กองทัพสหราชอาณาจักร

กองทัพบริติช  มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า กองทัพในสมเด็จฯ  และบ้างเรียกว่า กองทัพในพระองค์  เป็นกองทัพของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ 
ประวัติ.
สมัยจักรวรรดิอังกฤษ.
การรวมราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และราชอาณาจักรสกอตแลนด์ เป็นสหราชอาราจักรด้วยพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 ส่งผลให้กองทัพบริเตนใหญ่และกองทัพสกอตแลนด์รวมกันกลายเป็นกองทัพบริติชในรูปแบบปัจจุบัน
ในช่วงศตวรรษที่ 18 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 กองทัพบริติชเป็นแกนกลางของการขยายตัวของจักรวรรดิอังกฤษ ซึ่งกลายเป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยครอบคลุมพื้นที่กว่าหนึ่งในสี่ของโลกและประชากรกว่าห้าร้อยล้านคน ในยุคนี้ กองทัพแบ่งเป็นสองเหล่าทัพ ได้แก่ กองทัพบก และกองทัพเรือ ซึ่งแต่ละเหล่ามีบทบาทเฉพาะในการรักษาอำนาจเหนือดินแดนโพ้นทะเล
ราชนาวีอังกฤษมีบทบาทสูงสุดในช่วงนี้ โดยรักษาขีดความสามารถในการครองนที (Command of the Sea) ผ่านกองเรือขนาดใหญ่ที่สามารถครองมหาสมุทรทั่วโลก ทำให้อังกฤษสามารถคุ้มครองเส้นทางการค้าสำคัญ เช่น เส้นทางอินเดียและคลองสุเอซ ความเหนือชั้นของราชนาวีถึงจุดสูงสุดเมื่ออังกฤษมีเรือเดรดนอต มากกว่าประเทศอื่นรวมกันในต้นศตวรรษที่ 20
ทางด้านกองทัพบก แม้จะมีขนาดเล็กกว่าชาติยุโรปอื่น แต่มีประสบการณ์ในปฏิบัติการอาณานิคมอย่างกว้างขวาง เช่น สงครามในอินเดียและกบฏแขกในปี 1857 และสงครามบูร์ครั้งที่สองในแอฟริกาใต้ โดยอาศัยกองกำลังจากอาณานิคมอย่าง “กองทัพอินเดียของบริติช” (British Indian Army) เป็นแรงสนับสนุนหลัก
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของกองทัพบริติช ซึ่งจากเดิมเป็นกองกำลังที่มุ่งเน้นการรักษาอาณานิคม กลับต้องเผชิญกับสงครามอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในแนวรบยุโรป กองทัพบกบริติชขยายตัวจากกองกำลังอาชีพขนาดเล็กเพียงไม่กี่แสนนาย กลายเป็นกองทัพพลเรือนขนาดมหึมาที่มีทหารกว่าห้าล้านคนภายในไม่กี่ปี 
ในช่วงแรกเข้าสงคราม กองทัพอังกฤษสงครามด้วยกลยุทธ์ยิงแล้วเคลื่อน ซึ่งเป็นยุทธวิธีแบบเก่า แต่แล้วก็ต้องปรับตัวเข้าสู่สงครามสนามเพลาะที่ต้องการการประสานงานระหว่างยุทโธปกรณ์ขั้นสูง เช่น ปืนใหญ่ เครื่องบิน และแก๊สพิษ สิ่งสำคัญคือการริเริ่มใช้รถถังอย่างเป็นทางการครั้งแรกในยุทธการที่แม่น้ำซอม และพัฒนาแนวคิดการยุทธผสมมากขึ้นในปี 1918 กองทัพได้จัดตั้งส่วนเสนาธิการและระบบบัญชาการแบบรวมศูนย์มากขึ้น เพื่อควบคุมกองทัพขนาดใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกัน กองทัพเรือหลวงก็พัฒนาเทคนิคการปิดล้อมทางทะเลและสงครามเรือดำน้ำ
หนึ่งในจุดเปลี่ยนสำคัญคือ การกำเนิดของกองทัพอากาศ ในวันที่ 1 เมษายน 1918 โดยรวมหน่วยบินทหารบกและของหน่วยบินทหารเรือเข้าด้วยกัน กลายเป็นกองทัพอากาศในระดับเหล่าทัพเอกเทศแห่งแรกของโลก
สงครามโลกครั้งที่สอง.
สงครามโลกครั้งที่สองเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของกองทัพบริติชที่ต้องปรับตัวอย่างรวดเร็วจากประสบการณ์ความสูญเสียในสงครามโลกครั้งแรก และจากความพ่ายแพ้อย่างหมดสภาพในยุทธการที่ฝรั่งเศส ความจำเป็นในการเผชิญหน้ากับศัตรูหลายด้าน ทั้งเยอรมนีในยุโรป อิตาลีในแอฟริกา และญี่ปุ่นในเอเชีย ผลักดันให้กองทัพพัฒนาในเชิงโครงสร้าง ยุทธวิธี และเทคโนโลยีอย่างลึกซึ้ง
กองทัพบกเริ่มสงครามด้วยกำลังพลประมาณ 897,000 นาย ส่วนใหญ่เป็นกองกำลังประจำการและอาสาสมัคร แต่หลังการถอนกำลังออกจากดันเคิร์กในปี 1940 รัฐบาลจึงประกาศเกณฑ์ทหารเต็มรูปแบบ ทำให้กองทัพขยายตัวสู่กองกำลังขนาดหลายล้านนา หน่วยรบได้รับการฝึกแบบใหม่เน้นความยืดหยุ่นและการประสานกำลังระหว่างรถถัง ปืนใหญ่ และทหารราบ หรือที่เรียกว่าการยุทธผสม โดยเฉพาะภายใต้การนำของจอมพลเบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี ในการทัพอียิปต์และตูนิเซีย อีกด้านหนึ่ง ราชนาวียังคงเป็นกำลังสำคัญในการคุ้มครองเส้นทางเดินเรือและการปิดล้อมศัตรู กองทัพเรือพัฒนาอาวุธและเทคโนโลยีใหม่ เช่น โซนาร์ (ASDIC), เรดาร์, และเรือพิฆาตที่มีประสิทธิภาพในการล่าตรวจเรือดำน้ำเยอรมันในยุทธการมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งถือเป็นเส้นทางส่งกำลังบำรุงที่สำคัญที่สุดของอังกฤษ
กองทัพอากาศมีพัฒนาการโดดเด่นโดยเฉพาะในยุทธเวหาที่บริเตน ปี 1940 ซึ่งกองทัพอากาศสามารถหยุดยั้งการรุกรานทางอากาศของนาซีเยอรมนีได้สำเร็จ โดยอาศัยเครื่องบินขับไล่ ซูเปอร์มารีน สปิตไฟร์ และฮ็อคเกอร์ เฮอริเคน รวมถึงการใช้ระบบเรดาร์แจ้งเตือนล่วงหน้าอย่างมีประสิทธิภาพ ต่อมาภารกิจของกองทัพอากาศขยายสู่การโจมตีเชิงยุทธศาสตร์ในเยอรมนี เช่น การทิ้งระเบิดที่เดรสเดินและฮัมบวร์ค
นอกจากนี้ กองทัพบริติชยังมีพัฒนาการด้านการรบพิเศษ โดยจัดตั้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ (SAS) และหน่วยคอมมานโดสำหรับปฏิบัติการลับและการบุกจู่โจมเชิงลึก ซึ่งกลายเป็นต้นแบบของหน่วยรบพิเศษยุคใหม่
สงครามเย็นและสงครามต่อต้านการก่อการร้าย.
หลังสงครามโลกครั้งที่สองการเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจและการเมืองตลอดจนการเปลี่ยนทัศนคติในสังคมและรัฐบาลอังกฤษสะท้อนให้เห็นได้จากกองกำลังติดอาวุธของโลกที่มีบทบาทอย่างมาก และต่อมาโดยความพ่ายแพ้ทางการเมืองในช่วงวิกฤติของสุเอซ (1956) สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทใหม่ของอังกฤษในโลกและการขยายตัวของสงครามเย็น (1947-1991) ประเทศกลายเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของพันธมิตรทางทหารของนาโตในปีพ. ศ. 2492 การทบทวนด้านการป้องกันเช่นในปีพ.ศ. 2500 และ 2509 ได้ประกาศลดอัตราการชุมนุมอย่างเห็นได้ชัด
ตัวเลขที่ออกโดยกระทรวงกลาโหมเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2016 แสดงให้เห็นว่าพนักงานกองกำลังของกองทัพอังกฤษ 7,185 รายสูญเสียชีวิตตั้งแต่ปลายสงครามโลกครั้งที่สอง
โครงสร้างบังคับบัญชา.
