เอียน สตีเวนสัน

เอียน พรีทีแมน สตีเวนสัน (#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง) เป็นจิตแพทย์ชาวอเมริกันผู้เกิดในแคนาดา
เขาทำงานให้กับมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียสาขาแพทยศาสตร์เป็นเวลา 50#เปลี่ยนทาง ปี เป็นหัวหน้าแผนกจิตเวชระหว่าง#เปลี่ยนทาง ได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง ระหว่าง#เปลี่ยนทาง และเป็นศาสตราจารย์จิตเวชด้านวิจัยตั้งแต่ปี#เปลี่ยนทาง 2002 จนสิ้นอายุขัย
เพราะเป็นผู้จัดตั้งและผู้อำนวยการแผนกการศึกษาการรับรู้ (Division of Perceptual Studies) ของมหาวิทยาลัย ซึ่งตรวจสอบเรื่องเหนือธรรมชาติ (paranormal) เขาจึงกลายเป็นที่รู้จักเพราะได้ตรวจสอบกรณีของคนที่เขาพิจารณาว่า แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด ซึ่งเป็นแนวคิดว่า ความรู้สึก ความจำ และแม้แต่ลักษณะทางร่างกายสามารถถ่ายโอนจากชาติหนึ่งไปสู่อีกชาติหนึ่ง
ในการสืบสวนกรณีในประเทศต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ เป็นระยะเวลา 40#เปลี่ยนทาง ปี เขาได้ตรวจสอบกรณีเด็ก 3,000#เปลี่ยนทาง รายที่อ้างว่า จำชาติก่อน#เปลี่ยนทาง ๆ ได้
จุดยืนของเขาคือว่า โรคกลัว #เปลี่ยนทาง (philia) ความสามารถแปลก#เปลี่ยนทาง ๆ และความเจ็บป่วยบางอย่าง ไม่สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์โดยกรรมพันธุ์หรือสิ่งแวดล้อม
เขาเชื่อว่า นอกเหนือจากกรรมพันธุ์และสิ่งแวดล้อม การกลับชาติมาเกิดใหม่อาจเป็นปัจจัยที่สาม
ในปี#เปลี่ยนทาง 1982 สตีเวนสันช่วยก่อตั้งสมาคมเพื่อการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ (Society for Scientific Exploration) 
เป็นนักเขียน#เปลี่ยนทาง ราว 300#เปลี่ยนทาง บทและหนังสือ 14#เปลี่ยนทาง เล่มเรื่องการกลับชาติมาเกิด รวมทั้ง "Twenty Cases Suggestive of Reincarnation" (กรณีศึกษา 20#เปลี่ยนทาง รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด, 1996)
"Cases of the Reincarnation Type" (กรณีศึกษาประเภทกลับชาติมาเกิด 4#เปลี่ยนทาง เล่มระหว่าง#เปลี่ยนทาง) และ "European Cases of the Reincarnation Type" (กรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด, 2003)
งานใหญ่ที่สุดของเขาเป็นชุดหนังสือสองเล่มมี 2,268#เปลี่ยนทาง หน้าปี#เปลี่ยนทาง 1997 คือ "Reincarnation and Biology: A Contribution to the Etiology of Birthmarks and Birth Defects" (การกลับชาติมาเกิดกับชีววิทยา - ผลงานในเรื่องสมุฏฐานของตำหนิผิวและความพิการแต่กำเนิด)
ซึ่งรายงานกรณี 200#เปลี่ยนทาง รายที่ตำหนิผิวและความพิการดูคล้ายแผลของคนตายผู้ที่เด็กสามารถระลึกถึงชีวิตได้
เขาเขียนหนังสือเรื่องเดียวกันที่สั้นกว่า (1997) สำหรับผู้อ่านทั่วไปคือ "Where Reincarnation and Biology Intersect" (จุดที่การกลับชาติมาเกิดบรรจบกับชีววิทยา)
งานของเขาได้รับการตอบรับอย่างหลายหลาก
ในบทความประกาศมรณกรรมของสตีเวนสันในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์" #เปลี่ยนทาง ได้เขียนว่า ผู้สนับสนุนมองเขาว่าเป็นอัจฉริยะที่คนเข้าใจผิด, นักวิทยาศาสตร์โดยมากมองข้ามงานวิจัยของเขา และผู้กล่าวร้ายมองเขาว่าจริงใจแต่ถูกหลอกง่าย
ชีวิตและผลงานของเขากลายเป็นประเด็นของหนังสือเชิงสนับสนุน 3#เปลี่ยนทาง งาน คือ "Old Souls: The Scientific Search for Proof of Past Lives" (1999) โดยนักข่าวของ"เดอะวอชิงตันโพสต์" ทอม ชโรเดอร์, "Life Before Life" (2005) ของจิตแพทย์และผู้ร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคือจิม ทักเกอร์และ "Science, the Self, and Survival after Death" (2012) โดยผู้ร่วมงาน#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง 
ส่วนผู้ไม่เห็นด้วยโดยเฉพาะนักปรัชญาชาวอินเดียซี.ที.เค. ชารี (C. T. K. Chari, 1909-1993) และชาวออสเตรีย-อเมริกัน#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง (1923-2004) ได้ยกปัญหาหลายอย่างรวมทั้งข้ออ้างว่าเด็กหรือพ่อแม่ที่สตีเวนสันสัมภาษณ์หลอกเขา ว่าเขาถามคำถามนำเด็ก ว่าเขามักทำงานร่วมกับคนแปลซึ่งเชื่อสิ่งที่ผู้รับสัมภาษณ์กล่าว และว่าข้อสรุปของเขามีความเอนเอียงเพื่อยืนยัน (confirmation bias) เพราะกรณีที่ไม่สนับสนุนสมมติฐานของเขาไม่ได้นับว่า เป็นหลักฐานค้าน
พื้นเพ.
ชีวิตส่วนตัวและการศึกษา.
