pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เมโทรสเตชัน

เมโทรสเตชัน  เป็นวงป็อปร็อกอเมริกัน ก่อตั้งวงในปี 2006 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ในช่วงปลายปี 2006 ทางวงเซ็นสัญญากับค่าย Columbia/Red Ink พวกเขาเป็นที่รู้จักจากผลงานเพลงท็อปเท็น "Shake It" ซึ่งมาจากอัลบั้มชุดแรกในชื่อวงเอง โดยมีสมาชิก เทรซ ไซลัส (พี่ชายของนักแสดงในฮันนาห์มอนทานา ของไมลีย์ ไซลัส) และเมสัน มัสโซ (พี่ชายของนักแสดงในฮันนาห์มอนทานา ของมิตเชล มัสโซ)
ธงชาตินาซีเยอรมนี

ธงชาตินาซีเยอรมนี หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ ธงชาติและธงพาณิชย์แห่งไรช์เยอรมัน  เป็นธงชาติของไรช์เยอรมัน ระหว่างปี ค.ศ. 1933 ถึงปี 1945
ประวัติ.
เมื่อพรรคนาซีเข้าบริหารประเทศ ตั้งแต่วันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1933 ธงชาติสีดำ-แดง-ทองถูกประกาศเลิกใช้เป็นธงชาติของนาซีเยอรมนี ต่อมา คำสั่งในวันที่ 12 มีนาคม รัฐบาลได้ประกาศใช้ธงสามสี คือ ดำ-ขาว-แดง ซึ่งเป็นธงชาติที่ใช้มาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเยอรมัน และ ธงสวัสดิกะของพรรคนาซีให้เป็นธงชาติของรัฐอย่างถูกต้องตามกฎหมายทั้งสองแบบ ในปี 1935 หลังจากประธานาธิบดี เพาล์ ฟอน ฮินเดนบูร์ก ถึงแก่อสัญกรรม ฮิตเลอร์ได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นฟือเรอร์ การใช้ธงชาติประจำรัฐสองผืนถูกยกเลิก และ ประกาศใช้ธงสวัสดิกะเป็นธงชาตินาซีเยอรมนี ขณะที่ธงสีดำ-ขาว-แดงแบบเก่าถูกห้ามใช้ด้วยเหตุผลที่ว่า "ถอยหลังลงคลอง"
การออกแบบธงประจำพรรคนาซีเริ่มขึ้นในฤดูร้อนปี 1920 โดย อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ โดยใช้ธงที่มีพื้นหลังสีแดง วงกลมสีขาว และสัญลักษณ์สวัสดิกะสีดำตรงกลาง โดยที่สีบนพื้นธงได้แสดงความเชื่อมโยงถึงจักรวรรดิเยอรมัน เนื่องจากเลือกใช้สีบนธงตรงกับสีธงชาติจักรวรรดิเยอรมัน นอกจากนี้ ธงประจำพรรคนาซียังมีความหมายมากกว่านั้น ตามที่ฮิตเลอร์ได้เขียนเอาไว้ในไมน์คัมพฟ์ สีขาว หมายถึง ชาตินิยม สีแดง หมายถึง สังคมนิยม และเครื่องหมายสวัสดิกะ ซึ่งใช้เป็นเครื่องหมายของ เชื้อชาติอารยัน 
ปลายสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนาซีเยอรมันพ่ายแพ้สงคราม กฎหมายฉบับแรกที่บังคับใช้โดยสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตร คือ การสั่งให้ทำลายสัญลักษณ์ของนาซีทั้งหมด และเลิกใช้กฎหมายที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ ยังมีคำสั่งห้ามใช้ธงสวัสดิกะในหลายประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในประเทศเยอรมนี
ฟือเรอร์

ฟือเรอร์  ในภาษาเยอรมัน หมายถึง "ผู้นำ" โดยคำว่า "ฟือเรอร์" มักจะหมายถึง ฉายาของผู้นำนาซีเยอรมนี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และเป็นตำแหน่งเดียวที่มีอำนาจสูงสุดในรัฐบาลนาซีเยอรมัน กองทัพเยอรมัน และองค์กรกึ่งทหาร (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน่วยเอ็สเอ็ส) โดยคำดังกล่าวเป็นการเอาอย่างจากคำว่า "อิลดูเช" ในภาษาอิตาลี ซึ่งมีความหมายอย่างเดียวกัน
การเรียกตนเองของฮิตเลอร์.
ฟือเรอร์ คือ ชื่อพิเศษที่นายกรัฐมนตรีเยอรมนี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ใช้เรียกตนเองหลังจากรัฐบัญญัติการมอบอำนาจ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 1933 ซึ่งทำให้เขามีอำนาจที่จะประกาศใช้กฎหมาย โดยไม่ต้องผ่านการเห็นชอบจากไรชส์ทาค ในฐานะส่วนหนึ่งของกระบวนการ "ไกลช์ชัลทุง" และภายหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของเพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค ประธานาธิบดีคนแรกแห่งเยอรมนี เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1934 ฮิตเลอร์ได้ประกาศตนเองเป็นทั้งฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรี โดยเรียกชื่อตำแหน่งเต็มว่า ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรีไรช์ ("Führer und Reichskanzler") ซึ่งเป็นการรวมตำแหน่งประมุขแห่งรัฐและนายกรัฐมนตรีเข้าด้วยกัน และทำให้ฮิตเลอร์กลายมาเป็นประมุขแห่งไรช์และหัวหน้ารัฐบาลไรช์อย่างเป็นทางการ และถือได้ว่าเป็นผู้นำเผด็จการแห่งไรช์ที่สามในทางปฏิบัติ 
นาซีเยอรมนีได้ปลูกฝัง "ฟือเรอร์พรินซิพ" (หลักการผู้นำ) และทำให้ฮิตเลอร์เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปเป็นเพียงว่า "ฟือเรอร์" ("ผู้นำ") และหนึ่งในสโลแกนทางการเมืองที่นาซีหยิบยกขึ้นมาพูดถึงบ่อยครั้งที่สุด คือ "หนึ่งชน หนึ่งไรช์ หนึ่งฟือเรอร์" ("Ein Volk, ein Reich, ein Führer")
การเรียกในเอกสาร.
สำหรับการสั่งการและลงนามในทางการทหาร ฮิตเลอร์ได้ใช้ชื่อตำแหน่งว่า ฟือเรอร์และผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์ ("Führer und Oberster Befehlshaber der Wehrmacht") ส่วนการลงนามในเอกสารงานต่างประเทศเป็น ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรีไรช์ ("Führer und Reichskanzler") การลงนามในชื่อตำแหน่งทั้งสองแบบนี้เลิกใช้ในกลางปี 1942 โดยมีการเปลี่ยนเป็น ฟือเรอร์แห่งไรช์เยอรมันใหญ่ ("Führer des Großdeutschen Reiches") แทน
แม็กซิมา (ซอฟท์แวร์)

Maxima เป็น ซอฟต์แวร์เสรี เพื่องาน computer algebra system (CAS) พัฒนาขึ้นด้วยภาษา common lisp โดยอิงจาก Macsyma รุ่นปีคศ. 1982 โดย Maxima ใช้ GNU General Public License และทำงานบนแพลตฟอร์มแบบ POSIX เช่น Mac OS X, Unix, BSD และ Linux รวมถึง Microsoft Windows
Maxima สามารถใช้ gnuplot ในการพลอตกราฟทั้งสองและสามมิติ
ตัวอย่างการใช้งาน.
การใช้ "solve" เพื่อแก้สมการ
จะได้
<math>\left[ h=-\over{2}} , h=\over{2}} \right]</math>
นอกจากนี้ยังใช้สร้างผลลัพธ์ให้ TeX ได้ด้วย "tex" เช่น
จะได้
ซึ่งนอกจากจะนำไปใช้ใน LaTeX แล้วยังสามารถนำไปใช้ร่วมกับ ของ MediaWiki และจะให้ผลดังนี้
<math>\int_{g\left(x\right)}^{h\left(x\right)}{f\left(x , y\right)\;dy}</math>
โยโมงิอุ

โยโมงิอุ ("คฤหาสน์หญ้าคา") เป็นบทที่ 15 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท เป็นบทที่ดำเนินเรื่องช่วงระหว่างบท อะคะชิ และ มิโอะซึคุชิ
ที่มาของชื่อบท โยโมงิอุ.
โยโมงิ (蓬 - ヨモギ yomogi) หรือ Japanese mugwort มีชื่อทางวิชาการว่า "Artemisia indica" var. "maximowiczii" โยะโมะงิเป็นพืชป่าที่อยู่ในสกุลโกฐจุฬาลัมพา เป็นพืชที่โตเร็วมาก สามารถโตได้ถึง 1.2 เมตร แตกหน่อขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว มีดอกเล็ก ๆ สีน้ำตาลอมเหลือง 2 เพศในดอกเดียว ออกดอกช่วงเดือนกรกฎาคมถึงพฤศจิยายน สามารถปลิวไปตามลมได้เพื่อขยายพันธุ์ ใบเป็นรูปขนนก มีขนใต้ใบ เป็นสมุนไพร และ สามารถนำมาทำขนมที่เรียกว่า คุสะโมจิ
โยโมงิอุ (蓬生) หมายถึง บ้านทรุดโทรมพุพังที่รกด้วยหญ้าและวัชพืช เช่น โยะโมะงิ
เรื่องย่อ.
ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไปยังหาดสุมะนั้น ไม่มีผู้ใดคอยดูแลซุเอะสึมะฮะนะ เจ้าหญิงแห่งฮะตะจิเลย เมื่อขาดการดูแล คฤหาสน์ที่นางพำนักก็เก่าโทรมพุพังไป นกเค้าแมวร้องเสียงน่ากลัวออกมาจากป่า ผีป่าโคะดะมะปรากฏตนหลอกหลอน วัชพืชพงหญ้าแขมรกเรื้อสูงจดหลังคา เถาวัลย์เรื้อนบังประตูเข้าออกหนาทึบ เด็กเลี้ยงวัวถึงกับต้อนวัวและม้าเข้ามากินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน พายุพัดโถงทางเดินจนพังทลาย กระทั่งโขมยขโจรยังเมินเพราะไม่มีอะไรให้ลักขโมย
เจ้าหญิงแห่งฮิตะจิมีป้าคนนึง ป้านางแค้นเคืองมารดาของนางมาก บัดนี้คฤหาสน์ของซุเอะสึมุฮะนะนั้นทรุดโทรมเต็มที ป้าของนางจึงคิดจะจ้างซุเอะสึมุฮะนะที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงไปเป็นพี่เลี้ยงของลูก ๆ ป้าของนางภูมิใจมากที่สามีได้รับตำแหน่งเป็นรองเจ้าเมืองดะไซฟุอันห่างไกล นางขึ้นรถเทียมวัวหรูมาเทียบหน้าคฤหาสน์พุพังของซุเอะสึมุฮะนะ และพยายามหว่านล้อมให้ซุเอะสึมุฮะนะไปดะไซฟุเป็นพ่เลี้ยงเด้กให้ได้ แต่ซุเอะสึมุฮะนะไม่ยอม ป้าของนางจึงขอนำบ่าวไพร่รู้งานทั้งหลายในคฤหาสน์ไปด้วยจนหมด องค์หญิงต้องร้องไห้ด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง
รถเทียมวัวของเก็นจิผ่านมายังทางคุ้นตา ซึ่งบัดนี้ดอกฟุจิบานสะพรั่งย้อยช่อล้อลมลงมาจากกิ่งต้นสนยักษ์ กิ่งหลิวไร้การตัดแต่งลู่สู่พื้นที่รกเรื้อราวป่าละเมาะ เขาจึงสั่งหยุดรถและให้โคะเระมิตสึเข้าไปสำรวจภายใน เก็นจิรู้ว่าซุเอะสึมุฮะนะคงยังต้องพำนักอยู่ ณ ที่นี้ โคะเระมิตสึใช้แซ่ม้าตวัดแผ้วถางทางรกเรื้อให้เก็นจิเดินตามเข้าไป จนเปียกไปหมดทั้งเท้าถึงหัวเข่า กระนั้นความมั่นคงในรักขององค์หญิงแห่งฮิตะจิประทับใจเก็นจิอย่างมาก แม้จะไม่รักใคร่เอ็นดูนัก แต่เขาก็รับตัวนางไปดูแลอย่างสุขสบายจนตลอดชีวิต
มหาวิหารซันตามาเรียโนเวลลา

มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลา (ภาษาอังกฤษ: Basilica of Santa Maria Novella; ภาษาอิตาลี: Santa Maria Novella) เป็นวัดคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอธิคและเรอเนซองส์ตอนต้น มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลามีงานจิตรกรรมฝาผนังสำคัญๆ ของจิตรกรผู้มีชื่อเสียงหลายคนของฟลอเรนซ์ เช่นงานในชาเปลทอร์นาบุโอนิ โดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา, ในชาเปลสปาโยลิ หรืองานในระเบียงคดโดย เปาโล อูเชลโล และงานศิลปะชนิดอื่นๆ เช่นกางเขนของ ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
ประวัติ.
วัดนี้เรียกว่าวัดใหม่ (Novella) เพราะเป็นวัดที่สร้างบนชาเปลเดิมที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อนักบวชโดมินิคันได้รับสถานที่ในปี ค.ศ. 1221 นักบวชก็ตัดสินใจสร้างวัดใหม่และระเบียงคดติดกัน ตัววัดออกแบบโดยหลวงพ่อโดมินิคันสององค์ ฟราซิสโน ฟิโดเร็นติโน และฟราริสโตโร ดา แค็มพิ ตัววัดเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ราวปี ค.ศ. 1246 และเสร็จราว ค.ศ. 1360 ภายใต้การคุมงานของฟรา ลาโคโพ ตาเล็นติ เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์-กอธิค โดยมีหอระฆังที่เก็บของมีค่า ในขณะนั้นส่วนล่างของด้านหน้าแบบกอธิคเท่านั้นที่เสร็จ ประตูสามประตูเป็นประตูโค้ง นอกนั้นด้านล่างของด้านหน้าเป็นซุ้มโค้งบอดแยกด้วยเสา ข้างล่างเป็นซุ้มแหลมแบบกอธิคเป็นแถบขาวเขียว ลายนี้ต่อเนื่องไปจนรอบลานวัด วัดได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1420
วังปิตตี

วังปิตตี  เป็นวังแบบเรอแนซ็องส์ที่ตั้งอยู่ที่ด้านใต้ของแม่น้ำอาร์โน ไม่ไกลจากสะพานเวกกีโอ (Ponte Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
ตัววังเดิมสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1458 และเดิมเป็นที่พำนักของลูกา ปิตตี (Luca Pitti) นายธนาคารชาวฟลอเรนซ์ ต่อมาวังก็ถูกตระกูลเมดีชีซื้อไปในปี ค.ศ. 1539 และกลายมาเป็นที่พำนักหลักของตระกูลแกรนด์ดุ๊กแห่งทัสกานี นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่สะสมงานศิลปะต่าง ๆ เป็นจำนวนมหาศาล
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 วังปิตตีใช้เป็นที่บัญชาการของจักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศส และต่อมาก็ใช้เป็นวังหลวงของอาณาจักรอิตาลีแต่ก็เพียงระยะเวลาอันสั้น วังและข้าวของภายในวังได้รับการอุทิศให้เป็นสมบัติของประชาชนอิตาลีโดยพระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1919 ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ และเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง มีงานสะสมต่าง ๆ นอกเหนือจากงานสะสมที่มาจากตระกูลเมดีชี
วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์)

วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์)  เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาคาทอลิกชายตั้งอยู่ในเมืองโอกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาคาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1939 โดยกลุ่มชาวคริสต์ผู้ที่อุทิศตนเพื่อศาสนา 
แต่ในปี ค.ศ. 2008 นั้นดำเนินการโดยกลุ่มคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิและคุณสมบัติ โรงเรียนนี้มีนักเรียนจากหลายเชื้อชาติด้วยกันรวมเป็นจำนวนสูงสุดถึง 1200 คน ทางด้านหลักสูตรการศึกษา โรงเรียนได้สอนหลักสูตรสำหรับมัธยมศึกษาตอนปลายทั้งสองหลักสูตรคือระบบสำเร็จการศึกษาที่ได้รับใบประกาศนียบัตรตามหลักสูตรแห่งชาติ (NCEA) และระบบการสอบแบบแคมบริดจ์นานาชาติ (CIE) โรงเรียนนี้มีนักเรียนจากนานาประเทศรวมทั้งสิ้นประมาณ 70 ประเทศ ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงได้แก่ เซอร์ ไมเคิล เฟย์ (นักธุรกิจและผู้ผลิตเรือยอร์ช) และ แซม ฮันต์ (นักกวี)
พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช

พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กในประเทศรัสเซีย พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่งที่มีงานศิลปะในความครอบครองเป็นจำนวนราวสามล้านชิ้น และพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เก่าที่สุดในโลก งานศิลปะจำนวนมหาศาลตั้งแสดงอยู่ในอาคารหกหลัง อาคารเอกคือพระราชวังฤดูหนาวที่เคยเป็นที่ประทับของซาร์ แอร์มิทาชมีสาขาที่อัมสเตอร์ดัม, ลอนดอน, ลาสเวกัส และแฟร์ราราในอิตาลี พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นหอศิลป์ที่มีงานสะสมมากชิ้นที่สุดในโลก
พระแม่มารีเบนัวส์

"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีเบนัวส์ หรือ พระแม่มารีและพระบุตรกับดอกไม้  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย
“พระแม่มารีเบนัวส์” อาจจะเป็นหนึ่งในงานเขียนพระแม่มารีที่เลโอนาร์โดกล่าวถึงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1478 อีกภาพหนึ่งอาจจะเป็นภาพ “พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น” ที่หอศิลป์เก่าที่มิวนิก
อาจจะเป็นไปได้ว่า “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนหลังจากที่เป็นอิสระจากอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ งานร่างสองชิ้นของภาพนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช รอยยิ้มที่ไม่เผยอริมฝีปากทำให้น่าสันนิษฐานกันได้ว่าเป็นงานเขียนที่ยังไม่เสร็จเช่นภาพเขียนอื่นๆ ของเลโอนาร์โด
องค์ประกอบของภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นองค์ประกอบที่เป็นที่นิยมที่สุดอันหนึ่งของเลโอนาร์โดที่จิตรกรคนอื่นเลียนแบบกันอย่างแพร่หลาย รวมทั้งราฟาเอลที่เขียนภาพที่คล้ายคลึงกันชื่อ “พระแม่มารีสีชมพู” 
ภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” หายไปอยู่หลายร้อยปี จนในปีค.ศ. 1909 เมื่อสถาปนิกลิออง เบนัวส์ (Leon Benois) นำไปแสดงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพ่อตาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ภาพเขียนถูกนำจากอิตาลีไปรัสเซียโดยอเล็กซานเดอร์ คอร์ซาคอฟ ในคริสต์ทศวรรษ 1790 เมื่อคอร์ซาคอฟเสียชีวิต ลูกชายก็ขายให้กับพ่อค้าอัสตราคาน (Astrakhan) เป็นจำนวน 1400 รูเบิลส์และในที่สุดก็ผ่านมาเป็นของครอบครัวเบนัวส์ในปี ค.ศ. 1880 หลังจากถกเถียงกันเรื่องใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงอยู่เป็นนานลิอองก็ขายภาพในกับพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในปี ค.ศ. 1914 ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่นั่น
นักบุญเจอโรมในป่า

"ดูบทความหลักที่ นักบุญเจอโรม"
นักบุญเจอโรมในป่า  เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1480 ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรมในประเทศอิตาลี 
หัวเรื่องและวิธีเขียน.
ภาพนี้เป็นภาพของนักบุญเจอโรมระหว่างที่ไปวิปัสสนาอยู่ในทะเลทรายที่ซีเรียโดยใช้ชีวิตอย่างฤๅษี ที่เท้ามีสิงห์โตที่หมอบเชื่องเป็นเพื่อนอยู่ หลังจากที่นักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามออกจากอุ้งตีนให้ สิงห์โตจึงเป็นเครื่องหมายแทนตัวอย่างหนึ่งของนักบุญเจอโรม ทางด้านซ้ายของภาพในฉากหลังเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นหินอยู่กลางหมอกซึ่งเลโอนาร์โดใช้เทคนิค “sfumato” ที่มีชื่อเสียงในการเขียน ปากช่องบนผาทางขวายังอยู่ในระหว่างการร่าง ที่เห็นชัดอยู่อย่างเดียวคือวัดบนร่างบาซิลิกา ซึ่งเป็นการแสดงความสำคัญของนักบุญเจอโรมในคริสต์ศาสนาตะวันตกว่าเป็นคนหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์
ประวัติการเป็นเจ้าของ.
แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้
จักรพรรดิถังเซี่ยนจง

