ชาวโอลเมก

โอลเมก.
นอกจาก สิ่งแรกเริ่มอื่นๆแล้ว ชาวโอลเมกยังมีการประกอบพิธีกรรมการกรีดเลือดถวาย/บูชา  และเล่นเกมบอลเมโสอเมริกา  ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของสังคมเมโสอเมริกาส่วนใหญ่ในยุคต่อมาแง่มุมของชาวโอลเมกที่รู้จักกันดีที่สุดในปัจจุบันคืองานศิลปะของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวหินยักษ์  อารยธรรมโอลเมกถูกระบุลักษณะเป็นครั้งแรกผ่านสิ่งประดิษฐ์ที่นักสะสมได้ซื้อมาจากในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 ผลงานศิลปะของชาวโอลเมกถือเป็นหนึ่งในงานที่โดดเด่นที่สุดของอเมริกาโบราณ 
นิรุกติศาสตร์.
คำว่า "โอลเมก" (Olmec) มาจากภาษา นาอวตล์  โดยมาจากรูปเอกพจน์ Ōlmēcatl (อ่านว่า:) หรือรูปพหูพจน์ Ōlmēcah (อ่านว่า:) [4][5] คำนี้ประกอบด้วยสองคำคือ ōlli (อ่านว่า: โอ-ลิ) หมายถึง "" และ mēcatl (อ่านว่า:) หมายถึง "ผู้คน" ดังนั้น โดยความหมายตามตัวอักษรแล้ว คำว่า "โอลเมก" ในภาษานาอวตล์จึงหมายถึง "ผู้คนแห่งยางไม้"
ยางสำหรับลูกบอลที่ใช้ในเกมบอลพิธีกรรมนั้นผลิตโดยผู้คนในที่ราบลุ่มอ่าวเม็กซิโกมาตั้งแต่ประมาณ 1600 ปีก่อนคริสตกาล กระบวนการผลิตเกี่ยวข้องกับการสกัดน้ำยาง  จากต้นยางพาราที่พบได้ทั่วไปในพื้นที่ ' และผสมน้ำยางกับน้ำจากเถาวัลย์ท้องถิ่นชื่อ ' (รวมถึงชาวแอซเท็ก) เรียกเพื่อนบ้านร่วมสมัยของพวกเขาในที่ราบลุ่มอ่าวเม็กซิโกว่า "ผู้คนแห่งยางไม้" แต่คำเรียกนี้ถูกบันทึกไว้เมื่อประมาณ 2,000 ปีหลังจากอารยธรรมโอลเมกโบราณสิ้นสุดลง นักโบราณคดีในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้นำชื่อ "โอลเมก" มาใช้กับซากปรักหักพังและสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกค้นพบใหม่ในใจกลางของดินแดนนี้ โดยเข้าใจผิด ไปหลายทศวรรษก่อนที่จะทราบว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดย "ผู้คนแห่งยางไม้" กลุ่มเดียวกับที่อยู่ร่วมสมัยกับชาวแอซเท็ก แม้จะมีการเข้าใจผิด ชื่อนี้ก็ได้ถูกใช้ต่อมาจนถึงปัจจุบัน 
ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าชาวโอลเมกโบราณใช้ชื่อใดเรียกตนเอง บันทึกบางส่วนของเมโสอเมริกาในยุคต่อมาดูเหมือนจะเรียกถึงชาวโอลเมกโบราณว่า "ตาโมอันชาน"  นอกจากนี้ ยังมีคำร่วมสมัยที่บางครั้งใช้เรียกวัฒนธรรมโอลเมกคือ "เตโนเซโลเม" (tenocelome) ซึ่งหมายถึง "ปากของ" 
ภาพรวม.
----ใจกลางโอลเมก  คือพื้นที่ในที่ราบลุ่ม ซึ่งเป็นบริเวณที่อารยธรรมนี้ขยายตัวหลังจากพัฒนาในช่วงแรกในโซโคนุสโก  รัฐเวรากรุซ พื้นที่นี้โดดเด่นด้วยที่ราบลุ่มที่เป็นหนองน้ำ สลับกับเนินเขาต่ำ สันเขา และภูเขาไฟ เซียร์รา เด โลส ตุกซ์ตลาส  ตั้งตระหง่านอยู่ทางเหนือ เลียบตามอ่าวแคมเปชี  ในอ่าวเม็กซิโก ที่นี่เองที่ชาวโอลเมกได้สร้างศูนย์กลางเมือง-วิหารถาวรขึ้นที่ ซานลอเรนโซ เตน็อกติตลัน , ลาเวนตา , เตรสซาปอเตส , และ ลากูนา เด โลส เซร์โรส  ในภูมิภาคนี้เองที่อารยธรรมเมโสอเมริกาแห่งแรกได้ถือกำเนิดขึ้นและรุ่งเรืองระหว่างประมาณ 1,400–400 ปีก่อนคริสตกาล
การกำเนิดของโอลเมก.
บทความหลัก:.
วัฒนธรรมก่อนโอลเมกได้รุ่งเรืองมาตั้งแต่ประมาณ 2500 ปีก่อนคริสตกาล และมีการคาดการณ์ว่าชาวโอลเมกส่วนหนึ่งพัฒนามาจากวัฒนธรรมใกล้เคียงอย่าง โมคายา  หรือ มิกเซ-โซเก  ที่พัฒนาขึ้นในช่วงเวลานั้น เดิมที การเริ่มต้นของอารยธรรมโอลเมกถูกกำหนดให้อยู่ระหว่าง ถึง แต่การค้นพบหลักฐานของซากโอลเมกที่ถูกฝังไว้ในพิธีกรรม ณ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เอล มานาตี  ใกล้กับแหล่งโบราณคดีสามแห่งที่รู้จักกันในชื่อรวมว่า ซานลอเรนโซ เตน็อกติตลัน  ได้เลื่อนช่วงเวลาดังกล่าวกลับไปอย่างน้อย ดูเหมือนว่าชาวโอลเมกจะมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมการทำฟาร์มยุคแรกของรัฐตาบัสโก ซึ่งเริ่มต้นขึ้นระหว่าง ถึง วัฒนธรรมเหล่านี้มีพืชผลหลักและเทคโนโลยีการเกษตรพื้นฐานแบบเดียวกับอารยธรรมโอลเมกในยุคต่อมา 
สิ่งที่เราเรียกว่าวัฒนธรรมโอลเมกได้ปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์เป็นครั้งแรกที่ ซานลอเรนโซ เตน็อกติตลัน  ซึ่งเป็นที่ที่ลักษณะเฉพาะของชาวโอลเมกเริ่มปรากฏให้เห็นราว 1400 ปีก่อนคริสตกาล การผงาดขึ้นของอารยธรรมนี้ได้รับความช่วยเหลือจากสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาในท้องถิ่น ซึ่งมีดินพาที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยน้ำ รวมถึงเครือข่ายการคมนาคมที่เอื้ออำนวยโดยลุ่ม สภาพแวดล้อมเช่นนี้อาจนำไปเปรียบเทียบได้กับศูนย์กลางอารยธรรมโบราณอื่น ๆ อย่าง และ ที่ล้วนแล้วแต่เป็นพื้นที่ที่มีผลผลิตสูง สภาพแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์นี้ส่งเสริมให้เกิดการรวมตัวของประชากรอย่างหนาแน่น ซึ่งกระตุ้นให้ชนชั้นนำถือกำเนิดขึ้น ชนชั้นนำเหล่านี้เป็นผู้สร้างความต้องการในการผลิตสิ่งของหรูหราที่มีสัญลักษณ์และความประณีต ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมโอลเมก สิ่งของหรูหราเหล่านี้หลายชิ้นทำมาจากวัสดุอย่างหยก, หินออบซิเดียน, และ ซึ่งได้มาจากแหล่งที่อยู่ห่างไกล แสดงให้เห็นว่าชนชั้นนำของโอลเมกในยุคแรกสามารถเข้าถึงเครือข่ายการค้าขนาดใหญ่ในเมโสอเมริกาได้ แหล่งหยกที่มีค่าที่สุดคือหุบเขาทางตะวันออกของ, ส่วนหินออบซิเดียนของโอลเมกนั้น สามารถสืบแหล่งที่มาได้จากที่ราบสูงกัวเตมาลา เช่น เอลชายัล (El Chayal) และซานมาร์ติน ฮิโลเตเปเก  หรือจากเมืองปวยบลา  ซึ่งมีระยะทางห่างออกไปประมาณ 200 ถึง 400 กิโลเมตร (120 ถึง 250 ไมล์) ตามลำดับ 
รัฐเกร์เรโร  โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัฒนธรรมเมซกาลา  ยุคแรก ดูเหมือนจะมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ตอนต้นของวัฒนธรรมโอลเมก สิ่งประดิษฐ์สไตล์โอลเมกมักจะปรากฏให้เห็นในบางส่วนของรัฐเกร์เรโรเร็วกว่าในพื้นที่เวรากรุซ-ตาบัสโก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วัตถุที่เกี่ยวข้องจากแหล่งโบราณคดีอามูโก-อาเบลิโน (Amuco-Abelino) ในรัฐเกร์เรโร เผยให้เห็นอายุย้อนไปได้ถึง 
ลาเวนตา (La Venta).
"บทความหลัก: ".
ศูนย์กลางโอลเมกแห่งแรกคือซานลอเรนโซ ถูกทิ้งร้างเกือบทั้งหมดราว ซึ่งเป็นช่วงเวลาใกล้เคียงกับที่ลาเวนตาเริ่มมีบทบาทสำคัญขึ้นมา การทำลายล้างอนุสาวรีย์จำนวนมากที่ซานลอเรนโซยังเกิดขึ้นในช่วงประมาณ 950 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งอาจบ่งชี้ถึงการลุกฮือภายใน หรือการรุกรานจากภายนอก (ซึ่งเป็นไปได้น้อยกว่า) อย่างไรก็ตาม แนวคิดล่าสุดชี้ว่า การเปลี่ยนแปลงทางสิ่งแวดล้อมอาจเป็นสาเหตุของการย้ายศูนย์กลางของชาวโอลเมกในครั้งนี้ โดยเฉพาะการที่แม่น้ำสายสำคัญบางสายเปลี่ยนเส้นทางเดิน หลังจากความรุ่งเรืองของซานลอเรนโซเสื่อมถอยลง ได้ขึ้นมาเป็นศูนย์กลางที่โดดเด่นที่สุดของชาวโอลเมก โดยคงอยู่ตั้งแต่ 900 ปีก่อนคริสตกาล จนกระทั่งถูกทิ้งร้างไปประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาล ลาเวนตาได้ธำรงรักษามรดกทางวัฒนธรรมของชาวโอลเมกไว้ ด้วยการแสดงออกถึงอำนาจและความมั่งคั่งอันน่าทึ่ง 
มหาพีระมิด  ของที่นี่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในเมโสอเมริกาในยุคนั้น แม้จะผ่านการสึกกร่อนไปกว่า 2,500 ปีแล้ว ปัจจุบันก็ยังคงสูงตระหง่านถึง 34 เมตร (112 ฟุต) เหนือพื้นที่ราบเรียบตามธรรมชาติ ภายในลาเวนตาที่ฝังลึกอยู่ใต้พื้นดินนั้น มี "เครื่องบูชา" ที่หรูหราและต้องใช้แรงงานมหาศาลในการสร้างสรรค์ เช่น บล็อกหินเซอร์เพนไทน์ผิวเรียบหนัก 1,000 ตัน, ลานโมเสกขนาดใหญ่, ผิวเรียบและแยกต่างหากอย่างน้อย 48 ชิ้น ที่ทำจากขวานหยกขัดเงา, เครื่องปั้นดินเผา, รูปปั้นจำลอง, และ
การล่มสลาย.