สตีเวนสันเกิดในกรุงมอนทรีออลแล้วโตขึ้นในเมืองออตตาวากับพี่น้องอีกสองคน
บิดาเขาคือ จอห์น เป็นทนายชาวสก็อตที่ทำงานเป็นผู้สื่อข่าวในแคนาดาสำหรับทั้งหนังสือพิมพ์อังกฤษ"เดอะไทมส์" และหนังสือพิมพ์อเมริกัน"เดอะนิวยอร์กไทมส์"
มารดาของเขาคือ รุท สนใจในเรื่องเทวญาณและมีหนังสือจำนวนมากในประเด็นนี้ ซึ่งสตีเวนสันเองยกว่า ทำให้สนใจเรื่องเหนือธรรมชาติตั้งแต่เด็ก#เปลี่ยนทาง ๆ 
เมื่อเป็นเด็ก เขามักนอนป่วยเพราะหลอดลมอักเสบ ซึ่งสืบไปถึงวัยผู้ใหญ่ จึงทำให้เขารักอ่านหนังสือตลอดชีวิต
ตามผู้ร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคือเคลลี เขาเก็บรายการหนังสือที่ได้อ่านรวมเป็น 3,535#เปลี่ยนทาง เล่มระหว่าง#เปลี่ยนทาง 
เขาศึกษาแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดรูส์ในประเทศสกอตแลนด์ระหว่าง#เปลี่ยนทาง แต่ต้องศึกษาจนจบในแคนาดาเพราะสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาได้ปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (B.S.c.) จากมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ใน#เปลี่ยนทาง และแพทยศาสตรบัณฑิตในปี#เปลี่ยนทาง 1943
และแต่งงานกับ#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง ตั้งแต่ปี#เปลี่ยนทาง 1947 จนถึงเธอเสียชีวิตในปี#เปลี่ยนทาง 1983
ในปี#เปลี่ยนทาง 1985 เขาแต่งงานใหม่กับ ดร.#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง (1926-2009) ผู้เป็นศาสตราจารย์ทางประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยหญิงแห่งหนึ่ง (Randolph-Macon Woman's College) ในรัฐเวอร์จิเนีย
เธอไม่ได้เห็นร่วมกับเขาในเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่อดทนแนวคิดของเขาในรูปแบบที่สตีเวนสันเรียกว่า "ความเงียบอย่างมีเมตตา"
อาชีพต้น#เปลี่ยนทาง ๆ.
หลังจากจบการศึกษา สตีเวนสันทำงานวิจัยในสาขาชีวเคมี
เขาเป็น "แพทย์ประจำบ้าน" (residency) ที่ รพ.#เปลี่ยนทาง รอยัลวิกตอเรียในกรุงมอนทรีออล (1944-1945) แต่เพราะปัญหาปอดอย่างต่อเนื่อง อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแมคกิลล์จึงแนะนำให้ย้ายไปอยู่ที่รัฐแอริโซนาเพื่อสุขภาพ
เขาจึงไปเป็นแพทย์ประจำบ้านที่ รพ.#เปลี่ยนทาง เซนต์โจเซฟในเมืองฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา) ระหว่าง#เปลี่ยนทาง 
ต่อจากนั้น เขาก็ได้ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านต่อยอด (fellowship) ทางอายุรศาสตร์ที่มูลนิธิแพทย์แห่งหนึ่ง (Alton Ochsner Medical Foundation) ในเมืองนิวออร์ลีนส์ #เปลี่ยนทาง ต่อจากนั้น ได้ตำแหน่ง Denis Fellow in Biochemistry ที่มหาวิทยาลัยทูเลนสาขาแพทยศาสตร์ (#เปลี่ยนทาง แล้วจากนั้นตำแหน่ง Commonwealth Fund Fellow in Medicine ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลสาขาแพทยศาสตร์และ รพ.#เปลี่ยนทาง นิวยอร์ก #เปลี่ยนทาง 
เขาเปลี่ยนสัญชาติเป็นคนอเมริกันในปี#เปลี่ยนทาง 1949
ผู้ร่วมงานคือเคลลีเขียนว่า สตีเวนสันรู้สึกไม่ชอบใจในคตินิยมลดทอน (reductionism) ที่ได้ประสบในสาขาชีวเคมี จึงต้องการศึกษาบุคคลโดยรวม
แล้วกลายมาสนใจเวชศาสตร์กายเหตุจิต (psychosomatic medicine) จิตเวช และจิตวิเคราะห์ โดยในปลายทศวรรษ#เปลี่ยนทาง 1940 เขาได้ทำงานที่ รพ.#เปลี่ยนทาง นิวยอร์กโดยสำรวจโรคกายเหตุจิตและผลของความเครียดโดยเฉพาะว่า ทำไมบางคนตอบสนองเป็นโรคหืด และบางคนเป็นความดันโลหิตสูง
เขาสอนนักศึกษาแพทย์ที่#เปลี่ยนทาง ระหว่าง#เปลี่ยนทาง เริ่มจากเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ แล้วก็ศาสตราจารย์ทางจิตเวช
ในคริสต์ทศวรรษ#เปลี่ยนทาง 1950 เขาได้พบนักเขียนชาวอังกฤษอัลดัส ฮักซลีย์ (1894-1963) ผู้สนับสนุนให้ใช้สารก่ออาการโรคจิต (psychedelic drug) จึงได้ศึกษาผลของแอลเอสดีและ mescaline โดยเป็นนักวิชาการคนแรก#เปลี่ยนทาง ๆ ที่ได้ทำเช่นนี้
เขาเขียนว่าได้ลองแอลเอสดีเองจนได้ "ความสงบเงียบอย่างสมบูรณ์" ถึง 3#เปลี่ยนทาง วัน
ว่าเขารู้สึกในตอนนั้นว่า "จะไม่โกรธต่อไปอีก" แต่พบว่า "นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความจำเกี่ยวกับเรื่องนั้นคงยืนว่าเป็นอะไรที่ควรมุ่งหวัง"
เริ่มจากปี#เปลี่ยนทาง 1951 เขาได้ศึกษาจิตวิเคราะห์ที่สถาบันจิตวิเคราะห์นิวออร์ลีนส์และสถานบันจิตวิเคราะห์วอชิงตัน โดยได้ปริญญาจากสถาบันหลังในปี#เปลี่ยนทาง 1958 ปีหนึ่งหลังจากได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้าสาขาจิตเวชที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
เขาท้วงหลักความเชื่อในจิตเวชและจิตวิเคราะห์ในสมัยนั้นว่า บุคลิกภาพเปลี่ยนแปลงในช่วงวัยเด็กได้ง่ายกว่า
ผลงานตีพิมพ์ของเขาคือ "Is the human personality more plastic in infancy and childhood?" (จริงหรือที่บุคลิกภาพมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่าในวัยทารกและวัยเด็ก) ตีพิมพ์ใน"วารสารจิตเวชอเมริกัน" (ปี#เปลี่ยนทาง 1957) 
ไม่ได้การยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญเยี่ยงกัน
เขาเขียนว่า การตอบสนองเช่นนั้นช่วยเตรียมตัวให้เขายอมรับการถูกปฏิเสธที่เขาประสบในผลงานเรื่องเหนือธรรมชาติ
งานวิจัยเรื่องการกลับชาติมาเกิด.
ความสนใจเบื้องต้น.
สตีเวนสันได้ระบุความสนใจตลอดอาชีพของเขาว่า ทำไมคนหนึ่งจึงเกิดโรคอย่างหนึ่ง แต่อีกคนหนึ่งกลับได้โรคต่างกัน
เขาได้กลายมาเชื่อว่า ทั้งสิ่งแวดล้อมและกรรมพันธุ์ไม่สามารถอธิบายความกลัว ความเจ็บป่วย และความสามารถพิเศษบางอย่าง และว่า การถ่ายโอนบุคลิกภาพหรือความจำบางประการอาจให้คำอธิบายที่สามได้
แต่ก็ยอมรับว่า ไม่มีหลักฐานทางกระบวนการฟิสิกส์ที่บุคลิกภาพสามารถรอดการเสียชีวิตแล้วถ่ายโอนไปยังอีกร่างหนึ่ง และเขาก็ระมัดระวังไม่ทุ่มตัวอย่างบริบูรณ์ไปที่จุดยืนว่า การกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริง#เปลี่ยนทาง ๆ
เขาเพียงแต่ให้เหตุผลว่า ตามความคิดของเขา กรณีงานศึกษาของเขาไม่สามารถอธิบายได้ด้วยสิ่งแวดล้อมหรือพันธุกรรม และว่า "การกลับชาติมาเกิดใหม่เป็นคำอธิบายที่ดีสุดสำหรับกรณีที่ชัดเจนกว่าที่เราตรวจสอบ แม้จะไม่ใช่คำอธิบายเดียว"
จุดยืนของเขาไม่เกี่ยวกับศาสนา แต่เป็นสิ่งที่ศาสตราจารย์กิตติคุณทางปรัชญาที่มหาวิทยาลัยจอร์เจียสเตตคือรอเบิร์ต อัลมีเดอร์ เรียกว่า สมมติฐานการกลับชาติมาเกิดแบบน้อยสุด (minimalistic reincarnation hypothesis)
อัลมีเดอร์ระบุสมมติฐานนี้ว่า
มีอะไรที่เป็นแก่นของบุคลิกภาพมนุษย์บางอย่าง ซึ่งเราไม่สามารถวิเคราะห์เป็นเพียงแต่เป็นสภาพสมอง หรือลักษณะของสภาพสมอง อนึ่ง หลังจากการตายทางชีวภาพ ลักษณะเป็นแก่นที่ลดทอนไม่ได้นี้บางครั้งคงยืนต่อไปชั่วระยะหนึ่งโดยกระบวนการบางอย่าง ในที่บางที่ และเพราะเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง มีอย่างเป็นอิสระจากสมองและร่างกายของบุคคลเดิม นอกจากนั้น หลังจากช่วงระยะหนึ่ง ลักษณะเป็นแก่นของบุคลิกภาพมนุษย์ที่ลดทอนไม่ได้นี้บางอย่าง เพราะเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง และโดยกลไกอย่างหนึ่ง ได้มาอยู่ในร่างกายมนุษย์อื่น#เปลี่ยนทาง ๆ ไม่ว่าจะหลังจากช่วงตั้งครรภ์ระยะหนึ่ง หรือเมื่อเกิด หรือหลังจากเกิดไม่นาน
ในปี#เปลี่ยนทาง 1958 และ#เปลี่ยนทาง 1959 สตีเวนสันได้เขียนบทความหลายบทให้กับนิตยสาร "Harper's" เกี่ยวกับปรจิตวิทยา (การศึกษาปรากฏการณ์ทางจิตที่อธิบายไม่ได้) รวมทั้งโรคกายเหตุใจ และการรับรู้นอกเหนือประสาทสัมผัส (extrasensory perception หรือ ESP) และในปี#เปลี่ยนทาง 1958 เขาได้ส่งประกวดบทความที่ชนะรางวัลของ American Society for Psychical Research
ซึ่งให้เป็นอนุสรณ์แด่นักจิตวิทยาวิลเลียม เจมส์ #เปลี่ยนทาง 
โดยได้รางวัลเรียงความดีสุดในเรื่อง "ปรากฏการณ์ทางจิตเหนือธรรมชาติและความสัมพันธ์กับปัญหาเรื่องการดำรงอยู่ของบุคลิกภาพมนุษย์หลังจากร่างกายตาย"
เรียงความของสตีเวนสันคือ "The Evidence for Survival from Claimed Memories of Former Incarnations" (หลักฐานสนับสนุนการอยู่รอดของความจำจากชาติที่แล้วดังอ้าง) ในปี#เปลี่ยนทาง 1960 ได้ทบทวนกรณีบุคคลที่ตีพิมพ์ 44#เปลี่ยนทาง ราย โดยมากเป็นเด็ก ผู้อ้างว่าจำชาติก่อน#เปลี่ยนทาง ๆ ได้
ซึ่งได้ความสนใจจากนักสื่อวิญญาณและนักปรจิตวิทยาไอลีน เจ. การ์เรตต์ (1893-1970) ผู้จัดตั้งมูลนิธิปรจิตวิทยา (Parapsychology Foundation) แล้วได้ให้ทุนแก่สตีเวนสันเพื่อเดินทางไปยังอินเดียและสัมภาษณ์เด็กคนหนึ่งที่อ้างว่าจำชาติก่อน#เปลี่ยนทาง ๆ ได้
ตามผู้ดำเนินรอยตามสตีเวนสันคือแพทย์ทางกุมารจิตเวชจิม ทักเกอร์ สตีเวนสันพบกรณีอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ อีก 25#เปลี่ยนทาง รายภายในระยะ #เปลี่ยนทาง ในอินเดีย จึงสามารถพิมพ์หนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับประเด็นนี้ในปี#เปลี่ยนทาง 1966 คือ "กรณีศึกษา 20#เปลี่ยนทาง รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด"
ต่อมาเชสเตอร์ คาร์ลสัน (1906-1968) นักประดิษฐ์การถ่ายสำเนาและผู้ร่วมจัดตั้งบริษัทซีร็อกซ์ได้ช่วยเหลือในด้านเงินทุนอีก
ทักเกอร์เขียนว่า นี่ทำให้สตีเวนสันสามารถวางตำแหน่งหัวหน้าสาขาจิตเวชแล้วจัดตั้งหน่วยต่างหากในสาขาคือแผนกศึกษาบุคลิกภาพ แล้วภายหลังจึงเปลี่ยนชื่อเป็นแผนกการศึกษาการรับรู้ (Division of Perceptual Studies)
เมื่อคาร์ลสันเสียชีวิตในปี#เปลี่ยนทาง 1968 เขาได้มอบทุน#เปลี่ยนทาง (เท่ากับเงินประมาณ #เปลี่ยนทาง ในปี#เปลี่ยนทาง 2020 คือประมาณ #เปลี่ยนทาง) ทิ้งไว้ให้กับมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเพื่อต่องานของสตีเวนสัน
มรดกนี้สร้างความโต้แย้งภายในสถาบันเพราะธรรมชาติของงานวิจัย แต่สถาบันก็ได้รับเงินไว้ และสตีเวนสันจึงได้ตำแหน่งศาสตราจารย์จิตเวชคาร์ลสัน (Carlson Professor of Psychiatry) เป็นคนแรก
กรณีศึกษา.
อย่างคร่าว#เปลี่ยนทาง ๆ.
มรดกที่ว่านี้ทำให้สตีเวนสันสามารถเดินทางไปในที่ต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ ได้ บางครั้งถึง #เปลี่ยนทาง เก็บข้อมูลกรณีศึกษาถึง 3,000#เปลี่ยนทาง รายเป็นการสัมภาษณ์กับเด็ก#เปลี่ยนทาง ๆ ตั้งต้นแต่แอฟริกาไปตลอดถึงรัฐอะแลสกา
ตามนักข่าวของ"เดอะวอชิงตันโพสต์" ทอม ชโรเดอร์ 
"เมื่อสัมภาษณ์พยานและทบทวนดูเอกสาร ดร. สตีเวนสันได้พยายามหาคำอธิบายคำให้การแบบอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ เช่นว่าเด็กได้ข้อมูลโดยวิธีปกติบางอย่าง ว่าพยานฉ้อฉลหรือหลงผิด ว่าความสัมพันธ์เกิดโดยบังเอิญหรือเข้าใจผิด
แต่ในกรณีจำนวนมาก ดร. สตีเวนสันก็ได้สรุปว่า คำอธิบายธรรมดาไม่พอ"
ในบางกรณี เด็กอาจมีตำหนิวผิวหรือความพิการที่เข้ากับลักษณะบางประการทางกายของบุคคลในชาติก่อนที่เด็กดูเหมือนจะจำได้
ในหนังสือ "การกลับชาติมาเกิดกับชีววิทยา - ผลงานในเรื่องสมุฏฐานของ#เปลี่ยนทาง และความพิการแต่กำเนิด" (1997) สตีเวนสันตรวจสอบตำหนิวผิวหรือความพิการของเด็ก 200#เปลี่ยนทาง รายที่เด็กอ้างว่าจำชาติก่อนได้
รวมทั้งเด็ก#เปลี่ยนทาง ๆ ที่มีนิ้วผิดปกติหรือไม่มี ผู้กล่าวว่าจำชีวิตของคนที่เสียนิ้วไปได้
เด็กชายคนหนึ่งที่มีตำหนิผิวคล้ายกับแผลทางเข้าและทางออกของผู้ที่เด็กกล่าวว่า จำชีวิตของบุคคลที่ถูกยิงได้
และเด็กคนหนึ่งที่มีแผลเป็นรอบ#เปลี่ยนทาง ๆ ศีรษะกว้าง 3#เปลี่ยนทาง ซม.ผู้กล่าวว่า เธอจำชีวิตของชายที่ได้ผ่าตัดที่กะโหลกศีรษะได้ 
ในกรณีหลายรายตามความเห็นของสตีเวนสัน การให้การของพยานหรือรายงานการชันสูตรพลิกศพดูเหมือนจะสนับสนุนว่าบุคคลที่ตายไปแล้วจริง#เปลี่ยนทาง ๆ มีการบาดเจ็บดังว่า
เช่น ในกรณีของเด็กชายที่จำชีวิตของคนที่ถูกยิงได้ พี่น้องหญิงของคนตายบอกสตีเวนสันว่า พี่น้องชายของเธอยิงตัวเองที่คอ
และเด็กได้โชว์สตีเวนสันตำหนิวผิวที่คอ
สตีเวนสันแนะว่า เขาอาจมีตำหนิวผิวที่ยอดศีรษะเช่นกันโดยเป็นสัญลักษณ์ของแผลทางออก แล้วก็พบตำหนิผิวใต้ผมของเด็กจริง#เปลี่ยนทาง ๆ
การตอบสนอง.
ข้อวิจารณ์.
วารสารแพทย์ "JAMA" เรียกบทความ"กรณีศึกษาประเภทกลับชาติมาเกิด" (1975) ของสตีเวนสันว่าเป็นการรวบรวมกรณีศึกษาที่ "อุตสาหะและไม่ได้ใส่อารมณ์"
ที่ "ยากจะอธิบายด้วยข้อสมมุติอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ นอกเหนือจากการกลับชาติมาเกิด"
"วารสารโรคประสาทและจิต" ("Journal of Nervous and Mental Disease") อุทิศวารสารฉบับเดือนกันยายน#เปลี่ยนทาง 1977 โดยมากให้แก่งานวิจัยของสตีเวนสัน
ในวารสารฉบับนั้น จิตแพทย์ชาวอเมริกันแฮโรลด์ ลีฟ เรียกสตีเวนสันว่าเป็นผู้ตรวจสอบที่มีระเบียบและรอบคอบแล้วเพิ่มว่า "เขาไม่ก็กำลังทำความผิดพลาดอย่างมโหฬาร หรือไม่เขาก็จะเป็นที่รู้จัก (โดยผมก็กล่าวกับเขาเองเช่นกัน) ว่าเป็น 'กาลิเลโอของคริสต์ศตวรรษที่#เปลี่ยนทาง 20'"
วารสารฉบับนี้ปรากฏว่าเป็นที่นิยม บรรณาธิการของวารสารได้กล่าวว่า เขาได้รับคำขอให้พิมพ์ซ้ำถึง #เปลี่ยนทาง 
แม้จะได้ความสนใจเช่นนี้ในเบื้องต้น นักวิทยาศาสตร์โดยมากก็ไม่สนใจงานของเขา
ตามบทความประกาศมรณกรรมของเขาในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์" ผู้กล่าวร้ายเขามองเขาว่า "จริงใจ ดื้อรั้น แต่โดยหลักแล้วก็ถูกชักนำไปในทางที่ผิด หลงผิดไปเพราะถูกหลอกได้ง่าย เพราะการคิดตามความปรารถนา และเพราะความโน้มเอียงในการมองเห็นว่าเป็นวิทยาศาสตร์ในขณะที่คนอื่นมองเป็นไสยศาสตร์"
นักวิจารณ์เสนอว่า เด็กหรือพ่อแม่ของเด็กได้หลอกเขา ว่าเขาพร้อมเกินไปที่จะเชื่อ และว่าเขาถามด้วยคำถามชักนำ
อนึ่ง นักวิจารณ์กล่าวว่า ผลที่ได้มีความเอนเอียงเพื่อยืนยัน เพราะกรณีที่ไม่สนับสนุนไม่ได้นับว่า เป็นหลักฐานค้าน
นักปรัชญาในเรื่องศาสนาผู้หนึ่ง (Leonard Angel) ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กไทมส์"ว่า สตีเวนสันไม่ได้ทำตามมาตรฐานที่เหมาะสม
"แต่คุณจะต้องตรวจดูอย่างระมัดระวังเพื่อให้เห็น
ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาโน้มน้าวบุคคลเป็นจำนวนมากได้"
นักวิมตินิยมได้เขียนว่า หลักฐานของสตีเวนสันเป็นหลักฐานโดยเรื่องเล่า และถ้าใช้หลักมีดโกนอ็อกคัม ก็จะมีข้ออธิบายธรรมดา#เปลี่ยนทาง ๆ สำหรับกรณีเหล่านี้โดยไม่ต้องอ้างเรื่องเหนือธรรมชาติ
นักเขียน#เปลี่ยนทาง ผู้หนึ่ง (Terence Hines) ได้เขียนว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ปัญหาหลักในงานของสตีเวนสัน คือ วิธีที่เขาใช้ตรวจสอบกรณีที่ระบุว่ากลับชาติมาเกิดไม่พอกันเหตุผลธรรมดา#เปลี่ยนทาง ๆ ออกว่า เป็นการเล่านิทานอย่างมีจินตนาการในส่วนของเด็ก#เปลี่ยนทาง ๆ ผู้อ้างว่าเป็นคนตายผู้กลับชาติมาเกิด ในกรณีที่ดูเหมือนจะน่าทึ่งที่สุดซึ่งสตีเวนสัน (1975, 1977) ได้รายงาน เด็กผู้บอกว่ากลับชาติมาเกิดรู้จักเพื่อนและญาติของคนตาย แต่ความรู้ของเด็กเกี่ยวกับบุคคลเหล่านี้ก็ไม่ใช่หลักฐานที่สรุปได้ว่าเด็กกลับชาติมาเกิด
ศาสตราจารย์ทางจิตวิทยาผู้หนึ่ง (Robert A. Baker) เขียนว่า ประสบการณ์ที่ระบุว่าเป็นของชาติก่อนหลายกรณีที่สตีเวนสันและนักปรจิตวิทยาอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ ได้ตรวจสอบสามารถอธิบายเป็นปัจจัยทางจิตวิทยาได้
คือ เขายกว่า การระลึกถึงอดีตชาติเป็นความผสมผสานกันระหว่าง cryptomnesia
กับการกุเหตุความจำเสื่อม (confabulation)
นักเขียนชาวอังกฤษผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่ง (Ian Wilson) ได้กล่าวว่า กรณีศึกษาจำนวนมากของสตีเวนสันเกี่ยวกับเด็กยากจนที่ระลึกถึงชีวิตที่ร่ำรวยหรืออยู่ในชั้นวรรณะที่สูงกว่า 
เขาคาดว่า กรณีเช่นนี้อาจเป็นกลเม็ดหาเงินจากครอบครัวของคนตายที่เด็กระบุว่ากลับชาติมาเกิด
