วิฟ แอนเดอร์สัน

วิเวียน อเล็กซานเดอร์ แอนเดอร์สัน (เกิด 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1956) เป็นอดีตนักฟุตบอลและโค้ชอาชีพชาวอังกฤษ เขาคว้าแชมป์ 5 รายการรวมถึงแชมป์ฟุตบอลลีก ฤดูกาล 1977–78 แชมป์ ยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1978–79 และแชมป์ ยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1979–80 สองสมัยที่เล่นให้กับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ ของ ไบรอัน คลัฟ ต่อมาเขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมเพื่อคว้าแชมป์ในประเทศกับอาร์เซนอลและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เขายังเล่นให้กับเชฟฟีลด์เวนส์เดย์, 
บาร์นสลีย์ และ มิดเดิลส์เบรอ เขาเป็นนักฟุตบอลผิวสีคนแรกและเป็นนักเตะที่ไม่ใช่คนผิวขาวคนที่สองต่อจาก Paul Reaney ที่เล่นให้กับทีมชาติอังกฤษ
ชีวิตวัยเด็กและการเล่นอาชีพ.
นอตทิงแฮมฟอเรสต์.
แอนเดอร์สัน เกิดที่ คลิฟตัน, นอตทิงแฮม พ่อแม่ของเขา ออดลีย์ และ เมอร์เทิล มาจากจาเมกา ออดลีย์มาอังกฤษในปี ค.ศ. 1954 ในขณะที่เมอร์เทิลมาถึงในปี ค.ศ. 1955 แม้ว่าจะมีความตึงเครียดจากการเหยียดสีผิวในขณะนั้น แอนเดอร์สัน กล่าวว่าวัยเด็กของเขามีปัญหาจากการเลือกปฏิบัติ และพ่อแม่ของเขาต้องทุ่มเทอย่างมากในการปกป้องเขาจากสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายที่สุดที่พวกเขาอาศัยอยู่ เขาใช้เวลาหนึ่งปีในฐานะเด็กฝึกหัดกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดก่อนที่จะถูกปล่อยตัว เขากลับมาที่น็อตติงแฮมและสอบผ่าน CSEs จากนั้นเขาก็ทำงานกับเครื่องพิมพ์ซิลค์สกรีนเป็นเวลาสามสัปดาห์ แอนเดอร์สัน เข้ามาอยู่ในทีม นอตทิงแฮม ฟอเรสต์ ระหว่างฤดูกาล 1974-75 และกลายเป็นผู้เล่นตัวหลักหลังจากการมาถึงของ ไบรอัน คลัฟ ในฐานะผู้จัดการทีมจาก อีสต์มิดแลนส์ ซึ่งตอนนั้นยังคงอยู่ในดิวิชัน 2 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1975 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่เลื่อนชั้นสู่ดิวิชัน 1 ในฤดูกาล 1976-77 โดยคว้าแชมป์ลีกพร้อมกับลีกคัพในฤดูกาลถัดมา
แอนเดอร์สันเป็นผู้เล่นผิวสีคนแรกที่เล่นในสโมสรชั้นนำของอังกฤษในขณะนั้น เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากการเหยียดสีผิวจากแฟนทีมคู่แข่งเป็นประจำ เขาถูกขว้างด้วยกล้วยเป็นประจำและตกเป็นเป้าในการร้องเพลงเหยียดผิว
แอนเดอร์สันลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษนัดแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1978 ในเกมกระชับมิตรกับ ทีมชาติเชโกสโลวาเกีย เขากลายเป็นนักฟุตบอลไม่ใช่คนผิวขาวคนที่สองที่เป็นตัวแทนของทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่ ต่อจาก พอล รีนี่ย์ ซึ่งเป็นคนแรกในปี ค.ศ. 1968 โค้ชในขณะนั้น รอน กรีนวูดยืนกรานว่าไม่มีปัญหา แม้ว่าจะมีผู้เล่นดาวรุ่งผิวสีอายุน้อยในเกมที่เกิดและเติบโตในอังกฤษเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแอนเดอร์สันเล่นได้อย่างโดดเด่นให้กับทีมในฤดูกาลนั้น และได้รับการเรียกติดทีมชาติ เขาเป็นผู้เล่นที่น่ายกย่องและก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและทำประตูสำคัญได้ในบางครั้ง เขาถูกเรียกติดทีมชาติเมื่อเขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมฟอเรสต์ที่รักษาแชมป์ลีกคัพไว้ได้ (แม้ว่าเขาจะพลาดรอบชิงชนะเลิศด้วยอาการบาดเจ็บ) และคว้าแชมป์ ยูโรเปียนคัพ ในปี ค.ศ. 1979 ด้วยชัยชนะเหนือ มัลเมอ
นัดที่สองของเขาคือนัดกระชับมิตรกับ สวีเดน ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1979 การปรากฏตัวครั้งที่สามของเขาเป็นการแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกของเขาในนัดที่อังกฤษเอาชนะ บัลแกเรีย 2-0 ที่ เวมบลีย์ ในรอบคัดเลือกสำหรับการแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1980
แอนเดอร์สันยังคงสร้างความประทับใจให้กับฟอเรสต์อย่างต่อเนื่องในช่วงเวลานี้ โดยคว้าเหรียญรางวัลชนะเลิศ ยูโรเปียนคัพ เหรียญที่ 2 ของเขาเมื่อพวกเขารักษาถ้วยรางวัลด้วยชัยชนะเหนือ ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา 1-0 ในกรุง มาดริด ฟอเรสต์เข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ ลีกคัพ เป็นครั้งที่ 3 ติดต่อกันในปีนั้น แต่แพ้ วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
อังกฤษผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป ที่อิตาลีได้สำเร็จ และแอนเดอร์สันก็ถูกเสนอชื่อให้อยู่ในทีมของกรีนวูด โดยลงเล่นในเกมรอบแบ่งกลุ่มนัดสุดท้ายที่พบกับสเปนแทน ฟิล นีล อังกฤษชนะ 2-1 แต่ทีมตกรอบแบ่งกลุ่ม แอนเดอร์สันได้ประเดิมสนามในฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกสำหรับ ฟุตบอลโลก 1982 ในการชนะนอร์เวย์ 4-0 จึงเกิดการต่อสู้ระหว่าง ฟิล นีล ของลิเวอร์พูล กับ แอนเดอร์สัน ของ นอตทิงแฮม ฟอเรสต์ เพื่อเสื้อหมายเลข 2 ทีมชาติอังกฤษ แต่หลังจากผ่านเข้ารอบไปฟุตบอลโลก จู่ ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด
อาการบาดเจ็บของ เควิน คีแกน ซึ่งเป็นกัปตันทีมในขณะนั้นทำให้กรีนวูดต้องเรียกกัปตันทีมที่มีประสบการณ์เพื่อนำทีมไปที่สเปน ดังนั้น มิก มิลส์ กัปตันทีมของอิปสวิช ซึ่งปกติจะเล่นเป็นแบ็คซ้ายก็ถูกเรียกเข้ามาเล่นเป็นแบ็คขวา (ส่วน เคนนี่ แซนซัม ตำแหน่งประจำของเขาคืออยู่ทางซ้าย) ทำให้ทั้งนีลและแอนเดอร์สันถูกตัดชื่อออกจากทีม นีลเล่นกับคูเวตในการแข่งขันรอบแบ่งกลุ่มนัดสุดท้าย เพื่อพักมิลส์เนื่องจากอังกฤษผ่านเข้ารอบที่ 2 มิลส์กลับมาเล่นในรอบที่ 2 อังกฤษก็ถูกเขี่ยตกรอบ ส่วนแอนเดอร์สันไม่เคยสัมผัสบอล
ฟอร์มของฟอเรสต์ในสนามเริ่มแย่เนื่องจากอายุของผู้เล่นแต่ละคนเริ่มมากขึ้น สถานการณ์ของแอนเดอร์สันในทีมชาติอังกฤษดูเหมือนจะหยุดชะงัก หลังจากฟุตบอลโลกและการจากไปของกรีนวูด เขาไม่ได้มีส่วนร่วมกับโค้ชคนใหม่ บ็อบบี้ ร็อบสัน จนกระทั่งปี ค.ศ. 1984 ซึ่งอังกฤษไม่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายของการแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984
อาร์เซนอล.
ในที่สุด แอนเดอร์สันก็ติดทีมชาตินัดที่ 11 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1984 เกือบ 2 ปีหลังจากนัดที่ 10 ของเขา ในปีเดียวกันนั้น เขาย้ายไปอาร์เซนอลด้วยค่าตัว 250,000 ปอนด์ สิ่งนี้ช่วยให้แอนเดอร์สันกลับมาสู่ทีมชาติและเขาได้ติดทีมชาติ 6 นัดติดต่อกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 ถึง 1985 รวมถึงสี่รอบคัดเลือกสำหรับฟุตบอลโลกปี 1986 ที่เม็กซิโก; เขายิงประตูแรกในทีมชาติจากทั้งหมด 2 ประตูของเขาในการเอาชนะตุรกี 8-0 จากนั้น ร็อบสัน (บ็อบบี้) ก็ได้ประเดิมสนามให้กับ แกรี่ สตีเวนส์ แบ็คขวาดาวรุ่งของเอฟเวอร์ตัน ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าโค้ชของ อาร์มี่ ยูไนเต็ด ใน ไทยลีก ซึ่งฟอร์มน่าประทับใจมากจนแอนเดอร์สันพบว่าตัวเองมีคู่แข่งอีกครั้ง ร็อบสันเลือกสตีเวนส์ลงเล่นมากกว่าแอนเดอร์สันเล็กน้อยเมื่ออังกฤษผ่านรอบคัดเลือกไปเม็กซิโก และแม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ในทีมในรอบสุดท้าย แต่ก็ชัดเจนว่าแอนเดอร์สันกลับมาเป็นตัวสำรองอีกครั้ง
แอนเดอร์สันลงเล่น 3 นัดในปี ค.ศ. 1986 ขณะที่อังกฤษเริ่มภารกิจเพื่อผ่านเข้ารอบสุดท้ายของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1988 ที่ประเทศเยอรมนี หนึ่งในรอบคัดเลือกของพวกเขาคือเจอกับ ยูโกสลาเวีย แอนเดอร์สันทำประตูที่ 2 และประตูสุดท้ายในระดับนานาชาติของเขา
ในปี ค.ศ. 1987 เขาสนุกกับความสำเร็จของสโมสรเป็นครั้งแรกในรอบ 7 ปี เมื่ออาร์เซนอลเอาชนะลิเวอร์พูล 2-1 ในรอบชิงชนะเลิศลีกคัพ ก่อนที่เขาจะย้ายทีม
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด.
ต่อมาในปีเดียวกัน หลังจากที่ศาลตกลงค่าตัวที่ 250,000 ปอนด์ เขาก็กลายเป็นผู้เล่นที่เซ็นสัญญาเข้ามาสู่ทีมเป็นคนแรกของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยเขาสวมเสื้อหมายเลข 2
ในขณะเดียวกัน สตีเวนส์กลับมาเล่นอีกครั้งในขณะที่อังกฤษผ่านเข้ารอบสุดท้ายของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป และแอนเดอร์สันลงเล่นนัดที่ 30 และ (พิสูจน์แล้วว่าเป็น) นัดสุดท้ายของเขาใน รูสคัพ กับ โคลอมเบีย แม้ว่าเขาจะเป็นตัวสำรองอีกครั้งเมื่อไปเยอรมนีเพื่อเตะรอบสุดท้าย พวกเขาแพ้ทั้ง 3 เกมตกรอบแบ่งกลุ่มและสตีเวนส์ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์ แต่ก็รักษาตำแหน่งของเขาไว้ได้ เป็นครั้งที่ 3 ที่แอนเดอร์สันได้เดินทางไปแข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติที่สำคัญโดยไม่ได้ลงสนามสักนาที ร็อบสันเริ่มมองหาผู้เล่นที่อายุน้อยกว่าเพื่อแข่งขันกับสตีเวนส์ และการแข่งขันระดับนานาชาติของแอนเดอร์สันจบลง เขาเลิกเล่นทีมชาติ
ที่ โอลด์แทรฟฟอร์ด แอนเดอร์สัน เป็นส่วนสำคัญของแผนการสร้างทีมใหม่ของ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน เนื่องจากความพยายามที่จะสร้างแชมป์เพื่อยุติการรอคอยของสโมสรตั้งแต่ในปี ค.ศ. 1967 หลังจากเริ่มต้นฤดูกาล 1986-87 อย่างน่าผิดหวังโดยได้ปลด รอน แอตกินสัน ออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 เฟอร์กูสันได้นำยูไนเต็ดจากอันดับที่ 21 มาอยู่ที่อันดับที่ 11 จาก 22 สโมสรในดิวิชั่น 1 ในช่วง 6 เดือนสุดท้ายของฤดูกาลนั้น แอนเดอร์สันมีส่วนทำให้ยูไนเต็ดพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่องในฤดูกาล 1987-88 เมื่อพวกเขาจบรองแชมป์ในลีกตามหลังลิเวอร์พูล ซึ่งจบด้วยตำแหน่งแชมป์ถึง 9 แต้ม โดยแพ้เพียง 2 เกมตลอดทั้งฤดูกาล
แอนเดอร์สันยังคงเป็นแบ็คขวาตัวเลือกแรกในฤดูกาล 1988-89 แต่ยูไนเต็ดเริ่มต้นฤดูกาลได้ช้า และถึงแม้จะพลิกฟอร์มในปีใหม่ พวกเขาไต่ขึ้นสู่อันดับสามในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ก่อนจบฤดูกาล พวกเขาลงไปที่อันดับที่ 11 ถึงแม้จะจบอันดับที่ 13 ในลีกในฤดูกาล 1989-90 แต่ยูไนเต็ดก็คว้าแชมป์ เอฟเอคัพ - แต่ แอนเดอร์สัน ไม่ได้อยู่ในทีมในรอบชิงชนะเลิศ เขาลงเล่น 21 นัดในทุกรายการในฤดูกาลนั้น แต่อเล็กซ์ เฟอร์กูสันได้เลือกพอล อินซ์ ซึ่งปกติคือมิดฟิลด์ตัวกลาง เป็นแบ็คขวาของเขาในนัดแรก (เสมอกับคริสตัล พาเลซ 3-3) และนัดรีเพลย์ในอีก 5 วันต่อมา ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะ 1-0 จากประตูชัยของ ลี มาร์ติน
ความหวังของแอนเดอร์สันในการได้ตำแหน่งของเขากลับคืนในฤดูกาล 1990-91 พังทลายเมื่อเฟอร์กูสันจ่ายให้ โอลดัมแอทเลติก 625,000 ปอนด์สำหรับค่าตัวของ เดนิส เออร์วิน ซึ่งครองตำแหน่งแบ็คขวาตัวจริงอย่างรวดเร็วขณะที่อินซ์ซึ่งถอยลงมาเล่นในตำแหน่งแบ็คขวาเมื่อฤดูกาลที่แล้วก็เปลี่ยนกลับไปเป็นมิดฟิลด์ตัวกลาง แอนเดอร์สันลงเล่นให้สโมสรเพียง 3 นัด และนัดสุดท้ายกับยูไนเต็ดคือฟุตบอลลีกคัพ รอบสองกับฮาลิแฟกซ์ทาวน์ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1990 เขาทำประตูแรกในชัยชนะ 2-1 รวมผล 2 นัด ยูไนเต็ดชนะด้วยสกอร์รวม 5-2
เชฟฟีลด์เวนส์เดย์.
แอนเดอร์สันเข้าร่วมทีม เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ แบบไร้ค่าตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 1991 ช่วยให้พวกเขาเลื่อนชั้นจากดิวิชั่น 2 เขาพลาดการคว้าแชมป์ลีกคัพ เนื่องจากเคยเล่นให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สโมสรเก่าของเขาก่อนหน้านี้ แม้ว่าในตอนแรกจะถูกคิดว่าเป็นการเซ็นสัญญาระยะสั้น แอนเดอร์สันก็สร้างตัวเองให้อยู่ในทีมชุดใหญ่ของเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ และเป็นกัปตันทีมในหลายครั้ง เขามีส่วนสำคัญในทีมนกเค้าแมว จบอันดับ 3 ในดิวิชั่น 1 ฤดูกาล 1991-92 และอันดับ 7 ในฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีก นอกจากนี้ เขายังช่วยให้เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ เข้าถึง เอฟเอคัพ และ ลีกคัพ รอบชิงชนะเลิศในปี ค.ศ. 1993 แต่พวกเขาก็แพ้ อาร์เซนอล ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศทั้ง 2 รายการ
บาร์นสลีย์.
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1993 เขาออกจากฮิลส์โบโรเพื่อรับแต่งตั้งให้เป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีมบาร์นสลีย์ภายหลังการจากไปของ เมล มาชิน แม้กระนั้น ฤดูกาลแรกของเขาที่ โอ๊คเวลล์ ก็น่าผิดหวังเมื่อบาร์นสลีย์รอดการตกชั้นสู่ดิวิชั่น 2 อย่างหวุดหวิด เขาลาออกและเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพ