pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ราชานักล่าอัคคี

ราชานักล่าอัคคี (; โรมาจิ: "Hikari no Ō") เป็นซีรีส์นวนิยายแนวจินตนิมิต เขียนโดยริเอโกะ ฮินาตะ และวาดภาพประกอบโดยอากิฮิโระ ยามาดะ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮอล์พชุปปังตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ถึงกันยายน พ.ศ. 2563 ทั้งหมด 4 เล่ม ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซิกนัลเอ็มดี ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2566 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2567
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: มานากะ อิวามิ
ให้เสียงโดย: M.A.O
สื่อ.
นวนิยาย.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่าย
!width=48%|ISBN
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 2 ธันวาคม พ.ศ. 2561</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2562</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 3 กันยายน พ.ศ. 2563</td><td></td></tr>
</table>
อนิเมะ.
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซิกนัลเอ็มดี มีการประกาศสร้างในวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 อนิเมะกำกับจุนจิ นิชิมูระ ดูแลและเขียนบทโดยมาโมรุ โอชิอิ ออกแบบตัวละครโดยทากูยะ ไซโต และแต่งดนตรีประกอบโดยเค็นจิ คาวาอิ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 14 มกราคมถึง 18 มีนาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องวาววาว เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "อุซตสึกิ" (嘘つき, Usotsuki, #เปลี่ยนทาง "คนโกหก") ร้องโดยเรโอะ อิเออิริ ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "มาดะ โทกุ นิ อิรุ" (まだ遠くにいる, Mada Tōku ni Iru, #เปลี่ยนทาง "ยังคงอยู่แสนไกล") ร้องโดยมายะ ซากาโมโตะ 
หลังการออกอากาศตอนที่ 10 ที่เป็นตอนสุดท้ายของฤดูกาลแรก มีการประกาศสร้างฤดูกาลที่ 2 ซึ่งออกอากาศตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม ถึง 17 มีนาคม พ.ศ. 2567 เพลงเปิดคือ "ฮิคารัคกะ" (Hikarakka) ดำเนินการโดย Cocco และเพลงปิดคือ "ดากิชิเมเตะ" (抱きしめて, Dakishimete, #เปลี่ยนทาง "โอบกอด") ร้องโดย มายะ ซากาโมโตะอีกครั้ง
ปานีปูรี

ปานีปูรี  อินเดียเหนือเรียก โคลคัปเป  อินเดียตะวันออกเรียก ผุจกายาคุปจุป  และอินเดียตะวันตกเรียก คุปจุป  เป็นอาหารว่างที่มีชื่อเสียงอย่างหนึ่งของอินเดีย มีวางจำหน่าย และสามารถพบเห็นอยู่ทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย
ชื่อ.
ชื่อของปานีปูรีจะมีชื่อเรียกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาคของอินเดีย เช่น ในรัฐมหาราษฏระจะเรียกว่า "ปานีปูรี" รัฐมัธยประเทศเรียก "ผุลกี" รัฐอัสสัมเรียก "ผุสกา" รัฐโอฑิศา อานธรประเทศ ฌารขัณฑ์ และฉัตตีสครห์เรียก "คุปจุป" รัฐเบงกอลตะวันตก พิหาร และประเทศเนปาลเรียก "ผุจกา" ส่วนเดลี รัฐปัญจาบ และประเทศปากีสถาน เรียก "โคลคัปปา" หรือ "โคลคัปเป"
วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2548 มีการเพิ่มคำว่า "ปานีปูรี" เข้าไปในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
ประวัติ.
ปานีปูรี เป็นอาหารที่พัฒนาการมาจากจาฏ  กุรุศ ทาลาล (Kurush Dalal) นักมนุษยวิทยาด้านการทำอาหารชาวอินเดีย อธิบายว่าจาฏกำเนิดขึ้นครั้งแรกทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย (ปัจจุบันอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ) บ้างก็ว่าปานีปูรีคือราชกไจรี  ที่เผอิญทำแล้วมีขนาดเล็กกว่าปรกติ อย่างไรก็ตามปานีปูรีได้กระจายไปยังพื้นที่อื่น ๆ ทั่วประเทศอินเดีย อันเกิดจากการอพยพครั้งใหญ่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา
ส่วนผสม.
ปานีปูรี ประกอบด้วย "ปูรี" แป้งทอดกลมภายในกลวงซึ่งต้องใช้นิ้วเจาะเพื่อใส่ไส้ มีไส้ทำจากมันฝรั่งบด ผสมกับหอมแขกซอย และถั่วลูกไก่ และน้ำรสเปรี้ยวที่ใช้ราดขนมทำมาจากน้ำมะขามเปียก ปรุงรสด้วยจัฏนี พริกป่น และจาฏมสาลา
ขณะที่ "ผุจกา" หรือ "ผุสกา" ในแถบอินเดียตะวันออกจะมีลักษณะที่แตกต่างออกไปจากปานีปูรีเล็กน้อย ทั้งด้านปริมาณและรสชาติ ใช้มันฝรั่งบดทำเป็นไส้มีรสเปรี้ยวมากกว่าหวาน และน้ำราดขนมจะมีรสเปรี้ยวและเผ็ด
กาลีญาดา

กาลีญาดา  เป็นอาหารบราซิลที่มีส่วนประกอบสำคัญได้แก่ข้าวและเนื้อไก่ซึ่งมีสีออกเหลืองคล้ายกับปาเอยา อาร์โรซกอนโปโย หรือข้าวหมกไก่ สีเหลืองนั้นมาจากหญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพง ทำให้ในหลายสูตรที่เผยแพร่ออนไลน์มักแนะนำให้ใช้ขมิ้นแทนซึ่งจะทำให้ได้กาลีญาดาที่มีสีเหลืองคล้ายกัน แต่รสชาติจะแตกต่างกันเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้วกาลีญาดานิยมปรุงในกระทะหรือหม้อใบเดียว การปรุงกาลีญาดาจะเริ่มจากการหมักไก่กับเครื่องปรุงรสและเครื่องเทศต่าง ๆ ให้เข้าเนื้อ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญ จากนั้นจึงนำไปปรุงในลักษณะคล้ายกับสตูในน้ำสต๊อกไก่ร่วมกับหอมใหญ่ กระเทียม และมะเขือเทศ เมื่อไก่สุกแล้วจึงเติมข้าวที่ซาวแล้วลงไปเพื่อหุงในน้ำสตูจนสุก
กาลีญาดานิยมรับประทานในพื้นที่แถบตอนใต้ของประเทศเช่นรัฐโกยาช รัฐเซาเปาลู และรัฐมีนัชเจไรช์ เป็นต้น และนิยมรับประทานในวันเสาร์ศักดิ์สิทธิ์เพื่อเฉลิมฉลองการสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตในประเทศบราซิล แต่เนื่องจากกาลีญาดาเป็นอาหารที่ทำง่าย ทำให้สามารถปรุงรับประทานในเวลาอื่นได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังนิยมรับประทานเพื่อบรรเทาอาหารเมาค้างด้วย สันนิษฐานว่ากาลีญาดามีที่มาจากชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาค้นหาโลหะมีค่าในแถบทวีปอเมริกาใต้ กาลีญาดาในแต่ละพื้นที่จะมีส่วนผสมที่แตกต่างกันไปตามแต่วัตถุดิบที่มีในท้องถิ่น เช่นในรัฐมีนัชเจไรช์จะนิยมใส่กระเจี๊ยบลงไป ในขณะที่ในรัฐโกยาชจะใช้เปกีและกวาบีโรบา เป็นต้น นอกจากนั้นแล้วผู้ปรุงแต่ละคนก็อาจจะดัดแปลงสูตรกาลีญาดาต่อไปได้อีก เช่นเติมไส้กรอกหรือผักชนิดอื่นเพิ่มลงไป
โททตสึ นิ อียิปต์ คามิ

โททตสึ นิ อียิปต์ คามิ  เป็นซีรีส์ออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน (โอเอ็นเอ) ญี่ปุ่น ผลิตโดยสตูดิโอไต้ฝุ่นกราฟิกส์ อนิเมะอิงจากประมวลเรื่องปรัมปราอียิปต์ ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดยยูกะ ภาพวาดของยูกะเป็นที่นิยมในบริการเครือข่ายสังคมในประเทศญี่ปุ่นเพราะมีแบบตัวละครที่น่ารัก ยูกะยังวาดหนังสือภาพของเรื่องนี้และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฟรอนเทียร์เวิกส์ อนิเมะฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ถึงกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 2 เริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
 ให้เสียงโดย: ฮิโระ ชิโมโนะ
 ให้เสียงโดย: Yuki Kaji
 ให้เสียงโดย: Yū Kobayashi
 ให้เสียงโดย: Hikaru Midorikawa
 ให้เสียงโดย: Nobunaga Shimazaki
 ให้เสียงโดย: Kōji Yusa
 ให้เสียงโดย: Daisuke Namikawa
 ให้เสียงโดย: Kenjiro Tsuda
 ให้เสียงโดย: Yukari Tamura
 ให้เสียงโดย: Hiroyuki Yoshino
 ให้เสียงโดย: Junichi Suwabe
 ให้เสียงโดย: Shouta Aoi
โอซีอานิดส์

ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก โอซีอานิดส์ (pl. of) เป็นนิมฟ์จำนวน 3 พันตน (จำนวนนี้หมายถึง "นับไม่ถ้วน") เป็นธิดาของโอซีอานัสกับทีธิส สองเทพไททัน
เนื้อหา.
ครอบครัวของโอซีอานิดส์ล้วนเกี่ยวข้องกับน้ำ โอซีอานัสเป็นบุคลาธิษฐานของแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบโลก ทีธิสเป็นเทพีแห่งท้องทะเล ส่วนพี่น้องคือโพทามอย เทพแห่งแม่น้ำลำธารซึ่งมีจำนวน 3 พันตนเช่นกัน นอกจากนี้โอซีอานิดส์ยังเป็นบุคลาธิษฐานของฤดูใบไม้ผลิ เฮสิโอดกล่าวว่าพวกนาง "กระจายไปไกลและกว้างขวาง" และ "รับใช้โลกและน้ำลึก" ขณะที่ใน "อาร์โกนอติกา" ของอะพอลโลนีอัสแห่งโรดส์บรรยายว่าอาร์โกนอต (ชาวเรืออาร์โก) ซึ่งเรือเกยตื้นนอกชายฝั่งลิเบียอ้อนวอนให้ "นิมฟ์ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งวงศ์โอชีอานัส" มอบ "น้ำพุจากก้อนหินหรือสายธารศักดิ์สิทธิ์ผุดจากผืนโลก"
แต่กระนั้นโอซีอานิดส์ไม่สามารถจัดกลุ่มได้โดยง่ายหรือจำกัดเพียงหน้าที่เดียว รวมถึงไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกับน้ำเสมอไป โอซีอานิดส์หลายตนมีความสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปรากรีกแม้นิมฟ์ส่วนใหญ่จะถือเป็นเทพชั้นรอง เช่น มีทิส บุคลาธิษฐานของปัญญาผู้เป็นชายาองค์แรกของซูส และให้กำเนิดเทพีอะธีนา ก่อนที่ภายหลังจะถูกซูสกลืนกิน ดอริส โอซีอานิดส์องค์หนึ่งเป็นเทพีแห่งทะเล สติกซ์ ซึ่งเฮสิโอดบรรยายว่าเป็นโอซีอานิดส์ที่อาวุโสที่สุดและสำคัญที่สุดเป็นบุคลาธิษฐานของแม่น้ำสติกซ์ที่กั้นระหว่างโลกกับยมโลก อย่างไรก็ตามโอซีอานิดส์บางตนอย่างยูโรปาและเอเชียมีความสัมพันธ์กับพื้นดินมากกว่า
โอซีอานิดส์ยังมีหน้าที่ดูแลเยาวชน เฮสิโอดพรรณาว่าพวกนางเป็น "ธิดาผู้งดงามของมหาสมุทร บุตรีผู้เลอโฉมในหมู่เทพี" และเป็น "กลุ่มธิดาผู้ดูแลผู้เยาว์ร่วมกับเทพอะพอลโล ซึ่งซูสมอบหน้าที่นี้ให้"
มีโอซีอานิดส์อีกหลายตนนอกเหนือจากมีทิสที่เป็นชายาหรือมารดาของเทพหลายองค์ เช่น ดอริสเป็นชายาของเนียรีอัสและมารดาของนิมฟ์ทะเล 50 ตนที่เรียกว่า เนียรีอิด สติกซ์เป็นชายาของแพลลัสและมารดาของซีลุส ไนกี คราตอสและไบอา ยูรีโนมีเป็นชายาของซูสองค์ที่สามและมารดาของคาริทีส คลีมีนีเป็นชายาของไอแอพีทัสและมารดาของแอตลัส เมนีเทียส โพรมีเทียสและเอพิมีเทียส อีเล็กตราเป็นชายาของธอมัสและมารดาของอีริสและฮาร์พี เพอร์เซเป็นชายาของฮีลีออสและมารดาของเซอร์ซีและราชาอีอีทีสแห่งคอสคิส ไอไดอาเป็นชายาของอีอีทีสและมารดาของมีดีอา คัลลีโรอีเป็นชายาของไครเซออร์และมารดาของเกเรียน
ชื่อ.
เฮสิโอดระบุชื่อโอซีอานิดส์ 41 ชื่อ ขณะที่หลักฐานโบราณอื่น ๆ ระบุมากกว่านั้น ชื่อโอซีอานิดส์บางตนมาจากแหล่งน้ำที่มีอยู่จริง ขณะที่บางตนประดิษฐ์ขึ้น บางชื่อเกี่ยวข้องกับสิ่งที่บิดามารดาต้องการมอบให้บุตร ซึ่งตรงตามหน้าที่ของโอซีอานิดส์ที่ดูแลเยาวชน เช่น พลูโต (ความมั่งคั่ง) ไทคี (โชคดี) ไอไดอา (ความรู้) และมีทิส (ปัญญา) โอซีอานิดส์บางตนมีชื่อสัมพันธ์กับสถานที่ เช่น ยูโรปา เอเชีย อีฟีรา (คอรินท์) และโรดอส (โรดส์)
กาวเหลิ่ว

กาวเหลิ่ว  เป็นอาหารท้องถิ่นประจำนครฮอยอัน จังหวัดกว๋างนาม ประเทศเวียดนาม ซึ่งประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อหมู และผัก เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำกาวเหลิ่วจะทำจากข้าวที่แช่ในน้ำด่างซึ่งจะทำให้ได้เนื้อสัมผัสและสีที่แตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวแบบอื่น ๆ ในประเทศเวียดนาม แม้กระทั่งหมี่กว๋างซึ่งมาจากพื้นที่เดียวกัน
ส่วนผสม.
ส่วนผสมหลักในกาวเหลิ่วได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ ผัก ถั่วงอก และสมุนไพรต่าง ๆ และราดน้ำซุปพอขลุกขลิก เนื้อสัตว์ที่ใช้โดยทั่วไปจะเป็นเนื้อหมู ซึ่งอาจจะเป็นเนื้อหมูที่ปรุงสุกแล้วฉีกให้เป็นเส้นหรือหมูแดงที่ซอยเป็นชิ้นบาง แต่บางครั้งก็ใช้กุ้งแทนได้ เนื้อหมูที่ใช้ทำกาวเหลิ่วจะนำไปหมักกับผงเครื่องเทศห้าชนิด (โดยทั่วไปได้แก่โป๊ยกั้ก กานพลู อบเชยจีน ฮฺวาเจียว และยี่หร่าฝรั่ง) น้ำตาล เกลือ พริกไทยดำ กระเทียมบด และซีอิ๊วเพื่อให้ได้รสชาติคล้ายหมูแดง ส่วนกระดูกหมูจะนำไปต้มเป็นน้ำซุปรวมกับหอมใหญ่หรือหอมแดง
เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำกาวเหลิ่วทำจากข้าวแช่ในน้ำด่าง ซึ่งจะทำให้เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ได้เหนียวและเด้งกว่าเส้นก๋วยเตี๋ยวทั่วไป และมีสีน้ำตาลอมเทาหรือออกเหลืองแทนที่จะเป็นสีขาว ตำนานพื้นบ้านกล่าวว่าน้ำด่างที่ใช้ต้องทำจากขี้เถ้าของพืชบางชนิดที่ขึ้นบนหมู่เกาะจ่ามที่อยู่ใกล้เคียง และน้ำที่ใช้แช่ข้าวและต้มเส้นก๋วยเตี๋ยวต้องมาจากบ่อบ๊าเหล  ซึ่งเป็นบ่อน้ำโบราณในฮอยอัน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ไม่ค่อยพบกาวเหลิ่วขายนอกเขตนครฮอยอัน ข้าวที่แช่น้ำด่างแล้วจะนำไปทำเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ยาวอย่างน้อย 10 เซนติเมตรและกว้างประมาณครึ่งเซนติเมตร แล้วจึงนำไปแช่น้ำต่อเป็นเวลาหลายชั่วโมง ล้าง และต้มให้ได้เนื้อสัมผัสตามต้องการ เส้นก๋วยเตี๋ยวดิบบางส่วนก็จะซอยเป็นท่อนสั้น ๆ แล้วนำไปทอดให้กรอบเพื่อโรยหน้าก๋วยเตี๋ยว
ผักที่นิยมใส่ในกาวเหลิ่วได้แก่ผักกาดหอม ถั่วงอก และสมุนไพรสดหลายชนิดเช่นมินต์ กุยช่าย เซาเตี๊ยโต ใบแมงลัก ผักแพว ผักชี และเซาฮุ้งหลูย เป็นต้น
โพโลรี

โพโลรี  หรือ พูโลรี  เป็นอาหารว่างของชาวแคริบเบียนเชื้อสายอินเดีย พบได้ทั่วไปในประเทศตรินิแดดและโตเบโก, กายอานา ซูรินาเม และประเทศอื่น ๆ ในแถบหมู่เกาะทะเลแคริบเบียน ทำจากแป้งโดทอด ถั่วแห้งกะเทาะซึ่งทำจากถั่วลันเตา และจัฏนี
ประวัติ.
โพโลรี เป็นอาหารข้างถนนยอดนิยมพบได้ตามร้านรถเข็นข้างทางในประเทศกายอานา และประเทศตรินิแดดและโตเบโก โดยเฉพาะที่เมืองเดเดทางตอนใต้ของเกาะตรินิแดด โดยเป็นอาหารของกลุ่มผู้อพยพชาวอินเดีย ชาวอินเดียเหล่านี้เป็นแรงงานที่ถูกเกณฑ์มาทำงานในหมู่เกาะแคริบเบียนหลังการเลิกทาสเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 พวกเขาได้ปรับปรุงสูตรอาหารของตนเข้ากับวัตถุดิบในท้องถิ่นใหม่ หลายทศวรรษผ่านไปรสชาติของอาหารก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นหนึ่งในอาหารแคริบเบียนที่ได้รับอิทธิพลอินเดียสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
โพโลรีมีความเกี่ยวข้องกับเทศกาลภัควาของชาวฮินดู
ส่วนประกอบ.
โพโลรีมีส่วนสำคัญคือตัวแป้งทอดทำจากแป้งโด ผสมกับน้ำ ถั่วแห้งกระเทาะซีกป่น และเครื่องเทศ จากนั้นจะใส่เครื่องปรุงรสที่ให้สีเขียว ได้แก่ กระเทียม พริกไทย ขมิ้น และหัวหอม (หรือผงยี่หร่า) แล้วแต่สูตร จากนั้นจึงปั้นแป้งให้เป็นก้อนกลมขนาดประมาณลูกกอล์ฟแล้วนำไปทอด เมื่อสุกดีแล้วจะเสิร์ฟพร้อมกับจัฏนี โดยมากจะทำจากมะขาม หรือมะม่วง สำหรับจิ้ม บ้างใส่แกงกฒีหรือกรี
หมี่กว๋าง

หมี่กว๋าง (หรือ ; แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'ก๋วยเตี๋ยวกว๋าง') เป็นอาหารเวียดนามประเภทก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งซึ่งมีต้นกำเนิดจากจังหวัดกว๋างนามทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมสูงสุดในบริเวณนี้ และนิยมเสิร์ฟในเทศกาลสำคัญเช่นงานเลี้ยงฉลองของครอบครัว งานบุญครอบรอบวันตาย และตรุษญวน เป็นต้น หมี่กว๋างสามารถหารับประทานได้ตามร้านทั่วไปในแถบตอนกลางของประเทศ และนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้าและอาหารกลางวัน
ส่วนผสม.
ส่วนประกอบหลักในหมี่กว๋างได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยว เนื้อสัตว์ และผัก โดยมักจะราดน้ำซุปที่มีส่วนผสมของขมิ้นลงไปพอขลุกขลิก
เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้ได้แก่ กุ้ง หมู และไก่ แต่บางครั้งก็มีผู้ใช้เนื้อปลาหรือเนื้อวัวด้วยเช่นกัน น้ำซุปที่ใช้ทำโดยต้มเนื้อในน้ำหรือในน้ำซุป ปรุงรสด้วยน้ำปลา พริกไทยดำ หอมแดง กระเทียม และขมิ้นซึ่งจะให้สีเหลือง หมี่กว๋างนิยมเสิร์ฟโดยมีผักสดหลายชนิดเช่นกะเพรา ผักชี ต้นหอม ผักแพว หัวปลี และผักกาดหอม เป็นต้น นอกจากนี้บางคนยังใช้ผักอื่น ๆ เช่น หญ้าปม สะระแหน่ ชิโซะ และคาวทอง เป็นต้น และนอกจากนี้ยังโรยหน้าด้วยถั่วลิสงและข้าวเกรียบงาที่เรียกว่า "บั๊ญจ๊างแหม่"  ซึ่งทำให้หมี่กว๋างแตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวประเภทอื่น ๆ ส่วนผสมอื่นที่อาจเติมเพิ่มลงไปได้อีกได้แก่ไข่นกกระทาต้ม หมูยอ และกากหมู เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่น้ำมะนาวและพริกสด แต่บางคนก็อาจจะเติมซีอิ๊วหรือซอสพริกด้วยเช่นกัน
หมี่กว๋างแบบแห้งซึ่งไม่ราดน้ำซุปจะเรียกว่า "หมี่กว๋างจ่น"
ขนมปังแบน

ขนมปังแบน หรือ แฟลตเบรด  เป็นขนมปังที่ทำจากแป้งประกอบอาหาร น้ำ (หรือของเหลวชนิดอื่นเช่นนมหรือโยเกิร์ต เป็นต้น) และเกลือ ผสมกันแล้วนวดให้เป็นแผ่นแบน ขนมปังแบนโดยส่วนใหญ่จะไม่ใส่ยีสต์หรือสารอื่นที่ทำให้ขึ้นฟู แต่ก็จะมีบางชนิดที่ทิ้งให้ขึ้นฟูเช่นพิซซ่าหรือพีตาเป็นต้น
ขนมปังแบนมีความหนาได้ตั้งแต่ไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตรไปจนถึงหลายเซนติเมตรเพื่อให้สามารถรับประทานได้โดยไม่ต้องหั่นเป็นแผ่น ขนมปังแบนสามารถทำให้สุกได้หลายวิธี เช่นอบในเตา ทอดในน้ำมัน ย่างบนถ่านร้อน หรือทอดบนกระทะแบน เป็นต้น และสามารถรับประทานได้ทันทีหลังอบหรือเก็บเอาไว้ใช้ภายหลังได้
ประวัติศาสตร์.
ขนมปังแบนเป็นอาหารแปรรูปที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่ง โดยพบหลักฐานการทำขนมปังแบนในแหล่งอารยธรรมเก่าแก่เช่นเมโสโปเตเมีย อียิปต์โบราณ และลุ่มแม่น้ำสินธุ เป็นต้น
ใน ค.ศ. 2018 ได้มีการขุดพบร่องรอยเศษขนมปังในแหล่งขุดค้นของแหล่งวัฒนธรรมนาตูเฟียนชื่อว่า "ชูบัยเกาะฮ์ 1" ในพื้นที่ฮัรเราะตุชชาม ในเขตประเทศจอร์แดน ซึ่งมาจากประมาณ 12,400 ปีก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 4,000 ปีก่อนหลักฐานเกี่ยวกับเกษตรกรรมในพื้นที่ จากการวิเคราะห์พบว่าเศษขนมปังดังกล่าวน่าจะมาจากขนมปังแบนที่ทำจากข้าวบาร์เลย์ป่า ข้าวสาลีไอน์คอร์น ข้าวโอ๊ต และ "Bolboschoenus glaucus" ซึ่งเป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง
กลุ่มชนในอานาโตเลียใช้เตาดินที่เรียกว่า "tandir" อบขนมปังแบนที่ไม่ใส่เชื้อฟูในสมัยจักรวรรดิเซลจุคและจักรวรรดิออตโตมัน และมีการค้นพบเตาดังกล่าวในแหล่งโบราณคดีทั่วภูมิภาคตะวันออกกลาง คำว่า "tandir" มาจากคำในภาษาแอกแคดว่า "tinuru" ซึ่งต่อมาได้กลายเป็น "tannur" ในภาษาฮีบรูและภาษาอาหรับ "tandır" ในภาษาตุรกี และ "tandur" ในภาษาอูรดูและภาษาฮินดี ขนมปังแบบ "tinuru" ทำให้สุกโดยการแนบแผ่นขนมปังกับผนังด้านในของเตาทรงกระบอก ซึ่งขนมปังลักษณะดังกล่าวก็ยังคงพบในชนบทในบริเวณเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันตก
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2021

วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรโลก 2021  เป็นการแข่งขันชิงแชมป์สโมสรโลก ครั้งที่ 14 จัดขึ้นที่เมืองอังการา ประเทศตุรกี ตั้งแต่วันที่ 15-19 ธันวาคม ซึ่งมี 6 ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน 
การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน.
แมตช์ที่แข่งขัน 3-0 หรือ 3-1 ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมตช์ที่แข่งขัน 3-2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
บอลดีส์เบสิกส์อินเอดูเคชั่นแอนด์เลิร์นนิง

บอลดีส์เบสิกส์อินเอดูเคชั่นแอนด์เลิร์นนิง  หรือเรียกโดยสั้นว่า บอลดีส์เบสิกส์  เป็นวิดีโอเกมแนวสยองขวัญปล่อยในปี 2018 พัฒนาโดยนักพัฒนาเกมนอกกระแส ไมคาห์ แม็กกอนิกอล (Micah McGonigal) หรือที่รู้จักในนามปากกา Mystman12 ตัวเกมออกแบบโดยประชดรูปแบบของวิดีโอเกมเพื่อการศึกษาของยุค 1990s ด้วยกราฟิกที่แย่ (poor graphics) และธีมการดำเนินเรื่องที่คล้ายกัน (เช่น กับ "Sonic's Schoolhouse", "I.M. Meen" และ "3D Dinosaur Adventure") จากนั้นนำองค์ประกอบต่าง ๆ ของวิดีโอเกมเพื่อการศึกษานี้มารื้อสร้างใหม่เป็นวิดีโอเกมสยองขวัญเชิงเมตาฟิกชั่น โดยเฉพาะในรุ่นปรับปรุงหลัง ๆ ของเกม เช่นในตอนจบของรุ่น "Baldi's Basics Classic Remastered" 
เนื้อเรื่อง.
เพื่อนคนหนึ่งของผู้ดำเนินเรื่องได้ลืมสมุดจดเจ็ดเล่มไว้ในสกูลเฮาส์ (schoolhouse) และไม่สามารถมาเอากลับได้ด้วยตัวเอง ไม่งั้นเขาจะไป "ซ้อมกิน" ("eating practice") สาย จึงได้ร้องขอให้ผู้ดำเนินเรื่องไปนำกลับคืนมาให้ เมื่อผู้เล่นไปถึงสกูลเฮาส์ก็ได้พบกับบอลดี (Baldi) หนึ่งในครู ผู้ซึ่งให้ผู้เล่นต้องเล่นตอบคำถามโจทย์เลขง่าย ๆ สามข้อต่อกับสมุดหนึ่งเล่ม และถ้าตอบถูกจะได้ "อะไรพิเศษ" ("something special") เมื่อผู้เล่นตอบคำถามทั้งสามถูกต้อง บอลดีจะให้เหรียญสลึง (a quarter) ซึ่งนำไปใช้ซื้อบูสเตอร์ต่าง ๆ จากตู้จำหน่ายได้ บอลดีจะโกรธมากและจะเริ่มไล่ตามผู้เล่นเมื่อผู้เล่นตอบคำถามเลขผิด ซึ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะตอบผิด ผู้เล่นจะต้องค้นหาสมุดที่เหลือต่อไป ในขณะเดียวกันต้องหลีกหนีเด็กและอุปสรรคอื่น ๆ ในด่าน
หลังผู้เล่นเก็บสมุดจดครบแล้ว บอลดีจะแสดงความยินดีกับผู้เล่นก่อนจะตะคอกให้ "หนีออกไปตอนที่ยังทัน" ("get out while you still can") (ในเกมรุ่น "คลาสสิก") หรือพูดเรียบ ๆ กับผู้เล่นให้ "หาทางออกก่อนที่เขา[บอลดี]จะจับคุณ" ("find an exit before he catches you") (ในเกมรุ่น "รีมาสเตอร์") ผู้เล่นจะต้องเจอกับทางออกลวงสามทางออก และทางออกจริงแค่อันเดียวเป็นทางออกสุดท้าย
การพัฒนาและการปล่อย.
แรกเริ่มเกมนี้ทำเพื่อส่งเข้า Meta-Game Jam ประจำปี บน Itch.io และประวกดชนะเป็นอันดับสอง ในบทสัมภาษณ์กับ "Game Developer" นักพัฒนาเกมได้ระบุว่าวิดีโอเกมจากปี 1996 ชื่อ "Sonic’s Schoolhouse" เป็นแรงบันดาลใจหลักของเขา แรกเริ่มเกมนี้ตั้งใจจะผลิตออกมาสำหรับ 3DS โดยใช้ SmileBasic
ผู้พัฒนาเกมต่อมาได้เปิดแคมเปญบน Kickstarter โดยนะบุว่าเอวร์ชั่นเออร์ลีแอกเซสของเกมในชื่อ "Baldi's Basics Plus" จะปล่อยในเดือนมิถุนายน 2020 แคมเปญ Kickstarter นี้สามารถระดมเงินได้ถึง 61,375 ดอลล่าร์ การพัฒนาเกมยังคงมีเรื่อยมานับจากนั้น มีการเพิ่มโหมด ตัวละคร และรายละเอียดต่าง ๆ เข้าไปในเกมอยู่เรื่อยมา
ในวันที่ 21 ตุลาคม 2022 รุ่น "รีมาสเตอร์" และฉบับรวมไตรภาคของเกมสำหรับแพลทฟอร์มพีซี ภายใต้ชื่อ "Baldi's Basics Classic Remastered" ได้ถูกปล่อย โดยในชุดไตรภาคนี้ประกอบไปด้วยเกมต้นฉบับ, "Baldi's Basics Birthday Bash", และรุ่นทดลองของ "Baldi's Basics Plus" ซึ่งมีเนื้อหาเพิ่มเติมเช่นการตั้งค่าใหม่ ๆ และตอนจบแบบอื่น ๆ
เสียงตอบรับ.
ถึงแม้เกมจะมีกราฟิกแย่ แต่เกมนี้ก็ได้รับความนิยมสูงมากจากความตลกขบขัน, ความยาก และเกมเพลย์ที่เหนือจริง ยูทูบเบอร์ที่มีชื่อเสียง ทั้ง DanTDM, Markiplier, Jacksepticeye, PewDiePie ได้ปล่อยวิดีโอเล่นเกมนี้ ซึ่งยิ่งช่วยเพิ่มให้เกมนี้กลายมาเป็นที่นิยมขึ้นไปอีก
แคว้นฌือตอมือร์

แคว้นฌือตอมือร์  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ฌือตอมืร์ชชือนา  เป็นแคว้นทางตอนเหนือของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่ฌือตอมือร์ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากรจำนวน 1,179,032 คน
แคว้นออแดซา

แคว้นออแดซา  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ออแดชชือนา  เป็นแคว้นทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศยูเครน มีอาณาเขตจรดชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลดำ ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นตั้งอยู่ที่ออแดซา ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากรจำนวน 2,351,392 คน
แคว้นออแดซามีแนวชายฝั่ง (ชายฝั่งทะเลรวมชะวากทะเล) ยาวประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) ในขณะที่มีแนวพรมแดนระหว่างประเทศยาวประมาณ 1,200 กิโลเมตร (750 ไมล์) นอกจากนี้ยังมีท่าเรือเดินทะเล 8 แห่ง มีไร่องุ่นครอบคลุมเนื้อที่มากกว่า 80,000 เฮกตาร์ (200,000 เอเคอร์) และมีทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด 5 แห่งในยูเครน หนึ่งในจำนวนนั้นได้แก่ทะเลสาบยัลปูห์ซึ่งมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับเมืองออแดซา
แคว้นแตร์นอปิล

แคว้นแตร์นอปิล  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แตร์นอปิลช์ชือนา  และ แตร์นอปิลเลีย  เป็นแคว้นทางภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่แตร์นอปิลซึ่งมีแม่น้ำแซแรต (ลำน้ำสาขาของแม่น้ำนีสเตอร์) ไหลผ่าน ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากรจำนวน 1,021,713 คน
หนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของแคว้นแตร์นอปิลคือกลุ่มถ้ำสลับซับซ้อน แม้ว่าแคว้นนี้จะเป็นหนึ่งในแคว้นที่มีขนาดเล็กที่สุดในยูเครน แต่ก็มีการค้นพบถ้ำแล้วมากกว่า 100 ถ้ำที่นี่ นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าถ้ำเหล่านี้คิดเป็นเพียงร้อยละ 20 ของจำนวนถ้ำทั้งหมดที่น่าจะมีอยู่ในแคว้นนี้ ถ้ำที่ใหญ่ที่สุดคือถ้ำออปตือมิสตึชนา วัดความยาวรวมได้ 267 กิโลเมตร (166 ไมล์) นับเป็นถ้ำที่ยาวที่สุดในยูเรเชียและยาวเป็นอันดับที่ 5 ของโลก
ในบรรดาสถานที่ที่น่าสนใจ แคว้นแตร์นอปิลมีปราสาทรวม 34 หลัง ปราสาทที่โดดเด่นที่สุดแห่งหนึ่งคือปราสาทซบารัฌซึ่งมีป้อมปราการครอบคลุมเนื้อที่กว่า 16 เฮกตาร์ (40 เอเคอร์) และเป็นศูนย์กลางของความขัดแย้งระหว่างกองทหารของบอห์ดัน คแมลนึตสกึย กับกองทัพของเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนียในคริสต์ศตวรรษที่ 17 หุบผาชันนีสเตอร์พาดผ่านแคว้นนี้และถือเป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของยูเครน โดยมีความยาวถึง 250 กิโลเมตร (160 ไมล์)
สุทรรศนจักร

สุทรรศนจักร (สันสกฤต: सुदर्शन चक्र, แปล: "จักรแห่งการเห็นที่เป็นมงคลยิ่ง", IAST: Sudarśana Chakra) เป็นจักรมงคล 108 ซี่ ที่มีความเกี่ยวข้องกับพระวิษณุ และ พระกฤษณะ ในเอกสารของฮินดู สุทรรศนจักรมักปรากฏบนหัตถ์ขวาของพระวิษณุ ในขณะที่หัตถ์ที่เหลือ ทรงปัญจชันยะ (สังข์), เกาโมทกี (คทา) และปัทมะ (ดอกบัว) 
ในฤคเวทเขียนถึงจักรว่าเป็นสัญลักษณ์ของพระวิษณุ และเป็นสัญลักษณ์แทนกงล้อของเวลา เช่นเดียวกับในอิติหาสะกับปุราณะ ส่วนในมหาภารตะ พระกฤษณะ ซึ่งเป็นอวตารของพระวิษณุ ใช้จักรเป็นอาวุธ
รูปมนุษย์ (anthropomorphic form) ของสุทรรศนจักรมีมาตั้งแต่อินเดียยุคกลาง ในฐานะผู้ติดตามผู้ซื่อสัตย์ของเพทเจ้าบางองค์ โดยเฉพาะพระวิษณุ จักรบุรุษ (Chakra-Purusha) สองแขนนี้มีลักษณะคล้ายมนุษย์ นอกจากนี้ยังมีแบบหลายแขน เรียกว่า จักรเปรุมัล (Chakraperumal) ซึ่งพบมาตั้งแต่ยุคกลางเข้าใจกันว่าเป็นภาพแทนพลังการทำลายล้าง ของจักรวาล หรือเมื่อจักรแห่งกาลเวลานี้รวมกับอาวุธไฟแล้ว ยังเป็นสัญลักษณ์แทนการทำลายล้างจักรวาลเช่นกัน
ศัพทมูล.
ที่มาของคำว่า "สุทรรศน" ประกอบขึ้นมาจาก "สุ"(सु) แปลว่า "ดี, เป็นมงคล" และ "ทรรศน" (दर्शन) ตรงกับคำว่า "ทัศน์" ส่วน "จักร" มีความหมายถึงกงล้อ อาจหมายถึงแทนล้อของราชรถ หรือเป็นเชิงเปรียบเปรยถึงกงล้อของกาลเวลา และกงล้อของสังสารวัฏ
มีอายัม

มีอายัม  หรือ บักมีอายัม  เป็นอาหารหลักที่มีอยู่ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย ตัวเส้นบะหมี่สีเหลืองทำจากข้าวสาลี โรยหน้าด้วยเนื้อไก่ปรุงรสหั่นเต๋า อันเป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลมาจากอาหารจีน มีอายัมเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารจีนที่ได้รับความนิยมมากในประเทศอินโดนีเซีย มีวางจำหน่ายในร้านค้าหลายระดับ ตั้งแต่ร้านค้ารถเข็น ร้านค้าข้างถนน ในร้านค้าขนาดน้อยที่เรียกว่าวารุง หรือแม้แต่ในภัตตาคาร
การเตรียมอาหารและการเสิร์ฟ.
นำเส้นบะหมี่ไปลวกให้สุก จากนั้นนำเส้นไปตีกับน้ำมันเจียว ซีอิ๊ว และกระเทียม น้ำมันที่ใช้อาจเป็นน้ำมันพืชหรือน้ำมันจากไก่หรือน้ำมันหมูก็ได้ เพื่อให้เส้นไม่ติดกัน แต่ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม จึงนิยมใช้น้ำมันไก่มากกว่า โดยน้ำมันไก่จะนำไปปรุงรสด้วยเครื่องเทศ ได้แก่ กานพลู พริกไทยขาว ขิง และผักชี จากนั้นโรยหน้าด้วยเนื้อไก่ปรุงรสหั่นเต๋า บางแห่งอาจใส่เห็ดลงไปด้วย ต้นหอมสับ ผักกาดจีนลวก เกี๊ยว (ทอดกรอบหรือต้ม) และบักโซ โดยจะเสิร์ฟพร้อมกับน้ำซุปไก่แยกต่างหาก
นอกจากนี้ยังมีส่วนประกอบเพิ่มเติมอีก เช่น ผักกาดดองเค็ม หอมแดงเจียว อาจาดแตงกวากับพริก ซัมบัล และซอสมะเขือเทศ เป็นต้น
ความหลากหลาย.
แบ่งตามเส้น.
นอกจากบะหมี่สีเหลืองแล้ว ยังมีการรับประทานด้วยเส้นอื่น ๆ เช่น บีฮุน (ตรงกับ "หมี่หุ้น" ในภาษาไทยถิ่นใต้ หรือ "บี๋ฮุ่ง" ในภาษาแต้จิ๋ว) คือเส้นหมี่ขาว และ "กเวตีเยา"  คือเส้นบะหมี่แบน เมื่อเสิร์ฟแทนเส้นบะหมี่สีเหลือง ก็จะเรียกว่า "กเวตีเยาอายัม" หรือ "บีฮุนอายัม" โดยยังใช้วัตถุดิบเดียวกันเกือบทั้งหมด ต่างแค่เพียงเส้นเท่านั้น
วอลเลย์บอลหญิงเซเรียอา 1

วอลเลย์บอลหญิงเซเรียอา 1  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงอาชีพระดับสูงสุดของประเทศอิตาลี ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1946 ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์วอลเลย์บอลอิตาลี (') และเลกาปัลลาโวโลเซเรียอาเฟมมีนีเล (') เซเรียอา 1 ถือเป็นหนึ่งในลีกสูงสุดระดับประเทศของผู้หญิงที่เก่าแก่ที่สุดในวอลเลย์บอลทวีปยุโรปและเป็นหนึ่งในลีกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุโรปอีกด้วย
สโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ เตโอโดรา ราเวนนา ซึ่งชนะเลิศทั้งหมด 11 สมัย โดยแต่ละฤดูกาลจะนำเอาทีมชนะเลิศเซเรียอา 1 และโกปปาอีตาเลีย เข้าร่วมแข่งขันซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ในกรณีที่ทีมชนะเลิศทั้งสองรายการเป็นทีมเดียวกัน ทีมรองชนะเลิศเซเรียอา 1 จะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันแทน
พุซ อิน บู๊ทส์ 2

พุซ อิน บู๊ทส์ 2 หรือ พุซ อิน บู๊ทส์: ปรารถนาสุดท้าย  เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันผจญภัยอเมริกาในปี พ.ศ. 2565 เป็นภาคต่อของ "พุซ อิน บู๊ทส์" (พ.ศ. 2554) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ภาคแยกของแฟรนไชส์"เชร็ค" และถือเป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 6 ของแฟรนไชส์ ผลิตโดยดรีมเวิร์กสแอนิเมชันและจัดจำหน่ายโดยยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ กำกับโดย Joel Crawford และร่วมกำกับโดย Januel Mercado เขียนบทภาพยนตร์โดย Paul Fisher และ Tommy Swerdlow ซึ่งอิงจากเรื่องราวโดย Swerdlow และผู้เขียนบทภาพยนร์ภาคแรก Tom Wheeler พร้อมด้วยเนื้อหาบทภาพยนตร์เพิ่มเติมโดย Etan Cohen นักพากย์เสียงตัวละครได้แก่ อันโตนิโอ บันเดรัสและซัลมา ฆาเยก ซึ่งกลับมารับบทพุซ อิน บู๊ทส์และคิตตี้ ซอฟท์พอว์ตามลำดับ ร่วมด้วย Harvey Guillén, ฟลอเรนซ์ พิว, โอลิเวีย โคลแมน, เรย์ วินสตัน, Samson Kayo, John Mulaney, Wagner Moura, Da'Vine Joy Randolph และ Anthony Mendez ซึ่งรับบทพากย์เป็นตัวละครใหม่ที่เปิดตัวในภาพยนตร์ โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เข้าฉายในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2565 และตัวหนังได้รับคะแนนวิจารณ์ในแง่บวกอย่างกว้างขวางทางด้านงานภาพ,ดนตรี,ฉากแอ็คชั่น,พัฒนาการตัวละครและข้อคิดของเรื่อง และทำรายได้ทั่วโลก 480.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐสหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และยังได้ถูกเสนอเข้าชิงรางวัลออสการ์ รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม ในปี 2023 โดยถึงแม้จะพลาดรางวัลไป แต่เพราะคำวิจารณ์และรายได้ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจึงทำให้ค่าย ดรีมเวิร์คส์ ประกาศสร้างภาคต่อของ เชร็คเป็นภาคที่ห้า ส่วนคิวฉายไม่ได้ประกาศวันที่
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2557

การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทยระหว่าง พ.ศ. 2557 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (นายก อบจ.) ทั้งสิ้น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดนครศรีธรรมราช และจังหวัดเชียงราย
นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่ได้รับเลือกตั้ง.
แยกตามรายภาคตามการแบ่งของราชบัณฑิตยสถาน
การเลือกตั้ง.
เรียงลำดับตามวันที่จัดการเลือกตั้ง
นครศรีธรรมราช.
หลังจากการลาออกจากตำแหน่งก่อนครบวาระของ พิชัย บุณยเกียรติ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ได้รับการเลือกตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2553 คณะกรรมการการเลือกตั้งจึงกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 3 คน ได้แก่ 
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า มาโนช เสนพงศ์ ได้รับเลือกตั้งด้วนคะแนนเสียงสูงสุด มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งครั้งนี้เพียงร้อยละ 46.14
เชียงราย.
หลังจากที่ สลักจฤฎดิ์ ติยะไพรัช อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย ถูกศาลฎีกาตัดสิทธิ์ทางการเมือง 10 ปี กรณีถูกร้องเรียนว่า สลักจฤฎดิ์ได้แจกอุปกรณ์เครื่องเล่นเด็ก ขณะหาเสียงเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2547 จึงจำเป็นต้องจัดการเลือกตั้งขึ้นใหม่แทนสลักจฤฎดิ์ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 โดยมีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 4 คน ได้แก่ 
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า บุศริณธญ์ วรพัฒนานันน์ ได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงสูงสุด มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งการเลือกตั้งร้อยละ 58.91 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดครั้งสุดท้ายของประเทศไทยก่อนการรัฐประหาร พ.ศ. 2557
ตูปะซูตง

ตูปะซูตง เป็นอาหารกึ่งคาวกึ่งหวานของชาวไทยมุสลิม มีลักษณะเป็นปลาหมึกยัดไส้ข้าวเหนียว นิยมรับประทานในแถบจังหวัดปัตตานี ยะลา และนราธิวาส
ตูปะซูตงประกอบไปด้วยปลาหมึกสด ข้าวเหนียว กะทิ น้ำตาลทราย และเกลือ มักรับประทานหลังอาหารมื้อกลางวัน หรือรับประทานเป็นอาหารว่าง บางครั้งใช้รับประทานแทนอาหารมื้อใดมื้อหนึ่งก็ได้ นิยมในหมู่ชุมชนที่อยู่ใกล้ทะเล ตูปะซูตงเป็นภาษามลายูโดย "ตูปะ" หมายถึง ข้าวเหนียวต้มนึ่ง และ "ซูตง" หมายถึง ปลาหมึก
ในรัฐกลันตันและตรังกานูของมาเลเซีย เรียกอาหารชนิดนี้ว่า เกอตูปัตโซตง
เขตของประเทศญี่ปุ่น

เขต  เป็นหน่วยย่อยของนครของประเทศญี่ปุ่นที่มีขนาดใหญ่จนได้รับการตั้งขึ้นเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด เขตเป็นหน่วยงานท้องถิ่นที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงโดยเทศบาล ผู้นำของแต่ละเขตจะได้รับเลือกจากนายกเทศมนตรี หน้าที่ของเขต เช่น งานทะเบียนราษฎร การประกันสุขภาพ และการจัดเก็บภาษีทรัพย์สิน
เขตพิเศษทั้ง 23 เขตของมหานครโตเกียวจะมีความแตกต่างจากเขตทั่วไปคือ มีสถานะเป็นเทศบาล และผู้นำของเขตพิเศษมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน
ธงขาวแดงขาว

ธงขาวแดงขาว  เป็นธงประวัติศาสตร์ของประเทศเบลารุส ถูกใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนเบลารุสใน ค.ศ. 1918 ก่อนที่เบลารุสตะวันตกจะถูกสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 เข้ายึดครองและเบลารุสตะวันออกจะกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียต จากนั้นถูกใช้โดยขบวนการชาติเบลารุสในเบลารุสตะวันตก ตามมาด้วยการใช้อย่างไม่เป็นทางการอย่างแพร่หลายระหว่างการยึดครองเบลารุสของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่าง ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1944 และอีกครั้งหลังจากได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1991 จนกระทั่งมีการลงประชามติใน ค.ศ. 1995
กลุ่มฝ่ายค้านยังคงใช้ธงนี้ต่อไป แม้ว่าการแสดงธงนี้ในเบลารุสจะถูกจำกัดโดยรัฐบาลเบลารุส ซึ่งอ้างว่ามีความเชื่อมโยงกับความร่วมมือของนาซีเนื่องจากการใช้โดยผู้สมรู้ร่วมคิดชาวเบลารุสในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ธงขาวแดงขาวถูกนำมาใช้ในการประท้วงต่อต้านรัฐบาล ล่าสุดที่มีการใช้คือการประท้วงในประเทศเมื่อ ค.ศ. 2020–2021 และโดยชาวเบลารุสพลัดถิ่น
ประวัติ.
การสร้างธง.
การออกแบบธงที่ใช้ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1991 ถึงวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1995 เดิมคิดโดยสาธารณรัฐประชาธิปไตยเบลารุส (มีนาคมถึงธันวาคม ค.ศ. 1918) บุคคลแรกเริ่มที่อยู่เบื้องหลังการออกแบบธงนี้เชื่อกันว่าคือ Klawdziy Duzh-Dushewski ก่อน ค.ศ. 1917 และการออกแบบนี้เป็นที่รู้จักในภาษาเบลารุสว่า "byel-chyrvona-byely s'tsyah" (แปลตรงตัว "ธงขาวแดงขาว") มีการใช้สีแดงและสีขาวแบบดั้งเดิมในตราแผ่นดินของลิทัวเนีย  ตราประจำรัฐของแกรนด์ดัชชีลิทัวเนียและเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ซึ่งทั้งสองอย่างนี้รวมดินแดนที่กลายมาเป็นประเทศเบลารุสในปัจจุบัน มีอีกหลายทฤษฎีที่อธิบายที่มาของธง ทฤษฎีหนึ่งพูดถึงการพาดพิงถึงชื่อประเทศรูทีเนียขาว
ยาฬิ

ยาฬิ (IAST: Yāḷi), หรือ วยาฬ เป็นสิ่งมีชีวิตในปรัมปราวิทยาฮินดู มีลักษณะหัวและตัวเป็นสิงโต งวงและงาอย่างช้าง และบางครั้งมีองค์ประกอบอย่างม้า 
ยาฬิปรากฏในเทวาลัยแบบอินเดียใต้จำนวนมาก สลักเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเสา ยาฬิยังมีหลายรูปแบบ โดยมีส่วนอื่น ๆ ของตัวที่ได้มาจากสัตว์ร้านอื่น ๆ บางครั้งมีการบรรยายยาฬิไว้เป็นภาษาอังกฤษว่า "เลอโอกริฟ" (leogryph; ครึ่งสิงโต ครึ่งกริฟฟิน) ด้วยลักษณะบางส่วนอย่างนก และส่วนงวงนั้นเรียกว่าจะงอยปาก
ประติมานวิทยา.
การบรรยายและกล่าวถึงยาฬิปรากฏมาอย่างยาวนาน แต่เริ่มมาเป็นที่นิยมทั่วไปในเอกสารของอินเดียใต้ในศตวรรษที่ 16 เรื่อยมา มีการบรรยายไว้ว่ายาฬินี้มีอำนาจแข็งแกร่งกว่าสิงโต เสือ หรือช้าง ประติมานวิทยามีตัวงดงามอย่างแมว, ศีรษะเป็นสิงโต, งวงงาดั่งช้าง (คช) และหางอย่างงูใหญ่ บางครั้งปรากฏแสดงยาฬิยืนบนมกร ซ่งว่ากันว่าเป็นพาหนะของพระพุธ มักปรากฏภาพหรืองานแกะสลักรูปยาฬิตามผนังทางเข้าของเทวาลัย และเชื่อกันว่าคอยปกป้องเทวาลัยเหล่านั้น นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่ตัวเป็นอย่างสิงโต และมีหัวเป็นสัตว์อื่น เช่นหัวเป็นช้าง ที่เรียกว่า คชวยาฬ (gaja-vyala) หรือที่หัวเป็นสิงโต (สิงหวยาฬ; simha-vyala), ม้า (อัศววยาฬ; ashva-vyala), มนุษย์ (นีรวยาฬ; nir-vyala) และสุนัข (ศาวนวยาฬ; shvana-vyala)
สัญลักษณ์วิทยา.
ว่ากันว่ายาฬิเป็นผู้พิทักษ์ ปกป้องมนุษย์ทั้งทางกายและทางจิตวิญญาณ เชื่อกันว่าเป็นสัตว์ดุร้ายที่ไม่เกรงกลัว และเป็นใหญ่ในบรรดาสัตว์ทั้งปวง นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่ายาฬิเป็นรูปแทนความกระเสือกกระสนของมนุษย์ต่อพลังพื้นฐานของธรรมชาติ
ชาข้าวบาร์เลย์

ชาข้าวบาร์เลย์  เป็นเครื่องดื่มชงธัญพืชคั่วที่ทำจากเมล็ดข้าวบาร์เลย์ เป็นเครื่องดื่มที่สำคัญในหลายประเทศในเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และไต้หวัน มีรสชาติขม
ในประเทศเกาหลี ชาข้าวบาร์เลย์ดื่มได้ทั้งแบบร้อนและแบบเย็น โดยมักจะใช้แทนน้ำดื่มในบ้านและร้านอาหารหลายแห่ง ในประเทศญี่ปุ่นมักเสิร์ฟแบบเย็นและเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมในฤดูร้อน ชายังมีจำหน่ายทั่วไปในรูปแบบถุงชาหรือบรรจุขวดในเกาหลีและญี่ปุ่น
ศัพทมูล.
ในประเทศจีน ชาข้าวบาร์เลย์เรียกว่า "ต้าไม่ฉา" ("dàmài-chá") หรือ "ไม่ฉา" ("mài-chá") ซึ่ง "ต้าไม่" ("dàmài") หรือ "ไม่" ("麦"; "mài") มีความหมายว่า "ข้าวบาร์เลย์" และ ฉา ("茶; chá") มีความหมายว่า "ชา"
ในประเทศญี่ปุ่น ชาข้าวบาร์เลย์เรียกว่า "มูงิชะ" ("mugi-cha") ซึ่งใช้อักษรตัวเดียวกันกับอักษรภาษาจีน "ไม่ฉา" ("mài-chá") หรือ "มูงิยุ" ("mugi-yu") ซึ่ง "ยุ" ("yu") มีความหมายว่า "น้ำร้อน"
ในประเทศเกาหลี ชาข้าวบาร์เลย์เรียกว่า "โพรีชา" ("bori-cha") ซึ่งคำภาษาเกาหลีแท้ "โพรี" ("보리; bori") มีความหมายว่า "ข้าวบาร์เลย์" และคำภาษาเกาหลีที่ยืมจากภาษาจีน "ชา" (;; "cha)" ใช้อักษรจีนตัวเดียวกันซึ่งมีความหมายว่า "ชา"
ในประเทศไต้หวัน ชาข้าวบาร์เลย์เรียกในภาษาจีนฮกเกี้ยนว่า "เบ่อ๊าเต๋" (be̍h-á-tê) ซึ่ง "เบ่อ้า" (be̍h-á) มีความหมายว่า "ข้าวบาร์เลย์" และ "เต๋" (tê) มีความหมายว่า "ชา"
ประวัติ.
ชนชั้นสูงของญี่ปุ่นบริโภคชาข้าวบาร์เลย์มาตั้งแต่ยุคเฮฮัง ซามูไรเริ่มบริโภคชาข้าวบาร์เลย์ในยุคเซ็งโงกุ ในช่วงยุคเอโดะ แผงขายของริมทางที่เชี่ยวชาญด้านการทำชาข้าวบาร์เลย์ได้กลายเป็นที่นิยมในหมู่คนทั่วไป 
สินค้าพร้อมดื่ม.
ชาข้าวบาร์เลย์สามารถเตรียมได้โดยการต้มเมล็ดข้าวบาร์เลย์ไม่ขัดสีที่คั่วแล้วในน้ำ หรือชงข้าวบาร์เลย์ที่คั่วและบดแล้วในน้ำร้อน ในประเทศญี่ปุ่น ถุงชาที่บรรจุข้าวบาร์เลย์ป่นได้รับความนิยมมากกว่าเมล็ดข้าวบาร์เลย์แบบดั้งเดิมในช่วงต้นทศวรรษ 1980 และยังคงเป็นรูปแบบที่มีจำหน่ายโดยทั่วไปในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีชาที่บรรจุล่วงหน้าในขวดเพ็ตอีกด้วย
ชาบรรจุขวด.
ชาข้าวบาร์เลย์บรรจุขวดมีวางจำหน่ายที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้อ และเครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติในประเทศญี่ปุ่นและเกาหลี ส่วนใหญ่จำหน่ายในขวดเพ็ต ชาข้าวบาร์เลย์เย็นเป็นเครื่องดื่มฤดูร้อนที่ได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศญี่ปุ่น ในประเทศเกาหลี ชาข้าวบาร์เลย์ร้อนบรรจุขวดเพ็ตทนความร้อนมีจำหน่ายในตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติและในชั้นวางสินค้าอุ่นในร้านสะดวกซื้อ
ชาข้าวบาร์เลย์ผสมและชาที่คล้ายคลึงกัน.
ในประเทศเกาหลี เมล็ดข้าวบาร์เลย์คั่วมักจะผสมกับเมล็ดข้าวโพดคั่ว เนื่องจากความหวานของข้าวโพดจะช่วยกลบรสขมเล็กน้อยของข้าวบาร์เลย์ ชาที่ทำจากเมล็ดข้าวโพดคั่วเรียกว่า "อกซูซูชา" (ชาข้าวโพด) และชาที่ทำจากเมล็ดข้าวโพดคั่วและเมล็ดข้าวบาร์เลย์คั่วเรียกว่า "อกซูซูโบรีชา" (ชาข้าวบาร์เลย์และข้าวโพด) เครื่องดื่มที่คล้ายกันหลายอย่างที่ทำจากธัญพืชคั่ว ได้แก่ "ฮย็อนมีชา" (ชาข้าวกล้อง), "กย็อลมย็องจาชา" (ชาเมล็ดชุมเห็ดจีน) และ "เมมิลชา" (ชาบักวีต)
ชาข้าวบาร์เลย์คั่วขายในรูปแบบป่นและบางครั้งในรูปผสมกับชิโครีหรือส่วนผสมอื่น ๆ ก็มีจำหน่ายในฐานะเครื่องดื่มทดแทนกาแฟ
เชวาปี

เชวาปี ([tɕeʋǎːpi]) หรือ เชวัปชิชี ([tɕeʋǎptʃitɕi]) เป็นอาหารจานเนื้อสัตว์บดพบได้ทั่วไปในภูมิภาคบอลข่าน และถือเป็นอาหารประจำชาติของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและเซอร์เบีย รวมถึงยังพบได้ทั่วไปในประเทศโครเอเชีย, มอนเตเนโกร, คอซอวอ, มาซิโดเนียเหนือ, สโลวีเนีย, โรมาเนีย, แอลเบเนีย และออสเตรีย
โดยปกติจะเสิร์ฟเชวาปีจำนวนห้าถึงสิบชิ้นด้วยกันในจานหรือบนแผ่นขนมปังแบน ("เลปิญา" หรือ "ซอมูน") และมักเสิร์ฟเคียงหอมใหญ่สับ, ครีมเปรี้ยว, กัยมัก (ครีมนม), อัยวาร์ (ซอส) และเกลือ
ในสมัยที่จักรวรรดิออตโตมันปกครองบอลข่าน พวก "คัยดูก" ("คนนอกกฎหมาย, คนเถื่อน") ทำ "เชวาปีแบบคัยดูก"  โดยนำเนื้อและมันหมูรมควันไปเสียบไม้และย่างเหนือไฟ สูตรสำหรับ "เชวาปีแบบเล็สกอวัตส์"  ซึ่งเป็นอาหารจานพิเศษของท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเซอร์เบีย มีพื้นฐานมาจากปลิเย็สกาวิตซา (เนื้อบดปั้นก้อน)
ย่านเล็สกอวัตส์ในภาคใต้ของเซอร์เบียมีประวัติศาสตร์ร้านปิ้งย่างมาอย่างยาวนาน เชวาปีจากเล็สกอวัตส์มาถึงเบลเกรดเป็นครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1860 ในร้าน "รายิช"  ในตลาดหลวง (ปัจจุบันคือจัตุรัสนักศึกษา) ก่อนที่จะแพร่กระจายไปทั่วเบลเกรดและทั่วเซอร์เบียในที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะเครื่องเคียงกับเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม
ก่อนถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 เชวาปีได้แพร่กระจายไปยังพื้นที่ส่วนอื่นของยูโกสลาเวียซึ่งรวมถึงพื้นที่เซอร์เบียตะวันออกและภูมิภาคมาซิโดเนีย ในปี 1932 เชวาปีกลายมาเป็นอาหารพิเศษของท้องถิ่นในเซอร์เบียใต้, สกอเปีย และเปช
แคว้นมือกอลายิว

แคว้นมือกอลายิว  หรือที่บางครั้งเรียกว่า มือกอลายิวช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคใต้ของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือเมืองมือกอลายิว จำนวนประชากรในแคว้นจากการประมาณการครั้งล่าสุดอยู่ที่ 1,091,821 คน (ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)
แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์

แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์  หรือที่บางครั้งเรียกว่า อีวานอ-ฟรันกิวช์ชือนา  เป็นแคว้นทางภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่เมืองอีวานอ-ฟรันกิวสก์ ทางการสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนเปลี่ยนชื่อแคว้นและเมืองศูนย์กลางปกครองจาก "สตานิสเลา"  มาเป็น "อีวานอ-ฟรันกิวสก์" เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962 เพื่อเป็นเกียรติแก่อีวัน ฟรันกอ นักเขียนชาวยูเครนผู้มีผลงานโดดเด่นคนหนึ่ง ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 135,1822 คน
แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ยังเป็นที่รู้จักกันในหมู่ชาวยูเครนในชื่อเก่าแก่ว่า ปรือกาปัจจา (แต่แหล่งข้อมูลบางแหล่งถือว่าพื้นที่ตอนใต้ของแคว้นลวิวอย่างเมืองสตรึย, ตรุสกาแวตส์ และดรอฮอบึช เป็นส่วนหนึ่งของปรือกาปัจจาด้วย) แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ร่วมกับแคว้นลวิวและแคว้นแตร์นอปิลเป็นแก่นกลางของภาคตะวันออกของภูมิภาคประวัติศาสตร์กาลิเชียซึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นส่วนหนึ่งของราชรัฐกาลิเชีย–โวลิเนีย ส่วนในปัจจุบัน แคว้นทั้งสามเป็นองค์ประกอบหนึ่งของสมาคมยูโรรีเจียนแห่งคาร์เพเทียน
ในสมัยสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 บริเวณแคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์มีฐานะเป็น จังหวัดสตาญิสวาวุฟ (ค.ศ. 1918–1939) และหลังการรุกรานโปแลนด์ของสหภาพโซเวียตมีฐานะเป็น แคว้นสตานิสเลา (ค.ศ. 1939–1962) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกาลิเชียในเขตปกครองสามัญของเยอรมนีนาซี ศูนย์กลางของแคว้นนี้อยู่ที่เมืองกอลอมือยา (ซึ่งเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมที่สำคัญของปอกุจจา ชื่อดั้งเดิมของพื้นที่ตอนใต้ของแคว้น) มาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20
เตเลเมอา

เตเลเมอา  เป็นเนยแข็งโรมาเนียที่ตามธรรมเนียมดั้งเดิมทำมาจากนมแกะ แต่ในปัจจุบันอาจทำมาจากนมวัว นมแพะ และนมควาย
เตเลเมอามีลักษณะคล้ายกับ "เฟตา" ของกรีซ, "เทเลเม" ของตุรกี, "ซีแรแน" ของบัลแกเรียและมาซิโดเนีย และ "ซีร์" ของเซอร์เบีย แต่เตเลเมอาอาจมีส่วนประกอบของน้ำมากกว่า ทำให้มีลักษณะนุ่มถึงกึ่งนุ่ม มีสีขาว มีเนื้อสัมผัสเป็นครีม และให้รสออกเปรี้ยวหลังชิม นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่นำเตเลเมอาไปผ่านกระบวนการบ่มเพื่อให้ได้รสเค็มยิ่งขึ้น บางครั้งยังอาจใส่เมล็ดยี่หร่าเพิ่มเพื่อให้ได้กลิ่นรสหอมหวานอย่างเครื่องเทศ
การรับรอง.
ตั้งแต่ปี 2004 เตเลเมอาจากท้องถิ่นต่าง ๆ ได้รับการเสนอชื่อและรับรองให้เป็นอาหารจานพิเศษดั้งเดิมที่ได้รับการคุ้มครองของโรมาเนีย และเตเลเมอาจากท้องถิ่นต่อไปนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง (พีดีโอ) หรือสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการคุ้มครอง (พีจีไอ)
ลัสซี

ลัสซี หรือ ลาสซี (อักษรโรมัน: lassi, [ləsːi]) เป็นคำเรียกเครื่องดื่มนมเนย ที่ทำมาจากดาฮี (โยเกิร์ต) บริโภคกันในเอเชียใต้ ลัสซีมีทั้งแบบเค็มและหวาน ลัสซีเค็มจะคล้ายกันกับดูฆหรืออัยรัน นอกจากนี้ยังมีลัสซีใส่กัญชาในรูปของภางด้วย
ศัพทมูล.
ลัสซีมาจากคำภาษาสันสกฤต "ลสิกา"  แปลว่าหนืดหรือคล้ายน้ำตาล การสะกดอื่น ๆ ของลัสซี เช่น "Lāsī" "(Laasi)"
รูปแบบ.
ลัสซีหวาน.
ลัสซีหวานคือลัสซีใส่น้ำตาล, น้ำกุหลาบ หรือน้ำผลไม้อื่น ๆ ตัวอย่างลัสซีหวานอื่น ๆ ที่นิยม เช่น ลัสซีฝรั่น และ "มักคานิยาลัสซี" (Makhaniya lassi) ซึ่งใส่ก้อนเนยไปด้วย
ลัสซีเร็ม.
ลัสซีเค็มคือลัสซีเติมเกลือ ในปากีสถานเรียกว่า "นัมกีนลัสซี" (Namkeen Lassi) ส่วนในบรรดาชาวปาทาน, ชาวอิหร่าน และ ชาวดาร์ดา นิยมเรียกว่า อัยรัน หรือในอัฟกานิสถานนิยมเรียกว่า ดูฆ 
ภางลัสซี.
ภางลัสซี (Bhang lassi) เป็นลัสซีผสมกัญชา โดยผสมภางซึ่งเป็นของเหลวที่ได้มาจากกัญชา และออกฤทธิ์เหมือนกัญชาในรูปแบบการบริโภคอื่น ๆ รัฐอุตตรประเทศเป็นรัฐที่มีร้านจำหน่ายภางที่จำหน่ายได้ภายใต้การรับรองของรัฐ ในร้านเหล่านี้มีจำหน่ายภางลัสซีเช่นกัน
ภาง

ภาง (IAST: "Bhāṅg") เป็นใบกัญชาสำหรับรับประทาน มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย มีปรากฏการใช้เป็นส่วนผสมของอาหารและเครื่องดื่มมาตั้งแต่ 1000 ปีก่อนคริสต์กาลในอินเดียโบราณ ตามธรรมเนียมแล้วนิยมแจกจ่ายภางกันในช่วงเทศกาลมหาศิวราตรีและโหลี นิยมนำภางมาผสมกับเครื่องดื่มลัสซี กับทานดาอี
ในบันทึกของตะวันตก.
กราเซีย เด ออร์ตา แพทย์ชาวยิวโปรตุเกสที่อาศัยในกัว ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับ "bangue" อย่างละเอียดไว้ในหนังสือ "Colóquios dos simples e drogas da India" (1563) ของเขา ในนี้เขายังได้เขียนถึงการใช้ภางเพื่อประโยชน์เชิงนันทนาการโดยทั้ง บะฮาดูร ชาห์ แห่งคุชราต และชาวโปรตุเกสหลายคน ในบันทึกเขายังเขียนปฏิเสธไว้อย่างเด็ดขาดว่าพืชอินเดียที่นำมาใช้ผลิต "bangue" นั้นเป็นพืชคนละชนิดกับ European hemp plant ("alcanave")
ในปี 1596 Jan Huyghen van Linschoten ชาวดัตช์ เขียนถึง "Bangue" ไว้สามหน้าในบันทึกการเดินทางไปตะวันออกของเขา นอกจากนี้เขายังพูดถึง hashish ของอียิปต์, boza ของตุรกี, และ bursj ของอาหรับที่นำมาบริโภคกัน
การเตรียม.
ใบกัญชาจะถูกนำมาตำด้วยครกจนมีลักษณะเป็นเหมือนเนื้อน้ำพริก ซึ่งนำมาใส่อาหารได้ ในเครื่องดื่มจะนำไปผสมนมและกรอง ในมถุรา สามารถพบภางในรูป "ตันดาอี" และลัสซี นอกจากนี้ยังมีรูปแบบภางที่นำไปผสมกับฆีและน้ำตาล ได้เป็นหัลวาสีม่วง หรือนำมาปั้นเป็นก้อนเคี้ยวหนึบเล็ก ๆ ที่เรียกว่า "goli" (แปลว่าเม็ดยา) ส่วนภางในรูป "ชัตนีย์" ยังสามารถพบได้ในอาหารกูมาโอนีของอุตตราขัณฑ์
วัฒนธรรม.
ภางเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมฮินดูโบราณ และในธรรมเนียมของอนุทวีปอินเดีย ในแถบชนทบทของอินเดียยังคงใช้ภางหรือกัญชาในฐานะยา เชื่อกันว่าหากบริโภคในปริมาณที่เหมาะสมจะช่วยรักษาไข้, ท้องร่วงบิด และ ลมแดด, ใช้ขับเสลด, ช่วยย่อย, เพิ่มความอยากอาหาร, รักษาความผิดปกติในการพูด และ ช่วยให้ร่างกายตื่นตัวดี
สถานะทางกฎหมาย.
ในการประชุม Single Convention on Narcotic Drugs ปี 1961 เป็นการลงนามระหว่างประเทศครั้งแรกที่จะให้กัญชาทั้งปวงเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ยกเว้นเพียงเพื่อการวิจัยและการแพทย์ แต่นิยามของกัญชาในการลงนามครั้งนั้นไม่ได้ระบุรวมถึงใบ จึงทำให้พางยังคงสถานะที่ถูกกฎหมายในอินเดีย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน การเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวกัญชาในอินเดียถูกควบคุมอย่างหนักโดยรัฐ
ยากินิกุ

ยากินิกุ (; โรมาจิ: "yakiniku"; "เนื้อย่าง") เป็นคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายอย่างกว้างที่สุด คือ อาหารประเภทเนื้อย่าง "ยากินิกุ" แต่เดิมหมายถึง "บาร์บีคิว" แบบตะวันตก คำศัพท์นี้ได้เป็นที่นิยมขึ้นมาจากการกล่าวถึงในตำราอาหารตะวันตก "เซโยเรียวริตสึ" โดยคานางากิ โรบุง นักเขียนชาวญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1872 (ยุคเมจิ) ภายหลังคำนี้สามารถหมายความรวมถึงบาร์บีคิวเกาหลีในช่วงยุคโชวะได้ ในปัจจุบัน "ยากินิกุ" หมายถึงรูปแบบการปรุงอาหารประเภทเนื้อขนาดพอดีคำ (โดยทั่วไปเป็นเนื้อวัวหรือเครื่องในสัตว์) และผักบนตะแกรงย่างหรือกระทะก้นแบนเหนือเปลวเพลิงจากถ่านไม้ซึ่งเปลี่ยนเป็นคาร์บอนโดยกระบวนการการกลั่นทำลาย ("sumibi", 炭火) หรือผ่านการย่างด้วยแก๊สหรือไฟฟ้า ที่มาของยากินิกุร่วมสมัยได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่ามาจากบาร์บีคิวเกาหลี หนึ่งในอาหารที่มีความนิยมอย่างแพร่หลายในบรรดาอาหารเกาหลี
ก่อน ค.ศ. 1871 การบริโภคเนื้อวัวเป็นสิ่งต้องห้าม แต่ภายหลังการฟื้นฟูเมจิได้ตรากกฎหมายอนุญาตให้บริโภคได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในความพยายามที่จะนำวัฒนธรรมตะวันตกเข้าสู่ประเทศ จักรพรรดิเมจิเป็นหนึ่งบุคคลที่มีความสำคัญในการส่งเสริมการบริโภคเนื้อวัวด้วยการเสวยเนื้อโคในที่สาธารณะใน ค.ศ. 1873
รูปแบบร้านยากินิกุในปัจจุบันดัดแปลงมาจากร้านอาหารเกาหลีในโอซากะและโตเกียวที่เปิดช่วง ค.ศ. 1945 โดยชาวเกาหลีในประเทศญี่ปุ่น ในร้านยากินิกุ ลูกค้าจะสั่งวัตถุดิบที่เตรียมไว้ให้ (เดี่ยวหรือชุด) และนำมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ลูกค้าเป็นผู้ย่างวัตถุดิบบนตะแกรงย่างติดตั้งบนโต๊ะ วัตถุดิบปรุงสุกแล้วจะนำไปจิ้มกับซอสทาเระที่ทำมาจากซอสถั่วเหลือง ผสมกับสาเก มิริง น้ำตาล กระเทียม น้ำผลไม้ และเซซาเมะ ก่อนรับประทาน
ดูเพิ่ม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
วัดเทพพลประดิษฐาราม

วัดเทพพลประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงคุก อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย มีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลง เนื้อที่ 13 ตารางวา
วัดเทพพลประดิษฐาราม เดิมชื่อ วัดสิริเทพพล หรือ วัดทุ่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่เวียงคุก ซึ่งเป็นเมืองโบราณที่พบหลักฐานการอยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยทวารวดี เขมร และล้านช้าง ประวัติเมื่อสมัยสร้างเมืองเวียงคุกกล่าวว่า สร้างตั้งแต่ครั้งสมัยพระเจ้าอนุรุทธราช แห่งเมืองเวียงจันทน์ ต่อมาหมื่นกางโฮง เจ้าเมืองเวียงคุกได้บูรณปฏิสังขรณ์และหลังจากเมืองเวียงคุกถูกยุบเป็นหมู่บ้านก็ไม่ได้มีการบูรณะอีกจน พ.ศ. 2460 ที่บูรณะวัดขึ้นใหม่เป็น "วัดเทพพลประดิษฐาราม" ส่วนชาวบ้านเรียก "วัดทุ่ง" ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2553
วัดมีพระธาตุเจดีย์ 2 องค์ มีรูปทรงคล้ายคลึงกันและตั้งอยูใกล้เคียง รูปลักษณะ สี่เหลี่ยม ย่อมุมไม้สิบสอง และยังมีใบเสมาหิน ซึ่งเป็นเสาหลักเมือง มีความเชื่อว่า เป็นหลักชัยของเมืองเวียงคุกในปัจจุบัน
วิหาร ศิลปะล้านนาล้านช้าง สร้างเมื่อ พ.ศ.2556 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ โครงหลังคาทำด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่ รอบวิหารประดับประติมากรรมเศียรพญานาคศิลปะขอมโบราณ และอุโบสถศิลปะโดยทั่วไปเป็นแบบผสมระหว่างภาคกลางกับท้องถิ่น เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนยกพื้น ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีบันไดขึ้นลงอยู่ด้านหน้าหรือด้านทิศตะวันออก ตัวลำยองและทวยสลักด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะพื้นเมืองล้านช้าง
กูนา

กูนา (สัญลักษณ์: kn; รหัส: HRK) เป็นสกุลเงินของประเทศโครเอเชีย ตั้งแต่ 30 พฤษภาคม 1994 ถึง 31 ธันวาคม 2022 กูนาถูกแทนที่ด้วยยูโร (€, EUR) ในวันที่ 1 มกราคม 2023 1 กูนา มีค่าเท่ากับ 100 ลีปา (lipa) สกุลกูนาควบคุมโดยธนาคารแห่งชาติโครเอเชีย
ในการเปลี่ยนผ่านสู่ยูโรระยะเวลาสองสัปดาห์นั้น เงินสดสกุลกูนายังสามารถใช้ชำระได้ตามกฎหมายควบคู่กับยูโร และจะสิ้นสุดในวันที่ 14 มกราคม สกุลเงินกูนาสามารถนำไปแลกเปลี่ยนได้ที่ธนาคารกลางแห่งชาติยูโรโซนจนถึง 28 กุมภาพันธ์ และธนาคารใด ๆ ของ ฟีนา และ เฮอร์วัตสกาปอชตาในโครเอเชียได้ถึงสิ้นปี 2023 โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ธนาคารแห่งชาติโครเอเชียจะรับแลกเหรียญจนถึงสิ้นปี 2025 และสำหรับธนบัตรสามารถแลกได้โดยไม่มีกำหนด
วัดคอนสวรรค์ (จังหวัดชัยภูมิ)

วัดคอนสวรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคอนสวรรค์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ
วัดคอนสวรรค์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517
สิมของวัดศิลปะล้านช้างฝีมือช่างท้องถิ่นอีสาน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ 5X7 เมตร ก่อสร้างด้วยไม้ ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก โดยมีประตูและบันไดยื่นออกมา ที่ผนังด้านข้างเจาะเป็นรูปช่องหน้าต่างด้านละสองช่อง หลังคามุงด้วยกระเบื้องไม้ (แป้นเกร็ด) หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายดวงอาทิตย์ มีหลังคาปีกนกยื่นออกไปทั้งสี่ด้านรองรับด้วยเสาไม้ ฐานทำเป็นเอวขันแกะสลักลวดลาย พื้นที่ระหว่างฐานและเสารองรับปีกนกปูด้วยอิฐเป็นแนวขนาดไปกับตัวอาคาร สันนิษฐานว่าอิฐเหล่านี้คงงมีการสร้างโบราณเนื่องในวัฒนธรรมทวารวดี มีการสร้างศาสนสถานขึ้นใหม่บนพื้นที่เดิม
ภายในสิมประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อตาแดง" และมีพระพุทธรูปองค์สำคัญคือ "หลวงพ่อใหญ่" หรือ "หลวงพ่อพระสีศิลาแลง" ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารหลังเล็กสีขาว เป็นพระพุทธรูปสร้างจากศิลาแลงทั้งองค์ ศิลปะทวารวดีราวพุทธศตวรรษที่ 11–16 ปางแสดงธรรม (วิตรรกมุทรา) พระหัตถ์ขวายกขึ้น พระหัตถ์ซ้ายแนบพระวรกาย ครองจีวรห่มคลุม ขนาดวัดรอบองค์พระ 60 นิ้ว สูงจากฐาน 124 นิ้ว พระเศียรทรงกรวย ผิวเรียบ ไม่มีขมวด พระเกศา พระพักตร์ค่อนข้างกลมคล้ายรูปไข่ พระขนงยาวต่อกันเป็นรูปปีกกา พระเนตรหลุบต่ำ พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา และพระกรรณยาว
วัดเตาอิฐ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดเตาอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลบางคา อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดเตาอิฐ หรือ วัดญาณรังสี ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2419 ซึ่งมีขุนรักษาผลาผล (ยิ้ม) กำนันตำบลบางคาเป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดและพระครูญาณรังสีมุนีวงศ์ (แทน) เจ้าคณะจังหวัดฉะเชิงเทราเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด เหตุที่ชื่อวัดเตาอิฐเพราะตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเตาอิฐ
วัดเตาอิฐมีต้นโพธิ์ที่มีใบสีขาวอายุราว 100 ปี ขนาดใหญ่มากกว่า 4 คนโอบ สูงเกือบ 30 เมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในคำขวัญของอำเภอราชสาส์น คือ "อำเภอราชสาส์น ตำนานเมืองเก่า ใบโพธ์สีขาว ข้าวหอมมะลิ" มีเจดีย์โบราณ ที่มีอายุเก่าแก่เชื่อว่ามีอายุมานานกว่า 100 ปี เจดีย์มีความแปลกที่มีปล้องไฉนเป็นบัว องค์บัลลังก์เพรียวและฐานทรงกลมเป็นชั้น รวมถึงมีโรงเรียนเก่า ชื่อโรงเรียนวัดเตาอิฐ (เลิกกิจการไปแล้ว) ที่มักใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์แนวสยองขวัญ นอกจากนั้นยังมีรูปปั้นหลวงพ่อสะอาด พระศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพบูชานับถือ
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธาราม

วัดเกาะราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูศรัทธาธรรมวิสุทธ์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดเกาะราษฎร์ศรัทธาราม หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดปกปาก เหตุที่ชื่อวัดเกาะราฎร์ศรัทธารามอันเนื่องมาจากพื้นที่ด้านทิศเหนือ ตะวันออกและทิศใต้ ติดกับคลองท่าลาด ต่อมาด้านหลังทิศตะวันตกพื้นที่ถูกน้ำกัดเซาะกลายเป็นลำคลองเชื่อมต่อกันทำให้ที่ตั้งวัดกลายเป็นเกาะกลางน้ำ ส่วนชื่อวัดปกปากมาจากที่วัดนี้ตั้งอยู่ตรงที่ปากคลองโปกปาก ต่อมาคำเรียกเพี้ยนไปมาเป็น "ปกปาก" ประวัติวัดกล่าวว่า นายแดง นางอ้วน เป็นผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินสร้างวัดและมีพระอาจารย์อิ่ม ขุนพิทักษ์อาณาเขตร์ กำนัน นายเพ็ดนางหลิ่ม นายวอน นายสอน ร่วมกันบริจาคทรัพย์สินส่วนตัวและเรี่ยรายชาวบ้านในท้องถิ่นมาสร้างวัดขึ้น
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2419 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2538
อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมมาก ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 มีขนาดกว้าง 5.35 เมตร ยาว 11.10 เมตร เป็นอาคารทรงไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น หลังคามุงกระเบื้อง ผนังก่อด้วยอิฐถือปูนทั้งหลัง ภายนอกมีใบเสมาล้อมรอบและมีลูกนิมิตอยู่ในอุโบสถ ในวัดยังมีซากเปลือกหอยดึกดำบรรพ์ที่ทางวัดได้ขุดพบ บริเวณต้นโพธิ์หน้าวัดมีซากตะเคียนอยู่ด้วย อุโบสถหลังใหม่เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2022 รอบแพ้คัดออก

รอบแพ้คัดออกของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2022 เป็นการแข่งขันรอบที่สองและรอบสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2022 รอบที่สองนี้แข่งหลังจากจบการแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่ม สองทีมที่ดีที่สุดของกลุ่มเอและบีจะทำการแข่งขันกับแบบแพ้คัดออก ทีมทั้งสี่ทีมจะเริ่มแข่งในรอบรองชนะเลิศตามด้วยรอบชิงชนะเลิศ การแข่งขันจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 6 ถึงวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2566
ทีมที่ผ่านเข้ารอบ.
สองทีมที่ดีที่สุดของทั้งสองกลุ่มจะผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก
ตารางการแข่งขัน.
ตารางการแข่งขันของแต่ละรอบเป็นไปดังนี้.
สายการแข่งขัน.
<section begin=สายการแข่งขัน /><section end=สายการแข่งขัน />
รอบรองชนะเลิศ.
สองฝั่งของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกซึ่งประกอบไปด้วยรอบรองชนะเลิศสองเลกและรอบชิงชนะเลิศ.
<section begin=รอบรองชนะเลิศ/>
<section end=รอบรองชนะเลิศ />
เลกแรก.
อินโดนีเซีย พบ เวียดนาม.
<section begin=sf1-1stleg/><section end=sf1-1stleg />
มาเลเซีย พบ ไทย.
<section begin=sf2-1stleg/><section end=sf2-1stleg />
เลกที่สอง.
เวียดนาม พบ อินโดนีเซีย.
<section begin=sf1-2ndleg/><section end=sf1-2ndleg />
ไทย พบ มาเลเซีย.
<section begin=sf2-2ndleg /><section end=sf2-2ndleg />
รอบชิงชนะเลิศ.
<section begin=รอบชิงชนะเลิศ/>
<section end=รอบชิงชนะเลิศ/>