pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โซนิ

โซนิ (; โรมาจิ: "zōni") มักเติมคำสุภาพ "โอะ-" ไว้ด้านหน้าเป็น "โอโซนิ" เป็นซุปของญี่ปุ่นใส่"โมจิ" อาหารชนิดนี้มีการเกี่ยวข้องอย่างยิ่งกับตรุษญี่ปุ่นและอาหารตามธรรมเนียม"โอเซจิ" การเตรียมโซนิมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละบ้านและแต่ละภูมิภาค
ศัพทมูล.
โซนิ เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นโดยใช้ตัวอักษร"คันจิ"สองตัว อักษรตัวแรก 雑 มีความหมายว่า "สารพัด" หรือ "ผสม" อักษรตัวที่สอง 煮 แปลว่า " เคี่ยว" หรือ "ต้ม" จึงสันนิษฐานว่าคำนี้มาจากการที่โซนิประกอบด้วยอาหารสารพัด (เช่น โมจิ ผัก และ อาหารทะเล) ต้มด้วยกัน ก่อนหน้านี้ ในสังคมซามูไรจะเรียกอาหารนี้ว่า "烹雑" (โฮโซ; Hōzō) โดย 烹 เป็นคำโบราณที่แปลว่า "เคี่ยว" หรือ "ต้ม"
ต้นกำเนิด.
ว่ากันว่า"โซนิ"มีพื้นฐานมาจากอาหารในสังคมซามูไร เชื่อกันว่าเป็นอาหารที่ปรุงในสนามรบ ต้มรวม"โมจิ" ผัก และ อาหารแห้ง รวมถึงส่วนผสมอื่น ๆ ด้วยกัน เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าอาหารต้นตำรับนี้ซึ่งในตอนแรกมีเฉพาะในหมู่ซามูไรเท่านั้น ได้กลายเป็นอาหารหลักของคนทั่วไปในที่สุด โซนิได้รับการเสิร์ฟครั้งแรกโดยเป็นส่วนหนึ่งของอาหารค่ำแบบฟุลคอร์ส ("ฮนเซ็น เรียวริ") จึงถือกันว่าเป็นอาหารที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับซามูไร
ประเพณีการรับประทาน"โซนิ"ในวันปีใหม่มีขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายยุคมูโรมาจิ (ค.ศ. 1336–1573) อาหารนี้ใช้ถวายแด่เทพเจ้าในพิธีวันสิ้นปี
รูปแบบต่าง ๆ.
น้ำสต๊อก.
โซนิมีความหลากหลายตามภูมิภาคต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ในหลายภูมิภาครวมถึงภูมิภาคคันโต โซนิประกอบด้วยซุปใสที่เรียกว่า "ซูมาชิจิรุ" ซึ่งปรุงรสด้วย"ดาชิ" น้ำสต๊อกที่ทำจากปลาโอแถบแห้งและ/หรือสาหร่ายคมบุและซอสถั่วเหลือง ในภูมิภาคคันไซและชิโกกุตะวันออก โซนิทำจากน้ำสต๊อกของมิโซะขาว ส่วนโซนิในบางส่วนของจังหวัดฟูกูอิทำจากน้ำสต๊อกของมิโซะแดง ในภูมิภาคทตโตริ-อิซูโมะ มีการใช้ซุปถั่วแดงหลายชนิดสำหรับทำโซนิ
โมจิ.
การเตรียม"โมจิ" สำหรับทำโซนินั้นแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในภูมิภาคคันโตและภูมิภาคโทโฮคุ "โมจิ"จะถูกหั่นเป็นสี่เหลี่ยมแล้วย่างก่อนใส่น้ำสต๊อก ในภูมิภาคคันไซและภูมิภาคชูโงกุ นิยมโมจิทรงกลมต้มสุก ในภูมิภาคคิวชู ส่วนใหญ่นิยมโมจิทรงกลม แต่การย่าง-ต้มมีความแตกต่างไปตามพื้นที่ ในบางพื้นที่ใช้เผือกหรือ เต้าหู้แทนโมจิ โซนิชนิดนี้พบได้ในบางเกาะหรือในพื้นที่ภูเขาที่ปลูกข้าวได้ไม่มากนัก
ส่วนประกอบเพิ่มเติม.
ส่วนประกอบทั่วไปที่เพิ่มในซุปทั่วไป ได้แก่ เนื้อไก่ เนื้อปลา ลูกชิ้น; ผักใบ เช่น "โคมัตสึนะ"หรือผักโขม; "มิตสึบะ" (สมุนไพรญี่ปุ่นที่คล้ายกับพาร์สลีย์) ; "คามาโบโกะ" เช่น "นารูโตะ" และแครอทขูดเพื่อใช้แต่งสี และเกล็ดของเปลือกส้ม"ยูซุ" เพื่อให้มีกลิ่นหอมส้ม มักจะมีการเพิ่มอาหารพิเศษประจำภูมิภาค บางครั้งมีการโรยพริกป่นเจ็ดรส ("ชิจิมิ")
Scalpellomorpha

Scalpellomorpha เป็นอันดับของเพรียงลูกโอ๊กในชั้น Thecostraca มีประมาณ 11 วงศ์ใน 3 วงศ์ใหญ่ และมากกว่า 450 สปีชีส์ที่อธิบายไว้ใน Scalpellomorpha
 อันดับ Scalpellomorpha 
 วงศ์ใหญ่ Lepadoidea 
 วงศ์ Heteralepadidae 
 วงศ์ Lepadidae 
 วงศ์ Malacolepadidae 
 วงศ์ Poecilasmatidae 
 วงศ์ Rhizolepadidae 
 วงศ์ใหญ่ Neolepadoidea 
 วงศ์ Neobrachylepadidae 
 วงศ์ Neolepadidae 
 วงศ์ Neoverrucidae 
 วงศ์ Probathylepadidae 
 วงศ์ใหญ่ Scalpelloidea 
 วงศ์ Scalpellidae 
 วงศ์ †Proverrucidae
นกกินปลีหางยาวคอดำ

นกกินปลีหางยาวคอดำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aethopyga saturata") เป็นชนิดของนกในวงศ์ Nectariniidae พบในอนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในบริเวณทั่วบังกลาเทศ, ภูฏาน, กัมพูชา, จีน, อินเดีย, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, เนปาล, ไทย และเวียดนาม มีที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติอยู่ในป่าใบกว้างชื้นในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน และป่าดิบเขาชื้นในกึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อน
Lithoglyptidae

Lithoglyptidae เป็นวงศ์ของเพรียงที่อยู่ในอันดับ Lithoglyptida มีประมาณ 7 สกุลและมากกว่า 40 สปีชีส์
สกุล.
สกุลที่อยู่ในวงศ์ Lithoglyptidae มีดังนี้
Pyrgomatidae

Pyrgomatidae เป็นวงศ์ของเพรียงที่อยู่ในอันดับ Balanomorpha.
สกุล.
สกุลที่อยู่ในวงศ์ Pyrgomatidae มีดังนี้
วงศ์ย่อย Ceratoconchinae 
 Ceratoconcha 
 †Eoceratoconcha 
วงศ์ย่อย Megatrematinae 
 Adna 
 Megatrema 
 Memagreta 
 Pyrgomina 
วงศ์ย่อย Pyrgomatinae 
 Ahoekia 
 Arossella 
 Australhoekia 
 Cantellius 
 Cionophorus 
 Creusia 
 Darwiniella 
 Eohoekia 
 Galkinius 
 Hiroa 
 Hoekia 
 Neopyrgoma 
 Neotrevathana 
 Nobia 
 Parahoekia 
 Pyrgoma 
 Pyrgopsella 
 Pyrgospongia 
 Savignium 
 Trevathana
พระวชิรกิตติบัณฑิต (ทองขาว กิตฺติธโร)

รองศาสตราจารย์ ดร.พระวชิรกิตติบัณฑิต นามเดิม ทองขาว ฉายา กิตฺติธโร เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ รองเจ้าคณะจังหวัดบุรีรัมย์ เจ้าอาวาสวัดนายาว ตำบลเสาเดียว อำเภอหนองหงส์ จังหวัดบุรีรัมย์ และเป็นอาจารย์ประจำ ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สึริตามะ

สึริตามะ  เป็นซีรีส์อนิเมะออริจินอลญี่ปุ่น ผลิตโดยสตูดิโอเอ-1 พิกเจอร์ส กำกับโดยเค็นจิ นากามูระ เขียนบทโดยโทชิยะ โอโนะ ออกอากาศระหว่างเดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2555 ทางผังรายการโนอิตามินะของช่องฟูจิทีวี
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
พ่อของนัตสึกิและซากุระ
#เปลี่ยนทาง 
น้องสาวของนัตสึกิ
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
การออกอากาศ.
อนิเมะเริ่มออกอากาศทางผังรายการโนอิตามินะของช่องฟูจิทีวีตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2555 ถึงวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "สึเรซูเระ โมโนโครม" โดยวง Fujifabric ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "โซระ โมะ โทเบรุ ฮาซุ" โดย sayonara ponytail บริษัทอะนิเพล็กซ์วางจำหน่ายดีวีดี/บลูเรย์ของซีรีส์อนิเมะทั้งหมด 6 แผ่นตั้งแต่วันที่ 27 มิถุนายนถึง 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555
แอลี โซเฮย์ลี

แอลี โซเฮย์ลี (พ.ศ. 2439 – 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2501) เป็นนายกรัฐมนตรีของอิหร่าน
เกิดที่เมืองแทบรีซ เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี พ.ศ. 2485 และเป็นเอกอัครราชทูตประจำสหราชอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2496
เขาเคยเรียนที่โรงเรียนเซนต์หลุยส์ในกรุงเตหะราน
การประชุมเตหะรานเกิดขึ้นระหว่างการบริหารของเขา
เขียนไว้ว่าท่านเชี่ยวชาญด้านวิจิตรศิลป์ (ดนตรี, จิตรกรรม) เป็นอย่างดี เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่ออายุได้ 62 ปีใน ลอนดอน
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีกำหนดจะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 7 ถึง 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ที่ ปารีส เอ็กซ์โป ปอร์ต เดอ แวร์ซายส์ มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญหลายอย่างในการแข่งขันกีฬายกน้ำหนักสำหรับปารีส 2024 เนื่องจากจำนวนรุ่นน้ำหนักถูกตัดจาก 14 รุ่นในโตเกียวเหลือ 10 รุ่น นอกจากนี้ นักยกน้ำหนักมีจำนวนทั้งหมด 120 คน โดยแบ่งเป็นชายและหญิงเท่า ๆ กัน จะแข่งขันกันในแต่ละรุ่นน้ำหนักทั้ง 10 รุ่น ซึ่งลดลงอย่างมากจากรายชื่อทั้งหมด 196 คนในการแข่งขันครั้งก่อนหน้า
การคัดเลือก.
โควตาในการแข่งขันยกน้ำหนักมีจำนวน 120 ที่สำหรับโอลิมปิก 2024 ที่ปารีส โดยมีการแบ่งสัดส่วนอย่างเท่าเทียมกันระหว่างชายและหญิง ซึ่งจำนวนโควตาลดลงเกือบแปดสิบที่เมื่อเทียบกับโอลิมปิก 2020 ที่โตเกียว คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่มีสิทธิ์สามารถส่งนักกีฬายกน้ำหนักสูงสุดเพศละสามคน โดยแต่ละคนจะต้องอยู่ในรุ่นน้ำหนักที่ต่างกัน
นักกีฬาจำนวนมากกว่าร้อยละแปดสิบสามของโควตาทั้งหมดจะได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักกีฬายกน้ำหนักอันดับสูงที่สุดสิบอันดับแรกในรุ่นน้ำหนักต่าง ๆ ทั้งสิบรุ่น ผ่านการจัดอันดับรอบคัดเลือกโอลิมปิกของสหพันธ์ยกน้ำหนักระหว่างประเทศ (IWF) ซึ่งดำเนินช่วงเวลาตั้งแต่ 1 สิงหาคม 2022 ถึง 28 เมษายน 2024 นอกจากนี้ยังมีอีกห้าสิทธิ์ต่อเพศที่มอบให้กับนักกีฬายกน้ำหนักที่มีคะแนนสูงสุดและอยู่นอกสิบอันดับแรกโดยพิจารณาจากสถานะตัวแทนทวีป (แอฟริกา อเมริกา เอเชีย ยุโรป หรือโอเชียเนีย) ตามรายชื่อดังกล่าว
ประเทศเจ้าภาพฝรั่งเศสจะได้รับโควตาในการแข่งขันยกน้ำหนักชายและหญิงเพศละสองที่ นอกจากนี้ยังมีโควตาอีกสามที่ต่อเพศที่ได้รับสิทธิ์จากหลักการความเป็นสากล (Universality) เพื่อให้นักยกน้ำหนักของประเทศที่มีสิทธิ์สามารถเข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิก 2024 ที่ปารีส
รูปแบบการแข่งขัน.
เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2022 สหพันธ์ยกน้ำหนักระหว่างประเทศได้ประกาศรุ่นน้ำหนักใหม่สำหรับโอลิมปิกที่ปารีส 2024 อย่างเป็นทางการ โดยจำนวนเหรียญรางวัลทั้งหมดลดลงจากสิบสี่เป็นสิบเหรียญ ในประเภทการแข่งขันยกน้ำหนักนั้น ยังคงให้มีรุ่นน้ำหนัก 61 และ 73 กิโลกรัมชาย และรุ่นน้ำหนัก 49 และ 59 กิโลกรัมหญิงอยู่เช่นเดียวกับในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว รายการต่อไปนี้คือรุ่นน้ำหนักอย่างเป็นทางการสำหรับผู้ชายและผู้หญิงตามลำดับ
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เวลาท้องถิ่น CEST
F: การแข่งขันชิงเหรียญรางวัล (Final)
WR: สถิติโลกในกีฬายกน้ำหนักโอลิมปิก
OR: สถิติโอลิมปิกในกีฬายกน้ำหนัก
OR: สถิติโอลิมปิกในกีฬายกน้ำหนัก
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก

การแข่งขันรอบคัดเลือกสำหรับ กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 การแข่งขันในครั้งนี้ประกอบด้วยนักยกน้ำหนักทั้งหมด 120 คนที่มาจากประเทศต่าง ๆ แต่ละประเทศได้รับอนุญาตให้ส่งนักยกน้ำหนักเข้าร่วมแข่งขันได้สูงสุด 3 คนต่อเพศสำหรับแต่ละประเภทน้ำหนัก
 <templatestyles src="Reflist/styles.css" />
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีกำหนดจะจัดในช่วงสิบวันที่สนาม 2 แห่งที่แตกต่างกัน ได้แก่ (ปงต์ เดียน่า สำหรับการวิ่งมาราธอน และการแข่งขันเดิน และ สตาดเดอฟร็องส์ สำหรับการแข่งขันรายการลู่และลาน) ตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 11 สิงหาคม ค.ศ. 2024 โดยมีการแข่งขันชิงเหรียญทั้งหมด 48 รายการในสามกลุ่มที่แตกต่างกัน ได้แก่ ลู่และลาน, การวิ่งบนถนน และ การแข่งเดิน 
เช่นเดียวกับการแข่งขันก่อนหน้านี้ การแข่งขันจะประกอบด้วยรายการชิงเหรียญสำหรับชายและหญิงในจำนวนที่เท่ากัน โดยจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในการจัดรายการ การแข่งขันเดินประเภททีมผสมในระยะทาง 35 กิโลเมตรจะแข่งขันเป็นครั้งแรกในการแข่งขันครั้งนี้ แทนที่การแข่งขันเดิน 50 กิโลเมตรของผู้ชายเพื่อความเท่าเทียมทางเพศ
 <templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>b นักกรีฑาที่เข้าร่วมเฉพาะในรอบฮีตและได้รับเหรียญรางวัล
 <templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>b นักกรีฑาที่เข้าร่วมเฉพาะในรอบฮีตและได้รับเหรียญรางวัล
 <templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>b นักกรีฑาที่เข้าร่วมเฉพาะในรอบฮีตและได้รับเหรียญรางวัล
แกงปีศาจ

แกงปีศาจ  หรือ แกงเดอบัล (กริซตัง: Cari Debal) บ้างเรียก อายัมเซอตัน  เป็นอาหารของชาวยูเรเชียในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบได้ในกลุ่มชาวกริซตังในรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ชาวอินโดในประเทศอินโดนีเซีย และประชากรลูกครึ่งอินโด-ดัตช์พลัดถิ่น โดยอาหารชนิดนี้จะทำขึ้นในช่วงหนึ่งหรือสองวันหลังวันคริสตสมภพ หรือในโอกาสสำคัญอื่น ๆ
แกงปีศาจมาต้นกำเนิดจากแกงวินดาลูของชาวกัวในประเทศอินเดีย ซึ่งอดีตบริเวณดังกล่าวก็เป็นอาณานิคมของโปรตุเกสเช่นกัน โดยอาหารทั้งสองชนิดนี้ต่างมีน้ำส้มสายชูเป็นส่วนประกอบหลักเช่นเดียวกันซึ่งสืบทอดจากธรรมเนียมการทำอาหารของโปรตุเกส ถือเป็นอาหารลูกผสมที่รับเอาอิทธิพลพื้นถิ่นเอเชียอาคเนย์มาผสมกับอาหารตะวันตกของเจ้าอาณานิคมโปรตุเกส
แกงปีศาจมีวัตถุดิบ ได้แก่ เนื้อไก่, น้ำส้มสายชู, เมล็ดมัสตาร์ด, ถั่วเทียน, พริก, กระเทียม, ตะไคร้, ข่า, มันฝรั่ง, ขิง, หอมแดง, ผงขมิ้น, น้ำมันพืช เบื้องต้นนำพริก กระเทียม ตะไคร้ ข่า และถั่วเทียนมาตำเป็นพริกแกงเสียก่อน จากนั้นจึงตั้งกระทะเจียวหอมแดง ขิงฝอย และเมล็ดมัสตาร์ด เมื่อหอมดีแล้วจึงใส่พริกแกงที่ตำละเอียดแล้วลงไป จากนั้นใส่ผงขมิ้น พริกป่น น้ำตาล และเกลือเพื่อแต่งรส จากนั้นจึงใส่เนื้อไก่ และมันฝรั่งลงไป ก่อนแต่งรสด้วยน้ำส้มสายชูอีกครั้ง รอจนเนื้อไก่และมันฝรั่งสุกเป็นอันเสร็จ
ทั้งนี้ชื่อแกงปีศาจมาจากคำว่า "Debal" แปลว่าของเหลือ เพราะเป็นของที่เหลือจากมื้ออาหารในวันคริสตสมภพนั่นเอง ปัจจุบันแกงนี้ไม่ได้ทำจากของเหลืออีกต่อไป และกลายเป็นหนึงในรายการอาหารประจำบ้านของชาวยูเรเชีย ส่วนชื่อ "Debal" นั้นพ้องเสียงกับคำว่า "Devil" ซึ่งแปลว่าปีศาจ ด้วยเปรียบเปรยถึงความเผ็ดของแกง จึงมีผู้เรียกอาหารนี้เป็นภาษาอังกฤษว่าแกงปีศาจ (Devil's curry)
สเตฟาน บัยเชติช

สเตฟาน บัยเชติช มากิเยย์รา (เกิด 22 ตุลาคม ค.ศ. 2004) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเซอร์เบียและชาวสเปน ผู้เล่นในตำแหน่งกองหลังหรือกองกลางให้กับสโมสรลิเวอร์พูลในพรีเมียร์ลีก
ระดับสโมสร.
บัยเชติชเป็นผลผลิตจากสถาบันเยาวชนของเซลตาเดบิโก และย้ายไปลิเวอร์พูลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020
เขาเปิดตัวอย่างไม่เป็นทางการให้กับลิเวอร์พูลในนัดกระชับมิตรกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่ประเทศไทยในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2022 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการทัวร์เอเชียของสโมสรในช่วงก่อนฤดูกาล ในเดือนถัดมา เขามีชื่ออยู่ในทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในเกมกับฟูลัม
เขาได้รับสัญญาใหม่ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2022
ขนมปังเมลอน

ขนมปังเมลอน หรือ เมลอนปัง (; โรมาจิ: "meronpan") เป็นขนมปังหวานชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดและเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น เช่นเดียวกับในไต้หวันและประเทศจีน 
ขนมปังเมลอนทำจากแป้งโดเนื้อหนาที่หุ้มด้วยแป้งคุกกี้โดกรอบบาง ๆ มีรูปร่างคล้ายกับผลไม้จำพวกเมลอน เช่น แคนตาลูป โดยทั่วไปขนมปังเมลอนไม่ได้แต่งรสเมลอน แต่เมื่อไม่นานมานี้ผู้ผลิตนิยมเพิ่มรสเมลอนให้กับขนมปังเมลอน 
ขนมปังมีรูปแบบที่หลากหลากหลาย เช่น แบบที่มีช็อคโกแลตชิพเล็กน้อยระหว่างชั้นคุกกี้กับชั้นแป้งโดเนื้อหนา และแบบที่ไม่ใช่รสเมลอนที่ปรุงรสด้วยคาราเมล น้ำเชื่อมเมเปิล ช็อกโกแลต หรือรสชาติอื่น ๆ บางครั้งก็มีน้ำเชื่อม วิปครีม ครีมแต่งกลิ่น หรือคัสตาร์ดเป็นไส้ใน ในกรณีที่เป็นรูปแบบดังกล่าว ชื่ออาจตัดคำว่า "เมลอน" ออก แทนที่ด้วยชื่อของส่วนผสม (เช่น "ขนมปังเมเปิล" หรือ "เมเปิลปัง" สำหรับขนมปังรสน้ำเชื่อมเมเปิล) หรืออาจคงคำว่า "เมลอน" ไว้แม้ไม่มีรสเมลอน (เช่น "ขนมปังเมลอนช็อกโกแลต" หรือ "ช็อกโกแลตเมลอนปัง")
ชื่อ "ขนมปังเมลอน" หรือ "เมลอนปัง" นี้มีศัพทมูลมาจากสองภาษา เนื่องจากคำว่า "เมลอน" (melon) เป็นคำยืมจากภาษาอังกฤษ ขณะที่ "ปัง" (pan) มาจากคำในภาษาโปรตุเกสที่มีความหมายว่าขนมปัง
ในบางส่วนของภูมิภาคคันไซ ชูโงกุ และชิโกกุ มีขนมปังเมลอนในรูปแบบที่มีลายเส้นบนขนมปังคล้ายการแผ่รังสีเรียกว่า "ซันไรส์" (; โรมาจิ: "Sanraizu") แปลว่า "อาทิตย์ขึ้น" และชาวภูมิภาคเหล่านี้จำนวนมากก็เรียกขนมปังเมลอนที่มีลายเส้นตัดกันว่า "ซันไรส์" เช่นกัน
ขนมปังเมลอนและขนมปังสับปะรดจากฮ่องกงมีความคล้ายคลึงกันมาก เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ขนมปังเมลอนของญี่ปุ่นจะมีน้ำหนักและรสชาติที่เบากว่า แห้งกว่าเล็กน้อย และมีชั้นนอกที่แน่นกว่า (รวมถึงคุกกี้กรอบด้านบน) ซึ่งป้องกันการหลุดล่อน แตกต่างจากขนมปังสับปะรดของฮ่องกงที่เปลือกคุกกี้ด้านบนมักจะหลุดล่อนได้ง่าย ขนมปังสับปะรดของฮ่องกงมีความชุ่มกว่า และโดยทั่วไปจะนุ่มทั้งด้านนอกและด้านใน พร้อมรสเนยที่เข้มข้นกว่า
ประวัติ.
หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 โอกูระ คิฮาจิโรได้นำช่างทำขนมปังชาวอาร์เมเนีย ชื่อ Hovhannes Ghevenian หรือที่รู้จักในชื่อ Ivan Sagoyan มาที่กรุงโตเกียว Sagoyan ทำงานที่โรงแรมอิมพีเรียลในกรุงโตเกียวและคิดค้นขนมปังเมลอนขึ้น
ไข่ตุ๋น

ไข่ตุ๋น อาจหมายถึง:
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เล้งแซ่บ

เล้งแซ่บ หรือ เล้งต้มแซ่บ เป็นอาหารไทยประเภทต้มแซ่บ โดยใช้ส่วนที่เรียกว่า "เอียเล้ง" คือกระดูกสันหลังของหมู ที่เลาะเนื้อส่วนเต็ม ๆ ออกไป เหลือเพียงเนื้อติดกระดูกบ้างเล็กน้อย นำมาเคี่ยว ปรุงรสด้วยน้ำมะนาว น้ำปลา และพริกขี้หนูจำนวนมาก (โดยมากใช้พริกขี้หนูสีเขียว) จากนั้นโรยผักชีก่อนเสิร์ฟ
แต่เดิมเอียเล้งเป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งของน้ำก๋วยเตี๋ยวเท่านั้น ร้านก๋วยเตี๋ยวจะนำกระดูกส่วนนี้มาต้มเพื่อให้น้ำก๋วยเตี๋ยวมีรสชาติหวาน หอม และกลมกล่อม พอขายก๋วยเตี๋ยวหมดในแต่ละวันก็จะทิ้งกระดูกส่วนนี้ไป ภายหลังมีผู้นำมาขายเป็นเล้งแซ่บ จึงตัดคำว่า "เอียเล้ง" ให้สั้นลงเหลือเพียง "เล้ง" บ้างสันนิษฐานว่าอาหารจานนี้อาจประยุกต์มาจากอาหารที่เรียกว่า "ขาไก่ซุปเปอร์" ซึ่งแพร่หลายตามร้านข้าวต้มในกรุงเทพมหานครมาไม่ต่ำกว่า 4–5 ทศวรรษก่อนจะมีเล้งแซ่บ
ความนิยมของเล้งแซ่บทำให้มีตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกสินค้ารสชาติใหม่คือ "เส้นเล็กรสเล้งแซบ" นอกจากนี้เล้งแซ่บยังได้กลายเป็นอาหารอย่างหนึ่งที่เสิร์ฟในร้านอาหารไทยในต่างประเทศ เช่น จีน เกาหลีใต้ เป็นต้น ในไทเปมีผู้เปิดร้านอาหารไทยและขายอาหารจานนี้โดยตั้งชื่อเป็นภาษาจีนว่า "หั่วชานผายกู่" แปลว่า "ซี่โครงหมูภูเขาไฟ"
ไข่ตุ๋นจีน

ไข่ตุ๋นจีน หรือ เจิงฉุ่ยต้าน  หรือ จีต้านเกิง  เป็นอาหารจีนแบบดั้งเดิม พบได้ทั่วประเทศจีน ปรุงโดยการตีไข่ให้เข้ากันอย่างสม่ำเสมอคล้ายกับที่ใช้ทำไข่เจียว แล้วนำไปนึ่ง หากรับประทานแบบเย็นจะมีรสชาติและเนื้อสัมผัสเหมือนเจลาตินที่ไม่มีน้ำตาล (เว้นแต่จะใส่น้ำตาลเป็นส่วนผสม)
การเตรียม.
ตีไข่และเติมน้ำเพื่อสร้างเนื้อสัมผัสที่นุ่มยิ่งขึ้น อัตราส่วนน้ำต่อไข่ที่ดีคือ 1.5:1 อาจใช้น้ำมันงา ซอสถั่วเหลือง หรือน้ำซุปไก่เพื่อเพิ่มรสชาติ
ส่วนผสมอื่น ๆ (เช่น เห็ด หอย หรือเนื้อปู) อาจเพิ่มลงในส่วนผสมด้วย นำส่วนผสมของไข่เทลงในชาม วางชามวางในลังถึงและนึ่งจนสุก ไข่ควรนึ่งจนเนื้อแน่นเพื่อให้เนื้อไข่ยังคงเนียน โดยปกติจะวางจานไว้ด้านบนของชามที่มีส่วนผสมของไข่และวางทิ้งไว้ในขณะที่ไข่กำลังนึ่ง ไข่ตุ๋นที่ไม่ปิดฝาขณะนึ่งจะมีส่วนน้ำที่ส่วนบนของชาม
เมื่อใช้ไข่ 4 ฟอง เวลาทำปรุงโดยเฉลี่ยคือ 10 นาทีเมื่อปรุงด้วยน้ำ 7 นาทีเมื่อปรุงด้วยน้ำซุปไก่ แต่ก็มีเวลาเพิ่มเติมสำหรับการต้มน้ำสำหรับนึ่งล่วงหน้า
วิธีการปรุงแบบอื่น ๆ.
ไข่ตุ๋นสามารถปรุงได้ในไมโครเวฟหรือในหม้อความดัน ทั้งสองวิธีนี้ใช้เวลาน้อยกว่า แม้ว่าไข่ตุ๋นที่ได้อาจมีคุณภาพไม่ดีเท่าการปรุงด้วยลังถึง
รูปแบบต่างๆ.
ไข่ตุ๋นแบบทำมืออาจใส่ต้นหอม ไข่เยี่ยวม้า หรือกุ้งแห้ง ส่วนผสมเพิ่มเติมเหล่านี้จะถูกเพิ่มลงในส่วนผสมของไข่ก่อนนำไปนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลืองให้มีรสเค็ม
ภาษามลายูซียัก

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษามลายูซียัก  เป็นภาษาถิ่นของภาษามลายูรีเยา มีผุ้พูดภาษานี้ในอำเภอซียักและนครเปอกันบารู กับบริเวณชายฝั่งรีเยาโดยทั่วไป ภาษานี้เป็นภาษาเอกภาพของนครเปอกันบารูด้วย
ไข่มดแดง

ไข่มดแดง หมายถึงไข่และดักแด้ของมดแดง ("Oecophylla smaragdina") โดยจะนำมาเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในประเทศไทย และประเทศลาว เพราะให้โปรตีนสูง ให้รสชาติมันและเปรี้ยว สัมผัสแตกดังเป๊าะในปาก นิยมใช้เป็นส่วนประกอบของแกง ไข่เจียว ยำ หรือนำไปคั่ว
นอกจากนี้ยังมีไข่มดอีกชนิดหนึ่งที่สามารถบริโภคได้ เรียกว่า แมงมัน โดยไข่ของแมงมันนี้จะอยู่ใต้พื้นดิน และเป็นที่นิยมในแถบภาคเหนือของประเทศไทย
สารอาหาร.
ไข่มดแดงนั้นให้โปรตีนสูง ไข่มดแดง 100 กรัม มีโปรตีนมากถึง 8.2 กรัม มีไขมันและแคลอรีน้อยกว่าไข่ไก่ เพราะมีแคลอรีเพียง 2.6 กรัม ขณะที่ไข่ไก่มีมากถึง 11.7 กรัม นอกจากนี้ยังมีแร่ธาตุอื่น ๆ อีก เช่น แคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก โซเดียม โพแทสเซียม วิตามินบี 1 วิตามินบี 2 และไนอะซีน
การบริโภค.
ไข่มดแดงสามารถนำมาประกอบเป็นอาหารได้หลายอย่าง มีกรดแอซีติกให้รสเปรี้ยวแทนมะนาวหรือน้ำส้มสายชู ในประเทศไทยจะนำไข่มดแดง มาทำแกงผักหวานไข่มดแดง แกงเห็ดไข่มดแดง ต้มยำปลาช่อนไข่มดแดง แกงขี้เหล็กไข่มดแดง ห่อหมกไข่มดแดง ไข่เจียวไข่มดแดง และยำไข่มดแดง เป็นอาทิ ส่วนภาคเหนือ จะมีตำไข่มดแดง ซึ่งประกอบด้วยพริก กระเทียม ดีปลี สะระแหน่ ผักไผ่ และเกลือ 
แกงไข่มดแดงเป็นที่นิยมในประชากรผู้สูงวัยในประเทศลาว แต่คนรุ่นใหม่ไม่นิยมรับประทานเท่าใด
นายแพทย์ สุวรรณชัย วัฒนายิ่งเจริญชัย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการอาหารแห่งชาติ อดีตอธิบดีกรมอนามัย ให้ข้อมูลว่า ควรนำไข่มดแดงมาล้างสะอาดอย่างน้อยสามครั้งด้วยน้ำสะอาด หรือการเปิดน้ำไหลอย่างน้อยสองนาที หรือแช่น้ำเกลือ น้ำส้มสายชู เบกกิ้งโซดาหรือผงฟู แล้วค่อยล้างด้วยน้ำสะอาด และนำมาปรุงให้สุกทุกครั้ง ไม่ควรกินแบบสุก ๆ ดิบ ๆ เพราะอาจปนเปื้อนเชื้อโรคได้ รวมทั้งไม่ควรเก็บไว้ค้างมื้อ เพราะบูดเสียได้ง่าย อาจทำให้ผู้บริโภคเสี่ยงต่อการปวดท้องและโรคอุจจาระร่วง
การเพาะเลี้ยง.
การเพาะเลี้ยงไข่มดแดง ถือเป็นธุรกิจที่สร้างรายได้ดี และมีต้นทุนต่ำ สำหรับผู้คนที่ขาดทุนทรัพย์ มดแดงหลายรังอาศัยอยู่บนต้นไม้ต้นเดียว เช่น ต้นมะม่วง หรือต้นปาล์ม โดยมดแดงเหล่านี้จะได้รับน้ำหวานและอาหารเสริมจนกว่าจะถึงช่วงเวลาเก็บไข่ได้ ฤดูวางไข่จะเริ่มตั้งแต่เดือนกันยายนจนถึงเดือนธันวาคม และอีกช่วงคือเดือนมกราคมจนถึงเดือนเมษายน จากนั้นจะสามารถเก็บไข่ได้ในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน แต่ต้องระมัดระวังไม่ให้รังที่เหลือเสียหาย หรือฆ่ามดที่เหลือ
ปัจจุบันมีผลิตภัณฑ์ไข่มดแดงบรรจุกระป๋องวางจำหน่าย
บันทึกพระนามแห่งแรเมสเซียม

