pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
แมตทิว ฮอปปี

แมตทิว ทิโมที ฮอปปี (เกิด 13 มีนาคม ค.ศ. 2001) เป็นนักฟุตบอลชาวอเมริกัน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้แก่มิดเดิลส์เบรอ สโมสรในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป และทีมชาติสหรัฐ
สโมสรอาชีพ.
สโมสรเยาวชน และชัลเคอ 04.
ฮอพเพ เข้าร่วมทีมเยาวชนของแอลเอ กาลัคซี ก่อนที่จะถูกปล่อยตัวออกจากทีมในปีถัดมา ก่อนย้ายเข้าสู่สถาบันฟุตลอลของบาร์เซโลนา ที่ตั้งอยู่ในท้องถิ่นแอริโซนา เขาย้ายร่วมทีมชัลเคอ 04 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019
ระดับทีมชาติ.
ฮอปปี ได้รับเลือกให้ติดทีมชาติสหรัฐ เพื่อแข่งขันเกมกระชับมิตรกับสวิตเซอร์แลนด์ ในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เขาเป็นส่วนหนึ่งของรายชื่อทีมที่แข่งขันในคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2021 ฮอปปี ได้ลงเล่นกับทีมชาตินัดแรก เมื่อได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในรอบแบ่งกลุ่มนัดที่สอง พบกับมาร์ตีนีก ในวันที่ 25 กรกฎาคม เขาทำประตูแรกให้กับทีมชาติได้ในรอบก่อนรองชนะเลิศ ช่วยให้สหรัฐเอาชนะจาเมกา 1–0 ที่เอทีแอนด์ทีสเตเดียม  เขายังได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในรอบชิงชนะเลิศ ที่สหรัฐจะเอาชนะเม็กซิโก 1–0 ก่อนที่จะถูกเปลี่ยนตัวออกในนาทีที่ 120+1 ช่วยให้พวกเขาคว้าแชมป์คอนคาแคฟโกลด์คัพเป็นสมัยที่ 7
 "ณ วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2022"
 "ณ วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2022"
"ผล และคะแนนของสหรัฐจะขึ้นต้นกาอน คอลัมน์ "คะแนน" หมายถึงผลคะแแนนหลังฮอปปีทำประตูได้"
ไลฟ์ลีก

ไลฟ์ลีก  เป็นเว็บไซต์แบ่งปันวิดีโอสัญชาติอังกฤษที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ลอนดอน จัดตั้งขึ้นในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2006 จากทีมที่เป็นเบื้องหลังช็อกไซต์ Ogrish.com ที่ปิดตัวในวันเดียวกัน ไลฟ์ลีกมีวัตถุประสงค์เพื่อถ่ายทอดภาพจริงในด้านการเมือง สงคราม และเหตุการณ์ในพื้นที่อื่น ๆ ของโลกอย่างเสรี และเพื่อส่งเสริมและอุปถัมภ์วัฒนธรรมวารสารศาสตร์พลเมือง
เว็บไซต์นี้ปิดตัวลงในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ลิงก์ URL ของเว็บไซต์นี้ เปลี่ยนทางไปที่ ItemFix เว็บไซต์แบ่งปันวิดีโออีกแห่ง
ชาร์เลอมาญ (รัฐเกแบ็ก)

ชาร์เลอมาญ ([ʃaʁləmaɲ]) คือย่านชานเมืองแห่งหนึ่งของมอนทรีออล รัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของรีเวียร์เดแพรรี ห่างจากย่านกลางเมืองมอนทรีออลไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ใน ค.ศ. 2021 ย่านชานเมืองนี้มีประชากร 6,302 คน
ย่านนี้เป็นบ้านเกิดของเซลีน ดิออน สภาเมืองตั้งชื่อถนนหลักสายหนึ่งตามชื่อเธอ โดยที่คณะกรรมการชื่อภูมิศาสตร์ของรัฐเกแบ็กไม่รับรอง
วัดป่ามะม่วง (อำเภอกงไกรลาศ)

วัดป่ามะม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไกรใน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วงสร้างขึ้นหรือบูรณะวัดร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่มีหลักฐานใดยืนยันแน่ชัด แต่หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรระบุว่า วัดป่ามะม่วงสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 1837 ในสมัยสุโขทัย โดยสร้างขึ้นภายหลังวัดป่าแฝก (พ.ศ. 1805) และสร้างขึ้นภายหลังวัดบ้านไกรดอนสัก (พ.ศ. 1829) ทั้งสามวัดสร้างขึ้นร่วมสมัยกัน วัดป่ามะม่วงนั้นเดิมชื่อ วัดมาลัยป่ามะม่วง ตามประวัติวัดกล่าวว่าสร้างโดยขุนนางผู้หนึ่งสร้าง ผู้คนขึ้นมากชาวบ้านเรียก วัดหมาไหล หมายความว่ามีหมามากมายเพราะอุดมสมบรูณ์ แต่มาถึงสมัยหลวงพ่อสุ่ม กลับเรียกขานว่า "วัดป่ามะม่วง" เนื่องจากมีต้นมะม่วงขึ้นอยู่เป็นดงและมีลูกหลานมากมาย มีต้นมะม่วงขนาดใหญ่หลายคนโอบมากกว่า 30 ต้น
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถมีรอยจารึกบนขื่อไม้ ระบุว่า พระครูวิมลปรีชาพร้อมด้วยพระปลัดยิ้มเป็นผู้จัดการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468 สร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473
วัดป่ามะม่วง

วัดป่ามะม่วง อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วัดป่ามะม่วง (อำเภอเมืองสุโขทัย)

วัดป่ามะม่วง เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ที่ถนนทางหลวง 12 ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ภายนอกอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ใกล้กับเทวาลัยมหาเกษตรและวัดตึก
วัดป่ามะม่วง ปรากฏชื่ออยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 6 (จารึกวัดป่ามะม่วง) ที่ค้นพบในวัดแห่งนี้ โดยกล่าวถึงพระมหาธรรมราชาลิไทเสด็จออกจากเมืองศรีสัชนาลัย เพื่อปราบจลาจลในเมืองสุโขทัย และได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ ต่อมาได้ทรงนิมนต์พระมหาสามีสังฆราชจากเมืองพัน (เมืองของมอญ) มาจำพรรษาที่วัดป่ามะม่วง และเพื่อทรงเป็นพระอุปัชฌาย์ในการทรงผนวชของพระองค์ โดยพระองค์ทรงจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ เมื่อ พ.ศ. 1904
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อุโบสถก่ออิฐเหลือเฉพาะส่วนฐาน ภายในปรากฏฐานชุกชี ด้านซ้ายเป็นที่ตั้งของแท่นอาสนะ มีบันไดด้านหน้า หลังอุโบสถเป็นเจดีย์ประธานก่ออิฐ ตั้งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย มีบันไดด้านหน้าขึ้นสู่ลานประทักษิณ ยอดของเจดีย์ได้ทลายลง เจดีย์ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ด้านหลังเจดีย์ประธานมีเสาสูง ก่อด้วยศิลาแลง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเสาหงส์แบบมอญ
คาธ

คาธ  เป็น ละครชุดทางโทรทัศน์ของไทยที่ออกอากาศในปีพ.ศ. 2565 นำแสดงโดย คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (เฟิร์ส) และ ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล (ข้าวตัง) ซีรีส์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง คาธ โดยผู้แต่ง ปราปต์
กำกับโดย ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์ และอำนวยการสร้างโดย จีเอ็มเอ็มทีวี ร่วมกับ ออล ดิส เอ็นเตอร์ทนเมนต์ เป็นหนึ่งใน 22 โปรเจ็กต์ซีรีส์ในปี 2022 เปิดตัวครั้งแรกในงาน "GMMTV 2022 Borderless" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20:30 น.  ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 และย้อนหลังเวลา 22:30 น.  ทางแอบพลิเคชันวิว เริ่มออกอากศวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2565
เรตติง.
เรตติงโทรทัศน์ไทย.
ในตารางด้านล่างนี้สีแดงหมายถึงเรตติงที่สูงที่สุดของรายการและสีน้ำเงินแสดงถึงเรตติงที่ต่ำที่สุดของรายการ
อาหัส

อาหัส ("Akhaz") ย่อจาก เยโฮอาหัสที่ 2 (แห่งยูดาห์) (/Yəhō’aḥaz/; #เปลี่ยนทาง "Ya'úḫazi" ["ia-ú-ḫa-zi"]) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่ง ราชอาณาจักรยูดาห์ ผู้เป็นพระราชโอรสและดำรงตำแหน่งถัดจากโยธาม พระองค์ครองราชย์ตอนมีพระชนมพรรษา 20 พรรษา และดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 16 ปี
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์เล้มที่ 2 กล่าวถึงพระองค์เป็นกษัตริย์ผู้ชั่วร้าย (2 พงศ์กษัตริย์ 16:2)
Edwin R. Thiele สรุปว่าอาหัสเป็นอุปราชร่วมกับโยธามใน 736/735 ปีก่อนคริสต์ศักราช และปกครองคนเดียวใน 732/731 ปีก่อนคริสต์ศักราช แล้วสิ้นสุดใน 716/715 ปีก่อนคริสต์ศักราช William F. Albright ระบุช่วงครองราชย์เป็น 744–728 ปีก่อนคริสต์ศักราช
พระวรสารนักบุญมัทธิวบันทึกพระนามอาหัสแห่งยูดาห์ลงในลำดับพงศ์ของพระเยซู และพระนามของพระองค์ยังปรากฏในอิสยาห์ 7 และ อิสยาห์ 14:28
เกแซก

เกแซก  เป็นหมู่บ้านในตำบลบอเนช อำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 136 คนใน 31 ครัวเรือน
หอบูรานา

