pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอน

ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอน (IATA: HGN, ICAO: VTCH) ตั้งอยู่ที่ถนนนิเวศพิศาล ตำบลจองคำ อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และได้ประกาศเป็นท่าอากาศยานศุลกากรเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542 มีอาคารผู้โดยสารอยู่ 1 หลัง รองรับผู้โดยสารได้ 840,000 คนต่อปี รองรับเครื่องบินแบบ เอทีอาร์ 72 ได้ 4 ลำ ทางวิ่งใช้พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 2,000 เมตร ในปี พ.ศ. 2563 มีสถิติจำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการ จำนวน 17,768 คน
ประวัติ.
สนามบินแม่ฮ่องสอน เริ่มก่อตั้งขึ้นประมาณกลางปี พ.ศ. 2482 พื้นที่เดิมเป็นที่นาของราษฎร โดยทางจังหวัดได้รับบริจาคจากคหบดี เมื่อได้มาจึงเพียงแต่ปรับคันนาให้เรียบพอเป็นที่ ขึ้น – ลง ของเครื่องบินได้ มีความยาวประมาณ 600 เมตร กว้าง 25 เมตร ทิศทางทางวิ่ง เหนือ –ใต้ อันเป็นที่ตั้งของสถานี NDB กำหนดการบินจึงขึ้นอยู่กับสภาพอากาศเป็นสำคัญ ในขณะนั้นไม่มีอาคารสถานีการบิน ผู้โดยสารที่จะมาขึ้นเครื่องบินต้องเข้าพักรอที่ใต้ถุนบ้านพักนายสถานีวิทยุคมนาคมของกรมไปรษณีย์โทรเลข ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับทางวิ่ง เมื่อมีเครื่องบินมา ขึ้น – ลง เจ้าหน้าที่ซึ่งมีที่ทำการอยู่ในเมืองจะนำล้อเกวียนเทียมโคคู่ ออกมารับสัมภาระของผู้โดยสารเข้าเมืองไป ระยะทางจากสนามบินเข้าสู่ตัวเมืองประมาณกิโลเมตรเศษ ไม่มีพาหนะอื่นในการเดินทางเข้าเมือง โดยมี บริษัท เดินอากาศไทย จำกัด เป็นผู้ทำการเปิดบินเป็นครั้งแรก ด้วยเครื่องบินแบบแฟร์ไชลด์ ซึ่งบรรทุกผู้โดยสารได้ เที่ยวละ 3 – 4 คน โดยมีเส้นทางบิน เชียงใหม่ – แม่ฮ่องสอน – แม่สะเรียง – เชียงใหม่
กระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงหยุดบินไประยะหนึ่ง เมื่อสงครามสงบ กองทัพอากาศไทยได้ปรับปรุงสนามบินอีกครั้ง โดยเปลี่ยนแนวทางวิ่งเป็น ทิศตะวันออก – ทิศตะวันตก พื้นผิวของทางวิ่ง เป็นดินลูกรังบดอัด ยาว 800 เมตร กว้าง 30 เมตร และเปิดให้ทำการบิน ขึ้น – ลง ได้ในเดือนกรกฎาคม 2489 ต่อมากองทัพอากาศได้มอบให้ สำนักงานการบินพลเรือน กรมการขนส่ง กระทรวงคมนาคม (ในขณะนั้น) เข้าปรับปรุงเป็นสนามบินพาณิชย์ และบริษัทเดินอากาศไทยได้นำ เครื่องบินแบบ แอล 5 ทำการบินแบบพาณิชย์ ในวันที่ 1 มีนาคม 2490
อาคารสถานที่.
อาคารผู้โดยสาร.
ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอนมีอาคารผู้โดยสารอยู่ 1 หลัง รองรับผู้โดยสารได้ 2,800 คนต่อวัน (840,000 คนต่อปี) พร้อมลานจอดอากาศยานขนาด 18,300 ตารางเมตร รองรับเครื่องบินแบบ เอทีอาร์ 72 ได้ 4 ลำ และมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ขนาด 506.25 ตารางเมตรอยู่ 3 ลานจอด
ทางวิ่ง (รันเวย์) และทางขับ (แท็กซี่เวย์).
ทางวิ่งใช้พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 2,000 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (Blastpads) ด้านทิศ 11 ขนาดกว้าง 30 เมตร และความยาว 60 เมตร
ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอนมีทางขับจำนวน 3 เส้น ขนาดความกว้างเส้นละ 20 เมตร และความยาวเส้นละ 67 เมตร
รายชื่อสายการบิน.
รายชื่อสายการบินที่ให้บริการ.
"ไม่มีสายการบินพาณิชย์เปิดให้บริการ"
การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน.
ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอนตั้งอยู่ที่ถนนนิเวศพิศาล ตำบลจองคำ อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีบริการรถเช่าอยู่ 1 จุด
เจ้าฟ้าเสือแสน

สุแสนฟ้า หรือ เจ้าฟ้าเสือแสน หรือ เจ้าหลวงเสือแสนฟ้า เป็นโอรสของสุฟากฟ้ากับเจ้าหญิงแห่งทิปาม ซึ่งขึ้นครองราชย์ต่อมา 
ประวัติ.
พระองค์บุกตีพวกนาคะเพื่อเป็นการแก้แค้นในการที่ถูกชนกลุ่มนี้เข้าโจมตีหลายครั้ง สุแสนฟ้าทรงนำทัพต่อสู้ด้วยตนเอง และเสียทหารไป ๑๔๐ คน 
ในครรวติดต่อกับแคว้นทางตะวันออก มีประมุขแห่งแว่นแคว้นทางตะวันออกของอัสสัมได้ส่งเครื่องบรรณาการมาถวายเพื่อผูกไมตรี และชาวอะขัมปานาคะก็ส่งดาบมาถวายเป็นการสวามิภักดิ์ในรัชกาลนี้
สุแสนฟ้าสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ.๒๐๓๑ พระองค์ทรงครองราชย์ได้ ๔๙ ปี การครองราชย์อยู่นานนี้ แสดงว่าพระองค์เป็นกษัตริย์ที่ดี พลเมืองอยู่เย็นเป็นสุข และบ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง
กรรณิกา ธรรมเกษร

กรรณิกา ธรรมเกษร (เกิด 11 สิงหาคม พ.ศ. 2490) ชื่อเล่น แอ้ เป็นผู้ประกาศข่าว นักแสดง และพิธีกรรายการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
กรรณิกา ธรรมเกษร เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายประภาส และนางดาวรุ่ง คุณพ่อและคุณแม่รับราชการ จบการศึกษาจากโรงเรียนเบญจมราชาลัย, โรงเรียนเทเวศร์วิทยาลัย และ แผนกวิชาภาษาศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
กรรณิกาสมรสกับอดีตสามีซึ่งเป็นนักบินพาณิชย์ มีบุตร 2 คน หนึ่งในนั้นคือกัปตัน นายแพทย์กรพรหม แสงอร่าม ภายหลังประกอบพิธีหมั้นกับชาวเยอรมนี แต่ปัจจุบันแยกทางกันแล้ว
การทำงาน.
กรรณิกาหัดเรียนรำไทยที่ช่อง 4 บางขุนพรหม ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ กับครูสัมพันธ์ พันธุ์มณี ก่อนจะได้รำออกทีวี เมื่ออายุ 12 ปี
ต่อมาเริ่มงานเป็นผู้ประกาศสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 ตั้งแต่ พ.ศ. 2512 ขณะยังเป็นนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้นมาเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ และผู้ประกาศข่าวไทยทีวีสีช่อง 3 ตั้งแต่เริ่มออกอากาศครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2513 ต่อเนื่องมานานหลายปี รวมทั้งเล่นละครโทรทัศน์ช่อง 3 ช่อง 5 และเป็นนักโต้วาที ก่อนจะมาร่วมงานกับ ดร.สมเกียรติ อ่อนวิมล ที่บริษัท แปซิฟิก อินเตอร์คอมมิวนิเคชัน จำกัด และเป็นผู้ประกาศข่าวทางไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. เมื่อ พ.ศ. 2530 ในช่วงที่ ดร.สมเกียรติ ปรับรูปแบบการนำเสนอข่าวในรูปแบบใหม่ และเป็นผู้จัดรายการโต้วาทีในนามบริษัท ภาษร โปรดักชั่น จำกัดทางโทรทัศน์ชื่อทีวีวาที ทางช่อง 9 โดยสร้างนักพูดที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น เสนาลิง, ณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ เป็นต้น
กรรณิกามีเอกลักษณ์ในการอ่านข่าวทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท.คือเมื่อกล่าวจบการรายงานข่าว เธอจะแสดงภาษามือสำหรับผู้พิการทางหู ซึ่งทำให้ได้รับรางวัล “เพื่อคนพิการ” จากสมาคมโสต ศอ นาสิกแพทย์แห่งประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2532
งานการเมือง.
กรรณิกาลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในนามพรรคไทยรักไทย ในพื้นที่เขต 4 พญาไท เมื่อ พ.ศ. 2544 และได้รับการเลือกตั้ง แต่ถูกคณะกรรมการการเลือกตั้งเพิกถอนในภายหลัง และลาออกจากพรรคไทยรักไทย เมื่อ พ.ศ. 2548 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภากรุงเทพมหานคร แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งอีก
เจ้าฟ้าเสือเปี่ยม

สุพิมฟ้า หรือ เจ้าฟ้าเสือเปี่ยม หรือ เจ้าหลวงเสือเปี่ยมฟ้า เป็นพระโอรสของสุเหนฟ้าและครองราชย์สืบมา
ประวัติ.
สุพิมฟ้าเมื่อขึ้นเสวยราชย์แล้ว ได้จับตัวผู้ลอบปลงพระชนม์พระชนกมาลงโทษทันที เป็นเหตุให้เกิดความเป็นอริกับบุรฮา โกฮาอิน ซึ่งถูกสงสัยว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด 
มีเรื่องเล่าว่าพระสนมคนหนึ่งของสุพิมฟ้า ได้เห็นหัวหน้านาคะคนหนึ่งซึ่งมาถวายบรรณาการ นางได้สรรเสริญความสง่าของเขา จนกระทั่งถึงพระกรรณของสุพิมฟ้า และทรงพิโรธมาก รับสั่งให้เนรเทศนางสนมไปยังหมู่บ้านของชาวนาคะผู้นั้น ในขณะนั้นนางกำลังมีครรภ์ และต่อมาได้ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง ซึ่งจะเรื่องราวจะปรากฏเรื่องราวต่อไปข้างหน้า 
สุพิมฟ้าสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ.๒๐๔๐ พระองค์ทรงครองราชย์ได้ ๔ ปี แต่มีบางท่านกล่าวกันว่า สุพิมฟ้าทรงถูกลอบปลงพระชนม์
เจ้าเสือหยาดฟ้า

