pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
รัมภา ภิรมย์ภักดี

รัมภา ภิรมย์ภักดี (ชื่อเล่น ตุ้ม) เป็นนักเขียนบทละครโทรทัศน์ชาวไทย โดยเฉพาะละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ค่ายสามเศียร ภายใต้นามปากกา อาทิ "ภาวิต" และ "พิกุลแก้ว" รวมถึงมีผลงานเขียนบทละครที่มีชื่อเสียงอย่าง "ดาวพระศุกร์" (พ.ศ. 2537), "นางทาส" (พ.ศ. 2551)
รัมภามีศักดิ์เป็นหลานของไพรัช สังวริบุตร จบการศึกษาจากแผนกวรรณคดีและภาษาอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วรับราชการครูสอนวิชาภาษาอังกฤษ รัมภามีความเชี่ยวชาญด้านแต่งโคลงกลอน จึงได้ช่วยไพรัชแต่งโคลงกลอนเพื่อนำเสนอละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา ก่อนจะเริ่มงานเขียนบทละครโทรทัศน์เมื่อ พ.ศ. 2528 ประจำบริษัทดีด้า เขียนบทละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือ "แม่ปูเปรี้ยว"
ก่อนจะขึ้นถึงจุดสูงสุดครั้งแรกในช่วงพุทธทศวรรษ 2540 เช่นดัดแปลงรามเกียรติ์มาเป็นละครพื้นบ้าน ใน "เทพศิลป์ อินทรจักร" (2542) การนำนิทานวัดเกาะผสมกับเทพปกรณัมกรีกเรื่อยไปถึงไซอิ๋วใน "เทพสามฤดู" (2546) รัมภาหายจากการเขียนบทละครโทรทัศน์ระยะหนึ่ง จนกลับมาเขียนบทละครโทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ อีกครั้งใน "สังข์ทอง" (2561) ซึ่งออกอากาศเกิน 100 ตอน รวมถึง "นางสิบสอง" (2562)
แนวทางการเขียนของรัมภายังได้นำแนวคิดเรื่องสิทธิสตรีเข้าไปในละคร เช่นเรื่องที่นางเอกต้องสู้คน อย่างเรื่อง "นางพญาไพร" เป็นนางเอกสู้คนไม่ยอมใครแม้แต่พระเอก ส่วนละครทั่วไปที่เขียนบทประพันธ์ ที่โด่งดังเช่น "ดาวพระศุกร์" (พ.ศ. 2537) "ดั่งดวงหฤทัย" (2539) "นางทาส" (พ.ศ. 2551)
ประถมาภรณ์ รัตนภักดี

ประถมาภรณ์ รัตนภักดี ชื่อเล่น อ้อม (เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2525)เป็นนักแสดงชาวไทยในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัดเกิดที่กรุงเทพมหานครอ้อม ประถมาภรณ์ เธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงเริ่มเป็นนักแสดงในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัดและสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7มีชื่อเสียงจากละครพื้นบ้าน เช่น "พระสุธน มโนราห์", "วงษ์สวรรค์" และ และพากย์เสียงตัวการ์ตูนเรื่องสุดสาครออกอากาศช่องจ๊ะทิงจาเป็นต้น
ประวัติ.
ประถมาภรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2524เกิดที่กรุงเทพมหานครเป็นนักแสดงชาวไทยในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัดและสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7เธอเป็นบุตรธิดาของบิดาชื่อ นายประกอบ รัตนภักดี และมารดาชื่อ นางพรพรรณ รัตนภักดี สำเร็จการศึกษาในโรงเรียนมัธยมที่โรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย
จบการศึกษาปริญญาเอก คณะรัฐประศาสนศาสน์ ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
ปัจจุบัน อ้อม ประถมาภรณ์ เธอเข้าวิวาห์พิธีมงคลสมรสกับ ต้าร์ พศิน ศรีธรรม หลังจากเคยเล่นละครพื้นบ้านมาหลายเรื่องปัจจุบันครบหาดูใจประมาณในระยะเวลา 11 ปี งานพิธีมงคลสมรสจัดขึ้นที่โรมแรมเซ็น ทารา แกรนด์ ลาดพร้าว กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คนด้วย คือ น้องอันดา และ น้องภคิน และอ้อมประถมาภรณ์ มีหลานสาวร่วมสายเลือด คือ แอล รมิตา รัตนภักดี
ในวงการบันเทิง.
อ้อม ประถมาภรณ์ เธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงเริ่มเป็นนักแสดงในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัดและสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7มีชื่อเสียงจากละครพื้นบ้าน เช่น "พระสุธน มโนราห์", "วงษ์สวรรค์" ภายหลังเธอได้รับโอกาสถ่ายแบบปกนิตยาสารทีวีอินไซด์และผลงานละครโทรทัศน์ปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงอิสระและรับงานละครต่อเนื่องและได้รับโอกาสพากท์เสียงตัวการ์ตูนเรื่องสุดสาครออกอากาศช่องจ๊ะทิงจา เป็นต้น
ยูไนเต็ดอาหรับแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 869 (พ.ศ. 2506)

ยูไนเต็ดอาหรับแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 869 เป็นเที่ยวบินพาณิชย์ซึ่งเดินทางในเส้นทางโตเกียว–ฮ่องกง–กรุงเทพมหานคร–บอมเบย์–บาห์เรน–ไคโร ซึ่งประสบอุบัติเหตุระหว่างลงจอดที่ท่าอากาศยานซานตาครูซ (ท่าอากาศยานนานาชาติฉัตรปตี ศิวาจี มหาราชในปัจจุบัน) นอกชายฝั่งนครมุมไบ (หรือบอมเบย์ในขณะนั้น) เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 มีผู้เสียชีวิต 63 คน ไม่มีผู้รอดชีวิต ในจำนวนนี้มีตัวแทนคณะลูกเสือจากประเทศฟิลิปปินส์ที่กำลังเดินทางไปร่วมงานชุมนุมลูกเสือโลกครั้งที่ 11 ที่ประเทศกรีซ
อากาศยาน.
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุเป็นเครื่องบินเดอ ฮาวิลแลนด์ ดีเอช-106 คอเม็ท 4ซี หมายเลขทะเบียน SU-ALD โดยขณะเกิดเหตุเครื่องบินลำดังกล่าวมีอายุได้ 3 ปี
นอกจาก SU-ALD แล้ว เครื่องบินคอเม็ท 4ซี ของยูไนเต็ดอาหรับแอร์ไลน์อีก 4 ลำยังประสบอุบัติเหตุร้ายแรงจนเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมให้กลับมาใช้งานได้ ได้แก่
อุบัติเหตุ.
เวลา 01:46 น. คืนวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ตามเวลาท้องถิ่นประเทศอินเดีย  นักบินแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศว่าอยู่เหนือสถานี VOR ซานตาครูซในบอมเบย์ ที่ระดับความสูง 7000 ฟุตและได้รับอนุญาตให้ลดระดับลงมาที่ 4000 ฟุต นักบินแจ้งขอใช้ระบบ Instrument Landing System เพื่อลงจอดทางวิ่ง 09 และจะใช้วิธี back beam procedure เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรแจ้งนักบินว่าระบบดังกล่าวไม่พร้อมใช้งานและแนะนำให้ใช้ VOR นำทาง นักบินตกลงตามที่เจ้าหน้าที่แจ้งและรายงานว่ากำลังลดระดับจาก 7000 ฟุตและเบนหัวเครื่องทำมุม 272 องศาจากจุดนำทาง VOR เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรแจ้งว่ามีสภาพอากาศปั่นป่วนที่ตำแหน่งประมาณ 6-7 ไมล์ทางทิศตะวันตกของท่าอากาศยาน นักบินแจ้งขอบินเลี้ยวซ้ายแทนเลี้ยวขวาตามปกติเพื่อเลี่ยงสภาพอากาศเลวร้ายซึ่งเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรตอบตกลง นักบินบังคับเครื่องเลี้ยวซ้ายและเครื่องตกลงไปในทะเลเวลา 01:50 น. ตำแหน่งที่เครื่องบินตกอยู่ห่างจากเกาะมาฒออกไปประมาณ 
สาเหตุ.
เนื่องจากไม่สามารถค้นหาซากเครื่องบินได้ และไม่มีรายงานจากนักบินก่อนเกิดเหตุ คณะสืบสวนจึงสรุปว่าเครื่องบินสูญเสียการควบคุมขณะเลี้ยวในสภาพอากาศปั่นป่วนและฝนตกหนัก
อนุสรณ์.
สภาเมืองเกซอนซิตีในประเทศฟิลิปปินส์ได้สร้างวงเวียนอนุสรณ์เพื่อระลึกถึงสมาชิกคณะลูกเสือของประเทศฟิลิปปินส์ที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุครั้งนี้ โดยมีรูปปั้นล้อมรอบเป็นตัวแทนของสมาชิกคณะลูกเสือ ถนนหลายสายในเมืองก็ตั้งชื่อตามผู้เสียชีวิต นอกจากนี้ยังมีอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ที่สุสานมะนิลาเหนือในกรุงมะนิลาเป็นรูปมือแสดงรหัสลูกเสือและไม้กางเขน โดยมีแผ่นป้ายจารึกชื่อและสังกัดของลูกเสือแต่ละนายประดับด้านล่าง
จาฬี

จาฬี ("jālī", แปลว่า "ตาข่าย") เป็นคำเรียกบานหน้าต่างลายแลททิซ โดยทั่วไปตกแต่งด้วยลวดลายที่ใช้อักษรวิจิตร, เรขาคณิต หรือลายจากฑรามชาติ ลักษณะการตกแต่งทางสถาปัตยกรรมนี้พบได้ทั่วไปในสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม และสถาปัตยกรรมอิสลาม แสงและอากาศสามารถผ่าน "จาฬี" ได้ ในขณะเดียวกันก็เป็นการลดแสดงอาทิตย์และฝนที่ผ่านทะลุบานหน้าต่างเข้ามา นอกจากนี้ เมื่ออากาศไหลผ่านรูของจาฬี ความเร็วของอากาศจะสูงขึ้น ซึ่งช่วยให้เกิดการแพร่ที่มากขึ้น
จาฬีสามารถพบได้ทั่วไปในพื้นที่ร้อนชื้นอย่างรัฐเกรละและภูมิภาคกงกัณ ไปจนถึงพื้นที่เขตที่แห้งแล้งอย่างรัฐคุชราตและราชสถาน
ภายหลังการเข้ามาของกระจกใสในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การก่อสร้างอาคารในอินเดียเริ่มนำกระจกใสมาทดแทนจาฬี ความนิยมในการใช้จาฬียิ่งลดลงโดยเฉพาะจากความกังวลเรื่องความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว
งานจาฬีหินอย่างง่ายสามารถพบได้เก่าแก่ถึงสมัยคุปตะ เช่นในมนเทียรนจนา และปัฏฏทกัลซึ่งสร้างขึ้นหลังคุปตะ ตำราภาษาสันสกฤตเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมในชื่อ "ศิลปะ" (ราว ค.ศ. 650), "สามรังคณ-สูตราธร" (Samarangana-Sutradhara) โดยกษัตริย์โภช (ค.ศ. 1018-1054), "กาศยปาศิลปา" (Kāśyapā-Śilpā; 1300) และ "ศิลปารัตนัม" (Śilpā-Ratnam; ราวศตวรรษที่ 16) ล้วนมีการกล่าวถึงจาฬีทั้งสิ้น
ปลายเอ็น

ปลายเอ็น (มีคุณศัพท์ว่า "N-terminal" มีไวพจน์ว่า "amino-terminus", "NH2-terminus", "N-terminal end" หรือ "amine-terminus") เป็นจุดเริ่มของโปรตีนหรือพอลิเพปไทด์ ชื่อนี้ระบุหมายเอากลุ่มเอมีนอิสระ (-NH2) ซึ่งอยู่ปลายสุดข้างหนึ่งของโปรตีน/โพลีเพปไทด์
เพราะว่าภายในเพปไทด์หนึ่ง ๆ กลุ่มเอมีนจะเชื่อมเป็นพันธะกับกลุ่ม#เปลี่ยนทาง ของกรดอะมิโนอีกตัวหนึ่งโดยต่อกันเป็นลูกโซ่ จึงเหลือกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกซึ่งยังเป็นอิสระที่ข้างหนึ่งของเพปไทด์อันเรียกว่า#เปลี่ยนทาง และเหลือกลุ่มเอมีนอีกข้างหนึ่งซึ่งเรียกว่าปลายเอ็น
ลำดับเพปไทด์ปกติจะเขียนจากซ้ายไปขวาจากด้านปลายเอ็นไปหาปลายซี
ซึ่งเป็นลำดับเดียวกับการแปลรหัสที่เกิดขึ้นจริง ๆ คือ เมื่อเซลล์แปลรหัสโปรตีนจากเอ็มอาร์เอ็นเอ ก็จะแปลไปจากด้านปลายเอ็นสู่ปลายซีโดยจะเพิ่มกรดอะมิโนตัวใหม่เข้าทางด้านกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกที่ยังเป็นอิสระ
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ปลายซี

ปลายซี (มีคุณศัพท์ว่า "C-terminal" มีไวพจน์ว่า "carboxyl-terminus", "carboxy-terminus", "C-terminal tail", "C-terminal end" หรือ "COOH-terminus") เป็นจุดจบของลูกโซ่กรดอะมิโน (เช่น โปรตีนหรือ#เปลี่ยนทาง) ซึ่งเป็นกลุ่ม#เปลี่ยนทาง (-COOH)
เพราะว่าภายในเพปไทด์หนึ่ง ๆ กลุ่มเอมีนจะเชื่อมเป็นพันธะกับกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกของกรดอะมิโนอีกตัวหนึ่งโดยต่อกันเป็นลูกโซ่ จึงเหลือกลุ่มเอมีนซึ่งยังเป็นอิสระที่ข้างหนึ่งของ#เปลี่ยนทาง ซึ่งเรียกว่าปลายเอ็นและเหลือกลุ่มกรด#เปลี่ยนทาง อีกข้างหนึ่งอันเรียกว่าปลายซี
ลำดับเพปไทด์ปกติจะเขียนจากซ้ายไปขวาจากด้านปลายเอ็นไปหาปลายซี
ซึ่งเป็นลำดับเดียวกับการแปลรหัสที่เกิดขึ้นจริง ๆ คือ เมื่อเซลล์แปลรหัสโปรตีนจากเอ็มอาร์เอ็นเอ ก็จะแปลไปจากด้านปลายเอ็นสู่ปลายซีโดยจะเพิ่มกรดอะมิโนตัวใหม่เข้าทางด้านกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิกที่ยังเป็นอิสระ
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
อัชชูร์

อัชชูร์ (ปรากฏทับศัพท์เป็น Ashur, Ashshur, Ašur, Aššur; จากซูเมเรีย: 𒀭𒊹 AN.ŠAR2, Assyrian cuneiform: 𒀭𒊹 Aš-šur) เป็นเทพเจ้าเซมิทิกตะวันออกและเทพเจ้าหลักในคติเทววิทยาอัสซีเรียของศาสนาเมโสโปเตเมีย ปรากฏหลักฐานการบูชามากในเมโสโปเตเมียตอนบน, ซีเรียตะวันออกเฉียงเหนือ และเอเชียไมเนอร์ตะวันออกเฉียงใต้ มักปรากฏเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ อัชชูร์เขียนออกมาแทนในรูปของดวงอาทิตย์ติดปีกซึ่งปรากฏทั่วไปในอักษรภาพของอัสซีเรีย
อัชชูร์เป็นเทพเจ้าของนครอัสซูร์ซึ่งมีอายุมากกว่า 3000 ปีก่อนคริสต์กาล อดีตราชธานีของอาณาจักรอัสซีเรียเดิม ต่อมาเป็นที่ยอมรับกันว่าเทพอัชชูร์คือเทพเทียบเท่ากับเอนลิล เทพเจ้าใหญ่สุดของนิพพูร์
ในภาพนูนต่ำ "ชีวพฤกษ์" ของอัสซีเรียสามารถพบเทพอัชชูร์ ส่วนใหญ่ปรากฏอยู่บนยอดของต้นพฤกษ์ ดังเช่นที่พบในท้องพระโรงของอัชชูรนาซีร์ปาลที่สอง ในกาลาห์
การเสียชีวิตหมู่ในบุรารี

การเสียชีวิตหมู่ในบุรารี  หมายถึงการเสียชีวิตของสมาชิกจำนวนสิบเอ็ดคนของตระกูลจุณฑาวัต  ในย่านบุรารี เดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 2018 ผู้เสียชีวิตสิบรายพบศพในสภาพถูกแขวนคอในขณะที่สมาชิกสูงวัยที่สุดของครอบครัวพบศพถูกบีบคอเสียชีวิต มีผู้พบศพในวันที่ 1 กรกฎาคม 2018 เช้าตรู่หลังทั้งหมดเสียชีวิต ตำรวจอินเดียสรุปผลว่าการเสียชีวิตนี้เกิดจากการฆ่าตัวตายหมู่ อันเกิดจากภาวะหลอนหมู่
บ้านสูงสองชั้นในย่านสันตนครเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวจุณฑาวัตมานานกว่ายี่สิบปี หลังย้ายถิ่นฐานมาจากบ้านเกิดที่โฏหานา รัฐหรยาณา ครอบครัวนี้เป็นเจ้าของธุรกิจร้านของชำและธุรกิจไม้อัดในพื้นที่ โดยสมาชิก 11 คนมีอายุแก่สุดอยู่ที่ 80 ปี และเด็กสุด 15 ปี ในปี 2007 หนึ่งในสมาชิกของครอบครัว ลลิต จุณฑาวัต (Lalit Chundawat) สูญเสียโภปาล สิงห์ (Bhopal Singh) ผู้เป็นบิดา ไปด้วยการตายตามธรรมชาติ นับจากนั้นลลิตกลายมาเป็นคนที่เก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร และในวันหนึ่งเขาเคยอ้างว่าวิญญาณของโภปาล สิงห์มาเข้าสิง และแนะนำไปสู่การใช้ชีวิตที่ดีกว่า นับจากนั้นมาเขาก็เริ่มบันทึกไดอารีเกี่ยวกับ "คำแนะนำ" เหล่านั้น หลังเกิดการฆ่าตัวตายหมู่ ตำรวจพบไดอารีจำนวนสิบเอ็ดฉบับของเขาเป็นหลักฐาน
ปูราตีร์ตาเอิมปุล

ปูราตีร์ตาเอิมปุล  เป็นโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี (ปูรา) และบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใกล้กับเมืองตัมปักซีริง บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โครงสร้างหลักของปูราคือ "เปอตีร์ตาอัน" ("petirtaan") หรือบ่อน้ำขนาดใหญ่ เป็นที่รู้จักจากน้ำมนต์จากน้ำพุร้อน ซึ่งชาวฮินดูบาหลีเดินทางมาเพื่อประกอบพิธีชำระล้าง โดยเชื่อกันว่าน้ำจากบ่อยี้เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์หรือ "อมฤต" คำว่า "Tirta Empul" เป็นภาษาบาหลี แปลว่า "บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์" โดยคำว่า "Tirta" มีรากมาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า "ตีรถะ" ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์หรือได้รับการเคารพมาก
ปูราสร้างขึ้นในราว ค.ศ. 962 ล้อมรอบบ่อน้ำพุธรรมชาติ ในสมัยจักรวรรดิวาร์มาเดวา (คริสต์ศตวรรษที่ 10–14) ชื่อ "ตีร์ตาเอิมปุล" มาจากชื่อเรียกของบ่อน้ำธรรมชาติ ซึ่งเป็นต้นน้ำของแม่น้ำปาเกอรีซัน ปูราแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ จาบาปูรา (Jaba Pura; ลานด้านหน้า), จาบาเตองะฮ์ (Jaba Tengah; ลานตรงกลาง) และจาบาเจอโรอัน (Jaba Jeroan; ลานด้านในสุด) จาบาเตงงาฮ์ประกอบด้วยบ่อน้ำ 2 บ่อ และฝักบัว 30 ฝัก
ปูรานี้สร้างขึ้นถวายบูชาแด่พระวิษณุเป็นองค์หลัก 
บนเขาใกล้กันกับปูรามีวิลลาสมัยใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พำนักของซูการ์โนซึ่งเดินทางมาที่นี่เมื่อปี 1954 ปัจจุบันวิลลายังคงใช้เป็นครั้งคราวเพื่อรับแขกคนสำคัญ
โคโคนัตส์บาหลีรายงานในปี 2017 ระบุว่าเจ้าหน้าที่ภาครัฐได้เข้ามาตรวจสอบคุณภาพน้ำที่ตีร์ตาเอิมปุล พบว่าน้ำมีความเสี่ยงต่อสุขภาพ รวมถึงพบเชื้อ "E. coli" ในแหล่งน้ำ
ครูว์ดีเต

ครูว์ดีเต  คืออาหารเรียกน้ำย่อยแบบฝรั่งเศสที่ประกอบด้วยผักสดทั้งชิ้นหรือหั่นเพื่อให้หยิบกินง่าย ตัวอย่างของครูว์ดีเต ได้แก่ ขึ้นฉ่ายฝรั่งหั่นแท่ง แคร์รอตหั่นแท่ง แตงกวาหั่นแท่ง พริกหวานหั่นเส้น บรอกโคลี กะหล่ำดอก ยี่หร่าฝรั่ง ข้าวโพดอ่อน และหน่อไม้ฝรั่ง
ครูว์ดีเตโดยทั่วไปจะเสิร์ฟกับวีแนแกร็ต (น้ำมันมะกอกผสมน้ำส้มสายชูหมักไวน์) หรือเครื่องจิ้มอื่น ๆ นอกจากนี้ยังอาจเสิร์ฟกับขนมปังพีตา มักพบในอาหารกลางวันของโรงเรียน
อาหารเรียกน้ำย่อย

อาหารเรียกน้ำย่อย  คืออาหารจานเล็กหรืออาหารกินเล่นที่เสิร์ฟก่อนมื้ออาหารหลักมื้อหนึ่ง ๆ ในตำรับอาหารยุโรป อาหารเรียกน้ำย่อยบางชนิดเสิร์ฟแบบเย็น ในขณะที่บางชนิดเสิร์ฟแบบร้อน อาหารเรียกน้ำย่อยอาจเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารค่ำโดยเป็นส่วนหนึ่งของมื้ออาหารนั้น หรืออาจเสิร์ฟก่อนเข้านั่งโต๊ะเช่นที่งานเลี้ยงรับรองหรืองานเลี้ยงค็อกเทลเป็นต้น ในอดีตยังนิยมเสิร์ฟคั่นระหว่างอาหารจานหลักอีกด้วย
โดยทั่วไปแล้ว อาหารเรียกน้ำย่อยจะเสิร์ฟมาในจานที่มีขนาดเล็กกว่าอาหารจานหลัก และบางครั้งก็ได้รับการออกแบบเพื่อให้ใช้มือหยิบกินได้ง่าย
อ็องเทร

อ็องเทร  ในการบริการอาหารโดยใช้บริกรในฝรั่งเศสสมัยใหม่และในโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ (ยกเว้นสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา) หมายถึงอาหารที่เสิร์ฟก่อนอาหารจานหลัก นอกเหนือจากภูมิภาคดังกล่าวในอเมริกาเหนือแล้ว ศัพท์นี้โดยทั่วไปมีความหมายเหมือนกันกับศัพท์ "อาหารเรียกน้ำย่อย" อ็องเทรอาจเป็นอาหารจานแรกที่เสิร์ฟในมื้อหนึ่ง ๆ หรืออาจเสิร์ฟหลังซุปหรืออาหารจานเล็กอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนในสหรัฐและบางส่วนของแคนาดา ศัพท์ "อ็องเทร" หมายถึงอาหารจานหลักหรืออาหารที่มีอยู่จานเดียวในมื้อนั้น
ยูบิควิติน

ยูบิควิติน  เป็นโปรตีนควบคุมการแสดงออกของยีนขนาดเล็ก (8.6 กิโลดัลตัน) ซึ่งพบในเนื้อเยื่อโดยมากของสิ่งมีชีวิตชนิด#เปลี่ยนทาง ชื่อมาจากคำคุณศัพท์ภาษาอังกฤษว่า ubiquitous ซึ่งอาจแปลได้ว่า พบทั่วไป หรือมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง 
เป็นโปรตีนที่พบในปี 1975 
ยีนใน#เปลี่ยนทาง 4 ตัวเข้ารหัสโปรตีนนี้คือ UBB (Ubiquitin B), UBC (Ubiquitin C), UBA52 (Ubiquitin A-52 residue ribosomal protein fusion product 1) และ RPS27A
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เหตุระเบิดที่มัสยิดในกอนดอซ พ.ศ. 2564

เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564 รัฐอิสลาม - จังหวัดโฆรอซอน (IS-KP) กระทำการระเบิดฆ่าตัวตายที่มัสยิดชีอะฮ์ กอซาร์–อี–ซายัต อบัต ในกุนดุซ ซึ่งเป็นเมืองของประเทศอัฟกานิสถาน จากเหตุระเบิด ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 50 คนและบาดเจ็บกว่า 100 คน แต่จากการรายงาน มีการประมาณการโดยคณะทำงานสนับสนุนภารกิจสหประชาชาติในประเทศอัฟกานิสถานว่ามีผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บมากกว่า 100 คน
เหตุระเบิด.
เหตุระเบิดเกิดขึ้นระหว่างละหมาดตอนเที่ยงวันศุกร์ประจำสัปดาห์ภายในมัสยิดกอซาร์–อี–ซายัต อบัต ในขณะที่เกิดเหตุ ผู้ร่วมเหตุการณ์อยู่ในระหว่างการละหมาด จากนั้น พวกเขาจึงอพยพและสังเกตมองโดยมีเลือดและผู้เสียชีวิตอยู่ภายในมัสยิด หลังจากนั้น ได้มีการนำร่างผู้เสียชีวิตส่งโรงพยาบาลใกล้เคียง โดยมีญาติผู้เสียชีวิตมาเฝ้าคอยที่หน้าโรงพยาบาล ภายหลังเหตุระเบิด ฝูงควันลอยตัวเนือทั่วมัสยิด
ภาพและวิดีทัศน์ของผู้เสียชีวิตถูกเผยแพร่ลงโซเชียลเน็ตเวิร์กโดยเป็นเลือดและผู้เสียชีวิตภายในมัสยิดแพร่หลายในสื่อสาธารณะ
ผู้เสียหาย.
จากการประเมินเบื้องต้นโดยคณะทำงานสนับสนุนภารกิจสหประชาติในประเทศอัฟกานิสถานประมาณการมีผู้เสียชีวิตราว 100 คน โรงพยาบาลภายในเมืองกุนดุซรายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 35 คน และบาดเจ็บกว่า 50 คน องค์การแพทย์ไร้พรมแดนรายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 12 คน จากรายงานของทางการตอลิบาน มีผู้เสียหายกว่า 100 คนโดยส่วนใหญ่เสียชีวิต ตามการรายงานจากสื่อทางการ ระบุไว้ว่า มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 50 คน และบาดเจ็บ 143 คน เจ้าหน้าที่สาธารณสุขภายในเมือง กล่าวว่า อาจมีผู้เสียชีวิตมากถึง 80 คน
วัดอุโปสถาราม

วัดอุโปสถาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะแกกรัง ในตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี
วัดอุโปสถารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดโบสถ์มโนรมย์ ชาวบ้านเรียกว่า วัดโบสถ์ วัดได้รับการประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นการขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2508 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เล่ม 110
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพุทธประวัติ ส่วนในวิหารเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จโปรดเทพยดาบนสวรรค์และภาพปลงสังขาร ด้านบนฝาผนังเป็นพระสงฆ์สาวกชุมนุมสลับกับพัดยศเหมือนจะไหว้พระประธานในวิหาร นอกวิหารมีภาพถวายพระเพลิงศพพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและภาพชีวิตชาวบ้านที่เกี่ยวกับพุทธศาสนา ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานปางห้ามญาติ ซึ่งมีฉัตรห้าชั้นประดับอยู่เหนือเศียร ด้านซ้ายและขวาของพระประธานประดิษฐานพระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้แก่นจันทน์สององค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยจำนวนห้าองค์ซึ่งอยู่บนฐานชุกชีเดียวกัน
มณฑปแปดเหลี่ยม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยหลวงพิทักษ์ภาษา (บุญเรือง พิทักษ์อรรณนพ) สร้างถวายแด่พระสุนทรมุนี (จัน) หรือพระครูอุไททิศธรรม ซึ่งเคยเป็นเจ้าอาวาสวัด มณฑปเป็นอาคารแปดเหลี่ยม สองชั้น มีบันไดวนอยู่ด้านนอกอาคาร ซุ้มหน้าต่างเป็นวงโค้งแบบอาคารในยุคอาณานิคม ลายปูนปั้นบนผนังด้านนอกที่เป็นภาพพระพุทธรูปปางถวายเนตรท่ามกลางหงส์และนกกระสา
วัดทุงยู

