ป้อมปราการเมืองปักกิ่ง

ป้อมปราการเมืองปักกิ่ง เป็นชุดของกำแพงที่มีหอคอยและประตูที่สร้างขึ้นในปักกิ่ง ประเทศจีนในต้นทศวรรษ 1400 กระทั่งถูกรื้อถอนบางส่วนใน ค.ศ. 1965 เพื่อก่อสร้างถนนวงแหวนรอบที่ 2 และรถไฟใต้ดินปักกิ่งสาย 2 กำแพงเดิมได้รับการอนุรักษ์ไว้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง ทางใต้ของสถานีรถไฟปักกิ่งพอดี แนวเขตทั้งหมดของกำแพงเมืองชั้นในและชั้นนอกทอดยาวประมาณ 
ปักกิ่งเคยเป็นเมืองหลวงของจีนมาเกือบตลอดช่วงราชวงศ์หยวน หมิง และชิง รวมถึงเป็นเมืองหลวงรองในสมัยราชวงศ์เหลียวและจิน ด้วยเหตุนี้ เมืองจึงจำเป็นต้องมีระบบป้อมปราการที่กว้างขวางล้อมรอบพระราชวังต้องห้าม นครจักรพรรดิ เมืองชั้นใน และเมืองชั้นนอก ป้อมปราการเหล่านี้ประกอบด้วยหอประตู ประตู ซุ้มประตู หอตรวจการณ์ ประตูปราสาท หอประตูปราสาท ซุ้มประตูปราสาท ประตูน้ำ หอประตูน้ำ หอตรวจการณ์ศัตรู หอยามมุม และระบบคูน้ำ ถือได้ว่าเป็นระบบป้องกันที่ครอบคลุมมากที่สุดในประวัติศาสตร์จีนยุคจักรวรรดิ
หลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ชิงใน ค.ศ. 1911 ป้อมปราการของปักกิ่งก็ค่อย ๆ ถูกรื้อถอนไป พระราชวังต้องห้ามยังคงอยู่เกือบจะสมบูรณ์และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์พระราชวัง ป้อมปราการบางส่วนยังคงอยู่สมบูรณ์ ได้แก่ เทียนอันเหมิน หอประตูและหอตรวจการณ์ที่เจิ้งหยางเหมิน หอตรวจการณ์ที่เต๋อเชิ่งเหมิน หอยามมุมตะวันออกเฉียงใต้ และส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองชั้นในใกล้ฉงเหวินเหมิน สองส่วนหลังนี้กลายเป็นสวนโบราณสถานกำแพงเมือง ส่วนของกำแพงเมืองชั้นนอกไม่เหลืออยู่เลย หย่งติ้งเหมินได้รับการสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดใน ค.ศ. 2004
ประวัติศาสตร์.
เมืองต้าตู เมืองตั้งต้นของปักกิ่งในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1264 โดยราชวงศ์หยวน ต้าตูมีประตูเมือง 11 แห่ง โดยมีประตูสามแห่งทางด้านตะวันออก ใต้ และตะวันตก ส่วนกำแพงด้านเหนือมีสองประตู ประตูทางตะวันออกสามแห่ง จากเหนือลงใต้ มีชื่อว่า กวางซีเหมิน  ฉงเหรินเหมิน  และฉีหฺวาเหมิน  ประตูทางตะวันตกสามแห่ง จากเหนือลงใต้ มีชื่อว่าซู่ชิงเหมิน  เหออี้เหมิน  และผิงเจ๋อหมิน  ประตูทางใต้สามแห่ง จากตะวันตกไปตะวันออก มีชื่อว่าชุ่นเฉิงเหมิน  ลี่เจิ้งเหมิน  และเหวินหมิงเหมิน  ประตูทางเหนือสองแห่ง จากตะวันตกไปตะวันออก มีชื่อว่าเจี้ยนเต๋อเหมิน  และอันเจินเหมิน 
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1368 นายพลสฺวี ต๋าแห่งราชวงศ์หมิงยึดเมืองจากจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์หยวน จักรพรรดิชุ่น สฺวี ต๋าเห็นว่าระบบป้อมปราการของต้าตูนั้นใหญ่เกินกว่าจะป้องกันระหว่างการปิดล้อมได้ เขาจึงมีคำสั่งให้สร้างกำแพงทางเหนือของเมืองขึ้นใหม่ให้ห่างจากตำแหน่งเดิมไปทางใต้ การก่อสร้างนี้เป็นการสร้างล่วงหน้าก่อนที่เมืองจะมีการขยายตัวไปทางเหนือตามแผน กำแพงใหม่ถูกสร้างขึ้นโดยมีการเพิ่มชั้นอิฐเข้าไปอีก ทำให้การป้องกันเมืองแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
กำแพงทางเหนือดั้งเดิมถูกทิ้งร้างหลัง ค.ศ. 1372 แต่ก็ยังคงถูกใช้เป็นการป้องกันรองในช่วงราชวงศ์หมิง ในช่วงกบฏของอัน ต๋า มีกองทหารหมิงบางส่วนประจำการอยู่ที่ประตูเหล่านั้น กำแพงเมืองต้าตูส่วนเหนือและตะวันตกยังคงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย รวมถึงส่วนหนึ่งของระบบคูเมืองในบริเวณเหล่านั้น นอกจากนี้ กำแพงดินอัดครึ่งล่างของประตูปราสาทที่ซู่ชิงเหมินก็ยังคงมองเห็นได้ในปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 1370 จักรพรรดิหงอู่พระราชทานตำแหน่ง "อ๋องแห่งยาน" ให้แก่จู ตี้ (ต่อมาคือจักรพรรดิหย่งเล่อ) พระราชโอรสองค์ที่สี่ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เป่ย์ผิง (ปัจจุบันคือปักกิ่ง) ใน ค.ศ. 1379 พระราชวังแห่งใหม่สร้างแล้วเสร็จ และจู ตี้ได้ย้ายเข้าประทับในปีถัดมา"
ใน ค.ศ. 1403 จู ตี้เปลี่ยนชื่อเมืองจากเป่ย์ผิง ("สันติภาพทางเหนือ") เป็นเป่ย์จิง ("เมืองหลวงทางเหนือ") ใน ค.ศ. 1406, พระองค์เริ่มวางแผนที่ย้ายเมืองหลวงจากหนานจิงมายังปักกิ่ง ในเวลานั้น ปักกิ่งเป็นเพียงเมืองหลวงของรัฐอุปถัมภ์ของอาณาจักรยานเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่มีป้อมปราการกว้างขวางมากนัก จำเป็นต้องมีการขยายและสร้างใหม่ครั้งใหญ่เพื่อตอบสนองความต้องการด้านการป้องกันของเมืองหลวงแห่งใหม่ เพื่อให้สามารถต้านทานการรุกรานของมองโกลจากทางเหนือที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อสร้างส่วนป้อมปราการของปักกิ่งในสมัยราชวงศ์หมิง
งานก่อสร้างพระราชวังซีเน่ย์ ("ตะวันตกใน") เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1406 บนรากฐานของตำหนักอ๋องยานและแล้วเสร็จในปีถัดมา ใน ค.ศ. 1409 เจี้ยนโช่วหลิ่งสร้างเสร็จที่เขาเทียนโช่วในเขตชางผิง ใน ค.ศ. 1416 การก่อสร้างพระราชวังต้องห้ามเริ่มขึ้น โดยมีรูปแบบที่เลียนแบบพระราชวังหลวงหนานจิงเดิม ท้องพระโรง พระตำหนัก และศาลาต่าง ๆ ในพระราชวังต้องห้าม เช่น ไท่เมี่ยว หอบูชาบรรพบุรุษ ภูเขาว่านซุ่ย ทะเลสาบไท่เย่ ตำหนักสิบอ๋อง ตำหนักเจ้าชาย ตำหนักขุนนาง และหอกลองและหอระฆังถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานี้ กำแพงเมืองทางใต้ถูกย้ายลงไปทางใต้ เพื่อให้มีพื้นที่มากขึ้นสำหรับกลุ่มอาคารเมืองหลวงในอนาคต ใน ค.ศ. 1421 เมืองหลวงของราชวงศ์หมิงถูกย้ายอย่างเป็นทางการจากหนานจิง ("เมืองหลวงทางใต้") มายังปักกิ่ง ("เมืองหลวงทางเหนือ") หอสักการะฟ้า วิหารแห่งโลกและวัดเสี่ยนทงถูกสร้างขึ้นในพื้นที่ซึ่งขณะนั้นเป็นชานเมืองทางใต้ แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่าแกนกลางของเมืองถูกย้ายไปทางตะวันออกเพื่อปราบปรามชี่ของราชวงศ์ก่อนหน้า (ชี่ใหม่มาจากทิศตะวันออกที่ดวงอาทิตย์ขึ้นทุกวัน)
การขยายเมืองครั้งที่สองเกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1436 ถึง 1445 ตามพระราชโองการของจักรพรรดิหมิงอิงจง งานก่อสร้างที่สำคัญประกอบด้วยการเพิ่มชั้นอิฐพิเศษที่ด้านในของกำแพงเมือง การสร้างส่วนใต้สุดที่ทะเลสาบไท่เย่ การก่อสร้างหอประตู ประตูปราสาท และหอตรวจการณ์ที่ประตูเมืองสำคัญทั้งเก้าแห่ง การก่อสร้างหอตรวจการณ์ที่มุมทั้งสี่ การตั้งไผฟางไว้นอกประตูเมืองสำคัญแต่ละแห่งและเปลี่ยนสะพานข้ามคูเมืองที่ทำจากไม้เป็นสะพานหิน มีการสร้างประตูน้ำใต้สะพานและเสริมความแข็งแรงให้กับตลิ่งคูเมืองด้วยหินและอิฐ
ระบบกำแพงเมืองและคูเมืองที่ขยายใหม่มีความยาวรอบปริมณฑล 45 ลี้  ให้การป้องกันที่แข็งแกร่ง สุสานหลวงถูกสร้างขึ้นที่บริเวณชานเมือง เมืองชางผิงซึ่งเป็นเมืองเสบียง ส่วนในของกำแพงเมืองจีน และป้อมปราการห่างไกลอื่น ๆ ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันปักกิ่งในระหว่างการปิดล้อม
เมืองเผชิญกับการรุกรานจากมองโกลหลายครั้ง ใน ค.ศ. 1476 มีการเสนอให้สร้างกำแพงเมืองชั้นนอกขึ้น ใ ค.ศ. 1553 ระบบกำแพงเมืองชั้นนอกรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่และคูน้ำสร้างแล้วเสร็จทางทิศใต้ของเมืองเดิม ทำให้เกิดรูปร่างคล้ายอักษร "凸" แนวป้องกันนี้ได้รับการดูแลรักษามาเกือบ 400 ปี
ระบบการป้องกันด้วยกำแพงและคูเมืองยังคงถูกเก็บรักษาไว้โดยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644–1912) โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม นครจักรพรรดิได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมด บ้านเรือนจำนวนมากที่เคยเป็นที่พำนักของข้าราชการชั้นในในสมัยราชวงศ์หมิงถูกดัดแปลงเป็นที่อยู่อาศัยสำหรับสามัญชน เช่นเดียวกับสำนักงานราชการหลายแห่ง บ้านพักคนรับใช้ โกดังเก็บของ และโรงเก็บฟางข้าว ชาวฮั่นถูกบังคับให้อาศัยอยู่ในเมืองชั้นนอกหรือนอกเมือง เนื่องจากที่อยู่อาศัยในเมืองชั้นในกลายเป็นที่พำนักเฉพาะสำหรับแปดกองธง ชาวแมนจูที่มีความสัมพันธ์กับจักรพรรดิ มีการสร้างที่อยู่อาศัยเพิ่มเติมในเมืองชั้นในสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ รวมถึงวัดพุทธนิกายเกลุก นอกจากนี้สวน "สามเขาห้าอุทยาน" ในเขตชานเมืองด้านตะวันตกก็ถูกสร้างขึ้นในเวลานี้เช่นกัน
เมื่อชาวอังกฤษมาถึงปักกิ่งเป็นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ชิง พวกเขาได้บันทึกเกี่ยวกับสี่ส่วนของเมืองลงในหนังสือพิมพ์ว่า ได้แก่ เมืองจีน (เมืองชั้นนอก) เมืองตาตาร์ (เมืองชั้นใน) นครจักรพรรดิและพระราชวังต้องห้าม
การรื้อถอน.
บันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่าเมื่อหลี่ จื้อเฉิงถอยทัพออกจากเมืองใน ค.ศ. 1644 เขาออกคำสั่งให้เผาทำลายพระราชวังของราชวงศ์หมิงและประตูเมืองหลัก แต่ใน ค.ศ. 1960 เมื่อกำแพงเมืองถูกรื้อถอนในที่สุด คนงานก็ได้ตระหนักว่าหอคอยและส่วนประตูของ ตงจื๋อเหมินและฉงเหวินเหมินนั้นเป็นของเดิมที่สร้างในสมัยราชวงศ์หมิง
ระบบกำแพงและคูน้ำได้รับการบำรุงรักษาอย่างดีเยี่ยมตลอดช่วงราชวงศ์หมิงและชิง ยาวนานไปจนถึง ค.ศ. 1900 ห้ามไม่ให้มีการเจาะรูหรือสร้างซุ้มประตูใด ๆ ความเสียหายใด ๆ แม้เป็นเพียงอิฐที่หายไปก้อนเดียว ก็จะถูกรายงานต่อทางการและได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว
ป้อมปราการได้รับความเสียหายอย่างมากในช่วงกบฏนักมวย (ค.ศ. 1898–1901) สมาคมคุณธรรมและสันติสุขเผาทำลายหอประตูที่เจิ้งหยางเหมิน และหอตรวจการณ์ถูกทำลายโดยทหารอินเดีย หอตรวจการณ์ที่เฉาหยางเหมินและฉงเหวินเหมินถูกทำลายด้วยปืนใหญ่จากกองกำลังญี่ปุ่นและอังกฤษ และหอยามที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองชั้นในถูกทำลายด้วยปืนใหญ่ของรัสเซีย กองทหารอังกฤษรื้อกำแพงเมืองชั้นนอกส่วนตะวันตกที่หย่งติ้งเหมินและกำแพงเมืองที่ล้อมรอบหอสักการะฟ้า พวกเขาย้ายสถานีปลายทางของทางรถไฟปักกิ่ง–เฟิ่งเทียนจากหม่าเจียพู่ซึ่งอยู่นอกเมือง ไปยังบริเวณหอสักการะฟ้า ซึ่งเป็นที่ตั้งกองบัญชาการของกองกำลังอังกฤษและอเมริกัน นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ราชวงศ์หมิงที่กำแพงเมืองถูกทำลาย ใน ค.ศ. 1901 กองทหารอังกฤษรื้อกำแพงเมืองชั้นนอกส่วนตะวันออกที่หย่งติ้งเหมินเพื่อขยายทางรถไฟไปทางตะวันออกถึงเจิ้งหยางเหมิน ซึ่งทำให้สามารถก่อสร้างสถานีรถไฟเจิ้งหยางเหมินตะวันออก (สถานีเฉียนเหมินในปัจจุบัน) ที่นี่ เจ้าหน้าที่สถานทูตและสถานกงสุลอังกฤษสามารถขึ้นรถไฟเดินทางไปยังเมืองท่าเทียนสิน (ปัจจุบันคือเทียนจิน) ได้ในกรณีจำเป็นต้องถอยทัพ กองทหารอังกฤษยังรื้อกำแพงเมืองชั้นนอกส่วนตะวันออกใกล้ตงเปี้ยนเหมินเพื่อก่อสร้างทางรถไฟสายปักกิ่ง–ตงเปี้ยนเหมิน–ทงโจว
รัฐบาลจักรวรรดิของจีนในสมัยราชวงศ์ชิงล่มสลายใน ค.ศ. 1911 ระหว่าง ค.ศ. 1912 ถึง 1949 ทั้งรัฐบาลเป่ย์หยางและรัฐบาลชาตินิยมของสาธารณรัฐจีนได้ดำเนินงานรื้อถอนและปรับปรุงเล็กน้อย เมื่อมีการสร้างทางรถไฟรอบเมืองปักกิ่งใน ค.ศ. 1915 หอตรวจการณ์ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ถูกรื้อถอน และกำแพงด้านข้างของหอยามที่มุมเหล่านี้ถูกสร้างเป็นซุ้มโค้งเพื่อเป็นทางผ่านของรถไฟ ป้อมปราการชั้นนอกและประตูน้ำที่เต๋อเชิ่งเหมิน อันติ้งเหมิน เฉาหยางเหมิน และตงจื๋อเหมินถูกรื้อถอนเพื่อเป็นทางผ่านของรถไฟ ประตูปราสาทชั้นนอกที่ประตูเจิ้งหยางเหมินถูกรื้อถอนเพื่อบรรเทาการจราจรในพื้นที่เฉียนเหมิน มีการตัดซุ้มโค้งสำหรับรถไฟในกำแพงเมืองใกล้เหอผิงเหมิน เจี้ยนกั๋วเหมิน ฟู่ซิงเหมินและประตูเล็กอื่น ๆ อีกหลายแห่ง กำแพงของนครจักรพรรดิชั้นในถูกรื้อถอนทั้งหมด ยกเว้นส่วนทางใต้ถึงตะวันตกเฉียงใต้
หอประตู หอตรวจการณ์, และหอมุมของประตูหลักทั้งในเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอกถูกรื้อถอนไปตามกาลเวลาเนื่องจากขาดงบประมาณบำรุงรักษา แต่เมื่อสาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1949 คูเมืองและหอประตูส่วนใหญ่ยังคงอยู่ แม้จะอยู่ในสภาพทรุดโทรมก็ตาม
ใน ค.ศ. 1949 ปักกิ่งกลายเป็นเมืองหลวงของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ ผลการศึกษาการวางผังเมืองที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลระบุว่าโครงสร้างกำแพงและคูเมืองที่ยังคงเหลืออยู่เป็นอุปสรรคต่อการจราจรและเป็นเครื่องขวางกั้นการขยายตัวและการพัฒนา กำแพงเมืองชั้นนอกถูกรื้อถอนจนหมดสิ้นในทศวรรษ 1950 และกำแพงเมืองชั้นในเริ่มถูกรื้อถอนตั้งแต่ ค.ศ. 1953
ในช่วงเวลานั้น มีการถกเถียงอย่างเผ็ดร้อนว่าจะคงไว้หรือรื้อถอนกำแพงเมืองส่วนที่เหลืออยู่ สถาปนิก เหลียง ซือเฉิง เป็นผู้สนับสนุนแนวคิดการคงกำแพงไว้ โดยเขาเสนอให้เจาะซุ้มประตูเพิ่มขึ้นเพื่อรองรับถนนสายใหม่ที่จะมารองรับความต้องการด้านการจราจรที่เพิ่มขึ้น และแนะนำให้สร้างสวนขนาดใหญ่ล้อมรอบเมืองทันทีที่ด้านนอกกำแพงเมืองและคูน้ำเพื่อปรับปรุงภูมิทัศน์ ผู้สนับสนุนแนวคิดการคงกำแพงไว้รวมถึงนักแดงวิทยา (Redology) ยฺหวี ผิงปั๋ว ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวัฒนธรรม เจิ้ง เจิ้นตัวและนักวางผังเมืองชาวโซเวียตจำนวนมากที่อยู่ในประเทศ ณ เวลานั้น กลุ่มผู้สนับสนุนการคงกำแพงไว้ถูกกดดันทางการเมือง และเมื่อสิ้นสุดการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า (ค.ศ. 1958-1961) กำแพงเมืองชั้นนอกก็ถูกรื้อถอนจนหมดและกำแพงเมืองชั้นในก็ถูกลดความยาวลงครึ่งหนึ่ง
ในทศวรรษ 1960 ความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับสหภาพโซเวียตเริ่มแย่ลง หลังความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียต ผู้คนรู้สึกว่าสงครามกับสหภาพโซเวียตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงมีการว่าจ้างให้สร้างหลุมหลบภัยใต้ดิน "เมืองเสบียง" ใต้ดิน และรถไฟใต้ดิน – รถไฟใต้ดินปักกิ่ง – การก่อสร้างรถไฟใต้ดินเริ่มขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 เทคนิคการก่อสร้างที่ใช้คือวิธีขุดแล้วกลบ หมายความว่าทุกสิ่งที่อยู่บนพื้นผิวตามแนวเส้นทางของรถไฟใต้ดินจะต้องถูกรื้อถอน เนื่องจากการรื้อถอนบ้านเรือนและการย้ายถิ่นฐานของผู้คนจะเป็นเรื่องใหญ่มาก จึงมีการตัดสินใจสร้างรถไฟใต้ดินในบริเวณที่กำแพงเมืองและคูเมืองตั้งอยู่
งานรื้อถอนซึ่งเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1965 อยู่ภายใต้การดูแลของกรมถนนและการพัฒนาของรัฐบาลเทศบาลกรุงปักกิ่ง ประชาชนและโรงงานที่หวังจะเข้าถึงวัสดุก่อสร้างจากป้อมปราการของเมืองอาสาเข้าร่วมในการรื้อถอน หลังการก่อสร้างระบบรถไฟใต้ดินเริ่มต้นขึ้น ทหารถูกนำเข้ามาช่วยเหลืองานรื้อถอนเพื่อเพิ่มความเร็วและประสิทธิภาพของกระบวนการ ส่วนแรกของกำแพงที่ถูกรื้อถอนคือส่วนใต้ของกำแพงเมืองชั้นใน เซฺวียนอู่เหมิน และฉงเหวินเหมิน ทิ้งไว้ซึ่งคูน้ำยาว ขั้นตอนที่สองเริ่มต้นที่สถานีรถไฟปักกิ่งทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองชั้นในและผ่านพื้นที่ของเจี้ยนกั๋วเหมิน อันติ้งเหมิน ซีจื๋อเหมิน และฟู่ซิงเหมิน หอคอยและกำแพงถูกรื้อถอน และคูน้ำอีก. ถูกสร้างขึ้น กำแพงส่วนหนึ่งใกล้ซีเปี้ยนเหมินยาวประมาณ ถูกใช้เป็นพื้นที่เก็บวัสดุ จึงรอดจากการรื้อถอน อีกส่วนหนึ่งจากฉงเหวินเหมินไปยังหอยามมุมตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองชั้นในก็รอดเช่นกัน เนื่องจากแนวรถไฟใต้ดินเบี่ยงไปทางสถานีรถไฟปักกิ่ง ยอดกำแพงถูกรื้อออก ทำให้ไม่สามารถเดินตามยอดกำแพงได้อีกต่อไป ตั้งแต่ ค.ศ. 1972 เพื่อปูถนนวงแหวนรอบที่ 2 เหนือรถไฟใต้ดิน และเพื่อรองรับอพาร์ตเมนต์และโรงแรมสูงระฟ้าในพื้นที่เฉียนเหมิน คูเมืองด้านตะวันออก ใต้ และตะวันตกของปักกิ่งถูกถมและดัดแปลงเป็นท่อระบายน้ำ
ใน ค.ศ. 1979 รัฐบาลยกเลิกการรื้อถอนกำแพงเมืองที่เหลืออยู่และประกาศให้เป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม โดยในเวลานั้น ส่วนที่ยังคงสภาพสมบูรณ์มีเพียงหอประตูและหอตรวจการณ์ที่เจิ้งหยางเหมิน หอตรวจการณ์ที่เต๋อเชิ่งเหมิน หอยามมุมตะวันออกเฉียงใต้ คูน้ำทางเหนือของเมืองชั้นใน ส่วนหนึ่งของกำแพงเมืองชั้นในทางใต้ของสถานีรถไฟปักกิ่ง และกำแพงเมืองชั้นในส่วนเล็ก ๆ ใกล้ซีเปี้ยนเหมิน