pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์

อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์ (Alex Escaner) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2517 ที่ Sultan Kudarat สถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 13) เสมอ 6 แพ้ 16 
ประวัติ.
เอสคาสเนอร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ชนะน็อค โรแลนด์ มีลา ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทในไทยเมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน เสาหิน ศรีไทยคอนโด จากนั้น มาชกนอกรอบแพ้คะแนน ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทอีกครั้งเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2544 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 3 จากนั้น เอสคาสเนอร์ขึ้นชกกับมานูเอล ซายาสที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2545 ซึ่งเอสคาสเนอร์ชนะน็อคซายาสที่ไม่ได้ขึ้นชกมาสองปีไปในยกที่ 9 หลังการชก ซายาสเกิดอาการบาดเจ็บจนต้องส่งโรงพยาบาลและเสียชีวิตในอีก 5 วันต่อมา
ในช่วง พ.ศ. 2545 – 2546 เอสคาสเนอร์มาชกเสมอกับศรพิชัย พิษณุราชันย์ และแพ้คะแนน เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง แล้วได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาล ต่อมา เอสคาสเนอร์ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2547 ชนะคะแนน เรย์นาลด์ ตรีโบ จากนั้นมาชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แพ้น็อค เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 4 เอสคาสเนอร์ป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ไว้ได้ 4 ครั้ง มาเสียแชมป์เมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน แจ๊ค วีราโน จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน โกศล ส.วรพิน เอสคาสเนอร์ขึ้นชกมวยครั้งสุดท้ายเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2552 แพ้น็อค จูนเรียล ราโมนัล ยก 8 จากนั้นก็แขวนนวมไป
ตำบลท่าแลง

ท่าแลง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลท่าแลง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล
ประวัติ.
ตำบลท่าแลง แต่ก่อนเป็นชื่อหมู่บ้านในตำบลยางหย่อง ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอำเภอยางหย่อง (อำเภอท่ายาง ในปัจจุบัน) มาก่อน ก่อนที่จะย้ายไปตั้งอยู่ที่ปัจจุบันนี้ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้มีการแบ่งแยกออกมาเป็นตำบลท่าแลง ซึ่งมีทั้งหมด 10 หมู่บ้าน มีพื้นที่ 26,961 ไร่ ชื่อของบ้านท่าแลงไม่ปรากฏแน่ชัดว่าเหตุใดจึงตั้งชื่อว่า ท่าแลง แต่จากคำบอกเล่าของคนเก่าแก่ในพื้นที่ ทราบว่าบริเวณบ้านท่าแลง มีดินชนิดพิเศษที่เมื่อขุดขึ้นมาจากในดินแล้ว จะมีความแข็งแรงมาก หรือที่เรียกว่า ศิลาแลง นั่นเอง ชาวตำบลท่าแลงส่วนใหญ่มีชีวิตความเป็นอยู่แบบเกษตรกรชนบท เนื่องจากมีพื้นที่ขนานไปกับแม่น้ำเพชรบุรี ระยะเกินกว่า ครึ่งหนึ่งของระยะทางยาวทั้งตำบล และมีคลองส่งน้ำชลประทาน ตัดผ่านเป็นระยะทางยาวทุกหมู่บ้าน (ยกเว้นบ้านห้วยตะแกละ) ต่อมาตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2515 ตำบลท่าแลง ตามพระราชบัญญัติสภาตำบล และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2539 และเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2545 กระทรวงมหาไทย ได้ประกาศ จัดตั้งหมู่บ้าน หมู่ที่ 10 บ้านชลประทานราษฎร์ขึ้นใหม่ โดย แยกจากหมู่ 1 บ้านคอละออม
พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อ วันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยมีผลตั้งแต่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
ประเสริฐ มะหะหมัด

ประเสริฐ มะหะหมัด (3 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540) อดีตจุฬาราชมนตรี คนที่ 16 แห่งราชอาณาจักรไทย เป็นลูกหลานเชลยศึกที่ประเทศไทยต้อนให้มาอยู่ที่พระนครหรือกรุงเทพมหานครในปัจจุปัน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 สำเร็จการศึกษาทางศาสนาจากเมืองมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย เป็นอาจารย์สอนศาสนาอิสลามโรงเรียนมิฟตาฮู้ลอูลูมิดดีนียะห์ และเป็นกรรมการอิสลามประจำกรุงเทพฯ เมื่ออาจารย์ต่วน สุวรรณศาสน์ถึงแก่อนิจกรรม ได้มีการประชุมประธานกรรมการอิสลามทุกจังหวัดเพื่อเลือกจุฬาราชมนตรีคนใหม่ นายประเสริฐได้รับการเสนอชื่อและพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2524 
ในยุคของท่านมีการปรับปรุงการบริหารองค์กรอิสลามหลายอย่าง และผลักดันให้มีการออกพระราชบัญญัติการบริหารองค์กรศาสนาอิสลาม พ.ศ. 2540 สำเร็จและได้สร้างศูนย์บริหารกิจการศาสนาอิสลามแห่งชาติ เฉลิมพระเกียรติ ที่เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยสำนักงานจุฬาราชมนตรี สำนักงานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย และหน่วยงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินกิจการศาสนาอิสลามอย่างเป็นการถาวรในสมัยที่ท่านเป็นจุฬาราชมนตรี ท่านถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2540 โดยศพของท่านถูกฝังที่ มัสยิดดารุ้ลมุห์ซีนีน (สุเหร่าบ้านดอน) สุขุมวิท 49 แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร
ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร

ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร  (IATA: DPS, ICAO: WADD) หรือที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า ท่าอากาศยานนานาชาติเด็นปาซาร์ (Denpasar International Airport) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยห่างจากเด็นปาซาร์ เมืองเอกของเกาะ ไปทางใต้ประมาณ 13 กิโลเมตร ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามI Gusti Ngurah Rai วีรบุรุษประจำชาติของอินโดนีเซีย ซึ่งเสียชีวิตในยุทธการที่มาร์กา ระหว่างการปฏิวัติอินโดนีเซีย
ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่มีจำนวนผู้โดยสารหนาแน่นเป็นอันดับสามของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาในจาการ์ตา และท่าอากาศยานนานาชาติจวนดาในซูราบายา ใกล้กับสนามบินในระยะประมาณ 2.5 กิโลเมตรทางเหนือ คือเมืองกูตา ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวตากอากาศที่มีการพัฒนาอย่างมากเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว
ในปี พ.ศ. 2548 Transportation Security Administration (TSA) ของสหรัฐอเมริกาได้ออกประกาศเตือนว่าท่าอากาศยานแห่งนี้มีมาตรฐานด้านความปลอดภัยต่ำกว่าที่กำหนดโดยInternational Civil Aviation Organization (ICAO)
</ref> แต่ต่อมาคำเตือนนี้ถูกยกเลิกไปเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว
วากิ ยามาโตะ

วากิ ยามาโตะ (; โรมาจิ: "Yamato Waki"; เกิด 13 มีนาคม ค.ศ. 1948) เป็นนามปากกาของนักวาดการ์ตูนหญิงชาวญี่ปุ่น จบการศึกษาระดับอนุปริญญาจากมหาวิทยาลัยโฮะกุเซ กะกุเอ็ง (Hokusei Gakuen University)ปัจจุบันเป็นนักเขียนการ์ตูนแนวโชโจะ ชั้นแนวหน้าคนหนึงของญี่ปุ่น ผลงานเปิดตัวครั้งแรกของเธอคือ "นางฟ้าจอมโจร " (Dorobou Tenshi) จากนั้นก็สร้างสรรผลงานการ์ตูนแนวโชโจะหลากหลายเนื้อหาและอารมณ์ ต่อเนื่องอย่างสม่ำเสมอจนกระทั่งปัจจุบัน สามีเป็นบรรณาธิการคนหนึ่งของสำนักพิมพ์โคดันฉะ 
ที่มาของนามปากกา.
วากิ ยามาโตะ เป็นนามปากกา คำว่า ยามาโตะ （大和,やまと,Yamato） มาจากนามสกุลก่อนแต่งงานของมารดา และคำว่า วากิ （和紀,わき, Waki）เป็นชื่อจริงของเธอ ซึ่งสามารถอ่านอีกอย่างว่า คาซูโนริ （かずのり,Kazunori）ทำให้ในตอนเด็ก ๆ ชื่อของเธอทำให้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้ชายอยู่เสมอ ดังนั้นเธอจึงเลือกเรียนในโรงเรียนหญิงล้วนตลอดมา
ผลงานชิ้นสำคัญและรางวัล.
ใน ค.ศ. 1966 วากิ ยามาโตะ ย้ายเข้ามาอยู่ที่โตเกียว เธอเริ่มเขียนผลงานชิ้นเปิดตัวชื่อว่า "นางฟ้าจอมโจร" (Dorobou Tenshi)ในนิตยสารการ์ตูน ชื่อ โชโจะ เฟรนด์ (Shoujo Friend) ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ และผลงานเรื่องยาวเรื่องถัดจากนั้นคือ "มอง แชรี โคโค" (Mon Cherie Coco)ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว 14 ตอน เริ่มฉายในปี ค.ศ. 1972 ผลงานยอดนิยมเรื่องแรกของเธอคือ ไฮคะระซัง งะ โทรุ (Haikarasan ga Tooru 1975-77) ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนที่ประสบความสำเร็จมาก 
 วากิ ยามาโตะ ยังได้สร้างผลงานที่มีชื่อเสียงออกตามมาอย่างมากมายเช่น อารามิส'78 (Aramis '78)"ตำนานรักโยโกฮามา " และ "ชิโนะสาวซ่าจากเจแปน" (N. Y. Komachi) ซึ่งทั้ง 2 เรื่องเป็นผลงานอิงประวัติศาตร์สมัยเมจิ ที่นางเอกทั้งสองเรื่อง เป็นสาวหัวก้าวหน้าที่เดินทางไปต่างประเทศ
ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก.
"ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก" หรือ อะซะกิยูเมะมิชิ เป็นผลงานชิ้นยิ่งใหญ่ในชีวิตของวากิ ยามาโตะ เธอใช้เวลาในการสร้างผลงานทั้งชุด 13 เล่มเป็นเวลา 13 ปี (1980-93) ดัดแปลงเรื่องราวจาก ตำนานเก็นจิ ผลงานของมุระซะกิ ชิคิบุโดยศึกษารายละเอียดต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ยุคเฮอัน และดัดแปลงตัวละครกับเนื้อเรื่องเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับยุคสมัยปัจจุบัน ผลงานชิ้นยังนับว่าเป็นผลงานการ์ตูนที่สะท้อนภาพเกี่ยวกับยุคเฮอันที่ดีเยี่ยมที่สุดเรื่อง และยังได้รับการตีพิมพ์ซ้ำจนถึงปัจจุบัน
รางวัล.
"ไฮคะระซัง งะ โทรุ" ได้รับรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 1 ประเภทโชโจะในปี ค.ศ. 1977
ท่าอากาศยานยาโอะ

