pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า

พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า มีปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ว่าหลังจากหมดยุคของ พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้าแล้ว แผ่นดินถูกทำลายจนเกิดแผ่นดินใหม่ เรียกว่า มัณฑกัปป์ คือจะมีพระพุทธเจ้า 2 พระองค์บังเกิดขึ้น
หนึ่งคือ พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า โดยในสมัยพระโคตมพุทธเจ้า ท่านคือ สุภพราหมณ์
และอีกหนึ่งคือ พระนรสีหสัมพุทธเจ้า
โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยพระโกนาคมนะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นช้าง ชื่อว่า พระยาฉัททันต์ เป็นพระยาช้างมงคลสีขาวดังเงินยวง อาศัยอยู่ริมสระฉัททันต์ในป่าหิมพานต์ 
ครั้งหนึ่ง พระอัญญาโกณฑัญญเถระ เป็นสาวกแห่ง พระโกนาคมนะพุทธเจ้า พระเถระนี้ได้เข้าสู่ปรินิพพานที่ริมสระฉัททันต์นั้น พระยาช้างซึ่งมีความปรารถนาพระสัพพัญญูอยู่แล้ว ได้เดินไปพบพระสรีระก็เกิดความปีติยินดี จึงตั้งจิตจะปลงสรีระกายของเถระนี้ จึงประกาศแก่เหล่าเทวดาขอให้มาช่วย และขอเลื่อยทิพย์อันหนึ่งด้วยบุญเก่าที่เคยทำไว้ พระยาช้างอธิษฐานดังนี้ ก็ปรากฏเลื่อยทิพย์อันหนึ่งลอยมาตกตรงหน้า พระยาช้างจึงตัดงาทั้งสองข้าง โดยข้างหนึ่งทำโกศ อีกข้างหนึ่งทำเชิงตะกอนรูปขนนกยูง
พระยาช้างเอาขนบนศีรษะมาทำไส้ประทีปจุดบูชาสักการะ ฝ่ายช้างบริวารจำนวน 8 หมื่น 4 พัน มากระทำสมโภชถึง 7 วัน 7 คืน เอาแก่นจันทน์แดงมีกลิ่นหอมมารอง พร้อมทั้งยกพระศพขึ้นบนศีรษะของตนและเอาเพลิงจุดเผาพระศพ ครั้นพระสรีระเมื่อเผาแล้วพระธาตุต่างๆ ก็ลอยหายขึ้นไปบนฟ้า ไม่มีเศษอันใดตกลงสู่พื้นเลย โดยพระยาช้างได้ตั้งจิตอธิษฐานถึงบุญที่ตนตัดงาทั้งสอง ขอบุญนี้จงเป็นปัจจัยให้สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้า เมื่อพระยาช้างสิ้นใจตายก็ไปเกิดเป็นเทวดาในสวรรค์ชั้นดุสิต เป็นเทพบุตร มีทิพยสมบัติอันมาก
พระเทวเทพสัมพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 80 ศอก มีพระชนมายุ 8 หมื่นปี มีไม้จำปาเป็นศรีมหาโพธิ พุทธรัศมี ฉัพพรรณรังสี(6 สี) สัณฐานเหมือนช่อฝักบัวสว่างไสวทั่วโลกธาตุ 
ด้วยบุญบารมีของท่าน จะบังเกิดต้นกัลปพฤกษ์และข้าวสาลีที่มีกลิ่นหอม ประชาชนอาศัยข้าวสาลีนี้ ไม่ได้ทำการเกษตร ค้าขาย ผิวพรรณมนุษย์มีสีทองโดยปกติ งามด้วยตัวของตัวเองแม้ไม่แต่งตัว
เจ้าจอมมารดาทิม ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

เจ้าจอมมารดาทิม พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
ประวัติ.
เจ้าจอมมารดาทิม บิดาเป็นเชื้อสายเจ้าในราชสกุลกรุงเก่าแต่ไม่ปรากฏพระนาม มารดาคือ ท้าวทรงกันดาล (ทองมอญ) อันหมายถึงท้าวทรงกันดาลชื่อ “ทอง” เป็น “มอญ” นั่นเอง
เจ้าจอมผู้นี้มีพี่ชายและน้องสาวร่วมอยู่ในราชินิกุลรัชกาลที่ 3 ชั้นต้น ๆ (เมื่อครั้งเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (รัชกาลที่ 1) เสด็จมาปราบจลาจล และหยุดประทับ ณ พลับพลาหน้าวัดพระเชตุพน ท้าวทรงกันดาลทองมอญมารดาของเจ้าจอมมารดาทิมผู้นี้เป็นผู้ใหญ่อยู่ในพระราชวังกรุงธนบุรี ได้นำเรือพระที่นั่งมาคอยรับเสด็จ และได้กราบบังคมทูลให้เสด็จลงเรือพระที่นั่ง ข้ามฟากไปยังพระราชวังกรุงธนบุรี)
พระราชโอรส.
เจ้าจอมมารดาทิม มีพระราชโอรส 1 พระองค์ และทรงเป็นต้นวงศ์สืบราชสกุลวงศ์ธนบุรี ฝ่ายสายสัมพันธ์กับราชวงศ์จักรีเป็นสายอ้อม 1 วงศ์ คือ พระองค์เจ้าอัมพวัน ประวัติพิสดารไม่ปรากฏ แต่มิได้ถูกสำเร็จโทษตามพระราชบิดาครั้ง พ.ศ. 2325 หรือร่วมกับเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ราว พ.ศ. 2352 แต่ประการใด
พระนรสีหสัมพุทธเจ้า

พระนรสีหสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ครั้นเมื่อศาสนาของพระเทวเทพสัมพุทธเจ้า เสื่อมลง ในมัณฑกัปป์เดียวกันนี้จะมีพระพุทธเจ้า อีกพระองค์หนึ่งนามว่า พระนรสีหสัมพุทธเจ้าโดยในสมัย พระโคตมพุทธเจ้า ท่านคือโตไทยพราหมณ์
โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยช่วงระหว่าง พระกัสสปะพุทธเจ้า และพระโคตมพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นมาณพ ชื่อว่า นันทมาณพ มีอาชีพเป็นพ่อค้า
ครั้งนั้น มีพระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งกำลังบิณฑบาตอยู่ มาณพนี้ได้พบก็บังเกิดความเลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงเอาผ้ากัมพลสีแดงผืนหนึ่งกับทองคำแสนตำลึง ทำเป็นเครื่องไทยธรรมถวายแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า และตั้งจิตอธิษฐานด้วยผลทานที่กระทำนี้ขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคต พระปัจเจกพุทธเจ้ารับเครื่องไทยธรรมนั้นไว้และนำผ้ามาคลุมกายโดยรอบ ยังเหลือแค่พระหัตถ์กับพระบาทเท่านั้น เมื่อมาณพเห็นดังนั้น จึงตั้งจิตอธิษฐานอีกว่า ขอให้มีเดชานุภาพแผ่ทั่วราชอาณาจักร พระปัจเจกพุทธเจ้าจึงอนุโมทนาและก็จากไป 
ระหว่างทางพระปัจเจกพุทธเจ้าได้พบหญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งหญิงสาวนี้พอเห็นพระ ห่มผ้าแดงก็สอบถามว่าผ้าที่สวยงามนี้ใครเป็นผู้ถวาย พระปัจเจกพุทธเจ้าก็บอกถึง มาณพ และความปรารถนา 2 ประการของมาณพนั้น ความปรารถนาหนึ่ง คือ เป็นพระพุทธเจ้า และอีกความปรารถนาหนึ่งคือ เป็นกษัตริย์ เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้น จึงทำบุญตามมาณพนั้นและปรารถขอเมื่อมาณพนั้นเป็นกษัตริย์แล้วก็ขอให้ตนได้เป็นมเหสีแห่งกษัตริย์นั้น และด้วยบุญนี้ทั้งสองคนจึงได้อยู่กินเป็นสามีภรรยากันในชาตินี้ และยังสร้างศาลาหลังหนึ่งไว้ พร้อมจ้างช่างมาแกะสลักรูปพระปัจเจกพุทธเจ้าประดิษฐานไว้ในศาลา ฝ่ายหญิงยังโกนเอาผมชุบน้ำมันหอม ทำเป็นไส้ปทีปสักการบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้า
เมื่อทั้งสอง สิ้นอายุขัยเกิดในสวรรค์ ชั้นดาวดึงส์เสวยทิพยสมบัติอยู่นาน จนสิ้นอายุขัยก็จุติเป็น บรมกษัติย์แห่ง เมืองทวารวดี ฝ่ายหญิงก็เกิดในตระกูลเศรษฐี พออายุได้ 16 ปีก็ได้มาเป็นมเหสีแห่งกษัตริย์นามว่า พระมงคลราชเทวี มียศถาบรรดาศักดิ์พร้อมด้วยบริวารถึง 1 ล้าน ส่วนกษัตริย์ ก็มีสนมถึง 16 ล้านด้วยกัน
วันหนึ่ง กษัตริย์มีพระประสงค์ทดลองบุญของ พระมงคลราชเทวี ให้ประจักษ์แก่เหล่าสนมทั้งหลาย จึงสั่งให้สนมเตรียมสำรับคนละที่และมาบริโภคตรงหน้าพระที่นั่ง สนมทุกคนก็บริโภคเป็นปกติ หาได้มีความแปลกประหลาดอันใด แต่พอพระมงคลราชเทวี ทรงนั่งและล้างพระหัตถ์ รับเอาอาหารขึ้นเข้าไปในพระโอษฐ์ ปรากฏว่านิ้วพระหัตถ์ของนางกลายเป็นทองคำทุกนิ้ว เป็นอย่างนี้ทุกคำที่เสวย ด้วยผลบุญที่กระทำอย่างประณีตแต่ปางก่อน พอเหล่าสนมเห็นดังนั้น จึงรู้ว่าพระมเหสี มีบุญหาควรเทียบเทียมไม่ ตั้งแต่วันนั้นมาจึงเกิดความยำเกรงต่อมเหสีเป็นอันมาก
พระนรสีหสัมพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 60 ศอก มีพระชนมายุ 8 หมื่นปี มีรัศมีรุ่งเรืองสว่างไสว มีไม้แคฝอยเป็นมหาโพธิ มีต้นกัลปพฤกษ์ ต้นหนึ่งพร้อมข้าวสาลีอันหอมให้มนุษย์ทั้งหลายได้บริโภค ผิวพรรณมนุษย์เป็นสีทอง พระองค์เสด็จไปที่ใดก็จะมีเศวตฉัตรแก้วบังเกิดอยู่ตลอดเวลา
โทโมร์ ข่าน

โทโมร์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนเฉิงจง (15 ตุลาคม ค.ศ. 1265 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1307) เป็นพระโอรสในองค์รัชทายาทเจินจิน และเป็นพระราชนัดดาในกุบไล ข่าน
เมื่อพระชนมพรรษาได้ 20 พรรษาใน ค.ศ. 1285 พระราชบิดาซึ่งเป็นองค์รัชทายาทเสด็จสวรรคตกะทันหัน กุบไล ข่าน ซึ่งเป็นพระราชอัยกา (ปู่) จึงได้แต่งตั้งพระองค์เป็นรัชทายาทแทน อีก 9 ปีต่อมาคือ ค.ศ. 1294 กุบไล ข่าน ซึ่งมีพระชนมพรรษา 79 พรรษาได้เสด็จสวรรคตลง องค์รัชทายาทพระชนมพรรษา 29 พรรษาจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์หยวน
ในรัชกาลของพระองค์ ทรงทำข้อตกลงสันติภาพกับอาณาจักรเพื่อนบ้าน เช่น ดั่ยเหวียต จามปา เป็นต้น 
โทโมร์ ข่าน เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1307 ขณะพระชนมพรรษา 41 พรรษา และคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) ผู้เป็นพระราชนัดดาได้เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อ
มวลสารระหว่างดาวเคราะห์

มวลสารระหว่างดาวเคราะห์  คือมวลสารต่าง ๆ เช่น ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ ซึ่งเป็นฝุ่นคอสมิกชนิดหนึ่งที่แผ่กระจายอยู่ทั่วย่านอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ในระบบสุริยะหรือในระบบดาวเคราะห์อื่น ๆ มีการเฝ้าศึกษาฝุ่นเหล่านี้มาหลายปีแล้วเพื่อทำความเข้าใจถึงธรรมชาติ ต้นกำเนิด และความสัมพันธ์ของมันกับวัตถุขนาดใหญ่อื่น ๆ
สำหรับในระบบสุริยะ ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์เหล่านี้ทำให้แสงอาทิตย์เกิดการกระเจิง เรียกกันว่า "แสงจักรราศี" ซึ่งจะเกิดขึ้นในแนวสุริยวิถี นอกจากนี้มันยังแผ่รังสีความร้อนออกมาที่ครอบคลุมไปทั่วท้องฟ้ายามราตรีในช่วงคลื่นประมาณ 5-50 ไมโครเมตร ฝุ่นที่ทำให้เกิดการแผ่รังสีอินฟราเรดบริเวณใกล้เส้นทางโคจรของโลกจะมีขนาดโดยประมาณ 10-100 ไมโครเมตร มวลรวมทั้งหมดของฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์มีประมาณเท่ากับมวลของดาวเคราะห์น้อยที่มีรัศมีประมาณ 15 กิโลเมตร (ที่ความหนาแน่นราว 2.5 กรัม/ลบ.ซม.)
เฮลิโอสเฟียร์

เฮลิโอสเฟียร์ หรือ สุริยมณฑล  เป็นปริมณฑลแรงแม่เหล็ก (magnetoshpere) ที่ถูกสร้างขึ้นโดยดวงอาทิตย์และห่อหุ้มระบบสุริยะเอาไว้ โดยมีลักษณะคล้ายฟองอากาศอยู่ในห้วงอวกาศ ที่พองตัวอยู่ในสสารระหว่างดาว ซึ่งเป็นผลจากลมสุริยะ ทำหน้าที่ปกป้องระบบสุริยะจากรังสีคอสมิก แม้จะมีอะตอมที่เป็นกลางทางไฟฟ้าส่วนหนึ่งจากสสารระหว่างดาวสามารถลอดเข้ามาภายในเฮลิโอสเฟียร์ได้ แต่โดยทั่วไปแล้วสสารส่วนใหญ่ที่อยู่ภายในเฮลิโอสเฟียร์ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากดวงอาทิตย์ทั้งสิ้น
ในรัศมี 10,000 ล้านกิโลเมตรแรก ลมสุริยะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วมากกว่า 1 ล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมง จากนั้นจึงเริ่มชะลอและสลายไปในสสารระหว่างดาว ลมสุริยะจะชะลอความเร็วลงจนหยุดลงในที่สุดและรวมไปในมวลสารเหล่านั้น จุดที่ลมสุริยะชะลอความเร็วลงเรียกว่า กำแพงกระแทก (termination shock) จุดที่แรงดันของสสารระหว่างดาวกับลมสุริยะเข้าสู่สมดุลกันเรียกว่า เฮลิโอพอส (heliopause) จุดที่สสารระหว่างดาวเคลื่อนที่ในทางตรงกันข้าม คือชะลอตัวลงเมื่อปะทะเข้ากับเฮลิโอสเฟียร์ เรียกว่า โบว์ช็อค (bow shock)
ลมสุริยะ.
ลมสุริยะ ประกอบด้วยอนุภาคเล็กๆ อะตอมที่มีประจุจากโคโรนาของดวงอาทิตย์ และสนามแม่เหล็ก ลักษณะของสนามแม่เหล็กที่ส่งออกมาจากดวงอาทิตย์ผ่านลมสุริยะมีลักษณะเป็นเกลียว ทั้งนี้เนื่องจากดวงอาทิตย์หมุนรอบตัวเองทุกๆ ระยะ 27 วัน ลมสุริยะนำพาเอาความเปลี่ยนแปรของสนามแม่เหล็กของดวงอาทิตย์ไปกับมันด้วย และทำให้เกิดพายุแม่เหล็กขึ้นในแม็กนีโตสเฟียร์ของโลก
เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 มีรายงานการตรวจวัดจากเครื่องมือวัด Solar Wind Anisotropies (SWAN) ซึ่งติดตั้งอยู่บนยานโซโฮ ถึงลักษณะของเฮลิโอสเฟียร์ซึ่งเป็นขอบเขตของลมสุริยะที่ปกป้องระบบของเราเอาไว้ มีลักษณะที่ไม่สมมาตร แต่มีการลดทอนกำลังลงด้วยผลกระทบจากสนามแม่เหล็กของดาราจักร
ระบบดาวเคราะห์

ระบบดาวเคราะห์  คือระบบดาวที่มีดาวฤกษ์เพียงดวงเดียว ดาวฤกษ์ดังกล่าวมีเทหะวัตถุหลายชนิดโคจรรอบ เช่น ดาวเคราะห์ ดวงจันทร์ ดาวเคราะห์น้อย สะเก็ดดาว ดาวหาง และฝุ่นคอสมิก 
ระบบสุริยะที่เราอาศัยอยู่ ถือเป็นระบบดาวเคราะห์เช่นกัน ณ 1 พฤศจิกายน 2020 มีระบบดาวเคราะห์ที่ถูกยืนยันแล้วจำนวน 3,230 ระบบ ในจำนวนนี้ 715 ระบบมีดาวเคราะห์มากกว่าหนึ่งดวง
เมฆฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์

เมฆฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ (interplanetary dust cloud) หรือ ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ (interplanetary dust) คือฝุ่นคอสมิกภายในระบบสุริยะ เป็นสมาชิกที่มีขนาดเล็กที่สุดของวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ
คำจำกัดความที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมาธิการสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) เกี่ยวกับดาวตก อุกกาบาต และฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2017 ได้ระบุว่า ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ เป็นสสารของแข็งที่แตกละเอียดโดยทั่วไปมีขนาดเล็กกว่าอุกกาบาต (ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 30 ไมโครเมตร ถึง 1 เมตร) จากข้อเท็จจริงเชิงสังเกตการณ์ อาจคิดได้ว่าจุดกำเนิดของฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์นั้นไม่ได้อยู่ในช่วงการก่อตัวของระบบสุริยะ แต่เกิดในช่วง 100 ล้านปีที่ผ่านมา โดยเกิดจากการชนกันระหว่างดาวเคราะห์น้อย ถูกปล่อยออกจากดาวหาง และการชนระหว่างวัตถุท้องฟ้าชั้นนอกด้วยกันเอง หรือวัตถุท้องฟ้าชั้นนอกชนกับฝุ่นระหว่างดวงดาว
ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ยังทำให้เกิดแสงจักรราศี ที่สามารถมองเห็นได้ในท้องฟ้าด้านทิศตะวันตกหลังพระอาทิตย์ตกดินหรือในท้องฟ้าด้านทิศตะวันออกก่อนพระอาทิตย์ขึ้น โดยจะเห็นได้ชัดในพื้นที่ที่มืดมิดมีบรรยากาศปลอดโปร่งและไม่มีแสงประดิษฐ์หรือแสงจันทร์ ดังนั้นจึงมีอีกชื่อเรียกว่า เมฆจักรราศี (zodiacal cloud)
การเคลื่อนที่ของฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ไม่เพียงแต่ได้รับผลกระทบจากความโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์เท่านั้น แต่ยังได้รับผลกระทบจากความดันรังสีของดวงอาทิตย์ด้วย แรงโน้มถ่วงจะแปรตามปริมาตร (หรือที่จริงคือแปรตามมวล) ในขณะที่ความดันรังสีจะเป็นสัดส่วนกับพื้นที่หน้าตัด เนื่องจากความดันรังสีของดวงอาทิตย์แปรผกผันกับกำลังสองของระยะห่าง จากดวงอาทิตย์ ผลกระทบที่ปรากฏจึงเหมือนกับการทำให้แรงโน้มถ่วงจากดวงอาทิตย์อ่อนลง ดังนั้นฝุ่นที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วตามกฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ของเค็พเพลอร์ในแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์จะมีความเร็วสูงเกินไป และถูกผลักออกไปด้านนอก ด้วยเหตุนี้ อนุภาคฝุ่นที่มีขนาดเล็กกว่า 1 ไมโครเมตรจึงถูกขับออกจากระบบสุริยะในเวลาอันสั้นเมื่อเทียบกับอายุของระบบสุริยะ
สำหรับฝุ่นที่มีขนาดใหญ่กว่านี้ โดยทั่วไปจะมีขนาด 10 ถึง 100 ไมโครเมตร ผลกระทบอื่นจะมีความสำคัญ ฝุ่นไม่เพียงแต่สะท้อนแสงอาทิตย์เท่านั้น แต่ยังดูดกลืนและแผ่รังสีออกมาอีกด้วย ในกระบวนการดูดกลืนและแผ่รังสีแสงอาทิตย์อีกครั้งโดยฝุ่นที่เคลื่อนที่ตามกฎของเค็พเพลอร์ในสนามรังสีดวงอาทิตย์ ความคลาดของแสงจะส่งผลให้มีการหน่วงในทิศทางการเคลื่อนที่ (ซึ่งสามารถอธิบายได้ด้วยทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ) ผลก็คือทำให้สูญเสียโมเมนตัมเชิงมุม ผลที่ตามมาก็คือ ฝุ่นจะตกลงมาในวิถีแบบเป็นเกลียวหมุนเข้าหาดวงอาทิตย์ (ปรากฏการณ์พอยน์ติง–รอเบิร์ตสัน) ด้วยเหตุนี้ ฝุ่นที่เกิดขึ้นในแถบดาวเคราะห์น้อยจึงจะหายไปภายใน 10 ล้านปี
สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น

สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น เป็นสำนักพิมพ์ที่มีบทบาทในด้านการ์ตูนไทย จากการจัดพิมพ์นิยายชุดและหนังสือการ์ตูนยอดนิยมหลายชุดทั้งในอดีตและปัจจุบัน เช่น หัสนิยายชุด พล นิกร กิมหงวน ขายหัวเราะ มหาสนุก ปังปอนด์ หนูหิ่นอินเตอร์ เป็นต้น และเป็นผู้บุกเบิกการทำภาพยนตร์แอนิเมชั่น 3 มิติ เป็นรายแรกของประเทศไทย
ประวัติ.
สำนักพิมพ์บรรลือสาส์นก่อตั้งโดยบันลือ อุตสาหจิต เมื่อปี พ.ศ. 2498 ที่ถนนนครสวรรค์ ใกล้สะพานผ่านฟ้าลีลาศ จังหวัดพระนคร ในระยะแรกสำนักพิมพ์ได้จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายนวนิยายของทมยันตี, แก้วเก้า หนังสือเพลงลูกทุ่งและเพลงลูกกรุง และหนังสือการ์ตูนชุดต่าง ๆ เช่น สิงห์เชิ้ตดำ, หนูป้อม - ลุงเป๋อ, หนูจ๋า, เบบี้, หัสนิยายชุด พล นิกร กิมหงวน และอื่น ๆ โดยทางสำนักพิมพ์ได้ทาบทามให้ เสถียร หาญคุณตุละ เจ้าของนามปากกา "จิงโจ้" มาเป็นนักเขียนภาพประกอบและนักเขียนการ์ตูนรายแรกของสำนักพิมพ์ หลังจากนั้นจึงมีนักเขีบนคนอื่น ๆ ได้แก่ เศก ดุสิต, จำนูญ เล็กสมทิศ (จุ๋มจิ๋ม), วัฒนา เพชรสุวรรณ (วัฒนา, อาวัฒน์, ตาโต) เข้ามาร่วมงานด้วยกัน ส่วนด้านการตลาดนั้น บันลือ อุตสาหจิตได้ลงทุนเป็นผู้บุกเบิกการตลาดด้วยตัวเอง เดินทางสำรวจและเยี่ยมเยียนลูกค้าตามจังหวัดต่าง ๆ ทำให้สำนักพิมพ์จึงประสบความสำเร็จ ทั้งด้านคุณภาพการจัดทำและการจัดจำหน่ายในระยะเวลาไม่นานนัก
ในปี พ.ศ. 2516 วิธิต อุตสาหจิต บุตรชายคนโตของบันลือ (ขณะนั้นอายุได้ 18 ปี) ในฐานะบรรณาธิการ ได้ให้กำเนิดนิตยสารการ์ตูนชื่อ "ขายหัวเราะ" ซึ่งเป็นหนังสือการ์ตูนตลกรูปแบบการ์ตูนแก๊กแบบ 3 ช่องจบ โดยรวบรวมผลงานจากนักเขียนการ์ตูนหลายคนไว้ในเล่มเดียว นิตยสารดังกล่าวได้รับความนิยมจากผู้อ่านเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ในปี พ.ศ. 2518 วิธิตจึงได้ออกนิตยสารการ์ตูนอีกเล่มหนึ่งชื่อ "มหาสนุก" ซึ่งมีรูปแบบเนื้อหาที่คล้ายกันกับขายหัวเราะ แต่ได้มีการเพิ่มการ์ตูนเรื่องสั้นไว้ในนิตยสารฉบับนี้ด้วย นิตยสารทั้งสองเล่มได้กลายเป็นแหล่งสร้างสรรค์นักเขียนการ์ตูนรุ่นใหม่ เช่น นิพนธ์ เสงี่ยมศักดิ์ (นิค), ภักดี แสนทวีสุข (ต่าย), ผดุง ไกรศรี (เอ๊าะ) ฯลฯ และการ์ตูนยอดนิยมชุดต่าง ๆ เช่น ปังปอนด์, สาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่, หนูหิ่นอินเตอร์ ที่ตีพิมพ์จัดจำหน่ายต่อมาอีกนานหลายปี
ในช่วงปี พ.ศ.2545 ทางบรรลือสาสน์ได้เปิดแผนก Vithita Animation และได้ริเริ่มนำผลงานการ์ตูนยอดนิยมในนิตยสารมหาสนุก เช่น ปังปอนด์ มาสร้างในแบบการ์ตูนอนิเมชั่น 3 มิติ เป็นจุดเริ่มต้นของการต่อยอดสร้างความนิยมด้วยการนำผลงานในเครือของตนสู่สื่อในรูปแบบอื่น ๆ ในอีกหลายปีต่อมา
ช่วงปี 2554 ทางบันลือกรุ๊ป ได้ลงทุนงบกว่า 10 ล้านบาทสำหรับการจัดทำขายหัวเราะในรูปแบบอีแม็กกาซีน โดยเวอร์ชันทดลองแรกเริ่ม มียอดดาวน์โหลดกว่า 2 หมื่นครั้ง ภายในช่วงระยะเวลา 4 วัน 
ในปี พ.ศ. 2564 เพราะปัญหาเศรษฐกิจทางบรรลือสาสน์ได้ยกเลิกการวางจำหน่ายนิตยสารรายประจำในเครือทั้งหมดไปอย่างเงียบ ๆ และปรับรูปแบบไปเป็น E-book ให้ดาวน์โหลด และ หนังสือแบบเฉพาะกิจให้พรีออเดอร์ตามแพล็ตฟอรม์ออนไลน์ต่าง ๆ แทน
ปี 2566 บรรลือสาสน์ได้ทำการ Reprint นิตยสารการ์ตูนฉบับ ปฐมฤกษ์ ในเครือ เช่น ขายหัวเราะเล่มใหญ่ ฉบับที่ 1, ขายหัวเราะฉบับกระเป๋า เล่ม 1, นิตยสาร มหาสนุก เล่ม 1, สาวดอกไม้กะนายกล้วยไข่, ไอ้ตัวเล็ก, หนูหิ่นอินเตอร์ ฉบับแรก มาขายรวมกันในชื่อชุด เล่ม 1 ฮ่าสิบปี Remastered Collection วางจำหน่ายในงานสัปดาห์หนังสือและ ช่องทางออนไลน์ ในจำนวนจำกัด 555 ชุด
ปัจจุบันสำนักพิมพ์บรรลือสาส์นใช้ชื่อว่า "บริษัท บันลือ พับลิเคชั่นส์ จำกัด" ในเครือบรรลือกรุ๊ป มีที่ตั้งปัจจุบันอยู่ที่ 955 ซอยสุทธิพร ถนนประชาสงเคราะห์ แขวงดินแดง เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร
นักเขียนการ์ตูนในสังกัด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วัตถุพ้นดาวเนปจูน

วัตถุพ้นดาวเนปจูน (TNO) คือวัตถุในระบบสุริยะที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ในระยะที่ไกลกว่าวงโคจรเฉลี่ยของดาวเนปจูน สามารถแบ่งได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ คือ แถบไคเปอร์ แถบจานกระจาย และเมฆออร์ต
วัตถุพ้นดาวเนปจูนชิ้นแรกที่มีการค้นพบ คือ ดาวพลูโต เมื่อปี ค.ศ. 1930 ในเวลาที่ค้นพบนั้นยังไม่ได้เรียกพลูโตว่าเป็นวัตถุพ้นดาวเนปจูน ดาวพลูโตถูกเรียกว่าเป็นดาวเคราะห์ดวงที่ 9 จวบจนเมื่อมีการจัดระดับดาวเคราะห์ใหม่ในปี ค.ศ. 2006
หลังจากการค้นพบครั้งแรกอีกนานถึง 60 ปี จึงได้ค้นพบวัตถุพ้นดาวเนปจูนชิ้นที่สอง คือ 15760 อัลเบียน หรือ (15760) 1992 QB1 ในปี ค.ศ. 1992 (แต่ก่อนหน้านั้นมีการค้นพบ คารอน ดวงจันทร์ของดาวพลูโต ในปี ค.ศ. 1978) หลังจากนั้น มีวัตถุพ้นดาวเนปจูนได้รับการค้นพบแล้วกว่า 1,075 ชิ้น ซึ่งมีขนาด องค์ประกอบ และวงโคจรที่แตกต่างกัน 
วัตถุพ้นดาวเนปจูนที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จัก (และรองจากดาวพลูโต) คือ อีริส ค้นพบในปี ค.ศ. 2005
เบนจามิน บัตตัน อัศจรรย์ฅนโลกไม่เคยรู้

เบนจามิน บัตตัน อัศจรรย์ฅนโลกไม่เคยรู้ เป็นภาพยนตร์โรแมดิกแฟนตาชึดราม่ากำกับโดยเดวิด ฟินเชอร์ สร้างจากเรื่องสั้น ชื่อ "The Curious Case of Benjamin Button" ของ เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์ ที่ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1921 ภาพยนตร์ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อปลายปี พ.ศ. 2551 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 นำแสดงโดย แบรด พิตต์ ซึ่งรับบท เบนจามิน บัตตัน ชายที่เกิดมามีรูปร่างหน้าตาเหมือนผู้สูงอายุ แต่เมื่อเติบโตกลับดูหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ ร่วมด้วย เคต แบลนเชตต์ และ ทิลดา สวินตัน
ใน ค.ศ. 2008 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 13 สาขา รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม และชนะรางวัลออสการ์ 3 รางวัล คือ รางวัลออสการ์ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม และ สาขาเทคนิคสมจริงยอดเยี่ยม
ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์

ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์  เป็นดาวเคราะห์ยักษ์ที่ประกอบด้วยไฮโดรเจนและฮีเลียมเป็นส่วนใหญ่ ดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์คือดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ในระบบสุริยะ ในช่วงคริสตทศวรรษ 1990 ค้นพบว่าดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนนั้นเป็นดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่ต่างประเภทกับดาวเคราะห์แก๊สยักษ์โดยสิ้นเชิง เนื่องจากมีส่วนประกอบเป็นสสารระเหยที่มีมวลมากกว่า (คือ "น้ำแข็ง") ด้วยเหตุนี้ ปัจจุบันดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนจึงถูกจัดอยู่ในประเภทดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์
ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ยังสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ "ดั้งเดิม" คือดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ มีส่วนประกอบโดยพื้นฐานเป็นไฮโดรเจนและฮีเลียม ส่วนดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนอาจจัดเป็นประเภทย่อยอีกพวกหนึ่ง เรียกว่า "ดาวน้ำแข็งยักษ์" เพราะมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็น น้ำ แอมโมเนีย และมีเทน ส่วนไฮโดรเจนกับฮีเลียมจะอยู่ในส่วนรอบนอกสุดของดาว สำหรับกลุ่มดาวเคราะห์นอกระบบ "ดาวพฤหัสบดีร้อน" (Hot Jupiter) คือดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ที่โคจรใกล้กับดาวฤกษ์ของมันมากและมีอุณหภูมิพื้นผิวที่สูงมาก ซึ่งน่าจะเป็นเหตุให้เราสามารถตรวจจับมันพบได้ง่าย ลักษณะของดาวเคราะห์นอกระบบส่วนมากที่ค้นพบ จะเป็นแบบดาวพฤหัสบดีร้อนเกือบทั้งหมด
คูเล็ก ข่าน

คูเล็ก ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนอู่จง (4 สิงหาคม ค.ศ. 1281 – 27 มกราคม ค.ศ. 1311) เป็นพระราชนัดดาในโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนเฉิงจง) เมื่อโทโมร์ ข่าน เสด็จสวรรคตลงใน ค.ศ. 1307 พระราชนัดดาคูเล็กชันษา 26 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หยวน
ตลอดรัชกาลนั้นเกิดการแย่งชิงอำนาจกันระหว่างเชื้อพระวงศ์ จึงทำให้ราชวงศ์เริ่มอ่อนแอลง คูเล็ก ข่าน สวรรคตเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1311 มีพระชนม์เพียง 29 พรรษา อาโยร์บาร์บัด ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหรินจงจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา
อาโยร์บาร์บัด ข่าน

อาโยร์บาร์บัด ข่าน , โบยันท์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนเหรินจง (ค.ศ. 1285–1320) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1285
ช่วงก่อนครองราชย์ทรงได้รับการสนับสนุนจากอดีตมเหสีของโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนเฉิงจง) และพระเชษฐา เมื่อคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) เสด็จสวรรคตลงใน ค.ศ. 1311 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นอาโยร์บาร์บัด ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหรินจง เมื่อมีพระชนม์ได้ 25 พรรษา
อาโยร์บาร์บัด ข่าน สวรรคตเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1320 ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา เกเกง ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนอิงจง ผู้เป็นพระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์แทน
ต้นข้าว ปาณินท์

ศาสตราจารย์ ดร. ต้นข้าว ปาณินท์ สถาปนิกหญิงชาวไทย และศาสตราจารย์ที่ภาควิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ต้นข้าวเป็นลูกสาวของสองศิลปิน คือ อาจารย์อนันต์ ปาณินท์ ศิลปินแห่งชาติสาขาจิตรกรรม กับ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ อรศิริ ปาณินท์ สถาปนิก นักวิชาการ อดีตคณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และศิลปินแห่งชาติ
การศึกษา.
ศ.ดร.ต้นข้าว ปาณินท์ เป็นอาจารย์และสถาปนิก จบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร หลังจากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาโทการออกแบบสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัย Houston สหรัฐอเมริกา รวมทั้งปริญญาโทและเอกทางด้านทฤษฎีสถาปัตยกรรม จากมหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย โดยในช่วงที่กำลังศึกษาปริญญาเอก มีโอกาสทำงานเป็นสถาปนิกและอาจารย์มหาวิทยาลัยควบคู่กันด้วย หลังจากเรียนจบปริญญาเอก อาจารย์ต้นข้าว ได้เดินทางกลับมายังประเทศไทย และได้เริ่มทำงานเป็นอาจารย์ประจำที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พร้อมกับการทำงานออกแบบ ได้มีผลงานทางวิชาการ บทความ หนังสือ ตีพิมพ์ ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ รวมทั้งผลงานออกแบบอาคารในประเทศไทยอีกมากมาย ภายใต้ชื่อ Research Studio Panin 
ผลงานแต่งและแปลหนังสือทางสถาปัตยกรรม.
พ.ศ. 2564
พ.ศ. 2563
พ.ศ. 2561
พ.ศ. 2560
พ.ศ. 2559
พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2553
พ.ศ. 2552
เกเกง ข่าน

เกเกง ข่าน  หรื จักรพรรดิหยวนอิงจง (ค.ศ. 1303–1323) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หยวน ประสูติเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1302 ทรงพระนามเดิมว่า ชัดบัล  เป็นพระราชโอรสในอาโยร์บาร์บัด ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหรินจง)
ชัดบัลเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1320 แทนพระราชบิดา ทรงพระนามว่าเกเกง ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนอิงจง แต่ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปี ก็สวรรคตลงเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1323 ขณะพระชนม์เพียง 21 พรรษา เยซนโทโมร์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนไท่ติ้งจึงขึ้นเสวยราชย์แทน
นานะ 2

นานะ (; โรมาจิ: "NANA 2") เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดยเค็นตาโร โอตานิ ออกฉายในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ในประเทศญี่ปุ่น โดยสร้างจากมังงะยอดนิยมในชื่อเดียวกัน แต่งโดย ไอ ยาซาวะ (Ai Yazawa)
เรื่องย่อ.
เรื่องราวความรักของสองนานะยิ่งซับซ้อนขึ้น โอซากิ นานะ ได้ออกเทปในกับวง Black Stone ของตนเองสมความตั้งใจ แต่ต้องทำตัวห่างเหินกับ “เรน” แฟนหนุ่มมือกีต้าร์วง Trapnest เพื่อหลีกเลี่ยงพวกปาปาราซซี่ ส่วน โคมัทสึ นานะ (ฮาจิ) ก็ไปมีสัมพันธ์กับ ทาคุมิ มือเบสคาสโนว่าแห่งวง Trapnest จนตั้งท้อง ขณะที่ โนบุ มือกีต้าร์วง Black Stones หลงรักเธออย่างสุดหัวใจ ฮาจิตัดสินใจย้ายออกจากห้อง 707 ไปอยู่กับทาคุมิ ทิ้งให้นานะเศร้าสร้อยเพียงลำพัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้มิตรภาพของนานะทั้งสองเริ่มสั่นคลอน พวกเธอจะผ่านมันไปได้อย่างไร ความรักที่มีให้กันจะทำให้พวกเธอกลับมาเข้าใจกันได้หรือไม่ ค้นหาคำตอบได้ใน Nana 2
การปรับเปลี่ยนตัวละคร.
ในภาคนี้มีตัวละคร 3 ตัวที่เปลี่ยนนักแสดง ได้แก่
เยซนโทโมร์ ข่าน

เยซนโทโมร์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิไท่ติ้ง (28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1293 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1328) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์หยวน เมื่อเกเกง ข่าน (จักรพรรดิหยวนอิงจง) สวรรคตลงได้ 1 เดือน พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ขณะมีพระชนม์ได้ 30 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 5 ปี ก็สวรรคตลงเมื่อพระชนม์ได้เพียง 35 พรรษา รากิบัค ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเทียนชุ้นจึงทรงครองราชย์แทน
เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต

เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต (พระนามเต็ม: "อะเมเดโอ มารี โฌแชฟ คาร์ล ปีแยร์ ฟีลิป เปาลา มาร์คุส ดาวีอาโน"; ประสูติเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระราชภาคิไนย (หลานลุง) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม และพระราชปนัดดา (เหลนปู่) ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
พระองค์เป็นองค์รัชทายาทสืบออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นสายหนึ่งของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 6 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา
ชีวิตส่วนพระองค์.
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สำนักพระราชวังแห่งเบลเยียมได้ประกาศการหมั้นระหว่างเจ้าชายอะเมเดโอกับเอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ (Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein) ชาวอิตาลี พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ มหาวิหารซานตามารีอา ในกรุงโรม
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ แอดวานซ์ เจเนอเรชัน

โปเกมอน แอดวานซ์ เจเนอเรชัน  เป็นภาพยนตร์อนิเมะซีรีส์โปเกมอนลำดับที่ 2 เป็นภาคต่อจาก พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ (อนิเมะภาคแรก) ออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และจบชุดลงไปเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2006 รวมจำนวนตอนที่ออกอากาศเป็น 192 ตอน
เมื่อมีการนำโปเกมอนซีรีส์แอดวานซ์ เจเนอเรชันมาพากย์เสียงเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ ได้มีการแบ่งออกเป็น 4 ซีซั่นย่อย ๆ คือ
จุดสำคัญ.
โปเกมอน แอดวานซ์ เจเนอเรชัน เป็นซีรีส์ใหม่ที่นำมาจากเกม โปเกมอน รูบี้ และ แซฟไฟร์ และเป็นจุดเริ่มต้นของซีรีส์ที่น่าประหลาดใจแก่ผู้คนมากมาย เพราะว่าเขตภูมิภาคทั้งสามเขตที่พวกซาโตชิเดินทางมานั้นนับรวมกันเป็นซีรีส์เดียว ซึ่งในระหว่างการเดินทางนั้นพวกซาโตชิจะต้องต่อสู้กับแก๊งที่มีอิทธิพลประจำเขตโฮเอน คือ แก๊งแม็กม่า และ แก๊งอควา
ในซีรีส์นี้ คาสึมิไม่ได้ร่วมเดินทางกับซาโตชิแล้ว หลังจากที่ร่วมทีมกับซาโตชิต่อเนื่องเป็นเวลานานในซีรีส์แรก และมีตัวละครหลักตัวใหม่คือ ฮารุกะ ผู้ฝึกโปเกมอนมือใหม่ที่ในตอนแรกนั้นเพียงแค่ต้องการออกเดินทาง เธอมาจากเมืองโทกะ ในที่สุดเธอได้รู้จักกับการประกวดโปเกมอนและประกาศตนว่าเป็น โปเกมอน โคออดิเนเตอร์ หรือผู้ที่นำโปเกมอนลงประกวดโปเกมอน ตัวละครใหม่อีกตัวคือ มาซาโตะ น้องชายของฮารุกะ ที่ร่วมเดินกับไปกับซาโตชิด้วย เขาคอยช่วยพวกซาโตชิค้นหาเส้นทางการเดินโดยใช้เครื่องโปเกนาวี มาซาโตะไม่มีโปเกมอนเป็นของตัวเองเพราะเขายังเด็กเกินไป และตัวละครอีกคนคือ ทาเคชิ เพื่อนของซาโตชิที่เคยคอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิดมาตั้งแต่ตอนแรก ๆ ของเรื่อง ได้กลับมาร่วมทีมอีกครั้งในช่วงเริ่มต้นซีรีส์ ส่วนคาสึมิเองนั้นได้ปรากฏตัวในซีรีส์นี้แค่ 2 ครั้ง เท่านั้นโดยคาสึมิปรากฏด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่
อีกหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไปคือชุดเสื้อผ้าใหม่ของซาโตชิและทาเคชิ โดยซาโตชิจะไม่ได้สวมหมวกใบเก่าที่เขาอุตส่าห์ส่งโปสการ์ดกว่า 1 ล้านฉบับเพื่อชิงโชคจนได้มาแล้ว แต่กลับเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทั้งตัว 
ซีรีส์แอดวานซ์ เจเนอเรชันยังมีความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่งจากซีรีส์แรก กล่าวคือ ระหว่างที่ซาโตชิและเพื่อน ๆ เดินทางอยู่ในเขตคันโตและโจโตอยู่นั้น ซาโตชิได้พบและเป็นเจ้าของโปเกมอนเริ่มต้นครบทั้ง 3 รูปแบบ คือ พืช น้ำ และไฟ แต่ในซีรีส์นี้ ซาโตชิได้เป็นเจ้าของโปเกมอนเริ่มต้นเพียงตัวเดียวคือ คิโมริ ซึ่งเป็นโปเกมอนรูปแบบพืชเพียงตัวเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ เมื่อเริ่มต้นเดินทางในเขตโฮเอ็น ซาโตชิฝากโปเกมอนทุกตัวไว้กับศาสตราจารย์ออคิดส์ ยกเว้นพิกะจูเพียงตัวเดียว ซึ่งแตกต่างจากตอนเริ่มต้นเดินทางไปตามหมู่เกาะออเร้นจ์และเขตโจโต และซีรีส์นี้ยังเป็นซีรีส์เดียวที่ซาโตชิจะไม่ได้พบตัวละครที่เป็นคู่แข่งเลย
เอ็ดการ์ มิตเชล

เอ็ดการ์ ดีน มิตเชล (17 กันยายน ค.ศ. 1930 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016) นักบินอวกาศชาวอเมริกัน ซึ่งโดยสารยานอพอลโล 14 ขึ้นไปบนดวงจันทร์เมื่อปี ค.ศ. 1971 และเป็นเจ้าของสถิติมนุษย์อวกาศที่เดินบนดวงจันทร์เป็นเวลานานมากที่สุดถึง 9 ชั่วโมง 17 นาที
เอ็ดการ์ มิตเชล มีความเชื่อส่วนตัวว่ามนุษย์ต่างดาวมีอยู่จริง เขากล่าวว่า มนุษย์ต่างดาวจะมีรูปร่างเล็ก ศีรษะใหญ่ ตาโต และเป็นมิตรกับมนุษย์
“พวกคุณเคยเห็นภาพถ่ายของมนุษย์ร่างเล็กเหล่านี้ซึ่งดูแปลกตามาบ้างแล้ว คนที่เคยเห็นมนุษย์ต่างดาวบอกกับผมว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนในภาพถ่าย พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับมนุษย์ เพราะหากพวกเขาไม่เป็นมิตร ป่านนี้มนุษย์ก็คงไม่เหลือแล้ว” 
นอกจากนี้มิตเชลยังกล่าวด้วยว่า ปรากฏการณ์วัตถุลึกลับบนท้องฟ้า (ยูเอฟโอ) ที่มีผู้พบเห็นล้วนเป็นเรื่องจริงเช่นกัน เขาอ้างว่ารู้เรื่องนี้มาจากองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐฯ (นาซา) ที่เขาทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ในปัจจุบัน
“ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกรัฐบาลประเทศต่างๆ ปิดเป็นความลับมานานกว่า 60 ปี ก่อนที่จะค่อยๆ ถูกเปิดเผยทีละนิดหลังจากมีคนเห็นยูเอฟโอบนท้องฟ้า” 
องค์การนาซาได้ออกมาระบุว่า มิตเชลเป็นชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ แต่นาซาไม่ได้มีส่วนร่วมในการแสดงความเห็นดังกล่าว
วงแหวนดาวเคราะห์

วงแหวนดาวเคราะห์  คือวงแหวนของฝุ่นคอสมิกและวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ ที่โคจรไปรอบดาวเคราะห์ในรูปร่างของแผ่นจานแบน ๆ ดาวเคราะห์ที่มีวงแหวนขนาดใหญ่เป็นที่รู้จักและโดดเด่นที่สุด คือ ดาวเสาร์ แต่ดาวแก๊สยักษ์อีก 3 ดวงในระบบสุริยะ (ดาวพฤหัสบดี ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน) ต่างก็มีระบบวงแหวนรอบตัวเองทั้งนั้น
ภาพรวม.
ความหนาของวงแหวนดาวเคราะห์ (วงแหวนรอบ ๆ ดาวเคราะห์) ถูกได้รับการเสนอว่ามีการก่อตัวขึ้นในสามวิธี คือ จากวัสดุของจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดที่อยู่ภายในเขตจำกัดของโรช ของดาวเคราะห์และจึงไม่สามารถรวมตัวกันเพื่อก่อตัวเป็นดวงจันทร์ขึ้นมาได้
จากรายงานล่าสุด ดวงจันทร์ดวงหนึ่งของดาวเสาร์คือ รีอา อาจจะมีระบบวงแหวนของตัวเองด้วย ซึ่งจะเป็นดวงจันทร์เพียงดวงเดียวเท่าที่รู้จักซึ่งมีระบบวงแหวนของตัวเอง
ภาพเปรียบเทียบ.
ภาพส่วนประกอบวงแหวนของดาวเสาร์ จากยานอวกาศคาสสินี
ฮานะชิรุซาโตะ

ฮานะชิรุซาโตะ ("ท่านหญิงดอกส้ม") เป็นบทที่ 11 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท บทที่ 11 นี้เป็นบทสั้น ๆ บอกเล่าเหตุการณ์ช่วงเวลา ที่หนึ่งทับซ้อนอยู่ในบท ซะคะกิ
ที่มาของชื่อบท ฮานะชิรุซาโตะ.
ฮานะชิรุซาโตะ (花散里) แปลตามตัวอักษรว่า เรือนที่กลีบดอกไม้ร่วงโปรยปราย ดอกไม้ที่กล่าวถึงในบท ฮะนะจิรุซะโตะ คือ ดอกส้มทะจิบะนะ
"ทาจิบานะ"（橘) เป็นพืชตระกูลส้มชนิดหนึ่ง มีชื่อทางวิชาการ ว่า Citrus tachibana มีชื่ออื่น ๆ ว่า ยะมะโตะทะจิบะนะ หรือ นิปปงทะจิบะนะ มีดอกสีขาวเกสรเหลือง ผลมีขนาดเล็ก รสเปรี้ยวจัด ไม่เหมาะจะนำมารับประทาน
เรื่องย่อ.
ต้นฤดูร้อนเช่นนี้ วันที่ฟ้าใสไร้ฝนพรำเช่นวันนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง เก็นจิผู้หม่นหมองจากการถูกอดีตจักรพรรดินีฟุจิตสึโบะหบเลี่ยงไม่พบเจอ จึงถือโอกาสถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียนพระชายาตำหนักเรเค (เรเคเด็ง) ในอดีตจักรพรรดิคิริสึโบะอิน แท้จริงแล้วจุดประสงค์ในการเยี่ยมเยืยนครั้งนี้ คือการไปพบคู่รักของเขา ซึ่งนางเป็นน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเคที่เขาเคยคบหากับนางมีครั้นนางยังอยู่ในวังหลวง แม้จะไม่พบกันบ่อยนักก็ตาม ระหว่างทางก่อนที่จะไปถึงคฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเคนั้น นก "โฮะโตะโตะงิสุ" (นกคัดคูเล็ก)ร้องเซ็งแซ่ที่หน้าคฤหาสน์เล็ก ๆ แถบนะคะงะวะ เก็นจิพลันจำได้ว่า นี่คือบ้านของอดีตชู้รักคนหนึ่งของเขาที่ร้างราความสัมพันธ์ ไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้ว จึงส่งโคะเระมิตสึไปถามไถ่ ว่านางว่างที่จะพบเขาไหม คนของนางบอกปัดเขา ทำเป็นจำไม่ได้ ที่แท้ ด้วยการร้างราไม่มาพบหน้าเป็นเวลานาน นางอาจจะจะกำลังต้อนรับคู่รักคนใหม่อยู่ภายในคฤหาสน์ก็เป็นได้ เก็นจิจึงมุ่งไปยังจุดหมาย ณ คฤหาสน์ของพระชายาตำหนักเรเค คฤหาสน์ของนางโดดเดี่ยวและเงียบสงบอย่างที่เขาคาดไว้ ปกติยามที่พระราชบิดาของเขายังมีพระชนม์ชีพ ก็มิได้รับใคร่โปรดปรานนางเท่าไหร่นั้น พระองค์เพียงชมว่า นางนั้นอ่อนโยนมากเท่านั้นเอง บัดนี้ยามสิ้นพระราชบิดา ชีวิตของนางย่อมหงอยเหงาไร้ผู้เยี่ยมเยือนไปมาหาสู่มากขึ้นกว่าเดิม เฉกเช่นเก็นจิ ในยามสิ้นบารมีพระราชบิดาเช่นกัน เขาสนทนากับนางเรื่องความหลังจนดึกดื่น ต้นไม้สูง ๆ ในสวนยิ่งดูมืดมนลงอีกภายใต้แสงจันทรเดือน 8 ค่ำ กลิ่นดอกส้มหอมฟุ้งกรุ่นมาจากสวน ชวนให้ระลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้น เสียงนก "โฮะโตะโตะงิสุ" (นกคัดคูเล็ก) ร้อง นี่คงจะเป็นนกตัวเดียวกับเมื่อครู่ หลังจากสนทนากับพระชายาตำหนักเรเคจนเป็นที่พอใจแล้ว เขาก็เข้าพบกับน้องสาวของพระชายาตำหนักเรเค แรกนางอาจจะแสนงอน เพราะเก็นจิไม่มาพบเป็นเวลานานแล้ว แต่เก็นชิเป็นชายที่มีวาจาอ่อนโยนเสมอตรงเสมอปลาย อีกทั้งรูปโฉมยังงามสง่ายิ่ง ทั้งสองสนทนากันจนนางคลายความขุ่นเคือง นางเป็นสตรีผู้อ่อนโยนที่ยินดีต้อนรับเขาเสมอไม่ว่ายามรุ่งเรืองหรือตกอับ เพราะดอกส้มทะจิบะนะที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นกำจายไปทั่วในยามนั้น เขาจึงเรียกนางว่า "ฮะนะจิรุซะโตะ" ท่านหญิงดอกส้ม
นกโฮะโตะโตะงิสุ และ ดอกทะจิบะนะ.
ในกวีแบบญี่ปุ่นนั้น นก "โฮะโตะโตะงิสุ" (ほととぎす Hototogisu) หรือ นกคัดคูเล็ก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Lesser Cuckoo (Cuculus poliocephalus) กับ ดอกส้มทะจิบะนะ นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน หากนกดุเหว่าและดอกส้มทะจิบะนะปรากฏในกวี จะมีความหมายแฝงสื่อถึง ความทรงจำครั้งเก่าก่อน
โรงเรียนบ้านโคกยาง

โรงเรียนบ้านโคกยาง เป็นโรงเรียนใน อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เปิดสอนตั้งแต่ระดับ ประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีเขตพื้นที่บริการ 4 หมู่บ้าน ได้แก่หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งซ่าน หมู่ที่ 2 บ้านโคกยาง หมู่ที่ 3 บ้านยะหรมและหมู่ที่ 4 บ้านหนองยาว
ประวัติ.
เดิมชื่อ “ โรงเรียนวัดโคกยาง” เปิดทำการสอนเมื่อ 1 กรกฎาคม 2473 ปัจจุบัน โรงเรียนบ้านโคกยาง มีนายพิเชฐ อมรกุล เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน
ที่ตั้ง.
ตั้งอยู่เลขที่ 100 ตำบล โคกยาง อำเภอ กันตัง จังหวัด ตรัง รหัสไปรษณีย์ 92110 โทรศัพท์ 0-75571051
โรงเรียนบ้านโคกยาง ตั้งอยู่ระหว่างวัดโคกยางกับสถานีตำรวจตำบลโคกยาง หมู่ที่ 2 ตำบลโคกยาง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง ถนนสายตรัง-หาดยาว 
ห่างจากตัวเมืองตรังประมาณ 12 กิโลเมตร ห่างจากอำเภอกันตังประมาณ 18 กิโลเมตร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตรัง เขต2
อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ทิเชียน)

อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ภาษาอังกฤษ: Allegory of Prudence) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติใน กรุงลอนดอนในอังกฤษ 
ทิเชียนเขียนภาพ “อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ” ระหว่างปี ค.ศ. 1565 ถึงปี ค.ศ. 1570 เป็นภาพศีรษะชายสามศีรษะหันหน้ากันไปสามทางเหนือสัตว์สามชนิด จากซ้ายเป็นหมาป่า, สิงห์โต และหมา ศีรษะชายสามคนเป็นอุปมานิทัศน์หรือสัญลักษณ์ของ “ชีวิตสามช่วงของมนุษย์” (ความเป็นหนุ่ม, ความเป็นผู้ใหญ่ และ ความมีอายุ) ซึ่งคล้ายกับการวางท่าของสฟิงซ์และต่อมาบรรยายโดยอริสโตเติล
ใบหน้าของแบบเชื่อกันว่าเป็นภาพของทิเชียนเอง, โอราซิโอลูกชาย และหลานมาร์โค เวเชลลิโอซึ่งเช่นเดียวกับโอซาริโอ ทั้งสองคนพำนักและทำงานอยู่กับทิเชียน ทิเชียนเขียนภาพเหมือนตนเองอีกภาพหนึ่งในปี ค.ศ. 1567 ซึ่งใช้เป็นภาพที่ใช้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงของทิเชียนกับภาพนี้ นอกจากนั้นใบหน้านี้ยังปรากฏในภาพเขียนของทิเชียนในสมัยเดียวกันอีกหลายภาพ 
ภาพนี้เป็นภาพเดียวที่ทิเชียนเขียนคำขวัญ: “EX PRAETERITO/PRAESENS PRUDENTER AGIT/NE FUTURA ACTIONẼ DETURPET” 
เออร์วิน พานอฟสกีตีความหมายในความสัมพันธ์ของใบหน้าทั้งสามในภาพเขียนว่าเมื่อทิเชียนได้รับความสำเร็จในปี ค.ศ. 1569 ในการที่สามารถโอนใบ “Senseria” ซึ่งเป็นใบลิขสิทธิ์ที่ได้รับจากซินยอเรีย (Signoria) ให้แก่ลูกชายได้ ฉะนั้นทิเชียนจึงกลายเป็นอดีต, โอราซิโอเป็นสัญลักษณ์ของปัจจุบัน และ ความไม่มีหลาน, มาร์โคจึงเป็นสัญลักษณ์ของอนาคต
ทองใบ เรืองนนท์

ทองใบ เรืองนนท์ (พ.ศ. 2469 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550) ผู้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี) ประจำ พ.ศ. 2540
ประวัติ.
นายทองใบ เรืองนนท์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 ที่บ้านถนนหลานหลวง (ปัจจุบัน คือ บ้านเลขที่ 193 ถนนหลานหลวง ตำบลวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพฯ) เป็นบุตรของ ครูพูน เรืองนนท์ ที่เกิดกับ นางเชื้อ เรืองนนท์ มีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน คือ
ในวัยเยาว์ ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดโสมนัสวิหาร สำเร็จการศึกษาชั้นประถม 4 เมื่อ พ.ศ. 2481 จากนั้นอีก 8 ปี จึงอุปสมบท ณ วัดสุนทรธรรมทาน (แคนางเลิ้ง) และสอบได้นักธรรมตรี จากนั้นได้มาช่วยบิดาในการแสดงละครชาตรี และคงยึดอาชีพการแสดงละครชาตรีมาตลอดจนถึงแก่กรรม
ครูพูน เรืองนนท์ บิดาของนายทองใบได้พานายทองใบไปเลี้ยงที่โรงละครตั้งแต่เล็ก ทำให้นายทองใบมีความสามารถในด้านละครชาตรีมาแต่อายุ 4 ขวบ เริ่มแต่ตีกลองตุ๊ก ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง อันเป็นเครื่องดนตรีประกอบละครได้ และต่อมา ก็ยังสามารถแสดงเป็นตัวเสนา สัตว์ เทวดา ได้ ความสามารถมีมากเป็นลำดับ จนอายุ 17 ปี บิดาจึงไว้วางใจให้คุมคณะ แยกไปแสดงตามงานต่าง ๆ ซึ่งนายทองใบ ก็ปฏิบัติตามแบบแผนที่บิดากำหนดไว้ทุกอย่าง พิธีการซึ่งจำเป็นมากในการแสดงละครชาตรี คือ การจุดธูปเทียนบูชาครู, การบรรเลงโหมโรงชาตรี, ประกาศหน้าบท, รำซํด และ บอกบทดำเนินเรื่อง เหล่านี้ นายทองใบ ทำได้ถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน 
นอกจากจะมีความสามารถในทางละครแล้ว นายทองใบ ยังตีระนาดเอกได้ดี ครูพูน จึงอนุญาตให้นายทองใบ นำระนาดเอกมาเสริมเข้าในการแสดงได้ ซึ่งผลก็คือ ทำให้การแสดงมีความสนุกเพิ่มขึ้น จนอายุ 27 ปี บิดาจึงมอบหน้าที่ให้เป็นผู้นำการอ่านโองการไหว้ครู เพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดคณะละครต่อไป
นายทองใบ ยังมีความสามารถในการแสดงลิเก ซึ่งได้รับการฝึกหัดจาก ครูเต็ก เสือสง่า และการแสดงหนังตะลุง ซึ่งรับการถ่ายทอดจากบิดา โดยได้เชิดหนังตะลุงคู่กับบิดามาตลอด จนกระทั่งครูพูน ถึงแก่กรรมลง จึงเลิกเชิด เพราะไม่สามารถหาคู่เชิดได้
เกียรติยศสูงสุด ที่นายทองใบ เรืองนนท์ ได้รับ คือการที่ได้รับพระราชทานโล่ และเข็มเชิดชูเกียรติ ยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี) จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อ ปี พ.ศ. 2540
ด้านชีวิตครอบครัว นายทองใบ เรืองนนท์ ได้สมรสกับ นางสมศรี เรืองนนท์ มีบุตร-ธิดา คือ
และยังมีบุตร ที่เกิดจากนางจำเรียง เที่ยงบรรจง อีก 1 คน คือ
บั้นปลายชีวิต นายทองใบ เรืองนนท์ ยังคงใช้ชีวิตไปกับละครชาตรี โดยได้รับเชิญเป็นวิทยากรให้กับสถาบันต่าง ๆ หลายแห่ง เช่น สำนักการสังคีต กรมศิลปากร, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี, โรงเรียนราชวินิต มัธยม ตราบจนถึงแก่กรรม ด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 สิริอายุ 81 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ณ วัดสุนทรธรรมทาน
ก้อย

ก้อย อาหารท้องถิ่นทางภาคอีสาน คล้ายกับลาบและส้มตำ นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ดิบรวมถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงที่กินได้ เช่น เนื้อวัว เนื้อกวาง เนื้อเก้ง เนื้อหมูป่า เนื้อปลา (ตะเพียน หรือ ปลาขาว) กุ้งฝอย หอยเชอรี่ กิ้งก่า ไข่มดแดง ไข่แมงมัน ตัวอ่อนตัวต่อเป็นต้น ไม่นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ปีก เช่น นก เป็ด ไก่ เพราะจะมีกลิ่นคาวและเหม็นสาบรุนแรง
ในแง่วัฒนธรรมเพศสภาพ ในสังคมอีสานของประเทศไทยมีการให้ความหมายก้อยว่าเป็นอาหารของผู้ชาย มีคำกล่าวว่า “ชายต้องกินก้อยปลาถ้าไม่อยากนุ่งซิ่น” เนื่องจากเชื่อว่าของดิบเป็น “ของร้อน” ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรง
คำว่า "ก้อย" มีรากศัพท์มาจากภาษาจีน คำว่า 膾 (kuài, ไคว่)
แคทเธอริน (ชื่อ)

แคทเธอริน หรือ แคทเธอนีน (ภาษาอังกฤษ: Katharine หรือ Kathernyn) เป็นชื่อที่ใช้สำหรับสตรีที่นิยมใช้กันในประเทศที่นับถือคริสต์ศาสนา เพราะเป็นชื่อที่มาจากนักบุญหญิงคนแรกๆ ของคริสต์ศาสนา -- นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย สามารถสะกดได้หลากหลายรูปแบบ โดยที่ความหมายมีเพียงหนึ่งเดียว คือ ความสะอาด บริสุทธิ์ (ในทางคริสต์ศาสนา แปลว่าหญิงสาวผู้บริสุทธิ์)
ที่มาของคำ.
ชื่อแคทเธอริน (แคทเธอนีน) มาจากชื่อกรีก “Αικατερίνη” (“Aikaterínē”) แต่ที่มาและความหมายมีหลายทฤษฎี:
โรมันกล่าวว่าคำนี้เกี่ยวข้องกับคำว่า “καθαρός” (katharós) ที่แปลว่า บริสุทธิ์ ซึ่งสะกดได้หลายอย่างเช่น “Katharine” “Katharina” การสะกด “Katharine” นิยมกันในสหรัฐอเมริกามากกว่าอังกฤษและนิยมกันในอดีต ส่วนการสะกด “Catherine” มักจะเกี่ยวข้องกับภาษาฝรั่งเศสและนิยมกันมากกว่าในอังกฤษ
หมายเหตุ: คำเพิ่มเติมในภาษาอื่นๆ
 Aikaterine (Ancient Greek), Katalin, Kattalin (Basque), Katsiaryna (Belarusian), Katarin, Katell (Breton), Ekaterina, Katerina (Bulgarian), Caterina (Catalan), Katarina, Ina, Kata, Kate, Katica, Tina (Croatian), Kateřina, Katka (Czech), Cathrine, Katarina, Kathrine, Katrine, Caja, Carina, Ina, Kaja, Karen, Karin, Karina, Katharina, Katja, Trine (Danish), Catharina, Katelijn, Katelijne, Katrien, Katrijn, Katrina, Cato, Ina, Karin, Katinka, Katja, Rina, Rini, Riny, Tina, Tineke, Trijntje (Dutch), Kadri, Katariina, Katrin, Kaia, Kaisa, Kaja, Kati, Riina, Triinu (Estonian), Katariina, Katriina, Kaarina, Kaija, Kaisa, Karin, Kata, Kati, Katri, Riina (Finnish), Catherine (French), Nienke, Nine, Nynke (Frisian), Catarina (Galician), Ekaterine, Eka (Georgian), Katarina, Katharina, Katherina, Katrin, Katrina, Carina, Cathrin, Catrin, Ina, Karen, Karin, Karina, Katarine, Katharine, Käthe, Kathrin, Katinka, Katja (German), Aikaterine, Katerina, Katina (Greek), Kakalina, Kalena (Hawaiian), Kateri (History), Katalin, Katarina, Kata, Katalinka, Kati, Kató, Kitti (Hungarian), Caitlín, Caitlin, Caitríona, Cathleen, Catriona, Kathleen, Cáit, Caitria, Catrina, Ríona (Irish), Catarina, Caterina, Rina (Italian), Katerina (Late Roman), Ina (Limburgish), Kotryna, Katrė (Lithuanian), Ekaterina, Katerina, Katina (Macedonian), Cateline (Medieval French), Cathrine, Katarina, Kathrine, Katrine, Carina, Ina, Kaia, Kaja, Karen, Kari, Karin, Karina, Karine, Katharina, Katja (Norwegian), Catarina (Occitan), Katarzyna, Karina, Kasia (Polish), Catarina, Cátia (Portuguese), Cătălina, Catina, Ecaterina (Romanian), Ekaterina, Jekaterina, Yekaterina, Karina, Katenka, Katerina, Katia, Katya (Russian), Caitrìona, Catriona, Catrina (Scottish), Katarina (Serbian), Katarína, Katka (Slovak), Katarina, Kaja, Katica, Katja (Slovene), Catalina (Spanish), Cathrine, Catrine, Katarina, Katrin, Katrina, Cajsa, Carin, Carina, Catharina, Ina, Kai, Kaj, Kaja, Kajsa, Karin, Karina, Katharina, Katja (Swedish), Kateryna (Ukrainian), Catrin, Cadi (Welsh)
การก่อการกำเริบควังจู

การก่อการกำเริบควังจู (ฮันกึล: 광주 민주화 항쟁, ฮันจา: 光州民主化運動,) เป็นเหตุการณ์การเรียกร้องประชาธิปไตยหรือการก่อการกำเริบโดยประชาชนในเกาหลีใต้ ถือเป็นเหตุการณ์นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีร่วมสมัย นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี เหตุการณ์เกิดขึ้นที่เมืองควังจู เมืองใหญ่อันดับที่ 5 ของเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 18 พฤษภาคม ถึง 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 ขณะนั้นเกาหลีใต้อยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง ภายหลังการเสียชีวิตของประธานาธิบดี นายพลพัก ช็อง-ฮี หลังถูกยิงโดยคิม แจ-เกียว หัวหน้าสำนักข่าวกรองของเกาหลี 
นายพลช็อน ดู-ฮวัน หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับของกองทัพบก ได้ร่วมมือกับนายพลโน แท-อู แม่ทัพที่คุมกองกำลังด้านชายแดนเกาหลีเหนือ ยึดอำนาจเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ทำให้ประชาชนทั่วประเทศก่อความเคลื่อนไหวคัดค้าน นายพลช็อน ดู-ฮวัน และนายพลโน แท-อู ต้องสั่งการให้กองทัพใช้กำลังปราบปรามประชาชนอย่างเด็ดขาด ยกเว้นอยู่ที่เดียว คือที่เมืองควังจู ที่นักศึกษาและประชาชนร่วมมือกันต้านทานกองทัพได้อย่างเข้มแข็ง
ช็อน ดู-ฮวัน ประกาศใช้กฎอัยการศึกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 และส่งกำลังทหารกว่า 100,000 นาย เข้าปิดล้อมควังจู แต่ชาวเมืองรวมทั้งตำรวจ ร่วมกันต่อต้าน ทั้งสองฝ่ายเริ่มยิงต่อสู้กันเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม จนฝ่ายทหารเข้ายึดควังจูได้เมื่อเวลา 4.00 น. ของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980
จากรายงานของรัฐบาล ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตเป็นประชาชน 144 คน ทหาร 22 คน และตำรวจ 4 คน มีผู้บาดเจ็บเป็นประชาชน 127 คน ทหาร 109 คน ตำรวจ 144 คน แต่จากรายงานของกลุ่มญาติผู้เสียชีวิต ระบุว่าประชาชนอย่างน้อย 165 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 18 ถึง 27 พฤษภาคม มีผู้สูญหาย 65 คน สันนิษฐานว่าเสียชีวิตแล้ว 
ช็อน ดู-ฮวัน ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1988 ตามด้วยโน แท-อู ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีก 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ. 1988 ถึง ค.ศ. 1993 จนกระทั่งถึงสมัยของประธานาธิบดีพลเรือน นายคิม ยองซัม ได้ประกาศนโยบายปฏิรูปการเมือง และปราบปรามการฉ้อราษฎร์บังหลวง และนำคดียึดอำนาจการปกครอง และคดีสังหารประชาชนที่ควังจู ขึ้นสู่ศาลในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2539
ศาลอาญาประจำโซล มีคำตัดสินเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1996 ลงโทษประหารชีวิตนายพลช็อน ดู-ฮวัน จำเลยที่หนึ่ง และจำคุกนายพลโน แท-อู จำเลยที่สอง 22 ปี 6 เดือน และจำคุกนายพลอื่น ๆ อีก 13 คน 
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ภายหลังการขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของมุน แจ-อิน ได้สั่งให้มีการรื้อฟื้นคดีนี้ขึ้นมาใหม่
เหตุการณ์นี้ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง May 18 (วันอนาถชาติเกาหลี) ซึ่งออกฉายในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2007
รากิบัค ข่าน

รากิบัค ข่าน , อาริกิบา ข่าน  หรือ จักรพรรดิเทียนชุ่น (ค.ศ. 1320 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1328) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์หยวน
ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1320 เป็นพระราชโอรสในเยซนโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนไท่ติ้ง) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์ในชันษาเพียง 8 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่ารากิบัค ข่าน หรือจักรพรรดิเทียนชุ่น ทรงครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคตในปีนั้น ซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจงจึงขึ้นครองราชย์แทน
ซายาท ข่าน

ซายาท ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนเหวินจง (16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หยวน
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) เมื่อรากิบัค ข่าน (จักรพรรดิหยวนเทียนชุ่น) สวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ ขณะชันษาได้ 24 พรรษา ทรงพระนามว่าซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจง
ตลอดการครองราชย์ครั้งที่ 1 เพียง 1 ปี ทรงมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์และภาษาจีนรวมทั้งเรื่องวรรณกรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างดี แต่ใน ค.ศ. 1329 ทรงถูกคุสเล็งผู้เป็นพระเชษฐายึดราชสมบัติ และได้ขึ้นเป็นโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ต่อมาทรงได้กลับมาครองราชย์ครั้งที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1329 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332
ซายาท ข่าน สวรรคตเมื่อพระชนม์เพียง 29 พรรษา หลังจากพระองค์สวรรคต จักรพรรดิรัชกาลต่อมาคือรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์เอง
โคทักท์ ข่าน

โคทักท์ ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนหมิงจง (22 ธันวาคม ค.ศ. 1300 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 1329) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์หยวน เป็นพระราชโอรสองค์โตในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) และเป็นพระเชษฐาของซายาท ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหวินจง)
โคทักท์ ข่าน ทรงพระนามเดิมว่า คุสเล็ง  เมื่อซายาท ข่าน ผู้เป็นพระราชอนุชาขึ้นครองราชย์มาได้ 1 ปี ใน ค.ศ. 1829 คุสเล็งได้เข้ายึดราชบัลลังก์และขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ขณะพระชนม์ได้ 28 พรรษา แต่ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคต ซายาท ข่าน จึงกลับมาครองราชย์เป็นครั้งที่ 2
รินชิมบัล ข่าน

รินชิมบัล ข่าน  หรือ จักรพรรดิหยวนหนิงจง (ค.ศ. 1326–1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์หยวน ทรงพระนามเดิมว่ารินชิมบัล เป็นพระราชโอรสในโคทักท์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนหมิงจง)
รินชิมบัลประสูติเมื่อ ค.ศ. 1326 ทรงขึ้นครองราชย์เป็นรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง สืบต่อจากพระปิตุลาคือซายาท ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหวินจง) ซึ่งครองราชย์ครั้งที่ 2 ต่อจากพระราชบิดา ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
รินชิมบัล ข่าน ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคต พระเชษฐาของพระองค์คือทอกอนโทโมร์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนฮุ่ยจงจึงขึ้นครองราชย์แทน
จักรพรรดิเฉิงฮว่า

จักรพรรดิเฉิงฮว่า (成化, 9 ธันวาคม 1447 – 9 กันยายน 1487) พระราชโอรสในจักรพรรดิเจิ้งถ่ง ประสูติเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 1990 (ตรงกับ ค.ศ. 1447) 
ค.ศ. 1464 วันที่ 28 กุมภาพันธ์ หลังจากจักรพรรดิอิงจงสวรรคตพระองค์จึงได้ครองราชสมบัติขณะพระชนมพรรษาได้ 17 พรรษาเฉลิมพระนามว่าหมิงเสียนจง (Xianzong) ใช้รัชศกเฉิงฮว่า (成化-Chenghua) พระเจ้าเสียนจงเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอแม้จะทราบถึงภัยที่จะเกิดจากขันทีที่ตอนนี้มีอำนาจและอิทธิพลล้นฟ้า สามารถจับกุมและสังหารคนได้แต่พระองค์ก็ไม่จัดการประการใด เพราะพระองค์ก็ถูกแวดล้อมด้วยอิทธิพลของขันที อีกทั้งพระองค์เองยังหวั่นไหวง่ายไม่ค่อยเสด็จออกว่าราชการให้ขุนนางเข้าเฝ้าถวายรายงานเพราะไม่ไว้วางพระทัย ราชการต่างๆ จึงตกอยู่ในมือขันทีโดยปริยาย ในรัชกาลนี้ไม่มีสิ่งใดโดดเด่นนอกจากขันที พระองค์ยังมีสนมว่านกุ้ยเฟย (万贵妃) ซึ่งเดิมเป็นพระพี่เลี้ยงที่ดูแลพระองค์ขณะที่ตกยากจึงรับนางมาเป็นสนม ซึ่งสนมว่านผู้นี้ทะเยอทะยานและเกรงว่าหากฮ่องเต้มีโอรสกับสนมอื่นจะเป็นภัยแก่โอรสของนาง นางจึงมักจับสนมผู้อื่นที่ตั้งครรภ์ไปทำแท้งจนหมด แต่แล้วไม่นานพระโอรสที่ประสูติจากพระนางก็สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเฉิงฮว่าจึงไม่เสด็จฝ่ายในอีกเลย
ค.ศ. 1475 วันหนึ่งมีพระปรารภกับขันทีจางหมิ่น (Zhang Min}) เรื่องไม่มีทายาทสืบบัลลังก์เขาจึงกราบทูลว่าที่จริงพระองค์มีโอรสหน่อมังกรที่ประสูติจากอดีตนางกำนัลซึ่งขณะนี้อยู่นอกวังด้วยความดีพระทัยจึงโปรดให้นำตัวเข้าวังและขอร้องสนมว่านให้ช่วยดูแลเด็กน้อยผู้นี้ด้วยซึ่งทำให้ต่อมาไม่กี่วันมีผู้พบศพขันทีจางหมิ่นถูกมือมืดจับเอาทองกรอกปากส่วนมารดาขององค์ชายน้อยก็ผูกคอตายโดยไม่ทราบสาเหตุ
ค.ศ. 1477 เฉิงฮว่าปีที่ 13 จักรพรรดิเสียนจงมีราชโองการให้ก่อตั้งซีฉ่าง (西厂) โปรดให้ขันทีวังจื๋อ (汪直) ขันทีคนสนิทของว่านกุ้ยเฟยเป็นผู้บัญชาการ เหตุผลที่ทรงตั้งซีฉ่างก็เพื่อช่วยสอดส่องคุมตงฉ่างกับกององครักษ์เสื้อแพรอีกทอดหนึ่งในปีเดียวกันนี้สนมว่านกุ้ยเฟยถึงอสัญกรรมด้วยโรคตับวายเฉียบพลันทำให้พระองค์สะเทือนพระทัยมาก
ค.ศ. 1482 หลังจากตั้งซีฉ่างได้ 5 ปี มีขุนนางใหญ่น้อยรวมทั้งตงฉ่างถวายรายงานเรื่องการที่วังจื๋อใช้อำนาจมิชอบ พระเจ้าเซียนจงจึงมีพระราชโองการให้ยุบซีฉ่างส่วนวังจื๋อได้กราบบังคมทูลลากลับไปอยู่บ้านเกิด
ค.ศ. 1487 วันที่ 9 กันยายน จักรพรรดิเซี่ยนจงเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษา 40 พรรษา ทรงครองราชย์นาน 23 ปี เมื่อ พระศพบรรจุอยู่ที่โม่วหลิง (Maoling) จักรพรรดิเฉิงฮว่าครองราชย์ตรงกับรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ แห่งกรุงศรีอยุธยา
จักรพรรดิหงจื้อ

สมเด็จพระจักรพรรดิหงจื้อ (弘治, 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1470 – 8 มิถุนายน ค.ศ. 1505) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่ง ราชวงศ์หมิง ครองสิริราชสมบัติจากปี ค.ศ. 1487 ถึงปี ค.ศ. 1505 พระนามเมื่อแรกประสูติคือ จู โหย่วเฉิง พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิเฉิงฮว่า และรัชสมัยของพระองค์ในฐานะจักรพรรดิจีนเรียกว่า "การฟื้นฟูหงจื้อ" ศักราชของพระองค์ "หงจื้อ" หมายถึง "การปกครองที่ดี" จักรพรรดิผู้รักสงบ จักรพรรดิหงจื้อยังมีจักรพรรดินีเพียงองค์เดียวและไม่มีนางสนม พระองค์เป็นจักรพรรดิที่มีคู่สมรสคนเดียวตลอดในประวัติศาสตร์จีนนอกจาก จักรพรรดิเว่ย์เฟ่ย์ พระองค์เป็นจักรพรรดิในช่วงกลางราชวงศ์หมิง
พระราชประวัติ.
จักรพรรดิหงจื้อ หรือ องค์ชาย จู โหย่วเฉิง ประสูติแต่ นายหญิงจี้ (紀氏) และถูกพระมารดาเลี้ยงมาอย่างลับ ๆ อดีตจักรพรรดินีหวู่และขันทีต่าง ๆ สาบานว่าจะไม่เปิดเผย องค์ชาย จู โหย่วเฉิง และทำให้ ว่านกุ้ยเฟย พระสนมองค์โปรดของจักรพรรดิเฉิงฮว่าที่พยายามจะมีพระบุตรของพระนางเองอารมณ์เสีย เพื่อการนี้ ว่านกุ้ยเฟยจึงกำจัดนางสนมคู่แข่งและสั่งห้ามการตั้งครรภ์โดยเด็ดขาด เนื่องจากพระโอรสของพระนางหลังจากประสูติได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1466 องค์ชาย จู โหย่วเฉิง ได้กลับมาพบพระบิดาในปี ค.ศ. 1475 เมื่อพระชนมายุ 5 พรรษาและได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท
ในฐานะจักรพรรดิ.
ภายหลัง จักรพรรดิหงจื้อ เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติในปี ค.ศ. 1487 การบริหารของพระองค์เป็นแบบอย่างตามอุดมการณ์ของขงจื๊อ ทำให้พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิที่ขยันหมั่นเพียร พระองค์ดูแลอย่างใกล้ชิด ลดภาษี ลดการใช้จ่ายของภาครัฐ และตัดสินพระทัยอย่างชาญฉลาดในการแต่งตั้งเสนาบดี ที่จับมือทำงานร่วมกับจักรพรรดิหงจื้อ จึงสร้างบรรยากาศความร่วมมือภายในราชสำนักที่ไม่ค่อยมีใครเห็น นอกจากนี้ จักรพรรดิยังสนับสนุนให้เสนาบดีเป็นแนวหน้าในทุกเรื่อง กระทั่งยอมรับคำวิพากษ์วิจารณ์ที่มีต่อองค์จักรพรรดิเองสิ่งนี้สร้างราชสำนักที่โปร่งใสมากขึ้นและนำพลังงานใหม่มาสู่ราชวงศ์หมิง ผลที่ตามมา ประชาชนเจริญรุ่งเรืองภายใต้การปกครองของพระองค์อีกครั้ง ว่ากันว่าอำนาจของขันทีแต่ละคนถูกลดทอนลง และความหรูหราฟุ่มเฟือยในรัชกาลก่อนไม่ปรากฏในรัชสมัยของพระองค์ จักรพรรดิหงจื้อได้รับการเปรียบเทียบกับ จักรพรรดิหงหวู่ และ จักรพรรดิหย่งเล่อ ในฐานะหนึ่งในจักรพรรดิผู้เก่งกาจที่สุดแห่งราชวงศ์หมิง
ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1488 ขุนนางชาวโชซ็อนนาม ชอยบู ที่เรืออับปางกำลังเดินทางไป คลองใหญ่ ระหว่างเดินทางกลับเกาหลีโดยขบวนคุ้มกันของหมิง ชอยสังเกตเห็นเรือข้ามฟากที่ผ่านไปผ่านมาจึงถามขุนนางจาก ซันเฉิ่งลิ่วปู้ เมื่อเขาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ได้รับฟังคำอธิบายว่า จักรพรรดิหงจื้อ กำลังกำจัดขุนนางทุจริตและไร้ความสามารถในราชสำนักของพระองค์และนี่คือการแสดงความปรารถนาดีครั้งสุดท้ายของจักรพรรดิ โดยให้เดินทางกลับบ้านโดยทางเรือแบบสะดวกสบาย
นโยบายของจักรพรรดิหงจื้อแสดงให้เห็นถึงความอดทนกับ มุสลิม และ จีนมุสลิม อาลี อัคบาร์ คาตาอี นักภูมิศาสตร์ชาวออตโตมัน ได้บันทึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิกับชุมชนชาวมุสลิมในจีน อัคบาร์ กล่าวว่า พระองค์มีมุสลิมหลายคนในราชสำนักของพระองค์
คีรีบูน (วงดนตรี)

คีรีบูน เป็นวงดนตรีไทยป็อปที่ก่อตั้งในช่วงทศวรรษ 1980 ชื่อคีรีบูนหมายถึง “นกขมิ้น” นกสีเหลืองตัวเล็กที่เรียกกันว่า “ราชาแห่งเสียงเพลง” คีรีบูนเป็นวงดนตรีภายใต้สังกัดอาร์เอสซาวด์ และออกอัลบั้มแรกคือ "หากรัก" ในปี 2526 ซึ่งเป็นที่รู้จักจากแนวเพลงเมโลดิกบัลลาดและการแสดงบนเวที
ประวัติ.
วงคีรีบูนมีสมาชิกทั้งหมด 6 คน โดยสมาชิกหลักคือรณชัย ถมยาปริวัฒน์ หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ อ๊อด คีรีบูน ตำแหน่งมือกีตาร์ นักร้องนำ และหัวหน้าวง พวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในไอดอลวัยรุ่นยุค 80 ซึ่งเป็นรุ่นเดียวกับวงดนตรีแนวเดียวกัน เช่น ฟรุตตี้ และเรนโบว์
อัลบั้มแรกออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2526 ในชื่อ หากรัก ปลูกรักเป็นเพลงจังหวะช้า ๆ ที่มีจังหวะแทงโก้เรียบเรียงใหม่จากเพลงเก่าชื่อเดียวกันของสุนทราภรณ์ กลายเป็นเพลงแรกที่ทำให้คีรีบูนเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้นจากอัลบั้มที่สองของพวกเขาอย่าง รอวันฉันรักเธอ ในปี พ.ศ. 2527
เพลงยอดนิยมอื่น ๆ ของพวกเขา ได้แก่ "รอวันรักเธอ", "อดีดรักยามเย็น", "เด็กกำพร้า" เป็นต้น
หลังจากออกอัลบั้มที่ 5 คืออัลบั้ม ตลอดกาล ในปี พ.ศ. 2530 คีรีบูนก็ประกาศยุบวง
ในปี พ.ศ. 2553 พวกเขาได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในคอนเสิร์ตใหญ่ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานีซึ่งถือเป็นการแสดงครั้งแรกของวงในรอบ 26 ปี
เมื่อคืนวันเสาร์ที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2564 อ๊อด รณชัยเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งสมองขณะอายุได้ 57 ปี
ผลงานเพลง.
"หากรัก (พ.ศ. 2526)"
"รอวันฉันรักเธอ (พ.ศ. 2527)"
"เพื่อน (พ.ศ. 2528)"
"เพียงก่อนนั้น (พ.ศ. 2529)"
"ตลอดกาล (พฤศจิกายน พ.ศ. 2529-2530)"
"ชุดพิเศษ ฝากไว้ให้คิดถึง (พ.ศ. 2538)