ความสัมพันธ์ไทย–อินโดนีเซีย

ประเทศไทยและประเทศอินโดนีเซียสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเป็นทางการในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1950 ทั้งสองประเทศมีความสัมพันธ์ทวิภาคีที่จริงใจ และแต่งตั้งสถานทูตของตนเองในเมืองหลวง โดยอินโดนีเซียมีสถานทูตของตนที่กรุงเทพมหานครและสถานกงสุลที่สงขลา ส่วนไทยตั้งสถานทูตที่จาการ์ตา ทั้งสองประเทศอยู่ในกลุ่มผู้ร่วมก่อตั้งอาเซียนและเป็นสมาชิกขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดและเอเปค อินโดนีเซียและไทยถูกมองเป็นพันธมิตรโดยธรรมชาติ อินโดนีเซียก็ได้รับเชิญเป็นผู้สังเกตการณ์ในกรณีพิพาทพรมแดนไทย–กัมพูชา
ประวัติ.
ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับอินโดนีเซียสมัยโบราณสืบได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ในสมัยจักรวรรดิศรีวิชัย ภาคใต้ของไทยบางส่วนบนคาบสมุทรมลายูอยู่ภายใต้อิทธิพลของจักรวรรดิศรีวิชัยที่มีการปกครองแบบสมุทราธิปัตย์ (thalassocracy) ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่บนเกาะสุมาตรา วัดแบบศรีวิชัยสามารถพบได้ที่ไชยา กษัตริย์ Dharanindra (ครองราชย์ ค.ศ. 780–800) แห่งมาตารัมอาจนำลิกอร์ในคาบสมุทรมลายูเข้าในดินแดนของไศเลนทร์#เปลี่ยนทาง นาการาเกรตากามา เอกสารตัวเขียนชวาซึ่งเขียนขึ้นในสมัยมัชปาหิตเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 14 ระบุถึงบางรัฐที่ปัจจุบันอยู่ในประเทศไทยสมัยใหม่ เช่น Syangka (สยาม), Ayodhyapura (อยุธยา), Dharmanagari (นครศรีธรรมราช) ในภาคใต้ของไทย, Rajapura (ราชบุรี) และ Singhanagari (สิงห์บุรีที่ริมแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเจ้าพระยา)#เปลี่ยนทาง การค้นพบพระพุทธรูปสัมฤทธิ์อยุธยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ตีนเขาจีเรอไมในตาลากา หมู่บ้านใกล้จีเรอบน สามารถกล่าวแนะถึงความสัมพันธ์ในอดีต ในทางกลับกัน เอกสารไทยสมัยโบราณยังกล่าวถึงสถานที่ในอินโดนีเซียด้วย เช่น "ชวา" (เกาะชวา), มัชปาหิต, มักกะสัน (มากัซซาร์) และมีนังกาเบา
ข้อมูลฝั่งไทยรายงานว่า ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีชาวมากัซซาร์ร้อยกว่าคนหลบหนีจากนครมากัซซาร์ไปยังอยุธยาหลังฝ่ายดัตช์ยึดครองอาณาจักรเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1660 พระองค์พระราชทานที่ดินในนครใกล้กับย่านมลายูแก่พวกเขา ปันหยี เรื่องราวแห่งความรัก การผจญภัย และความกล้าหาญของเจ้าชายและมเหสีชวา มีต้นตอในเกอดีรีและได้รับความนิยมในสมัยมัชปาหิต ก่อนที่จะเดินทางเข้าคาบสมุทรมลายู กัมพูชา และสยามภายใต้ชื่อ "อิเหนา" (มาจาก Inu หรือ Hino Kertapati อีกพระนามหนึ่งของเจ้าชาย)
ในสมัยอาณานิคมหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ความสัมพันธ์ที่ดียังคงดำเนินต่อไป พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จไปยังชวาสามครั้ง ได้แก่ ค.ศ. 1870, 1896 และ 1901 กษัตริย์ไทยเสด็จไปยังบาตาเวีย เซอมารัง และโบโรบูดูร์ พระองค์นำรูปปั้นช้างสัมฤทธิ์ให้เป็นของที่ระลึก ปัจจุบันรูปปั้นช้างตั้งอยู่หน้าพิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่จาการ์ตา พระองค์ทรงกระตือรือร้นและสนพระทัยประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรมชวาโบราณ ในกรณีหนึ่ง พระองค์ทรงแสดงความปรารถนาที่จะรวบรวมตัวอย่างโบราณวัตถุทางโบราณคดีชวาโบราณ ผู้ว่าการหมู่เกาะอินเดียตะวันออกจึงตอบรับด้วยการให้ของขวัญเป็นรูปปั้นและหินแกะสลักที่นำมาจากโบโรบูดูร์แปดเกวียนบรรทุก สิ่งของเหล่านี้รวมถึงภาพนูน 30 ชิ้น, พระพุทธรูป 5 องค์, รูปปั้นสิงโต 2 อัน, ปนาลี 1 อัน, ลายหน้ากาลจากบันไดและทางผ่านบางส่วน และทวารบาลขนาดใหญ่ โบราณวัตถุเหล่านี้หลายชิ้น โดยเฉพาะสิงโตและทวารบาล ปัจจุบันจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
หลังอินโดนีเซียเป็นเอกราชใน ค.ศ. 1945 ตามมาด้วยการปฏิวัติและการยอมรับอธิปไตยจากเนเธอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1949 ราชอาณาจักรสยามจึงจัดตั้งความสัมพันธ์ทางการทูตกับสาธารณรัฐอินโดนีเซียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1950 จากนั้นใน ค.ศ. 1967 ทั้งสองประเทศพร้อมกับฟิลิปปินส์ มาเลเซีย และสิงคโปร์พบกันที่กรุงเทพมหานคร เพื่อจัดตั้งอาเซียน ซึ่งมีจุดประสงค์ให้เกิดสันติภาพและเสถียรภาพในภูมิภาค