pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สถาปัตยกรรมเหตุผลนิยม

เหตุผลนิยม  ในทางสถาปัตยกรรม หมายถึงกระแสสถาปัตยกรรมซ่งส่วนใหญ่พัฒนาขึ้นในอิตาลีในทศวรรษที่ 1920 และ 1930 วิตรูเวียสเป็นผู้กล่าวอ้างในงานเขียน "De architectura" ว่าสถาปัตยกรรมเป็นวิทยาศาสตร์ที่สามารถเข้าใจได้ด้วยเหตุผล แนวคิดนี้ถูกนำมาต่อยอดและพัฒนาในงานเขียนเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมในยุคเรนเนสซองส์ ทฤษฎีศิลปะยุคศตวรรษที่สิบแปดต้านศิลปะแบบบาโรกที่ใช้ความฟุ้งเฟ้อเกินจริง แต่เลือกใช้ความงดงามตามความเป็นจริง
เหตุผลนิยมในศตวรรษที่ยี่สิบเป็นการต่อต้านต่อศิลปะแบบอาร์ตนูโวและเอกซเพรชชั่นนิสม์
คำว่า "Rationalism" ยังมักนำมาใช้เพื่อเรียกถึงสถาปัตยกรรมอินเทอร์เนชั่นนอลเช่นกัน
เหตุผลนิยมยุคเรืองปัญญา.
เหตุผลนิยมยังสามารถใช้เรียกขบวนการสถาปัตยกรรมที่มีขึ้นในยุคเรืองปัญญา ซึ่งโต้แย้งว่าพื้นฐานทางปัญญาของสถาปัตยกรรมนั้นหลัก ๆ อยู่ในวิทยาศาสตร์ ซึ่งต่อต้านการอ้างถึงธรรมเนียมและความเชื่อโบราณ แนวคิดนี้เป็นไปตามที่ René Descartes ระบุ ซึ่งเน้นย้ำการใช้เส้นรูปทางเรขาคณิตและสัดส่วนตามอุดมคติ#เปลี่ยนทาง 
นักทฤษฎีสถาปัตยกรรมในยุคนี้ที่ขับเคลื่อนแนวคิดเหตุผลนิยมยังรวมถึง Jean-Louis de Cordemoy (1631–1713),#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง Carlo Lodoli ชาวเวนิส (1690–1761),#เปลี่ยนทาง Abbé Marc-Antoine Laugier (1713–1769) และ Quatremère de Quincy (1755–1849)#เปลี่ยนทาง 
สถาปัตยกรรมที่ออกแบบโดย Claude Nicholas Ledoux (1736–1806) และ Étienne-Louis Boullée (1728–1799) เป็นตัวอย่างชิ้นงานรูปแบบทั่วไปของสถาปัตยกรรมเหตุผลนิยมยุคเรืองปัญญา (Enlightenment rationalism) ด้วยการใช้รูปทางเรขาคณิตโดยบริสุทธิ์#เปลี่ยนทาง 
เหตุผลนิยมเชิงโครงสร้าง.
เหตุผลนิยมเชิงโครงสร้าง (structural rationalism) ส่วนใหญ่หมายถึงขบวนการสถาปัตยกรรมในยุคศตวรรษที่ 19 ที่มักเกี่ยวเนื่องกับ Eugène Viollet-le-Duc และ Auguste Choisy โดย Viollet-le-Duc ปฏิเสธแนวคิดของสถาปัตยกรรมอุดมคติ แต่มองสถาปัตยกรรมในแง่ของการก่อสร้างที่มีเหตุผล กำกับไว้ด้วยวัสดุและเป้าหมายใข้งานของสถาปัตยกรรมนั้น ๆ
สถาปนิก Eugène Train เป็นหนึ่งในสถาปนิกคนสำคัญของสายนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผลงานอาคารทางการศึกษา เช่น Collège Chaptal และ Lycée Voltaire
เหตุผลนิยมต้นศตวรรษที่ 20.
สถาปนิกเช่น Henri Labrouste และ Auguste Perret นำเอาหลักของเหตุผลนิยมเชิงโครงสร้างตลอดศตวรรษที่ 19 มาใช้ในงานออกแบบของตน ในต้นศตวรรษที่ 20 สถาปนิกเช่น Hendrik Petrus Berlage ได้ศึกษาแนวคิดที่ส่าโครวสร้างในตัวมันเองควรจะสร้างพื้นที่ (space) โดยที่ไม่ต้องมีการตกแต่ง ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นมอเดิร์นนิสม์ ที่ศึกษาแนวคิดนี้อย่างลึกลงไปอีก กลุ่มมอเดิร์นนิสต์โซเวียตอย่าง ASNOVA เป็นที่รู้จักในชื่อ "นักเหตุผลนิยม" ('the Rationalists')
สถาปัตยกรรมเหตุผลนิยม (อิตาลี: "Architettura razionale") เติบโตมาในอิตาลีระหว่างทศวรรษ 1920-1930 ไปจนถึง 1940 ภายใต้การสนับสนุนของระบอบฟาสซิสต์อิตาลีที่นำโดยมุสโสลินี ในปี 1926 กลุ่มของสถาปนิกรุ่นใหม่ ได้แก่ Sebastiano Larco, Guido Frette, Carlo Enrico Rava, Adalberto Libera, Luigi Figini, Gino Pollini และ Giuseppe Terragni (1904–43) ได้ก่อตั้ง Gruppo 7 ซึ่งตีพิมพ์ประกาศ (manifesto) ของตนในนิตยสาร "Rassegna Italiana" ประกาศเจตจำนงว่าจะเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างลัทธิคลาสสิกแบบ "Novecento Italiano" และลัทธิอุตสาหกรรมแบบฟิวเชอริสม์#เปลี่ยนทาง ตัวอย่างชิ้นแรก ๆ ของสถาปัตยกรรมนี้คือ ปาลัซโซกวาลีโน ใน ตูริน สร้างให้กับนักการเงิน Riccardo Gualino โดยสถาปนิก Gino Levi-Montalcini และ Giuseppe Pagano
ป๊อป ทีม อีพิค

ป๊อป ทีม อีพิค (; โรมาจิ: "Poputepipikku") เป็นซีรีส์มังงะดิจิตัลและเว็บคอมิกสี่ช่องญี่ปุ่นแนวตลกเหนือจริง เขียนเรื่องและวาดภาพโดยบูกูบุ โอกาวะ เริ่มเผยแพร่ทางเว็บไซต์"มังงะไลฟ์วิน"ของสำนักพิมพ์ทาเกโชโบะในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 5 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอคามิคาเซโดงะ และอำนวยการผลิตโดยบริษัทคิงเรกคอดส์ ออกอากาศทางช่อง BS11 ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2561 และออกอากาศตอนพิเศษสองตอนในเดือนเมษายน พ.ศ. 2562 ฤดูกาลที่สองสร้างโดยสตูดิโอคามิคาเซโคงะ และสเปซเนโกะคอมพานี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565
หนึ่งในสองตัวละครหลัก เป็นนักเรียนหญิงผมสีส้มบลอนด์ร่างเล็กที่มีนิสัยใจร้อน
หนึ่งในสองตัวละครหลักและเป็นเพื่อนของโปปุโกะ เป็นนักเรียนหญิงผมสีน้ำเงินร่างสูงที่ใจเย็นมากกว่าโปปุโกะเล็กน้อย
วัดกองกาน

วัดกองกาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ศึก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
วัดกองกานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2530 ที่มาของชื่อวัดกองกาน เพี้ยนมาจากคำว่า "ก๋องคาน" ในภาษาคำเมือง แปลว่า "กองไม้คาน" มาจากการมีผู้มีจิตศรัทธามาทำบุญเป็นจำนวนมากสมัยก่อน พากันเอาไม้คานหาบข้าวของมากองไว้เพื่อกราบไหว้บูชา ภายหลังได้ยึดถือเอาวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 เหนือ (เดือน 8 เป็ง) เป็นวันทำบุญพระเจ้าตนหลวง เป็นประเพณีสืบทอดจนปัจจุบัน
ประวัติของวัดนั้น เดิมมีชื่อว่า วัดศรีเมืองมา เจ้าผู้ครองนครแห่งล้านนาหลายเมืองร่วมกันสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างพระเจ้าตนหลวง ในราวพุทธศตวรรษที่ 19–20 ต่อมาวัดถูกทิ้งร้างไป เสนาสนะผุพังไปคงเหลือแต่องค์พระถูกต้นเถาวัลย์ขึ้นปกคลุม จนเมื่อ พ.ศ. 2380–90 ผู้คนมาอยู่อาศัยทำไร่ทำสวนบริเวณนี้ ได้แผ้วถางพื้นที่จนพบเห็นพระพุทธรูป เกิดความศรัทธาจึงชักชวนกันมาช่วนแผ้วถางทำความสะอาดพื้นที่สร้างวัดขึ้นมาใหม่ปิดทององค์พระให้สวยงาม 
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารพระเจ้าตนหลวง อุโบสถ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ "พระเจ้าตนหลวง" เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 ศอก 9 นิ้ว
ไอโฟน 14

ไอโฟน 14 และไอโฟน 14 พลัส เป็นสมาร์ตโฟนที่ออกแบบ พัฒนา และจัดจำหน่ายโดยบริษัทแอปเปิล เป็นรุ่นที่สิบหกต่อจากไอโฟน 13 เปิดตัวครั้งแรกในกิจกรรมพิเศษของบริษัทเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2565 ที่แอปเปิลพาร์ก พร้อมกับไอโฟน 14 โปร และไอโฟน 14 โปร แม็กซ์
ไอโฟน 14 และไอโฟน 14 พลัส เป็นสมาร์ตโฟนหน้าจอ 6.1 และ 6.7 นิ้ว ตามลำดับ โดยขับเคลื่อนด้วยชิป เอ15 ไบโอนิก พร้อมระบบปฏิบัติการ ไอโอเอส 16 ตัวเครื่องมีวางจำหน่ายทั้งหมดห้าสี ได้แก่ ฟ้า, ม่วง, มิดไนท์, สตาร์ไลท์ และแดง (โปรดักท์ เรด) เปิดให้สั่งจองตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน และกำหนดวางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 16 กันยายน และ 7 ตุลาคม ตามลำดับ
ไอโฟน 14 โปร

ไอโฟน 14 โปร และ ไอโฟน 14 โปร แม็กซ์  เป็นสมาร์ตโฟนที่ออกแบบ พัฒนา และจัดจำหน่ายโดยบริษัทแอปเปิล เป็นไอโฟนรุ่นเรือธงรุ่นที่สิบหก เปิดตัวครั้งแรกในกิจกรรมพิเศษของบริษัทเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ.2565 ที่แอปเปิลพาร์ก พร้อมกับไอโฟน 14 และไอโฟน 14 พลัส
ไอโฟน 14 โปร และไอโฟน 14 โปร แม็กซ์ ขับเคลื่อนด้วยชิป เอ16 ไบโอนิก พร้อมระบบปฏิบัติการ ไอโอเอส 16 ตัวเครื่องมีวางจำหน่ายทั้งหมดสี่สี ได้แก่ ม่วงเข้ม, ทอง, เงิน และดำสเปซแบล็ค โดยมีฟีเจอร์สำคัญคือ "ไดนามิก ไอส์แลนด์" ซึ่งจะเปลี่ยนพื้นที่ลักษณะแคปซูลบนหน้าจอเป็นการแจ้งเตือนต่าง ๆ
รางวัลนาฏราช ครั้งที่ 13

รางวัลนาฏราช ครั้งที่ 13 ประจำปี พ.ศ. 2564 เป็นงานประกาศผลรางวัลยอดเยี่ยมด้านวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ จัดโดยสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ กำหนดประกาศผลในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2565 ซึ่งในปีนี้ยังคงจัดขึ้นท่ามกลางสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย ทำให้รูปแบบของการแจกรางวัลมีเพียงประกาศผลผู้ชนะ และนำรางวัลส่งให้กับผู้ชนะในภายหลัง รวมถึงการประกาศรางวัลในปีนี้จัดขึ้นภายใต้ธีม Online Celebrate โดยมีการถ่ายทอดสดผ่านทางช่องทางเฟซบุ๊กของสมาพันธ์ฯ (facebook.com/RTBPF) ตั้งแต่เวลา 18.00 - 20.00 น. 
รายชื่อผลงานและบุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล.
รางวัลนาฏราชครั้งที่ 13 มีรางวัลทั้งสิ้น 36 รางวัล มีรายชื่อผู้เข้าชิงในแต่ละรางวัลดังต่อไปนี้
สรุปรายชื่อผู้เข้าชิงและผู้ชนะ (เฉพาะสาขาละครโทรทัศน์).
รายชื่อผู้เข้าชิง.
ละครโทรทัศน์ และซีรี่ส์ที่ฉายบนแพลตฟอร์ม ทั้ง 25 เรื่องต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนาฏราช ครั้งที่ 13 
รายชื่อผู้ชนะ.
ละครโทรทัศน์ และซีรี่ส์ที่ฉายบนแพลตฟอร์ม ทั้ง 5 เรื่องต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเสียงให้เป็นผู้ชนะรางวัลนาฏราช ครั้งที่ 12
วัดใจ (ดงเทวี)

วัดใจ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ มีด้านหน้าติดกับแม่น้ำปิง มีด้านหลังติดดอยหลวงเชียงดาว
วัดใจ (ดงเทวี) ตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่ตั้งของวัดและชุมชนบริเวณใกล้เคียง ในอดีตเป็นที่ตั้งวังเก่าของกษัตริย์ล้านนา เมื่อ 700 ปีก่อน ตามใต้ผิวดินยังพบเศษกระเบื้องดินเผาจำนวนมาก แต่ไม่สมบูรณ์ คาดว่าเครื่องปั้นดินเผาเหล่านี้ น่าจะมีนำมาจากเมืองหริภุญชัย
วัดใจ (ดงเทวี) มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์เชียงดาวคือ เป็นสถานที่อยู่ในเขตเมืองเก่าเชียงดาวในสมัยพระยามังราย พระองค์ได้ส่งราชโอรสเข้ามาปกครองเมืองและราชโอรสองค์นั้น คือ พญาไชยสงคราม คำว่าดงเทวีนั้นมีที่มาคือ เจ้าหลวงคำแดงมาเจอกับกวางทองที่กลายร่างนางอินเหลา ซึ่งวัดใจมีโบราณสถานที่เกี่ยวกับอดีตของเจ้าหลวงคำแดงมาเจอกับกวางทองอีกด้วย
วัดใจ (ดงเทวี) เป็นพุทธอุทยาน มีการจำลองอุโบสถหอคำหลวง มาจากอุทยานหลวงราชพฤกษ์ที่สร้างโดยช่างรุ่ง จันตาบุญ สล่าล้านนา รวมถึงอุโบสถวัดใจได้ผู้สร้างคนเดียวกับหอคำหลวง
ไวรัสคอกซากี

ไวรัสคอกซากี เป็นกลุ่มย่อยหนึ่งของไวรัสเอนเทอโร อยู่ในแฟมิลีพิคอร์นาไวริดี เป็นไวรัสชนิดที่มีสารพันธุกรรมอาร์เอ็นเอสายเดี่ยวเซนส์บวกแบบเส้นตรง ไม่มีเปลือกหุ้ม ซึ่งเป็นลักษณะที่พบร่วมกันของไวรัสเอนเทอโรชนิดอื่นๆ รวมไปถึงไวรัสโปลิโอและไวรัสเอโคด้วย
ราชาแห่งจักรวาล

ราชาแห่งจักรวาล (ซูเมอร์: "lugal ki-sár-ra" or "lugal kiš-ki", แอกแคด: "šarru kiššat māti", "šar-kiššati" or "šar kiššatim") หรือ ราชาแห่งสรรพสิ่ง ราชาทั้งปวง ราชาของโลก เป็นพระอิสริยยศอันทรงเกียรติที่ผู้ปกครองในเมโสโปเตเมียโบราณใช้อ้างสิทธิ์ในการปกครองโลก บางครั้งพระอิสริยยศนี้หมายถึงพระเป็นเจ้าตามธรรมเนียมยิว–คริสต์และศาสนาอับราฮัม
ที่มาของพระอิสริยยศนี้มาจาก "ราชาแห่งคิช" (ซูเมอร์: "kiš", แอกแคด: "kiššatu") ซึ่งเป็นตำแหน่งทรงเกียรติอยู่แล้ว คิชถือเป็นเมืองที่มีความสำคัญเหนือกว่าเมืองในเมโสโปเตเมียอื่น ๆ เนื่องจากตำนานซูเมอร์กล่าวว่าคิชเป็นเมืองที่ผู้เป็นราชาเสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์หลังเกิดน้ำท่วม แนวคิด "ราชาแห่งคิช" เทียบเท่า "ราชาแห่งจักรวาล" ถูกพัฒนาขึ้นในสมัยแอกแคด
ผู้ปกครองคนแรกที่ใช้พระอิสริยยศราชาแห่งจักรวาลคือ พระเจ้าซาร์กอนแห่งแอกแคด (ครองราชย์ประมาณ 2334–2284 ปีก่อนคริสตกาล) และสืบต่อมาโดยผู้ปกครองยุคหลังเพื่อแสดงว่าจักรวรรดิตนสืบทอดมาจากจักรวรรดิของพระเจ้าซาร์กอน แอนติโอคัสที่ 1 แห่งจักรวรรดิซิลูซิด (ครองราชย์ 281–261 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นผู้ปกครองคนสุดท้ายที่ใช้พระอิสริยยศนี้
มีความเป็นไปได้ (อย่างน้อยในหมู่ผู้ปกครองอัสซีเรีย) ที่ตำแหน่งราชาแห่งจักรวาลไม่ได้สืบทอดตามปกติ เนื่องจากมีเพียงผู้ปกครองสมัยอัสซีเรียใหม่บางคนที่ดำรงพระอิสริยยศนี้ และบางคนได้รับหลังครองราชย์หลายปี สเตฟานี ดัลลีย์ นักอัสซีเรียวิทยาชาวบริติชเสนอในปี ค.ศ. 1998 ว่าผู้ปกครองอาจได้รับพระอิสริยยศนี้หลังประสบความสำเร็จในทำสงครามเจ็ดครั้ง และไม่สามารถอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งนี้ได้หากปราศจากความสำเร็จ พระอิสริยยศคล้ายกันคือ ราชาแห่งสี่มุม (šar kibrāt erbetti) ซึ่งมอบให้แก่ผู้ปกครองที่พิชิตสี่ทิศของโลก
สัตตภัณฑ์

สัตตภัณฑ์ เป็นเชิงเทียนที่ใช้ในการบูชาพระประธาน พระธาตุเจดีย์ ในวิหารหรืออุโบสถ คำว่าสัตตภัณฑ์เรียกกันในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง พะเยาและเชียงราย ในจังหวัดแพร่และชุมชนชาวไทลื้อบางแห่งในจังหวัดพะเยาและเชียงราย เรียกว่า บันไดแก้ว สำหรับในภาคอีสานเรียกว่า ฮาวไต้เทียน แต่มักตั้งอยู่บนฐานอีกชั้นหนึ่ง ส่วนทางภาคกลางเรียกว่า จงกลราวเทียน เป็นเชิงเทียนหล่อด้วยโลหะ เหนือขึ้นไปเป็นจานเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้รองเทียนและตั้งประดับไว้หน้าเครื่องบูชาหรือเครื่องตั้ง
สัตตภัณฑ์มีความแตกต่างจากโต๊ะหมู่บูชา เพราะสัตตภัณฑ์สามารถจุดเทียนสักการะได้ทุกคน ส่วนโต๊ะหมู่บูชานั้น ในบางสังคมที่นิยมชนชั้น กำหนดให้ผู้ที่สามารถจุดธูปเทียนที่โต๊ะหมู่บูชาหน้าพระประธานได้ จะต้องเป็นประธานในพิธีหรือผู้ใหญ่ของชุมชนเท่านั้น
ความหมาย.
คำว่า "สัตตภัณฑ์" มาจากคำภาษาบาลี 2 คำ "สตฺต" แปลว่า เจ็ด จำนวนเจ็ด และ "ภณฺฑ" แปลว่า เครื่องใช้ สิ่งของ "สัตตภัณฑ์" จึงหมายถึง
ตัวว่า "สิ่งของเครื่องใช้เจ็ดประการ หรือสิ่งของเครื่องใช้จำนวนเจ็ดอย่าง" 
รวมถึงแสดงแนวคิดเรื่องจักรวาลวิทยา เป็นชื่อภูเขาชื่อสัตบริภัณฑ์ซึ่งเป็นแนวภูเขาที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ และแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา สัตตภัณฑ์สร้างขึ้นโดยสอดแทรกหลักธรรมหรือหลักปฏิบัติทางพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับเลข 7 ได้แก่ หลักโพชฌงค์ 7 สัทธัมมะ 7 และสัปปุริสธัมมะ 7 เป็นต้น
ชิโนบิโนะอิตโตกิ

ชิโนบิโนะอิตโตกิ (; โรมาจิ: "Shinobi no Ittoki"; "นินจาอิตโตกิ") เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดั้งเดิมของญี่ปุ่น ผลิตโดยดีเอ็มเอ็มพิคเจอร์ส และแอนิเมชันโดยสตูดิโอตรอยคา ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: ทากุ ยาชิโระ
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: มาซากิ เทราโซมะ
ให้เสียงโดย: ยาสึฮิโระ มามิยะ
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: ยูกิ ทากาดะ
ให้เสียงโดย: โทโมอากิ มาเอโนะ
ให้เสียงโดย: Masaya Matsukaze
ให้เสียงโดย: Mugihito
ให้เสียงโดย: นานาโกะ โมริ
ให้เสียงโดย: Atsushi Imaruoka
ให้เสียงโดย: Kenyu Horiuchi
ให้เสียงโดย: Kenji Nomura
ให้เสียงโดย: Kaori Nakamura
ให้เสียงโดย: Hiroki Maeda
ให้เสียงโดย: มาซาชิ โนงาวะ
ให้เสียงโดย: คาซึยุกิ โอกิตสึ
ให้เสียงโดย: ยุกะ นุกุอิ, โย ไทจิ
ให้เสียงโดย: โคอิจิ โซมะ
ให้เสียงโดย: โย ไทจิ
การสร้างและการเผยแพร่.
"ชิโนบิโนะอิตโตกิ" ผลิตโดยดีเอ็มเอ็มพิคเจอร์ส และแอนิเมชันโดยสตูดิโอตรอยกา กำกับโดยชู วาตานาเบะ โดยมีมินาโตะ ทากาโนะรับผิดชอบสคริปต์ของซีรีส์ อิซามุ ซูซูกิออกแบบตัวละครและทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชั่น และ TOMISIRO ทำหน้าที่แต่งเพลง ซีรีส์เรื่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม ถึงวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอกซ์ และ AT-X วง Humbreaders จะร้องเพลงเปิดชื่อ "Hikari" (光) ในขณะที่วง Hockrockb จะร้องเพลงปิดชื่อ "Oboetate" (おぼえたて) ครันชีโรลล์ได้รับสิทธิ์ฉายซีรีส์อนิเมะนี้ออกเอเชีย
ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2565–66 – โซนภาคตะวันตก

ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2565–66 โซนภาคตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันไทยลีก 3 ฤดูกาล 2565–66 ซึ่งเป็นการแข่งขันในระดับที่ 3 ในระบบลีกฟุตบอลไทย และเป็นการแข่งขันฤดูกาลที่ 6 ของไทยลีก 3 นับตั้งแต่ก่อตั้งลีกเมื่อ พ.ศ. 2560
สโมสร.
<section end=map />
สโมสรที่เข้าแข่งขันในฤดูกาล 2565–66 โซนภาคตะวันตก มีจำนวน 12 สโมสร โดยแบ่งเป็นสโมสรจากฤดูกาล 2564–65 จำนวน 10 สโมสร และสโมสรที่เลื่อนชั้นจากไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก จำนวน 2 สโมสร
ผู้เล่นต่างชาติ.
สำหรับการขึ้นทะเบียนผู้เล่นต่างชาติ กำหนดให้เป็นนักกีฬาฟุตบอลต่างชาติสัญชาติทั่วไปไม่เกิน 3 คน
Note :: ผู้เล่นที่ปล่อยตัวระหว่างตลาดซื้อขายนักเตะครั้งที่ 2: ผู้เล่นที่ลงทะเบียนระหว่างตลาดซื้อขายนักเตะครั้งที่ 2↔: ผู้เล่นที่มีสองสัญชาติ→: ผู้เล่นที่ออกจากสโมสรหลังจากลงทะเบียนในเลกแรกหรือเลกที่สอง
สถิติ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วอลเลย์บอลหญิงเอวีซีคัพ 2022

วอลเลย์บอลหญิงเอวีซีคัพ 2022  เป็นการแข่งขันครั้งที่ 7 ของวอลเลย์บอลหญิงเอวีซีคัพ จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย (เอวีซี) ร่วมกับสหพันธ์วอลเลย์บอลแห่งชาติฟิลิปปินส์ (พีเอ็นวีบี) ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นที่ฟิลสปอตส์ อารีนา เมืองปาซิก ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 21–29 สิงหาคม ค.ศ. 2022
การคัดเลือก.
ในครั้งนี้ได้กำหนดให้มีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 10 ทีมสมาชิกของสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย โดยทีมชาตฟิลิปปินส์ได้สิทธิ์เข้าร่วมอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ และอีก 9 ทีมได้สิทธิ์เข้าร่วมในฐานะทีมที่ดีที่สุดในวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2019และไวล์การ์ด โดยสมาชิกเอวีซี 10 ทีมมาจาก 5 โซนสมาคม ได้แก่ เอเชียกลาง (1 ทีม), เอเชียตะวันออก (4 ทีม), โอเชียเนีย (1 ทีม) และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (3 ทีม)
การแบ่งกลุ่ม.
การแบ่งกลุ่มได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2022
"* คาซัคสถานได้ถอนตัวออกจากแข่งขันเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2022"
สนามแข่งขัน.
การแข่งขันทั้งหมดจะจัดขึ้นที่ฟิลสปอตส์ อารีนา ปาซิก
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
บาลากลียา

บาลากลียา  เป็นนครในเขตอีซุม แคว้นคาร์กิว ทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ ใกล้จุดบรรจบกับแม่น้ำบาลากลียาซึ่งไหลผ่านตัวนคร บาลากลียาเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลนครบาลากลียาซึ่งเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งของยูเครน ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2021 นครนี้มีประชากร 26,921 คน
โอตาคุปั่นสะท้านโลก

โอตาคุปั่นสะท้านโลก หรือ โอตาคุน่องเหล็ก หรือ ชมรมฝันปั่นสะท้านโลก (; โรมาจิ: "Yowamushi Pedaru") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยวาตารุ วาตานาเบะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งแชมเปียนรายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์อากิตะ โชเต็งในปี พ.ศ. 2551 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 75 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 เดิมมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ภายหลังเปลี่ยนเป็นสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ 
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2558 ฤดูกาลที่สามออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่สี่ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมิถุนายน พ.ศ. 2561 และฤดูกาลที่ห้าเริ่มออกอากาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ละครโทรทัศน์ไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงออกอากาศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 และภาพยนตร์ไลฟ์แอ็คชันดัดแปลงฉายในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ในส่วนประเทศไทย ลิขสิทธิ์ในการออกอากาศเป็นของการ์ตูนคลับมีเดีย ใช้ชื่อว่า ชมรมฝันปั่นสะท้านโลก ออกอากาศทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ออกอากาศทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 08:30 - 09:00 น. ในรายการ ช่อง 9 การ์ตูน ซึ่งออกอากาศทั้ง 2 ซีซั่นด้วยกัน ซีซั่นแรก ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 มกราคม ถึงวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2562 และซีซั่น 2 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ถึงวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง 5 ทุกวันพฤหัสบดี - ศุกร์ เวลา 17:30 - 18:00 น. ในรายการ 5 การ์ตูนคลับ
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 "โอตาคุปั่นสะท้านโลก"มียอดจำหน่ายมังงะมากกว่า 27 ล้านเล่ม จึงกลายเป็นหนึ่งในซีรีส์มังงะขายดีที่สุด ในปี พ.ศ. 2558 มังงะชนะเลิศรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 39 ในสาขารางวัลมังงะแนวโชเน็งยอมเยี่ยม
#เปลี่ยนทาง 
รับบทโดย: ยูกิ โอโกเอะ (ละครโทรทัศน์), เรน นากาเซะ (ภาพยนตร์)
นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 1 ผู้ชื่นชอบการ์ตูนเป็นชีวิตจิตใจ โดยเขาได้ปั่นจักรยานแม่บ้านเก่าๆของเขาไปไปอากิฮาบาระทุกสัปดาห์ตั้งแต่เด็ก หลังเข้าเรียนมัธยมปลายเขาก็ต้องผิดหวังเพราะชมรมอนิเมะและมังงะที่เขาตั้งใจจะเข้ากลับถูกยุบไปซะก่อน แต่โอโนดะก็ได้พบกับอิมาอิสึมิและนารุโกะที่ทำให้อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองและเริ่มต้นก้าวเข้าสู่โลกแห่งจักรยานเสือหมอบ โดยโอโนดะมีความถนัดการปั่นขึ้นเขา (Uphill)
#เปลี่ยนทาง 
รับบทโดย: ทัตสึนาริ คิมูระ (ละครโทรทัศน์), เคนทาโร่ อิโตะ (ภาพยนตร์)
นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 1 เขาเป็นคนเอาจริงเอาจังในการฝึกฝนเพื่อเป็นนักปั่นจักรยานมือโปร เขาเป็นคนแรกที่เห็นความสามารถของโอโนดะ โดยอิมาอิสึมิเป็นนักปั่นแบบ All-rounder ที่สามารถปั่นได้ทุกรูปแบบ
#เปลี่ยนทาง 
นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 1 ที่มีนิสัยร่าเริง เขาเจอกับโอโนดะครั้งแรกที่อากิฮาบาระ แล้วรู้สึกพูดคุยกันถูกคอ และเมื่อเขาได้เห็นการปั่นจักรยานของโอโนดะ เขาจึงได้โน้มน้าวให้โอโนดะเข้าชมรมจักรยานให้ได้ โดยนารุโกะเป็นนักปั่นแบบ Sprinter ที่สามารถเร่งความเร็วทางเรียบในระยะทางสั้นๆ
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
รับบทโดย: เรียวมะ บาบะ (ละครโทรทัศน์), ชุนทาโร่ ยานางิ (ภาพยนตร์)
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
รับบทโดย: เรียว ยาชิมะ (ละครโทรทัศน์)
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง 
#เปลี่ยนทาง
วังรัฐสภา

ทำเนียบรัฐสภา , ศาลาสาธารณรัฐ  หรือ ศาลาประชาชน  เป็นที่ทำการของรัฐสภาโรมาเนีย ตั้งอยู่บนยอดเนินสปีเรอาในกรุงบูคาเรสต์ อาคารมีความสูงสูงสุดอยู่ที่ มีเนื้อที่พื้นรวม และมีปริมาตรรวม อาคารรัฐสภาแห่งนี้เป็นอาคารที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ด้วยน้ำหนักประมาณ 
อาคารเป็นผลงานออกแบบภายใต้การควบคุมของหัวหน้าสถาปนิกนามว่า อังกา เปเตรสกู และคณะสถาปนิกอีกกว่าเจ็กร้อยคน ใช้เวลาก่อสร้าง 13 ปี (1984–1997) ตามสถาปัตยกรรมแบบสัจนิยมสังคมนิยมและคลาสสิกใหม่ อาคารสร้างขึ้นตามคำสั่งของนีกอลาเอ ชาวูเชสกู (1918–1989) ประธานาธิบดีโรมาเนียภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์ และประมุขแห่งรัฐคนที่สองที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลานานนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง 
ภายในอาคารได้รับการประดับประดาอย่างวิจิตรและแบ่งย่อยเป็น 23 ส่วน เป็นที่ตั้งของรัฐสภา ประกอบด้วยสองสภาได้แก่ วุฒิสภา  และสภาผู้แทนราษฎร  รวมถึงพิพิธภัณฑ์สามแห่งและศูนย์การประชุมนานาชาติอีกหนึ่งแห่ง พิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในอาคารประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยแห่งชาติ พิพิธภัณฑ์เผด็จการเบ็ดเสร็จคอมมิวนิสต์ (ตั้งขึ้นในปี 2015) และพิพิธภัณฑ์ของอาคารเอง ชื่อเดิมของอาคารคือ "ทำเนียบสาธารณรัฐ" ระหว่างการก่อสร้าง แต่หลังการปฏิวัติเดือนธันวาคม 1989 ได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ทำเนียบประชาชน" เนื่องจากลักษณะที่งามสง่าของอาคาร กิจกรรมของรัฐและองค์การระหว่างประเทศเช่นงานสัมมนาและการประชุมจึงนิยมจัดขึ้นที่นี่ ถึงกระนั้น พื้นที่ใช้สอยของอาคารกว่าร้อยละ 70 ก็ยังคงว่างเปล่าไม่มีการใช้งาน
ค่าใช้จ่ายจากการทำความร้อน การใช้ไฟฟ้า และการใช้แสงสว่างเพียงอย่างเดียวสูงกว่า 6 ล้านดอลลาร์ต่อปี เทียบเคียงได้กับค่าใช้จ่ายสำหรับนครขนาดกลาง
ราชาแห่งสี่มุม

ราชาแห่งสี่มุมโลก (ซูเมอร์: "lugal-an-ub-da-limmu-ba", แอกแคด: "šarru kibrat 'arbaim", "šar kibrāti arba'i", หรือ "šar kibrāt erbetti") หรือ ราชาแห่งจตุรภาคของโลก ราชาแห่งสี่มุมสวรรค์ ราชาแห่งสี่มุมของจักรวาล หรือมักเรียกเพียง ราชาแห่งสี่มุม เป็นพระอิสริยยศอันทรงเกียรติที่ผู้ปกครองในเมโสโปเตเมียโบราณใช้อ้างสิทธิ์ คำว่า "สี่มุมโลก" ในมุมมองชาวแอกแคดหมายถึงภูมิภาคใกล้เคียงเมโสโปเตเมีย 4 แห่งที่เชื่อว่าเป็นสุดขอบโลกที่รู้จัก ณ ขณะนั้น ได้แก่ ซูบาร์ตู (อัสซีเรีย) ทางทิศเหนือ มาร์ตู (ซีเรียปัจจุบัน) ทางทิศตะวันตก เอลาม (ตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบัน) ทางทิศตะวันออก และซูเมอร์ทางทิศใต้ ราชาแห่งสี่มุมโลกจึงเทียบเท่า "ราชาแห่งทั่วโลกที่รู้จัก" กล่าวคือเป็นการอ้างสิทธิ์ปกครองเหนือทุกสิ่งและทั่วโลก
ผู้ปกครองคนแรกที่ใช้พระอิสริยยศราชาแห่งสี่มุมโลกคือ พระเจ้านารัม-ซินแห่งจักรวรรดิแอกแคด (ครองราชย์ประมาณ 2254–2218 ปีก่อนคริสตกาล) 
และสืบต่อมาโดยผู้ปกครองแห่งจักรวรรดิซูเมอร์ใหม่ก่อนจะเลิกใช้ ตำแหน่งนี้ได้รับการฟื้นฟูในสมัยอัสซีเรียและเฟื่องฟูช่วงจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ ผู้ปกครองคนสุดท้ายที่ใช้พระอิสริยยศนี้คือ พระเจ้าไซรัสมหาราชหลังตีบาบิโลนสำเร็จใน 539 ปีก่อนคริสตกาล
มีความเป็นไปได้ (อย่างน้อยในหมู่ผู้ปกครองอัสซีเรีย) ที่ตำแหน่งราชาแห่งสี่มุมโลกไม่ได้สืบทอดตามปกติ เนื่องจากมีเพียงผู้ปกครองสมัยอัสซีเรียใหม่บางคนที่ดำรงพระอิสริยยศนี้ และบางคนได้รับหลังครองราชย์หลายปี เชื่อว่าผู้ปกครองอาจได้รับพระอิสริยยศนี้หลังพิชิตครบสี่ทิศตามเข็มทิศ พระอิสริยยศคล้ายกันคือ ราชาแห่งจักรวาล (šar kiššatim) ซึ่งมีที่มาจากแอกแคดเช่นกัน และผู้ปกครองได้รับพระอิสริยยศนี้หลังประสบความสำเร็จในทำสงครามเจ็ดครั้ง
รายชื่อผู้ถือธงชาติญี่ปุ่นในโอลิมปิก

รายชื่อผู้ถือธงที่ได้เป็นตัวแทนของประเทศญี่ปุ่นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 
นี่คือผู้ถือธงถือธงประจำชาติของประเทศในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงชาติสหภาพโซเวียตในโอลิมปิก

ผู้ถือธงประจำชาติของประเทศในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เจ้าหน้าที่โซเวียตคาดหวังให้ผู้ถือธงเป็นตัวอย่างของบุคคลที่น่าดึงดูด ด้วยร่างกายที่แข็งแรง และเป็นนักกีฬาที่โดดเด่น เขาถูกคาดหวังให้ถือธงผ่านพิธีโอลิมปิกด้วยมือเดียวโดยไม่มีสายรัด สิ่งนี้นำเสนอผ่านทางกายภาพทำให้ดูน่าเกรงขามเนื่องจากธงมีน้ำหนัก 16 กิโลกรัม (35 ปอนด์) ในปี ค.ศ. 1960 และในความจริงอาจทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นอีก ดังนั้นผู้ถือธงโซเวียตในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนจึงได้รับเลือกจากบรรดานักยกน้ำหนักรุ่นเฮฟวี่เวทหรือนักมวยปล้ำที่ไม่ต้องแข่งขันในวันรุ่งขึ้น
เจ้าหน้าที่โซเวียตคาดว่าผู้ถือธงจะได้รับเหรียญทองในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกตามที่กำหนด สิ่งนี้ส่งผลให้เกิดสถานการณ์ที่ไร้เหตุผลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952 และ 1956 เมื่อผู้ถือธงที่ได้รับเลือกคือ ยาคอฟ คุตเซนโก และอเล็กซี เมดเวเดฟ ตามลำดับไม่ได้รับอนุญาตให้แข่งขันเพราะเจ้าหน้าที่ไม่เชื่อว่าพวกเขาจะชนะเหรียญทอง ทั้งคู่เป็นนักยกน้ำหนักรุ่นเฮฟวี่เวทรุ่นใหญ่สุด คุตเซนโกได้อันดับสองในการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 1950 และเมดเวเดฟคว้าแชมป์โลกในปี 1956 และ 1957
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้ถือธงที่เป็นตัวแทนของสหภาพโซเวียตในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงชาติเกาหลีใต้ในโอลิมปิก

รายชื่อผู้ถือธงที่ได้เป็นตัวแทนประเทศเกาหลีใต้ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 
ผู้ถือธงถือธงประจำชาติของประเทศในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกมีรายชื่อดังต่อไปนี้
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
พระจันทรประภาโพธิสัตว์

จันทรประภา (แปลว่า 'แสงสว่างแห่งพระจันทร์', Chinese: 月光菩薩; pinyin: "Yuèguāng Púsà"; โรมาจิ: "Gakkō หรือ Gekkō Bosatsu") คือพระโพธิสัตว์ในคติพระพุทธศาสนาแบบมหายานและมหายาน เป็นพระโพธิสัตว์อันทรงทรงคุณดังผู้รักษาพระจันทร์ โดยทั่วไปพระองค์ได้รับการนับถือว่าเป็นพระอัครสาวกของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าคู่กับพระสุริยประภาโพธิสัตว์ พระองค์มักปรากฏพร้อมด้วยพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าและพระสุริยประภาโพธิสัตว์ตามคติการบูชาแบบตรีเทพตามคติตรีเอกานุภาพ และพระองค์ได้รับการนับถือว่าเป็นหนึ่งในเทพยดาผู้รักษาพระจันทร์และเป็นประธานในพิธีไหว้พระจันทร์ของเทศกาลไหว้พระจันทร์ของชาวพุทธในเอเชียตะวันออก
กิลเด็ด

กิลเด็ด  เป็นซอฟต์แวร์ฟรีแวร์สำหรับการสื่อสารกันทางตัวอักษรหรือเสียงทางเครือข่ายอินเทอร์เน็ตผ่านทางห้องพูดคุยที่เหมือนกับดิสคอร์ด ออกแบบโดยบริษัทกิลเด็ดตั้งแต่ พ.ศ. 2560–2564 และต่อมาถูกซื้อต่อโดยโรบล็อกซ์คอร์ปอเรชั่น ในราคา 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2564 "กิลเด็ด"ตั้งอยู่ที่ซานฟรานซิสโก, สหรัฐอเมริกา
"กิลเด็ด"เป็นคู่แข่งกับซอฟต์แวร์อย่างดิสคอร์ดที่เน้นไปที่ชุมชนวิดีโอเกมเป็นหลัก เช่นกลุ่มที่เน้นการแข่งขันที่เกี่ยวกับเกมและอีสปอร์ต กิลเด็ดได้รับการพัฒนาโดยบริษัทกิลเด็ดซึ่งเป็นกลุ่มผลิตภัณฑ์อิสระของโรบล็อกซ์คอร์ปอเรชั่น ตั้งแต่วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2564
เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 "กิลเด็ด"มีการประกาศว่าบัญชีปัจจุบันทั้งหมดจะต้องมีบัญชีโรบล็อกซ์ที่เชื่อมโยงก่อนวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 เพื่อที่จะใช้บัญชีกิลเด็ดต่อไปได้ ในขณะที่ผู้ใช้ใหม่จะมีตัวเลือกในการลงทะเบียนกับโรบล็อกซ์เท่านั้น
สาวน้อยกับเรื่องลามกฝังใจ

สาวน้อยกับเรื่องลามกฝังใจ (; โรมาจิ: "Midara na Ao-chan wa Benkyō ga Dekinai") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย Ren Kawahara ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร Shōnen Magazine Edge ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2561 รวมทั้งหมด 8 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Silver Link ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2562
ให้เสียงโดย: อาซูมิ วากิ (ญี่ปุ่น)
ให้เสียงโดย: จุนตะ เทราชิมะ (ญี่ปุ่น)
ให้เสียงโดย: เค็นจิโร สึดะ (ญี่ปุ่น)
ให้เสียงโดย: จุริ คิมุระ (ญี่ปุ่น)
ให้เสียงโดย: ทากาชิ คนโด (ญี่ปุ่น)
ให้เสียงโดย: ยูสึเกะ ชิราอิ (ญี่ปุ่น)
ให้เสียงโดย: โทชินาริ ฟุกามาจิ (ญี่ปุ่น)
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (โมนาโก)

อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล  หรือบางครั้งเรียกว่า อาสนวิหารนักบุญนิโคลัส ซึ่งเป็นชื่อของโบสถ์หลังเก่าที่ถูกทำลายไปในปี 1874 หรือ อาสนวิหารโมนาโก ("Cathédrale de Monaco") เป็นอาสนวิหารประจำอัครสังฆมณฑลโมนาโก ตั้งอยู่ในมอนาโก-วีล ประเทศโมนาโก และเป็นที่ฝังศพของสกุลกรีมัลดี
ไกวตา

