pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดเกาะเกรียง

วัดเกาะเกรียง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลบางคูวัด อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 22 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 71 ตารางวา
วัดเกาะเกรียงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2365 โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า และนำชื่อบ้านเกาะเกรียง ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้านในเมืองย่างกุ้ง มาตั้งเป็นชื่อวัด ในระยะแรกที่สร้างยังไม่มีอุโบสถแต่สร้างเหมือนเป็นเพิงมุงสังกะสี ต่อมามีพระพุทธรูปลอยน้ำมาติดอยู่ที่หน้าวัดซึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ชาวบ้านช่วยกันลากขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้ ชาวบ้านจึงได้จุดธูปเทียนอัญเชิญขึ้นจากน้ำเพื่อมาประดิษฐานเป็นพระประธานภายในโบสถ์ใหม่ที่สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระพุทธรูปชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อขาว" ผู้สูงอายุเล่าว่า หลวงพ่อขาว ท่านมีพี่น้อง 3 องค์ คือ หลวงพ่อดำปัจจุบันอยู่วัดลาดหลุมแก้ว
หลวงพ่อขาวเป็นพระพุทธรูปสร้างด้วยศิลาแดงแบบ 5 ท่อนต่อ ปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยา ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2364 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 14.60 เมตร ยาว 24.60 เมตร กุฎิสงฆ์จำนวน 2 หลัง เป็นตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14.60 เมตร ยาว 31.17 เมตร หอฉัน 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง ฌาปนสถาน 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุอื่น ๆ ได้แก่ พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว และพระพุทธไตรรัตนนายก หรือ หลวงพ่อโต เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย เป็นที่เคารพสักการะของประชาชนทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวจีนซึ่งขนานนามหลวงพ่อโตองค์นี้ว่า "ซำปอกง"
ฮิโรยูกิ ซาวาโนะ

ฮิโรยูกิ ซาวาโนะ  เป็นนักแต่งเพลง, นักเรียบเรียงเพลง, นักดนตรี และนักเปียโนชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงจากการแต่งเพลงให้กับอนิเมะ, ละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์หลายเรื่อง ผู้เป็นแรงบันดาลใจของซาวาโนะได้แก่โจ ฮิไซชิ, แดนนี เอลฟ์แมน, ฮันส์ ซิมเมอร์
ซาวาโนะเกิดที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เริ่มเล่นเปียโนขณะเรียนชั้นประถมศึกษา เมื่อมีอายุสิบเจ็ดปีจึงเรียนการแต่งเพลง, การเรียบเรียงเพลง, การรวมวง และเปียโนกับนายโนบุชิกะ สึโบอิ เขาเริ่มเป็นนักแต่งเพลงเต็มตัวตั้งแต่ค.ศ. 2004
จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน

จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน (320 – 12 กันยายน 372) พระนามเดิม ซือหม่า ยฺวี่  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์จิ้นของจีน พระองค์เป็นพระอนุชาของจักรพรรดิจิ้นหมิง พระองค์สถาปนา หวน เหวินเป็นสมุหนายก ก่อนที่จะขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์เคยทำงานราชการสำคัญในระหว่างที่ จักรพรรดิจิ้นมู่, จักรพรรดิจิ้นอาย, จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย พระราชนัดดาของพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ ในฐานะข้าราชการในรัชกาลของพระราชนัดดา และในรัชสมัยของพระองค์ในฐานะจักรพรรดิ โดยทั่วไปแล้วพระองค์ถูกมองว่าเป็นคนอ่อนแอ ไม่มีสติปัญญาเพียงพอที่จะขึ้นครองราชย์และขยายพระราชอาณาจักรของราชวงศ์จิ้น แต่บทบาทของพระองค์ก็ถูกลดทอนลงเช่นกัน เพราะพระองค์อุทิศตนเพื่อ ลัทธิเต๋า และลัทธิอื่น ๆ มากเกินไป
พระราชประวัติ.
จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวินประสูติในปี 320 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กของจักรพรรดิจิ้นหยวน กับพระสนมเอก เจิ้ง อาชุน  ขณะนั้นพระนางทรงเป็นจักรพรรดินีอวี๋ เมิ่งอู่  พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิจิ้นหมิง ซึ่งมีพระประสูติกาลมาจากจักรพรรดิจิ้นหยวน กับนางซุน นางถูกบังคับให้ออกจากวัง เนื่องจากความหึงหวงของพระนางอวี๋ในขณะที่พระนางยังทรงพระชนม์อยู่ พระสนมเจิ้งเป็นสตรีที่มีบทบาทมากที่สุดของวังหลวงในรัชกาลนี้ แม้ว่าพระนางจะไม่ได้เป็นจักรพรรดินีก็ตาม ในปี ค.ศ. 322 จักรพรรดิจิ้นหยวนทรงสถาปนาให้พระองค์เป็นอ๋องแห่งหลางหยา ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่จักรพรรดิจิ้นหยวนทรงดำรงตำแหน่งอยู่ก่อนหน้านี้
ในปี ค.ศ. 323 จักรพรรดิจิ้นหยวนสวรรคต ในปี ค.ศ. 326 สนมเอกก็เสียชีวิตด้วยเช่นกัน แต่ในฐานะอ๋องแห่งหลางหยา จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน ซึ่งขณะนั้นพระองค์มีพระชนมายุเพียง 6 พรรษา ซึ่งตามกฎหมายของราชสำนักไม่สามารถให้ไปไว้ทุกข์ในงานศพของพระมารดาได้ พระองค์จึงขอตำแหน่งอื่นที่เขาทำได้ พระราชนัดดา จักรพรรดิจิ้นเฉิง (พระโอรสของจักรพรรดิจิ้นหมิง) จึงเป็นอ๋องแห่งหลางหยาแทน และพระองค์ก็ถูกสถาปนาเป็นอ๋องไคว่จี เมื่อพระองค์เจริญขึ้น พระองค์ก็ดำรงพระอิสริยยศสูงขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าจะไม่มีอำนาจจริง ๆ ก็ตาม
ในรัชกาลของจักรพรรดิมู่.
ในปี ค.ศ. 344 หลานคนอื่นของซือหม่าอี้ คือ จักรพรรดิจิ้นคัง (พระอนุชาของจักรพรรดิจิ้นเฉิง) สวรรคต พระโอรสมู่ พระโอรสวัยทารกเสวยราชย์ แต่อำนาจทั้งหมด ล้วนอยู่กับ พระนางซูไทเฮา เพราะพระโอรสไม่สามารถว่าราชการได้ โดยพระนางเชื่อคำแนะนำของเหอ ชง  เป็นอย่างมาก
วัดสวนมะม่วง (จังหวัดปทุมธานี)

วัดสวนมะม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี และเป็นวัดที่สอนวิปัสสนากรรมฐานแบบ ยุบหนอ-พองหนอ ตามแนวสติปัฎฐาน 4 โดยมีพระอาจารย์เดือน (เจ้าอาวาสวัดสวนมะม่วง) เป็นผู้ฝึกอบรม โดยจะสอนเดินจงกรม นั่งสมาธิและเทศนาธรรม
วัดสวนมะม่วงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2398 โดยชาวบ้านที่เป็นชาวสวนในบริเวณนั้น จึงมีชื่อตามลักษณะภูมิประเทศที่มีสวนมะม่วงเป็นจำนวนมากมาตั้งแต่แรกสร้างวัด และจากข้อมูลของพระอธิการปทุมเขมจิตโต เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน วัดสร้างโดยชาวมอญจากหงสาวดี ปรากฏหลักฐานคือ เจดีย์ซึ่งตั้งอยู่ที่หน้าวัดที่ได้สร้างเป็นแบบทรงรามัญ
ปูชนียสถานและปูชนียวัดถุที่สำคัญ ได้แก่ หอไตรเรือนไทยสองชั้นแบบขนมผิง ฝาเฟี้ยมตกแต่งด้วยลายฉลุที่จั่ว ศาลาการเปรียญไม้ ศาลาท่าน้ำสร้างด้วยไม้แบบโบราณ เจดีย์รามัญแบบเจดีย์ชเวดากอง เสาหงส์ ธงตะขาบ พระประธานในโบสถ์ สมัยอู่ทอง รูปหล่อของพระครูปทุม เดชสถาน ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ
โจเซฟ ไชลด์เคราท์

โจเซฟ ไชลด์เคราท์ (22 มีนาคม ค.ศ. 1896 – 21 มกราคม ค.ศ. 1964) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน-ออสเตรีย ผู้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากบทอาลแฟรด แดรฟุส ในภาพยนตร์เรื่อง "เดอะไลฟ์ออฟเอมีลโซลา" (1937) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำจากบทอ็อทโท ฟรังค์ ในภาพยนตร์เรื่อง "ไดอารีของแอนน์แฟรงค์" (1959) เขามีผลงานการแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ 65 เรื่อง ระหว่างปี 1915–1964 และได้รับดาวประดับบนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมอยู่ที่ 6780 ฮอลลีวูดบูเลวาร์ด
ไชลด์เคราท์เสียชีวิตจากอาการหัวใจวายในปี ค.ศ. 1964 ด้วยอายุ 67 ปี
ชีวิตช่วงแรก.
ไชลด์เคราท์เกิดในเวียนนา จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เป็นบุตรชายของอานา (นามสกุลเดิม ไวน์สไตน์) และรูดอล์ฟ ไชลด์เคราท์ นักแสดงละครเวทีและภาพยนตร์ ครอบครัวของเขาเป็นชาวยิว 
ไชลด์เคราท์เริ่มฝึกการแสดงละครเวทีกับมักซ์ ไรน์ฮาร์ดต์ ผู้กำกับละครเวทีชาวออสเตรียที่เบอร์ลิน จนก้าวเข้าสู่อาชีพนักแสดงละครเวทีทั้งในเยอรมนีและออสเตรีย จนกระทั่งปี ค.ศ. 1920 เขาย้ายไปที่สหรัฐ และเริ่มเป็นที่รู้จักจากการแสดงละครบรอดเวย์
เปรีสซา

เปรีสซา (Perissa) เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งบนเกาะซันโดรีนี ประเทศกรีซ ราว 13 กม ทางตะวันออกเฉียงใน้ของฟีรา ใก้ลกับหินเมสซาโวอูโน (Messa Vouno rock)
จากสำมะโนปี 2011 เปรีสซามีประชากรถาวรอยู่ที่ 678 คน และเป็นส่วนหนึ่งของชุมนเอมโปริโอ
วัดตะโหนดราย

วัดตะโหนดราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระบือ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดตะโหนดรายได้ขอตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก แต่เดิมเป็นสวนต้นตาลโตนดเรียงรายอยู่หลายต้นจึงได้ชื่อว่า "วัดตะโหนดราย" ต่อมามีนายปาน และนางแป้ง ได้ช่วยสร้างอุโบสถให้ 1 หลัง และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ปัจจุบันนี้ทรุดโทรมไปแล้ว และได้ซ่อม สร้าง ปฏิสังขรณ์ใหม่ และยังมีผู้มีจิตศรัทธาอีก 1 ท่าน คือ นางลำภู รุ่งเจริญ ได้ถวายที่ดินให้เป็นที่ธรณีสงฆ์ของวัด 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ และ เป็นผู้มีศรัทธาอุปถัมภ์วัดด้วยดีเสมอมา ต่อมาท่านกำนันกรึงนางเม้ย รุ่งเจริญ ได้เป็นผู้นำประชาชนร่วมจัดหาทุนสร้างอาคารเรียนขึ้น 1 หลัง ให้ชื่อว่า โรงเรียนศึกษารุ่งเจริญ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ วิหารประดิษฐานหลวงพ่อโตและประดิษฐานหลวงพ่อปางสระปางทุกรกิริยา วิหารหลวงปู่ฤๅษีนารอท ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเนื้อศิลาแดงลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 33 นิ้ว 49 นิ้ว และพระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร พระปางนาคปรกอีก 2 องค์ เป็นเนื้อศิลาแดงเช่นเดียวกัน และมีธรรมาสน์ 4 ธรรมาสน์ และธรรมาสน์ บุษบกประจำศาลาการเปรียญ 1 หลัง ตู้พระไตรปิฎก 5 ตู้
โกฏฏายัม

โกฏฏายัม (Kottayam) เป็นเมืองในรัฐเกรละ ชื่อเมืองแปลตรงตัวว่า “[อยู่]ในป้อม” จาก ""โกฏฏ" (ป้อม) และ "อกฺม"" (ด้านใน) โกฏฏายัมได้รับการขนานนามว่าอักษรนครี (เมืองแห่งอักษร) ด้วยประวัติศาสตร์ของเมืองที่เป็นที่รู้จักในฐานะโรงพิมพ์และงานเขียน นอกจากนี้โกฏฏายัมยังเป็นเมืองแรก ๆ ในอินเดียที่มีระดับการรู้หนังสือเกือบ 100% โกฏฏายัมเป็นศูนย์กลางของอำเภอโกฏฏายัมในเกรละตัวนตกเฉียงใต้ บนแอ่งของแม่น้ำมีนาจิล ราว เหนือระดับน้ำทะเล และตั้งอยู่ราว 150 กม ทางเหนือของเมืองหลวงประจำรัฐ ติรุวนันตปุรัม
วัดนาตาขวัญ

วัดนาตาขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาตาขวัญ อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีเนื้อที่ 32 ไร่
วัดนาตาขวัญได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาประมาณ พ.ศ. 2270 ชื่อของวัดมาจากตาผู้หนึ่งชื่อ ตาขวัญ ไม่มีภรรยาและบุตร มีที่นามาก เป็นผู้มีศรัทธาในบวรพระพุทธศาสนาจึงมอบที่นาของตนให้สร้างเป็นวัด ชาวบ้านจึงเรียกกันติดปากว่า "วัดนาตาขวัญ" ประวัติอีกแหล่งหนึ่งระบุว่า ตาขวัญ คหบดีเจ้าของที่นาผู้มีจิตศรัทธาในบวรพระพุทธนาเป็นผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2335 ชาวบ้านจึงได้เรียกชื่อวัดตามชื่อผู้บริจาคที่ดินว่า "วัดนาตาขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2514
อุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาเครื่องไม้ลดชั้นมุงกระเบื้องว่าวซ้อนกัน ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันเรียบทั้งสองด้าน เฉลียงด้านหน้ามีหลังคาจั่นหับคลุม เดิมมุงด้วยกระเบื้องมี 1 ช่องประตู ด้านหลังปิดทึบ ผนังด้านข้างมีช่องหน้าต่างด้านละ 5 ช่อง บานประตูหน้าต่างเป็นไม้ มีกำแพงแก้วเตี้ย ๆ ล้อมรอบอุโบสถ บนลานประทักษิณมีใบเสมาหินแกรนิตแกะสลักตั้งบนฐานแบบเสมานั่งแท่น ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย และพระอัครสาวก เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 8 ทิศ สูงประมาณ 10.50 เมตร ปัจจุบันทางวัดได้ซ่อมแซมโดยก่อปูนปิดซุ้มพระที่ฐานเจดีย์ ต่อเติมยอดเจดีย์และทาสีใหม่ พระปรางค์ที่ซ่อมแซมไว้อย่างสวยงาม หอระฆังมีหลังคา ยอดจัตุรมุข
พัทยา อะฮ่า อะฮ่า

พัทยา อะฮ่า อะฮ่า  รู้จักกันในนานาชาติว่า กูดกายโกทูเฮฟเวน, แบดกายโกทูพัทยา  เป็นภาพยนตร์ตลกภาษาฝรั่งเศสใน ค.ศ. 2016 ที่กำกับและนำแสดงโดยฟร็องก์ กัสต็องบิด
ค็อคนี

ค็อคนี  เป็นชาวลอนดอนรูปแบบหนึ่ง โดยทั่วไปมักใช้เรียกคนพูดโดยใช้สำเนียงหรือภาษาอังกฤษแบบค็อคนี พบทั่วไปในและรอบ ๆ ลอนดอน โดยเฉพาะในชนชั้นแรงงาน กับ ชนชั้นกลางตอนล่าง และโดยเฉพาะคนที่มาจากย่านอีสท์เอนด์ หรือที่ตามธรรมเนียมถือกันว่าคือผู้ที่เกิดในระยะเสียง (earshot) ของระฆังโบว์
ส่วนภาษาอังกฤษแบบเอสชัวรีเป็นสำเนียงกลางระหว่างค็อคนีกับอาร์พี ปรากฏพบใช้ทั่วไปในลอนดอนและอังกฤษตะวันออกเฉียงใต้เช่นกัน อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ด้วยลักษณะพหุวัฒนธรมของลอนดอนที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ สำเนียงและภาษาแบบค็อคนีค่อย ๆ ถูกกลืนและผสมผสานกับสำเนียงแบบอื่นจนในปัจจุบันอาจเป็นการยากที่จะชี้เฉพาะความค็อคนีตามการบัญญัติในยุคก่อน
กรณีอรุณา ศานบาค

อรุณา รามจันทระ ศานบาค (เทวนาครี: अरुणा रामचंद्र शानबाग; Aruna Ramchandra Shanbaug หรือ Śanbāg, 1 มิถุนายน 1948 – 18 พฤษภาคม 2015) เป็นพยาบาลชาวอินเดีย ผู้กลายเป็นที่สนใจหลังเธอตกเป็นศูนย์กลางของการตัดสินคดีว่าด้วยการทำการุณยฆาตหลังเธออยู่ในภาวะสมองตายเป็นเวลา 37 อันเป็นผลจากการโจมตีทางเพศ เมื่อปี 1973 ขณะเธอทำงานเป็นนางพยาบาลที่โรงพยาบาลเคอีเอ็มในย่านปเรล เมืองมุมไบ ศานบาคถูกข่มขืนและทำร้ายร่างกายโดย โสหันลาล ภารตะ วาลมีกิ (Sohanlal Bhartha Walmiki) เจ้าหน้าที่ประจำวอร์ดจนสมองของเธอได้รับบาดเจ็บจนเข้าสู่ภาวะสมองตาย ชนิดถาวร ในวันที่ 24 มกราคม 2011 หลังเกิดเหตุการณ์ได้ 37 ปีศาลสูงสุดอินเดียตอบรับคำร้องขอให้กระทำการการุณยฆาตเธอ ซึ่งยื่นร้องโดยนีกข่าง ปินกี วิราณี ผู้ตั้งคณะกรรมการแพทย์เพื่อวินิจฉัยสภาวะของเธอ ศาลปฏิเสธคำร้องในวันที่ 7 มีนาคม 2011 อย่างไรก็ตาม ในความเห็นหลัก (landmark opinion) นี้ได้ระบุยินยอมการการุณยฆาตแบบพาสซีฟ (passive euthanasia) ในประเทศอินเดีย
สานบาคเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมในวันที่ 18 พฤษภาคม 2015 ภายหลังตกอยู่ในสภาวะสมองตายต่อเนื่องเป็นเวลาเกือบ 42 ปี
เกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง

นักบุญเกรกอรี ผู้ให้ความกระจ่าง หรือ นักบุญเกรกอรี ผู้มอบความสว่าง (คลาสสิก, "Grigor Lusavorich"; #เปลี่ยนทาง  – #เปลี่ยนทาง) เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์และปฐมอัครบิดรของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย ท่านได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้นำศาสนาผู้เปลี่ยนประเทศอาร์มีเนียจากลัทธิเพแกนมาเป็นศาสนาคริสต์ในปี ค.ศ. 301
เกรกอรีเป็นบุตร ของขุนนางอาร์มีเนียชาวปาร์เธีย บิดาคือ อานัค ชาวปาร์เธีย และมารดาคือโอโคเฮ (Okohe) เชื่อกันว่าอานัค บิดาของเกรกอรี สืบเชื้อสายมาจากเจ้าชายในจักรวรรดิอาร์ซาจิด (Arsacid) แห่งอาร์มีเนีย หรือมาจากสภาซูเรน หนึ่งในแคว้นปาร์เธียทั้งเจ็ด
ในปี 301 เกรเกอรีประกอบพิธีบัปติศมาให้แก่พระเจ้าทีรีดาเตสที่ 3 และราชวงศ์ พระเจ้าทีรีดาเตสที่ 3 ทรงมีพระราชกฤษฎีกาให้เกรกอรีมีสิทธิ์เต็มในการเปลี่ยนศาสนาดินแดนอาร์มีเนียทั้งประเทศเป็นศาสนาคริสต์ และในปีเดียวกันนั้นเป็นที่ถือกันว่าประเทศอาร์มีเนียได้รับการเปลี่ยนเข้าสู่ศาสนาคริสต์
คิเนคสตาร์วอร์ส

คิเนคสตาร์วอร์ส  เป็นวิดีโอเกมสตาร์วอร์สที่พัฒนาโดย Terminal Reality และจัดจำหน่ายโดย ลูคัสอาตส์ และ ไมโครซอฟท์สตูดิโอส์ สำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 ที่ใช้อุปกรณ์ต่อพ่วงการเคลื่อนไหวคิเนค ตัวเกมประกอบด้วย "เจไดเดสตินี" โดยมีโหมดเกมถึงสี่โหมดคือ โหมดเกมหลัก, พอดเรซซิ่ง, แลนคอร์แรมเพจ และ กาแลกติกแดนซ์-ออฟ
ไมโครซอฟท์สตูดิโอส์ได้วางแผนที่จะสร้างเกมสตาร์วอร์สที่ใช้คิเนคตั้งแต่การพัฒนาระบบตรวจจับการเคลื่อนไหวในช่วงแรก ตัวเกมได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการในงานอี3 2011 และวางจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 3 เมษายน 2012 "คิเนคสตาร์วอร์ส" เป็นเกมสุดท้ายที่ลูคัสอาตส์เป็นผู้จัดจำหน่ายก่อนที่เดอะวอลต์ดิสนีย์จะหยุดการพัฒนาภายในทั้งหมดของลูคัสอาตส์ในอีกหนึ่งปีต่อมา Craig Derrick รับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างเกม
"คิเนคสตาร์วอร์ส" ได้รับเสียงวิจารณ์ผสมกันเป็นส่วนใหญ่โดยที่นักวิจารณ์ชื่นชมงานศิสป์และการนำเสนอของเกม แต่วิจารณ์รูปแบบการเล่นที่ด้อยพัฒนา, การเขียนบทที่อ่อนเกินไปและการควบคุมที่ไม่ถูกต้อง
พระราชครูวามเทพมุนี (หว่าง รังสิพราหมณกุล)

มหาเสวกตรี พระราชครูวามเทพมุนี นามเดิม หว่าง รังสิพราหมณกุล (22 ธันวาคม 2410 - 11 มิถุนายน 2470) อดีตประธานพระครูพราหมณ์พิธีในสมัยรัชกาลที่ 7 อดีตองคมนตรี
ประวัติ.
พระราชครูวามเทพมุนี มีนามเดิมว่า หว่าง รังสิพราหมณกุล เกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2410 ในช่วงปลายรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรชายของพระครูอัษฎาจารย์ (แจ้ง รังสิพราหมณกุล) ต่อมาได้เข้ารับราชการในกรมพราหมณ์พิธีและรับประทวนตราตั้งเป็นที่ ขุนศรีสบสมัย ต่อมาในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2440 ขณะอายุได้ 30 ปีได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็นที่ หลวงญาณสยมภูว์ ถือศักดินา ๖๐๐ จากนั้นในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2453 ซึ่งตรงกับต้นรัชกาลของ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น หลวงราชมุนี ปลัดกรมพราหมณ์พิธี ถือศักดินา ๖๐๐ 
กระทั่งปีถัดมาคือในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2454 ที่ พระที่นั่งพิมานปฐม พระราชวังสนามจันทร์ หลวงราชมุนีได้เข้ารับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระครูวามเทพ เจ้ากรมพราหมณ์พิธี ถือศักดินา ๘๐๐ จากนั้นในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2455 พระครูวามเทพได้รับพระราชทานยศ เสวกตรี ต่อมาในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2456 โปรดเกล้าฯ พระราชทานยศให้ พระครูวามเทพ เป็น เสวกโท
กระทั่งวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2457 เนื่องในงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา พระครูวามเทพได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระราชครูวามเทพมุนี รามเวทีศรีไสยศาสตร์ อนุษฎกวาทโกศล จางวางกรมพราหมณ์พิธี ถือศักดินา ๑๐๐๐ ต่อมาในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานยศเป็น เสวกเอก จากนั้นในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานยศเป็น มหาเสวกตรี
พระราชครูวามเทพมุนีถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคเนื้องอกเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2470 ขณะอายุได้ 59 ปี
อาเรวาคัช

สัญลักษณ์แห่งความเป็นนิรันดร์ของอาร์มีเนีย ("haverzhut’yan nshan") หรือ อาเรวาคัช ("Arevakhach"; "กางเขนพระอาทิตย์") เป็นสัญลักษณ์ประจำชาติอาร์มีเนียและเครื่องหมายแสดงอัตลักษณ์ประจำชาติ ของชาวอาร์มีเนีย ปรากฏเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่พบทั่วไปในสถาปัตยกรรมอาร์มีเนีย แกะสลักบน "คัชการ์" และผนังของคริสต์ศาสนสถาน
ในวัฒนธรรมอาร์มีเนียยุคกลาง สัญลักษณ์นี้สื่อแทนชีวิตที่เป็นนิรันดร์บนสวรรค์ (everlasting, celestial life) นับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 พบปรากฏบนจารึกและในสัญลักษณ์วิทยาของ "คัชการ์"  จนกระทั่งราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์เชิงภาพของดินแดนอาร์มีเนีย และยังคงความหมายดั้งเดิมมาจนถึงปัจจุบัน
ArmSCII และยูนิโคด.
ใน ArmSCII หรือระบบแลกเปลี่ยนรหัสและข้อมูลมาตรฐานอาร์มีเนีย (Armenian Standard Code for Information Interchange) มีปรากฏสัญลักษณ์นี้เข้ารหัส (encoded) ในรูปมาตรฐาน 7 และ 8 บิต มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เป็นอย่างน้อย และในปี ค.ศ. 2010 ได้เสนอสัญลักษณ์ต่อยูนิโคด ทั้งสัญลักษณ์แบบหันออกทางซ้ายและทางขวา ปรากฏในยูนิโคดรุ่น 7.0 ซึ่งเผยแพร่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014
วัดคลองชัน

วัดคลองชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลาดสวาย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 14 ไร่ 1 งาน 12 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองหกวาสายล่าง มีถนนสายลำลูกกาผ่านทางทิศเหนือ 
วัดคลองชันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 ไม่พบหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดสาลีราษฏร์บำรุง ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดปากคลองชัน ตามสภาพที่ตั้งของวัดในขณะนั้น ต่อมาคำว่า "ปาก" หายไปเมื่อใดไม่ทราบ ได้เรียกสั้น ๆ ว่า "วัดคลองชัน" และได้ใช้นามนี้มาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ทางวัดยังเปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2452 รวมถึงให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาในที่ดินของวัดอีกด้วย
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2453 กุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอสวดมนต์ หอระฆัง หอกลาง ด้านปูชนียวัตถุสำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว เป็นพระพุทธสิหิงค์จำลอง รูปหล่อหมอชีวกโกมารภัจจ์ 1 องค์ รูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาส เจดีย์ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง มีพระสงฆ์ที่มรณภาพแล้วร่างไม่สลายไปตามธรรมชาติ 1 รูป และวิหารหลวงพ่อโสธรจำลอง
วัดโพสพผลเจริญ

วัดโพสพผลเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินของวัดทั้งหมด 32 ไร่ 1 งาน 94 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมถนนคลองหกวาล่างมีถนนลำลูกกาเป็นทางคมนาคมสะดวก
วัดโพสพผลเจริญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 โดยมีนายขุน ตำบลฉุน พร้อมด้วยบุตรภรรยา เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัดในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมมีชื่อว่า วัดลาดกระแซง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วัดไพสพผลเจริญ จากนั้นเปลี่ยนชื่อครั้งสุดท้าย เป็น "วัดโพสพผลเจริญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2517
ภายในอุโบสถวัดโพสพผลเจริญมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติที่งดงาม มีศาลาการเปรียญที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดปทุมธานี วัดนี้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "พระพุทธศรีทศพล" เป็นพระพุทธรูปประจำในพระอุโบสถ ตู้พระไตรปิฎก และยังมีพระประจำวัน
วัดห้วยผักชี

วัดห้วยผักชี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 12 ไร่
วัดห้วยผักชีประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2481 โดยมีนายมาก อุไกรหงษา และนายเงิน ไม่ทราบนามสกุล เป็นผู้มอบที่ดินให้พื้นที่แต่เดิมเป็นป่าไผ่ และมีนายอินทร์ มหาดเล็ก เป็นผู้ริเริ่มชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันแผ้วถางป่าปรับพื้นที่ และร่วมแรงร่วมใจกันปลูกสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ขึ้นมา สาเหตุที่ตั้งชื่อวัดว่าวัดห้วยผักชีชีเพราะว่าวัดตั้งอยู่ริมห้วยซึ่งมีผักชีล้อมขึ้นอยู่เต็มห้วยจำนวนมาก
จากนั้นได้อาราธนานิมนต์พระสงฆ์จากที่อื่นมาจำพรรษาอยู่ตลอด และมีผู้บริจาคที่ดินเพิ่ม คือ นายเทิง นายมาก นางดอย อุไกรหงษา ต่อมามี นายกำจัด กลั่นสุนทร และข้าราชการต่างประเทศซื้อที่ดินถวายวัดเพิ่มอีกจำนวน 2 ไร่ นายงาม นางสิงห์ สาโรจน์ บริจาคเพิ่มอีก 200 ตารางวา ได้นิมนต์พระอาจารย์เกาะมาจำพรรษาที่พักสงฆ์ห้วยผักชี จากนั้นชาวบ้านก็พากันเดินทางไปนิมนต์หลวงพ่อบ้อง อธิปัญโญ ที่วัดมะขาม อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในราวปี พ.ศ. 2506 ให้มาจำพรรษาที่วัดห้วยผักชีและเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัดห้วยผักชีเป็นรูปแรก ท่านริเริ่มสร้างบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะและเริ่มสร้างอุโบสถวัดห้วยผักชี วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 และทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515
เทศบาลตำบลท่าม่วง (จังหวัดกาญจนบุรี)

ท่าม่วง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 2–3 รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1 ในตำบลท่าม่วง อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ในปี พ.ศ. 2498 ทางราชการได้แยกพื้นที่อันเป็นที่ตั้งศูนย์ราชการอำเภอท่าม่วงขึ้นเป็น สุขาภิบาลท่าม่วง และยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลในปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันมี 8 ชุมชน คือ ชุมชนศรีโลหะ ชุมชนยางโทนพัฒนา ชุมชนแสงชูโต ชุมชนหนองตาบ่ง ชุมชนริมน้ำ ชุมชนเกษตรผล ชุมชนโรงเจ ชุมชนบ้านแขก มีประชากรในปี พ.ศ. 2566 ทั้งหมด 9,527 คน
ที่ทำการเดิมตั้งอยู่เลขที่ 4/17 หมู่ 1 ตำบลท่าม่วง ห่างจากที่ว่าการอำเภอท่าม่วงประมาณ 300 เมตร ห่างจากเทศบาลหลังใหม่ประมาณ 1.5 กิโลเมตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ผู้บริหารของเทศบาลตำบลท่าม่วงในขณะนั้น ได้แก่ นางสมจิต กาญจนสุทธิรักษ์ นายกเทศมนตรี สมาชิกสภาเทศบาล ปลัดเทศบาล มองว่า สำนักงานเทศบาลหลังเดิมมีขนาดเล็กคับแคบ ซึ่งในปี พ.ศ. 2546 มีการปฏิรูประบบราชการและมีการถ่ายโอนภารกิจในด้านต่าง ๆ มาสู่ท้องถิ่น จึงได้มีแนวคิดขยับขยายที่สร้างสำนักงานใหม่ พื้นที่ 4 ไร่ 0 งาน 79 ตารางวา อยู่ในหมู่ 4 ตำบลท่าม่วง และได้ดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2548 แล้วเสร็จวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เทศบาลหลังใหม่ตั้งอยู่เลขที่ 1124/5 หมู่ 4 ตำบลท่าม่วง เป็นสำนักงานอาคาร 3 ชั้น กว้าง 26 เมตร ยาว 47 เมตร มีพื้นที่ใช้สอย 1,620 ตารางเมตร เพื่อรองรับการถ่ายโอนภารกิจได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนสำนักงานเทศบาลหลังเดิมได้จัดทำเป็นสำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
วงศ์นกโป่งวิด

วงศ์นกโป่งวิด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rostratulidae") เป็นหนึ่งในอันดับนกลุยน้ำ ซึ่งประกอบด้วย 2 สกุลคือ "Rostratula" และ "Nycticryphes"
ลักษณะทางสรีรวิทยา.
นกทั้งสามชนิดในวงศ์นกโป่งวิด มีขาค่อนข้างยาว จะงอยปากยาวคล้ายนกปากซ่อมในวงศ์ Scolopacidae แต่นกโป่งวิดมีสีขนโดดเด่นกว่ามาก ตาโตและตำแหน่งลูกตาไปทางด้านหน้า ภาวะทวิสันฐานทางเพศของนกโป่งวิด (ความแตกต่างระหว่างสองเพศ) ที่ขนนกและขนาด ตัวผู้มีสีซีดกว่า ลายกว่า และขนาดเล็กกว่าตัวเมีย ทั้งสามชนิดมีดวงตาขนาดใหญ่ที่ชี้ไปข้างหน้า
วิวัฒนาการชาติพันธุ์.
วงศ์นกโป่งวิด (Rostratulidae) ปัจจุบันประกอบด้วยสองสกุล และสามชนิด (ซึ่งหนึ่งชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว) นกในวงศ์นกโป่งวิด (painted-snipe, Rostratulidae) ดูเผิน ๆ คล้ายนกในวงศ์นกปากซ่อม (วงศ์นกอีก๋อย – true-snipe, Scolopacidae) แต่ทั้งสองวงศ์ไม่เกี่ยวข้องเป็นญาติใกล้ชิด วิวัฒนาการที่มาบรรจบกันภายใต้แรงกดดันคัดเลือก (selective pressure) จากสิ่งแวดล้อมที่คล้ายคลึงกันส่งเสริมให้เกิดผลการวิวัฒนาการของลักษณะทางสรีรวิทยาที่คล้ายคลึงกันเช่น จะงอยปาก และขาที่เรียวยาว ขนนกที่มีลายพราง และสัดส่วนของร่างกายที่มีลักษณะเฉพาะ 
นกวงศ์นกโป่งวิดเป็นญาติใกล้ชิดที่สุดของอันดับย่อย Thinocoridea และ Jacanoidea ได้แก่ นกอีแจว, นกพริก, seedsnipe และ plains wanderer แม้ว่าจะมีลักษณะทางสรีรวิทยาที่คล้ายคลึงกันน้อยกว่านกปากซ่อม
วงศ์นกโป่งวิด ชนิด †"Rostratula minator" ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ได้รับการอธิบายในปีค.ศ. 1988 จากซากสมัยไพลโอซีนช่วงต้น ที่พบในแหล่งโบราณคดีในลางเงอบาอานเวก (Langebaanweg) ประเทศแอฟริกาใต้ และเป็นฟอสซิลชิ้นแรกที่มาจากวงศ์นกโป่งวิด (Rostratulidae) การเปรียบเทียบการวัดกระดูกของ "R. minator" กับสายพันธุ์ปัจจุบันที่ยังหลงเหลืออยู่แสดงให้เห็นว่ามันมีขนาดพอ ๆ กัน แต่มีความแตกต่างกันมากพอที่บ่งชี้ว่าชนิด "R. minator" อาจเป็นเพียงนกโป่งวิดเฉพาะถิ่นของแอฟริกาที่สูญพันธุ์ไปแล้ว แทนที่จะเป็นบรรพบุรุษโดยตรงของ "R. benghalensis"
นกโป่งวิดออสเตรเลีย ถูกระบุชนิด "Rostratula australis" โดยจอห์น โกลด์ (John Gould) ในปีค.ศ. 1838 แม้ว่าในภายหลังจะรวมเป็นชนิดย่อยของนกโป่งวิด ("R. benghalensis") ที่คล้ายกันมาก ในชื่อ "Rostratula" "benghalensis" "australis" แต่เมื่อไม่นานนี้นกโป่งวิดออสเตรเลียได้รับการแยกออกเป็นชนิดจากความแตกต่างทางสัณฐานวิทยาและพันธุกรรม
พฤติกรรม.
โดยทั่วไปนกโป่งวิดทั้ง 3 ชนิดอาศัยอยู่ในหนองน้ำ บึง และหนองน้ำซึ่งโดยปกติจะอยู่ในที่ราบลุ่ม นอกฤดูผสมพันธุ์นกโป่งวิดมักมีนิสัยสันโดษ รวมกันหรือออกหากินเวลาพลบค่ำหรือกลางคืน
การหาอาหาร.
นกโป่งวิดเป็นนกที่กินไม่เลือก (กินทั้งเนื้อและพืช) ได้แก่ สัตว์พวกหนอนปล้อง หอยทาก แมลงในน้ำและหนองน้ำ และกุ้งปู นอกจากนี้ยังกินเมล็ดธัญพืชและหญ้า เช่นข้าวฟ่าง และข้าว ซึ่งธัญพืชอาจเป็นอาหารหลักในประชากรบางกลุ่ม
การผสมพันธุ์.
การผสมพันธุ์ของนกโป่งวิดแตกต่างกันไปตามสกุล ในขณะที่นกโป่งวิดอเมริกาใต้เป็นคู่ผัวเมียเดียว นกโป่งวิดสกุล "Rostratula" ตัวเมียหนึ่งตัวจะจับคู่ผสมพันธุ์กับเพศผู้หลายตัว (เรียกว่า polyandry) นกตัวเมียในสกุล "Rostratula" จะผูกพันกับตัวผู้หลายตัวในช่วงฤดูผสมพันธุ์ เมื่อวางไข่แล้วตัวผู้ตัวเดียวจะให้การฟักไข่และการดูแลลูกนกตลอด รังของทั้งสองชนิดมีลักษณะเป็นหลุมตื้น ๆ มักสร้างขึ้นบนกลุ่มพืชพวกหญ้าและกก ขนาดครอกมีตั้งแต่ 2–4 ฟอง ฟักไข่เป็นเวลา 15–21 วัน
การอนุรักษ์.
ในปัจจุบันวงศ์นกโป่งวิด 2 ชนิด คือนกโป่งวิดอเมริกาใต้ และนกโป่งวิดยังไม่ถือว่าถูกคุกคามจากกิจกรรมของมนุษย์ อย่างไรก็ตามนกโป่งวิดออสเตรเลียมีประชากรลดลงและถือว่าใกล้สูญพันธุ์ในออสเตรเลีย
วัดปากคลองมะขามเฒ่า

วัดปากคลองมะขามเฒ่า เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมบริเวณปากคลองมะขามเฒ่า แม่น้ำท่าจีน ในตำบลมะขามเฒ่า อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท
วัดปากคลองมะขามเฒ่า หรือเรียกว่า วัดปากคลอง ตามชื่อบ้าน สร้างขึ้นเป็นวัดประมาณ พ.ศ. 2432 เดิมมีนามว่า วัดอู่ทองปากคลองมะขามเฒ่า ต่อมาคำว่า "อู่ทอง" ตัดหายไป การสร้างวัดเริ่มมีสองสามีภรรยาได้บริจาคที่ดินเป็นที่สร้างวัด และมีบุตรชายชื่อ "สุข" ต่อมาได้อุปสมบทและได้เป็นเจ้าอาวาสอยู่ปกครองวัดนี้ ซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่า "หลวงปู่สุข" ได้ไปบวชที่อื่นและออกธุดงค์เป็นเวลานานประมาณ 10 ปี แล้วกลับมาเยี่ยมโยมบิดามารดาและได้เป็นเจ้าอาวาสวัดปากคลองมะขามเฒ่า วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2440 
พระเกจิอาจารย์ชื่อดังในอดีต คือ พระครูวิมลคุณากร (ศุข เกสโร) หรือที่ชาวบ้านรู้จักในนาม หลวงปู่ศุข ประชาชนทั่วไปต่างเลื่อมใสศรัทธาท่านในด้านความศักดิ์สิทธิ์ ด้วยตำนานที่ยังเล่าขานกันสืบมาในเรื่องของวิชาอาคม และเครื่องรางของขลัง ความนิยมในพระเครื่องหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า ยังมีอยู่สูงมากในปัจจุบัน แม้ว่าท่านจะมรณภาพไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 หลวงปู่ศุขยังได้สร้างพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง ซึ่งประชาชนนิยมนำไปสักการะบูชา เชื่อว่าให้คุณทั้งในด้านโชคลาภ เมตตามหานิยม และแคล้วคลาดอยู่ยงคงกระพัน
สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ รูปเหมือนหลวงปู่ศุข รูปเหมือนกรมหลวงชุมพร เจ้าแม่กวนอิม มณฑป (หลวงปู่ศุข ได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2456) อุโบสถซึ่งภายในมีจิตรกรรมฝาผนัง เป็นภาพเขียนฝีพระหัตถ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์และมีข้าราชบริพารร่วมเขียนด้วย ทั้งหมดเขียนด้วยอักษรขอม ผนังด้านใต้มีภาพเขียนที่บอกเวลาเขียนไว้คือปี พ.ศ. 2433
เบลาบลิตซ์ อากิตะ

เบลาบลิตซ์ อากิต  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจากเมืองอากิตะ จังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นอยู่ในเจ2 ลีก
สโมสรคู่ปรับ.
สโมสรคู่ปรับท้องถิ่นที่สำคัญคือมอนเตดิโอ ยามางาตะ ซึ่งการพบกันของทั้งคู่ถูกเรียกว่า "" และได้รับความสนใจจากแฟนทั้งสองทีมเป็นอย่างมาก
ท่าอากาศยานกะมะรอน

ท่าอากาศยานกะมะรอน (IATA: KAM, ICAO: OYKM) เป็นท่าอากาศยานที่รองรับหมู่บ้านกะมะรอนบนเกาะกะมะรอน ประเทศเยเมน
แม้ว่าจะมองเห็นทางวิ่งเครื่องบินไม่ชัด แต่ยังคงมีสัญลักษณ์ว่ามีทางวิ่งอยู่ โดยมีความยาวในแนวเหนือ–ใต้
มันซัวร์

มันศูร อัชชิฮัยล์ (28 ตุลาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวซาอุดีอาระเบียที่ได้เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อสังเวียน มันซัวร์ (Mansoor) เป็นนักมวยปล้ำชาวซาอุดีอาระเบียคนแรกที่เข้าร่วม WWE
สิ่งแวดล้อมชีวกายภาพ

สิ่งแวดล้อมชีวกายภาพ  เป็นสิ่งแวดล้อมมีชีวิตและไม่มีชีวิตแวดล้อมสิ่งมีชีวิตหรือประชากรหนึ่ง ๆ และรวมถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการดำรงชีวิต การเจริญและวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตหรือประชากรดังกล่าว สิ่งแวดล้อมชีวกายภาพอาจมีขนาดหลากหลายตั้งแต่ระดับมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าไปจนถึงระดับโลก นอกจากนี้ยังแบ่งได้ตามลักษณะของมัน เช่น สิ่งแวดล้อมทะเล สิ่งแวดล้อมบรรยากาศและสิ่งแวดล้อมบนดิน จำนวนสิ่งแวดล้อมชีวกายภาพนั้นมีนับไม่ถ้วน เพราะสิ่งมีชีวิตหนึ่ง ๆ ย่อมมีสิ่งแวดล้อมเป็นของตนเอง
นาฏศิลป์ล้านนา

นาฏศิลป์ล้านนา หรือ ฟ้อนล้านนา เป็นศิลปะการแสดงทางภาคเหนือของประเทศไทย ปรากฏอยู่ในการฟ้อนประเภทต่าง ๆ รวมทั้งการแสดงที่มีความเข้มแข็ง หนักแน่นในแบบฉบับของการตีกลองสะบัดชัยและการตบมะผาบ การแสดงพื้นเมืองภาคเหนือนอกจะมีลักษณะเป็นแบบพื้นเมืองเดิม ไทยลานนา ไทยใหญ่ เงี้ยวรวมถึงพม่า ผสมกันอยู่แล้ว ยังรวมถึงการแสดงของภาคกลางรวมอยู่ด้วย
ลักษณะการฟ้อนแบบพื้นเมืองเดิม เช่น ฟ้อนครัวทาน ฟ้อนเล็บ ฟ้อนเทียน เป็นต้น ลักษณะการฟ้อนที่ได้รับอิทธิพลจากชาติอื่น เช่น พม่า ไทยใหญ่ เงี้ยว เช่น ฟ้อนไต ฟ้อนโต ฟ้อนเงี้ยว เป็นต้น ลักษณะการฟ้อนแบบคุ้มหลวง เป็นการฟ้อนที่เกิดขึ้นในคุ้มของพระราชชายา เจ้าดารารัศมี ซึ่งมีลักษณะการฟ้อนของภาคกลางผสมอยู่ เช่น ฟ้อนม่านมุ้ยเชียงตา ฟ้อนน้อยใจยา เป็นต้น
ฟ้อนล้านนายุคดั้งเดิม พบหลักฐานจากวรรณกรรมต่าง ๆ ได้แก่ "จามเทวีวงศ์" ของพระโพธิรังสี แต่งเมื่อปี พ.ศ. 2020 "โคลงนิราศหริภุญชัย" แต่งประมาณปี พ.ศ. 2000–2181 "เทศน์มหาชาติ กัณฑ์มหาราช ฉบับ ไม้ไผ่แจ้เรียวแดง" และ "ตำนานพื้นเมืองฉบับเชียงใหม่ 700 ปี" ซึ่งระบุว่าใช้ฉบับวัดพระงาม จารเมื่อ พ.ศ. 2397 
การแสดง.
การร้อง.
การร้องแบบภาคเหนือแบ่งออกเป็น หลายอย่าง โดยการร้องจะมีความหลากหลายของทำนองเพื่อไม่ให้ผู้ฟังเกิดการเบื่อหน่าย เช่น ทำนอง ตั้งเชียงใหม่ อื่อ ล่องน่าน เชียงแสน เงี้ยวสิบชาติ ปั่นฝ้าย พม่า น่านก๋าย จะปุ เป็นต้น โดยการร้องแบ่งออกได้ดังนี้
การฟ้อน.
การฟ้อน คือการแสดงของชาวเหนือโดยมีลีลาอ่อนช้อยงดงามการฟ้อนจะฟ้อนไปตามจังหวะของดนตรี เครื่องดนตรีที่ใช้มักเป็นเครื่องดนตรีของพื้นเมืองเกือบทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นสะล้อ ซึง กลองต่าง ๆ เป็นต้น ชาวอำเภอป่าแดดมักใช้ฟ้อนในงานสำคัญต่าง ๆ เช่นงานบุญงานทาน งานฉลอง งานรื่นเริง โดยการฟ้อนอาจแบ่งเป็นฟ้อนผู้หญิง ฟ้อนผู้ชาย 
ป้จจุบันผู้หญิงอาจฟ้อนของผู้ชาย ผู้ชายฟ้อนของผู่หญิงก็ได้ไม่ผิด โดยหลัก ๆ ฟ้อนแบ่งออกเป็น 4 ประเภท ใหญ่ ๆ คือ 
โดยแยกได้ดังนี้ 
ฟ้อนประดิษฐ์ในพระราชสำนัก.
การฟ้อนแบบนี้หมายถึงการฟ้อนที่พระราชชายาเจ้าดารารัศมีทรงประดิษฐ์ขึ้น หรือการฟ้อนที่ผู้ใกล้ชิดกับพระราชชายาฯ ได้ประดิษฐ์ ซึ่งพบว่ามี 9 กระบวนท่าฟ้อน คือ
ฟ้อนแบบเงี้ยว.
หมายถึงการฟ้อนแบบไทใหญ่ พบว่ามีอยู่ 6 อย่าง คือ
ฟ้อนประยุค (ฟ้อนที่ประดิษฐ์ขึ้นในระยะหลัง).
เมื่อศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นเริ่มเป็นที่สนใจของคนทั่วไปแล้ว ก็ได้มีผู้ประดิษฐ์การฟ้อนรำขึ้นมาอีกหลายแบบ โดยชาวอำเภอป่าแดดมักนำการฟ้อนประยุคนี้มาฟ้อนในงานแห่ครัวทาน อาจจะรับอทธิพลจาก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือบ้าง ภาคกลาง ภาคใต้ก็ดี บ้างก็คิดเองขอเพียงมีจังหวะชาวอำเภอป่าแดดก็สามารถฟ้อนได้ในขบวนครัวทาน เช่นการฟ้อนภูไท ฟ้อนชาวเขา เซิ้ง ฟ้อนประยุค เป็นต้น
ในที่นี้จะขอยกการฟ้อนประยุคที่มีความนิยมทั่วไปไม่เฉพาะอำเภอป่าแดดเท่านั้น พบว่ามีหลายกระบวนท่าฟ้อนมาก ดังนี้
นกปากซ่อมเล็ก

นกปากซ่อมเล็ก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lymnocryptes minimus") เป็นนกลุยน้ำขนาดเล็ก จัดในจำพวกนกปากซ่อมที่เล็กที่สุดและเป็นเพียงชนิดเดียวของสกุลนกปากซ่อมเล็ก (Lymnocryptes) ลักษณะเด่นที่กระดูกสันอกทำให้แตกต่างจากนกปากซ่อม (snipe) หรือนกปากซ่อมดง (woodcock) อื่น ๆ
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อสกุล "Lymnocryptes" มาจากภาษากรีก "limne" หมายถึง "บึง" และ "kruptos" หมายถึง "ซ่อน" ชื่อชนิด "minimus" หมายถึง "เล็กที่สุด"
ลักษณะทางสรีรวิทยา.
ตัวเต็มวัยมีขนาดเล็กกว่าและมีจะงอยปากค่อนข้างสั้นกว่านกปากซ่อมทั่วไป ความยาวลำตัว (ปลายปาก–โคนหาง) 18–25 เซนติเมตร (7.1–9.8 นิ้ว) ปีกกว้าง 30–41 เซนติเมตร (12–16 นิ้ว) และน้ำหนัก 33–73 กรัม (1.2–2.6 ออนซ์) ลำตัวด้านบนมีลายพร้อยสีน้ำตาล ดำ และด้านล่างซีดกว่า มีแถบสีเข้มผ่านตา ปีกแหลมและแคบ แถบหลังสีเหลืองบนหลังมองเห็นได้ขณะบิน ไหล่สีเข้มเหลือบม่วงแกมเขียวเล็กน้อย อกมีลายขีดสีน้ำตาลลงมาถึงสีข้าง ท้องขาว ขนคลุมใต้หางมีลายขีดเล็ก ๆ 
นกปากซ่อมเล็กมีแถบดำและแถบเหลืองสลับหลายแถบบนหัว ซึ่งแตกต่างจากนกปากซ่อมทั่วไปและชนิดอื่น ๆ ในสกุล Gallinago ตรงที่ไม่มีแถบสีเหลืองกลางกระหม่อม แต่แทนที่ด้วยแถบสีเหลืองด้านข้างสองแถบ ซึ่งแยกต่างหากออกจากแถบคิ้วสีดำ แถบน้ำตาลอ่อนเหนือตามีแถบดำคั่นทำให้คล้ายมีคิ้ว 2 ชั้น มองจากด้านคล้ายรางยาวจากหัวจรดหาง
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่.
นกปากซ่อมเล็ก "(L. minimus)" เป็นนกอพยพ โดยใช้ช่วงเวลานอกฤดูผสมพันธุ์ในบริเตนใหญ่ ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา ในอินเดียและบางส่วนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นกปากซ่อมเล็กเป็นหนึ่งในชนิดพันธุ์ที่มีการใช้ข้อตกลงว่าด้วยการอนุรักษ์นกน้ำอพยพแอฟริกัน-ยูเรเชีย (AEWA) พื้นที่ผสมพันธุ์ในหนอง บึง ทุ่งทุนดรา และทุ่งหญ้าที่ลุ่มน้ำที่มีพืชใบสั้น ในยุโรปเหนือและตอนเหนือของรัสเซีย
ประเทศไทย.
เป็นนกที่อพยพเข้ามาช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ (ฤดูหนาว) อาจพบได้ในภาคเหนือเช่น เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน และมีรายงานการพบเพียงครั้งเดียวในภาคเหนือตอนล่างที่สนามบินสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
พฤติกรรม.
นกปากซ่อมเล็กสามารถหลบซ่อนตัวได้ดีในพื้นที่นอกฤดูผสมพันธุ์ (ในฤดูหนาว) สังเกตได้ยากจากลายขนที่ช่วยในการพรางตัวได้ดี เมื่ออยู่ในที่โล่งนกปากซ่อมมักมีพฤติกรรมการเคลื่อนไหวโยกตัวแบบขึ้นลง ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ราวกับอยู่บนสปริง ด้วยเหตุนี้นักดูนกจึงได้พัฒนาเทคนิคพิเศษในการค้นหานกปากซ่อมเล็กโดยการรบกวนการเดินในพื้นที่อาศัยและจำเป็นต้องบินขึ้น
โดยปกตินกปากซ่อมเล็กจะหมอบตัว และไม่พุ่งออกจากที่กำบังจนกว่าจะจวนตัวเมื่อผู้บุกรุกเข้ามาใกล้ ซึ่งจะบินออกไปในระยะทางสั้น ๆ อย่างเงียบ ๆ และร่อนลง (ทิ้งตัว) ในกลุ่มพืช
การหาอาหาร.
มักหาอาหารในดินอ่อน โคลนนุ่ม แหย่หรือจกอาหารด้วยสายตา กินแมลงและไส้เดือนเป็นหลัก รวมถึงส่วนของพืช
การผสมพันธุ์.
ตัวผู้แสดงเกี้ยวพาราสีประกอบการบิน และส่งเสียงที่โดดเด่นคล้ายเสียงม้าควบ ทำรังในตำแหน่งที่ซ่อนไว้อย่างดีบนพื้น วางไข่ครอกละ 3-4 ฟอง
รามอน ซัมเปโดร

รามอน ซัมเปโดร คามัน (5 มกราคม 1943 – 12 มกราคม 1998) เป็นกะลาสีและนักเขียนชาวสเปน ซัมเปโดรกลายเป็นอัมพาตร่างกายท่อนล่างตั้งแต่อายุ 25 ปี (เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 1968) หลังประสบอุบัติเหตุขณะดำน้ำ นับจากนั้นเป็นเวลาตลอด 29 ปี เขาพยายามต่อสู้เพื่อรับการฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือของแพทย์ (assisted suicide) จนกระทั่งเขาฆ่าตัวตายด้วยการรับพิษจากพอแทสเซียมไซยาไนด์ในปี 1998 ภายใต้ความช่วยเหลือของเพื่อนเขา
ซัมเปโดรวัยหนุ่มกระโดดน้ำลงจากหินใกล้กับบ้านเขาซึ่งอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงในภูมิภาคกาลีเซียของสเปน ศีรษะของเขาโหม่งเข้ากับแผ่นดินใต้น้ำอย่างรุนแรงเพราะความผิดพลาดในการประเมินความลึกของน้ำในขณะนั้น จนได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง ส่งผลให้มีอาการอัมพาตตั้งแต่ใต้คอลงมา ซัมเปโดรได้ยื่นเรื่องต่อศาลท้องถิ่นและศาลสูงของสเปน ไปจนถึงศาลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนของคณะกรรมการยุโรป ในเมืองสตราสบูร์กเพื่อได้สิทธิ์ในการจบชีวิตตนเองโดยถูกต้องตามกฎหมาย ภายใต้ความต้องการที่จะปลิดชีวิตตัวเองแต่ไม่สามารถกระทำการฆ่าตัวตายเองโดยปราศจากการช่วยเหลือจากบุคคลอื่นอันเนื่องมาจากภาวะอัมพาต 
การเสียชีวิต.
ซัมเปโดรเสียชีวิตในวันที่ 12 มกราคม 1998 ในเมืองโบอีโร ประเทศสเปน ด้วยภาวะพิษจากพอแทสเซียมไซยาไนด์ หลายวันถัดมา รามอนา มาไนโร (Ramona Maneiro) ถูกจับกุมและคาดโทษความผิดฐานช่วยเหลือซัมเปโดรให้ฆ่าตัวตาย อย่างไรก็ตาม ซัมเปโดรวางแผนการฆ่าตัวตายโดยแบ่งขั้นตอนและการกระทำต่าง ๆ ย่อย ๆ ให้กับเพื่อนเขาและตัวเขาเอง ส่วนย่อยต่าง ๆ นี้เล็กมากจนทำให้ยากต่อการที่บุคคลที่เกี่ยวข้องจะถูกจับกุมได้ ท้ายที่สุดมาไนโรได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากขาดหลักฐานเพียงพอ และไม่มีการติดตามสืบสวนใด ๆ ต่ออีก
เจ็ดปีต่อมา หลังอายุความหมดลง มาไนโรได้เปิดเผยกับรายการทอล์กโชว์หนึ่ง ยอมรับว่าตนช่วยเตรียมหลอดดื่มและเครื่องดิ่มผสมไซยาไนด์ให้กับซัมเปโดร รวมถึงเปิดวิดีโอที่อัดขณะซัมเปโดรกล่าวคำพูดสุดท้ายก่อนดื่มไซยาไนด์โดยที่เธอเป็นคนอัดวิดีโอนั้น รวมถึงเธอได้ปล่อยจดหมายเปิดผนึกว่าด้วยสิทธิในการตาย จนเกิดข้อถกเถียงในสังคมสเปนยุคนั้น และนำไปสู่การตั้งคณะกรรมการพิจารณาการุณยฆาตในรัฐสภาในปี 1999
งานเขียน.
ซัมเปโดรเขียนหนังสือที่เกี่ยวข้องกับกรณีสิทธิในการตายไว้สองเล่มสำคัญ คือ
กรณีการรักษาแอชลีย์

กรณีการรักษาแอชลีย์  เป็นชุดการรักษาและการปฏิบัติการทางการแพทย์ที่เป็นที่ถกเถียง ซึ่งกระทำเพื่อเป็นการรักษาเด็กชาวอเมริกันในชื่อ "แอชลีย์ เอ็กซ์" (Ashley X) ผู้เกิดเมื่อปี 1997 และมีอาการความผิดปกติทางพัฒนาการแต่กำเนิดอันเนื่องมาจากเอเซฟาโลพาธี เป็นที่สรุปว่าเธอมีระดับจิตใจและสมองเทียบเท่าเด็กทารก แต่ยังคงเติบโตในทางกายภาพ ชุดการรักษาทางการแพทย์ที่จะกระทำต่อแอชลีย์ได้แก่การชะลอการเติบโตของร่างกาย ผ่านการให้เอสโตรเจนในระดับสูง, การตัดมดลูก, การตัดเต้านมทั้งสองข้าง และ การตัดไส้ติ่ง ในเดือนมิถุนายน 2016 หรือ 18 ปีนับจากการพยายามทำความเข้าใจอาการของเธอ อาการของแอชลีย์ได้รับการประเมินว่าเกิดขากสาเหตุแบบ "เดอโนโว" (de novo; ไม่ได้เกิดจากการถ่ายทอด หรือกล่าวได้ว่าเกิดจากมิวเทชัน) และพบพอลีมอร์ฟิสม์ชนิดนิวคลีโอไทด์เดี่ยวแบบไม่ใช่โมเสก (non-mosaic Single-nucleotide polymorphism) ของยีน GRIN1 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสื่อประสาท
ชุดการรักษาที่ดำเนินไปนั้นมีเพื่อพัฒนาสภาพความเป็นอยู่ของแอชลีย์ผ่านการจำกัดการเติบโตทางกาย การขจัดความปวดจากประจำเดือนและการไหลของประจำเดือน รวมถึงป้องกันความรู้สึกไม่สบายกายจากหน้าอกที่โต ชุดการรักษาเหล่านี้เป็นที่สนใจในวงกว้างถึงแง่มุมของจริยธรรมในช่วงต้นปี 2007 ซึ่งมีทั้งผู้ที่เห็นด้วยและต่อต้าน
ผู้ปกครองของแอชลีย์ให้สัมภาษณ์ครั้งแรกผ่านทางการเขียนกับซีเอ็นเอ็น เฮลธ์ในเดือนมีนาคม 2008
และอีกครั้งกับ "เดอะการ์เดียน" ในเดือนมีนาคม 2012
เหตุสะพานรถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตีถล่ม

เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2021 เวลา 22:25 น. ตามเวลาท้องถิ่น ทางรถไฟส่วนยกระดับของรถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตีสาย 12 ช่วงระหว่างสถานีโอลิโบสกับเตซองโกในเม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก ถล่ม รายงานยืนยันผู้เสียชีวิต 25 ราย โดย 21 รายเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ และ 3 รายเสียชีวิตที่โรงพยาบาล สาย 12 นั้นเปิดให้บริการในปี 2012 และเป็นสายที่ใหม่ที่สุดในระบบ
ที่เกิดเหตุตั้งอยู่ในย่านตลาอวก บนรถไฟสายมุ่งหน้าทิศตะวันออกระหว่างสถานีโอลิโบสกับเตซองโก ราว 220 เมตรก่อนถึงสถานีโอลิโบส สะพานส่วนที่ถล่มเกิดจากการพังลงมาของคาน ส่งผลให้ขบวนรถไฟสองขบวนปลาย ถล่มลงมา มีรถยนต์หนึ่งคันบนถนนด้านล่างถูกซากที่พังลงมาหล่นทับ สะพานตั้งอยู่เหนือเกาะกลางที่ระดับความสูง จากพื้นดิน
สาย 12 ถูกยกเลิกบริการชั่วคราวและให้บริการรถโดยสายประจำทางแทน และพลเมืองได้รับการเตือนไม่ให้เดินทางเข้าใกล้พื้นที่
คดีระหว่างเครือรัฐกับทวิทเชลล์

คดีระหว่างเครือรัฐกับทวิทเชลล์  รหัสคดี 416 Mass. 114, 617 N.E.2d 609 (1993) เป็นคดีอาชญากรรมสำคัญชุดหนึ่งระหว่างทศวรรษ 1980s ถึงต้นทศวรรษ 1990s ที่ซึ่งผู้ปกครองซึ่งเป็นสมาชิกของคริสตจักรไซแอนทิสต์ถูกตัดสินความผิดฐานเป็นเหตุให้เด็กเสียชีวิตหลังถูกรักษาด้วยการสวดมนต์ของคริสตจักรไซแอนซ์
ในปี 1988 รัฐแมสซาชูเสตส์ (“เครือรัฐทั้งสี่แห่งสหรัฐ”) ฟ้องร้องเดวิดและจิงเจอร์ ทวิทเชลล์ (David and Ginger Twitchell) ด้วยฐานความผิดฆาตกรรมโดยไม่เจตนาจากการเสียชีวิตของรอบิน ทวิทเชลล์ (Robyn Twitchell) บุตรชายวัยสองขวบของทั้งคู่ในปี 1986 ซึ่งเสียชีวิตจากอาการเยื่อบุช่องท้องอักเสบจากการอุดตันของลำไส้ซึ่งสามารถรักษาได้โดยง่ายด้วยหัตถการทางการแพทย์ ที่ซึ่งจำเลยโต้เถียงโดยอ้างสิทธิตามบทแปรญัติที่หนึ่ง (First Amendment) ในการรักษาความเจ็บป่วยของบุตรชายตนเองด้วยการสวดมนต์
จำเลยถูกตัดสินความผิดฐานฆาตกรรมโดยไม่เจตนา และถูกตัดสินภาคทัณฑ์เป็นเวลาสิบปี และถูกบังคับให้บุตรธิดาที่เหลือเข้าพบแพทย์กุมารเวชอย่างสม่ำเสมอ การตัดสินถูกคว่ำในปี 1993 โดยศาลสูงรัฐแมสซาชูเสตส์เนื่องด้วยปัญหาทางเทคนิคของกฎหมาย รอเบิร์ท กิทเทนส์ (Robert Gittens) โฆษกของโจทก์ระบุว่า "ตอนนี้กฎหมายคงชัดเจนแล้วว่าผู้ปกครองไม่สามารถสังเวยชีวิตของบุตรหลานตนเองโดยอ้างเสรีภาพในศาสนา"
การประท้วงในประเทศโคลอมเบีย พ.ศ. 2564

การประท้วงในประเทศโคลอมเบีย พ.ศ. 2564  หรือ การนัดหยุดงานทั่วประเทศโคลอมเบีย พ.ศ. 2564  เป็นชุดของการประท้วงที่ยังคงดำเนินอยู่โดยเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2564 เพื่อต่อต้านข้อเสนอการจัดเก็บภาษีเพิ่มและการปฏิรูประบบสุขภาพของรัฐบาลประธานาธิบดีอิบัน ดูเก มาร์เกซ การริเริ่มปฏิรูปภาษีได้รับการเสนอเพื่อสมทบทุนเข้า "อิงเกรโซโซลิดาริโอ" ซึ่งเป็นแผนสวัสดิการรายได้พื้นฐานถ้วนหน้าที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 เพื่อเยียวยาผลกระทบจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในโคลอมเบีย ในขณะที่ร่างกฎหมายที่ 010 เสนอให้มีการแปรรูประบบสุขภาพในโคลอมเบียไปเป็นของเอกชน
ในขณะที่ศาลต่าง ๆ ได้คาดไว้ล่วงหน้าว่าจะเกิดการประท้วงขึ้นอย่างกว้างขวางและได้เพิกถอนการอนุญาตให้มีการเดินขบวนเนื่องจากกังวลว่าจะมีการระบาดของโควิด-19 เพิ่มขึ้น แต่การประท้วงก็เริ่มขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ 28 เมษายน ในเมืองใหญ่อย่างโบโกตาและกาลิ ผู้ประท้วงจำนวนหลายพันถึงหลายหมื่นคนออกไปยังท้องถนนโดยปะทะกับเจ้าหน้าที่ในบางกรณี ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยหกคน การประท้วงขยายวงอย่างต่อเนื่องในอีกไม่กี่วันถัดมา และท่ามกลางคำสัญญาของดูเกที่จะปรับปรุงแผนภาษีใหม่ การประท้วงก็มาถึงจุดสูงสุดในวันที่ 1 พฤษภาคมซึ่งเป็นวันผู้ใช้แรงงานสากล เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ดูเกประกาศว่าเขาจะถอนแผนภาษีใหม่ทั้งหมดออกไปแต่ไม่ได้ประกาศแผนใหม่ที่เป็นรูปธรรม และการประท้วงยังคงดำเนินต่อไป สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติและฮิวแมนไรตส์วอตช์สังเกตพบการปฏิบัติต่อผู้ประท้วงโดยมิชอบของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ขณะที่อดีตประธานาธิบดีอัลบาโร อูริเบ เบเลซ เรียกร้องให้ประชาชนแสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับตำรวจและทหาร
การประท้วงด้วยสาเหตุเดียวกันนี้ยังเกิดขึ้นในประเทศอื่น ๆ เช่น ชิลี แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี โปรตุเกส สเปน สวีเดน สหราชอาณาจักร สหรัฐ เป็นต้น
อิบัน ดูเก มาร์เกซ

อิบัน ดูเก มาร์เกซ (เกิดวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2519) เป็นนักการเมืองและทนายความชาวโคลอมเบียซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 33 ของโคลอมเบียตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ถึงวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2565 เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีที่มีอายุน้อยที่สุดของประเทศในฐานะผู้สมัครจากพรรคศูนย์กลางประชาธิปไตยในการเลือกตั้งประธานาธิบดี พ.ศ. 2561 ดูเกได้รับการสนับสนุนจากอัลบาโร อูริเบ ผู้ให้คำปรึกษาซึ่งเป็นอดีตประธานาธิบดีและสมาชิกวุฒิสภา เขารณรงค์ต่อต้านข้อตกลงสันติภาพฮาวานากับกลุ่มกองโจรฟาร์ก
จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่

จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่ (ค.ศ. 362–396) พระนามเดิม ซือหม่า เย่า  พระนามรอง ฉางหมิง  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 14 แห่งราชวงศ์จิ้นของจีน ในรัชกาลของพระองค์ ราชวงศ์จิ้นประสบปัญหาครั้งใหญ่จากการรุกรานของรัฐฉินเก่า แต่พระองค์ก็ยังคงเป็นจักรพรรดิจิ้นพระองค์สุดท้ายที่มีอำนาจของจักรพรรดิอย่างแท้จริง เพราะหลังจากนั้น ในรัชสมัยของพระราชโอรสทั้งสองพระองค์ อำนาจในราชสำนักจะถูกควบคุมโดย ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และขุนศึกต่างๆ จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่สิ้นพระชนม์อย่างผิดปกติ บางตำราระบุว่าเขาถูกนางสนมจางปลงพระชนม์หลังจากที่นางถูกพระองค์ดูหมิ่น
พระราชประวัติ.
จักรพรรดิจิ้นเซี่ยวอู่ ค.ศ. 362 ในรัชกาลที่ จักรพรรดิจิ้นเจี่ยนเหวิน พระราชบิดาเป็นอ๋องแห่งไคว่จี ส่วนสมุหนายกตกอยู่กับจักรพรรดิจิ้นอาย พระมารดาของพระองค์คือ หลี่ หลิงหรง เดิมทีนางเป็นคนรับใช้ที่ทำงานทอผ้า แต่จากคำพูดของผู้วิเศษที่ทำนายว่าลูกชายของนางจะได้เป็นรัชทายาท (ลูกชายของนางทุกคนเสียชีวิตก่อนเวลานั้น) จักรพรรดิเจี่ยนเหวินทรงรับนางเป็นพระสนม แล้วนางก็ให้กำเนิดซือหม่า เย่า เมื่อพระองค์ทรงพระราชสมภพ พระนางทรงตั้งพระนามว่า "เย่า" หลังจากนั้นพระนางก็ให้กำเนิดพระอนุชาอีก 1 พระองค์ คือ ซือหม่า เต้าจึ ด้วยที่พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของพระเจ้าเจี้ยนเหวิน พระองค์จึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทในช่วงต้นรัชกาล และในปี ค.ศ. 365 เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้เพียง 3 พระชันษา จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย ได้สถาปนาตำแหน่งอ๋องแห่งหลางหยาให้กับจักรพรรดิเจี่ยนเหวิน และมอบตำแหน่งอ๋องแห่งไคว่จีให้พระองค์ จักรพรรดิเจี่ยนเหวินทรงปฏิเสธ แต่จักรพรรดิเฟ่ยก็ไม่ยอมให้พวกเขารับตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้
ในปี ค.ศ. 371 จักรวรรดิจิ้นแพ้สงครามคร้งใหญ่ให้กับ มู่หรง ฉุย แม่ทัพแห่งรัฐหยานเดิม ในปี ค.ศ. 369 สมุหนายก หฺวน เหวิน กล่าวหาว่าจักรพรรดิเฟ่ยหย่อนสมรรถภาพทางเพศ และไม่น่าเป็นพระบิดาที่แท้จริงของพระราชโอรสของพระองค์เอง จากนั้นเขาก็ปลดจักรพรรดิจิ้นเฟ่ยลงและสถาปนาซือหม่า ยวี่เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ (ในฐานะจักรพรรดิจิ้นเจี้ยนเหวิน) แม้ว่าอำนาจที่แท้จริงจะอยู่ในมือของหฺวัน เหวินก็ตาม ในปี ค.ศ. 372 จักรพรรดิเจี้ยนเหวินทรงพระประชวรและทรงสถาปนาซือหม่าเย่าเป็นรัชทายาท แต่ด้วยความประสงค์ของพระองค์ พระองค์พร้อมเสนอบัลลังก์ให้กับหฺวัน เหวิน ถ้าเขาต้องการ แต่ขุนนางหวัง ถ่านจึ  คัดค้านจักรพรรดิเจี่ยนเหวิน โดยให้ความเห็นว่า หฺวันเหวินเป็นได้แค่ตำแหน่งรัฐบุรุษเท่านั้น เทียบเท่าจูกัดเหลียง และหวัง เต่า อย่างไรก็ตาม เมื่อจักรพรรดิเจี่ยนเหวินสิ้นพระชนม์ ขุนนางส่วนมากยังหวาดกลัวหฺวันเหวินและไม่เต็มใจที่จะยอมรับรัชทายาทซือหม่าเย่าเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ในทันที ในที่สุดจากการชักจูงของหวังเปียวจือ  รัชทายาทซือหม่าเย่าก็ได้ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิเสี้ยวอู่เป็นผลสำเร็จ
เบตาโพรพิโอแล็กโทน

เบตาโพรพิโอแล็กโทน  เป็นสารประกอบอินทรีย์ในกลุ่มแล็กโทน (lactone) โมเลกุลของสารมีทรง#เปลี่ยนทาง และมีสมาชิก 4 องค์
เป็นของเหลวใสไร้สี มีกลิ่นหอมเล็กน้อย ละลายน้ำได้ดี และผสมเข้ากันได้กับเอทานอล, แอซีโทน, diethyl ether และคลอโรฟอร์ม
คำโดด ๆ ว่า โพรพิโอแล็กโทน ปกติจะหมายถึงสารประกอบนี้ แต่ก็อาจหมายถึงอัลฟาโพรพิโอแล็กโทน (alpha-propiolactone, α-propiolactone) ได้เหมือนกัน
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
Seroconversion

ในสาขาวิทยาภูมิคุ้มกัน seroconversion คือการเกิดสารภูมิต้านทาน (antibodies) โดยเฉพาะ ๆ ในเลือดซึ่งเป็นการตอบสนองต่อการติดเชื้อหรือการสร้างภูมิคุ้มกัน (เช่น การฉีดวัคซีน)
ในช่วงก่อน seroconversion แอนติเจนอาจตรวจพบหรือไม่พบ แต่จะไม่มีสารภูมิต้านทานโดยนิยาม
ในช่วง seroconversion คือในระหว่างที่เกิดภูมิคุ้มกัน (เช่น มีการติดเชื้อหรือฉีดวัคซีน) จะมีแอนติเจนเนื่องกับเชื้อซึ่งออกจากเซลล์เข้าไปในเลือด แล้วทำให้ระบบภูมิคุ้มกันสร้างสารภูมิต้านทานเป็นการตอบสนอง แต่สารภูมิต้านทานอาจยังน้อยจนตรวจไม่เจอ
แต่เมื่อผ่านระยะ seroconversion ไปแล้ว ก็จะสามารถตรวจเลือดแล้วเจอสารภูมิต้านทานสำหรับโรคนั้น ๆ ได้
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เจลีกคัพ

เจ.ลีกคัพ  เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จัดตั้งขึ้นโดยเจลีก ได้รับการสนับสนุนโดย ยามาซากิ บิสกิตส์ (วายบีซี) ของยามาซากิ เบกกิง (เดิมชื่อ ยามาซากิ นาบิสโก) ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535 เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เจ. ลีก วายบีซี ลูแว็ง คัพ  หรือ ลูแว็ง คัพ (ลูแว็งเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ของวายบีซี) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เจ.ลีก ยามาซากิ นาบิสโก คัพ  หรือ นาบิสโก คัพ  จนถึงเดือนสิงหาคม 2559
บาทไรเชินฮัล

บาทไรเชินฮัล  เป็นเมืองชนบทในรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ติดพรมแดนประเทศออสเตรีย เป็นเมืองขึ้นชื่อในด้านสปา ในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางการผลิตเกลือซึ่งได้จากการกลั่นน้ำเกลือที่ผุดขึ้นมา
สันนิบาตอะเคียน

สันนิบาตอะเคียน (กรีกโบราณ: , "Koinon ton Akhaion" "สันนิบาตแห่งชาวอะเคีย") เป็นสมาพันธ์นครรัฐกรีกสมัยเฮลเลนิสต์ทางตอนเหนือและตอนกลางของเพโลพอนนีส ชื่อสันนิบาตมาจากภูมิภาคอะเคียทางตะวันตกเฉียงเหนือของเพโลพอนนีสที่เป็นศูนย์กลาง สันนิบาตช่วงแรกก่อตั้งในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ก่อนจะฟื้นฟูขึ้นใหม่ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล สันนิบาตอะเคียนมีบทบาทสำคัญในการขยายอำนาจของสาธารณรัฐโรมันเข้ามาในกรีซช่วงสงครามมาซิดอนครั้งที่สาม แต่ภายหลังถูกโรมันพิชิตในสงครามอะเคียนเมื่อ 146 ปีก่อนคริสตกาล
สันนิบาตอะเคียนเป็นตัวอย่างที่ประสบความสำเร็จที่สุดของนครรัฐกรีกในการพัฒนาระบอบสหพันธรัฐ ซึ่งเป็นการรักษาสมดุลระหว่างปฏิบัติการร่วมกันกับการปกครองตนเอง โครงสร้างดังกล่าวยังส่งอิทธิพลต่อสหรัฐและสหพันธรัฐสมัยใหม่หลายแห่ง ผ่านงานเขียนของพอลิเบียส
ประวัติ.
สันนิบาตอะเคียนช่วงแรกเคลื่อนไหวในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาลทางตะวันตกเฉียงเหนือของเพโลพอนนีส แต่หลังจากเฮลิกี เมืองสำคัญของสันนิบาตเสียหายจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิใน 373 ปีก่อนคริสตกาล สันนิบาตยุติความเคลื่อนไหวในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
สันนิบาตอะเคียนช่วงที่สองก่อตั้งขึ้นใหม่โดยนครดีมี เพทรัส ฟาเร และตริเตอาใน 280 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากนั้นสันนิบาตแผ่อำนาจไปทั่วใจกลางภูมิภาคอะเคีย และขัดแย้งกับราชอาณาจักรมาเกโดนีอา (มาซิดอน) ที่กำลังมีอำนาจในตอนกลางของกรีซและเพโลพอนนีส ใน 243 ปีก่อนคริสตกาล สันนิบาตยึดคอรินท์ เมืองสำคัญของมาซิดอน ต่อมาใน 240 ปีก่อนคริสตกาล หลังเสียเมืองคอรินท์และเมืองอื่น ๆ แก่สันนิบาตมากขึ้นเรื่อย ๆ แอนติโกนัสที่ 2 โกนาทัส กษัตริย์มาซิดอนยอมตกลงในสนธิสัญญาสันติภาพกับสันนิบาต
ความสัมพันธ์ระหว่างสันนิบาตอะเคียนกับมาซิดอนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ใน 220 ปีก่อนคริสตกาล สันนิบาตอะเคียนเข้ากับพีลิปโปสที่ 5 แห่งมาเกโดนีอา รบชนะสันนิบาตอีโทเลียนในสงครามโซเชียล (220–217 ปีก่อนคริสตกาล) ได้เมืองโซฟิสและลาซิออน แต่ต่อมาสันนิบาตเป็นพันธมิตรกับสาธารณรัฐโรมัน รบกับพีลิปโปสที่ 5 ในสงครามมาซิดอนครั้งที่สอง (200–196 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของมาซิดอน และสันนิบาตได้ครอบครองเพโลพอนนีสทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม อำนาจที่เพิ่มพูนของทั้งสันนิบาตและโรมันทำให้ทั้งสองฝ่ายสู้รบกันในสงครามอะเคียน สันนิบาตล่มสลายลงหลังลูกิอุส มุมมิอุส อาคาอีกุส แม่ทัพโรมันพิชิตเมืองคอรินท์ได้สำเร็จใน 146 ปีก่อนคริสตกาล ทำให้กรีซแผ่นดินใหญ่ถูกผนวกเข้ากับสาธารณรัฐโรมัน
พระยารามราชภักดี (ใหญ่ ศรลัมพ์)

อำมาตย์เอก พระยารามราชภักดี (ใหญ่ ศรลัมพ์) (25 ธันวาคม 2412 – 11 สิงหาคม 2469) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัย และ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชร
ประวัติ.
พระยารามราชภักดี เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2412 ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีนามเดิมว่า ใหญ่ ศรลัมพ์ เป็นบุตรชายของ พระยาไกรเพชร์สงคราม (หลำ ศรลัมพ์) ศึกษาวิชาหนังสือไทย ณ สำนักพระอาจารย์เกิด วัดพิชัยบุรณราม จังหวัดอุทัยธานี เมื่ออายุครบบวชจึงได้บรรพชาเป็นพระภิกษุที่ วัดพิชัยบุรณราม
พอถึง พ.ศ. 2429 เมื่ออายุได้ 17 ปีจึงได้เข้ารับราชการเป็นเสมียนจังหวัดอุทัยธานี อีก 3 ปีต่อมาคือในปี พ.ศ. 2432 ขณะอายุได้ 20 ปีจึงได้รับประทวนตราตั้งเป็นที่ หลวงพินิจสุภาแพ่ง ตำแหน่ง ผู้พิจารณาคดี จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาในปี พ.ศ. 2438 ก็ได้เลื่อนขึ้นเป็น ตุลาการศาลแพ่ง
จากนั้นในปี พ.ศ. 2440 ทำการแทนหัวหน้าแผนกมหาดไทย จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาในปี พ.ศ. 2441 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นนายอำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ กระทั่งวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 เนื่องในวันฉัตรมงคล หลวงพินิจสุภาแพ่ง ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเลื่อนยศเป็น พระพยุหาภิบาล ถือศักดินา ๒๐๐๐
ต่อมาในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2450 โปรดเกล้าฯ ให้ พระพยุหาภิบาล ไปเป็น ผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัย สืบแทน พระยาศรีสัชนาลัยบดี โดยในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2454 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศให้ พระพยุหาภิบาล เป็น อำมาตย์โท
ต่อมาในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2454 ระหว่างที่ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปสักการะ พระพุทธชินราช ที่ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร ก็ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรให้ พระพยุหาภิบาล ผู้ว่าราชการเมืองสุโขทัย เป็น พระยารามราชภักดี ถือศักดินา ๓๐๐๐
จากนั้นในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 พระยารามราชภักดีได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดกำแพงเพชรแทน พระยาวิเชียรปราการ ที่สลับไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสุโขทัย กระทั่งวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2467 พระยารามราชภักดีได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งและราชการเนื่องจากป่วยทุพลภาพพร้อมกับผู้ว่าราชการจังหวัดอีก 3 คนคือ อำมาตย์เอก พระยาสุริยศักดิ์สุนทร (พลุ้ย เปาโรหิตย์) ผู้ว่าราชการ จังหวัดหล่มศักดิ์ อำมาตย์โท พระยาประเสริฐสุนทราศรัย (กระจ่าง สิงหเสนี) ผู้ว่าราชการจังหวัดตราด และ อำมาตย์โท พระยาประทุมธานี (ฟื้น กฤษณบัตร) ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี 
พระยารามราชภักดีถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคลำไส้พิการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2469 ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
อะลิฟค็อนญะรียะฮ์

อะลิฟค็อนญะรียะฮ์ , อะลิฟรูปกริช  หรือ อะลิฟตัวยก  คือเครื่องหมายเสริมสัทอักษรที่เขียนเป็นเส้นแนวตั้งสั้น ๆ เหนืออักษรอาหรับ โดยใช้แทนเสียง ในบริบทที่โดยปกติไม่เขียนด้วย "อะลิฟ" เช่น ("ฮาษา") หรือ ("เราะห์มาน") "อะลิฟค็อนญะรียะฮ์" ปรากฏในคำสมัยใหม่เพียงไม่กี่คำ แต่คำบางคำในจำนวนนั้นก็เป็นคำที่พบบ่อย อย่างไรก็ตาม เครื่องหมายนี้ก็ปรากฏไม่บ่อยนักแม้แต่ในข้อความที่แสดงเครื่องหมายสระอย่างเต็มรูปแบบยกเว้นในอัลกุรอาน แป้นพิมพ์ส่วนใหญ่ไม่มี "อะลิฟค็อนญะรียะฮ์" คำว่า ("อัลลอฮ์") มักปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติด้วยการพิมพ์ "อะลิฟ ลาม ลาม ฮาอ์" โดยคำนี้ประกอบด้วย "อะลิฟ" + ตัวแฝดของลามกับ "ชัดดะฮ์" และ "อะลิฟค็อนญะรียะฮ์" เหนือ "ลาม"
ปลาซาดากาตาลุญญา

ปลาซาดากาตาลุญญา  หรือบางครั้งเรียกว่า ปลาซาเดกาตาลุญญา  เป็นจัตุรัสขนาดใหญ่แห่งหนึ่งกลางเมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน โดยทั่วไปถือว่าเป็นทั้งศูนย์กลางของเมืองและบริเวณที่เขตเมืองเก่าและเขตเมืองขยายซึ่งสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มาบรรจบกัน
ถนนที่สำคัญที่สุดบางสายของบาร์เซโลนามาตัดกันที่ปลาซาดากาตาลุญญา ได้แก่ ปาเซ็ดจ์ดากราซิอา, รัมบลาดากาตาลุญญา, ลารัมบลา และปูร์ตัลดาลันฌัล นอกเหนือจากโรนดาดาซัมเปรา, การ์เรดาบาร์การา และการ์เรดาปาไล จัตุรัสมีพื้นที่ประมาณ 50,000 ตารางเมตร เป็นที่รู้จักโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากน้ำพุและรูปปั้นต่าง ๆ ความใกล้เคียงกับสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของเมือง และฝูงนกพิราบที่มารวมตัวกันที่ใจกลางเมือง
อี ฮัน-กย็อล

อี ฮัน-กย็อล (เกาหลี: ; เกิด 7 ธันวาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักร้องชาวเกาหลี ภายใต้PocketDol Studio เขาเป็นหัวหน้าของวงบอยแบนด์บีเออี173 และสมาชิกของวงบอยแบนด์โปรเจ็กต์โพลาริกซ์ อดีตสมาชิกของเอ็กซ์วัน, IM และดูโอ้ เอชแอนด์ดี นอกจากนี้เขายังเป็นอดีตสมาชิกของวงMBK BOYS ก่อนเปิดตัวอีกด้วย
หลังจากที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกับวงเป็นเวลาเพียง 5 เดือน ในเดือนมกราคม 2020 ทางต้นสังกัดของเอ็กซ์วันได้ยุติการทำกิจกรรมทั้งหมดของวงเนื่องจากข่าวการทุจริตของโปรดิวเซอร์
ชีวิตวัยเด็ก.
เขาเกิดวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1999 ใน อินชอน ประเทศเกาหลีใต้ อีฮันกยอลเป็นเด็กกำพร้า โดยถูกทอดทิ้งที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่แรกเกิด และได้รับอุปการะจากนักสังคมสงเคราะห์ตอนอายุ 7 ขวบ มีพี่ชาย 2 คน ตั้งแต่เด็ก อีฮันกยอลเป็นเด็กที่มีความสามารถทางกีฬา โดยได้เรียนเทควันโดเป็นเวลา 8 ปี และสามารถเล่นดนตรีได้หลายประเภท เช่น เปียโน ไวโอลีน เป็นต้น
อาชีพ.
ก่อนเข้าวงการ.
ระหว่างที่เป็นเด็กฝึก ฮันกยอลเคยทำหน้าที่เป็นแดนเซอร์ให้กับรุ่นพี่ศิลปินหลายวงเช่น T-ara DIA และ แชนนอน เป็นต้น
ปี 2021 BAE173.
Albums