เจ้าเสือหยาดฟ้า หรือ เจ้าหลวงเสือยาดฟ้า หรือเดิมชื่อ มาชุ โกฮาอิน เป็นพระอนุชาของสุพุงเมือง ขึ้นครองราชย์สืบมา พระองค์ทรงรับพระนามฮินดูว่า "อุทัยยาทิตยะ สิงห์" และอภิเษกสมรสกับมเหสีของพระเชษฐาผู้ล่วงลับไปแล้ว ในรัชกาลของพระองค์ มีผู้คิดแผนการประทุษร้ายหลายครั้ง เมื่อตอนพระองค์สิ้นพระชนม์ครั้งหนึ่ง และอีกครั้งหนึ่งเมื่อทรงครองราชย์ใหม่ ๆ แต่แผนการนั้นถูกจับได้เสียก่อน ผู้คบคิดก่อการร้ายถูกจับได้ทั้งหมด แต่ส่วนมากได้รับพระราชทานอภัยโทษ
ขึ้นครองราชย์.
สงครามอาหม-โมฮัมหมัด.
การเจรจากับฝ่ายโมฮัมหมัดยังคงดำเนินต่อไป รามสิงห์ยังคงเน้นว่าเส้นพรมแดนเก่าควรจะใช้ต่อไป และบาร์ พูคานก็เห็นพ้องด้วย แต่ในระหว่างที่กำลังรอคำสั่งเห็นชอบจากกษัตริย์อาหม แต่รามสิงห์ได้กำลังหนุนเพิ่มเติม และเนื่องจากเขาสงสัยในท่าทีของฝ่ายอาหมอยู่แล้ว รามสิงห์จึงเคลื่อนทัพมายังสิตะมาริ(Sitamari) และส่งกองทหารย่อย ๆ มายังดารัง ด้วยเหตุนี้ อุทัยยาทิตยะจึงทรงเตรียมทำสงครามต่อไปและทรงสั่งให้บุรฮา โกฮาอินนำทหาร ๒๐,๐๐๐ คน ออกเดินทางจากสามธารา มายังศรีกาต ฝ่ายโมฮัมหมัดเคลื่อนทัพมาประจันหน้ากัน และการสู้รบก็ได้เกิดขึ้น ฝ่ายอาหมได้รับชัยชนะในการรบทางบก แต่กองทัพเรือเพลี่ยงพล้ำจำต้องถอยไปอยู่บาร์ฮิลา(Barhila) ทัพบกจึงต้องถอยตามไปด้วย บาร์ พูคานได้นำกองเรือรบมาเพิ่มเติม ทัพอาหมจึงหวนกลับไปโจมตีอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้กองทัพเรือโมฮัมหมัดเสียหายยับเยิน และทัพบกอาหมก็ได้ชัยชนะอีกเป็นครั้งที่สอง
เจ้าหลวงท้าวเสือขางฟ้า

สุขางฟ้า หรือ เจ้าหลวงท้าวเสือขางฟ้า เป็นโอรสของสุพินฟ้า และได้ครองราชย์สืบมา และสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. ๑๘๗๕ ทรงครองราชย์ได้ ๓๙ ปี
ในรัชสมัยของพระองค์ บ้านเมืองอยู่ในความสงบ ชาวอาหมเพิ่มจำนวนเป็นอันมากตามธรรมชาติ จากการเข้ามาสวามิภักดิ์ของชนพื้นเมืองในท้องถิ่นต่าง ๆ และจากการที่ชาวอาหมอพยพเข้ามาอยู่ใหม่จากถิ่นฐานบ้านเดิม กำลังของอาหมจึงแข็งแกร่งทัดเทียมกับราชาแคว้นอื่น ๆ โดยรอบ ผลก็คือสงครามยืดเยื้อหลายครั้งซึ่งที่สุด ชาวอาหมก็เป็นใหญ่ทั่วลุ่มแม่น้ำพรหมบุตร 
ชาวอาหมไม่ได้ต่อสู้กับพวกชุติยะหรือกะฉารีซึ่งเป็นเพื่อนบ้านใกล้ชิด แต่กลับปะทะกับราชาแห่งกามะตา สงครามได้ดำเนินมาหลายปี ในที่สุดฝ่ายกามะตาซึ่งอ่อนแอไปมากจากการสู้รบได้ส่งทูตขอสงบศึก และจัดทำสนธิสัญญาสงบศึก ราชาแห่งกามะตาต้องยกพระธิดาชื่อ รัชนี ให้แก่สุขางฟ้า เพื่ออุปภิเษกเป็นชายา
ตำนานบุราณชิฉบับหนึ่งระบุว่าประมุขแห่งเมืองกังส่งสาสน์ไปยังสุขางฟ้าให้ส่งเครื่องบรรณาการมาถวาย ในฐานะที่เป็นผู้สืบเชื้อสายตรงจากประมุขแห่งเมืองลุง ซึ่งสุกาฟ้าได้อพยพออกจากเมืองในรัชกาลประมุขคนนี้ แต่สุขางฟ้าไม่ยอมทำตาม และเรื่องก็เงียบหายไป
เฟื้อ หริพิทักษ์

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เฟื้อ หริพิทักษ์ (22 เมษายน พ.ศ. 2453 – 19 ตุลาคม 2536) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2528 เป็นศิลปินและจิตรกร ผู้ได้รับการยกย่องเป็น “ครูใหญ่ในวงการศิลปะ” ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ เมื่อ พ.ศ. 2526 และเป็นราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ประวัติ.
นายเฟื้อเกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2453 ที่จังหวัดธนบุรี มีนามเดิมว่า นาย เฟื้อ ทองอยู่ เป็นบุตรชายของ นายเปล่งมหาดเล็ก ต่อมา พ.ศ. 2468 ศึกษาระดับประถมศึกษาที่วัดสุทัศน์ และระดับมัธยมที่โรงเรียนวัดราชบพิธ และโรงเรียนวัดเบญจมบพิตร ทำงานที่วิทยาลัยช่างศิลป์ กรมศิลปากร จากนั้น พ.ศ. 2483 ได้เดินทางไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยวิศวภารตี ที่ประเทศอินเดีย รับราชการเป็นอาจารย์สอนศิลปะรุ่นแรกของมหาวิทยาลัยศิลปากร และได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศอิตาลี เมื่อ พ.ศ. 2497 ได้สร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมจนได้รับการยกย่องเป็นศิลปินชั้นเยี่ยมสาขาจิตรกรรม
เฟื้อเป็นผู้สนใจศึกษาศิลปะอย่างมุ่งมั่นลึกซึ้ง ด้วยการค้นหาแนวทางสร้างสรรค์ให้เหมาะกับการแสดงออกทางด้านจิตรกรรม ที่มีลักษณะเฉพาะตนโดยการถ่ายทอดสภาพแวดล้อม บรรยากาศ แสงเงา ประกอบกับความคิดคำนึงเรื่องสีสันที่เป็นลักษณะตามสายสกุลศิลปะยุโรป (อิตาลี) ใช้ฝีแปรงที่ฉับพลัน ดังปรากฏในผลงานจิตรกรรมมากมาย เช่น จิตรกรรมทิวทัศน์เมืองเวนิชที่อิตาลี ทิวทัศน์เมืองเชียงใหม่ ภาพเหมือนคุณยายของฉัน ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ฯลฯ 
นอกจากนี้ เฟื้อยังสำรวจโดยคัดลอกจิตรกรรมฝาผนังตามวัดสำคัญที่เป็นโบราณสถานเก็บไว้เป็นหลักฐานมรดกทางประวัติศาสตร์ศิลปะของชาติ มีผลงานซ่อมแซมภาพจิตรกรรมสำคัญในวัดทั่วประเทศไทยทั้งสิ้น 23,000 วัด ผลงานที่สำคัญชิ้นหนึ่ง คือการบูรณปฏิสังขรณ์หอไตรปิฎกวัดระฆังโฆสิตาราม 
เฟื้อสมรสกับหม่อมราชวงศ์ถนอมศักดิ์ กฤดากร พระธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจรูญศักดิ์กฤดากร อดีตเอกอัครราชทูตประจำฝรั่งเศส มีบุตร 1 คน คือ ทำนุ หริพิทักษ์ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เฟื้อตกเป็นเชลยไทยในอินเดีย เพราะไทยประกาศสงครามกับอังกฤษ เขาถูกพรากจากภรรยา จึงเปลี่ยนไปนับถือพระวิษณุ และเปลี่ยนนามสกุลจากทองอยู่ เป็นหริพิทักษ์ และได้สมรสใหม่อีกครั้งกับ นางสมถวิล หริพิทักษ์
การจัดระดับความเหมาะสมของรายการโทรทัศน์ไทย

การจัดระดับความเหมาะสมของรายการโทรทัศน์ไทย เป็นความร่วมมือกันระหว่างสถานีโทรทัศน์ต่าง ๆ ได้แก่ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5, สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7, สถานีโทรทัศน์ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี, สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ และ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส (ชื่อเดิมคือสถานีโทรทัศน์ไอทีวีและสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี) เพื่อจัดระดับความเหมาะสมของรายการต่าง ๆ เพื่อให้ผู้ชมสามารถเลือกดูได้ว่ารายการใดที่มีความเหมาะสมต่อตัวเองและคนรอบข้าง เช่น รายการใดที่เด็กควรดู รายการที่ผู้ใหญ่ควรให้ความแนะนำ หรือรายการที่ไม่เหมาะสมต่อเด็กและเยาวชน
เมื่อผู้ชมเปิดชมรายการโทรทัศน์ของ 7 สถานีดังกล่าว จะมีการแสดงสัญลักษณ์ความเหมาะสมก่อนออกรายการ และ ระหว่างรายการโดยปรากฏตรงด้านล่างซ้ายของจอโทรทัศน์ โดยการจัดระเบียบความเหมาะสมของรายการนั้น เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549
อนึ่ง รายการที่ไม่ต้องแสดงสัญลักษณ์ดังกล่าวนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นรายการข่าว รายการสั้น ๆ ที่มีความยาวไม่เกิน 5 ถึง 10 นาที หรือการถ่ายทอดสด
สัญลักษณ์แสดงระดับความเหมาะสมต่าง ๆ.
รายการต่าง ๆ ที่ออกอากาศในแต่ละช่องนั้น จะแสดงสัญลักษณ์ต่าง ๆ ไว้เพื่อให้ผู้ชมสามารถเลือกดูได้ตามความเหมาะสม ซึ่งมีสัญลักษณ์ 2 แบบ คือ
สัญลักษณ์แบบเดิม.
เริ่มใช้ตั้งแต่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และสิ้นสุดการใช้วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2550 มีลักษณะดังนี้
สำหรับการแสดงสัญลักษณ์นั้น สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 จะใช้ก่อนเข้ารายการตั้งแต่ พ.ศ. 2557 เป็นต้นไป
สัญลักษณ์แบบใหม่.
ตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จนถึงปัจจุบัน มีการเปลี่ยนแปลงสัญลักษณ์ใหม่ โดยลดสีของสัญลักษณ์ลง เหลือเพียง 3 สีคือ สีเขียว สีเหลือง และสีแดง (งดใช้สีฟ้าและสีชมพู) โดยแบ่งรายการระดับ น (รายการที่ผู้ใหญ่ควรให้คำแนะนำ) ออกเป็น 2 ประเภทคือ น 13+ และ น 18+ และยกเลิกรายการระดับ ก (รายการสำหรับเด็กวัยก่อนเรียน) โดยแบ่งความเหมาะสมของรายการโทรทัศน์เป็น 6 ระดับ ประกอบกับมติคณะกรรมการ กิจการกระจายเสียง และกิจการโทรทัศน์ (กสท.) ในคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) กำหนดช่วงเวลาในการออกอากาศรายการต่าง ๆ ในแต่ละระดับความเหมาะสมขึ้นไว้ด้วย ตามประกาศ กสทช. เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดทำผังรายการสำหรับการให้บริการกระจายเสียงหรือโทรทัศน์ ดังรายละเอียดในตารางต่อไปนี้
สำหรับการแสดงสัญลักษณ์นั้นแต่ละสถานีจะเป็นผู้กำหนดรูปแบบสัญลักษณ์เองโดยบางช่องใช้รูปแบบจากสัญลักษณ์แบบเดิม หรือบางช่องมีรูปแบบแตกต่างกันออกไป เช่น ช่องพีพีทีวี เป็นรูปสี่เหลี่ยมมีมุมมนหนึ่งมุมที่มุมบนขวา หรือ ช่อง 8 เป็นรูปสี่เหลี่ยมมุมโค้ง
กองแล วีระสาน

