pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ปลาไหลนา

ปลาไหลนา หรือ ปลาไหลบึง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Monopterus albus" อยู่ในวงศ์ปลาไหลนา (Synbranchidae) มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายงู ตามีขนาดเล็ก คอป่องออก มีอวัยวะช่วยหายใจอยู่ในคอหอยเป็นเส้นเลือดฝอย ซึ่งช่วยให้หายใจได้โดยไม่ต้องผ่านซี่กรองเหงือกเหมือนปลาทั่วไป และยังสามารถขุดรูในดินเพื่อจำศีลในช่วงฤดูร้อนได้ด้วย ไม่มีครีบใด ๆ ยกเว้นบริเวณปลายหางแบนยาวคล้ายใบพาย เมื่อยังเล็กมีครีบอก แต่โตขึ้นจะหายไป กระดูกเหงือกมีทั้งหมด 3 คู่ 
ลำตัวลื่นมาก สีลำตัวปกติเป็นสีเหลืองทอง ใต้ท้องสีขาว ในบางตัวอาจมีจุดกระสีน้ำตาล แต่ก็มีพบมากที่สีจะกลายไป เป็นสีเผือก สีทองทั้งตัว หรือสีด่าง มีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 1.01 เมตร
ปลาไหลนา จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาไหลนาที่พบมากที่สุดในประเทศไทยและเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดด้วย โดยพบได้ทุกภาค ทุกแหล่งน้ำ พบชุกชุมทั่วไป สำหรับในต่างประเทศพบกว้างขวางมาก ตั้งแต่อเมริกากลาง, ทวีปอเมริกาใต้, ทวีปแอฟริกา, ประเทศอื่น ๆ ในทวีปเอเชีย ไปจนถึงโอเชียเนีย เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร โดยกินได้แม้กระทั่งซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย มีพฤติกรรมชอบรวมตัวกันหาอาหาร 
เมื่อยังเล็กจะเป็นตัวเมีย และจะกลายเป็นตัวผู้เมื่อโตขึ้น ผสมพันธุ์ได้ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนกันยายน และมีความสมบูรณ์สูงสุดในการวางไข่ คือ เดือนสิงหาคม โดยไข่จะมีเพียง 1 ฝัก เป็นลักษณะไข่จมไม่สัมผัสกับวัสสุใด ๆ ใต้น้ำ เมื่อสัมผัส จะมีความยืดหยุ่นมาก มีลักษณะสีเหลืองสดใส ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.3 เซนติเมตร ไข่ที่ได้รับการผสมมีลักษณะกลม สีเหลืองทอง ส่วนไข่ที่ไม่ได้รับการผสมจะมีสีขาวใส ไข่จะใช้เวลาในการฟักประมาณ 3 วัน ลูกปลาเมื่อฟักออกใหม่ ๆ มีความยาว 2.5 เซนติเมตร มีถุงไข่แดง 2 ใน 3 ส่วน และมีครีบอกเมื่ออายุได้ 5 - 6 วัน ถุงไข่แดงยุบพร้อมครีบอกหายไป และเริ่มกินอาหารได้ 
เป็นปลาที่คนไทยรู้จักกันเป็นอย่างดี เพราะนิยมบริโภคกันมาแต่โบราณ อีกทั้งยังมีความเชื่ออีกว่า หากปล่อยปลาไหลนาแล้วจะช่วยให้ทุกข์โศกไหลไปตามชื่อ ปัจจุบันมีการเพาะเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ โดยนิยมเลี้ยงในบ่อปูน ในปลาที่มีสีกลายออกไป นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาไหลแดง

ปลาไหลแดง หรือ ปลาหล่อย ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Macrotrema caligans" อยู่ในวงศ์ปลาไหลนา (Synbranchidae) มีรูปร่างคล้ายปลาไหลหลาด ("Ophisternon bengalense") ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่ปลาไหลแดงจะมีปลายหางที่แผ่แบนเป็นครีบเห็นได้ชัดเจนกว่า มีตาอยู่เยื้องมาทางด้านหน้า กระดูกเหงือกมี 4 คู่ เป็นปลาที่มีขนาดเล็กที่สุดในวงศ์ปลาไหลนาที่พบได้ในประเทศไทยทั้งหมด 3 ชนิด และจัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Macrotrema" 
มีขนาดยาวที่สุดประมาณ 17–20 เซนติเมตร สีลำตัวเป็นสีแดง แต่สามารถปรับสีให้เปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมได้ 
มักอาศัยอยู่ใต้โคลนตมหรือแหล่งน้ำที่มีใบไม้ทับถมกันเป็นจำนวนมาก พบในปากแม่น้ำหรือลำคลองในบริเวณภาคกลาง, ภาคใต้พบได้ที่ทะเลสาบลำปำ จังหวัดพัทลุง ในต่างประเทศพบที่มาเลเซีย
จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย และหายากที่สุดในวงศ์ปลาไหลนาที่พบในประเทศไทย
คลองตะกั่วป่า

แม่น้ำตะกั่วป่า มีต้นกำเนิดจากทิวเขาในเขต อำเภอกะปง ที่ไหลมาบรรจบกับคลองเหล และคลองรมณีย์ แล้วไหลออกสู่ทะเลอันดามันที่ ตำบลเกาะคอเขา อำเภอตะกั่วป่า มีความยาวประมาณ 40 กิโลเมตร ในอดีตเคยใช้เป็นเส้นทางการค้าผ่านคาบสมุทร
ตราแผ่นดินของบรูไน

ตราแผ่นดินของบรูไน  ใช้เครื่องหมายอย่างเดียวกับที่ปรากฏในธงชาติบรูไน เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2475 ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 5 อย่าง คือ ราชธวัช (ธง) พระกลด (ร่ม) ปีกนก 4 ขน มือสองข้าง และซีกวงเดือนหรือพระจันทร์เสี้ยว ภายในวงเดือนซึ่งหงายขึ้นนั้น มีข้อความภาษาอาหรับจารึกไว้ ซึ่งแปลความได้ว่า "น้อมรับใช้ตามแนวทางของพระอัลเลาะห์เสมอ" ("Always in service with God's guidance") เบื้องล่างสุดมีแพรแถบจารึกชื่อประเทศไว้ว่า บรูไนดารุสซาลาม  แปลว่า นครแห่งสันติ
สัญลักษณ์ต่างๆ มีความหมายดังนี้
ธงชาติบรูไนดารุสซาลาม

ธงชาติบรูไนดารุสซาลาม เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเหลือง ภายในมีแถบสีขาวและสีดำวางพาดตามแนวทแยงมุม จากมุมบนด้านคันธงไปยังมุมล่างด้านปลายธง โดยสีขาวอยู่บน สีดำอยู่ล่าง กลางธงนั้นมีภาพตราแผ่นดินของบรูไน
ประวัติ.
เดิมรัฐสุลต่านบรูไนใช้ธงสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ของรัฐมาโดยตลอดแม้อยู่ในช่วงของการเป็นรัฐในอารักขาของสหราชอาณาจักร ต่อมาจึงได้มีการเพิ่มแถบสีคาดสีขาว-ดำ ลงบนธงในปี พ.ศ. 2449 เพื่อให้เกิดความแตกต่างจากธงอื่นที่ใช้สีเหลืองชัดเจนขึ้น และได้มีการแก้ไขแบบธงอีกครั้งโดยการเพิ่มรูปตราแผ่นดินลงบนกลางธงในปี พ.ศ. 2502 ดังลักษณะที่ปรากฏในปัจจุบันนี้
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สีเหลืองจะใช้เป็นสีประจำสถาบันพระมหากษัตริย์ เป็นสีของธงประจำพระองค์ยังดี เปอร์ตวน อากงแห่งมาเลเซีย และ ธงมหาราชของราชอาณาจักรไทย รวมถึงสีธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียอีกด้วย
บลีช เทพมรณะ เดอะมูฟวี่ เมมโมรีส์ออฟโนบอดี

บลีช เทพมรณะ เดอะมูฟวี่ เมมโมรีส์ออฟโนบอดี  เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นที่ดัดแปลงจากมังงะและอนิเมะเรื่อง BLEACH หรือ เทพมรณะ ซึ่งเป็นผลงานของ คุโบะ ไทเทะ เข้าฉายครั้งแรกในโรงภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ก่อนที่จะจำหน่ายดีวีดีในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2007 ภาพยนตร์นี้ถูกจำกัดรอบฉายในสหรัฐในวันที่ 11 ถึง 12 มิถุนายน ค.ศ. 2008 และในแคนาดาในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ก่อนที่จะจำหน่ายดีวีดีในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2008
เรื่องย่อ.
จู่ๆ เมืองคาราคุระก็ถูกคุกคามโดยสิ่งมีชีวิตทางวิญญาณที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน หรือที่เรียกว่า "แบลงค์" (欠魂) อิจิโกะและลูเคีย จึงได้รับคำสั่งให้ออกไปตรวจสอบเหล่าตัวประหลาดเหล่านี้ ในระหว่างที่สืบเรื่องราวของ"แบลงค์" อยู่นั่นเอง ที่อิจิโกะและลูเคียได้พบกับยมทูตสาวที่ชื่อว่า "เซ็นนะ" ผู้เป็นเจ้าของดาบฟันวิญญาณที่มีชือว่า "มิโรคุมารุ" เข้า "เซ็นนะ" นอกจากจะไม่ยอมเปิดเผยเรื่องราวของตัวเองแล้ว เมื่อถูกถามถึงหน่วยที่สังกัด ก็เลี่ยงที่จะตอบโดยบอกว่า "ลืมไปแล้ว" 
ในเวลาเดียวกับที่โลกมนุษย์เกิดเรื่องราวแปลกๆ ทางโซลโซไซตี้เองก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นเช่นกัน เมื่อจู่ๆท้องฟ้าเหนือเซย์เรย์เทย์ก็ปรากฏภาพของโลกมนุษย์ที่อยู่อีกฟากขึ้น ด้วยเหตุนี้ สิบสามหน่วยพิทักษ์จึงจัดประชุมหัวหน้าหน่วยอย่างเร่งด่วน และความจริงอันน่าตกใจที่เหล่าหัวหน้าหน่วยได้รับการบอกมาก็คือ สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นบนโลกมนุษย์และโซลโซไซตี้คือจุดเริ่มต้นของ "จุดจบของโลก" 
"จุดจบของโลก" นั้นเกิดขึ้นเมื่อความสมดุลระหว่างโลกมนุษย์และโซลไซตี้ถูกทำลายลง โลกทั้งสองที่ไร้ความสมดุลนั้นจะไม่สามารถคงอยู่ต่อไปได้ และสูญสลายไปภายในชั่วพริบตา อนึ่ง ในการประชุมด่วนครั้งนี้เองที่ฮิตสึกายะ หัวหน้าหน่วยที่10 ได้รับ"คำสั่งพิเศษ" แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดว่าคำสั่งพิเศษนี้คืออะไร พวกอิจิโกะที่อยู่กับเซ็นนะ จู่ๆ ชายที่ใช้พลังแห่งความมืด ที่ใช้ชื่อว่า "กังริว" ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขา ซึ่งกังริวคนนี้เองที่อยู่เบื้องหลังแผนการทำลายล้างโลกในครั้งนี้ พวกอิจิโกะจะฝ่าฟันการต่อสู้อันหนักหน่วงระหว่างพวกเขากับพลังแห่งความมืดที่กำลังแผ่ขยายออกไปได้ไหม เหตุผลที่เซ็นนะถูกกังริวตามล่าตัวคืออะไร การเริ่มต้นนับถอยหลังสู่จุดจบของโลกได้เริ่มขึ้นแล้ว เวลาที่เหลืออยู่ มีเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น พวกอิจิโกะ และเซ็นนะ จะปกป้องโลกใบนี้ไว้ได้หรือไม่
เพลงประกอบ.
เพลง : เซ็น โนะ โยรุ โอะ โคเอเตะ (; โรมาจิ: "Sen no Yoru wo Koete"; : ข้ามพ้นหนึ่งพันราตรี) 
นักร้อง : Aqua Timez 
สื่ออื่น ๆ.
มีการตีพิมพ์ไลต์โนเวลจากภาพยนตร์นี้ในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2006
ธงชาติโอมาน