จักรพรรดิถังเซี่ยนจง (#เปลี่ยนทาง , ค.ศ. 778 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิถังชุนจงและหวังไทเฮา มีพระนามเดิมว่า หลี่ชุน (李純)
เมื่อพระราชบิดาสละราชสมบัติลงในปี ค.ศ. 805 (พ.ศ. 1348) ขณะนั้นพระองค์มีพระชนม์ได้ 27 พรรษา ทรงเริ่มควบคุมอำนาจและสิทธิ์ในทหารของผู้ว่าการรัฐและปราบปรามกลุ่มอำนาจต่าง ๆ ทั้งผู้ว่าการรัฐและเชื้อพระวงศ์ และเมื่อปราบปรามได้หมดแล้วจึงทำให้อำนาจทั้งหมดกลับมาอยู่ในมือของราชสำนักอีกครั้ง
พระองค์หารู้ไม่ว่าอำนาจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่ขันทีทั้งหลาย จักรพรรดิเสี้ยนจงทรงถูกปลงพระชนม์โดยขันทีที่ชื่อเฉินหงจี เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820 (พ.ศ. 1363) ขณะพระชนม์ได้ 42 พรรษา
โอรสของพระองค์ที่ประสูติแต่พระสนมกัว พระนามว่าองค์ชายหลี่เฮง จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังมู่จง
พิพิธภัณฑ์วาติกัน

พิพิธภัณฑ์วาติกัน  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์วาติกัน” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงศิลปะที่สะสมโดยวัดโรมันคาทอริกมาเป็นเวลาหลายร้อยๆ ปี 
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 นครรัฐวาติกันและอิตาลีได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับสถานะของนครรัฐวาติกันเป็นรัฐเอกราชมีอำนาจอธิปไตยของตนเอง
สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาเปลซิสตินและห้องราฟาเอล (Stanze della Segnatura) เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์จะได้เห็น
จักรพรรดิถังมู่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังมู่จง (26 กรกฎาคม 795 – 25 กุมภาพันธ์ 824) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 820 ถึง ค.ศ. 824 จักรพรรดิมู่จงเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิถังเสียนจง กับจักรพรรดินีอี้อันพระองค์ได้รับการสถาปนาให้เป็นไท่จื่อ (รัชทายาท) ใน ค.ศ. 812 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเสียนจง และหลังจากที่จักรพรรดิเสียนจงถูกขันทีลอบปลงพระชนม์ ไท่จื่อ หลี่ เหิง ก็ได้รับการประกาศให้เป็นจักรพรรดิใน ค.ศ. 820
จักรพรรดิฮั่นยฺเหวียน

ฮั่นยฺเหวียน (75–8 กรกฎาคม 33 ปีก่อนคริสตกาล) เป็น จักรพรรดิ แห่ง ราชวงศ์ฮั่น พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ 48 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 33 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฮั่นยฺเหวียนส่งเสริม ลัทธิขงจื๊อ เป็นลัทธิประจำชาติของจีน พระองค์แต่งตั้งสาวก ขงจื๊อ ให้ดำรงตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก
พร้อม ๆ กับที่พระองค์เสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของ ลัทธิขงจื๊อ เป็นคตินิยมอย่างเป็นทางการ สภาพของจักรวรรดิค่อย ๆ เสื่อมลงเนื่องจากความลังเลของพระองค์
รอยัลรัมเบิล (2009)

รอยัลรัมเบิล (Royal Rumble 2009) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2009 ณ โจ หลุยส์ แอรีนา ในดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน โดยเป็นรายการครั้งที่ 22 ที่จัดภายใต้ชื่อ รอยัลรัมเบิล และร่วมด้วยนักมวยปล้ำจาก รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 5 รายการด้วยกัน
ผล.
ผลรอยัลรัมเบิล.
สีแดง ██ คือ นักมวยปล้ำจากคายรอว์ , สีน้ำเงิน ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายสแมคดาวน์ ,สีม่วง ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายอีซีดับเบิลยู, และ สีทอง██ คือ นักมวยปล้ำแขกรับเชิญพิเศษ
เซกิยะ

เซกิยะ ("ด่านแห่งการพานพบ") เป็นบทที่ 16 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท.
เซกิยะ แปลว่า ด่าน ในบทนี้หมายถึง ด่านโอซาก้า ที่กั้นระหว่างเกียวโตกับจังหวัดด้านตะวันออก ด่านตรงนี้เองเป็นฉากของเรื่องราวในบทสั้น ๆ นี้
เรื่องย่อ.
ณ ด่านโอซาก้า ขณะที่ขบวนของเก็นจิเดินทางจากนครหลวงมุ่งสู่วัดอิชิยะมะเดระเพื่อไปไหว้พระ ได้สวนทางกับ ขบวนของอุสึเซะมิ ภรรยาของรองเจ้าเมืองฮิตะจิ ซึ่งกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงโดยบังเอิญ รองเจ้าเมืองฮิตะจิหยุดขบวนรถเทียมวัว 10 คันพักใต้ต้นสนบนจุดสูงสุดของด่าน พวกเขาคุกเข่าลงคำนับขบวนของเก็นจิที่สวนผ่าน เก็นจิส่งสาส์นให้อุเอะมองสะ (โคะงิมิ) ส่งผ่านให้ อุสึเซะมิ เก็นจิยังคงระลึกถึงอุสึเซะมิและความหลังที่ไม่อาจลืมเลือน ตัวนางเองก็มิอาจลืมเรื่องนั้นได้เช่นกัน
หลังจากกลับเมืองหลวง สามีของอุสึเซะมิป่วยหนักจนเสียชีวิตลง คิอิโนะคามิ ซึ่งตอนนี้มีตำแหน่งเจ้าเมืองคะวะจิเข้ามาดูแลแม่เลี้ยงสาวอย่างเกินหน้าที่ จนนางต้องหลีกเลี่ยงเขาด้วยการออกบวชชี หลังจากนั้น ในที่สุดเก็นจิก็รับตัวนางที่เป็นชี มาพำนักอย่างสงบสุขในคฤหาสน์นิโจของเขา
เอะอาวาเซะ

เอะอาวาเซะ ("แข่งขันประชันภาพ") เป็นบทที่ 17 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท.
เอะอาวาเซะ แปลว่า การประชันภาพวาด โดย จะแบ่งคู่แข่งขันเป็นสองฝ่าย แต่ละฝ่ายส่งภาพมาประชันกันฝ่ายละ 1 ภาพ (จะประชันกันกี่คู่ก็ได้) ไม่มีหลักฐานปรากฏว่ามีการประชันภาพเกิดขึ้นมาก่อนในยุคก่อนหน้าที่นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้น แต่แบบอย่างของการประชันภาพในนิยายเรื่องนี้นั้น เขียนเลียนแบบการประชันบทกวี (อุตะอะวะเสะ) ที่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่า เคยจัดประชันกันในพระราชวัง ในเดือนสามตามจันทรคติของปี ค.ศ. 960
เรื่องย่อ.
เก็นจิและฟุจิตสึโบะร่วมมือกันสนับสนุนอะกิโคะโนะมุ อดีตไซกู ธิดาจองอดีตพระชายาแห่งโระคุโจ เข้าถวายตัวเป็นพระชายาในองค์จักรพรรดิเรเซ เพื่อเพิ่มความเข้มแข็งของขุมอำนาจในวัง อดีตจักรพรรดิสุซะคุสงเสียพระทัยมากเนื่องจากพระองค์แอบมีพระทัยให้อะกิโคะโนะมุมานานแล้ว และหากดูจากอายุ ทั้งสองจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก เก็นจิเลือกสรรชี้แนะผู้ติดตามในการเข้าวังให้อะกิโคะโนะมุอย่างพิถีพิถัน
จักรพรรดิเรเซนั้นโปรดเรื่องการวาดภาพมาก ดังนั้นจึงมีการจัดการประชันภาพวาดเพื่อให้ทรงพระสำราญ โดยประชันกันระหว่างพระชายา 2 ขั้วอำนาจใหญ่ในวัง (นอกจากประชันภาพวาดแล้ว ทั้งสองฝ่ายยังประชันกันเพื่อแยงความโปรดปรานจากองคฺจักรพรรดิเรเซด้วย) คือฝ่ายพระชายาโคกิเด็งนั่งอยู่ฝ่ายขวา แต่งกายด้วยสีฟ้า กล่องใส่ภาพวาดที่นำมาประชันเป็นสีฟ้าด้วย และพระชายาอะกิโคะโนะมุตำหนักอุเมะ นั่งอยู่ฝ่ายซ้าย เครื่องแต่งกายและกล่องภาพวาดใช้สีแดง อดีตจักรพรรดินีพระราชชนนีฟุจิตสึโบะร่วมชมการประชันภาพอยู่หลังม่าน เก็นจิและโทโนะจูโจมาร่วมชมการประชันด้วย ทั้งคู่ถือหางคนละฝ่ายกัน องค์ชายโฮะตะรุทำหน้าที่กรรมการ ทว่าภาพวาดมากมายที่นำมาประชันสูสีกันจนไม่อาจตัดสินเด็ดขาดลงไปได้ ในที่สุดทางฝ่ายซ้ายนำภาพวาดที่เก็นจิวาดขณะเนรเทศตัวเองไปหาดสุมะมาประชัน จนฝ่ายซ้ายได้รับชัยชนะไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
อะซูไรต์

อะซูไรต์  เป็นแร่ทองแดงเนื้ออ่อนสีน้ำเงินเข้ม มีสูตรโครงสร้างทางเคมีเป็น Cu3(CO3)2(OH)2 เกิดจากการผุพังสลายตัวจากแร่ทองแดง
ประโยชน์.
ใช้ในอุตสาหกรรมการย้อมสี อัญมณี
จักรพรรดิฮั่นอาย

จักรพรรดิฮั่นอาย (27 ปีก่อนคริสตกาล – 15 สิงหาคม 1 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า หลิว ซิน (劉欣) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่น พระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุได้ 20 พรรษา โดยได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทโดยจักรพรรดิฮั่นเฉิงพระปิตุลาที่ไม่มีรัชทายาท และทรงครองราชย์ตั้งแต่ 7 ถึง 1 ปีก่อนคริสตกาล
ขุนนางและราษฎรล้วนตื่นเต้นเมื่อจักรพรรดิฮั่นอายเสด็จขึ้นครองราชย์ เพราะเชื่อว่า พระองค์ทรงพระปรีชาสามารถ แต่ปรากฏว่า รัชกาลของฮั่นอายเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการเก็บภาษีหนักหน่วง ทั้งฟู่เจาอี๋ (傅昭儀) พระชายาของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน (漢元帝) พระเจ้าปู่ ยังเข้าก้าวก่ายการแผ่นดิน และเรียกร้องให้พระองค์ตั้งพระนางเป็นพระจักรพรรดินีอัยยิกาเจ้า (grand empress dowager) ตำแหน่ง "ไท่หฺวังไท่โฮ่ว" (太皇太后; "อัครราชมหาเทวี") แม้พระนางจะมิเคยได้รับแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีมาก่อนก็ตาม ทำให้มีผู้ดำรงตำแหน่ง "ไท่โฮ่ว" (太后; "มหาเทวี") ถึงสี่คนในเวลาเดียวกัน คือ พระนางฟู่เจาอี๋ เรียกว่า "ฟู่ไท่โฮ่ว" (傅太后), หวัง เจิ้งจฺวิน (王政君) พระชายาอีกองค์ของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน เรียกว่า "หวังไท่โฮ่ว" (王太后), จ้าว เฟย์ย่าน (趙飛燕) พระชายาของจักรพรรดิฮั่นเฉิง เรียกว่า "จ้าวไท่โฮ่ว" (定太后), และติ้งเฟย์ (定妃) พระมารดาของจักรพรรดิฮั่นอายเอง เรียกว่า "ติ้งไท่โฮ่ว" (定太后)
ฟู่ไท่โฮ่วเข้าควบคุมราชกิจจนพระนางสิ้นพระชนม์เมื่อ 2 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างนั้น พระนางวางแผนกำจัดเฝิง ยฺเวี่ยน (馮媛) พระชายาอีกองค์หนึ่งของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน ซึ่งพระนางถือเป็นศัตรูหัวใจ โดยบีบให้พระนางเฝิงฆ่าตัวตายด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็นแม่มด ส่วนจักรพรรดิฮั่นอายก็ถอดยศสกุลหวังของหวังไท่โฮ่ว แล้วตั้งสกุลฟู่ของฟู่ไท่โฮ่ว กับสกุลติ้งของติ้งไท่โฮ่ว เข้าสวมแทน จักรพรรดิฮั่นอายยังสั่งประหารหวัง เจีย จากสกุลหวัง ซึ่งดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相) เพราะเหตุที่ได้วิพากษ์วิจารณ์พระองค์ ส่งผลให้พระองค์เสื่อมความนิยมในหมู่ประชา
จักรพรรดิฮั่นอายยังเป็นที่รู้จักในฐานะชายรักร่วมเพศ นักประวัติศาสตร์แต่โบราณระบุว่า พระองค์มีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มนามว่า ต่ง เสียน (董賢) โดยพรรณนาความสัมพันธ์ของทั้งสองว่า "รักมากจนตัดแขนเสื้อ" (斷袖之癖) สืบเนื่องจากเหตุการณ์ในบ่ายวันหนึ่งซึ่งพระองค์กับต่ง เสียน ร่วมเตียงกัน แล้วพระองค์ตื่นขึ้นเห็นต่ง เสียน นอนหลับทับแขนเสื้อพระองค์อยู่ ไม่อยากปลุกเขาให้ตื่นไปด้วย จึงตัดแขนเสื้อของพระองค์เองออกแล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง#เปลี่ยนทาง นอกจากนี้ พระองค์ยังอวยยศให้ต่ง เสียน มากมาย จนเมื่อเวลาที่พระองค์สิ้นพระชนม์นั้น ปรากฏว่า ต่ง เสียน ถึงกับได้ว่าการกองทัพทั้งปวง ครั้นสิ้นจักรพรรดิฮั่นอายแล้ว หวังไท่โฮ่วก็เข้ากุมอำนาจ โดยให้หวัง หมั่ง (王莽) ญาติของพระนาง ก่อรัฐประหาร แล้วบังคับให้ต่ง เสียน ปลิดชีวิตตนเอง#เปลี่ยนทาง ก่อนจะตั้งองค์ชายหลิว ค่าน (劉衎) ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิฮั่นผิง (汉平帝) โดยมีหวัง หมั่ง สำเร็จราชการ
สยามโมซอรัส

สยามโมซอรัส สุธีธรนี  เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด ขนาดกลาง พบครั้งแรกที่หลุมขุดค้นที่ 1 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น ชิ้นส่วนตัวอย่างต้นแบบเป็นฟัน 9 ซี่ มีลักษณะคล้ายฟันจระเข้ เป็นรูปกรวยยาวเรียว ค่อนข้างตรง และโค้งเล็กน้อยในแนวด้านหลังของฟัน บนผิวของฟันมีร่องและสันนูนเล็กๆตามแนวความยาวของตัวฟันด้านละ 15 ลายเส้นโยงจากฐานของตัวฟันไปยังส่วนของยอดฟันห่างจากส่วนปลายสุดประมาณ 5 มิลลิเมตร แต่ไม่มีลักษณะเป็นหยักแบบฟันเลื่อย ความยาวของตัวฟันทั้งหมด 62.5 มิลลิเมตร ลักษณะฟันดังกล่าวไม่เคยมีรายงานการค้นพบจากที่ใดๆในโลกมาก่อน จึงพิจารณาให้เป็นสกุลและชนิดใหม่ คือ "สยามโมซอรัส สุธีธรนี"
จักรพรรดิฮั่นกวังอู่

จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ตามสำเนียงกลาง หรือ ฮั่นกองบู๊ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (15 มกราคม ปีที่ 5 ก่อนคริสตกาล – 29 มีนาคม 57) พระนามเดิมว่า หลิว ซิ่ว (劉秀) ปฐมจักรพรรดิในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
องค์ชายหลิว ซิ่ว เป็นพระโอรสขององค์ชายหลิว ชิน (劉欽) เจ้าเมืองตุ้นใต้ (南頓令) หวัง หมั่ง (王莽) ขุนนางราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเข้ายึดอำนาจและตั้งตัวเป็นจักรพรรดิสถาปนาราชวงศ์ซิน องค์ชาย หลิว ซิ่ว ซึ่งมีเชื้อฮั่นจึงซ่องสุมกำลังมาแย่งชิงแผ่นดินคืนและปราบปรามคู่แข่งจนสิ้นองค์ชาย หลิว ซิ่ว รวมบ้านเมืองสำเร็จในปี 36 พระองค์สถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นใหม่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นแล้วตั้งเมืองลั่วหยางเป็นราชธานี นักประวัติศาสตร์จึงเรียกราชวงศ์ฮั่นก่อนถูกราชวงศ์ซินคั่นว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและเรียกราชวงศ์ฮั่นที่ตั้งขึ้นอีกครั้งนี้ว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
จักรพรรดิฮั่นกวังสวรรคตในปี ค.ศ. 57 องค์ชายหลิว หยาง (劉陽) โอรสของพระองค์จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา
ไอน์แฮนเดอร์

ไอน์แฮนเดอร์  เป็นวิดีโอเกมยานยิงแบบมุมมองด้านข้าง ที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยบริษัทสแควร์ สำหรับเล่นบนเครื่องเพลย์สเตชัน เกมไอน์แฮนเดอร์ ถูกวางจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และที่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี 2541
คำว่า "ไอน์แฮนเดอร์" เป็นภาษาเยอรมันหมายถึง "มือเดียว" ซึ่งโดยปกติจะหมายถึงดาบ แต่ในเกมนี้มีที่มาจากแขนกลของยานรบที่ผู้เล่นบังคับ
การเล่น.
การเล่นเกมไอน์แฮนเดอร์ ที่เป็นเกมยานยิงแบบมุมมองด้านข้าง ฉากของเกมนั้นเป็นสามมิติ ซึ่งบางครั้งจะมีการปรับมุมมองหรือระนาบของฉาก แต่ผู้เล่นจะสามารถควบคุมยานได้ในขอบเขตระนาบสองมิติเท่านั้น
ในตอนเริ่มเกมนั้น ไอน์แฮนเดอร์มียานรบให้ผู้เล่นเลือกใช้สามลำซึ่งแต่ละลำก็จะมีลักษณะที่แตกต่างกันไป จุดเด่นของไอน์แฮนเดอร์อยู่ที่อาวุซึ่งผู้เล่นสามารถเก็บอาวุธที่เรียกว่า กันพ็อด แบบต่าง ๆ จากศัตรูเพื่อเอามาใช้เป็นอาวุธได้ ซึ่งกันพ็อดนี้มีกระสุนจำกัดและสามารถถูกทำลายได้ หากยานผู้เล่นโดนโจมตีโดยตรงจะถูกทำลายทันที และต้องกลับไปเริ่มจากจุดที่กำหนดไว้ในฉาก
ในแต่ละฉากนั้นจะมีศัตรูสำคัญปรากฏตัวเป็นบอส โดยนอกจากสองฉากสุดท้ายแล้วในแต่ละฉากจะมีบอสทั้งหมดสองตัว โดยบอสส่วนใหญ่จะประกอบด้วยชิ้นส่วนต่าง ๆ ซึ่งผู้เล่นสามารถทำลายได้และจุดอ่อนสำคัญที่ผู้เล่นต้องทำลายเพื่อเอาชนะบอสตัวนั้น แต่ถ้าผู้เล่นไม่สามารถทำลายบอสได้ในเวลาที่กำหนดก็จะผ่านไปโดยอัตโนมัติ ยกเว้นไฮเปอเรียนซึ่งเป็นบอสตัวสุดท้าย
ไอน์แฮนเดอร์ยังมีระบบคะแนนที่ได้ ซึ่งคะแนนนี้จะมีเกจที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ทำลายสิ่งต่าง ๆ ในเกม ถ้าผู้เล่นสามารถทำลายศัตรูได้อย่างต่อเนื่องก็จะได้คะแนนเพิ่มเป็นหลายเท่าตัวตามค่าของเกจ แต่เกจนี้จะลดลงตามเวลา
เนื้อเรื่อง.
ในอนาคตอันไกลโพ้น ได้เกิดสงครามระหว่างชาวอาณานิคมบนดวงจันทร์ซึ่งเรียกตัวเองว่า เซเลเน กับกองทัพโลก โซดอม (ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษนั้นกองทัพโลกใช้ชื่อว่า เกเซท) ผู้เล่นรับบทบาทเป็นตัวเอก นักบินนิรนามของยานรบรุ่นใหม่ของเซเลเน ที่ถูกกองทัพโลกเรียกด้วยชื่อรหัสตามลักษณะที่มีแขนกลข้างเดียวว่า ไอน์แฮนเดอร์
ในฉากแรกนั้นตัวเอกได้เข้าโจมตีเมืองหลวงของโซดอม และหลังจากที่ทำลายบอสของแต่ละฉากได้ก็จะได้รับการติดต่อจากยานไฮเปอเรียนถึงภารกิจของฉากต่อไป แต่หลังจากภารกิจทำลายดาวเทียมสงคราม ชวาซไกสท์แล้ว ตัวเอกก็ถูกกองยานอีออสของเซเลเนโจมตีทำให้เขาเริ่มสงสัยถึงความหมายที่แท้จริงของสงครามครั้งนี้ ฉากสุดท้ายของเกมนั้นเป็นเวลาหนึ่งเดือนถัดมา ซึ่งยานไอน์แฮนเดอร์เข้าโจมตีกองยานอีออสและไฮเปอเรียนในอวกาศ
ในตอนจบของเกมนั้น บทบรรยายระบุว่าทั้งโซดอมและเซเลเนต่างก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักจนไม่อาจต่อสู้กันต่อไปได้จึงต้องทำสนธิสัญญาสงบศึกกัน แต่เรื่องของไอน์แฮนเดอร์ก็ถูกลบจากข้อมูลของทั้งสองฝ่าย
ยานรบที่ผู้เล่นควบคุมได้.
ในตอนแรกนั้นผู้เล่นสามารถเลือกยานรบได้สามลำ ซึ่งกองทัพโซดอมเรียกยานเหล่านี้ว่าไอน์แฮนเดอร์ตามลักษณะที่มีแขนกลสำหรับใช้งานกันพ็อดหนึ่งข้าง โดยยานสองลำนั้นคือ "เอนดีเมียน" จากซีรีส์FRS (Fighter/Reconnaissance/Strike) ส่วนลำที่สามคือ "แอสไทรอา" จากซีรีส์FGA (Fighter/Ground/Attack)
หลังจากที่ผู้เล่นสามารถทำตามเงื่อนไขในเกมได้แล้วก็จะสามารถใช้งานยานรบอีกสองลำได้ ซึ่งในตอนเลือกยานจะระบุชื่อเพียงยานรบที่ไม่รู้จัก
มัตสึกาเซะ

มัตสึกาเซะ ("สายลมแผ่วผิวทิวสน") เป็นบทที่ 18 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท.
มัตสึคะเซะ คือ เสียงลมที่พัดผ่านทิวสน ชื่อ มัตสึคะเสะ ของบทนี้ เกี่ยวข้องกับบท อะคะชิ ซึ่งคฤหาสน์ของอะคะชิโนะคิมิ ตั้งอยู่บนเนินที่แวดล้อมไปด้วยทิวสน ยามนางบรรเลงสังคีตก็ผสานเสียงลมแผ่วผิวทิวสน ต่อมาเก็นจิย้ายนางไปพำนักที่คฤหาสน์ริมแม่น้ำโออิ ใกล้กับเมืองหลวง ซึ่งเขาสร้างจำลองให้เหมือนคฤหาสน์บนเนินเขาที่อะคะชิของนาง คือแวดล้อมไปด้วยทิวสน ด้วยเหตุว่ามีภารกิจมากมาย เก็นจิจึงปลีกตัวไปพบนางได้ยาก ยามอะคะชิโนะคิมิเศร้าใจ ก็หยิบคินโนะโกะโตะ (โกะโตะจีนมี 7 สาย) ที่เก็นจิทิ้งไว้ ออกมาบรรเลงเพลงผสานเสียงลมแผ่วผิวทิวสน มารดาของนางซึ่งขณะนี้บวชเป็นชี จึงรำพึงออกมากเป็นกลอนว่า
「身を変へて一人 帰れる山里に
　　聞きしに似たる"松風"ぞ吹く」
"Mi wo kae te hitori kaere ru yama-zato ni
　Kiki shi ni ni taru "matsu-kaze" zo fuku"
มิ โวะ คะเอะเตะ ฮิโตะริ คะเอะรุ ยะมะซะโตะ นิ
คิคิ ชิ นิ นิตะรุ "มัตสึคะเสะ" โซะ ฟุขุ
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"หวนคืนกลับถิ่นฐานบ้านบนเขา เพียงตัวเราภิกษุณานิจจาเอ๋ย จำนรรเสียงลมแผ่วผิวทิวสนรำเพย วันวารเคยสดับเพราะเสนาะกรรณ"
เรื่องย่อ.
เรือนตะวันออกของคฤหาสน์นิโจต่อเติมเสร็จสมบรูณ์แล้ว เก็นจินำฮะนะจิรุซะโตะมาอาศัยอยู่ใกล้ ๆ ปีกตะวันออก มอบหมายให้นางอบรมดูแลยูงิริบุตรชาย ส่วนเรือนตะวันออกนั้น เก็นจิตั้งใจจะให้เป็นที่พำนักของแม่หญิงแห่งอะคะชิ
ฤดูใบไม้เปลี่ยนสี แม่หญิงแห่งอะคะชิพร้อมทั้งมารดาและบุตรีน้อย ๆ ลงเรือล่องมาที่เกียวโตโดยมีคนของเก็นจิคอยดูแลคุ้มกัน พวกนางพากันโศกเศร้าที่ต้องทิ้งนักบวชชราให้อยู่ลำพัง นักบวชชรานักเชื่อมั่นในบุพเพสันนิวาตระหว่างบุตรีกับเก็นจิ เขาเชื่อว่าหลานสาวตัวน้อยๆจะนำความผาสุกมาสู่ผู้คนในแผ่นดิน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะอยู่บำเพ็ญเพียรอย่างโดดเดี่ยวเพื่อสั่งสมบุญบารมีสำหรับโลกหน้า ทว่าเขากลับมีสีหน้าเศร้าหมองยามลาจาก
นักบวชชรานึกถึงคฤหาสน์ของปู่ของภรรยาตนที่มีอยู่ชานนครหลวงริมแม่น้ำโออิ เขาให้บ่าวไพร่จัดการซ่อมแซมไว้รับรองแม่หญิงแห่งอะคะชิบุตรียามเดินทางเข้านครหลวง โดยจัดแต่งภูมิทัศน์ให้คล้ายคลึงกับคฤหาสน์ที่อะคะชิ ธารน้ำในสวนช่างน่ารื่นรมย์ ทว่าเก็นจิกลับไม่มาหานาง เพราะเขาไม่อาจปลีกตัวจากราชการงานเมืองได้ แม่หญิงอะคะชิจึงโศกเศร้าและคิดถึงบ้านที่จากมา นางนำคินของเก็นจิมาดีดบรรเลงบรรเทาความในใจ เสียงคินผสานกับเสียงลมที่ผัดผ่านทิวสน แม่ชีมารดาของนางเมื่อได้ฟังเสียงคินผสานเสียงลมพัดผ่านต้นสน จึงกล่าวเป็นกวีออกมา
และแล้วเก็นจิก็มีโอกาสไปพบแม่หญิงแห่งอะคะชิ โดยอ้างว่าไปดูแลการสร้างโบสถ์ส่วนตัวใกล้ ๆ วัดไดคะคุจิในซะงะ ซึ่งใกล้กับคฤหาสน์ริมแม่น้ำโออิ เขาอยู่กับนาง 3 วัน พ่อแม่ลูกต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า พอเข้าวันที่สาม ขุนนางทั้งหลายต่างตามมาสมทบ จนเขาต้องย้ายไปพำนักที่คฤหาสน์ที่คัตสึระ (เนื่องจากเขาเก็บเรื่องของแม่หญิงอะคะชิเป็นความลับไม่อยากให้คนภายนอกรู้) จัดงานเลี้ยงแบบฉุกละหุก เสียงของชาวประมงในแม่น้ำคัตสึระทำให้เขาระลึกถึงเสียงของหญิงชาวประมงที่อะคะชิ ผู้คนต่างพากันดื่มสุรา เอื้อนกวี บรรเลงดนตรีอย่างสนุกสนาน ในที่สุดแล้ว กระทั่งองค์จักรพรรดิเรเซเองยังทรงส่งคนเดินสาส์นนำราชโองการส่วนตัวส่งให้เก็นจิ 
เก็นจิสารภาพเรื่องแม่หญิงอะคะชิกับมุระซะกิ นางไม่พอใจเขามาก แต่เมื่อเขาขอร้องให้นางช่วยเป็นแม่เลี้ยงดูท่านหญิงน้อยอะคะชิ เนื่องจากแม่หญิงอะคะชิมีฐานันดรต่ำหากให้เลี้ยงดูท่านหญิงน้อยอะคะชิในฐานะมารดา ท่านหญิงน้อยจะไม่สามารถแต่งสมรสกับบุคคลฐานันดรสูงได้ นางดีใจมาก เพราะนางรักเด็กมากแต่ตัวนางเองกลับยังไม่มีบุตรธิดาเลย
จักรพรรดิฮั่นหมิง

สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นหมิงตี้ (ค.ศ. 28-75) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ มีพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวหยางทรงประสูติเมื่อ ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 57 ขณะพระชนม์ได้ 62 พรรษาองค์รัชทายาทหลิวหยางจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อพระนามว่า จักรพรรดิฮั่นหมิง เมื่อพระชนม์ได้ 29 พรรษาในรัชกาลของพระองค์ พระพุทธศาสนาเริ่มเผยแผ่เข้าสู่จีน ต่อมาโปรดให้ส่งคณะทูตไปยังอินเดียเพื่อไปอัญเชิญ พระไตรปิฎก ปีต่อมาโปรดให้สร้าง วัดม้าขาว ขึ้นทางตะวันตกของลั่วหยางสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 75 ขณะพระชนม์ได้ 47 พรรษาครองราชย์ได้ 18 ปี องค์รัชทายาทหลิวต้าจึงเสด็จขึ้นครองราชย์พระนามว่า จักรพรรดิฮั่นจาง ก่อนสวรรคตมีพระราชโองการมิให้สร้างวิหารประจำพระองค์ขึ้น พระองค์ทรงมีพระวิริยะอุตสาหะในการบริหารบ้านเมืองมากพระองค์จะเลือกผู้ดูแลราชกิจที่เป็นคนซื่อสัตย์และจงรักภักดีนอกจากนี้พระองค์ได้วางกำลังไว้อย่างแน่นหนาบริเวณริมแม่น้ำทาริมเพื่อป้องกันการรุกรานจากเผ่าซยงหนูโดยพระองค์ได้แต่งตั้งปันเชาเป็นผู้ช่วยพระองค์ในการดูแลเขตริมแม่น้ำทาริม
ชีวิตช่วงแรก.
หลิวหยางเกิดเมื่อปี ค.ศ.28 เป็นพระโอรสของสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นกวังอู่และพระสนมอิ๋นอี้หัว
ในตอนนั้นพระบิดาพระองค์ยังเป็นข้าราชการในสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นเกิงสือ
พระบิดาของพระองค์ได้แต่งงานกับอิ๋นอี้หัวในปี ค.ศ.23 หลังจากนั้นพระบิดาของพระองค์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ.25
พระบิดาของพระองค์ต้องการแต่งตั้งให้พระมารดาของพระองค์เป็นจักรพรรดินีแต่พระองค์ปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าไม่มีพระโอรสและไม่มีคุณสมบัติ พระบิดาของพระองค์จึงตั้งพระสนมเกาเป็นจักรพรรดินีด้วยเหตุว่าพระองค์มีพระโอรสพระนามว่าหลิวเจียงและพระบิดาพระองค์ทรงตั้งหลิวเจียงเป็นรัชทายาท ต่อมาไม่นานนักหลิวหยางจึงประสูติเมื่อ ค.ศ. 28
จักรพรรดิฮั่นจาง

สมเด็จพระจักรพรรดิจางแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ จักรพรรดิฮั่นจาง (57 - 9 เมษายน 88) มีพระนามเดิมว่า องค์รัชทายาทหลิวต้า ประสูติเมื่อ ค.ศ. 57 (พ.ศ. 600) ปีเดียวกับที่พระอัยกา (จักรพรรดิฮั่นกวังอู่) สวรรคตและพระราชบิดา (จักรพรรดิฮั่นหมิง) เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 75 (พ.ศ. 618) องค์ชายหลิวต้า รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นจาง จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อพระชนม์เพียง 18 พรรษา
พระองค์สืบสานพระปณิธานในการปกครองของพระอัยกาและพระราชบิดาจนทำให้บ้านเมืองเฟื่องฟูสูงสุดจนคนเรียกยุคนี้ว่า "ยุคการปกครองหมิง-จาง"
สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 88 (พ.ศ. 31) องค์ชายหลิวจ้าวจึงขึ้นเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นเหอ
แคเมล็อต

แคเมล็อต  คือวงดนตรีแนวพาวเวอร์เมทัล, ซิมโฟนิกเมทัล, โพรเกสซีฟเมทัล ชาวอเมริกัน จาก Tampa, Florida ก่อตั้งโดยโทมัส ยังบลัด และ ริชาร์ด วอร์เนอร์ ในปี ค.ศ. 1991 และนักร้องนำชาว นอร์เวย์ลูกครึ่งไทยที่ชื่อ รอย คาน เข้าร่วมในอัลบั้ม "Siége Perilous" และยังช่วยโทมัส ยังบลัด แต่งเพลงอีกด้วย
ในปี ค.ศ. 2008 Kamelot ได้วางแผง อัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม,2 อัลบั้มการแสดงสด,1 ดีวีดีบันทึกการแสดงสด,5 มิวสิก วิดีโอ และอัลบั้มต่อมาที่ชื่อว่า "Ghost Opera"
มัคท์แอร์ไกรฟุง

มัคท์แอร์ไกรฟุง  เป็นคำในภาษาเยอรมัน หมายความว่า "การยึดอำนาจ" คำคำนี้มักจะหมายถึง การขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซีในสาธารณรัฐไวมาร์ เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1933
ในตอนแรก คำว่า "มัคท์แอร์ไกรฟุง" เป็นคำที่พรรคนาซีกุขึ้นเองเพื่อพรรณนาถึงการขึ้นสู่อำนาจด้วยการใช้กำลัง (เหตุการณ์ดังกล่าวเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "นาซิโยนาเลอแอร์เฮบุง"  หรือ "กบฏแห่งชาติ" ตั้งแต่การขึ้นสู่อำนาจของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นผลจากการใช้เล่ห์เหลี่ยมมากกว่าการปฏิวัติด้วยกำลัง นักประวัติศาสตร์จึงได้วิพากษ์วิจารณ์คำดังกล่าว และบางครั้งก็ได้เลี่ยงไปใช้คำว่า "มัคท์อือเบอร์ทรากุง"  หรือ "การกุมอำนาจ" และคำว่า "มัคท์แอร์ชไลชุง"  หรือ "การลอบกุมอำนาจ" แทน
ส่วนอีกคำหนึ่งที่ใช้บรรยายถึงการขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซี คือ "การปฏิวัติสีน้ำตาล"
หลังจากเหตุการณ์มัคท์แอร์ไกรฟุง ในปี ค.ศ. 1933 ได้เกิดเหตุการณ์ "ไกลช์ชัลทุง" ขึ้นตามมาในปี ค.ศ. 1934 ซึ่งเป็นการกำจัดศัตรูทางการเมืองซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามของพรรคนาซี ซึ่งอาจจะเป็นกลุ่มบุคคลผู้มีอิทธิพล อย่างเช่น สหภาพการค้าหรือพรรคการเมืองได้
สโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย

สโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก อเมเจอร์ ทัวร์นาเมนต์ กลุ่มภาคตะวันออก
โดยสโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในชื่อสมาคมหัวเฉียวจีนแคะ เป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลเก่าแก่ที่สุดสโมสรหนึ่ง ที่ยังคงส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยอยู่จนถึงปัจจุบัน และเคยประสบความสำเร็จด้วยการคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก. ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลในระดับสูงที่สุดของประไทยในขณะนั้น ได้ 1 สมัย ในปี พ.ศ. 2497 
หลังจากนั้น สมาคมหัวเฉียวจีนแคะ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย" และเป็น 1 ในภาคีสโมสร ที่ร่วมก่อตั้ง ควีนสคัพขึ้น โดยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ได้เปลี่ยนชื่อจากสมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย เป็น สมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย
ประวัติ.
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2470 สมาคมจีนแคะ ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของชาวจีนฮากกาที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย ได้จดทะเบียนในชื่อ สมาคมหัวเฉียวจีนแคะ และได้ส่งทีมฟุตบอลของสมาคมลงแข่งขันในฟุตบอลถ้วยพระราชทาน โดยในปี พ.ศ. 2497 สโมสรฟุตบอลจีนแคะ ประสบความสำเร็จสูงสุดเมื่อคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. ได้สำเร็จ
หลังจากได้แชมป์ถ้วยพระราชทาน ก. สโมสรกลับมีผลงานที่ตกต่ำลงไปอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นสโมสรแรกที่ตกชั้นจากถ้วย ก. ลงมาแข่งขันในฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. 
แต่สโมสรฟุตบอลฮากกาไม่เคยพลาดที่จะร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ แม้แต่ครั้งเดียว โดยสโมสรฟุตบอลฮากกา จะรวมเอานักเตะระดับถ้วย ก. ที่ไม่ติดทีมทีมควีนสคัพของสโมสรอื่น มารวมตัวกันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลฮากกา นักเตะของฮากกาบางคนโชว์ฟอร์มได้ดี ในฟุตบอลควีนส์ คัพ จนได้ติดทีมชาติร่วมแข่งขันฟุตบอล คิงสคัพก็มี เช่น ชาญชัย กันอริ (ฟุตบอลควีนสคัพ แข่งเดือนตุลาคม ฟุตบอลคิงสคัพ แข่งเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน) มีครั้งหนึ่งที่สโมสรฮากกาได้ยกเอาทีมพนักงานยาสูบ (เล่นในถ้วย ค.) หรือทีมจังหวัดตราด (เล่นกีฬาเขต) มาเล่นฟุตบอลควีนส์ คัพ ในนามสโมสรฮากกา และทีมยาสูบทีมนี้สามารถ ปราบทีมถ้วย ก. จนผ่านถึงรอบรองชนะเลิศ นิตยสารฟุตบอลสยาม ยกย่องทีมยาสูบทีมนี้ว่า นักเตะบางคนมีความสามารถเล่นในระดับทีมชาติได้สบาย ๆ เช่น ผู้รักษาประตูสุริยา บุญเลิศ, ชาลี ภิรมย์ , อภิสิทธิ กันหสุต แต่ไม่ยอมเลื่อนชั้นขึ้นมาเพราะต้องการจะเล่นเพียงกีฬาเขต หรือกีฬาแห่งชาติ ในยุคปัจจุบัน เท่านั้น
ที่มา.
http://www.thailandsusu.com/webboard/index.php?topic=40472
วัดฝายหิน

วัดฝายหิน ตั้งอยู่ ณ หมู่บ้านฝายหิน เลขที่ 67 หมู่ 1 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดในความอุปถัมภ์ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อยู่บริเวณเชิงดอยสุเทพ หมู่บ้านฝายหิน ด้านหลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และถนนทางขึ้นสถานีส่งโทรทัศน์ช่อง 7 ทางเดียวกันกับทางขึ้นสวนสัตว์เชียงใหม่ด้านประตูหลัง 
ประวัติ.
วัดฝายหินเป็นวัดโบราณ ในรัชสมัยพระเจ้าติโลกราช (พ.ศ. 1985-2031) วัดแห่งนี้เคยมีฐานะเพียงหนึ่งในสำนักสงฆ์สาขาของรตนมหาวิหาร (วัดป่าแดงมหาวิหาร) ซึ่งในขณะนั้นเป็นวัดฝ่ายอรัญวาสี เป็นศูนย์กลางการศึกษาพระไตรปิฎก นับถือคำสอนลัทธิสิงหลใหม่ (พระพุทธศาสนาซึ่งรับมาจากประเทศศรีลังกา) 
ต่อมาเป็นที่สถิตของพระอภัยสารทะ (อุ่นเรือน โสภโณ) อดีตสังฆปาโมกข์เมืองนครเชียงใหม่ สังฆราชาแห่งล้านนา ในปี พ.ศ. 2512 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีการโยกย้ายบ้านเรือนชาวบ้านรอบมหาวิทยาลัย วัดฝายหินจึงได้อยู่ในความอุปถัมภ์ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา วัดแห่งนี้ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทั้งนี้วัดฝายหินยังเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ของคณาจารย์ นักศึกษา และเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยด้วย ปัจจุบันทางวัดได้อนุเคราะห์พระภิกษุสามเณรทั้งจากประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้าน ให้มีโอกาสได้ศึกษาพระพุทธศาสนา โดยได้เปิดสำนักเรียน ธรรม-บาลี และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา ทางวัดได้เปิดโรงเรียนแผนกสามัญศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โดยความร่วมมือระหว่างวัดฝายหิน และ โรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก (จังหวัดเชียงใหม่)
งานประจำปี.
ในวันที่ 21 เมษายน ของทุกปี ทางวัดจะเปิดโอกาสให้สาธุชน ได้รดน้ำรูปปั้นครูบาพระอภัยสาระทะ ซึ่งเป็นประเพณีประจำปีของวัด อยู่ในช่วงวันสุดท้ายของการบวชสามเณรภาคฤดูร้อน เพื่อเป็นสิริมงคล แก่สาธุชน และสามเณร ก่อนลาสิกขา
แซนด์วิช

แซนด์วิช  เป็นขนมปังหั่นแบบคู่หนึ่งประกบกัน ตรงกลางมักมีแฮม ชีส ไข่ดาว แตงกวาดอง ทามายองเนส มัสตาร์ด หรือแยม ถ้าเป็นแบบอเมริกันมักใช้ขนมปังทั้งแผ่น บางครั้งปิ้งด้วย ถ้าเป็นแบบอังกฤษมักเป็นชิ้นเล็ก ๆ
แซนด์วิช มีหลากหลายชนิด ที่กินกันโดยทั่วไป จะมี แซนด์วิชแฮมชีส แซนด์วิชหมูหยองน้ำพริกเผา แซนด์วิชปูอัดมายองเนส แซนด์วิชไก่ แซนด์วิชไข่ คลับแซนด์วิช แซนด์วิชทูน่าชีส
รูปร่างของตัวแซนด์วิชเองก็มีหลากหลาย แซนด์วิชแบบสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม แบบม้วนเรียกซูชิ แซนด์วิชแบบเย็น แซนด์วิชแบบตัองปิ้งกิน แซนด์วิชแบบอบกิน
แซนด์วิชถูกตั้งชื่อตาม จอห์น มอนทากิว เอิร์ลแห่งแซนด์วิช ซึ่งเป็นผู้คิดค้นมันขึ้นมา
แซนด์วิชแบบต่าง ๆ.
แซนด์วิชแบบอเมริกันได้แก่ บีแอลที, ชีสแซนด์วิช, คลับแซนด์วิช, Dagwood, French dip, แฮมเบอร์เกอร์, แซนด์วิชมอนเตคริสโต, muffuletta, pastrami บนขนมปังไรย์, แซนด์วิชเยลลี่เนยถั่ว, ชีสสเต็ก, พิลกริม, po' boy, Reuben, sloppy joe, และ แซนด์วิชซับมารีน
ภาพชีวิตประจำวัน

ภาพชีวิตประจำวัน (ภาษาอังกฤษ: Genre works หรือ Genre scenes หรือ Genre views) เป็นภาพที่ใช้สื่อหลายอย่างเช่นจิตรกรรมหรือการถ่ายภาพในการแสดงฉากจากชีวิตประจำวันเช่น ฉากตลาด, ฉากภายในบ้าน, ฉากงานเลี้ยง หรือฉากถนนหนทาง การแสดงฉากก็อาจจะเหมือนจริง, เป็นการจินตนาการ หรือเป็นภาพแบบอุดมคติ สื่อที่เขียนก็เรียกว่า “จิตรกรรมชีวิตประจำวัน”, “ภาพพิมพ์ชีวิตประจำวัน” หรือ “ภาพถ่ายชีวิตประจำวัน” ซึ่งก็แล้วแต่สื่อ. 
ในศตวรรษที่สิบเก้าในอิตาลีจำได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งของเลขยกกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการวาดภาพประเภท อันโตนิโอ Rotta และ Vincenzo Petrocelli.
ศิลปิน.
ศิลปินบางท่านที่นิยมการเขียนภาพแบบนี้ก็ได้แก่
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
โจวัน ฟรันเชสโก เปนนี

จันฟรันเชสโก เปนนี  หรือ โจวัน ฟรันเชสโก (ค.ศ. 1488/ค.ศ. 1528-ค.ศ. 1528) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง 
จันฟรันเชสโก เปนนีเป็นลูกศิษย์ของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา จันฟรันเชสโกเกิดในเมืองฟลอเรนซ์ในครอบครัวช่างทอผ้า และเข้าทำงานกับราฟาเอลตั้งแต่ยังอายุไม่มาก มีผลงานร่วมกับราฟาเอลหลายชิ้นรวมทั้งในห้องราฟาเอลภายในพระราชวังวาติกัน และงานจิตรกรรมฝาผนังที่วิลลาฟาร์เนซินา (Villa Farnesina) ทั้งสองงานเป็นงานในกรุงโรม ไฮน์ริช วูลฟ์ฟลินนักวิจารณ์ศิลปะชาวสวิสและนักเขียนคนอื่น ๆ ยกให้ฟรันเชสโกเป็นผู้เขียนคนเดียวทั้งหมดจากภาพร่างที่เขียนไว้โดยราฟาเอล แต่นักเขียนเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าราฟาเอลเป็นผู้เขียนงานส่วนใหญ่เอง หลังจากราฟาเอลเสียชีวิตอย่างกะทันหันฟรันเชสโกทำงานร่วมกับจูลีโอ โรมาโน (Giulio Romano) ในการเขียนในห้องชุดราฟาเอลจนเสร็จเช่น "โถงคอนสแตนติน", "พระเยซูแปรรูป", "อัสสัมชัญและการสวมมงกุฏของพระแม่มารี" (ค.ศ. 1525) ในมอนเตลูเชและในวังเต (Palazzo Te) ที่มันโตวา นอกจากนั้นฟรันเชสโกก็ยังออกแบบพรมทอแขวนผนังสำหรับฉาก "ชีวิตของพระเยซู" สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ใช้ตกแต่งใน "ห้องคอนซิสโตโร" (Sala del Concistoro) ในพระราชวังพระสันตะปาปาในวาติกัน ในปี ค.ศ. 1526 ฟรันเชสโกก็ย้ายออกจากโรมไปสมทบกับจูลีโอ โรมาโนที่ย้ายไปมานทัวใน ค.ศ. 1524 ตามคำกล่าวของวาซารี ฟรันเชสโกไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากจูลีโอ ในที่สุดก็เดินทางไปลอมบาร์ดี โรม และในที่สุดก็เนเปิลส์ซึ่งเขาไปเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1528 ในบรรดาลูกศิษย์ก็มีเลโอนาร์โด ดา ปิสโตยา (Leonardo da Pistoia).
บาร์โตโลเมโอพี่ชายของฟรันเชสโกเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักทิวดอร์ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ และลูกาพี่ชายอีกคนหนึ่งไปช่างเขียนอิตาลีของตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2552

ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2552 เป็นฤดูกาลแรกที่แบ่งการแข่งขันเป็น 5 ลีกตามภูมิภาคของประเทศไทย เพื่อความสะดวกในการเดินทางแข่งขันของแต่ละสโมสร และเป็นการกระจายการแข่งขันฟุตบอลไปทั่วประเทศ โดยจะคัดเลือกทีมชนะเลิศของแต่ละภูมิภาค เพื่อนำ 5 สโมสร มาแข่งในระบบมินิลีกอีกครั้ง โดยอันดับ 1-3 จะได้เลื่อนชั้นไปสู่ดิวิชัน 1 2553
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 2552 รอบสุดท้าย.
ตารางคะแนน.
"อัปเดตล่าสุด วันเสาร์ที่ 29 พฤศจิกายน 2552
ข้าวผัด

ข้าวผัด เป็นอาหารจานเดียวแบบพื้นฐานของเอเชีย เป็นการนำข้าวสวยลงไปผัดคลุกกับซอส หรือน้ำพริก หรือเครื่องปรุงรสต่างๆ เพื่อให้ได้รสชาติ เช่น ซอสมะเขือเทศ, ซอสพริก, ซีอิ๊วดำ และมีการใส่เนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ ลงไป เช่น หมู, ไก่, ปลาหมึก, ปู และกุ้ง เป็นต้น โดยเรียกชื่อข้าวผัดชนิดนั้น ๆ ตามชื่อเนื้อสัตว์ที่ใส่ลงไป และอาจใส่ไข่ลงไปผสมด้วย หรืออาจโปะไข่ดาวแต่งหน้าเพิ่มเติม สำหรับผักที่ใช้นิยมใช้ผักคะน้าและโรยหน้าด้วยต้นหอมสับ แต่สำหรับข้าวผัดปูจะไม่ใส่คะน้า
นอกจากนี้ข้าวผัดที่ผัดกับน้ำพริกชนิดต่างๆ ก็อาจเรียกชื่อตามน้ำพริกนั้นๆ เช่น ข้าวผัดน้ำพริกนรก เป็นต้น
ข้าวผัดนิยมปรุงรสด้วยพริกน้ำปลา และน้ำมะนาวบีบ
จักรพรรดิฮั่นเหอ

สมเด็จพระจักรพรรดิเหอแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเหอตี้ (ค.ศ. 79 - 13 มกราคม ค.ศ. 105) ทรงพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวจ้าว โดยเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฮั่นจางตี้ และพระสนมเหลียง แต่ภายหลังทรงได้เป็นพระราชโอรสบุญธรรมในตู้ฮองเฮา เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 88 (พ.ศ. 631) องค์รัชทายาทหลิวจ้าวจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นเหอ เมื่อพระชนม์เพียง 9 พรรษา
ตลอด 17 ปีในรัชกาล เกิดความขัดแย้งกันระหว่างตระกูลของพระสนมและขันที ในรัชสมัยนี้กระดาษแผ่นแรกของโลกก็ถือกำเนิดขึ้น เมื่อมีขันทีชื่อไช่หลุน (ค.ศ. 55 - 121) ได้ผลิตกระดาษขึ้นมาใช้ในราชสำนัก เมื่อ ค.ศ. 105 (พ.ศ. 648)
ตลอดรัชกาล อำนาจอยู่ในกำมือของตู้ไทเฮาและพี่ชายชื่อ ตู้เซียน จักรพรรดิฮั่นเหอ สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 105 (พ.ศ. 648) ขณะพระชนม์เพียง 26 พรรษา องค์รัชทายาทหลิวหลงจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นชาง
สยามโมไทรันนัส

สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส  เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด ลำตัวยาวประมาณ 6.5 เมตร ชื่อของมันหมายถึง"ทรราชแห่งสยามจากภาคอีสาน" พบกระดูกเป็นครั้งแรกที่หลุมขุดค้นที่ 9 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น โดยนายสมชัย เตรียมวิชานนท์ นักธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี เมื่อปี พ.ศ. 2536 พบอยู่ในเนื้อหินทรายเนื้อแน่นหมวดหินเสาขัว ยุคครีเทเชียสตอนต้น ชิ้นส่วนกระดูกประกอบด้วยกระดูกสะโพก 1 ชิ้น กระดูกเชิงกรานด้านซ้าย ที่วางตัวฝังอยู่ใต้กระดูกสันหลัง ลักษณะของกระดูกเปรียบเทียบได้กับของไดโนเสาร์วงศ์ไทรันนอซอริดี ลักษณะไม่เคยมีรายงานการค้นพบจากที่ใดๆในโลกมาก่อน จึงพิจารณาให้เป็นสกุลและชนิดใหม่ คือ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส
ลักษณะของกระดูกพิจารณาได้ว่าเป็นของไดโนเสาร์วงศ์ไทรันโนซอร์ มีลักษณะเก่าแก่โบราณมากกว่าไดโนเสาร์ในวงศ์เดียวกันที่ค้นพบจากแหล่งอื่นๆมากกว่าถึงประมาณ 20 ล้านปี ทำให้สันนิษฐานได้ว่าไดโนเสาร์วงศ์นี้อาจมีถิ่นกำเนิดและวิวัฒนาการขึ้นเป็นครั้งแรกในทวีปเอเชียแล้วแพร่กระจายพันธุ์ออกไปจนถึงอเมริกาเหนือในช่วงปลายยุคครีเทเชียส แต่ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์จัดอยู่อีกวงศ์คือ Metriacanthosauridae เนื่องจากภายหลังนั้นพบว่ามีหลายส่วนที่บ่งบอกได้ว่าอยู่ใน วงศ์นี้และ สยามโมไทรันนัส อาจจะเป็นญาติของอัลโลซอรัส เพราะไดโนเสาร์ตระกูลนี้อยู่ในวงศ์ แมทเทียนแคนโทรซอรัส
จักรพรรดิฮั่นชาง

สมเด็จพระจักรพรรดิชางแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นชางตี้ (#เปลี่ยนทาง , ระหว่าง ค.ศ. 105 - 21 กันยายน ค.ศ. 106) พระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวหลงเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิฮั่นเหอ และพระสนมองค์หนึ่ง
สันนิษฐานว่าประสูติก่อนพระราชบิดาสวรรคตได้ไม่นานเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 105 (พ.ศ. 648) องค์รัชทายาทหลิวหลงจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นชาง เมื่อพระชนม์ไม่ถึงปีแต่ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคตเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 106 (พ.ศ. 649) องค์ชายหลิวหูพระญาติจึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นอัน
จักรพรรดิฮั่นอัน

จักรพรรดิฮั่นอัน (94 – 30 เมษายน 125) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นและเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 106 ถึง ค.ศ. 125 พระองค์เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิฮั่นจาง
หลิว ฮู่ เป็นพระโอรสขององค์ชาย (劉慶) กับพระชายาโจว (左小娥) องค์ชายหลิว ชิ่ง เป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิฮั่นเหอ เมื่อ จักรพรรดิฮั่นชาง (劉隆) โอรสของจักรพรรดิฮั่นเหอซึ่งสืบบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิฮั่นเหอสวรรคตในปี 106 หลิว ฮู่ ก็ได้รับยกขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่โดยมี เติ้งไทเฮา (鄧綏) พระพันปีของจักรพรรดิฮั่นชางทรงสำเร็จราชการ
เมื่อเติ้งไทเฮาสิ้นพระชนม์ในปี 121 หลิว ฮู่ ก็ถอดญาติสนิทมิตรสหายของนางออกจากตำแหน่งหน้าที่ราชการและเริ่มมั่วสุรานารีจนไม่ออกว่าราชการอีก กิจการทั้งหลายของรัฐมีขันทีทั้งหลายคอยสั่งอยู่เบื้องหลัง ขันทีเหล่านี้ล้วนฉ้อราษฎร์บังหลวงราษฎรจึงลุกฮือขึ้นทั่วแผ่นดินครั้นปี 125 หลิว ฮู่ ประพาสเมือง หนานหยาง แต่จับไข้ขณะนิวัติพระนครจนสวรรคตแบบปัจจุบันทันด่วนพระชนมายุได้สามสิบเอ็ดพรรษา
เอี๋ยนฮองเฮา (閻姬) จักรพรรดินีของจักรพรรดิฮั่นก็ยก หลิว อี้ (劉懿) พระญาติของจักรพรรดิฮั่นอันขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา
เมทามอร์โฟซีส

มหากาพย์เมทามอร์โฟซีส  เป็นมหากาพย์ที่เขียนโดยโอวิด กวีโรมันในปี ค.ศ. 8 ที่มีด้วยกันสิบห้าเล่มที่บรรยายตำนานการสร้างและประวัติศาสตร์โลก เป็นหนังสือปรัมปราวิทยาที่เป็นที่นิยมกันมาโดยตลอด และเพราะเป็นงานคลาสสิกที่เป็นที่รู้จักกันดีในสมัยกลางจึงทำให้เป็นหนังสือที่มีอิทธิพลต่อโคลงกลอนในยุคกลาง
เป่ย์เซียงโหว

เป่ย์เซียงโหว  ชื่อตัวว่า หลิว อี้ (劉懿) และบางทีเรียก เยาวราช (少帝) จักรพรรดิจีนในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เสวยราชย์หลังจาก จักรพรรดิฮั่นอัน สวรรคตอย่างกะทันหันในปี 125 แต่ก็สวรรคตตามไปไม่ช้าในปีเดียวกันต่อจากนั้นเหล่าขันทีก็ยึดอำนาจแล้วยก หลิว เป่า ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่
จูลีโอ โรมาโน

จูลีโอ โรมาโน  (ราว ค.ศ. 1499 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1546) เป็นจิตรกรและสถาปนิกสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง จูลีโอ โรมาโนเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของราฟาเอล ลักษณะการเขียนแบบเรอเนซองส์สูงของจูลีโอมีส่วนช่วยในการวางพื้นฐานของงานศิลปะยุคต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เรียกว่าแมนเนอริสม์ งานเขียนเส้นของจูลีโอเป็นงานที่เป็นที่นิยมของนักสะสม ซึ่งมาร์คานโตนิโอ ราอิมอนดินำไปแกะพิมพ์เป็นการทำให้เป็นการเผยแพร่งานแบบอิตาลีไปทั่วยุโรป
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ 
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
จักรพรรดิฮั่นชุ่น

ฮั่นชุ่น (ค.ศ. 115–144) ชื่อตัวว่า หลิว เป่า (劉保) เป็นจักรพรรดิจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่น อยู่ในสมบัติตั้งแต่ ค.ศ. 125 ถึง 144
หลิว เป่า เป็นโอรสองค์เดียวของพระเจ้าฮั่นอัน เมื่อพระเจ้าฮั่นอันสวรรคตใน ค.ศ. 125 หลิว เป่า จะต้องสืบสมบัติต่อมา พระนางหยัน จี (閻姬) อัครมเหสีพระเจ้าฮั่นอัน ประสงค์จะได้มาซึ่งอำนาจทางการเมือง จึงบีบให้หลิว เป่า ยกบัลลังก์ให้แก่หลิว อี้ หลิว อี้ ก็ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ต่อจากพระเจ้าฮั่นอัน แต่หลิว อี้ อยู่ในสมบัติเพียงเจ็ดเดือนก็ป่วยตาย เหล่าขันทีซึ่งภักดีต่อหลิว เป่า จึงยึดอำนาจจากพระนางหยัน จี แล้วยกหลิว เป่า ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ ขณะนั้น หลิว เป่า อายุสิบชันษา
ราษฎรมุ่งหวังว่า หลิว เป่า จะเป็นผู้ปกครองที่ดี เพราะพระเจ้าฮั่นอันปกครองอย่างโฉดเขลามานานแล้ว แต่หลิว เป่า ก็ไร้ความสามารถเหมือนบิดา เหลียง ชาง (梁商) บิดาของนางเหลียง น่า (梁妠) มเหสีของหลิว เป่า จึงเข้าครอบงำราชการบ้านเมือง พอเหลียง ชาง ตาย เหลียง จี้ (梁冀) ลูกชายของเหลียง ชาง และพี่ชายของนางเหลียง น่า ก็สืบอำนาจต่อ ทั้งเหลียง ชาง และเหลียง จี้ เป็นคนชั่วช้าฉ้อฉล ราชวงศ์ฮั่นจึงเริ่มเสื่อมโทรม
หลิว เป่า ครองสมบัติมาได้สิบเก้าปี ก็สิ้นพระชนม์เมื่ออายุได้สามสิบ หลิว ปิ่ง (劉炳) บุตรของหลิว เป่า ได้เป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
พระราชวังพระสันตะปาปา

พระราชวังพระสันตะปาปา  เป็นที่ประทับของพระสันตะปาปา ประมุขแห่งคริสตจักรโรมันคาทอลิก ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกัน อาคารที่นี้ยังมีอีกชื่อว่า พระราชวังอัครสมณทูต (Apostolic Palace) และ พระราชวังวาติกัน (Palace of the Vatican, Vatican Palace) โดยทางวาติกันเรียกอาคารนี้ว่า พระราชวังซิกตุสที่ 5 เพื่อเป็นเกียรติแด่สมเด็จพระสันตะปาปาซิกตุสที่ 5 ผู้สร้างพระราชวังส่วนใหญ่ที่เห็นในปัจจุบัน
ตัววังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่ประกอบด้วยห้องชุดของพระสันตะปาปา (Papal Apartments), สำนักงานของผู้บริหารนิกายโรมันคาทอลิก, ชาเปล, พิพิธภัณฑ์วาติกัน และหอสมุดวาติกัน ห้องต่างๆ มีด้วยกันทั้งหมดกว่า 1,000 ห้องโดยมีห้องที่สำคัญที่สุดคือห้องราฟาเอล และชาเปลซิสตินซึ่งมีเพดานจิตรกรรมฝาผนังที่มีชื่อที่เขียนโดยไมเคิล แอนเจโล 
ที่ประทับอื่นของพระสันตะปาปาอยู่ที่วังแลเตอรันและที่ปราสาทกานโดลโฟ (Castel Gandolfo) นอกกรุงโรม วังวาติกันมามีความสำคัญกว่าวังแลเตอรันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มาแพ้แก่วังควิรินัล (Quirinal Palace) อยู่ระยะหนึ่ง
ก่อน ค.ศ. 1871 วังควิรินัลเป็นที่ประทับทางการของพระสันตะปาปา หลังนครรัฐของพระสันตะปาปาถูกโค่นใน ค.ศ. 1870 พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีก็ยึดวังใน ค.ศ. 1871 และทำเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์แทนที่ หลังยุบเลิกการปกครองโดยพระพระมหากษัตริย์ใน ค.ศ. 1946 วังควิรินัลก็กลายมาเป็นที่พำนักของประธานาธิบดีสาธารณรัฐอิตาลี
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จักรพรรดิฮั่นชง

ฮั่นชง (143–145) ชื่อตัวว่า หลิว ปิ่ง (劉炳) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น
หลิว ปิ่ง เป็นโอรสองค์เดียวของพระเจ้าฮั่นชุ่น เมื่อพระเจ้าฮั่นชุ่นสิ้นพระชนม์ หลิว ปิ่ง ก็สืบสันตติวงศ์ต่อ ขณะนั้น หลิว ปิ่ง มีอายุเพียงหนึ่งปี นางเหลียง น่า (梁妠) มารดาของหลิว ปิ่ง และเหลียง จี้ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า จึงเข้าครอบงำราชการบ้านเมืองทั้งปวง นางเหลียง น่า มีใจซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน แต่เหลียง จี้ ตรงกันข้าม ราษฎรจึงเดือดร้อนแสนเข็ญ
ครั้นปี 145 หลิว ปิ่ง วายชนม์โดยไม่ปรากฏเหตุ อายุได้สามปี นางเหลียง น่า จึงยกหลิว จวั่น (劉纘) ญาติของหลิว ปิ่ง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
จักรพรรดิฮั่นจื้อ

ฮั่นจื้อ (138–146) ชื่อตัวว่า หลิว จวั่น (劉纘) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น
หลิว จวั่น เป็นเหลนของพระเจ้าฮั่นจาง และเป็นญาติของพระเจ้าฮั่นชง เมื่อพระเจ้าฮั่นชงสิ้นพระชนม์ในปี 145 นางเหลียง น่า (梁妠) พระมารดาพระเจ้าฮั่นชง จึงยกหลิว จวั่น ขึ้นสืบสมบัติต่อ ขณะนั้น หลิว จวั่น ยังเยาว์นัก เหลียง จี้ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า จึงได้เป็นใหญ่ในกิจการบ้านเมืองทั้งมวล เหลียง จี้ เป็นคนใจคด และที่สุดก็ฆ่าหลิว จวั่น ด้วยยาพิษ หลิว จวั่น อยู่ในสมบัติเพียงหนึ่งปี นางเหลียง น่า ก็ยกหลิว จื้อ (劉志) องค์ชายวัยสิบสี่ปี ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา