pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล

ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิล  เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้กันในประเทศบราซิลซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสรูปแบบที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลพูดโดยผู้อยู่อาศัยในบราซิลเกือบทั้งหมดประมาณ 203 ล้านคน และพูดกันอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวบราซิลพลัดถิ่นซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วยชาวบราซิลประมาณสองล้านคนที่อพยพไปยังประเทศอื่น
ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลมีความแตกต่างจากภาษาถิ่นต่าง ๆ ที่พูดในประเทศโปรตุเกสและประเทศที่พูดภาษาโปรตุเกสในแอฟริกา (โดยเฉพาะในด้านสัทวิทยาและสัทสัมพันธ์) ภาษาโปรตุเกสในประเทศกลุ่มหลังนี้มีแนวโน้มที่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปร่วมสมัย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการปกครองระบบอาณานิคมของโปรตุเกสในประเทศเหล่านี้สิ้นสุดลงช้ากว่าในบราซิล แม้จะมีความแตกต่างกันมากระหว่างวิธภาษาพูด แต่ภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลและแบบยุโรปก็มีความแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยในภาษาเขียนที่เป็นทางการ (คล้ายคลึงกับความแตกต่างที่พบระหว่างภาษาอังกฤษแบบอเมริกันกับแบบบริติชในหลาย ๆ ด้าน) และยังสามารถเข้าใจซึ่งกันและกันได้
ใน ค.ศ. 1990 ประชาคมประเทศผู้ใช้ภาษาโปรตุเกส  ซึ่งรวมตัวแทนจากทุกประเทศที่ใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาทางการได้บรรลุความตกลงว่าด้วยการปฏิรูปอักขรวิธีภาษาโปรตุเกสเพื่อรวมมาตรฐานที่ใช้ในบราซิลกับมาตรฐานที่ใช้ในประเทศอื่น ๆ เข้าเป็นหนึ่งเดียว การปฏิรูปอักขรวิธีนี้เริ่มมีผลบังคับในบราซิลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 ส่วนในโปรตุเกส ประธานาธิบดีโปรตุเกสได้ลงนามร่างกฎหมายการปฏิรูปเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 โดยกำหนดให้มีระยะเวลาเปลี่ยนผ่านซึ่งในระหว่างนี้อักขรวิธีจากมาตรฐานทั้งสองจะปรากฏร่วมกัน ระยะเปลี่ยนผ่านในบราซิลสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ในขณะที่ระยะเปลี่ยนผ่านในโปรตุเกสได้สิ้นสุดลงก่อนหน้านั้นแล้วในปีเดียวกัน
ภาษาถิ่นต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสแบบบราซิลอาจแตกต่างกันในด้านต่าง ๆ เช่น การออกเสียงสระ ทำนองเสียงพูด เป็นต้น แม้ว่าจะยังคงเข้าใจซึ่งกันและกันได้ก็ตาม
ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป

ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป  หรือที่เรียกว่า ภาษาโปรตุเกสแบบโปรตุเกส , ภาษาโปรตุเกสคาบสมุทร  และ ภาษาโปรตุเกสแบบไอบีเรีย  เป็นชื่อเรียกโดยรวมของวิธภาษาต่าง ๆ ของภาษาโปรตุเกสที่ใช้ในประเทศโปรตุเกส
ตามกฎหมายของสหภาพยุโรป ภาษาโปรตุเกสเป็นหนึ่งในภาษาทางการของสหภาพ (เป็นภาษาทำงานของรัฐสภายุโรป แต่ไม่ใช่ภาษาทำงานของคณะกรรมาธิการยุโรป) ดังนั้นในเอกสารระหว่างประเทศรวมทั้งในเว็บไซต์ทางการต่าง ๆ ของสหภาพจึงใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรป นอกจากนี้ยังมีการสอนภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปในประเทศสเปน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแคว้นเอซเตรมาดูรา) และทั่วโลกผ่านทางสถาบันกามอยช์ ประเทศและดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาหลัก (ยกเว้นประเทศบราซิล) ยังรับมาตรฐานภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปไปใช้ด้วยเนื่องจากยังไม่มีมาตรฐานทางภาษาเป็นของตนเอง
สิ่งที่เรียกว่า "วิธภาษามาตรฐาน" ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปนั้นแตกต่างกันไปตามความเห็นของนักวิชาการ บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้คือวิธภาษาภาคกลาง-ใต้ของผู้พูดที่มีการศึกษาในลิสบอน ในขณะที่บางคนถือว่าวิธภาษามาตรฐานของภาษานี้มาจาก "กลุ่มวิธภาษาของผู้มีการศึกษาในภูมิภาคลิสบอน–กูอิงบรา" อย่างไรก็ตาม "ภูมิภาคลิสบอน-กูอิงบรา" ไม่เคยมีปรากฏไม่ว่าจะเป็นในแง่ภูมิศาสตร์ ประชากรศาสตร์ สังคมวิทยา ภาษาศาสตร์ หรืออื่น ๆ บางคนจึงเห็นว่าการให้สถานะพิเศษแก่กูอิงบราในการเผยแพร่มาตรฐานทางภาษามาจากการที่เมืองดังกล่าวเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสำคัญเท่านั้น ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อานีแซตู ดุช ไรช์ กงซัลวึช วียานา นักภาษาศาสตร์และผู้บุกเบิกวงการสัทศาสตร์โปรตุเกส แม้จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของ "มาตรฐานกลาง" ใน "ภาคกลางของราชอาณาจักร ระหว่างกูอิงบรากับลิสบอน" แต่ก็เขียนตำราอธิบาย "การออกเสียงเชิงบรรทัดฐาน" ของภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปโดยอิงจากวิธภาษาที่ใช้ในลิสบอน
ปัจจุบัน หน่วยงานที่มีหน้าที่วางกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้ภาษาโปรตุเกสแบบยุโรปคือ แผนกอักษรศาสตร์แห่งบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์ลิสบอน
ภาษาอัสตูเรียส-เลออน

ภาษาอัสตูเรียส-เลออน  เป็นภาษาโรมานซ์ที่พูดกันเป็นหลักในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน กล่าวคือ แคว้นอัสตูเรียส แคว้นกัสติยาและเลออนทางตะวันตกเฉียงเหนือ และแคว้นกันตาเบรีย ชื่อภาษา "อัสตูเรียส-เลออน" ไม่เป็นที่นิยมเรียกในหมู่เจ้าของภาษาเนื่องจากภาษานี้ประกอบขึ้นจากแนวต่อเนื่องของภาษาถิ่นหรือวิธภาษาต่าง ๆ ที่เข้าใจซึ่งกันและกันได้ ดังนั้นจึงมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ เช่น "กันตาเบรีย", "เลออน", "อัสตูเรียส" หรือ "มีรังดา" (ในประเทศโปรตุเกส) บางครั้งก็มีผู้นับว่าภาษาเอซเตรมาดูราอยู่ในแนวต่อเนื่องนี้ด้วยเช่นกัน
ภาษาอัสตูเรียส-เลออนเป็นภาษาหนึ่งในสาขาไอบีเรียตะวันตกที่ค่อย ๆ พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญที่ใช้กันในราชอาณาจักรเลออน กลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออนแบ่งออกเป็นวิธภาษาหลักสามวิธภาษา (ตะวันตก กลาง และตะวันออก) ซึ่งรวมกันเป็นภูมิภาคทางภาษาอัสตูเรียส-เลออนในแนวตั้งจากแคว้นอัสตูเรียส ผ่านภูมิภาคเลออน ไปจนถึงภาคเหนือของประเทศโปรตุเกสและแคว้นเอซเตรมาดูรา ภาษาถิ่นกันตาเบรียทางทิศตะวันออกและภาษาเอซเตรมาดูราทางทิศใต้เป็นรูปแปรของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่มีร่องรอยการเปลี่ยนผ่านทางภาษาไปสู่แวดวงภาษากัสติยา
"ภาษาเลออน" (มักใช้ชื่อนี้ปนกันกับชื่อ "อัสตูเรียส-เลออน") เคยถูกมองว่าเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการ (มูลภาษณ์) ที่มีวิวัฒนาการมาจากภาษากัสติยา แต่ใน ค.ศ. 1906 รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์สเปน ได้แสดงให้เห็นว่าภาษานี้มีวิวัฒนาการมาจากภาษาละตินอย่างเป็นเอกเทศโดยมีรูปแบบเด่นจำแนกแรกเริ่มสุดในสมัยราชอาณาจักรเลออน อิเนส เฟร์นันเดซ-ออร์ดอญเญซ นักวิชาการชาวสเปนให้ข้อสังเกตว่า เมเนนเดซ ปิดัล ยืนหยัดอยู่เสมอว่าภาษาสเปน (หรือ "ภาษาสเปนร่วม" ตามที่เขาเรียกในบางครั้ง) มีวิวัฒนาการมาจากฐานภาษากัสติยาซึ่งต่อมาจะซึมซับหรือผสานเข้ากับภาษาเลออนและภาษาอารากอน ในผลงาน "อิสโตเรียเดลาเลงกัวเอสปัญโญลา" ("ประวัติศาสตร์ภาษาสเปน") และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เอลเอสปัญโญลเอนซุสปริเมโรสติเอมโปส" ("ภาษาสเปนในยุคแรก") เมเนนเดซ ปิดัล อธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการนี้โดยคำนึงถึงอิทธิพลที่ภาษาเลออนและภาษาอารากอนมีต่อการเริ่มต้นของภาษาสเปนถิ่นกัสติยาสมัยใหม่
ภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากแคว้นกัสติยาและเลออนใน พ.ศ. 2549 ส่วนในแคว้นอัสตูเรียส ภาษานี้ได้รับการคุ้มครองภายใต้ธรรมนูญการปกครองตนเองของแคว้น ภาษานี้ยังเป็นวิชาเลือกวิชาหนึ่งในโรงเรียนที่ซึ่งมีการเรียนการสอนกันอย่างแพร่หลาย
ในโปรตุเกส ภาษามีรังดาซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองจากรัฐสภาโปรตุเกสให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาโปรตุเกสสำหรับกิจการท้องถิ่น และมีการเรียนการสอนในโรงเรียนรัฐบาลในพื้นที่ที่ใช้ภาษามีรังดาเป็นภาษาแม่ แต่เดิมเชื่อกันว่าภาษามีรังดาเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการภาษาหนึ่งของภาษาโปรตุเกส แต่ฌูแซ ไลตึ ดึ วัชกงแซลุช นักชาติพันธุ์วรรณนาชาวโปรตุเกส ได้ศึกษาภาษานี้และสรุปว่าเป็นคนละภาษากัน
ภาษาถิ่นเลออน

ภาษาถิ่นเลออน หรือ ภาษาเลออน (เลออน: ; #เปลี่ยนทาง) เป็นศัพท์ที่ใช้เรียกกลุ่มวิธภาษาท้องถิ่นของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในจังหวัดเลออนและจังหวัดซาโมราของแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน และในพื้นที่ที่ติดต่อกันบางแห่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส
หลังจากที่รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์ชาวสเปน ตีพิมพ์งานค้นคว้าเรื่อง "โซเบรเอลเดียเลกโตเลโอเนส" ("ว่าด้วยภาษาถิ่นเลออน") เมื่อ ค.ศ. 1906 นั้น นักวิชาการบางคนก็เริ่มใช้ชื่อ "เลออน" เพื่อเรียกภาษาท้องถิ่นโดยรวมซึ่งมีขอบเขตการใช้ดั้งเดิมตั้งแต่แคว้นกันตาเบรียลงไปจนถึงแคว้นเอซเตรมาดูรา แม้ว่าปัจจุบันประชากรในแคว้นทั้งสองจะพูดภาษาถิ่นที่อยู่ในแนวต่อเนื่องที่เปลี่ยนผ่านไปสู่ภาษากัสติยาก็ตาม (เช่นเดียวกับที่เกิดกับวิธภาษาพูดดั้งเดิมในจังหวัดซาลามังกาของแคว้นกัสติยาและเลออน) ในอีกด้านหนึ่ง เนื่องจากการเรียกภาษากลุ่มนี้ว่า "ภาษาเลออน" ในแคว้นอัสตูเรียส และการเรียกภาษากลุ่มนี้ว่า "ภาษาอัสตูเรียส" ในแคว้นกัสติยาและเลออนนั้นไม่เป็นที่ยอมรับทางสังคมและการเมืองมากนัก ทุกวันนี้ นักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากจึงเรียกภาษากลุ่มนี้โดยรวมว่า "ภาษาอัสตูเรียส-เลออน" แม้ว่าอีกส่วนหนึ่งยังคงเรียกภาษากลุ่มนี้ตามชื่อภูมิภาคหรือท้องถิ่นต่อไป เช่น ภาษาอัสตูเรียส ภาษา(ถิ่น)เลออน ภาษามีรังดา เป็นต้น
ภาษา(อัสตูเรียส-)เลออนเป็นภาษาหนึ่งที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละติน ได้รับการปลูกฝังเรื่อยมาในฐานะภาษาที่ใช้ทั้งในที่สาธารณะและในที่รโหฐานในดินแดนของราชอาณาจักรเลออน จนกระทั่งถูกแทนที่ด้วยภาษากัสติยาในการใช้งานสาธารณะหลังการรวมกันระหว่างราชอาณาจักรเลออนกับราชอาณาจักรกัสติยา จากนั้นขอบเขตการใช้งานภาษาเลออนก็ลดน้อยลงจนเหลือเพียงภาษาพูดที่ซึ่งภาษากัสติยาก็เข้ามามีบทบาทสำคัญเช่นกัน
หลังจากที่ถูกลดทอนความสำคัญลงไปเป็นเวลาหลายศตวรรษ การฟื้นฟูภาษาถิ่นเลออนก็เริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และมาเป็นปึกแผ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักเขียนอย่างเอบา กอนซาเลซ เฟร์นันเดซ เป็นต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 โดยบรรดานักเขียนรุ่นใหม่ร่วมด้วยงานศึกษาวิจัยทางภาษาศาสตร์สังคมต่าง ๆ ในเวลาเดียวกันกับที่สมาคมและสถาบันทางวัฒนธรรมหลายแห่งส่งเสริมการใช้และการแพร่กระจายภาษานี้ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ภาษาอัสตูเรียสได้รับการส่งเสริมจากฝ่ายบริหารและบทกฎหมายท้องถิ่นของแคว้นอัสตูเรียสและมีหน่วยงานวางระเบียบการใช้ภาษา (คือ บัณฑิตยสถานภาษาอัสตูเรียส) ภาษาถิ่นเลออนกลับยังไม่ได้รับการส่งเสริมหรือมีหน่วยงานวางระเบียบการใช้ภาษาอย่างเป็นทางการ
ภาษาเอซเตรมาดูรา

ภาษาเอซเตรมาดูรา  คือกลุ่มของภาษาโรมานซ์ท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออน พูดกันในแคว้นเอซเตรมาดูราและพื้นที่ติดต่อกันในจังหวัดซาลามังกาของแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน
เป็นการยากที่จะกำหนดขอบเขตที่แน่นอนระหว่างภาษาเอซเตรมาดูรากับวิธภาษาสเปนที่พูดกันในพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นเอซเตรมาดูรา วิธภาษาของภาษาเอซเตรมาดูรามักได้รับการจัดอยู่ในสามสาขาหลัก ได้แก่ เอซเตรมาดูราสูง  เอซเตรมาดูรากลาง  และเอซเตรมาดูราต่ำ  โดยทั่วไปถือว่าวิธภาษาสูงซึ่งใช้ในภาคเหนือของแคว้นเอซเตรมาดูราและในจังหวัดซาลามังกาเป็นภาษาเอซเตรมาดูราแท้ ส่วนวิธภาษากลางและวิธภาษาต่ำซึ่งใช้ในพื้นที่ส่วนอื่นของแคว้นเอซเตรมาดูรานั้นไม่มีลักษณะแตกต่างจากภาษาสเปนมาตรฐานมากพอที่จะถือว่าเป็นอะไรอย่างอื่นนอกจากภาษาถิ่นของภาษาสเปน อย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา
ภาษามีรังดา

ภาษามีรังดา  เป็นภาษาหรือวิธภาษาหนึ่งของกลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออน ใช้พูดกันอย่างประปรายในเขตเทศบาลมีรังดาดูโดรู, มูกาโดรู และวีมีโยซูทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส รัฐสภาโปรตุเกสรับรองภาษานี้ควบคู่ไปกับภาษาโปรตุเกสในกิจการท้องถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2541 ตามกฎหมายเลขที่ 7/99 ลงวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2544 ภาษามีรังดาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสำนักงานภาษาที่มีผู้ใช้น้อยแห่งยุโรป (European Bureau for Lesser-Used Languages) ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการอยู่รอดของบรรดาภาษายุโรปที่มีผู้พูดน้อยที่สุด
ภาษามีรังดาสืบเชื้อสายมาจากวิธภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในอดีตราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย แต่มีระบบเสียง ระบบหน่วยคำ และวากยสัมพันธ์เป็นเอกเทศ และยังมีทั้งคำโบราณและคำใหม่ที่ทำให้ภาษานี้แตกต่างจากบรรดาวิธภาษาสมัยใหม่ของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดในประเทศสเปน เนื่องจากความแตกต่างดังกล่าวและความโดดเดี่ยวทางการเมืองจากดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาอัสตูเรียส-เลออน ภาษามีรังดาจึงมีบรรทัดฐานการสะกดที่แตกต่างจากบรรทัดฐานสำหรับภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่ใช้ในสเปน
ภาษาลีกูเรีย

ภาษาลีกูเรีย  หรือ ภาษาเจนัว  เป็นภาษากลุ่มแกลโล-อิตาลิกภาษาหนึ่งที่ใช้กันเป็นหลักในดินแดนของสาธารณรัฐเจนัวในอดีต ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยแคว้นลีกูเรียทางภาคเหนือของประเทศอิตาลี, บางส่วนของพื้นที่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศฝรั่งเศส, ประเทศโมนาโก (ซึ่งเรียกว่า ภาษาถิ่นโมนาโก), หมู่บ้านบอนีฟาซีโยบนเกาะคอร์ซิกา รวมทั้งในหมู่บ้านคาร์โลฟอร์เตบนเกาะซันปีเยโตรและหมู่บ้านคาลาเซตตาบนเกาะซันตันตีโยโคนอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซาร์ดิเนีย ภาษาลีกูเรียเป็นส่วนหนึ่งของแนวต่อเนื่องภาษาถิ่นแกลโล-อิตาลิกและโรมานซ์ตะวันตก แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแกลโล-อิตาลิก แต่ก็มีลักษณะหลายประการของภาษาในกลุ่มอิตาลี-แดลเมเชียทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศอิตาลี ภาษาลีกูเรียถิ่นเจนัวซึ่งพูดกันในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย เป็นภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิและมาตรฐานทางภาษามีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นนี้
ภาษาลาดิน

ภาษาลาดิน  เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งในกลุ่มโรมานซ์ไรติอา ส่วนใหญ่ใช้พูดกันในหมู่ชาวลาดินซึ่งอาศัยอยู่บริเวณทิวเขาโดโลไมต์ในจังหวัดทีโรลใต้, จังหวัดเตรนโต และจังหวัดเบลลูโนทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภาษานี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารูมันช์ในสวิตเซอร์แลนด์และภาษาฟรียูลี
ขอบเขตพื้นที่ที่มีการพูดภาษาลาดินเป็นประเด็นในการถกเถียงทางวิชาการ นิยามที่แคบกว่านับเฉพาะบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขารอบ ๆ หมู่เขาสูงเซลลา ในขณะที่นิยามที่กว้างกว่ายังรวมบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขาที่อยู่ติดกันในจังหวัดเบลลูโนและแม้กระทั่งบรรดาภาษาถิ่นที่พูดกันทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเตรนโตอีกด้วย
วิธภาษาเขียนลาดินมาตรฐานวิธภาษาหนึ่ง  ได้รับการพัฒนาโดยสำนักงานวางแผนภาษาลาดินเพื่อให้เป็นเครื่องมือสื่อสารกลางในภูมิภาคที่พูดภาษาลาดิน แต่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้พูดภาษานี้
ภาษาลาดินเป็นคนละภาษากับภาษาลาดิโน (ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่าภาษายิว-สเปน) ซึ่งแม้ว่าจะเป็นภาษากลุ่มโรมานซ์เหมือนกัน แต่ภาษาลาดิโนมีวิวัฒนาการมาจากภาษาสเปนเก่า
ภาษารูมันช์

ภาษารูมันช์  เป็นภาษา (หรือกลุ่มของภาษา) โรมานซ์ที่ใช้พูดกันอย่างแพร่หลายในรัฐเกราบึนเดินทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษารูมันช์ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 และเป็นภาษาทางการในการติดต่อกับประชาชนที่พูดภาษารูมันช์ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ร่วมกับภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลี นอกจากนี้ยังมีสถานะทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลีในรัฐเกราบึนเดิน และใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนในโรงเรียนในพื้นที่ที่พูดภาษารูมันช์
ภาษารูมันช์เป็นหนึ่งในภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละตินสามัญของจักรวรรดิโรมันซึ่งเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้เข้ามาแทนที่ภาษากลุ่มเคลต์และไรติอาที่ใช้พูดกันก่อนหน้านี้ในพื้นที่ ภาษารูมันช์ยังคงรักษาคำศัพท์จำนวนไม่มากนักจากภาษาเหล่านี้ โดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาเยอรมันในด้านวงศัพท์และไวยากรณ์ งานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการระบุว่าเป็นภาษารูมันช์มีอายุย้อนไปได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 แต่งานชิ้นสำคัญยังไม่ปรากฏจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อวิธภาษาเขียนระดับภูมิภาคต่าง ๆ เริ่มพัฒนาขึ้น อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการใช้ภาษารูมันช์ค่อย ๆ ถอยร่นสู่พื้นที่ปัจจุบันตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา โดยถูกแทนที่ด้วยภาษาถิ่นกลุ่มอะเลมันนีและไบเอิร์นในพื้นที่อื่น
จากสำมะโนประชากรของสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2000 มีชาวสวิส 35,095 คน (27,038 คนในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในรัฐเกราบึนเดิน) ระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง "ใช้การได้ดีที่สุด" และมีชาวสวิส 61,815 คนระบุว่าภาษารูมันช์เป็นภาษาที่ตนเอง "พูดเป็นประจำ" ใน ค.ศ. 2010 สวิตเซอร์แลนด์เปลี่ยนมาใช้ระบบการประเมินรายปีซึ่งนำทะเบียนราษฎรรายเทศบาลมารวมกับการสำรวจในจำนวนจำกัด ณ ค.ศ. 2017 มีผู้พูดภาษารูมันช์จำนวน 44,354 คนในสวิตเซอร์แลนด์ หรือร้อยละ 0.85 ของประชากรสวิสทั้งหมด และมีผู้พูดภาษานี้จำนวน 28,698 คนในรัฐเกราบึนเดิน หรือร้อยละ 14.7 ของประชากรรัฐเกราบึนเดินทั้งหมด
ภาษารูมันช์ประกอบด้วยภาษาถิ่นหลัก 5 ภาษา ได้แก่ ซูร์เซลวา, ซุตซิลวัน, ซูร์เมย์รา, ปูเตร์ และวาลาแดร์ แต่ละภาษาถิ่นมีภาษาเขียนที่ได้รับการวางมาตรฐานเป็นของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีการเสนอภาษาเขียนเพื่อให้เป็นมาตรฐานกลางที่มีชื่อว่า "ภาษารูมันช์แบบเกราบึนเดิน"  ใน ค.ศ. 1982 แต่ไม่เป็นที่ยอมรับเท่าไรนักในหมู่ผู้พูดภาษารูมันช์
ภาษาเวเนโต

ภาษาเวเนโต  เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ใช้พูดกันเป็นภาษาแม่ในหมู่ชาวเวเนโตเกือบสี่ล้านคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในแคว้นเวเนโตที่ซึ่งประชากรส่วนใหญ่เข้าใจภาษานี้ โดยมีศูนย์กลางอยู่ทั้งในและรอบ ๆ เมืองเวนิสซึ่งใช้ภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิของภาษาเวเนโต บางครั้งยังมีการสื่อสารด้วยภาษานี้นอกแคว้นเวเนโต กล่าวคือ ในจังหวัดเตรนตีโน ภูมิภาคฟรียูลี ภูมิภาคเวเน็ตเซียจูเลีย คาบสมุทรอิสเตรีย และบางเมืองของสโลวีเนียและแดลเมเชีย (โครเอเชีย) โดยชาวเวเนโตพื้นเพดั้งเดิมที่ยังมีชีวิตอยู่ และในบราซิล อาร์เจนตินา และเม็กซิโกโดยชาวเวเนโตพลัดถิ่น
แม้ว่าผู้พูดภาษาเวเนโตบางคนและผู้พูดภาษาอื่น ๆ ในอิตาลีมักมองว่าภาษานี้เป็นเพียงภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี แต่ภาษาเวเนโตก็เป็นภาษาต่างหากที่มีวิธภาษาท้องถิ่นหลายวิธภาษา ตำแหน่งที่แน่ชัดของภาษาเวเนโตภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อย่างไรก็ตาม ทั้งเอ็ทนอล็อกและกลอตโตล็อกต่างจัดให้ภาษานี้อยู่ในสาขาแกลโล-อิตาลิก
ภาษาซาร์ดิเนีย

ภาษาซาร์ดิเนีย  เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ชาวซาร์ดิเนียใช้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก
นักภาษาศาสตร์ภาษากลุ่มโรมานซ์หลายคนเห็นว่าภาษาซาร์ดิเนีย (และภาษาอิตาลี) เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดกับภาษาละตินมากที่สุดในบรรดาภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละติน อย่างไรก็ตาม ภาษานี้ยังได้รับอิทธิพลจากภาษาพื้นเดิม (substratum) ก่อนภาษาละตินอย่างภาษาซาร์ดิเนียดั้งเดิมและภาษาพิวนิก รวมทั้งจากภาษาเหนือกว่า (superstratum) อย่างภาษากรีกไบแซนไทน์ ภาษากาตาลา ภาษาสเปน และภาษาอิตาลี องค์ประกอบจากภาษาเหล่านี้เป็นผลมาจากประวัติศาสตร์การเมืองของเกาะซาร์ดิเนีย กล่าวคือ เกาะนี้อยู่ภายใต้การครอบครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์อยู่ช่วงหนึ่งก่อนสมัยกลาง ต่อมาหลังจากพ้นสมัยแห่งการปกครองตนเองก็ตกอยู่ในเขตอิทธิพลของอาณาจักรจากคาบสมุทรไอบีเรียในสมัยกลางตอนปลาย และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมาก็อยู่ภายใต้การปกครองของอิตาลี
ใน พ.ศ. 2540 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาอื่น ๆ ที่มีผู้พูดบนเกาะซาร์ดิเนียได้รับการรับรองจากกฎหมายระดับแคว้นว่าเป็นภาษาทางการของแคว้นซาร์ดิเนีย และใน พ.ศ. 2542 ภาษาซาร์ดิเนียและภาษาชนกลุ่มน้อยทางประวัติศาสตร์  อีกสิบเอ็ดภาษาได้รับการยอมรับในทำนองเดียวกันจากกฎหมายระดับประเทศ (กล่าวคือ กฎหมายเลขที่ 482/1999) ในบรรดาภาษาเหล่านี้ ภาษาซาร์ดิเนียมีความโดดเด่นเนื่องจากมีจำนวนผู้พูดมากที่สุด
อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้พูดภาษาซาร์ดิเนียเป็นภาษาแม่ได้ลดลงอย่างต่อเนื่อง ถือเป็นการคุกคามความมีชีวิตชีวาของประชาคมผู้พูดภาษาซาร์ดิเนีย แม้จะมีการประมาณใน พ.ศ. 2550 ว่าประชากรซาร์ดิเนียร้อยละ 68.4 สามารถพูดสื่อสารเป็นภาษาซาร์ดิเนียได้ดี แต่ผู้พูดเหล่านั้นส่วนใหญ่มีอายุพ้นวัยเกษียณแล้ว มีรายงานว่ามีผู้พูดวัยเด็กเพียงร้อยละ 13 ที่รู้ภาษาซาร์ดิเนียถึงระดับดังกล่าว โดยภาษาซาร์ดิเนียได้กลายเป็นภาษามรดก ยูเนสโกได้จัดให้ภาษาซาร์ดิเนียอยู่ในกลุ่มภาษาใกล้สูญอย่างแน่นอน (definitely endangered)
ภาษาคอร์ซิกา

ภาษาคอร์ซิกา  เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งจากสาขาอิตาลี-แดลเมเชียที่ใช้พูดกันเป็นหลักบนเกาะคอร์ซิกาในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ภาษาคอร์ซิกามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิธภาษาตอสคานาต่าง ๆ จากคาบสมุทรอิตาลี ดังนั้นจึงมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอิตาลีมาตรฐานซึ่งมีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นฟลอเรนซ์
ภายใต้อิทธิพลอันยาวนานเหนือเกาะคอร์ซิกาของสาธารณรัฐปิซาและสาธารณรัฐเจนัว ภาษาคอร์ซิกาเคยมีบทบาทเป็นภาษาท้องถิ่นร่วมกับภาษาอิตาลีซึ่งเป็นภาษาราชการของเกาะ เมื่อ ค.ศ. 1859 ภาษาอิตาลีถูกแทนที่ด้วยภาษาฝรั่งเศสเนื่องจากฝรั่งเศสเข้าครอบครองสาธารณรัฐเจนัวเมื่อ ค.ศ. 1768 ในอีกสองศตวรรษต่อมา การใช้ภาษาฝรั่งเศสแทนภาษาอิตาลีเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ชาวเกาะทั้งหมดมีความรู้ภาษาฝรั่งเศสในระดับทำงานเมื่อฝรั่งเศสได้รับการปลดปล่อยเมื่อ ค.ศ. 1945 ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเกาะได้เปลี่ยนแนวทางการใช้ภาษาจนกระทั่งไม่เหลือผู้รู้ภาษาคอร์ซิกาเพียงภาษาเดียวเมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อถึง ค.ศ. 1995 ชาวเกาะประมาณร้อยละ 65 มีความเชี่ยวชาญในภาษาคอร์ซิกาในระดับหนึ่ง และส่วนน้อยประมาณร้อยละ 10 ใช้ภาษาคอร์ซิกาเป็นภาษาที่หนึ่ง
บนเกาะซาร์ดิเนียของอิตาลียังมีการพูดและการเขียนภาษาบางภาษาที่มีต้นกำเนิดจากภาษาคอร์ซิกา แต่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาซาร์ดิเนียและในปัจจุบันถือว่าเป็นภาษาต่างหาก
สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโนในฤดูกาล 2020–21

ฤดูกาล 2020–21 เป็นฤดูกาลที่ 113 ของ อินเตอร์ มิลาน ในประวัติศาสตร์ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 105 ติดต่อกันในระดับสูงสุดของ ฟุตบอลอิตาลี. อินเตอร์ มิลานเข้าร่วมการแข่งขันใน เซเรียอา, โกปปาอีตาเลีย, และ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก. ฤดูกาลนี้ครอบคลุมช่วงระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ถึง 30 มิถุนายน ค.ศ. 2021.
 "ณ วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2021"
การแข่งขัน.
เซเรียอา.
แมตช์.
โปรแกรมการแข่งขันลีกได้ประกาศไว้เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2020.
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก.
รอบแบ่งกลุ่ม.
การจับสลากรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2020.
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เหตุแผ่นดินถล่มในแยร์ดรึม พ.ศ. 2563

เหตุแผ่นดินถล่มที่แยร์ดรึม พ.ศ. 2563 เป็นเหตุแผ่นดินถล่มจากโคลนอย่างฉับพลัน เกิดขึ้นในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 30 ธันวาคม 2020 ที่อัสค์ ศูนย์กลางการปกครองของเทศบาลแยร์ดรึม (Gjerdrum) ประเทศนอร์เวย์ กินพื้นที่ ส่งผลให้อาคารจำนวนมากพังเสียหาย ส่วนใหญ่เป็นที่อยู่อาศัยและคอนโดมีเนียม ข้อมูลจากวันที่ 3 มกราคม 2021 ยืนยันผู้เสียชีวิต 7 ราย และมีอีก 3 รายที่ยังสูญหาย
รายงานแผ่นดินถล่มชุดแรกมีรายงานเมื่อเวลา 3:51 นาฬิกาตอนเช้า เวลาท้องถิ่น วันที่ 30 ธันวาคม 2020 มีผู้ได้รับบาดเจ็บสิบราย และมีผู้สูญหายแรกเริ่มยี่สิบหกราย ก่อนที่จะลดจำนวนลงเหลือเพียงสิบราย
ปฏิบัติการกู้ภัย.
ในวันขึ้นปีใหม่ รัฐบาลได้ขอความช่วยเหลือจากประเทศสวีเดน และได้รับเจ้าหน้าที่ 14 รายเพื่อการค้นหาและกู้ชีพ จากสวีเดน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่สมทบจากนอร์เวย์เองอักจำนวนหนึ่งที่มาสมทบในช่วงเย็น
ในวันที่ 1 มกราคม 2021 ตำรวจได้เผยแพร่ข้อมูลของผู้สูญหายสิบราย และมีรายงานผู้เสียชีวิตรายแรกในวันเดียวกัน ในเช้าวันที่ 2 มกราคม 2021 พบร่างผู้เสียชีวิตรายที่สอง และในวันเดียวกันก็พบร่างผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกสองร่าง ในวันที่ 3 มกราคม พบร่างผู้เสียชีวิตอีกสามร่าง ยอดผู้เสียชีวิตรวมอยู่ที่เจ็ดราย สูญหายสามราย การค้นหายังคงดำเนินไปอยู่
ภาษาถิ่นพรอว็องส์

ภาษาถิ่นพรอว็องส์ (พรอว็องส์:) คือวิธภาษาหนึ่งของภาษาอุตซิตาที่พูดโดยชนกลุ่มน้อยในภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคพรอว็องส์ ในอดีต "พรอว็องส์" เป็นชื่อที่ใช้เรียกภาษาอุตซิตาทั้งมวล แต่ในปัจจุบันถือว่าเป็นการเหมาะสมกว่าที่จะนำชื่อนี้มาใช้เรียกเฉพาะวิธภาษาของภาษาอุตซิตาที่พูดในพรอว็องส์
"พรอว็องส์" ยังเป็นชื่อตามธรรมเนียมเดิมที่ใช้เรียกภาษาอุตซิตารูปแบบเก่าที่ใช้โดยบรรดานักขับลำตรูบาดูในสมัยกลางในขณะที่ภาษาฝรั่งเศสเก่าหรือ "ล็องก์ดอยล์" ยังมีขอบเขตการใช้จำกัดอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ดังนั้นรหัสไอเอสโอ 639-3 สำหรับภาษาอุตซิตาเก่าจึงเป็น [pro]
ใน พ.ศ. 2550 รหัสไอเอสโอ 639-3 สำหรับภาษาอุตซิตาถิ่นทั้งหมด (รวมถึง [prv] สำหรับภาษาถิ่นพรอว็องส์) ได้ถูกยกเลิกและรวมเข้ากับ [oci] ภาษาอุตซิตา รหัสเก่า ([prv], [auv], [gsc], [lms], [lnc]) ไม่มีการใช้งานอีกต่อไป แต่ยังคงความหมายตามที่เคยได้รับการกำหนดไว้ในมาตรฐานไอเอสโอ
ภาษากัสกอญ

ภาษากัสกอญ (ฝรั่งเศสและกัสกอญ:) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่พูดกันในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส แม้ว่าภาษากัสกอญมักถูกจัดให้เป็นภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอุตซิตา แต่นักวิชาการหลายคนก็ถือว่าภาษานี้เป็นภาษาแยกต่างหากโดยสิ้นเชิง
ภาษากัสกอญส่วนใหญ่ใช้พูดกันในภูมิภาคกัสกอญและเบอาร์นทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส (สอดคล้องกับพื้นที่บางส่วนของจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก, ล็องด์, ฌีรงด์, ลอเตการอน, แฌร์, โอต-ปีเรเน, โอต-การอน และอาเรียฌ) และในหุบเขาอารันทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสเปน
ภาษาถิ่นอารันซึ่งเป็นวิธภาษาตะวันออกเฉียงใต้ของภาษากัสกอญมีผู้พูดในแคว้นกาตาลุญญาของสเปนและได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษากาตาลาและภาษาสเปนในสมัยหลังมานี้ อิทธิพลจากภาษาทั้งสองมีแนวโน้มที่จะทำให้ภาษาถิ่นอารันแตกต่างจากภาษากัสกอญถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในฝรั่งเศสมากขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่ที่แคว้นกาตาลุญญาใช้ธรรมนูญปกครองตนเองฉบับใหม่ใน พ.ศ. 2549 ภาษาถิ่นอารันก็มีฐานะเป็นภาษาทางการร่วมกับภาษากาตาลาและภาษาสเปนในแคว้นนี้ (ก่อนหน้านี้ฐานะนี้มีผลสมบูรณ์เฉพาะในหุบเขาอารันเท่านั้น)
วัดเกตการาม (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดเกตการาม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดเกต ตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ.
วัดเกตุการามสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ต่อมาถูกทิ้งร้างไป เล่ากันสืบต่อมาว่าเศรษฐีเป็นผู้สร้างไว้ ประมาณปี พ.ศ. 2433 นายนุช นางตะ ต้นสกุล บุญนุช จึงได้นิมนต์พระจากวัดบางคนทีนอกมาบูรณปฏิสังขรณ์ เดิมมีชื่อว่า วัดเกต สันนิษฐานกันว่าชื่อตามต้นเกดใหญ่ (พ.ศ. 2474 ขุดพบแก่นไม้เกดยาว 5 วา 2 นิ้ว จมดินลึก 2 ศอก 1 คืบ 3 นิ้ว) ต่อมาพระมหาสมณวงศ์ได้ต่อเติมนามวัดเป็น "วัดเกตราชยตนาราม" ในปี พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาประทับแรมที่วัดนี้ ทรงปรารภว่าชื่อวัดยาวและเรียกยากจึงเปลี่ยนเป็น "วัดเกตการาม" กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม 2539 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 5 ไร่ 3 งาน 2.54 ตารางวา 
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ.
พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น มีช่อฟ้าใบระกา ปูนปั้นประดับกระจก พระอุโบสถนี้เป็นพระอุโบสถหลังที่ 3 สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2473 สมัยรัชกาลที่ 7 วิหารของวัดประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดงที่นำมาจากวัดร้างที่ตั้งอยู่เชิงสะพานท่าข้ามบางนกแขวกซึ่งปัจจุบันเป็นวัดคริสต์ หมู่กุฏิสงฆ์ทำด้วยไม้สัก เป็นอาคารไม้ใต้ถุนสูงมีระเบียงโดยรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ฝาไม้ลูกปะกนทึบ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5–6
ปูชนียวัตถุของวัด "หลวงพ่อพระศรีสัพพัญญู" เป็นพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถหลังปัจจุบัน แต่เดิมพระพุทธรูปองค์นี้อยู่กลางแจ้งนานเท่าไรไม่มีใครทราบได้ มีต้นไม้ปกคลุมองค์ท่านเป็นป่ารก คาดว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ได้สร้างมาพร้อมกับวัดโบราณ ต่อมาประชาชนใกล้วัดได้ช่วยกันถางต้นไม้ออก แล้วเอาปูนขาวพอกหุ้มองค์ท่านไว้ คนสมัยนั้นจึงเรียกท่านว่า "หลวงพ่อเผือก" นอกจากนี้ยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานในอุโบสถ หลวงพ่อเกสมงคลพุทธพรหมบดี และพระพุทธนรสีห์ชินินทรมหามุนีศรีสมุทร
บริษัทสแควร์อีนิกซ์

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2021-01-05T05:19:30Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>MuanN</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง สแควร์เอนิกซ์</comment>
 <origin>9198030</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
วัดปากน้ำ (จังหวัดนนทบุรี)

วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดปากน้ำสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 
อุโบสถหลังเก่ามีลักษณะเป็นทรงไทยสมัยอยุธยาก่ออิฐตันที่สวยงาม ต่อมาปี พ.ศ. 2483 อุโบสถได้รับการบูรณะโดยเปลี่ยนลวดลายหน้าบันจากลายดอกไม้เป็นรูปธรรมจักร และเทปูนที่พื้นในอุโบสถแทนกระเบื้องดินเผา มีบันทึกไว้ที่หน้าบันว่าบูรณะโดยคณะสามัคคีธรรม ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการทิ้งระเบิดบริเวณสะพานพระราม 6 ทำให้อุโบสถร้าว จึงได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2496
อุโบสถหลังเก่ามีขนาดกว้างประมาณ 10.2 เมตร ยาว 23.4 เมตร มีซุ้มประตูทางเข้าออกด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ซุ้มเป็นซุ้มหน้าต่าง ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ส่วนหลังคาเป็นทรงจั่วแบบกระเท่เซคลุมตัวอาคารหลัก มีปีกหลังคาขนาดเล็กรอบและมีพาไลหน้าคลุมเฉลียง หลังคามี 2 ตับ ส่วนหน้าบันเป็นแบบไทยประเพณียุคหลังการเปลี่ยนการปกครอง และเครื่องบนเป็นแบบป้านลม
วัดมีพระเครื่อง เครื่องรางของขลัง และวัตถุมงคลชื่อดังของหลวงปู่เก๋ ถาวโร เช่น พระสมเด็จเนื้องาแกะ ใต้ฐานตะกรุด 3 ดอก, เหรียญชุดสร้างศาลาการเปรียญปี 2518, เหรียญข้างกระหนกปี 2518 เนื้อเงินและนวโลหะ, พระรูปเหมือนซุ้มระฆัง เป็นต้น มีวัตถุมงคลอีกหลายรุ่น เช่น บาตรน้ำมนต์, พระปิดตา, ตะกรุด, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถครึ่งนิ้ว, พระรูปหล่อตั้งหน้ารถ 1.5 นิ้ว, พระบูชา 5 นิ้ว, พระบูชา 9 นิ้ว, ผ้ายันต์ เป็นต้น
วัดซองพลู

วัดซองพลู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดซองพลู ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี 
วัดซองพลูสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2275 มีเจ้าอาวาสคือ พระครูวิสิฐกิตติญาณ (กิตฺติญาโณ จุฬาวัล แสงใส) 
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 มีฐานปัทม์บัวลูกแก้วอกไก่ เฉลียงเป็นฐานบัวคว่ำอันเป็นชุดเดียวกับส่วนฐานบัวคว่ำของอาคารหลัก ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง หลังคาเป็นทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น แบบมีไขรา ซ้อน 2 ตับ โดยตับล่างสุดมีคันทวยรับคลุมอาคารหลักและมีพาไลคลุมเฉลียงหน้าหลัง ส่วนหน้าบันด้านหน้าเป็นไม้แกะสลักรูปนารายณ์ทรงครุฑล้อมกรอบด้วยลายกระหนกก้านขดและที่หน้าบันชั้นลดมีการเจาะช่องบัญชร 1 ช่อง หน้าบันด้านหลังเป็นรูปเทพนม ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525
วัดวิสุทธาราม

วัดวิสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ในหมู่ที่ 4 บ้านบางสีคต ตำบลบางกระเจ้า อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่จำนวน 18 ไร่ 55 ตารางวา 
วัดวิสุทธารามสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2320 มีมะปากำนันสามีเม้ยโหนดเป็นผู้มอบที่ดินและริเริ่มสร้างวัด ที่ตั้งเดิมติดกับคลองสุนัขหอนตรงคุ้งน้ำ ทำให้น้ำเซาะตลิ่งพังลง ไม่สามารถตั้งวัดอยู่ได้ สมัยกรุงธนบุรี นางแพ ไม่ทราบนามสกุล ได้ย้ายวัดมาสร้างใหม่ ใช้ชื่อวัดว่า วัดบางสีคต และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดวิสุทธาราม" ในปี พ.ศ. 2410 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 มีพระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ปูชนียวัตถุของวัดได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถและพระพุทธรูปโสธรจำลองมาจากวัดโสธรวรารามวรวิหาร ประดิษฐานอยู่ที่วิหาร ต่อมาได้สร้างพระสีวลีขึ้น โดยมีความสูง 1.99 เมตร และได้รับความเมตตาจากหลวงปู่ทิม อตฺตสนฺโต วัดพระขาว จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อธิษฐานจิตพุทธาภิเษก วัดจึงได้นำพระสีวลีมาประดิษฐานหน้าวัดเพื่อให้สาธุชนได้สักการะบูชา กระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2550 พระครูใบฎีกาสุเทพ วรเทโว ได้ดำเนินการสร้างพระสีวลีองค์ใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมขึ้นมาโดยมีความสูง 9 ศอก องค์พระทองเหลืองทั้งองค์ แทนองค์เดิมที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม
วัดสว่างอารมณ์ (จังหวัดสมุทรปราการ)

วัดสว่างอารมณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองด่านปากอ่าว ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ประชาชนมักเรียกวัดสว่างอารมณ์ว่า วัดล่าง และ วัดบ้านล่าง เพราะตั้งอยู่บริเวณป่าชายเลนตรงสุดปากอ่าว สร้างสมัยพระครูพิพัฒนิโรธกิจ (ปาน) พระเกจิอาจารย์ชื่อดังจากวัดบางเหี้ยนอก (วัดมงคลโคธาวาสในปัจจุบัน) ได้มาปักกลดเป็นประจำ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศตั้งวัดเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2452 วัดมีสภาพทรุดโทรมระยะหนึ่ง จนได้ซ่อมสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509
อุโบสถหลังที่หลวงพ่อปานสร้างไว้ถูกปล่อยร้างจากน้ำทะเลหนุนท่วมสูง ต้นแสมและต้นโกงกางปกคลุมแทบมองไม่เห็นตัวโบสถ์ สภาพพื้นล่างเต็มไปด้วยโคลนทะเล ตัวโบสถ์ที่สร้างนั้นพื้นต่ำกว่าปัจจุบันนี้ จวบจนปี พ.ศ. 2552 ทางวัดได้มีการจัดเตรียมงานสมโภชฉลองวาระที่วัดมีอายุครบ 100 ปี ได้ปรับภูมิทัศน์โบสถ์หลวงพ่อปาน ขุดลอกโคลนเลนและตัดต้นไม้ที่งอกพันดึงโบสถ์ให้ล้มลงเอาออกเสีย แล้วเทปูนหุ้มโคนเสาใช้เหล็กยึดตัวโบสถ์ถึงหลังคาช่อฟ้า และได้สร้างกุฏิจำลองไว้หน้าโบสถ์ ทั้งหล่อรูปเหมือนหลวงพ่อปาน
วัดได้ขุดพบเสือหินแกะโบราณซึ่งมีความเชื่อกันว่าน่าจะเป็นเสือต้นแบบของหลวงพ่อปาน ทางวัดจึงได้นำเสือหินที่พบมาวางบนหลังเสือ (ปูนปั้น) แล้วนำเสือหล่อโลหะที่สูง 100 นิ้ว ยกวางครอบเสือหิน เป็นอนุสาวรีย์เสือหลวงพ่อปานบางเหี้ย
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565

พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 เป็นกฎหมายไทยระดับพระราชบัญญัติ มีเนื้อหาเกี่ยวกับการป้องกันบุคคลจากการทรมานและการทำให้บุคคลสูญหายโดยเจ้าหน้าที่รัฐ เผยแพร่ในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2565
วันที่ 6 มกราคม 2566 สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (สตช.) ทำหนังสือถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมเพื่อขอขยายเวลาการบังคับใช้กฎหมายออกไปโดยอ้างว่ามีความไม่พร้อมทางด้านงบประมาณ ความพร้อมของบุคลากรและปัญหาขัดข้องในการดำเนินงาน
กระบวนการยกร่างกฎหมาย.
มีการเสนอร่างกฎหมายจำนวน 4 ฉบับ โดยคณะรัฐมนตรี, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) พรรคประชาชาติ, ส.ส. พรรคประชาธิปัตย์ และคณะกรรมาธิการกฎหมาย การยุติธรรม และสิทธิมนุษยชน (กมธ. กฎหมาย) ของสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งมีความแตกต่างกันในสัดส่วนของประชาชนในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย อำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการฯ ผู้มีสิทธิดำเนินคดี และสิทธิของผู้ถูกควบคุมตัว
ร่างกฎหมายดังกล่าวผ่านสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 ด้วยเสียง 359–0 งดออกเสียง 1 ไม่ลงคะแนนเสียง 2 โดยมีเนื้อหานำร่างฯ ของ กมธ. กฎหมายมาร่วมด้วยของคณะรัฐมนตรี เช่น เพิ่มโทษ การขยายอายุความ การตัดอำนาจของศาลทหารและวางหลักเกณฑ์การควบคุมตัวของเจ้าหน้าที่ 
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2565 วุฒิสภาผ่านร่างกฎหมายดังกล่าวในวาระแรกด้วยคะแนนเสียง 197–2 งดออกเสียง 4 โดยคำนูณ สิทธิสมาน ตั้งคำถามว่า ร่างกฎหมายถูกปรับแก้ไปจนต่างจากร่างเดิมที่เสนอโดย ครม. มาก แล้วครม. เห็นด้วยหรือไม่กับการแก้ไขของ ส.ส. มีการตั้งกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างกฎหมายดังกล่าวโดยมีการเชิญเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานราชการต่าง ๆ มาให้ความเห็น ซึ่งส่วนใหญ่ให้ความเห็นว่าควรกลับไปใช้ร่างฯ ของคณะรัฐมนตรี
เนื้อหาร่างฯ ของกรรมาธิการวิสามัญของวุฒิสภามีประเด็นคือ ตัดมาตรากำหนดความผิดฐานกระทำการที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรม หรือย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์, ตัดข้อห้ามนิรโทษกรรมผู้กระทำผิด, ตัดผู้แทนผู้เสียหายในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการซ้อมทรมานฯ, ตัดข้อบังคับให้ต้องบันทึกวีดีโอระหว่างควบคุมตัว และลดอายุความจาก 40 ปีเหลือ 20 ปี วันที่ 9 สิงหาคม 2565 ที่ประชุมวุฒิสภามีมติในวาระสองและสามให้แก้ไขร่างฯ ด้วยคะแนนเสียง 121–8 งดออกเสียง 6 ส่งกลับไปให้ ส.ส. ลงมติ
จนวันที่ 24 สิงหาคม 2565 สภาผู้แทนราษฎรมีมติเห็นชอบร่างฯ ที่สมาชิกวุฒิสภาแก้ไขแล้วด้วยคะแนนเสียง 287–1 งดออกเสียง 1 โดยรังสิมันต์ โรม อภิปรายว่า วันนี้ตนจะยอมรับว่าต้องกลืนเลือด เนื่องจากเวลาของสภานี้เหลือไม่มากแล้ว สิ่งที่เราทำได้คือต้องคงร่างที่ ส.ว. ส่งมา เราจึงต้องให้กฎหมายนี้ผ่าน
ต้มแซ่บ

ต้มแซ่บ เป็นอาหารไทยภาคอีสานประเภทต้มยำชนิดหนึ่ง คล้ายคลึงกับต้มยำของภาคกลางแต่ใส่พริกแห้งและข้าวคั่วลงไปด้วย ส่วนประกอบหลักคือ เนื้อสัตว์ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริกทั้งสดและแห้ง มะนาว น้ำปลา นิยมใช้เนื้อหมู เนื้อวัว มากกว่าเนื้อสัตว์ชนิดอื่น แต่ที่นิยมกันมากคือต้มแซ่บกระดูกอ่อนหมูหรือซี่โครงหมู โรยหน้าด้วยต้นหอม ผักชีฝรั่ง โหระพา
สันนิษฐานว่าต้มแซ่บคงเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ จากการดัดแปลงแกงอ่อมของภาคอีสาน
ต้มแซ่บคล้ายกับต้มส้ม โดยต้มส้มได้ความเปรี้ยวมาจากผักที่มีรสเปรี้ยวเป็นตัวนำมากกว่า เช่น ยอดมะขาม ตะลิงปลิง หรือดอกกระเจี๊ยบสด ตามด้วยเนื้อสัตว์ตามชอบ ส่วนใหญ่ที่เห็นกันจะนิยมเป็นพวกเนื้อปลา หรือไก่บ้าน รสชาติของต้มแซ่บจะไม่เปรี้ยวมากเมื่อเทียบกับต้มส้ม โดยต้มแซ่บจะมีรสชาติกลมกล่อมกว่า ต้มแซ่บยังคล้ายกับต้มโคล้ง โดยต้มโคล้งนิยมใช้ปลากรอบหรือปลาแห้ง มีการใส่น้ำมะขามเปียก แต่ไม่ใส่ข้าวคั่ว
สภาความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ

สภาความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ  เป็นองค์ประชุมที่จะเรียกใช้โดยประธานาธิบดีสหรัฐ เพื่อพิจารณาในประเด็นเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งชาติ, การทหาร และนโยบายต่างประเทศ
สภาความมั่นคงแห่งชาติถูกจัดตั้งในปี 1947 โดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน ถือเป็นส่วนหนึ่งของสำนักงานบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประธาน และมีสมาชิกประกอบด้วยรองประธานาธิบดี, รัฐมนตรีของหลายกระทรวง, ที่ปรึกษาความมั่นคงแห่งชาติ และเจ้าหน้าที่ระดับอาวุโส โดยจะจัดการประชุมกันในทำเนียบขาว
ลอยด์ ออสติน

ลอยด์ เจมส์ ออสตินที่ 3  เป็นพลเอกแห่งกองทัพบกสหรัฐ เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐคนที่ 28 ภายใต้ประธานาธิบดีโจ ไบเดิน เขาเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันคนแรกที่ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ซึ่งหนึ่งเดือนหลังเขาเข้ารับตำแหน่งก็เกิดสงครามรัสเซีย-ยูเครน
ลอยด์ ออสติน เคยเป็นนายทหารในประเทศอัฟกานิสถานระหว่างปี 2003 ถึง 2005 ต่อมาได้เป็นผู้อำนวยการส่วนเสนาธิการร่วมในปี 2009 ต่อมาได้เป็นผู้บัญชาการทหารสหรัฐประจำประเทศอิรักในปี 2010 และได้รับตำแหน่งรองเสนาธิการทหารบกในปี 2011 เขาได้รับแต่งตั้งจากประธานาธิบดีโอบามาให้เป็นผู้บัญชาการทหารสหรัฐภาคกลางในปี 2013 จนกระทั่งเกษียณในปี 2016 เขาถือเป็นชาวแอฟริกาอเมริกันคนแรกที่ได้ดำรงตำแหน่งเหล่านี้
ออสตินจบการศึกษาจากวิทยาลัยทหารเวสต์พอยต์เมื่อปี 1975 และได้รับการติดยศร้อยตรี สังกัดเหล่าทหารราบ
ชิโซ คานากูริ

ชิโซ คานากูริ (20 สิงหาคม 1891 - 13 พฤศจิกายน 1983) เป็นนักวิ่งมาราธอนชาวญี่ปุ่นและเป็นหนึ่งในผู้นำด้านกรีฑาประเภทลู่และลานในยุคแรกๆ ของญี่ปุ่น เขาได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งการวิ่งมาราธอน" ในญี่ปุ่น
ประวัติ.
คานากูริเป็นชาวอำเภอทามานะ จังหวัดคูมาโมโตะ และเข้าเรียนที่ Tokyo Higher Normal School (มหาวิทยาลัยสึกูบะในปัจจุบัน) ในระหว่างการแข่งขันวิ่งมาราธอนรอบคัดเลือกในประเทศเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1911 สำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 คานากูริได้สร้างสถิติโลกการวิ่งมาราธอนที่ 2 ชั่วโมง 30 นาที 33 วินาที เขาจึงได้รับเลือกเป็น 1 ใน 2 นักกีฬาร่วมกับยาฮิโกะ มิชิมะ ที่ญี่ปุ่นสามารถส่งเข้าร่วมการแข่งขันได้ โดยนักกีฬาทั้งสองคนต้องออกค่าเดินทางเองคนละ 1,800 เยน ดังนั้นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของชิโซจึงดำเนินการระดมทุนทั่วประเทศ ซึ่งส่งผลให้มีการบริจาคเงิน 1,500 เยน ในขณะที่ซาเนสึงุ คานากูริ พี่ชายของชิโซ รวบรวมได้ 300 เยนในนามของชิโซ
อย่างไรก็ตาม คานากูริเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากการหายตัวไประหว่างการแข่งขันวิ่งมาราธอนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 ที่สตอกโฮล์ม คานากูริเดินทางไปสตอกโฮล์มเป็นเวลา 18 วัน โดยเดินทางโดยเรือก่อน จากนั้นเดินทางโดยรถไฟผ่านทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย และต้องใช้เวลาพักฟื้น 5 วันก่อนการแข่งขัน
Ecurobius

Ecurobius เป็นสกุลของแมงมุมรังพันกันตะวันออกกลางที่มีสปีชีส์เดียวคือ Ecurobius parthicus มีการอธิบายครั้งแรกโดย อาลีเรซา ซามานี และ ยูริ เอ็ม. มารุซิก ในปี ค.ศ. 2021 และพบเฉพาะในประเทศอิหร่านเท่านั้น
ประเทศบราซิลในแพนอเมริกันเกมส์เยาวชน

ประเทศบราซิล เข้าร่วมการแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์เยาวชนทุกครั้งตั้งแต่ครั้งแรกของการแข่งขันกีฬาหลายประเภทในปี ค.ศ. 2021
จำนวนเหรียญรางวัล.
"ในการจัดเรียงตารางตามเมืองเจ้าภาพ จำนวนเหรียญรางวัลทั้งหมด หรือคอลัมน์อื่นๆ ให้คลิกที่ไอคอน ถัดจากชื่อคอลัมน์"
คาโอรุ มิโตมะ

คาโอรุ มิโตมะ "#เปลี่ยนทาง ") เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวญี่ปุ่น ซึ่งเล่นตำแหน่งปีกซ้าย สังกัดสโมสรฟุตบอลไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน ในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติญี่ปุ่น มิโตมะยังเป็นน้องชายของ แพทเรนหมายเลข 1 หรือ ยูกิ โคเซย์ นั่นเอง
 "ณ วันที่ แมตช์ที่เล่น 14 มกราคม ค.ศ.2023"
สถิติอาชีพ.
สโมสร.
"หมายเหตุ:"
อากุสติน ยิไอ

อากุสติน ยิไอ (เกิด 16 มกราคม 2004) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอาร์เจนตินา ซึ่งเล่นในตำแหน่งแบ็กขวา ให้กับซานโลเรนโซ
ชีวิตช่วงแรก.
ยิไอเกิดในเมืองซานการ์โลสเซนโตร เขาเริ่มเล่นฟุตบอลกับสโมสรในท้องถิ่น ก่อนจะย้ายมาเข้าร่วมสโมสรซานโลเรนโซ ด้วยวัย 13 ปี
สโมสร.
ยิไอลงเล่นในฐานะนักฟุตบอลอาขีพเป็นครั้งแรกให้กับสโมสรซานโลเรนโซ ในวันที่ 19 เมษายน 2022, โดยลงเล่นเป็นตัวจริงในเกมเยือน ในโกปาเดลาลิกา ที่เอาชนะกลุบอัตเลติโกอูนิออนไป 1-2
เขาทำประตูได้ครั้งแรกให้กับสโมสรได้ในวันที่ 9 กรกฎาคม 2022 ในเกมเหย้าในปริเมราดิบิซิออนที่พบโบกายูนิออร์ส ช่วยให้ทีมของเขาเอาชนะไป 2–1 โดยเขาเป็นคนทำประตูตีเสมอได้ กับผู้เล่นอย่างอากุสติน มาร์เตกานิ ยิไอเป็นส่วนหนึ่งของทีมซานโลเรนโซที่อายุน้อย แต่มีศักยภาพที่ดี
10% ของบัตรของคุณหายไป.
ในงบดุลประจำปี 2021/22 ที่นำเสนออย่างเป็นทางการโดย San Lorenzo เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2023 ปรากฏว่าสถาบันอาร์เจนตินาเป็นเจ้าของ 90% ของบัตรผ่านของ Agustín Giay เหลืออีก 10% ที่เหลือสูญเสียไปเพื่อให้ครบ 100 รายการ ข้อมูลนี้ดึงดูดความสนใจไปที่Ciclón แฟน ๆ เนื่องจากAgustín (ในฐานะสมาชิกเยาวชนของสโมสร) ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรวิชาชีพอื่นมาก่อนซึ่งอาจเป็นเจ้าของเปอร์เซ็นต์ที่หายไปอย่างลึกลับ เหตุการณ์นี้ถูกฟ้องโดย Movete Boedo Movete (ขบวนการแฟนคลับของสโมสร) ต่อการตรวจสอบความยุติธรรมทั่วไป ซึ่งกล่าวว่าทรัพย์สินเสียหายร้ายแรงเกิดขึ้นกับสโมสร เป็นที่น่าสังเกตว่างบดุลประจำปี 2020/21 (ฉบับก่อนหน้า) รวมถึงการครอบครองบันทึกของผู้เล่นทั้งหมดโดยสมบูรณ์ ซึ่งสูญหายไปในช่วงสองปีนั้น สิ่งนี้เคยเกิดขึ้นกับผู้กำกับ Cuervo ในขณะนั้นกับ Bautista Merlini และพวกเขาเองก็โต้แย้งว่าเป็น "ข้อผิดพลาดในการพิมพ์"
วัดศรีพันต้น

วัดศรีพันต้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน
วัดศรีพันต้น สร้างโดยพญาพันต้น เจ้าผู้ครองนครน่าน แห่งราชวงศ์ภูคา (ครองนครน่าน ระหว่างปี พ.ศ. 1960–1969) จึงตั้งชื่อวัดตามนามผู้สร้างวัด บางสมัยเรียกว่า วัดสลีพันต้น เพราะมีต้นโพธิ์ใหญ่ (สลี) อยู่ด้านทิศเหนือและทิศใต้ของวัด ปัจจุบันถูกโค่นเพื่อตัดเป็นถนนแล้ว ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ วิหารสีทอง ชื่อว่า "วิหารกาญจนาภิเษก" สร้างเพื่อเฉลิมฉลองการครองราชย์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีจิตรกรรมปูนปั้นเช่นพญานาคเจ็ดเศียร เฝ้าบันไดหน้าวิหารวัด ปั้นโดยช่างชาวน่านชื่อ นายอนุรักษ์ สมศักดิ์ หรือ "สล่ารง" นอกวิหารมีพุทธประติมากรรม คือ เรือพญาฆึ สร้างขึ้นในเมื่อ พ.ศ. 2545 เรือเกียรติสร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ผู้สร้างคือสล่ารงค์เช่นกัน เรือพญาฆึเป็นเรือลำใหญ่ที่สุดของเมืองน่าน จุได้ 78 ฝีพาย ปัจจุบันใช้เพื่อเป็นเรือโชว์เปิดสนามประเพณีแข่งเรือเมืองน่านและเรืออัญเชิญถ้วยพระราชทานในนัดปิดสนามของทุกปี
ไททศมิตร

ไททศมิตร (เขียนในรูป TaitosmitH) เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทยที่นิยามตัวเองว่าเป็น "วงดนตรีเพื่อชีวิตยุคใหม่"
ประวัติ.
วงนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2561 โดยนักดนตรีอินดี้ คือ จ๋าย - อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี เริ่มตั้งคำถามต่อความเป็นไปในระบบสังคมทุนนิยมในยุคปัจุบัน ที่ทุกคนทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้มาซึ่งทรัพย์สิน เงิน ทอง และความมั่งคั่งเป็นหลัก จนหลงลืมสิ่งแวดล้อมรอบตัว เช่น สัตว์, ธรรมชาติ และที่สำคัญคือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง จนกระทั่งจ๋ายมีโอกาสทำงานในเทศกาลดนตรี "บิกเมาน์เทนมิวสิกเฟสติวัล" จึงค้นพบว่าดนตรีเป็นสื่อที่มีอิทธิพลที่จะสื่อกับคนฟังหรือสังคมได้อย่างตรงไปตรงมา และได้ผลอย่างรวดเร็ว จึงเริ่มจากการชักชวนเพื่อนที่เคยแบ่งปันผลงานเพลงกันฟังในสมัยศึกษาในมหาวิทยาลัย คือ โมส - ตฤณสิษฐ์ สิริพิชญาศานต์ จนมีการปรึกษากันและเห็นตรงกันว่าแนวเพลงที่เหมาะกับการสื่อสารอุดมการณ์ที่มีอยู่ที่สุดคือ "เพลงเพื่อชีวิต" และได้สมาชิกคนอื่น ๆ มารวมกันจนครบจำนวน 6 คน
พวกเขาประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วจากการทำเพลงจำนวน 2 เพลง ในสังกัด HereTos. Records คือ "Pattaya Lover" ซึ่งเป็นเพลงแนวไทยป็อป และ "เป็นตะลิโตน" ที่ผสมแนวเพลงนีโอโซล พร้อมกับได้รับเชิญให้เข้าร่วมรายการ "นักผจญเพลง" ทางสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ซึ่งเพลง "เป็นตะลิโตน" ที่แสดงในรายการนั้นมีผู้รับชมในยูทูบจำนวนถึง 12,000,000 วิว ตามมาด้วยซิงเกิ้ลที่ 3 "Hello Mama" ซึ่งเป็นแนวเดียวกันที่ปล่อยออกมาในช่วงปลายปี ซึ่งมีเนื้อร้องภาษาอังกฤษผสมภาษาอีสาน
ทางวงได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงยีนแล็บ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เนื่องจาก โอม - ปัณฑพล ประสารราชกิจ นักร้องนำวงค็อกเทล ซึ่งเป็นผู้บริหารของค่ายเพลงยีนแล็บ ได้ดูคลิปเพลง "แดงกับเขียว" จึงชักชวนให้มาร่วมงานด้วย และออกอัลบั้มแรกในชื่อเดียวกับวงในปี พ.ศ. 2562
ต้นปี พ.ศ. 2565 ไททศมิตรออกอัลบั้มชุดที่ 2 ชื่อ "เพื่อชีวิตกู" โดยมีเพลงที่กลายเป็นปรากฏการณ์ไวรัลในติ๊กต็อก คือเพลง "นักเลงเก่า" ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดนิยมแนวอาชญากรรม "4 KINGS อาชีวะ ยุค 90" ที่จ๋ายร่วมแสดงด้วย พร้อมด้วยอีก 1 เพลง คือ "ไทเท่" ที่ได้ศิลปินเพลงลูกทุ่งผู้ล่วงลับและศิลปินแห่งชาติอย่าง ไวพจน์ เพชรสุพรรณ มาร่วมร้อง และถือเป็นผลงานสุดท้ายในชีวิตของไวพจน์
เพลงของไททศมิตรมุ่งเน้นไปที่แง่มุมต่าง ๆ ของสังคม ชีวิตมนุษย์ ปัญหาเศรษฐกิจ ตลอดจนการเสียดสีทางการเมือง
ชื่อวงดนตรี "ไททศมิตร" ประกอบด้วยองค์ประกอบ 3 สิ่งคือ "ไท" แปลว่า "อิสระ" "ทศ" แปลว่า "สิบ" และ "มิตร" แปลว่า "มิตรภาพ" ความหมายโดยรวมคือ "กลุ่มคนที่รักอิสระ 10 คนที่เริ่มต้นและทำทุกอย่างด้วยมิตรภาพ" แม้จะมีสมาชิกหลักเพียง 6 คน แต่พวกเขายังระลึกถึงผู้เกี่ยวข้องทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังความสำเร็จของพวกเขา ดังนั้นจึงใช้ชื่อที่สื่อความหมายว่าสิบ
สัญลักษณ์ของวงมีลักษณะคล้ายเสาชิงช้าหรือไผฟาง (ซุ้มประตูจีนโบราณ) เนื่องจากชื่อวงเป็นการการเล่นคำของตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัว คือ T และ H
จุดยืนทางการเมือง.
วงไททศมิตรสนับสนุนการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 โดยประกาศว่าวงของเขาจะแสดงฟรีทุกการชุมนุม และมีการปล่อยเพลงเพื่อเรียกร้องสิทธิเสรีภาพด้วย โดยเฉพาะอิชณน์กร นักร้องนำ ได้แสดงความคิดเห็นทางการเมือง และเรียกร้องการแก้ไขความผิดต่อองค์พระมหากษัตริย์ไทย
Pseudopalaemon bouvieri

Pseudopalaemon bouvieri เป็นสปีชีส์ของกุ้งฝอยที่อยู่ในวงศ์ Palaemonidae เคแมนจมูกกว้างมักล่า "Pseudopalaemon bouvieri" และ "Pseudopalaemon bouvieri" เป็นสัตว์กินไม่เลือก
จิม แรตคลิฟฟ์

เซอร์ เจมส์ อาร์เทอร์ แรตคลิฟฟ์ (18 ตุลาคม 1952) เป็นมหาเศรษฐี วิศวกรเคมี และนักธุรกิจชาวอังกฤษ แรตคลิฟฟ์เป็นประธานและซีอีโอของกลุ่มบริษัทเคมีภัณฑ์อิเนออส ซึ่งเขาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1998 และยังคงเป็นเจ้าของสองในสามส่วน บริษัทคาดว่าจะมีมูลค่าการซื้อขาย 65,000 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2021 เขาไม่ค่อยปรากฏตัว และครั้งหนึ่งเขาเคยถูกหนังสือพิมพ์ "The Sunday Times" อธิบายว่าเป็น "publicity shy" ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขาเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในสหราชอาณาจักรด้วยมูลค่าสุทธิ 21,050 ล้านปอนด์ ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2020 "Bloomberg Billionaires Index" ประเมินมูลค่าสุทธิของเขาไว้ที่ 28,200 ล้านดอลลาร์ ซึ่งรวยที่สุดอันดับที่ 55 ของโลกและเป็นอันดับสองในสหราชอาณาจักร ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 แรตคลิฟฟ์ได้เปลี่ยนที่อยู่การส่งภาษีอย่างเป็นทางการจากแฮมป์เชอร์ เป็นโมนาโก การย้ายที่ส่งภาษีคาดว่าจะช่วยเขาประหยัดภาษีได้ 4 พันล้านปอนด์
ประวัติและการศึกษา.
แรตคลิฟฟ์เกิดในฟอลส์เวิร์ธ เกรเทอร์แมนเชสเตอร์ เป็นบุตรชายของพ่อที่เป็นช่างไม้ และแม่ที่เป็นพนักงานบัญชี แรตคลิฟฟ์อาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งอายุ 10 ขวบ ในที่สุดพ่อของเขาก็เปิดโรงงานทำเฟอร์นิเจอร์ อายุ 10 ขวบ เขาย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่ยอร์คเชอร์ตะวันออกและเข้าเรียนที่ Beverley Grammar School และอาศัยอยู่ที่ฮัลล์จนถึงอายุ 18 ปี
แรตคลิฟฟ์สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮมในปี ค.ศ. 1974
อาชีพ.
งานแรกของแรตคลิฟฟ์คือการทำงานกับบริษัทน้ำมันยักษ์ใหญ่อย่างเอสโซ่แต่เขาตัดสินใจเพิ่มพูนทักษะในด้านการเงินโดยการเรียนบริหารบัญชี เรียนปริญญาโทสาขาการเงินที่ "London Business School" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ถึง 1980 (เขาบริจาคเงิน 25 ล้านปอนด์ให้กับโรงเรียนในปี ค.ศ. 2016) ในปี ค.ศ. 1989 เขาเข้าร่วมกลุ่มทุนเอกชนของสหรัฐอย่าง Advent International
กีฬา.
แรตคลิฟฟ์มีความกระตือรือร้นในการเล่นกีฬา และในปี 2013 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขัน Marathon Des Sables ข้ามทะเลทรายซาฮารา และเขาได้ก่อตั้งองค์กรการกุศล "Go Run for Fun" เพื่อส่งเสริมให้เด็กอายุระหว่าง 5 ถึง 10 ปีได้ออกกำลังกาย
วีอินเดอะโซน

วีอินเดอะโซน  เป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้ที่ก่อตั้งในโซล ในปี ค.ศ. 2019 ภายใต้สังกัดชุนเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มประกอบด้วยสมาชิก 5 คน ได้แก่ มิน คยองฮอน อีซอน จูอัน และชีฮยอน พวกเขาเปิดตัวเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ด้วยอัลบั้มชื่อ "We in the Zone"
อารีอานา เดโบซ

อารีอานา เดโบซ (เกิด 25 มกราคม ค.ศ. 1991) เป็นนักแสดง นักเต้น และนักร้องชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลออสการ์, รางวัลแบฟตา, รางวัลลูกโลกทองคำ และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนี ในปี 2022 นิตยสาร "ไทม์" ยกให้เธอเป็นหนึ่งใน 100 บุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก
ในปี 2009 เดโบซเข้าแข่งขันในรายการ "โซยูทิงก์ยูแคนดานซ์" ฤดูกาลที่หก แต่ตกรอบ 20 คนสุดท้าย จากนั้นเธอเปิดตัวกับละครบรอดเวย์เรื่อง ' ในปี 2011 และยังมีบทบาทในละครบรอดเวย์เรื่อง ' (2013) และ "ปิปปิน" (2014) ตั้งแต่ปี 2015 ถึง 2016 เธอรับบทเป็นเดอะบุลเลตในละครเพลงของลิน-มานูเอล มิแรนดา เรื่อง "แฮมิลตัน" และรับบทเป็น เจน ในเรื่อง "อะบร็องซ์เทล" (2016–2017) ในปี 2018 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนี สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทละครเพลง จากบทดิสโก ดอนนา ในเรื่อง "" ในปี 2022 เธอยังเป็นพิธีกรในงานประกาศผลรางวัลโทนี ครั้งที่ 75 ด้วย
เดโบซปรากฏในภาพยนตร์เพลงของเน็ตฟลิกซ์เรื่อง "เดอะพรอม" (2020) และละครชุดแนวตลกของแอปเปิลทีวี+ เรื่อง "ชมิกาดูน" (2021) ก่อนจะได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากบท อานิตา ในภาพยนตร์เพลงของสตีเวน สปีลเบิร์ก เรื่อง "เวสต์ไซด์สตอรี" (2021) สำหรับบทนี้เดโบซได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ทำให้เธอเป็นหญิงผิวดำผู้เป็นเควียร์คนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ ประเภทการแสดง
เธอกับฉันกับฉัน

เธอกับฉันกับฉัน เป็นภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2566 แนวโรแมนติก กำกับโดย วรรณแวว หงษ์วิวัฒน์ และแวววรรณ หงษ์วิวัฒน์ นำแสดงโดย ธิติยา จิระพรศิลป์, อันโทนี่ บุยเซอเรท์ และศุภักษร ไชยมงคล เล่าเรื่องราวของฝาแฝด ยู และ มี สองสาวฝาแฝดที่สนิทสนมกันและแบ่งปันกันทุกอย่าง จนวันนึงยูได้พบรักครั้งแรกของเธอกับหมาก ในขณะที่มีก็เหมือนจะชอบหมากเหมือนกัน ทำให้ทั้งสองได้เรียนรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างพวกเธอก็ไม่สามารถแบ่งปันกันได้
ภาพยนตร์ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
เรื่องย่อ.
ในบรรยากาศของภาคอีสาน จังหวัดนครพนม เมื่อ พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) ผู้คนทั่วโลกต่างพูดถึงปัญหาวายทูเค ยู และ มี สองพี่น้องฝาแฝดที่ต่างสนิทสนมกันมากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาโดยตลอด จนถึงวันหนึ่ง หมาก เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ได้เข้ามาในชีวิตของทั้งสองและต่างเป็นรักแรกของทั้งสองพี่น้องฝาแฝด ยู และ มี ต้องจัดการความสัมพันธ์อันซับซ้อนและก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไป
การสร้าง.
ก่อนหน้า "เธอกับฉันกับฉัน" ที่มี วรรณแวว หงษ์วิวัฒน์ และ แวววรรณ หงษ์วิวัฒน์ เป็นผู้กำกับ ทั้งสองเคยกำกับละครชุดทางโทรทัศน์ "สุภาพบุรุษสุดที่เลิฟ" ร่วมกันมาก่อน
บรรจง ปิสัญธนะกูล รับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างครั้งแรกให้กับผู้กำกับคนอื่น โดยให้เหตุผลว่าเป็นภาพยนตร์รักที่ตนอ่านแล้วรู้สึกชอบเป็นอย่างมาก และมีหลายฉากที่บรรจงอยากสร้างออกมาให้เห็นเป็นภาพจริง ๆ
เลส แอสพิน

เลสลี แอสพิน จูเนียร์  เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันสังกัดพรรคเดโมแครต เขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐระหว่างปี 1971 ถึง 1993 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 18 ภายใต้ประธานาธิบดีบิล คลินตัน ระหว่างปี 1993 ถึง 1994
แอสพินจบการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเยลในปี 1960 ปริญญาโทสาขาเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ดในปี 1962 และปริญญาเอกสาขาเศรษฐศาสตร์จากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ในปี 1966 จากนั้นเขาเข้าทำงานเป็นนักวิเคราะห์ของกองทัพบกสหรัฐเป็นเวลาสองปี
แอสพินซึ่งเป็นผู้ต่อต้านสงครามเวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี 1970 สังกัดพรรคเดโมแครต แอสพินได้เป็นประธานกรรมาธิการอำนวยอาวุธในปี 1985 เขามักออกแถลงการณ์บ่อยครั้งเกี่ยวกับการบริหารการเงินที่ผิดพลาดของกระทรวงกลาโหม จนทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้นมา
ร้านต้มยำ

ร้านต้มยำ  บ้างเรียก ร้านต้มยำกุ้ง เป็นคำเรียกร้านอาหารไทยฮาลาลในประเทศมาเลเซีย เหตุที่เรียกว่า "ร้านต้มยำ" เพราะเป็นชุดอาหารที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ชาวมาเลเซียจึงนิยมเรียกชื่อนี้มากกว่าจะเรียกว่าร้านอาหารไทย และหากใช้ชื่อ "ไทย" ก็จะเข้าใจว่าเป็น "พุทธ"
ประวัติ.
จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติของมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2548 ระบุว่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ถึง 2548 ชาวมาเลเซียประกอบอาหารเพื่อรับประทานในบ้านลดลงจากร้อยละ 33.7 เหลือเพียงร้อยละ 20.4 อันเนื่องจากเศรษฐกิจที่เติบโต ผู้คนจึงรับประทานอาหารนอกบ้านนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ประกอบกับร้านอาหารไทยเริ่มแพร่หลายในต่างประเทศ 
ร้านอาหารต้มยำร้านแรก ๆ ของกัวลาลัมเปอร์เปิดกิจการในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยคุณหมัด ซึ่งเป็นชาวมุสลิมเชื้อสายไทย จากอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เมื่อร้านอาหารของนายหมัดประสบความสำเร็จจึงได้ชักชวนพี่น้องและญาติมาทำงานด้วย รวมถึงได้ขยายสาขา รวมถึงเพื่อนของนายหมัดซึ่งเป็นคนมุสลิมเชื้อสายมลายูก็ได้เปิดร้านด้วย อีกข้อมูลหนึ่งกล่าวว่าร้านอาหารต้มยำร้านแรกในกัวลาลัมเปอร์ คือร้าน Sri Chiangmai ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นร้านของอัจญียะโก๊บ ชาวมุสลิมจากอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี จนกระทั่งร้านอาหารต้มยำมาได้รับความนิยมอย่างมากหลังคริสต์ทศวรรษ 1980 ทั้งในกัวลาลัมเปอร์และเมืองอื่น ๆ ของมาเลเซีย
จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2551 มีแรงงานจากชายแดนจังหวัดภาคใต้ของไทยไปทำงานร้านต้มยำ 100,000–150,000 คน มีการตั้งสมาคมผู้ประกอบการร้านต้มยำโดยนายมุตา
ข้อมูลจากเว็บไซต์สำนักแรงงานในประเทศมาเลเซียของกระทรวงแรงงาน ระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2561 มีคนไทยที่ไปทำงานในประเทศมาเลเซียราว 200,000 คน โดยกว่าสามในสี่ทำงานในร้านอาหารต้มยำ
จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2565 ร้านต้มยำในประเทศมาเลเซียจำนวนกว่า 5,000 ร้าน เฉพาะที่กัวลาลัมเปอร์ มีมากกว่า 2 พันร้าน และสามารถสร้างยอดขายโดยรวมได้กว่าปีละกว่า 200,000 ล้านบาท มีเจ้าของร้าน กุ๊ก และคนงานที่มาจากหลากหลายภูมิลำเนาทั่วประเทศไทย โดยเฉพาะจาก 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้
ลักษณะ.
อาหารไทยมีความแตกต่างจากอาหารพื้นเมืองมาเลเซียซึ่งเป็นอาหารทำสำเร็จและเย็น ส่วนอาหารไทยนั้นปรุงใหม่และตามความต้องการของลูกค้า จึงทำให้กลายเป็นที่นิยมของคนเชื้อสายมลายูสัญชาติมาเลเซีย
ร้านอาหารมุสลิมในประเทศไทยจะเสิร์ฟอาหารมุสลิมซึ่งมักจะไม่เสิร์ฟอาหารไทย ขณะที่ร้านอาหารต้มยำในมาเลเซียจะเสิร์ฟอาหารไทยฮาลาล นอกจากนั้นร้านอาหารต้มยำยังเสิร์ฟอาหารมาเลเซียด้วย เช่น นาซีเลอมัก และนาซีจัมปูร์ เป็นต้น ร้านอาหารมาเลเซียจะมีคนนิยมมาใช้บริการในช่วงอาหารเช้าและกลางวัน ขณะที่ร้านอาหารต้มยำจะได้รับความนิยมในช่วงอาหารเย็น เวลามาทำร้านก็จะเริ่มตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงตีหนึ่งหรือตีสาม ลูกค้าร้านต้มยำจะเป็นครอบครัวใหญ่ พาพ่อแม่ลูกหลานมานั่งทานอาหาร
ร้านต้มยำส่วนใหญ่อยู่ในรัฐที่เจริญทางเศรษฐกิจ เช่น ทางฝั่งตะวันตกมากกว่าทางฝั่งตะวันออกที่ยังคงเป็นชนบทอยู่มาก
แรงงานในร้านต้มยำสงวนไว้กับคนไทยเชื้อสายมลายู พ่อครัวที่แรงงานชาติอื่นไม่สามารถปรุงอาหารไทยได้รสชาติเหมือนคนไทย และเมื่อเป็นร้านอาหารฮาลาลซึ่งบริการแก่คนมาเลเซียมุสลิม คนครัวก็ควรเป็นมุสลิม ทำให้คนไทยมุสลิมย้ายถิ่นฐานมาทำงานที่ร้านอาหารต้มยำจำนวนมาก โดยเฉพาะจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เกิดความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทำให้เศรษฐกิจท้องถิ่นไม่ดี แต่การเข้าเมืองก็มักไม่มีใบอนุญาตทำงาน รวมถึงการเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย หากเจ้าของกิจการเป็นคนมาเลเซีย อาจได้รับค่าจ้างสูง มีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าร้านที่มีเจ้าของเป็นคนไทย และมักจะได้รับความช่วยเหลือในเรื่องข่าวสารการจับกุมของเจ้าหน้าที่ทางการ แต่หากเจ้าของกิจการเป็นคนไทย เมื่อมีการจับกุมจะเป็นผู้ที่มีความผิดทั้งสองฝ่าย
ดอนนา รีด

ดอนนา รีด (27 มกราคม ค.ศ. 1921 – 14 มกราคม ค.ศ. 1986) หรือชื่อเกิด ดอนนา เบลล์ มัลเลนเจอร์  เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน อาชีพการงานของเธอมีช่วงยาวนานตั้งแต่ปี 1941 ถึง 1986 โดยปรากฏตัวในภาพยนตร์มากกว่า 40 เรื่อง เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทแมรี แฮตช์ เบลีย์ ในภาพยนตร์คริสต์มาสของแฟรงก์ คาปรา เรื่อง "อิตส์อะวันเดอร์ฟูลไลฟ์" (1946) รีดได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ในภาพยนตร์สงคราม-ชีวิตของเฟรด ซินเนแมนน์ เรื่อง "ชั่วนิรันดร์" (1953)
รีดเป็นที่รู้จักทางโทรทัศน์ โดยเฉพาะจากบท ดอนนา สโตน แม่บ้านชนชั้นกลางอเมริกัน ในละครซิตคอมเรื่อง "เดอะดอนนารีดโชว์" (1958–1966) ซึ่งทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีหลายครั้งจากบทดังกล่าว รวมถึงได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาดาราทีวียอดเยี่ยมเมื่อปี 1963 ในช่วงบั้นปลายชีวิต เธอยังรับบทเป็นเอลลี ยูวิง ในละครประโลมโลกเรื่อง "แดลลัส" (1984–1985) ก่อนจะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับอ่อนในวันที่ 14 มกราคม 1986