หอบูรานา  เป็นหออะษานขนาดใหญ่ในหุบเขาชึยทางตอนเหนือของประเทศคีร์กีซสถาน หอนี้ตั้งอยู่ห่างจากกรุงบิชเคกไปทางตะวันออกประมาณ 80 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองตอกมอก ตัวหอ รวมทั้งป้ายหลุมศพ เชิงเทินบางส่วน และซากปราสาทกับสุสานสามแห่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือของเมืองโบราณบาลาซากุนซึ่งชาวคาราคานิดก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 9 หอนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และเป็นแม่แบบของหออะษานอื่น ๆ ในพื้นที่ ข้างในหอมีบันไดวนให้ผู้เข้าชมเดินขึ้นไปข้างบนได้ หอนี้ถือเป็นหนึ่งในโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง
เดิมหอนี้มีความสูง 45 เมตร (148 ฟุต) อย่างไรก็ตาม แผ่นดินไหวตลอดหลายศตวรรษได้สร้างความเสียหายต่อโครงสร้าง แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำลายส่วนบนของหอ ทำให้ความสูงในปัจจุบันลดลงไปอยู่ที่ 25 เมตร (82 ฟุต) จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 จึงมีโครงการบูรณะและซ่อมแซมฝั่งตะวันตกของหอซึ่งเสี่ยงต่อการพังทลาย
ในปัจจุบัน พื้นที่ทั้งหมด ทั้งสุสาน ฐานปราสาท และป้ายหลุมศพกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ และมีอาคารขนาดเล็กที่เป็นจัดเก็บข้อมูลทางประวัติศาสตร์และโบราณวัตถุที่พบในเขตโบราณสถานและพื้นที่โดยรอบ
กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี

กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี คือการอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะสแปรตลีในหลายรัฐเอกราชบริเวณทะเลจีนใต้ คือ ประเทศบรูไน จีน ไต้หวัน มาเลเซีย ฟิลิปปินส์และเวียดนาม
ความสัมพันธ์บรูไน–มาเลเซีย

ประเทศบรูไนและประเทศมาเลเซียเริ่มต้นความสัมพันธ์ทางการทูตใน ค.ศ. 1984 โดยบรูไนมีสำนักงานข้าหลวงใหญ่ที่ปูตราจายาและกงสุลในโกตากีนาบาลูกับกูจิง ส่วนมาเลเซียมีสำนักงานข้าหลวงใหญ่ที่บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกเต็มตัวของอาเซียนกับเครือจักรภพแห่งประชาชาติ และมีชายแดนบนพื้นดินในเกาะบอร์เนียว
ประวัติ.
ความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศนี้จัดตั้งขึ้นตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 1984
ความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม.
บรูไนและมาเลเซียมีความคล้ายคลึงทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะในมาเลเซียตะวันออกที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิบรูไน ใน ค.ศ. 2011 มีชาวบรูไนประมาณ 61,470 คนเดินทางเยี่ยมชมมาเลเซีย ส่วนบรูไนรับนักท่องเที่ยวจากมาเลเซีย 1,238,871 คนใน ค.ศ. 2013
การเดินทาง.
รัฐซาราวักและรัฐซาบะฮ์ในมาเลเซียตะวันออกเชื่อมกับบรูไนที่ทางหลวงแพนบอร์เนียวในบริเวณสะพานมิตรภาพบรูไน–มาเลเซีย
ข้อพิพาท.
ก่อน ค.ศ. 2009 ชายแดนบนพื้นดินของมาเลเซียกับรูไนในบริเวณลิมบังอยู่ในเขตพิพาท ทั้งบรูไนและมาเลเซียยอมรับที่จะหยุดการสำรวจน้ำมันและก๊าซในดินแดนพิพาทจนกว่าจะมีการเจรจาข้อตกลงใน ค.ศ. 2003 ดูเหมือนว่ามีทางแก้ปัญหาระหว่างรัฐบาลทั้งสองได้สำเร็จในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 โดยสื่อของมาเลเซียรายงานว่าบรูไนถอนการอ้างสิทธิ์ในลิมบังทั้งหมด ทำให้บริเวณนี้กลายเป็นดินแดนของมาเลเซีย อย่างไรก็ตาม บรูไนปฏิเสธรายงานข่าวของมาเลเซียทันที โดยระบุว่าในช่วงการเจรจาแลกเปลี่ยนหนังสือฯ ยังไม่มีการอภิปรายปัญหาลิมบัง
คลองพระยาสมุทร

คลองพระยาสมุทร (หรือเรียกว่า คลองนิยมยาตรา โดยเฉพาะช่วงกลางคลองและปลายคลอง) เป็นคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ไปบรรจบคลองฉะบังและคลองต้นโพธิ์ มีความยาว 7.2 กิโลเมตร ระยะทางส่วนใหญ่ของคลองเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ กับอำเภอบ้านโพธิ์และอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อราว พ.ศ. 2430–2435 พระยาสมุทบุรานุรักษ์ (สิน) ผู้ว่าราชการเมืองสมุทปราการและเมืองฉะเชิงเทรา ได้เป็นแม่กองดำเนินการขุดคลองนี้ขึ้นโดยขอแรงประชาชนทั่วไปมาช่วยขุดและใช้เวลาขุดนานถึง 3 ปี เมื่อแล้วเสร็จจึงชักชวนประชาชนจากบ้านบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา และชาวมอญจากบ้านบางเหี้ย บางเพรียง และคลองด่านที่ต้องการหาที่ทำการเกษตรแหล่งใหม่ที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์เข้ามาตั้งหลักปักฐาน
บริเวณริมคลองพระยาสมุทรแต่เดิมมีชาวมอญอาศัยอยู่กันมาก มีวัดมอญคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)
รายการเส้นทางเดินรถโดยสารประจำทางในจังหวัดปทุมธานี (หมวด 3, 4)

จังหวัดปทุมธานีมีรถประจำทางที่ให้บริการโดย บริษัท กิตติสุนทร จำกัด (และบริษัทในเครือ) ให้บริการครอบคลุมพื้นที่จังหวัดปทุมธานี (ยกเว้นอำเภอหนองเสือ) จังหวัดนนทบุรี รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม อำเภอบางปะอิน อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี รวมทั้งมีเส้นทางเดินรถในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในฐานะรถร่วมบริการ ขสมก. อีกด้วย
บริษัท ธัญบุรีขนส่ง จำกัด ให้บริการในพื้นที่ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก
บริษัท เทพอู่ทองขนส่ง จำกัด ให้บริการในพื้นที่ อำเภอคลองหลวง อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของอำเภอธัญบุรี อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
รายชื่อรถประจำทางในจังหวัดปทุมธานี.
ตารางที่จะแสดงต่อจากนี้ จะแบ่งแยกด้วยการใช้สีต่าง ๆ กล่าวคือ
รถโดยสารที่ให้บริการในปัจจุบัน.
รถโดยสารประจำทางขนาดเล็ก สีขาว.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
รถโดยสารประจำทางขนาดเล็ก สีฟ้า.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศ สีน้ำเงิน-ขาว.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศขนาดเล็ก สีน้ำเงิน-ขาว.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศ สีขาว.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
หมายเลขสาย** หมายถึง งดให้บริการชั่วคราว
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศขนาดเล็ก สีขาว.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
รถโดยสารประจำทางปรับอากาศ สีฟ้า.
หมายเหตุ หมายเลขสาย* หมายถึง ให้บริการในสถานะช่วยวิ่งจากเส้นทางอื่น
กปาลิกะ

กปาลิกะเป็นอดีตธรรมเนียมตันตระแต่ไม่ตามปุราณะของลัทธิไศวะ ที่มีต้นกำเนิดในอินเดียยุคกลางระหว่างศตวรรษที่ 7-8 คำนี้มาจากคำสันสกฤต "กปาละ" ตรงกับคำว่า "กบาล" แปลว่า "กะโหลก" ดังนั้น "กปาลิกะ" แปลว่า "ผู้ถือกะโหลก"
กปาลิกะหมายถึงนักพรตลัทธิย่อยของลัทธิไศวะที่ซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วเป็นผู้ถือตรีศูลที่มีกะโหลกปักอยู่ข้างบน (ขัฏวางคะ) และใช้กะโหลกมนุษย์เป็นบาตรขอทาน บูชาพระไภรวะ ซึ่งเป็นปางดุร้ายของพระศิวะ ผ่านการเลียนแบบพฤติกรรมและลักษณะของพระไภรวะในฐานะการปฏิบัติบูชา ใช้เถ้าถ่านจากที่เผาศพป้ายตามร่างกาย, ไว้ผมยาวและพันกันยุ่ง รวมถึงมีส่วนในพิธีกรรมที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม เช่น มีเพศสสัมพันธ์กับสตรีในวรรณะล่าง, บูชายัญมนุษย์, ทานทั้งเนื้อสัตว์และสุรา และถวายบูชาด้วยน้ำกาม
อโฆรี

อโฆรี (จากสันสกฤต ""; #เปลี่ยนทาง) เป็นนักพรตสาธุสำนักหนึ่งของลัทธิไศวะที่มีปฏิบัติมากในพื้นที่รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ถือเป็นสายเดียวของกปาลิกะที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน เช่นเดียวกับนักพรตสายกปาลิกะ อโฆรีประกอบพิธีกับศพ, มักอาศัยตามป่าช้า, ป้ายเถ้าจากการเผาศพตามร่างกาย และใช้กระดูกจากศพมนุษย์มาทำเป็น "กปาละ" (บาตรกะโหลกมนุษย์) และเครื่องประดับ โดยมากอโฆรีมักเป็นเพศชาย แต่ในภูมิภาคเบงกอล สตรีสามารถเป็นอโฆรีได้ โดยใช้ชีวิตบริเวณฌาปนสถาน หากแต่ต้องสวมใส่เครื่องนุ่งห่มกันอุจาด
นักพรตสายอโฆรีนับถือบูชาพระศิวะ ปางพระไภรวะ และเชื่อในการหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ("โมกษะ") นอกจากจะบริโภคซากศพอย่างไม่รังเกียจแล้ว อโฆรีบางส่วนนิยมสมสู่กับซากศพของสตรี มีพิธีกรรมสมสู่กับหญิงนครโสเภณี แต่จะไม่ร่วมสังวาสกับบุรุษเพศด้วยกัน
พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์

พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์  เป็นอาคารที่อยู่อาศัยและเชิงพาณิชย์ในสิงคโปร์ ตั้งอยู่บนถนนพาร์ก ออกมาจากถนนยู ทอง เซน ในย่านเอาตราม ติดกับเอ็มอาร์ทีสถานีไชน่าทาวน์
ในปี 1967 หลังการแตกหักกับสถาปนิกมลายา วิลเลียม ลิม ตั้ง "ดีไซน์ พาร์ทเนอร์ชิพ" (Design Partnership) ที่ซึ่งต่อมาเป็นดีพีอาร์คิเท็กส์ ร่วมกับ Tay Kheng Soon และ Koh Seow Chuan ในปีแรกของการก่อตั้ง บริษัทประสบความสำเร็จในการยื่นโครงการออกแบบพีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ สถาปัตยกรรมของโครงการเป็นแฟลตที่ใกล้เคียงกับอุดมคติของเลอกอร์บูซีเยร์ดังที่ปรากฏใน Unité d'Habitation ที่มาร์แซลส์ ทั้งในแง่ของแนวคิดและรูปแบบ
วิศวรูป

วิศวรูป (IAST: Viśvarūpa) เป็นรูปเชิงประติมานวิทยาและรูปอวตารเป็นมนุษย์ของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู โดยเฉพาะพระวิษณุในฮินดูร่วมสมัย รูปปางอวตารเป็นวิศวรูปที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดพบใน "ภควัตคีตา" ซึ่งพระกฤษณะทรงอวตารมาในมหาภารตะระหว่างสงครามทุ่งกุรุเกษตร ถือกันว่าวิศวรูปเป็นปางสูงสุดของพระวิษณุ ที่ซึ่งมีจักรวาลทั้งหมดอยู่ภายในพระองค์
ประติมานวิทยา.
ยุคแรก.
แหล่งข้อมูเชิงวรรณกรรมหลายแหล่งระบุถึงวิศวรูปว่ามีศีรษะและแขน "หลาย" หรือ "พัน/ร้อย" หรือ "อนันต์" แต่ก็ไม่ได้ระบุจำนวนอวัยวะเฉพาะที่ปรากฏ ประติมากรรมยุคคุปตะและหลังคุปตะจึงต้องพยายามสร้างสรรค์ผลงานที่สามารถแสดงความอนันต์ของอวัยวะดังกล่าว การบรรยายลักษณะของวิศวรูปโดยอรชุนในภควัตคีตาทำให้มีความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์ประติมากรรมอยู่สองแบบ: วิศวรูปในฐานะเทพเจ้าหลายศีรษะและหลายแขน หรือเทพเจ้าที่ภายในร่างกายมีองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลอยู่ภายใน วิศวรูปแบบฮินดูนิยมสร้างด้วยแบบแรก ส่วนพระพุทธเจ้าแห่งจักรวาล (พระไวโรจนพุทธะ) แสดงในรูปแบบหลัง เทวรูปองค์หนึ่งที่พบในปาเรล นครมุมไบ อายุราว ค.ศ. 600 แสดงเทพเจ้าเจ็ดองค์ที่เชื่อมต่อกันและกัน ซึ่งเป็นวิศวรูปของพระศิวะ อันถือเป็นปางที่พบได้ยาก
วิศวรูปกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวิษณุในสมัยคุปตะ (คริสต์ศตวรรษที่ 6) เทวรูปวิศวรูปยุคคุปตะชิ้นแรก ๆ เป็นศิลปะมถุรา พบที่อำเภออันคฤห์ สร้างขึ้นราว ค.ศ. 430-60 โดยได้รูปแบบมาจากคำบรรยายที่ปรากฏในภควัตคีตา วิศวรูปนี้มีสามศีรษะ มนุษย์อยู่ตรงกลาง, สิงห์ (แทนนรสิงห์) และ หมูป่า (แทนวราหะ) และมีสี่แขน อีกหนึ่งเทวรูปยุคแรกพบที่ปัจจุบันประดิษฐานในจังงูนารายัณมนเทียร ประเทศเนปาล อายุราวศตวรรษที่ 5-6 แสดงเพทเจ้าสิบหัว สิบแขน และล้อมรอบด้วยสามพื้นที่ของจักรวาลวิทยาฮินดู ได้แก่สวรรค์, ปฤถวี (โลก) และ ปาตาล (ใต้โลก) ตามเทพเจ้า มนุษย์ และสัตว์ปาตาลอย่างนาค ตามลำดับ ทางขวาเป็นปิศาจ และทางซ้ายเป็นเทวะ แสดงให้เห็นถึงรูปที่เป็นสองขั้วในปาง เช่นเดียวกับที่พบในวราหะมนเทียร เทโอคฤห์
ยุคใหม่.
ในงานศิลปะสมัยนิยม นิยมแสดงภาพของวิศวรูปในรูปเทพเจ้ามีหลายศีรษะ แต่ละศีรษะอาจแทนเทพเจ้าแต่ละองค์หรือแต่ละปาง แสดงจนถึงปางดุร้ายของเทพเจ้าเป็นต้น ในมือถืออาวุธหลากชนิด และหลายครั้งมักพบอรชุนปรากฏอยู่ในฉากเคารพแก่องค์วิศวรูปด้วย ที่ชโยติสระ ซึ่งเชื่อกันว่าพระกฤษณะแสดงภควัตคีตาแก่อรชุน มีประดิษฐานเทวรูปพระกฤษณะขนาด 40 ฟุตในรูปวิศวรูป สร้างขึ้นจาก "อัษฏธาตุ"
อัษฏธาตุ

อัษฏธาตุ (อักษรโรมัน: Ashtadhatu, #เปลี่ยนทาง) เป็นโลหะอัลลอยที่นิยมใช้หล่อเทวรูปโลหะในเทวาลัยของศาสนาฮินดูและไชนะ ของอินเดีย องค์ประกอบของอัษฏธาตุมีระบุไว้ใน "ศิลปศาสตร์" ซึ่งเป็นคัมภีร์โบราณที่บรรยายมาตรฐาน หลักการ และข้อกำหนดในการออกแบบงานศิลปะ งานหัตถกรรม และงานออกแบบอื่น อัษฏธาตุถือว่าเป็นสิ่งบริสุทธิ์สูงสุดหรือสัตตวในศาสนาฮินดูที่จะไม่สลายไป 
องค์ประกอบโดยธรรมเนียมของอัษฏธาตุประกอบด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, ตะกั่ว, ซิงก์, ดีบุก, เหล็ก และ ปรอท ในปริมาณเท่ากัน
เทวรูปหลายองค์เชื่อว่าหล่อมาจากอัษฏธาตุ แม้จะไม่ทราบว่าหล่อมาจากอะไร เทวรูปอัษฏธาตุบริสุทธิ์หาได้ยากและหลายครั้งถูกจารกรรมไป
อาคารริปัน

อาคารริปัน  เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ขององค์การบริหารเจนไนและปริมณฑล ตั้งอยู่ในเจนไน รัฐทมิฬนาฑู ก่อสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิก
ประวัติศาสตร์.
อาคารสร้างขึ้นในปี 1909 เป็นผลงานออกแบบของ G.T.S. Harris และมี Earl of Minto ผู้แทนพระองค์ประจำอินเดียเป็นผู้วางศิลาฤกษ์เมื่อธันวาคม 1909 อาคารสร้างขึ้นโดยโลคนาถ มุทลิยาร์ (Loganatha Mudaliar) ใช้เวลาก่อสร้างแล้วเสร็จ 4 ปีด้วยค่าใช้จ่ายรวม #เปลี่ยนทาง 750,000 ชื่อของอาคารตั้งตามลอร์ดริปอน ผู้ว่กาารอินเดียและบิดาของคนในรัฐบาลท้องถิ่น
ในปี 2012 ได้ริเริ่มโครงการบูรณะอาคารครั้งใหญ่ภายใต้งบประมาณ #เปลี่ยนทาง 77 ล้านภายใต้ JNNURM ในระหว่างนี้ยังได้สร้างอาคารแยก (annexe building) ขนาด 12540 ตารางเมตรต่อเติมอยู่ข้าง ๆ ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอินโดสาราเสน เพื่อรองรับเป็สสำนักงานหน่วยงานภายในอาคารริปัน รวมถึงจะมีการทุบทำลายสิ่งปลูกสร้างอื่นในเขตอาคารที่ไม่เกี่ยวข้องหรือไม่เข้ากันกับสุนทรีย์ของอาคารริปันในปี 2013 อาคารริปันถือเป็นอาคารแรกที่ได้รับเงินจาก JNNURM เพื่อบูรณะอาคาร
วัดพระเจ้าหลวง (จังหวัดเชียงราย)

วัดพระเจ้าหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า
วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า "พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย" ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์
ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร
ผีแห่งไฮล์บร็อน

ผีแห่งไฮล์บร็อน  หรืออีกชื่อคือ สตรีไร้หน้า  หมายถึงสตรีไม่ทราบชื่อที่สันนิษฐานกันว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่องโดยอนุมานจากหลักฐานดีเอ็นเอที่พบในที่เกิดเหตุอาชญากรรมหลายแห่งในประเทศออสเตรีย ฝรั่งเศส และเยอรมนีตั้งแต่ปี 1993 ถึง 2009 เหตุฆาตกรรมหกครั้งในบรรดาอาชญากรรมดังกล่าวรวมถึงเหตุฆาตกรรมมีเช็ล คีเซอเว็ทเทอร์ เจ้าหน้าที่ตำรวจในเมืองไฮล์บร็อนของเยอรมนี เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2007
ความเชื่อมโยงเพียงอย่างเดียวระหว่างอาชญากรรมแต่ละครั้งคือดีเอ็นเอของสตรีคนเดียวกันที่พบในจุดเกิดอาชญากรรมกว่า 40 จุด ตั้งแต่ฆาตกรรมไปจนถึงโจรกรรม ในปลายเดือนมีนาคม 2009 เจ้าหน้าที่สืบสวนได้สรุปว่าไม่มี "อาชญากรผี" ดังที่เชื่อกัน ดีเอ็นเอที่พบในจุดเกิดอาชญากรรมทุกจุดนั้นปรากฏอยู่ที่ไม้พันสำลีที่ใช้เก็บตัวอย่างดีเอ็นเอตั้งแต่แรกแล้ว และดีเอ็นเอดังกล่าวเป็นของสตรีคนหนึ่งที่ทำงานในโรงงานผลิตไม้พันสำลีที่ตำรวจใช้
การสืบสวน.
ผลการวิเคราะห์ดีเอ็นเอในไมโทคอนเดรียจากตัวอย่างที่เก็บได้ในออสเตรียแสดงให้เห็นถึงลักษณะเฉพาะที่มักพบในชาวยุโรปตะวันออก ผลดีเอ็นเอจากการสืบสวนของเยอรมนีไม่สามารถบอกข้อมูลนี้ได้ เนื่องจากในเวลานั้นการวิเคราะห์ดีเอ็นเอสามารถบอกลักษณะเฉพาะได้เพียงบางอย่างเท่านั้น เช่น เพศ อย่างน้อยตั้งแต่ปี 2008 เจ้าหน้าที่บางส่วนเริ่มสงสัยว่าหลักฐานเหล่านี้อาจทำให้การสืบสวนไขว้เขว และการปรากฏของดีเอ็นเออาจมาจากการปนเปื้อนของตัวอย่าง ต่อมาจึงยืนยันว่าเป็นเช่นนั้นจริงในปี 2009
ไม้พันสำลีที่หน่วยงานตำรวจของรัฐหลายรัฐนำมาใช้ถูกพบว่ามีการปนเปื้อนก่อนการขนส่ง โดยปรากฏว่าไม้พันสำลีที่ปนเปื้อนทั้งหมดมาจากโรงงานเดียวกันซึ่งมีลูกจ้างเป็นสตรีชาวยุโรปตะวันออกหลายคนที่เข้าข่ายว่าจะมีดีเอ็นเอสอดคล้องกันกับดีเอ็นเอที่พบในจุดเกิดอาชญากรรม ในขณะที่ตำรวจรัฐไบเอิร์นใช้ไม้พันสำลีจากโรงงานอื่น จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่พบดีเอ็นเอของ "ผี" นี้ในรัฐไบเอิร์นเลย ทั้ง ๆ ที่รัฐนี้อยู่ใกล้กับจุดเกิดอาชญากรรมหลายจุดที่พบดีเอ็นเอดังกล่าว
อาชญากรรมที่เกี่ยวข้อง.
ดีเอ็นเอของ "ผี" พบในตัวอย่างที่เก็บได้จากจุดเกิดอาชญากรรมดังต่อไปนี้:
ผลสืบเนื่อง.
องค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (ไอโซ) เผยแพร่มาตรฐาน ISO 18385 ในปี 2016 เพื่อกำหนดมาตรฐานสำหรับอุปกรณ์ที่ใช้เก็บหลักฐานทางชีวภาพที่จุดเกิดอาชญากรรม ที่ปราศจากการปนเปื้อนของดีเอ็นเอมนุษย์
วัดศรีเกิด (จังหวัดลำปาง)

วัดศรีเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา
วัดศรีเกิด มีหลักฐานปรากฏในคัมภีร์โบราณของวัดศรีเกิด ชื่อว่า "ธรรมมูลละกัณฑ์ไตร" จารึกไว้ว่าสามเณรตราวิละได้มาปฏิบัติครูบาวัดศรีเกิดเมื่อ พ.ศ. 2305 จึงสันนิษฐานว่าวัดศรีเกิดสร้างเมื่อประมาณก่อน พ.ศ. 2305 เดิมชื่อ วัดศรีเกิดแก้วหัวเวียงจัย แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดศรีเกิด" ต่อมาชื่อวัดก็เหลือแค่วัดศรีเกิดจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนแบบสิงห์หนึ่ง ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถที่สลักลวดลายสวยงาม ทางด้านซ้ายมีองค์พระสีวลี ทางด้านขวามีพระพิฆเนศ นอกจากนี้ในวิหารยังมีภาพวาดเกี่ยวกับอดีตชาติของพระพุทธเจ้าไว้บนกำแพงเป็นจำนวนมาก
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา

ซัฟดัรจัง กา มักบะรา  เป็นอนุสรณ์ไว้ศพที่สร้างจากหินทรายและหินอ่อน ตั้งอยู่ในเดลี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1754 ด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลยุคปลาย เพื่อไว้ศพของนาวับซัฟดัรจัง. ผู้เป็นนาวับแห่งอูธ และนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิโมกุล (ที่เรีกยว่า วาซีร์อุลมัมลกีฮินดูสตาน; "Wazir ul-Mamlak-i-Hindustan") มักบะราตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานซัฟดัรจัง บนวงเวียนที บนถนนโลธีและถนนเอาโรพินโทมรรค ในนิวเดลี ซัฟดัรจัง หรืออีกชื่อ มีรฌา มุฌิม อะบุล มันสูร ข่าน (Mirza Muqim Abul Mansur Khan) เป็นผู้ครองอวาธ เป็นผู้ที่มั่งคั่งและมีอำนาจมาก หลังจักรพรรดิมุฮัมมัดชาห์แห่งโมกุลสิ้นพระชนม์ ซัฟดัรจังได้ย้ายกลับไปเดลี และหลังจักรพรรดิโมฮัมเม็ด ชาห์ อะห์เมด ชาห์ (Mohammed Shah Ahmed Shah) ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แห่งโมกุลในปี 1748 ซัฟดัรจังได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี (วาซีร์) แห่งจักรวรรดิโมกุ
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา สร้างขึ้นด้วยรูปแบบคล้ายคลึงกับหุมายูง กา มักบะรา
เกาะโอกอย

โอกอย (Ogoy จาก - ไม่มีน้ำ) เป็นเกาะร้างและเกาะที่มีขนาดใหญ่สุดในช่องแคบมาโลเอโมเร ในทะเลสาบไบคาล เกาะมีรูปออกไปทางยาว มีความยาว 2.9 กม. (1.8 ไมล์) และกว้าง 0.6 กม. (0.37 ไมล์) 
ในปี ค.ศ. 2005 ที่จุดสูงสุดของเกาะ ได้มีการสร้างสถูปแห่งการตรัสรู้ ซึ่งบูชาฑากินี Tröma Nagmo สร้างขึ้นโดยศูนย์พุทธศาสน์มอสโก  ซึ่งกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวและจุดสนใจบนเกาะ นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามานี้ยังได้ส่งผลต่อความหลากหลายทางชีวภาพบนเกาะด้วย
พิพิธภัณฑ์อินเดีย

พิพิธภัณฑ์อินเดีย  หรือ พิพิธภัณฑ์ภารตีย เป็นพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ชื่อเดิมในสมัยอาณานิคมคือ พิพิธภัณฑ์อิมปีเรียลแอตกัลกัตตา  ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งโบราณวัตถุ, เครื่องประดับ, ชุดเกราะ, ซากฟอสซิล, โครงกระดูกมนุษย์, มัมมี่มนุษย์ และจิตรกรรมโมกุล พิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นโดยสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอลในปี 1814 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเดนมาร์ก นาตาเนียล วอลลิช
องค์การเป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดีย ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury) ซึ่งยังเป็นผู้บังคับการสภาพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอสมุดแห่งชาติอินเดีย
ประวัติศาสตร์.
พิพิธภัณฑ์อินเดียเริ่มต้นมาจากสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอล ตั้งขึ้นโดยวิลเลียม โจนส์ ในปี 1784 แนวคิดในการตั้งพิพิธภัณฑ์เริ่มมีในปี 1796 โดยสมาชิกของสมาคมเอเชียติก เพื่อที่จะเก็บรักษา ดูแล และจัดแสดงวัตถุโบราณและวัตถุจากธรรมชาติ โครงการเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในปี 1808 หลังรัฐบาลอินเดียเสนอพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการก่อสร้างตรงบริเวณ จาวริงหี-ถนนปาร์ก (Chowringhee-Park Street)
ในปี 1814 นาตาเนียล วอลลิช นักพฤกษศาสตร์ชาวเดน เขียนจดหมายไปยังสมาคมเอเชียติกเพื่อขอการตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงของสะสมส่วนตัวของเขา และของสมาคมเอเชียติกแห่งกัลกัตตา รวมถึงอาสาเป็นภัณฑากรประจำพิพิธภัณฑ์ เขาเสนอให้แบ่งพิพิธภัณฑ์เป็นห้าส่วนงาน ได้แก่ส่วนโบราณคดี ชาติพันธุ์วรรณา เทคนิก ธรณีวิทยา และ สัตววิทยา สมาคมตอบกลับและพิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้น
ส่วนงานสัตววิทยาและชาติพันธุ์วรรณาของพิพิธภัณฑ์นำไปสู่กรมสำรวจสัตววิทยาอินเดียในปี 1916 และกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 1945
ของสะสม.
หนึ่งในของจัดแสดงและของสะสมของพิพิธภัณฑ์คือมัมมีอียิปต์ นอกจากนี้ยังมีของสะสมจากอินเดียยุคกลางและโบราณจำนวนมาก เช่น ซุ้มทางเข้าสถูปพุทธจากภารหุต, งานจำลองหัวเสาอโศกจากเสาอโศก (มาจากพิพิธภัณฑ์สารนาถ) ไปจนถึงซากฟอสซิลของสัตว์จากยุคก่อนประวัติศาสตร์ และซากอุกกาบาต
พิพิธภัณฑ์มีสี่แกลเลอรีที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ได้แก่ ส่วนพฤกษศาสตรฺ ส่วนแมลง ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม และส่วนสัตว์ปีก นอกจากนี้ยังมีของสะสมชิ้นสำคัญอย่างโครงกระดูกไดโนเสาร์ด้วย
โรงแรมแบลเวแดร์

โรงแรมแบลเวแดร์  เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่บนถนนในช่องเขาฟัวร์คา ใกล้กับธารน้ำแข็งโรนในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถนนช่องเขาฟัวร์คาเปิดในปี 1866 ส่วนตัวโรงแรมเปิดในปี 1882 และมีการปรับปรุงใหญ่ในปี 1890 และในปี 1903 
โรงแรมนี้มีชื่อเสียงมากหลังจากการปรากฏในภาพยนตร์ชุด "เจมส์ บอนด์" เรื่อง "จอมมฤตยู 007" ในปี 1964 และได้ต้อนรับแขกคนสำคัญหลายคน รวมถึงสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 23 ซึ่งเสด็จมาพำนักที่นี่ในหลายโอกาส
โรงแรมปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี 2015 จนถึงปัจจุบัน
ยิวถือเหรียญ

ยิวถือเหรียญ , ยิวน้อย  หรือ ยิวนำโชค  เป็นเครื่องรางในโปแลนด์ที่เชื่อกันว่าช่วยนำพาความโชคดีโดยเฉพาะโชคทางการเงินมาให้ ชาวโปลส่วนใหญ่มองว่ายิวถือเหรียญเป็นความเชื่อโชคลางที่ไม่เป็นภัยและเป็นภาพแทนในเชิงบวกและออกไปทางเห็นใจความเป็นยิว ปรากฏการเขียนถึงยิวถือเหรียญครั้งแรกในปี 2000 แต่เข้าใจว่ามีต้นกำเนิดย้อนกลับไปถึงต้นทศวรรษ 1990 ถึงแม้จะเป็นเครื่องรางที่เป็นที่รู้จักดีของโปแลนด์ แต่นี่ไม่ใช่เครื่องรางที่เป็นที่นิยมที่สุดในโปแลนด์
อี กุซตี งูระฮ์ ไร

พันโท อี กุซตี งูระฮ์ ไร (30 มกราคม 1917 – 20 พฤศจิกายน 1946) เป็นวีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซียผู้นำการทัพในบาหลีต่อต้านชาวดัตช์ในสงครามการประกาศเอกราชอินโดนีเซีย เขาเสียชีวิตในยุทธการที่มาร์การานา
ชีวิตช่วงต้น.
งูระฮ์ ไร เกิดในจารังซารี เขตผู้สำเร็จราชการบันดุง บาหลี เมื่อ 30 มกราคม 1917 จบการศึกษาจากโรงเรียนประถมดัตช์ชื่อ HIS เด็นปาซาร์ ตามด้วยโรงเรียนมัธยมต้น MULO ที่มาลังในชวาตะวันออก เขาได้รับการฝึกการยุทธ์จากกองทัพดัตช์ที่โรงเรียนกะเด็ตกองทัพในกียาญาร์ในบาหลี และที่มาเกอลังในชวากลาง หลังจบการศึกษา เขาเข้าร่วมกองทัพที่เนเธอร์แลนด์สนับสนุนในบาหลี
อาชีพการงาน.
หลังจากที่อินโดนีเซียประกาศเอกราช เขาตั้งกองทัพเพื่อความมั่นคงประชาชน  ซึ่งต่อมาคือกองทัพอินโดนีเซีย ประจำหมู่เกาะซุนดาน้อย เขาออกเดินทางจากยกยาการ์ตาไปยังบาหลีเพื่อต่อสู้กับกองทัพชาวดัตช์กว่า 2,000 นาย ที่ลงพื้นที่ในเดือนมีนาคม 1946
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1946 กองทัพดัตช์โจมตีพื้นที่มาร์กาด้วยความช่วยเหลือจากกองพันจากเกาะลมบก งูระฮ์ ไร ออกคำสั่งให้กระทำปาปูตันหรือคือการสู้จนถึงทหารคนสุดท้าย เขาเสียชีวิตในการศึกนี้ กองทัพดัตช์จึงยึดครองเกาะบาหลีได้ในเวลาต่อมา
สิ่งสืบเนื่อง.
ร่างของงูระฮ์ ไร ได้รับการฝังในมาร์กาเมื่อ 9 สิงหาคม 1975 เขาได้รับการยกย่องเป็นวีรบุรุษแห่งชาติของอินโดนีเซีย ท่าอากาศยานนานาชาติงูระฮ์ ไร ในบาหลี ตั้งชื่อตามเขา และหน้าของเขายังปรากฏบนธนบัตรมูลค่า 50,000 รูปียะฮ์
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 377ก

มาตรา 377ก  เป็นกฎหมายสิงคโปร์ที่เริ่มมีในสมัยอาณานิคมอังกฤษ กำหนดให้การร่วมประเวณีระหว่างผู้ใหญ่เพศชายสองคนด้วยความยินยอมซึ่งกันและกันเป็นความผิดอาญา มาตรานี้เพิ่มเข้าในประมวลกฎหมายอาญาเมื่อ ค.ศ. 1938 และยังคงอยู่ในประมวลกฎหมายอาญา แม้ว่าในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 จะได้มีการสังคายนากฎหมายอาญาและตัดบทบัญญัติอื่นเกือบทั้งหมดจากมาตรา 377 ก็ตาม
แม้ในทางนิตินัยจะยังคงกฎหมายข้อนี้ไว้ในประมวลกฎหมายอาญา แต่ในทางพฤตินัยกฎหมายนี้ไม่ได้รับการบังคับใช้ และนานหลายทศวรรษแล้วที่ไม่มีการตัดสินความผิดสำหรับการร่วมประเวณีระหว่างชายผู้ใหญ่สองคน เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ศาลอุทธรณ์ในศาลสูงสิงคโปร์ยืนยันว่า ไม่อาจนำมาตรา 377ก นี้มาใช้ดำเนินคดีชายเพราะร่วมประเวณีแบบรักร่วมเพศได้ ในปีเดียวกัน ผลสำรวจของ "Ipsos" พบว่า ประชากรสิงคโปร์ร้อยละ 44 สนับสนุนการคงกฎหมายไว้ ร้อยละ 20 ต่อต้านกฎหมาย และอีกร้อยละ 36 ไม่แน่ใจ
วันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2022 ลี เซียนลุง นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ ประกาศในการชุมนุมวันชาติว่า รัฐบาลจะยกเลิกมาตรา 377ก เพื่อยุติการกำหนดความผิดอาญาฐานนี้ทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัย
ฮัน จี-ฮย็อน

ฮัน จี-ฮย็อน (เกาหลี: ; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดง และนางแบบชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในละครชุดเกาหลีใต้ เรื่อง "เมื่อลมพัดผ่าน" (The Wind Blows; ค.ศ. 2019) และ "" (The Penthouse: War in Life; ค.ศ. 2020–2021)
ประวัติ.
ฮัน จี-ฮย็อน เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1996 มีน้องชายฝาแฝดชื่อว่า ฮัน ซึง-ซู ซึ่งเกิดหลังจากเธอ 2 นาที
ฮัน จี-ฮย็อน เข้าศึกษาที่ มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี ในสาขาวิชาศิลปะการแสดง ก่อนหน้านั้นเธอสามารถสอบผ่านเข้าศึกษาในสาขาวิชาศิลปะการแสดงที่มหาวิทยาลัยอื่น ๆ อีกหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยคอนกุก, มหาวิทยาลัยทงกุก, สถาบันศิลปะโซล, มหาวิทยาลัยซ็องกยุงกวัน, มหาวิทยาลัยเซจง และ มหาวิทยาลัยจุงอัง
อาชีพ.
ฮัน จี-ฮย็อน เริ่มต้นเป็นนางแบบตั้งแต่ขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ก่อนที่จะเริ่มต้นเป็นนักแสดงใน ขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ในปี ค.ศ. 2017 ฮัน จี-ฮย็อน เซ็นสัญญากับ SBD Entertainment ต่อมาในปี ค.ศ. 2019 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง "I Bet Everything" ในบทบาท คัง ซ็อน-มี และในปีเดียวกัน ฮัน จี-ฮย็อน ยังได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเจทีบีซี เรื่อง "เมื่อลมพัดผ่าน" (The Wind Blows; ค.ศ. 2019) ในบทบาท อี ซ็อน-กย็อง ซึ่งเป็นการรับบทในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีครั้งแรกของ ฮัน จี-ฮย็อน
ในปี ค.ศ. 2020 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเอสบีเอส เรื่อง "" (The Penthouse: War in Life; ค.ศ. 2020–2021) ในบทบาท ชู ซ็อก-กย็อง
ในปี ค.ศ. 2022 ฮัน จี-ฮย็อน ได้รับคัดเลือกให้เป็นนักแสดงหลักในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีเป็นครั้งแรก ในละครชุดทางโทรทัศน์เกาหลีของเอสบีเอส เรื่อง "Cheer Up" ในบทบาท โท แฮ-อี
เท็นเอ

เท็นเอ  เป็นชื่อศักราชญี่ปุ่นหลังศักราช"เท็นนิน" และอยู่ก่อนศักราช "เอกีว" ศักราชนี้อยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1110 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1113 จักรพรรดิในรัชสมัยนี้คือจักรพรรดิโทบะ
บะฮาดูราบาด

บะฮาดูราบาด (Bahadurabad) เป็นย่านในเขตกุลชาน, การาจี ประเทศปากีสถาน เดิมทีประชากรส่วนใหญ่ของย่านเป็นผู้ลี้ภัยชาวมุสลิมไฮเดอราบาดีชนชั้นกลางที่ลี้ภัยมาจากรัฐเดกกันไฮเดอราบาด (ปัจจุบันคือไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย) หลังการแบ่งอินเดียและปากีสถานเมื่อปี 1947 และอีกระลอกใหญ่หลังการผนวกไฮเดอราบาดเข้ากับอินเดียในปี 1948
บะฮาดูราบาดตั้งชื่อตามนักสู้เพื่อเอกราช บะฮาดูร์ ยาร์ จัง (1905 - 1944) ชาวไฮเดอราบาดเดกกัน ในปี 2007 ได้มีการก่อสร้างอนุสรณ์เลียนแบบจาร์มีนาร์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไฮเดอราบาดมาตั้งไว้ที่วงเวียนใจกลางย่านบะฮาดูราบาด
เอ็ม. จี. รามจันทรัน

มรุตูร โกปาลัน รามัจจันติรัน หรือ มรุธูร โคปาลัน รามจันทรัน (Marudhur Gopalan Ramachandran, 17 มกราคม 1917 #เปลี่ยนทาง 24 ธันวาคม 1987) หรือรู้จักด้วยชื่อย่อ เอ็ม. จี. อาร์ (M.G.R.) เป็นนักการเมือง, นักแสดง, ผู้ใจบุญ และนักสร้างภาพยนตร์ชาวอินเดีย ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑูจากปี 1977 จนเสียชีวิตในปี 1987 เอ็มจีอาร์เป็นผู้ก่อตั้งพรรค AIADMK และเป็นที่ปรึกษาของเจ. ชัยลลิตา ในปี 1988 เอ็มจีอาร์ได้รับภารตรัตนะ เครื่องราชลำดับสูงสุดของพลเมืองอินเดีย หลังเขาเสียชีวิต
เอ็มจีอาร์ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดแบบคานธีและเข้าร่วมครองเกรสแห่งชาติ เขาเข้าสู่วงการแสดงภาพยนตร์เชได้สองสามปีก็ทำชื่อเสียงเดบิวต์ในภาพยนตร์ปี 1936 เรื่อง "Sathi Leelavathi" ในบทนักแสดงรอง และเริ่มไต่เต้าสู่บทบาทนักแสดงนำในทศวรรษ 1940s
เอ็มจีอาร์เข้าสู่พรรคทราวิฑมุนเนตรากฌคัม (DMK) และไต่เต้าไปจนถึงตำแหน่งสูง ๆ โดยใช้ความนิยมของตัวเองในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ชื่อดังสร้างฐานเสียงทางการเมืองให้ตน ในปี 1972 เขาออกจากพรรค DMK เพื่อตั้งพรรคของตนเอง AIADMK ห้าปีถัดมา เขานำพรรค AIADMK และพันธมิตรร่วมชนะในการเลือกตั้งรัฐทมิฬนาฑูปี 1977 และกลายมาเป็นผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑู ถือเป็นนักแสดงภาพยนตร์คนแรกที่ได้เป็นผู้ว่าการรัฐของอินเดีย เขาดำรงตำแหน่งต่อเนื่องเป็นเวลาสิบปีจนเสียชีวิต เว้นแต่เพียงช่วงสั้น ๆ ในปี 1980 ที่รัฐบาลรัฐถูกยึดอำนาจโดยรัฐบาลกลางชั่วคราว ตลอดระยะเวลาที่เขาเป็นผู้ว่าการรัฐ เขานำพรรค AIADMK ชนะการเลือกตั้งในรัฐอีกสองครั้ง คือในปี 1980 และ 1984
ในเดือนตุลาคม 1984 เขาได้รับการวินิจฉัยว่ามีไตวายจากเบาหวาน เขาเสียชีวิตเมื่อ 24 ธันวาคม 1987 ในบ้านพักของเขาในมนปักกัม ตราบจนปัจจุบัน เอ็มจีอาร์เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของทมิฬนาฑูและยังเป็นนักแสดงที่มีอิทธิพลสูงมากที่สุดคนหนึ่งในวงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ อัตชีวประวัติส่วนบุคคลของเขาตีพมิพ์ในชื่อ "Naan Yaen Piranthaen" ("เหตุใดข้าพเจ้าจึงเกิดมา") ตีพิมพ์ในปี 2003
มูนีร์ ซาอิด ตาลิบ

มูนีร์ ซาอิด ตาลิบ (8 ธันวาคม 1965 – 7 กันยายน 2004) เป็นนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนชาวอินโดนีเซีย ผู้รับรางวัลไลต์ไลฟ์ลิฮูดประจำปี 2000 เขาถูกลอบสังหารในปี 2004 ขณะเดินทางบนเครื่องบินของการูดาอินโดนีเซียไปยังอัมสเตอร์ดัมเพื่อศึกษาต่อปริญญาเอกด้านกฎหมายระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ เขาเป็นหนึ่งในนักกิจกรรมด้านสิทธิมนุษยชนและนักเคลื่อนไหวต้านการคอร์รัปชั่นที่โด่งดังที่สุดของอินโดนีเซีย เขาเป็นผู้ก่อตั้งคณะกรรมการเพื่อคนหายและเหยื่อความรุนแรง (KontraS) และดำรงตำแหน่งผู้ว่าการศูนย์เฝ้าระวังสิทธิมนุษยชนอินโดนีเซีย (Indonesian Human Rights Monitor หรือ IMPARSIAL) เป็นตำแหน่งสุดท้ายก่อนถูกลอบสังหาร
ในปี 2001 ขณะกำลังสอบสวนกรณีการลักพาตัวของโกปัซซุซ เขาเคยถูกข่มขู่ด้วยการส่งกล่องระเบิดมาที่บ้าน
การลอบสังหารและผลสืบเนื่อง.
มูนีร์ถูกลอบสังหารด้วยการวางยาพิษจากสารหนูบนเที่ยวบินการูดาอินโดนีเซียของรัฐบาล จากจาการ์ตา ไปอัมสเตอร์ดัม ในวันที่ 7 กันยายน 2004 ผลชันสูตรพลิกศพและรายงานจากผู้เห็นเหตุการณ์ระบุตรงกันว่าเขาเสียชีวิตสองขั่วโมงก่อนเครื่องบินจะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติสกิปโฮล เขาได้รับสารพิษนี้ขณะต่อเครื่องที่สิงคโปร์ นักบินของการูดา ปลลีการ์ปุซ ปรียันโต เป็นผู้ต้องสงสัยหลักในการสืบสวน แรกเริ่มมูนีร์เดินทางออกจากอินโดนีเซียโดยเป็นผู้ถือตั๋วฟรีภายใต้เอกสารระบุตนปลอมเพื่อช่วยให้เขาสามารถออกเดินทางบนเครื่องบินได้ มูนีร์เริ่มมีอาการท้องร่วงฉับพลันและอาเจียนอย่างหนักไม่นานหลังเครื่องออกจากสิงคโปร์มุ่งหน้าอัมสเตอร์ดัม ลูกเรือแจ้งแก่กัปตันว่ามีผู้โดยสารป่วยหนัก และมีแพทย์ที่บังเอิญโดยสารไปด้วยบนเครื่องได้รับการเรียกให้ให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ กระนั้นก็ไม่สามารถยื้อชีวิตมูนีร์ไว้ได้
ผลชันสูตรพลิกศพที่รายงานในสองเดือนหลังเสียชีวิต โดยสถาบันนิติเวชเนเธอร์แลนด์ระบุว่าร่างกายของมูนีร์มีระดับสารหนูสูงกว่าระดับที่เป็นอันตรายถึงชีวิตถึงสามเท่า รายงานนี้ต่อมาได้รับการยืนยันโดยตำรวจอินโดนีเซีย และเข้าใจกันว่าสารหนูถูกใส่ในน้ำส้มที่มูนีร์ดื่มขณะเดินทางบนเครื่องบินของการูดา
ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน ประกาศว่าเขายืนยันจะตามหาผู้กระทำความผิดมาลงโทษและให้มีการสืบสวนแยกเป็นการด่วน อย่างไรก็ตาม หลักฐานไม่เพียงพอ เจ้าหน้าที่ระดับสูงไม่ร่วมมือ และท้ายที่สุดการสืบสวนก็สิ้นสุดลงโดยไม่มีผลออกมา
มีการกล่าวโทษว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วยข่าวกรองรัฐอินโดนีเซีย (BIN) มีส่วนเกี่ยวข้องในการฆาตกรรมนี้ หัวหน้าหน่วยในเวลานั้น ซูตันโต ถูกกล่าวหาว่ารู้เห็นว่า BIN มีบทบาท ส่วนรองผู้บังคับการหน่วย มุคดี ปูร์โวปรันโจโน ถูกนำตัวขึ้นศาลก่อนจะตัดสินพ้นผิด การตัดสินนี้ถูกประนามในระดับนานาชาติว่าเป็น "การตัดสินคดีแบบแกล้งแสดง" เชื่อว่ามุคดีสั่งฆ่ามูนีร์เพราะเขาไปวิจารณ์การนำโกปัซซุซของเขา
การรั่วไหลของบทสนทนาทูตอเมริกาชิ้นหนึ่งกล่าวโทษอดีตหัวหน้าหน่วย BIN อา. เอ็ม. เฮ็นโดรปรีโยโน ว่า "นำการประชุมสองครั้งที่ซึ่งวางแผนการสังหารมูนีร์"
ในปี 2014 เฮ็นโดรปรีโยโนยอมรับต่อนักข่าว Allan Nairn ว่าเขามีส่วน "รับผิดชอบในการสั่งการ" สังหารมูนีร์ และพร้อมจะถูกดำเนินการทางยุติธรรมต่อไป
หลังเสียชีวิต.
มูนีร์ได้รับรางวัลซิวิลเคอเรจจากสมาคมเทรนหลังเสียชีวิต ในปี 2013 มีการเปิดตัวพิพิธภัณฑ์ในมาลังเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ชีวิตส่วนตัว.
มูนีร์สมรสกับนักกิจกรรมสิทธิแรงงาน ซูจีวาตี และมีลูกด้วยกันสองคน ภรรยาของเขาเป็นตัวตั้งตัวตีสำคัญในการสืบสวนการเสียชีวิตของมูนีร์
สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน

สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน  เป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่ต้องการการดูแลใกล้ชิด ให้บริการรักษาพยาบาลและดูแลสุขภาพผู้สูงอายุและผู้ป่วยทั่วไป ที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลทางการพยาบาลอย่างใกล้ชิด ผู้ป่วยโรคเรื้อรังต่าง ๆ ผู้ป่วยที่ต้องพักฟื้นหลังการผ่าตัดหรือผู้ป่วยที่ต้องฟื้นฟูสภาพ เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 68–69 หมู่ 8 ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ บนพื้นที่กว่า 300 ไร่ ที่เรียกว่า "บ้านเกาะกลาง"
ประวัติ.
เมื่อ พ.ศ. 2451 นายแพทย์เจมส์ แมคเคน ได้ทูลขอพื้นที่บ้านเกาะกลางซึ่งเดิมเป็นพื้นที่เลี้ยงช้าง จากเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าเมืองเชียงใหม่ สร้างนิคมผู้ป่วยโรคเรื้อน จนถึง พ.ศ. 2473 พื้นที่เกาะกลางได้รับการพัฒนาเรื่อยมา จนกลายมาเป็นสถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน สถานพยาบาลโรคเรื้อนแห่งแรกในประเทศไทย และมีผู้ป่วยโรคเรื้อนอาศัยอยู่ที่นี่กว่าพันคน ศูนย์แห่งนี้ได้พัฒนาจนกลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ครัวเรือน 5 หมู่บ้าน โรงเรียน 2 โรง บ้านพักรับรอง คลินิก โรงพยาบาล ศูนย์ฝึกอาชีพ และคริสตจักร
สถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน เปิดดำเนินการมาจนถึง พ.ศ. 2525 ก็ถึงการเปลี่ยนแปลงเป็นสถาบันแมคเคนเพื่อการฟื้นฟูสภาพในเวลาต่อมา
ต่อมาได้ทำการจดทะเบียนกับกระทรวงสาธารณสุข เปลี่ยน "โรงพยาบาลแมคเคน" เดิม เป็น "โรงพยาบาลผู้สูงอายุแมคเคน" รองรับผู้สูงอายุ กลุ่มป่วยเรื้อรัง กลุ่มติดเตียง และกลุ่มผู้ป่วยระยะประคับประคอง ปัจจุบันและได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน" (McKean Senior Center) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560
โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด

โรงพยาบาลแวนแซนต์วูร์ด  เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดเล็ก มีจำนวนเตียง 29 เตียง เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 129 ถนนเจริญประเทศ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ริมแม่น้ำวัง
มีบันทึกไว้ว่าโรงพยาบาลเริ่มดำเนินการ เมื่อ พ.ศ. 2428 จากเงินพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยนายแพทย์ซามูเอล พีเพิลส์ เป็นผู้อำนวยการคนแรก ใช้ชื่อว่า โรงพยาบาลอเมริกันมิชชั่น มีการเปลี่ยนชื่อโรงพยาบาลหลายครั้งเช่น โรงพยาบาลสนาม โรงพยาบาลประจำถิ่น โรงพยาบาลวิชิตสงคราม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
พ.ศ. 2493 สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ดเป็นการส่วนพระองค์ พ.ศ. 2507 สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ ได้เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลแวนแซนวูร์ด
โรงพยาบาลสิชล

โรงพยาบาลสิชล เป็นโรงพยาบาลทั่วไป ขนาด 300 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 189 หมู่ที่ 5 ถนนศุภโยคพัฒนา ตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครศรีธรรมราช
โรงพยาบาลสิชลพัฒนามาจาก "สุขศาลา" ซึ่งก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2507 พัฒนาเป็นสถานีอนามัยชั้น 2 และ ยกฐานะเป็นสถานีอนามัยชั้น 1 และมีแพทย์ประจำตั้งแต่ พ.ศ. 2513 จนเมื่อ พ.ศ. 2521 ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลอำเภอสิชล ขนาด 10 เตียง ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2526 ได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 60 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2536 และได้รับอนุมัติให้ยกฐานะเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาด 120 เตียง เมื่อ พ.ศ. 2541 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2565 สร้างอาคารแห่งใหม่ 1 หลังสำหรับการผ่าตัด มีจำนวน 6 ชั้น ประกอบด้วยห้องผ่าตัดระดับมาตรฐาน 6 ห้อง (รวมเป็น 13 ห้อง) และห้องสวนหัวใจและเอ็กซ์เรย์หลอดเลือดอีก 1 ห้อง
โรงพยาบาลให้บริการให้หลายกลุ่มโรค เช่น จักษุ ทันตกรรม รังสีวินิจฉัย เวชกรรมฟื้นฟู ไตเทียม แพทย์แผนไทยและแพทย์ทางเลือก
เขตของประเทศเบลเยียม

เขต (ดัตช์และ) เป็นหน่วยย่อยของจังหวัดในประเทศเบลเยียม เขตยังสามารถจำแนกได้เป็นสามประเภทได้แก่เขตบริหาร เขตตุลาการ และเขตเลือกตั้ง ซึ่งอาจจะมีเขตแดนเหมือนหรือต่างกันก็ได้
ประเทศเบลเยียมมีลักษณะเป็นสหพันธรัฐประกอบด้วยสามแคว้น สองในสามแคว้นได้แก่แคว้นเฟลมิชและแคว้นวอลลูนจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นแคว้นละห้าจังหวัด ในขณะที่แคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ไม่มีสถานะจังหวัดและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดใด
เขตบริหาร.
เขตบริหารเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สามระหว่างจังหวัดและเทศบาลซึ่งมีทั้งหมด 43 เขต
เขตตุลาการ.
ในปัจจุบันประเทศเบลเยียมมีเขตตุลาการ 12 เขต ได้แก่
ในอดีตประเทศเบลเยียมเคยมีเขตตุลาการ 27 เขต แต่หลังจากการปฏิรูปเขตตุลาการซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 เขตตุลาการดังกล่าวได้ลดฐานะลงเป็นแขวงตุลาการขึ้นกับเขตตุลาการ 12 เขตในปัจจุบัน
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
อำเภอของประเทศลักเซมเบิร์ก

อำเภอ (ลักเซมเบิร์กและ) เป็นหน่วยการบริหารระดับแรกของราชรัฐลักเซมเบิร์กหลังจากที่เขต (ลักเซมเบิร์กและ) ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 2015 อำเภอยังแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเทศบาลจำนวน 102 แห่ง
พอลิเอสเทอร์

พอลิเอสเทอร์ หรือ โพลีเอสเตอร์  เป็นกลุ่มพอลิเมอร์ที่มีหมู่ฟังก์ชันเอสเทอร์ในทุกหน่วยซ้ำของโซ่หลัก โดยทั่วไปพอลิเอสเทอร์มักหมายถึงพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลตเมื่อใช้กล่าวถึงวัสดุเฉพาะ พอลิเอสเทอร์รวมถึงสารที่พบในธรรมชาติอย่างพืชและแมลง และสารสังเคราะห์อย่างพอลิบิวทิเรต พอลิเอสเทอร์ธรรมชาติและสังเคราะห์ส่วนน้อยสามารถย่อยสลายทางชีวภาพ แต่พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ส่วนใหญ่ไม่สามารถย่อยสลายทางชีวภาพ พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ใช้อย่างกว้างขวางในเครื่องแต่งกาย เฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์รถยนต์
บางครั้งมีการผสมเส้นใยพอลิเมอร์ร่วมกับเส้นใยธรรมชาติเพื่อให้ได้ผ้าที่มีคุณสมบัติที่หลากหลาย ผ้าฝ้ายผสมพอลิเอสเทอร์มีความแข็งแรง ทนการฉีกขาด รอยย่นและลดการหดตัว เส้นใยสังเคราะห์จากพอลิเอสเทอร์มีความทนน้ำ ลมและสภาพแวดล้อมสูงเมื่อเทียบกับเส้นใยจากพืช แต่ทนไฟน้อยกว่าและหลอมละลายเมื่อติดไฟ
พอลิเอสเทอร์ผลึกเหลวเป็นหนึ่งในพอลิเมอร์ผลึกเหลวแรกที่ใช้ในอุตสาหกรรม มีคุณสมบัติเชิงกลและทนความร้อน ซึ่งคุณสมบัตินี้ใช้ในการเคลือบป้องกันการเสียดสีในเครื่องยนต์ไอพ่น
ความเป็นมา.
ในปี ค.ศ. 1926 บริษัทดูปองท์เริ่มการวิจัยสารโมเลกุลขนาดใหญ่และเส้นใยสังเคราะห์ การวิจัยช่วงแรกนำโดยวอลเลซ แคโรเธอส์นำไปสู่การค้นพบไนลอนซึ่งเป็นเส้นใยสังเคราะห์ชนิดแรก แต่การวิจัยยังไม่สมบูรณ์และแคโรเธอส์ไม่ได้ศึกษาพอลิเอสเทอร์จากเอทิลีนไกลคอลกับกรดเทเรฟทาลิก งานของแคโรเธอส์ได้รับการต่อยอดโดยจอห์น เรกซ์ วินฟิลด์และเจมส์ เทนแนนต์ ดิกสัน นักวิทยาศาสตร์ชาวบริติชผู้จดสิทธิบัตรพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลต (PET) ในปี ค.ศ. 1941
ชนิดของพอลิเอสเทอร์.
พอลิเอสเทอร์เป็นหนึ่งในชั้นพอลิเมอร์ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ ในปี ค.ศ. 2000 มีการผลิตพอลิเอสเทอร์ประมาณ 30 ล้านตันทั่วโลก พอลิเอสเทอร์มีความหลากหลายในด้านคุณสมบัติเนื่องจากหมู่ R ในโครงสร้าง
พอลิเอสเทอร์ธรรมชาติ.
พอลิเอสเทอร์ที่พบในธรรมชาติ ได้แก่ คิวทินซึ่งเป็นผิวเคลือบชั้นนอกสุดของใบพืช คิวทินประกอบด้วยกรดโอเมกาไฮดรอกซีและอนุพันธ์ที่เชื่อมด้วยพันธะเอสเทอร์ นอกจากนี้ผึ้งสามารถผลิตพอลิเอสเทอร์ โดยผึ้งสกุล "Colletes" จะหลั่งสารพอลิเอสเทอร์คล้ายกระดาษเซลโลเฟนเพื่อใช้เลี้ยงดูตัวอ่อนในรัง บางครั้งผึ้งสกุลนี้รู้จักในชื่อ ผึ้งพอลิเอสเทอร์
พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์.
พอลิเอสเทอร์สังเคราะห์ประกอบด้วย
เงารักลวงใจ

เงารักลวงใจ เป็นละครโทรทัศน์ไทยในปี พ.ศ. 2553 ที่สร้างจากบทประพันธ์ของพรดี ซึ่งเป็นนามปากกาของณัฐิยา ศิรกรวิไล นักเขียนบทละครโทรทัศน์ชื่อดัง บทละครโทรทัศน์โดย จิรัฏฐ์ นิรดา ดำเนินการผลิตโดยบริษัท เมคเกอร์วาย กรุ๊ป จำกัด โดย ยศสินี ณ นคร จากการกำกับของกฤษณ์ ศุกระมงคล นำแสดงโดยปริญ สุภารัตน์, ณัฐวรา วงศ์วาสนา, ณเดชน์ คูกิมิยะ และสุมณทิพย์ เหลืองอุทัย ออกอากาศทางช่อง 3 ทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันศุกร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2553 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ทางช่อง 3 ได้นำละครเรื่อง เงารักลวงใจ มารีเมคใหม่พร้อมฟิตติ้งและเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "กลเกมรัก"  เขียนบทโทรทัศน์โดย “ภัทรวลัย วงษ์สินธุ์วิเสส”ดำเนินการผลิตโดย บริษัท ฟูจิแมน จำกัด โดย พิฐชญาณ์ เดชอินทรนารักษ์จากการกำกับของ ศุทธสิทธิ์ เดชอินทรนารักษ์ นำแสดงโดย ภาณุวัฒน์ เปรมมณีนันท์, รัญชน์รวี เอื้อกูลวราวัตร, กิตติภณ ทิพยทยารัตน์ และเดนิส เจลีลชา คัปปุน ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2566
ท้าวแสนปม

ท้าวแสนปม เป็นตำนานพื้นบ้านจังหวัดกำแพงเพชร และแพร่กระจายออกไปจนทั่วภาคกลางตอนบน ปรากฏในพงศาวดารต่าง ๆ เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส พงศาวดารโยนก สิงหนวัติกุมาร และจุลยุทธการวงศ์ เป็นต้น 
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์เรื่องท้าวแสนปมนี้เป็นบทละครรำไว้เมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมาใน พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายในรัชกาล ก็ได้ทรงพระราชนิพนธ์ในรูปแบบของบทละครดึกดำบรรพ์ออกมาอีกครั้ง ในบทพระราชนิพนธ์ยังได้มีการเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในตำนานที่ดำเนินไปตามอิทธิฤทธิ์ การดลบันดาลของเทพ เทวดา ให้มีความสอดคล้องกับความเป็นจริง เป็นไปตามพระราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงวิเคราะห์ประกอบกับการใช้ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ตำนานระบุว่าท้าวแสนปมเป็นพระราชบิดาของพระเจ้าอู่ทองผู้สร้างกรุงศรีอยุธยา
เนื้อเรื่องทั่วไป.
เจ้าเมืองไตรตรึงษ์ มีพระธิดาผู้ทรงสิริโฉม ใกล้เมืองไตรตรึงษ์มีชายที่มีรูปร่างน่าเกลียดมีปุ่มปมขึ้นเต็มตัว ชาวบ้านจึงเรียกเขาว่า "แสนปม" มีอาชีพปลูกผัก วันหนึ่งเทวดาดลใจให้พระธิดานึกอยากเสวยมะเขือ นางข้าหลวงพบมะเขือในสวนของแสนปมจึงซื้อไปถวายพระราชธิดาแต่ไม่นานก็เกิดตั้งครรภ์ขึ้น ท้าวไตรตรึงษ์รู้สึกอับอายขายหน้าตรัสถามพระราชธิดาว่าใครเป็นพ่อของเด็กแต่พระราชธิดาก็ไม่ยอมบอก ครั้งพระกุมารเติบใหญ่พอรู้ความ ท้าวไตรตรึงษ์จึงประกาศให้ขุนนางและเหล่าราษฎรทั้งหลายนำของกินเข้ามาในวัง หากพระกุมารยอมกินของผู้ใดผู้นั้นจะได้เป็นเขยหลวง บรรดาชายหนุ่มก็พากันมาเสี่ยงทายแต่พระราชโอรสไม่คลานไปหาใคร เจ้าเมืองได้ให้เสนาตามแสนปมที่ไม่ได้เข้าเสี่ยงทาย โดยได้ถือก้อนข้าวเย็นมา 1 ก้อน เมื่อมาถึงจึงอธิษฐาน และยื่นก้อนข้าวเย็นให้ พระราชโอรสก็คลานเข้ามาหา ท้าวไตรตรึงษ์ทรงกริ้ว จึงขับไล่ทั้งคู่ออกจากวัง
แสนปมพาพระธิดากับพระกุมารเดินทางเข้าไปหาที่อยู่ใหม่ พระอินทร์ได้แปลงเป็นลิงนำกลองวิเศษมามอบให้ เป็นกลองสารพัดนึกว่าหากขออะไรจะได้ตามใจหวัง แสนปมอธิษฐานให้ปุ่มปมตามตัวหายไปแล้วตีกลองวิเศษ ร่างก็กลับเป็นชายรูปงาม จึงตีกลองขอบ้านเมืองขึ้นมาเมืองหนึ่ง ให้ชื่อว่าเมืองเทพนคร และสถาปนาตัวเองเป็นพระเจ้าแผ่นดิน ปกครองไพร่ฟ้าด้วยความสงบสุข ท้าวแสนปมใช้ทองคำมาทำเป็นอู่ (เปล) ให้พระโอรส และตั้งชื่อพระโอรสว่า "อู่ทอง" ในเวลาต่อมามาพระเจ้าอู่ทองได้มาสร้างกรุงศรีอยุธยา เรียกชื่อราชวงศ์อู่ทอง อีกชื่อว่าราชวงศ์เชียงราย
วัดประศาสน์โสภณ

วัดประศาสน์โสภณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง ในตำบลท่าพลับ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม
วัดประศาสน์โสภณมีชื่อเดิมว่า วัดบางกรูดวิสุทธาราม แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดบางกรูด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2555
อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่อุโบสถศิลปะอยุธยา ศาลาการเปรียญอาคารไม้สักยกพื้นสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 หอไตรอาคารไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีวิหารหลวงพ่อเกตอุดมซึ่งเป็นอาคารปูนแปดชั้นที่ได้สร้างไว้เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ พระพุทธเกตอุดมปางสมาธิ ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น พระพุทธไศยาสน์ ประดิษฐานในวิหารคด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 พระพุทธรูปทุกกริยา ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีพระไตรปิฎก จำนวน 24 เล่ม วัดยังได้สร้างหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 16.33 เมตร สูง 25.80 เมตร
วัดวังพระธาตุ

วัดวังพระธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่นอกเมืองไตรตรึงษ์ ริมฝั่งแม่น้ำปิง ในตำบลไตรตรึงษ์ อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
วัดวังพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1826 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556 เหตุผลที่เรียกขานกันว่าวัดวังพระธาตุเพราะหน้าวัดเป็นห้วงน้ำใหญ่ เรียกกันโดยสามัญว่าวัง เมื่อมีพระธาตุตั้งอยู่จึงเรียกกันว่าวังพระธาตุ แต่ก่อนวัดแห่งนี้ไม่มีพระจำพรรษาอยู่เลย จะเริ่มมีพระมาจำพรรษาอยู่ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2493 
ในวัดมีพระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ขนาดใหญ่และสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ บริเวณวังน้ำหน้าวัดใกล้กับศาลท้าวแสนปม เดิมมีวังน้ำขนาดใหญ่ มีอุโมงค์เข้าไปถึงองค์พระเจดีย์ เมื่อน้ำปิงขึ้นสูง น้ำจะไหลเข้ามาตามอุโมงค์ จนมาถึงฐานพระมหาเจดีย์ มีแผ่นหินใหญ่ปิดไว้ แต่ปัจจุบันไม่มีหลักฐานให้เห็นนอก
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัย ขนาดใหญ่มากที่สุดที่พบในจังหวัดกำแพงเพชร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์แล้วจากกรมศิลปากร วิหารมีสภาพชำรุดแต่เดิมเห็นแค่เนินดินเท่านั้น สร้างด้วยอิฐเป็นฐานเสาเป็นศิลาแลง คงสร้างในสมัยเดียวกับเจดีย์ เป็นวิหารยกพื้นมีบันไดห้าขั้น ทางทิศเหนือและทิศใต้ สภาพได้รับการบูรณะแล้วบางส่วน เศียรหลวงพ่อโต เดิมเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนวิหาร เป็นพระที่สร้างขึ้นมาใหม่ อุโบสถได้รับการต่อเติมจากใหม่จากชาวบ้าน ภายในมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านเรียกขานกันว่า "หลวงพ่อเพชร" ใต้ฐานอุโบสถ ได้ขุดลงไปทะลุไปทั้งสองด้าน
ตำบลลาดใหญ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

ตำบลลาดใหญ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลลาดใหญ่ และองค์การบริหารส่วนตำบลลาดใหญ่
การปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
พื้นที่ของตำบลลาดใหญ่ อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
 การศึกษา
 การศาสนา
สถานที่สำคัญ.
วัด/สำนักสงฆ์
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ตำบลกุดตุ้ม

ตำบลกุดตุ้ม เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลลาดใหญ่ และองค์การบริหารส่วนตำบลกุดตุ้ม
การปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
พื้นที่ของตำบลกุดตุ้ม อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
 การศึกษา
 การศาสนา
สถานที่สำคัญ.
วัด/สำนักสงฆ์
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ตำบลหนองไผ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

ตำบลหนองไผ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 15 กิโลเมตร ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่
การปกครอง.
ตำบลหนองไผ่ แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน คือ
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>