pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พริกขี้หนูสีรุ้ง

พริกขี้หนูสีรุ้ง (; โรมาจิ: "Niji Iro Tōgarashi") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนและแต่งโดย มิซึรุ อาดาจิ ในปี พ.ศ. 2533 - พ.ศ. 2535 เรื่องราวของพี่น้องวัยไล่เลี่ยกันจำนวน 7 คน ที่มีพ่อคนเดียวกัน ได้รับการตีพิมพ์ออกเป็นจำนวน 11 เล่ม
เนื้อเรื่อง.
เนื้อเรื่องเล่าถึงเหตุการณ์ในสถานที่ซึ่งคล้ายคลึงกับโลกในอดีต แต่ไม่ใช่โลกของเรา เด็กหนุ่มชื่อ สิจิมิ ผู้ซึ่งมารดาเพิ่งจากไป เขาถูกส่งตัวไปอาศัยอยู่กับพี่น้องต่างมารดาในอีกเมืองหนึ่ง เขาประหลาดใจมากที่ได้รับรู้ว่าพวกเขาทั้งหมดต่างมีแม่คนละคน แต่มีพ่อคนเดียวกัน โดยที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าและรู้จักชื่อของผู้เป็นพ่อเลย ทั้งหมดอาศัยอยู่ในแถบชนบท ทั้งที่พ่อของพวกเขามีฐานะร่ำรวยมาก ๆ แต่ละคนมีความแตกต่างกันออกไป สิจิมิเหมือนกับสมาชิกของครอบครัวคนอื่น ๆ ตรงที่เก่งในด้านนินจัตสึ เพราะเขาเกิดในตระกูลนินจา ด้วยความที่แคเรคเตอร์ของแต่ละคนแตกต่างกันมาก บางครั้ง การทะเลาะวิวาทก็เป็นเรื่องที่ยากจะเลี่ยง หลังจากสิจิมิมาถึงได้ไม่นาน เหล่าพี่น้องตัดสินใจที่จะเดินทางไปเคารพศพยังสุสานของมารดา ในขณะเดินทาง พวกเขาได้พบกับอันตรายต่าง ๆ มากมาย
การดำเนินเรื่อง.
พริกขี้หนูสีรุ้งดำเนินเรื่องด้วยภาพและถ้อยคำที่น้อย การดำเนินเรื่องค่อนข้างช้าซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของงานของ มิซึรุ อาดาจิ เนื้อเรื่องต่าง ๆ มีความหลากหลาย แต่ก็บ่งบอกถึงวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมากมายในอดีต แม้ผู้เขียนจะยืนยันว่าไม่ใช่สถานที่ใด ๆ บนโลกก็ตาม และการวาดแบบมีมุมที่เป็นเอกลักษณ์ เหมือนกับว่าเราได้ดูหนังที่มุมกล้องดี ๆ ซักเรื่องหนึ่ง
ความหมายของคำ.
ชื่อต่าง ๆ ของตัวละคร เป็นการเล่นคำในภาษาญี่ปุ่น ทุกคำจะมีความหมายเป็นเครื่องเทศทั้งหมด โตการาชิ (Tōgarashi) เป็นเครื่องปรุงของญี่ปุ่นที่ทำจากพริกป่น ชิจิมิ (Shichimi) (ซึ่งเขียนในแบบโรมันเป็น สิจิมิ - Sichimi) ก็เป็นโตการาชิอีกชนิดหนึ่งเช่นกัน ส่วนคำว่า "นิจิ อิโระ" (Niji iro) มีความหมายว่า "สีรุ้ง"
ปางขอฝน

ปางขอฝน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ ทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) พระหัตถ์ขวายกขึ้นเป็นกิริยากวัก แบพระหัตถ์ซ้ายวางอยู่บนพระชานุ (เข่า) บางแบบวางอยู่บนพระเพลา (ตัก) ทรงผ้าวัสสิกสาฎก 
สำหรับพระอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ขวายกขึ้นเป็นกิริยากวัก แสดงอาการขอฝน พระหัตถ์ซ้ายหงายรองรับน้ำฝน ซึ่งแตกต่างจากปางประทานพรซึ่งพระหัตถ์อีกข้างของพระองค์จะมิได้อยู่ในลักษณะหงายรองรับน้ำฝน แต่จะอยู่ในลักษณะปล่อยข้างกาย
ประวัติ.
ในสมัยหนึ่งนครสาวัตถี แคว้นโกศล เกิดความแห้งแล้ง ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล พืชผลได้รับความเสียหาย ประชาชนขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภค สระโบกขรณี (สระบัว) ภายในพระเชตวันมหาวิหารก็แห้งขอดติดก้นสระ พระพุทธเจ้า มีพระประสงค์จะอนุเคราะห์แก่มหาชน พระพุทธองค์ทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) แล้วเสด็จไปประทับ ณ บันไดสระ ยกพระหัตถ์ขวาขึ้นกวักเรียกฝน พระหัตถ์ซ้ายรองรับน้ำฝน ทันใดนั้นบังเกิดมหาเมฆตั้งเค้าขึ้นพร้อมกัน ในทุกทิศานุทิศ ด้วยพุทธานุภาพและพระมหากรุณาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย ฝนได้ตกลงมาเป็นอัศจรรย์
ครูบาศรีวิชัย

ครูบาศรีวิชัย หรือ พระสีวิไชย  เป็นพระเถระชาวจังหวัดลำพูน ผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างและบูรณะพุทธศาสนสถานหลายแห่งทั่วภาคเหนือของประเทศไทย จนได้รับการขนานนามว่า ตนบุญแห่งล้านนา
ประวัติ.
ชาติกำเนิด.
ครูบาศรีวิชัยเกิดเมื่อวันอังคารที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2421 ปีขาล เวลาพลบค่ำ ขณะนั้นมีพายุฟ้าร้องรุนแรง จึงตั้งชื่อว่า "อินตาเฟือน" หรือ "อ้ายฟ้าร้อง" บิดาชื่อควาย ส่วนมารดาชื่ออุสา นายควายบิดาเป็นบุตรของนายอ้าย กับนางน้อยธิดาของหมื่นผาบ (มาต่า) หมอคล้องช้างชาวกะเหรี่ยงแดงจากเมืองกันตรวดีที่เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์ชวนมาอยู่ลำพูนด้วยกัน ส่วนนางอุสามารดาของท่าน บางแห่งว่าเป็นชาวเมืองเชียงใหม่ บ้างว่าเป็นธิดาหนานไจยา ชาวเมืองลี้ เพ็ญสุภา สุขคตะสรุปว่าครูบาศรีวิชัยมีเชื้อสายกะเหรี่ยงแดงจากฝั่งบิดา และอาจมีเชื้อสายกะเหรี่ยงขาวและยองจากฝั่งมารดา 
เมื่ออายุได้ 18 ปี ท่านคิดว่าชาตินี้เกิดมายากจนเพราะในอดีตไม่ได้ทำบุญไว้เพียงพอ จึงควรออกบวชรักษาศีลปฏิบัติธรรมไว้เพื่อประโยชน์สุขในภายหน้า และจะได้ตอบแทนพระคุณมารดาบิดาทางหนึ่งด้วย ท่านจึงลาบิดามารดาไปอยู่วัดบ้านปาง ศึกษาเล่าเรียนและบวชเป็นสามเณรกับพระอาจารย์ขัติยะ (หรือครูบาแข้งแขะ เพราะท่านเดินขากะเผลก) จนอายุได้ 21 ปี จึงได้อุปสมบทในอุโบสถวัดบ้านโฮ่งหลวง อำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน โดยมีครูบาสมณะ วัดบ้านโฮ่งหลวง เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาในการอุปสมบทว่า "สีวิเชยฺย" มีนามบัญญัติว่า พระศรีวิชัย
ศาสนกิจ.
อธิกรณ์.
ชื่อเสียงของครูบาเจ้าศรีวิชัยทำให้พระสังฆาธิการในจังหวัดลำพูนบางรูปนำโดยเจ้าคณะจังหวัดลำพูนตั้งอธิกรณ์กล่าวหาว่าท่าน 8 ข้อ เช่น ทำตัวเป็น “ผีบุญ” อวดอิทธิฤทธิ์ ซ่องสุมกำลังผู้คน คิดขบถต่อบ้านเมือง และนำท่านไปจำไว้ที่ลำพูนและวัดศรีดอนไชย เชียงใหม่ จากนั้นจึงได้ส่งตัวท่านไปไต่สวนที่กรุงเทพฯ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส จึงทรงตั้งคณะกรรมการพิจารณาเรื่องพระศรีวิชัย ประกอบด้วย พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ พระญาณวราภรณ์ (หม่อมราชวงศ์ชื่น สุจิตฺโต) และพระธรรมไตรโลกาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) ได้ถวายรายงานมีความเห็นว่า ข้อ 1-5 ซึ่งเกี่ยวกับการไม่ให้ความร่วมมือกับฝ่ายปกครอง พระศรีวิชัยรับสารภาพและได้รับโทษแล้ว ข้อที่เหลือซึ่งเกี่ยวกับการอ้างคุณวิเศษ พระศรีวิชัยไม่มีความผิด เพราะประชาชนเล่าลือไปเอง และเจ้าคณะลงโทษเกินไป ควรปล่อยพระศรีวิชัยกลับภูมิลำเนา สมเด็จกรมพระยาวชิรญาณโรรสทรงเห็นชอบ
มรณภาพ.
ครูบาเจ้าศรีวิชัยมรณภาพเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 (เมื่อก่อนนับศักราชใหม่ในวันสงกรานต์ ถ้าเทียบปัจจุบันจะเป็นต้นปี พ.ศ. 2482) ที่วัดบ้านปาง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน สิริอายุได้ 60 ปี ตั้งศพไว้ที่วัดบ้านปาง เป็นเวลา 1 ปี จึงได้เคลื่อนศพมาตั้งไว้ ณ วัดจามเทวี อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน จนกระทั่งวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2489 จึงได้รับพระราชทานเพลิงศพ โดยมีประชาชนมาร่วมในพิธีพระราชทานเพลิงศพจำนวนมาก และประชาชนเหล่านั้นได้เข้าแย่งชิงอัฐิธาตุของครูบาศรีวิชัย ตั้งแต่ไฟยังไม่มอดสนิท แม้แต่แผ่นดินตรงที่ถวายพระเพลิง ก็ยังมีผู้ขุดเอาไปสักการบูชา อัฐิธาตุของท่านที่เจ้าหน้าที่สามารถรวบรวมได้ได้ถูกแบ่งออกเป็น 7 ส่วน แบ่งไปบรรจุตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วแผ่นดินล้านนาดังนี้
รายนามปูชนียสถานที่ครูบาศรีวิชัยได้สร้างและบูรณะ.
รายนามปูชนียสถานที่ครูบาศรีวิชัยได้สร้างและบูรณะ (เชื่อว่ายังมีตกสำรวจอีก)
รายนามกู่และสารูปบรรจุอัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัย.
รายนามกู่และสารูปบรรจุอัฐิครูบาเจ้าศรีวิชัย (เชื่อว่ายังมีที่ตกสำรวจอีก)
ปางปฐมบัญญัติ

ปางปฐมบัญญัติ เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ ยกฝ่าพระหัตถ์ทั้งสองข้างตะแคงยื่นออกไปข้างหน้า
ประวัติ.
ในสมัยที่พระพุทธเจ้าทรงประทับอยู่ที่นครเวสาลี สุทินกลันทบุตรได้ฟังพระธรรมเทศนาจากพระพุทธเจ้า บังเกิดความเลื่อมใสจึงทูลขอบรรพชาอุปสมบท แต่พระพุทธองค์ไม่ทรงประทานให้เพราะจะต้องขออนุญาตจากมารดาบิดาเสียก่อน สุทินจึงกลับไปที่บ้านไปขออนุญาตจากมารดาบิดาให้บรรพชาอุปสมบทแต่มารดาบิดามิยินยอมให้เพราะสุทินเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวที่จะต้องมาดูแลสมบัติของตระกูล แม้จะอ้อนวอน 3 ครั้งก็ไม่ยินยอมเช่นกัน สุทินจึงนอนลงกับพื้นอดอาหารเป็นเวลา 7 วัน มารดาบิดาได้อ้อนวอนให้ล้มความตั้งใจแต่กลับไม่ยอม พวกเพื่อน ๆ มาอ้อนวอนแล้วก็ไม่ยอมอีก พวกเพื่อน ๆจึงอ้อนวอนมารดาบิดาของสุทินยินยอมให้สุทินอุปสมบทโดบให้เหตุผลว่า ถ้าสุทินไม่ได้บวชก็จะต้องตายเป็นแน่แท้ แต่ถ้ายินยอมให้สุทินอุปสมบทแล้วเกิดไม่ยินดีในพรหมจรรย์ก็จะลาสิกขาบทออกมาเอง มารดาบิดาจึงยินยอมในที่สุด สุทินก็ดีใจจึงลุกขึ้นจากพื้น อาบน้ำและทานอาหาร จากนั้นก็ไปเข้าเฝ้าทูลขอบรรพชาอุปสมบทจากพระพุทธองค์ เมื่อบวชแล้วจึงประพฤติปฏิบัติอย่างเคร่งครัดอยู่ที่วัชชีคาม 
ต่อมาบิดามารดาต้องการให้พระสุทินลาสิกขาออกมาเพื่อดูแลสมบัติของตระกูล พระสุทินยังยินดีในพรหมจรรย์ บิดามารดาจึงออกอุบายต่าง ๆเ พื่อให้พระสุทินลาสิกขาออกมา เช่น เอาทรัพย์สมบัติมาล่อ นำภรรยาเก่ามาแต่งตัวสวย ๆ ให้พระสุทินเกิดหลงใหลแต่ไม่สำเร็จ ต่อมามารดาพระสุทินได้รอให้ภรรยาเก่าของพระสุทินมีระดู (ประจำเดือน) ซึ่งกำหนดจะมีบุตร จึงพางนางไปหาพระสุทินที่ป่ามหาวัน นิมนต์ให้ลาสิกขาแต่พระสุทินก็ไม่ยินยอมอีก มารดาจึงขอพืชพันธุ์ไว้สืบสกุลเพราะหากไม่มีผู้สืบสกุล ทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกยึดตามธรรมเนียมของแคว้นวัชชี พระสุทินจึงคิดว่าพอทำได้เพราะไม่มีการบทบัญญัติสิกขาห้ามเสพเมถุน จึงได้ร่วมประเวณีกับภรรยาเก่าตามคำขอร้องและได้บุตรชายคนหนึ่งเรียกว่า เจ้าพืช ภรรยาของพระสุทินจึงถูกเรียกว่า มารดาของเจ้าพืช ต่อมาในภายหลังทั้งสองมารดาลูกก็ได้ออกบวชจนบรรลุเป็นพระอรหันต์ 
ต่อมาพระสุทินเกิดรู้สึกไม่สบายใจจึงเล่าความจริงให้ภิกษุทั้งหลายทราบ ภิกษุทั้งหลายก็ติเตียนพระสุทินและนำความกราบทูลแก่พระพุทธองค์ เมื่อความทราบถึงพระพุทธองค์ จึงทรงเรียกประชุมสงฆ์ ทรงไต่สวนกับพระสุทิน พระสุทินก็ยอมรับ พระพุทธองค์ก็ทรงติเตียนพระสุทินเป็นอย่างมาก(ทรงเรียกพระสุทินอย่างแรงด้วยคำว่า โมฆะบุรุษ) ที่ทำกรรมที่ไม่สมควรอย่างยิ่งแก่สมณะ จึงทรงบัญญัติสิกขาบทว่า "ภิกษุเสพเมถุนต้องอาบัติปาราชิกคือขาดจากความเป็นภิกษุทันที" นับเป็นปฐมบัญญัติ คือ ข้อแรกในพระวินัยของพระภิกษุ การประพฤติของพระสุทินสมัยนั้นถือว่ายังไม่ขาดจากความเป็นภิกษุ พระพุทธองค์ไม่ทรงเอาผิด เพราะยังมิได้มีสิกขาบทห้ามไว้ แต่ทรงเอาไว้เป็นอาทิกัมมิกะซึ่งหมายถึง ผู้ก่อเป็นเหตุทำให้บัญญัติสิกขาบท เป็นตัวอย่างไว้เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง แต่ถ้าภิกษุใดทำเช่นนี้อีก ถือว่าปาราชิก ขาดจากความเป็นภิกษุทันที
มาลี บุญศิริพันธ์

รองศาสตราจารย์ มาลี บุญศิริพันธ์ คณบดีคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย อดีตคณบดีคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รองศาสตราจารย์มาลี บุญศิริพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2491 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสตรีศรีสุริโยทัย เข้าศึกษาระดับอุดมศึกษา ในแผนกอิสระวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนในปัจจุบัน) จบการศึกษาในปี พ.ศ. 2512 จึงเข้าทำงานในตำแหน่งประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2513
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2514 ทางคณะวารสารศาสตร์ฯ ขอตัวไปเป็นอาจารย์ประจำ หลังจากนั้นจึงเดินทางไปศึกษาระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน สหรัฐอเมริกา โดยได้รับทุนของรัฐบาลแคนาดา
หลังจากจบปริญญาโท ได้อบรมด้านเทคนิคการสอนวารสารศาสตร์ ที่ Tomson Foundation ประเทศอังกฤษ เป็นเวลา 3 เดือนเศษ แล้วต่อด้วยการอบรมด้านการทำหนังสือพิมพ์ที่ประเทศเยอรมนี จากนั้นจึงเดินทางกลับสู่เมืองไทย และเป็นอาจารย์ประจำคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน ตราบจนปัจจุบัน
มีผลงานมากมาย ทั้งงานเขียนและงานวิจัย งานด้านวิชาการเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ในคณะกรรมการปรับปรุงหลักสูตร นิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และเป็นกรรมการกำกับมาตรฐานการศึกษา ในมหาวิทยาลัยรัฐและเอกชนหลายแห่ง
รองศาสตราจารย์มาลี บุญศิริพันธ์ เข้ารับตำแหน่ง คณบดีคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 และในปัจจุบัน ได้ปฏิบัติงานในตำแหน่งคณบดี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
ด้วยกลวิธีการจัดการเรียนการสอน ลีลาการออกข้อสอบ การตัดเกรด รวมทั้งบรรยากาศภายในชั้นเรียนที่กดดันนักศึกษาแบบไม่เหมือนใคร ทำให้ รศ.มาลี บุญศิริพันธ์ เป็นที่เลื่องลือในหมู่นักศึกษาคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักศึกษาระดับปริญญาโท แต่ถ้าอยู่นอกบรรยากาศของห้องเรียนแล้ว เป็นที่ทราบกันดีเช่นกันว่ารศ.มาลีเป็นอาจารย์ที่ใจดีมาก และที่ต้องกดดันนักศึกษานั้น เพราะต้องการให้นักศึกษาเป็นนักสื่อสารมวลชนที่มีคุณภาพ
รศ.มาลี บุญศิริพันธ์ ถือว่าเป็นคัมภีร์ทางด้านวารสารศาสตร์ที่สำคัญอีกคนหนึ่งของคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เช่นเดียวกับ อ.สุภา ศิริมานนท์ และ อ.ประชัน วัลลิโก เป็นที่ทราบกันดีว่า รศ.มาลี บุญศิริพันธ์ มีความเชี่ยวชาญทางด้านสื่อสารมวลชนเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะความรู้ทางด้านสื่อสิ่งพิมพ์ เพราะได้เขียนตำราทางวิชาการมากมาย และได้อ้างอิงข้อมูลจากคณาจารย์ในหนังสือทางด้านสื่อสารมวลชนอยู่เสมอ และยังไม่รวมถึงงานวิจัยจำนวนมากที่เป็นประโยชน์ต่อวงการสื่อสารมวลชน นอกจากนี้ รศ.มาลี บุญศิริพันธ์ ยังได้รับเชิญไปเป็นวิทยากร กรรมการประจำสมาคม-หน่วยงานต่างๆ รวมถึงเป็นผู้ตัดสินรางวัลทางด้านสื่อสารมวลชนอยู่เสมอ เช่น
-กรรมการกำกับมาตรฐานการศึกษาระดับอุดมศึกษาเอกชน สาขานิเทศศาสตร์ ทบวงมหาวิทยาลัย 
- ที่ปรึกษาและผู้ทรงคุณวุฒิโครงการนำร่องความปลอดภัยบนถนนด้านการให้ความรู้และการวาง แผนการ 
รณรงค์สร้างจิตสำนึกความปลอดภัยของบริษัท SWEROAD และกระทรวงคมนาคม ฯลฯ 
- ประธานคณะกรรมการประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 
- รองประธานกรรมการและประธานอนุกรรมการฝ่ายวิชาการโครงการบัญญัติศัพท์ วิชาการ หนังสือพิมพ์ 
- ที่ปรึกษาโครงการรณรงค์เสริมสร้างวินัยจราจรเด็กและเยาวชน กระทรวงศึกษาธิการ และกระทรวง คมนาคม 
- ประธานกรรมการจัดสัมมนาระหว่างประเทศร่วมกับมหาวิทยาลัยแดนเบอร์ร่า ประเทศออสเตรเลีย 
- กรรมการสภาอาจารย์ (2 สมัย) 
- อนุกรรมการประชาสัมพันธ์คณะกรรมการป้องกันอุบัติภัยแห่งชาติ 
- กรรมการจรรยาบรรณวิชาชีพหนังสือพิมพ์ สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2550 
- กรรมการพิจารณาวารสารดีเด่นสำหรับเยาวชน สำนักงานคณะกรรมการประสาน
ปางปลงกรรมฐาน

ปางปลงกรรมฐาน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ซ้ายทรงธารมะกร (ไม้เท้า) ยื่นพระหัตถ์ขวาออกไปข้างหน้า ทอดพระเนตรลงเบื้องต่ำ เป็นกิริยาชักผ้าบังสุกุล บางแบบพระหัตถ์ซ้ายห้อยลงทาบที่พระเพลา (ตัก) หรือเรียกอีกอย่างว่าปางชักผ้าบังสุกุล
ประวัติ.
ครั้งหนึ่งพระพุทธเจ้า มีพระประสงค์จะนำผ้าขาวที่ห่อศพมาซักย้อมเป็นผ้าสังฆาฏิ จึงเสด็จไปพิจารณาปฏิกูลสัญญา แล้วทรงชักผ้าบังสุกุลและนำมาซักตากให้หมดกลิ่นซากศพ แล้วเย็บเป็นจีวร ในพุทธประวัติเล่าว่าท้าวสักกเทวราชเสด็จลงมาช่วยทำจีวร ตักแต่ซัก ตาก และเย็บเสร็จภายในคืนเดียว ผ้าจีวรผืนนี้พระพุทธองค์ทรงนำมาทำผ้าสังฆาฏิ ภายหลังได้ประทานผ้าผืนนี้แก่พระมหากัสสปะ ผู้เป็นเอตทัคคะด้านถือธุดงค์
ปางอธิษฐานเพศบรรพชิต

ปางอธิษฐานเพศบรรพชิต เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวายกขึ้น ตั้งฝ่าพระหัตถ์เสมอพระอุระ (อก) เบนฝ่าพระหัตถ์ไปทางซ้าย อันเป็นกิริยาสำรวมจิตอธิษฐานเพศบรรพชิต
ประวัติ.
เมื่อพระโพธิสัตว์เจ้าชายสิทธัตถะเสด็จออกพ้นเขตกรุงกบิลพัสดุ์จนมาถึงฝั่งแม่น้ำอโนมา จึงเสด็จลงจากหลังม้า ประทับเหนือหาดทรายริมฝั่งแม่น้ำ รับสั่งแก่นายฉันนะว่า พระองค์จักบรรพชาถือเพศเป็นบรรพชิต ณ ที่นี้ ให้นำเครื่องประดับและม้ากัณฐกะกลับพระนคร เจ้าชายสิทธัตถะทรงตั้งพระทัยว่า เมื่อได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว จะเสด็จกลับมาเทศนาโปรดพระประยูรญาติ
ม้านิลมังกร

ม้านิลมังกร สัตว์ประหลาดในวรรณคดีไทยเรื่องพระอภัยมณี ตามจินตนาการของสุนทรภู่ เป็นพาหนะของสุดสาคร โดยสุนทรภู่ได้รจนาถึงลักษณะของม้านิลมังกรไว้ว่า
<table align="center" cellpadding="5" cellspacing="0">
<tr>
<td>พระนักสิทธิ์พิศดูเป็นครู่พัก</td><td>หัวร่อคักรูปร่างมันช่างขัน</td>
</tr>
<tr>
<td>เมื่อตัวเดียวเจียวกลายเป็นหลายพันธุ์</td><td>กำลังมันมากนักเหมือนยักษ์มาร</td>
</tr>
</tr>
<tr>
<td>กินคนผู้ปูปลาหญ้าใบไม้</td><td>มันทำได้หลายเล่ห์อ้ายเดรฉาน</td>
</tr>
</tr>
<tr>
<td>เขี้ยวเป็นเพชรเกล็ดเป็นนิลลิ้นเป็นปาน</td><td>ถึงเอาขวานฟันฟาดไม่ขาดรอน</td>
</tr>
<tr>
<td>เจ้าได้ม้าพาหนะตัวนี้ไว้</td><td>จะพ้นภัยภิญโญสโมสร</td>
</tr>
<tr>
<td>ให้ชื่อว่าม้านิลมังกร</td><td>จงถาวรพูนสวัสดิ์แก่นัดดา</td>
</tr>
</table>
โดยที่สุนทรภู่แต่งให้ม้านิลมังกร ปรากฏตัวครั้งแรกที่ชายหาด เกาะแก้วพิสดาร และสุดสาครไปพบเข้า เป็นสัตว์ดุร้าย มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ต่าง ๆ สุนทรภู่ได้ให้รายละเอียดความเป็นมาของสัตว์ประหลาดนี้ โดยแต่งให้พระโยคีหรือพระฤๅษีแห่งเกาะแก้วพิสดาร ได้รับฟังคำบอกเล่าของสุดสาครแล้วเพ่งดูทางใน จึงรู้ถึงที่มาของสัตว์ประหลาดนี้ ว่า
พระทรงศีลยินสุดสาครบอก นึกไม่ออกอะไรกัดหรือมัจฉา
จึงเล็งญาณฌานชิดด้วยฤทธา ก็รู้ว่าม้ามังกรสมจรกัน
ครั้นลูกมีศีรษะมันเหมือนพ่อ ตัวตีนต่อจะเหมือนแม่ช่างแปรผัน
หางเป็นนาคมาข้างพ่อมันต่อพันธุ์ พระนักธรรม์แจ้งกระจ่างด้วยทางฌาน
จึงนึกว่าม้านี้มันมีฤทธิ์ จำจะคิดจับไว้ให้พระหลาน
ได้ตามติดบิตุรงค์พบวงศ์วาน สิทธาจารย์ดีใจจึงไขความ
ม้าตัวนี้ดีจ้านเจียวหลานเอ๋ย เป็นกะเทยเขี้ยวเพชรไม่เข็ดขาม
จับไว้ขี่มีสง่ากล้าสงคราม จะได้ตามบิตุเรศไปเขตคัน
กล่าวคือ สัตว์ประหลาดนี้เป็นลูกผสม เกิดจากการผสมพันธุ์ระหว่างม้า (แม่) กับมังกร (พ่อ) ลูกที่ออกมาเป็นครึ่งม้าครึ่งมังกร ส่วนหัวเป็นมังกรเหมือนพ่อ ส่วนตัวจนถึงขาเป็นม้าเหมือนแม่ มีหางนาค และเป็นกะเทย (สุนทรภู่น่าจะได้ความคิดมาจากการผสมข้ามพันธุ์ม้ากับลา ทำให้ได้ลูกออกมาเป็นล่อ ซึ่งจะไม่สามารถสืบพันธุ์ต่อได้)
พระโยคีได้สอนมนต์ให้สุดสาครใช้กำราบม้ามังกร รวมทั้งให้ไม้เท้าวิเศษของตนไปใช้ต่อสู้กับม้ามังกรด้วย ในที่สุด ม้านิลมังกร ก็ถูกปราบจนเชื่องกลายเป็นสัตว์พาหนะของสุดสาคร และเป็นสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อนาย จากการมาช่วยสุดสาครที่ตกหน้าผาจากการทำร้ายของชีเปลือย
ลักษณะของม้านิลมังกร ตัวเป็นม้าหัวเป็นมังกร หางเหมือนนาค ลำตัวเป็นเกล็ดสีดำแวววาว เหมือนดั่งชื่อ กินอาหารได้หลายอย่าง สันนิษฐานว่า สุนทรภู่จินตนาการมาจากกิเลนของจีน ในวรรณคดีของจีนเรื่องต่าง ๆ ที่เข้าสู่ประเทศไทยแล้วในเวลานั้น เช่น ไซ่ฮั่น เพราะไม่ปรากฏสัตว์ลักษณะเช่นนี้ในความเชื่อหรือวรรณคดีเรื่องใดของไทยมาก่อน
ปัจจุบัน ม้านิลมังกรใช้เป็นทั้งสัญลักษณ์และฉายาของสโมสรระยองเอฟซี สโมสรฟุตบอลในระดับไทยลีกดิวิชัน 1
ภาษาระบบโครงสร้างพื้นฐานภาษาร่วม

ภาษาระบบโครงสร้างพื้นฐานภาษาร่วม  เป็นภาษาโปรแกรม ที่พัฒนาตามหลักการโครงสร้างพื้นฐานภาษาร่วม ภาษาส่วนใหญ่เหล่านี้จะคอมไพล์ไปเป็น Common Intermediate Language (CIL) ซึ่งจะสามารถทำงานได้บนรันไทม์ภาษาร่วม ซึ่งมีให้ใช้ใน ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก ดอตเน็ต และโมโน บางภาษาเหล่านี้อาจจำเป็นต้องใช้ Dynamic Language Runtime (DLR) ร่วมด้วย
เขาอากองกากัว

คนไทยที่สามารถพิชิตยอดเขาอากองกากัวสำเร็จเป็นคนแรกคือ วิทิตนันท์ โรจนพานิช ส่วนหญิงไทยที่สามารถพิชิตยอดเขาอากองกากัวสำเร็จเป็นคนแรกคือ นภัสพร ชำนาญสิทธิ์ ซึ่งสามารถพิชิตยอดเขาได้เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2560
นั่งร้าน

นั่งร้าน เป็นโครงสร้างชั่วคราวใช้ในงานก่อสร้างและซ่อมแซม ใช้สำหรับให้ช่างก่อสร้างปีนขึ้นไปที่สูง และเหยียบขึ้นไปเพื่อทำงาน รวมถึงใช้ในการวางสิ่งของที่จำเป็น และเมื่อก่อสร้าง ซ่อมแซมงานเสร็จ จะเก็บนั่งร้านออกทันที ไม่มีการเก็บนั่งร้านไว้
วัสดุที่ใช้ทำนั่งร้านมีความหลากหลายขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมและงบประมาณ โดยนั่งร้านที่นิยมใช้จะสร้างจากเหล็กท่อ และมีแผ่นไม้วางพาดสำหรับวางยืน ในขณะที่บางท้องที่อาจมีการใช้ไม้ไผ่ได้
ประเภทของนั่งร้านที่ใช้โดยทั่วไป แบ่งออกเป็น 6 ประเภท
นั่งร้านแต่ละประเภทย่อมมีความเหมาะสมในการใช้งานเฉพาะอย่างตามสภาพการก่อสร้าง ผู้ใช้งานจะต้องเลือกประเภทให้เหมาะสมกับแต่ละงาน เพื่อความปลอดภัยในการใช้นั่งร้านควรพิจารณาดังนี้
มาตรฐานบังคับกระทรวงมหาดไทย.
ประกาศกระทรวงมหาดไทยฉบับนี้ ได้กำหนดสาระในเรื่อง การออกแบบนั่งร้าน การสร้างนั่งร้าน การใช้นั่งร้าน นั่งร้านมาตรฐาน การคุ้มครอง ความปลอดภัย มาตรฐานเกี่ยวกับอุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัย โดยมีสาระสำคัญดังนี้ 
การทำงานสูงเกิน 2 เมตรขึ้นไป ต้องสร้างนั่งร้าน 
กรณีไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดแบบ นั่งร้านมาตรฐาน ต้องจัดให้มีวิศวกรเป็น ผู้ออกแบบ และกำหนด รายละเอียดนั่งร้าน 
กรณีที่มีการใช้ลิฟท์ขนส่งวัสดุชั่วคราว ห้ามยึดโยงหอลิฟท์กับนั่งร้าน และต้องป้องกัน การกระแทกนั่งร้านระหว่างขนวัสดุขึ้น-ลง 
พื้นนั่งร้านต้องมีความกว้างไม่น้อยกว่า 35 เซนติเมตร 
ต้องทำราวกันตกสูงจากพื้นนั่งร้าน 0.90-1.10 เมตร โดยรอบๆ นอกนั่งร้าน 
ต้องจัดทำบันไดเพื่อใช้ขึ้น-ลงในนั่งร้าน 
ต้องจัดผ้าใบหรือวัสดุอื่นปิดคลุมโดยรอบๆ นอกนั่งร้าน 
ต้องมีแผงไม้หรือผ้าใบปิดคลุมส่วนที่กำหนดเป็นช่องทางเดินใต้นั่งร้าน 
กรณีมีการทำงานหลายๆ ชั้นพร้อมกัน ต้องจัดสิ่งป้องกันอันตรายต่อผู้ที่ทำงาน ในขั้นถัดลงไป 
กรณีพื้นนั่งร้านลื่นหรือมีพายุฝน ห้ามลูกจ้างทำงานบนนั่งร้าน 
กรณีติดตั้งนั่งร้านใกล้สายไฟที่ไม่มีฉนวนหุ้ม หรืออุปกรณ์ไฟฟ้า ต้องให้ดำเนินการ จัดให้มีการหุ้มฉนวนที่เหมาะสม 
ต้องจัดอุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลให้ลูกจ้างสวมใส่ตามประเภท ของงานตลอดเวลาการทำงาน 
การแบ่งโหลดน้ำหนักคำนวณ.
การแบ่งโหลดของน้ำหนักคำนวณ
เอตทัคคะ

เอตทัคคะ หมายถึง ผู้ยอดเยี่ยมในทางใดทางหนึ่งเป็นพิเศษ เป็นตำแหน่งที่พระพุทธเจ้าได้ประทานแต่งตั้งให้พระสาวกของพระองค์ คือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ผู้มีความรู้ความสามารถเด่นกว่าท่านอื่น ๆ ในด้านนั้น ๆ และตำแหน่งเอตทัคคะแต่ละตำแหน่งทรงแต่งตั้งเพียงรูปเดียวท่านเดียวเท่านั้น ในแต่ละพุทธบริษัทแต่ละฝ่าย
ประวัติ.
เอตทัคคะ นั้น คือ ตำแหน่งที่พระพุทธเจ้ายกย่องพุทธสาวก ว่า เป็นผู้ยอดเยี่ยมในทางใดทางใดหนึ่ง เป็นผู้ประเสริฐสุด ตำแหน่ง เอตทัคคะ นี้ ย่อมได้โดยเหตุ 4 ประการคือ
ฟุตบอลทีมชาติคีร์กีซสถาน

ฟุตบอลทีมชาติคีร์กีซสถาน  เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศคีร์กีซสถาน ภายใต้การดูแลของสหภาพฟุตบอลคีร์กีซ ทีมชาติคีร์กีซสถานเริ่มครั้งแรกภายหลังจากที่ประเทศคีร์กีซสถานได้แยกตัวออกจากสหภาพโซเวียต โดยเกมแรกแข่งกับทีมชาติอุซเบกิสถาน เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2535 (ค.ศ. 1992) โดยในปี 2537 (ค.ศ. 1994) ได้เข้าร่วมกับฟีฟ่าและเอเอฟซี 
ทีมชาติคีร์กีซสถานนั้นยังไม่มีผลงานที่โดดเด่นในระดับโลก แต่ในปี 2549 (ค.ศ. 2006) ได้อันดับที่ 3 ในฟุตบอลเอเอฟซีแชลเลนจ์คัพ และในปี 2562 พวกเขาสามารถเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายในเอเชียนคัพ 2019
พระอสีติมหาสาวก

พระอสีติมหาสาวก คือ พระสาวกผู้ใหญ่ 80 องค์ของพระพุทธเจ้า
ความหมาย.
คำว่า "อสีติมหาสาวก" เป็นคำสมาสประกอบด้วยคำ "อสีติ" และ "มหาสาวก" คำว่า "อสีติ" แปลว่า แปดสิบ ส่วน "มหาสาวก" ประกอบด้วยคำว่า "มหา" ซึ่งเป็นคุณศัพท์แปลว่า ใหญ่, มาก, สำคัญ และคำว่า "สาวก" ซึ่งเป็น คำนามกิตก์ ประกอบรูปมาจากธาตุ "สุ" (ฟัง) ลง ณฺวุ ปัจจัย สำเร็จรูปเป็น "สาวก" แปลว่า "ผู้ฟัง" 
ที่มา.
คำว่า "อสีติมหาสาวก" ไม่มีในพระไตรปิฎก แต่ปรากฏอยู่ในหนังสืออรรถกถาต่าง ๆ คือ ธัมมปทัฏฐกถา สุมังคลวิลาสินี และปรมัตถทีปนี โดยไม่ระบุรายนามว่ามีท่านใดบ้าง
เกณฑ์กำหนดพระมหาสาวก.
เนื่องจากไม่ปรากฏรายนามพระอสีติมหาสาวกในคัมภีร์ นักวิชาการสมัยหลังจึงตั้งเกณฑ์กำหนดพระอสีติมหาสาวกขึ้นเอง เช่น สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงวินิจฉัยไว้ในหนังสือ "อนุพุทธประวัติ" ดังนี้
รวมเป็น 69 องค์ ที่เหลืออีก 11 องค์ ทรงวินิจฉัยเลือกพระสาวกในมัชฌิมโพธิกาลและปัจฉิมโพธิกาลจนได้ครบ 80 องค์
อนึ่ง ในการเลือกพระสาวกแล้วจัดเข้า เป็นพระอสีติมหาสาวกนั้น ยังมีข้อที่น่าศึกษาเพิ่มเติมคือ เกิดมีขึ้นในยุคใด จากเหตุผลที่กล่าวมานี้ทำให้สันนิษฐานได้ว่า น่าจะมีเค้ามาตั้งแต่สมัยพุทธกาลแล้ว โดยเห็นได้จากคำเรียกที่ว่า ‘พระสาวกเถระ ผู้มีชื่อเสียง’ ซึ่งเท่าที่ระบุนามไว้ ก็เป็นอสีติมหาสาวกทั้งหมด แต่มาเด่นชัดขึ้นในยุคสมัยของพระอรรถกถาจารย์ในลังกา 
ทั้งนี้เพราะธัมมปทัฏฐกถา ก็ดี สุมังคลวิลาสินี ก็ดี ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่มีคำว่า “มหาสาวก” และ ‘อสีติมหาสาวก’ ปรากฏอยู่ล้วนเป็นคัมภีร์ที่แต่งขึ้นในลังกา หรือในยุคที่การศึกษาพระพุทธศาสนาในลังกากำลังรุ่งเรือง โดยพระอรรถกถาจารย์ผู้มีชื่อเสียงคือพระพุทธโฆษาจารย์ ผู้มีชีวิตอยู่ระหว่าง ปี พ.ศ. 900-1000 พุทธศาสนิกชนในยุคนั้นและยุคต่อมาทั้งพระและฆราวาส ต่างนิยมยกย่องในตัวพระอสีติมหาสาวกมาก คัมภีร์มหาวงศ์กล่าวว่า 
พระเจ้าพุทธทาสแห่งลังกามีพระราชบุตร 8 องค์ล้วนทรงสุรภาพแกล้วกล้าการรณรงค์สงคราม ทรงขนานนามพระกุมารนั้นตามพระอัชฌาสัยของพระองค์ให้คงนามพระอสีติมหาสาวกทั้งหลาย พระเจ้าพุทธทาสองค์นี้ ได้แวดล้อมด้วยพระราชบุตรทั้งหลายอันทรงพระนามตาม พระอสีติมหาสาวกว่า สารีบุตร เป็นอาทิ พระองค์ทรงรุ่งเรืองอยู่ดูประหนึ่งว่าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ฉะนั้น
รายนาม.
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงวินิจฉัยรายนาม "พระสาวกผู้ใหญ่ 80 รูป" ไว้ในหนังสือ"พุทธานุพุทธประวัติ" ดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สมาคมการขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ

สมาคมการขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ  หรือ ไออาตา  เป็นสมาคมการค้าของสายการบินโลกที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1945 ไออาตาได้รับการอธิบายเป็นการรวมกลุ่มเพื่อผูกขาดทางธุรกิจ เพราะนอกจากกำหนดมาตรฐานทางเทคนิคสำหรับสายการบินไออาตาแล้ว ทางสมาคมยังจัดการประชุมภาษีศุลกากรที่ทำหน้าที่เป็นเวทีสำหรับการกำหนดราคาด้วย
ทางไออาตารายงานว่า ข้อมูลเมื่อ 2023[ [update]] ทางสมาคมมีสายการบิน 317 แห่ง รวมสายการบินหลัก จากกว่า 120 ประเทศ สมาชิกสายการบินของไออาตามีประมาณ 82% (2020) ของการจราจรทางอากาศ available seat miles ทั้งหมด ไออาตารองรับกิจกรรมของสายการบินและช่วยกำหนดนโยบายและมาตรฐานอุตสาหกรรม สำนักงานอยู่ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ส่วนสำนักงานฝ่ายบริหารอยู่ที่เจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
จุดประสงค์.
สมาคมการขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายพิเศษของประเทศแคนาดา ปัจจุบันมีสายการบินเป็นสมาชิกมากว่า 112 สายการบิน มีหน้าที่หลักคือ
ดูเพิ่ม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต

ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต หรือ สนามบินภูเก็ต อักษรย่อ ทภก.เป็นสนามบินตั้งอยู่ที่ตอนเหนือสุดของเกาะภูเก็ต เป็นท่าอากาศยานที่มีเที่ยวบินหนาแน่นเป็นอันดับที่สามของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ และท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (International Airport) มีเที่ยวบินทั้งในและต่างประเทศ บินมาลงทุกวัน ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีมาตรฐานทั้งในด้านการท่องเที่ยว เศรษฐกิจ ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต ตั้งอยู่เลขที่ 222 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4026 ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ห่างจากตัวเมืองภูเก็ตประมาณ 32 กิโลเมตร เนื้อที่โดยประมาณ 1,382 ไร่ แท๊กซี่เวย์ 8 จุด ทิศเหนือเป็นภูเขา ทิศใต้เป็นสวนยางพารา ทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเลอันดามัน สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 6,500,000 คนต่อปี โดยในปี พ.ศ. 2557 บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) มีแผนที่จะขยายสนามบินแห่งนี้ ซึ่งจะช่วยให้สนามบินสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 12,500,000 คนต่อปี ปัจจุบันส่วนต่อขยายอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศแห่งใหม่ได้เปิดใช้บริการแล้ว พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานภูเก็ต รับผู้โดยสารทั้งหมด 25 ประเทศทั่วโลก ได้แก่ ประเทศอังกฤษ ประเทศอิตาลี ประเทศเยอรมนี ประเทศจีน ประเทศรัสเซีย ประเทศสวีเดน ประเทศกาตาร์ ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินเดีย ประเทศตุรกี ประเทศเกาหลีใต้ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ประเทศฟินแลนด์ ประเทศคีร์กีซสถาน ประเทศเวียดนาม ประเทศสิงคโปร์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ประเทศกัมพูชา ประเทศพม่า ประเทศออสเตรเลีย ประเทศยูเครน ประเทศเดนมาร์ก ประเทศโปแลนด์ ประเทศอิหร่าน ประเทศนอร์เวย์ 
โดยประเทศนอร์เวย์ทำการบินเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2561 สายการบิน TUI Nordic จาก ท่าอากาศยานออสโล การ์เดอร์มอน และประเทศอิตาลี โดยสายการบิน Neos ทำการบินจาก ท่าอากาศยานมิลาโนมัลเปนซาเมืองมิลานแวะ ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก ปลายทางท่าอากาศยานภูเก็ต ในเที่ยวบิน NO279ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า ซึ่งเป็นเขตบริหารพิเศษ 
ในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2562 สายการบินอุซเบกิสถานแอร์เวย์ ทำการบินจากเมืองทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน มายังท่าอากาศยานภูเก็ตในเที่ยวบิน HY535/HY536 นับเป็นประเทศล่าสุดที่ทำการบินมายังท่าอากาศยานภูเก็ต
ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 เที่ยวบิน P4 787 ทำการบินตรงจากเอเซย์ ซ่า EZEIZA บัวโนสไอเรสมายังท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต นับเป็นเที่ยวบินตรงครั้งแรกระหว่างทวีปอเมริกาใต้กับทวีปเอเซีย
โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร

โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร เป็นโรงเรียนประจำอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม เปิดการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษามหาสารคาม สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา สารคามใต้
ประวัติโรงเรียน.
ความเป็นมาการก่อตั้ง โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคารก่อตั้งเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา เปิดทำการสอบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2511 โดยระยะแรกได้อาศัยอาคารเรียนของโรงเรียนพยัคฆภูมิพิสัย ซึ่งเป็นโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลาย กรมสามัญศึกษา เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว
ในปี พ.ศ. 2511 ได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนแบบ 212 จำนวน 4 ห้องเรียน 1 หลัง ณ บริเวณที่ตั้ง โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคารในปัจจุบัน
วันที่ 16 พฤษภาคม 2512 ได้ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคารโดยมี นายสุรศักดิ์ ภูมิภักดิ์ ศึกษาธิการอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่เป็นคนแรก ต่อมา นายบุญเสริม พลศรีพิมพ์ ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ปี พ.ศ. 2519 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศยุบโรงเรียนพยัคฆภูมิพิสัย สังกัดกองประถมศึกษา กรมสามัญศึกษา รวมกับโรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอชื่อว่า "โรงเรียนพยัคฆภูมิวิทยาคาร" มาจนกระทั่งปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2521 โรงเรียนได้รับอนุมัติให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 
ในปี พ.ศ. 2531 โรงเรียนได้รับอนุมัติตำแหน่งหัวหน้าสถานศึกษาให้เป็นผู้อำนวยการระดับ 8 และผู้ช่วยผู้อำนวยการระดับ 7 
ปัจจุบัน มีนักเรียน 2,826 คน บุคลากรทางการศึกษา 107 คน (ข้อมูล ณ วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2560)
องค์การบริหารการบินแห่งชาติ

องค์การบริหารการบินแห่งชาติ  เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบด้านการบินแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา อยู่ในสังกัดกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่วางระเบียบและควบคุมตลอดจนตรวจสอบงานการบินพลเรือนของอเมริกา และยังเป็นผู้ให้คำแนะนำแก่หน่วยงานด้านการบินพลเรือนของประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก เมื่อแรกก่อตั้งใช้ชื่อว่า สำนักการบินแห่งชาติ (Federal Avation Agency) ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 2509 
องค์การบริหารการบินแห่งชาติมีสำนักงานใหญ่อยู่ในวอชิงตัน ดี.ซี. และยังมีศูนย์อุตุนิยมวิทยาการบินอยู่อีก 11 แห่งในรัฐนิวเจอร์ซีย์, โอคลาโฮมา, อลาสกา, วอชิงตัน, แคลิฟอร์เนีย, เท็กซัส, มิสซูรี, อิลลินอยส์, จอร์เจีย, นิวยอร์ก และ แมสซาชูเซตส์
ฮาเรปัง

80_pan หรือ 80★PAN! เป็นวงดนตรี เจ-ป๊อป ในสังกัดของ Victor Entertainment โดยเพลงของพวกเธอผสมผสานไปด้วย ป็อป,แร็พ และ ร็อค โดยพวกเธอเปิดตัวครั้งแรกในเดือน สิงหาคม 2005 ภายใต้ชื่อว่า ฮาเร็นชิ☆พันช์ โดยมาเปลี่ยนชื่อวงเป็น 80★PAN! ในวันที่ 26 มีนาคม 2550 และเป็น 80_pan เมื่อ 5 เมษายน 2551
ประวัติ.
Harenchi☆Punch เป็นวงไอดอลของ Victor Entertainment ที่ประกอบไปด้วยนักร้องสาว 3 คนที่อาศัยในเขตคันไซ โดยเริ่มจาก โอกาซาวาระ โทโมมิ ได้ถูกค้นพบด้วยนิตยสาร Kyoto CD! ในขณะที่นิตยสารนั้นกำลังประกาศรับสมัครไอดอลหน้าใหม่ เปิดตัวครั้งแรกในปี 2004 โทโมมิ ฝันไว้ว่าจะตั้งวงดนตรี จึงได้ไปเสนอกับโปรดิวเซอร์ว่า "พวกเราจะเป็นไอดอลที่ร้องเพลงไปด้วย!" วงดนตรีของพวกเธอนั้นดูคล้ายกับนักร้องดังอย่าง Avril Lavigne, Ashley Simpson และ Hilary Duff ด้วยการผสมผสานเสียงที่ไพเราะชวนฟังของพวกเธอทำให้ได้รับกระแสตอบรับจากแฟนๆ เป็นอย่างมาก
ชื่อวงนี้มีความหมายถึงการที่จะกำจัดความโกหกหลอกลวงในโลกทุกๆ วันนี้ และเพื่อจะทำให้โลกที่กลายเป็นที่ๆ ดีกว่าให้ได้
ในวันที่ 26 มีนาคม 2550 โทโมมิได้ประกาศว่าจะเปลี่ยนชื่อวงเป็น "80★PAN!" ในงานคอนเสิร์ตของพวกเธอเอง
เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)

มหาอำมาตย์นายก พันเอก นาวาอากาศเอก เจ้าพระยายมราช นามเดิม ปั้น ต้นสกุลสุขุม (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2405 - 30 ธันวาคม พ.ศ. 2481) อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ เสนาบดีกระทรวงนครบาล ทั้งยังเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง การประปานครหลวง การไฟฟ้ามหานคร ถนนและสะพานในกรุงเทพมหานครอีกด้วย
ประวัติ.
มหาอำมาตย์นายก เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) เกิดเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2405 ที่บ้านยะมะรัชโช จังหวัดสุพรรณบุรี ครอบครัวเป็นคหบดีตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ ตำบลบ้านน้ำตก ริมแม่น้ำฟากตะวันออก ด้านใต้จากตัวเมืองสุพรรณบุรี เป็นบุตรคนสุดท้องของนายกลั่น และนางผึ้ง 
ท่านมีพี่น้องร่วมบิดามารดา (รวมตัวท่านด้วย) จำนวน 6 คน ดังนี้
ครอบครัว.
เจ้าพระยายมราช สมรสกับท่านผู้หญิงตลับ ยมราช (สกุลเดิม: ณ ป้อมเพชร์) ธิดาพระยาไชยวิชิตสิทธิศาสตรา (นาค ณ ป้อมเพชร์) กับมีภรรยาอื่นชื่อคุณโต (ณ ป้อมเพชร์), คุณน้อม (ธิดานายกวด), คุณปุก ท่านมีบุตร-ธิดา ดังรายนามต่อไปนี้
เกียรติยศ.
เครื่องยศ.
เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) ได้รับพระราชทานเครื่องยศ ดังต่อไปนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เหรียญ และเข็มในประเทศไทย และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในต่างประเทศ ชั้นสูงสุดตระกูลต่างๆ ดังนี้
ต่างประเทศ.
 <id>155194</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Country data France" />
 <revision>
 <id>1018478</id>
 <timestamp>2008-03-26T12:46:18Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Lerdsuwa</username>
 <id>436</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>1018478</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ประธานนักเรียน

ประธานนักเรียน เป็นบทบาทผู้แทนนักเรียนที่สำคัญ มักพบในระบบการศึกษาแบบบริติชและในโรงเรียนเอกชนทั่วเครือจักรภพ
สำหรับในประเทศออสเตรเลีย โรงเรียนมัธยมของรัฐทุกแห่งมีสภานักเรียนโดยแต่ละปีจะมีการเลือกตั้งผู้แทน ปกติประธานนักเรียนจะเป็นประธานสภานักเรียน และเป็นผู้แทนของโรงเรียนในระดับรัฐหรือชุมชน และเป็นผู้แทนของนักเรียนในโรงเรียนด้วย
ซึ่งในปัจจุบันก็ได้มีหลายประเทศ/โรงเรียน มีระบบสภา ในตัวโรงเรียนเอง จึงมีประธานนักเรียนได้เช่นกัน
สัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์

สัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์ หรือบ้างก็เรียกทับศัพท์ว่า ไลเซนซ์ (ศัพท์บัญญัติว่า "ใบอนุญาตซอฟต์แวร์") คือเอกสารทางกฎหมาย (ซึ่งมักจะเป็นรูปแบบหนึ่งของสัญญาและไม่จำเป็นต้องพิมพ์อยู่บนกระดาษ) ที่ควบคุมการใช้หรือการเผยแพร่ซอฟต์แวร์ โดยปกติซอฟต์แวร์ทั้งหมดมีลิขสิทธิ์คุ้มครอง เว้นแต่จะระบุไว้ว่าเป็นสาธารณสมบัติ การใช้เอกสารสัญญาจึงเป็นอีกวิธีการหนึ่งเพื่อการคุ้มครองซอฟต์แวร์ สัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์ทั่วไปมักจะอนุญาตให้ผู้ใช้ขั้นปลาย ใช้ซอฟต์แวร์และสำเนาด้วยแนวทางที่มันควรจะเป็น มิฉะนั้นจะทำให้เกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้สร้างซอฟต์แวร์ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์
ซอฟต์แวร์บางชนิดได้สัญญาอนุญาตเมื่อซื้อจากตัวแทนจำหน่าย หรือได้สัญญาอนุญาตแบบผู้ผลิตอุปกรณ์เดิม (โออีเอ็ม) เมื่อถูกรวบชุดกับฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์อาจอยู่ในรูปแบบฟรีแวร์หรือแชร์แวร์ก็ได้ สัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์สามารถแบ่งได้สองประเภทใหญ่ได้แก่ สัญญาอนุญาตกรรมสิทธิ์ และสัญญาอนุญาตเปิดหรือเสรี ซึ่งประเภทหลังประกอบด้วยสัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์เสรี และสัญญาอนุญาตโอเพนซอร์ซอื่น ๆ คุณลักษณะดังกล่าวแบ่งออกตามผลกระทบที่จะเกิดแก่สิทธิของผู้ใช้ขั้นปลาย
ลินุกซ์ซิส

ลินุกซ์ซิส (Linux SIS : Linux Simple Internet Server) เป็นระบบปฏิบัติการที่มีต้นแบบมาจากลินุกซ์ (Fedora Core) ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นโดย Nectec และทีม OpenTLE ซึ่งเป็นโครงการโอเพนซอร์ส ที่ทุกคนสามารถพัฒนาได้ โดยมีจุดมุ่งหมายทำหน้าที่เป็นอินเทอร์เน็ต หรือเซิร์ฟเวอร์อินทราเน็ต ให้กับหน่วยงานและองค์กรต่าง ๆ
ไมโครซอฟท์ ซีควลเซิร์ฟเวอร์

ไมโครซอฟท์ ซีควลเซิร์ฟเวอร์ หรือ ไมโครซอฟท์ เอสคิวแอลเซิร์ฟเวอร์  คือระบบจัดการฐานข้อมูลพัฒนาโดยไมโครซอฟท์ ซึ่งใช้ภาษา T-SQL ในการดึงเรียกข้อมูล
ไมโครซอฟท์ ซีควลเซิร์ฟเวอร์ 2005 รุ่นล่าสุดได้แบ่งเป็นรุ่นดังนี้:
ซีควลเซิร์ฟเวอร์ เอกซ์เพรส เอดิชัน.
ซีควลเซิร์ฟเวอร์ เอกซ์เพรส เอดิชัน เป็นรุ่นที่สามารถแจกจ่าย และดาวน์โหลดได้ฟรี โดยมีเป้าหมายสำหรับการใช้งานส่วนตัว ทดสอบ หรือขนาดย่อม
ค่าใช้จ่าย

ค่าใช้จ่าย คือ มูลค่าเงินที่ใช้เป็นค่าบริการหรือสินค้าต้องจ่ายเมื่อทำกิจกรรมใดๆ โดยอาจจ่ายในรูปแบบเงินสดหรือเครดิต
รายงานค่าใช้จ่าย.
รายงานค่าใช้จ่าย (Expense Report)
เล็ก นานา

เล็ก นานา (18 มีนาคม พ.ศ. 2468 – 1 เมษายน พ.ศ. 2553) เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ คนที่ 9 อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร หลายสมัย
การเมือง.
นายเล็ก นานา เข้าสู่วงการการเมืองโดยถือเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ในยุคก่อตั้ง ในสมัยที่มี นายควง อภัยวงศ์ เป็นหัวหน้าพรรค โดยเป็น ส.ส. กรุงเทพมหานคร หลายสมัย และเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในหลายกระทรวง
การดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี.
นายเล็ก นานา ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช แต่ยังมิได้เริ่มปฏิบัติงาน เนื่องจากไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาในการแถลงนโยบาย ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ครั้งที่ 2 ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช (ครม.37) จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากนายกรัฐมนตรีลาออก หลังจากรับตำแหน่งได้ 5 เดือน และได้รับแต่งตั้งอีกสมัยหนึ่ง แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่ รวมระยะเวลาในการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ใน 3 คณะรัฐมนตรี เพียง 6 เดือนเศษ
ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในสมัยรัฐบาล พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2528 แทนนายดำรง ลัทธพิพัฒน์ รัฐมนตรีคนก่อนและอดีตเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งเสียชีวิตจากการทำอัตตวินิบาตกรรม
ชีวิตส่วนตัว.
นายเล็ก นานา เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคประชาธิปัตย์มาแต่แรกเริ่ม เป็นเจ้าของที่ดินหลายแห่งในกรุงเทพมหานคร ตั้งแต่สมัยราคาที่ดิน ยังไม่แพงนัก และกรุงเทพมหานครยังไม่เจริญเหมือนปัจจุบัน และโดยได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ จนได้ฉายาในยุคนั้นว่า "ราชาที่ดินกรุงเทพ" จากการมีที่ดินมากในกรุงเทพมหานคร มีซอยหนึ่งในถนนสุขุมวิทตั้งชื่อซอยตามนามสกุลของนายเล็ก คือ ซอยนานา หรือ สุขุมวิทซอย 4 ซึ่งเป็นที่ตั้งของบริษัทธุรกิจประเภทต่าง ๆ มากมาย รวมถึงพื้นที่บริเวณนั้นก็ถูกเรียกว่า ย่านนานา นายเล็ก นานา เป็นเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ในสมัยที่นายพิชัย รัตตกุล เป็นหัวหน้าพรรค และได้ยกที่ดินส่วนตัว ในซอยเศรษฐศิริ เขตพญาไท ให้เป็นที่ทำการถาวรของพรรคประชาธิปัตย์มาจนถึงปัจจุบัน
นายเล็ก นานา เป็นชาวไทยเชื้อสายอินเดีย นับถือศาสนาอิสลามนิกายชีอะ โดยมีบรรพบุรุษมาจากอินเดีย ซึ่งต้นตระกูลนานา คือ อาลีสาย อะหะหมัด เทปาเดีย ซึ่งมีถิ่นกำเนิดที่เมืองแรนเดอร์ รัฐคุชราต ได้เข้ามาอาศัยและประกอบธุรกิจในประเทศไทยตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
นายเล็ก นานามีบุตร 2 คนและ ธิดา 1 คนโดย 1 ในบุตรของนายเล็ก นานาคือ นาย ยุพ นานา ได้เข้าสู่เส้นทางการเมืองเหมือนกันโดยเคยดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยรัฐมนตรีกระทรวงแรงงานในสมัยรัฐบาล นาย อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะและ ที่ปรึกษารัฐมนตรีกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคนของมนุษย์ในสมัยรัฐบาล พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา และเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 โดยเป็นสมาชิกไม่ถึงหนึ่งเดือน
ถึงแก่อนิจกรรม.
นายเล็ก นานา ได้ถึงแก่กรรม เมื่อเวลา 02.41 น. ของวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคหัวใจ ที่โรงพยาบาลปิยะเวท สิริอายุได้ 85 ปี
มารุต บุนนาค

ศาสตราจารย์พิเศษ มารุต บุนนาค (21 สิงหาคม พ.ศ. 2467 – 23 กันยายน พ.ศ. 2565) เป็นอดีตประธานรัฐสภา และประธานสภาผู้แทนราษฎร ประธานตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ และเป็นรัฐมนตรีหลายกระทรวง ในบั้นปลายชีวิตเขาวางมือทางการเมือง แต่ยังดำรงตำแหน่งกรรมการสภาที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรม
ประวัติ.
มารุต บุนนาค เกิดเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2467 เป็นบุตรของ พระสุทธิสารวินิจฉัย (มะลิ บุนนาค) กับผ่องศรี บุนนาค (สกุลเดิม: เวภาระ) ธิดาขุนหลวงพระยาไกรสี (เปล่ง เวภาระ) กับคุณหญิงทองคำ เรียนมัธยมที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์ (DSA57) และจบการศึกษากฎหมายจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่อปี พ.ศ. 2490 ในสมัยที่มหาวิทยาลัยยังใช้ชื่อว่า "มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง" และได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต กิตติมศักดิ์ สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, ปริญญาบัตรกิตติมศักดิ์ ว.ป.อ.วุฒิบัตรกิตติมศักดิ์ วิทยาลัยการทัพบก
ชีวิตส่วนตัว มารุต บุนนาค สมรสกับ คุณหญิงพันทิพา บุนนาค (สกุลเดิม "พันธุ์มณี") มีธิดาคือ มฤทุ บุนนาค มอริ เจ้าหน้าที่ระดับสูงใน องค์การสหประชาชาติ สำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยที่ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และมีบุตรคือ รุจิระ บุนนาค สำเร็จนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เนติบัณฑิตไทยสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา สำเร็จปริญญาโทกฎหมายระหว่างประเทศ 2 ปริญญา ที่มหาวิทยาลัยทูเรนและมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันดูแลสำนักงานต่างประเทศ
ตำแหน่งทางวิชาการ เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิของสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี พ.ศ. 2517 – พ.ศ. 2519 และปี พ.ศ. 2521 และเป็นประธานร้านธรรมศาสตร์กาชาดและเป็นอุปนายกสมาคมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 จนถึง พ.ศ. 2565 เป็นกรรมการของสมาคมมิตรภาพไทย-จีน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 – พ.ศ. 2526
งานการเมือง.
มีประสบการณ์ทำงานเป็นทนายความที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก่อน ก่อนที่จะเข้าสู่แวดวงการเมืองด้วยการได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาในปี พ.ศ. 2518 หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา ต่อมาจึงได้เข้าสู่พรรคประชาธิปัตย์และลงเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร เขต 2 คือ เขตพญาไทและเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2522 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2526 มารุต ได้ลงเลือกตั้งอีกครั้ง คราวนี้ประสบความสำเร็จได้รับเลือกตั้ง และได้เป็น ส.ส. ในเขตกรุงเทพมหานคร นับแต่นั้นเป็นต้นมา
ได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์สมัย พันเอกพิเศษ ถนัด คอมันตร์ เป็นหัวหน้าพรรค แม้จะไม่ได้รับเลือกตั้งก็ตาม และดำรงตำแหน่งมากมาย ได้แก่ 
มารุตได้ประกาศวางมือจากการเมืองเมื่อกลางปี พ.ศ. 2549 โดยรับตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาของพรรคประชาธิปัตย์ และมีสำนักงานทนายความของตนเอง ชื่อ สำนักงานทนายความมารุต – รุจิระ
ถึงแก่อสัญกรรม.
มารุต บุนนาค ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2565 สิริอายุ 98 ปี
หม่อมหลวงเสรี ปราโมช

หม่อมหลวงเสรี ปราโมช (26 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 – 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537) อดีตนักการเมืองและนักดนตรีชาวไทย
ประวัติ.
หม่อมหลวงเสรี ปราโมช เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 มีชื่อเล่นว่า "ต้อย" เป็นบุตรชายคนโต ของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และท่านผู้หญิงอุศนา ปราโมช ณ อยุธยา (นามสกุลเดิม ศาลิคุปต์) ในจำนวนพี่น้องทั้งสิ้น 3 คน 
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับคุณหญิงทิพยวดี ปราโมช ณ อยุธยา (นามสกุลเดิม มาลากุล ณ อยุธยา บุตรสาวหม่อมหลวงปีกทิพย์ มาลากุล) ในปี พ.ศ. 2507 มีบุตร-ธิดา ทั้งหมด 4 คน คือ คำรณ ปราโมช ณ อยุธยา ผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการนิตยสารอิมเมจ, ขวัญวรี ปราโมช ณ อยุธยา, อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา เป็นนักร้อง นักดนตรีในสังกัดแกรมมี่ และ ทัตสุระ ปราโมช ณ อยุธยา (เสียชีวิต)
หม่อมหลวงเสรี เริ่มต้นการศึกษาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเนื่องจากตามบิดา คือ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ไปอาศัยอยู่ที่นั่น หลังจาก หม่อมราชวงศ์เสนีย์ได้รับการแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็ม ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติลง ได้เดินทางกลับประเทศไทยและจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย และเคยไปศึกษาต่อที่เมืองจีลอง ประเทศออสเตรเลีย สำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาทางด้านเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ และเข้าทำงานมีตำแหน่งสูงสุดเป็นประธานกรรมการฝ่ายอำนวยการธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชย์การ
หม่อมหลวงเสรี ปราโมช ถึงแก่อนิจกรรมด้วยภาวะของหัวใจล้มเหลว และมะเร็งลำใส้ใหญ่ ที่โรงพยาบาลกรุงเทพ เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 สิริอายุได้ 61 ปี สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ณ เมรุด้านใต้ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
การเมือง.
ในทางการเมืองเคยลงรับเลือกตั้งในจังหวัดนครปฐม สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในปี พ.ศ. 2518 ตามคำเชื้อชวนของ นายสราวุธ นิยมทรัพย์ ส.ส.เขตพื้นที่ของพรรค หม่อมหลวงเสรี ปราโมช ไม่ได้รับการเลือกตั้ง จากนั้นในปี พ.ศ. 2522 หม่อมหลวงเสรี ปราโมช ได้ลงรับเลือกตั้งอีก ในเขตกรุงเทพมหานครในทีมเดียวกับ ศาสตราจารย์ (พิเศษ) มารุต บุนนาค ก็ปรากฏว่าไม่ได้รับการเลือกตั้งอีก จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2526 ม.ล.เสรี ปราโมช จึงได้รับการเลือกตั้ง โดยได้รับการเลือกตั้งในเขตพระนคร เขตสัมพันธวงศ์ เขตบางรัก เขตปทุมวัน เขตพญาไท และเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
ซึ่งในระหว่างที่ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ผู้เป็นบิดาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในระหว่างปี พ.ศ. 2518-พ.ศ. 2519 อยู่นั้น หม่อมหลวงเสรี อยู่ในฐานะเลขานุการส่วนตัวนายกรัฐมนตรี เหมือนเช่น นายกล้านรงค์ จันทิก แต่ทว่ามิได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการ ทั้งที่เป็นบุคคลที่มีความรู้ ความสามารถเต็มที่ เมื่อมีผู้ถามถึงในเรื่องนี้ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ เฉลยว่าเป็นเหตุผลของความเหมาะสม
ดนตรี.
หม่อมหลวงเสรี ปราโมช นิยมการเล่นดนตรี โดยเฉพาะดนตรีสากลตามบิดา คือ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และเคยเข้าร่วมเป็นสมาชิกวง อ.ส. วันศุกร์ เล่นดนตรีร่วมและถวายแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ร่วมกับบิดา และน้องชาย หม่อมหลวงอัศนี ปราโมช ด้วย
ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร สถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร เป็นหน่วยงานในสังกัด มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
สถานที่ตั้ง.
ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร สถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ตั้งอยู่ ณ อาคารอมรภูมิรัตน ชั้น 8 ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน
ประวัติ.
ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร สถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร เดิมคือ งานบริการด้านการวิเคราะห์/ทดสอบที่ปฏิบัติอยู่ภายใต้ฝ่ายต่าง ๆ ได้แก่ งานบริการวิเคราะห์/ทดสอบทางด้านเคมีและกายภาพ ทางด้านจุลชีววิทยา สังกัดภายใต้ฝ่ายควบคุมคุณภาพและฝ่ายค้นคว้าและวิจัย งานบริการทดสอบการกระจายความร้อนในหม้อฆ่าเชื้อ และการทดสอบหาค่า Fo ในผลิตภัณฑ์อาหาร ดำเนินการภายใต้ฝ่ายผลิตทดลอง งานบริการทดสอบทางชีวภาพด้ายโภชนาการและพิษวิทยาอาหาร ดำเนินงานภายใต้ฝ่ายค้นคว้าและวิจัย การปฏิบัติงานบริการวิเคราะห์/ทดสอบ ได้ดำเนินการมาตั้งแต่มีการจัดตั้งสถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2511 โดยมีศาสตราจารย์ อมร ภูมิรัตน เป็นผู้อำนวยการคนแรก
สถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ได้เสนอขออนุมัติโครงการจัดตั้งศูนย์บริการประกันคุณภาพผลิตภัณฑ์อาหาร เป็นโครงการภายใน ซึ่งได้รับอนุมัติให้บรรจุในแผนกการพัฒนาเสนอต่อ สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันจันทร์ที่ 14 กรกฎาคม 2540 ได้พิจารณาแล้วมีมติอนุมัติโครงการจัดตั้งศูนย์บริการประกันคุณภาพผลิตภัณฑ์อาหาร
ในปี 2544 สถาบันค้นคว้าและพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ย้ายหน่วยงานมาอยู่ ณ อาคารอมรภูมิรัตน บริเวณใกล้อาคารสารนิเทศ 50 ปี และในเดือนมกราคม 2545 ได้ปรับโครงสร้างองค์กรและแบ่งการบริหารงานออกเป็น 4 กลุ่ม คือ
ต่อมาศูนย์บริการประกันคุณภาพผลิตภัณฑ์อาหาร ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร ซึ่งอยู่ภายใต้กลุ่มงานบริการวิชาการ และเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2547 ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร ได้เปิดดำเนินการให้บริการวิเคราะห์/ทดสอบนับแต่นั้นเป็นต้นมา และเป็นหน่วยงานหลักในการสนับสนุนงานของ KU-First-ศูนย์วิจัยนวัตกรรมอาหารและบริการที่ปรึกษา-มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ 
แหล่งข้อมูลอื่น.
เว็บไซต์ศูนย์บริการประกันคุณภาพอาหาร
วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร

วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา  เป็นวิทยาลัยด้านคหกรรมและศิลปกรรม สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร โดยเปิดสอน 3 หลักสูตร คือ ปวช., ปวส. และปริญญาตรี (ต่อเนื่อง)
ประวัติ.
วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา เดิมคือ "โรงเรียนเสาวภา" จัดตั้งขึ้นด้วยพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (พระนามเดิม พระองค์เจ้าเสาวภาผ่องศรี) ทรงบริจาคพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ตั้งโรงเรียนสำหรับสตรี และพระราชทานพระนามาภิไธยของพระองค์เป็นชื่อโรงเรียน ต่อมา เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2523 กระทรวงศึกษาธิการ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา” แต่เดิมเปิดสอนวิชาชีพด้านคหกรรมศาสตร์ ปี พ.ศ. 2519 เปิดสอนหลักสูตรศิลปหัตถกรรมเป็นปีแรก ปัจจุบัน วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภาเป็นวิทยาเขตในส่วนสถาบันการอาชีวศึกษามหานคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช) และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส)
การจัดการศึกษา.
วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภาดำเนินการทางการศึกษา ตามประเภทวิชา ดังนี้ 
การจัดการศึกษาระบบทวิภาคี.
การจัดการอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี (Dual Vocational Training: DVT) เป็นความร่วมมือระหว่างสถานศึกษาและสถานประกอบการโดยสถานศึกษาจะเน้นการจัดการเรียนการสอนภาคทฤษฎีและการปฏิบัติขั้นพื้นฐานสถานประกอบการจะเน้นการฝึกทักษะอาชีพการปฏิบัติจริงในสาขาวิชาชีพนั้น ๆ นักศึกษาในระบบทวิภาคี จะมีระยะเวลาการฝึกอาชีพเป็นเวลาครึ่งหลักสูตร แต่นักเรียนนักศึกษาปกติจะฝึกงาน 1 ภาคเรียน เมื่อสำเร็จการศึกษานักศึกษาทวิภาคีจะได้รับประกาศนียบัตรการฝึกอาชีพจากสถานประกอบการอีกด้วย 
การเดินทาง.
รถโดยสารประจำทางที่ผ่าน ได้แก่ 2, 3, 6, 7ก, 8, 9, 42, 47, 53, 82, ปอ73, ปอ73ก
ลำดับเหตุการณ์แห่งอาร์ดา

บทความนี้แสดงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตำนานของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน 
เหตุการณ์แห่งอาร์ดา.
ยุคแห่งพฤกษา.
ลำดับปีต่อไปนี้ยังคงแสดงเป็นวาเลียนศก แต่หลังจากปี ว.ศ. 4580 เป็นต้นไป ไม่สามารถระบุปีที่เกิดเหตุการณ์ได้อย่างแน่ชัด
ยุคที่หนึ่ง.
ยุคที่หนึ่งของเหล่าบุตรแห่งอิลูวาทาร์เริ่มขึ้นตั้งแต่ในยุคแห่งพฤกษา โดยเริ่มนับตั้งแต่การตื่นขึ้นของเหล่าเอลฟ์
ยุคที่หนึ่งแห่งตะวัน.
การนับปีในยุคต่อไปนี้เป็นการนับแบบปีตะวัน ซึ่งเป็นการนับปีแบบปกติที่พวกเราเข้าใจ ลำดับเหตุการณ์นำมาจาก "เกรย์อันนัล (Grey Annals)" ซึ่งปรากฏในหนังสือ "สงครามแห่งอัญมณี (The War of Jewels)" ในชุดหนังสือประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ เรียบเรียงโดย คริสโตเฟอร์ โทลคีน การนับศักราชจะเริ่มต้นที่ 1 อีกครั้ง แม้จะยังคงอยู่ในช่วงยุคที่หนึ่งแห่งอาร์ดาก็ตาม
ลำดับเหตุการณ์ต่อไปนี้นำมาจาก "บันทึกศักราชของยุคที่หนึ่ง (The Tale of Years of the First Age)"
ยุคที่สอง.
ยุคที่สองแห่งอาร์ดากินเวลาทั้งสิ้น 3,441 ปี ลำดับเหตุการณ์ต่อไปนี้นำมาจากภาคผนวก ข ของ ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ยกเว้นจุดที่ระบุไว้ต่างหาก
ยุคที่สาม.
ยุคที่สามมีความยาว 3,021 ปี ลำดับเหตุการณ์ต่อไปนี้นำมาจากภาคผนวก ข ของ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ 
หมายเหตุว่าด้วยไชร์ศักราช : ปีที่ 1601 ของยุคที่สาม เป็นปีที่เริ่มก่อตั้งอาณาจักรไชร์ นับเป็นปีที่ 1 ของไชร์ศักราช ดังนั้นการคำนวณไชร์ศักราชจึงเท่ากับ พรายศักราช ลบด้วย 1600
"ศักราชอันยิ่งใหญ่".
ลำดับเหตุการณ์ต่อไปนี้นำมาจากภาคผนวก ข ของ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
การสัประยุทธ์.
ยุคที่หนึ่ง.
ยุคแห่งพฤกษา
ยุคแห่งตะวัน
นอกจากนี้ยังมีการรบย่อย ๆ อีก เช่น สมรภูมิทุ่งทุมฮาลัด การล่มสลายของกอนโดลิน การโจมตีโดริอัธครั้งที่หนึ่ง และครั้งที่สอง (ครั้งแรกโดริอัธถูกคนแคระโจมตี ส่วนครั้งที่สองเป็นสงครามประหัตประหารญาติครั้งที่สอง) การโจมตีเมืองท่าปากแม่น้ำซิริออน (เป็นสงครามประหัตประหารญาติครั้งที่สาม)
การสัก

การสัก คือการเขียนสีและลวดลายต่างๆ บนร่างกาย ซึ่ง รอยสัก อาจคงอยู่ชั่วคราวหรือถาวร การสักของแต่ละวัฒนธรรมมีความหมายเฉพาะตัวต่างกันไป
ประวัติการสัก.
เริ่มต้นจากที่กรีก การสักเป็นการทำสัญลักษณ์เฉพาะใบหน้าของทาส และ อาชญากร ต่อมาการสักเริ่มแพร่หลายในทวีปยุโรป
ต่อมาประมาณ ค.ศ. 787 การสักบนใบหน้าถือเป็นการลบหลู่ต่อพระผู้เป็นเจ้า
ในประเทศไทย การสัก หรือ สักเลขนั้นเป็นการทำเครื่องหมายที่ข้อมือ เพื่อแสดงการขึ้นทะเบียนเป็นไพร่หลวงที่มีสังกัดกรมกอง แต่ถูกยกเลิกไปในรัชสมัยรัชกาลที่ 4
ส่วนที่หน้าผาก หรือการสักท้องแขนใช้กับผู้ต้องโทษจำคุก แต่ยกเลิกในปี พ.ศ. 2475
รวมทั้งการสักยันต์เป็นเหมือนเครื่องรางของขลังตามความเชื่อ เป็นที่นิยมในหมู่คนสองกลุ่ม คือ กลุ่มอันธพาล อาชญากร และพระภิกษุที่คิดจะปกป้องตนเองและผู้อื่นจากสิ่งชั่วร้ายโดยการสักยันต์
ในญี่ปุ่น การสักเรียกว่า Irezumi ซึ่งมีความหมายว่าการเติมหมึก คาดว่าเริ่มปรากฏในประมาณศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การสักจะประทับตาคนกลุ่มต่างๆ เพื่อแบ่งแยกเช่น เพชฌฆาต สัปเหร่อ อาชญากร
จนกระทั่งเริ่มมีการสักแบบ Horibari ที่มักจะสักลวดลายต่างๆทั่วร่างกาย และเริ่มแพร่หลายในปี ค.ศ. 1750 โดยนิยมมากในหมู่ Eta ซึ่งเป็นกลุ่มคมฐานะชั้นต่ำที่สุดลวดลายต่างๆมักเป็นจิตรกรรมที่มีชื่อเสียง ตลอดจนเทพเจ้า ตามความเชื่อทางศาสนา และนิทานพื้นบ้าน
วิธีการสัก.
ปัจจุบันการการสักพัฒนาไปมาก เครื่องมือที่เป็นที่นิยมที่สุดเป็นเข็มที่ใช้มอเตอร์ในการทำให้ขยับแทงในผิวหนังลึกระหว่าง0.6-22 มิลลิเมตร เมื่อแทงลงไปหมึกจะแพร่กระจายไปสู่เนื้อเยื่อ ดูดซึมเก็บสะสมไว้ โอกาสที่จะเปิดปฏิกิริยาที่เป็นเชิงลบจากหมึกที่ใช้สักมีน้อยมาก โดยปกติแล้วสิ่งแปลกปลอมจะถูกขจัดจากร่างกายโดยใช้กลไกป้องกันตามธรรมชาติ แต่อนุภาคของหมึกนั้นใหญ่เกินกว่าที่จะถูกขจัดออกไปด้วยกลไกนี้ได้
ขณะเดียวกันการสักอาจจะก่อให้เกิดอันตรายจากการติดเชื้อโรคชนิดต่างๆ เช่น impetigo, staph infection, cellulitis ตลอดจนปฏิกิริยาจากสีซึ่งสักลงไปปัจจุบันใช้สารที่นิยมใช้เป็นสีหลายชนิดมักเป็นโลหะหนัก เช่น สารปรอท แร่เหล็ก แร่โคบอลด์ สารเหล่านี้ทำให้เกิดปัญหาบางอย่างโดยเฉพาะสารสีแดง (cinnabar) ของโลหะจะพบได้บ่อยที่สุด
เฟ็นรีร์

ในตำนานเทพเจ้าสแกนดิเนเวีย เฟ็นรีร์ ("ผู้อาศัยในบึงเลน") เฟ็นริซูลเฟอร์ ("หมาป่าเฟ็นรีร์") โรดวิตนีร์ ("หมาป่าที่เลื่องลือ") หรือ วานากันเดอร์ ("อสุรกายแห่งแม่น้ำวาน") เป็นหมาป่าขนาดมหึมา มีตัวตนอยู่ในบทกวี "เอ็ดดาร้อยกรอง" ("Poetic Edda") ที่เรียบเรียงในคริสต์ศตวรรษที่ 13 จากต้นฉบับโบราณ และบทกวี "เอ็ดดาร้อยแก้ว" ("Prose Edda") และ "เฮมส์คริงลา" ("Heimskringla") ที่เขียนขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยสนอรี สตืร์ตลือซอน (Snorri Sturluson) ทั้งใน "เอ็ดดาร้อยกรอง" และ "เอ็ดดาร้อยกรอง" เฟ็นรีร์เป็นหนึ่งในบุตรของโลกี เป็นบิดาแห่งหมาป่าสก็อลล์ (Skǫll) และฮาตี โรดวิตนิสซ็อน (Hati Hróðvitnisson) เป็นหนึ่งในลางบอกเหตุที่จะทำให้เกิดวันรักนาร็อก
หมาป่าตนนี้เจริญเติบโตขึ้นทุกวันกลายเป็นหมาป่าที่ดุร้ายและมีกำลังมหาศาล โอดินน์จึงสั่งให้พันธนาการเฟ็นรีร์ไว้ด้วยริบบิ้นไกลพ์นิร์ของเหล่าคนแคระที่แข็งแกร่งเหนือสิ่งอื่นใด เมื่อเหล่าเทพแอซีร์จะหลอกพันธนาการเฟ็นรีร์ มันเรียกร้องให้เหล่าเทพพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจโดยการวางมือลงในปากของมัน เทพทอร์อาสาทำหน้าที่นี้ เมื่อเฟ็นรีร์เห็นว่าตนเองโดนหลอกและไม่สามารถดิ้นหลุดจากโซ่ได้จึงกัดมือของทอร์ขาด จากคำทำนายในวันรักนาร็อก เฟ็นรีร์จะหลุดออกมาได้ และสังหารโอดินน์ แต่ในเวลาต่อมาเฟ็นรีร์จะถูกวีดาร์ หนึ่งในบุตรของโอดินน์สังหาร หมาป่าเฟ็นรีร์เป็นการสะท้อนความเชื่อ และความรู้สึกอย่างหนึ่งของชาวไวกิงที่มองเห็นเหล่าหมาป่าเป็นศัตรูเป็นปีศาจร้าย นอกเหนือจากเหล่ายักษ์น้ำแข็ง (หิมะและหน้าหนาว) และยักษ์เพลิง (ภูเขาไฟ)
เมกะโฟน

เมกะโฟน (; โรมาจิ: "Megahon"; : เมะกะฮง ทับศัพท์จาก Megaphone) เป็นซิงเกิลที่สองของวง Harenchi☆Punchวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2005 ในสังกัด SWEETSTAR ซึ่งมีวางจำหน่าย 2 เวอร์ชัน เวอร์ชันธรรมดา (VICL-35913) และเวอร์ชันลิมิตซึ่งจะรวม DVD มาด้วย (VICL-35912) 
อันดับใน Oricon.
Total Sales: 1,173
ริซาโกะ ซูงายะ

ริซาโกะ ซูงายะ (; โรมาจิ: "Sugaya Risako") เป็นนักร้องวัยรุ่น และสมาชิกของ Hello! Project Kids เกิด 4 เมษายน ค.ศ. 1994 ที่จังหวัดคานางาวะ ได้ผ่านการคัดเลือกเข้าเป็น H!P Kids และเริ่มผลงานชิ้นแรกของเธอในวงการแสดงเมื่ออายุ 8 ขวบในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2002
หลังจากงานชิ้นแรกของเธอเพียงไม่นาน ผลงานของเธอปรากฏอีกครั้งโดยแสดงนำในละครซีรีส์แนว controversial comedy drama (ละครชีวิตที่มีปมขัดแย้ง แทรกมุขขบขัน) เรื่อง "Shonan Kawarayane Monogatari" (ค.ศ. 2002) โดยรับบทเป็นเด็กน้อยผู้มีนิสัยลึกลับ (mysterious little girl) ชื่อ Siiko และในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้มีส่วนร่วม แสดงหนังเรื่อง "Minimoni Ja Movie, Okashina Daibouken" พร้อมกับเด็กอีก 3 คนจาก H!P Kids ร่วมงานกับมาริ ยางูจิ และมินิโมนิ ใน "Hello Kids", มิกิ ฟูจิโมโตะ กับอายะ มัตสึอุระ ในการแสดงร้องเพลงสด และริกะ อิชิกาวะ ในโฆษณาทีวี ระหว่างนั้นเอง เธอได้ผ่านการคัดเลือกให้แสดงหนังเรื่อง "Hotaru no Hoshi" และยังได้เดินบนพรมแดง ในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตเกียว ค.ศ. 2003 มาแล้ว 
ขณะที่งานด้านนักแสดงของเธอประสบความสำเร็จก้าวหน้าไปด้วยดีนั้น ริซาโกะก็ได้ถูกคัดเลือกให้เป็นหนึ่งใน เบอร์รีซ์โคโบ กลุ่มย่อยใหม่ของ Hello! Project ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 เธอทุ่มเวลาส่วนมากในปีนั้นของเธอไปกับเบอร์รีซ์โคโบ ซึ่งกลุ่มเบอร์รี่ซ์นี้ได้ออกผลงานมาแล้วถึง 5 single กับอีก 1 อัลบั้ม ในเวลาเพียง 9 เดือนแรก 
ปัจจุบัน (ค.ศ. 2006) ริซาโกะและกลุ่มเบอร์รี่ซ์ ยังคงได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว