่ศาสนาใน กัวเดอลุป และ มาร์ตีนิก ก่อนจะถูกลอบสังหารที่ริม แม่น้ำโอริโนโก เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2272
วัฒนา สิทธิวัง

วัฒนา สิทธิวัง (เกิด 25 ธันวาคม พ.ศ. 2500) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง พรรคพลังประชารัฐ ปัจจุบันสังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ
ประวัติ.
วัฒนา สิทธิวัง เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2500 สำเร็จการศึกษา ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาศิลปศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
การทำงาน.
วัฒนา เคยรับราชการที่ สำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท (รพช.) จังหวัดลำปาง ขณะเดียวกัน วัฒนาก็เคยผ่านการเรียนและฝึกปฏิบัติจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทำหน้าที่ฝ่ายรักษาพยาบาลนานถึง 15 ปี ก่อนที่จะลาออกในเวลาต่อมา เพื่อที่จะมาทำงานในด้านการเมืองท้องถิ่น
งานการเมือง.
วัฒนา เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลใหม่พัฒนา 1 สมัย จากนั้นจึงได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัดลำปาง 3 สมัย จนกระทั่ง พ.ศ. 2562 ได้รับตำแหน่งเป็นรองประธานสภาองค์การส่วนบริหารจังหวัดลำปาง ก่อนที่ต่อมาจะลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เมื่อแพ้ให้กับ นาย อิทธิรัตน์ จันทรสุรินทร์ จากพรรคเพื่อไทย
แต่ต่อมา อิทธิรัตน์ได้เสียชีวิตลง จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง เขต 4 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2563 โดยที่วัฒนา ยังคงลงสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดพรรคเดิม ซึ่งในการเลือกตั้งครั้งนี้ วัฒนาได้รับเลือกตั้งซ่อมในที่สุด ต่อมา กกต. มีมติให้ใบเหลือง และศาลฎีกามีคำสั่งให้หยุดปฏิบัติหน้าที่ ต่อมาศาลมีคำสั่งให้พ้นสภาพการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กระทั่งได้ลาออกจากพรรคเศรษฐกิจไทยมาสมัครเป็นสมาชิกพรรครวมไทยสร้างชาติ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
วัฒนา สิทธิวัง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
วัดตะไกร

วัดตะไกร เป็นวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดตะไกรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่ตามหลักฐานทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าวัดตะไกรน่าจะสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2006–2170 ในแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ขึ้นมาจนถึงรัชกาล สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ถูกทิ้งร้างเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310 
ชื่อของวัดได้ปรากฏอยู่ในวรรณคดี เรื่อง "เสภาขุนช้างขุนแผน" สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานโดยอาศัยพงศาวดารและคำให้การชาวกรุงเก่าว่า มีเค้ามาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในรัชกาลของสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ได้กล่าวถึงความสำคัญของวัดตะไกรไว้ว่า เป็นที่ฌาปนกิจศพและฝังศพของนางวันทองซึ่งถูกประหารชีวิต
นอกจากนี้ยังมีตำนานที่เล่าสืบต่อกันมาว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ได้เสด็จมาทรงเครื่องใหญ่หรือตัดผมที่วัดแห่งนี้ เนื่องจากมีเรื่องเล่ากันว่าพระองค์มีวิชาอาคมอยู่ยงคงกระพันชาตรี
โบราณสถาน.
จากการศึกษาทางด้านโบราณคดี แบ่งพัฒนาการของวัดตะไกรได้ดังนี้ สมัยแรกสร้างได้นำดินเหนียวปรับถมพื้นที่ทั้งวัด แล้ววางผังตามแกนทิศตะวันออก-ทิศตะวันตก โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เขตพุทธาวาส มีกำแพงแก้ว ถัดจากวิหารเป็นเจดีย์ประธานแปดเหลี่ยมซึ่งมีเจดีย์รายทางทิศใต้ นอกกำแพงทิศตะวันออกมีสระน้ำจำนวน 2 สระ สร้างด้วยการก่ออิฐเป็นกรอบ ยังพบโบราณวัตถุ ได้แก่ ส่วนประกอบทางสถาปัตยกรรม เครื่องมือ เครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น เตาเชิงกราน หม้อดินเผาแบบต่าง ๆ เศษภาชนะสีดำขัดมันคล้ายบาตรของพระภิกษุสงฆ์ เครื่องถ้วยลายครามจีน กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่ 21–22 สมัยที่ 2 ได้ถมดินพื้นที่เขตพุทธาวาสสูงขึ้นอีก 50 เซนติเมตร พบโบราณวัตถุที่ใช้ในชีวิตประจำวันภายในวัด เช่น เตาเชิงกราน ตะคันดินเผา เบ้าหลอมโลหะ ภาชนะดินเผาจากแหล่งต่าง ๆ 
สันนิษฐานว่ามีพระสงฆ์จำพรรษาตั้งแต่สมัยแรกจนถึง พ.ศ. 2310 และสมัยรัตนโกสินทร์ระหว่างรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 ได้มีผู้คนเข้ามาใช้พื้นที่ของวัดอีกครั้งหนึ่ง
สำหรับส่วนของสิ่งก่อสร้างที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันได้แก่ สระน้ำโบราณ กำแพงแก้ว พระวิหาร วิหารราย พระอุโบสถ พระเจดีย์ประธาน เจดีย์ราย (มีทั้งสิ้น 16 องค์รอบพระวิหาร)
ไอสติลคอลออสเตรเลียโฮม

ไอสติลคอลออสเตรเลียโฮม  เป็นเพลงที่เขียนและแสดงโดย Peter Allen ใน ค.ศ. 1980 เพลงกล่าวถึงความความหวนหาของชาวออสเตรเลียนในต่างประเทศที่มีต่อมาตุภูมิ
นัยสำคัญในวัฒนธรรมออสเตรเลีย.
เพลงได้ถูกใช้เพื่อกิจกรรมเกี่ยวกับความรักชาติและความคิดถึงบ้านเกิด ตัวอย่างสำคัญได้แก่โฆษณาโทรทัศน์ของสายการบินควอนตัส ซึ่งขับร้องโดยรักน้องเดี่ยวหรือประสานเสียงโดยวงเยาวชน เพลงนี้ยังคงใช้อยู่ในวิดีโอความปลอดภัยฉบับ ค.ศ. 2020 โดยเพลงเวอร์ชันได้นำไปใช้ในประวัติศาสตร์ 100 ปีของสายการบิน
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 รายการพิเศษ "Opening Gala" ในลอสแอนเจลิส Olivia Newton-John ได้ร้องเพลงนี้จากจากซิดนีย์ร่วมกับวงประสานเสียง ผสมกับเพลง "Waltzing Matilda" จากนั้นทั้งสองเพลง ก็ใช้ในการแสดงประวัติชีวิตของ Allen "The Boy from Oz" ซึ่งมี Hugh Jackman แสดงเป็น Allen
"I Still Call Australia Home" ถูกบันทึกไว้เป็นส่วนหนึ่งของ Sounds of Australia registry โดย National Film and Sound Archive ใน ค.ศ. 2013
ภาษาอังกฤษของออสเตรเลียของคนรุ่นก่อน คำว่า "home" (บ้าน) มีความหมายถึงสหราชอาณาจักร ดังนั้นในเพลงนี้ "calling Australia home" (เรียกออสเตรเลียว่าบ้าน) ในเป็นการสร้างอัตลักษณ์ใหม่ของออสเตรเลียที่สะท้อนความเป็นจริงของคนในยุคปัจจุบัน
เทกมีโฮม, คันทรีโรดส์

"เทกมีโฮม, คันทรีโรดส์"  บางทีเรียกเพียง "เทกมีโฮม" หรือ "คันทรีโรดส์" เป็นเพลงที่ Bill Danoff, Taffy Nivert, และ จอห์น เดนเวอร์ เขียนขึ้น มีเนื้อหาเกี่ยวกับรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย Denver ออกเพลงนี้เป็นซิงเกิลเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1971 เพลงนี้ติดอันดับที่สองของ "Billboard"'s US Hot 100 singles ในสัปดาห์ที่สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1971 เพลงประสบความสำเร็จตั้งแต่แรกเผยแพร่ และ RIAA ให้การรับรองระดับ Gold เมื่อ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1971 และระดับ Platinum เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2017 เพลงนี้กลายเป็นหนึ่งในเพลงที่ได้รับความนิยมและชื่นชอบที่สุดของจอห์น เดนเวอร์ เพลงยังมียอดจำหน่ายต่อเนื่อง โดยฉบับดิจิทัลขายได้ 1.6 ล้านชุดในสหรัฐ
เพลงนี้มีสถานะพิเศษเป็นสัญลัษณ์ต้นแบบของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียซึ่งในเพลงพรรณนาว่าเป็น "Almost Heaven" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 เพลงนี้ได้เป็นหนึ่งในเพลงอย่างเป็นทางการสี่เพลงประจำรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
คัฟเวอร์.
ฉบับภาษาญี่ปุ่น.
มีการทำเพลงนี้เป็นภาษาญี่ปุ่นสำหรับภาพยนตร์อนิเมะเรื่อง "Whisper of the Heart" เมื่อ ค.ศ. 1995 โดยมี Yōko Honna ขับร้อง เพลงนี้มีบทบาทในเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ ได้รับการเปลี่ยนชื่อให้ขำขันว่า "Concrete Roads" ซึ่งสะท้อนถึงบ้านเกิดของตัวละครในฝั่งตะวันตกของกรุงโตเกียว ช่วงเปิดภาพยนตร์ยังมีการบรรเลงเพลงนี้ฉบับที่ Olivia Newton-John ขับร้อง
พระเจ้าฉินอู่

พระเจ้าฉินอู่ (329–307 ก่อนคริสต์ศักราช) หรือรู้จักในพระนาม พระเจ้าฉินต้าวอู่เล่ย (秦悼武烈王) หรือ พระเจ้าฉินต้าวอู่ (秦悼武王) หรือ พระเจ้าฉินอู่เล่ย (秦武烈王) เป็นผู้ปกครองของรัฐฉินในช่วง 310-307 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในยุครณรัฐของประวัติศาสตร์จีน
หลังพระองค์ครองราชย์ ฉินอู่ ได้แสดงความแข็งแกร่งโดยการยกติ้ง หรือกระถางสัมฤทธิ์ของราชวงศ์โจว แม้จะยกได้สำเร็จแต่ก็ทำให้กระดูกหัก ในเวลากลางคืนมีเลือดไหลจากพระเนตร ฉินอู่ สิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา พระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อพระชันษา 18-19 ปีและสิ้นพระชนม์เมื่อพระชันษา 21–22 ปี โดยทรงปกครองรัฐฉินได้เพียงสามปี
พระเจ้าฉินจาวเซียง

พระเจ้าฉินจาวเซียง (325–251 ปีก่อนคริสต์ศักราช) หรือ พระเจ้าฉินจาว (秦昭王) พระนามเดิม อิ๋ง จี้  เป็นกษัตริย์ของ ฉิน ตั้งแต่ 306 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 251 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระโอรสในพระเจ้าฉินฮุ่ยเหวินและพระอนุชาในพระเจ้าฉินอู่
พระเจ้าฉินจาวเซียง ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งรัฐฉินเป็นเวลา 57 ปี ในรัชสมัยของพระองค์รัฐฉินได้เข้ายึดเมืองหยิง เมืองหลวงของรัฐฉู่ใน 278 ปีก่อนคริสต์ศักราช พิชิตเผ่าซีหรงใน 272 ปีก่อนคริสต์ศักราช สังหารหมู่ทหาร 450,000 นายของรัฐจ้าวที่ฉางผิงใน 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช และล้มล้างราชวงศ์โจวตะวันออกใน 256 ปีก่อนคริสต์ศักราช การขยายอาณาเขตที่แข็งกร้าวเหล่านี้และความอ่อนแอทางยุทธศาสตร์ของรัฐคู่แข่งอื่น ๆ ได้ปูทางไปสู่การรวมประเทศจีนของฉินในสามทศวรรษต่อมา โดยพระนัดดาของพระองค์อิ๋ง เจิ้ง
วัดหนองกระพง

วัดหนองกระพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระครูสมุทรธีรคุณ (พีระ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ผู้ริเริ่มสร้างวัด คือ พระครูพิศิษฏ์ประชานาถ เจ้าอาวาสวัดอินทาราม และผู้ใหญ่สนาน แสวงลาภ และประชาชนในท้องถิ่น โดยตั้งคณะกรรมการผู้ริเริ่มดำเนินการจัดซื้อที่ดินของประชาชนจำนวน 6 ไร่ 2 งาน 69 ตารางวา แล้วขออนุญาตสร้างวัด โดยนายด่วน จาตุรัส เป็นผู้ขอ และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2531 ถึงวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2536 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2540 มหาเถรสมาคมพิจารณาลงมติให้ตั้งชื่อว่า "วัดหนองกระพง" ตามชื่อของหมู่บ้านหนองกระพง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 เมื่อแรกสร้างวัดการเดินทางลำบากมาก ต้องเดินทางโดยทางเรือผ่านคลองวัวด้านหลังวัด ปัจจุบันสามารถเดินทางโดยรถยนต์ได้สะดวก
เสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถมีพระประธานในอุโบสถ และกุฏิสงฆ์ทรงไทยโดยประชาชนบริจาคบ้านเรือนไว้ให้
วัดขุนอินทประมูล

วัดขุนอินประมูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลอินทประมูล อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดขุนอินทประมูลสร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัย พิจารณาจากซากอิฐแนวเขตเดิมคะเนว่าเป็นวัดขนาดใหญ่ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ที่ใหญ่และ ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาวถึง 50 เมตร (25 วา) เดิมประดิษฐานอยู่ในวิหารแต่ถูกไฟไหม้ปรักหักพังไปเหลือแต่องค์พระตากแดดตากฝนอยู่กลางแจ้งมานานนับเป็นร้อย ๆ ปี องค์พระพุทธรูปมีลักษณะและขนาดใกล้เคียงกับพระนอนจักรสีห์ จังหวัดสิงห์บุรี สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน องค์พระนอนมีพุทธลักษณะที่งดงาม พระพักตร์ยิ้มละไม สงบเยือกเย็น น่าเลื่อมใสศรัทธา พระมหากษัตริย์ไทยหลายพระองค์ได้เคยเสด็จมาสักการะบูชา อาทิเช่น พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เสด็จมาเมื่อ พ.ศ. 2296 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ในปี พ.ศ. 2421 และ 2451 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน เสด็จฯ มาถวายผ้าพระกฐินต้นในปี พ.ศ. 2516 และเสด็จมานมัสการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2518
นอกจากนี้ภายในบริเวณวัดขุนอินทประมูลยังมีซากโบราณสถานวิหารหลวงพ่อขาว ซึ่งเหลือเพียงฐาน ผนังบางส่วนและองค์พระพุทธรูป และ ในศาลาอเนกประสงค์ มีศาลรูปปั้นขุนอินทประมูลและโครงกระดูกมนุษย์ ขุดพบในเขตวิหารพระพุทธไสยาสน์เมื่อปี พ.ศ. 2541 ลักษณะนอนคว่ำหน้า มือและเท้ามัดไพล่อยู่ด้านหลัง เชื่อกันว่าเป็นโครงกระดูกขุนอินทประมูล แต่บ้างก็ว่าไม่ใช่
วัดทศทิศาราม

วัดทศทิศาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 16 ไร่ 54 ตารางวา
วัดทศทิศารามสร้างเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2435 เดิมตั้งอยู่ตำบลบึงคอไห ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันประมาณ 2 กิโลเมตร มีนามว่า วัดอู่ตะเภา ต่อมาเมื่อบริษัทขุดคลองแลคูนาสยามได้ขุดคลองส่งน้ำขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2444 หม่อมหลวงกิตติประกาศ (หม่อมหลวงผ่อน พนมวัน ณ อยุธยา) ได้ถวายที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งวัดในปัจจุบันให้แก่วัด จำนวน 16 ไร่ 54 ตารางวา พร้อมกับได้ทำการก่อสร้างวัดขึ้นมาใหม่ โดยย้ายมาจากที่เดิมเมื่อ พ.ศ. 2444 เพราะเป็นสถานที่สะดวกเหมาะสม ประกอบกับที่ดินตั้งวัดอยู่เดิมทางวัดยังมิได้กรรมสิทธ์ ได้ขนานนามวัดในที่ตั้งใหม่ว่า "วัดทศทิศาราม" ตามชื่อบิดาของผู้ถวายที่ดินและสร้างวัด คือ หม่อมทศทิศฤๅเดช วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2449
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 12 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2448 ได้บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2493 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ
รัฐบาลกลางเบลเยียม

รัฐบาลกลางเบลเยียม  เป็นรัฐบาลกลางของราชอาณาจักรเบลเยียม ประกอบด้วยรัฐมนตรีและรัฐมนตรีช่วย (ซึ่งมีฐานะต่ำกว่ารัฐมนตรีและไม่นับรวมอยู่ในคณะรัฐมนตรีของเบลเยียม) ซึ่งมาจากพรรคการเมืองที่เป็นฝ่ายรัฐบาล รัฐบาลกลางเบลเยียมมีผู้นำคือนายกรัฐมนตรี ในขณะที่รัฐมนตรีนั้นเป็นผู้นำของแต่ละกระทรวง รัฐมนตรีทุกกระทรวงกับนายกรัฐมนตรีรวมกันเป็นคณะรัฐมนตรีซึ่งเป็นโครงสร้างสำคัญของอำนาจบริหารรัฐบาล
โดยปกติตามรัฐธรรมนูญเบลเยียม อำนาจบริหารนั้นมาจากพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นผู้แต่งตั้งรัฐมนตรี อย่างไรก็ตาม สถาบันพระมหากษัตริย์แห่งเบลเยียมไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง โดยจะใช้พระราชอำนาจทางการเมืองตามคำเสนอของนายกรัฐมนตรีซึ่งในทางปฏิบัติเป็นผู้ใช้อำนาจบริหาร
บทบาท.
รัฐบาลกลางเบลเยียมเป็นผู้ใช้อำนาจบริหาร โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาล โดยในแต่ละกระทรวงจะมีรัฐมนตรี  เป็นผู้รับผิดชอบ และมีรัฐมนตรีช่วย  ช่วยกำกับดูแลกิจการต่าง ๆ ในกระทรวง โดยรัฐบาลนั้นมาจากพรรคการเมืองที่เป็นพรรคร่วมรัฐบาลในสภา ในปัจจุบันไม่มีพรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่งครองเสียงข้างมากในสภาเพียงพรรคเดียว
มาตรา 99 ของรัฐธรรมนูญเบลเยียมระบุว่า รัฐมนตรีมีจำนวนจำกัดเพียง 15 คน ซึ่งจะต้องถูกแบ่งเป็นจำนวนเท่า ๆ กันระหว่างรัฐมนตรีผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศสกับรัฐมนตรีผู้ใช้ภาษาดัตช์ ถึงแม้ว่าตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนั้นจะไม่ถูกนับในจำนวนนี้ แต่ไม่เคยมีนายกรัฐมนตรีที่เป็นผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1979 ถึง ค.ศ. 2011 โดยรัฐมนตรีสามารถดำรงตำแหน่งเป็นรองนายกรัฐมนตรี (ส่วนใหญ่จะเป็นผู้นำพรรคการเมืองในพรรคร่วมรัฐบาล และเป็นตัวแทนสำคัญของรัฐบาลกลางในแต่ละพรรคร่วมรัฐบาล) โดยปกติในการประชุมคณะรัฐมนตรีจะมีการใช้ล่ามเสมอ
นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีมีหน้าที่กำกับดูแล "บริการสาธารณะกลาง"  ซึ่งมีโครงสร้างคล้ายกับกระทรวงในการบริหารราชการแผ่นดินของประเทศอื่น ๆ
อีกหนึ่งโครงสร้างสำคัญของฝ่ายบริหารประกอบด้วยคณะรัฐมนตรีใหญ่  ประกอบด้วยนายกรัฐมนตรีและรองนายกรัฐมนตรีซึ่งจะตัดสินใจร่วมกันในเรื่องสำคัญทางการเมือง
จุลพันธ์ โนนศรีชัย

จุลพันธ์ โนนศรีชัย (เกิด 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ ปัจจุบันสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา
ประวัติ.
จุลพันธ์ โนนศรีชัย เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 อาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต (การเงิน) จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ และปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารรัฐกิจ) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
จุลพันธ์ ประสบอุบัติเหตุจากการขับขี่รถจักรยานยนต์บิ๊กไบท์ทำให้สูญเสียขาซ้าย และใช้ขาเทียมในการเดินปกติ
การทำงาน.
จุลพันธ์ โนนศรีชัย เคยทำงานในองค์การคลังสินค้า ในตำแหน่งรองผู้อำนวยการองค์การคลังสินค้า และเขาทำธุรกิจเปิดร้านอาหาร รวมถึงการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 52 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก เป็นลำดับสุดท้ายที่ได้รับเลือกตั้งจากจำนวน 50 ที่นั่งของพรรคอนาคตใหม่ ต่อมาเมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบพรรค เขาจึงย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา
จุลพันธ์ ถูกกล่าวถึงทางสื่อมวลชนเมื่อมีภาพการสวมกางเกงขาขั้นเข้าร่วมประชุมสภาผู้แทนราษฎร และต่อมาเขาเปิดเผยว่าได้ขออนุญาตประธานสภาผู้แทนราษฎรแล้ว เนื่องจากตนเป็นผู้พิการต้องใส่ขาเทียม และไม่สะดวก
วัดหลวงสุนทราราม

วัดหลวงสุนทราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลเจ้าโรงทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 75 ไร่ 70 ตารางวา
วัดหลวงสุนทราราม ชาวบ้านเรียก วัดหลวง ระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา สำหรับอุโบสถหลังใหม่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 วัดหลวงไม่ปรากฎหลักฐานบุคคลที่สร้างวัด มีเรื่องเล่าว่า วัดนี้เป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยที่พระเจ้าบุเรงนองกษัตริย์พม่าได้ชัยชนะเหนือกรุงศรีอยุธยา ด้วยมีหลักฐานซากวัดร้าง ชื่อ "วัดอุหม่อง" ซึ่งคงจะสร้างในระยะเวลาใกล้เคียงกันอยู่ถัดขึ้นไปทางทิศเหนือ แต่ปัจจุบันถูกรบกวนไม่ปรากฎร่องรอย
อุโบสถหลังเก่าเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาด 8.50 ยาว 17 เมตร มีฐานโค้งสำเภา ขนาด 6 ห้อง ผนังก่อทึบ 5 ช่องหน้าต่าง มีประตูเฉพาะด้านหน้า 2 บาน หลังคาจั่วต่อปีก ด้านหน้าต่อปีกยื่นออกมามีเสายอดบัวกลุ่มรองรับ 4 ต้น หน้าบันก่ออิฐถือปูน ตกแต่งลวดลายปูนปั้นด้านหน้าเป็นสายพรรณพฤกษาบนโขดหิน ประดับถ้วยชามเป็นดอกไม้สีต่าง ๆ ด้านหลังเป็นลายเทพนมประทับบนหน้ากาล ประดับด้วยเครือเถาล้อมรอบช่อฟ้าใบระกาปั้นเป็นรูปบุคคลประดับ ซุ้มประตูทางเข้าตกแต่งด้วยลายปูนปั้นเป็นกรอบซุ้มรูปเทพชุมนุม บานประตูด้านนอกลงรักปิดทองลายเทพพนม ผนังภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังโทนของสีออกสีแดง บนผนังหุ้มกลองด้านหน้าเป็นภาพตอนมารผจญและพุทธประวัติตอนเสด็จดาวดึงส์ ด้านหลังเป็นภาพเล่าเรื่องพระเวสสันดรชาดก ผนังด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติสภาพลบเลือน
ปรางค์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุโบสถ แต่เดิมมีสภาพชำรุดเหลือเพียงฐาน ทางวัดได้ปรับปรุงพื้นที่และสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนเมื่อปี พ.ศ. 2500
เมย์ฟลาวเวอร์

เมย์ฟลาวเวอร์  เป็นเรือสัญชาติอังกฤษที่ขนส่งผู้ตั้งถิ่นฐานที่ปัจจุบันรู้จักในนามพิลกริม จากอังกฤษไปยังโลกใหม่ในปี ค.ศ. 1620 หลังล่องในทะเลนาน 10 สัปดาห์ เรือ "เมย์ฟลาวเวอร์" ที่บรรทุกผู้โดยสาร 102 คนและลูกเรือประมาณ 30 คนมาถึงอเมริกา โดยทอดสมอใกล้ปลายเคปค้อดในแมสซาชูเซตส์เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน (วันที่แบบเก่า 11 พฤศจิกายน) ค.ศ. 1620#เปลี่ยนทาง 
พิลกริมอยู่ร่วมสมัยกับพิวริตัน ซึ่งเป็นกลุ่มคริสตชนที่ต้องการปฏิรูปคริสตจักรแห่งอังกฤษ แต่พิลกริมเลือกจะแยกตัวจากคริสตจักรแห่งอังกฤษเนื่องจากมีมุมมองทางศาสนาเป็นของตนเอง และเชื่อว่าการปฏิรูปคริสตจักรแห่งอังกฤษนั้นไม่เพียงพอ ในปี ค.ศ. 1608 พิลกริมอพยพไปยังฮอลแลนด์ที่พวกเขาสามารถประกอบพิธีกรรมได้อย่างอิสระ ล่วงถึง ค.ศ. 1620 พิลกริมตั้งใจจะข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังอเมริกาที่พวกเขาถือเป็น "แผ่นดินแห่งพระสัญญาใหม่" ซึ่งต่อมาพวกเขาได้ก่อตั้งอาณานิคมพลีมัธขึ้น#เปลี่ยนทาง 
เดิมพิลกริมคาดหวังว่าพวกเขาจะไปถึงอเมริกาช่วงต้นเดือนตุลาคมด้วยเรือสองลำคือ "สปีดเวล" และ "เมย์ฟลาวเวอร์" แต่ความล่าช้าและปัญหาต่าง ๆ ทำให้ "เมย์ฟลาวเวอร์" เป็นเรือเพียงลำเดียวที่ใช้การได้ เมื่อมาถึงอเมริกาในเดือนพฤศจิกายน พิลกริมเผชิญกับฤดูหนาวที่รุนแรงจนเหลือประชากรเพียงครึ่งเดียวที่รอดชีวิต ปีต่อมาหลังได้รับความช่วยเหลือจากชาวพื้นเมือง พิลกริมฉลองการเก็บเกี่ยวของอาณานิคมเป็นครั้งแรก ซึ่งหลายศตวรรษต่อมาถูกประกาศเป็นวันขอบคุณพระเจ้าครั้งแรก
ระหว่างเดินทาง พิลกริมได้ร่วมกันเขียนและลงนามในข้อตกลงร่วมกันเมย์ฟลาวเวอร์ อันเป็นความตกลงในการก่อตั้งรัฐบาลพื้นฐาน โดยสมาชิกมีส่วนด้านความปลอดภัยและสวัสดิภาพของนิคมที่มีแผนจะจัดตั้งขึ้น เวลาต่อมาเรือ "เมย์ฟลาวเวอร์" กลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของประวัติศาสตร์สหรัฐ เนื่องจากเป็นหนึ่งในเรือลำแรก ๆ ที่นำพาชาวยุโรปมาตั้งอาณานิคมในอเมริกาและเป็นรากฐานสู่การก่อตั้งประเทศสหรัฐ#เปลี่ยนทาง แต่เดิมมีแผนเฉลิมฉลองครบรอบ 400 ปีของการขึ้นฝั่งในประเทศสหรัฐ สหราชอาณาจักร และเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2020 แต่ถูกระงับเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 การไปรษณีย์สหรัฐออกจำหน่ายตราไปรษณียากรเมย์ฟลาวเวอร์แบบใหม่เพื่อเป็นที่ระลึกเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2020
สภาผู้แทนราษฎรเบลเยียม

สภาผู้แทนราษฎร  เป็นหนึ่งในสองสภาของรัฐสภากลางเบลเยียมโดยถือเป็นสภาล่าง ส่วนอีกสภาคือวุฒิสภา (สภาสูง)
สภาผู้แทนราษฎรนั้นมีการประชุมสภาที่รัฐสภา ("ปาแลเดอลานาซียง") กรุงบรัสเซลส์ ผู้ที่จะสมัครเข้ารับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจะต้องมีอายุอย่างน้อย 21 ปีบริบูรณ์ เป็นบุคคลสัญชาติเบลเยียม และพำนักอยู่ในประเทศเบลเยียม
ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรมีจำนวนรวมทั้งสิ้น 150 ที่นั่ง โดยเลือกตั้งจาก 11 เขตเลือกตั้ง เขตเลือกตั้งแต่ละเขตนั้นจะแบ่งตามเขตภาษาที่ใช้ในเบลเยียม ได้แก่ 5 เขตในแคว้นเฟลมิช (79 ที่นั่ง) 5 เขตในแคว้นวอลลูน (49 ที่นั่ง) และเขตที่ใช้สองภาษา คือ บรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอ (22 ที่นั่ง) แต่ละเขตจะสอดคล้องกับเขตจังหวัด ยกเว้นในกรณีของเขตเลือกตั้งในเลอเฟิน (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเฟลมิชบราบันต์) และบรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอ
ในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีจำนวนสมาชิกผู้แทนราษฎรตามสัดส่วนประชากรทั้งหมด (ไม่ได้คำนวณเฉพาะจากผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง) เป็นจำนวนตั้งแต่ 4 คนสำหรับจังหวัดลักเซมเบิร์ก ไปจนถึง 24 คนสำหรับจังหวัดแอนต์เวิร์ป โดยมีการกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำที่ร้อยละ 5 (คะแนนเสียงต่ำสุด) เขตเลือกตั้งทั้งหมดในเบลเยียมนั้นจะใช้ภาษาใดภาษาหนึ่งโดยแบ่งตามเขตภาษา ยกเว้นในสองเขต ได้แก่ บรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอและเลอเฟินซึ่งครอบคลุมเทศบาลที่ใช้ทวิภาษา (ฝรั่งเศสและดัตช์) 19 เขตเทศบาลในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ และกว่า 35 เขตเทศบาลที่ใช้ภาษาดัตช์ในเขตจังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ซึ่งรวมถึง 7 เขตเทศบาลที่มีการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปัจจุบันนั้นมาจากการเลือกตั้งครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
นินิงิ โนะ มิโกโตะ

นินิงิ-โนะ-มิโกโตะ  เป็นเทพในเทพปกรณัมญี่ปุ่น หลานชายของเทพีสุริยะอามาเตราซุ นินิงิเป็นทวดฝ่ายพ่อของจักรพรรดิจิมมุ จักรพรรดิองค์แรกของญี่ปุ่น ผู้สืบเชื้อสายมาจากสวรรค์ได้นำข้าวและระเบียบลงมาที่โลก พร้อมกับไตรราชกกุธภัณฑ์ และลูกหลานที่สืบเชื้อสายจากสวรรค์ได้ก่อตั้งราชวงศ์ญี่ปุ่นขึ้น
พงศาวลี.
<table style="border-spacing: 0px; border-collapse: separate; margin: 0 auto; ">
</table>
รายงานหลายแห่งบันทึกให้อามาเตราซุกับทากามิมูซูบิเป็นปู่ย่าของนินิงิ และเป็นลูกชายของอาเมะ-โนะ-โอชิโฮมิมิกับทากูฮาดาจิจิ-ฮิเมะ
กล่าวกันว่า นินิงิเป็นหลานชายของฟูโตตามะกับอาเมะกับอาเมะ-โนะ-โคยาเนะ
การสักการะ.
มีศาลเจ้าหลายแห่งที่อุทิศแด่เทพเจ้า เช่น ศาลเจ้าอามัตสึและศาลเจ้าคิริชิมะ
ตำบลอ่าวนาง

อ่าวนาง เป็นเมืองตากอากาศและตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่
ภูมิศาสตร์.
ตำบลอ่าวนางตั้งอยู่บริเวณจุดกึ่งกลางของจังหวัดกระบี่ริมฝั่งทะเลอันดามัน พื้นที่เมืองส่วนใหญ่อยู่บนถนนสายหลักที่เต็มไปด้วยภัตตาคาร ผับ ร้านค้า และพาณิชยการอื่น ๆ ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว
การแบ่งเขตการปกครอง.
ตำบลอ่าวนางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่
ปัญหาสิ่งแวดล้อม.
ตามข้อมูลจากพันคำ กิตติธรกุล นายกองค์การบริหารส่วนตำบลอ่าวนาง ตำบลอ่าวนางมีโรงบำบัดน้ำเสียที่สามารถรองรับน้ำเสียได้ประมาณ 3,000 ตารางเมตรต่อวัน ซึ่งยังไม่เพียงพอ
ป้อมมหาไชย

ป้อมมหาไชย โบราณสถานประเภทป้อมที่ตั้งอยู่บริเวณตลาดหัวรอ ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ป้อมมหาไชยสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เพราะใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ได้กล่าวถึงป้อมมหาไชยว่าใน สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ ได้มีการปรากฏชื่อป้อมมหาไชยที่ยิงปืนใหญ่ถล่มกองทัพพม่า
ในพระนิพนธ์เรื่อง ไทยรบพม่า ของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเรียบเรียงขึ้นหลังเสียกรุงประมาณ 160 ปีได้เล่าไว้ว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ครั้นถึงวันอังคาร เดือน ๕ ขึ้น ๙ ค่ำ ปีกุน พ.ศ. ๒๓๑๐ เป็นวันเนาสงกรานต์ เพลาบ่าย ๓ โมง พม่าก็จุดไฟสุมรากกำแพงเมืองตรงหัวรอที่ริมป้อมมหาไชย และยิงปืนใหญ่ระดมเข้าไปในพระนคร จากบรรดาค่ายที่รายล้อมทุก ๆ ค่าย พอเพลาพลบค่ำ กำแพงเมืองตรงที่เอาไฟสุมทรุดลง เพลาค่ำ ๘ นาฬิกา แม่ทัพพม่าก็ยิงปืนสัญญาให้เข้าปีนปล้นพระนครพร้อมกันทุกด้าน พม่าเอาบันไดพาดปีนเข้าได้ตรงที่กำแพงทรุดนั้นก่อน พวกไทยที่รักษาหน้าที่เหลือกำลังจะต่อสู้ พม่าก็เข้าพระนครได้ในเวลาค่ำวันนั้นทุกทาง นับเวลาแต่พม่ายกมาตั้งล้อมพระนครได้ปี ๑ กับ ๒ เดือน จึงเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าข้าศึก
ท่าอากาศยานนานาชาติเศาะลาละฮ์

ท่าอากาศยานนานาชาติเศาะลาละฮ์ (IATA: SLL, ICAO: OOSA) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติอันดับสองของประเทศโอมาน ซึ่งเป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติมัสกัต ตั้งอยู่บนที่ราบชายฝั่งเศาะลาละฮ์ในเขตผู้ว่าการซุฟาร โดยอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเศาะลาละฮ์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
เทศบาลตำบลหนองโดน

เทศบาลตำบลหนองโดน เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–4 และหมู่ที่ 9 ของตำบลหนองโดน ในอำเภอหนองโดน จังหวัดสระบุรี เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลหนองโดนที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,414 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดสระบุรีประมาณ 38 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 146 กิโลเมตรตามถนนพหลโยธิน และประมาณ 117 กิโลเมตรตามทางรถไฟสายเหนือ มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.940 ตารางกิโลเมตร บริเวณหน้าสถานีรถไฟหนองโดน เป็นที่ตั้งของตลาดขนาดใหญ่ รถไฟซึ่งเป็นชุมทางเป็นการขนส่งที่สำคัญ ตลาดเป็นศูนย์กลางที่สำคัญของชุมชน เป็นจุดรวมเป็นพื้นที่ให้เกิดการแลกเปลี่ยนและให้เกิดการดำรงอยู่ได้ของชุมชน
วัดหงส์ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดหงส์ เป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่ในตำบลโพธิ์สามต้น อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติการสร้างวัดยังไม่ทราบแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของค่ายโพธิ์สามต้นที่เป็นค่ายของสุกี้พระนายกอง แม่ทัพพม่า อีกทั้งมีการรื้ออิฐบางส่วนนำไปสร้างป้อมค่ายในช่วงสงครามเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 พ.ศ. 2310 
ทางกรมศิลปากรได้เข้าทำการบูรณะเมื่อปีพ.ศ. 2543 และได้รับการบูรณะอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2555 พบเพียงซากฐานอาคารและเจดีย์เท่านั้น ฐานเจดีย์ประธานขนาดกว้าง 6.50 เมตร ยาวประมาณ 7.00 เมตร และแนวซากฐานอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าก่ออิฐถือปูนวางยาวในแนวแกนทิศตะวันออก-ตะวันตก จำนวน 2 หลัง อยู่ด้านตะวันออกและตะวันตกของเจดีย์ประธาน อาคารหลังที่หนึ่งมี ขนาดกว้าง 8.80 เมตร ยาว 23.50 เมตร มีมุขเด็จอยู่สองด้าน อาคารอีกหลังมีขนาดกว้าง 6.70 เมตร ยาว 20.20 เมตร ภายในมีการปูพื้นด้วยอิฐ และยังพบแนวอิฐ 1 แนว กระเบื้องมุงหลังคา ลายปูนปั้น รูปเคารพทางศาสนา ภาชนะดินเผา เป็นต้น
นัตซึเมะกับบันทึกพิศวง เดอะ มูฟวี่ ผู้ปลุกหินผาและผู้มาเยือนประหลาด

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
นัตซึเมะกับบันทึกพิศวง เดอะ มูฟวี่ ผู้ปลุกหินผาและผู้มาเยือนประหลาด (; โรมาจิ: "Natsume Yūjin-Chō: Ishi Okoshi to Ayashiki Raihōsha") เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2564 อิงจากซีรีส์มังงะและอนิเมะของยูกิ มิโดริกาวะเรื่อง "นัตซึเมะกับบันทึกพิศวง" ภาพยนตร์ผลิตโดยสตูดิโอชูกะ กำกับโดบฮิเดกิ อิโต ภายใต้หัวหน้าผู้กำบทากาฮิโระ โอโมริ ภาพยนตร์เข้าฉายที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2564
การผลิต.
ทีมนักพากย์จากซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์กลับมารับบทตัวละคนเดิม Anly ร้องเพลงประกอบบภาพยนตร์ "Star Wink ~ Star Wink ~"
การเผยแพร่.
ภาพยนตร์เข้าฉายที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2564 ในประเทศญี่ปุ่นภาพยนตร์วางจำหน่ายในรูปแบบบลูเรย์และดีวีดีเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 เผยแพร่แบบมีคำบรรยายภาษาไทยทางปีลีปีลีเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ

ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ (เกิด 28 ธันวาคม พ.ศ. 2515) ชื่อเล่น ต๊อก เป็นนักแสดงภาพยนตร์และนักแสดงละครโทรทัศน์ชาวไทย เขาเป็นที่รู้จักจากการรับบท “แผน“ ในภาพยนตร์เรื่อง มนต์รักทรานซิสเตอร์ และ “ขุนกระบี่“ ในภาพยนตร์เรื่อง ขุนกระบี่ ผีระบาด เขารับบทสมทบเด่นในภาพยนตร์เรื่อง ฟ้าทะลายโจร ในบท “เสือมเหศวร“ และภาพยนตร์เรื่อง 2499 อันธพาลครองเมือง ในบท “ปุ๊ ระเบิดขวด“
ประวัติ.
ซึ่งก่อนที่ ต๊อก ศุภกรณ์ จะก้าวเข้าสู่วงการแสดงอย่างเต็มตัว เขาเคยเป็นแดนเซอร์ให้กับนักร้องชื่อดังอย่าง เจ เจตริน วรรธนะสิน ในอัลบั้ม 108–1009 เมื่อปี พ.ศ. 2536 และอัลบั้ม ร.ฟ.ร. (รถไฟรัก) เมื่อปี พ.ศ. 2538
การศึกษา.
จบการศึกษาจาก โรงเรียนอำนวยศิลป์ และ ปริญญาตรีจาก มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต
วัดลานแหลม

วัดลานแหลม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดละมุด อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม โดยมีพระอธิการทองสุข ผาสุโก เป็นเจ้าอาวาส
วัดลานแหลมตั้งเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2537 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2541
ภายในวัดประกอบด้วยอุโบสถศิลปะรัตนโกสินทร์ หลังคามุงกระเบื้องดินเผาสีแดง ประตูพระอุโบสถเป็นไม้แกะสลักทาสีประดับกระจกลงรักสีทอง หอระฆัง และวิหารที่มีความสวยงาม วัดลานแหลมมีพระเก่าแก่สมัยทวารวดี อายุมากกว่า 2,000 ปี สร้างด้วยเนื้อศิลาแลง นามว่า "หลวงพ่อพระพุทธมงคลมหาชนอภิปูชญานี" (หลวงพ่อใหญ่) ขุดพบจากบริเวณที่ดินของนายพริ้งและนางต่วน ศรนุวัตร เมื่อปี พ.ศ. 2522 ซึ่งเดิมชาวบ้านในอดีตเรียกบริเวณที่ขุดพบพระพุทธรูปนี้ว่า "เนินโคกพระ" นายพริ้งพบพระพุทธรูปโบราณเรียงกันอยู่ในโพรงดินนับได้ 12 องค์ พร้อมหัวสิงห์อีก 2 หัว โดยพระพุทธรูปโบราณทั้งหมดไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติจังหวัดนครปฐม แบ่งให้นายพริ้งเจ้าของที่ดินไว้บูชา 1 องค์และนายพริ้งจึงได้มอบให้วัดลานแหลม โดยชื่อของหลวงพ่อใหญ่องค์นี้สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) เจ้าอาวาสวัดสระเกศ เป็นผู้ประทานมาให้
เล่ห์ลับสลับร่าง (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2560)

เล่ห์ลับสลับร่าง เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก-คอมเมดี ปี พ.ศ. 2560 ผลิตโดย บริษัท โนพรอบเล็ม จำกัด บทประพันธ์โดย นรอินทร์ บทโทรทัศน์โดย สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์ กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล นำแสดงโดย ณเดชน์ คูกิมิยะ, อุรัสยา เสปอร์บันด์, ปรีชญา พงษ์ธนานิกร และธนภพ ลีรัตนขจร ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2560–4 กันยายน พ.ศ. 2560 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
เนื้อเรื่องย่อ.
รามิล เจ้าหน้าที่ตำรวจจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษ เขาเป็นคนเจ้าระเบียบ และ เภตรา ซูเปอร์สตาร์ผู้หยิ่งผยอง เธอเป็นคนที่ดูถูกเพื่อนร่วมงานของเธอ โชคชะตานำพาทั้งสองให้สลับร่างกัน พวกเขาต้องเผชิญภัย ความยากลำบาก และอุปสรรคต่าง ๆ เพื่อค่อย ๆ ปรับปรุง แบ่งปัน ดูแล และพบรักแท้ในการเดินทางที่เหลือเชื่อนี้
มานพ คีรีภูวดล

มานพ คีรีภูวดล (เกิด 12 ตุลาคม พ.ศ. 2518) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ ปัจจุบันสังกัดพรรคประชาชน 
ประวัติ.
มานพ คีรีภูวดล เกิดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2518 เป็นชาวกะเหรี่ยง อาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแปะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (การพัฒนาชุมชน) จากสถาบันราชภัฎลำปาง
มานพ สมรสกับนางวิภาวรรณ ขวัญสิริวุฒิ ครูโรงเรียนเอกชนในจังหวัดเชียงใหม่
การทำงาน.
มานพ คีรีภูวดล ในปี 2541 ได้เข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ประสานความร่วมมือและพัฒนาเครือข่าย กรมส่งเสริมคุณภาพและสิ่งแวดล้อม ในปี 2541 - 2544 เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ประสานงานเครือข่ายลุ่มน้ำแม่มอก-เวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง ภายใต้โครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตและสิ่งแวดล้อม และทำงานในคณะทำงานสนับสนุนผลักดันพระราชบัญญัติป่าชุมชน เป็นผู้ประสานงานเครือข่ายป่าชุมชนจังหวัดลำปาง และกองเลขาสหพันธ์เกษตรกรภาคเหนือ และเป็นหัวหน้าฝ่ายประสานความร่วมมือและพัฒนาเครือข่าย มูลนิธิ เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนภาคเหนือ,ผู้ประสานเครือข่ายลุ่มแม่เตี๊ยะแม่แตะ,ผู้ประสานเครือข่ายลุ่มน้ำย่อย อำเภอจอมทอง-ผู้ประสานงานเครือย่ายชุมชนภูมินิเวศน์ดอยอินท์ออบหลวง
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 53 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้เลื่อนขึ้นมาเป็น ส.ส.แทน ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ เป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาเมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบพรรค เขาจึงย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกล พร้อมกับสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคอนาคตใหม่
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคก้าวไกล ลำดับที่ 19 และได้รับการเลือกตั้ง เนื่องจากผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกลได้ 39 ที่นั่ง คือผู้สมัครของพรรคในลำดับที่ 1-39