อนุสรณ์วิหารแห่งแรเมซีสที่ 2 หรือที่เรียกโดยทั่วไปว่า แรเมสเซียม ซึ่งที่นี้ปรากฏรายพระนามของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณเพียงไม่กี่พระนาม โดยส่วนที่ปรากฏพระนามดังกล่าวได้ตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกโดยฌอง-ฟร็องซัวส์ ช็องโปลลียงในปี ค.ศ. 1845 และโดยคาร์ล ริชาร์ด เลปซีอุสในอีกสี่ปีต่อมา
บริเวณภาพสลักส่วนบนของประตูของวิหารชั้นที่สองด้านทิศตะวันตกแสดงภาพขบวนแห่บูชาบรรพกษัตริย์ของฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 ในเทศกาลแห่งเทพมิน ประกอบด้วยภาพสลักจำนวน 19 ภาพที่มีพระนามของฟาโรห์จำนวน 14 พระองค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีการละพระนามของฟาโรห์ฮัตเชปสุตและเหล่าฟาโรห์แห่งอาร์มานา
รายพระนาม.
ภาพสลักดังกล่าวได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งมีภาพสลักของบรรพกษัตริย์จำนวน 14 พระองค์ในขบวนทางด้านซ้าย  ส่วนที่สองเป็นขบวนที่ปรากฏบรรพกษัตริย์อีกจำนวน 6 พระองค์ แต่หลงเหลือเพียงพระนามของฟาโรห์จำนวน 5 พระองค์เท่านั้น
ในปัจจุบัน ภาพสลักดังกล่าวยังปรากฏอยู่บริเวณส่วนบนของประตูของวิหารชั้นที่สองด้านทิศตะวันตก ซึ่งมีลักษณะโครงสร้างภาพสลักที่คล้ายกันกับบันทึกพระนามแห่งเมดิเนต ฮาบูที่ถูกสร้างขึ้นมาในภายหลัง ซึ่งปรากฏพระนามของฟาโรห์เพียงจำนวน 9 พระองค์เท่านั้น
อัมปัง

อัมปัง  หรือ ขนมปังถั่วแดง เป็นขนมปังหวานของญี่ปุ่นที่โดยทั่วไปใส่ไส้ถั่วแดงกวน อัมปังอาจเตรียมโดยใช้ไส้อื่น เช่น ถั่วขาว ("ชิโรอัง") ถั่วเขียว (อูงูอิซูอัง) งา (โกมาอัง) และเกาลัด ("คูริอัง")
ประวัติ.
อัมปังถูกทำขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในยุคเมจิ โดยชายที่ชื่อ ยาซูเบ คิมูระ ซามูไรที่ตกงานในช่วงการเถลิงอำนาจของกองทัพจักรวรรดิและการล่มสลายของชนชั้นซามูไร ยุคเมจิเป็นช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นมีความทันสมัยมากขึ้นเรื่อย ๆ และซามูไรจำนวนมากที่ตกงานได้รับงานที่แปลกใหม่ไปจากเดิม บทบาทของคนทำขนมปังคืองานประเภทหนึ่ง
วันหนึ่ง ขณะที่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วบริเวณที่คนงานจำนวนมากทำงานใหม่อยู่ ยาซูเบ คิมูระได้พบชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังทำขนมปัง จึงเกิดความคิดขึ้น กลายเป็นจุดเริ่มต้นของร้านขนมปัง ชื่อ "บุนเอโด" (文英堂) ในปี ค.ศ. 1874 เขาย้ายร้านไปย่านกินซะ และเปลี่ยนชื่อร้านขนมปังเป็น "คิมูรายะ" (木村屋) ปัจจุบันคือคือร้าน "คิมูรายะ โซโฮเต็ง"  อย่างไรก็ตาม สูตรของขนมปังที่รู้จักในประเทศญี่ปุ่นในเวลานั้นมีเพียงการทำขนมปังที่มีรสเค็มและเปรี้ยว ซึ่งไม่เหมาะกับรสนิยมของชาวญี่ปุ่นในขณะนั้น ยาซูเบอยากทำขนมปังที่มีรสชาติแบบญี่ปุ่นมากขึ้น ในที่สุดก็ค้นพบวิธีการทำขนมปังตามแบบฉบับ"มันจู"ของญี่ปุ่น คือการขึ้นแป้งโดด้วยยีสต์เหลว"ซากาดาเนะ"แบบดั้งเดิม จากนั้นเขาก็ยัดไส้ขนมปังด้วยถั่วกวน"วางาชิ" แล้วขายอัมปังในฐานะของว่าง อัมปังเป็นที่นิยมอย่างมาก ไม่เพียงแต่เพราะรสชาติของมันเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะชาวญี่ปุ่นสนใจสิ่งใหม่ ๆ และเรื่องราวต่างประเทศในเวลานั้นด้วย
ต่อมา ชายคนหนึ่งชื่อยามาโอกะ เท็ชชู มหาดเล็กของจักรพรรดิเมจิซึ่งโปรดการเสวยอัมปัง ได้ขอให้ตระกูลโทกูงาวะ อดีตตระกูลผู้นำรัฐบาลญี่ปุ่นก่อนยุคเมจิ นำอัมปังไปถวายจักรพรรดิเมื่อเข้าเฝ้าพระองค์ ตระกูลโทกูงาวะขอให้ยาซูเบทำอัมปังจำนวนหนึ่งถวายจักรพรรดิ ยาซูเบตั้งใจทำอัมปังอย่างหนัก และเนื่องจากเขาใส่ใจกับรูปร่างหน้าตาของขนมปัง จึงตกแต่งด้วย"ซากูระ"ดองเกลือตรงกลางขนมปังแต่ละก้อน อัมปังนี้ถูกมาถวายแก่จักรพรรดิเมจิเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1875 จักรพรรดิตรัสให้ยาซูเบถวายขนมปังถั่งแดงให้พระองค์ทุกวัน และเนื่องจากข่าวลือที่ว่าจักรพรรดิบริโภคอัมปัง ความนิยมของขนมปังโดยเฉพาะอัมปังจึงเริ่มแพร่หลายไปทั่วประเทศ
ต้มโคล้ง

ต้มโคล้ง เป็นอาหารไทยประเภทต้มรสจัด ใช้ปลาแห้งหรือหัวปลาแห้งเป็นต้น ต้มกับหัวหอม ส้มมะขามหรือใบมะขามอ่อน แล้วเติมเกลือ ให้ออกรสเปรี้ยวเค็ม บ้างก็ว่าเป็นสำรับเดียวกับ "โฮกอือ" ซึ่งมักทำเป็นสำรับที่เรียกว่า "ปลาช่อนโฮกอือ" ที่ใช้ปลาช่อนเป็น รสชาติคล้ายต้มยำแต่ต่างกันที่ต้มโคล้งจะใช้รสเปรี้ยวของน้ำมะขามเปียก และรสชาติต้มโคล้งออกไปทางเค็มและเปรี้ยวเป็นหลัก ซึ่งต่างจากต้มยำที่จะครบรสมากกว่า 
ส่วนใหญ่จะเน้นรับประทานคู่กับเนื้อปลาเพราะรสชาติของน้ำแกงจะเหมาะสมต่อการรับประทานกับเนื้อปลาหรืออาหารทะเลมากกว่าการรับประทานกับเนื้อสัตว์ชนิดอื่น ส่วนเนื้อปลาที่นิยมนำมาทำต้มโคล้งจะเป็นปลากะพง ปลาเค็ม และปลานิล เป็นต้น
ที่มา.
คำว่า "โคล้ง" อาจจะมาจากชื่อแกงโบราณที่เรียกว่า "โพล้ง" ซึ่งใช้วัตถุดิบใกล้เคียงกับต้มโคล้งในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใส่มะขามเปียก บ้างสันนิษฐานว่า ชื่ออาหารว่า "ต้มโคล้ง" และ "ต้มโพล้ง" เป็นแกงชนิดเดียวกัน 
ในหนังสือ "ประติทินบัตร แล จดหมายเหตุ เล่ม 1 ฉบับที่ 6 ร.ศ. 108" ได้ระบุไว้ว่า "ต้มโคล้ง" มีการตำหัวหอม เยื่อเคย เกลือ พริกไทย ในการทำแกงชนิดหนึ่ง รสเปรี้ยว เค็ม เช่น แกงหัวปลาแห้งต้มกับใบมะขาม เป็นต้น ส่วนในหนังสือ "ตำรากับเข้า ร.ศ. 109" ปรากฏสำรับ "ต้มโพล้งกุ้ง" ในตำรา "แม่ครัวหัวป่าก์" ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ มีสำรับที่ชื่อ "ต้มโพล้งปลาสลิด" ดูแตกต่างจากต้มโคล้งในปัจจุบันคือ ทั้งสี กลิ่น รสชาตินั้นต่างไป รสเผ็ดร้อนจะได้จากพริกไทยขาว เปรี้ยวจากน้ำมะขามเปียก เค็มจากน้ำปลา หวานจากน้ำเชื้อหรือน้ำสต๊อก หอมแดง และเนื้อสัตว์ที่ใส่ถึง 3 ชนิดด้วยกัน ทั้งหมูสามชั้น เนื้อกุ้งและปลาสลิดแห้ง
ที่มาของต้มโคล้งเกิดจากความต้องการถนอมอาหาร เช่น การใส่เกลือตากแดด ทำปลาเค็ม ปลาร้า และอื่น ๆ รวมถึงปลาย่าง ภายหลังจึงดัดแปลงปลาย่างมาทำเป็นแกง ใส่พริกชี้ฟ้าแห้งที่ฉีกเป็นชิ้น ๆ ลงไป กลายเป็นต้มโคล้งในที่สุด ซึ่งสะดวกกว่าต้มยำเพราะ ส่วนใหญ่จะใช้ของแห้งที่สามารถตุนไว้ในครัวได้ ไม่ว่าจะเป็นปลากรอบ มะขามเปียก พริกชี้ฟ้าแห้ง หัวหอมแดง รวมถึงพืชผักสวนครัวที่ปลูกกันในบ้านเช่น ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกขี้หนู 
ตำรับดั้งเดิมของต้มโคล้ง ความหวานมาจากหอมแดงห่อใบตอง แต่ในปัจจุบันมักใช้น้ำตาลปี๊บแทน
บาบาฆ็อนนูจญ์

บาบาฆ็อนนูจญ์  หรือ บาบากานูช (,) เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่งจากลิแวนต์ ประกอบด้วยเนื้อมะเขือม่วงสุกสับละเอียด ผสมกับน้ำมันมะกอก น้ำเลมอน เครื่องปรุงรส และทาฮีนี ตามธรรมเนียมดั้งเดิมจะนำมะเขือม่วงไปอบหรือย่างไฟก่อนนำมาลอกเปลือกออก ทำให้เนื้อมะเขือม่วงมีลักษณะนุ่มและมีกลิ่นรสควัน บาบาฆ็อนนูจญ์ถือเป็น "เมเซ" ("จานเริ่ม") แบบฉบับของอาหารในภูมิภาค บ่อยครั้งยังเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงและเป็นเครื่องจิ้มสำหรับแผ่นแป้งพีตา
มุตับบัล  เป็นอาหารที่มีลักษณะคล้ายกับบาบาฆ็อนนูจญ์ บ้างว่าเป็นบาบาฆ็อนนูจญ์รูปแบบที่เผ็ดกว่า มุตับบัลประกอบด้วยมะเขือม่วงย่างแล้วนำไปบด ผสมกับทาฮีนี เกลือ พริกไทยดำ กระเทียม น้ำเลมอน และมักใส่โยเกิร์ตลงไปด้วย
ศัพทมูล.
คำว่า "บาบา"  เป็นคำภาษาอาหรับที่แปลว่า "บิดา" และเป็นศัพท์แสดงความรัก ส่วน "ฆ็อนนูจญ์"  อาจเป็นชื่อบุคคล นอกจากนี้ยังมีการตีความชื่อที่ประกอบขึ้นจากสองคำนี้ว่าหมายถึง "บิดาแห่งการเกี้ยวพาราสี" หรือ "คุณพ่อที่ถูกตามใจ/คุณพ่อเจ้าชู้" หรือ "คุณพ่อแก่ ๆ ที่ถูกโอ๋จนเสียนิสัย" นอกจากนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่า "บาบา" หมายถึงมะเขือม่วงหรือหมายถึงคนจริง ๆ ที่หมกมุ่นกับอาหารจานนี้กันแน่
รูปแบบ.
บาบาฆ็อนนูจญ์ในตำรับอาหรับตะวันออกแตกต่างกับในลิแวนต์เล็กน้อย ตรงที่การปรุงด้วยผักชีและยี่หร่า ส่วนแบบลิแวนต์อาจโรยหน้าด้วยพาร์สลีย์หรือผักชีซอยละเอียดเท่านั้น
กิล มากส์ นักเขียนและนักประวัติศาสตร์อาหาร เขียนไว้ว่า "ชาวอิสราเอลเรียนรู้วิธีการทำบาบาฆ็อนนูจญ์มาจากชาวอาหรับ" ตำรับอาหารอิสราเอลเรียกอาหารจานนี้ว่า "salat ḥatzilim" และทำมาจากมะเขือม่วงย่างหรือผัด ผสมกับมายองเนส เกลือ เลมอน และหอมใหญ่สับละเอียด และมักราดด้วยน้ำมันมะกอกก่อนเสิร์ฟ
พระราชบัญญัติปาปัวและนิวกินี พ.ศ. 2492

พระราชบัญญัติปาปัวและนิวกินี พ.ศ. 2492  เป็นพระราชบัญญัติที่ผ่านโดยรัฐสภาแห่งออสเตรเลีย มาแทนที่พระราชบัญญัติปาปัว พ.ศ. 2448 และพระราชบัญญัตินิวกินี พ.ศ. 2463 และเปลี่ยนสถานะของดินแดนปาปัว และนิวกินี โดยการรวมการปกครองเข้าด้วยกันเป็นปาปัว และนิวกินี พระราชบัญญัตินี้กำหนดการปกครองท้องถิ่น แม้ว่าดินแดนจะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของออสเตรเลีย พระราชบัญญัตินี้ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติเอกราชปาปัวนิวกินี พ.ศ. 2518 ซึ่งอนุญาตให้ปาปัวนิวกินี เป็นอิสระจากออสเตรเลีย
แซนโม

แซนโม หรือ ซัลโม เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของไทย พบได้ในชุมชนกุฎีจีน เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นชุมชนของผู้มีเชื้อสายโปรตุเกสในไทย เป็นอาหารพิเศษที่จะทำให้ช่วงเทศกาลคริสต์มาส วันขึ้นปีใหม่ หรือเทศกาลสำคัญอื่น ๆ ทางศาสนาของชุมชน เพราะมีกรรมวิธียุ่งยาก ทั้งนี้แซนโมจะมีรูปลักษณ์และรสชาติเข้มข้นหรือหวานฉ่ำไปตามความนิยมของแต่ละบ้าน อย่างไรก็ตามแซนโมถือเป็นอาหารที่ยังมีเค้าของอาหารยุโรปมากที่สุด
แซนโมจะใช้เนื้อวัวหรือเนื้อหมูเป็นส่วนประกอบหลักก็ได้ตามความชอบ โดยมากนิยมใช้เนื้อสะโพก บ้างใช้เนื้อสัน หากใช้เนื้อสะโพกจะตัดแบ่งเป็นชิ้น ๆ ชิ้นหนึ่งมีความหนา 2 นิ้ว และความกว้าง 16 นิ้ว แล้วนำมีดแหลมแทงไปในเนื้อเพื่อที่จะเอามันหมูที่หั่นเป็นเส้นยาวซึ่งคลุกเคล้าเข้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบยัดเข้าไป เพื่อทำให้เนื้อนิ่มขึ้น จากนั้นนำเนื้อดังกล่าวไปคลุกเคล้ากับพริกไทย เกลือ และหอมแดงบุบ ไปทอดในน้ำมันพอหอมแต่ไม่ถึงกับสุก แล้วนำเนื้อดังกล่าวไปต้มในน้ำแกงที่ผสมหัวหอม เกลือ ซอส และซีอิ๊วดำ เพียงเล็กน้อยเพื่อแต่งสีให้สวยงาม จากนั้นใส่ซอสที่หมักเนื้อก่อนหน้าลงไป พร้อมกับนำลูกกระวาน กานพลู พริกไทย และอบเชย ห่อใส่ผ้าขาวใส่ลงในหม้อ เมื่อเนื้อนุ่มดีแล้ว ก็เสิร์ฟด้วยการหั่นเป็นแว่น แลเห็นมันหมูเป็นไส้ข้างใน ส่วนน้ำมันที่ใช้ทอดจะนำไปเคี่ยวให้ข้นเป็นซอสไว้ราดบนเนื้อก่อนเสิร์ฟ โดยรับประทานกับข้าวสวย ขนมปัง หรือรับประทานกับซอสพริก รับประทานเคียงกับมันฝรั่ง แคร์รอต และถั่วลันเตาต้ม
แอร์เดชีร์ ซอเฮดี

แอร์เดชีร์ ซอเฮดี (16 ตุลาคม พ.ศ. 2471 – 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวอิหร่าน ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศในปี พ.ศ. 2509 ถึง พ.ศ. 2514 และเอกอัครราชทูตในสหรัฐและสหราชอาณาจักร
ครอบครัว.
เขาเกิดเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2471 และเขาเป็นลูกชายของพลโทแฟชลอลลอฮ์ ซอเฮดีที่เป็นนายกรัฐมนตรีอิหร่านที่มีส่วนร่วมในการรัฐประหารเพื่อโค่นล้มโมฮัมหมัด มอสซัดเดกและภรรยาคอดีเจห์ พรีเนีย
เขาได้รับปริญญาด้านการเกษตรจากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐยูทาห์ในปี พ.ศ. 2493 เจ็ดปีต่อมาเขาได้แต่งงานกับเจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวีและต่อมาเขาหย่าร้างในปีพ.ศ. 2507
เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
 เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน ชั้นอัศวินสูงสุด
คำเตือนครั้งสุดท้ายของจีน

คำเตือนครั้งสุดท้ายของจีน  เป็นสุภาษิตรัสเซีย มีต้นกำเนิดมาจากสหภาพโซเวียตในอดีต หมายถึง คำเตือนหรือคำขู่ที่ไม่มีผลกระทบจริง ๆ
ต้นกำเนิด.
สำหรับต้นกำเนิดของประโยค คำเตือนครั้งสุดท้ายของจีน มาจากสถานการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนและสหรัฐในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 สหรัฐได้ส่งเครื่องบินขับไล่ขึ้นลาดตระเวนบริเวณช่องแคบไต้หวันเป็นประจำ ทำให้ทางการจีนประท้วงการกระทำดังกล่าวในนามของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในรูปแบบของ "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ต่อการซ้อมรบของสหรัฐในช่องแคบดังกล่าว ยังไงก็ตาม คำเตือนดังกล่าวไม่มีการตอบโต้ใด ๆ ตามมาหลังจากการเพิกเฉยต่อ "คำเตือนครั้งสุดท้าย" นั้น
สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ออก "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ครั้งแรกไปยังสหรัฐในเที่ยวบินลาดตระเวนในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2501 ระหว่างสถานการณ์วิกฤตช่องแคบไต้หวันครั้งที่ 2 ซึ่งเวลานั้นสหรัฐถือว่าสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) เป็นตัวแทนที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงชาติเดียวของจีน และทำการบินลาดตระเวนในน่านน้ำที่ควบคุมโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งจีนได้บันทึกการกระทำนั้นและออก "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ผ่านช่องทางทางการทูตสำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น โดยทางการจีนได้ออกคำเตือนครั้งสุดท้ายมากกว่า 900 ครั้งในปี พ.ศ. 2507
การใช้งานในปัจจุบัน.
ภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต สุภาษิตดังกล่าวยังคงถูกใช้โดยแพร่หลายในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียต โดยเฉพาะในประเทศเอสโตเนีย
ในปี พ.ศ. 2565 ประโยคว่า "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ของจีน ถูกพูดถึงอย่างแพร่หลายอีกครั้งหลังจากการประกาศเตือนสหรัฐในการเดินทางไปเยือนประเทศไต้หวัน ว่าอย่าเล่นกับไฟ ซึ่งประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐก็ไม่ได้ยี่หระ กลับเดินทางไปยังประเทศไต้หวันพร้อมคณะในค่ำของวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2565 จีนจึงตอบโต้ด้วยการประกาศพื้นที่ซ้อมรบใหญ่ด้วยกระสุนจริงบริเวณโดยรอบประเทศไต้หวันหลังจากประธานสภาผู้แทนสหรัฐเดินทางกลับ โดยเหตุการณ์ดังกล่าวถูกพูดถึงในสื่อสังคมเรดดิต และแพลตฟอร์มออนไลน์ 9แก๊ก ในรูปแบบของมีม "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ของจีน
ทูเวอ เครสแจนเซิน

ทูเวอ เครสแจนเซิน (25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 2022) เป็นครู ศิลปินด้านทัศนศิลป์ และนักการเมืองชาวกรีนแลนด์ เขาเป็นที่รู้จักจากการออกแบบธงชาติกรีนแลนด์ที่เริ่มใช้งานในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1985 เครสแจนเซินได้รับเลือกตั้งเข้าสู่รัฐสภากรีนแลนด์ในฐานะสมาชิกพรรคซิอุมุตเมื่อ ค.ศ. 1979 ช่วงนี้เป็นช่วงที่กรีนแลนด์ได้รับสถานะปกครองตนเอง เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการศึกษากรีนแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1979–1983
เครสแจนเซินถึงแก่กรรมในวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2022 ขณะมีอายุ 82 ปี ในบ้านของเขาที่แฮลส์ ประเทศเดนมาร์ก
สงครามบอลข่าน

สงครามบอลข่าน เป็นหนึ่งในความขัดแย้งทั้งสองครั้งที่เกิดขึ้นในรัฐบอลข่านในปี 1912 จนถึง 1913 ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่ง รัฐบอลข่านทั้งสี่คือ กรีซ เซอร์เบีย มอนเตเนโกร และบัลแกเรีย ได้ประกาศสงครามต่อจักรวรรดิออตโตมันและสามารถเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันได้ ส่งผลให้ดินแดนฝั่งยุโรปของจักรวรรดิออตโตมัน เหลือเพียงภูมิภาคเธรซตะวันออกเท่านั้นที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่สอง บัลแกเรียได้หันมาต่อสู้กับรัฐบอลข่านเดิมที่ร่วมมือกันในครั้งแรก นอกจากนี้ยังเผชิญกับการโจมตีโดยโรมาเนียจากทางเหนือ จักรวรรดิออตโตมันยังคงสูญเสียอาณาเขตส่วนใหญ่ในยุโรป แม้ว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องในฐานะผู้ต่อต้านบัลแกเรีย จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีเริ่มอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก เมื่อเซอร์เบียได้ผนวกดินแดนจนมีความพยายามที่จะสถาปนาดินแดนสลาฟใต้ขึ้นมา สงครามครั้งนี้จึงเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตการณ์บอลข่านในปี 1914 และด้วยเหตุนี้จึงทำให้สงครามครั้งนี้เป็นดั่ง "ลางบอกเหตุแห่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง"
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทั้งบัลแกเรีย กรีซ มอนเตเนโกร และเซอร์เบีย ต่างก็ได้รับเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมัน แต่กลุ่มชาติพันธุ์จำนวนมากยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิ ในปี 1912 บรรดาประเทศเหล่านี้ได้ร่วมกันก่อตั้งสันนิบาตบอลข่าน สงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 1912 เมื่อรัฐสมาชิกของสันนิบาตประกาศสงครามกับจักรวรรดิออตโตมัน และสิ้นสุดลงในอีกแปดเดือนต่อมา เนื่องจากการลงนามในสนธิสัญญาลอนดอน เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 1913 สงครามบอลข่านครั้งที่สองเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 1913 เมื่อบัลแกเรียไม่พอใจกับการสูญเสียมาซิโดเนีย โดยได้เริ่มโจมตีอดีตพันธมิตรสันนิบาตบอลข่าน แต่กองกำลังผสมระหว่างเซอร์เบียและกรีซมีกำลังพลที่เหนือกว่ามาก และสามารถขับไล่กองทัพบัลแกเรียพร้อมโจมตีสวนกลับบัลแกเรียจากการรุกรานทางตะวันตกและทางใต้ โรมาเนียซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมกับความขัดแย้งนี้ ได้เริ่มรุกรานบัลแกเรียทางตอนเหนือ ซึ่งเป็นการละเมิดสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างสองรัฐ อีกทั้งจักรวรรดิออตโตมันได้โจมตีบัลแกเรียและสามารถยึดเมืองเธรซได้ แล้วเคลื่อนพลสู่เอเดรียโนเปิล สงครามครั้งที่สองยุติลงเนื่องด้วยสนธิสัญญาบูคาเรสต์ บัลแกเรียยังคงรักษาดินแดนส่วนใหญ่ที่ยึดครองในสงครามครั้งแรกได้ แต่ก็ถูกบังคับให้มอบดินแดนทางตอนเหนือให้แก่โรมาเนีย
สงครามบอลข่านถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของปัญหาชนกลุ่มน้อย โดยทุกฝ่ายมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบต่อความทารุณโหดร้ายต่อพลเรือน และได้ช่วยจุดประกายความโหดร้ายในภายหลัง รวมถึงอาชญากรรมสงครามในสงครามยูโกสลาเวียเมื่อช่วงทศวรรษที่ 1990 ดัวย
ตำบลแก่นมะกรูด

แก่นมะกรูด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ท้องที่เกือบทั้งหมดอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง-ทุ่งใหญ่นเรศวร และมีเนื้อที่ถึง 2,282.05 ตารางกิโลเมตร (ร้อยละ 33.90 ของพื้นที่จังหวัด) เป็นตำบลที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดอุทัยธานี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลแก่นมะกรูด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
เดิมตำบลแก่นมะกรูด อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอแม่กลอง จังหวัดอุทัยธานี ต่อมาในปี พ.ศ. 2454 มณฑลนครสวรรค์ได้ปรับเปลี่ยนเขตของอำเภอแม่กลองกับอำเภอหนองหลวง โดยให้ตำบลแก่นมะกรูด มาขึ้นกับทางอำเภอหนองหลวง (เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอคอกควายในปี พ.ศ. 2460) พ.ศ. 2468 ได้รับรวมกิ่งอำเภอห้วยแห้ง จากอำเภอบ้านเชี่ยน จังหวัดชัยนาท มารวมกับอำเภอคอกควาย จังหวัดอุทัยธานี และย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้งที่ตำบลบ้านไร่ และเปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอคอกควาย เป็นอำเภอบ้านไร่ จึงกลายเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านไร่มาจนถึงปัจจุบัน
ตำบลแก่นมะกรูดตั้งอยู่ในเขตใต้สุดของภาคเหนือและเหนือสุดของภาคกลางที่มีความหลากหลายของชาติพันธุ์ ทั้งไทย จีน มอญ ลาว แขก กะเหรี่ยง ละว้า ขมุ อยู่บนพื้นที่สูงในจังหวัดอุทัยธานี เป็นที่ตั้งโครงการพื้นที่ต้นแบบบูรณาการแก้ไขปัญหา และพัฒนาพื้นที่ตำบลแก่นมะกรูด โดยมีมูลนิธิปิดทองหลังพระสืบสานแนวพระราชดำริพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในหลวงรัชกาลที่ 9 ร่วมบูรณาการขับเคลื่อนการพัฒนาในพื้นที่ มีอากาศเย็นเกือบตลอดทั้งปี มีสวนดอกไม้และผลไม้เมืองหนาว นานาพรรณ ทั้งลิลลี่ ทิวลิป เบญจมาศหลากสี สตรอว์เบอร์รี ซาโยเต้ กาแฟ กะหล่ำปลีม่วง กะหล่ำปลีหัวใจ ผักสลัด และผักพื้นบ้านมากมาย เป็นต้น สวนพฤษศาสตร์ ถือเป็นสถานที่ยอดนิยมในช่วงฤดูหนาวที่นักท่องเที่ยวได้มาเที่ยว สัมผัสอากาศหนาว เคล้าสายหมอกกับดอกไม้ผลไม้เมืองหนาวราวกับว่าได้ไปเยือนภาคเหนือตอนบน มีคำกล่าวที่ว่า “อำเภอบ้านไร่ บรรยากาศเชียงใหม่ ไม่ไกลกรุงเทพฯ”
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลแก่นมะกรูดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ปัจจุบันตำบลแก่นมะกรูดทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่ เดิมเป็นสภาตำบลแก่นมะกรูดซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517 ต่อมาสภาตำบลแก่นมะกรูดถูกยุบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไร่ ใน พ.ศ. 2547 เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน โดยในขณะนั้นท้องที่สภาตำบลแก่นมะกรูดมีประชากรเพียง 1,714 คน
ประชากร.
พื้นที่ตำบลแก่นมะกรูดประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,326 คน แบ่งเป็นชาย 1,236 คน หญิง 1,090 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอบ้านไร่
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
วัดนาทวี

วัดนาทวี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา
วัดนาทวีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เพื่อแทนที่วัดนาหว้า ซึ่งถูกเผาทำลายไปในสมัยสงครามเมื่อครั้งต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นที่ดินของนายยอดทอง ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเมืองจะโหน่งให้ดำรงตำแหน่งหัวเมือง นายทองหัวเมืองจึงนำความไปปรึกษากับเจ้าคณะหมวดที่เมืองจะนะตกลง สร้างวัดขึ้นใหม่ในที่ดินของตนเอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ "หลวงพ่อโต" เป็นพระพุทธรูปโบราณปางมารวิชัย สร้างในสมัยอยุธยา มีหน้าตักกว้าง 2.20 เมตร ทำจากปูนปั้นฝีมือช่างท้องถิ่น ด้านการเคารพนับถือจากชาวบ้าน เชื่อว่าเมื่อชาวบ้านแถบนาทวีและใกล้เคียง เกิดเรื่องข้าวของหายหรือถูกโจรลักขโมยวัวควาย จะเดินทางมากราบไหว้บนบานหลวงพ่อโต ขอให้ได้สิ่งของหรือสัตว์เลี้ยงกลับคืน ซึ่งส่วนมากมักจะได้คืนกลับมา วัดยังมี "แหวนพุทธดำรง" มีลักษณะคล้ายแหวนทำด้วยหยก แต่เป็นกำไลโบราณที่ทำจากหินคาเนเลี่ยนหรือหินนำโชค ซึ่งขุดพบที่ท้องนาในอำเภอนาทวี ชาวบ้านที่ขุดพบได้นำมาถวายให้กับวัด
วัดบางกล้วย (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

วัดบางกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลบางไทร อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา
มีเรื่องบอกเล่าว่าเมื่อราว 300 ปีที่ผ่านมา พระธุดงชาวพม่ากะเหรี่ยงเดินธุดงค์มาปักกรดบนที่ดินของบริเวณวัดนี้ ชื่อหลวงพ่อเน่ย และต่อมาได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ มุงหลังคาด้วยหญ้าคา เรียกว่า "สำนักสงฆ์เกาะทับ" ต่อมาขุนสวัสดิ์ หนวดแดง ได้มอบที่ดิน 5 ไร่เศษ หลังจากหลวงพ่อเน่ยได้มรณะภาพ มีการสร้างอุโบสถไม้ ฐานเสาอุโบสถฝึงลึกในดินประมาณ 1 เมตร และรองฐานตีนเสาด้วยไม้แดง และไม้เคี่ยมขนาดหนา 2 นิ้ว กว้าง 10 นิ้ว โดยประมาณ พระประธานในอุโบสถสร้างด้วยปูนทรายแร่เช่นกัน
18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 สำนักสงฆ์วัดบางกล้วย ได้ประกาศเป็นวัดตามกฏหมาย (ตามหลักฐานราชการ) โดยมีพระอธิการหีตเป็นเจ้าอาวาส 16 สิงหาคม พ.ศ. 2461 วัดบางกล้วยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีพระโยคา ธรรมวินิจ เป็นผู้ครองวัด ฝ่ายมหานิกาย ต่อมา พ.ศ. 2464 วัดได้อยู่ในความดูแลปกครองของฝ่ายธรรมยุติกนิกาย พ่อปู่สงฆ์และแม่ย่าทับ ชัยสงคราม ได้ถวายที่ดินวัดเพิ่มอีก 4 ไร่ และได้ซื้อที่ดินเพิ่มอีก 10 ไร่เศษ ในภายหลังรวมเนื้อที่ดินทั้งหมด ประมาณ 19 ไร่เศษ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ ซึ่งสร้างด้วยไม้ หลังคามุงกระเบื้องว่าวสี่เหลี่ยม
วัดถ้ำช้างเผือก

วัดถ้ำช้างเผือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี อยู่ห่างจากวัดถ้ำตะโกประมาณ 1 กิโลเมตร มีศาสนสถานทางบริเวณด้านล่างและด้านบนภูเขาและด้านบนภูเขามีความอุดมสมบูรณ์ร่มรื่นจากต้นไม้ใหญ่และต้นไม้ขนาดกลางอยู่จำนวนมาก
วัดถ้ำช้างเผือก แต่เดิมสร้างอยู่ตรงหน้าถ้ำช้างเผือกซึ่งพระยาโชฎึกราชเศรษฐเป็นผู้สร้าง แต่ในฤดูน้ำหลากการเดินทางไม่สะดวกจึงมีการย้ายวัดขึ้นไปอยู่เหนือถ้ำประมาณ 50 ปีเศษมาแล้ว แต่ยังคงใช้ชื่อวัดตามที่เรียกกันมาแต่เดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 หน้า 905 ตอนที่ 24 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479
วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ก่ออิฐถือปูนยาว 10 เมตร บริเวณเชิงเขามีทำนบดินและอ่างเก็บน้ำโบราณที่อาจสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 18 ด้านบนภูเขามีวิหารที่มองเห็นบริเวณโดยรอบของอำเภอท่าวุ้ง
ตำบลสำเภาล่ม

ตำบลสำเภาล่ม เป็นตำบลใน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติศาสตร์.
ตำบลสำเภาล่มเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำป่าสัก และ แม่น้ำเจ้าพระยา โดยมีภูมิประเทศเป็นทางแยก 3 ทาง กระแสน้ำได้ก่อตัวขึ้นในจุดที่เรือและเรือสำเภามักจะพลิกคว่ำและจมลงตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทยเมื่อกว่า 600 ปีที่แล้ว
ตามตำนาน เรือของเจ้าหญิงจีนพระนามว่า เจ้าหญิงสร้อยดอกหมาก ล่มและจมลงหน้าวัดพนัญเชิง อีกตำนานเล่าว่ามาจากเรือสำเภาจีนที่จมลงจากการค้าขายที่นี่ เรือมักจะประสบอุบัติเหตุพลิกคว่ำและจมบ่อย ๆ มีเรื่องเล่าว่าเมื่อน้ำลด จะพบซากเรืออัปปางมากมาย
บันทึกในสมัยอยุธยาระบุว่ามี เรือนแพ เรียงรายตั้งแต่หน้าวัดพนัญเชิงถึง วัดไชยวัฒนาราม เป็นระยะทางประมาณ 3 กม. (1.9 ไมล์) และมีเรือนแพอยู่รอบเกาะเมืองอยุธยา (ตัวเมืองอยุธยาล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้านเหมือนเกาะ) ในยุคนั้นพื้นที่นี้ถือว่าเป็นตลาดน้ำขนาดใหญ่และมีเครือข่ายทางน้ำที่มีเรือนแพทอดยาวไปในแม่น้ำประมาณ 10,000 หลัง มักมีเรือบรรทุกของที่ไม่ใช่ไม้แปรรูปหรือผลิตภัณฑ์ในประเทศจาก ตาก และ เพชรบูรณ์ มาค้าขาย มีชุมชนชาวจีนอยู่บริเวณวัดพนัญเชิง นอกจากนี้ยังมีชุมชนชาวต่างชาติหลายเชื้อชาติ ได้แก่ ชาวโปรตุเกส ดัตช์ ญี่ปุ่น และชาวจาม พวกเขาได้รับอนุญาตจากราชสำนักอยุธยาให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ทั้งสองฟากของแม่น้ำเจ้าพระยา เรือสำเภามักจะทอดสมอเพื่อทำการค้า และระหว่างทางไปแม่น้ำป่าสัก เป็นที่ตั้งของโรงจอดสำเภาหลวงของราชสำนัก
ตามบันทึกของ พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลกรุงเก่า (ชื่อทางการของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) และนักโบราณคดีคนสำคัญในยุคนั้น ระบุว่าแผ่นดินในตัวเมืองอยุธยาแต่เดิมไม่ใช่เกาะ แต่ดูเหมือนแหลมยื่นจาก ทุ่งหันตรา ทางตะวันตกไปจรดตะวันออกจนถึงแนวแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลมาจากทิศเหนือและไหลวนไปทางทิศใต้จนถึงหน้าวัดพนัญเชิง ทำให้แผ่นดินรูปแหลมกลายเป็นเกาะที่ล้อมรอบด้วยน้ำ 3 ด้าน
ทางทิศตะวันออกของเกาะเมืองอยุธยามีคูน้ำชื่อ คลองคูขื่อหน้า ไหลออกจาก หัวรอ (ที่ปัจจุบันมีประชากรและตลาดเก่าแก่ชื่อเดียวกันอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กับ พระราชวังจันทรเกษม) ไปบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยาที่หน้าวัดพนัญเชิง ในรัชสมัย สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงบัญชาให้ขุดขยายทางน้ำนี้ให้กว้างกว่าเดิม เมื่อเวลาผ่านไปกระแสน้ำก็ไหลเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้น มันกัดเซาะตลิ่งและทรุดตัวลงสู่แม่น้ำป่าสักดังในปัจจุบัน ดังนั้นตัวเมืองอยุธยาจึงถูกล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้านเหมือนเกาะ จึงเป็นที่มาของชื่อ เกาะเมืองอยุธยานับแต่นั้นมา
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลสำเภาล่มมักเกิดอุบัติเหตุเรือล่มและจมอยู่บ่อยครั้ง
ภูมิศาสตร์.
ตำบลสำเภาล่มถือว่าอยู่ทางตอนล่างของอำเภอพระนครศรีอยุธยาโดยอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา
สภาพภูมิประเทศของตำบลสำเภาล่มเป็นที่ราบลุ่มจึงเหมาะสำหรับการปลูกข้าว มีน้ำท่วมขังในฤดูฝนประมาณ 2-3 เดือน โดยมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ไม่มีป่าไม้ในพื้นที่
ตำบลข้างเคียง ได้แก่ (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) ตำบลประตูชัย ตำบลเกาะเรียน ตำบลคลองตะเคียน และตำบลปากกราน
ประชากร.
ชาวตำบลสำเภาล่มชอบที่จะสร้างบ้านอยู่ 2 ฝั่งคลองและริมถนน บ้านส่วนใหญ่อยู่ใกล้กัน บ้านเรือนแบ่งกันเป็นหมู่ ๆ ตามความยาวของถนน
ในปี พ.ศ. 2541 ตำบลสำเภาล่มมีประชากรทั้งหมด 6,368 คน
ตำบลบางพูด (อำเภอปากเกร็ด)

ตำบลบางพูด  เป็น 1 ใน 12 ตำบลของอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ตำบลบางพูดมีอาณาเขตติดกับ (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) ตำบลบางคูวัด จังหวัดปทุมธานี ตำบลบางขะแยง ตำบลบ้านใหม่ ตำบลคลองเกลือ ตำบลปากเกร็ด และตำบลบางตะไนย์ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลบางพูดมีประชากรทั้งหมด 63,160 คน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนกลาง.
ตำบลบางพูดแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
พื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางพูด บริหารโดยเทศบาลนครปากเกร็ด
ทีเอสเอ็มซี

บริษัทผลิตสารกึ่งตัวนำไต้หวัน จำกัด (หรือ Taiwan Semiconductor) ย่อเป็น ทีเอสเอ็มซี (TSMC) เป็นบริษัทผลิตและออกแบบสัญญาสารกึ่งตัวนำข้ามชาติสัญชาติไต้หวัน เป็นบริษัทสารกึ่งตัวนำที่มีมูลค่าสูงสุดในโลก เป็นโรงงานผลิตสารกึ่งตัวนำโดยเฉพาะแห่งใหญ่สุดของโลก และบริษัทใหญ่อันดับต้น ๆ ของประเทศไต้หวัน โดยมีสำนักงานใหญ่และแหล่งประกอบการหลักในอุทยานวิทยาศาสตร์ซินชูในซินชู มีเจ้าของหลักเป็นนักลงทุนต่างชาติ
บริษัทฯ ก่อตั้งโดยมอร์ริส จางในปี 1987 เป็นโรงงานผลิตสารกึ่งตัวนำโดยเฉพาะแห่งแรกของโลก และเป็นบริษัทแถวหน้าในอุตสาหกรรมดังกล่าวมาช้านาน บริษัทฯ ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ไต้หวันตั้งแต่ปี 1993 และในปี 1997 ได้เป็นบริษัทไต้หวันบริษัทแรกที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก นับแต่ปี 1994 เป็นต้นมา ทีเอสเอ็มซีมีอัตราเติบโตต่อปีแบบทบต้นของรายได้ 17.4% และอัตราเดียวกันของรายรับ 16.1% ในเดือนมิถุนายน 2022 ทีเอสเอ็มซีมีมูลค่าตลาดคิดเป็นประมาณ 90% ของจีดีพีไต้หวัน
ทีเอ็สเอมซีมีกำลังการผลิตแว่นผลึก (wafer) เทียบเท่า 300 มม. ที่ 30 ล้านชิ้นต่อปีในปี 2020 และผลิตชิปแก่ผู้บริโภคโดยมีกระบวนการผลิต (process node) ตั้งแต่ 2 ไมครอนถึง 5 นาโนเมตร ทีเอสเอ็มซีเป็นโรงงานผลิตแห่งแรกที่มีความสามารถผลิต 7 นาโนเมตรและ 5 นาโนเมตร และเป็นรายแรกที่ขายเทคโนโลยีเอ็กซ์ตรีมอัลตราไวโอเล็ตลิโธกราฟฟี (EUV) ในปริมาณมาก
สันนิบาตบอลข่าน

สันนิบาตบอลข่าน[a] เป็นพันธมิตรของทั้งสี่รัฐบอลข่านที่ก่อตั้งขึ้นจากชุดสนธิสัญญาทวิภาคีที่ทำขึ้นในปี 1912 ระหว่างคริสจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์แห่งราชอาณาจักรกรีซ, บัลแกเรีย, เซอร์เบีย และมอนเตเนโกร เพื่อต่อต้านจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งในขณะนั้นยังคงควบคุมดินแดนส่วนใหญ่ของภูมิภาคยุโรปตะวันออกเฉียงใต้
คาบสมุทรบอลข่านอยู่ในสภาวะที่โกลาหลตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษที่ 1900 โดยได้เกิดสงครามกองโจรในมาซิโดเนีย ตามมาด้วยการปฏิวัติยังเติร์ก วิกฤตการณ์บอสเนียที่ยืดเยื้อ และการลุกฮือหลายครั้งที่แอลเบเนีย การประทุขึ้นของสงครามอิตาลี-ตุรกีในปี 1911 ยิ่งทำให้จักรวรรดิออตโตมันอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก และทำให้รัฐบอลข่านเข้มแข็งขึ้น ภายใต้อิทธิพลของรัสเซีย เซอร์เบียและบัลแกเรียได้ลงนามในการเป็นพันธมิตรกัน ซึ่งเดิมจะมุ่งโจมตีจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 1912 แต่ด้วยสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้เหล่าพันธมิตรหันไปต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันแทน เซอร์เบียได้ลงนามเป็นพันธมิตรร่วมกันกับมอนเตเนโกร ในขณะที่บัลแกเรียลงนามเป็นพันธมิตรกับกรีซ สันนิบาตได้รับชัยชนะในสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่ง ซึ่งปะทุขึ้นในเดือนตุลาคม 1912 โดยประสบความสำเร็จในการยึดครองดินแดนออตโตมันในยุโรปเกือบทั้งหมด อย่างไรก็ตาม หลังจากชัยชนะในครั้งนี้ ความขัดแย้งระหว่างพันธมิตรได้เกิดขึ้นอีกครั้ง เนื่องจากประสบปัญหาในการแบ่งส่วนของดินแดนที่ยึดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาซิโดเนีย นำไปสู่การสลายตัวของสันนิบาต และไม่นานหลังจากนั้น เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 1913 บัลแกเรียได้เริ่มเปิดฉากโจมตีอดีตรัฐพันธมิตร ถือเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามบอลข่านครั้งที่สอง
การตัดมดลูก

การตัดมดลูก  เป็นหัตถการศัลยกรรมเพื่อนำมดลูกออก บางครั้งอาจทำการตัดปากมดลูก, รังไข่ (การตัดรังไข่), ท่อนำไข่ (การตัดท่อนำไช่) และอวัยวะเคียง ร่วมด้วย
การตัดมดลูกเป็นหัตถการที่มักทำโดยนรีแพทย์ มีทั้งชนิดที่เป็นการตัดมดลูกทั้งหมดหรือโดยสมบูรณ์ (total หรือ complete ได้แก่การตัดส่วนตัว; body, ฟันดัส; fundus และปากมดลูก; cervix), การตัดมดลูกบางส่วน (partial ได้แก่การตัดแค่ส่วนตัว บางครั้งเรียกว่าแบบเหนือปากมดลูก; "supracervical") และการตัดมดลูกแบบถอนรากถอนโคน (radical ได้แก่การตัดทั้งหมดลูก ท่อนำไข่ และรังไข่) การตัดมดลูกจะทำให้ผู้ที่ถูกตัดไม่สามารถมีลูกได้อีก เช่นเดียวกับการตัดรังไข่และท่อทำไข่ รวมถึงยังมีความเสี่ยงจากการผ่าตัดและมีผลข้างเคียงในระยะยาว การผ่าตัดนี้จึงกระทำเฉพาะเมื่อการรักษาด้วยตัวเลือกอื่น ๆ ไม่สามารถรักษาผู้ป่วยได้ หรือเมื่อไม่มีการรักษาตัวเลือกอื่น ๆ แล้ว การตัดมดลูกถือเป็นหัตถการศัลยกรรมทางนรีเวชที่กระทำบ่อยที่สุดในสหรัฐรองจากการผ่าซีสซาเรียน ราวร้อยละ 68 ของการตัดมดลูกกระทำในผู้ป่วยด้วยภาวะอย่างเยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่, เลือดออกทางมดลูกผิดปกติ และ เนื้องอกกล้ามเนื้อของมดลูก มีการคาดการณ์ว่าความถี่ในการทำการตัดมดลูกในกรณีที่ผู้ป่วยมีอาการกลุ่มไม่ใช่มะเร็งเนื้อร้าย (non-malignancy) จะลดต่ำลง เป็นผลมาจากการพัฒนาการรักษาทางเลือกที่มีมากขึ้น
ข้อบ่งชี้.
อาการหรือข้อบ่งชี้สำหรับการตัดมดลูก เช่น: เยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่, อะดีโนไมโยซิส, ประจำเดือนมามากผิดปกติ, เนื้องอกกล้ามเนื้อมดลูก, มดลูกปลิ้น, มะเร็งทางนรีเวช หรือ เพื่อป้องกันมะเร็งของระบบสืบพันธุ์สตรี
นอกจากนี้ยังใช้ทำในการแปลงเพศเป็นชายเช่นกัน
ความเสี่ยงและผลข้างเคียง.
อันราการเสียชีวิตจากการตัดมดลูกสูงกว่าหลายเท่าในผู้ป่วยที่ตั้งครรภ์อยู่ มีมะเร็ง หรือมีภาวะแทรกซ้อนอื่นอยู่เดิม
ผลในระยะยาว (Long-term effect) ที่ทำให้เสียชีวิตในทุกกรณีนั้นถือว่าต่ำมาก ผู้ที่อายุต่ำกว่า 45 ปี มีอัตราการเสียชีวิตในระยะยาวหลังตัดมดลูกที่สูงมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเข้าใจว่าเป็นผลข้างเคียงของฮอร์โมนส์ ผลดังกล่าวไม่ได้พบได้เฉพาะในผู้ที่ยังไม่หมดประจำเดือน แม้แต่ในผู้ที่หมดประจำเดือนแล้วก็ยังมีรายงานว่ามีการมีชีวิตรอดในระบะยาวต่ำลงหลังการผ่ารังไข่
การบาดเจ็บของท่อปัสสาวะสามารถพบได้ใน 0.2 กรณีต่อการผ่าตัด 1000 ครั้งในการตัดมดลูกผ่านทางช่องคลอด (vaginal hysterectomy) และอยู่ที่ 1.3 กรณีต่อการผ่าตัด 1,000 ครั้งในการการตัดมดลูกผ่านหน้าท้อง (abdominal hysterectomy) การบาดเจ็บมักพบที่ท่อปัสสาวะส่วนปลาย ใกล้กับเส้นเอ็นอินฟันดิบูโลเพลวิก หรือตรงจุดที่ท่อปัสสาวะลอดใต้เส้นเลือดแดงยูเทอรีน (uterine artery) หลายครั้งเป็นผลจากการหนีบหยุดหลอดเลือดผิดพลาด (blind clamping) และการจัดวางเส้นเอ็น (ligature placement) ซึ่งทำไปเพื่อควบคุมเลือดคั่ง
โดยทั่วไปผู้ป่วยจะพักฟื้นในโรงพยาบาลอยู่ที่ 3 ถึง 5 วันหรือมากกว่าในกรณีการผ่าทางหน้าท้อง และอยู่ที่ 1 และ 2 วัน ในกรณีที่ตัดออกทางช่องคลอด หรือกรณีที่ทำหัตถการโดยมีการส่องกล้องช่วย (laparoscopically assisted) หลังหัตถการ วิทยาลัยสูตินรีเวชศาสตร์อเมริกา (American College of Obstetricians and Gynecologists) แนะนำให้งดการสอดใส่สิ่งใด ๆ เข้าไปในช่องคลอด เช่น ผ้าอนามัยแบบแทมปอน หรือการมีเพศสัมพันธ์สอดใส่ เป็นเวลา 6 สัปดาห์
บุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2022–23

บุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2022–23  เป็นการแข่งขันบุนเดิสลีกาฤดูกาลที่ 60 เริ่มต้นฤดูกาลในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2022 และสิ้นสุดในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2023
ไบเอิร์นมิวนิก คือแชมป์เก่าสมัยที่สิบติดต่อกัน
เนื่องจาก ฟุตบอลโลก 2022 จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 21 พฤศจิกายน ถึง 18 ธันวาคม ค.ศ. 2022 เนื่องจากสภาพภูมิอากาศของประเทศเจ้าภาพ กาตาร์ ลีกจะมีการหยุดเล่นชั่วคราวระหว่างฤดูกาล เนื่องจากนักเตะทีมชาติต้องออกจากสโมสรในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 การแข่งขันบุนเดสลีกาแมตช์เดย์สุดท้ายก่อนพักการแข่งขันคือตั้งแต่วันที่ 11-13 พฤศจิกายน (แมตช์เดย์ 15) ลีกจะกลับมาแข่งขันในอีก 10 สัปดาห์ต่อมาในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2023
โปรแกรมการแข่งขันประกาศไว้เมื่อ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2022.
ทีม.
มีทั้งหมด 18 ทีมที่เข้าแข่งขันในฤดูกาล 2022–23 ของบุนเดิสลีกา.
เพลย์ออฟเลื่อนชั้น-ตกชั้น.
เพลย์ออฟเลื่อนชั้น-ตกชั้น จะจัดขึ้นในวันที่ 1 และ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2023.
ภาพรวม.
<section begin=Details />
<section end=Details />
แมตช์.
"เวลาทั้งหมด เวลาออมแสงยุโรปกลาง "
"รวมผลสองนัด เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท ชนะ 6–1, ดังนั้นทั้งสองสโมสรจึงยังคงอยู่ในลีกของตนต่อไป."
ตำบลหัวรอ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

ตำบลหัวรอ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติศาสตร์.
หัวรอถือเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่มีผู้อยู่อาศัยมาอย่างน้อย 200 ปี ตั้งแต่อยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย ชื่อหัวรอมาจากคำว่า ทำนบรอ (แปลว่า "ฝายชะลอการไหลของกระแสน้ำ") เป็นฝายชนิดหนึ่งที่สร้างจากคานไม้วางอยู่ในน้ำเพื่อชะลอความเร็วของแม่น้ำเพื่อป้องกันความเสียหายต่อตลิ่ง ฝายชะลอความเร็วของน้ำตั้งอยู่ที่จุดบรรจบของแม่น้ำลพบุรีในอดีต (ปัจจุบันคือแม่น้ำเจ้าพระยา) และคูเมืองด้านหน้าหน้าป้อมมหาไชยในอดีต
ในอดีต วัดท่าเสื่อ (ปัจจุบันเป็นพื้นที่หลังพระราชวังจันทรเกษม) เป็นที่ที่หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ลอบสังหารอุปราชจัน บ้านมหาโลกน้องชายของขุนวรวงศาธิราช กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น โดยเป็นหนึ่งในแผนโค่นล้มขุนวรวงศาธิราช กับท้าวศรีสุดาจันทร์ ที่นำโดยขุนพิเรนทรเทพ (ภายหลังคือสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช) สิ่งนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2091
ในการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2310 หัวรอเป็นพื้นที่ที่กองทัพพม่าบุกเข้ามาเพราะเป็นจุดป้องกันที่อ่อนแอที่สุด ป้อมมหาไชยถูกเผาพร้อมกำแพงเมืองและวัดวาอารามต่าง ๆ ทุกวันนี้ซากปรักหักพังของป้อมมหาไชยยังคงซ่อนอยู่หลังตลาดหัวรอ
ในยุคปัจจุบัน หัวรอมีชื่อเสียงในด้านการเป็นตลาด ตลาดหัวรอ เป็นตลาดดั้งเดิมที่ยังคงมนต์เสน่ห์ของโลกเก่าไว้เหมือนกับชุมชนริมน้ำที่อื่น ๆ นานมาแล้วที่ตลาดแห่งนี้ถูกไฟไหม้ แต่ได้รับการบูรณะเกือบสมบูรณ์ ปัจจุบันตลาดบริหารงานโดย สำนักงานพระคลังข้างที่
ในด้านการท่องเที่ยว หัวรอยังเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวได้นั่งเรือสำรวจเกาะเมืองอยุธยา