pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มาเนกิเนโกะ

แมวกวัก  เป็นรูปปั้นแมวตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่นว่าจะนำโชคลาภให้แก่เจ้าของ สำหรับร้านค้าก็จะดึงดูดลูกค้าให้เข้าร้านเช่นเดียวกับนางกวักของไทย หน้าตาของแมวกวักคล้ายคลึงกับแมวพันธุ์พื้นเมืองของญี่ปุ่นชนิดหนึ่งที่ไม่มีหางที่เรียกว่า เจแปนิสบ๊อบเทล (Japanese Bobtail)
ตำนานของแมวกวักมีหลายเรื่อง เรื่องที่ขึ้นชื่อ คือ เรื่องที่เล่ากันว่าเกิดขึ้นในยุคเอโดะ มีหญิงชราคนหนึ่ง ยากจนมาก แต่นางได้เลี้ยงแมวไว้อยู่ตัวหนึ่งและนางก็รักมันมาก มีกินก็กินร่วมกับแมว อดก็อดพร้อมกับแมว จนในที่สุดก็ไม่สามารถเลี้ยงต่อไปได้ไหว จึงนำแมวตัวนั้นไปปล่อย ในคืนนั้นเอง นางก็นอนเสียใจร้องไห้ทั้งคืน กระทั่งฝันว่าแมวมาบอกกับนางว่า ให้ปั้นรูปแมวจากดินเหนียวแล้วนางจะโชคดี เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงชราจึงตื่นขึ้นมาปั้นแมวจากดินเหนียว ไม่ทันไรก็มีคนแปลกหน้าเดินผ่านหน้าบ้านขอซื้อตุ๊กตาแมวตัวนั้นจากนางไป จากนั้นนางก็เพียรปั้นแมวขึ้นมาอีกตัวแล้วตัวเล่า ตุ๊กตาแมวจากการปั้นของนางก็มีผู้มาขอซื้อไปตลอดเวลา นางจึงเริ่มมีเงินทองจากการขายตุ๊กตาแมว และสามารถนำแมวเลี้ยงสุดที่รักของนางกลับมาเลี้ยงได้อีกครั้งหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา จึงเป็นที่ร่ำลือว่า แมวเป็นสัตว์นำโชค และมีการปั้นและวางแมวกวักไว้ตามที่ต่าง ๆ
ปัจจุบัน ในประเทศญี่ปุ่นหรือแม้แต่ในประเทศไทยเองก็ตาม สามารถพบเห็นแมวกวักอยู่ทั่วไป มีหลากหลายขนาดและสีสัน บางส่วนก็ทำกลไกให้มือซ้ายสามารถขยับในลักษณะกวักเข้าหาตัวได้ด้วย ในขณะที่มืออีกข้างนึงก็ถือเหรียญไว้ เพราะมีความเชื่อว่า ถ้าแมวที่เลี้ยงไว้ยกขาหน้าขึ้นเสมอหูข้างซ้ายแล้ว จะมีคนมาหา ถ้าเป็นร้านค้าก็จะมีลูกค้าเข้าร้าน
ปุ่มหิน

ปุ่มหิน หรือ ปุ่มไม้  ทางสถาปัตยกรรมหมายถึงปุ่มที่ยื่นออกมาซึ่งอาจจะทำด้วยหินหรือไม้ก็ได้ ปุ่มหินมิใช่ หินหลัก (Keystone) เพราะปุ่มหินใช้เป็นเครื่องตกแต่งเท่านั้นแต่หินหลักเป็นหินที่ใช้ยึดโครงสร้างเข้าด้วยกัน
ตัวอย่างของปุ่มหินหรือปุ่มไม้ที่พบบ่อยคือบนเพดานสิ่งก่อสร้างโดยเฉพาะตรงที่สันเพดานโค้งตัดกัน ในสถาปัตยกรรมกอธิคปุ่มหินจะแกะสลักอย่างสวยงามเป็นใบไม้ ดอกไม้ ตราประจำตระกูล, พระเยซู, พระเจ้าแผ่นดิน, นักบุญ, นางฟ้าเทวดา หรือรูปตกแต่งอื่น ๆ ซึ่งบางครั้งอาจจะเป็นสัตว์ นก หรือหน้าคนบางครั้งอาจจะเป็นรูปอัปลักษณ์ที่เรียกว่า Green Man ที่จะพบเห็นบ่อย ๆ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าการใช้ปุ่มหินหรือปุ่มไม้ระหว่างจุดที่สันเพดานมาตัดกันก็เพื่อซ่อนรอยตำหนิระหว่างรอยต่อ เท็จจริงเท่าใดไม่มีการยืนยัน แต่ปุ่มกลายมาเป็นสิ่งประดับตกแต่งไปโดยปริยาย 
ปุ่มหินเป็นสิ่งสำคัญในการก่อสร้างในสมัยสถาปัตยกรรมคลาสสิก เมื่อตัดหินเป็นก้อนหยาบ ๆ ที่เหมืองหินช่างหินจะทิ้งปุ่มไว้อย่างน้อยด้านหนึ่งเพื่อจะได้สะดวกต่อการขนย้ายหินไปที่ที่ต้องการ เมื่อไปถึงปุ่มนี้ก็ยังช่วยให้การยกหินให้เข้าที่เข้าทางได้ง่ายขึ้น ตัวอย่างที่เห็นชัดคือที่วัดเซเกสตาที่ซิซิลี ที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปุ่มเหล่านี้ยังเห็นได้ชัดโดยเฉพาะที่ฐานทำให้เราได้ศึกษาวิธีก่อสร้างของกรีก
ปะเทดลาว

ปะเทดลาว  เป็นชื่อของขบวนการปฏิวัติลาวที่เป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามในสมาคมอินโดจีนช่วงแรก กลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2487 กำเนิดของกลุ่มนี้เริ่มจากการที่เจ้าสุภานุวงศ์ได้ต่อต้านการฟื้นฟูลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศส จนต้องเข้ามาลี้ภัยในไทยและออกไปเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2492 เมื่อมีการประนีประนอมระหว่างกลุ่มชาตินิยมลาวกับฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2493 เจ้าสุพานุวงจึงจัดตั้งสมัชชาต่อต้านขึ้นที่แนวชายแดนเวียดนาม และตั้งกลุ่มต่อต้านรัฐบาลแห่งชาติที่เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อปะเทดลาว
กลุ่มปะเทดลาวถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมการประชุมเพื่อทำข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยอินโดจีน ใน พ.ศ. 2497 หลังจากนั้นกลุ่มนี้ได้ก่อตั้งแนวลาวฮักซาดเป็นแนวร่วมของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวหรือพรรคคอมมิวนิสต์ และยังเป็นชื่อเรียกของขบวนการปฏิวัติที่ยึดอำนาจได้เด็ดขาดเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518
จูน อาร์ลอส

จูน อาร์ลอส หรือ เนสเตอร์ ซี อารูลอส  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 30 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 สถิติการชก 57 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 15) เสมอ 4 แพ้ 20 
ประวัติ.
อาร์ลอสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2536 เสมอกับวิเซนเต อันดราเลส ซึ่งอาร์ลอสขึ้นชกแก้มือและเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ในการชกครั้งต่อมา หลังจากนั้น อาร์ลอสชกชนะรวด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโรแลนโด ทูยูกอน เมื่อ พ.ศ. 2537 ซึ่งอาร์ลอสสามารถชกแก้มือ เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ในอีก 2 ปีต่อมา และเคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้คะแนน ชอย โยซัม และคิม จินโฮ อาร์ลอสมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 โดยขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF ที่ว่างที่จ.ยะลา ซึ่งอาร์ลอสเป็นฝ่ายแพ้คะแนนรัตนพล ส.วรพินไป หลังจากนั้น อาร์ลอสเดินทางไปชกที่เกาหลีใต้กับซุห์ มยุงวู สองครั้งใน พ.ศ. 2539 – 2540 ซึ่งครั้งแรกอาร์ลอสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ส่วนในการชกครั้งที่สอง อาร์ลอสเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 6
จากนั้น อาร์ลอสได้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 แพ้คะแนน ร็อกกี้ พัลมา ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2541 แพ้คะแนนชอย โยซัมไป อาร์ลอสขึ้นชกอย่างต่อเนื่องมาจน พ.ศ. 2541 แล้วหยุดชกไปสี่ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2545 โดย อาร์ลอสได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน นำชัย รัตนชัยยิม ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น อาร์ลอสได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน อีสิโดร โลโรนา ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เอลเมอร์ เกยอน จากนั้น ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 เสมอกับวันดี สิงห์วังชาและมาชกนอกรอบ แพ้คะแนน ไก่ชน ส.วรพิน 
ต่อมา อาร์ลอสได้ชิงแชมป์ ABCO รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เพชรตาปี ปิ่นสินชัย จากนั้น ไปชกนอกรอบ ชนะน็อค คิม แจวอน ยก 7 ที่เกาหลีใต้ จากนั้นมาชกแพ้คะแนน ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ต่อมาเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2549 อาร์ลอสมาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป.ประมุข หลังจากนั้น อาร์ลอสขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน ดอนดอน จีเมนา จากนั้นก็แขวนนวมไป
อีเห็นน้ำมลายู

อีเห็นน้ำมลายู หรือ อีเห็นน้ำซุนดา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cynogale bennettii") จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีกระดูกสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อยู่ในอันดับสัตว์กินเนื้อ 
มีรูปร่างอ้วน ขาสั้น ขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาลเข้ม หรือดำสนิท ลักษณะเด่นคือ หัวค่อนข้างแบน จมูกและปากยื่นออกมามีสีขาว จมูกมีขนาดใหญ่ รูจมูกด้านบนเปิดขึ้นและสามารถปิดได้เมื่ออยู่ใต้น้ำ ใบหูมีขนาดเล็กและมีลิ้นปิดหูไม่ให้น้ำเข้าขณะว่ายน้ำ ห่างค่อนข้างสั้นเมื่อเทียบกับความยาวลำตัว มีพังผืดยืดระหว่างนิ้วคล้ายกับนิ้วเท้าของนากเล็กเล็บสั้น ("Amblonyx cinerea")
มีความยาวลำตัวและหัว 70-80 เซนติเมตร ความยาวหาง 12-20 เซนติเมตร น้ำหนัก 3-5 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์อยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำของภาคใต้ของไทย, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะชวาและเกาะบอร์เนียว
มีพฤติกรรมอาศัยและหากินตามลำพัง โดยล่าพวกสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เช่น กุ้ง, หอย, ปู, ปลา และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น หนู สามารถปรับตัวให้อาศัยแบะหากินอยู่ในน้ำได้ดีเช่นเดียวกับนาก มักอาศัยอยู่ในป่าพรุหรือพื้นที่ชุ่มน้ำอื่น ๆ ปีนต้นไม้ได้เก่ง บางครั้งพบว่าอาจปีนต้นไม้เพื่อกินผลไม้สุกได้
แนวลาวฮักซาด

แนวลาวฮักซาด  ก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2499 โดยอยู่ในสถานะของพรรคประชาชนลาว เพื่อเป็นแนวร่วมของขบวนการปะเทดลาว มีเจ้าสุพานุวงเป็นผู้นำ มีสถานะเป็นพรรคการเมืองในช่วงเวลาดังกล่าว ประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งแห่งชาติ ซึ่งส่งผลให้มีความแตกแยกระหว่างลาวฝ่ายซ้ายและลาวฝ่ายขวามากขึ้น แนวลาวฮักซาดเป็นองค์กรที่ถูกควบคุมโดยพรรคประชาชนปฏิวัติลาว ดำรงอยู่จนถึง พ.ศ. 2522 จึงถูกแทนที่ด้วยแนวลาวส้างซาด
เลดิออน เชนิชา

เลดิออน เชนิซา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2518 สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 7) เสมอ 1 แพ้ 10 
ประวัติ.
เชนิชาเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน เนลสัน เนลมิดา จากนั้นขึ้นชกชนะรวดอีก 12 ครั้ง ซึ่งรวมทั้งชกชนะเซลโซ่ แดงก๊อด และ นีล กาก้า ด้วย จากนั้น เชนิชาเดินทางไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้เมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2537 แพ้น็อค ชาง ยังซุน ยก 7 จากนั้น ก็มาชกในประเทศไทย แพ้คะแนน พะเนียง พูนธรัตน์ เทพสตาร์ เฉลิมศรี จากนั้นได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2538 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ และมาชกนอกรอบในเดือนต่อมา ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ 
หลังจากกลับไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์ 2 ครั้ง เชนิชามาชกที่ไทยอีก คราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนนดัทซ์บอย ดัทซ์บอยยิม น้องชายของแซมซั่น ดัทซ์บอยยิม หลังจากนั้น เชนิชาไปชกที่ญี่ปุ่น แพ้คะแนนซูซูกิ คาบาโตะ จากนั้น เชนิชามาชกแพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม และเมื่อขึ้น พ.ศ. 2539 เชนิชามาชกนอกรอบ ชนะทีเคโอ โชคชัย โชควิวัฒน์ในยกที่ 4 โดยโชคชัยไหล่หลุดจนต้องยุติการชกไป จากนั้น เชนิชามาชกแพ้น็อควีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 9 และกลับไปชกที่ฟิลิปปินส์อีกเพียงครั้งเดียว แพ้น็อค ราฟฟี มอลทันบัล เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทไม่สำเร็จ จากนั้น เชนิชาก็แขวนนวมไป
ขบวนการกระทิงแดง

ขบวนการกระทิงแดง  เป็นขบวนการฝ่ายขวาที่มีบทบาททางการเมืองในประเทศไทยหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ก่อตั้งโดย"กองบัญชาการรักษาความมั่นคงภายใน" เพื่อปราบคอมมิวนิสต์ ผู้นำกลุ่มเป็นทหารรับจ้างที่ทำงานกับหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐที่มีชื่อว่า พันเอกพิเศษ สุตสาย หัสดิน (ยศในขณะนั้น) ที่ปรึกษาได้แก่ นาย เผด็จ ดวงดี สมาชิกส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาระดับอาชีวศึกษาในกรุงเทพฯ ที่เคยเข้าร่วมในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มาแล้วเช่นกัน
กองกำลังนี้เน้นการดำเนินการในรูปแบบกองกำลังอาสา สร้างความหวาดกลัวให้กับกลุ่มใฝ่คอมมิวนิสต์และกลุ่มต่อต้านอิทธิพลของสหรัฐอเมริกาในประเทศไทย มีบทบาทสำคัญในการปราบคอมมิวนิสต์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519
ขบวนการกระทิงแดงเป็นกองเยาวชนของขบวนการนวพล สีแดงเป็นสีของธงชาติไทยเดิม และถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความรักชาติในธงชาติปัจจุบัน กลุ่มประกาศว่าคำขวัญคือ "แนวร่วมต่อต้านจักรวรรดินิยมคอมมิวนิสต์" คล้ายกับชตวร์มอัพไทลุง (SA) ของพรรคนาซีในประเทศเยอรมนีในช่วงทศวรรษ 1930
สมาชิกขบวนการกระทิงแดงต่อสู้กับนักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้ายกับสหภาพแรงงาน ในวันที่ 21 มีนาคม 2519 ขบวนการกระทิงแดงโยนระเบิดใส่การประท้วงฝ่ายซ้าย เป็นเหตุให้มีนักศึกษาเสียชีวิต 4 คน ได้แก่ นายกมล แซ่นิ้ม นายนิพนธ์ เชษฐากุล นายแก้ว เหลืองอุดมเลิศ และนายธเนศร์ เขมะอุดม
สมาชิกคนสำคัญ อาทิ เฉลิมชัย มัจฉากล่ำ นาย สุชาติ ประไพหอม นาย สมศักดิ์ ขวัญมงคล นาย สมศักดิ์ มาลาดี นาย บุเรศ งามแสงเนตร ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สืบพงษ์ ม่วงชู นาย จิรศักดิ์ สุรโชติ นาย ชุบ บุญนุช นาย สุวรรณ เอมรัฐ
รอลลี่ แมนด้าฮีน็อก

รอลลี่ แมนดาฮีน็อก (Rolly Mandahinog) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2517 ที่เมืองบูกิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 20 
ประวัติ.
แมนดาฮีน็อกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน อัลลัน ดูกาง ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ แมนดาฮีน็อกมาชกในไทยครั้งแรกใน พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม จากนั้นมาชกแพ้น็อคเม็ดเงิน ยก 4 และแพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชา แมนดาฮีน็อกมีโอกาสได้ชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 โดยขึ้นชิงแชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวทที่ว่าง ที่ สงขลา ซึ่งแมนดาฮีน็อกเป็นฝ่ายชนะน็อก เด่นบูรพา อ.เอกรินทร์ไปอย่างพลิกความคาดหมาย ได้แชมป์ไปครอง แมนดาฮีน็อกมาป้องกันแชมป์ครั้งแรกไทยกับเด่นบูรพาเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2547 ปรากฏว่าศีรษะชนกันแตกจนแมนดาฮีน็อกชกต่อไม่ได้ และรวมคะแนน 8 ยก แมนดาฮีน็อกเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป 
หลังจากนั้น แมนดาฮีนอก ยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง มาชกในไทย แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิมเมื่อ พ.ศ. 2547 มาชิงแชมป์ WBO เอเชียเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ยก 12 และชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน แพ้น็อค เดวิด ลูกมหานาค ยก 6 ต่อมา แมนดาฮีน็อกได้ครองแชมป์มวยสากลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของมินดาเนาเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ขนะคะแนน ลีโอ เอสโคปิโด แต่หลังจากนั้น แมนดาฮีน็อกก็ชกแพ้รวด หลังจากที่ชกแพ้น็อค แอนโทนี เอสเมดินา ยก 7 เมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 แล้ว แมนดาฮีน็อกไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย
โอสการ์ ลาริโอส

โอสการ์ ลาริโอส (Óscar Larios) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
ประวัติ.
ลาริโอสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 14 มกราคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค ดาบิด การ์ซิอา ยก 1 ที่เม็กซิโก จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ครองแชมป์มวยสากลรัฐซีนาโลอารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ พ.ศ. 2539 ลาริโอสพบกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2540 เมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อค อิสราเอล บัซเกซ ยกแรก แต่หลังจากนั้นก็ชกชนะรวดมาตลอดอีก จนได้ครองแชมป์ WBC Mundo Hispano รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2541 ชนะน็อค เฆรโกริโอ เมดินา ยก 2 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เงา WBO รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ แพ้น็อค อะกาปีโต ซันเชซ ยก 5 จากนั้นลาริออสคว้าแชมป์เม็กซิโกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทมาครองเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ชนะน็อค ฆาบิเอร์ กัลป์เดรอน ยก 2 และป้องกันแชมป์เม็กซิโกได้ถึง 7 ครั้ง ก่อนจะขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ซึ่งลาริโอสเป็นฝ่ายชนะคะแนน เซซาร์ โซโต ได้สิทธิขึ้นชิงแชมป์รุ่นนี้กับวิลลี เจอร์ริน เมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2544 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ไม่ได้แชมป์ 
ลาริโอสขึ้นชิงแชมป์ WBC FECARBOX รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2544 และเป็นฝ่ายชนะคะแนน อังเฆล ชากอน ได้แชมป์มาครอง ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ชนะคะแนน เอบัง อัลบาเรซ จากนั้น ได้ชิงแชมป์เฉพาะกาล WBC รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ชนะน็อค อิสราเอล บัซเกซ ยก 12 ป้องกันแชมป์เฉพาะกาลได้ 1 ครั้ง เมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ชนะน็อค มานาบุ ฟูกูชิมะ ยก 8 แล้วจึงขึ้นชิงแชมป์จริงเมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อค วิลลี เจอร์ริน ยก 1 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 7 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ให้อิสราเอล บัซเกซไป 
หลังจากเสียแชมป์ ลาริโอสเลื่อนขึ้นไปชกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท และขึ้นชิงแชมป์เงาในรุ่นนี้ของ WBC ที่ ฟิลิปปินส์ เมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน แมนนี ปาเกียว ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น ลาริโอสชกชนะอีก 3 ครั้งก็ได้ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นเฟเธอร์เวท ที่ว่างเมื่อ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ฆอร์เฆ ลินาเรส ยก 10 ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น ลาริโอสขึ้นชิงแชมป์ WBC Latino รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน อาร์ตูโร โกเมซ ที่ เม็กซิโก ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ลาริโอสขึ้นชิงแชมป์โลกเฉพาะกาล WBC รุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ชนะน็อค เฟยเดอร์ วิโลเรีย ยก 5 ป้องกันแชมป์เฉพาะกาลได้ 1 ครั้ง แล้วขึ้นชิงแชมป์จริงของรุ่นนี้กับ ทากาฮิโระ อาโอ เมื่อ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งลาริโอสเป็นฝ่ายชนะคะแนน แต่เมื่อชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2552 ลาริโอสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ และลาริโอสก็แขวนนวมไป
อีเห็นน้ำอินโดจีน

อีเห็นน้ำอินโดจีน หรือ อีเห็นน้ำตังเกี๋ย สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งในอันดับสัตว์กินเนื้อ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cynogale lowei" 
เป็นสัตว์ที่มีข้อมูลน้อยมาก เนื่องจากพบเห็นได้ยากและมีรายงานการพบเห็นตัวเพียงไม่กี่ครั้ง ข้อมูลเท่าที่มีบ่งให้รู้ว่ารูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับอีเห็นน้ำมลายู ("C. bennettii") แต่ต่างกันตรงสีขน กล่าวคือ อีเห็นน้ำอินโดจีนมีขนสั้นหนา และมีสีขนที่อ่อนกว่าอีเห็นน้ำมลายู โดยจมูกใต้คอและหน้าอกมีสีขาว ส่วนข้อมูลอื่น ๆ เช่น ขนาดและน้ำหนักนั้นไม่มี
มีผู้เก็บซากอีเห็นน้ำอินโดจีนได้ทางภาคเหนือของเวียดนาม และเคยมีรายงานพบเห็นที่ภาคใต้ของจีน และคาดว่าอาจมีอยู่ในอุทยานแห่งชาติภูกระดึง จังหวัดเลย ของไทยด้วย
มีรายงานการพบเห็นใกล้กับแหล่งน้ำ เช่น ทะเลสาบหรือแม่น้ำ ปัจจุบันสันนิษฐานว่า อีเห็นน้ำอินโดจีนได้สูญพันธุ์จากโลกไปนานแล้ว เพราะปัญหาการพัฒนาและขยายพื้นที่เกษตรกรรมอย่างรวดเร็ว ทำให้อีเห็นน้ำอินโดจีนสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย
ปัจจุบัน เชื่อว่าอาจจะเป็นชนิดเดียวกันหรือชนิดย่อยของอีเห็นน้ำมลายูก็ได้
อีเห็นลายเสือโคร่งอินโดจีน

อีเห็นลายเสือโคร่งอินโดจีน หรือ อีเห็นลายเมฆอินโดจีน  สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งในอันดับสัตว์กินเนื้อ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Chrotagale owstoni" มีรูปร่างหน้าตาคล้ายอีเห็นลายเสือโคร่ง ("Hemigalus derbyanus") แต่ลำตัวมีขนาดใหญ่และมีขนที่ยาวกว่า สีขนตามลำตัวจะมีสีออกเทาอมเหลือง ซึ่งแตกต่างไปจากอีเห็นลายเสือโคร่งที่มีสีน้ำตาลอมเหลือง มีลักษณะเด่น คือ ขนหางค่อนข้างยาวและมีจุดสีดำขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไปตามลำตัวและขาทั้งสี่ข้าง จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Chrotogale"
มีความยาวลำตัวและหัว 50-64 เซนติเมตร ความยาวหาง 38-48 เซนติเมตร น้ำหนัก 2-3 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของจีนบริเวณที่ติดต่อกับลาวและเวียดนาม ภาคเหนือของเวียดนามและลาว
มีพฤติกรรมหาอาหารโดยการใช้จมูกขุดคุ้ยหาแมลงและสัตว์ขนาดเล็กอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ใต้ดินเป็นอาหาร มักใช้เล็บขีดข่วนให้ปรากฏเห็นเป็นร่องรอยอยู่ตามพื้นดินเสมอ ออกลูกครั้งละ 2-4 ตัว ปัจจุบันเป็นสัตว์ที่หายากและกำลังใกล้สูญพันธุ์
พระพุทธไสยาส วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร

พระพุทธไสยาส หรือเรียกกันว่า พระนอนวัดโพธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางโปรดอสุรินทราหู ที่ประดิษฐานอยู่ ณ พระวิหารวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร (หรือที่เรียกกันว่า วัดโพธิ์) ซึ่งตั้งอยู่ติดกับพระบรมมหาราชวังด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นพระนอนที่มีขนาดยาวเป็นอันดับสามของประเทศไทย คือยาวถึงสองเส้นสามวา, รองลงมาจากพระนอนจักรสีห์ (ยาวสามเส้น สามวา สองศอก หนึ่งคืบ เจ็ดนิ้ว) และพระนอนวัดขุนอินทประมูล (ยาวสองเส้นห้าวา)
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้า ฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อครั้งที่ทรงปฏิสังขรณ์วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามทั้งวัด องค์พระก่อด้วยอิฐถือปูน ลงรักปิดทองทั้งองค์ 
พระบาทของพระพุทธไสยาสแต่ละข้าง กว้าง 1.5 เมตร ยาว 5 เมตร มีภาพมงคล 108 ประการ เป็นลวดลายประดับมุก ภาพมงคลแต่ละอย่างจะอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยภาพกงจักร ซึ่งอยู่ตรงกลางพระบาท ทั้งสองข้างมีภาพเหมือนกัน
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
มิตต์ รอมนีย์

วิลลาร์ด มิตต์ รอมนีย์  เกิดวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2490 เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวอเมริกันจากรัฐมิชิแกน และเป็นผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์คนที่ 70 ระหว่างปี 2546-2550 มิตต์ รอมนีย์เป็น ผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาในนามพรรคริพับลิกัน เมื่อคราวเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2008และคราวเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2012 เรียกสั้นๆ ว่า ศึกชิงทำเนียบขาว
ประวัติ.
ในด้านการศึกษา วิลลาร์ด มิตต์ รอมนีย์ หรือ ดร.วิลลาร์ด มิตต์ รอมนีย์ ภายหลังจากจบการศึกษาที่โรงเรียนแครนบรูกที่เมืองบลูมฟีลด์ฮิลลส์ในรัฐมิชิแกน เขาได้ศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด แต่ในขณะที่ยังไม่จบการศึกษาเขาได้ลาออกมา หยุดพักการเรียน เพื่อมาเป็นมิชชันนารีเผยแผ่ศาสนาในฝรั่งเศสเป็นเวลา 30เดือน เขานับถือศาสนาคริสต์นิกายมอร์มอนหลังจากกลับอเมริกาแล้ว เขาได้กลับไปศึกษาจนสำเร็จปริญญาตรีศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัย บริงแฮมยัง และได้ศึกษาต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยฮาเวิร์ดภาควิชาบริหารธุรกิจ ควบคู่ไปกับ การได้ปริญญาบัตรทางนิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยฮาเวิร์ดเช่นเดียวกัน ต่อมาเขาเรียนจบ ปริญญาเอก นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ผลงานในส่วนของนักธุรกิจนั้น มิตต์ รอมนีย์เป็นอดีตซีอีโอของบริษัท เบนแอนด์คอมพานี (Bain & Company) และเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทเบนแคปิตอล (Bain Capital)
จูเซปเป ปีอัซซี

จูเซปเป ปีอัซซี (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2289 - 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2369) เป็นนักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลีที่เป็นผู้ค้นพบเซเรส ดาวเคราะห์น้อยดวงแรกเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2343
อะโลน (เพลงวงฮาร์ต)

"อะโลน"  ของซิงเกิลที่บันทึกเสียงโดยวงดนตรีร็อก ชาวอเมริกัน วงฮาร์ต
เพลงถูกเรียบเรียงเมื่อปี พ.ศ. 2525 โดย ทอม เคลลี และบิลลี เบินเสตด ผู้ประพันธ์เพลงยอดนิยมอีก 2 เพลงของอเมริกา คือ เพลงของมาดอนน่า ในเพลง "ไลค์อะเวอร์จิน" (พ.ศ. 2526) และเพลงของซินดี ลอเปอร์ เพลง "ทรูคัลเลอร์ส" (พ.ศ. 2528) 
เพลงนี้ขับร้องโดยวงฮาร์ต และออกเป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มที่ 9 "แบดแอนนิมอลส์" อะโลนเป็นเพลงยอดนิยมในอเมริกา โดยอยู่ในชาร์ตอันดับ 1 นานถึง 3 สัปดาห์ ในชาร์ตบิลบอร์ดยอดนิยม 100 และเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จในสหราชอาณาจักร ซึ่งอยู่อันดับสูงสุดคืออันดับที่ 3 ในชาร์ตซิงเกิลสหราชอาณาจักร
ฉบับเซลีน ดิออน.
"อะโลน" คือซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม "เทกกิงแชนเซส" ของเซลีน ดิออนซึ่งจะมีกำหนดจำหน่ายในยุโรปต้นปี พ.ศ. 2551 ยกเว้นในสหราชอาณาจักร ซึ่งมีซิงเกิล "อายส์ออนมี" ออกจำหน่ายไปแล้ว และมีการออกในรูปแบบดิจิทัลดาวน์โหลด ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
เพลงนี้ปรากฏขึ้นทางวิทยุของสวีเดน เมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และขึ้นสู่อันดับสูงสุดคืออันดับ 14 ในชาร์ตแอร์เพล เมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2551 และขึ้นสู่ชาร์ตซิงเกิลสวีเดนอันดับที่ 60 (จากการดาวน์โหลด) และขึ้นสู่อันดับ 52 นอกจากนี้ยังปรากฏในวิทยุของโปแลนด์ ในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และอิตาลีกับเยอรมนี ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2550
เพลงนี้ในเวอร์ชันของเซลีน ดิออน อำนวยการสร้างโดยเบ็น มูดดี้อดีตสมาชิกวง อีวานเวสเซน
อู้นุ

นุ (25 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) หรือที่เรียกร่วมกับคำนำหน้าชื่อว่า อู้นุ  และ ตะคีนนุ  เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศพม่า และดำรงตำแหน่งทั้งหมด 3 สมัย
อีเห็นลายเสือโคร่ง

อีเห็นลายเสือโคร่ง หรือ อีเห็นลายพาด  สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งในอันดับสัตว์กินเนื้อ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hemigalus derbyanus" มีรูปร่างหน้าตาเหมือนสัตว์จำพวกอีเห็นหรือชะมดทั่วไป แต่มีหน้ายาวและมีรูปร่างเพรียวบางกว่า ขนตามลำตัวสีน้ำตาลอ่อน มีลักษณะเด่น คือ มีแถบสีดำ 7-8 แถบพาดขวางลำตัว โดยแถบดังกล่าวมีรูปทรงเป็นสามเหลี่ยมยาว ๆ และมีแถบสีดำพาดยาวผ่านใบหน้าและหน้าผาก 2 เส้น ด้านล่างของลำตัวและขามีสีอ่อนกว่าบริเวณหลัง มีหูยาวและมีประสิทธิภาพในการฟังเสียงที่สูง ตามีขนาดใหญ่ ส่วนโคนหางจะมีแถบสีดำเป็นปล้อง ๆ มีต้อมกลิ่นขนาดเล็ก สามารถหดเล็บเก็บได้เหมือนพวกแมว
มีความยาวลำตัวและหัว 45-50 เซนติเมตร ความยาวหาง 25-32.5 เซนติเมตร น้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของพม่า ภาคตะวันตกและภาคใต้ของไทย, มาเลเซีย, เกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว
มักอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้นใกล้แหล่งน้ำ มักอาศัยและออกหากินตามลำพัง นอกจากในฤดูผสมพันธุ์ หรือ มีลูกอ่อนที่อาจพบว่ามีอยู่ด้วยกัน 2 หรือ 3 ตัว ออกหากินในเวลากลางคืน มีลิ้นที่สากเหมือนพวกแมว กินสัตว์ขนาดเล็กจำพวกแมลง, ไส้เดือน, มด, แมงมุม, สัตว์น้ำขนาดเล็ก หอยทาก รวมทั้งพืช อย่าง ผลไม้เป็นต้น ปัจจุบัน การศึกษานิเวศวิทยาของอีเห็นลายเสือโคร่งนั้นยังมีอยู่น้อยมาก เนื่องจากเป็นสัตว์ที่พบเห็นตัวได้ยาก
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
สาวหูแมว

สาวหูแมว (; โรมาจิ: "nekomimi") หมายถึง ผู้หญิงที่ใส่ชุดที่เรียกกันว่า ชุดหูแมว ซึ่งประกอบด้วย หูแมว หางแมว และส่วนประกอบอื่น ๆ ของแมวที่นำมาใส่ไว้ในชุด เนะโกะมิมิมักจะพบมากในการ์ตูนญี่ปุ่น ทั้งแบบที่เป็นคอสเพลย์และที่เป็นร่างกายจริง การผสมผสานระหว่างคนกับแมว มีความหมายแฝงคือ แมวเป็นสัตว์ที่ขี้อ้อน ชอบเอาใจเจ้านาย เนะโกะมิมิก็จะมีลักษณะคล้ายกัน ตัวละครที่นอกจากจะพัฒนาเพื่อสนองความต้องการของเหล่าโลลิคอนแล้ว การเพิ่มเนะโกะมิมิเข้าไป ยิ่งเป็นการเพิ่มเอกลักษณ์ และเสน่ห์เข้าไปในตัว ทำให้ตัวละครนั้นเป็นที่จดจำได้ ดิจิการัตเป็นตัวละครตัวหนึ่ง ที่เหล่าโอะตะกุและโลลิคอนชื่นชอบมาก
เนะโกะมิมิที่มีชื่อเสียงตัวหนึ่งคือ มาสค็อตของบร็อกโคลิ ("Broccoli") บริษัทแอนิเมชันครบวงจร ที่เริ่มต้นจากการเป็นผู้ผลิตซอร์ฟแวร์เกม การ์ดเกม จนกระทั่งพัฒนาเป็นร้านที่ชื่อว่าเกมส์เมอร์ขึ้นมา เริ่มจากย่านการค้าอากิฮาบาระ และเติบโตจนขยายสาขาไปทั่วญี่ปุ่น ทั้งยังไปเปิดสาขาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาอีกด้วย ตัวละครที่ชื่อ เดจิโกะ เป็นตัวละครจากอะนิเมะเรื่อง ดิจิการัต ("Di Gi Charat") ซึ่งออกแบบโดยโคเกะดอนโบะ ดิจิการัตเป็นการผสมผสานระหว่าง โลลิคอน เมด และหูแมวเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นเนะโกะมิมิในที่สุด
ชุดสัตว์

ชุดสัตว์ (; โรมาจิ: "kemonomimi") เป็นแนวคิดที่วาดตัวละครหญิงสาวในอนิเมะและมังงะให้แต่งองค์ทรงเครื่องเยี่ยงสัตว์ เช่น มีหูแมว มีหางแมว
คำ "เคะโมะโนะมิมิ" นั้น มีความหมายตรงตัวว่า หูสัตว์ (animal ears) แต่ในทางพฤตินัย หมายรวมเอาอวัยวะอื่น ๆ เช่น หาง, อุ้งมือ, อุ้งเท้า ฯลฯ ด้วย
อีวานที่ 3 แห่งรัสเซีย เจ้าชายแห่งมอสโก

อีวานที่ 3 วาซิลเยวิช (22 มกราคม ค.ศ. 1440 – 27 ตุลาคม ค.ศ. 1505) หรือ อีวานมหาราช เป็นเจ้าฟ้าเอกแห่งมอสโกและรัสเซียทั้งปวงใน ค.ศ. 1462 จนกระทั่งสวรรคตใน ค.ศ. 1505 อีวานดำรงตำแหน่งผู้ปกครองร่วมแและผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแก่วาซีลีที่ 2 พระราชบิดาที่พระเนตรบอดก่อนขึ้นครองราชย์
พระองค์ขยายอาณาเขตดินแดนของพระองค์โดยการพิชิต การซื้อ การสืบทอด และการยึดที่ดินจากพระญาติในราชวงศ์ และวางรากฐานของรัฐรัสเซียที่รวมอำนาจไว้ที่ส่วนกลาง พระองค์ยังบูรณะเครมลินมอสโกและนำเข้าประมวลกฎหมายใหม่ อีวานได้รับเครดิตในการยุติความเป็นใหญ่ของชาวตาตาร์เหนือรัสเซีย ชัยชนะของพระองค์เหนือเกรตฮอร์ดใน ค.ศ. 1480 ฟื้นฟูความเป็นเอกราชอย่างเป็นทางการ
อีวานทรงเริ่มใช้พระอิสริยยศว่าซาร์ โดยทรงใช้พระนามนี้เป็นครั้งคราวจนกระทั่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คให้การรับรอง แม้จะทรงใช้พระนามนี้อย่างเป็นทางการในการติดต่อกับพระมหากษัตริย์พระองค์อื่น ๆ แต่ก็ทรงพอพระทัยกับการใช้พระนาม "เจ้าฟ้าเอก" อันเป็นพระอิสริยยศตามพระราชประเพณีในดินแดนของพระองค์
อีวานทรงทำให้อินทรีสองหัวเป็นตราแผ่นดินของรัสเซีย ทรงอภิเษกสมรสกับโซเฟีย ปาไลโอโลกินา และทรงรับแนวคิดว่า มอสโกเป็นโรมแห่งที่สาม การมีรัชสมัยนาน 43 ปีทำให้พระองค์เป็นกษัตริย์ผู้ครองราชย์นานเป็นอันดับ 2 ในประวัติศาสตร์รัสเซีย เป็นรองเพียงอีวานที่ 4 พระราชนัดดา
พระชนม์ชีพช่วงต้น.
อีวาน วาซิลเยวิชเสด็จพระราชสมภพในวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1440 จากพระบรมวงศานุวงศ์ของวาซีลีที่ 2 เจ้าฟ้าเอกแห่งมอสโก กับมาเรียแห่งบอรอฟสค์ พระธิดาในเจ้าชายประจำศักดินากับพระราชนัดดาของวลาดีมีร์ผู้กล้าหาญ
ครั้งแรกที่อีวานได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทและเจ้าฟ้าเอกในสนธิสัญญาระหว่างพระราชบิดากับเจ้าชายรัสเซียองค์อื่น ๆ อยู่ในสนธิสัญญากับอีวาน วาซิลเยวิชแห่งซุซดัลที่มีอายุจาก ค.ศ. 1448 หรือ 1449
อีวานมีพระอนุชา/เชษฐา 4 พระองค์: ยูรี, อันเดรย์ โบลชอย ("คนใหญ่"), บอริส และอันเดรย์ เมนชอย ("คนเล็ก")
พลอย (วงดนตรี)

พลอย หรือ วงพลอย เป็นวงดนตรีที่มาจากแนวความคิดของดนุพล แก้วกาญจน์ อดีตสมาชิกวงแกรนด์เอ็กซ์ ที่ต้องการมีวงดนตรีแบคอัพเป็นของตนเอง ในการออกอัลบั้มเดี่ยวกับนิธิทัศน์โปรโมชั่น
ประวัติ.
วงพลอย เดิมชื่อ "แจ้และพลอย" เริ่มแรกมีสมาชิกจำนวน 4 คน ได้แก่
อัลบั้มแรกวางแผงเมื่อ พ.ศ. 2529 ในชื่อว่า "แจ้และพลอย" โดยแจ้ ดนุพล แก้วกาญจน์ ร่วมร้องและเป็นโปรดิวเซอร์ ต่อมาอัลบั้มชื่อ "ของขวัญ" 
และในปีพ.ศ. 2530 อัลบั้ม "สุภาพบุรุษนักฝัน" ถือเป็นอัลบั้มเต็มตัวชุดแรกของวงพลอย โดยได้มีการเปลี่ยนตัวสมาชิกตำแหน่งเปียโนเป็น ปิติ ปิติวงศ์ อดีตสมาชิกวงร็อกเคสตร้า มีเพลงดังในอัลบั้ม คือ "สูตรรักนักเรียน", "จดหมายลาครู" (ร้องโดย วสุ), "ปลงซะ" (ร้องโดย ติ๊ก ชีโร่), "ไม่ได้เจตนา" (ร้องโดย มืด ไข่มุก)
ในปี พ.ศ. 2531 วงพลอยได้เพิ่มสมาชิกตำแหน่งกีตาร์ คือ เดวิด เอง และได้ออกอัลบั้มชุดต่อมา ชื่อ "สมาคมคนเจ็บ ๆ" มีเพลงดัง คือ "หนึ่งเจ็บนี้ใช้หนี้เธอ", "ถูกใจนิดนิด", "สมองจนจน" หลังจากนั้น วสุ แสงสิงแก้ว ได้ประกาศลาออกจากวงเพื่อไปศึกษาต่อในต่างประเทศ
ปี พ.ศ. 2532 ได้ออกอัลบั้มชุดที่สาม ชื่อ "พลอย 3" โดยได้เปลี่ยนสมาชิกในตำแหน่งนักร้องแทนวสุ คือ วรดิษฐ์ เมืองทอง มีเพลงดังคือ "เจ๊าะแจ๊ะ", "เจอบ่อยบ่อย", "เปลืองน้ำตา", "คิดเอาเอง"
จากนั้น ติ๊ก ชิโร่ ได้ขอลาออกจากวงเพื่อไปทำอัลบั้มเดี่ยวทำให้สมาชิกที่เหลือได้ประกาศแยกวงในที่สุด
ผลงาน.
"แจ้และพลอย" "ฝันสีทอง" (1 กุมภาพันธ์ 2529)
"แจ้และพลอย" "ฝันสีทอง" (1 พฤษภาคม พ.ศ. 2529)
"แจ้และพลอยชุด ของขวัญ วางแผง (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529)"
"สุภาพบุรุษนักฝัน" (สิงหาคม พ.ศ. 2530)
"สมาคมคนเจ็บๆ" (พฤศจิกายน พ.ศ. 2531)
"พลอย #3" (ตุลาคม พ.ศ. 2532)
แหล่งข้อมูลอื่น.
นิธิทัศน์ โปรโมชั่น
ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย

ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย (trace fossils หรือ ichnofossils) เป็นหลักฐานทางธรณีวิทยาที่เกิดจากการกระทำของสิ่งมีชีวิต เช่น รูที่อยู่อาศัย รอยขุดคุ้ย รอยตีน และร่องรอยรากไม้ ทั้งนี้ ซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยได้รวมถึงอินทรีย์วัตถุที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต เช่น มูลสัตว์ (coprolites) และ สโตรมาโทไลต์ (stromatolites) อย่างไรก็ตาม โครงสร้างทางตะกอนวิทยา อย่างเช่น ร่องรอยที่เกิดจากการกลิ้งของเปลือกหอยตามพื้นท้องทะเลซึ่งไม่ได้เกิดจากพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต จึงไม่จัดให้เป็นซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย 
การศึกษาร่องรอยเรียกว่า ร่องรอยวิทยา (ichnology) โดยวิชาที่ศึกษาซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยเรียกว่า Paleoichnology และวิชาที่ศึกษาร่องรอยของสิ่งมีชีวิตในปัจจุบันเรียกว่า Neoichnology โดยการศึกษารูปร่างลักษณะของร่องรอยต่างๆโดยหวังที่จะทำให้ทราบถึงกิจกรรมที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต ทั้งนี้สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันอาจทำให้เกิดร่องรอยที่คล้ายกันได้ การจำแนกซากดึกดำบรรพ์ร่องรอยจึงเป็นสิ่งยากและอาจแตกต่างไปจากการจำแนกทางอนุกรมวิธานของซากดึกดำบรรพ์ซากเหลือ (body fossils)
เอดอล์ฟ เซลาสเชอร์ (Adolf Seilacher) เป็นผู้ศึกษาและจำแนกชนิดของซากดึกดำบรรพ์ร่องรอย โดยเอดอล์ฟ เซลาสเชอร์ ได้สังเกตเห็นร่องรอยการกระทำของสัตว์ออกเป็น 5 กลุ่มตามพฤติกรรมของสัตว์ ดังนี้
โมเมนตัมเชิงมุม

ในทางฟิสิกส์ โมเมนตัมเชิงมุม  ของวัตถุรอบจุดกำเนิด คือ ปริมาณเวกเตอร์ที่แสดงถึงการหมุนของวัตถุ มีค่าเท่ากับมวลของวัตถุคูณกับผลคูณเชิงเวกเตอร์ของเวกเตอร์ตำแหน่งและเวกเตอร์ความเร็ว (หรือผลคูณระหว่างโมเมนต์ความเฉื่อยกับความเร็วเชิงมุม) 
โมเมนตัมเชิงมุมเป็นปริมาณอนุรักษ์ กล่าวคือมันจะมีค่าคงที่เสมอจนกว่าจะมีแรงบิดภายนอกมากระทำ คุณลักษณะการอนุรักษ์ของโมเมนตัมเชิงมุมช่วยอธิบายปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหลายประการ
โมเมนตัมเชิงมุมนั้นเป็นผลระหว่างระยะห่างของวัตถุหรืออนุภาคกับแกนหมุน (r) คูณกับ โมเมนตัมเชิงเส้น (p)
การรบจนตัวตาย

การรบจนตัวตาย  คือ ศัพท์ทางการทหารที่ใช้บรรยายถึงการรบที่ฝ่ายผู้ตั้งรับมีกำลังพลน้อยกว่าฝ่ายโจมตีเป็นจำนวนมาก ซึ่งทำให้กองกำลังฝ่ายตั้งรับได้รับความสูญเสียอย่างหนักหรือไม่ก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง แต่ก็สร้างความเสียหายให้แก่ฝ่ายผู้โจมตีอย่างหนักเช่นกัน
สถานการณ์ดังกล่าวสามารถเกิดขึ้นได้ในสองกรณี กล่าวคือ บางครั้งเป็นเพราะสภาพภูมิประเทศที่ไม่อำนวย หรือการขาดแคลนเสบียงอาหารหรือการสนับสนุน กองกำลังฝ่ายตั้งรับไม่สามารถถอยทัพได้โดยไม่ถูกทำลายทั้งหมดจากกองกำลังของฝ่ายศัตรู ในขณะที่อีกสถานการณ์หนึ่ง คือ กองกำลังดังกล่าวถูกบังคับให้ทำตามคำสั่งและไม่สามารถถอนกำลังออกจากพื้นที่ได้ แม้ว่าพวกเขาจะมีตัวเลือกก็ตาม ทั้งสองกรณี กองกำลังฝ่ายตั้งรับสามารถยอมจำนนต่อกองกำลังของฝ่ายศัตรูได้ แต่ว่าผู้บัญชาการระดับสูงกว่ากลับลงความเห็นว่าพวกเขายังสามารถ "ทำการรบต่อไปได้" และมีบางกรณีเช่นกันที่ทหารที่ยอมจำนนถูกสังหารโดยฝ่ายศัตรูอยู่ดี จึงทำให้การยอมสู้ต่อไปจะเป็นการดีกว่าในสถานการณ์เหล่านั้น รวมไปถึงในบางครั้ง การตัดสินใจดังกล่าวเป็นการตัดสินใจทางยุทธศาสตร์และความถูกต้อง อย่างเช่น ฝ่ายตั้งรับตัดสินใจว่าจะยอมสละชีพเพื่อความสำเร็จอันยิ่งใหญ่กว่า หรือไม่ก็คงการทัพของฝ่ายตนเองต่อไป
เจ้าจอมมารดาแพ ในรัชกาลที่ 4

เจ้าจอมมารดาแพ ธิดาพระสำราญหฤทัย (อ้าว ธรรมสโรช) และท้าวทรงกันดาร (สี) เป็นเจ้าจอมมารดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชโอรสและพระราชธิดา รวมกัน 5 พระองค์คือ
เจ้าจอมมารดาแพถึงแก่อสัญกรรมหลังจากให้ประสูติพระองค์เจ้าบัญจบเบญจมา เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2404 และได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดราชาธิวาส
อนึ่งเจ้าจอมมารดาแพ เป็นญาติกับเจ้าจอมมารดาอึ่ง ในรัชกาลที่ 3 ผู้เป็นมารดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวรเสรฐสุดา
เจ้าจอมมารดาแพ เป็นผู้ที่รัชกาลที่ 5 นับถือเป็นแม่เลี้ยงแท้ เพราะเคยได้เลี้ยงมาเปมือนเป็นลูก ดังปรากฏในพระราชหัตถเลขาถึงสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เมื่อ วันพฤหัสบดี แรม 11 ค่ำ เดือน 5 ปีจอ จุลศักราช 1248 (พ.ศ. 2429) ว่า
"กราบทูล กรมหมื่นวชิรญาณวโรส พระองค์เจ้ายิ่งเยาวลักษณ์
แจ้งความแก่ พระองค์เจ้าภักตร์พิมลพรรณ กรมหมื่นพรหมวรานุรักษ์ พระองค์เจ้าบรรจบเบญจมา
ด้วยในการพระกุศลที่ทรงบำเพ็ญเวลาวันนี้เป็นส่วนอุทศให้แก่แม่แพซึ่งเป็นมารดาเลี้ยงของหม่อมฉันแท้ เพราะได้มีคุณอุปการบำรุงมาเหมือนบุตร หม่อมฉันยังระลึกได้เป็นนิตย์ ถึงเวลาที่หอบหิ้วของไปป้อนให้รับประทานในที่ต่าง ๆ ทุกข์ด้วยในเวลาหม่อมฉันมีความผิด ยินดีด้วย ในเวลาดี แลระลึกถึงเวลาที่หม่อมฉันตื่นขึ้นมามีน้ำตาอาบหน้าเมื่อได้ทราบข่าวว่าตาย ความจำได้อันนี้ปรากฏอยู่ในใจไม่ขาด แต่มิรู้ที่จะทดแทนคุณเฉพาะตัวได้ เพราะล่วงลับไปเสียช้านานมาแล้ว
บัดนี้เป็นโอกาสอันสมควรที่จะได้ทดแทนคุณตามที่จะทำได้ในเวลาเช่นนี้ หม่อมฉันจึงมีความยินดีอนุโมทนาในการพระกุศลที่ทรงทำในครั้งนี้ จัดได้ผ้าไตรเครื่องสังเคดพร้อมสำรับ ๑ ผ้าไตรเปล่า ๑๐ ไตร ผ้าขาวพับ ๒๐ พับถวาย ขอได้ทรงทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่แม่แพผู้มีคุณแก่หม่อมฉันนั้นด้วย แลได้จัดผ้าไตรเปล่า ๕ ไตร ผ้าขาว ๑๐ พับ ช่วยในการศพท้าวทรงกันดาร ผ้าไตรเปล่า ๔ ไตร ผ้าขาว ๑๐ พับ ช่วยในการศพลูกกรมหมื่นพรหมวรานุรักษ์ ขอได้ทรงรับไว้ทำบุญตามคารเถิด"
กิตติ เชี่ยววงศ์กุล

กิตติ เชี่ยววงศ์กุล (เกิด 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2523) ชื่อเล่น เกลือ เป็นนักแสดง นักเขียนบท และผู้กำกับละครจำนวนมาก เช่น เฮง เฮง เฮง, บ้านนี้มีรัก, ยีนเด่น, บางรักซอย 9, เป็นต่อ, ผู้กองเจ้าเสน่ห์ กิตติมีชื่อเสียงจากบทบาท "วอก" ในซิตคอมเรื่องเป็นต่อ
ประวัติ.
กิตติมีภูมิลำเนาอยู่ที่อุดรธานี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอุดรพิทยานุกูล ชีวิตวัยเด็กมีคุณป้าจิ๋มคอยช่วยเหลือดูแลในช่วงเด็กถึงมัธยมปลาย จนเข้ามาศึกษาระดับปริญญาตรีคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในขณะที่กิตติศึกษาอยู่ปี 1 ทางเอ็กแซ็กท์ไปจัดออดิชั่นที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และเขาได้ไปออดิชั่นจนกระทั่งติดเป็นหนึ่งในนักแสดงละครเวทีเรื่อง "วิมานเมือง" และทำให้กิตติเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง และได้แสดงละครอีกหลายเรื่อง จนกระทั่งได้มาเป็นผู้กำกับและเขียนบทละครในเวลาต่อมา
ปัจจุบัน กิตติได้มาเรียนปริญญาตรีอีกครั้งในภาควิชาจิตวิทยา ของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ชีวิตส่วนตัว.
กิตติ เชี่ยววงศ์กุลได้แต่งงานแบบเงียบ ๆ กับจูน แฟนสาวนอกวงการ และได้ให้กำเนิดบุตรชาย 1 คน ชื่อ น้องสายฟ้า ปัจจุบันทั้งคู่หย่าร้างกันแล้ว หลังจากทั้งคู่หย่าร้างกันแล้ว เขาก็ได้แต่งงานใหม่กับแฟนสาวนอกวงการ มิ้น ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ น้องราม
การเมือง.
ในขณะที่เหตุการณ์วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 ยังคงดำเนินอยู่ กิตติได้ออกมาแสดงจุดยืนร่วมกับกลุ่มมหาประชาชน กปปส. และได้โพสต์บทกลอนผ่านอินสตาแกรมและเฟซบุ๊ก ซึ่งแต่งขึ้นเพื่อแสดงทัศนะทางการเมือง โดยใช้ชื่อผู้แต่งว่า "กวีตีสาม" 
ในช่วงการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565 ได้แสดงตัวว่าหนุน สกลธี ภัททิยกุล โดยเขาได้มีการปราศรัยในเวทีเลือกตั้งอีกด้วย
ผลงานแสดง.
ผลงานเพลง.
ผลงานในนามวง Sky Band <br>
โดโรตาโบ

โดโรตาโบ (; โรมาจิ: "dorotabō") เป็นผีญี่ปุ่น มีเรื่องเล่ามาว่า เดิมทีวิญญาณตนนี้เคยเป็นชาวนาที่ยากจนแต่ว่าขยันขันแข็ง เกิดอยู่ในยุคข้าวยากหมากแพง และมีการเก็บภาษีอย่างไม่เป็นธรรมจากเจ้าเมือง ซึ่งเกษตรกรเหล่านี้ มักต้องแบกภาระทั้งหมด ชาวนาคนนี้พยายามเตรียมดินเพื่อทำการเพาะปลูก เขาไม่สนใจอะไรมากไปกว่าไร่นาของเขา ที่จะเจริญงอกงามได้ดีเพียงใด แต่ว่ายังไม่ทันได้ปลูกเขาก็ล้มป่วย และเสียชีวิตลง ลูกชายของเขาเป็นคนเกียจคร้าน เอาแต่ดื่มเหล้า ไม่ยอมสานต่อการทำไร่นาที่พ่อรักมาก จึงได้ปล่อยทิ้งร้าง จนกระทั่งต้องขายที่ดินไป วิญญาณพ่อที่ตายไปจึงไม่สงบ กลายเป็นโดโรตาโบ ซึ่งมีร่างกายเป็นโคลน ในวันที่มีแสงจันทร์ส่อง พวกชาวนาเสียงคร่ำครวญมากจากไร่นาไกล ๆ มันคือเสียงของโดโรตาโบต้องการที่ดินอันเป็นที่รักยิ่งของเขาคืน
สงครามเบ็ดเสร็จ

สงครามเบ็ดเสร็จ  คือ ความขัดแย้งอันไร้ขอบเขตซึ่งประเทศคู่สงครามได้ทำการเรียกระดมทรัพยากรทั้งหมดเพื่อใช้ในการทำสงคราม ไม่ว่าจะเป็น ทรัพยากรมนุษย์ อุตสาหกรรม เกษตรกรรม การทหาร ธรรมชาติ เทคโนโลยีหรือปัจจัยอื่น ๆ ในความพยายามที่จะทำลายประเทศคู่สงครามอย่างสิ้นเชิง หรือทำลายความสามารถของอีกฝ่ายหนึ่งที่จะทำการรบต้านทานต่อไปอีก การทำสงครามเบ็ดเสร็จเคยถูกใช้ในการทำสงครามมานานหลายศตวรรษแล้ว ในการทำสงครามเบ็ดเสร็จ ความแตกต่างระหว่างทหารและพลเรือนมีน้อยมากเมื่อเทียบกับสงครามประเภทอื่น ๆ และมนุษย์ทุกคนจะถูกพิจารณาว่าเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการทำสงครามของคู่สงคราม
หนังสืออ่านเพิ่มเติม.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
โรเบิร์ต แพลนต์

โรเบิร์ต แอนโธนี แพลนต์  เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1948 เป็นนักร้องเพลงร็อกและนักแต่งเพลง ชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงโด่งดังจากการเป็นสมาชิกอดีตวงร็อก เลด เซพเพลิน ในฐานะนักร้องนำ เขายังประสบความสำเร็จในฐานะศิลปินเดี่ยวอีกด้วย อัลบั้มล่าสุดของเขา "Raising Sand" โปรดิวซ์โดย ที-โบน เบอร์เน็ตต์ ร่วมกับนักร้องแนวบลูกราสส์เสียงโซพราโน อลิสัน เคราส์ ก็ได้รับรางวัลแกรมมี่ ในปี 2009 ในสาขาบันทึกเสียงแห่งปี และอัลบั้มแห่งปี
เวย์ไห่

เวย์ไห่  เดิมเรียกว่า เวย์ไห่เว่ย์  เป็นนครระดับจังหวัดและเมืองท่าที่สำคัญทางตะวันออกสุดของมณฑลชานตง มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับยานไถ และทิศตะวันออกติดกับทะเลเหลือง และเป็นนครของประเทศจีนที่ใกล้กับประเทศเกาหลีใต้มากที่สุด
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 เวย์ไห่มีประชากร 2,804,771 คน ในจำนวนนี้ มี 844,310 คนที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง ซึ่งคือ เขตหฺวันชุ่ย แต่ปัจจุบันมีเขตเหวินเติงที่เป็นเขตเมืองขยายของเวย์ไห่ และยังมีนครหรงเฉิง ซึ่งเป็นนครระดับอำเภอที่อยู่ในเขตนครเวย์ไห่ เป็นอีกตัวเมืองหนึ่งที่มีผู้อยู่อาศัย 714,355 คน มีรถไฟใต้ดินที่อยู่ในแผน 4 สาย ระยะทาง เพื่อเชื่อมเขตทั้งหมดของเวย์ไห่ โดยในระยะแรกมีแผนเปิดให้บริการสาย 1 และสาย 2 ปี 2025
ระหว่างปี 1898 ถึง 1930 ศูนย์กลางของเวย์ไห่ (ปัจจุบันคือเขตหฺวันชุ่ย) เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนเช่าของอังกฤษที่มีชื่อว่า เวย์ไห่เว่ย์ โดยในช่วงเวลานั้น เมืองนี้เป็นรู้จักในชื่อ พอร์ตเอ็ดเวิร์ด มีฐานะเป็นเมืองหลวงของดินแดนเวย์ไห่เว่ย์
เขตการปกครอง.
นครระดับจังหวัดเวย์ไห่แบ่งออกเป็น 4 เขตการปกครองระดับอำเภอ ได้แก่ 2 เขต และ 2 นครระดับอำเภอ
เขตการปกครองระดับอำเภอเหล่านี้แบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบลทั้งหมด 66 แห่ง ได้แก่ 52 เมือง และ 14 แขวง
ยมทูตสีขาว

ยมทูตสีขาว (; โรมาจิ: "Shinigami no Ballad") เป็นนิยายแนวไลต์โนเวลที่แต่งโดย ฮาเซงาวะ เคสุเกะ และวาดภาพประกอบโดย นานาคุสะ ต่อมาได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นหนังสือการ์ตูน อนิเมะ ซีดีดรามา และละครโทรทัศน์ ตัวเอกของเรื่องคือ โมโมะ ยมทูตผู้มีเส้นผมและแต่งกายด้วยชุดสีขาว กับแดเนียล แมวดำผู้เป็นคู่หู
ในประเทศไทย ยมทูตสีขาว ฉบับนิยาย ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยบลิส พับลิชชิ่ง ในหมวดหนังสือ J-Light ฉบับหนังสือการ์ตูนได้ลิขสิทธิ์โดยสยามอินเตอร์คอมิกส์ โดยใช้ชื่อว่า "เพลงยมทูต" ส่วนฉบับอนิเมะได้ลิขสิทธิ์โดย Rose Media & Entertainment และใช้ชื่อเดียวกับฉบับนิยาย
เนื้อเรื่อง.
เนื้อเรื่องแต่ละตอนจะเป็นตอนสั้น ๆ เปลี่ยนตัวเอกไปเรื่อย ๆ โดยจะมีโมโมะ ซึ่งเป็นยมทูตและแดเนียล ภูตรับใช้ปรากฏในตัวในตอนนั้น ๆ และในบางตอนก็จะมีการเชื่อมโยงตัวละครของแต่ละครเข้าหากัน เพื่อเสริมเนื้อเรื่องส่วนที่ขาดไปให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ขณะเดียวกันก็จะมียมทูตสีดำชื่อ อัน ซึ่งมีใบหน้าเหมือนโมโมะมาก และจะค่อย ๆ เฉลยปริศนาของตัวโมโมะ
ตัวละคร.
พากย์เสียงโดย โนโตะ มามิโกะ (ซีดีดรามา), โคบายาชิ อากิโกะ (อนิเมะ)
ตัวละครหลักของเรื่อง ยมทูตรหัส A-100100 ผู้มักแต่งกายด้วยชุดสีขาวจนมักถูกเรียกว่าเป็น ‘พวกนอกคอก’ เธอถือเคียวสีเงิน และสวมรองเท้าสีแดง
โมโมะเป็นยมทูตที่มีจิตใจอ่อนโยน เธอมักร้องไห้เสมอเวลารับภารกิจรับดวงวิญญาณคนตาย จึงโดยแดเนียลว่าบ่อย ๆ ว่าเป็นคนขี้แย
พากย์เสียงโดย ฮิโรฮาชิ เรียว (ซีดีดรามา), ชิมิสุ ไอ (อนิเมะ)
ข้ารับใช้ของโมโมะ เป็นแมวดำ มีดวงตาสีทอง และสวมปลอกคอสีแดงห้อยกระดิ่ง มีปีกจึงสามารถบินได้ ที่จริงเหมือนจะสามารถกลายร่างเป็นคนได้ แต่เจ้าตัวไม่ชอบเท่าไหร่ จึงมักอยู่ในร่างแมวเสมอ
ยมทูตที่เหมือนโมโมะราวถอดจากพิมพ์เดียวกัน แม้ภายนอกจะดูเฉยชาแบบเดียวกัน แต่อันเลือดเย็นและไร้ความปราณีกว่ามาก และมักจะทำลายดวงวิญญาณทิ้งมากกว่าพาไปสู่สวรรค์ รหัสของเธอคือ A-99
ข้ารับใช้ของอัน เป็นแมวสีเทา มีดวงตาสีเขียว เป็นเพื่อนสนิทของแดเนียล
นิยาย.
Shinigami no Ballad Unknow Stars
อ.ยามาโมโตะ เคอิจิ ผู้วาดรูปประกอบ โดยมี อ.นานาคุสะ เป็นวิชวลไดเร็กเตอร์ให้
ฉบับแอนิเมชัน.
ยมทูตสีขาวฉบับอนิมชั่นมีทั้งหมด 6 ตอน โดยคัดมาจากนิยายเล่ม 1-4 โดยชื่อตอนของฉบับแอนิเมชันบางตอนจะแตกต่างไปจากฉบับนิยาย และมีตอนที่เขียนบทเพิ่มขึ้นมาเองด้วย ผลิตโดยค่าย (ポニーキャニオン (Pony Canyon)|)
เพลงเปิด : no one โดย KOY
เพลงปิด : White Messenger โดย KOY
มอนทรีออล

มอนทรีออล  หรือ มงเรอาล  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตการปกครองของรัฐเกแบ็ก และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศแคนาดา มอนทรีออลเคยเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดถึงในยุคทศวรรษ 1970 หลังจากนั้นเมืองโทรอนโตก็แซงหน้าไป เดิมเมืองนี้มีชื่อว่า วีล-มารี (Ville-Marie 'เมืองของมารี') 
ภาษาทางการของมอนทรีออลคือ ภาษาฝรั่งเศส จากข้อมูลในเอกสารทางการ มอนทรีออลยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ที่มีประชากรพูดภาษาฝรั่งเศสมากที่สุดในโลก รองจากปารีส 
ในปี 2007 นิตยสารฟอบส์จัดอันดับให้เมืองมอนทรีออลอยู่อันดับ 10 ของเมืองที่สะอาดที่สุดในโลก และในปี 2008 นิตยสารโมโนเคิลจัดอันดับให้เมืองมอนทรีออลอยู่ที่อันดับ 16 ใน 25 เมืองที่น่าอยู่ที่สุดในโลก
การสะท้อนแสงพร่า

การสะท้อนแสงพร่า (diffuse reflection) หมายถึงการที่แสงสะท้อนหรือกระทบตัวกลางที่มีพื้นผิวไม่เรียบ และกระจายทิศทางการสะท้อนหรือการนำแสง โดยไม่อิงกับแนวฉาก ทำให้วัตถุที่สะท้อนมีความสว่างเท่า ๆ โดยไม่ขึ้นกับทิศทางของผู้สังเกตเหมือนการสะท้อนแสงจัดจ้า เช่น การสะท้อนแบบ diffuse ของแป้ง หรือในการวิ่งผ่านการที่แสงวิ่งผ่านเทฟลอนหรือกระดาษ (diffuse transmission) โดยทั่วไปวัสดุจะสะท้อนแสงได้ทั้งแบบแสงจัดจ้า และแบบแสงพร่า ผสมกันในสัดส่วนต่าง ๆ กันไปตามชนิดของวัสดุ ซึ่งถ้าวัสดุสะท้อนแบบแสงพร่าทั้งหมด (ไม่มีแบบแสงจัดจ้าผสม) แสงสะท้อนจะกระจายทั่วครึ่งทรงกลมโดยรอบพื้นผิวนั้น (2π สเตอเรเดียน)
การสะท้อนแสงจัดจ้า

การสะท้อนแสงจัดจ้า (specular reflection) เป็นลักษณะการสะท้อนแสงที่สมบูรณ์เช่นการสะท้อนของกระจกเงา หรืออาจหมายถึงการสะท้อนบางช่วงของสเปกตรัมที่มีลักษณะดังกล่าวก็ได้ โดยการสะท้อนแบบนี้จะแตกต่างจากการสะท้อนแสงพร่า ที่ความสว่างจะไม่ขึ้นกับมุมมอง เช่นถ้าเราเดินผ่านตัวถังรถยนต์ซึ่งมักใช้สีสะท้อนแสงเป็นเงาวาวแบบกระจกเงา เราจะเห็นแสงสะท้อนเปลี่ยนไปในแต่ละมุมมอง ต่างจากถนนคอนกรีตที่เป็นการสะท้อนแสงพร่ามากกว่าแบบกระจกเงา โดยเราจะเห็นพื้นผิวคอนกรีตเป็นสีเดิมไม่ว่าจะมองมาจากทิศทางใด
ในทางคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิตินิยมใช้แบบจำลองการสะท้อนแบบฟ็องเพื่อจำลองภาพสามมิติที่ประกอบไปด้วยส่วนสว่างจัดจ้าในการสะท้อนแสงจัดจ้าอย่างสมจริง
อลังการศิลป์

อลังการศิลป์ หรือ ศิลปะตกแต่ง หรือ อาร์ตเดโค  เป็นขบวนการการออกแบบนานาชาติระหว่าง ค.ศ. 1925 ถึง ค.ศ. 1939 ที่มีผลต่อศิลปะการตกแต่งเช่น สถาปัตยกรรม การออกแบบภายใน และการออกแบบอุตสาหกรรม รวมทั้งทัศนศิลป์เช่นแฟชั่น, จิตรกรรม, เลขนศิลป์ (graphic arts) และภาพยนตร์ ขบวนการนี้เป็นการผสมผสานระหว่างลักษณะศิลปะกับขบวนการหลายแบบในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งได้แก่ลัทธิคลาสสิกใหม่, ลัทธิเค้าโครง (Constructivism), ลัทธิบาศกนิยม, ลัทธิสมัยใหม่, นวศิลป์ และลัทธิอนาคตนิยม อลังการศิลป์นิยมกันอย่างสูงสุดในยุโรปและสหรัฐอเมริกาในสมัยรู้จักกันว่า "Roaring Twenties" และนิยมกันอย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกาตลอดคริสต์ทศวรรษ 1930 แม้ว่าขบวนการออกแบบหลายขบวนการเริ่มจากความคิดทางการเมืองหรือทางปรัชญา แต่อลังการศิลป์มีรากมาจากการตกแต่งเท่านั้น ในขณะนั้นทัศนคติต่ออลังการศิลป์ถือกันว่าเป็นศิลปะของความหรู ความมีประโยชน์ทางการใช้สอย และความเป็นสมัยใหม่ 
ความนิยมในอลังการศิลป์เริ่มลดถอยลงในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1940 และในที่สุดก็หมดความนิยมไปจนมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็เริ่มมีความนิยมกันขึ้นอีกครั้งหนึ่ง อลังการศิลป์มีอิทธิพลลึกซึ้งต่อขบวนการศิลปะหลายขบวนการต่อมาเช่นกลุ่มเมมฟิส (Memphis Group) และศิลปะประชานิยม (pop art) ตัวอย่างของงานยังเห็นได้ทั่วไปในเกือบทุกประเทศตั้งแต่สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, สเปน, คิวบา, ฟิลิปปินส์, โรมาเนีย และบราซิล ตัวอย่างที่เด่นยังเห็นได้จากสถาปัตยกรรมตามเมืองใหญ่ ๆ เช่นตามนครนิวยอร์ก อาทิ ตึกไครสเลอร์ที่ออกแบบโดยวิลเลียม แวน แอเลน (William Van Alen) และตึกเอ็มไพร์สเตต
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคเหนือ ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 12 สโมสร จาก 12 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค รวมถึงทีมรองชนะเลิศจากกรุงเทพและปริมณฑล เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
โปรแกรมการแข่งขัน.
โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคเหนือ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 20 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 11 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 11 สนาม จาก 11 จังหวัด
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 12 สโมสร จาก 11 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกระดับที่สามของประเทศไทย ในปี 2552 ประกอบด้วย 12 ทีมจาก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิไปเตะ ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 รอบ 5 ทีมสุดท้าย กับอีกสี่ทีมที่เป็นทีมชนะเลิศจากภาคอื่นๆ เพื่อแย่งสิทธิการแข่งขันในไทยลีก ดิวิชัน 1ต่อไป
สโมสรฟุตบอลอุบล ยูไนเต็ด ได้ถอนตัวออกจากลีกหลังผ่านไป 16 นัด ทำให้สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้ออกมาให้ผลการแข่งขันทั้งหมดเป็นโมฆะ และ อุบล ยูไนเต็ด ถูกตัดสินห้ามเข้าร่วมรายการต่างๆ จากทางสมาคมฯ เป็นเวลา 2 ปี
โปรแกรมการแข่งขัน.
โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 22 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 12 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 12 สนาม จาก 12 จังหวัด
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคใต้ ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคใต้ ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคใต้ ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 8 สโมสร จาก 8 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค รวมถึงทีมรองชนะเลิศจากกรุงเทพและปริมณฑล เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
โปรแกรมการแข่งขัน.
โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคใต้ ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคใต้ ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 14 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 8 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 8 สนาม จาก 8 จังหวัด
ตารางคะแนน.
"สิ้นสุดการแข่งขัน วันศุกร์ที่ 21 สิงหาคม 2552
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ภาคกลางและตะวันออก ฤดูกาล 2552 เป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตภาคกลางและภาคตะวันออก ประจำปี 2552 หลังจากมีการปรับการแข่งขันจากฤดูกาล 2551 ที่ไม่ได้แบ่งออกเป็นลีกย่อยในแต่ละภูมิภาค ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 12 สโมสร จาก 11 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค รวมถึงทีมรองชนะเลิศจากกรุงเทพและปริมณฑล เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
โปรแกรมการแข่งขัน.
โปรแกรมลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2552 เป็นกำหนดการและผลการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2ประจำปี พ.ศ. 2552 ในส่วนของภาคกลางและภาคตะวันออก ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพประเทศไทย ทำการแข่งขันในระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคม ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ ใช้ระบบลีกเหย้า-เยือนสโมสรละ 22 นัด มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 12 สโมสร มีสนามที่ใช้ในการแข่งขัน 12 สนาม จาก 11 จังหวัด
ประวัติของไม้กางเขนแท้

"ดูบทความหลักที่ สัตยกางเขน"
ประวัติของสัตยกางเขน หรือ ตำนานของสัตยกางเขน หรือ  เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี 
“ตำนานของสัตยกางเขน” เป็นงานที่สันนิษฐานกันว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1447 และเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 สำหรับวัดซานฟรานเชสโก, อเรซโซในประเทศอิตาลี เป็นงานเขียนชิ้นที่ใหญ่ที่สุดและถือกันว่าดีที่สุดของเปียโร และเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของงานเขียนในสมัยเรอเนซองส์ตอนต้น
เนื้อหาของภาพมาจากตำนานที่เป็นที่นิยมกันมากที่ปรากฏในหนังสือ “ตำนานทอง” เกี่ยวกับประวัติของนักบุญที่เขียนโดยจาโคบัส เด โวราจิเน (Jacobus da Varagine) ในคริสต์ศตวรรที่ 13th เป็นเรื่องประวัติความเป็นมาของสัตยกางเขน (True Cross)-ที่เชื่อกันว่าเป็นไม้จากสวนอีเด็นที่นำมาใช้ทำกางเขนที่ใช้ในการตรึงกางเขนของพระเยซู งานชิ้นนี้แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในการเขียนแบบทัศนียภาพและการใช้สี และในใช้เรขาคณิตในการวางภาพ และการสร้างภาพซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของงานของเปียโตร
ฉากในภาพ.
ฉากสำคัญในงานชิ้นนี้ก็ได้แก่
เปียโรมิได้วาดตามตำนานทั้งหมดแต่สอดแทรกบางภาพที่นอกไปจากตำนานรวมทั้งภาพ “การพบปะระหว่าง พระเจ้าโซโลมอนกับพระราชินีแห่งชีบา” ซึ่งตามปฏิทินแล้วเป็นเรื่องคนละสมัยแต่หัวใจของภาพก็เพื่อเป็นการเน้นชัยชนะของสงครามสองสงครามที่คริสต์ศาสนจักรได้รับชัยชนะต่อผู้นอกรีต (paganism) ภาพชุดจบลงด้วยภาพการประกาศของเทพซึ่งมิใช่เป็นส่วนหนึ่งของตำนานแต่เปียโตรคงตั้งใจจะแฝงความหมายของภาพที่มีความหมายที่ครอบคลุมความคิดทั้งหมด
ปีที่วาดภาพไม่ทราบเป็นที่แน่นอนแต่เชื่อกันว่าวาดหลังปี ค.ศ. 1447 เมื่อมีหลักฐานว่าตระกูลบัชชิจ่ายค่าจ้างสำหรับจิตรกรรมฝาผนังแต่มิได้ระบุนามของจิตรกรที่จ้าง ภาพเขียนคงจะเขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 บริเวณพิธีเขียนราวต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 1450 แม้ว่าเปียโรจะเป็นผู้ออกแบบงานแต่งานเขียนบางส่วนก็ทำโดยผู้ช่วยซึ่งเป็นเรื่องปกติในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังหรือภาพใหญ่ๆ ในสมัยนั้น โดยเฉพาะที่เห็นได้ชัดก็คืองานของจิโอวานนิ ดา ปิอามอนเต (Giovanni da Piamonte)
แม่พระซอลลี

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีซอลลิ (ภาษาอังกฤษ: Solly Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอศิลป์ในกรุงเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีซอลลิ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1504 
“พระแม่มารีซอลลิ” เป็นงานเขียนหนึ่งในชิ้นแรกๆ ที่ราฟาเอลเขียนที่ยังเห็นอิทธิพลของเปียโตร เปรูจิโนผู้เป็นครูอย่างเห็นได้ชัด สิ่งสองสิ่งจากภาพนี้ที่จะพบในงานต่อๆ มาของราฟาเอลคือพระแม่มารีอ่านหนังสือเช่นในภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะนอร์ตันไซมอน, “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล”, “พระแม่มารีโคลอนนา” และ “พระแม่มารีคาร์เดลลิโน” และเช่นเดียวกับภาพสุดท้ายคือนก
“พระแม่มารีซอลลิ” ตั้งชื่อตามเจ้าของเดิมนายธนาคารอังกฤษเอ็ดเวิร์ด ซอลลิ
นีกอลา ปูแซ็ง

นีกอลา ปูแซ็ง (15 มิถุนายน ค.ศ. 1594 - 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1665) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน
ปูแซ็งเกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1594 ที่เมืองเลซ็องเดอลีในนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1665 ลักษณะการเขียนเป็นแบบคลาสสิกซิสม์ งานของปูแซ็งเจะชัดเจน มีเหตุผลและมีระเบียบและนิยมเส้นมากกว่าสี ปูแซ็งมีอิทธิพลต่อจิตรกรที่มีลักษณะเขียนไปทางคลาสสิกมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เช่น ฌัก-หลุยส์ ดาวีด, ปอล เซซาน
ปูแซ็งใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงทำงานเขียนในกรุงโรม นอกจากช่วงที่คาร์ดินัลรีเชอลีเยอ (Cardinal Richelieu) เรียกตัวกลับมาฝรั่งเศสเพื่อมาเป็นเป็นจิตรกรเอกประจำราชสำนักพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส
เบื้องต้น.
ผู้เขียนชีวประวัติสมัยแรกของปูแซ็งคือเพื่อนชื่อโจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี ผู้เขียนว่าปูแซ็งเกิดที่เลซ็องเดอลีในนอร์ม็องดีและได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่รวมทั้งภาษาละติน งานร่างสมัยแรกเป็นที่สังเกตของก็องแต็ง วาแร็ง จิตรกรท้องถิ่นที่ปูแซ็งได้เป็นลูกศิษย์จนกระทั่งหนีไปปารีสเมื่ออายุ 18 ที่ปารีสปูแซ็งเข้าศึกษากับห้องผลิตงานของแฟร์ดีน็อง แอล จิตรกรเฟลมิช และต่อมากับฌอร์ฌ ลาลม็อง ปูแซ็งพบว่าศิลปะฝรั่งเศสขณะนั้นกำลังอยู่ในระหว่างการเปลี่ยนแปลง ระบบการฝึกงานกับครูบาแบบเก่าเริ่มจะกระทบกระเทือน แต่ระบบการศึกษาจากสถาบันยังไม่ได้รับการก่อตั้งโดยซีมง วูแอ (Simon Vouet) แต่เมื่อพบกับกูร์ตัว (Courtois) นักคณิตศาสตร์ ปูแซ็งก็ตื่นเต้นกับการศึกษางานสะสมภาพพิมพ์ลายแกะของกูร์ตัวที่ทำโดยมาร์คันโตนีโอ ไรมอนดี (Marcantonio Raimondi) ตามแบบมาสเตอร์อิตาลี
สะโลเม

สะโลเม  เป็นลูกสาวของเฮโรเดียส (Herodias) จากพันธสัญญาใหม่ (มาระโก 6:21-29 และมัทธิว 14:6-11 แต่ไม่ได้กล่าวชื่อ) ที่มีความเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของนักบุญยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา (หรือยอห์นแบปติสต์) แหล่งข้อมูลอีกแหล่งหนึ่งเกี่ยวกับสะโลเมมาจากหนังสือ “ประวัติศาสตร์ชนยิว” (Antiquities of the Jews) โดยนักประวัติศาสตร์ชาวยิวเฟลเวียส โจซีฟัส (Flavius Josephus) ที่กล่าวถึงชื่อและรายละเอียดของครอบครัว
ตามตำนานในคริสต์ศาสนาสะโลเมเป็นสัญลักษณ์ของสตรีที่มีเสน่ห์แรงเช่นในการเต้นรำที่ยั่วยวนอารมณ์ที่กล่าวถึงในพันธสัญญาใหม่ หรือเน้นความใจแข็งไม่แคร์ต่อความรู้สึกซึ่งตามพระวรสารเป็นสิ่งที่นำไปสู่ความตายของนักบุญยอห์นแบปติสต์ ในบทละคร “สะโลเม” ออสการ์ ไวลด์ (Oscar Wilde) เพิ่มลักษณะว่าเป็นผู้หลงเสน่ห์ศพ (necrophiliac) และถูกฆ่าวันเดียวกับที่ผู้ที่เธอขอให้ฆ่าตาย อีกความหมายหนึ่งมาจากอุปรากรของริชาร์ด เสตราส์ (Richard Strauss) ที่เขียนจากบทละครของออสการ์ ไวลด์ แต่ไม่ตรงกับข้อเขียนของโจซีฟัส ผู้กล่าวว่าสะโลเมมีชีวิตยืนต่อมาจนแต่งงานอีกสองครั้งและมีลูกอีกหลายคน
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
หวัง ปัว

หวัง ปัว (#เปลี่ยนทาง , #เปลี่ยนทาง , ค.ศ. 649 - 676) เขาเป็นหนึ่งในสี่กวีผู้มีชื่อเสียงที่สุดในช่วงต้น ราชวงศ์ถัง ซึ่งอีก 3 คนประกอบด้วย หลัว ปินหวัง หยาง เจียง และ หลู จ้าวหลิน โดยหวังปัวนั้นเป็นเพื่อนสนิทกับหลัวปินหวัง
สมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราช

พระเจ้าไทกราเนสมหาราช (ภาษากรีก: Τιγράνης ο Μέγας, 140 - 55 ปีก่อนคริสตกาล) กษัตริย์อาร์มีเนียแห่งราชวงศ์อาร์ตาเซียด โดยเป็นพระราชโอรสหรือพระราชนัดดา ในพระเจ้าไทกราเนสที่ 1 ประสูติเมื่อ 140 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 403) มีพระมเหสีคือพระนางคลีโอพัตราแห่งปอนตัส
ในรัชสมัยของพระองค์ทรงต้องรบกับหลายอาณาจักรเช่น ปาร์เธียนส์ เซลูซิด และสาธารณรัฐโรมัน