นักปรัชญาซี.ที.เค. ชารีแห่งมหาวิทยาลัยมัทราสคริสเตียนคอลเลจแห่งเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ผู้เชี่ยวชาญทางปรจิตวิทยา ได้เขียนว่า สตีเวนสันซื่อเกินไป และกรณีศึกษาของเขามีปัญหาเพราะเขาไร้ความรู้ทางพื้นเมือง
ชารีเขียนว่า กรณีงานศึกษาของเขาหลายรายมาจากสังคมต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ เช่นอินเดีย ที่คนเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด และเรื่องเหล่านี้จึงเป็นเพียงสิ่งที่เกิดเนื่องกับวัฒนธรรม (cultural artifact)
เขาระบุว่า สำหรับเด็ก#เปลี่ยนทาง ๆ ในประเทศเอเชียหลายประเทศ การระลึกถึงชาติก่อน#เปลี่ยนทาง ๆ เท่ากับการมีเพื่อนจินตนาการ (imaginary friend)
นักปรัชญาอีกท่าน (Keith Augustine) 
ก็ให้เหตุผลเช่นกัน
เพื่อแก้ปัญหาทางวัฒนธรรมเช่นนี้ เขาได้เขียนบทความ"กรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด" (2003) ที่เขาตรวจสอบ #เปลี่ยนทาง ในยุโรป
นักปรัชญาพอล เอ็ดวาร์ดส ซึ่งเป็นหัวหน้าบรรณาธิการของสารานุกรมปรัชญา (Encyclopedia of Philosophy) ของสำนักพิมพ์แม็กมิลแลน ได้กลายมาเป็นผู้วิจารณ์สตีเวสันคนหลัก
เริ่มตั้งแต่ปี#เปลี่ยนทาง 1986 เขาได้อุทิศบทความหลายบทแก่งานของสตีเวนสัน แล้วได้กล่าวถึงสตีเวนสันในหนังสือปี#เปลี่ยนทาง 1996 คือ "Reincarnation: A Critical Examination" (การกลับชาติมาเกิด - การตรวจสอบเชิงวิเคราะห์) เขาระบุว่า มุมมองของสตีเวนสันเป็น "เรื่องไร้สาระน่าหัวเราะ" และเมื่อตรวจสอบอย่างละเอียด กรณีศึกษาของเขาก็จะมีข้อบกพร่องใหญ่ และ "ไม่เริ่มแม้แต่เพิ่มน้ำหนักถ่วงอย่างสำคัญเพื่อรับกับข้อสันนิษฐานเบื้องต้นซึ่งต่อต้านการกลับชาติมาเกิด"
เขาเขียนว่า สตีเวนสัน "ชัดเจนว่าอยู่ในโลกของความเพ้อฝัน" (cloud-cuckoo-land)
แชมป์ แรนซัมซึ่งสตีเวนสันได้จ้างเป็นผู้ช่วยในช่วงคริสต์ทศวรรษ#เปลี่ยนทาง 1970 ได้เขียนรายงานที่ไม่ได้พิมพ์เกี่ยวกับงานของสตีเวนสัน ซึ่งเอ็ดวาร์ดสได้อ้างในหนังสือ "Immortality" (1992) และ "Reincarnation" (1996)
เอ็ดวาร์ดสเขียนว่า ตามแรนซัม สตีเวนสันถามเด็กด้วยคำถามนำ เติมเรื่องเล่าให้เต็ม ไม่สัมภาษณ์โดยใช้เวลาพอ และทิ้งระยะมากเกินไประหว่างจุดที่เด็กอ้างว่าจำชาติก่อนได้กับการสัมภาษณ์
เพราะมักเป็นปี#เปลี่ยนทาง ๆ หลังจากอ้างว่าระลึกชาติได้ที่สตีเวนสันจะได้ยินเรื่อง
ในกรณี 1,111#เปลี่ยนทาง รายที่แรนซัมได้ตรวจดู มีเพียง #เปลี่ยนทาง เท่านั้นที่ครอบครัวคนตายไม่ได้ติดต่อกับเด็กก่อนจะสัมภาษณ์
ตามแรนซัม กรณี 7#เปลี่ยนทาง รายจาก #เปลี่ยนทาง ที่ว่ามีข้อบกพร่องอย่างยิ่ง
เขายังเขียนด้วยว่า การแสดงกรณีของสตีเวนสันมีปัญหา เพราะเขารายงานข้อสรุปของพยาน แทนที่จะรายงานข้อมูลที่เป็นมูลฐานของข้อสรุป
ปัญหาเกี่ยวกับกรณีจะรายงานในอีกส่วนหนึ่งของหนังสือ แทนที่จะกล่าวเลยเมื่อพูดถึงกรณีเหล่านั้น
แรนซัมได้สรุปว่า ทั้งหมดนี่เป็นเพียงหลักฐานโดยเรื่องเล่าแบบอ่อนสุด#เปลี่ยนทาง ๆ
ในหนังสือ "Death and Personal Survival" (1992) อัลมีเดอร์ระบุว่า แรนซัมผิดพลาดเมื่อกล่าวว่ามีกรณีเพียง 11#เปลี่ยนทาง รายที่ไร้การติดต่อกันระหว่างครอบครัวเช่นที่ว่า
เพราะมี 23#เปลี่ยนทาง ราย
เอ็ดวาร์ดสอ้างกรณีของเด็กชายคอร์ลิสส์ ช็อตกิน จูเนียร์ ในเมืองแองกูน รัฐอะแลสกา ที่สตีเวนสันบันทึกไว้ในหนังสือ"กรณีศึกษา 20#เปลี่ยนทาง รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด" (1966) ว่าเป็นตัวอย่างที่อาศัยคำพูดของหลานสาวของวิกเตอร์ วินเซนต์ผู้เป็นชาวประมงเป็นหลักฐานเพียงอย่างเดียว
โดนช็อตกินดูเหมือนจะจำชีวิตของวินเซนต์ได้
เอ็ดวาร์ดสเขียนว่า ปัญหาต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ ในกรณีนี้รวมทั้งครอบครัวมีความเชื่อทางศาสนาว่ามีการกลับชาติมาเกิด ช็อตกินมีตำหนิผิวที่กล่าวว่าคล้ายกับแผลเป็นของวินเซนต์ แต่สตีเวนสันไม่เคยเห็นแผลเป็นนี้เอง และรายละเอียดสำคัญทั้งหมดได้มาจากหลานสาว
เอ็ดวาร์ดสกล่าวว่า #เปลี่ยนทาง ไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเธอ ยกเว้นว่ามีคนบอกเขาว่า เธอมักจะต่อหรือสร้างเรื่อง
เอ็ดวาร์ดสกล่าวว่า ปัญหาคล้าย#เปลี่ยนทาง ๆ กันสามารถพบได้ในกรณีศึกษาของสตีเวนสันทั้งหมด
เมื่อกล่าวแก้ให้สตีเวนสัน อัลมีเดอร์เขียนในปี#เปลี่ยนทาง 1997 ว่า กรณีช็อตกินเป็นรายที่มีหลักฐานอ่อนกว่า
เอ็ดวาร์ดสกล่าวหาว่า สตีเวนสันเรียกตนเองว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์แต่ไม่ประพฤติเยี่ยงนักวิทยาศาสตร์
ตามเอ็ดวาร์ดส เขาไม่ตอบสนองต่อหรือแม้แต่กล่าวถึงข้อโต้แย้งที่สำคัญ
บรรณานุกรมขนาดใหญ่ในหนังสือ "Children Who Remember Previous Lives" (1987) ของสตีเวนสันไม่ได้อ้างอิงแม้แต่เอกสารฉบับเดียวหรือหนังสือเล่มเดียวของผู้มีความเห็นตรงกันข้าม
สตีเวนสันเขียนคำนำของหนังสือ "Second Time Round" (1975) ที่ชาวอังกฤษคนหนึ่งคือเอ็ดวาร์ด ไรออลได้พูดถึงสิ่งที่เขาเชื่อว่าจำได้จากอดีตชาติที่เคยเกิดเป็นจอห์น เฟล็ตเชอร์ ผู้เกิดในเมืองทอนทันปี#เปลี่ยนทาง 1645 ประเทศอังกฤษ แล้วเสียชีวิตอีก 40#เปลี่ยนทาง ปีต่อมาใกล้#เปลี่ยนทาง ๆ บ้านของเขาในหมู่บ้านเวสทันซอยแลนด์ มณฑลซัมเมอร์เซต
สตีเวนสันได้ตรวจสอบกรณีนี้แล้วพบว่า เรื่องทางประวัติศาสตร์จากหนังสือของไรออลทั้งหมดแม่นยำ
จึงเขียนไว้ว่า "ผมคิดว่า เป็นไปได้มากว่าเขามีความจำจากอดีตชาติของจริง แล้วจริง#เปลี่ยนทาง ๆ เขาคือ จอห์น เฟล็ตเชอร์ ผู้กลับชาติมาเกิดอีกตามที่เขาเชื่อ"
แต่ในปี#เปลี่ยนทาง 1976 แพทย์นักเขียนจอห์น เทย์เลอร์พบว่า โบสถ์เวสทันซอยแลนด์ระหว่าง#เปลี่ยนทาง ไม่มีบันทึกการเกิด การแต่งงาน หรือการเสียชีวิตของบุคคลชื่อว่าเฟล็ตเชอร์
เพราะไม่สามารถหาร่องรอยของชื่อนี้ได้ จึงสรุปว่า ไม่มีใครชื่อจอห์น เฟล็ตเชอร์จริง#เปลี่ยนทาง ๆ และความจำดังว่าเป็นเรื่องที่ไรออลได้เพ้อฝันขึ้นเป็นปี#เปลี่ยนทาง ๆ
สตีเวนสันภายหลังเปลี่ยนความเห็นของเขาในกรณีนี้
ในหนังสือ"กรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด" เขาเขียนว่า "ผมไม่เชื่อแล้วว่า ความจำของเอ็ดวาร์ด ไรออลตามที่ปรากฏ 'ทั้งหมด' มาจากอดีตชาติ เพราะรายละเอียดบางอย่างผิดอย่างชัดเจน" แต่เขาก็ยังกล่าวว่า ไรออลได้ข้อมูลเกี่ยวกับมณฑลซัมเมอร์เซตช่วงคริสต์ศตวรรษที่#เปลี่ยนทาง 17 ด้วยวิธีเหนือธรรมชาติ
การสนับสนุน.
ในหนังสือ "Death and Personal Survival" เมื่อสนับสนุนสตีเวนสัน อัลมีเดอร์ระบุการฟันธงล่วงหน้าของเอ็ดวาร์ดส คือการมีจิตโดยไร้สมองช่วงระหว่างชีวิตเป็นไปไม่ได้ และความเป็น "วัตถุนิยมหัวรั้น" บังคับให้เขามองงานของสตีเวนสันว่า ต้องเป็นตัวอย่างการฉ้อฉลหรือความคิดหลงผิด
ตามอัลมีเดอร์ ในกรณีที่เอ็ดวาร์ดสได้กล่าวถึง จริง#เปลี่ยนทาง ๆ ได้มีการตรวจสอบว่าเป็นการฉ้อฉลหรือไม่
ในบทความที่ติพิมพ์ใน#เปลี่ยนทาง "Scientific American" ปี#เปลี่ยนทาง 2013 ที่ทบทวนงานของสตีเวนสันในเชิงบวก ศาสตราจารย์การสื่อสารทางวิทยาศาสตร์ผู้หนึ่งเขียนว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
ในเบื้องปลายชีวิตอันเป็นตำนานของเธอ นักฟิสิกส์ Doris Kuhlmann-Wilsdorf เจ้าของทฤษฎีใหม่เรื่องฟิสิกส์พื้นผิวซึ่งทำให้เธอได้รางวัลอันทรงเกียรติคือ #เปลี่ยนทาง จากสมาคมเยอรมันเพื่อวัสดุศาสตร์ ได้คาดว่า งานของสตีเวนสันได้แสดง "ความเป็นไปได้ทางสถิติว่าการกลับชาติมาเกิดมีจริง สูงอย่างท่วมท้น...กระทั่งว่า รวม#เปลี่ยนทาง ๆ กันแล้ว หลักฐานไม่ได้แย่ไปกว่าสาขา#เปลี่ยนทาง เกือบทุกสาขาถ้าไม่ทั้งหมด"
จิตวิทยาภาษาศาสตร์.
แม้สตีเวนสันโดยมากจะเล็งกรณีเด็กที่จำอดีตชาติได้ แต่เขาก็ศึกษากรณีสองรายที่ผู้ใหญ่ใต้การสะกดจิตดูเหมือนจะจำอดีตชาติและสามารถใช้ภาษาขั้นพื้นฐานที่ไม่ได้เรียนรู้ในชาตินี้
ซึ่งเขาจัดปรากฏการณ์นี้ว่า เซโนโกลสซี (xenoglossy)
นักภาษาศาสตร์ซาราห์ โทมาสัน (Sarah Thomason) เมื่อวิจารณ์กรณีเหล่านี้ เขียนว่าสตีเวนสัน "ไม่ชำนาญด้านภาษา" และกรณีเหล่านี้ไม่น่าเชื่อ
โทมาสันสรุปว่า "หลักฐานทางภาษาศาสตร์อ่อนเกินไปที่จะสนับสนุนข้ออ้างว่ามีเซโนโกลสซี"
ส่วนนักภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโทรอนโต #เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง เขียนว่า สตีเวนสันเขียนจดหมายโต้ตอบกับนักภาษาศาสตร์โดยเลือกเอาแต่ที่ชอบและไม่สมเป็นมืออาชีพ
เช่น ได้เขียน จ.ม. โต้ตอบกับนักภาษาศาสตร์คนหนึ่งเป็นเวลา 6#เปลี่ยนทาง ปี "โดยไม่เคยสนทนาเรื่องสิ่งที่นักภาษาศาสตร์ต้องทราบ"
นักภาษาศาสตร์อีกผู้หนึ่งคือวิลเลียม ฟรอว์ลีย์เขียนว่า "สตีเวนสันไม่ได้พิจารณาหลักฐานทางภาษาศาสตร์ในกรณีเหล่านี้พอให้อ้างเหตุผลเหนือธรรมชาติ"
การเกษียณ การเสียชีวิต และการทดลอง.
สตีเวนสันได้ลาจากตำแหน่งผู้อำนวยการแผนกการศึกษาการรับรู้ในปี#เปลี่ยนทาง 2002 แม้จะดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์จิตเวชด้านวิจัย
ศาสตราจารย์#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง ผู้เป็นบรรณาธิการของ "Journal of Near-Death Studies" (วารสารงานศึกษาประสบการณ์เกือบตาย) เป็นผู้ได้ตำแหน่งแทน
ส่วน#เปลี่ยนทาง ทางจิตเวชและ#เปลี่ยนทาง (ในเวลานั้น) คือ จิม ทักเกอร์ ได้สืบต่องานวิจัยในเด็กของสตีเวนสัน ดังที่เขียนไว้ในหนังสือของเขาคือ "Life Before Life: A Scientific Investigation of Children's Memories of Previous Lives" (ชีวิตก่อนชีวิตนี้ - การตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับความจำเด็กในอดีตชาติ, 2005)
สตีเวนสันเสียชีวิตเพราะปอดบวมในเดือนกุมภาพันธ์#เปลี่ยนทาง 2007 ที่บ้านของเขาในเมืองชาร์ลอตส์วิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย 
ในพินัยกรรม เขาได้มอบทุนสำหรับตำแหน่งศาสตราจารย์สตีเวนสัน (Stevenson Chair) ในสาขาปรัชญาและประวัติวิทยาศาสตร์รวมทั้งแพทยศาสตร์ให้กับแผนกการศึกษาแพทยศาสตร์ทางสังคมของมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ (McGill University Department of Social Studies of Medicine)
ผู้ที่ได้ดำรงตำแหน่งนี้ตั้งแต่ตั้งขึ้นได้แก่ ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์ทางสถาปัตยกรรม #เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง 
เพื่อเป็นการทดสอบการรอดทางบุคลิกภาพหลังจากเสียชีวิต ในคริสต์ทศวรรษ#เปลี่ยนทาง 1960 สตีเวนสันได้ตั้งรหัสกุญแจรหัสโดยใช้คำลับหรือวลีลับ แล้วเก็บกุญแจไว้ในตู้เก็บเอกสารของแผนกที่มหาวิทยาลัย แล้วบอกว่าเขาจะพยายามส่งรหัสที่ว่านั้นให้กับเพื่อนร่วมงานหลังจากเสียชีวิต
เอมิลี วิลเลียมส์ #เปลี่ยนทาง ให้สัมภาษณ์กับ"เดอะนิวยอร์กไทมส์"ในปี#เปลี่ยนทาง 2007 ว่า "น่าจะเป็นอย่างนี้ว่า ถ้าใครฝันอย่างชัดเจนถึงเขา แล้วดูเหมือนจะมีคำหรือวลีที่ให้อย่างซ้ำ#เปลี่ยนทาง ๆ คือดิฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นเช่นไรอย่างแน่นอน แต่ถ้ามันดูเหมือนจะมีหวังพอ พวกเราจะพยายามไขกุญแจด้วยรหัสที่ให้"
นิตยสารออนไลน์สหรัฐ"เดอร์มอร์นิงนิวส์" รายงานในเดือนตุลาคม#เปลี่ยนทาง 2014 ว่า ยังไขกุญแจที่ว่านี่ไม่ได้
ผลงาน.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />