pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
รถไฟชิบายามะ

บริษัท รถไฟชิบายามะ จำกัด (; โรมาจิ: "Shibayama Tetsudō Kabushiki-gaisha") เป็นทางรถไฟอันเป็นการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและเอกชนสายหนึ่งในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นเส้นทางรถไฟที่สั้นที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีเส้นทางรถไฟให้บริการเพียงสายเดียว คือ สายชิบายามะ ซึ่งมีความยาวเพียง 2.2 กิโลเมตร มีต้นทางอยู่ที่สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะ และปลายทางที่สถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่เบื้องล่างของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 บริษัทท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทรถไฟชิบายามะ คิดเป็นร้อยละ 68.39
ประวัติ.
บริษัทรถไฟชิบายามะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เพื่อใช้เดินรถขนาดสั้นระหว่างสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ กับสถานีรถไฟชั่วคราวใกล้สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะในปัจจุบัน ครั้น พ.ศ. 2533 บริษัทรถไฟชิบายามะยื่นใบขออนุญาตให้รถไฟฟ้าเคเซดำเนินการเดินรถจากสถานีรถไฟเคเซนาริตะ คำขออนุญาตเชื่อมเส้นทางเดินรถได้รับการอนุมัติใน พ.ศ. 2539 และรถไฟชิบายามะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา
ชาวเมืองชิบายามะเรียกร้องให้มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟเส้นนี้อย่างแข็งขัน ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงคมนาคมและเจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้มีถิ่นอาศัยทางตะวันออกของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพราะเมืองชิบายามะถูกพื้นที่ของท่าอากาศยานดังกล่าวกั้นขวางตัดขาดจากเมืองนาริตะอย่างสิ้นเชิง
มีข้อเสนอเพื่อก่อสร้างส่วนต่อขยายจากสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะในอนาคต กระทรวงพัฒนาที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน และการขนส่ง ได้เสนอแนะว่า ให้ศึกษาการขยายเส้นทางไปยังใจกลางเมืองชิบายามะ
การดำเนินงาน.
แม้เส้นทางรถไฟนี้จะดำเนินการโดยบริษัทรถไฟชิบายามะ แต่ก็เหมือนกับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าเคเซเสียมากกว่า เพราะดำเนินการด้วยการใช้อุปกรณ์และบุคลากรจากเคเซ เส้นทางรถไฟชิบายามะเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟเคเซนาริตะ ซึ่งจะมีขบวนรถท้องถิ่นราวสองสามขบวนวิ่งไปยังสถานีรถไฟเคเซอูเอโนะ มีรถด่วนให้บริการในทางรถไฟสายเคเซและสายโทเออาซากูซะ มีปลายทางที่สถานีรถไฟนิชิ-มาโงเมะ หรือสถานีท่าอากาศยานฮาเนดะในสายท่าอากาศยานเคกีว
สถานี.
ค่าโดยสารสำหรับผู้ใหญ่ระหว่างสถานีฮิงาชิ-นาริตะ กับสถานีชิบายามะ-ชิโยดะ สนนราคา 190 เยน
เจ้าแม่ปี้เซียว

เจ้าแม่ปี้เซียว  หรือ นามเดิมของนาง คือ จ้าว ปี้เซียวเป็นเทวีในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋าอันเป็นหนึ่งในเทวีผู้ประทานพรและคุ้มครองอุปถัมป์การคลอดแต่บรรดาสตรีและมารดรทั้งหลาย นางเป็นพระเทพีขนิษฐาอันดับสามในของคณะเทพี ซานเซียวเชิ่งหมู่ (三霄聖母) หรือ ซานเซียวเนี่ยเนี้ย (三霄娘娘) เจ้าแม่ซานเซียวเนี้ยวเนี้ยวทรงได้รับการสักการะบูชาในฐานะของเจ้าแม่ผู้พิทักษ์ครัวเรือน หรือ เทพีห้องสุขา ในธรรมเนียมศาสนาชาวบ้านจีนว่ากันว่า "เทพเจ้าเตาไฟนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัว และเทพีซานเซียวนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัวเรือน"
เทพปกรณัม.
ตามเทพปกรณัม "ห้องสิน" เจ้าแม่นั้นทรงอยู่ฝ่ายของพระเจ้าชางโจ้ว เจ้าแม่เป็นหนึ่งในขนิษฐาสตรีทั้งสามโดยเป็นขนิษฐาเล็กที่สามและทรงเป็นขนิษฐาของเทพแห่งโชคลาภสมบัติเงินทองของมีค่า คือ จ้าวกงหมิง คณะนางพร้อมด้วยขนิษฐาทั้งสามถึงแก่ชีพตักษัยวายชนม์หลังการรณรงค์ยุทธสงครามกับองค์เจียง จื่อหยา โดยต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นหนึ่งในคณะเทพสามร้อยหกสิบห้าองค์ โดยได้รับการสักการะบูชาและมีหน้าที่อุปถัมป์ค้ำจุนเกื้อหนุนสำหรับการปัดเป่าทำลายโรคฝีดาษและโรคทั้งหลายเด็กและทารก
สืบต่อมา นางพร้อมด้วยขนิษฐภคินี คือ เจ้าแม่ยฺหวินเซียว และขนิษฐาที่สองของนาง คือ จ้าว ฉฺยงเซียว ได้รับการจัดหมวดหมู่เป็นคณะตรีเทพี โดยเป็นหนึ่งในเจ้าแม่ประทานบุตร
ชาวเติร์กอีหลี

เติร์กอีหลี หรือ ถูเอ่อร์เค่อ  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์เติร์กกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากประเทศจีน อาศัยอยู่ในจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค อีหลี ทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ พวกเขาเรียกตัวเองว่า "เติร์ก" หรือ "จงหฺวาหมินจู๋" ตามมุขปาฐะประจำเผ่าระบุว่า บรรพชนของพวกเขาอพยพมาจากหุบเขาเฟอร์กานา ประเทศอุซเบกิสถาน ภาษาเติร์กอีหลี จัดเป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาคาร์ลุก แต่ทางการจีนจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาอุซเบก
ชาวเติร์กอีหลีเป็นชนเผ่าเร่ร่อนและต้อนฝูงสัตว์ได้ดี พวกเขามีคำศัพท์เฉพาะสำหรับการเลี้ยงสัตว์อยู่มากมายในภาษาของตน
ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม

ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม เป็นตำราอาหาร แปลและเรียบเรียงโดยนักเรียนดรุณีโรงเรียนกุลสตรีวังหลัง พิมพ์ครั้งแรกที่โรงพิมพ์พวกครูอเมริกัน เมื่อ ค.ศ. 1898 ตรงกับ พ.ศ. 2441 ถือเป็นตำราอาหารของไทยฉบับพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุด มีอายุการพิมพ์เก่ากว่า "แม่ครัวหัวป่าก์" ซึ่งพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2451 ในการพิมพ์ครั้งแรกนั้นอาจมีการพิมพ์เพียงครั้งเดียวยอดพิมพ์มีจำนวนน้อย คือจำนวนพิมพ์คงใกล้เคียงกับจำนวนนักเรียนดรุณี โรงเรียนกุลสตรีวังหลัง จุดประสงค์เพื่อจำหน่ายจ่ายแจกให้เพียงพอกับจำนวนนักเรียน สันนิษฐานว่าอาจจะมีจำนวนการพิมพ์ไม่มากไม่น่าจะเกิน 300 เล่ม คำนำในตำราเล่มนี้ระบุว่าพิมพ์ขึ้นไว้เพื่อ "แม่หนูดรุณีจะได้ฝึกหัด"
เนื้อหาประกอบด้วยวิธีการทำอาหารไทยและอาหารฝรั่ง โดยอาหารฝรั่งใช้มาตราชั่งตวงแบบยุโรป ส่วนอาหารไทยใช้มาตราตวงวัดแบบไทย
อาหารฝรั่งมีทั้งคาวและหวานประมาณ 140 ชนิด เช่น ซุปไก่ ซุปกระต่าย ซุปมันเทศ ซุปหอยนางรม ทอดปลาไหล ทอดไก่ ทอดหอยแคลง ทอดนกพิราบ ปิ้งกระต่าย ปิ้งเนื้อโค ปิ้งเนื้อโคแท่ง เนื้อโคม้วน ปิ้งมันฝรั่ง ปิ้งมะเขือเทศ ขนมชอกโกแลต ขนมขิง ขนมองุ่น ขนมคุกกี พุดดิงผลไม้ พุดดิงขนมปัง พุดดิงมะพร้าว พุดดิงสมเด็จพระนาง เป็นต้น ส่วนอาหารไทยมีประมาณ 36 ชนิด เช่น แกงเป็ดน้ำ แกงนกพิราบ แกงเทโพ แกงมัสมั่น แกงส้มปลาช่อนกับผลลางสาดเครื่องพริกขิง แกงคั่วกุ้ง แกงเผ็ดลูกชิ้นปลากราย ต้มยำปลาหมอ ต้มยำกุ้งทรงเครื่อง ต้มยำกุ้งเห็ดโคน ยำใหญ่ ยำพริกอ่อน พล่ากุ้งสด และพล่าดอกพยอม เป็นต้น
ชีวิตใหม่ หัวใจไม่ลืมรัก