ธงชาติรัฐสุลต่านโอมาน  เป็นธงสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว-เขียว-แดง แบ่งเป็นแถบแนวนอนความกว้างเท่ากัน ที่ด้านคันธงมีแถบสีแดงในแนวตั้ง ภายในส่วนบนของแถบดังกล่าวนั้นมีตราแผ่นดินของโอมานสีขาว
ความหมาย.
ความหมายของสัญลักษณ์ในธงชาติคือ 
ธงกองทัพ.
ธงราชการของกองทัพโอมาน ได้รับอิทธิพลแบบธงทหารมาจากสหราชอาณาจักรซึ่งเป็นผู้ให้การอารักขารัฐสุลต่านมัสกัต ดังนี้
เพลงชาติโอมาน

"อัสซะลามุสซุลฏอนี"  เป็นเพลงชาติของประเทศโอมาน เดิมทีบทเพลงนี้อุทิศแด่กอบูส บิน ซะอีด อัสซะอีด (1940–2020) อดีตสุลต่านโอมาน
ประวัติ.
"อัสซะลามุสซุลฏอนี" ประพันธ์โดยนักกวีชื่อ Rashid bin Uzayyiz Al Khusaidi ส่วนทำนองประพันธ์ขึ้นตามคำร้องขอของรัฐบาลมัสกัต โดยเจมส์ เฟรเดอริก มิลส์ ชาวอังกฤษ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1932
จากนั้นใน ค.ศ. 1970 มีการดัดแปลงเนื้อร้องประพันธ์โดยนักกวีชื่อฮาฟิซ เบ็น-ซาเเลม อัสซัยล์ อัลกาซานี (Ħafiẓ ben-Sâlem as-Sayl al-Gasâni) ที่ปรึกษาของอดีตสุลต่านโอมาน กอบูส บิน ซะอีด ทำนองนี้ประพันธ์โดยนักดนตรีชาวอียิปต์ มุฮัมมัด อับดุลวะฮ์ฮาบ
เนื้อร้อง.
เนื้อร้องก่อนหน้า (รัชสมัยกอบูส).
ใน ค.ศ. 2020 สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านฮัยษัม บิน ฏอริก อัสซะอีดทรงออกพระราชกฤษฎีกาถอดพระนามสุลต่านกอบูส บิน ซะอีด ผู้ปกครองก่อนหน้า ออกจากเพลงชาติ
อาสนวิหารวินเชสเตอร์

อาสนวิหารวินเชสเตอร์  เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรแห่งอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองวินเชสเตอร์ เทศมณฑลแฮมป์เชอร์ สหราชอาณาจักร ตัวอาสนวิหารปัจจุบันเริ่มสร้างเมื่อ ค.ศ. 1079 และเสร็จ เมื่อ ค.ศ. 1093
สถาปัตยกรรมก่อนสมัยโรมาเนสก์.
อาสนวิหารแรกสุดก่อตั้งเมื่อค. ศ. 642 ตรงด้านเหนือของอาสนวิหารปัจจุบัน อาสนวิหารเดิมรู้จักกันในนามว่า “Old Minster” (มินสเตอร์เดิม) วัดมาเป็นอารามเมื่อปีค.ศ. 971 นักบุญสวิธัน (Saint Swithun) ถูกฝังไว้ใกล้อาสนวิหารเดิมก่อนที่จะถูกย้ายมาฝังที่อาสนวิหารใหม่ที่สร้างแบบโรมาเนสก์ หรือที่เรียกกันว่า “สถาปัตยกรรมนอร์มัน” ที่อังกฤษ “Mortuary chests” (หีบ หรือ กล่อง) ซึ่งเชื่อกันว่าข้างในบรรจุกระดูกของพระเจ้าแผ่นดินแซ็กซอนเช่นพระเจ้าเอ็ดวี (Edwy of England) และพระนางเอลจิวา พระมเหสี (Elgiva) ซึ่งเดิมฝังอยู่ที่อาสนวิหารเก่าแต่ต่อมาก็ย้ายไปฝังที่อาสนวิหารปัจจุบัน อาสนวิหารเดิมถูกรื้อทิ้งเมื่อปีค.ศ. 1093
ประวัติ.
ตัวอาสนวิหารปัจจุบันเริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1079 ภายใต้การนำของบิชอปวอล์คลิน (Bishop Walkelin) เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1093 นักพรตก็ย้ายจากอาสนวิหารเดิมไปสู่อาสนวิหารใหม่ต่อหน้าผู้มาเข้าร่วมพิธีจากทั่วอังกฤษ
บริเวณที่เก่าที่สุดของอาสนวิหารปัจจุบันคือที่ฝังศพภายใต้วัด (crypt) ซึ่งสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในสมัยพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 ที่รู้จักกันในนามวิลเลียม รูฟัส (William Rufus) พระราชโอรสในพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ผู้ซึ่งต่อมาถูกฝังไว้ในอาสนวิหารเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1100 หลังจากที่สิ้นพระชนม์จากอุบัติเหตุจากการล่าสัตว์ที่ 
หอเตี้ยเหนือจุดตัดระหว่างทางเดินกลางกับแขนกางเขนของโบสถ์เริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1202 เพื่อแทนหอเดิมที่ทลายลงมาเพราะดินบริเวณที่สร้างอาสนวิหารนั้นไม่แน่น ลักษณะของสถาปัตยกรรมของอาสนวิหารเป็นแบบโรมาเนสก์แท้ ถึงแม้การก่อสร้างจะทำต่อมาจนถึงสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 
เมื่อปี ค.ศ. 1394 ก็เริ่มการบูรณะปรับรูปแบบทางเดินกลางที่สร้างแบบโรมาเนสก์โดยอาจารย์ช่างหินวิลเลียม วินฟอร์ด (William Wynford) และทำต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 รวมทั้งการเพิ่มจรมุข (Ambulatory) เพื่อให้มีเนื้อที่เพียงพอสำหรับนักแสวงบุญที่มาทำการสักการะนักบุญสวิทเธิร์นที่โบสถ์
อารามเซนต์สวิธันคณะเบเนดิกตินถูกยุบเลิกตามการยุบอารามเมื่อปี ค.ศ. 1539 ระเบียงฉันนบถและหอประชุมนักบวชถูกรื้อทิ้งแต่อาสนวิหารยังเป็นอาสนวิหารต่อมา
ระหว่างปีค.ศ. 1905 - ปี ค.ศ. 1912 มีการปฏิสังขรณ์โดย ที จี แจ็คสัน (T.G. Jackson) ที่สำคัญคือการป้องกันไม่ให้อาสนวิหารทรุดลงมาทั้งหลัง พื้นที่สร้างอาสนวิหารเป็นพื้นที่ที่มีน้ำขังทางกำแพงด้านใต้และด้านตะวันออกซึ่งต้องให้นักประดาน้ำวิลเลียม วอลคเคอร์ (William Walker) เอาถุงคอนกรีตเข้าไปอัดไว้ใต้ฐาน 25,000 ถุงและ ก้อน คอนกรีตอีก 115,000 ก้อน และ อิฐอีก 900,000 ก้อน วอลคเคอร์ใช้เวลาดำน้ำ 6 ชั่วโมงต่อวันเป็นเวลา 6 ปี (ค.ศ. 1906 - ปี ค.ศ. 1912) ในสภาพที่มืดมิดและมีความลึกถึง 6 เมตร วิลเลียม วอลคเคอร์จึงเป็นคนที่มีบทบาทสำคัญมากในการอนุรักษ์อาสนวิหารที่เราเห็นกันอยู่ทุกวันนี้ เพื่อเป็นการตอบแทนคุณความดีของวอลคเคอร์ สมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรียพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Royal Victorian Order ชั้น MVO ให้แก่วิลเลียม วอลคเคอร์
บลีช เดอะซีลด์ซอร์ดเฟรนซี

บลีช เดอะซีลด์ซอร์ดเฟรนซี  เป็นโอวีเอการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดัดแปลงจากมังงะและอะนิเมะเรื่อง BLEACH หรือ เทพมรณะ ซึ่งเป็นผลงานของ คุโบะ ไทเทะ ออกฉายในงานจัมป์เฟสต้า ประจำปี 2005
เรื่องย่อ.
ไบชิน คือยมทูตที่เคยอยู่ในเซเรย์เทย์ สมญานามคือ Blade และเป็นอดีตหัวหน้าหน่วย เมื่อ 400 ปีก่อน เขาทำการฝึกฝนคนเองจนอยู่ในระดับที่เก่งเลยทีเดียว และในวันนึงเขาก็ฝึกฝนตนเองจนสามารถทำให้ตนเองรวมร่างกับดาบผ่าวิญญาณได้สำเร็จ แต่เขาก็ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่รวมร่วงกับดาบผ่าวิญญาณไป คือ เมื่อรวมร่างแล้ว เขาก็สูญเสียจิตของตนไป และวิญญาณในดาบก็ครอบครองร่างของเขาแทน เขาเลยเกิดการคลุ้มคลั่ง และฆ่าฟันยมทูตในเซเรย์เทย์ ทั้งหมด 63 ศพ และในจำนวนนั้นมีหัวหน้าหน่วย 2 คนที่ตกเป็นเครื่องสังเวยของ Blade และ เขาก็ได้หนีมายังโลกมนุษย์ หลังจากนั้น หัวหน้าหน่วยก็ใช้วิชาในการผนึกเขาไว้ และสร้างวัดในบริเวณนั้นเพื่อกางเขตอาคมเพื่อป้องกันการทำลายผนึก จนกระทั่งวันนึง ไบชินก็สามารถทำลายผนึกได้ด้วยตนเอง และสังหารยมทูตที่ร่วมพิธีผนึกในตอนนั้นหมดทุกคน ทางด้านเร็นจิ มาหาอิจิโกะ เพื่อขอความช่วยเหลือในเรื่องของการสืบเรื่องของไบชิน และได้มาคุยกันที่ร้านเบอร์เกอร์ แห่งหนึ่งที่ ฮานาทาโร่ ผู้ซึ่งถูกส่งมาทำภารกิจพิเศษ ทำงานอยู่ และได้คุยกัน เรนจิพยายามจะบอกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันได้บอกเสียงระเบิดก็ดังสนั่นขึ้นหน้าร้านเบอร์เกอร์ที่พวกเขานั่งอยู่กระจกแตกกระจายไปทั่ว อิจิโกะ เรนจิ ลูเคีย และ ฮานาทาโร่ จึงวิ่งออกมาตรวจสอบเหตุการณ์ ในตอนนั้นเรนจิรู้แล้วว่าไบชิน มาจึงคว้าปืนที่เคยใช้ยิงหัวพ่ออิจิโกะออกมา เตรียมพร้อมยิง แต่ไบชินก็ปรากฏตัวออกมา เร็นจิจึงยิงใส่ แต่ด้วยร่างกายของไบชิน ได้ผ่านการรวมร่างกับดาบผ่าวิญญาณ (เป็นวิญญาณดาบเหล็ก) ทำให้กระสุนไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย ไบชินเลยเรียกดาบเหล็กออกมาเป็นกรณีพิเศษ และปาใส่เรนจิที่หัวไหล่ อิจิโกะจึงวิ่งไปดูเรนจิ และถามถึงอาการ แต่ไบชินก็โจมตีใส่ อิจิโกะ และเรนจิ สถานะการณ์คับขัน อิจิโกะถอดร่างกลายเป็นยมทูต ใช้ดาบรับคมมีดบินของไบชินได้ทัน และการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น
วิลล์ สมิธ

วิลลาร์ด แคร์โรลล์ สมิธที่ 2 (เกิด 25 กันยายน ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดง, แร็ปเปอร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมทั้งรางวัลออสการ์ 1 รางวัล, รางวัลลูกโลกทองคำ 1 รางวัล, รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ 1 รางวัล, รางวัลแบฟตา, และรางวัลแกรมมี 4 รางวัล ใน ค.ศ. 2024 ภาพยนตร์ทั้งหมดของเขาทำรายได้ทั่วโลกกว่า 9.3 พันล้านดอลลาห์สหรัฐ ทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีรายได้สูงที่สุดของฮอลลีวูด
สมิธแสดงในภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์เรื่อง Hitch และ "ยิ้มไว้ก่อนพ่อสอนไว้" สมิธมีผลงานการแสดงอย่างภาพยนตร์ทำเงินติดอยู่ใน 50 อันดับแรกของภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล เรื่อง "Men in Black™" (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงเปิดเรื่องที่คว้ารางวัลแกรมมี) ในปี 1997 และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง "ไอดี 4 สงครามวันดับโลก" (Independence Day) สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ เรื่อง "Bad Boys" ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 และยังมีผลงานที่ได้รับการตอบรับที่ดี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เรื่อง "Six Degrees of Separation, Made in America" และ "Where the Day Takes You"
ประวัติ.
สมิธได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ซึ่งได้รับความนิยมสูงสุดในปี 1996
ทางด้านผลงานสมิธออกผลงานแรกในนามสมิธ ตั้งแต่สมัยที่เขาเรียนปีสุดท้ายอยู่ในไฮสกูล และได้ออกผลงานเดี่ยวซึ่งเคยได้รับสองรางวัลแกรมมี่ และสามรางวัลอเมริกัน มิวสิก อวอร์ด อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของสมิธ “Big Willie Style” ทำยอดขายมากถึง 8 ล้านชุดอัลบั้มชุด “Willennium” ของเขา และซิงเกอร์ “Will2K” ได้สองแพล็ตตินั่ม และทำยอดขายไปชุดละ 2 ล้านชุด
สมิธแสดงนำในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ติดอยู่ใน 50 อันดับภาพยนตร์ทำรายได้จากทั่วโลกสูงสุดตลอดกาล ได้แก่ ภาพยนตร์ฮิตประจำซัมเมอร์ปี 1997 เรื่อง "Men in Black™" (ซึ่งเขาเป็นผู้บันทึกเสียงเพลงไตเติ้ลที่คว้ารางวัลแกรมมี่) และภาพยนตร์ปี 1996 เรื่อง "Independence Day" สมิธยังแสดงนำในภาพยนตร์ของโคลัมเบีย พิคเจอร์ส เรื่อง "Bad Boys" ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดของปี 1995 ผลงานภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ของเขายังรวมถึงบทบาทการแสดงที่ได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมในภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เรื่อง "Six Degrees of Separation, Made in America และ Where the Day Takes You"
สมิธได้รับตำแหน่งดาราดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม จากนาโต้/โชเวสต์ ประจำปี 1995 และต่อมายังได้รับตำแหน่งดารานำชายแห่งปี ในปี 2002 นอกจากนั้น เขายังได้รับรางวัล International Box Office Achievement Award ในปี 1997 และยังได้รับตำแหน่ง “ผู้ให้ความบันเทิงยอดเยี่ยมประจำปี 1999” จาก The NAACP Image Awards นอกจากนี้เขายังเป็นผู้อำนวยการสร้างบริหาร ร่วมกับเจด้า พินเก็ตต์ สมิธ ภรรยาของเขา ให้กับซีรีส์แนวตลกเรื่อง "All of Us"
ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 94 คริส ร็อกได้กล่าวเชิงเยาะเย้ยอาการโรคผมร่วงเป็นหย่อมของเจดา พิงคิตต์ สมิท ภรรยาของวิลล์ โดยเปรียบเทียบกับการโกนหัวของเดมี มัวร์ ในภาพยนตร์ จี. ไอ. เจน จากคำพูดนี้ วิลล์ได้เดินขึ้นไปบนเวทีและตบหน้าร็อก หลังจากนั้นก็กล่าวห้ามไม่ให้ร็อกเอ่ยชื่อเจดาอีก ต่อมาเมื่อวิลล์ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในงานเดียวกันนั้น เขาได้กล่าวขอโทษผู้จัดงานและผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนี้ทุกคนต่อการกระทำดังกล่าว แต่ไม่ได้เอ่ยถึงคู่กรณีแต่อย่างใด
อาสนวิหารยอร์ก

อาสนวิหารยอร์ก  มีชื่อเป็นทางการว่า "อาสนวิหารและคริสตจักรมหานครแห่งนักบุญเปโตรในกรุงยอร์ก" (The Cathedral and Metropolitical Church of St Peter in York) เป็นคริสต์ศาสนสถานประเภทอาสนวิหารที่สร้างเป็นแบบกอธิคที่ใหญ่ที่เป็นที่สองรองจากอาสนวิหารโคโลญในประเทศเยอรมนี ทางตอนเหนือของทวีปยุโรป อาสนวิหารยอร์กตั้งอยู่ที่เมืองยอร์กในยอร์กเชอร์ ทางตอนเหนือของ สหราชอาณาจักร เป็นโบสถ์ประจำตำแหน่งของของอาร์ชบิชอปแห่งยอร์กซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดในคริสตจักรแห่งอังกฤษรองจากอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี อาสนวิหารยอร์กถือกันว่าเป็น “high church” ของนิกายแองโกล-คาทอลิก (Anglo-Catholicism) ของคริสตจักรแองกลิคัน
อาสนวิหารมีทางเดินกลางที่สร้างแบบกอธิควิจิตร (Decorated Gothic) และหอประชุมนักบวช บริเวณร้องเพลงสวดและทางด้านหลังเป็นแบบกอธิคแบบ กอธิคสูง (Perpendicular Gothic) ทางด้านเหนือของแขนกางเขนเป็นแบบกอธิคอังกฤษตอนต้น ทางเดินกลางมีหน้าต่างเหนือบานประตูที่สร้างเมื่อ ค.ศ. 1338 และด้านตรงข้ามทางหลังวัดบริเวณชาเปลพระแม่มารีย์ มีหน้าต่างใหญ่ชื่อ “Great East Window” สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1408 ซึ่งเป็นหน้าต่างประดับกระจกสีที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทางด้านเหนือของแขนกางเขนมีหน้าต่างที่เรียกว่า “Five Sisters Window” แต่ละแกนของหน้าต่างสูงถึง 16 เมตร หรือประมาณ 9 ชั่วคน ทางด้านใต้เป็นหน้าต่างกุหลาบที่มีชื่อเสียงมาก
ประวัติ.
ยอร์กมีผู้นับถือคริสต์ศาสนามาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 โบสถ์คริสต์แห่งแรกที่สร้างตรงจุดนี้เป็นโบสถ์ไม้ที่สร้างอย่างเร่งด่วนในปี ค.ศ. 627 เพื่อใช้ในการทำพิธีศีลล้างบาปให้แก่เอ็ดวินพระมหากษัตริย์แห่งนอร์ทธัมเบรีย ในคริสต์ทศวรรษ 630 ก็มีการสร้างโบสถ์ที่ถาวรขึ้น ต่อมาในปี ค.ศ. 637 นักบุญออสวอลด์แห่งเบอร์นิเซียก็สร้างโบสถ์ให้เป็นหินและอุทิศให้แก่นักบุญเปโตร แต่โบสถ์ก็เสื่อมโทรมลงจนในที่สุดก็อยู่ในสภาพที่เกินกว่าที่จะซ่อมแซมได้ง่าย ๆ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 670 เมื่อวิลฟริดได้รับตำแหน่งเป็นประมุขของมุขมณฑลยอร์กท่านก็ได้สั่งให้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์โครงสร้างใหม่ โรงเรียนและห้องสมุดมาก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 8
ในปี ค.ศ. 741 อาสนวิหารก็ถูกเพลิงไหม้ทำลายลง แต่โบสถ์ที่สร้างใหม่แทนที่ก็เป็นโบสถ์ที่มีโครงสร้างที่เป็นที่น่าประทับใจมากกว่าเดิมที่มีแท่นบูชาถึงสามสิบแท่น หลังจากนั้นอาสนวิหารก็ถูกขโมยกวาดทรัพย์สินหลายครั้งโดยผู้รุกรานหลายกลุ่มและไม่มีประวัติที่ทราบแน่นนอนมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 เมื่อมีอาร์ชบิชอปจากคณะเบเนดิกตินหลายองค์ที่รวมทั้งนักบุญออสวอลด์ วูลฟตัน และอัลเดรดผู้เดินทางไปเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เพื่อไปประกอบพิธีราชาภิเษกให้แก่พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1066 อัลเดรดเสียชีวิตปี ค.ศ. 1069 ร่างของท่านยังบรรจุอยู่ภายในอาสนวิหาร
.рф

.рф (อ่านว่า "ด็อต เอร เอฟ", รัสเซีย: Росси́йская Федера́ция, "สหพันธรัฐรัสเซีย") เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศรัสเซีย เริ่มใช้ครั้งแรกใน พ.ศ. 2551
โดเมนนี้เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดชื่อแรกในโลกที่ใช้อักษรซีริลลิก และชื่อเว็บไซต์ที่ใช้โดเมนนี้จะเป็นอักษรซีริลลิกเท่านั้น
ถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี

ถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรี (อักษรโรมัน: Thanon Krung Thep - Nonthaburi) เป็นถนนเชื่อมระหว่างพื้นที่เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร กับอำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีระยะทางเริ่มต้นจากถนนประชาราษฎร์ สาย 2 (ทางแยกเตาปูน) ในพื้นที่แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ ตรงไปทางทิศเหนือ ตัดผ่านทางรถไฟสายใต้ เข้าพื้นที่แขวงวงศ์สว่าง จากนั้นโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนวงศ์สว่าง (ทางแยกวงศ์สว่าง) ข้ามคลองบางเขนเข้าสู่เขตตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี ข้ามคลองบางตะนาวศรีเข้าเขตตำบลตลาดขวัญ และไปสิ้นสุดที่จุดตัดระหว่างถนนสายนี้กับถนนติวานนท์และถนนนครอินทร์ (ทางแยกติวานนท์) โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนประชาราษฎร์
ถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรีเป็นถนนขนาด 4 ช่องทางจราจร โดยเกาะกลางเป็นที่ตั้งของรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม (เดิมมี 6 ช่องทางจราจร แบ่งทิศทางการจราจรด้วยเกาะกลางแบบตีเส้น) ระยะทางรวม 5.358 กิโลเมตร ความกว้างประมาณ 25 เมตร ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่นเพื่อตัดถนนเชื่อมคมนาคมกรุงเทพพระมหานครกับจังหวัดนนทบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2474 โดยมีแนวเส้นทางเริ่มจากถนนพระรามที่ 5 (แต่เมื่อก่อสร้างจริงนั้นเริ่มที่ถนนประชาราษฎร์ สาย 2) ไปถึงบริเวณเหนือวัดลานวัว ทั้งนี้เพื่อให้การจราจรทางบกระหว่างสองจังหวัดรวดเร็วยิ่งขึ้น หลังจากเมื่อปี พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายศาลากลางจังหวัดนนทบุรีจากปากคลองบางซื่อลงมาตั้งที่ตำบลบางขวาง รวมทั้งยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเรือนจำมหันตโทษกลางขึ้นที่นั่นด้วย
ในปีต่อมา (พ.ศ. 2475) พระองค์โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนสายนี้รวมกับถนนที่มาจากตัวจังหวัดนนทบุรีถึงวัดลานวัวว่า ถนนประชาราษฎร์ จนกระทั่งภายหลังได้มีการเปลี่ยนชื่อถนนช่วงทางแยกเตาปูนถึงทางแยกติวานนท์เป็น ถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรี ปัจจุบันถนนกรุงเทพฯ–นนทบุรีในเขตบางซื่ออยู่ในการดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร มีระยะทาง 3.617 กิโลเมตร ส่วนช่วงที่อยู่ในเขตอำเภอเมืองนนทบุรีนั้นถือเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 301 สายคลองบางเขน–ติวานนท์ และเป็นเขตควบคุมของหมวดทางหลวงนนทบุรี แขวงทางหลวงนนทบุรี สำนักงานทางหลวงที่ 13 กรมทางหลวง ระยะทาง 1.741 กิโลเมตร
อนึ่ง การใช้ชื่อซอยย่อยของถนนระหว่างสองพื้นที่ยังมีความแตกต่างกันอีกด้วย กล่าวคือ กรุงเทพมหานครใช้ชื่อซอยว่า "กรุงเทพ–นนทบุรี" ฝั่งขาออก (ฝั่งซอยเลขคี่) มี 24 ซอย และฝั่งขาเข้า (ฝั่งซอยเลขคู่) มี 31 ซอย ส่วนเทศบาลนครนนทบุรีจะเริ่มนับตัวเลขใหม่เมื่อเข้าเขตจังหวัดนนทบุรี โดยใช้ชื่อซอยว่า "กรุงเทพ-นนท์" ฝั่งขาออกมี 8 ซอย และฝั่งขาเข้ามี 7 ซอย
ถนนประชาราษฎร์

ถนนประชาราษฎร์ (อักษรโรมัน: Thanon Pracha Rat) เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีระยะทางเริ่มต้นจากทางแยกติวานนท์ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนติวานนท์ ถนนนครอินทร์ และถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรีในพื้นที่ตำบลตลาดขวัญ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โค้งและตรงไปทางทิศตะวันตก จนกระทั่งตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรีที่ทางแยกประชาราษฎร์-เลี่ยงเมืองนนทบุรี และเข้าเขตตำบลสวนใหญ่ จากนั้นเบี่ยงลงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เล็กน้อย ก่อนตัดกับถนนพิบูลสงครามที่ทางแยกศรีพรสวรรค์ และไปสิ้นสุดที่วงเวียนหอนาฬิกาท่าน้ำนนทบุรี
ถนนประชาราษฎร์เป็นถนนสายแรก ๆ ของจังหวัดนนทบุรี ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่นเพื่อตัดถนนจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบางขวางขึ้นไปถึงวัดลานวัว จังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2474 โดยมีแนวเส้นทางเริ่มจากแม่น้ำเจ้าพระยา ตำบลบางขวาง (ปัจจุบันคือตำบลสวนใหญ่) ไปทางทิศตะวันออกจนถึงบริเวณเหนือวัดลานวัว (ปัจจุบันคือวัดลานนาบุญ) ทั้งนี้เพื่อให้การจราจรทางบกในจังหวัดนนทบุรีมีความสะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้น หลังจากที่เมื่อ พ.ศ. 2471 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายศาลากลางจังหวัดนนทบุรีจากปากคลองบางซื่อลงมาตั้งที่ตำบลบางขวาง รวมทั้งยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเรือนจำมหันตโทษกลางขึ้นที่นั่นด้วย 
ในปีต่อมา (พ.ศ. 2475) พระองค์จึงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนสายนี้รวมกับถนนที่ตัดมาจากตำบลบางซื่อ กรุงเทพพระมหานคร (ซึ่งตัดขึ้นในช่วงเดียวกัน) ว่า ถนนประชาราษฎร์ จนกระทั่งภายหลังได้มีการแบ่งถนนประชาราษฎร์ช่วงตั้งแต่ทางแยกเตาปูนถึงทางแยกติวานนท์ออกไปเป็นถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ถนนประชาราษฎร์จึงมีระยะทางอยู่ในจังหวัดนนทบุรีเท่านั้น ปัจจุบันช่วงตั้งแต่ทางแยกติวานนท์ถึงทางแยกศรีพรสวรรค์เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 306 และอยู่ในเขตควบคุมของหมวดทางหลวงนนทบุรี แขวงทางหลวงนนทบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง)
ถนนนครอินทร์