ไกวตา  เป็นหนึ่งในสามหอคอยบนสามยอดเขาในกรุงซานมารีโน เมืองหลวงของประเทศซานมารีโน อีกสองหอคือเดลาฟรัตตาและมอนตาเล
ปราการไกวตามีอายุเก่าแก่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดในบรรดาหอคอยที่ตั้งอยู่บนเขาตีตาโน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 และถูกใช้เป็นเรือนจำอยู่ในข่วงสั้น ๆ ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกนับตั้งแต่ปี 2008
ปาลัซโซปุบบลีโก (ซานมารีโน)

ปาลัซโซปุบบลีโก ("วังสาธารณะ") เป็นศาลาว่าการกรุงซานมารีโนและเป็นอาคารที่ทำการของรัฐบาลซานมารีโน เป็นที่สำหรับจัดพิธีการของรัฐและเป็นที่ทำการของหน่วยงานบริหารของซานมารีโน ทั้งผู้สำเร็จราชการร่วม (Captains Regent), สภาใหญ่สามัญ, สภาสิบสอง (Council of XII) และสภารัฐ การออกแบบโดยรวมของอาคารคล้ายคลึงมากกับปาลัซโซเวกกีโอในฟลอเรนซ์ แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก
อาสนวิหารร่วมนักบุญยอห์น

อาสนวิหารร่วมนักบุญยอห์น  เป็นอาสนวิหารร่วมในนิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ในวัลเลตตา ประเทศมอลตา สร้างขึ้นถวายแด่ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และสร้างขึ้นโดยคณะนักบุญยอห์นในปี 1572 และสร้างเสร็จในปี 1577 โดย Jean de la Cassière แรกเริ่มสร้างขึ้นเป็น โบสถ์คอนเวนต์นักบุญยอห์น (Conventual Church of Saint John)
โบสถ์เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวมอลตา Girolamo Cassar ผู้ที่ออกแบบสิ่งก่อสร้างสำคัญอีกหลายแห่งในวัลเลตตาเช่นกัน ในศตวรรษที่ 17 ภายในของโบสถ์ได้รับการประดับตกแต่งใหม่ด้วยสถาปัตยกรรมบาโรก โดย Mattia Preti และคณะศิลปิน และยังได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างของสถาปัตยกรรมบาโรกชิ้นที่วิจิตรที่สุดในทวีปยุโรป
มหาวิหารแม่พระแห่งภูเขาคาร์แมล (วัลเลตตา)

มหาวิหารแม่พระแห่งภูเขาคาร์แมล  เป็นมหาวิหารน้อยในนิกายโรมันคาทอลิกคณะคาร์แมล อุทิศแด่แม่พระแห่งเขาคาร์แมล มหาวิหารตั้งอยู่ในเมืองวัลเลตตา ประเทศมอลตา เป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ที่สำคัญของเมืองและเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกยูเนสโก โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1958 และเสร็จในปี 1981 ตรงจุดที่โบสถ์หลังเดิมที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ถูกระเบิดเสียหายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง 
ประวัติศาสตร์.
คณะคาร์แมลมีอยู่ในมอลตามาตั้งแต่อย่างน้อยปี 1418 และคณะได้ตั้งโบสถ์และคอนเวนต์ขึ้นไม่นานหลังตั้งนครวัลเตตาในปี 1566 แกรนด์มาสเตอร์แห่งคณะบริบาล Pierre de Monte เป็นผู้มอบที่ดินให้แก่คณะคาร์แมลในวันที่ 27 กรกฎาคม 1570 
โบสถ์หลังเดิมสร้างขึ้นหัลงพระราชาคณะคาร์แมล (Carmelite vicar) Ġwann Vella ว่าจ้างให้สถาปนิก Girolamo Cassar ออกแบบโบสถ์ ระหว่างก่อสร้าง ได้ให้พิธีมิสซาจัดในโบสถ์น้อยที่เป็นโบสถ์ประจำเชตแรกของวัลเลตตาแทน ที่ซึ่งต่อมารวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งในเขตสังฆมณฑลซากเรือนักบุญเปาโล โบสถ์หลังที่ Cassar ออกแบบสร้างแล้วเสร็จในปี 1591 หรือ 1608 
ในปี 1852 ได้มีการสร้างผาซาดขึ้นใหม่ตามงานออกแบบโดย Giuseppe Bonavia และมีการแก้ไขบางจุดของโบสถ์ในเวลาเดียวกันนี้ องค์ประธาน (altarpiece) ของโบสถ์ได้รับการประดับมงกุฏโดย Carmelo Scicluna ในวันที่ 15 กรกฎาคม 1881 และในวันที่ 6 เมษายน 1886 ได้ประกอบพิธีเสก (consecrated) โดย Apostolic Administrator Antonio Maria Buhagiar ต่อในวันที่ 13 พฤษภาคม 1895 พระสันตะปาปาลีโอที่สิบสามได้ประทานสถานะของโบสถ์เป็นมหาวิหารน้อย โบสถ์หลังนี้ถูกทำลายเสียหายในวันที่ 4 มีนาคม 1942 หลังถูกระเบิดท่ามกลางสงครามโลกครั้งที่สอง คณะสงฆ์คาร์แมลได้ตัดสินใจทำลายซากที่เหลือทั้งหมดและสร้างหลังใหม่ขึ้นแทน โบราณวัตถุและศิลปกรรมจำนวนหนึ่งสูญหายหรือถูกทำลายไปในเวลาเดียวกัน กระนั้นก็ยังมีองค์ประกอบบางส่วนจากโบสถ์หลังเดิมที่นำมาประกอบในโบสถ์หลังใหม่
โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นตามงานออกแบบของสถาปนิก Ġużè Damato เริ่มก่อสร้างในวันที่ 30 เมษายน 1958 ที่ซึ่งประกอบพิธีเสกศิลาฤกษ์โดย Prior General อาคารก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 15 มิถุนายน 1981 และประกอบพิธีเสกโดย Prior Provincial Manwel Gatt โดมของโบสถ์สูงกว่าหอระฆังของอาสนวิหารนักบุญเปาโล ของนิกายอังกลิคันที่อยู่ติดกัน อยู่เล็กน้อย ว่ากันว่าเป็นการจงใจออกแบบเช่นนี้เพื่อแข่งกัน ภายในของโบสถ์เป้นผลงานประติมากรรมโดย Joseph Damato ที่รังสรรค์ขึ้นในเวลา 19 ปี
ศิลปกรรม.
องค์ประธาน (altarpiece) ของโบสถ์เป็นภาพเขียนแสดงพระนางมารีย์พรหมจารีย์ ทรงอุ้มพระบุตร พระเยซู ห้อมล้อมด้วยนักบุญซีโมน สต็อก และ อากาธาแห่งซิซิลี ไม่ทราบแน่ขัดว่าศิลปินผู้รังสรรค์ผลงานคือใคร แต่เขื่อส่ามีอายุราวปลายศตวรรษที่ 16 เป็นอย่างน้อย บ้างเชื่อว่าเป็นผลงานของ Filippo Paladini ข้อมูลบางแหล่งอ้างว่าคณะคาร์แมลได้งานขิ้นนี้มาจากซิซิลีตั้งแต่สมัยก่อสร้างโสถ์หลังเดิม ภาพวาดได้รับการบูรณะโดย Paul Cuschieri ในปี 1856, โดย Samwel Bugeja ในปี 1978 และโดย Godwin Cutajar ในศตวรรษที่ 21
โบสถ์สีน้ำเงิน

โบสถ์นักบุญเอลิซาเบธ (Church of St. Elizabeth) หรือที่รู้จักทั่วไปในชื่อ โบสถ์สีน้ำเงิน ("Modrý kostolík", "Kék templom"; Blue Church) เป็นโบสถ์คาทอลิกสถาปัตยกรรมอาร์ตนูโว ตั้งอยู่ในฟากตะวันออกของย่านเมืองเก่าบราติสลาวา ประเทศสโลวาเกีย อุทิศแด่นักบุญเอลิซาเบธแห่งฮังการี ธิดาของกษัตริย์แอนดรูว์ที่สอง สีนพเงินของโบสถ์มาจากสีของฟาซาด, โมเสก, มาโยลิกา และกระเบื้อมุงหลังคาสีน้ำเงิน เมื่อแรกสร้าง โบสถ์หลังนี้เป็นโบสถ์น้อยประจำโรงเรียนมัธยม (gymnázium) (high school) ที่อยู่ติดกัน
สะพานมังกร (ลูบลิยานา)

สะพานมังกร (หรือชื่อเดิม) เป็นสะพานในลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ข้ามแม่น้ำลิยูบลิยานิตซา เชื่อมระหว่างถนนกอปีตาร์  กับถนนเร็สเซิล  เข้ากับทางเหนือของตลาดกลางลูบลิยานาที่จัตุรัสว็อดนีก สะพานสร้างขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 สมัยที่ลูบลิยานาอยู่ภายใต้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ถือเป็นตัวอย่างชิ้นเยี่ยมของสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก และสถาปัตยกรรมเวียนนาซิเซชชัน ปัจจุบันสะพานได้รับการคุ้มครองภายใต้สถานะอนุสรณ์ทางเทคนิค (technical monument)
ฟาโรห์พซัมติกที่ 2

เมื่อฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 เสด็จสวรรคตในช่วง 589 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์อพริส ผู้เป็นพระโอรสของพระองค์กับพระราชินีทาคุต ซึ่งเป็นเจ้าหญิงจากเมืองอธริบิส ทรงได้ขึ้นครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ นอกจากพระองค์กับพระนางทาคุตยังทรงเป็นพระราชบิดาและพระราชมารดาของเจ้าหญิงมาเนคูบาสเต ซึ่งเป็นนักบวชสตรีแห่งเทพอาตุมประจำเมืองเฮลิโอโพลิส และเจ้าหญิงอังค์เนสเนเฟอร์อิบเร ผู้เป็นพระมเหสีแห่งเทพอามุน ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งอันทรงอำนาจในบริเวณอียิปต์บนจนถึงช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบหกในช่วง 525 ปีก่อนคริสตกาล เมื่ออียิปต์ถูกพิชิตโดยจักรวรรดิเปอร์เซีย ช่วงเวลาการเสด็จสวรรคตของฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 ได้ถูกกล่าวถึงในจารึกการรับบุตรบุญธรรมของเจ้าหญิงอังค์เนสเนเฟอร์อิบเร คือ ปีที่ 7 แห่งการครองราชย์ เดือนแรกในฤดูน้ำท่วม (อาเคต) วันที่ 23
ฟาโรห์เนโชที่ 2

ฟาโรห์เนโคทรงมีบทบาทเกี่ยวข้องสำคัญในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิแอสซีเรียใหม่ จักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ และอาณาจักรยูดาห์ โดยพระองค์น่าจะเป็นฟาโรห์ที่กล่าวถึงในหนังสือพระคัมภีร์หลายเล่ม ซึ่งจุดมุ่งหมายของดำเนินการทางทหารครั้งที่สองของฟาโรห์คือการพิชิตดินแดนเอเชีย เพื่อยับยั้งการรุกไปทางทิศตะวันตกของจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่และตัดเส้นทางการค้าบริเวณแม่น้ำยูเฟรติส อย่างไรก็ตาม กองทัพอียิปต์กลับพ่ายแพ้ต่อการโจมตีของชาวบาบิโลนอย่างไม่คาดฝัน และในที่สุดก็ถูกขับไล่ออกจากดินแดนซีเรีย
โดนัลด์ บี. เรดฟอร์ด ซึ่งเป็นนักไอยคุปต์วิทยาได้ตั้งข้อสังเกตว่า ฟาโรห์เนโคที่ 2 ทรงเป็น "ผู้ที่กระทำการตั้งแต่เริ่มต้น และเต็มไปด้วยจินตนาการที่บางทีอาจเหนือกว่าคนในสมัยของพระองค์ [ผู้] ที่มีเคราะห์ร้ายที่ส่งเสริมความรู้สึกว่าเป็นความล้มเหลว"
ฟาโรห์เนโคที่ 2 เสด็จสวรรคตในช่วง 595 ปีก่อนคริสตกาล และพระราชโอรสของพระองค์ได้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ในพระนามฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 อย่างไรก็ตาม ฟาโรห์ซามาเจิกที่ 2 ทรงได้ลบพระนามออกจากอนุสรณ์สถานเกือบทั้งหมดของพระราชบิดาของพระองค์โดยไม่ทราบสาเหตุ อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางคน เช่น โรแบร์โต กอซโซลี แสดงความเห็นที่ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นจริงหรือ โดยโต้แย้งว่าหลักฐานของเรื่องนี้คลุมเครือและค่อนข้างขัดแย้งกัน
ฟาโรห์พซัมติกที่ 1

ฟาโรห์พซัมเตกที่ 1 เสด็จสวรรคตในช่วง 610 ปีก่อนคริสตกาล และพระราชโอรสของพระองค์ทรงขึ้นมาครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ในพระนามฟาโรห์เนโคที่ 2
กูปิยันสก์

กูปิยันสก์  เป็นเมืองหลักของเขตกูปิยันสก์ในแคว้นคาร์กิวทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน กูปิยันสก์เป็นเมืองชุมทางรถไฟที่สำคัญเมืองหนึ่งของแคว้น นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลนครกูปิยันสก์ซึ่งเป็นเทศบาลแห่งหนึ่งของยูเครน ประมาณกันว่าใน ค.ศ. 2025 กูปิยันสก์มีประชากร 900 คน
คลองไผ่สิงโต

คลองไผ่สิงโต เป็นคลองขุด เป็นทางน้ำเล็ก ๆ คู่ขนานกับซอยไผ่สิงโตในช่วงต้นซอย คลองนี้จะเชื่อมจากคลองจากถนนอโศกมนตรีลงมาหน้าตลาดคลองเตยผ่านลงเชื่อมต่อคลองหัวลำโพง
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้ขุดตามพระราโชบายพัฒนาพื้นที่ลุ่มทางด้านตะวันออกของพระนคร ให้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ตามแนวคิดแบบตะวันตกของกระทรวงเกษตราธิการ ขุดขึ้นเพื่อทดน้ำเข้าพื้นที่ของกรมพระคลังข้างที่ นอกจากนี้ยังช่วยทำให้สวนหม่อนของกองช่างไหมและโรงเรียนราชวิทยาลัยมีน้ำจืดใช้ โดยขุดตั้งแต่คลองพระราชดำริ (ถนนราชดำริ) ทะลุคลองเตยยาว 100 เส้น ปากกว้าง 4 วา พื้นคลองกว้าง 10 ศอก ลึก 3 คืบ ขุดเมื่อ พ.ศ. 2446 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2447 ใช้แรงงานชาวจีนขุด
ส่วนสุดท้ายที่จะไปเชื่อมกับคลองเตยนั้น คงหายไปเมื่อมีการก่อสร้างถนนรัชดาภิเษก เช่นเดียวกับคลองเตยที่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา น่าจะถูกถมเมื่อตอนก่อสร้างท่าเรือ จนเหลือเพียงส่วนปลายคลองทางทิศเหนือ ที่ไปเชื่อมกับคลองไผ่สิงโต
สภาพคลองไผ่สิงโต ในปัจจุบันมีสภาพเน่าและเหม็นมาก มีบ้านเรือนรุกล้ำบางจุด มีชุมชนริมคลองไผ่สิงห์โต มีประวัติการตั้งชุมชนมาตั้งแต่ปี 2500 หรือก่อนนั้น ที่ตั้งของชุมชนอยู่บนคันเขื่อนกั้นขอบแนวคลองไผ่สิงโต เริ่มแรกมีผู้เข้ามาอยู่อาศัยบริเวณนี้ประมาณ พ.ศ. 2529 ระยะแรกมีบ้านเพียง 5 หลัง ต่อมาในช่วงปี 2536 เริ่มมีการปรับปรุงสภาพบ้านในชุมชนให้ดูดีขึ้น แต่ยังไม่จดทะเบียนเป็นชุมชนกับเขตคลองเตย ซึ่งต่อมาประชาชนได้รวมตัวกันเองและได้รับการประกาศเป็นชุมชนตามระเบียบของกรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2540
ชักแบบหัวเราะ

ชักแบบหัวเราะ  หรือ โรคลมชักแบบหัวเราะ  เป็นอาการชักชนิดหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมีพลังพลุ่งพล่านอย่างทันทีทันใด โดยมักแสดงออกเป็นอาการหัวเราะ มักไม่มีสิ่งกระตุ้นชัดเจน พบได้ในเพศชายบ่อยกว่าเล็กน้อย
สาเหตุ.
โดยดั้งเดิมแล้วมักถือกันว่าอาการชักแบบหัวเราะเป็นอาการที่สัมพันธ์กับเนื้องอกในสมองชนิดฮาร์มาโตมาที่ไฮโปทาลามัส (hypothalamic harmatoma)
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพ

โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพ  ซึ่งมีชื่อทางการว่า โบสถ์แพริชตรีเอกภาพ  และมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า โบสถ์ชี  เป็นโบสถ์แพริชในกรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ตั้งอยู่ริมถนนสโลวีน  ทางด้านตะวันตกของจัตุรัสสภา โบสถ์สร้างขึ้นระหว่างปี 1718 ถึงปี 1726 ตามสถาปัตยกรรมบารอก
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพเป็นผลงานออกแบบของการ์โล มาร์ตีนุซซี สถาปนิกชาวฟรียูลี แท่นบูชาทำมาจากหินอ่อนจากแอฟริกา โดยเป็นผลงานออกแบบของฟรันเชสโก รอบบา ผู้สร้างน้ำพุรอบบาตรงจัตุรัสเมืองลูบลิยานา ระฆังใบเดิมของโบสถ์เสียหายจากแผ่นดินไหวในลูบลิยานาปี 1895 ระฆังใบปัจจุบันหล่อขึ้นในทศวรรษ 1900 บันไดบางส่วนตรงทางเข้าได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกโยแฌ เปลชนิก ในปี 1930
โบสถ์ฟรังซิสกันแม่พระรับสาร

โบสถ์ฟรังซิสกันแม่พระรับสาร  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า โบสถ์ฟรังซิสกัน  เป็นโบสถ์ของคณะฟรังซิสกัน ตั้งอยู่ที่จัตุรัสแปรเชเรินในกรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชลูบลิยานา–แม่พระรับสาร ภายนอกทาสีตกแต่งด้วยสีแดงซึ่งเป็นสีประจำคณะฟรังซิสกัน ในปี 2008 โบสถ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ทางวัฒนธรรมที่มีสำคัญระดับชาติ
โบสถ์ฟรังซิสกันแม่พระรับสารสร้างขึ้นระหว่างปี 1646 ถึงปี 1660 (ส่วนหอระฆังสร้างในภายหลัง) โดยสร้างขึ้นแทนที่โบสถ์หลังเดิมในสถานที่เดียวกัน โบสถ์สร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมบารอก มีผังและมหาวิหาร มีช่องทางเดินกลางโบสถ์ช่องเดียว และมีโบสถ์น้อยเรียงรายอยู่สองข้าง แท่นบูชาหลักเป็นผลงานของประติมากรฟรันเชสโก รอบบา ภายในโบสถ์ประดับด้วยจิตรกรรมปูนเปียกซึ่งส่วนใหญ่แตกเป็นรอยหลังแผ่นดินไหวในปี 1895 จิตรกรรมปูนเปียกชุดใหม่ได้รับการสร้างสรรค์ขึ้นในปี 1936 โดย Matej Sternen จิตรกรลัทธิประทับใจชาวสโลวีน
สะพานช่างซ่อมรองเท้า

สะพานช่างซ่อมรองเท้า  หรือ สะพานช่างทำรองเท้า  เป็นสะพานคนเดิน ข้ามแม่น้ำลิยูบลิยานิตซาในย่านเมืองเก่าสมัยกลางของกรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ประดับประดาด้วยเสาสองแบบ คือ เสาแบบคอรินเทียน ส่วนเสาตะเกียงเป็นเสาแบบไอออนิก
สะพานช่างซ่อมรองเท้าเป็นหนึ่งในสะพานที่เก่าแก่ที่สุดในลูบลิยานา อายุเก่าแก่ถึงอย่างน้อยศตวรรษที่ 13 ในสมัยกลางสะพานนี้ชื่อว่า "สะพานบน"  โดยแรกเริ่มเป็นสะพานไม้ที่มีร้านขายเนื้ออยู่ข้างบน แต่ด้วยกลิ่นเนื้อที่แรงทำให้จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในขณะนั้นจ่ายเงินให้พ่อค้าเนื้อย้ายออก ร้านค้าที่ว่างลงกลายมาเป็นของช่างทำรองเท้าแทน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสะพานในปัจจุบัน ในปี 1867 สะพานเหล็กหล่อในชื่อสะพานคราแด็ตสกีมาสร้างอยู่แทนที่สะพานเดิมที่ทลายไป และต่อมาสะพานนี้ก็ย้ายไปไว้จุดอื่น
สะพานปัจจุบันเป็นสะพานหินสร้างขึ้นในปี 1931 เป็นผลงานการออกแบบของโยแฌ เปลชนิก
ปราสาทลูบลิยานา

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>10320206</parentid>
 <timestamp>2024-11-06T14:30:39Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>JasperBot</username>
 </contributor>
 <minor />
 <comment>/* top */ แทนที่แม่แบบ, replaced: {{lang-sl| → {{langx|sl| (2)</comment>
 <origin>11883133</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ปราสาทลูบลิยานา ({{langx|sl|Ljubljanski grad}}; {{langx|de|Laibacher Schloss}}) เป็นหมู่อาคารปราสาทบนเขาปราสาทในย่านกลางกรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย เป็นหมุดหมายสำคัญของเมือง สร้างขึ้นในสมัยกลางเพื่อใช้เป็นป้อมปราการ เข้าใจว่าสร้างขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 และมีการสร้างใหม่อีกในศตวรรษที่ 12 ขอบเขตปัจจุบันของปราการมาจากการรื้อสร้างใหม่แทบทั้งหมดในศตวรรษที่ 15 ส่วนสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ที่พบในปัจจุบันสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 และ 17 ในปัจจุบันพื้นที่ใช้งานเป็นแหล่งพบปะและจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรม ปราสาทนี้ปรากฏอยู่ในตราประจำกรุงลูบลิยานา
โบสถ์นักบุญนิโคลัส (ทาลลินน์)

โบสถ์นักบุญนิโคลัส  เป็นโบสถ์ยุคกลางในทาลลินน์ ประเทศเอสโตเนีย อุทิศแด่นักบุญนิโคลัส โบสถ์สร้างขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 13 และถูกทำลายไปบางส่วนเมื่อครั้นโซเวียตทิ้งระเบิดในทาลลินน์สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง อาคารได้รับการทำนุบำรุงขึ้นมาใหม่ แต่ไม่มีการจัดพิธีในโบสถ์นับจากนั้น ปัจจุบันโบสถ์เป็นพิพิธภัณฑ์ในชื่อ Niguliste Museum เป็นสาขาของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งเอสโตเนีย จัดแสดงงานศิลปะจากศตวรรษที่ 13 เรื่อยมา นอกจากนี้อาคารยังถูกใช้เป็นพื้นที่จัดคอนเสิร์ตแ้วยเช่นกัน
อาสนวิหารเฮลซิงกิ

อาสนวิหารเฮลซิงกิ (,) เป็นอาสนวิหารนิกายอีวันเจลิคัลลูเทอรันฟินแลนด์ประจำอัครสังฆมณฑลเฮลซิงกิ ตั้งอยู่ในย่าน Kruununhaka ใจกลางเมืองเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ที่จัตุรัสวุฒิสภา โบสถ์สร้างขึ้นในปี 1830–1852 เพื่อเป็นการแสดงคารวะแด่แกรนด์ดยุกแห่งฟินแลนด์ ชื่อเดิมของอาสนวิหารคือ โบสถ์นักบุญนิโคลัส  แต่เปลี่ยนนับตั้งแต่ฟินแลนด์ได้เอกราชในปี 1917 อาสนวิหารเป็นจุดหมายตาสำคัญของเมือง และเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่เป็นเอกลักษณะที่สุดของประเทศฟินแลนด์
หอประชุมฟินแลนเดีย

หอประชุมฟินแลนเดีย  เป็นศูนย์ประชุมและจัดแสดงในเฮลซิงกิ บนชายฝั่งของทืออือลึนลัวติ เป็นของนครเฮลซิงกิ อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยอัลวาร์ อาลโต ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1971 หลังจากการออกแบบเสร็จสิ้นในปี 1962 และเริ่มก่อสร้างในปี 1967 ปีกสภา (Congress Wing) ออกแบบในปี 1970 และวร้างต่อเติมเข้าไปในปี 1973–1975 ต่อมาในปี 2011 ได้มีการขยายศูนย์ออกไปอีก โดยได้เพิ่มเติมสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ หอประชุมนี้เป็นที่รู้จักในฐานสถานที่จัด การประชุมสุดยอด OSCE เมื่อสิงหาคม 1975 และมีผู้นำนานาชาติ 35 คนเข้าร่วม ในจำนวนนี้รวมถึงเลโอนิด เบรจเนฟ ผู้นำสหภาพโซเวียต และ เจอรัลด์ ฟอร์ด ผู้นำสหรัฐ
แบด แบด บอย (ประติมากรรม)

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
แบด แบด บอย  เป็นประติมากรรมคอนกรีตในย่าน Jätkäsaari เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลดน์ ผลงานโดยประติมากร Tommi Toija แสดงรูปของเด็กชายเปลือยกำลังยืนปัสสาวะ ประติมากรรมมีความสูง และหนักครึ่งตัน น้ำที่ไหลผ่านภายในประติมากรรมจะได้รับการอุ่นให้ร้อน ทำให้เด็กชายยังสามารถปัสสาวะออกมาแม้ในฤดูหนาว ประติมากรรมสร้างขึ้นจากการพ่นสีใส่โครงเหล็กกล้า และทำขึ้นที่สตูดิโอในประเทศสวีเดน
วิหารแห่งศาสนาทั้งปวง

วิหารแห่งศาสนาทั้งปวง (,) หรือ วิหารสากล  เป็นหมู่สิ่งปลูกสร้างในคาซัน ประเทศรัสเซีย ประกอบไปด้วยสถาปัตยกรรมทางศาสนาหลายอย่างร่วมกัน ทั้งโบสถ์ออร์ทอดอกซ์, มัสยิด และโบสถ์ยิว เป็นต้น ปัจจุบันวิหารยังคงก่อสร้างและต่อต่อเติมอยู่ นับตั้งแต่ปี 1992 เริ่มต้นขึ้นโดยศิลปินและผู้ใจบุญท้องถิ่น อิลดาร์ ฮานอฟ (Ildar Khanov, 1940 - 2013) สิ่งปลูกสร้างปัจจุบันนี้ใช้เป็นศูนย์เรียนรู้ด้านวัฒนธรรม และเป็นที่พำนักของพี่น้องของฮานอฟ ผู้ที่ยังคงทำหน้าที่ดูแลและนำชมอยู่ในปัจจุบัน
มาสค์ไรเดอร์รีไวซ์ เดอะมูวี่ แบทเทิลแฟมิเรีย ระเบิดศึกครอบครัว

มาสค์ไรเดอร์รีไวซ์ เดอะมูวี่ แบทเทิลแฟมิเรีย ระเบิดศึกครอบครัว(; โรมาจิ: "Gekijōban Kamen Raidā Ribaisu Batoru Famiria") เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 โดยฉายควบกับ ขบวนการอวาทาโร่ ดงบราเธอร์ส THE MOVIE รักแรกนั้นคือฮีโร่
ภาพรวม.
เป็นภาพยนตร์ที่มาจากละครโทรทัศน์ชุดมาสค์ไรเดอร์ มาสค์ไรเดอร์รีไวซ์ โดยเป็นภาพยนตร์ที่กลับมาออกฉายในช่วงฤดูร้อนหลังจากเว้นจาก มาสค์ไรเดอร์จีโอ เดอะมูวี่ Over Quartzer ที่ฉายโปรแกรมหนังช่วงฤดูร้อนที่ควบกับซูเปอร์เซ็นไต เป็นเวลา 2 ปี
ในส่วนภาพยนตร์อยู่ในช่วงเนื้อหาทีวีซีรีส์ระหว่างตอนที่ 46 และตอนที่ 47
รับบทโดย มาเมฮาระ อิสเซย์ (豆原 一成)
ชายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยจิตใจแห่งความถูกต้อง แปลงร่างเป็นมาสค์ไรเดอร์คิเมร่า เพื่อแก้แค้นให้กับ มุคาอิ ริว รุ่นพี่ของเขา รวมถึงพ่อแม่ของเขาที่สละชีวิตเพื่อปกป้องเขาจนถูกชายปริศนาที่ชื่อ อาสึมะ สังหารทั้งหมด ในภาพยนตร์ Battle Familia เขาได้ถ่ายรูปครอบครัวอิการาชิที่สนามบิน ช่วยเหลือทุกคนบนเครื่องบินที่ถูกไฮแจ็ค และช่วยทำคลอดให้สตรีมีครรภ์คนหนึ่ง ซึ่งต่อมาก็ให้กำเนิดลูก และตั้งชื่อลูกว่า โนโซมุ
รับบทโดย ฮาชิโมโตะ โชเฮย์ (橋本 祥平)
รุ่นพี่ของโนโซมุ ผู้แปลงร่างเป็น มาสค์ไรเดอร์คิเมร่า คนแรก ได้รับเข็มขัดมาจากจอร์จเสียชีวิตเนื่องจากใช้พลังไรเดอร์มากไปจนกลายเป็นปีศาจ และถูกอาสึมะฆ่าตายพร้อมกับพ่อแม่ของโนโซมุ
รับบทโดย เคน โคสึกิ (ケイン コスギ)
ชายอีกหนึ่งคนผู้ทำสัญญากับกิฟเมื่อ 3000 ปีก่อน มีร่างกายเป็นอมตะ เขาเป็นผู้สังหารมุคาอิ ริว และพ่อแม่ของโนโซมุ ในภาพยนตร์ Battle Familia เขาและลูกน้องได้จี้เครื่องบิน และพาทุกคนไปที่ Area 666 โดยมีจุดประสงค์คือ ต้องการยีนของกิฟจากครอบครัวอิการาชิ เพื่อคงสภาพร่างกายของตัวเอง ภายหลังถูกมาสค์ไรเดอร์รีไว (อิกกิ) เอาชนะลงได้ อิกกิสัญญากับอาสึมะว่า เขาจะปกป้องมนุษยชาติเอาไว้ อาสึมะที่ได้ฟังดังนั้นก็ยินดีก่อนที่ร่างกายจะสลายหายไป
ให้เสียงโดย ฟูจิโมริ ชินโก (藤森 慎吾)
ปีศาจของมาสึมิ พ่อของจอร์จ ที่ถูกเอามาฝังไว้ในร่างจอร์จ ชื่นชอบการทดลอง แต่ต่อมาออกจากร่างจอร์จ และไปสวามิภักดิ์กับอาสึมะแทน
ประกาศการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3

สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรและประเทศเครือจักรภพจากการสิ้นพระชนม์ของ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในช่วงบ่ายของวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2565 (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) การสืบราชสันตติวงศ์เกิดขึ้นทันที อดีตเจ้าฟ้าชายชาร์ลส์เป็นสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2565 เวลา 10.00 น. (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) ในวันนั้นสภาการขึ้นครองราชย์ได้รวมตัวกันที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในลอนดอน
สหราชอาณาจักร.
การประกาศเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2565 เวลา 10.00 น. (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) หรือ 16.00 น. ตามเวลาในประเทศไทยที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในลอนดอน แม้ว่าสมาชิกของคณะองคมนตรีทั้งหมด 700 คนจะมีสิทธิ์เข้าร่วม แต่ก็มีสมาชิกเพียง 200 คนเท่านั้นที่ได้รับเชิญ
ก่อนที่องค์กษัตริย์จะเสด็จมา เจ้าพนักงานได้อ่านคำประกาศการขึ้นครองราชย์ ซึ่งรวมถึงพระนามของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 คำประกาศดังกล่าวลงนามโดยสมเด็จพระราชินีคามิลลา เจ้าชายวิลเลียม เจ้าชายแห่งเวลส์ อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ประธานสภาขุนนาง อาร์ชบิชอปแห่งยอร์ก และนายกรัฐมนตรี จากนั้นประธานองคมนตรีก็ประกาศต่อสาธารณะและมีการยิงสลุตที่ไฮด์พาร์คและหอคอยแห่งลอนดอน สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ได้เข้าร่วมในส่วนที่สอง โดยมีคณะองคมนตรีเข้าร่วมเท่านั้น และได้พระราชทานพระราชดำรัสเกี่ยวกับการสวรรคตของพระราชมารดา พระองค์สาบานที่จะรักษาความเป็นอิสระของคริสตจักรแห่งสกอตแลนด์ซึ่งได้รับการยืนยันโดยการลงพระนามในเอกสาร 2 ฉบับขณะที่สมเด็จพระราชินีและเจ้าชายแห่งเวลส์เป็นพยานในการลงพระนามของพระองค์ เมื่อสิ้นสุดพิธี องคมนตรีได้ลงนามในประกาศดังกล่าว
สภาการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นครั้งแรกที่มีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์และสตรีมออนไลน์ เวลา 11.00 น. (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) หรือ 17.00 น. ตามเวลาในไทย มีการยิงสลุตจำนวน 21 นัดที่หอคอยแห่งลอนดอน ปราสาทคาร์ดิฟฟ์ ปราสาทเอดินบะระ ปราสาทคอร์เนต ยิบรอลตาร์ และฐานทัพเรือ เพื่อแสดงถึงการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 หลังพิธีประกาศ สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ทรงออกต้อนรับฝูงชนนอกพระราชวังบักกิงแฮม
รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรประชุมกันเป็นสมัยพิเศษ โดยสมาชิกรัฐสภาสาบานตนว่าจะจงรักภักดีต่อกษัตริย์องค์ใหม่ และแสดงความเสียใจต่อการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 กิจกรรมของรัฐสภาส่วนใหญ่ถูกระงับเป็นเวลา 10 วัน เวลา 15.30 น. หรือ 21.30 น. ตามเวลาในไทย สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 มีพระบรมราชานุญาตให้ ลิซ ทรัสส์ นายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรีเข้าเฝ้า ฯ ในวันเดียวกันนั้น รัฐบาลสกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือออกประกาศการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3
คลองท่าลาด

คลองท่าลาด เป็นคลองธรรมชาติในจังหวัดฉะเชิงเทรา เกิดจากคลองสาขาคือคลองสียัดและคลองระบม ไหลมารวมกันที่ตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม ไหลผ่านอำเภอราชสาส์น ไปลงแม่น้ำบางปะกงในบริเวณที่เรียกว่า "ปากน้ำโจ้โล้" หรือ "ปากน้ำเจ้าโล้" ในตำบลปากน้ำ อำเภอบางคล้า มีความยาว 47 กิโลเมตร
ประวัติ.
บริเวณปากน้ำโจ้โล้เป็นชุมชนโบราณเป็นที่ตั้งชุมชนเมือง ในอดีตมีอำนาจควบคุมทรัพยากรตลอดลำน้ำท่าลาดเชื่อมโยงถึงบริเวณคลองระบมและคลองสียัด เป็นชุมชนเมืองการค้าของป่า มีเรือพ่อค้าจีนและพ่อค้าอื่น ๆ จอดเรียงรายอย่างคับคั่ง มีประวัติศาสตร์ระบุว่าพระยาตากตีฝ่าวงล้อมของพม่าออกจากกรุงศรีอยุธยา ได้เดินทัพผ่านแขวงเมืองนครนายก แขวงเมืองปราจีนบุรี และมาปะทะกับพม่าบริเวณปากน้ำโจ้โล้ กองกำลังพระยาตากรบชนะพม่าซึ่งมีกำลังเหนือกว่าและได้หยุดพักรี้พลบริเวณนี้
ตลอดแนวคลองท่าลาดปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีมากมายที่เป็นการยืนยันได้ถึงความเป็นชุมชนขนาดใหญ่มาตั้งแต่ก่อนสมัยอยุธยา ได้แก่ หลัง พ.ศ. 1000 มีชุมชนบ้านเมืองโบราณหลายแห่งตั้งแต่บ้านเกาะขนุนถึงบ้านท่าเกวียน เป็นต้น เป็นเมืองโบราณที่มีอายุร่วมสมัยทวารวดี นอกจากนั้นบริเวณปากน้ำโจ้โล้ยังเคยเป็นที่ตั้งของเมืองฉะเชิงเทราก่อนที่จะมีการสร้างเมืองใหม่เมื่อ พ.ศ. 2377
ในปัจจุบันพื้นที่บริเวณลุ่มคลองท่าลาดประกอบอาชีพทำการเกษตร มีการกระจุกตัวของโรงงานอุตสาหกรรมในตำบลพนมสารคาม ตำบลเขาหินซ้อน และตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม
ฝายท่าลาด.
คลองท่าลาด มีการผันน้ำเข้าสู่ระบบชลประทานผ่านฝายท่าลาด ดูแลโดย ฝ่ายส่งน้ำและบำรุงรักษาที่ 3 โครงการชลประทานฉะเชิงเทรา สำนักงานชลประทานที่ 9 กรมชลประทาน ผันน้ำด้วยการก่อสร้างอาคารฝายปิดกั้นลำน้ำเพื่อเบี่ยงทิศทางการไหลของน้ำไปยังคลองชลประทานส่งน้ำสายหลัก ซึ่งมีความยาวรวม 44.9 กิโลเมตร ทำหน้าที่ส่งน้ำไปยังพื้นที่ชลประทานพื้นที่ 160,125 ไร่ ซึ่งอยู่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา 5 อำเภอ และจังหวัดชลบุรี 1 อำเภอ ประกอบไปด้วยกลุ่มผู้ใช้น้ำชลประทานพื้นฐาน 139 กลุ่ม กลุ่มบริหารการใช้น้ำชลประทาน 33 กลุ่ม อาศัยน้ำต้นทุนมาจากอ่างเก็บน้ำคลองระบบ และอ่างเก็บน้ำคลองสียัด ใช้เวลาในการส่งน้ำจากต้นคลองส่งน้ำหลักไปยังปลายคลองระยะเวลา 4 ชั่วโมง
แอซาโดลลอฮ์ แอแลม

แอซาโดลลอฮ์ แอแลม (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1919 – 14 เมษายน ค.ศ. 1978) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านและนายกรัฐมนตรีอิหร่านระหว่างปี 1962 ถึง 1964 และเป็นรัฐมนตรีกระทรวงราชสำนักในปี 1967 ถึง 1977 และประธานมหาวิทยาลัยปาห์ลาวีอีกด้วย
คลองระบม

คลองระบม หรือ แควระบม เป็นลำน้ำธรรมชาติในจังหวัดฉะเชิงเทรา ในปัจจุบันมีต้นน้ำอยู่ที่อ่างเก็บน้ำคลองระบมในท้องที่ตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต ลำคลองไหลไปทางทิศตะวันตกก่อนจะไปรวมกับคลองสียัดกลายเป็นคลองท่าลาดที่ตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม คลองระบมมีความกว้างเฉลี่ย 10 เมตร มีความยาว 33 กิโลเมตร
ด้วยสภาพสองฝั่งคลองที่มีกอไผ่และหวายอันเต็มไปด้วยหนามคม ผู้ล่องเรือล่องแพในคลองสายนี้จะถูกหนามไผ่หนามหวายเกี่ยวจนเกิดบาดแผล ผู้คนจีงเรียกคลองสายนี้ว่า "คลองระบม"
อ่างเก็บน้ำคลองระบม.
กรมชลประทานได้ดำเนินการก่อสร้างอ่างเก็บน้ำคลองระบมเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง ความจุ 40 ล้านลูกบาศก์เมตร ตั้งอยู่ที่ตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต แล้วเสร็จตั้งแต่ พ.ศ. 2533
คลองสียัด

คลองสียัด หรือ แควสียัด เป็นลำน้ำธรรมชาติในจังหวัดฉะเชิงเทรา ต้นน้ำเกิดจากการรวมตัวของลำห้วยหลายสายที่เกิดจากเขาฤๅไน เขาสวรรค์ และเขาละลากซึ่งอยู่ในท้องที่อำเภอท่าตะเกียบทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านท้องที่อำเภอสนามชัยเขต ก่อนไหลไปรวมกับคลองระบมกลายเป็นคลองท่าลาดในท้องที่ตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม คลองสียัดมีความกว้างเฉลี่ย 15 เมตร ยาวประมาณ 105 กิโลเมตร
ชื่อคลองสียัดมาจากสภาพคลองที่มีความคดเคี้ยวมากและมีกระแสน้ำที่ไหลแรงและเชี่ยวกราก หากชาวบ้านนำเรือไปพาย กระแสน้ำจะพาเรือพุ่งเข้าหาริมฝั่งคลองอยู่ตลอดเวลา ยัดเข้าตลิ่ง ยัดเข้าคลองท่าเดียว จึงเป็นที่มาของชื่อ "คลองสียัด"
อ่างเก็บน้ำคลองสียัด.
กรมชลประทานได้ก่อสร้างอ่างเก็บน้ำคลองสียัดซึ่งเป็นอ่างขนาดใหญ่ ความจุ 420 ล้านลูกบาศก์เมตร ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าตะเกียบ อำเภอท่าตะเกียบ โดยก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2543 ส่งน้ำให้พื้นที่เพาะปลูกในเขตชลประทานได้ 138,000 ไร่
วัดชายเคืองวนาราม

วัดชายเคืองวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ 3 งาน 37 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสีลธรรมสุนทร เป็นเจ้าอาวาส
วัดชายเคืองวนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2523 มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเปิดการสอนเมื่อ พ.ศ. 2530 วัดมีกำหนดการจัดงานปริวาสกรรม แรม 7 ค่ำ เดือน 12 ของทุกปี 
หอกลองวัดชายเคืองวนาราม เป็นอาคารทรงรูปสถาปัตยกรรมแบบไทย ชั้นบนเป็นหอระฆัง ชั้นล่างเป็นหอกลอง ในที่ธรณีสงฆ์ที่มีเนื้อที่ทั้งหมด 22 ไร่ 2 งาน 86 ตารางวา ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนชื่อ "โรงเรียนวัดชายเคืองวนาราม" ได้ทำพิธีเปิดขึ้นเรียนเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2482 เริ่มแรกใช้ศาลาวัดเป็นสถานที่เล่าเรียน
วัดป่าทุ่งวัว

วัดป่าทุ่งวัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ากระดาน อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ประมาณ 15 ไร่ เป็นสาขา 111 ของวัดหนองป่าพง ปัจจุบันมีพระอธิการมี เตรชธัมโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดป่าทุ่งวัว หรือ วัดเขามันเทศ ได้รับการจัดตั้งเป็นวัดที่ถูกต้องจากกรมการศาสนา เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายเพ็ง อินแจ้
วัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ด้านบนเขาเป็นที่ประดิษฐานพระสีวลีองค์ใหญ่ สามารถมองเห็นทิวทัศน์จากด้านบนเขาและมีรอยพระพุทธบาทจำลอง 1 คู่ ซึ่งจะต้องเดินต่อไปทางบันไดที่มีจำนวน 682 ขั้น นอกจากนั้นยังมีองค์พระสัมมาสัมโพธิญาณจำลอง และศาลเจ้าแม่ตะเคียน