ชีวิตใหม่ หัวใจไม่ลืมรัก (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "Huayu: Hakgyo 2015") เป็นละครโทรทัศน์เกาหลี นำแสดงโดยคิม โซ-ฮย็อน, นัม จู-ฮย็อก และยุก ซ็อง-แจ ออกอากาศทางช่องเคบีเอส2 ตั้งแต่วันที่ 27 เมษายน - 16 มิถุนายน 2015 ทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. มีทั้งหมด 16 ตอน เป็นละครลำดับที่ 6 ของละครชุด"โรงเรียน" ของสถานโทรทัศน์เคบีเอส ซึ่งฉายรอบปฐมทัศน์ในปี 1999
ตอนสุดท้ายของละครได้รับเรตติ้งทั่วประเทศ 8.2% ซึ่งได้เสียงการตอบรับที่ดีและเป็นที่นิยมในต่างประเทศ ซึ่งสร้างการติดตามของละคร และทำให้นักแสดงเป็นที่รู้จักมากขึ้น
เรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวของโก อึน-บยอล และอี อึน-บี (คิม โซ-ฮย็อน) เป็นฝาแฝดที่พลัดพรากจากกันในวัยเด็ก โดยอึนบีอาศัยอยู่ที่ Love House สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในทงย็อง จังหวัดคย็องซังใต้ อี อึน-บีถูกข่มเหงรังแกที่โรงเรียนโดยกลุ่มผู้หญิงที่นำโดยคัง โซ-ยัง (โช ซู-ฮยัง) ในขณะที่ครูเมินเฉยต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 
ในทางกลับกันโก อึน-บยอลกำลังศึกษาอยู่ที่ Sekang High School ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมเอกชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในเขตคังนัม ของกรุงโซล เพื่อนสนิทของอึนบยอลคือฮัน ยี-อัน (นัม จู-ฮย็อก) นักว่ายน้ำชื่อดังของโรงเรียนและแอบชอบเธอมาตั้งแต่เด็ก เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่ออึนบยอลหายตัวไปอย่างลึกลับและหลังจากที่เธอกลับมา เธอกลับจำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั้งชื่อของตัวเอง และความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเธอ ซึ่งแท้จริงแล้วคนที่กลับมาคืออี อึน-บี ที่ถูกเพื่อนแกล้งหนัก จึงทนไม่ไหวจนตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการโดดน้ำ แต่ไม่ตายและได้เสียความทรงจำ เมื่อตื่นขึ้นมาเธอได้กลายเป็นโก อึน-บยอล
นักแสดง.
นักแสดงนำ.
ฝาแฝดที่เหมือนกัน อี อึน-บี อาศัยที่บ้านเด็กกำพร้า ในขณะที่โก อึน-บยอล พี่สาวฝาแฝด อาศัยที่อยู่กับแม่ที่อุปการะรับเลี้ยงเธอ
นักว่ายน้ำระดับดาวโรงเรียนมัธยม เขาเป็นเพื่อนที่ดีในวัยเด็กกับโก อึน-บยอลและมีความรู้สึกที่มีต่ออี อึน-บี
ลูกผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมเซคัง เป็นที่รู้จักว่าเป็นคนชอบสร้างปัญหาในโรงเรียน
การจัดการของเสียในประเทศไทย

การจัดการของเสียในประเทศไทยมีหลายประเด็น เช่น การใช้พลาสติกมากเกินไป, ขยะอุตสาหกรรม เป็นต้น
ขยะมูลฝอย.
ขยะมูลฝอยชุมชน.
คนไทยต่อหัวสร้างขยะมูลฝอยประมาณ 1.14 กิโลกรัมต่อวัน โดย 50 เปอร์เซ็นต์ของขยะมูลฝอยดังกล่าวสามารถย่อยสลายได้ทางชีวภาพ ตามสถิติของกระทรวงมหาดไทย ขยะทั่วประเทศใน พ.ศ. 2559 มีจำนวน 27 ล้านตัน ซึ่งเพิ่มขึ้นประมาณ 0.7 เปอร์เซ็นต์จากปีก่อนหน้า ในจำนวนนี้ 4.2 ล้านตันได้บังเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ตัวเลขประจำ พ.ศ. 2552 อยู่ที่ 15.1 ล้านตัน ประมาณร้อยละยี่สิบของทั้งหมดเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล (BMA) ส่วนของเสียที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2558 มีการนำกลับมาใช้ใหม่เพียงประมาณห้าล้านตัน และมีเพียงแปดล้านตันเท่านั้นที่ได้รับการจัดการตามแนวทางปฏิบัติที่ดีระดับโลก นอกจากนั้น จากพื้นที่ทิ้งขยะ 2,500 แห่งของประเทศไทย มีเพียง 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ตามที่กรมควบคุมมลพิษ (PCD) ซึ่งเป็นหน่วยงานเฝ้าระวังขยะมูลฝอยหลักของประเทศไทย ระบุว่า ประเทศกำลังเผชิญกับปัญหาการจัดการขยะมูลฝอยที่ร้ายแรง ซึ่งปัญหาเหล่านั้นกำลังเพิ่มขึ้น ด้าน ดร.วิจารณ์ สิมฉายา อดีตอธิบดีกรมควบคุมมลพิษ กล่าวว่า ปริมาณขยะยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องถึง 600,000 ตันต่อปี เนื่องจากจำนวนประชากรและการท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้น
แผนการจัดการขยะของประเทศไทยเรียกร้องให้ 75 เปอร์เซ็นต์ของขยะมูลฝอยทั้งหมดของประเทศไทยถูกกำจัด หรือรีไซเคิลอย่างเหมาะสมในทางใดทางหนึ่งภายใน พ.ศ. 2564 ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 49 เปอร์เซ็นต์ในปัจจุบัน ภายในปี พ.ศ. 2564 รัฐบาลและเอกชนวางแผนที่จะใช้จ่ายเงินจำนวน 177 พันล้านบาท (5.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในเทคโนโลยีการจัดการขยะและการรณรงค์การรับรู้ของสาธารณชน "เรามีค่าปรับสำหรับการทิ้งขยะ แต่ดูเหมือนไม่มีใครสนใจ" วิจารย์กล่าว "เราจำเป็นต้องยกระดับการบังคับใช้กฎหมาย รวมถึงสอนให้ผู้คนให้รีไซเคิล, นำกลับมาใช้ใหม่ และลดขยะ"
ในประเทศไทยบทบาทในการจัดการขยะมูลฝอย (MSW) และการจัดการขยะอุตสาหกรรมจัดโดยรัฐบาลไทย ซึ่งต่อมาแบ่งออกเป็นรัฐบาลของประเทศ, รัฐบาลระดับภูมิภาค และการปกครองส่วนท้องถิ่น รัฐบาลแต่ละแห่งมีหน้าที่รับผิดชอบงานที่แตกต่างกัน รัฐบาลของประเทศมีหน้าที่กระตุ้นกฎระเบียบ, นโยบาย และมาตรฐาน รัฐบาลระดับภูมิภาคมีหน้าที่รับผิดชอบในการประสานงานของรัฐบาลของประเทศและการปกครองส่วนท้องถิ่น การปกครองส่วนท้องถิ่นมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการขยะในพื้นที่ปกครองของตน การปกครองส่วนท้องถิ่นไม่กำจัดขยะเอง แต่จ้างบริษัทเอกชนที่ได้รับสิทธิ์นั้นจากกรมควบคุมมลพิษ ส่วนปัญหาสำคัญคือการขาดเงินทุนสำหรับการจัดการขยะ—ครัวเรือนไทยโดยเฉลี่ยจ่ายเงินน้อยกว่าหนึ่งดอลลาร์ต่อเดือนเพื่อกำจัดขยะมูลฝอย ซึ่งบริษัทหลักคือศูนย์การจัดการของเสียนิคมอุตสาหกรรมบางปู; บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จำกัด (มหาชน) (GENCO); บริษัท เอสจีเอส (ประเทศไทย) จํากัด; บริษัท เวสท์ แมเนจเม้นท์สยาม จำกัด (WMS); บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน จำกัด (มหาชน) (BWG) และบริษัท โปรเฟสชั่นแนล เวสต์ เทคโนโลยี (1999) จำกัด (มหาชน) ส่วนบริษัทนำทรัพยากรกลับมาผลิตใหม่ชั้นนำคือวงษ์พาณิชย์ ซึ่งซื้อวัสดุรีไซเคิลผสม (กระดาษ, พลาสติก, แก้ว, อลูมิเนียม, เหล็ก) ในราคาประมาณ 11,300 บาทต่อตัน บริษัทเหล่านี้มีหน้าที่รับผิดชอบต่อของเสียที่รับจากลูกค้าก่อนนำไปกำจัด "แนวคิดในการแยกขยะด้วยความรับผิดชอบเริ่มมีบทบาทในงานวัฒนธรรม งานศาสนา และโรงเรียนหลายแห่ง"
สกรอปัน (เว็สเตอรวส)

สกรอปัน  เป็นชื่อของตึกระฟ้าตึกเดียวของเมืองเว็สเตอรวส ประเทศสวีเดน อาคารมีความสูง 81 เมตร เริ่มก่อสร้างในปี 1988 และแล้วเสร็จในปี 1990 บนยอดของอาคารมีบาร์ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบแมลาเรินได้ ปัจจุบันอาคารสูงที่สุดเป็นอันดับที่ 14 ของประเทศสวีเดน
อาสนวิหารเว็สเตอรวส

อาสนวิหารเว็สเตอรวส  เป็นอาสนวิหารประจำสังฆมณฑลเว็สเตอรวส ตั้งอยู่ในเว็สเตอรวส จังหวัดเวสต์มันลันด์ ประเทศสวีเดน สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมกอธิกอิฐแบบสแกนดิเนเวีย
โบสถ์หลังปัจจุบันเริ่มสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นมหาวิหาร ประกอบพิธีเสกในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1271 อุทิศแด่พระมารดาพระเจ้าและยอห์นผู้ให้บัพติศมา นับจากนั้นอาสนวิหารได้มีการขยับขยายเรื่อยมาอีกหลายครั้ง มีการขยายทางทิศตะวันตกในสมัยของบิชอป Lydeke Abelsson ในคริสต์ทศวรรษ 1460 และมีการสร้างโบสถ์น้อยที่มุมทางตะวันตกเฉียงใต้ของโบสถ์ใน ค.ศ. 1517 ซึ่งถือเป็นจุดที่โบสถ์มีขนาดเท่ากับปัจจุบัน มีการเสริมหลังคาทองแดงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ส่วนยอดทรงบาโรกสร้างขึ้นมาใน ค.ศ. 1694 ผลงานออกแบบโดย Nicodemus Tessin the Younger (1654–1728) นอกจากนี้ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1500, 1600 และ 1700 ได้มีการเติมแต่งต่อเติมภายในโบสถ์เรื่อยมา ออร์แกนได้สร้างเข้ามาในโบสถ์เมื่อ ค.ศ. 1940 โดย Marcussen & Sön และเป็นออร์แกนชนิดลมไฟฟ้า (electropneumatic organ)
อาสนวิหารนี้เป็นที่ตั้งของโลงหุ่นพยนต์ (sarcophagus) ของพระเจ้าเอียริกที่ 14 แห่งสวีเดน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1560–1568
ชแชบแชชึน

ชแชบแชชึน ([ʂt͡ʂɛˈbʐɛʂɨn] ;) เป็นเมืองในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเทศมณฑลซามอชช์ จังหวัดลูบลิน ห่างจากเมืองซามอชช์ไปทางตะวันตกประมาณ 20 กิโลเมตร ในปัจจุบันชแชบแชชึนเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลชแชบแชชึน จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2547 เมืองนี้มีประชากร 5,357 คน
ชื่อเมือง "ชแชบแชชึน" มีชื่อเสียงเนื่องจากกล่าวกันว่าออกเสียงยากมากสำหรับผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษา ยัน บแชคฟา กวีชาวโปแลนด์ ใช้ชื่อเมืองนี้ในบทกวีชื่อ "คช็อนชตช์"  วรรคที่กล่าวถึงเมืองชแชบแชชึนมีอยู่ว่า ([f‿ʂt͡ʂɛ.bʐɛ.ˈʂɨ.ɲɛ xʂɔɰ̃ʂt͡ʂ bʐmi f‿ˈtʂt͡ɕi.ɲɛ]) ซึ่งแปลอย่างคร่าวได้ว่า "ในชแชบแชชึน ด้วงตัวหนึ่งส่งเสียงร้องในพงอ้อ" มีการนำวรรคนี้มาใช้เป็นบทบิดลิ้นในภาษาโปแลนด์ และเจ้าของภาษามักให้ชาวต่างชาติที่เรียนภาษาโปแลนด์ฝึกพูดวรรคนี้ ส่งผลให้ชแชบแชชึนได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงของภาษาโปแลนด์" อยู่บ่อยครั้ง จึงมีการสร้างรูปปั้นด้วงสีไวโอลินไว้ในเมืองเพื่อเป็นเกียรติแก่บทกวีดังกล่าว
ชลิคตึงกอวา

ชลิคตึงกอวา ([ʂlixtɨŋˈɡɔva]) เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำโอเดอร์ในเทศมณฑลฟสคอวา จังหวัดลูบุช เมืองมีประชากร 1,278 คน ณ สิ้นเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019
แบวคาตุฟ

แบวคาตุฟ ([bɛu̯ˈxatuf]) เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในจังหวัดวุช ห่างจากวอร์ซอไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) เมืองมีประชากร 55,583 คน ณ สิ้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021
โรงไฟฟ้าแบวคาตุฟ  ซึ่งตั้งอยู่ในแบวคาตุฟเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปและหนึ่งในโรงไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก โรงไฟฟ้านี้ผลิตไฟฟ้าได้ถึง 27-28 เทระวัตต์-ชั่วโมง (TW⋅h) ต่อปี หรือคิดเป็นร้อยละ 20 ของการผลิตไฟฟ้าทั้งหมดในโปแลนด์ พนักงาน 8,000 คนทำงานโดยตรงกับบริษัทที่ดูแลทั้งเหมืองถ่านหินและโรงไฟฟ้า
ซวอตอรือยา

ซวอตอรือยา ([zwɔtɔˈrɨja] ; , [ˈɡɔltˌbɛʁk] ; ,) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ และเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของทั้งเทศมณฑลซวอตอรือยาและเทศบาลซวอตอรือยา
ซวอตอรือยาเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในโปแลนด์หลังจากได้รับเอกสิทธิ์ของเมืองใน ค.ศ. 1211 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของการทำเหมืองทองและทองแดงมาตั้งแต่สมัยกลาง นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุดในโปแลนด์เนื่องด้วยลักษณะที่ตั้งและมรดกทางสถาปัตยกรรม
กแญฟ

กแญฟ ([ɡɲɛf]; #เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำวิสวาในจังหวัดปอมอแช ทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ มีประชากร 6,870 คน (ค.ศ. 2016) กแญฟเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคพอเมอเนียทางฝั่งโปแลนด์ และมีชื่อเสียงจากปราสาทกอทิกที่สร้างด้วยอิฐในสมัยกลาง ซึ่งได้กลายเป็นสถานที่ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคดังกล่าว
มวือนารือ

มวือนารือ ([mwɨˈnarɨ]) เป็นเมืองทางภาคเหนือของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเขตเทศมณฑลแอลบล็องก์ จังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ มีประชากร 1,782 คน (ค.ศ. 2018) จึงเป็นเมืองที่เล็กที่สุดในบรรดาเมือง 49 เมืองของจังหวัดนี้
แคว้นซูมือ

แคว้นซูมือ  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ซุมช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศยูเครน ตัวแคว้นดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามประกาศของคณะผู้บริหารสูงสุดของสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1939 โดยแยกพื้นที่เขตต่าง ๆ จากแคว้นคาร์กิว แคว้นแชร์นีฮิว และแคว้นปอลตาวามารวมกัน ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,035,772 คน
ศูนย์กลางการบริหารแคว้นซูมือคือซูมือ เมืองสำคัญอื่น ๆ ในแคว้นได้แก่ กอนอตอป, ออคตือร์กา, รอมนือ และชอสต์กา ในพื้นที่แคว้นมีการใช้ประโยชน์ที่ดินสำหรับประกอบเกษตรกรรมผสมกับอุตสาหกรรมอย่างหนาแน่น โดยมีสถานประกอบอุตสาหกรรมมากกว่า 600 แห่ง และที่สำคัญมีแม่น้ำเจ็ดสายไหลผ่านพื้นที่แคว้น
แคว้นปอลตาวา

แคว้นปอลตาวา  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ปอลเตาช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคกลางของประเทศยูเครน อาณาเขตส่วนใหญ่ของแคว้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐผู้บัญชาการคอสแซ็กในประวัติศาสตร์ ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือปอลตาวา ส่วนเมืองสำคัญอีกสองเมือง ได้แก่ ฮอริชนีเปลานีและแกรแมนชุก ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,352,283 คน
แคว้นแชร์นีฮิว

แคว้นแชร์นีฮิว  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แชร์นีฮิวช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคเหนือของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่แชร์นีฮิว ภายในแคว้นมีนิคม 1,511 แห่งที่มีขนาดต่างกันไปตั้งแต่เมืองใหญ่ไปจนถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นแชร์นีฮิวมีประชากร 959,315 คน
แคว้นเคียฟ

แคว้นเคียฟ  หรือที่บางครั้งเรียกว่า กือยิวช์ชือนา  เป็นแคว้นในตอนกลางและตอนเหนือของประเทศยูเครน แคว้นเคียฟมีพื้นที่ล้อมรอบกรุงเคียฟซึ่งเป็นนครปกครองตนเองที่มีสถานะพิเศษ และศูนย์กลางการบริหารของแคว้นก็อยู่ในกรุงเคียฟถึงแม้ว่านครแห่งนี้จะมิใช่ส่วนหนึ่งของแคว้นก็ตาม เขตมหานครเคียฟขยายออกจากกรุงเคียฟเข้ามาในพื้นที่บางส่วนของแคว้นซึ่งพึ่งพิงเศรษฐกิจและการคมนาคมขนส่งของกรุงเคียฟอย่างมีนัยสำคัญ
แคว้นเคียฟมีประชากร 1,795,079 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) เมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นคือบีลัตแซร์กวาซึ่งมีจำนวนประชากรกว่า 200,000 คน
เขตหวงห้ามเชียร์โนบีลตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นเคียฟ เขตดังกล่าวมีการบริหารจัดการแยกต่างหากจากแคว้นเคียฟและห้ามบุคคลทั่วไปเข้าพื้นที่
แคว้นแชร์กาซือ

แคว้นแชร์กาซือ  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แชร์กัชชือนา  เป็นแคว้นในภาคกลางของประเทศยูเครน มีแม่น้ำนีเปอร์ไหลผ่านพื้นที่ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่แชร์กาซือ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,160,744 คน
แคว้นกีรอวอฮรัด

แคว้นกีรอวอฮรัด  หรือที่บางครั้งเรียกว่า กีรอวอฮรัดช์ชือนา  เป็นแคว้นทางภาคกลางตอนล่างของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่กรอปึวนึตสกึย แคว้นนี้มีประชากร 903,712 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) แคว้นนี้เป็นแคว้นที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดของประเทศรองจากแคว้นแชร์นิวต์ซี
แคว้นวินนึตเซีย

แคว้นวินนึตเซีย  หรือที่บางครั้งเรียกว่า วินนึชชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่วินนึตเซีย แคว้นมีประชากร 1,509,515 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)
แคว้นคแมลนึตสกึย

แคว้นคแมลนึตสกึย  หรือที่บางครั้งเรียกว่า คแมลนึชชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ปอดิลเลียและพื้นที่ทางใต้ของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์วอลึญ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่คแมลนึตสกึย แคว้นมีประชากร 1,228,829 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)
แคว้นคแมลนึตสกึยก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1937 ในชื่อ "แคว้นกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย" โดยแยกพื้นที่ออกจากแคว้นวินนึตเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1941–1944 พื้นที่แคว้นตกอยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมนีนาซีและเป็นส่วนหนึ่งของไรชส์ค็อมมิสซารีอาทยูเครน หลังการล้อมกามิยาแนตส์–ปอดิลสกึยในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1944 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการปรอสคูรอฟ-เชียร์นอฟต์ซืย กองทัพโซเวียตได้ขับไล่เยอรมนีออกไปจากภูมิภาคนี้ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1941 ศูนย์กลางการบริหารแคว้นได้ย้ายจากกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึยมาอยู่ที่ปรอสกูริว ใน ค.ศ. 1954 ปรอสกูริวเปลี่ยนชื่อเป็นคแมลนึตสกึย หลังจากนั้นไม่นาน แคว้นกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึยจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "แคว้นคแมลนึตสกึย" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อเมืองศูนย์กลางการบริหาร
แคว้นแชร์นิวต์ซี

แคว้นแชร์นิวต์ซี  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แชร์นีแวชชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ประกอบด้วยพื้นที่ตอนเหนือของภูมิภาคบูโควีนาและภูมิภาคเบสซาเรเบีย มีพรมแดนระหว่างประเทศติดต่อกับประเทศโรมาเนียและประเทศมอลโดวา ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่แชร์นิวต์ซี
แคว้นแชร์นิวต์ซีครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 8,100 ตารางกิโลเมตร มีลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลาย กล่าวคือ เทือกเขาคาร์เพเทียนและเนินเขาที่สวยงามตรงตีนเทือกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นที่ราบกว้างขวางที่มีป่าปกคลุมบางส่วนและตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำนีสเตอร์กับแม่น้ำปรุต ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นแชร์นิวต์ซีมีประชากร 890,457 คน นับเป็นแคว้นที่เล็กที่สุดในยูเครนทั้งในแง่ขนาดเนื้อที่และในแง่จำนวนประชากร
ดิอินเทอร์เลซ

ดิอินเทอร์เลซ  เป็นห้องอยู่อาศัยขนาด 1,040 ยูนิตตั้งอยู่ระหว่างบูกิตเมอระฮ์ และ ควีนส์ทาวน์ ประเทศสิงคโปร์ อาคารเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการออกแบบที่คล้ายกับเจงก้าวางเรียงซ้อนกันแบบไม่สมบูรณ์ ผลงานออกแบบโดยสำนักงานสถาปัตยกรรมมหานคร (OMA) และได้รับรางวัล "เวิลด์บิลดิงออฟเดอะเยียร์" จากเทศกาลสถาปัตยกรรมโลก ปี 2015 
อาคารมีขนาด 170,000 ตารางเมตร ตั้งอยู่บนที่ดินขนาด 8 เฮกตาร์ บนหัวมุมถนนถนนดีโป อาคารประกอบด้วยบล็อกอยู่อาศัยจำนวน 31 บล็อก และห้องที่อยู่อาศัยมีขนาดตั้งแต่ 800 ถึง 6,300 ตารางฟุต นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น สระว่ายน้ำ ยิมออกกำลังกาย
วัดท้องคุ้ง (จังหวัดชลบุรี)

วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
วัดท้องคุ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 มีคำบอกเล่ากล่าวว่าพระภิกษุชราภาพรูปหนึ่ง เดินทางมาจากท้องถิ่นอื่น เมื่อมาถึงตำบลนาป่า เห็นว่าสภาพพื้นที่เป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน และเป็นที่มีความเงียบสงบ มีความเหมาะสมจะใช้ในการปฏิบัติธรรม จึงได้สร้างวัดที่บริเวณนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จ ยังไม่ได้ตั้งชื่อวัด ท่านได้พิจารณาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วว่า ตำบลนาป่ามีสภาพเป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน มีลักษณะคดเคี้ยววกไปวกมาเป็นคุ้ง เพราะน้ำเซาะ จึงตั้งชื่อว่า "วัดท้องคุ้ง" สำหรับลำห้วยยังปรากฏให้เห็น อยู่หลังวัดท้องคุ้งจนทุกวันนี้
เจ้าอาวาสรูปแรกคือขรัวตา เจ้าอาวาสรูปที่สองเป็นเกจิอาจารย์ซึ่งเป็นที่นับถือ คือ "หลวงพ่อหลง" เป็นพระที่มีชื่อเสียงทางด้านอยู่ยงคงกระพัน มีความเมตตาสูง เป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถมาก เป็นพระนักปกครอง เป็นพระนักพัฒนา ที่ วัตถุมงคลของท่านเป็นเหรียญที่ระลึกในการศพ มีทั้งเหรียญเงิน เหรียญทองแดง ปลุกเสกโดยคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงเมื่อ พ.ศ. 2466
อัลนัสลา

หินอัลนัสลา (อักษรโรมัน: Al Naslaa) เป็นธรณีสันฐานตั้งอยู่กลางทะเลทราย ระยะทาง 50 กิโลเมตรทางใต้ของโอเอซิสเตย์มาในซาอุดิอาระเบีย หินนี้แบ่งตรงกลางออกเป็นสองส่วน และสามารถคงตัวสมดุลอยู่ได้บนฐานเล็ก ๆ รูปลักษณ์โดยรวมของหินอาจเกิดจากการกร่อนของลมและเคมีที่เกิดขึ้นได้จากสภาวะที่ชื้นภายในหิน เชื่อว่าหินแตกเป็นสองส่วนจาก"joint" กระนั้นความน่าจะเป็นที่จะเป็นเช่นนั้นยังน่าตั้งคำถามอยู่
หินมีความสูงประมาณ 6 เมตร และกว้างปนะมาณ 9 เมตร พื้นผิวทางตะวันออกเฉียงใต้คลุมด้วยเพโทรกลิฟจำนวนมาก
อนุสรณ์ป้อมปราการที่เก้า

อนุสรณ์ป้อมปราการที่เก้า  เป็นอนุสรณ์สถานที่ออกแบบโดยอัลฟ็อนซัส วินเซ็นตัส อัมบราซิอูนัส ประติมากรชาวลิทัวเนีย เปิดตัวในปี 1984 เพื่อระลึกถึงเหยื่อของป้อมปราการที่เก้าซึ่งเป็นสถานที่ที่นาซีประหารชีวิตชาวยิวในคอฟโน
ในวันที่ 11 เมษายน 2011 อนุสรณ์สถานถูกก่อกวนและทำลาย ป้ายหลุมศพอนุสรณ์สถานถูกล้มทำลาย มีผู้พ่นสัญลักษณ์นาซีเป็นสีขาวบนอนุสรณ์ และมีผู้พ่นข้อความ (แปลว่า "ยิวออกไป" ในภาษาเยอรมัน) ไว้บนทางเดินที่อยู่ติดกัน
วัดละหารใหญ่

วัดละหารใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองบัว อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง 
วัดละหารใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2340 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2557 ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้างที่ชัดเจน แต่ในจารึกการสร้างอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดนั้น จารึกไว้ว่าอุโบสถได้สร้างขึ้นเมื่อ จ.ศ. 1199 ตรงกับ ปีระกา เดือน 4 แรม 11 ค่ำ วันพุธ ต่อมาได้มีการรื้อถอนอุโบสถ โดยมีการสร้างใหม่เพื่อทดแทนหลังเดิม ผู้มีอาวุโสเล่าว่าวัดละหารใหญ่เป็นวัดที่สร้างเป็นวัดที่ 4 ของจังหวัดระยอง สมัยนั้นชาวบ้านที่อยากให้ลูกหลานได้เรียนหนังสือ จะส่งไปเรียนที่วัดละหารใหญ่ ที่วัดยังมีสอนภาษาขอม ภาษาไทย ก่อนจะอุปสมบท
วัดละหารใหญ่มีพระเกจิอาจารย์ดังอย่างหลวงปู่สิน เจ้าตำรับพระขุนแผนพรายกุมาร
รอยัลสทิวเวิร์ต

รอยัลสทิวเวิร์ต หรือ รอยัลสทิวเวิร์ตทาร์ทัน (หรือ) เป็นผ้าทาร์ทัน หรือผ้าลายสกอต ที่รู้จักกันเป็นอย่างดีมีประวัติย้อนหลังไปถึงราชวงศ์สทิวเวิร์ต และยังเป็นแบบผ้าทาร์ทันส่วนพระองค์ในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ลายผ้า (sett) นี้มีการเผยแพร่อย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1831 ในหนังสือ "The Scottish Gael" โดยเจมส์ โลแกน (James Logan) ผ้าลายสกอตนี้สวมใส่โดยนักเป่าปี่สกอตของกองพันทหารราบที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ หรือ Black Watch, กองทหารม้ารักษาพระองค์ Royal Scots Dragoon Guards และกองทหารราบรักษาพระองค์ Scots Guards รวมถึงกลุ่มพลเรือนบางกลุ่มที่ได้รับการคัดเลือก กองลูกเสือโบลตันที่ 5 และกองลูกเสือพอตเตอร์สบาร์ที่ 5 สวมผ้าพันคอลายผ้านี้อย่างเป็นทางการโดยได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จพระราชินี วงดุริยางค์ the Queen's Bands จากมหาวิทยาลัยควีนสวมผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ตเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแบบอย่างเป็นทางการ เช่นเดียวกับวงเครื่องเป่าปี่สกอตของกรมตำรวจวินนิเพก ผ้าลายนี้อาจได้รับการสวมใส่โดยสมาชิกที่เข้าร่วมหลักสูตรฝึกอบรมผู้นำสายตรวจ
ตามหลักการผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ตนี้ไม่ควรสวมใส่โดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาตอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตามหน่วยงาน Scottish Register of Tartans ตั้งข้อสังเกตว่าในทางปฏิบัติ เนื่องจากความนิยม ผ้าลายนี้ได้กลายเป็นผ้าทาร์ทันสากล ที่ใครก็ตามที่ไม่มีผ้าทาร์ทันประจำตระกูลสามารถสวมใส่ได้ "ในลักษณะเดียวกับที่ชนเผ่าจะสวมผ้าทาร์ทันของหัวหน้าเผ่า เป็นการเหมาะสมสำหรับทุกคนที่เป็นพสกนิกรในพระราชินีที่จะสวมผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ต" คอลิน ฮัตเชสัน (Colin W Hutcheson) กล่าวถึงความเป็นสากลนี้ว่า "เกิดจากการทำให้เป็นการค้าในช่วงไม่นานนี้" ตามธรรมเนียมแล้วผ้าลายแบล็กวอต์ช (Black Watch หรือที่รู้จักในชื่อ Old Campbell, Grant Hunting, Universal, Government) และผ้าลายฮันติงสทิวเวิร์ต (Hunting Stewart) ถูกใช้เป็นผ้าทาร์ทันสากลและไม่จำเป็นต้องได้รับการอนุญาต
ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ผ้าลายรอยัลสทิวเวิร์ตได้กลายเป็นที่รู้จักกันดีในวงการแข่งรถ โดยแจ็คกี สจวร์ต (Jackie Stewart) แชมป์โลกฟอร์มูลาวัน 3 สมัย จากสกอตแลนด์ใช้ลายผ้าแบบรอยัลสทิวเวิร์ตติดรอบหมวกกันน๊อกของเขา ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ผ้าลายนี้ได้รับความนิยมนำไปประยุกต์ในแฟชั่นพังก์
เดอะ ทาทามิ กาแล็กซี

เดอะ ทาทามิ กาแล็กซี (; โรมาจิ: "Yojōhan Shinwa Taikei") เป็นนวนิยายญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2547 เขียนโดยโทมิฮิโกะ โมริมิ และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โอตะ นิยายเล่าเรื่องในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ซึ่งผู้ที่เล่าเรื่องเป็นนักศึกษานิรนามที่มหาวิทยาลัยเกียวโต ผู้ระลึกถึงความโชคร้ายของตนในปีก่อนหน้าของชีวิตในมหาวิทยาลัย เนื้อเรื่องมี 4 บท แต่ละบทเล่าเรื่องราวในจักรวาลคู่ขนานที่เขาสมัครเข้าชมรมในมหาวิทยาลัยที่แตกต่างกัน
นวนิยายภาคต่อชื่อเรื่องว่า วันร้อนตับแลบ รีโมตแอร์ ไทม์แมชชีนบลูส์ (; โรมาจิ: "Yojōhan Taimumashinburūsu") ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563 โดยเป็นการรวมตัวละครของ "เดอะ ทาทามิ กาแล็กซี" เข้ากับเนื้อเรื่องของบทละครเวทีและภาพยนตร์เรื่อง "ซัมเมอร์ไทม์แมชชีนบลูส์" ของมาโกโตะ อูเอดะ นวนิยายภาคต่อนี้มีการตีพิมพ์เป็นฉบับภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์น้ำพุในปี พ.ศ. 2565
"เดอะ ทาทามิ กาแล็กซี" ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ 11 ตอน สร้างโดยสตูดิโอแมดเฮาส์และกำกับโดยมาซาอากิ ยูอาซะ ออกอากาศทางผังรายการโนอิตามินะของช่องฟูจิทีวีในปี พ.ศ. 2553 อนิเมะดัดแปลงเรื่องนี้ได้รับการชื่นชมจากนักวิจารณ์ ได้รับรางวัลชนะเลิศในเทศกาลศิลปะสื่อญี่ปุ่นปี พ.ศ. 2553 ในสาขาแอนิเมชัน และในรางวัลโตเกียวอนิเมะปี พ.ศ. 2554 ในสาขาโทรทัศน์ ออริจินอลเน็ตแอนิเมชันดัดแปลงของเรื่อง "วันร้อนตับแลบ รีโมตแอร์ ไทม์แมชชีนบลูส์" สร้างโดยสตูดิโอไซแอนซ์ซารุเริ่มฉายทางดิสนีย์+ ตั้งแต่เดือนกันยายนถึงตุลาคม พ.ศ. 2565
หนังสือแสดงกิจจานุกิจ

หนังสือแสดงกิจจานุกิจ หรือสะกดตามต้นฉบับว่า หนังสือแสดงกิจจานุกิตย์ เป็นหนังสือที่รวบรวมสิ่งที่เป็นแก่นสารของพระพุทธศาสนา และเลือกสรรความรู้สมัยใหม่ในสมัยนั้น เช่น วิทยาศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และศาสนาเปรียบเทียบ ที่เป็นความรู้ทันสมัยและยังไม่เป็นที่ทราบกันทั่วไป
ที่มาของหนังสือ.
สืบเนื่องจากเหล่ามิชชันนารีที่เข้ามาเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในประเทศไทยในสมัยรัชกาลที่ 3 เริ่มตีพิมพ์ผลงานที่โจมตีพระพุทธเจ้าและพุทธศาสนาด้วยข้อความต่าง ๆ ว่าเป็นศาสนาล้าหลังบ้าง ด้อยพัฒนาบ้าง และท่านเจ้าพระยาก็โต้ตอบพวกหมอสอนศาสนาทั้งที่เป็นชาวเยอรมันและอเมริกัน จนท่านเหล่านั้นต้องยอมจำนนไปต่าง ๆ นานา และท่านเจ้าพระยาจึงรวบรวมคำพูดต่าง ๆ พิมพ์เป็นเล่มขึ้น 
การพิมพ์.
การพิมพ์ในระยะแรก ๆ นั้น บรรดาโรงพิมพ์ของพวกมิชชันนารีต่างรังเกียจไม่รับที่จะพิมพ์ เพราะเห็นว่าเป็นหนังสือที่ขัดต่อการเผยแพร่ศาสนาของตน และอ้างว่าขัดต่อหลักการและจุดประสงค์ของโรงพิมพ์ กระนั้น ท่านก็มาตั้งโรงพิมพ์เอง เรียกในสมัยนั้นว่า "การพิมพ์หิน" คือ ใช้แผ่นหินอ่อนมาสลักเป็นแม่พิมพ์ เป็นหนังสือจำนวน 390 หน้า และออกจำหน่ายเป็นครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2410 
ข้อวิจารณ์.
หลังจากหนังสือนี้พิมพ์ครั้งแรก ได้มีการวิจารณ์ถกเถียงจากเหล่ามิชชันนารีเป็นจำนวนมาก จนกระทั่ง Henry Alabaster อดีตรองกงสุลอังกฤษประจำประเทศสยาม และภายหลังได้มาเป็นข้าราชการในสมัยรัชกาลที่ 5 และเป็นต้นสกุล (เศวตศิลา) ได้นำข้อความบางตอนไปแปลเป็นภาษาอังกฤษในหนังสือของตนเองที่ชื่อว่า (The Wheel Of The Law) และอีกเล่มหนึ่งชื่อว่า (The Modern Buddhist) โดยเขาอ้างว่า ความคิดของเสนาบดีไทยคนนี้คือความคิดของชาวพุทธคนหนึ่ง เล่มหลังนี้พิมพ์ครั้งแรกโดย บริษัท (Trubner & Co.) ในลอนดอน เมื่อปี พ.ศ. 2413
ทัศนะของปัญญาชนสยาม.
สุลักษณ์ ศิวรักษ์ เคยกล่าววิจารณ์ว่า 
"เป็นหนังสือที่อวดได้ถึงความทันสมัยของพุทธศาสนา แต่การที่ไทยเราเดินตามฝรั่ง จนเลิกเชื่อเรื่องวัฏฏสงสารหรือการเวียนว่ายตายเกิด ซึ่งพิสูจน์ไม่ได้ตามแนวทางแห่งวิทยาศาสตร์...รวมทั้งความเชื่อเรื่องรุกขเทวดา นรกสวรรค์ แม้จนชาดกต่าง ๆ ก็เห็นเป็นว่าเรื่องเล่านิทานไป"
และอีกแห่งกล่าวว่า "1. ปฏิเสธความเชื่อแบบคริสต์ ที่มีความศักดิ์สิทธิ์ที่อธิบายไม่ได้ตามหลักวิทยาศาสตร์ 2. เราถือพุทธเป็นวิทยาศาสตร์ 3. คำเทศนาในปฐมสมโพธิกถา ถูกสมเด็จพระสังฆราชในสมัยรัชกาลที่ 5 ในคณะธรรมยุต ปฏิเสธเสียสิ้น"[]
มนุษย์เลื่อยยนต์

มนุษย์เลื่อยยนต์ หรือ เชนซอว์แมน (; โรมาจิ: "Chensō Man") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ ภาคแรกตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์" นิตยสารมังงะแนว"โชเน็ง"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2563 ภาคสองเริ่มเผยแพร่ทางนิตยสารออนไลน์ "โชเน็งจัมป์+" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 12 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงสร้างโดยสตูดิโอ MAPPA ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565 และต่อมาได้มีการประกาศว่าบทริเซะ หรือบทบอมบ์เกิร์ล จะได้รับการดัดแปลงให้อยู่ในรูปแบบของภาพยนตร์ในชื่อ "เชนซอว์แมน: เดอะมูฟวี่ บทริเซะ" มีกำหนดฉายในปี พ.ศ. 2568
ให้เสียงโดย: สรวิศ ตงเท่ง
ให้เสียงโดย: ยศภัทร ก้านเกตุ
ให้เสียงโดย: พิพัฒน์ บุญสิทธิเลิศ
ให้เสียงโดย: กรรัตน์ วงศ์เวชสวัสดิ์
ฟูอัด ชีฮับ

ฟูอัด อับดุลลาห์ ชีฮับ (19 มีนาคม พ.ศ. 2445 - 25 เมษายน พ.ศ. 2516) เป็นนักการเมืองชาวเลบานอนและประธานาธิบดีเลบานอนในปี พ.ศ. 2501 ถึง พ.ศ. 2507 และนอกจากนี้เขาเป็นผู้ก่อตั้งกองทัพเลบานอนหลังได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสและเขาเป็นผู้บัญชาการทหารกองทัพเลบานอนในปี พ.ศ. 2489
เขาเกิดในครอบครัวของราชวงศ์ชีฮับและเขาเข้าประจำกองทัพฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2462 และในปี พ.ศ. 2495 เขาเป็นนายกรัฐมนตรีเลบานอนเมื่อนายบิชารัต อัลคูรี (Bachera El-Khory) ประธานาธิบดีเลบานอนในขณะนั้นลาออกเนื่องจากมีการประท้วงไล่รัฐบาลของอัลคูรีและปรึกษาให้เขามีส่วนในการเลือกตั้้งครั้งต่อไปในขณะที่คามีล ชีมูน (Camille Chamoun) ได้เลืิอกให้เป็นประธานาธิบดีจากอัลคูรี
ระหว่างวิกฤตทางการเมืองเลบานอนในปี พ.ศ. 2501 ซึ่งมีความขัดแย้งกับชีมูนและผู้นำมุสลิมและเขาป้องกันไม่ให้กองทัพมาเข้าข้างรัฐบาลหรือฝ่ายค้านและปฏิเสธคำขอทั้งหมด ซึ่งในการตัดสินใจของเขาทำให้กองทัพเลบานอนรวมความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและสูญเสียความชอบธรรมอย่างจำกัดและเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานาธิบดีเลบานอนในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2501 โดยถือเป็น "ทางเลือกที่เป็นเอกฉันท์" ทั้งในและต่างประเทศและเขาสืบทอดตำแหน่งจากชึมูน
ในระหว่างการดำรงตำแหน่งของเขาซึ่งเขาพัฒนาประเทศเลบานอนให้มีความทันสมัยให้เหมือนกับประเทศตะวันตก อย่างไรก็ตามระบอบการปกครองของเขาถูกกล่าวหาว่าเป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จและการเพิ่มบทบาทของทหารและหน่วยสืบราชการลับหรือตำรวจลับ ซึ่งอุดมการณ์ทางการเมืองของเขารู้จักกันในชื่อลัทธินิยมชีฮับและเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2516
กะแล้วชีวิตรักวัยรุ่นของผมมันต้องไม่สดใสเลยสักนิด

กะแล้วชีวิตรักวัยรุ่นของผมมันต้องไม่สดใสเลยสักนิด (; โรมาจิ: "Yahari Ore no Seishun Rabukome wa Machigatteiru.") เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยวาตารุ วาตาริ และวาดภาพโดย Ponkan8 มีการดัดแปลงมังงะสามเรื่องและกวีนิพนธ์อีกสองเล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2550 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2558 ฤดูกาลที่ 3 และฤดูกาลสุดท้าย ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2563
วิดีโอเกม Yahari Game demo Ore no Seishun Rabukome wa Machigatteiru. เผยแพร่โดยสตูดิโอ 5pb เปิดตัวเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2556 สำหรับเพลย์สเตชัน วิตา วิดีโอเกมที่ 2 โดยสตูดิโอ 5pb เปิดตัวเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2559 โดยทั้งสองวิดีโอเกมถูกรวมเข้าด้วยกัน เปิดตัวเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2560 สำหรับเพลย์สเตชัน 4 ในชื่อ Yahari Ore no Seishun Rabukome wa Machigatteiru.
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
คุณแม่ที่มีสกิลพื้นฐานเป็นการโจมตีหมู่ แถมยังเบิ้ลได้แบบนี้ชอบไหมจ๊ะ

คุณแม่ที่มีสกิลพื้นฐานเป็นการโจมตีหมู่ แถมยังเบิ้ลได้แบบนี้ชอบไหมจ๊ะ (; โรมาจิ: "Tsūjō Kōgeki ga Zentai Kōgeki de ni Kai Kōgeki no Okā-san wa Suki Desuka?") เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยดาจิมะ อินากะ และวาดภาพโดยโปจิ อีดะ ตีพิมพ์โดยฟูจิมิโชโบ ภายใต้สำนักพิมพ์ Fujimi Fantasia Bunko ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2560 ถึงเมษายน พ.ศ. 2563 รวมทั้งหมด 11 เล่ม
มังงะดัดแปลงโดย Meicha ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนดิจิทัล คาโดกาวะโชเต็ง ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2560 ถึงมกราคม พ.ศ. 2564 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2562
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง (ญี่ปุ่น)
#เปลี่ยนทาง เครดิตตอนที่ 9 (ญี่ปุ่น)
กัตชินา

กัตชินา (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองที่ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตกัตชินสกี ในแคว้นเลนินกราด ประเทศรัสเซีย อยู่ห่างจากเซนต์ปีเตอส์เบิร์กไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์) ตามทางหลวงสาย E95 ซึ่งเชื่อมระหว่างเซนต์ปีเตอส์เบิร์กและปึสคอฟ มีประชากร #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง 
ก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อ "Khotchino", "Gatchina" (จนถึง 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923) "Trotsk" (จนถึง 2 สิงหาคม ค.ศ. 1929) และ "Krasnogvardeysk" (จนถึง 28 มกราคม 1944)
กัตชินาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นเลนินกราด เป็นศูนย์กลางด้านประวัติศาสตร์ มีพระราชวังกัตชินาตั้งอยู๋ซึ่งเป็นหนึ่งในพระราชฐานหลักของราชวงศ์รัสเซียในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 และพระราชวังกัตชินาเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกยูเนสโก "ศูนย์ประวัติศาสตร์แห่งเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและกลุ่มอนุสาวรีย์ที่เกี่ยวข้อง" สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอีกแห่งในกัตชินาคือพระราชวังปริออรัสกี
กัตชินาเป็นเมืองที่มีอันดับคุณภาพชีวิตในระดับที่สูงเมื่อเทียบกับเมืองอื่นในประเทศรัสเซีย
บาลาชิคา

บาลาชิคา (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองในแคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเปคอร์กา ห่างออกไปทางตะวันออกของถนนวงแหวนมอสโก 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์) มีประชากร #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง 
ภูมิศาสตร์.
เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องระบบแม่น้ำและทางน้ำที่เป็นเอกลักษณ์ ระบบแม่น้ำเปคอร์กาครอบคลุมพื้นที่ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) จากเหนือจรดใต้และ 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) จากตะวันออกไปตะวันตก และยังมีทะเลสาบและสระน้ำขนาดเล็กจำนวนมากที่เกิดขึ้นจากการสร้างเขื่อนเพื่อผลิตพลังงานน้ำให้โรงสีฝ้ายในศตวรรษที่ 19
ยุจโน-ซาฮาลินสค์

ยุจโน-ซาฮาลินสค์ (#เปลี่ยนทาง , , แปลตามตัวอักษรว่า "เมืองซาฮาลินใต้") เป็นเมืองในเกาะซาฮาลินและเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นซาฮาลิน ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกไกลของรัสเซีย ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศญี่ปุ่น การสกัดก๊าซและน้ำมันรวมถึงการแปรรูปเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลักบนเกาะ เมืองนี้มีชื่อว่า วลาดิมีรอฟกา  จากปี ค.ศ. 1882 ถึง 1905 จากนั้นเรียกว่า โทโยฮาระ (; โรมาจิ: "Toyohara-shi") ในช่วงที่จักรวรรดิญี่ปุ่นปกครองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1905 ถึง 1946 เมื่อการสำรวจสำมะโนปี 2010 มีประชากร 181,728 ในช่วงเวลาที่อยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น เมืองนี้ตั้งอยู่ในเขตโทโยฮาระ จังหวัดโทโยฮาระ (豐原支廳) จังหวัดคาราฟุโตะ.
ประวัติศาสตร์.
สนธิสัญญาพอร์ตสมัธ ซึ่งลงนามที่เมืองพอร์ตสมัธ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1905 ถือเป็นการยุติสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นระหว่างปี ค.ศ. 1904-1905 ญี่ปุ่นได้รับดินแดนทางใต้ของเกาะซาคาลิน และเช่าคาบสมุทรเหลียวตง และระบบรถไฟรัสเซียทางตอนใต้ของแมนจูเรีย วลาดิมีรอฟกากลายเป็นเมืองโทโยฮาระ (หมายถึง "หุบเขาแห่งความอุดมสมบูรณ์") ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดคาราฟูโตะของญี่ปุ่น ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองนี้ถูกกองทัพโซเวียตยึดครอง และในที่สุดก็กลายเป็นยูซโน-ซาคาลินสค์ และเป็นศูนย์กลางการปกครอง.
ในช่วงเวลาที่ญี่ปุ่นปกครอง เมืองนี้ตั้งอยู่ในเขตโทโยฮาระ จังหวัดโทโยฮาระ (豐原支廳) จังหวัดคาราฟุโตะ.
ความตึงเครียดระหว่างญี่ปุ่นและรัสเซียเกี่ยวกับเกาะแห่งนี้ยังคงอยู่.
ตัมบอฟ

ตัมบอฟ (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของแคว้นตัมบอฟ เขตสหพันธ์กลาง ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ที่จุดบรรจบกันของแม่น้ำทีสนาและแม่น้ำสตูเดเนตส์ ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงมอสโก ระยะทางประมาณ 418 กิโลเมตร (260 ไมล์) เมืองมีประชากร 280,161 คน (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2553); 293,658 คน (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2545); #เปลี่ยนทาง
ตอมสค์

ตอมสค์ (#เปลี่ยนทาง , , Selkup: Топӄо, "Topqo"; ไซบีเรียนตาตาร์: Түң-тора) เป็นเมืองและศูนย์กลางการบริหารของแคว้นตอมสค์ในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำตอม มีประชากร #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง 
ตอมสค์ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในไซบีเรีย ซึ่งฉลองครบรอบ 410 ปี เมื่อปี ค.ศ. 2014 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการศึกษาและวิทยาศาสตร์ โดยมีมหาวิทยาลัยของรัฐ 6 แห่ง มีนักศึกษามากกว่า 100,000 คน และเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในไซบีเรีย
ตูย์เมน

ตูย์เมน ("-MEN"; #เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและศูนย์กลางการปกครองของแคว้นตูย์เมน ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขายูรัล ริมแม่น้ำทูรา ตูย์เมนมีจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื่องจากการลงทุนด้านอุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซของประเทศรัสเซีย โดยมีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 847,488 คนในการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2021 ตูย์เมนเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของภูมิภาคยูรัลและเขตสหพันธ์ยูรัล ตูย์เมนเป็นเมืองแรกของไซบีเรียหากนับจากทางทิศตะวันตก
ชาวรัสเซียเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเมืองตูย์เมนเป็นแห่งแรกของไซบีเรีย โดยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1586 เพื่อรองรับการขยายตัวไปทางตะวันออกของรัสเซีย เมืองนี้ยังคงเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งทางตะวันออกของเทือกเขายูรัล ตูย์เมนตั้งอยู่ที่ชุมทางของเส้นทางการค้าที่สำคัญหลายสายและเข้าถึงทางน้ำที่เดินเรือได้สะดวก ตูย์เมนได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็วจากนิคมทางทหารขนาดเล็กเป็นเมืองการค้าและอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ เมืองนี้ยังคงมีอาคารเก่าแก่หลายแห่งที่เป็นประวัติศาสตร์ของเมืองตั้งอยู่ที่ใจกลางของเขตตูย์เมนเก่า
ปัจจุบัน ตูย์เมนเป็นศูนย์กลางธุรกิจที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางการขนส่ง และศูนย์กลางอุตสาหกรรมของแคว้นตูย์เมน ซึ่งเป็นภูมิภาคที่อุดมด้วยน้ำมัน และมีพรมแดนติดกับประเทศคาซัคสถาน และยังเป็นที่ตั้งของบริษัทหลายแห่งที่ดำเนินงานอยู่ในอุตสาหกรรมน้ำมันและ ก๊าซ
อูลยานอฟสค์

อูลยานอฟสค์  เดิมรู้จักกันในชื่อ ซิมบีร์สค์  จนถึงปี ค.ศ. 1924 เป็นเมืองและศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอูลยานอฟสค์ ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนแม่น้ำวอลกา มีระยะทาง 705 กิโลเมตร (438 ไมล์) ทางตะวันออกของกรุงมอสโก มีประชากร #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง 
เมืองนี้เป็นบ้านเกิดของวลาดีมีร์ เลนิน (เกิดที่อูลยานอฟ) ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อหลังจากการตายของเขาในปี ค.ศ. 1924; และบ้านเกิดของ อะเลคซันดร์ เคเรนสกี ผู้นำของรัฐบาลชั่วคราวรัสเซียซึ่งเลนินล้มล้างในช่วงการปฏิวัติเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 1917 เมืองนี้เป็นบ้านเกิดของนักเขียนที่มีชื่อเสียง เช่น อีวาน กอนชารอฟ, นิโคไล ยาซีคอฟ และนิโคไล คารามซิน และจิตรกรเช่น อาร์ดี พลาสตอฟ และ นิคาส ซาโฟรนอฟ ยูเนสโกได้กำหนดให้อูลยานอฟสค์เป็นเมืองวรรณกรรมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015
พระนางธูโมรณา

ธูโมรณา , หรือ ศยามาลา และ มฤตยูเทวี, เป็นพระเทพีในศาสนาฮินดูอันเป็นเทพีแห่งความตายและ นางเป็นชายาได้รับการยกย่องว่าศักติของท้าวพญายมราช นามของนางหมายถึง หมอกควันแห่งความตาย นางได้รับการยกย่องคติพราหมณ์ ฮินดูนิกายศักติคือหนึ่งในเทพีผู้รักษาอัฐโลกบาล อันเป็นอิตถีพละของท้าวพญายมราช
วัดเพิ่มประสิทธิผล

วัดเพิ่มประสิทธิผล หรือเรียกว่า วัดหัวบึง ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 55 หมู่ที่ 6 ตำบลงิ้วราย อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุต
ประวัติ.
วัดเพิ่มประสิทธิผล ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2411 เดิมทีเป็นแค่ที่พักสงฆ์ชั่วคราว โดยมีพระสมุห์คล้อย ได้มาจำพรรษาอยู่ และได้สร้างอุโบสถหลังแรกขึ้น ใช้เวลา 11 ปี จึงแล้วเสร็จ โดยมีนางเพิ่ม ประภาสะวัต นายประสิทธิ์ กันภัย (สามี) และ นายผล (ลูกชาย) ได้บริจาคที่ดินให้วัด จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดเพิ่มประสิทธิผล" 
รายนามเจ้าอาวาส.
เท่าที่ปรากฏรายชื่อ ดังนี้
พงศาวดารแห่งจอร์เจีย

พงศาวดารแห่งจอร์เจีย (:) หรือ อนุสรณ์ประวัติศาสตร์จอร์เจีย  เป็นอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ใกล้กับทะเลทบิลิซี ผลงานสร้างสรรค์โดยซูรับ เซเรเทลี ในปี 1985 แต่สร้างไม่เสร็จโดยสมบูรณ์ อนุสรณ์สถานในปัจจุบันประกอบด้วยเสา 16 เสา ความสูงระหว่าง 30–35 เมตร ครึ่งบนแสดงภาพของกษัติรย์ ราชินี และวีรชน ส่วนท่อนล่างเป็นชีวประวัติของพระเยซู นอกจากนี้ยังมีกางเขนเถาองุ่นของนักบุญนีโนและโบสถ์น้อยหนึ่งหลัง
กางเขนเถาองุ่น

กางเขนเถาองุ่น (:), กางเขนนักบุญนีโน (:) หรือ กางเขนจอร์เจีย  เป็นสัญลักษณ์สำคัญของคริสต์จักรออร์ทอดอกซ์จอร์เจีย เชื่อกันว่ามีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ในสมัยที่ศาสนาคริสต์กลายเป็นศาสนาทางการในราชอาณาจักรไอบีเรีย (คาร์ทลี)
ลักษณะเด่นของกางเขนเถาองุ่นคือแขนแนวนอนที่เอียงลงเล็กน้อย ตามธรรมเนียมเชื่อว่ามาจากนักบุญนีโน สตรีชาวกัปปาโดกีอาผู้เผยแผ่ศาสนาคริสต์ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือภาคตะวันออกและภาคใต้ของจอร์เจียไปจนถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของตุรกีในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดยใช้กางเขนหน้าตาเช่นนี้ขณะออกเผยแผ่ศาสนา ตำนานเล่าว่านางได้รับกางเขนเถาองุ่นนี้เองจากพระนางพรหมจารีย์มารีย์ (ในขณะที่บางตำนานเล่าว่านางสร้างกางเขนนี้ขณะเดินทางไปมสเฆทา) นางปักกางเขนนี้ไว้ในผมของตนและนำกางเขนนี้ติดตัวไปด้วยขณะเดินทางไปยังจอร์เจีย อย่างไรก็ตาม ไม่ปรากฏหลักฐานภาพกางเขนที่มีแขนเอียงลงเช่นนี้จนกระทั่งสมัยใหม่ตอนต้น
โฆษณาชวนเชื่อในประเทศญี่ปุ่น

การโฆษณาชวนเชื่อของประเทศญี่ปุ่นมีจุดเริ่มต้นมาจากก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อญี่ปุ่นสามารถเอาชนะจักรวรรดิรัสเซียในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1905 และได้ทำการผนวกเกาหลีในปี ค.ศ. 1910 ทำให้ญี่ปุ่นกลายเป็นประเทศอภิมหาอำนาจในทวีปเอเชีย รัฐบาลญี่ปุ่นเริ่มปลูกฝังความชาตินิยมให้กับชาวญี่ปุ่นโดยเฉพาะลัทธิบูชิโด ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีชาวญี่ปุ่นหรือทหารญี่ปุ่นที่ถูกปลูกฝังในเรื่องชาตินิยมสุดโต่งซึ่งมีความเชื่อว่า"ญี่ปุ่นจะไม่ยอมแพ้ต่อจักรวรรดินิยมหรือฝ่ายสัมพันธมิตร แม้จะต้องถวายชีวิตจนตัวตาย" ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้ในหลายสมรภูมิรบในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ญี่ปุ่นมักจะออกรบแบบถวายชีวิตหรือสู้จนตัวตายหรือที่เราเรียกว่า บันไซชาร์จ คือกลยุทธ์นึงที่ใช้การรบแบบคลื่นมนุษย์เป็นหลัก โฆษณาชวนเชื่อญี่ปุ่นยังถูกใช้อย่างมากในช่วงปลายสงครามหลักๆที่เห็นได้ชัดคือ ยุทธการไซปัน และ ยุทธการที่โอกินาวะ ที่มีประชาชนหรือชาวบ้านญี่ปุ่นกระทำการฆ่าตัวตายเพราะเชื่อว่าฝ่ายสหรัฐจะทำมิดีมิร้ายต่อตนเอง.
วัดกระทุ่มปี่

วัดกระทุ่มปี่ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ ๑ ตำบลโพธิ์ชัย อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี 
ประวัติ.
เดิมทีเนื้อที่ของวัดเป็นของ นายน้อย และนางจุ้ย สองสามีภรรยาชาวบ้านโพธิ์ชัย ได้ถางป่าและปลูกเป็นที่พักสำหรับสงฆ์ไว้ บางครั้งถึงคราวเทศกาลงานบุญ ชาวบ้านได้นิมนต์พระสงฆ์มาบำเพ็ญบุญ จนเกิดศรัทธาได้ถวายที่ดินให้สร้างเป็นวัดขึ้น 
ต่อมาได้มี ขุนโพธิ์ชัยราษฎร (เปรม จันทร์แสง) กำนันบ้านโพธิ์ชัย นายผ่อง นางเจียม และคนอื่นๆ โดยมี ขุนสวัสดิ์ (แสง) ได้เป็นธุระขอพระภิกษุจากพระสิงหบุราจารย์เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรีให้มาจำพรรษาที่วัดแห่งนี้ 
เรื่องเล่า.
โดยเหตุที่ว่า วัดนี้เคยเป็นป่าต้นจิก ป่าต้นกรด และป่าต้นกระทุ่ม ชุกชุมมาก และมีต้นกระทุ่มใหญ่อยู่ต้นหนึ่งขึ้นอยู่ริมน้ำ ชาวบ้านเล่าว่า วันดีคืนดี จะได้ยินเสียงคล้ายปี่ ดังมาจากต้นกระทุ่มต้นนั้น 
เหตุนี้ ชาวบ้านจึงเรียกว่า "กระทุ่มปี่" เมื่อตั้งเป็นวัดขึ้นจึงถือนิมิตนั้น ตั้งเป็นชื่อวัด
อาณาเขต.
วัดกระทุ่มปี่ ปัจจุบันมีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ 2 งาน 19 วา 
โดยทิศตะวันออก จรดนาวัด 
ทิศตะวันตก จรดลำน้ำโพธิ์ชัย 
ทิศเหนือ ติดที่ดินของนายมงคล สุคะโต 
ทิศใต้ ติดกับที่สาธารณะ
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2464 
และทรงพระกรุณาอุทิศ ให้มีเขตพระอุโบสถ ยาว 1 เส้น 10 วา กว้าง 1 เส้น 
ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2466 
ศาสนสถานและเสนาสนะ.
พระพุทธรูปหิน หน้าตักกว้าง 197 เซนติเมตร สูง 147 เซนติเมตรเมตร ได้มาจากวัดโบสถ์ ในปี พ.ศ. 2466 
พระเจดีย์ สร้างในปี พ.ศ. 2470 ฐานล่างวัดได้ 24 เมตร สูง 12 เมตร 50 เซนติเมตร 
กำแพงรอบวัด ยาว 48 เมตร 
หอระฆังสร้างเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2497 ด้วยงบ 4,190 บาท 
ศาลาการเปรียญ แบบคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น ยาว 10 วา 3 ศอก กว้าง 6 วา ด้วยงบ 46,925 บาท สร้างในปี พ.ศ. 2491
กุฏิสงฆ์ 8 หลัง แบบคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงปั้นหยา ด้วยงบ 83,560 บาท สร้างในปี พ.ศ. 2500 
รายนามเจ้าอาวาส.
1.พระอาจารย์จอย พ.ศ. 2449 - พ.ศ. 2460
2.พระใบฎีกาโท้ พ.ศ. 2460 - พ.ศ. 2474
3.พระครูวินยาภิรัต (เฟื่อง ภควมฺปติ) พ.ศ. 2474 - พ.ศ. 2479 
4.พระสมุห์แก่น อุปคุตโต พ.ศ. 2479 - ลาสิกขา พ.ศ. 2484 
5.พระภิกษุอัมพร พ.ศ. 2484 - ลาสิกขา พ.ศ. 2485 
6.พระภิกษุหวน พ.ศ. 2485 - ลาสิกขา 
7.พระสิงหบุราจารย์ (แป้น ภทฺทโก) 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 
8.พระสิงหคณาจารย์ (ทวี สุวณฺณปาโล) 
11 สิงหาคม พ.ศ. 2531 - ปัจจุบัน
โรงเรียนวัดกระทุ่มปี่ภัทรราษฎร์ประสิทธิ์.
เริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2488 โดยการนำของชาวบ้านโพธิ์ชัย ได้ร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อสร้างอาคารเรียน 1 หลัง โดยมี ขุนเชาว์โพธิ์ชัย (เล็ก จันทร์แสง) ได้ร่วมบริจาคเรือนไม้หลังเก่าของตนให้เป็นอาคารเรียนชั่วคราว คิดเป็นเงิน 2,365 บาท 
ต่อมา พระมหาแป้น ภทฺทโก ได้ร่วมกับชาวบ้านและทางราชการ ได้สร้างอาคารเรียนหลังใหม่ เป็นชนิดคอนกรีตเสริมเหล็ก และได้ตั้งชื่อใหม่ว่า โรงเรียนวัดกระทุ่มปี่ภัทรราษฎร์ประสิทธิ์
ปัจจุบันเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย
วัดถนนใหญ่

วัดป่าเทพเนรมิต เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ หมู่ 6 ตำบลถนนใหญ่ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ประวัติ.
วัดถนนใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2335 ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยการนำของครูบาสิงห์ ผู้คนที่อาศัยอยู่ในชุมชน บ้านถนนใหญ่และวัดถนนใหญ่นี้ เป็นชาวไทยพวน เมื่อคนไทยพวนที่อพยพมาก ก็จะมาสร้างเรือนกันอยู่บริเวณ ที่วัดถนนใหญ่มีพระอุปัชฌาย์ 3 ท่านคือ อุปัชฌาย์สิงห์ อุปัชฌาย์ขัน อุปัชฌาย์เกตุ
เกียรติคุณ.
ได้รับการคัดเลือกโดยสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติประกาศให้เป็น สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น เฉลิมพระเกียรติ 82 พรรษา ประจำปีพุทธศักราช 2552 
พร้อมกับที่ประชุมของมหาเถรสมาคมได้พิจารณาแล้วลงมติเห็นชอบให้ วัดถนนใหญ่ ตำบลถนนใหญ่ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดป่าเทพเนรมิต" ในการประชุมครั้งที่ 15/2552 เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
เทลส์ออฟแฟนตาเซีย

เทลส์ออฟแฟนตาเซีย  เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทที่ได้รับการพัฒนาโดยวูล์ฟทีม เกมนี้เป็นภาคแรกในซีรีส์"เทลส์"ของบริษัทนัมโค ซึ่งได้รับการเปิดตัวครั้งแรกสำหรับซูเปอร์แฟมิคอมในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1995 ต่อมา ได้ย้ายไปยังแพลตฟอร์มอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง รวมถึงเวอร์ชันเฉพาะญี่ปุ่นสำหรับเพลย์สเตชันในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 และเวอร์ชันเกมบอยอัดวานซ์ที่เผยแพร่โดยนัมโคที่ประเทศญี่ปุ่นญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2003 รวมถึงต่อมาได้รับการเผยแพร่โดยบริษัทนินเท็นโดในทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 นับเป็นครั้งแรกที่วางจำหน่ายเกมดังกล่าวอย่างเป็นทางการเป็นภาษาอังกฤษ ส่วนฉบับรีเมคระบบเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิลในชื่อเทลส์ออฟแฟนตาเซียฟูลวอยซ์อิดิชัน (テイルズ オブ ファンタジア-フルボイスエディション-, "เทรูซุ โอบุ ฟันตาเจีย -ฟูรุ โบอิซุ เอดิชง-") ได้ตามมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 โดยมีการพากย์เต็มรูปแบบในฉากเนื้อเรื่อง ซึ่งต่อมาได้รับการรวมเข้ากับการปรับปรุงเพิ่มเติมโดยเป็นส่วนหนึ่งของ"" ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 ผู้ผลิตเกมได้ตั้งชื่อประเภทที่มีลักษณะเฉพาะให้เกมประเภทนี้ว่า"เลเจนดารี อาร์พีจี" (伝説のRPG, "เด็นเซ็ตสึ โนะ อาร์พีจี") โดย"ฟูลวอยซ์อิดิชัน"มีชื่อว่า"เลเจนดารี อาร์พีจี เอ็มเบลลิชด์วิธวอยส์" (声が彩る、伝説のRPG, "โคเอะ งะ อิโรโดรุ, เด็นเซ็ตสึ โนะ อาร์พีจี") นอกจากนี้ เดอแจปได้เผยแพร่การแปลโดยแฟน ๆ อย่างไม่เป็นทางการของเวอร์ชันซูเปอร์แฟมิคอมดั้งเดิมเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001
เกมดังกล่าวเกิดขึ้นในโลกแฟนตาซีของอาเซเลีย และเดินเรื่องตามเครส แอลบาน ซึ่งเป็นนักดาบที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ผู้พยายามแก้แค้นหลังจากที่บ้านเกิดของเขาถูกทำลาย แต่หลังจากค้นพบตัวตนของเขาในฐานะผู้สืบเชื้อสายมาจากหนึ่งในสี่นักรบ เขาก็เข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งเกี่ยวกับเดออส ผู้ทำสงครามซึ่งเป็นศัตรูหลักของเกมอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขาได้รับการปล่อยตัวจากการถูกจองจำ ด้วยเหตุนี้ เครสจึงต้องใช้การเดินทางข้ามเวลาเพื่อรวบรวมพันธมิตรที่สามารถช่วยให้เขายุติการอาละวาดของเดออส ตลอดจนเพื่อทุกคน
เกมนี้ได้รับการเขียนและตั้งโปรแกรมโดยโยชิฮารุ โกตันดะ, ออกแบบโดยมาซากิ โนริโมโตะ ตลอดจนแต่งเพลงโดยโมโตอิ ซากูราบะ, ชินจิ ทามูระ และเรียวตะ ฟูรูยะ ส่วนตัวละครได้รับการออกแบบโดยศิลปินมังงะอย่างโคซูเกะ ฟูจิชิมะ นอกจากนี้ ยังมีซีรีส์อนิเมะสั้นที่สร้างจากเกม โดยให้ชื่อว่า"เทลส์ออฟแฟนตาเซีย: ดิแอนิเมชัน" ซึ่งเปิดตัวใน ค.ศ. 2004
รูปแบบการเล่น.
ระบบประจัญบาน.
ในระบบลิเนียร์โมชันแบตเทิล (LMBS) การต่อสู้จะเล่นในลักษณะภูมิประเทศปริภูมิสองมิติที่มักจะกว้างกว่าความกว้างของหน้าจอเดียว ดังนั้นหน้าจอจึงสามารถเลื่อนไปทางซ้ายและทางขวาได้ ขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่ตัวละครและฝ่ายตรงข้ามตั้งอยู่อย่างเกี่ยวข้องกัน ระบบลิเนียร์โมชันแบตเทิลมีเมนูหยุดชั่วคราวระหว่างการต่อสู้ที่ให้ผู้เล่นเลือกคาถาหรือไอเทม เช่นเดียวกับเกมต่อสู้บางเกม เป็นไปได้ที่จะกำหนดไอเทมหรือท่าแบบผสมให้แก่ปุ่มเฉพาะเพื่อเป็นทางลัดสำหรับการกระทำอย่างรวดเร็ว
เมื่อเทียบกับระบบผลัดตาเดินอื่น ๆ ส่วนใหญ่ ผู้เล่นผู้เล่นจะควบคุมการกระทำของสมาชิกแต่ละคนในทีม แต่ในระบบการต่อสู้แบบเคลื่อนที่เชิงเส้น ผู้เล่นจะควบคุมเฉพาะตัวละครหลักโดยตรงในแบบเรียลไทม์เท่านั้น ส่วนตัวละครอื่น ๆ ในทีมสามารถตั้งค่าเป็นโหมอยู่เฉย ๆ (ป้องกันเท่านั้น), โหมดแอ็กทีฟและโจมตี (ควบคุมโดยคอมพิวเตอร์) หรือผู้เล่นสามารถบังคับตัวละครให้เคลื่อนที่หรือใช้คาถาจากเมนูหยุดชั่วคราวได้ ซึ่งสำหรับเกมประเภทหลายผู้เล่นนั้น ตัวละครสมาชิกอื่น ๆ ก็สามารถควบคุมโดยผู้เล่นมนุษย์คนอื่นได้
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 48

การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ครั้งที่ 48 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 22–25 กันยายน พ.ศ. 2565 โดยมีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 4 ทีม คือ ไทย (เจ้าภาพ), มาเลเซีย, ทาจิกิสถาน และ ตรินิแดดและโตเบโก
สถานที่แข่งขัน.
สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้เปิดให้จังหวัดที่มีความพร้อมเสนอแผนจัดการแข่งขันฟุตบอล International ‘A’ Match ตามปฏิทิน ฟีฟ่า เดย์ โดยให้ส่งเอกสารยื่นความจำนงภายในวันที่ 30 มิถุนายน 2565 โดยเบื้องต้นมี 3 สนามที่ถูกเสนอให้พิจารณาเป็นเจ้าภาพในการแข่งขันครั้งนี้ คือ สนามกีฬาติณสูลานนท์ ในจังหวัดสงขลา, ลีโอ เชียงราย สเตเดียม ในจังหวัดเชียงราย และสนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี ในจังหวัดเชียงใหม่ สุดท้ายในวันที่ 27 กรกฎาคม สมาคมฯ จึงเลือกสนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปีเป็นเจ้าภาพในการแข่งขันครั้งนี้ 
นัด.
เวลาทั้งหมดเป็นเวลาท้องถิ่น, เวลาอินโดจีน
บีโรบิดจัน

บีโรบิดจัน (#เปลี่ยนทาง , ; , "Birobidzhan") เป็นเมืองและศูนย์กลางการบริหารของแคว้นปกครองตนเองยิว ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย ใกล้พรมแดนจีน-รัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2024 มีประชากร 67,788 คน และภาษาราชการคือภาษายิดดิช บีโรบิดจันได้รับการตั้งชื่อตามแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดสองสายในเขตปกครองตนเอง ได้แก่ บีรา และ บิดจาน บีราตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหุบเขาบิดจาน ไหลผ่านเมือง แม่น้ำทั้งสองสายเป็นแม่น้ำสาขาของอามูร์
นาเรียน-มาร์

นาเรียน-มาร์ (เนเนตส์: Няръянa марˮ, "Nyar'yana marq" แปลว่า "เมืองสีแดง") เป็นเมืองท่าทางทะเลและแม่น้ำ และศูนย์กลางการปกครองของเขตปกครองตนเองเนเนตส์ ประเทศรัสเซีย เมืองนี้ตั้งอยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำเพโชรา ห่างจากปากแม่น้ำไปทางต้นน้ำ 110 กิโลเมตร (68 ไมล์) เมืองนาเรียน-มาร์ตั้งอยู่ทางเหนือของวงกลมอาร์กติกบริเวณทะเลแบเร็นตส์ มีประชากร #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; 17,000 คน (ค.ศ. 1973) ประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรเนเนตเซียอาศัยอยู่ในเขตเมือง
ฮันตี-มันซิสค์

ฮันตี-มันซิสค์ (#เปลี่ยนทาง , , lit. "Khanty-Mansi Town"; ฮันตี: , "Jomvoćś"; มันซิ: , "Abga") เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของเขตปกครองตนเองคันตี-มันซี–ยูกรา ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเอิร์ทช ห่างจากจุดบรรจบกับแม่น้ำอ็อบ เป็นระยะทาง 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) และอยู่ในภูมิภาคที่อุดมด้วยน้ำมันของไซบีเรียตะวันตก แม้จะเป็นเมืองอิสระ แต่ฮันตี-มันซิสค์ยังทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตฮันตี-มันซิสกี้
ฮันตี-มันซิสค์เป็นหนึ่งในเมืองหลวงไม่กี่แห่งของภูมิภาครัสเซียซึ่งไม่ใช่เมืองที่ใหญ่ที่สุดในพื้นที่ เมืองที่ใหญ่กว่าได้แก่ เซอร์กุต, นิจเนวาร์ตอฟสค์ และ เนฟเตยูกันสค์