----นักวิชาการยังไม่สามารถสรุปสาเหตุของการสิ้นสุดอารยธรรมโอลเมกได้ ระหว่าง ประชากรในพื้นที่ครึ่งตะวันออกของใจกลางโอลเมกลดลงอย่างรวดเร็ว และบริเวณนั้นมีผู้คนอาศัยอยู่เบาบางจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 19 นักโบราณคดีเชื่อว่า การลดลงของประชากรนี้อาจเป็นผลมาจาก "การเปลี่ยนแปลงทางสภาพแวดล้อมที่รุนแรง จนทำให้ภูมิภาคนี้ไม่เหมาะสมสำหรับการอยู่อาศัยของกลุ่มเกษตรกรขนาดใหญ่" โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมของแม่น้ำ ซึ่งชาวโอลเมกต้องพึ่งพาอาศัยในการเกษตร การล่าสัตว์ การเก็บหาของป่า และการคมนาคม การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อาจเกิดจากการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก หรือการยุบตัวของแผ่นเปลือกโลก  หรือการที่แม่น้ำเกิดการตกตะกอนทับถม  อันเนื่องมาจากกิจกรรมทางการเกษตร 
มีหนึ่งทฤษฎีอธิบายการลดลงของประชากรจำนวนมากในช่วงปลายยุคเริ่มต้น โดยแซนต์ลีย์และคณะ (Santley et al. 1997) เสนอว่าเป็นการย้ายถิ่นฐานเนื่องจากภูเขาไฟปะทุ แทนที่จะเป็นการสูญสิ้นไปเลย การปะทุของภูเขาไฟในช่วงต้น, ปลาย และปลายสุดของยุคก่อร่างสร้างตัวน่าจะปกคลุมพื้นที่และบังคับให้ชาวโอลเมกต้องย้ายถิ่นฐานของตน ไม่ว่าจะเกิดจากสาเหตุใด ภายในเวลาไม่กี่ร้อยปีหลังจากการละทิ้งเมืองโอลเมกรุ่นสุดท้าย วัฒนธรรมที่สืบทอดต่อมาก็ได้ตั้งหลักปักฐานอย่างมั่นคง แหล่งโบราณคดีเตรส ซาโปเตส (Tres Zapotes) ซึ่งตั้งอยู่ทางขอบตะวันตกของเขตศูนย์กลางวัฒนธรรมโอลเมก ยังคงมีการอยู่อาศัยต่อไปจนหลังปี แต่ไม่มีลักษณะเฉพาะของวัฒนธรรมโอลเมกปรากฏอีก วัฒนธรรมหลังโอลเมกนี้ มักเรียกกันว่า “เอปี-โอลเมก”  ซึ่งมีลักษณะบางประการคล้ายกับที่พบในแหล่งอิซาปา  ที่อยู่ห่างออกไปราว 550 กิโลเมตร (340 ไมล์) ไปทางตะวันออกเฉียงใต้
โบราณวัตถุ.
----วัฒนธรรมโอลเมกได้รับการนิยามครั้งแรกจากรูปแบบงานศิลปะ และสิ่งนี้ยังคงเป็นเอกลักษณ์สำคัญของวัฒนธรรมนี้ งานศิลปะโอลเมกจำนวนมาก อย่างเช่น "นักมวยปล้ำ"  มีลักษณะเป็นแบบธรรมชาติ (naturalistic) โดยสร้างสรรค์จากวัสดุหลากหลายชนิด ทั้งหยก ดินเหนียว หินบะซอลต์ และหินกรีนสโตน เป็นต้น ส่วนงานศิลปะอื่นๆ แสดงออกถึงสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ผสมสัตว์  ที่น่าอัศจรรย์ ซึ่งมักมีการจัดรูปแบบอย่างมีสไตล์สูง โดยใช้สัญลักษณ์ที่สะท้อนความหมายทางศาสนา ที่พบบ่อยได้แก่ ปากที่ห้อยลง (downturned mouths) และศีรษะที่มีรอยผ่า (cleft head) ซึ่งทั้งสองลักษณะนี้ปรากฏให้เห็นในการแสดงภาพของ มนุษย์เสือจากัวร์  นอกจากการสร้างสรรค์ภาพคนและสิ่งมีชีวิตคล้ายคนแล้ว ช่างฝีมือชาวโอลเมกยังเชี่ยวชาญในการพรรณนาภาพสัตว์อีกด้วย
แม้ว่าจะพบได้มากมายในแหล่งโบราณคดีตลอดช่วงยุคเริ่มต้น  แต่อนุสาวรีย์หินอย่างหัวหินยักษ์ยังคงเป็นลักษณะที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำมากที่สุดของวัฒนธรรมโอลเมก อนุสาวรีย์เหล่านี้สามารถแบ่งออกได้เป็นสี่ประเภท 
ประติมากรรมหัวขนาดยักษ์.
"บทความหลัก : ".
ลักษณะที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของอารยธรรมโอลเมก (Olmec civilization) คือ หัวขนาดมหึมาที่สวมหมวกคลุมศีรษะ (colossal helmeted heads) เนื่องจากไม่มีข้อความใดในยุคก่อนโคลัมบัส (pre-Columbian) ที่อธิบายถึงหัวเหล่านี้อย่างชัดเจน ประติมากรรมอันน่าทึ่งนี้จึงตกเป็นหัวข้อของการตีความและคาดเดามากมาย เดิมทีเคยมีแนวคิดว่าหัวเหล่านี้เป็นรูปของนักเล่นเกมลูกบอล (ballplayers) แต่ในปัจจุบันมีความเห็นโดยทั่วไปว่าหัวเหล่านี้เป็นภาพเหมือนของผู้ปกครอง (rulers) ซึ่งอาจแต่งกายคล้ายกับนักเล่นเกมลูกบอล หัวแต่ละหัวมีลักษณะเฉพาะตน ไม่มีชิ้นใดเหมือนกัน และหมวกคลุมศีรษะที่ดูคล้ายหมวกกันกระแทกก็มีลวดลายตกแต่งที่เป็นเอกลักษณ์ บ่งบอกถึงสัญลักษณ์ประจำตัวหรือกลุ่ม นอกจากนี้ยังมีการตั้งข้อสันนิษฐานว่าชาวเมโสอเมริกา (Mesoamerican people) อาจเชื่อว่าวิญญาณ รวมถึงประสบการณ์และความรู้สึกทั้งหมดของบุคคลนั้น สถิตอยู่ภายในศีรษะ 
จนถึงปัจจุบัน มีการขุดพบ หัวขนาดมหึมา (colossal heads) แล้วทั้งหมด 17 ชิ้น 
หัวขนาดมหึมา (colossal heads) เหล่านี้มีขนาดแตกต่างกัน ตั้งแต่ หัวที่รานโช ลา โคบาตา (Rancho La Cobata) ซึ่งมีความสูงถึง 3.4 เมตร (11 ฟุต) ไปจนถึงหัวคู่ที่ เตรส ซาโปเตส (Tres Zapotes) ซึ่งมีความสูงเพียง 1.47 เมตร (4 ฟุต 10 นิ้ว) นักวิชาการคำนวณว่า หัวที่มีขนาดใหญ่ที่สุด อาจมีน้ำหนักระหว่าง 25 ถึง 55 ตัน (28 ถึง 61 short tons) 
หัวขนาดมหึมา (colossal heads) เหล่านี้ถูกสกัดจาก หินบะซอลต์ภูเขาไฟ (volcanic) ก้อนเดียว ซึ่งพบใน เทือกเขาเซียร์รา เด ลอส ทักซ์ทลาส (Sierra de los Tuxtlas) ตัวอย่างเช่น หัวที่เตรส ซาโปเตส (Tres Zapotes) ถูกแกะสลักจากหินบะซอลต์ที่พบบริเวณยอดเขา เซร์โร เอล วีเฆีย (Cerro el Vigía) ทางฝั่งตะวันตกของเทือกเขาทักซ์ทลาส ส่วนหัวที่พบที่ ซาน ลอเรนโซ (San Lorenzo) และ ลา เวนตา (La Venta) นั้น มีความเป็นไปได้ว่าสกัดจากหินบะซอลต์ของ เซร์โร ซินเตเปก (Cerro Cintepec) ทางฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ อาจแกะสลักที่บริเวณ แหล่งงานลญาโน เดล ฮิการอ (Llano del Jicaro workshop) ที่อยู่ใกล้เคียง แล้วจึงลากหรือลอยตามทางน้ำไปยังจุดหมายปลายทางซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบไมล์ มีการประมาณว่า การเคลื่อนย้าย หัวขนาดมหึมา (colossal head) หนึ่งหัว ต้องใช้แรงงานคนประมาณ 1,500 คน เป็นระยะเวลานานถึง สามถึงสี่เดือน 
หัวบางส่วน และโบราณวัตถุจำนวนมาก ถูกทำลายบางส่วน (mutilated) ถูกฝัง (buried) ขุดขึ้นมาอีกครั้ง (disinterred) เคลื่อนย้ายไปยังตำแหน่งใหม่ หรือแม้กระทั่งถูกฝังซ้ำอีกครั้ง (reburied) โบราณวัตถุบางชิ้น รวมถึงหัวอย่างน้อยสองหัว ถูกนำกลับมาใช้ใหม่หรือแกะสลักขึ้นใหม่ (recycled or recarved) อย่างไรก็ตาม ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าการกระทำเหล่านี้เป็นผลมาจากการขาดแคลนหิน หรือมีนัยสำคัญในเชิงพิธีกรรม (ritual) หรือความหมายอื่น ๆ นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าการทำลายบางลักษณะนั้นมีความหมายเกินกว่าการทำลายธรรมดา แต่ก็ยังมีนักวิชาการอีกบางกลุ่มที่ไม่ตัดความเป็นไปได้เกี่ยวกับความขัดแย้งภายใน (internal conflicts) หรือแม้แต่ว่ามีการรุกรานจากภายนอก (invasion) แม้จะดูเป็นไปได้น้อยก็ตาม 
ลักษณะใบหน้าที่แบนและริมฝีปากหนา ของหัวขนาดมหึมา (colossal heads) ของโอลเมก ได้ก่อให้เกิดข้อถกเถียง เนื่องจากมีความคล้ายคลึงกับลักษณะใบหน้าของชาวแอฟริกาบางกลุ่ม ด้วยเหตุนี้ นักเขียนบางคนจึงเสนอทฤษฎีว่า ชาวโอลเมกอาจเป็นชาวแอฟริกันที่อพยพมายังทวีปอเมริกาในยุคก่อนโคลัมบัส (pre-Columbian) อย่างไรก็ตาม นักโบราณคดีและนักวิชาการด้านเมโสอเมริกาส่วนใหญ่ ไม่ยอมรับข้ออ้างเรื่องการติดต่อกับแอฟริกาในยุคก่อนโคลัมบัส ข้อเสนอหนึ่งในการอธิบายลักษณะใบหน้าของหัวเหล่านี้คือ การแกะสลักในลักษณะเช่นนั้นอาจเป็นผลจากพื้นที่จำกัดบนก้อนหินบะซอลต์ นอกจากนี้ ยังมีนักวิชาการที่ชี้ว่า นอกจากจมูกที่กว้างและริมฝีปากหนาแล้ว ดวงตาของหัวเหล่านี้ยังแสดงลักษณะของ หนังตาชั้นเดียว  ซึ่งลักษณะใบหน้าเหล่านี้ยังสามารถพบได้ในกลุ่มชนพื้นเมืองเมโสอเมริกันยุคปัจจุบัน ในช่วงทศวรรษ 1940 ศิลปินและนักประวัติศาสตร์ศิลป์ชาวเม็กซิกัน มิเกล โควาร์รูเบียส (Miguel Covarrubias) ได้ตีพิมพ์ภาพถ่ายเปรียบเทียบงานศิลปะของโอลเมกกับใบหน้าของ ซึ่งแสดงลักษณะที่ใกล้เคียงกันอย่างเด่นชัด สมมติฐานเกี่ยวกับต้นกำเนิดแอฟริกันนั้น ตั้งอยู่บนแนวคิดที่ว่า งานแกะสลักของโอลเมกเป็นการพรรณนาผู้คนในยุคนั้นโดยตรง ซึ่งเป็นข้อสมมุติที่ยากจะยืนยันได้ เมื่อพิจารณาจากลักษณะโดยรวมของศิลปกรรมโอลเมกทั้งหมด 
ไอแวน แวน เซอร์ทิมา  อ้างว่า ผมเปียเจ็ดเปีย (seven braids) บนหัวโอลเมกที่ เตรส ซาโปเตส (Tres Zapotes) เป็นทรงผมแบบชาวเอธิโอเปีย (Ethiopian hairstyle) แต่เขาไม่ได้เสนอหลักฐานใดที่ยืนยันว่าทรงผมดังกล่าวเป็นทรงผมร่วมสมัยในยุคนั้น ในทางตรงกันข้าม แฟรงก์ เจ. ยูร์โก  กล่าวว่า ผมเปียของโอลเมกนั้นไม่คล้ายคลึงกับผมเปียของชาวอียิปต์หรือชาวนูเบียร่วมสมัยแต่อย่างใด 
ริชาร์ด ดายล์  เขียนไว้ว่า “ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ ว่าหัวเหล่านี้เป็นการพรรณนาลักษณะทางกายภาพของชนพื้นเมืองอเมริกัน (American Indian) ที่ยังคงพบเห็นได้บนถนนในเมืองโซเตอาปัน (Soteapan), อาคายูกัน (Acayucan) และเมืองอื่น ๆ ในภูมิภาคนี้” 
หน้ากากหยก.
สิ่งประดิษฐ์อีกประเภทหนึ่งที่มีขนาดเล็กกว่ามากคืองานจากหยกในรูปแบบหน้ากาก หยกถือเป็นวัสดุที่มีค่าอย่างยิ่ง และถูกใช้เป็นเครื่องหมายแสดงชนชั้นของชนชั้นปกครอง 
ประมาณ 1500 ปีก่อนคริสตกาล ช่างแกะสลักชาวโอลเมกยุคแรกได้เชี่ยวชาญการสร้างสรรค์รูปทรงมนุษย์ [38] สิ่งนี้สามารถยืนยันได้จากประติมากรรมไม้ของโอลเมกที่ค้นพบในพื้นที่ชุ่มน้ำเอลมานาตี (El Manati) ก่อนที่จะมีการใช้เทคนิคการตรวจอายุด้วยเรดิโอคาร์บอนเพื่อกำหนดอายุที่แน่นอนของชิ้นงานโอลเมก นักโบราณคดีและนักประวัติศาสตร์ศิลปะได้สังเกตเห็นลักษณะเฉพาะที่เรียกว่า "สไตล์โอลเมก" ปรากฏอยู่ในโบราณวัตถุต่าง ๆ มากมาย นักวิชาการเรียกขานหน้ากากใบหน้าเหล่านี้ว่า "หน้ากากสไตล์โอลเมก" แต่จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีการค้นพบตัวอย่างใดในบริบททางโบราณคดีที่ควบคุมโดยตรงของชาวโอลเมก หน้ากากเหล่านี้ถูกค้นพบจากแหล่งโบราณคดีของวัฒนธรรมอื่น ๆ รวมถึงชิ้นหนึ่งที่ถูกฝังไว้ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์  ของเตนอชติตลัน ซึ่งปัจจุบันคือเม็กซิโกซิตี้ โดยจงใจ.สันนิษฐานว่าหน้ากากนี้น่าจะมีอายุประมาณ 2,000 ปี ในช่วงที่นำไปฝัง ซึ่งบ่งชี้ว่าหน้ากากดังกล่าวได้รับการยกย่องและสะสมไว้ เช่นเดียวกับที่โบราณวัตถุโรมันถูกสะสมในยุโรป 
"สไตล์โอลเมก" หมายถึงการผสมผสานกันของลักษณะเฉพาะ ได้แก่ ดวงตาที่ลึก, รูจมูกกว้าง, และปากดูแข็งแรงและบิดเบี้ยวเล็กน้อย สไตล์โอลเมกยังผสมผสานลักษณะใบหน้าของทั้งมนุษย์และเสือจากัวร์เข้าไว้ด้วยกันอย่างชัดเจน ศิลปะโอลเมกมีความเชื่อมโยงอย่างแน่นแฟ้นกับศาสนาของชาวโอลเมก ซึ่งมีเสือจากัวร์เป็นสัตว์ที่มีบทบาทสำคัญอย่างโดดเด่น ชาวโอลเมกเชื่อว่าในอดีตกาลอันไกลโพ้น เผ่าพันธุ์ของมนุษย์เสือจากัวร์ถือกำเนิดขึ้นจากการรวมกันระหว่างเสือจากัวร์กับผู้หญิง ลักษณะหนึ่งของมนุษย์เสือจากัวร์ที่พบเห็นได้คือ รอยผ่าคมกริบที่หน้าผาก ของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติจำนวนมากในงานศิลปะโอลเมก รอยผ่าคมกริบนี้เชื่อมโยงกับรอยบุ๋มตามธรรมชาติบนหัวของเสือจากัวร์