ท่าอากาศยานยาโอะ (; โรมาจิ: "Yao Kūkō") เป็นท่าอากาศยานระดับที่สองในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองยาโอะ จังหวัดโอซากะ ใช้เป็นฐานบินของกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น ไม่มีเที่ยวบินประจำ มีเพียงแต่สายการบินเช่าเหมาลำเท่านั้น
ออสเตรเลียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล

ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล (หรือในชื่อย่อว่า AusNTM) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ค้นหาสุดยอดนางแบบของประเทศออสเตรเลีย ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2548 โดยได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจากรายการ อเมริกาส์เน็กต์ท็อปโมเดล ออกอากาศผ่านทางสถานีโทรทัศน์ช่อง ฟ็อกซ์8 ทั่วทั้งประเทศออสเตรเลีย
รูปแบบรายการ.
ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ที่ทำการคัดเลือกหญิงสาวที่ใฝ่ฝันอยากที่จะเป็นนางแบบ จากเมืองต่างๆ ทั่วประเทศออสเตรเลีย โดยผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายจะได้มาอยู่ร่วมกันในบ้านนางแบบ และจะต้องพบกับบททดสอบมากมาย ตั้งแต่การถ่ายภาพ การถ่ายโฆษณา การเดินแบบ ที่ล้วนต้องอาศัยความสามารถ ก่อนจะมาเป็นสุดยอดนางแบบของออสเตรเลีย ซึ่งในทุกๆสัปดาห์ ผู้เข้าแข่งขัน 1 คนที่ทำผลงานได้แย่ที่สุด หรือมีคะแนนรวมต่ำที่สุด จะถูกคัดออกจากการแข่งขันไป และจะเป็นเช่นนี้ไปจนกระทั่งเหลือผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว ที่จะได้เป็น "ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล" และจะได้รับรางวัลเป็นการเซ็นสัญญากับเอเจนซี่นางแบบชื่อดัง รวมถึงรางวัลอื่นๆ เช่น เงินสด รถยนต์ หรือการได้ถ่ายแบบลงในนิตยสารแฟชั่น เป็นต้น
กรรมการ.
ในฤดูกาลแรกของ "ออสเตรเลีย เน็กซ์ ท็อป โมเดล" ได้ เอริกา เฮย์นาตซ์ มาเป็นผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักจนถึงฤดูกาลที่ 2 จากนั้นในฤดูกาลที่ 3 ได้มีการเปลี่ยนผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักเป็น โจดี เมเรส จนถึงฤดูกาลที่ 4 ในฤดูกาลที 5 ก็ได้เปลี่ยนอีกครั้งเป็น ซาราห์ เมอร์ด็อช ซึ่งเธอทำหน้าที่ถึงฤดูกาลที่ 7 จนกระทั่งมีคนใหม่มาแทนในฤดูกาลที่ 8 คือ นางงามจักรวาล 2004 เจนนิเฟอร์ ฮอว์กินส์ จนถึงฤดูกาลปัจจุบัน
นอกจากผู้ดำเนินรายการและผู้ตัดสินหลักแล้ว ยังมีผู้ตัดสินคนอื่นๆ และเมนเทอร์ที่จะคอยให้คำปรึกษากับผู้เข้าแข่งขัน ซึ่งล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังในวงการแฟชั่นของออสเตรเลีย อาทิเช่น ดีไซเนอร์ชื่อดัง อเล็กซ์ เพอร์รี่, บรรณาธิการนิตยสาร Harper's BAZAAR ออสเตรเลีย มาร์การิต คราเมอร์, ผู้มีชื่อเสียงทางรายการทีวี ชาร์ลอตต์ ดอว์สัน, ช่างภาพแนวหน้า เจซ สมิธ, สไตลิสต์ เคน ทอมป์สัน, แฟชั่นโปรดิวเซอร์ วิคตอเรีย ฟิชเชอร์, ช่างภาพแฟชั่น จอร์จส์ แอนโทนี เป็นต้น
เอตตา เจมส์

เอตตา เจมส์  ชื่อเกิด เจมส์เซตตา ฮอว์กินส์  เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1938 เป็นนักร้องและนักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ในแนวบลูส์, ดนตรีโซล, อาร์แอนด์บี, ร็อกแอนด์โรล, กอสเปล และแจ๊ซ เธอได้รับรางวัลแกรมมี่ 4 ครั้งและรางวัลบลูส์มิวสิกอวอร์ดส 17 ครั้ง เธอมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ในปี 1993 ,และมีชื่อในบลูส์ฮอลออฟเฟมในปี 2001 และ แกรมมี่ฮอลออฟเฟม ในปี 1999 และ 2008 
ในยุคทศวรรษ 1950 และ 1960 เธอประสบความสำเร็จในฐานะนักร้องแนวบลูส์และอาร์แอนด์บี มีชื่อเสียงในการร้องเพลง "At Last" ที่มักใช้ในภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์ โฆษณา เว็บไซต์ หลายแห่ง เธอมีเสียงแบบ contralto
ยัน สเตน

ยัน ฮาฟิกส์โซน สเตน (ราว ค.ศ. 1626 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1679) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพชีวิตประจำวัน ที่เต็มไปด้วยชีวิตจิตใจและอารมณ์ขัน สเตนมีชื่อเรื่องการใช้สี
ชีวิต.
สเตนเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1626 ที่เมืองไลเดินในประเทศเนเธอร์แลนด์ปัจจุบัน เป็นบุตรของครอบครัวโรมันคาทอลิกผู้มีอันจะกินและเป็นเจ้าของร้านอาหารและเหล้า "The Red Halbert" อยู่หลายชั่วคน สเตนก็เช่นแร็มบรันต์เข้าเรียนโรงเรียนละตินในไลเดิน และได้รับการศึกษาการเขียนภาพจากจิตรกรชาวเยอรมันนีโกลาส กนึปเฟอร์ (Nicolaes Knupfer) ในการเขียนภาพประวัติศาสตร์ในเมืองยูเทรกต์ อิทธิพลของกนึปเฟอร์จะเห็นได้จากการวางรูปและการใช้สี ผู้ที่เป็นแรงบันดาลใจอีกคนหนึ่งคืออาดรียาน ฟัน โอสตาเดอ ผู้ที่อาศัยอยู่ที่ฮาร์เลมและชอบเขียนภาพชนบท แต่สเตนจะเคยเรียนกับโอสตาเดอหรือไม่ก็ไม่มีหลักฐาน
ในปี ค.ศ. 1648 สเตนก็เข้าเป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกาที่ไลเดิน แต่ไม่นานต่อมาก็ได้เป็นผู้ช่วยของยัน ฟัน โคเยิน จิตรกรภูมิทัศน์ผู้มีชื่อเสียง และย้ายไปพำนักที่บ้านของโคเยินที่เดอะเฮกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1649 สเตนก็แต่งงานกับมาร์ครีต ลูกสาวของโคเยิน และมีลูกด้วยกันแปดคน สเตนทำงานกับโคเยินจนกระทั่งปี ค.ศ. 1654 เมื่อย้ายไปเดลฟท์ ไปเป็นผู้จัดการโรงกลั่น "De Roscam" อยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ จากนั้นสเตนก็ไปอยู่ที่วาร์มอนด์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1656 ถึงปี ค.ศ. 1660 และ ฮาร์เลมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1660 ถึงปี ค.ศ. 1670 ซึ่งเป็นช่วงที่มีผลงานมาก ในปี ค.ศ. 1670 หลังจากการเสียชีวิตของภรรยาและพ่อ สเตนก็ย้ายกลับไปไลเดินและพำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิต ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1673 สเตนก็แต่งงานอีกครั้งกับมารียา ฟัน แอ็คโมนต์ และมีลูกด้วยกันอีกคนหนึ่ง ในปี ค.ศ. 1674 สเตนก็ได้เป็นประธานของสมาคมช่างนักบุญลูกา สเตนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1679
งาน.
ภาพชีวิตประจำวันเป็นหัวเรื่องการเขียนที่สเตนเชี่ยวชาญ งานเขียนของสเตนเป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยชีวิตจิตใจจนบางครั้งออกไปทางยุ่งเหยิง จนกลายมาเป็นคำกล่าวว่า "อย่างกับบ้านของยัน สเตน"  ซึ่งหมายความว่าเป็นสภาพที่รกรุงรังหรือสถานะการณ์ที่ยุ่งเหยิง ซึ่งสเตนอาจจะสื่อแก่ผู้ดูเป็นนัยเตือนว่าอย่าเอาอย่าง สเตนมักจะใช้บุคคลในครอบครัวเป็นแบบ และเขียนภาพเหมือนของตัวเองหลายภาพที่แสดงถึงความไม่คำนึงว่าใครจะคิดอย่างไรกับลักษณะของตนเอง
แต่สเตนก็มิได้จำกัดการเขียนอยู่แต่เพียงภาพชีวิตประจำวัน หัวเรื่องอื่นที่เขียนก็ได้แก่ภาพประวัติศาสตร์ ตำนานเทพ ศาสนา ภาพเหมือน ภาพนิ่ง และภาพธรรมชาติ และมีชื่อเสียงในการวาดภาพเด็ก นอกจากนั้นก็ยังมีความสามารถในการใช้แสงและการเขียนรายละเอียด สเตนเขียนภาพทั้งหมดประมาณ 800 ภาพแต่ยังคงเหลือเพียง 350 ภาพ
สเตนมีชื่อเสียงพอตัวในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่และได้รับค่าจ้างพอสมควร สเตนไม่มีลูกศิษย์แต่กระนั้นงานของสเตนก็มีอิทธิพลต่อจิตรกรอื่น ๆ หลายคน
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
อรรถพงศ์ หนูพรหม

อรรถพงศ์ หนูพรหม “โตโต้” หรือ อรรถพงศ์ กิตติจำรัสศักดิ์ นักฟุตบอลตำแหน่งกองกลาง ฉายา “ซ้ายธรรมชาติ” ปัจจุบันเล่นให้กับตราด ในไทยลีก 2 เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพกับสโมสรแทมปิเนส โรเวอร์ส ในเอส ลีก สิงคโปร์ เมื่อฤดูกาล 2008 เริ่มติดทีมชาติมาตั้งแต่ยุวชนไทย 12 ปี จนถึงเยาวชนไทย อายุ 19 ปี และติดทีมชาติไทยชุดซีเกมส์ ครั้งที่ 26
ประวัติ.
อรรถพงศ์ หนูพรหม หรือ “โตโต้” เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2533 เป็นคนจังหวัดชลบุรี เริ่มศึกษาในระดับชั้นประถมที่โรงเรียนกุลศิริศาสน์ จังหวัดชลบุรี ถึงชั้นประถมปีที่ 4 ด้วยความที่รักฟุตบอลมาตั้งแต่แรกจึงมาสอบเข้าที่โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร เพื่อจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับฟุตบอลโดยตรงและหาประสบการณ์ในการเล่นฟุตบอล พร้อมกับเรียนในชั้นประถมปีที่ 5 จนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากนั้นได้ย้ายมาศึกษาต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยเป็นกำลังสำคัญหลักของทีมในการแข่งขันฟุตบอลนักเรียนมาโดยตลอดทั้งสองโรงเรียน และได้พาทีมอัญสัมชัญธนบุรีคว้าแชมป์ฟุตบอลนักเรียนทั้งรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี ประเภท ก และ รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ประเภท ก พร้อมรับตำแหน่งนักเตะยอดเยี่ยม MVP ทั้ง 2 รุ่นมาครอง
อรรถพงศ์ เคยได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นกีฬาฟุตบอล โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร ประจำปี 2546 จากสำนักสวัสดิการสังคม และรางวัลนักฟุตบอลยุวชนไทยยอดเยี่ยม ประจำปี 2547 จากคณะกรรมการสวัสดิการนักฟุตบอลทีมชาติไทย สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และยังเข้ารอบ 6 คนสุดท้ายทีม “ช้างไทย” ไปเอฟเวอร์ตัน รุ่นเดียวกับศักรินทร์ จันทร์โยธา, รณชัย รังสิโย และนฤพล อารมณ์สวะ โดยขณะนั้นมีอายุเพียงแค่ 15 ปี
อรรถพงศ์ เล่นในระดับสโมสรครั้งแรกเมื่ออายุ 18 ปี โดยเดินทางไปทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตบอลทัมปิเนสโรเวอร์  ในเอสลีก ประเทศสิงคโปร์ และได้เซ็นต์สัญญาเป็นนักเตะอาชีพ ได้ลงเล่นเป็นกำลังหลักในทีมสำรองของสโมสร ต่อมาได้เลื่อนขึ้นมาเล่นในทีมชุดใหญ่ของสโมสรจนจบฤดูกาล 2008
อรรถพงศ์ ติดทีมชาติครั้งแรกในระดับยุวชนไทย อายุ 12 ปี โดยไปแข่งขันที่ประเทศญี่ปุ่นและติดทีมชาติไทยมาโดยตลอดจนถึงชุดเยาวชนไทย 19 ปี ชิงแชมป์เอเชีย ที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย และเคยเป็นตัวแทนประเทศไทยเดินทางไปแข่งขัน “อดิดาส พลัส ชาลเลนจ์” ที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เมื่อปี 2549 และติดทีมชาติไทยชุดซีเกมส์ ครั้งที่ 26 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
มิโซโนะ

การงาน.
มิโซโนะ (; โรมาจิ: "Misono") หรือในชื่อจริงว่า มิโซโนะ โคดะ (; โรมาจิ: "Kōda Misono") เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1984 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักร้องญี่ปุ่น อดีตนักร้องนำวง day after tomorrow โดยแยกวงไปเมื่องเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 และเริ่มต้นการเป็นนักร้องเดี่ยวหลังจากนั้นเป็นต้นมา
มิโซโนะเดบิวการเป็นนักร้องเดี่ยวกับค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ในปี ค.ศ. 2006 เริ่มต้นการเป็นนักร้องเดี่ยวกับซิงเกิลแรก "VS" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2006 เป็นเพลงประกอบเกม "Tales of the Tempest" ของเครื่องนินเทนโด ดีเอส ตามมาด้วยซิงเกิลที่สอง "โคจินจูเกียว" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 และซิงเกิลที่สาม "SPEEDRIVE" ที่วางจำหน่ายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 โดยเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง "Love★Com" ซิงเกิลที่สี่ "เลิฟลี่♡อายส์แคท" โดยมีเพลงหน้าบีอย่าง "TOMORROW" เป็นเพลงประกอบโฆษณากูลิโกะ สามารถเปิดตัวในอันดับที่ 9 ออริกอนชาร์ต 
หลังจากซิงเกิลที่ห้า "ฮ็อตไทม์ / A. ~answer~" มิโซโนะออกอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก "Never+land" แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก เนื่องจากยอดขายเปิดตัวสัปดาห์แรกน้อยและขาดการโปรโมตจากต้นสังกัดอย่างเอเว็กซ์ แทร็กซ์ และนอกจากนี้ยังส่งผลกระทบทำให้มินิอัลบั้มของเธอต้องหยุดชะงักลงในที่สุด 
วันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 ได้วางจำหน่ายซิงเกิล "โปจิ" โดยมีเพลงหน้าบีอย่าง "11eleven" รวมอยู่ด้วยเปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 36 ของออริกอนชาร์ต หลังจากนั้นในซิงเกิลต่อมา "นินินซังเคียวคุ" เป็นเพลงประกอบเกม "Tales of Symphonia: Dawn of the New World" บนเครื่องเกม Wii 
มิโซโนะเป็นน้องสาวของคูมิ โคดะ
เรียลลิตีโชว์.
หลังจากที่มิโซโนะแยกวง day after tomorrow มาเป็นเวลาหกเดือน เธอได้เกิดโรคอ้วนขึ้น อาจส่งผลต่อชื่อเสียงและการงานของเธอเอง จนทำให้เธอสมัครใจเข้าร่วมรายการเรียลลิตีโชว์ของ MTV Japan ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 โดยชื่อรายการว่า "MTV Girls meet Beauty supported by Takano Yuri" โดยออกอากาศผ่านทางเอ็มทีวีเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2006
ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ

ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ (ภาษาอังกฤษ: Dante Gabriel Rossetti) (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 - 9 เมษายน ค.ศ. 1882) เป็นจิตรกรรมสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รอสเซ็ตติเป็นผู้มีความสามารถในการเป็นกวี, จิตรกร, จิตรกรภาพประกอบ และนักแปล
ชีวิตเบื้องต้น.
ดานเต เกเบรียลเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 ที่เมืองลอนดอน, อังกฤษ เป็นบุตรของนักวิชาการอิตาลีเกเบรียล รอสเซ็ตติ (Gabriele Rossetti) เดิมชื่อ “เกเบรียล ชาร์ลส์ ดานเต รอสเซ็ตติ” ครอบครัวและเพื่อนเรียก “เกเบรียล” แต่ในงานพิมพ์ดานเต เกเบรียลเติม “ดานเต” ข้างหน้าเพื่อเป็นอนุสรณ์ต่อดานเต อลิเกียริ) ดานเต เกเบรียลเป็นพี่ชายของกวีคริสตีนา รอสเซ็ตติ (Christina Rossetti) และพี่ชายของนักเขียนและนักวิจารณ์วิลเลียม ไมเคิล รอสเซ็ตติ (William Michael Rossetti) และนักเขียนมาเรีย ฟรานเซสคา รอสเซ็ตติ (Maria Francesca Rossetti) และเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ร่วมกับจอห์น เอเวอเรทท์ มิเลย์ และวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์
รางวัลแมนบุคเคอร์

รางวัลแมนบุคเคอร์สำหรับนวนิยาย หรือเรียกสั้นๆ ว่า รางวัลแมนบุคเคอร์ หรือ รางวัลบุคเคอร์ (ภาษาอังกฤษ: Man Booker Prize for Fiction หรือ Booker Prize) เป็นรางวัลสาขาวรรณกรรมที่มอบให้แก่ผู้ที่ได้รับการตัดสินว่าเป็นนวนิยายดีเด่นประจำปีที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษสำหรับนักเขียนที่มีเป็นประชาชนของเครือจักรภพแห่งชาติ หรือสาธารณรัฐไอร์แลนด์
รางวัลนี้มักจะนำชื่อเสียงมาสู่ผู้เขียนและมีความสำคัญต่อกิจการการค้าขายหนังสือ นอกจากนั้นก็ยังมีการแบ่งแยกระหว่างนักประพันธ์ผู้เข้ารอบ (Booker longlist) และผู้เข้ารอบสุดท้าย (Booker short list) ในปี ค.ศ. 1993 ก็ได้มีการให้รางวัล “หนังสือบุคเคอร์ของรางวัลบุคเคอร์” ซึ่งเป็นหนังสือที่ได้รับการตัดสินว่าเป็นหนังสือดีเด่นในบรรดาหนังสือที่ได้รับรางวัลแล้วในช่วงเวลายี่สิบห้าปีที่ผ่านมาแก่ซัลมัน รัชดี สำหรับหนังสือเรื่อง “Midnight's Children” ที่เคยได้รับรางวัลแล้วในปี ค.ศ. 1981
ประวัติ.
รางวัลแมนบุคเคอร์เดิมชื่อว่า “รางวัลบุคเคอร์-แม็คคอนเนลล์” ตามชื่อบริษัทบุคเคอร์-แม็คคอนเนลล์ (Booker-McConnell) ผู้เป็นผู้เริ่มอุปถัมภ์รางวัลในปี ค.ศ. 1968 และเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ “รางวัลบุคเคอร์” หรือ “บุคเคอร์” เมื่อการบริหารรางวัลโอนไปเป็นของมูลนิธิรางวัลบุคเคอร์ในปี ค.ศ. 2002 นามของผู้อุปถัมภ์กลายเป็นบริษัทการลงทุนบริษัทแมนกรุ้พ (Man Group plc) ที่เลือกทิ้งคำว่า “บุคเคอร์” เป็นส่วนหนึ่งของชื่อรางวัล เดิมจำนวเงินรางวัลเป็นจำนวนเงิน £21,000 แต่ เพิ่มขึ้นเป็น £50,000 ในปี ค.ศ. 2002
การตัดสิน.
การตัดสินผู้ได้รับรางวัลเริ่มด้วยการตั้งคณะกรรมการที่รวมทั้งนักประพันธ์คนหนึ่ง, ผู้แทนสำนักพิมพ์สองคน, ผู้แทนนักประพันธ์คนหนึ่ง, ผู้ขายหนังสือคนหนึ่ง, บรรณารักษ์คนหนึ่ง และประธานที่แต่งตั้งโดยมูลนิธิรางวัลบุคเคอร์ คณะกรรมการมีหน้าที่เลือกกรรมการผู้ตัดสินซึ่งเปลี่ยนสมาชิกทุกปีและมักจะไม่ได้รับเลือกซ้ำ ผู้ตัดสินเลือกจากนักวิจารณ์หนังสือมีชื่อ, นักเขียน, นักวิชาการ และบุคคลสำคัญ การประกาศผู้ได้รับรางวัลมักจะทำกันที่กิลด์ฮอลล์ในกรุงลอนดอน
จิตรกรรมตู้

