โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล

โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล (ชื่อย่อ: DTTV หรือ DTT หรือ DTTB) เป็นเทคโนโลยีสำหรับโทรทัศน์ภาคพื้นดินที่สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดิน (เสาหนวดกุ้ง) ออกอากาศรายการโทรทัศน์โดยส่งคลื่นวิทยุไปยังโทรทัศน์ในที่อยู่อาศัยของผู้บริโภคในรูปแบบของสัญญาณดิจิทัล DDTV เป็นความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่สำคัญและล้ำหน้ากว่าโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก และเริ่มแทนที่การออกอากาศแบบแอนะล็อกที่เคยใช้มาตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 การทดลองออกอากาศเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1998 และมีการเปลี่ยนผ่านระบบการออกอากาศ (หรือที่เรียกว่า การยุติการออกอากาศโทรทัศน์แอนะล็อก (Analog Switchoff; ASO) หรือการเปลี่ยนแปลงสู่โทรทัศน์ระบบดิจิทัล (Digital Switchover; DSO)) ในปี ค.ศ. 2006 และปัจจุบันเสร็จสมบูรณ์ไปแล้วในหลากหลายประเทศ รวมถึงประเทศไทยซึ่งได้ยุติการออกอากาศโทรทัศน์แอนะล็อกอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2563 ข้อได้เปรียบของโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลมีความคล้ายคลึงกับแพลตฟอร์มอื่น ๆ ที่ได้รับจากระบบดิจิทัล เช่น เคเบิลทีวี ดาวเทียม และโทรคมนาคม เช่น การใช้แบนด์วิดท์คลื่นความถี่วิทยุมีประสิทธิภาพมากขึ้น ช่องโทรทัศน์มากกว่าแอนะล็อก และคุณภาพของภาพที่มากขึ้น และช่วยลดต้นทุนให้แก่ผู้แพร่ภาพกระจายเสียง (นอกเหนือจากต้นทุนการปรับรุ่น)
ประเทศต่าง ๆ ได้นำมาตรฐานการออกอากาศแบบดิจิทัลมาใช้เป็นพื้นฐาน สิ่งที่สำคัญคือ
การออกอากาศ.
โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลออกอากาศโดยใช้ความถี่วิทยุผ่านพื้นที่ภาคพื้นดินในลักษณะเดียวกับโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกในอดีต โดยความแตกต่างหลัก ๆ คือการใช้เครื่องส่งสัญญาณตามโครงข่ายโทรทัศน์ เพื่อรองรับการให้บริการหลายช่องสัญญาณ (สถานีโทรทัศน์, สถานีวิทยุ หรือ ข้อมูล) ในความถี่เดียว (เช่น ช่อง UHF หรือ VHF)
จำนวนข้อมูลที่สามารถส่งได้ (และจำนวนช่องสัญญาณ) ได้รับผลโดยตรงจากความจุของช่องสัญญาณและวิธีการควบกล้ำสัญญาณก่อนออกอากาศ 
ทุกประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ และประเทศเกาหลีใต้ ใช้มาตรฐาน ATSC ด้วยการกล้ำสัญญาณแบบ 8VSB ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับการปรับแถบร่องรอยด้านข้างที่ใช้สำหรับโทรทัศน์แอนะล็อกเดิม สิ่งนี้ให้ภูมิคุ้มกันที่ดีกว่าต่อสัญญาณรบกวน แต่ไม่ได้รับการยกเว้นจากความผิดเพี้ยนหลายระดับ และยังไม่ได้จัดให้มีการทำงานของเครือข่ายความถี่เดียว (ไม่ว่าในกรณีใด ๆ ไม่ใช่ข้อกำหนดในสหรัฐ)
วิธีการปรับสัญญาณสำหรับการแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลภาคพื้นดิน คือ โอเอฟดีเอ็ม ด้วยการปรับพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัสด้วยทั้ง 64 หรือ 16 สถานะ โดยทั่วไป 64QAM สามารถส่งสัญญาณได้อัตราบิตที่มากกว่า แต่ไวต่อสัญญาณรบกวนมากขึ้น โดย 16 และ 64QAM สามารถรวมกันได้ในโครงข่ายเดียว ช่วยให้สามารถลดขนาดไฟล์แบบควบคุมได้ สำหรับโปรแกรมสตรีมที่สำคัญมากขึ้น สิ่งนี้เรียกว่า การปรับลำดับชั้น สำหรับ DVB-T (รวมถึง DVB-T2 ขึ้นไป) มีความอดทนต่อการบิดเบือนหลายระดับ และถูกออกแบบมาเพื่อทำงานในเครือข่ายความถี่เดียว
การพัฒนาในการบีบอัดวิดีโอมีผลในการปรับปรุงในการแปลงโคไซน์ไม่ต่อเนื่องแบบดั้งเดิม จากการเข้ารหัสวิดีโอแบบ H.262 MPEG-2 ซึ่งเหนือกว่า H.264/MPEG-4 AVC และ H.265 HEVC ในปัจจุบัน H.264 ช่วยให้สามารถใช้บริการโทรทัศน์ความละเอียดสูง 3 ช่อง จากสถานีส่งสัญญาณภาคพื้นยุโรป โดยส่งได้ 24 เมกะบิตต่อวินาที ส่วนการแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลภาคพื้นดินรุ่นที่ 2 เพิ่มกำลังการส่งสัญญาณของช่องนี้เป็น 40 เมกะบิตต่อวินาที ซึ่งช่วยให้บริการได้มากขึ้น
การรับสัญญาณ.
การรับสัญญาณโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล สามารถทำได้ผ่านกล่องรับสัญญาณโทรทัศน์ดิจิทัล, เครื่องรับสัญญาณโทรทัศน์เครือข่าย หรือมากกว่า ตอนนี้มีเครื่องรับสัญญาณในตัวที่มาพร้อมกับโทรทัศน์ที่ถอดรหัสสัญญาณที่ได้รับผ่านเสาอากาศโทรทัศน์มาตรฐาน อุปกรณ์เหล่านี้มักจะมีฟังก์ชั่นสำหรับการบันทึกวิดีโอดิจิทัล อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปัญหาในการวางแผนจัดการความถี่ อาจจำเป็นต้องใช้เสาอากาศที่มีความสามารถในการรับกลุ่มช่องสัญญาณที่แตกต่างกัน (โดยปกติจะเป็นไวด์แบนด์) หากมักซ์ของโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลอยู่นอกเหนือขีดความสามารถในการรับสัญญาณของเสาอากาศที่ติดตั้งมาแต่เดิม ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับในสหราชอาณาจักร
เสาอากาศในอาคารมีแนวโน้มที่จะได้รับผลกระทบจากปัญหาเหล่านี้มากขึ้น และอาจจำเป็นต้องเปลี่ยนใหม่