ปรัชญาดนตรี

ปรัชญาดนตรี เป็น "การศึกษาปัญหาพื้นฐานเกี่ยวกับธรรมชาติของดนตรี และประสบการณ์ของเราที่มีต่อดนตรี" การศึกษาดนตรีเชิงปรัชญามีความเกี่ยวข้องกับปัญหาทางปรัชญาในประเด็นอภิปรัชญาและสุนทรียศาสตร์ คำถามพื้นฐานบางประการในปรัชญาของดนตรี คือ: 
ประเด็นทางปรัชญา.
นิยามของดนตรี.
"การอธิบายแนวคิดทางดนตรีมักเริ่มต้นจากความคิดที่ว่าดนตรีมีการจัดระบบเสียง พวกเขาได้กล่าวว่าการอธิบายในลักษณะนี้กว้างเกินไป เนื่องจากมีหลายกรณีของการจัดระบบเสียงที่ไม่เป็นเพลง เช่น คำพูดของมนุษย์ และเสียงที่เกิดจากสัตว์และเครื่องจักรที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์" มีวิธีการแสดงลักษณะของดนตรีพื้นฐานที่แตกต่างกัน ที่มีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า "เสียง" ลักษณะของดนตรีที่เป็นที่นิยม ได้แก่ ทำนอง (ระดับเสียงที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน) เสียงประสาน (ระดับเสียงที่มีหลายกลุ่ม และไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดเสียงในเวลาเดียวกัน ตามคอร์ดที่เป็นรูปแบบ), จังหวะ บีท และ ลักษณะของเสียง (หรือที่เรียกว่า "สีสันของเสียง") อย่างไรก็ตาม ดนตรีอันอึกทึก อาจเกิดจากกระแสเสียงเป็นหลัก เพลง Musique concrete มักประกอบจากรูปแบบเสียงตามธรรมชาติที่ไม่ใช่เสียงดนตรี ในการเพิ่มเติมแบบสุ่มบางครั้ง ดนตรีแอมเบียนต์ อาจประกอบขึ้นมาจากการบันทึกเสียงของสัตว์ป่าหรือธรรมชาติ การกำเนิดรูปแบบของดนตรีแนวอาว็อง-การ์ดในศตวรรษที่ 20 เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับแนวคิดทางดนตรีแบบดั้งเดิมที่เชื่อว่าดนตรีดำรงอยู่โดยมีพื้นฐานมาจากท่วงทำนองและจังหวะ ซึ่งเป็นการอธิบายลักษณะดนตรีแบบกว้างๆ 
ดนตรีสัมบูรณ์ กับ ดนตรีโปรแกรม.
มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์กับดนตรีโปรแกรมในช่วงยุคโรแมนติกตอนปลาย ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีสัมบูรณ์" โต้แย้งว่าดนตรีบรรเลงไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์หรือจินตภาพไปยังผู้ฟัง พวกเขาอ้างว่าดนตรีไม่ได้ "เกี่ยวกับ" บางสิ่งอย่างชัดเจนและมันไม่ได้เป็นสิ่งแทนธรรมชาติ แนวคิดเกี่ยวกับดนตรีสมบูรณ์ที่พัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ในผลงานของนักเขียนแนวโรแมนติกชาวเยอรมันยุคแรก อย่างเช่น Wilhelm Heinrich Wackenroder, Ludwig Tieck และ E.T.A. Hoffmann ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีโปรแกรม" เชื่อว่าดนตรีสามารถถ่ายทอดอารมณ์และจินตภาพออกมาได้ ตัวอย่างเพลงดนตรีโปรแกรม ได้แก่ "Symphonie fantastique" ของ แบร์ลีโยซ ซึ่งเป็นการพรรณนาของนักประพันธ์เพลงที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปินที่วางยาพิษฆ่าตัวตายด้วยฝิ่นในช่วงการเคลื่อนไหวครั้งที่สี่ มีการคัดค้านส่วนใหญ่เกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์ที่ใช้เครื่องดนตรีบรรเลง เช่น นักประพันธ์เพลงอย่าง ริชาร์ด วากเนอร์ และนักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช นิทเช่อ และ ฟรีดริช เฮเกล ผลงานของวากเนอร์ส่วนใหญ่เป็นการเขียนโปรแกรมและมักใช้เสียงร้อง เขากล่าวว่า "ดนตรีไม่สามารถไปได้ไกลมากกว่านี้ เนื่องจากเป็นเพียงแค่คำพูด ... ซึ่งคำพูดมีฐานะที่สูงกว่าโทนเสียง" นิทเช่อได้เขียนแสดงความคิดเห็นมากมายซึ่งเป็นการยกย่องผลงานเพลงของวากเนอร์ แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นเพลงนักแต่งเพลงมือสมัครเล่น . 
นักปรัชญาโรแมนติกคนอื่นและผู้สนับสนุนดนตรีสัมบูรณ์ เช่น โยฮันน์ ฟ็อน เกอเธ่เห็นว่าดนตรีไม่เป็นแค่เพียง "ภาษา" ของมนุษย์ผู้ซึ่งเป็นตัวประทานเท่านั้น แต่ยังมีความหมายอันสัมบูรณ์ที่เหนือกว่าในการมองหาขอบเขตของความเป็นระเบียบและความงามที่สูงส่งกว่า บางคนแสดงความเชื่อมโยงทางวิญญาณกับดนตรี ในท่อนที่สี่ของผลงานชิ้นสำคัญอย่าง "The World as Will and Representation" (1819) อาร์เทอร์ โชเปนฮาวด์ กล่าวว่า "ดนตรีเป็นคำตอบของความลึกลับแห่งชีวิต ความลึกซึ้งที่สุดของศิลปะทั้งหมดนี้เป็นการแสดงออกถึงความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดของชีวิต " ใน "ช่วงเวลาชั่วขณะของการเร้าอารมณ์ทางเพศหรือความรู้สึกทางเพศในทางดนตรี" ท่อนหนึ่งของ "Either /or" (1843), Søren Kierkegaard ตรวจสอบความลึกซึ้งทางดนตรีของโมสาร์ท และธรรมชาติของความรู้สึกในผลงานของ"ดอน โจวันนี (Don Giovanni)"
ความหมายและวัตถุประสงค์.