พลเอก กองแล วีระสาน (พ.ศ. 2476 หรือ 2477 — 17 มกราคม 2557) เป็นนายทหารพลร่มซึ่งผ่านการฝึกมาจากอเมริกา ผู้ก่อการรัฐประหารในราชอาณาจักรลาวเมื่อ พ.ศ. 2503 และประกาศจัดตั้งรัฐบาลลาวฝ่ายเป็นกลาง หลังจากนั้นได้ลี้ภัยทางการเมืองอยู่ในฝรั่งเศส
ประวัติ.
กองแล วีระสาน เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2476 ที่เมืองพะลาน แขวงสุวรรณเขต ราชอาณาจักรลาว (ขณะยังเป็นรัฐในอารักขาของอินโดจีนของฝรั่งเศส) ในครอบครัวชาวนาเผ่าขมุ เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนทั้งหมด 5 คน ของนายคำออนและนางจันดี
กองแลได้เรียนหนังสือครั้งแรกเมื่ออายุได้ 12 ปี ในชั้นเรียนที่ 5 ตามหลักสูตรการศึกษาระบบอาณานิคมฝรั่งเศสจนจบการศึกษาในชั้นที่ 1 เมื่ออายุ 18 ปี ในช่วงดังกล่าวนี้ กองแลมักได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องเรียนอยู่เสมอ เนื่องจากกองแลมีนิสัยใจคอค่อนข้างเป็นนักเลง แต่กล้าหาญและชอบเป็นผู้นำ
หลังจากนั้นกองแลสมัครเข้าเรียนวิชานายทหารสัญญาบัตรที่โรงเรียนนายร้อยดงเห็น แขวงสุวรรณเขต เขาใช้เวลาศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่นี่นาน 3 ปี จึงได้บรรจุเป็นนายทหารสัญญาบัตรยศร้อยตรีที่หน่วยพลร่มทหารราบอากาศที่ 2แห่งกองทัพบกลาว เมื่อ พ.ศ. 2497 เคยได้รับการฝึกอบรมทั้งในไทยและฟิลิปปินส์ ได้ยศเป็นร้อยเอกและเป็นรองผู้บัญชาการกองกำลังพลร่มที่ 2
บทบาททางการเมือง.
กองแลมีบทบาทสำคัญในการเมืองลาว เมื่อเขาเป็นผู้นำในการก่อรัฐประหารในเวียงจันทน์เมื่อ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ในฐานะฝ่ายลาวเป็นกลาง เพื่มล้มรัฐบาลฝ่ายขวาของเจ้าสมสนิท ทำให้เจ้าสุวันพูมาได้เป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง นอกจากนั้น รัฐประหารของเขาทำให้เกิดการเจรจาที่นำไปสู่ข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยลาวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2505 อย่างไรก็ตาม เพราะความไม่เจนจัดทางการเมือง ทำให้เขาไปร่วมมือกับขบวนการปะเทดลาวในช่วงสั้นๆ แต่เมื่อแตกคอกัน จึงต้องกลับมาอยู่กับฝ่ายราชอาณาจักรลาวอีกครั้ง และกลายเป็นเป้าในการลอบสังหารจนต้องลี้ภัยไปฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2510
หลังจากขบวนการปะเทดลาวเป็นฝ่ายชนะ และได้จัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวในปี พ.ศ. 2518 กองแลพยายามจัดตั้งองค์กรเพื่อต่อต้านคอมมิวนิสต์ในลาว ต่อมา ใน พ.ศ. 2531 – 2532 เข้าย้ายไปสหรัฐในฐานะคนไร้รัฐและยังต่อต้านลาวคอมมิวนิสต์อยู่ ต่อมาได้ลี้ภัยไปยังฝรั่งเศสจนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557
ชุดตัวอักษรซอกเดีย

ชุดตัวอักษรซอกเดีย พัฒนามาจากชุดตัวอักษรแอราเมอิก เริ่มใช้ครั้งแรกราว พ.ศ. 900 และใช้อย่างแพร่หลายเมื่อประมาณ พ.ศ. 1500 รูปแบบแรกของอักษร ใช้เขียนจดหมายและจารึก รูปแบบตัวโค้งของอักษรนี้ ใช้ในเอกสารทางวิชาการ เอกสารของราชสำนัก และคัมภีร์ทางพุทธศาสนา อักษรนี้เลิกใช้เมื่อราว พ.ศ. 1800 เขียนในแนวนอนจากขวาไปซ้าย หรือ ซ้ายไปขวาในแนวตั้ง รูปแบบดั้งเดิมไม่มีการเปลี่ยนรูปอักษรเมื่อเชื่อมต่อ แต่จะพบการเชื่อมต่อในอักษรยุคหลัง
ขบวนการนักสู้สายฟ้า เชนจ์แมน

ขบวนการนักสู้สายฟ้า เชนจ์แมน หรือ เด็นเกคิเซ็นไต เชนจ์แมน (; โรมาจิ: "Dengeki Sentai Chenjiman") ในภาษาญี่ปุ่น เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 9 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนถึงวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ทางสถานีทีวีอาซาฮี มีจำนวนตอนทั้งหมด 55 ตอน
เนื้อเรื่อง.
กองทัพก็อซม่าโดยการนำของราชา บาซูกำลังวางแผนเพื่อจะยึดครองโลกกองกำลังป้องกันโลก หรือ EDS (Earth Defense Squad) โดยการนำทีมของ ยูอิ อิบูกิ (นายพล อิบูกิ) จึงทำการคัดเลือกบุคคลเข้ามา ฝึกฝนเพื่อที่จะสามารถใช้พลัง Earthforceได้แต่ในระหว่างฝึกอยู่นั้นพวกก็อซม่าก็บุกมาและทำลายเหล่าผู้คนที่ได้มารับการฝึกเหลือรอดอยู่เพียง 5 คน นายพลอิบูกิ จึงต้องให้คนที่เหลืออยู่ใช้อุปกรณ์แปลงร่าง ที่เรียกว่าเชนจ์เบลสเพื่อใช้พลังEarthforceอันเป็นพลังจากเหล่าสัตว์ในเทพนิยาย และเมื่อพวกเขา พูดขึ้นว่า Let 's Change ชุดพาวเวอร์สูทที่อยู่ในกำไรข้อมือเชนจ์เบรซก็จะออกมาสวมร่างทันทีและต่อสู้กับพวกก็อซม่า
การออกอากาศ.
ขบวนการนักสู้สายฟ้า เชนจ์แมน ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ
ในส่วนของประเทศไทย เคยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 (ชื่อปัจจุบันคือ ช่อง 7HD) ทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ เวลา 09:30-10:00 น. เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2529
บ้านวิชาเยนทร์

บ้านวิชาเยนทร์ หรือ บ้านหลวงรับราชทูต ตั้งอยู่ทางเหนือของวังนารายณ์ราชนิเวศน์ และวัดเสาธงทอง ทางตะวันตกใกล้กับวัดปืน และทางตะวันออกใกล้กับเทวสถานปรางค์แขก สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2228 เพื่อใช้รับรองราชทูตชาวตะวันตกที่มาเฝ้าฯ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาสมเด็จพระนารายณ์ได้พระราชทานที่พักอาศัยนี้ให้แก่เจ้าพระยาวิชาเยนทร์ สมุหนายกชาวตะวันตกในราชสำนักสยาม ณ เวลานั้น ใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน" ระบุไว้ว่า "ส่วนเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ผู้ว่าราชการที่สมุหนายก, ให้ก่อตึกสี่เหลี่ยมอันใหญ่, แลตึกเวียนมีกำแพงแก้วล้อมรอบเป็นที่อยู่, แลให้ก่อตึกปิจุตึกคชสาร, แลตึกฝรั่งอื่นทั้งหลายเป็นอันมากตำบลที่ใกล้วัดปืน..."
บ้านหลวงรับราชทูตแบ่งได้ 3 ส่วน ด้านตะวันออกเป็นบ้านพักของคณะทูตชาวฝรั่งเศส ส่วนด้านตะวันตกเป็นบ้านพักของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ขุนนางชาวกรีก และท้าวทองกีบม้า ภรรยา ส่วนกลางเป็นที่ตั้งของโบสถ์ของคริสต์ศาสนา ที่สถาปัตยกรรมเป็นแบบเรอเนสซองส์ ผสมสถาปัตยกรรมไทย แห่งแรกของไทย และของโลก
อัลละฮ์เปอลีฮารากันซุลตัน

เพลงชาติเนอการาบรูไนดารุสซาลาม มีชื่อว่า อัลละฮ์เปอลีฮารากันซุลตัน ("ขอพระเจ้าทรงพิทักษ์องค์สุลต่าน") ประพันธ์เนื้อร้องเป็นภาษามลายูโดยเปองีรัน ฮาจี โมฮาเม็ด ยูซุฟ บิน เปองีรัน อับดุล ราฮิม (ต่อมาได้รับการพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นยัง อามัต มูเลีย เปองีรัน เซอเตีย เนอการา เปองีรัน ฮาจี โมฮาเม็ด ยูซุฟ บิน เปองีรัน อับดุล ราฮิม) รู้จักกันในนามปาากกว่า ยูรา ฮาลิม และทำนองโดยอาวัง ฮาจี เบอซาร์ บิน ซากัป เมื่อ ค.ศ. 1947 เพลงนี้ประกาศใช้เป็นเพลงชาติบรูไนในอารักขาของอังกฤษเมื่อ ค.ศ. 1951 หลังเป็นเอกราชจากสหราชอาณาจักร จึงนำมาเป็นเพลงชาติบรูไนตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1984
ตราแผ่นดินของสิงคโปร์

ตราแผ่นดินของสิงคโปร์ ประกาศใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2502 พร้อมกันกับธงชาติและเพลงชาติ ณ ห้องสาบานตนประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐสิงคโปร์ ที่ศาลาว่าการของเมืองสิงคโปร์ ลักษณะของตราแผ่นดินเป็นรูปสิงโตและเสือถือโล่สีแดงซึ่งมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 5 ดวง และพระจันทร์เสี้ยวสีขาว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สำคัญที่ใช้บนธงชาติของสิงคโปร์ ด้านล่างของตราแผ่นดินเป็นริบบิ้นสีน้ำเงินจารึกคำขวัญประจำชาติด้วยตัวหนังสือสีทองว่า "Majulah singapura" ซึ่งมีความหมายว่า "สิงคโปร์จงเจริญ" 
ประวัติ.
เมื่อสิงคโปร์ได้สิทธิการปกครองตนเองจากสหราชอาณาจักรในปี 2502 นายลี กวน ยู ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ต้องการที่จะทำตราแผ่นดินขึ้นมาใหม่ เพื่อนำมาใช้ทดแทนตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร ซึ่งถูกใช้มาตั้งแต่สมัยที่สิงคโปร์ยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ จึงมีการตั้งคณะกรรมการขึ้นมาเพื่อออกแบบตราแผ่นดินใหม่ นำโดยรองนายกรัฐมนตรี โต ชิน ไชย เพื่อออกแบบตราแผ่นดินที่จะสามารถแสดงถึงสังคมหลากหลายเชื้อชาติของสิงคโปร์ได้
การออกแบบตราแผ่นดินใหม่ใช้เวลาทั้งหมด 2 เดือน และในวันที่ 3 ธันวาคม 2502 จึงประกาศใช้ตราแผ่นดินใหม่พร้อมกับธงชาติและเพลงชาติใหม่ของสิงคโปร์ 
ความหมายของตราสัญลักษณ์.
บริเวณตรงกลางของตราแผ่นดินเป็นโล่สีแดง มีดาวห้าดวงและพระจันทร์เสี้ยว คล้ายกับสัญลักษณ์บนธงชาติสิงคโปร์ โดยมีความหมายดังนี้
ด้านข้างของโล่สีแดงมีเสือและสิงโตถือโล่อยู่ โดยที่เสือนั้นเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความผูกพันใกล้ชิดกับประเทศมาเลเชีย ส่วนสิงโตนั้นเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงประเทศสิงคโปร์
ธงฉาน

ธงฉาน (;) คือธงชาติที่บัญญัติให้ใช้เพิ่มเติมสำหรับชักที่เสาหัวเรือรบและเรือประเภทอื่น ๆ บางชนิด ปกติแล้วจะชักขึ้นในเวลาที่เรือไม่ได้ออกปฏิบัติการและเมื่อมีการตกแต่งเรือด้วยธงต่าง ๆ ในวาระพิเศษ ในบางประเทศจะใช้ธงนี้สำหรับหมายยศนายทหารชั้นนายพลเรือด้วย เช่น ธงหมายยศจอมพลเรือของสหราชอาณาจักรใช้ธงฉานของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร (ธงเดียวกันกับยูเนียนแจ็ก ซึ่งใช้เป็นธงชาติด้วย แต่กำหนดสัดส่วนของธงไว้ที่ 1:2) เป็นต้น นอกจากนี้ยังอาจใช้ในหน้าที่อื่น ๆ ตามที่ระบุไว้ในกฎหมายโดยเฉพาะ เช่น ในกองทัพเรือไทย ธงฉานจะใช้เป็นธงหมายเรือพระที่นั่ง และเรือหลวง และเป็นธงประจำกองทหารสำหรับหน่วยทหารเรือที่ยกพลขึ้นบก ซึ่งหน่วยทหารนั้นไม่ได้รับพระราชทานธงชัยเฉลิมพล
ในภาษาไทยโบราณ คำว่าธงฉานหมายถึง ธงนำกระบวนกลองชนะ มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม ความหมายในปัจจุบันหมายเอาถึงธงฉานของกองทัพเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522
อำเภอเทิง

เทิง (<ᩮᨵᩥ᩠ᨦ>) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอเชียงคำทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอเชียงคำในวันที่ 14 ตุลาคม 2449 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 ธันวาคม 2455
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเทิงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
เมืองเทิงหรือเวียงเทิงเป็นเมืองขนาดใหญ่ มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน เริ่มมีการกล่าวถึงตั้งแต่สมัยขุนเจื๋อง ราชโอรสขุนจอมธรรม ผู้ปกครองเมืองภูกามยาว (จังหวัดพะเยา) ประมาณ พ.ศ. 1663 เป็นหัวเมืองที่สำคัญของเมืองภูกามยาว โดยเมืองเทิงอยู่ในความปกครองของราชวงศ์มังราย ราวพุทธศตวรรษที่ 20 - 21 ต่อมาการปกครองได้แตกสาขาแยกเมืองออกปกครองมากขึ้น เมืองเทิงจัดอยู่ในเขตปกครองของบริเวณนครน่าน เรียกว่า กิ่งแขวงเมืองเทิง แยกออกจากแขวงเมืองเชียงคำในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2449 เป็นหัวเมืองของบริเวณน่านเหนือ ได้จัดแบ่งหมู่บ้านต่างๆ เป็น 14 แคว้น เช่น แคว้นเวียงเทิง มีเจ้าหลวงเทิง (ไชยสาร) เป็นบุตรของเจ้าพรหมสุรธาดาแห่งนันทบุรีศรีนครน่านเป็นเจ้าหลวงเมืองเทิงองค์สุดท้าย แคว้นบ้านหงาว แคว้นตับเต่า แคว้นน้ำแพร่ แคว้นบ้านเอียน และแคว้นบ้านงิ้ว 
ต่อมาใน พ.ศ. 2449 กระทรวงมหาดไทยจึงให้พระยามหาอำมาตยาธิบดี (เส็ง วิรยศิริ) เมื่อครั้งเป็นพระยาศรีสหเทพราชปลัดทูลฉลอง ขึ้นมาจัดวางระเบียบการปกครองในมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือ เนื่องแต่ได้ใช้พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 แล้วนั้น และเพื่อที่กระทรวงมหาดไทยจะได้ตราข้อบังคับสำหรับปกครองมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือขึ้นใช้ในปีต่อไป ปีนี้พระยามหาอำมาตยาธิบดีได้มาที่จังหวัดน่าน พร้อมด้วยพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (ครั้งนั้นยังเป็นเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช) เจ้าผู้ครองนครพระยาสุนทรนุรักษ์ (เลื่อง ภูมิรัตน์) ข้าหลวงประจำเมืองและเจ้านายท้าวพญาทั้งปวงประชุมปรึกษาตกลงวางระเบียบราชการขึ้นใหม่ การปกครองท้องที่ใหม่ได้แบ่งเขตแขวงเมืองน่านออกเป็น 8 แขวง แขวงเชียงคำคือหนึ่งในแขวงทั้ง 8 คือรวม เมืองเทิง เมืองเชียงคำ เมืองเชียงแรง เมืองหงาว เมืองเชียงของ เมืองเชียงเคี่ยน เมืองลอ เมืองมิน ให้มีที่ว่าการแขวงตั้งที่เมืองเชียงคำ และในปี พ.ศ. 2453 ได้ให้แยกการปกครองจากจังหวัดน่านมาขึ้นตรงต่อจังหวัดเชียงราย และตั้งเป็นอำเภอเมืองเทิง ในปี พ.ศ. 2455 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเทิงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 156 หมู่บ้าน คือ
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเทิงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เจนิซ ดิกคินสัน

เจนิซ ดิกคินสัน (เกิด 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498) เป็นนางแบบรุ่นแรก ๆ ของโลก และเป็นกรรมการให้กับรายการ "อเมริกาส์ เน็กซ์ ท็อป โมเดล" ตั้งแต่ฤดูกาลที่ 1 ถึง 4
เจนิซเกิดที่เขตบรูคลินในเมืองนิวยอร์กโดยเป็นลูกครึ่งระหว่างชาวโปแลนด์และชาวไอร์แลนด์ ในช่วงวัยเด็กได้ย้ายไปที่รัฐฟลอริดากับครอบครัว
มวยทะเล

มวยทะเล เป็นการละเล่นพื้นบ้านของไทยสามารถเล่นได้ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ซึ่งมีวิธีการเล่นที่แตกต่างจากมวยทั่ว ๆ ไปคือ จะชกต่อยกันอยู่บนไม้กระดานแผ่นเดียว และถ้าใครตกลงมาจากไม้กระดานก็จะถือว่าคนนั้นเป็นฝ่ายแพ้ ส่วนสถานที่เล่นนั้นก็จะเป็นในน้ำหรือริมทะเล มวยทะเลนี้ยังได้รับการจัดเป็นหนึ่งในกีฬาของทหารเรือไทยด้วยและจะมีการจัดการแข่งขันทุกปีในสัปดาห์กีฬานาวีซึ่งมีกีฬาทหารเรืออีกหลายชนิด
พ.ศ. 2556 มวยทะเล ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขากีฬาภูมิปัญญาไทย จากกรมส่งเสริมวัฒนธรรม
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มวยทะเลมักถูกใช้ในการลงโทษผู้ร่วมรายการในรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ
อำเภอเมืองเพชรบุรี

เมืองเพชรบุรี เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครองการบริหาร เศรษฐกิจ และการศึกษาของจังหวัดเพชรบุรี มีอาณาบริเวณเป็นที่ราบ มีภูเขาหินปูนโดดบ้างเล็กน้อย มีชายหาดที่ขึ้นชื่อคือ "หาดเจ้าสำราญ" มีแม่น้ำซึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนคนเมืองเพชรบุรีมาแต่สมัยโบราณไหลผ่านกลางอำเภอ นั่นคือ "แม่น้ำเพชร" และหากมองจากเขตเทศบาล จะปรากฏ "เขาวัง" หรือ "พระนครคีรี" ตั้งตระหง่านบนยอดเขาสามลูก อีกทั้งยังมีพระปรางค์ 5 ยอด อันเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองในสมัยโบราณด้วย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองเพชรบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอเมืองเพชรบุรี เดิมชื่ออำเภอจังหวัดเพชรบุรี และ อำเภอคลองกระแชง ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอำเภอเมื่อประมาณ พ.ศ. 2446 เนื่องจากสถานที่ตั้งของศูนย์ราชการอยู่ในเขตตำบลคลองกระแชงในอดีตใช้พื้นที่ของวัดพลับพลาชัยเป็นศูนย์ราชการของอำเภอคลองกระแชงภายหลังจึงได้มีการย้ายออกจากวัดพลับพลาชัยเนื่องจากพื้นที่ของวัดคับแคบ ไปตั่งอยู่บริเวณที่เป็นที่ตั้งศาลากลางหลังใหม่ และต่อมาได้ย้ายมา ณ ที่ปัจจุบันแต่ก็ไม่ไกลสถานที่เดิมยังในเขตตำบลคลองกระแชงเหมือนเดิมซึ่งอยู่ตอนกลางของอำเภอเมืองเพชรบุรีด้านทิศตะวันออกของตำบลติดกับแม่น้ำเพชรบุรีซึ่งเป็นสายน้ำที่สำคัญที่หล่อเลี้ยงวิถีชีวิตชาวเมืองเพชรมายาวนาน การที่อำเภอคลองกระแชงเป็นที่ตั่งศูนย์ราชการของจังหวัดเพชรบุรีจึงได้เปลียนชื่อเป็น อำเภอเมืองเพชรบุรี และยังได้มีการยุบพื้นที่บางตำบลในเขตอำเภอบ้านแหลม แล้วนำมาอยู่ในเขตกำรปกครองของ อำเภอเมืองเพชรบุรีอีกด้วย ได้แก่ ตำบลนาพันสาม ตำบลหนองพลับ เนื่องจากห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอบ้านแหลม 
24 กันยายน พ.ศ. 2459 ได้มีประกาศ ตั้งอำเภอท่าช้าง จังหวัดเพชรบุรี โดยแยกท้องที่อำเภอจังหวัดเพชรบุรี แบ่งเป็น 2 อำเภอ โดยอำเภอที่ตั้งใหม่คือ อำเภอท่าช้าง อำเภอเดิมแลเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอคลองกระแชง มีผลเมื่อ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2459
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
อำเภอเมืองเพชรบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 24 ตำบล 184 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองเพชรบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 21 แห่ง ประกอบด้วย
โดมทรงหัวหอม

โดมทรงหัวหอม  เป็นอาคารทรงโดมแบบหนึ่ง มักจะสร้างเป็นโบสถ์ของศาสนาคริสต์นิกายรัสเซียนออร์ทอดอกซ์ ส่วนที่เป็นโดมนั้นจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่าส่วนฐานที่รองรับด้านล่าง และมักมีความสูงมากกว่าความกว้าง อาคารขนาดเหล่านี้มียอดแหลมและลายเกลียวคล้ายกับหัวหอม ด้วยเหตุนี้จึงนิยมเรียกกันว่า "โดมทรงหัวหอม"
หลังคาครอบที่สำคัญแบบอื่น ๆ ของโบสถ์นิกายนี้ คือ "โดมทรงหมวกเหล็ก" (helmet dome) (เช่น โดมของวิหารเซนต์โซเฟีย ในเมืองนอฟกอรอด และวิหารอัสสัมชัญ ในเมืองวลาดีมีร์ ประเทศยูเครน นอกจากนี้ยังมี "โดมทรงลูกแพร์" (pear domes) เช่น วิหารเซนต์โซเฟียในเมืองเคียฟ และ "โดมดอกบัวตูม" (bud dome) สถาปัตยกรรมบาโรก (เช่น โบสถ์เซนต์แอนดรูส์ในเคียฟ)
คลาโรไลน์

คลาโรไลน์  เป็นระบบอีเลิร์นนิ่งอีกโปรแกรมหนึ่งที่กำลังพัฒนา และใช้อยู่ในปัจจุบันโดยเฉพาะในแถบประเทศทางยุโรป โดยได้ตั้งเป็นโครงการพัฒนาโปรแกรมขึ้นในปี 2000 หรือปี 2543 ที่มหาวิทยาลัยคาธอลิกของเมืองลัพเวี่ยน Catholic University of Louvain ประเทศเบลเยียม โดย โธมัส เดอ แพรเทีย (Thomas De Praetere) โดยได้รับทุนสนับสนุนจากมูลนิธิลัพเวียน (Louvain Foundation)
นับตั้งแต่ปี 2004 หรือ ปี 2547เป็นต้นมา ก็ได่มีผู้ร่วมพัฒนาส่วนของโปรแกรมหลัก (Core System Code) คือ CERDECAM ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยของ ECAM (Engineering higher school - Belgium).
ระบบอีเลิร์นนิ่งของคลาโรไลน์ เป็นโปรแกรมระบบประเภทแจกจ่ายให้นำไปใช้ฟรี แบบเปิดเผยรหัสต้นฉบับ (Free Software or Open Source Code) ที่อนุญาตและสามารถนำไปพัฒนาเพิ่มเติม ปรับปรุงแก้ไขตลอดจนนำแจกจ่ายต่อได้ ภายใต้สิทธิ์อนุญาตแบบ GNU
ท่าอากาศยานนานาชาติหลวงพระบาง

ท่าอากาศยานสากลหลวงพระบาง  หรือที่เรียกกันว่า สนามบินหลวงพระบาง เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่มีความสำคัญเป็นลำดับสองของประเทศลาว รองจากท่าอากาศยานสากลวัตไต ที่นครหลวงเวียงจันทน์ สนามบินแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้กับใจกลางเมืองแขวงหลวงพระบาง และยังเป็นฐานการบิน ลำดับที่สองของสายการบินการบินลาว
ฟลิปฟล็อป

ฟลิปฟล็อป  หรือ แลตช์  เป็นวงจรอิเล็กทรอนิกส์ที่มีเอาต์พุตคงที่อยู่ 2 สถานะ คือ <math> Q </math> และ <math>\overline{Q}</math> ซึ่งมีค่าทางตรรกศาสตร์ตรงข้ามกัน เช่น ถ้า <math>Q</math> = 1,<math>\overline{Q}</math> = 0 ฟลิปฟล็อปยังเป็นอุปกรณ์ทางตรรกศาสตร์ซึ่งมีหน่วยความจำขนาดหนึ่งบิต ซึ่งบางครั้งอาจเรียกว่าเป็นอุปกรณ์ที่เสถียรภาพแบบสองสถานะ นั่นคือฟลิปฟล็อปหนึ่งตัวสามารถใช้เก็บค่า 0 หรือ 1 ได้ ซึ่งฟลิปฟล็อปจะทำงานเมื่อสัญญาณนาฬิกามีการเปลี่ยนแปลงค่า สำหรับช่วงเวลาอื่น ๆ ฟลิปฟล็อปจะคงค่าหรือจำค่าเดิมไว้ได้ ดังนั้น ฟลิปฟล็อปจึงเป็นส่วนประกอบพื้นฐานในการสร้างตัวนับ เรจิสเตอร์ และหน่วยความจำ เพื่อเก็บข้อมูลในรูปของเลขฐานสอง ซึ่งในปัจจุบันเราใช้ฟลิปฟล็อปกันอย่างกว้างขวางในอุปกรณ์ดิจิทัลเหมือนเป็นชิ้นส่วนความจำ คุณลักษณะอีกอย่างหนึ่งของฟลิปฟล็อปที่แตกต่างกับเกต คือ สามารถรักษาหรือเปลี่ยนแปลงสถานะของเอาต์พุตได้โดยใช้สัญญาณอินพุต
พัลส์นาฬิกา (clock pulse) เป็นวิธีการที่ทำให้ฟลิปฟล็อปแต่ละตัวสามารถเปลี่ยนสภาวะไปพร้อม ๆ กันได้โดยต้องมีการให้สัญญาณการเปลี่ยนสภาวะ ซึ่งทำให้ไม่ต้องใช้ฟลิปฟล็อปต่อร่วมกันหลาย ๆ อัน
"ดูบทความหลักได้ใน ดีฟลิปฟล็อป"
ประเภทของฟลิปฟล็อป.
ดีฟลิปฟล็อป.
ดีฟลิปฟล็อป (D flip-flop หรือ Delay flip-flop) จะมีการทำงานเมื่อถูกกระตุ้นด้วยสัญญาณนาฬิกาหรือ clock (CLK) ซึ่งสัญญาณนาฬิกาจะเปลี่ยนแปลงจาก 0>1>0>1>... เช่นนี้เรื่อยไป การกระตุ้นด้วยสัญญาณนาฬิกามีสองแบบคือ
ตารางการทำงานของดีฟลิปฟล็อป
"ดูบทความหลักได้ใน ทีฟลิปฟล็อป"
ทีฟลิปฟล็อป หรือท็อกเกิลฟลิปฟล็อป (T flip-flop หรือ Toggle flip-flop) จะมีอินพุตสองตัว คือ T (toggle) และ C (clock) อินพุต T ใช้เพื่อ toggle หรือกลับค่าเอาต์พุตของฟลิปฟล็อป
ทีฟลิปฟล็อป.
ตารางการทำงานของ T flop-flop
"ดูบทความหลักได้ใน เจเคฟลิปฟล็อป"
เจเคฟลิปฟล็อป.
เจเคฟลิปฟล็อป (JK flip-flop) จะมีอินพุตสามตัว คือ J, K และ C (clock) 
สถานะของ JKฟลิปฟล็อปขณะที่ฟลิปฟล็อปถูกกระตุ้น
อาร์เอสฟลิปฟล็อป.
อาร์เอสฟลิปฟล็อป (R-S flip-flop) เป็นฟลิปฟล็อปสมมติ เพราะอินพุตแบบอาร์เอสมักเป็นแลตซ์ไม่ใช่ฟลิปฟล็อป ซึ่งจะมีอินพุตสามตัว คือ S (set), R (reset) และ C (clock) 
ฟังก์ชันการทำงานของ SRฟลิปฟล็อปสามารถสรุปการทำงานได้ดังนี้
ภาษาอาร์พีจี

ภาษาอาร์พีจี  ซึ่ง RPG ย่อมาจากคำว่า Report Program Generator เป็นภาษาโปรแกรมเพื่อใช้ในการพัฒนาแอปพลิเคชันทางธุรกิจ โดยมีวัตถุประสงค์เริ่มแรกเป็นโปรแกรมเพื่อรายงาน โดยภาษาอาร์พีจี ถูกใช้กับระบบคอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ของไอบีเอ็ม ยาวนานพอสมควร ซึ่งมีรุ่นล่าสุดคือ อาร์พีจี รุ่น 4
อาร์พีจี เป็นภาษาโปรแกรมที่ ได้รับการถ่ายทอดคุณสมบัติต่าง ๆ มาจาก ซิสเต็มวัน (System I) ซึ่งรวมเอาคุณสมบัติและสภาพแวดล้อมทางภาษาลักษณะต่าง ๆ แบบการโปรแกรมเชิงวัตถุ เข้าไว้ อาทิเช่น โปรโตไทป์ฟังก์ชัน และ โพรซีเยอร์, การเชื่อมโยงความสัมพันธ์ทั้งแบบคงที่ หรือสเตติกส์ และแบบไดนามิก รวมถึงความสามารถในการเข้าถึงไลบรารี่ที่ถูกใช้งานประจำของภาษาซี หรือ ไดนามิกลิงก์ไลบรารี่ อีกทั้งยังสามารถทำงานกับโค้ดแบบรีเคอร์ซีฟหรือเรียกตัวเองและรีเอ็นทรานท์ ได้อย่างเต็มรูปแบบ
อาร์พีจี เป็นภาษาโปรแกรมหลักของแพลทฟอร์ม ไอบีเอ็ม ซิสเต็ม วัน (IBM System I platform) โดยได้รับการออกแบบมาให้เป็นเครื่องมือในการคิวรี่ข้อมูล โดย ไอบีเอ็มได้ทำการพัฒนา แก้ไข ปรับปรุง ให้ภาษาอาร์พีจี เป็นภาษาที่มีประสิทธิภาพสูงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นที่นิยมในการใช้งาน
โปรแกรมภาษาอาร์พีจี ประเภทต่าง ๆ จะเริ่มจากการกำหนดคุณลักษณะของไฟล์ โดยการแสดงลิสต์ของไฟล์ที่ถูกเขียนขึ้น ถูกอ่าน หรือถูกปก้ไข ปรับปรุง โดยการกำหนดคุณลักษณะขอบเขตของรูปแบบข้อมูล ที่ใช้ในการจัดเก็บหรือรองรับ องค์ประกอบส่วนต่าง ๆ ของโปรแกรม อาทิเช่น ดครงสร้างข้อมูล และ อะเรย์เชิงมิติ (คล้ายคลึงกับ "ส่วนจัดเก็บข้อมูลในการทำงาน" ของโปรแกรมภาษาโคบอล
หรือ คำสั่ง var ในโปรแกรมภาษาปาสคาล) โดยการกำหนดที่ต่อเนื่องด้วย ข้อกำหนดที่ใช้ในการคำนวณ ที่ระบุถึงส่วนโค้ดโปรแกรมพื้นฐาน ส่วนข้อกำหนดในการเอ้าพุทหรือการแสดงผลลัพธ์ จะตามด้วยการใช้ข้อกำหนดขอบเขตของรายงาน หรือรายงานที่สามารถถูกกำหนดจากภายนอก
ส่วนภาษาอาร์พีจีในปัจจุบัน นั้นมีจุดแข็งที่ รอบการจัดการโปรแกรม (program cycle) โดย โปรแกรมภาษาอาร์พีจีจะเอกซ์ซีคิวท์ ด้วยการวนลูปที่มีนัย ซึ่งสามารถประยุกต์โปรแกรม ให้สามารถเข้าถึงทุก ๆ เรคคอร์ดในไฟล์ นอกจากนี้วงรอบยังสามารถสร้างโปรแกรมที่สามารถตอบโต้ได้โดยต่อเนื่อง ในระหว่างการทำงาน จนกว่าจะเสร็จสิ้นโปรแกรมหรือเสร็จสิ้นการทำงาน ปัจจุบันโปรแกรมเมอร์ภาษาอาร์พีจีส่วนใหญ่ มักหลีกเลี่ยง ในการใช้วงรอบเพื่อเข้าควบคุม การไหลเลื่อนของโปรแกรม ด้วยโครงสร้างการวนลูปแบบมาตรฐาน
ประวัติ.
อาร์พีจี เป็นภาษาโปรแกรมหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ เครื่องอ่านบัตรตอก ที่ยังคงมีหลงเหลือใช้งานอยู่ในปัจจุบัน นั่นก็เพราะว่าภาษาอาร์พีจี ได้รับการพัฒนาก้าวหน้าเกินกว่าในช่วงเวลาที่ถูกใช้ หรือก้าวล้ำเกินกว่าในช่วงเวลาที่ถูกใช้งานนั่นเอง ซึ่งมีต้นกำเนิดจากการพัฒนาโดย ไอบีเอ็ม นปี ค.ศ. 1960 โดยชื่อที่ใช้ (Report Program Generator) บ่งบอกถึงประโยชน์การใช้งานของตัวภาษานั่นเอง กล่าวคือการสร้างรายงานจากไฟล์ข้อมุล ที่รวมถึงการจับคู่การเข้ากันของ เรคคอร์และ ผลรวมย่อยของตัวรายงาน
ลำดับโปเจียมแห่งสหราชอาณาจักร

ลำดับโปเจียมแห่งสหราชอาณาจักร คือ ลำดับความสูงต่ำแห่งฐานันดรของสหราชอาณาจักร
พระมหากษัตริย์ ไม่ว่าพระราชาหรือพระราชินีนาถจะอยู่ในลำดับที่ 1 แห่งโปเจียมเสมอ ถ้าพระราชาเป็นพระเจ้าแผ่นดิน มเหสีของพระองค์ (คือสมเด็จพระราชินีในรัชกาล) จะเป็นลำดับที่ 1 แห่งฝ่ายใน ในทางตรงกันข้ามไม่มีหลักเกณฑ์ใดๆ สำหรับเจ้าชายพระราชสวามี ดังนั้นเจ้าชายจะทรงพระดำเนินในลำดับที่เท่าใดนั้น ขึ้นอยู่กับพระบรมราชโองการ
พระราชวงศ์.
สำหรับลำดับโปเจียมพระราชวงศ์ฝ่ายหน้าคือ:
สำหรับลำดับโปเจียมพระราชวงศ์ฝ่ายในคือ:
สภาขุนนาง.
ขุนนางนั้นจะเดินตามลำดับยศดังนี้ ดยุก ตามด้วย มาควิส เอิร์ล วิสเคานท์ และบารอน ถ้าหากเป็นลำดับยศเดียวกัน ยศที่สถาปนาก่อนจะนำหน้า ยศในสมัยอังกฤษ มาก่อนยศสกอตแลนด์ ซึ่งมาก่อนยศสมัยบริเตนใหญ่ ซึ่งมาก่อนยศไอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ตามกฎนี้ใช้กับยศในระดับเดียวกันเท่านั้น ดังนั้นเอิร์ลของสหราชอาณาจักร ย่อมเดินนำหน้าวิสเคานท์แห่งอังกฤษ เป็นต้น
ภรรยาของขุนนางที่มียศตามสามี จะเดินในลำดับเดียวกับสามี ยกเว้นแต่จะมียศของตนที่สูงกว่านั้น และภรรยาหม้ายของขุนนางคนเก่าจะเดินนำหน้าภรรยาของขุนนางคนใหม่ เช่น ดัชเชสหม้ายแห่งแคว้น "ก" ย่อมเดินนำหน้าดัชเชส (คนปัจจุบัน) แห่งแคว้น "ก"
สมาชิกแห่งคริสตจักรแห่งอังกฤษ.
อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี เป็นผู้ที่มีศักดิ์สูงสุดรองจากสมาชิกในพระราชวงศ์ จะอยู่เป็นอันดับแรก และอาร์ชบิชอปแห่งยอร์ค เป็นอันดับที่ถัดมาเสมอ ตามด้วยเหล่าบิชอปแห่งคริสตจักรแห่งอังกฤษซึ่งอยู่ในลำดับที่เหนือกว่าเหล่าบารอนแห่งสภาขุนนาง โดยเรียงลำดับเริ่มจากบิชอปแห่งลอนดอน บิชอปแห่งเดอร์แฮม และ บิชอปแห่งวินเชสเตอร์ ตามด้วยบิชอป หรือมุขนายกประจำมุขมณฑลจากมุขมลฑลอื่นๆเรียงตามลำดับอาวุโส ตามด้วยปริมุขนายก หรือซัฟฟรากันบิชอป เรียงตามลำดับอาวุโส
ในประเทศสก็อตแลนด์ ซึ่งมีศาสนาคริสต์นิกายประจำชาติ คือ นิกายเพรสไบทีเรียน ซึ่งไม่มีทั้งอาร์ชบิชอป หรือบิชอป จึงให้ข้าหลวงใหญ่ (The Lord High Commissioner) แห่งสภาคริสตจักรแห่งสก็อตแลนด์ เรียงลำดับถัดจากสมาชิกพระราชวงศ์
จุดหมายปลายทางจากสนามบินในประเทศลาว

จุดหมายปลายทางจากสนามบินในประเทศลาว
ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต.
ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต หรือ สนามบินวัตไต (เวียงจันทน์)
IATA:VTE - ICAO:VLVT
ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศลาว ตั้งอยู่ที่เมืองหลวง เวียงจันทน์ ผู้โดยสารส่วนใหญ่มักจะมาเปลี่ยนเครื่องบินที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิก่อน 
ท่าอากาศยานนานาชาติหลวงพระบาง.
ท่าอากาศยานนานาชาติหลวงพระบาง หรือ สนามบินหลวงพระบาง 
IATA:LPQ - ICAO:VLLB
วังท้ายวัดพระเชตุพน

วังท้ายวัดพระเชตุพน เป็นกลุ่มวังที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งอยู่ใกล้กับวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ใกล้ปากคลองตลาด ต่อมาจากวังท้ายหับเผย
วังท้ายวัดพระเชตุพน ประกอบด้วย วัง 5 วัง คือ
ลัทธิช็อนโด

ลัทธิช็อนโด (ภาษาเกาหลี: ฮันกึล: 천도교; ฮันจา: 天道敎; อังกฤษ: Cheondoism) หรือ "ศาสนาแห่งวิถีสวรรค์" ศาสนานี้แสดงออกอย่างเปิดเผยว่า "รักชาติ" และก่อตั้งมาเพื่อต่อต้านการฉ้อราษฎร์บังหลวง และการรุกรานของต่างชาติ ศาสนาวิถีแห่งสวรรค์ก่อตั้งเมื่อคริสต์ศักราช 1860 ในช่วงแรกเรียกว่า "ทงฮัก" ซึ่งมีความหมายว่า "การเรียนรู้แบบตะวันออก" แตกต่างกับศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นตัวแทนในเวลานั้น ขบวนการนี้เติบโตจนถึงขึ้นมาเป็นการปฏิวัติชาวนาในคริสต์ศักราช 1890 และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ช็อนโด" ผู้นำศาสนานี้มีบทบาทสำคัญในขบวนการต่อต้านญี่ปุ่นสมัยอาณานิคม
วังรพีพัฒน์

วังรพีพัฒน์ หรือ วังราชบุรี เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชทาน ตั้งอยู่เชิงสะพานเทเวศร์นฤมิต ทางฝั่งเหนือของคลองผดุงกรุงเกษม ตรงข้ามกับวังเทวะเวสม์ และวังเทเวศร์
ปัจจุบัน วังกรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ เป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์เทเวศร์
วังวรดิศ

วังวรดิศ เป็นวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตั้งอยู่บนถนนหลานหลวง และถนนดำรงค์รักษ์ ใกล้ตลาดสะพานขาว ปัจจุบันใช้จัดแสดงเป็น พิพิธภัณฑ์และหอสมุด สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ 
วังวรดิศ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 บนที่ดินของเจ้าจอมมารดาชุ่ม พระมารดาของ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ โดยสร้างจากพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นค่าก่อสร้างทั้งหมดรวม 50,000 บาท ออกแบบโดย Karl Doehring นายช่างชาวเยอรมัน สร้างขึ้นสมัยปลายรัชกาลที่ 5 และมาแล้วเสร็จในสมัยของรัชกาลที่ 6 
ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก เป็นอาคารสูง 2 ชั้น รูปตัวแอล หลังคาทรงจั่วหักมุมตอนปลาย มีความชันมากจนใต้หลังคาสามารถใช้เป็นห้องเก็บของได้ มุงด้วยกระเบื้องดินเผาไม่เคลือบสี หลังคาด้านหน้าและด้านข้างมีหน้าต่างเล็กบนลาดหลังคาเพื่อระบายอากาศแบบยุโรป ภายในเป็นพื้นไม้
ลักษณะการตกแต่ง มีลายปูนปั้นที่ผนังตอนบนใกล้หลังคา ขอบอาคารชั้นบนมุขหน้าทางทิศตะวันออก มีเสาอิงรูปครึ่งวงกลม 2 เสา คู่กันเป็นปูนปั้นคล้ายกลีบบัวเรียงกันเป็นชั้น ๆ ชั้นล่างเน้นขอบของอาคารโดยรอบด้วยลายปูนปั้นพระทวารและพระแกล มีรูปร่างต่าง ๆ กัน 
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ สิ้นพระชนม์ที่วังนี้ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2486 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง วังนี้ได้รับการอนุรักษ์โดย พลตรี หม่อมราชวงศ์สังขดิศ ดิศกุล ได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2527 และได้รับการเสนอโดยองค์การยูเนสโก ประจำภาคพื้นเอเซียแปซิฟิก ให้ร่วมอนุรักษ์เป็น อาคารประวัติศาสตร์โลก
วังนางเลิ้ง

วังนางเลิ้ง เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ตั้งอยู่ริมถนนลูกหลวง ใกล้ปากคลองเปรมประชากรด้านทิศใต้ สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประทับอยู่ที่นี่จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ.
เดิมวังนี้เป็นวังที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสร้างพระราชทานแก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ต้นราชสกุล อาภากร ซึ่งเป็นพระราชโอรสลำดับที่ 28 ในเจ้าจอมมารดาโหมด วังนี้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของ กรมหลวงชุมพรฯ ภายหลังจากเสด็จกลับจากการศึกษาวิชาทหารเรือจาก สหราชอาณาจักรนาน 7 ปี และหลังจากเสด็จนิวัติสยามประเทศแล้ว พระองค์ก็ทรงเข้ารับราชการที่กระทรวงทหารเรือ
วังที่ประทับของกรมหลวงชุมพรนั้น รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดฯ ให้สร้างในที่ดินที่แต่เดิมเป็นพื้นที่ของชาวมอญ ซึ่งตั้งเป็นชุมชนใหญ่อยู่ริมคลองผดุงกรุงเกษมฝั่งทิศใต้ ชาวมอญหรือชาวรามัญกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ มีอาชีพขายตุ่ม ที่เรียกกันตามศัพท์พื้นเมืองว่า ตุ่มอีเลิ้ง ต่อมามีการเรียกตุ่มนี้ให้ฟังไพเราะขึ้นว่า ตุ่มนางเลิ้ง และด้วยเหตุที่วังนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านค้าตุ่มนางเลิ้ง วังสำหรับเจ้าฟ้านายทหารเรือพระองค์นี้ จึงได้ชื่อว่า วังนางเลิ้ง ไปโดยปริยาย
วังนางเลิ้งได้ใช้เป็นวังที่ประทับของกรมหลวงชุมพรฯ ถึงปี พ.ศ. 2466 พระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลงด้วยพระชันษาเพียง 43 ปี หลังการสิ้นพระชนม์ ทายาทจึงขายวังนางเลิ้งให้กับกรมยุวชนทหารบก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2491 วังนี้ใช้เป็นที่ตั้งของ โรงเรียนพณิชยการพระนคร ปัจจุบันคือ คณะบริหารธุรกิจและคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร โดยที่พระตำหนักใหญ่ที่รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานไว้นั้น ถูกรื้อมาทำเป็นอาคารไปแล้ว คงเหลือแต่เพียงเรือนหมอพร และประตูวัง ที่อยู่ด้านหลังศาลกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ซึ่งสร้างไว้เป็นที่ระลึกทางด้านหลังโรงเรียนเพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธาได้มากราบไหว้แทน
โซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์

โซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์ (Sony Interactive Entertainment) หรือชื่อในอดีตก่อนปี 2016 คือ โซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (Sony Computer Entertainment) เป็นบริษัทวิดีโอเกมทั้งด้านฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ เป็นบริษัทลูกในเครือโซนี่ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ผลงานสำคัญของโซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์ คือเครื่องเล่นวิดีโอเกมในตระกูลเพลย์สเตชัน
บริษัทลูก.
โซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์มีบริษัทลูกที่พัฒนาซอฟต์แวร์เกมให้กับเครื่องเพลย์สเตชันหลายแห่ง เช่น โพลีโฟนีดิจิตัล (วิดีโอเกมชุดแกรนทัวริสโม) เป็นต้น
หุ่นไล่กา

หุ่นไล่กา เป็นหุ่นสร้างขึ้นเลียนแบบมนุษย์ ปักไว้ในนา เพื่อให้นกที่จะมาจิกกินพืชผลตกใจกลัว โดยมากจะทำจากฟางข้าว หุ่นไล่กาในแต่ละท้องถิ่นมีลักษณะการสร้างที่แตกต่างกันไป แต่โดยมากมีลักษณะร่วมกันคือ รูปร่างคล้ายคน มีแขน ขา ศีรษะ คล้ายคนจริง อาจจะสวมหมวกฟางเก่าที่ไม่ใช้แล้ว ที่แขนทั้งสองข้างขยับได้เมื่อโดนลมพัด ทำให้นกตกใจกลัว ไม่กล้าเข้ามา
หุ่นหรืออุปกรณ์แบบอื่นที่สร้างขึ้นเพื่อไล่นกในนา หรือในทุ่งไร่ ก็นิยมเรียกว่าหุ่นไล่กา เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน พื้นที่ทำนาลดน้อยลง และศัตรูพืชมีมากขึ้น การสร้างหุ่นไล่กาเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวจึงไม่ค่อยปรากฏ เว้นแต่จะสร้างขึ้นเพื่อความสนุกสนาน เป็นงานอดิเรก หรือประโยชน์อย่างอื่น
เบลโลนา (เทพปกรณัม)

เทพีเบลโลนา  เป็นเทพีแห่งสงครามของโรมันโบราณ มีความเชื่อว่านางเป็นหนึ่งในเทพโรมันจำนวนมาก แม้ว่าจะไม่มีเรื่องราวในตำนานเป็นของนางเอง และน่าจะมีต้นกำเนิดจากชาวอีทรูสแคน (Etruscan) หรือชาวพื้นเมืองโบราณในประเทศอิตาลี และหลายคนยังเชื่ออีกว่านางเป็นเทพีแห่งสงครามแต่ดั้งเดิมของชาวโรมัน ซึ่งเก่าแก่กว่าเทพมาร์ส (Mars) บางครั้งนางยังถูกเข้าใจว่าเป็นพระมเหสีของเทพมาร์ส และแม้กระทั่งถูกรวมกับเทพีแมกนา มาเทอร์ (Magna Mater) พระแม่ธรณีของชาวฟรีเกีย (Phrygia) เนื่องด้วยสถานศักดิ์สิทธิ์ของนางอยู่ในเมืองออสเทีย (Ostia)
งานเทศกาลของเทพีเบลโลนาจะจัดขึ้นในวันที่ 3 มิถุนายน
ภาณิศา กังสดาลย์

ภาณิศา กังสดาลย์ หรือ ภาณิศา เกมโชว์ (ชื่อเล่น ฝน) สุดยอดแฟนพันธุ์แท้ เกมโชว์ 2 สมัย ในปี 2006 จบการศึกษาจาก คณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาภูมิศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2542
การสัมภาษณ์ลงนิตยสาร.
สัมภาษณ์พิเศษ 8 หน้าสี ภาณิศา กังสดาลย์ ดับเบิ้ลแฟนพันธุ์แท้เกมโชว์ ได้ดีเพราะมีเกมโชว์ในหัวใจ 
สัมภาษณ์ 7 หน้า ครอบครัวเกมโชว์ บ้านกังสดาลย์ 50 รายการเกมโชว์กับเงินรางวัลกว่า 2 ล้านบาท 
สัมภาษณ์ลงคอลัมน์ 108 คำถาม Guru Supercool ภาณิศา กูรูเกมโชว์ของเมืองไทย 
สัมภาษณ์ลงคอลัมน์ Real Life หน้า 66-67 ภาณิศา กังสดาลย์ ราชินีเกมโชว์ตลอดกาล
การสัมภาษณ์ออกรายการทอล์คโชว์
โชคชัย โชคอนันต์

โชคชัย โชคอนันต์เป็นนักร้องลูกทุ่ง ที่มีผลงานเพลง "หลงเสียงนาง" ที่โด่งดังไปทั่วประเทศ เมื่อ พ.ศ. 2525 จนกระทั่งประเทศเพื่อนบ้านอย่างกัมพูชา ยังหยิบยืมทำนอง นำไปใส่เนื้อร้องภาษาเขมร
ประวัติ.
โชคชัย โชคอนันต์ มีชื่อจริงว่า นายอัคมาน ปาทาน (บ้างก็ว่าชื่อ โชคชัย ปาทาน) เป็นลูกครึ่งไทย - ปากีสถาน เขาเกิดในครอบครัวที่มีอาชีพเลี้ยงวัวและขายเนื้อวัว ที่ชัยภูมิ เป็นลูกคนที่ 3 ของครอบครัว แต่ที่เด็กชายโชคชัยต่างจากเด็กแขกอื่นๆคือเขาชอบร้องเพลงลูกทุ่งเป็นชีวิตจิตใจ จึงฝึกร้องเพลง และตระเวนร้องเพลงตามสวนอาหารตามต่างจังหวัด
เข้าสู่วงการ.
เมื่อ ชูชาติ อินทร นักพากษ์ชื่อดังได้ฟังน้ำเสียงของโชคชัยก็เกิดพอใจ จึงออกทุนให้เขาตั้งวงดนตรีโดยให้ใช้ชื่อโชคชัย โชคอนันต์ โดยบันทึกเสียงเพลงแรกคือเพลง "หลงเสียงนาง" ที่แต่งโดย รุ่ง ทานตะวัน และเพลงนี้ก็ทำให้นักร้องหน้าคมเข้ม โด่งดังไปทุกหัวระแหงของประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน
ในช่วงนั้นเองที่ความดังที่พุ่งสุดขีดของเขา ชักนำให้โชคชัยก้าวเข้าสู่วงการภาพยนตร์ โดยรับบทเป็นพระเอก ในภาพยนตร์เรื่อง "หลงเสียงนาง" ของ รังสี ทัศนพยัคฆ์ คู่กับ มนฤดี ยมาภัย นางเอกดังแห่งยุค ที่ออกฉายในปี 2526 และประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ก่อนที่จะตามมาด้วย " มนต์รักนักเพลง " ของ รังสี ทัศนพยัคฆ์อีกเช่นกัน คราวนี้เขาแสดงร่วมกับราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์และออกฉายในปี 2527 
ในด้านผลงานเพลงนั้น โชคชัย ก็ได้ผลิตผลงานออกมาอีก 2 ชุดคือ "พายจ้ำ" และ "รถนะน้อง" แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ นอกจากนั้นก็ได้บันทึกเสียงคู่กับสายัณห์ สัญญา ด้วย แต่งานชุดนี้ไม่ถูกนำออกขาย ก่อนที่ความนิยมจะค่อยๆหดหายไป เขาจึงหันร้องเพลงตามร้านอาหารอยู่หลายปี และทำธุรกิจค้าผ้ากับน้องสาวซึ่งก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก ช่วงนั้นเขาดื่มจัด ทำให้สุขภาพทรุดโทรม สำหรับผลงานเพลงชุดสุดท้ายของโชคชัยที่ออกมาหลังจากห่างหายจากวงการถึง 20 ปีมีชื่อว่า "คนถูกใจ" โดยออกมาเมื่อปี พ.ศ. 2548 ด้วยการออกทุนของน้องสาว ขณะที่โชคชัยมีอายุ 52 ปี งานชุดนี้ มีทั้งเพลงเก่าที่เขาเคยร้องไว้แต่เดิม รวมทั้ง "หลงเสียงนาง" และเพลงที่เขาแต่งเอง 3 เพลงคือ "คนถูกใจ" "ตำบักแตง" และ "หวนคืนกล่อมแฟน" งานชุดนี้ก็ไม่ประสบความสำเร็จอีกเช่นเคย จากนั้นโชคชัยก็ไม่ได้ร้องเพลงอีกเลย 
ในยุคที่รุ่งเรือง โชคชัยดังมาก เงินทองจึงไหลมาเทมา แถมด้วยหน้าตาที่หล่อเหลา แต่พอความดังหดหาย ความสุขสบายก็หดหายตามไปด้วย เขาจึงหันหน้าเข้าหาสุราจนมีโรครุมเร้าหลายโรค แต่เมื่อรู้ตัวว่าป่วยเป็นโรคตับแข็ง ก็จึงหยุดดื่ม และรักษาตัวตลอดมา
อาการป่วย.
โชคชัย โชคอนันต์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2550 เวลา 02.20 น . ที่โรงพยาบาลศรีวิชัย ย่านบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ด้วยอาการหัวใจวาย ขณะมีอายุได้ 55 ปี หลังจากที่ก่อนหน้านั้นป่วยเป็นทั้งตับแข็ง เบาหวาน และ หัวใจ ทำให้ต้องเข้าๆออกๆโรงพยาบาลอยู่หลายครั้ง
ศพของเขาได้รับการฝังตามความเชื่อของศาสนาอิสลามอยู่ที่มัสยิดยันนาตุ้ลพิรเดาซ์ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา 
โชคชัย โชคอนันต์ มีบุตรสาว 2 คนชื่อ ชลธิชา ปาทาน กับ จันทรา ธีรวรรณ
รายนามนักประพันธ์และรายชื่อวรรณกรรมที่เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ของประเทศไทย

รายนามนักประพันธ์และรายชื่อวรรณกรรมที่เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ของประเทศไทย เรียงจากปีล่าสุดไปถึงปีแรกโดยนักเขียนและผลงานที่ได้รับรางวัลจะเขียนด้วยตัวหนังสือหนาที่ตำแหน่งบนสุดของแต่ละปี ข้อมูลหนังสือแต่ละเล่มเรียงจาก นามนักประพันธ์, ชื่อวรรณกรรม และสำนักพิมพ์เจ้าของลิขสิทธิ์ในเวลาที่หนังสือได้รางวัล
อนึ่ง คณะกรรมการคัดเลือก (Selection Committee) มีหน้าที่รับเรื่องที่มีผู้เสนอเข้าพิจารณา และพิจารณาคัดเลือกให้เหลือไม่เกิน 10 เรื่อง เสนอต่อคณะกรรมการตัดสิน (มีการปรับเพิ่มจำนวนผลงานรอบสุดท้าย จาก 7 เล่มเป็น 10 เล่ม ใน พ.ศ. 2548)
และ คณะกรรมการตัดสิน (Board of Juries) มีหน้าที่พิจารณาเรื่องที่คณะกรรมการคัดเลือกเสนอ และตัดสินให้ได้รับรางวัลซีไรต์เพียง 1 เรื่อง
หมายเหตุ : ในช่วงแรกของรางวัลซีไรต์ กล่าวคือ ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 - 2527 ไม่มีการประกาศผลงานที่เข้ารอบสุดท้าย
หลวงปู่ยิ้ม จนฺทโชติ

หลวงปู่ยิ้ม จนฺทโชติ (2387-2453) วัดหนองบัว พระเถราจารย์แห่งจังหวัดกาญจนบุรี อดีตเจ้าอาวาสวัดหนองบัว (วัดศรีอุปลาราม) ต.หนองบัว อ.เมือง จ.กาญจนบุรี ท่านได้เป็นอาจารย์สอนด้านวิปัสสนาและคาถาอาคมให้แก่พระหลายรูป อาทิ พระโสภณสมาจารย์ (เหรียญ) วัดศรีอุปลาราม, พระเทพมงคลรังษี (ดี) วัดเทวสังฆาราม, พระกาญจนวัตรวิบูลย์ (สอน) วัดทุ่งลาดหญ้า, พระโสภณสมณกิจ (หัง) วัดเหนือ, พระราชมงคลวุฒาจารย์ (ใจ) วัดเสด็จ และหนึ่งในศิษย์ฆราวาสคนสำคัญของท่าน คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์
ชาติภูมิ.
หลวงปู่ยิ้ม เป็นชาววังด้ง จ.กาญจนบุรี เกิดปีมะโรง เดือนห้า วันอังคาร พ.ศ. 2387 เป็นบุตร นายยิ่ง นางเปี่ยม บิดามารดาประกอบอาชีพค้าไม้ไผ่ล่องไปขายที่ปากอ่าวแม่กลอง จ.สมุทรสงคราม
อุปสมบทและการศึกษา.
ครั้นได้อายุครบบวช ได้อุปสมบทที่วัดทุ่งสมอ อ.พนมทวน จ.กาญจนบุรี โดยมี พระอาจารย์กลีบ วัดหนองบัว เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์แดง วัดเหนือ และพระอาจารย์อินทร์ วัดทุ่งสมอ เป็นพระคู่สวด ได้รับฉายาว่า จนฺทโชติ เมื่อบวชเรียนแล้วเรียนอักษรขอม ภาษาบาลี มงคลทีปนี มูลกัจจายน์ พระมาลัย พระเจ้า 10 ชาติ ท่องสูตรสนธิจนช่ำชอง สามารถท่องจำพระปาฏิโมกข์สวดได้แต่พรรษาที่ 2 ด้วยท่านชอบวิชาความรู้ จึงได้รับคำแนะนำจากพระอาจารย์แดงพระคู่สวดว่า เมืองบางช้าง (สมุทรสงคราม) มีพระอาจารย์เก่ง ๆ หลายวัด วิชาแขนงต่าง ๆ ไม่ซ้ำกัน ท่านจึงได้มุ่งมาทางเมืองบางช้าง ซึ่งท่านมีความคุ้นเคยอยู่ตั้งแต่สมัยที่ติดตามครอบครัวล่องแพไม้ไผ่ไปขาย 
วัดแรกที่ท่านเข้าไปศึกษา คือ วัดบางนางลี่น้อย อำเภออัมพวา มีพระพระปลัดทิม อุปัชฌาย์เก่าแก่ของวัด เรียนทางน้ำมนต์โภคทรัพย์ ยุคนั้นเชื่อว่าใครได้อาบน้ำมนต์วัดนี้ คนจนก็จะรวย ถ้าเป็นขุนนางก็จะได้เลื่อนยศถาบรรดาศักดิ์ พระปลัดทิมมีวิชาทำผงทางเมตตามหานิยม และวิชาโหราศาสตร์ ฤกษ์ล่าง ฤกษ์บนต่างๆ ปัจจุบันวัดนี้ได้ถูกน้ำเซาะตลิ่งจมหายไปในแม่น้ำแม่กลองแล้ว วัดต่อมาคือ วัดลิงโจน ต่อมาเรียกว่า วัดปากสมุทรสุดคงคา คืออยู่ปากอ่าวแม่กลอง กับพระพ่วง ท่านมีวิชาทำธงกันอสุนีบาตสายฟ้า และพายุคลื่นลม ชาวเรือทะเลนับถือมาก วิชาหวายลงอักขระของท่าน ทำเป็นรูปวงกลม ว่ากันว่าเวลาขาดน้ำจืด เอาหวายโยนลงทะเลแล้วตักน้ำ ภายในวงหวายจะได้น้ำจืดทันที ลูกอมหมากทุย ก็ลือชื่อ พระรูปนี้สำเร็จจินดามณีมนต์เรียกปลาเรียกเนื้อได้แบบพระสังข์ทอง อาจารย์ต่อมาคือ พระกลัด วัดบางพรม อัมพวา เรียนทางมหาอุด ผ้าเช็ดหน้าทาง มหานิยม เชือกคาดเอวถักเป็นรูปกระดูกงู กันเขี้ยวงาและทางคงกระพันชาตรี ท่านองค์นี้ย่นหนทางได้ ข้ามแม่น้ำลำคลองไม่ต้องใช้เรือแพ และ พระแจ้ง วัดประดู่ อัมพวา เรียนทางแพทย์แผนโบราณ มีดหมอปราบภูติผีปีศาจ ทางมหาประสาน เชือกคาดชื่อตะขาบไฟหรือไส้หนุมาน มีดตะกรุดคู่อยู่หัวเชือก จากนั้นท่านยังได้ไปศึกษาอยู่กับพระอาจารย์ในถ้ำพุพระ (ถ้ำขุนแผน)เมืองกาญจนบุรี พระอาจารย์องค์นี้มีอายุร้อยกว่าปี ชำนาญอภิญญามีอิทธิคุณถึงล่องหนหายตัวได้ ตามประวัติบันทึกของพระโสภณสมาจารย์กล่าวว่า "พระยิ้มชอบทางรุกขมูลธุดงค์วัตร ออกพรรษาแล้วเข้าป่าเจริญสมาธิในป่าลึก ท่านรู้จักภาษา นก กา สัตว์ป่าทุกชนิด จิตกล้าเข้าทุกที จะทำเครื่องรางชนิดใดก็ขลังไปทุกอย่าง"
มรณภาพ.
หลวงปู่ยิ้ม จนฺทโชติ ถึงแก่มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2453 สิริอายุได้ 66 ปี เมื่อท่านได้ถึงมรณภาพแล้ว ตำรับตำราต่าง ๆ ของท่านก็เป็นมรดกตกทอดมาถึงเจ้าคุณพระโสภณสมาจาร (เหรียญ)วัดหนองบัว และสานุศิษย์ที่สืบทอดวิชาก็ได้สร้างเครื่องรางเจริญรอยตามแบบท่านสืบมาจนปัจจุบัน
สุข สูงสว่าง

นายสุข สูงสว่าง (พ.ศ. 2475 - 13 มกราคม พ.ศ. 2550) ผู้ก่อตั้งกลุ่มธุรกิจหนังสือดวงกมล ประกอบด้วยร้านหนังสือดวงกมล สำนักพิมพ์ดวงกมล (D.K. Book House) เป็นผู้นำเข้าตำราภาษาอังกฤษ และผู้จัดพิมพ์หนังสือและตำราวิชาการเป็นภาษาไทยเป็นจำนวนมาก เป็นผู้ก่อตั้งนิตยสาร "โลกหนังสือ" เมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นผู้ก่อตั้งร้านหนังสือดวงกมล สาขาซีคอนสแควร์ ซึ่งเป็นร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และมีแนวความคิดที่จะตั้งเมืองหนังสือ ที่อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ ให้เป็นแหล่งซื้อขายหนังสือที่ใหญ่ที่สุด และสร้างหมู่บ้านนักเขียนนานาชาติ ที่อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี แต่โครงการล้มเลิกไป เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจ เมื่อ พ.ศ. 2540 
ชีวิตส่วนตัวชื่นชอบการดื่มไวน์เป็นอย่างมาก เคยเปิดร้านขายไวน์ อยู่ใกล้กับร้านขายหนังสือ ที่ซีคอนสแควร์ ชื่อ "กระท่อมไวน์ของนายสุข" 
สุข สูงสว่าง สมรสกับ คริสติน สูงสว่าง ชาวเยอรมัน มีบุตรสาวชื่อ ไมลิน สูงสว่าง ระยะหลังมีปัญหาครอบครัวจึงแยกทางกัน และมีปัญหาฟ้องร้องเรื่องหนี้สิน และเรื่องธุรกิจ กับทางครอบครัวผู้ร่วมก่อตั้งร้านหนังสือดวงกมลมาด้วยกัน
สุข สูงสว่าง ล้มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก เป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2550 ที่โรงพยาบาลพหลพยุหเสนา อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี
เสาว์ บุญเสนอ

เสาว์ บุญเสนอ (3 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 - 26 ธันวาคม พ.ศ. 2544) นักประพันธ์ บรรณาธิการหนังสือ "เพลินจิตต์" "ประมวลวัญ" และ "ประมวลสาร" เป็นเจ้าของนามปากกา ส. บุญเสนอ
เสาว์ บุญเสนอ เกิดที่ตำบลเกาะเรียน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เข้าเรียนที่โรงเรียนวัดราชาธิวาสเมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๑ เลขประจำตัว ๑๐๑ แต่ไปจบมัธยมแปดจากโรงเรียนวัดเบญจมบพิตร เนื่องจากสมัยนั้นโรงเรียนวัดราชาธิวาสเปิดสอนแค่มัธยมต้น เริ่มทำงานเป็นนักเรียนช่างรถไฟ เป็นคนส่งฟืนหัวจักรของกรมรถไฟหลวง เมื่อ พ.ศ. 2468 ขณะอายุ 16 ปี จากนั้นจึงสมัครเป็นศิษย์การบิน ของกองทัพอากาศไทย
เสาว์เริ่มงานประพันธ์โดยเขียนเรื่องส่งไปลงตามหนังสือพิมพ์ต่างๆ เช่น "สมานมิตรบันเทิง" "สารานุกูล" "ต. เง็กชวน" เริ่มมีชื่อเสียงจากเรื่อง สายแดง ได้รับตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เดลิเมล์รายวัน 
เสาว์ บุญเสนอ มีผลงานแปลบทภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศเพื่อใช้ในการพากย์เสียงภาษาไทยเป็นจำนวนมาก เขาเป็นผู้ตั้งชื่อภาษาไทยให้กับภาพยนตร์ เจมส์ บอนด์ ว่า "พยัคฆ์ร้าย 007"
เสาว์ บุญเสนอ สมรสกับ นางศรีสุดา บุญเสนอ ระยะหลัง ก่อนจะเสียชีวิต มีผลงานเขียนในนิตยสาร "โลกหนังสือ" และ ต่วย'ตูน
ตะวันออกไกล

ตะวันออกไกล  ในความหมายที่จำกัดหมายถึงพื้นที่ซึ่งประกอบด้วยประเทศทางด้านตะวันออกของทวีปเอเชีย ได้แก่ เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ในความหมายที่กว้างขึ้นมักหมายรวมถึงอาเซียนและบางส่วนของเอเชียใต้
ในทางประวัติศาสตร์ ชาติมหาอำนาจในยุโรปเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 เรียกดินแดนแถบนี้และกลุ่มเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกว่าตะวันออกไกลเนื่องจากอยู่ห่างไกลจากอาณาจักรของตนไปทางทิศตะวันออก#เปลี่ยนทาง