ถนนนครอินทร์ (อักษรโรมัน: Thanon Nakhon In) หรือ ทางหลวงชนบท นบ.1020 สายนครอินทร์ เป็นเส้นทางการคมนาคมในพื้นที่อำเภอเมืองนนทบุรีและอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี โดยเป็นถนนขนาด 10 ช่องทางจราจร มีเส้นทางเริ่มต้นที่แยกติวานนท์ ในอำเภอเมืองนนทบุรี ไปบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางคูเวียงในอำเภอบางกรวย
ประวัติ.
ถนนนครอินทร์ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอบางบัวทอง อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และเขตตลิ่งชัน เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 โดยเป็นหนึ่งในโครงการถนนต่อเชื่อมสายติวานนท์-เพชรเกษม-รัตนาธิเบศร์ (แนวตะวันออก-ตะวันตก) เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การคมนาคม การขนส่ง และการจราจร แต่เนื่องจากกฎหมายดังกล่าวได้หมดอายุบังคับใช้ไปก่อนที่กรมโยธาธิการจะสำรวจแนวเขตที่ดินที่จะเวนคืนให้แล้วเสร็จ จึงได้ออกพระราชกฤษฎีกาเดียวกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นจึงเริ่มเวนคืนที่ดินและก่อสร้างเส้นทางถนนรวมทั้งสะพานซึ่งจะเป็นตัวเชื่อมถนนทั้งสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าด้วยกัน
ในปี พ.ศ. 2545 ทางการได้เริ่มเปิดให้ใช้ถนนสายนี้ (ขณะนั้นแล้วเสร็จเพียงช่วงติวานนท์ถึงบางกรวย-ไทรน้อย) พร้อม ๆ กับเปิดการจราจรบนสะพานข้ามแม่น้ำแห่งใหม่ซึ่งได้รับพระราชทานชื่อว่า "สะพานพระราม 5" ประชาชนทั่วไปจึงเริ่มเรียกชื่อถนนว่า ถนนพระราม 5 ตามชื่อสะพาน จนกระทั่งการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ทั้งสายในปี พ.ศ. 2546 กรมทางหลวงชนบทผู้รับผิดชอบสายทาง (รับโอนมาจากกรมโยธาธิการ) ได้หารือกับกรมศิลปากรเพื่อตั้งชื่อถนนอย่างเป็นทางการ ในขั้นแรกนั้นทางกรมศิลปากรโดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ เห็นว่าน่าจะใช้ชื่อมีความสัมพันธ์กับชื่อสะพาน แต่หากนำชื่อสะพานมาใช้เป็นชื่อถนนด้วยนั้นจะซ้ำซ้อนกับถนนที่มีชื่อว่า "พระรามที่ 5" อยู่แล้ว นั่นคือ ถนนพระรามที่ 5 ในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จึงเห็นชอบกับชื่อถนนที่กรมทางหลวงชนบทเสนอไป โดยนำชื่อวัดนครอินทร์ซึ่งตั้งอยู่ที่เชิงสะพานพระราม 5 มาตั้งโดยอนุโลมเป็น ถนนนครอินทร์
รายละเอียดเส้นทาง.
เริ่มจากแยกติวานนท์ (จุดตัดระหว่างถนนติวานนท์กับถนนประชาราษฎร์) ในพื้นที่ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ข้ามคลองบางตะนาวศรีเข้าสู่ตำบลบางเขน จากนั้นเข้าเขตตำบลตลาดขวัญอีกครั้งหนึ่ง ก่อนเข้าสู่ตำบลสวนใหญ่และตัดกับถนนพิบูลสงครามที่สี่แยกสะพานพระราม 5 จากนั้นซ้อนกับแนวซอยพิบูลสงคราม 13 (บุรีรังสรรค์) แล้วข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา (โดยสะพานพระราม 5) เข้าเขตตำบลบางไผ่ ข้ามคลองบางสีทองเข้าเขตตำบลบางศรีเมือง ข้ามแนวคลองวัดสนามเข้าสู่ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย (บริเวณก่อนถึงจุดกลับรถสี่แยกบางสีทอง ซึ่งตัดกับถนนบางกรวย-ไทรน้อย) จากนั้นแนวเส้นทางมุ่งไปทางทิศตะวันตก ข้ามคลองบางกอกน้อยเข้าเขตตำบลบางขนุน เข้าเขตตำบลบางขุนกอง ข้ามคลองบางขุนกอง ผ่านวงเวียนราชพฤกษ์ (จุดตัดกับถนนราชพฤกษ์) ใกล้กับวัดซองพลู จากนั้นข้ามคลองบางไกรนอก ข้ามคลองบางราวนกเข้าสู่ตำบลบางคูเวียง และข้ามคลองบางคูเวียงไปบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางคูเวียง โดยในทุกแยกที่ถนนสายนี้ผ่านจะมีสะพานข้ามแยกขนาด 6 ช่องจราจร รวมระยะทางทั้งหมด 12.4 กิโลเมตร
ถนนกัลปพฤกษ์

ถนนกัลปพฤกษ์  หรือ ทางหลวงชนบท กท.1001 เป็นเส้นทางคมนาคมในพื้นที่ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนลาดยางขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างถนนราชพฤกษ์กับถนนกาญจนาภิเษก
รายละเอียดเส้นทาง.
เริ่มต้นจากถนนราชพฤกษ์ที่ทางแยกต่างระดับสวนเลียบ ระหว่างพื้นที่แขวงบางค้อ (เขตจอมทอง) กับแขวงปากคลองภาษีเจริญ (เขตภาษีเจริญ) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ในพื้นที่แขวงบางค้อ ข้ามคลองวัดโคนอนเข้าพื้นที่แขวงบางหว้า (เขตภาษีเจริญ) ข้ามคลองบางหว้าเข้าพื้นที่แขวงบางขุนเทียน (เขตจอมทอง) ข้ามคลองสวนหลวงเข้าแขวงบางหว้า ข้ามคลองรางบัวเข้าแขวงบางขุนเทียน ตัดกับถนนกำนันแม้นและข้ามคลองวัดสิงห์เข้าแขวงบางหว้าอีกครั้งหนึ่ง แล้วเลียบไปกับคลองบางโคลัด (บางส่วนซ้อนทับแนวคลองจึงเข้าไปในพื้นที่แขวงคลองบางพราน (เขตบางบอน) ด้วย) ข้ามคลองพระยาราชมนตรีเข้าพื้นที่แขวงบางแค (เขตบางแค) ก่อนตัดกับถนนบางแค จากนั้นจึงเริ่มแยกออกจากแนวคลองไปทางทิศตะวันตก จนบรรจบกับถนนกาญจนาภิเษกที่ทางแยกต่างระดับบางโคลัด ระหว่างพื้นที่แขวงบางแคกับแขวงหลักสอง (เขตบางแค)
ประวัติ.
ถนนกัลปพฤกษ์ตัดขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน ในท้องที่เขตจอมทอง เขตภาษีเจริญ เขตบางขุนเทียน และเขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 เพื่อขยายและเชื่อมโยงการคมนาคมระหว่างพื้นที่ตอนในของกรุงเทพมหานครกับบริเวณรอบนอก เมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดการจราจรในปี พ.ศ. 2545 กรมทางหลวงชนบทได้ใช้ชื่อถนนในเบื้องต้นว่า ถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอก เนื่องจากถนนสายนี้มีจุดเริ่มต้นแยกจากถนนตากสิน-เพชรเกษม และไปสิ้นสุดที่ถนนวงแหวนรอบนอกตะวันตก (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของถนนกาญจนาภิเษก)
ต่อมากรมทางหลวงชนบทได้ขอให้กรมศิลปากรพิจารณาชื่อถนนตากสิน-เพชรเกษม และถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอกใหม่ กรมศิลปากรโดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์จึงพิจารณาโดยใช้หลักการที่กรมทางหลวงชนบทเคยใช้ตั้งชื่อถนนในโครงการสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดนครอินทร์ และถนนต่อเชื่อมสายติวานนท์-เพชรเกษม-รัตนาธิเบศร์ไปแล้ว กล่าวคือ ใช้ชื่อพรรณไม้มงคลตั้งเป็นชื่อถนน ในส่วนของถนนตากสิน-เพชรเกษม ให้รวมเป็นสายเดียวกันกับถนนที่ตัดใหม่จากเพชรเกษมไปรัตนาธิเบศร์ซึ่งใช้ชื่อว่าถนนราชพฤกษ์ ส่วนถนนสายแยกตากสิน-เพชรเกษมไปถนนวงแหวนรอบนอกนั้นตั้งชื่อว่า ถนนกัลปพฤกษ์ เนื่องจากกัลปพฤกษ์ ("Cassia bakeriana") เป็นชื่อไม้มงคลที่มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์เป็นไม้ในวงศ์และสกุลเดียวกันกับราชพฤกษ์ ("Cassia fistula") รวมทั้งยังออกดอกและทิ้งใบในช่วงระยะเวลาเดียวกันอีกด้วย
ถนนกัลปพฤกษ์ได้รับการขยายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 แล้วเสร็จเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 โดยปรับปรุงจากถนนคอนกรีตขนาด 4 ช่องจราจร เป็นถนนลาดยางขนาด 6 ช่องจราจร และมีโครงการต่อขยายไปบรรจบที่ถนนพุทธสาครและถนนเศรษฐกิจ 1 อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร โดยคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2568
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ถนนสมเด็จเจ้าพระยา

ถนนสมเด็จเจ้าพระยา (อักษรโรมัน: Thanon Somdet Chao Phraya) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีเส้นทางเริ่มต้นจากวงเวียนเล็ก ถนนประชาธิปก ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ในพื้นที่แขวงสมเด็จเจ้าพระยา ตัดกับถนนท่าดินแดงและเข้าพื้นที่แขวงคลองสานที่สี่แยกท่าดินแดง จากนั้นยังคงตรงไปในทิศเดิม จนกระทั่งสิ้นสุดที่สี่แยกคลองสานซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนลาดหญ้า ระยะทางรวม 1.440 กิโลเมตร มีความกว้าง 19.50 เมตร
ถนนสมเด็จเจ้าพระยาเป็น "ถนนสายที่ 2" ในโครงการตัดและขยายถนน 11 สายในจังหวัดธนบุรี ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยกำหนดแนวเส้นทางไว้ตั้งแต่วัดอมรินทราราม มาทางถนนบ้านขมิ้น ข้ามคลองบางกอกใหญ่ ผ่านถนนสายที่ 1 (ปัจจุบันคือถนนประชาธิปก) แล้วตรงไปตามแนวถนนคลองสานซึ่งมีอยู่แล้ว ไปบรรจบกับถนนสายที่ 4 (ปัจจุบันคือถนนลาดหญ้า) ที่ปากคลองสาน ยาวประมาณ 4,900 เมตร กว้าง 23 เมตร ตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการจัดซื้อที่ดินและอสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น เพื่อตัดและขยายถนนฝั่งจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนคร
ถนนสายที่ 2 สร้างและขยายใหม่ตามแนวถนนที่สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ได้สร้างไว้ รวมทั้งยังเป็นที่ตั้งจวน (บ้าน) ของสมเด็จเจ้าพระยาถึง 4 ท่านอีกด้วย ได้แก่ สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยุรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) และสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ดังนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพจึงทรงตั้งชื่อถนนถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า ถนนสมเด็จเจ้าพระยา 
อย่างไรก็ตาม ถนนสายนี้ตัดสำเร็จเฉพาะส่วนปลาย โดยแยกออกเป็นสองด้านและมีเส้นทางไม่ต่อเนื่องกัน กล่าวคือ ส่วนปลายด้านหนึ่งเริ่มต้นจากวงเวียนเล็ก ใกล้วัดพิชยญาติการามไปจนถึงปากคลองสานซึ่งยังคงใช้ชื่อว่า "ถนนสมเด็จเจ้าพระยา" ตามเดิม และส่วนปลายอีกด้านมีระยะทางเริ่มต้นจากวัดอรุณราชวรารามจนถึงวัดอมรินทรารามจึงเรียกชื่อถนนส่วนนี้ใหม่ว่า "ถนนอรุณอมรินทร์" ส่วนถนนตอนกลางที่เชื่อมระหว่างสองส่วนดังกล่าวเพิ่งสร้างสำเร็จตลอดสายเมื่อไม่นานมานี้ โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของถนนอรุณอมรินทร์
ถนนสิรินธร

ถนนสิรินธร (อักษรโรมัน: Thanon Sirindhorn) ซึ่งบางส่วนมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 สายบางพลัด–บางบำหรุ เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ลักษณะเป็นถนนขนาด 6 ช่องทางจราจร กว้าง 40 เมตร มีระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร เริ่มจากถนนจรัญสนิทวงศ์ตัดกับถนนราชวิถีที่ทางแยกบางพลัด ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามคลองบางบำหรุ เมื่อผ่านซอยสิรินธร 2 (สมชายพัฒนา) จึงโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จากนั้นตัดผ่านถนนรุ่งประชา ก่อนจะไปบรรจบกับถนนบรมราชชนนีที่ทางแยกต่างระดับสิรินธร โดยตลอดสายยังถือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบางพลัดกับแขวงบางบำหรุอีกด้วย
ถนนสิรินธรตัดขึ้นตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินสายแยกถนนจรัญสนิทวงศ์ (แยกสะพานกรุงธนฯ)–บรรจบทางหลวงพิเศษสายบางกอกน้อย–นครชัยศรี ในท้องที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2524 จากนั้นจึงเริ่มก่อสร้างจนกระทั่งแล้วเสร็จเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2527 กรมทางหลวงได้กำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 แต่ปัจจุบันระยะทางส่วนใหญ่ของถนนสายนี้อยู่ในความดูแลของสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร ส่วนระยะทางที่เหลืออีก 352 เมตร อยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงตลิ่งชัน แขวงทางหลวงธนบุรี (หน่วยงานของกรมทางหลวง)
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2534 กระทรวงมหาดไทยได้กราบบังคมทูลขอพระราชทานชื่อทางหลวงสายนี้เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เนื่องในโอกาสฉลองพระชนมายุ 3 รอบ โดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ใช้ชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 341 ว่า ถนนสิรินธร ในวาระเดียวกับที่พระราชทานชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 338 ว่า "ถนนบรมราชชนนี"
ถนนนราธิวาสราชนครินทร์

ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ (อักษรโรมัน: Thanon Naradhiwas Rajanagarindra) เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่เขตบางรัก เขตสาทร และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ลักษณะเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 8 ช่องจราจร ความกว้าง 60 เมตร ระยะทาง 5.115 กิโลเมตร เริ่มจากถนนสุรวงศ์ในพื้นที่แขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เลียบคลองช่องนนทรี ตัดกับถนนสีลมเข้าพื้นที่แขวงสีลม ตัดกับถนนสาทรเข้าพื้นที่เขตสาทร โดยเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงทุ่งมหาเมฆและแขวงยานนาวา จนถึงปากซอยนราธิวาสราชนครินทร์ 8 (อาคารสงเคราะห์ 6) จึงเข้าท้องที่แขวงทุ่งวัดดอน ตัดกับถนนจันทน์ เฉพาะฝั่งซอยเลขคู่เข้าสู่ท้องที่แขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา ส่วนฝั่งซอยเลขคี่ยังอยู่ในท้องที่แขวงทุ่งมหาเมฆจนกระทั่งตัดกับถนนจันทน์เก่า จากนั้นตัดกับถนนรัชดาภิเษก และไปบรรจบกับถนนพระรามที่ 3 ที่แยกพระรามที่ 3-นราธิวาส (ช่องนนทรี)
ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ตัดขึ้นตามโครงการก่อสร้างระบบระบายน้ำและถนนเลียบคลองช่องนนทรี ในแผนพัฒนากรุงเทพมหานครฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2535-2539) เมื่อสร้างแล้วเสร็จถนนสายนี้ยังไม่มีชื่อทางการ ดังนั้น เพื่อความสะดวกแก่ประชาชนที่สัญจรไปมา เพื่อความสะดวกแก่เจ้าหน้าที่ตลอดจนหน่วยงานราชการต่าง ๆ และเพื่อเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ กรุงเทพมหานครจึงได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเชิญพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ มาเป็นนามถนนอย่างเป็นทางการว่า ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตเมื่อปี พ.ศ. 2539
วัดเสลารัตนปัพพะตาราม

วัดเสลารัตนปัพพะตาราม  หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดไหล่หิน หรือ วัดไหล่หินหลวงแก้วช้างยืน และในบางครั้งชาวบ้านรุ่นก่อน ๆ เรียกว่า วัดป่าหิน หรือ วัดม่อนหินแก้ว เป็นวัดที่ตั้งอยู่ใน อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ ดร.ฮันส์ เพนธ์ ได้พบคัมภีร์ใบลานที่เก่าแก่ที่สุดของวัด ระบุจุลศักราช 833 หรือ พ.ศ. 2014 
ตำนานของวัดกล่าวไว้ว่า ช่วงพุทธศตวรรษที่ 23 ในสมัยของพระมหาป่าเกสรปัญโญ เป็นระยะที่มีการก่อสร้างและบูรณะเสนาสนะต่าง ๆ มากมาย เนื่องจากท่านเป็นพระสงฆ์ที่มีผู้นับถือมากมาย เล่ากันว่าครั้งที่ท่านธุดงค์ไปถึงเชียงตุง ท่านได้มอบกะลามะพร้าวซีกหนึ่งให้ชายคนหนึ่ง จากนั้นท่านก็กลับมาลำปาง โดยไม่ได้บอกชายผู้นั้นว่าท่านอยู่ที่ใด ต่อมาชายคนนั้นได้ตามมาหาท่านจนพบที่วัดไหล่หิน แล้วนำกะลามาประกอบเข้าเป็นหนึ่งเดียว ชายคนดังกล่าวเกิดความศรัทธาแรงกล้า ได้ขอบูรณะวัดและก่อสร้างวิหารหลังที่เห็นปัจจุบันขึ้นในปี พ.ศ. 2226
สถาปัตยกรรม.
สถาปัตยกรรมวัดไหล่หิน เป็นรูปแบบพุทธศาสนาแบบล้านนา ประกอบด้วยลานหน้าวัดหรือข่วงสำหรับกิจกรรมและปลูกต้นโพธิ์ วิหารโถง ศาลาบาตรและลานทราย และมีเจดีย์ท้ายวิหาร แบบล้านนาซึ่งเชื่อว่าบรรจุพระบรมธาตุ มีรูปแบบจำลองภูมิจักรวาล คือวิหารเปรียบเสมือนชมพูทวีป เจดีย์เปรียบเหมือนเขาพระสุเมรุ และลานทรายเปรียบเสมือนมหานทีสีทันดร
ส่วนพุทธาวาสก่อสร้างอย่างสวยงาม และมีขนาดส่วนที่ค่อนข้างเล็กกะทัดรัด อาคารต่าง ๆ ก่อสร้างด้วยอิฐฉาบปูน ประดับปูนปั้น ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว วิหารมีลักษณะสกุลช่างลำปาง ซึ่งจะมีลักษณะอ่อนช้อยน้อยกว่าสกุลช่างเชียงใหม่ คือหลังคาจะมีลักษณะแอ่นโค้งเพียงเล็กน้อย เรียกวิหารแบบนี้ว่า ฮ้างปู้ หมายถึง ร่างการของผู้ชาย เป็นวิหารโถง หลังคาซ้อน 3 ชั้น 2 ตับ มุง กระเบื้องดินเผาปลายตัด ที่น่าสนใจคือ เครื่องลำยองของวิหารนี้มีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากการบูรณปฏิสังขรณ์ ทำให้มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นแบบไทยภาคกลาง
ซุ้มประตูโขงวัดไหล่หินนั้นมีลักษณะคล้ายคลึงกับวัดพระธาตุลำปางหลวง แต่มีการประดับตกแต่งที่แตกต่างกันบ้าง คือมีการใช้ตุ๊กตาดินเผาประดับ นอกจากเสนาสนะและบริเวณที่ทางวัดได้อนุรักษ์และดูและเป็นอย่างดี ยังมีคัมภีร์โบราณและโบราณวัตถุที่ทางวัดได้เก็บรักษาไว้เป็นจำนวนมาก บางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตำนานของวัดเช่น กะลามะพร้าว และบาตรของพระมหาป่าเกสรปัญโญ
กรมศิลปากรได้ประกาศวัดไหล่หินขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกำหนดขอบเขตในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 195 ลงวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2523 สิ่งที่ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ วิหารทรงล้านนา พระธาตุเจดีย์ พระอุโบสถ ซุ้มประตูกำแพงแก้ว และหอธรรม นอกจากนี้ในปี 2550 ยังได้ขึ้นเป็นอาคารอนุรักษ์จากสมาคมสถาปนิกสยาม
อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน

อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน ในพระสันตะปาปา  หรือรู้จักกันทั่วไปในชื่อ มหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน  หรือเรียกอย่างสั้นว่า มหาวิหารลาเตรัน เป็นมหาวิหารเอกในกรุงโรมและเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งกรุงโรม นับเป็นมหาวิหารที่เก่าแก่ที่สุดและมีตำแหน่งสูงสุดในบรรดามหาวิหารเอกทั้งสี่แห่งในกรุงโรม และมีสถานะเป็นโบสถ์แม่ของโบสถ์ทั้งปวงในคริสตจักรโรมันคาทอลิก 
อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน เป็นมหาวิหารที่เก่าแก่มากที่สุดและมีความอาวุโสสูงสุดในบรรดามหาวิหารเอกทั้งสี่ในพระสันตะปาปาซึ่งทั้งหมดตั้งอยู่ในโรม มีลำดับศักดิ์อยู่เหนือแม้กระทั่งมหาวิหารนักบุญเปโตร และเป็นเพียงอาสนวิหารเพียงแห่งเดียวในโลกที่มีฐานะเป็น "อัครมหาวิหาร" และเนื่องจากเป็นอาสนวิหารที่เก่าแก่ที่สุด จึงได้รับการยกย่องให้เป็นอาสนวิหารแม่ของศาสนจักรโรมันคาทอลิก หัวหน้าพระคนบัจจุบันคือ พระคาร์ดินัลอากอสตีโน วัลลี ซึ่งเป็นคาร์ดินัลใหญ่แห่งมุขมณฑลโรม ในขณะที่ประธานาธิบดีฝรั่งเศสเป็นแคนันกิตติมศักดิ์ (honorary canon) ประจำมหาวิหารฯ โดยตำแหน่ง ซึ่งตำแหน่งแคนันกิตติมศักดิ์นี้เป็นตำแหน่งที่สืบทอดในหมู่ประมุขแห่งฝรั่งเศสมาตั้งแต่สมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
ด้านหน้าบริเวณทางเข้า มีศิลาจารึกเป็นภาษาละตินขนาดใหญ่ว่า "Clemens XII Pont Max Anno V Christo Salvatori In Hon SS Ioan Bapt et Evang" ซึ่งแปลอย่างย่อได้ว่า "สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 12 ในปีที่ 5 แห่งสมณสมัย ได้ทรงอุทิศอาคารหลังนี้แก่พระคริสต์เจ้าผู้ช่วยให้รอด เพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญยอห์นผู้ทำพิธีล้างและนักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร" หรือมีความหมายก็คือ เดิมที มหาวิหารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่พระเยซู และในหลายศตวรรษต่อมาก็ประกาศร่วมอุทิศให้แก่นักบุญยอห์นทั้งสอง คือยอห์นผู้ให้บัพติศมาและยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
อัครมหาวิหารฯ ตั้งอยู่ในกรุงโรม แต่อยู่นอกเขตแดนของนครรัฐวาติกันประมาณ 4 กิโลเมตรไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ แม้จะไม่ได้อยู่ในวาติกัน แต่อัครมหาวิหารแห่งนี้มีสิทธิสภาพนอกอาณาเขตในฐานะสมบัติของสันตะสำนัก จากผลของสนธิสัญญาลาเตรัน ค.ศ. 1929 ระหว่างสันตะสำนักวาติกันกับรัฐบาลอิตาลี
ประติมากรรมเหล่าอัครทูต.
ในปี ค.ศ. 1702 เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 และพระคาร์ดินัลเบเนตโต แปมปีลี หัวหน้าบาทหลวงประจำอัครมหาวิหาร ประกาศจะสร้างประติมากรรมแกะสลักของอัครทูตจำนวน 12 องค์ในขนาดที่ใหญ่กว่าตัวจริง เนื่องจากเป็นแผนงานขนาดใหญ่ จึงเปิดให้ช่างแกะสลักชั้นนำส่วนใหญ่ในกรุงโรมสามารถเข้ามามีส่วนร่วม เจ้าชายเลื่องพระนามหลายพระองค์เข้ามารับเป็นเจ้าภาพในงานรูปสลักแต่ละแห่ง แห่งละหนึ่งพระองค์ ส่วนองค์พระสันตะปาปาทรงอาสารับเป็นเจ้าภาพรูปสลักนักบุญเปโตร ในขณะที่พระคาร์ดินัลเบเนตโต แปมปีลี อาสารับเป็นเจ้าภาพรูปสลักนักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902

โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902 หรือรู้จักกันในชื่อ KAL 902 หรือ KE 902 เป็นเที่ยวบินของโคเรียนแอร์ไลน์ ของเกาหลี เดินทางด้วยเครื่องโบอิง 707 ทะเบียน HL7429 จากปารีส ฝรั่งเศส มุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป โซล ประเทศเกาหลีใต้ โดยมีกำหนดแวะพักเติมน้ำมันที่ท่าอากาศยานนานาชาติเทด สตีเวนส์ เมืองแองคอเรจ อะแลสกา สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2521 มีผู้โดยสาร 97 คน ลูกเรือ 12 คน
เครื่องบินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ผ่านฐานทัพแคนาดาที่เมืองอเลิร์ท (Alert) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเอลสเมียร์ ใกล้ขั้วโลกเหนือ จากนั้นจึงปรับเส้นทางบินทางทิศใต้ มุ่งหน้าสู่แองคอเรจ แต่เกิดความผิดพลาดเนื่องจากเครื่องบินไม่ได้ติดตั้งระบบ Inertial navigation system ทำให้นักบินเกิดการหลงทิศ มุ่งหน้าไปทางเมืองมูร์มันสค์ สหภาพโซเวียต (68°58′N 33°5′E﻿) แทนที่จะเป็นเมืองแองคอเรจ (61°13′N 149°53′W)
สหภาพโซเวียตส่งเครื่องบินขับไล่ซู-15 (Su-15) ขึ้นสกัดกั้น และสั่งให้นักบินยิงเครื่องให้ตก (ระบบเตือนภัยของโซเวียตระบุว่าเครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินสอดแนม โบอิง RC-135 ซึ่งมีแบบแผนใกล้เคียงกับเครื่องโบอิง 707) นักบินซู-15 พยายามแจ้งฐานทัพว่าเครื่องบินนี้เป็นเครื่องบินพลเรือน แต่ฐานทัพยังคงยืนยันคำสั่ง จึงได้ยิงมิสไซล์ R-60 ออกไป 2 ลูก ทำความเสียหายให้กับปีกซ้าย ความดันภายในเครื่องลดลง และมีผู้โดยสารเสียชีวิต 2 คน
40 นาทีถัดมา เวลา 23.05 น. เครื่องบินถูกบังคับให้ลงจอดฉุกเฉินบนทะเลสาบน้ำแข็งโกร์ปิแยร์วิทางทิศใต้ของเมืองมูร์มันสค์ ใกล้ชายแดนฟินแลนด์ และได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยกู้ภัยของโซเวียต ผู้โดยสารทั้งหมดถูกกักตัวเป็นเวลาสองวันจึงได้รับการปล่อยตัว โดยสารเครื่องบินแพนแอมจากมูร์มันสค์ ไปเฮลซิงกิ และต่อเที่ยวบินไปกรุงโซลในที่สุด
วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ

วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ  เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ในอันดับAnabantiformes ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pristolepididae 
มีลักษณะสำคัญ คือ มีรูปร่างแบนข้างมากเป็นรูปไข่หรือวงรี เกล็ดสาก เส้นข้างลำตัวขาดตอนแบ่งออกเป็น 2 ส่วน มีปากเล็ก มุมปากยาวถึงนัยน์ตา ดวงตากลมโต หนังขอบกระดูกแก้มติดต่อกันถึงส่วนใต้ปาก ริมกระดูกแก้มชิ้นกลางเป็นหนามแหลม 2 ชิ้น
มีเพียงสกุลเดียว คือ "Pristolepis"
จำแนกออกได้ทั้งหมด 6 ชนิด
พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์ นิยมตกเป็นเกมกีฬาและใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
หมายเหตุ: ปลาในวงศ์นี้ถูกแยกออกมาจากวงศ์ Nandidae
ปลาดุมชี

ปลาดุมชี ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Nandus oxyrhynchus" อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลากะพงทั่วไป แต่มีส่วนหน้ายื่นยาวกว่า ปากกว้างสามารถยืดออกไปได้มาก ลำตัวมีลายสีด่างคล้ำ เนื่องจากต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม มีลายพาดสีดำที่ลูกตาไปจนถึงโคนครีบหลัง กลางหัวมีแถบสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นใสและมีจุดสีคล้ำ มีความยาวประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร
เป็นปลาที่เพิ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1996 มักอาศัยอยู่นิ่ง ๆ ตามใบไม้ใต้น้ำหรือกองหินเพื่อดักล่าเหยื่อที่มีชีวิต ซึ่งได้แก่ ลูกกุ้ง ลูกปลาขนาดเล็ก และแมลง พบอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำนิ่งที่มีพืชน้ำหนาแน่นในภาคกลางและภาคอีสานของประเทศ
เป็นปลาที่มักตายอยู่บ่อย ๆ เมื่อจับขึ้นมาพ้นน้ำ หรือขี้ตื่นตกใจ จึงได้ชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาเสียจิต" หรือ "ปลาบ่มีจิต" ที่นครสวรรค์นิยมเรียกว่า "ปลาเสือปรือ" หรือ "ปลาเสือดำ"
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งมีชื่อเรียกในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาเสือลายเมฆ"
ปลาเสือดำ

ปลาเสือดำ หรือ ปลากะพงเล็ก (ชื่อท้องถิ่นจันทบุรี) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Nandus nebulosus" อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลาดุมชี ("N. oxyrhynchus") ซึ่งอยู่ในวงศ์และสกุลเดียวกัน แต่มีจะงอยปากสั้นกว่าปลาดุมชี มีลำตัวแบนข้าง หัวและตาโต ปากมน บนฝาปิดเหงือกมีหนามชิ้นเล็ก ๆ 1 ชิ้น ลำตัวสีน้ำตาลแดง มีลายบั้งและประสีคล้ำพาดขวาง 5-6 บั้ง มีแถบยาวสีดำจากปลายปากจนถึงท้ายทอย ครีบหลังตอนแรกสีเหมือนลำตัว ตอนหลังใส ครีบอกใส มีขนาดประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมชอบซ่อนตัวอยู่นิ่ง ๆ ใต้กองไม้หรือใบไม้ใต้น้ำ เพื่อล่าเหยื่อซึ่งเป็นซึ่งมีชีวิตเล็ก ๆ กินเป็นอาหาร ปลาเสือดำพบได้ในบริเวณภาคตะวันออกของประเทศ และป่าพรุในภาคใต้
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลานางคง" หรือ "ปลาดุมชี" ในวงการปลาสวยงามนิยมเรียกว่า "ปลาเสือลายเมฆ"
ชุน วันโบ

ชุน วันโบ  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ที่ เมืองฮวาซ็อง จังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 1
อาสนวิหารทรูโร

ศิลาฤกษ์วางเมื่อค.ศ. 1880 ส่วนแรกของอาสนวิหารได้รับการสถาปนาเมื่อปีค.ศ. 1887 หอกลางสร้างเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1905 ตัวอาสนวิหารเสร็จเมื่อสร้างหอสองหอทางตะวันตกเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1910
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
วิลปาเร จัมฮูร์

วิลปาเร จัมฮูร์ (Willpare Jamhur) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ที่เมืองกมบง ประเทศอินโดนีเซีย สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 2) แพ้ 4 
ประวัติ.
วิลปาเร จัมฮูร์ เริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2544 ชนะน็อค ปาร์ลิน ยก 1 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน ศรคม เกียรตินุกูล ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง แต่หลังจากได้แชมป์มาแล้ว จัมฮูร์ก็ไม่ได้ขึ้นชกป้องกันตำแหน่งเลย จนถูกปลดออกไป แต่เขาก็ยังขึ้นชกในอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่อง จนหลังจากที่เขาชกชนะคะแนนโดดี้ ลอเรง เมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แล้ว เขาก็แขวนนวมไป ไม่ได้ขึ้นชกอีก
ยามาโตะ มิตานิ

ยามาโตะ มิตานิ (; โรมาจิ: "Mitani Yamato") นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2514 ที่เมืองคูราชิกิ จังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 9) แพ้ 4
ไฮเม บาร์เซโลนา

ไฮเม บาร์เซโลนา (Jaime Barcelona) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2520 สถิติการชก 94 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 10) เสมอ 1 แพ้ 55 
ประวัติ.
บาร์เซโลนาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ดุกกี อมาตอง ที่ ฟิลิปปินส์ ขึ้นชกมวยสากลเพียงไม่กี่ครั้งก็ได้เดินทางไปชกนอกรอบที่ ญี่ปุ่น และมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2542 แพ้คะแนน โผน แสงมรกต และวรวุฒิ เกียรตินวลจันทร์ บาร์เซโลนาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 แพ้คะแนน เบบี โลโรนา จูเนียร์ ไม่ได้แชมป์ ในช่วง พ.ศ. 2543 – 2544 นี้ บาร์เซโลนามาชกในไทยหลายครั้ง แพ้คะแนน เดชดำรง ป.เมืองสุรินทร์ 2 ครั้ง แพ้น็อค วีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 5 และชกชนะคะแนน ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม ต่อมาได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBU ที่ว่างเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2544 cแพ้คะแนน นาเดล ฮุสเซน ที่ออสเตรเลีย ไม่ได้แชมป์ ใน พ.ศ. 2545 มาชกกับนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยแต่ไม่มีการตัดสิน และขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชีย แปซิฟิค รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน สด ปูนนกอินทรียิมและได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2546 แต่ก็แพ้คะแนน ทากาชิ โคชิโมโต ที่ ญี่ปุ่น ไม่ได้แชมป์ ต่อมาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตั้มเวทเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน พูลสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม บาร์เซโลนายังได้ชิงแชมป์ระดับภูมิภาคอีกหลายครั้ง ได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน จุง แจกวาง ที่เกาหลีใต้ ชิงแชมป์ WBO รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เทิดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 9 ชิงแชมป์ ABCO รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ชลธาร อ.พิริยะภิญโญ และชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ทอง ป.โชคชัย ต่อมาเดินทางไปชิงแชมป์ PABAรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ อินโดนีเซีย แพ้คะแนน รอย มุกลิส เมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
ใน พ.ศ. 2551 บาร์เซโลนาได้มาชกในไทยหลายครั้งและได้ชิงแชมป์ ABCO กับชลธารอีกครั้งเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2551และ 2 มกราคมพ.ศ. 2552 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปทั้งสองครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดนเทคนิค ปีศาจแดง ก.กุมานนท์ ไป บาร์เซโลนาได้ชิงแชมป์ฟิลปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2552 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน วินวิน รูฟีโน ไป บาร์เซโลนายังคงชกมวยต่อมาจนถึง พ.ศ. 2554 แต่ไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ลาร์รี กานีญาส แล้วจึงแขวนนวมไป
พระไภษัชยคุรุทั้ง 7

พระไภษัชยคุรุทั้ง 7 (; โรมาจิ: "Shichibutsuyakushii") เป็นกลุ่มของพระพุทธเจ้าตามคติของมหายานกลุ่มหนึ่ง มีจำนวน 7 พระองค์ เป็นที่นับถือกันมาในทิเบตและเนปาล โดยพระพุทธะแต่ละองค์จะมีโลกธาตุหรือพุทธเกษตรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับแดนสุขาวดีของพระอมิตาภะ ในบรรดาพระพุทธเจ้ากลุ่มนี้ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาเป็นที่นับถือมากที่สุด 
พระไภษัชยคุรุทั้ง 7 ตามความเชื่อของชาวจีน.
พระพุทธะในกลุ่มนี้ได้แก่
นอกจากนั้นในคัมภีร์อุตรเคราะห์นิรภัยจิรายุวัฒนาวิเศษสูตร กล่าวถึงพระพุทธเจ้าทั้งเจ็ดพระองค์นี้ว่า ทรงมีนิรมาณกายเป็นเทพเจ้า 7 องค์ รวมกับพระโพธิสัตว์ 2 องค์ กลายเป็นเทพนพเคราะห์ 9 องค์ ที่ควบคุมสรรพสิ่งในจักรวาล
พระไภษัชยคุรุทั้ง 9 ตามความเชื่อของชาวทิเบต.
พระไภษัชยคุรุตามความเชื่อของชาวทิเบตมี 9 องค์ ดังนี้
สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2549 โดยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยขอนแก่น กับมหาวิทยาลัยซีหนาน และสำนักงานคณะกรรมการภาษาจีนสากล หรือฮั่นปั้น สาธารณรัฐประชาชนจีน ในการประชุมสถาบันขงจื๊อครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2550 สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นสถาบันขงจื๊อ 1 ใน 20 แห่งที่ได้รับรางวัล สถาบันขงจื๊อแห่งปี 2550 จากสถาบันขงจื๊อ 210 ทั่วโลก 
สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีฐานะเป็นองค์กรในกำกับของมหาวิทยาลัย ที่มีการบริหารจัดการเป็นอิสระจากระบบราชการ พึ่งตนเองได้ และไม่หวังผลกำไร โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อเป็นศูนย์กลางการให้การศึกษาภาษาและวัฒนธรรมจีนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง นอกจากนั้น ยังเป็นแหล่งข้อมูลและให้บริการทางวิชาการด้านภาษาและวัฒนธรรมจีนแก่นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นการแนะแนวการศึกษาต่อ ณ ประเทศจีน การทัศนศึกษา การจัดประชุมวิชาการ การจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรม ตลอดจนการจัดสอบวัดความรู้ความสามารถทางภาษาจีน หรือ HSK
การบริหาร.
สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น บริหารงานภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการบริหารสถาบันขงจื๊อฯ ซึ่งมีองค์ประกอบเป็น ผู้บริหารจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น และมหาวิทยาลัยซีหนาน ได้แก่ อธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น และ อธิการบดีมหาวิทยาลัยซีหนาน เป็นที่ปรึกษา รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น และรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยซีหนานเป็นประธานและรองประธาน คณบดี และ/หรือ ผู้อำนวยการหน่วยงานในมหาวิทยาลัยขอนแก่น และมหาวิทยาลัยซีหนานแห่งละ 3 คน รวม 6 คน เป็นกรรมการ โดยมีผู้อำนวยการสถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นกรรมการและเลขานุการ และรองผู้อำนวยการสถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ
ผลงาน.
สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีหลักสูตรฝึกอบรมหลากหลายที่มีคุณภาพตามมาตรฐานของกระทรวงศึกษาธิการจีน และออกแบบโดยคำนึงถึงความต้องการของผู้เรียนเป็นสำคัญ โดยแบ่งเป็น หลักสูตรฝึกอบรมภาษา อาทิ ภาษาจีนเพื่อการสนทนา ภาษาจีนเพื่อการท่องเที่ยว และภาษาจีนเชิงธุรกิจ เป็นต้น และหลักสูตรฝึกอบรมทางวัฒนธรรม เช่น ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับประเทศจีน ศิลปะการเขียนพู่กันจีน และศิลปะการรำมวยจีน เป็นต้น
ยิ่งไปกว่านั้น สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ยังร่วมมือกับคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดทำหลักสูตรปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีนธุรกิจ และ ศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาจีนเป็นภาษาต่างประเทศ เพื่อตอบสนองความต้องการของภาคธุรกิจและสังคมในปัจจุบัน
สำหรับการสรรสร้างกิจกรรมต่าง ๆ สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้จัดกิจกรรมหลากหลายรูปแบบเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศในด้านต่างๆ เป็นต้นว่า การแลกเปลี่ยนนักศึกษา การจัดหาอาจารย์และอาสาสมัครชาวจีนสำหรับสถานศึกษา การจัดการศึกษาดูงานด้านธุรกิจ การจัดการแลกเปลี่ยนและเผยแพร่ผลงานวิจัย
หรือกิจกรรมเพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมจีน ในวันและเทศกาลสำคัญๆ อาทิ วันตรุษจีน วันชาติจีน และวันไหว้พระจันทร์ เป็นต้น
ทั้งยังให้ความสำคัญในการเปิดโลกทัศน์ของเยาวชนไทยผ่านกิจกรรมมากมาย เช่น การออกซุ้มนิทรรศการ การแข่งขันชิงทุนการศึกษาหลักสูตรฝึกอบรมระยะสั้น ณ มหาวิทยาลัยซีหนาน โครงการค่ายภาษาและวัฒนธรรมจีน ณ ฉงชิ่ง ภาคฤดูร้อน และกิจกรรมส่งเสริมความรู้ตลอดทั้งปี
สถานที่ตั้ง.
สถาบันขงจื๊อ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตั้งอยู่ที่ อาคาร สถาบันขงจื๊อ (บริเวณด้านหลังวิทยาลัยปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น) มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น รหัสไปรษณีย์ 40002 หมายเลขโทรศัพท์และโทรสาร 0-4320-4142 ที่อยู่อีเมล confucius@kku.ac.th