ในทางการ พระมหากษัตริย์ทรงดำรงตำแหน่ง "จอมทัพ" (Head of the Armed Forces) กำลังพลจะต้องถวายสัตย์ปฏิญาณความจงรักภักดีต่อพระองค์ พระมหากษัตริย์จึงถือเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของทหารทุกนาย แต่ในทางปฏิบัติที่ยึดถือกัน พระมหากษัตริย์จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการบังคับบัญชาหรือตัดสินใจเกี่ยวกับกิจการกองทัพ และมอบภาระหน้าที่ดังกล่าวให้รัฐบาลเป็นผู้ใช้อำนาจแทนพระองค์
กองทัพบริติชดำรงโครงสร้างการบังคับบัญชาแบบรวมศูนย์ภายใต้หลัก "พลเรือนคุมทหาร" โดยมีรัฐบาลเป็นผู้กำหนดนโยบายทางทหาร ส่วนการดำเนินงานและยุทธศาสตร์เป็นหน้าที่ของนายทหารระดับสูง ซึ่งทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดในระบบที่เน้นการประสานงานระหว่างเหล่าทัพและความโปร่งใสต่อรัฐสภา อำนาจสูงสุดในการตัดสินใจใช้กำลังทหารขึ้นอยู่กับรัฐบาล โดยเฉพาะนายกรัฐมนตรี ซึ่งมีอำนาจในการประกาศสงครามหรืออนุมัติปฏิบัติการทางทหารตามกฎหมายและพันธกรณีระหว่างประเทศ ด้านการบริหารนโยบายและงบประมาณเป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ซึ่งมีอำนาจในการควบคุมกองทัพในฐานะผู้แทนพลเรือนและเป็นผู้รายงานต่อรัฐสภา อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยนายกรัฐมนตรีมิใช่จอมทัพ ในบางกรณีเช่นว่าถ้านายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้ใช้อาวุธนิวเคลียร์ ปลัดกระทรวงกลาโหมสามารถปฏิเสธคำสั่งโดยอ้างเหตุผลดังกล่าว
ในส่วนราชการฝ่ายทหาร ตำแหน่งนายทหารสูงสุดคือปลัดกระทรวงกลาโหม (Chief of the Defence Staff) ซึ่งเป็นนายทหารอาชีพที่มีหน้าที่ให้คำแนะนำด้านยุทธศาสตร์ต่อรัฐบาลและควบคุมการบริการงานของทั้งสามเหล่าทัพ ผู้นำของแต่ละเหล่าทัพมีตำแหน่งเป็นเสนาธิการทหารบก เสนาธิการทหารเรือ และเสนาธิการทหารอากาศ ทั้งสามคนนี้ขึ้นตรงต่อปลัดกระทรวงกลาโหมในด้านยุทธศาสตร์
อาวุธนิวเคลียร์.
สหราชอาณาจักรเป็นหนึ่งในห้าประเทศที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นรัฐมีอาวุธนิวเคลียร์ภายใต้สนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ สหราชอาณาจักรเริ่มพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1940 และทดสอบระเบิดนิวเคลียร์ลูกแรกในปี 1952 ซึ่งในปัจจุบัน อาวุธนิวเคลียร์ของสหราชอาณาจักรถูกควบคุมและบังคับใช้โดยราชนาวีภายใต้ระบบที่เรียกว่า “Continuous At-Sea Deterrence” (CASD) ซึ่งมีเรือดำน้ำติดตั้งขีปนาวุธนิวเคลียร์ลาดตระเวนในทะเลตลอด 24 ชั่วโมง นับตั้งแต่ปี 1969
กำลังรบติดอาวุธนิวเคลียร์ของสหราชอาณาจักรในปัจจุบัน ประกอบด้วยเรือดำน้ำชั้นแวนการ์ด จำนวน 4 ลำ ซึ่งแต่ละลำสามารถบรรทุกขีปนาวุธ Trident II D5 ที่มีหัวรบปรมาณูหลายนัดแบบแยกเป้าหมายได้ (MIRV) ทั้งนี้ รัฐบาลมีแผนจะเปลี่ยนมาใช้เรือดำน้ำชั้นเดรดนอตภายในช่วงปี 2040 สหราชอาณาจักรมีนโยบายจำกัดจำนวนหัวรบนิวเคลียร์ไว้ไม่เกิน 260 หัวรบ (ตามประกาศปี 2021) ซึ่งเป็นการปรับเพิ่มจากเดิมที่ที่กำหนดไว้ไม่เกิน 180 หัว แต่แม้สหราชอาณาจักรไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ในสามเหล่าทัพเหมือนอย่างสหรัฐหรือรัสเซีย แต่ถือว่าเพียงพอต่อการป้องปรามทางยุทธศาสตร์