ในปี 1997 หนังสือ "The Mind Works" ของ Steven Pinker ได้ขนานนามดนตรี "auditory cheesecake" ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาวลีดังกล่าวนับว่ามีประโยชน์ต่อความท้าทายสำหรับนักดนตรีและนักจิตวิทยาผู้ซึ่งเชื่อเช่นนั้น หนึ่งในนั้น คือ Philip Ball เขาได้เขียนหนังสือที่ชื่อว่า "Music Instinct" ซึ่งเขาได้ตั้งข้อสังเกตว่าดนตรีดูเหมือนจะเข้าถึงแกนกลางของความหมายในการเป็นมนุษย์: บอลเขียนว่า "มีคำพูดของวัฒนธรรมระดับโลกที่กล่าวว่า 'ฉันไม่ใช่ดนตรี' จะไม่มีความหมายต่อไป ซึ่งคล้ายกับการพูดว่า "ฉันไม่ได้มีชีวิต" ในการถกเถียงเรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์ Ball แนะนำว่าดนตรีอาจได้รับพลังอารมณ์ผ่านความสามารถในการเลียนแบบผู้คน บางทีความสามารถในการดึงดูดเราอยู่ในความสามารถของดนตรีในการตั้งค่าความคาดหวังเมื่อรบกวน <ref name="http://iai.tv/video/music-s-mystery"></ref>
สุนทรียศาสตร์ของดนตรี.
ในประเพณีก่อนสมัยใหม่ สุนทรียศาสตร์ของดนตรีหรือสุนทรียภาพทางดนตรีได้สำรวจมิติทางคณิตศาสตร์และจักรวาลวิทยาของการจัดระเบียบจังหวะและการประสานเสียง ในศตวรรษที่สิบแปดมุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์การฟังเพลงและคำถามเกี่ยวกับความงามและความเพลิดเพลินทางดนตรีของมนุษย์ ("plaisir" และ "jouissance") ต้นกำเนิดของการเปลี่ยนแปลงปรัชญานี้มาจาก Baumgarten ในศตวรรษที่ 18 และตามมาด้วยค้านท์ ในงานเขียนของพวกเขา "สุนทรียศาสตร์"ยุคโบราณ หมายถึงการรับรู้ทางประสาทสัมผัสซึ่งได้รับความหมายแฝงในปัจจุบัน ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา นักปรัชญามักจะเน้นประเด็นต่าง ๆ นอกเหนือจากความงามและความเพลิดเพลิน ยกตัวอย่างเช่น ความสามารถของดนตรีในการแสดงอารมณ์เป็นประเด็นกลาง 
สุนทรียศาสตร์เป็นสาขาย่อยของปรัชญา ผู้ที่ผลิตผลงานชิ้นสำคัญในศตวรรษที่ 20 ได้แก่ Peter Kivy, Jerrold Levinson, Roger Scruton และ Stephen Davies อย่างไรก็ตามนักดนตรี กับ นักวิจารณ์ดนตรีจำนวนมาก รวมถึงผู้ที่ไม่ใช่นักปรัชญาหลายคนได้มีส่วนร่วมในสุนทรียศาสตร์ของดนตรี ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงที่สำคัญเกิดขึ้นระหว่าง Eduard Hanslick นักวิจารณ์ดนตรี นักดนตรี และนักประพันธ์เพลง Richard Wagner Harry Partch และ นักดนตรี่ท่านอื่น ๆ เช่น Kyle Gann ได้ศึกษาและพยายามทำให้ ดนตรี microtonal เป็นที่นิยมและมีการใช้บันไดเสียงทางเลือก นอกจากนี้นักประพันธ์เพลงสมัยใหม่จำนวนมาก เช่น La Monte Young, Rhys Chatham และ Glenn Branca ให้ความสนใจอย่างมากกับระบบการปรับเสียง เรียกว่า ทำนองเสียง 
มีแนวโน้มที่หนักแน่นในทางสุนทรียศาสตร์ของดนตรีเพื่อเน้นความสำคัญยิ่งของโครงสร้างการจัดวางองค์ประกอบ แม้กระนั้นประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศาสตร์ขอดนตรี รวมถึง เนื้อเพลง เสียงประสาน การสะกดจิต อารมณ์ การเคลื่อนจังหวะชั่วขณะ เสียงสะท้อน ความสนุกสนาน และ สีสัน (ดู พัฒนาการทางดนตรี) 
เรามักจะคิดว่าดนตรีมีความสามารถที่จะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ สติปัญญา และ จิตวิทยา มันสามารถระงับความโดดเดี่ยวของเราหรือกระตุ้นความหลงใหลของเรา พลาโต ได้เสนอในผลงาน "Republic" ว่าดนตรีมีผลโดยตรงต่อจิตวิญญาณ ดังนั้น เขาเสนอว่าดนตรีของระบอบการปกครองในอุดมคติจะถูกควบคุมโดยรัฐอย่างใกล้ชิด (Book VII)