จิตรกรรมตู้  คือจิตรกรรมขนาดเล็กที่มักจะไม่กว้างและยาวเกินกว่าสองฟุตแต่มักจะเล็กกว่านั้น มักจะหมายถึงภาพเขียนเต็มตัวแบบแต่ย่อส่วนให้เล็กลงแทนที่จะเป็นภาพวาดครึ่งตัว และจะเขียนด้วยความละเอียดเต็มที่ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 นักสะสมผู้มีฐานะมักจะเก็บภาพเขียนตู้ภายในตู้ในห้องส่วนตัวที่เรียกว่า “ห้องตู้” (Cabinet room) ซึ่งเป็นห้องที่นอกจากคนที่รู้จักกันดีจึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้
แม่น้ำดีทรอยต์

แม่น้ำดีทรอยต์ (อังกฤษ : Detroit River) เป็นแม่น้ำหนึ่งในภูมิภาคเกรตเลกส์ มีความยาวทั้งสิ้น 51 กิโลเมตร มีความกว้างประมาณ 1 - 4 กิโลเมตร ชื่อของแม่น้ำมาจากภาษาฝรั่งเศสคำว่า "Rivière du Détroit" ซึ่งแปลว่า "แม่น้ำแห่งช่องแคบ" แม่น้ำนี้ไหลเชื่อมต่อกันระหว่างทะเลสาบเซนต์แคลร์กับทะเลสาบอิรี ถือได้ว่าเป็นมีส่วนเกี่ยวข้องสำคัญกับประวัติศาตร์ของเมืองดีทรอยต์ และยังเป็นหนึ่งในเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ทั้งยังเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างสหรัฐกับแคนาดาด้วย เมืองที่สำคัญในบริเวณนี้ได้แก่ เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน และเมืองวินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ ของแคนาดา
จิตรกรรมประวัติศาสตร์

จิตรกรรมประวัติศาสตร์  เริ่มเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ ค.ศ. 1667 โดยอันเดร เฟลิเบียน (André Félibien) จิตกรประวัติศาสตร์, สถาปนิก, นักทฤษฎีคลาสสิกซิสม์ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นลักษณะที่ระบบ “การจัดลำดับคุณค่าของศิลปะ” (Hierarchy of genres) ถือว่าเป็นประเภทการเขียนภาพที่มีคุณค่าสูงที่สุดในบรรดาการเขียนภาพประเภทต่างๆ
คำอธิบาย.
“จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นจิตรกรรมที่แสดงฉากบรรยายเนื้อหาจากประวัติศาสตร์กรีกโรมัน, ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา และตำนานเทพ/ปรัมปราวิทยา และรวมทั้งเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานก่อนที่จะเขียน ภาพเขียนชนิดนี้รวมทั้งภาพเขียนที่ในหัวเรื่องที่เกี่ยวกับ ศาสนา, ประวัติศาสตร์, วรรณคดี หรืออุปมานิทัศน์--ที่ตีความหมายของชีวิตหรือสื่อความหมายทางจริยธรรม เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เลือกเขียนจะเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่แต่เพียงจะแสดงเหตุการณ์แต่เป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญต่อสังคมของผู้เขียนภาพ เช่นการเขียนภาพการประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา หรือบางครั้งอาจจะไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแต่จิตรกรต้องการเขียนภาพที่สื่อความหมายที่ต้องการ
เทพหรือเทพีจากปรัมปราวิทยาก็ใช้เป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิทยาต่างๆ ของมนุษย์ และบุคคลจากศาสนาต่างก็เป็นตัวแทนของความคิดต่างๆ และเป็นระยะเวลานานโดยเฉพาะระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสที่การเขียนภาพประวัติศาสตร์มักจะเน้นการเขียนภาพวีรบุรุษชายเปลือย แต่ลดถอยลงไปในคริสต์ศตวรรที่ 19
เครื่องแต่งตัวในภาพบางครั้งก็จะเป็นการแต่งอย่างกรีกโรมันไม่ว่าเหตุการณ์จะเกิดขึ้นเมื่อใด ในปี ค.ศ. 1770 เบนจามิน เวสต์ เสนอว่าการวาดภาพ “ความตายของนายพลวูลฟ” ควรจะใช้เครื่องแต่งกายร่วมสมัยแต่ก็มีผู้คัดค้านหลายคนว่าควรจะแต่งตัวอย่างคลาสสิก ในที่สุดเวสต์ก็เขียนโดยใช้เครื่องแต่งกายร่วมสมัย แต่พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งอังกฤษไม่ทรงยอมซื้อภาพ แต่อย่างไรก็ตามเวสต์ก็ได้รับชัยชนะต่อผู้ต่อต้านและริเริ่มการเขียนภาพประวัติศาสตร์ที่ตรงตามความเป็นจริงแทนที่จะเป็นภาพอุดมคติ
ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการริเริ่มลักษณะการเขียนที่เรียกว่าประวัติศาสตร์นิยม ซึ่งเป็นการเขียนแบบการเลียนแบบการเขียนภาพประวัติศาสตร์หรือจิตรกรประวัติศาสตร์
การวิวัฒนาการอีกอย่างหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 คือการผสานการเขียนภาพประวัติศาสตร์กับการภาพชีวิตประจำวัน (Genrepainting) ที่แสดงให้เห็นฉากชีวิตประจำวัน เป็นการเขียนเหตุการณ์สำคัญที่มีรายละเอียดที่เป็นเหตุการณ์ที่เป็นส่วนตัวหรือเหตุการณ์ประจำวันของเหตุการณ์หรือบุคคลในภาพ จิตรกรที่เขียนภาพบางทีก็จะพยายามสื่อความหมายทางจริยธรรมในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 
จิตรกรประวัติศาสตร์.
“จิตรกรประวัติศาสตร์” มิใช่เป็นแต่เพียงจิตรกรที่วาดภาพที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์แต่วาดอย่างใหญ่โตและเป็นนาฏกรรม โดยเฉพาะจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์หรือตำนานกรีกโรมัน, ฉากจากวรรณคดีสำคัญ, หรือเหตุการณ์สำคัญของบุคคลสำคัญๆ ในสมัยบาโรก หัวเรื่องก็มักจะเป็นจุดสูงสุดของเหตุการณ์โดยมีผู้ร่วมเหตุการณ์แต่งตัวแบบคลาสสิก
“จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นการเขียนที่ไม่แต่มีความสำคัญเป็นลำดับหนึ่งของศิลปะสถาบัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ในสมัยหลังการปฏิวัติฝรั่งเศสด้วย ฉะนั้นจิตรกรรมประวัติศาสตร์จึงเป็นกระบวนการเขียนที่เป้าในการถูกโจมตีเมื่อขบวนการเขียนแบบใหม่ๆ เริ่มขึ้น เช่นเมื่อขบวนการอิมเพรสชันนิสม์หันหลังให้การเขียนของจิตรกรรมประวัติศาสตร์ หรือกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ในอังกฤษที่เน้นเฉพาะหัวเรื่องเขียนที่มาจากวรรณคดีหรือเรื่องลึกลับแทนที่จะเขียนภาพแบบคลาสสิก ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 วิธีการเขียนภาพประวัติศาสตร์ก็เปลี่ยนแปลงไปจากเขียนแบบนาฏกรรมไปเป็นการเขียนนอกสถานที่และหัวข้อที่เล็กลง
พระเจ้าโพจังแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าโพจัง (?-ค.ศ. 682) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 28 และจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรโคกูรยอหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ทรงขึ้นครองราชย์จากการสนับสนุนของยอนแกโซมุน ผู้นำทางทหารที่ปลงพระชนม์จักรพรรดิองค์ก่อนในรัชกาลของพระองค์โคกูรยอได้ทำสงครามกับราชวงศ์ถังและมีชัยชนะมาโดยตลอดแต่หลังจาก ยอนแกโซมุน เสียชีวิตลงในที่สุดอาณาจักรโคกูรยอก็ยอมแพ้ต่อกองทัพพันธมิตรชิลลาและถังในปี ค.ศ. 668 (พ.ศ. 1211) ทำให้อาณาจักรโคกูรยอที่ยิ่งใหญ่และเข้มแข็งที่ปกครองเกาหลีมานานถึง 605 ปีสิ้นสุดลงพระเจ้าโพจังสวรรคตในปี ค.ศ. 682 (พ.ศ. 1225) ภายหลังเหล่าเชื้อพระวงศ์ได้รวบรวมประชาชนชาวโคกูรยอไปตั้งอาณาจักรแห่งใหม่คือ อาณาจักรบัลแฮ
พระราชวงศ์.
พระราชโอรสจากพระมเหสีองค์แรก
พระราชโอรสจากพระมเหสีองค์สอง
พระราชนัดดา
พระเจ้าซ็องด็อกมหาราช

พระเจ้าซ็องด็อกมหาราช (ค. 702 – 737) กษัตริย์องค์ที่ 33 แห่งอาณาจักรชิลลา เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าชินมุน และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับพระเจ้าฮโยโซ ใน ค.ศ. 704 ทรงได้พระมเหสี คือ พระนางซ็องจ็อง (คิม แบโซ) ธิดาของคิม ว็อนแท มีพระราชโอรสคือ เจ้าชายคิมจุงกย็อง ใน ค.ศ. 715 (พ.ศ. 1258) สถาปนาเจ้าชายจุงกย็องขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่เป็นได้ 2 ปีก็สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 717 (พ.ศ. 1260) 
หลังจากนั้นหมดความโปรดปรานมเหสีองค์แรก และได้พระมเหสีองค์ที่ 2 ใน ค.ศ. 720 (พ.ศ. 1263) คือ พระนางโซด็อก ธิดาของคิม ซุนว็อน จากสกุลคิมเช่นกัน พระมเหสีโซด็อกให้ประสูติพระราชโอรสคือ พระเจ้าฮโยซ็อง และ พระเจ้าคย็องด็อก
พระเจ้าซ็องด็อกสร้างความเจริญทุกด้านจนทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 735 (พ.ศ. 1278) หลังจากครองราชย์ยาวนานถึง 35 ปีองค์รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮโยซ็องสืบต่อมา
พระราชวังชังด็อก

ชังด็อกกุง (อักษรฮันจา:昌德宮) หรือ พระราชวังชังด็อก เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังที่สำคัญที่สุดของเกาหลี สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าแทจงแห่งราชวงศ์โชซ็อน เมื่อปี พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 1955 (ค.ศ. 1412) ด้วยเหตุที่พระราชวังแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวังคย็องบก (Kyeongbok Palace) ผู้คนจึงเรียกพระราชวังแห่งนี้ว่าพระราชวังตะวันออก (East Palace) ซึ่งต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งโชซ็อนได้โปรดเกล้าฯ ให้ขยายสนามหญ้าของพระราชวังเป็น 500,000 ตารางเมตร 
ในปี พ.ศ. 2135 (ค.ศ. 1592) ขุนศึกญี่ปุ่น โทโยโตมิ ฮิเดโยชิได้เข้ารุกรานเกาหลี กินเวลายาวนานถึง 7 ปี พร้อมกับเผาทำลายพระราชวัง ซึ่งในปีนี้เองเป็นปีที่ฉลองครบรอบ 200 ปีแห่งการสถาปนาราชวงศ์ โดยหลังจากผ่านสงคราม 7 ปีไปแล้ว พระราชวังก็ได้รับการบูรณะขึ้นอีกครั้งในปี พ.ศ. 2152 (ค.ศ. 1619) โดยพระเจ้าซ็อนโจ และองค์ชายควังแฮกุน แต่อีก 4 ปีต่อมา พระราชวังกลับเกิดเพลิงเผาวอดอีกครั้งในเหตุจลาจลที่ขุนนางไม่พอใจองค์ชายควังแฮและก่อการยึดอำนาจ สถาปนาองค์ชายนึงยางขึ้นเป็นพระเจ้าอินโจ พร้อมกับเนรเทศองค์ชายควังแฮไปเกาะคังฮวา จนพระราชวังถูกโจมตีอีกครั้งจากจักรวรรดิชิง (ประเทศจีน) แต่หลังจากนั้นพระราชวังก็ได้รับการสร้างใหม่ให้อยู่ในสภาพดั้งเดิม
พระราชวังชังด็อกได้ถูกใช้เป็นที่ประทับขององค์กษัตริย์ ที่ว่าราชการ และที่ทำงานของขุนนางจนถึงปี พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) เมื่อพระราชวังคย็องบกซึ่งอยู่ข้างเคียงได้รับการสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งโดยสมเด็จพระจักรพรรดิซุนจง (จักรพรรดิองค์สุดท้ายของจักรวรรดิเกาหลี) แต่อย่างไรก็ตามสมเด็จพระจักรพรรดิซุนจงนี้ก็ได้เสด็จมาประทับที่พระราชวังชังด็อกเรื่อยมากระทั่งเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926)
อย่างไรก็ตาม บรรดาสมาชิกราชวงศ์ลี (ราชวงศ์จักรพรรดิเกาหลี) ที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันซึ่งยังไม่มีสถานะเป็นประมุขแห่งรัฐอย่างเป็นทางการนั้น หากในอนาคตสถาบันจักรพรรดิเกาหลีถูกฟื้นขึ้นในฐานะสัญลักษณ์แห่งรัฐ (ระบอบประชาธิปไตยอันมีสมเด็จพระจักรพรรดิเป็นประมุข) พระราชวังแห่งนี้น่าจะเป็นสถานที่ใช้ในการประกอบพิธีบรมราชาภิเษกเพื่อการขึ้นเสวยราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดิ
สิ่งก่อสร้างในพระราชวัง.
สิ่งก่อสร้างในพระราชวังชังด็อกมีดังนี้ 
มรดกโลก.
พระราชวังชังด็อกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 21 เมื่อปี พ.ศ. 2540 ที่เนเปิลส์ ประเทศอิตาลี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
หอศิลป์บอร์เกเซ

หอศิลป์บอร์เกเซ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1903
หอศิลป์บอร์เกเซตั้งอยู่ในสิ่งก่อสร้างที่เดิมเป็น “วิลลาบอร์เกเซพินชิอานา” ที่เดิมเป็นส่วนสำคัญของสวนแต่ในปัจจุบันสวนแยกเป็นอีกส่วนหนึ่งต่างหากเป็นสวนวิลลาบอร์เกเซ (Villa Borghese gardens) หอศิลป์บอร์เกเซเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะของงานสะสมบอร์เกเซ ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม และศิลปะโบราณที่เริ่มสะสมโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) หลานของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 คฤหาสน์สร้างโดยสถาปนิกฟลามินิโอ พอนซิโอ (Flaminio Ponzio) จากร่างที่เขียนโดยสคิปิโอเนเอง ผู้ที่ใช้เป็นคฤหาสน์นอกเมืองสำหรับจัดงานเลี้ยง
สคิปิโอเน บอร์เกเซเป็นผู้อุปถัมภ์คนแรกๆ ของจานโลเรนโซ แบร์นินี และเป็นผู้ชอบสะสมงานของคาราวัจโจ ที่ประกอบด้วย “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ”, “บัคคัสไม่สบาย” และอื่นๆ ภาพเขียนอื่นๆ ที่สำคัญก็ได้แก่ “วีนัสและเจ้าสาว” โดยทิเชียน, “ชะลอร่างจากกางเขน” โดยราฟาเอล และงานของปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และเฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci)
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 
สมุดภาพ.
งานศิลปะบางชิ้นในหอศิลป์
รถไฟสายทางช้างเผือก

รถไฟสายทางช้างเผือก (; โรมาจิ: "Ginga Tetsudō no Yoru") เป็นวรรณกรรมเยาวชน ที่เขียนขึ้นโดย เค็นจิ มิยาซาวะ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2470 ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2477 ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดย สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) เมื่อปี พ.ศ. 2545 แปลโดย มณฑา พิมพ์ทอง
" จากคำนำ" รถไฟสายทางช้างเผือก แสดงให้เห็นอุดมคติอันสูงส่งในการที่จะอุทิศตัวเองเพื่อผู้อื่น ตัวละครในเรื่องที่ไปถึงแดนสวรรค์ต่างเป็นผู้ที่เสียสละเพื่อเพื่อนมนุษย์ และมีความเชื่อมั่นในการกระทำของตนเองทั้งสิ้น มิยาซาวะได้แสดงให้เห็นปณิธานอันแน่วแน่ในการที่จะทำให้ผู้อื่นมีความสุขผ่านคำพูดของโจวานนี ตัวละครเอกในเรื่องซึ่งเดินทางไปในความฝันกับขบวนรถไฟร่วมกับคัมพาเนลลาเพื่อนรักของเขา สิ่งเหล่านี้คือความบริสุทธิ์งดงามของ รถไฟสายทางช้างเผือก ที่ยังคงอยู่ในดวงใจของผู้อ่านชาวญี่ปุ่นชั่วนิรันดร
นวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นละครเพลง และละครเวทีอยู่เสมอ ถูกนำมาสร้างเป็นอนิเมะ ออกฉายในปี พ.ศ. 2528
การ์ตูน.
หนังสือการ์ตูนที่มีชื่อเหล่านี้ล้วนมีเนื้อหาของ รถไฟสายทางช้างเผือกแทรกอยู่ในเนื้อเรื่อง หรือดัดแปลงบทประพันธ์ในเข้ากับเนื้อเรื่องของตนเอง
แอนิเมชัน.
รถด่วนอวกาศ 999
เบรกบีตฮาร์ดคอร์

เบรกบีตฮาร์ดคอร์  เป็นแนวเพลงแดนซ์ ได้รับอิทธิพลจากแนวเพลง (เบรกบีตเทคนิค) แอซิดเฮาส์ และ นิวบีต ที่เกิดขึ้นปลายทศวรรษ 1980 เริ่มแพร่กระจาย ใน สหราชอาณาจักร ในต้นทศวรรษ 1990s เพลงแนวเบรกบีตฮาร์ดคอร์มักเล่นในไนต์คลับในสหราชอาณาจักร และเบรกบีตฮาร์ดคอร์ยังถูกจัดเป็นส่วนหนึ่งในดนตรีเรฟ
พระราชวังท็อกซู

ท็อกซูกุง หรือ พระราชวังท็อกซู เป็นพระราชวังในกรุงโซลที่พระบรมวงศานุวงศ์เกาหลีประทับตั้งแต่สมัยโชซ็อนถึงการผนวกเกาหลีของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 โดยเป็นหนึ่งใน "ห้าพระราชวัง" ที่สร้างโดยพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซ็อน และได้รับการบรรจุเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์
เดิมพระราชวังแห่งนี้เป็นที่ประทับขององค์ชายวอลซาน พระเชษฐาในพระเจ้าซองจงหรือองค์ชายชาซาน ระหว่างสงครามเจ็ดปี ที่นี่ได้กลายเป็นพระราชวังหลวง โดยพระเจ้าซอนโจเป็นกษัตริย์องค์แรกที่เสด็จมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และองค์ชายควางแฮกุนได้ทรงสวมมงกุฎที่นี่เมื่อ ค.ศ. 1608 (พ.ศ. 2151) และทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวังแห่งนี้เป็น คย็องอุนกุง (경운궁, 慶運宮) ใน ค.ศ. 1611 (พ.ศ. 2154) หลังจากทางราชสำนักได้กลับไปสร้างพระราชวังชังด็อกขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ. 1618 (พ.ศ. 2161) พระราชวังแห่งนี้ก็ได้เป็นพระราชวังรองตลอด 270 ปี (ค.ศ. 1618-1888) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซอกุง (พระราชวังตะวันตก)
ต่อมาใน ค.ศ. 1897 (พ.ศ. 2440) หลังจากเกิดวิกฤติการณ์ทางการเมืองแล้ว พระเจ้าโกจงได้ทรงลี้ภัยเข้าไปประทับในสถานทูตรัสเซีย หลังจากนั้นพระองค์ได้กลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นคย็อนกุนกุงอีกครั้ง หลังจากทรงย้ายกลับมาประทับที่พระราชวังแห่งนี้แล้วโปรดให้มีการขยายและเพิ่มเติมสิ่งอำนวยความสะดวกในพระราชวัง หลังจากทรงสละราชสมบัติให้สมเด็จพระจักรพรรดิซุนจง พระราชโอรสก็ทรงประทับที่พระราชวังแห่งนี้และได้เปลี่ยนชื่อพระราชวังเป็น ท็อกซูกุง จนถึงทุกวันนี้ และมีเรื่องเล่าอ้างอิงว่าทรงอธิษฐานให้มีพระชนม์ชีพที่ยาวนานและทรงใช้พระชนม์ชีพที่เหลือประทับที่ ฮัมนย็องจ็อน โดยปัจจุบันนี้พระราชวังท็อกซูได้เป็นพิพิธภัณฑ์มีสวนป่าและมีพระบรมรูปพระเจ้าเซจงมหาราช
ไท ต.ศิลาชัย

ไท ต.ศิลาชัย หรือนายเอกวัฒน์ ทาริน เกิดเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่จังหวัดอุดรธานี 
ประวัติ.
ไทเริ่มต้นด้วยการชกมวยไทยในชื่อโชคนำชัย ต.ศิลาชัย เนื่องจากมีจุดเด่นที่เป็นมวยหมัดหนัก จึงหันมาชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแพ้คะแนน ก้องเดช ศิษย์ตราษตระการ จึงหันกลับไปชกมวยไทยตามเดิม 
อีก 4 ปีต่อมา ไทหันกลับมาชกมวยสากลอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โอมิด โกลิซาเคย์ ยก 4 จึงหันมาชกมวยสากลอย่างต่อเนื่อง การชกที่สร้างชื่อเสียงคือชนะน็อคยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง อดีตแชมป์โลกของสมาคมมวยโลกในยกที่ 5 จากนั้น ไทได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนของสภามวยโลกรุ่นเฟเธอร์เวทและเป็นฝ่ายชนะคะแนน อาร์เมอร์ ทิโน่ ได้ครองแชมป์สมใจ ป้องกันแชมป์ได้ระยะหนึ่งก็ไปเสียแชมป์ที่ออสเตรเลีย
พชร ธรรมมล

พชร ธรรมมล (ชื่อเดิม: ปรมัติ; ชื่อเล่น: ฟลุค) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงเมื่อเป็นอันดับที่สาม จากการเข้าประกวดร้องเพลง ในรายการโทรทัศน์ "เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 5"
ประวัติ.
พชรเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2531 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายของทรงวุฒิ รมยะพันธุ์ แต่มีปัญญา ธรรมมล (ต้อ) ครูชำนาญการ วิทยาลัยนาฏศิลป์ ซึ่งรับพชรเป็นบุตรบุญธรรมตามกฎหมาย เป็นผู้เลี้ยงดูจนเติบโต สำเร็จการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนโยนออฟอาร์ค สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลาย ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาระดับชั้นปริญญาตรีที่ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ 
ในวัยเด็ก พชรแสดงเป็นสมเด็จพระยอดฟ้า ในภาพยนตร์เรื่องสุริโยไท และแสดงเป็นพระนเรศ ในละครโทรทัศน์เรื่องกษัตริยา
เมื่อปี พ.ศ. 2547 ขณะศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 4 พชรร่วมกับเพื่อนห้าคน ตั้งวงดนตรีชื่อ "ฟลายอิงซูโม" (Flying Sumo) สังกัดค่ายแบ็กยาร์ด (Backyard) และออกอัลบั้มเพลงชื่อ "ทีนสตอรี" (Teen Story) และเมื่อมีเวลาว่าง พชรยังร้องเพลงหาเงินช่วยเหลือครอบครัวอีกทางหนึ่งด้วย พชรเข้าประกวดร้องเพลง ในรายการโทรทัศน์ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 5 เมื่อปี พ.ศ. 2552 โดยเป็นอันดับที่สามเมื่อจบการแข่งขัน ทว่าต่อมา เขาขอยกเลิกสัญญากับเอ็กแซ็กท์ แล้วออกมาทำงานเพลงด้วยตนเอง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555
เมื่อปี พ.ศ. 2563 ฟลุ๊คพชรได้ทำวงร่วมกับ ชยธร เศรษฐจินดา (ต้น เดอะสตาร์) และ ภูหิรัณย์ หล่อเสถียรธารี (เซน เดอะสตาร์) ในนามวง 456.FourFiveSix และมีผลงานเพลงแรกปล่อยออกมาชื่อว่าเพลง Moon (พระจันทร์) และผลงานเพลงล่าสุดชื่อเพลง Faded (จางหาย) 
เมื่อปี พ.ศ. 2566 ฟลุ๊คพชรได้ร่วมทำโปรเจกต์พิเศษร่วมกับ นายนันทชิต สัมฤทธิ์ (นักดนตรีแบ็คอัพศิลปิน วงสวัสดี , คณะหลานยายอิ่ม ฯลฯ) และศิลปินภาคใต้อีกหลากหลายท่าน และต่อมาในปัจจุบันนันทชิตก็ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกนักดนตรีแบ็คอัพให้กับ พชร ธรรมมล หรือ ฟลุ๊ค เดอะสตาร์ 
ด้านการเมือง.
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ฟลุคเป็นผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคไทยรักษาชาติ
ในระหว่างการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 ฟลุ๊ค พชร ได้ก่อตั้ง "ภาคีดารา" โดยมีจุดมุ่งหมายต้องการให้บุคคลในวงการบันเทิงหันมาอยู่ข้างประชาชน 
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566 เขาลงสมัคร ส.ส. ระบบบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 50 กระทั่งวันที่ 26 กันยายน 2566 ระหว่างการประชุมคณะรัฐมนตรี ที่ประชุมมีมติเห็นชอบแต่งตั้งให้เขาเป็นข้าราชการการเมืองตำแหน่งประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี โดยให้มีผลทันที
พระคริสต์รับศีลจุ่ม (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

พระคริสต์รับศีลจุ่ม  เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติลอนดอน พระคริสต์รับศีลจุ่มเป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1448 ถึงปี ค.ศ. 1450
เปียโรได้รับจ้างให้เขียนภาพนี้โดยสำนักสงฆ์ลัทธิคามาลโดเลเซ ที่ ซานเซพอลโครในทัสเคนี ภาพนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพ เป็นงานเขียนสมัยแรกของเปียโรซึ่งเห็นได้ว่ายังมีลักษณะการเขียนแบบ “light painting” ของ โดเมนนิโค เวเนเซียโน (Domenico Veneziano) ผู้เป็นครู
ภาพเขียนเป็นภาพพระเยซูกำลังรับศีลจุ่มจากนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เหนือพระเศียรเป็นภาพของนกพิราบ พระเยซู, มือของนักบุญจอห์น นกพิราบ และขันน้ำของนักบุญจอห์น แบ่งภาพเป็นสองส่วนเท่าๆ กันอีกจุดหนึ่งที่เปียโณใช้แบ่งภาพ คือต้นไม้ทางด้านซ้ายของพระเยซู ซึ่งแบ่งภาพตามแบบที่เรียกว่า “อัตราส่วนทองคำ” (Golden ratio) 
เทวดาสามองค์ที่ยืนทางด้านซ้ายแต่งตัวไม่เหมือนกัน และแตกต่างจากการเขียนภาพทั่วไป เทวดาสามองค์ไม่ได้อยู่ในอาการที่สนับสนุนหรือเกี่ยวข้องกับเยซู แต่ยืนจับมือกันแทน ส่วนนี้ อาจจะสะท้อนถึง นโยบายของ การประชุมสภาบาทหลวงแห่งฟลอเรนซ์ ที่มีจุดมุ่งหมายในการประสานความสัมพันธ์ระหว่างคริสต์ศาสนจักรทางตะวันตกและตะวันออก และความจริงแล้วนักบวชคามาลโดเลเซ อัมโบรจิโอ ตราเวอร์ซาริ (Ambrogio Traversari) ก็เป็นผู้สนับสนุนการรวมตัวกันของสองฝ่าย สัญลักษณ์นี้ยังเน้นอีกด้วยจากผู้ที่จะมารับศีลจุ่มต่อจากพระเยซูที่แต่งตัวแบบตะวันออกที่ยืนอยู่ข้างหลัง
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกามีชื่อเสียงในสมัยนั้นในทางการวาดแบบทัศนียภาพและแบบเรขาคณิต ซึ่งในภาพนี้จะเห็นได้จากแขนและขาของนักบุญจอห์นซึ่งทำเป็นสองมุมที่มีขนาดเดียวกัน
พระราชวังฤดูร้อนเดิม

พระราชวังฤดูร้อนเดิม  เป็นที่รู้จักในชื่อ ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน  เดิมมีชื่อเรียกว่า ยฺวี่-ยฺเหวียน  เป็นกลุ่มพระราชวัง และสวนหย่อม ตั้งอยู่บริเวณชานกรุงปักกิ่ง ห่างจากพระราชวังต้องห้ามไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 8 กิโลเมตร ในบริเวณใกล้เคียงกับพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอ-ยฺเหวียน
ยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 19 เพื่อเป็นที่ประทับของจักรพรรดิราชวงศ์ชิง มีเนื้อที่ประมาณ 3.5 ตารางกิโลเมตร พระตำหนักส่วนใหญ่สร้างด้วยหิน ตามแบบสถาปัตยกรรมตะวันตก จากการออกแบบของ Giuseppe Castiglione และ Michel Benoist สถาปนิกเยซูอิตชาวอิตาลี 
พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1707 ในรัชกาลจักรพรรดิคังซี เพื่อพระราชทานแก่พระราชโอรสองค์ที่สี่ ซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้น และทรงขยายอาณาเขตพระราชวัง ในปี ค.ศ. 1725 และได้มีการบูรณะอีกครั้งในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง และใช้เป็นพระราชวังที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิ เป็นเวลาถึง 150 ปี 
พระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียน ถูกเผาทำลายในช่วงปลายของสงครามฝิ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1860 โดยกองทหารฝรั่งเศส บุกเข้ายึดพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิเสียนเฟิง ในกลางดึกของคืนวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1860 ต่อมาในวันที่ 18 ตุลาคม ลอร์ดเจมส์ บรูซ แห่งเอลกิน ผู้สำเร็จราชการของอังกฤษ ได้สั่งการให้กองทหารอังกฤษ จำนวน 3,500 คน บุกเข้าเผาทำลายพระราชวัง เพื่อเป็นการตอบโต้ราชสำนักจีน ที่สั่งทรมานและประหารชีวิตนักโทษชาวยุโรป และอินเดีย จำนวน 20 คน โดยใช้เวลาเผาทำลายถึง 3 วัน
ในยุคปัจจุบัน ทางการจีนเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะสร้างพระราชวังยฺเหวียนหมิง-ยฺเหวียนขึ้นมาใหม่ แต่ในที่สุดก็ได้ตัดสินใจอนุรักษ์ซากปรักหักพังไว้ในสภาพเดิม
ภาพรวม.
พระราชอุทยานหรือสวนใหญ่ในพระราชวังฤดูร้อนเดิมประกอบด้วย 3 สวนใหญ่ :
หยวนหมิงหยวน สร้างขึ้นในปี ค.ศ.1707 (รัชกาลคังซีปีที่ 46) โดยเริ่มแรกจักรพรรดิคังซีมอบสวนแห่งนี้ให้เป็นรางวัลแก่พระโอรสองค์ที่ 4 องค์ชายอิ้นเจิน และได้เขียนแผ่นป้ายคำว่า "หยวนหมิงหยวน" ด้วยพระองค์เอง โดยคำว่า "หยวนหมิง 圆明" นั้น หมายถึงองค์ชายอิ้นเจิน
เมื่อองค์ชายอิ้นเจินหรือจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ.1722 ก็ได้มีการขยายสวนทางใต้ออกไปอีก โดยมีการสร้างพระที่นั่งเจิ้งต้ากวางหมิง พระที่นั่งฉินเจิ้งเตี้ยน ห้องของคณะขุนนาง (รัฐมนตรี) อาคารทำการ (กระทรวง) สภากลาโหม และอาคารสถานที่อื่นอีกมากมาย จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการประชุมบริหารราชการแผ่นดินในช่วงฤดูร้อน โดยปราศจากการสอดแนมแอบฟัง
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง นอกจากจะมีการสร้างขยายเพิ่มเติมเฉพาะจุดภายในหยวนหมิงหยวนแล้ว ยังให้มีการสร้างสวนฉางชุนหยวนขึ้นทางฝั่งตะวันออก และสวนฉี่ชุนหยวนเพิ่มขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วย
แม่พระมหาการุณย์ (ปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา)

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
แม่พระมหาการุณย์ ( ) เป็นงานเขียนชิ้นแรก ๆ ของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปินาโกเตกา โกมูนาเล ที่เมืองซานเซปอลโกร ประเทศอิตาลี แผงกลางเป็นลักษณะภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ที่นิยมเขียนกันในอิตาลี
ในปี ค.ศ. 1445 Compagnia della Misericordia ซึ่งเป็นคณะภราดาฆราวาสของซานเซปอลโกรว่าจ้างปีเอโรเขียนบานพับภาพ ลักษณะที่นิยมสำหรับการเขียนบานพับภาพในสมัยนั้นมักจะเป็นการใช้สีสันที่จัด (precious colours) และฉากหลังเป็นทอง เขาไม่พอใจที่สัญญาจำกัดเวลาการเขียนให้เสร็จเพราะมีงานอื่นที่กำลังยุ่งอยู่ เขาจึงไม่ได้เขียนให้เสร็จจนอีกสิบเจ็ดปีต่อมาในปี ค.ศ. 1462
แผงที่เก่าที่สุดสองแผงทางด้านซ้ายของแผงหลักเป็นภาพนักบุญเซบาสเตียนและนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา แผงนักบุญเซบาสเตียนมีลักษณะที่เกี่ยวข้องกับภาพเปลือยที่เขียนโดยมาซัชโช ปีเอโรมาเขียนจั่ว (tympanum) รอบแผงภายหลัง รวมทั้งภาพการตรึงพระเยซูที่กางเขนเหนือแผงกลาง และนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซีย ทูตสวรรค์ แม่พระรับสาร และนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีรอบด้านข้าง มาในปี ค.ศ. 1450 ปีเอโรก็เขียนภาพนักบุญอันดรูว์และนักบุญแบร์นาร์ดีโนแห่งซีเอนา เสร็จ บนฐานฉากแท่นบูชาประกอบด้วยฉากห้าฉากจากชีวิตของพระเยซูที่ส่วนใหญ่วาดโดยผู้ช่วย ส่วนสุดท้ายที่เขียนคือแผงกลางซึ่งเป็นภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ซึ่งเป็นภาพพระแม่มารีแสดงพระกรุณาโดยการกางฉลองพระองค์คลุมผู้อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระองค์
ปีเอโรมีปัญหาในการวาดภาพบนฉากหลังที่เป็นสีทองล้วน ๆ เขาจึงขอให้ผู้ว่าจ้างอนุญาตให้วางรูปสมาชิกของคณะภราดาที่คุกเข่าภายในช่องของเสื้อคลุมที่กางออกของพระแม่มารีย์ ช่องว่างนี้จึงคล้ายมุขรอบด้านสำหรับทำพิธีของโบสถ์ แต่องค์พระแม่มารีย์ก็ยังมีขนาดใหญ่กว่าและไม่ได้สัดส่วนกับผู้ที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุม ซึ่งเป็นลักษณะการวาดภาพของสมัยกลางที่ให้ความสำคัญต่อบุคคลสำคัญในภาพโดยวาดใหญ่กว่าคนอื่น ๆ ในภาพ แต่ลักษณะการวาดรูปคนของปีเอโรมีอิทธิพลมาจากมาซัชโช และมีความลึกที่มีอิทธิพลมาจากฟีลิปโป บรูเนลเลสกี เป็นลักษณะของศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
อัลดัส ฮักซลีย์บรรยายภาพ “แม่พระมหาการุณย์” ของปีเอโรว่าเป็นภาพเขียนที่สวยที่สุดในโลก ซึ่งเป็นคำกล่าวที่เชื่อกันว่าทำให้ทหารอังกฤษที่จำได้เลี่ยงการทิ้งระเบิดที่เมืองซานเซปอลโกรระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2
แม่พระมหาการุณย์

พระแม่มารีปางกรุณา (ภาษาอังกฤษ: Virgin of Mercy; ภาษาอิตาลี: Madonna della Misericordia; ภาษาเยอรมัน: Schutzmantelmadonna; ภาษาฝรั่งเศส: Vièrge au Manteau หรือ Vierge de Miséricorde) เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนา ที่เป็นภาพพระแม่มารีกางฉลองพระองค์คลุมกว้างออกไปเหนือกลุ่มคนที่เข้ามารับการพิทักษ์ หัวเรื่องการเขียนภาพนี้นิยมกันมากในอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 และมักจะเป็นลักษณะเขียนย่อยจากภาพเหมือนผู้อุทิศ (Donor portrait) ภาพเขียนลักษณะนี้พบในประเทศอื่นและศิลปะยุคต่อมาด้วย โดยเฉพาะในแคว้นคาเทโลเนีย และละตินอเมริกา 
ภาพและที่มา.
ตามปกติพระแม่มารีจะยืนอยู่องค์เดียวที่อาจจะมีเทวดายกเสื้อคลุมให้เพื่อที่จะทรงอุ้มพระบุตรได้ ผู้ที่ได้รับการพิทักษ์มักจะคุกเข่าและด้วยความจำเป็นมีขนาดร่างเล็กกว่าพระแม่มารีมาก ผู้ได้รับการพิทักษ์อาจจะเป็นผู้แทนของคริสต์ศาสนจักรโดยมีพระสันตะปาปาถือคทาประจำพระองค์และมงกุฏอยู่ข้างหน้าและผู้แทนของประชาชนในเมืองที่เขียน ภาพมักจะจ้างให้เขียนโดยกลุ่มคนเช่นครอบครัว, สมาคมภราดรภาพ, สมาคมพ่อค้า หรือสำนักสงฆ์หรือแอบบี ผู้รับการพิทักษ์ก็เป็นผู้จ้างให้เขียนภาพซึ่งแสดงจากการแต่งตัว หรือมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็อาจจะเป็นภาพส่วนบุคคล บางครั้งในภาพก็จะมีลูกธนูหล่นลงมาเป็นสายอยู่เหนือภาพโดยมีเสื้อคลุมของพระแม่มารีปกป้องผู้หลบอยู่ข้างใน 
งานเขียนภาพนี้ที่เก่าที่สุดอาจจะเป็นจิตรกรรมแผงเล็กที่เขียนโดยดุชโช ราวปี ค.ศ.1260 โดยมีพระซานฟรานซิคันสามคนหลบอยู่ในเสื้อคลุม ในภาพนี้พระแม่มารีทรงนั่งและกางเสื้อคลุมออกไปข้างเดียว และทรงอุ้มพระบุตรบนพระเพลาด้วยพระกรอีกข้างหนึ่ง
แรงบันดาลใจของรูปสัญลักษณ์มาจากทิพยทัศน์ที่รายงานใน “Dialogus Miraculorum” ของหลวงพ่อซิสเตอร์เชียนซีซาร์แห่งไฮสเตอร์บาค (Caesar of Heisterbach) ที่แพร่หลายอย่างกว้างขวางราว ค.ศ. 1230. นอกไปจากนั้นที่มาของภาพอาจจะเกี่ยวข้องกับประเพณีหรือทิพยทัศน์ของปาฏิหาริย์ที่เกี่ยวข้องกับภาพที่มีชื่อเสียงที่วัดเซนต์แมรีแห่งบลาแชร์แน (Church of St. Mary of Blachernae) ที่ คอนแสตนติโนเปิล ซึ่งเป็นที่มาของรูปสัญลักษณ์พระแม่มารีผู้พิทักษ์ (The Protection of the Mother of God) ของนิกายรัสเซียออร์โธด็อกซ์ แต่ภาพนี้ก็ไม่พบในศิลปะไบแซนไทน์ ภาพที่คล้ายคลึงกันเป็นภาพของพระแม่มารีที่ทรงปกป้องด้วยผ้าคลุมผมที่ทรงถืออยู่ในพระหัตถ์ที่พิทักษ์คนได้เพียงจำนวนน้อย ภาพตะวันตกนี้บางครั้งก็ยังพบในรูปสัญลักษณ์ของอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ที่อาจจะเผยแพร่ทางไซปรัสโดยผู้ไปรบในสงครามครูเสด หรือในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในยุโรปตะวันออก
ตามปกติแล้วภาพนี้ไม่ว่าจะเป็นจิตรกรรมหรือประติมากรรมจะเป็นภาพโดด ๆ ไม่รวมอยู่ในภาพชุดใด ยกเว้น “ฉากแท่นบูชาพระแม่มารีปางกรุณา” โดย เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1445-1462 โดย เปียโร เดลลา ฟรานเชสกาที่วางแผง “พระแม่มารี” เป็นแผงกลางของฉากแท่นบูชาโดยมีแผงอื่นประกบข้างและเหนือภาพ
ในเยอรมนีใช้ภาพทรงเดียวกันแต่แทนที่จะเป็นพระแม่มารีก็เป็นนักบุญเออร์ซูลาผู้มักจะถือศรที่สัญลักษณ์ประจำตัวเพื่อไม่ให้สับสนกับพระแม่มารี 
มาร์ติน ลูเทอร์กล่าวเสียดสีภาพนี้ว่าเป็นภาพ “แม่ไก่กับลูกเจี๊ยบ” 
การใช้อย่างอื่น.
คำว่า “พระแม่มารีปางกรุณา” พบในความหมายอื่นที่ไม่เกี่ยวกับงานศิลปะที่กล่าวมา เช่นการใช้เป็นรูปสัญลักษณ์ของพระแม่มารีและพระบุตร พระแม่มารีผู้กรุณาทรงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของบาร์เซโลนา
ฟลายอิ้ง ซูโม่

ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) คือ วงดนตรีแนวป๊อปร็อก สมาชิกวงประกอบด้วย
เดิมวง ฟลายอิ้ง ซูโม่ มีชื่อวงว่า ม.teen เริ่มรวมตัวกันในปี พ.ศ. 2547 ผลิตงานเพลงชื่อ "ฟันเหล็กเด็กแนว" โดยเปิดให้ได้รับฟังผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ต่อมาในปี 2550 ทางวงได้ร่วมงานกับค่ายดนตรี Backyard จึงได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น ฟลายอิ้ง ซูโม่ (Flying Sumo) ออกผลงานอัลบั้ม Teen Story ซึ่งเป็นอัลบั้มเต็มครั้งแรกของพวกเขาทั้ง 5 คน
ส่วนเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับวงคือ "ฟันเหล็กเด็กแนว", "จูงมือ", "เด็กใหม่" เป็นต้น
ปลาหมูลายเมฆ

ปลาหมูลายเมฆ  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Botia kubotai" อยู่ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีสันสวยงามมาก โดยเป็นปล้องและดวงสีเหลืองสลับกับสีดำบนพื้นลำตัว ครีบและหางก็มีสีสันแบบนี้ด้วยเช่นกัน โดยปลาแต่ละตัวสีสันจะไม่เหมือนกัน ปากค่อนข้างเรียว มีหนวด 3 คู่ ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้
มีขนาดลำตัวใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 8.5 เซนติเมตร
พบอาศัยอยู่เป็นฝูง หากินบริเวณหน้าดินเฉพาะลุ่มแม่น้ำสาละวินเท่านั้น โดยพบระหว่างพรมแดนไทย-พม่า โดยในเขตแดนไทยพบที่แม่น้ำสุริยะ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร
เป็นปลาชนิดใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ และถูกอนุกรมวิธานโดย ดร.มัวรีซ คอตเทเลต นักมีนวิทยาชาวสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 2004 
จากความที่มีสีสันสวยงาม ทำให้ปลาหมูลายเมฆได้รับความนิยมในฐานะเป็นปลาสวยงามในระยะเวลาไม่นาน ในสถานที่เลี้ยง ปลาสามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี มีอุปนิสัยไม่ก้าวร้าว สามารถเลี้ยงรวมเป็นฝูงหรือรวมกับปลาอื่นได้เป็นอย่างดี โดยจะเก็บกินเศษอาหารที่ปลาใหญ่ในตู้กินเหลือ
อนึ่ง มีปลาหมูอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายปลาหมูลายเมฆ และพบในลุ่มแม่น้ำสาละวินเช่นเดียวกัน คือ ปลาหมูพม่า ("B. histrionica")
เหวิน เทียนเสียง

เหวินเทียนเสียง  เป็นเสนาบดีในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ เกิดเมื่อปีค.ศ.1236 ที่ตำบลลู่หลิ่งหรือเมืองจี๋อานในปัจจุบัน
เขาได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองหูหนานและเจียงซี
ปีค.ศ.1276 ในสมัยจักรพรรดิซ่งกงจง กองทัพมองโกลของกุบไลข่านตีได้เมืองต่างๆ ของจีน แล้วยกเข้าใกล้ราชธานีหลินอาน(หางโจว)ห่างจากกำแพงเมืองเพียง 30 ลี้ จักรพรรดิซ่งกงจงและไทเฮาเห็นว่าหมดทางสู้จึงขอสวามิภักดิ์ต่อมองโกล และเหวินเทียนเสียงออกไปเจรจาหย่าศึกแต่ก็ไม่เป็นผล กองทัพมองโกลบุกยึดเมืองหลวงและจับตัวเหวินเทียนเสียงไว้ แต่ก็หาทางหลบหนีออกมาได้ และจัดตั้งกองกำลังต่อต้านกองทัพมองโกล ในขณะที่ขุนนางอื่นที่ไม่ยอมแพ้ได้ย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองฝูโจว แล้วพากันยกองค์ชายเจ้าซื่อขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งต้วนจง มีเหวินเทียนเสียงเป็นอัครเสนาบดีใหญ่
ปีค.ศ.1277 จักรพรรดิซ่งต้วนจงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน องค์ชายเจ้าปิ่งได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งตี้ปิง 1 ปีถัดมากองทัพมองโกลก็ยึดเมืองฝูโจวได้สำเร็จ เหล่าขุนนางจึงย้ายราชธานีลงใต้ไปยังเมืองกว่างโจว ปลายปี ค.ศ.1278 ทัพมองโกลได้ยกทัพใหญ่บุกเข้ามาที่เขาอู่พัวหลิ่ง (ทางเหนือของมณฑลกวางตุ้งปัจจุบัน) จับเอาเหวินเทียนเสียง ไปเป็นเชลย แล้วเข้ายึดราชธานีได้ในปี ค.ศ.1279 จักรพรรดิซ่งตี้ปิงและบรรดาขุนนางหนีไปยังภูเขาหยาซานริมทะเลซินฮุ่ย แต่กองทัพมองโกลก็ตามมาโจมตีอีก ลู่ซิ่วฟูขุนนางผู้ใหญ่ จึงแบกองค์ฮ่องเต้ลงเรือหนีฝ่าวงล้อมออกไปแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงจับฮ่องเต้หนีลงทะเลหายสาบสูญไป เมื่อทำลายราชวงศ์ซ่งใต้ได้แล้ว
เหวินเทียนเสียงก็ถูกส่งขึ้นเหนือไปยังต้าตู (ปักกิ่ง)ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1279 กุบไลข่านขังเหวินเทียนเสียงไว้ในบ้าน เป็นเวลาถึง 4 ปี เพื่อเกลี้ยกล่อมและบังคับให้มารับใช้ราชสำนักมองโกล แต่เขาไม่เคยยอมสวามิภักติ์ต่อราชวงศ์หยวนเลย 9 มกราคม ค.ศ.1283 เหวิน เทียนเสียง ก็ถูกประหารชีวิต ขณะที่เขามีอายุได้ 47 ปี โดยก่อนตายยังได้หันหน้าไปยังทิศใต้แล้วก้มลงคำนับต่อแผ่นดินเกิด
เหวินเทียนเสียงถือเป็นขุนนางและกวีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในความซื่อสัตย์และภักดี โดยบทกวี กั้วหลิงติงหยาง (过零丁洋)สองวรรคท้ายเป็นประโยคที่คนจีนทุกคนยังท่องจำได้ขึ้นใจจนกระทั่งปัจจุบัน
辛苦遭逢起一经 ยากเย็นแสนเข็ญแตกฉานการรบ
干戈寥落四周星 ตรากตรำกรำศึกโดดเดี่ยวนานปี
山河破碎风飘絮 บ้านเมืองล่มสลายดุจใบไม้ร่วง
身世沉浮雨打萍 ชีวิตล่มจมดั่งแหนกลางลมฝน
惶恐滩头说惶恐 หาดหวางข่งแตกพ่ายขวัญผวา
伶仃洋里叹伶仃 ทอดถอนใจเดียวดายในหลิงติง
人生自古谁无死 แต่โบราณมาใครเล่าอยู่ค้ำฟ้า
留取丹心照汗青 เหลือเพียงใจภักดิ์คงคู่โลก
อย่างไรก็ตามในสองวรรคท้ายนั้น ได้มีการแปลเป็นสำนวนต่างๆอีกมาก ที่โด่งดัง เช่น "นับแต่อดีตมามีผู้ใดบ้างที่เคยหนีจากความตายได้ จะเหลือทิ้งไว้ก็แต่เพียงหัวใจอันสัตย์ซื่อนี้ที่ส่องสว่างอยู่ในประวัติศาสตร์" และ "เกิดมามีใครไม่ปลดปลง เกียรติยืนยงฝากไว้ในแผ่นดิน" เป็นต้น
คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยพายัพ

คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร มหาวิทยาลัยพายัพ ได้เปิดสอนเป็น สาขาวิชาการบัญชี ในปีการศึกษา 2520 โดยสังกัดภาควิชาบริหารธุรกิจ คณะสังคมศาสตร์ มาในปี พ.ศ. 2528 จึงตั้งเป็นคณะบัญชีและการเงิน และในปี พ.ศ. 2531 จึงได้ใช้ชื่อ "คณะบัญชี การเงินและการธนาคาร" มาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ.
 มหาวิทยาลัยพายัพ เปิดสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2517 โดยใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยพายัพ” ประกอบด้วย 4 คณะ ได้แก่ คณะสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์แมคคอร์มิคและคณะศาสนศาสตร์แมคกิลวารี 8 สาขาวิชา คือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ดุริยศิลป์ ประวัติศาสตร์ สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา บริหารงานบุคคล พยาบาลและผดุงครรภ์ และปรัชญาและศาสนา
ปัจจุบันคณะฯ ได้ย้ายจากอาคารบริหารธุรกิจมาอยู่ที่ อาคารเฉลิมพระเกียรติ มีห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง รวม 100 เครื่อง มีห้องสอนด้วยคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อ Internet จำนวน 11 ห้อง
ภาควิชาการบัญชี มีบัณฑิตจบการศึกษาแล้ว 27 รุ่น จำนวน 4,662 คน ภาควิชาการเงินและการธนาคาร มีบัณฑิตจบการศึกษาแล้ว 19 รุ่น จำนวน 1,836 คน