วัดทุงยู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดทุงยูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2119 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516 เดิมชื่อ วัดตุงยู
วัดนี้ปรากฏในโคลงนิราศหริภุญชัย ความว่า
คำว่า "ทุยยู" ปรากฏในวรรณกรรมและกฎหมายโบราณ หมายถึง ร่มที่เป็นเครื่องประดับยศเจ้านาย วัดทุงยูได้รับการบูรณะและฟื้นฟูจากเจ้าหลวงเชียงใหม่สืบต่อมา เช่นเมื่อ พ.ศ. 2452 เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 8 โปรดให้สร้างฉัตรและเจดีย์
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถศิลปะล้านนา สร้างด้วยคอนกรีตหินอ่อนลงรักปิดทอง เครื่องบนมีช่อฟ้าใบระกา ทำด้วยไม้สักปิดทองที่ได้รับการบูรณะใหม่ โก่งคิ้วเป็นรูปโค้งไม่มีรวงผึ้งหน้าบันประดับปูนปั้นลวดลายเครือเถาประดับกระจกอังวะ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหารทรงล้านนา และเจดีย์ทรงกลม แต่เดิมเป็นแบบล้านนาตั้งบนเรือนธาตุ ต่อมาได้รับการบูรณะโดยเป็นรูปแบบอิทธิพลทรงพม่า–มอญ
วัดล่ามช้าง (จังหวัดเชียงใหม่)

วัดล่ามช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดล่ามช้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1839 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 สร้างวัดเมื่อครั้งที่พญามังรายได้มาสร้างเมืองเชียงใหม่ โดยทางด้านทิศตะวันออกของเวียงเล็กเป็นป่าไม้ มีหนองน้ำใหญ่ ช้างที่เป็นราชพาหนะของกษัตริย์ทั้งสามพระองค์และของข้าราชบริพาร ว่ากันว่า คงมีการเลี้ยงและล่ามไว้ที่บริเวณนี้ เรียกว่า "เวียงเชียงช้าง" และได้สร้างวัดบริเวณนี้ ขนานนามวัดว่า "วัดล่ามช้าง" ที่วัดมีการปั้นรูปช้างถูกล่ามเลี้ยงไว้เป็นสัญลักษณ์ของวัด
วิหารศิลปะล้านนาประยุกต์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน เป็นอาคารสร้างใหม่ หน้าบันประดับด้วยลวดลายพรรณพฤกษาสีทอง ข้างวิหารมีมุขยื่นเพื่อใช้เป็นทางขึ้นลงสำหรับพระสงฆ์ตามธรรมเนียมล้านนาดั้งเดิม หลังวิหารมีเจดีย์ประธานตั้งอยู่ เป็นเจดีย์ทรงกลมย่อเก็จ ที่ฐานมีรูปปั้นช้างประดับอยู่ทั้งสี่ทิศ บริเวณฐานทรงกลมรองรับองค์ระฆังมีปูนปั้นเทพนมประดับอยู่ องค์ระฆังประดับด้วยกระจกมจนถึงส่วนปลียอด ฐานประดับด้วยลวดลายกลีบบัว ยอดเจดีย์ยกฉัตรสีทอง และมีซากเจดีย์โบราณ เป็นเจดีย์สัณฐานสี่เหลี่ยมมีซุ้มจระนำประดับอยู่ทั้งสี่ด้าน แต่เนื่องจากสวนยอดพังหายไปหมดแล้ว จึงไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นเจดีย์ลักษณะใด
ปูชนียวัตถุ เช่น "พระเจ้ามุกดอกไม้ สมปรารถนาศรีเมืองเชียงใหม่" หน้าตัก 39 นิ้ว สร้างในพิธีเฉลิมฉลองนครเชียงใหม่ ครบ 720 ปี เมื่อ พ.ศ. 2559 โดยรวบรวมดอกไม้ น้ำหนัก 1,500 กิโลกรัม นำมาบดและผสมมวลสาร จากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งในประเทศและจากทั่วโลก แล้วอัดเป็นองค์พระ
กูฟีย์

อักษรกูฟีย์ หรือ อักษรคูฟิกฮ์ (Kufic script) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรอาหรับที่ได้รับความนิยมตั้งแต่ยุคเริ่มแรกในฐานะอักษรที่นิยมใช้ในการคัดลอกอัลกุรอานและเพื่อการตกแต่งทางสถาปัตยกรรม และในเวลาต่อมาได้กลายเป็นรูปแบบอ้างอิงและรูปแรกเริ่ม (archetype) ของอักษรอาหรับอีกจำนวนมาก กูฟีย์พัฒนามาจากอักษรนาบาเตียนอิรักจากเมืองกูฟา ชื่อเมืองกูฟานี้เป็นที่มาของชื่อเรียกอักษรกูฟีย์ หรือกูฟิกในภาษาอังกฤษ ลักษณะหลักของอักษรกูฟีย์คือการเรียงในแนวนอน, รูปอักษรเป็นเส้นตรง (rectilinear letterforms) และประกอบด้วยมุมแหลม กูฟีย์ยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อย ๆ ได้อีก ตามลักษณะการคัดอักษรวิจิตร
กูฟีย์เหลี่ยม.
กูฟีย์เหลี่ยม (Square Kufic) หรือ บันนาอี ("banna'i"; , อักษร "อิฐ") เป็นรูปแบบการเขียนอักษรอาหรับเปลือย (bare writing) ซึ่งพัฒนาชึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 นักอักษรวิจิตร มามูห์น ซักกัล อธิบายว่า กูฟีย์เหลี่ยมถูกนำมาใช้เพื่อการก่อสร้างที่ใช้อิฐเป็นหลักในการตกแต่งให้เป็นอักษรวิจิตรอิสลาม และ "การอ่านออกไม่ใช่หัวใจสำคัญ" ของกูฟีย์เหลี่ยม
วัดดอนมูลชัย

วัดดอนมูลชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเดียด อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดดอนมูลชัยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2434 เดิมชาวบ้านเรียกกันว่า วัดสันป่าข่อย เนื่องจากมีต้นข่อย อยู่เป็นจำนวนมากและเป็นที่ลุ่มน้ำขัง ต่อมาชาวบ้านได้ช่วยกันปรับพื้นที่ โดยนำทรายมาถมให้สูงขึ้น จึงให้มีนามว่า "วัดดอนมูลชัย" อย่างไรก็ตามจากจารึกอักษรธรรมล้านนาและอักษรไทยระบุปีที่สร้างวัดว่า "ครูบาเปิ้นท่านได้สร้างวัดเมื่อพระพุทธศักราช 2438 และได้สร้างกำแพงเมื่อพระพุทธศักราช 2466" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2490
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 และกุฎิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว 3 หลัง เป็นตึกคอนกรีต 2 ชั้น 1 หลัง และหอไตรได้ย้ายมาอยู่บนบก โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ ภาพเขียนพระเวสสันดรชาดกบนแผ่นไม้ยุค พ.ศ. 2465 ปัจจุบันติดอยู่บนหอสวดมนต์ และมีหีบธรรมอยู่ในหอสวดมนต์ บรรจุคัมภีร์โบราณและพับสา มีอยู่ 5 หีบ
ลำดับเจ้าอาวาส.
ครูบาเปิ้ล เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดดอนมูลชัย เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดดอนมูลชัย (วัดสันป่าข่อย) ร่วมกับชาวบ้านตำบลเดียด เมื่อปี 2435
โตโยต้า โคโรลล่า ครอส

โตโยต้า โคโรลล่า ครอส  เป็นรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก (เซ็กเมนต์-ซี) ถูกผลิตโดยโตโยต้า ตั้งแต่ พ.ศ. 2563 โดยใช้พื้นฐานจากโคโรลล่า รหัส E210 ทำการตลาดในตำแหน่งที่สูงกว่าซี-เอชอาร์ สร้างขึ้นบน สถาปัตยกรรมยานยนต์ใหม่ของโตโยต้า (TNGA-C) เมื่อเทียบกับขนาดแล้ว โคโรลล่า ครอส วางตำแหน่งระหว่าง ซี-เอชอาร์ และโตโยต้า ราฟ4
โคโรลล่า ครอส เปิดตัวครั้งแรกในโลกที่ประเทศไทยเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 และได้เปิดตัวในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และไต้หวันในปีเดียวกัน ส่วนตลาดอื่นๆ ได้เปิดตัวถัดมาในอีก 1 ปี
ส่วนอีกรุ่นที่ชื่อว่า โตโยต้า ฟรอนต์แลนเดอร์  เปิดตัวเมื่อปลาย พ.ศ. 2563 โดยมีการเปลี่ยนแปลงแค่ภายนอก จำหน่ายในประเทศจีนเท่านั้น
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
อินเตอร์ลิวคิน

อินเตอร์ลิวคิน (ตัวย่อ IL) เป็นกลุ่มไซโตไคน์ (คือเป็นโปรตีนที่หลั่งออกและเป็นโมเลกุลส่งสัญญาณ [signal molecule]) ซึ่งเมื่อพบครั้งแรก เม็ดเลือดขาวเป็นตัวแสดงออก
แม้ IL จะมี 4#เปลี่ยนทาง กลุ่มใหญ่#เปลี่ยนทาง ๆ ซึ่งจำแนกด้วยโครงสร้างที่แตกต่างกัน
แต่ความคล้ายคลึงกับกันและกันของลำดับกรดอะมิโนในแต่ละกลุ่มก็ค่อนข้างน้อย (ปกติคล้ายกันเพียง 15-25%)
การทำหน้าที่ของระบบภูมิคุ้มกันต้องอาศัยอินเตอร์ลิวคินเป็นส่วนใหญ่ ความบกพร่องทางอินเตอร์ลิวคินที่ได้พบแล้วล้วนเกี่ยวข้องกับโรคภูมิต้านตนเองและภูมิคุ้มกันบกพร่อง
ซึ่งช่วยโปรโหมตพัฒนาการและ#เปลี่ยนทาง (differentiation) ของเซลล์ที เซลล์บี และเซลล์สร้างเม็ดเลือด (hematopoietic cell)
หน่วยรับอินเตอร์ลิวคินที่เซลล์แอสโทรไซต์ในสมองส่วนฮิปโปแคมปัสพบว่า มีบทบาทในการสร้างความจำทางปริภูมิ (spatial memory) ของหนู
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เอนโดไซโทซิส

เอนโดไซโทซิส  เป็นกระบวนการของเซลล์ซึ่งนำสารเคมีเข้าในเซลล์
โดยส่วนหนึ่งของ#เปลี่ยนทาง จะล้อมหุ้มสิ่งที่จะนำเข้า แล้วเยื่อก็จะหลุดเข้าไปในเซลล์โดยเป็นถุงเล็ก#เปลี่ยนทาง [[แม่แบบ:Spaces]]ๆ (vesicle) ซึ่งมีสิ่งนำเข้าหุ้มไว้ข้างใน
เป็น#เปลี่ยนทาง หนึ่งของการลำเลียงแบบใช้พลังงาน (active transport)
ฟาเตหบูร์จ

ฟาเตหบูร์จ (Fateh Burj) เป็นหอคอยมีนาร์ในหมู่บ้านเก่าแก่ จัปปัรจิริ ใสอำเภอโมหลี รัฐปัญจาบ สร้างเสร็จในปี 2011 หอคอบความสูง นี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการจัดตั้งมิสล์สิกข์ขึ้นในพื้นที่ส่วนใหญ่ของปัญจาบเมื่อ ค.ศ. 1711 พื้นที่ที่สร้างหอคอยเป็นจุดที่ในอดีตเกิดยุทธการที่จัปปัรจิริ ซึ่งแม่ทัพบันดา สิงห์ บะฮาดุร หนึ่งในนักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของซิกข์ ทำการยุทธ์ชนะแม่ทัพวาญีร์ ข่าน (Wazir Khan) ของกองทัพจักรวรรดิโมกุล ในปี 1710 เพื่อกันทัพของโมกุลไม่ให้เดินทัพไปถึงสิรฮินด์ ต่อมาบะฮาดุรได้ตั้งราชธานีขึ้นที่โลหคฤห์ในพิลาสปุระ
จันทมินาร์

จันทมินาร์ (Chand Minar; หอคอยจันทร์) เป็นหอคอยเก่าแก่ในเมืองดาวลาตาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1445 โดยสุลตานอลาอุดดีน บาห์มานี เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะในการยึดครองป้อมดาวลาตาบาดได้
จันทมินาร์ถือเป็นตัวอย่างชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของสถาปัตยกรรมอินเดีย-อิสลามในอินเดียใต้ หอคอยมีความสูง 63 ภายในแบ่งส่วนออกเป็น 4 ชั้น และ 24 ห้อง ที่ฐานของหอคอยเป็นโถงละหมาดหรือมัสยิดขนาดย่อม ประดับตกแต่งด้วยกระเบื้องเปอร์เซียสีน้ำเงิน นอกจากนี้หอคอยยังมีองค์ประกอบอย่างอินเดียพื้นถิ่นประดับด้วย เช่นโครงสร้างรับระเบียงส่วนที่ยื่นออกมา หอคอยสามารถมองเห็นได้จากทุกมุมของป้อมที่ตั้งอยู่ล้อมรอบโดยล่าง
ชีบาฟามส์

ชีบาฟามส์ ("Mazāri' Šib‘ā"; , "Havot Sheba‘a" or הר דוב, "Har Dov") เป็นพื้นที่ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่พรมแดนเลบานอน–ซีเรีย และที่ราบสูงโกลันที่อิสราเอลยึดครอง ชีบาฟามส์เป็นชื่อฟาร์มที่ตามประวัติศาสตร์เชื่อว่าเป็นของชาวเมืองชีบาในเลบานอน มีความยาว 11 กิโลเมตร กว้าง 2.5 กิโลเมตร ทั้งศาสนาอิสลามและศาสนายูดายถือว่าภูเขาเบตาริม (มะกอม อีบราฮิม อัลเคาะลีลในภาษาอาหรับ หรือมาคอม ฮาเบตาริมในภาษาฮีบรู) ในชีบาฟามส์เป็นสถานที่ที่พระเป็นเจ้าปรากฏต่ออับราฮัม และประกาศว่าอับราฮัมและวงศ์วานของเขาจะได้รับดินแดนแห่งอิสราเอล
ปัจจุบันชีบาฟามส์เป็นพื้นที่พิพาท ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลจากความล้มเหลวในการบริหารซีเรียและเลบานอนในอาณัติของฝรั่งเศส และความไม่เห็นพ้องในการปักปันเขตแดนระหว่างรัฐบาลเลบานอนกับซีเรีย เอกสารจากคริสต์ทศวรรษ 1920 และ 1930 ชี้ว่าผู้อาศัยจ่ายภาษีให้รัฐบาลเลบานอน อย่างไรก็ตามชีบาฟามส์อยู่ใต้อำนาจของซีเรีย "โดยพฤตินัย" ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 จนถึงการยึดครองที่ราบสูงโกลันของอิสราเอลในสงครามหกวัน ค.ศ. 1978 อิสราเอลบุกครองและยึดเลบานอนตอนใต้ ก่อนจะผนวกชีบาฟามส์และที่ราบสูงโกลันในค.ศ. 1981
ชีบาฟามส์เป็นชนวนความขัดแย้งตั้งแต่อิสราเอลถอนกำลังจากเลบานอนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2000 ฮิซบุลลอฮ์ องค์กรติดอาวุธที่ต่อต้านการบุกครองเลบานอนของอิสราเอลอ้างว่าการถอนกำลังยังไม่สมบูรณ์เนื่องจากชีบาฟามส์เป็นของเลบานอน ไม่ใช่ของซีเรีย หลังอิสราเอลถอนกำลัง เลขาธิการสหประชาชาติออกแถลงการณ์เสนอให้ชีบาฟามส์เป็นพื้นที่ปฏิบัติการของกองกำลังเฉพาะกาลสหประชาชาติในเลบานอน (UNIFIL) ในแถลงการณ์นี้ยังระบุถึงข้อพิพาท โดยสหประชาชาติทำการศึกษาแผนที่ 81 ฉบับก่อนได้ข้อสรุปว่าไม่พบหลักฐานว่าฟาร์มที่ถูกทิ้งร้างเป็นของเลบานอน แต่เสนอให้คงเขตแดนที่มีอยู่ของกองกำลังสังเกตการณ์การถอนกำลังแห่งสหประชาชาติ (UNDOF) ในซีเรีย ซึ่งรวมถึงชีบาฟามส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1967 เพื่อไม่สร้างความเอนเอียงต่อความตกลงระหว่างซีเรียและเลบานอนในอนาคต
ความขัดแย้งระดับต่ำดำเนินในชีบาฟามส์ระหว่างค.ศ. 2000–2006 และต้นค.ศ. 2015 เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 มีชาล สุเลมาน ประธานาธิบดีเลบานอนกล่าวว่า "การนับถอยหลังสู่การปลดปล่อยดินแดนของเราทั้งหมดได้เริ่มขึ้นแล้ว และวันนี้ผมขอยืนยันว่าจะใช้ทุกวิธีอันชอบธรรมที่มีในการบรรลุเป้าหมายนี้"
วันเอกราช (ประเทศอัฟกานิสถาน)

วันเอกราชอัฟกานิสถาน เป็นวันหยุดแห่งชาติในประเทศอัฟกานิสถานที่ฉลองในวันที่ 19 สิงหาคม เพื่อรำลึกถึงสนธิสัญญาอังกฤษ-อัฟกานิสถาน ค.ศ. 1919 และการหลุดพ้นจากสถานะรัฐในอารักขาของอังกฤษ
ภูมิหลัง.
สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งแรก (1839–1842) ทำให้กองทัพอังกฤษสามารถยึดครองคาบูลได้ หลังจากนี้ เนื่องจากความผิดพลาดเชิงกลยุทธ์ของเอลฟินสโตน ทำให้กองทัพอัฟกานิสถานภายใต้การนำของอักบาร์ ข่านกำจัดกองทัพอังกฤษได้ที่บริเวณหนึ่งของถนนคาบูล-จะลาลาบาด ใกล้เมืองจะลาลาบาด หลังประสบความพ่ายแพ้ กองทัพอังกฤษ-อินเดียจึงกลับมาที่อัฟกานิสถานในภารกิจพิเศษ เพื่อช่วยเชลยศึก และถอนทัพในภายหลัง
สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สอง (1878–80) ในตอนแรกอังกฤษเป็นฝ่ายแพ้ที่ไมวันด์ ตามมาด้วยชัยชนะที่กันดะฮาร์ ซึ่งทำให้อับดูร์ ระฮ์มัน ข่านกลายเป็นเอมีร์องค์ใหม่และเริ่มสร้างความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษ-อัฟกานิสถาน โดยฝ่ายอังกฤษมีสิทธิควบคุมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของอัฟกานิสถานกับข้อแลกเปลี่ยนในการป้องกันอาณาจักรของตนจากรัสเซียกับเปอร์เซีย สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สามใน ค.ศ. 1919 ทำให้อังกฤษยกสิทธิในการควบคุมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของอัฟกานิสถานคืนใน ค.ศ. 1921
รี ฮยัง-อก

รี ฮยัง-อก (เกาหลี: ; เอ็มอาร์: "Ri Hyang-ok") เป็นผู้ตัดสินฟุตบอลชาวเกาหลีเหนือและอดีตนักฟุตบอลหญิงทีมชาติเกาหลีเหนือในตำแหน่งกองกลาง เธอเคยเข้าแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงสองครั้งได้แก่ 1999 และ 2003 ซึ่งสหรัฐอเมริกาเป็นเจ้าภาพทั้งสองครั้ง โดยทีมชาติเกาหลีเหนือทำผลงานได้ดีที่สุดเพียงในรอบแบ่งกลุ่มเท่านั้น เธอตั้งใจที่จะเป็นผู้ตัดสินฟุตบอลหลังจากเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพเนื่องจากเธอเห็นผู้หญิงลงทำหน้าที่ตัดสินในการแข่งขันฟุตบอลโลกทั้งในปี 1999 และ 2003 ซึ่งเธอไม่เคยเห็นผู้หญิงทำหน้าที่ผู้ตัดสินฟุตบอลมาก่อน นอกจากนี้เธอยังต้องการจะสัมผัสบรรยากาศฟุตบอลโลกอีกครั้งด้วย เธอได้รับคัดเลือกเข้าในรายชื่อผู้ตัดสินฟุตบอลของฟีฟ่าใน ค.ศ. 2005 ซึ่งทำให้เธอสามารถลงทำหน้าที่ตัดสินในการแข่งขันระดับนานาชาติได้ และได้รับเลือกให้ทำหน้าที่ตัดสินในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2015 ที่ประเทศแคนาดาและ 2019 ที่ประเทศฝรั่งเศส
การแข่งขันนัดสำคัญที่ตัดสิน.
ฟุตบอลโลกหญิง 2015.
รี ฮยัง-อกลงตัดสินในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2015 ที่ประเทศแคนาดาจำนวน 4 นัด ได้แก่รอบแบ่งกลุ่ม 2 นัด รอบ 16 ทีมสุดท้าย 1 นัด และนัดชิงอันดับที่สาม
ฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2018.
รี ฮยัง-อกลงตัดสินในการแข่งขันฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2018 ที่ประเทศจอร์แดนจำนวน 4 นัด ได้แก่รอบแบ่งกลุ่ม 2 นัด รอบรองชนะเลิศ 1 นัด และนัดชิงชนะเลิศ
ฟุตบอลโลกหญิง 2019.
รี ฮยัง-อกลงทำหน้าที่ตัดสินในการแข่งขันรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลกหญิง 2019 ที่ประเทศฝรั่งเศสจำนวน 2 นัด
พิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุเอเชียตะวันออก

พิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุเอเชียตะวันออก  ตั้งอยู่ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ก่อตั้งขึ้นโดยรัฐสภาแห่งราชอาณาจักรสวีเดนใน พ.ศ. 2469 โดยร่วมมือกับยูฮัน กุนนาร์ อันแดร์สัน (พ.ศ. 2417–2503) ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ อาคารพิพิธภัณฑ์มีชื่อว่าทิกฮูเซตตั้งอยู่ที่ เชปป์โฮล์มเมน และพิพิธภัณฑ์ได้เป็นส่วนหนึ่งของ หน่วยงานพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลกแห่งชาติสวีเดน ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 ร่วมกับพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมโลก พิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนา และพิพิธภัณฑ์เมดิเตอร์เรเนียน
ภาพรวม.
แต่เดิมพิพิธภัณฑ์มีรากฐานมาจากการค้นพบสิ่งใหม่ ๆ ในประเทศจีนของอันแดร์สันในช่วง พ.ศ. 2463–2472 ซึ่งวัตถุต่าง ๆ มาจากยุคก่อนประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกที่ยังไม่ทราบที่มาจนถึงปัจจุบัน ในปัจจุบันนี้ พิพิธภัณฑ์มีของสะสมหลากหลายจากประเทศญี่ปุ่น เกาหลี อินเดีย และจีน มีการจัดแสดงนิทรรศการโบราณคดี ศิลปะแบบดั้งเดิม และวัฒนธรรมร่วมสมัย และเปิดให้สาธารณชนได้เข้าถึงห้องสมุดค้นคว้าวิจัยขนาดใหญ่ ครั้งสุดท้ายที่พิพิธภัณฑ์เผยแพร่สารบัญรายการวัตถุคือ พ.ศ. 2506 พิพิธภัณฑ์ยังเผยแพร่วารสารรายปีเกี่ยวกับงานวิจัยหัวข้อเอเชียตะวันออกยุคโบราณที่มีชื่อว่า "แถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุเอเชียตะวันออก" 
ประวัติและตัวอาคาร.
ประวัตศาสตร์ของพิพิธภัณฑ์เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2469 เมื่อชุดของสะสมจากเอเชียตะวันออกในพิพิธภัณฑ์โบราณวัตถุเอเชียตะวันออกได้ก่อตั้งขึ้นในฐานะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติโดยการริเริ่มของคณะกรรมธิการประเทศจีน ชุดของสะสมที่เป็นแก่นหลักของพิพิธภัณฑ์ได้รับการนำกลับมาที่ประเทศสวีเดนโดยกุสตาฟ กุนนาร์ อันแดร์สัน
อาคารหลักของพิพิธภัณฑ์เป็นอาคารเก็บปืนใหญ่เก่าของกองทัพเรือที่สร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2242–2247 เพื่อเป็นโรงม้าขององครักษ์ในพระเจ้าคาร์ลที่ 12 อาคารออกแบบโดยสถาปนิกชื่อว่า นิโคเดมุส เทสซิน ปีกอาคารทางทิศใต้สร้างใน พ.ศ. 2267–2271 และตกแต่งให้เป็นโรงเก็บเรือไปจนถึงปืนใหญ่จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นโรงปืนใหญ่ ในกลางศตวรรษที่ 19 มีการต่อเติมเพิ่มอีกหนึ่งชั้นซึ่งออกแบบโดยกุสตาฟ อดอล์ฟ โบลม และได้กลายมาเป็นอาคารในรูปแบบปัจจุบันใน พ.ศ. 2460 และโถงด้านในได้รับการบูรณะในช่วง พ.ศ. 2503–2506
ของสะสม.
พิพิธภัณฑ์เก็บรักษาของสะสมไว้ราว 100,000 ชิ้น จุดสำคัญคือโบราณคดีและศิลปะจากประเทศจีน และยังสะสมวัตถุจากประเทศญี่ปุ่น อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ได้รับมาผ่านการซื้อขายและการบริจาค พิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดเอเชียตะวันออกขนาดใหญ่ที่เก็บรักษาหนังสือจากห้องสมุดหลวงและห้องสมุดมหาวิทยาสต็อกโฮล์ม
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เก็บรักษาของสะสมจากประเทศไทยจำนวน 140 ชิ้นโดยประมาณ เช่น พระพุทธรูป เครื่องปั้นจากสวรรคโลก วัตถุหลายชิ้นเป็นส่วนหนึ่งของชุดของสะสมโดยจอร์จ ฟอน เบเคซี ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะเอเชียและนักสะสมศิลปะ เบเคซีได้บริจาคชุดของสะสมทั้งหมดของตนให้แก่มูลนิธิโนเบลเมื่อเสียชีวิตใน พ.ศ. 2515
ไฮเซนส์

ไฮเซนส์  เป็นบริษัทผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านจากประเทศจีน ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) ผลิตภัณฑ์ตัวแรกของบริษัทคือเครื่องรับวิทยุ ส่วนโทรทัศน์ของบริษัทคือรุ่น CJD18 ผลิตในปี พ.ศ. 2521 (ค.ศ. 1978) และเป็นผู้ผลิตโทรทัศน์รายใหญ่ที่สุดในประเทศจีนในปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) ไฮเซนส์เป็นผู้ผลิตโออีเอ็ม สำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองชิงเต่า, มณฑลซานตง, ประเทศจีน
ในปี พ.ศ. 2558 ไฮเซนส์ได้ซื้อโรงงานผลิตโทรทัศน์ในเม็กซิโกจากชาร์ป
ในปี พ.ศ. 2559 ไฮเซนส์ได้เข้ามาทำตลาดในประเทศไทย เริ่มแรกขายโทรทัศน์ก่อนจะขยายเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ไฮเซนส์ได้ซื้อแผนกธุรกิจโทรทัศน์จากโตชิบา
สถาบันการจัดการอินเดีย อะห์มดาบาด

สถาบันการจัดการอินเดีย อะห์มดาบาด (IIM Ahmedabad) เป็นวิทยาลัยบริหารธุรกิจในอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และได้รับสถานะสถาบันซึ่งมีความสำคัญระดับชาติโดยรัฐบาลอินเดียในปี 2017 สถาบันก่อตั้งขึ้นในปี 1961 เปิดสอนเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจในสาขาต่าง ๆ สถาบันก่อตั้งขึ้นโดยรวี เจ. มัตตาอี ในปี 2020 สถาบันเป็นวิทยาลัยบริหารธุรกิจอันดับหนึ่งของประเทศตามการจัดอันดับของNIRF
วิทยาเขตของ IIM อะห์มดาบาด มีพื้นที่ 102 เอเคอร์ ตั้งอยู่ในย่านวัสตรปุระ อะห์มดาบาด ภายในประกอบไปด้วยอาคารเรียน, สำนักงานอาจารย์, สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ, หอสมุดวิกรม สรภาอี (Vikram Sarabhai Library), หอประชุมอาร์. เจ. มัตตาอี (R.J. Matthai Auditorium), ลานลุยส์ คาห์น (Louis Kahn Plaza), ศูนย์การจัดการนานาชาติ, ศูนย์การพัฒนาการจัดการกัสรุภาอี ลาลภาอี (Kasturbhai Lalbhai Management Development Centre), ร้านอาหารและร้านค้า เป็นต้น โดยในปี 1962 คณะกรรมการบริหารของ IIM อะห์มดาบาดบรรลุข้อตลกลงร่วมกับสถาบันการออกแบบแห่งชาติ (NID) ให้ออกแบบสร้างวิทยาเขตของ IMM อะห์มดาบาด สถาบันได้มอบหมายให้สถาปนิก ลุยส์ คาห์น และ บี. วี. โทศี เป็นผู้รับผิดชอบโครงการ ผลงานออกแบบของคาห์นมีลักษณะเด่นที่การใช้อิฐมอญเปลือย, รูปร่างเรขาคณิตจำนวนมากในการตกแต่ง เขาได้ผสมผสานรูปแบบสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของอินเดียเข้ากับสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อย่างปราณีต ความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมที่เขาออกแบบดึวดูดให้มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมสถาบันอย่างไม่ขาดสาย ภาพยนตร์เรื่อง 2 สเตทส์ ซึ่งสร้างจากโดยเจตัน ภคัน ถ่ายทำที่สถาบัน
ตราของสถาบันนำมาจากมอทิฟรูป "ชีวพฤกษ์" (‘Tree of Life’) ซึ่งปรากฏในงานแกะสลักแลททิซใน "จาฬี" จากสมัยศตวรรษที่ 16 ในมัสยิดซิดดี ไซยยิด ในย่านเมืองเก่าอะห์มดาบาด
ปอยีแกลอน

ปอยีแกลอน (/; #เปลี่ยนทาง) เป็นหมู่สิ่งก่อสร้างในศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ในบูฆอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน หมู่อาคารประกอบด้วยสามส่วนใหญ่ คือ มัสยิดแกลอน , หออะษานแกลอน  และมัดเราะซะฮ์มือร์อารับ  สิ่งก่อสร้างทั้งสามวางตัวเรียงกันล้อมรอบลานกว้างตรงกลาง ซึ่งล้อมรอบด้วยบะซาร์ มัสยิดแกลอนซึ่งเป็นมัสยิดวันศุกร์ถือเป็นหนึ่งในมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียกลาง เป็นรองเพียงมัสยิดบีบี-ฆอนึมซึ่งเป็นมัสยิดที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกันในซามาร์กันต์ และมัสยิดใหญ่เฮราตในอัฟกานิสถาน
มัสยิดและหออะษานสร้างขึ้นโดย Arslan Khan ในปี 1121 โดยที่หออะษานสร้างเสร็จในปี 1127 อย่างไรก็ตาม มัสยิดวันศุกร์หลังเดิมถูกเจงกีส ข่าน ทำลายไปในปี 1220 เหลือไว้เพียงหออะษาน มัสยิดหลังใหม่สร้างขึ้นในปี 1515 ตามด้วยมัดเราะซะฮ์ในปี 1535 โดย Ubaydullah Khan
มีนอราอีแกลอน

มีนอราอีแกลอน (/; #เปลี่ยนทาง) หรือ หออะษานแกลอน  เป็นหออะษานในปอยีแกลอน บูฆอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน และเป็นหนึ่งในจุดสนใจสำคัญของเมือง
หอคอยนี้สร้างขึ้นในปี 1127 โดย Mohammad Arslan Khan ผู้ปกครองอาณาจักรข่านคาราคานิด เพื่อใช้งานเป็นหออะษาน หอคอยก่อขึ้นจากอิฐ มีความสูง 45.6 เมตร (48 เมตรหากรวมปลายยอด) และมีขนาดค่อย ๆ เล็กลงจากล่างขึ้นบนด้วยเส้นผ่าศูนย์กลาง 9 เมตรที่ฐาน, 6 เมตรที่ยอด ภายในหอมีบันไดเวียนขึ้นไปสู่ห้องโถงชั้นสูงสุดของหอคอย ในยามศึกสงคราม หอคอยนี้ยังสามารถใช้เป็นหอสังเกตการณ์ข้าศึกได้
เมื่อครั้งเจงกีส ข่าน กรีธาทัพมารบและทำลายล้างสิ่งก่อสร้างทั้งหมดในบูฆอรอจนราบ เจงกีส ข่าน สั่งให้ทหารเหลือหอคอยนี้ไว้ไม่ให้ทำลายเนื่องจากหอคอยนี้สร้างความประทับใจแก่เขาอย่างมาก ในท้องถิ่นเรียกขานหอคอยนี้ว่า "หอคอยแห่งความตาย" เนื่องจากมีการประหารชีวิตนักโทษโดยการโยนจากยอดหอคอยนี้มาจนถึงต้นศตวรรษที่ยี่สิบ ฟิตซ์รอย มาเคลน ผู้เดินทางมายังบูฆอรอในปี 1938 ระบุไว้ในบันทึก "Eastern Approaches" ว่า "เป็นเวลานับหลายศตวรรษก่อนปี 1870 และอีกครั้งในช่วงปีอันวุ่นวายระหว่างปี 1917–1920 ผู้คนถูกโยนลงจากชั้นบนสุดของหอคอยที่ตกแต่งอย่างประณีตนี้"
เรียวอุงกากุ

เรียวอุงกากุ (#เปลี่ยนทาง หรือที่ชาวท้องถิ่นนิยมเรียกว่า อาซากูซะจูนิไก เป็นตึกระฟ้าแบบตะวันตกแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่นและอาคารแรกที่มีการติดตั้งใช้งานลิฟต์โดยสารในประเทศญี่ปุ่น อาคารตั้งอยู่ในย่านอาซากูซะ นครโตเกียว (ปัจจุบันคือเขตไทโต โตเกียว) สร้างเสร็จในปี 1890 และถูกรื้อถอนลงหลังชั้นบน ๆ ของอาคารถล่มลง รวมถึงโครงสร้างอาคารได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหวใหญ่คันโตในปี 1923 
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยวิสวกรชาวสก็อต ดับเบิลยู. เค. เบอร์ทันในปลายทศวรรษ 1880s ตึกมีความสูง สร้างขึ้นจากอิฐมอญประกอบโครงไม้ สถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูเรนเนสซองส์ อาคารทั้งสิบสองชั้นมีการติดตั้งระบบไฟฟ้า และมีลิฟต์โดยสารไฟฟ้าสองตัว ผลงานออกแบบของอิชิซูเกะ ฟูจิโอกะ ผู้ก่อตั้งบริษัทโตชิบา สามารถรองรับผู้โดยสารได้ครั้งละ 10 คน แต่เปิดให้บริการได้ครึ่งปีก็ต้องยกเลิกให้บริการเนื่องจากข้อกังวลเรื่องความปลอดภัย
ชั้นสองถึงเจ็ดใช้งานเป็นพื้นที่ค้าขาย ประกอบด้วยร้านค้าจำนวน 46 ร้าน, ชั้นแปดเป็นเลานจ์ และชั้นเก้าเป็นสถานที่จัดนิทรรศการศิลปะ ชั้นสิบจนถึงชั้นสิบสองเป็นชั้นหอคอยสำหรับมองดูทิวทัศน์ของโตเกียว และอาจมองเห็นถึงภูเขาไฟฟูจิ ความยิ่งใหญ่ของอาคารสามารถพบได้ในภาพถ่ายพิธีเปิดตัวอาคารที่เผยแพร่ในผลงานชิ้นเอกของโองาวะ คาซูมาซะ "Types of Japan, Celebrated Geysha of Tokyo in Collotype and From Photographic Negatives Taken by Him" ซึ่งเผยแพร่ในปี 1892
กูฟีย์เทียม

กูฟีย์เทียม  หรือ กูเฟสก์ (ลวดลายกูฟีย์) เป็นรูปแบบการตกแต่งที่ปรากฏใช้ในยุคกลางและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ประกอบด้วยการลอกเลียนแบบอักษรอาหรับกูฟีย์หรือบางครั้งเป็นอักษรอาหรับลายตวัดในบริบทที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาหรับ หรือโดยทั่วไปใช้เรียกการเลียนแบบศิลปะอาหรับในศิลปะของยุโรป กูฟีย์เทียมสามารถพบได้เป็นพิเศษในศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาโดยเฉพาะในภาพเขียนที่แสดงแม่พระมารีย์พรหมจารีย์ กูฟีย์เทียมถือเป็นส่วนหนึ่งของอิทธิพลของศิลปะอิสลามต่อศิลปะตะวันตก
ตัวย่างของกูฟีย์เทียมในศิลปะตะวันตกส่วนใหญ่มาจากศตวรรษที่ 10-15 โดยมักปรากฏในรูปอักษรสิจิตรกูฟีย์เทียมตามบนแถบเพื่อตกแต่งในสถาปัตยกรรมของกรีกไบแซนไทน์ นับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 11 ถึงกลางศตวรรษที่ 12 ไปจนถึงแถบประดับตกแต่งล้อมรอบวัตถุทางศาสนาในฝรั่งเศสและเยอรมนี และบนวงแหวนเหนือศีรษะกับกรอบของภาพในจิตรกรรมคริสเตียน
ไอโค

ไอโค  เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้-ผจญภัย พัฒนาโดยเจแปนสตูดิโอและทีมไอโค และจัดจำหน่ายโดยโซนี่คอมพิวเตอร์เอนเตอร์เทนเมนท์ วางจำหน่ายบนเครื่องเพลย์สเตชัน 2 ในปี 2001 และปี 2002 ในภูมิภาคต่าง ๆ ตัวเกมได้รับการออกแบบและกำกับโดย Fumito Ueda ผู้ซึ่งต้องการสร้างเกมมินิมอลตามแนวคิด "เด็กหนุ่มพบหญิงสาว" เดิมทีตัวเกมถูกวางแผนพัฒนาสำหรับเพลย์สเตชัน "ไอโค" ใช้เวลาประมาณ 4 ปีในการพัฒนา ทีมงานใช้แนวทาง "การออกแบบลบออก" เพื่อลดองค์ประกอบของรูปแบบการเล่นที่รบกวนฉากและเรื่องราวของเกมเพื่อสร้างความดื่มด่ำในระดับสูง
"ไอโค" นำเสนอการออกแบบและองค์ประกอบทางเทคนิคหลายอย่าง รวมถึงเรื่องราวที่บอกเล่าด้วยบทสนทนาที่น้อยที่สุด ไฟส่องสว่าง และแอนิเมชันคีย์เฟรมที่มีอิทธิพลต่อเกมต่อ ๆ มา แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ แต่ตัวเกมก็ได้รับการยกย่องจากผลงานศิลปะ รูปแบบการเล่นดั้งเดิม และองค์ประกอบของเนื้อเรื่อง และได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงถูกเสนอชื่อ "เกมแห่งปี" และรางวัลเกมดีเวลลอปเปอร์สชอยอวอร์ดส์สามรางวัล ถือเป็นความคลาสสิกเกินพิสัยที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และมักถูกนำมาอภิปรายเกี่ยวกับวิดีโอเกมในรูปแบบศิลปะ ตัวเกมมีอิทธิพลต่อวิดีโอเกมมากมายตั้งแต่เปิดตัว ตัวเกมได้ถูกวางจำหน่ายอีกครั้งในยุโรปในปี 2006 ร่วมกับเกม "แชโดว์ออฟเดอะโคลอสซัส" เกมที่สืบทอดจิตวิญญาณของเกม "ไอโค" ตัวเกมฉบับรีมาสเตอร์ความละเอียดสูงวางจำหน่ายพร้อมกับ เกม "แชโดว์ออฟเดอะโคลอสซัส" ในชื่อ "เดอะไอโคแอนด์แชโดว์ออฟเดอะโคลอสซัสคอลเลกชัน" ซึ่งวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 3 ในปี 2011
ศรีรังคปัฏฏณะ

ศรีรังคปัฏฏณะ (Srirangapatna หรือ Shrirangapattana) หรือชื่อทับศัพท์ เซริงกาปาตาม (Seringapatam) ในสมัยบริติชราช) เป็นเมืองและเขตปกครองย่อยของอำเภอมาณฑยะ รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ไม่ไกลจากนครไมสูรุ ศรีรังคปัฏฏณะเป็นที่ตั้งของโบราณสถานสำคัญจำนวนมาก ปัจจุบันนครเก่าของศรีรังคปัฏฏณะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโก
ชื่อของเมืองมาจากรังคนาถสวามีเทวาลยัมซึ่งเป็นเทวาลัยศูนย์กลางของเมืองและเป็นเทวาลัยหลักของไวษณวะ เมืองศรีรังคปัฏฏณะจึงเป็นศูนย์กลางการจาริกแสวงบุญของศาสนิกชนนิกายไวษณวะในอินเดียใต้ เทวาลัยนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิคงคา ศรีรังคปัฏฏณะเป็นเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิต่าง ๆ ในอินเดียใต้ และเป็นราชธานีของราชอาณาจักรไมสูรุภายใต้ปกครองของไฮเดอร์อะลี และ ตีปูสุลตาน
กุมบัซ (ศรีรังคปัฏฏณะ)

กุมบัซ (อักษรโรมัน: Gumbaz) เป็นอนุสรณ์ศพแบบมุสลิม (มักบะรา) ที่ล้อมรอบด้วยสวน ตั้งอยู่ที่ศรีรังคปัฏฏณะ เป็นที่ไว้ร่างของติปูสุลตาน, บิดา ไฮเดอร์อะลี และมารดา แรกเริ่มสร้างขึ้นโดยติปูสุลตานเพื่อใช้เป็นที่ไว้ศพของบิดามารดาของเขา ภายหลังติปูสุลตานเสียชีวิตในปี 1799 ทางการอังกฤษเจ้าอาณานิคมให้นำร่างของเขามาไว้ที่นี่เช่นกัน
กุมบัซสร้างขึ้นในปี 1782-84 โดยห้อมล้อมด้วนสวนไซเปรสซึ่งมีการกล่าวไว้ว่าติปูเป็นผู้เก็บกรวบรวมพันธุ์ไซเปรสต่าง ๆ จากเปอร์เซีย, ออตโตมัน, คาบูล และ มอริเชียสของฝรั่งเศสมาปลูกไว้ที่นี่ ประตูแกะสลักบานเดิมของกุมบัซถูกถอดออกและนำไปจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ทในลอนดอน ประตูบานปัจจุบันทำมาจากไม้ตะโกประดับงาช้าง เป็นของขวัญที่มอบให้โดยลอร์ดดัลฮูซี
พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์เตมือร์

พิพิธภัณฑสถานแห่งรัฐประวัติศาสตร์เตมือร์  เป็นพิพิธภัณฑ์ในกรุงทาชเคนต์ เมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถาน เปิดให้บริการในปี 1996 โดยมีเนื้อหาของพิพิธภัณฑ์อุทิศแก่เรื่องราวของอะมีรเตมือร์ ขุนศึกในประวัติศาสตร์
ในปี 1991 อุซเบกิสถานได้รับเอกราช และเกิดกระแสในการรื้อฟื้นมรดกทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของชาติ รวมถึงบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์อย่างอะมีรเตมือร์ ขุนศึกและนักปฏิวัติผู้รวมอำนาจจักรวรรดิ ในสมัยของเขาถือเป็นยุคทองของจักรวรรดิเตมือร์
อดีตประธานาธิบดีอิสลอม แกรีมัฟ สนับสนุนการเฉลิมฉลองเตมือร์โดยการเชื่อมโยงความสำเร็จของขุนศึกเตมือร์เข้ากับรูปแบบการปกครองของเขาเอง รวมถึงประกาศให้ปี 1996 เป็นปีแห่งอะมีรเตมือร์ และจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 660 ปีของเตมือร์อย่างยิ่งใหญ่ทั่วประเทศ ซึ่งนำไปสู่การก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ซึ่งเกี่ยวกับเตมือร์และจักรวรรดิเตมือร์ขึ้นในย่านใจกลางเมืองหลวงทาชเคนต์
คิงดอมฮาตส์ III

คิงดอมฮาตส์ III  เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาทในปี 2019 ที่พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยสแควร์เอนิกซ์ สำหรับเพลย์สเตชัน 4, เอกซ์บอกซ์วัน และมีการพอร์ตลงไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ในภายหลัง เป็นเกมลำดับที่สิบสองในซีรีส์ "คิงดอมฮาตส์" โดยเป็นบทสรุปของตำนานผู้แสวงหาความมืด หรือ "Dark Seeker Saga" ที่เริ่มต้นด้วยเกมต้นฉบับ ตัวเกมดำเนินเรื่องหลังจากเหตุการณ์ใน "" ซึ่งตัวเอกที่กลับมาคือโซระ ร่วมกับโดนัลด์ ดั๊ก, กูฟฟี่, คิงมิกกี้ และริคุ ในการค้นหาผู้พิทักษ์แห่งแสงทั้งเจ็ด ขณะที่พวกเขาพยายามขัดขวางแผนการของมาสเตอร์เซฮานอร์ท ซึ่งก่อกำเนิดหลังจากศัตรูในเกมหลักสองภาคแรก อันได้แก่ อันเซม ผู้แสวงหาความมืด และเซมนัส ถูกกำจัดตามลำดับ มาสเตอร์เซฮานอร์ทพยายามที่จะก่อสงครามคีย์เบลดครั้งที่สอง การเดินทางด้วยจุดประสงค์ดังกล่าวของกลุ่มตัวเอก ทำให้พวกเขาได้พบกับตัวละครและท่องไปในโลกที่สร้างจากการ์ตูนของดิสนีย์และพิกซาร์
แนวความคิดสำหรับการพัฒนาเกม "คิงดอมฮาตส์ III" เริ่มขึ้นในปี 2005 หลังจากเกม "คิงดอมฮาตส์ II" วางจำหน่ายในญี่ปุ่น และได้ประกาศการพัฒนาเกมในอีกแปดปีต่อมา หลังจากที่มีข่าวลือและการคาดเดาในช่วงหลายปีก่อนหน้านั้น ตัวเกมมีองค์ประกอบรูปแบบการเล่นที่คล้ายคลึงกับเกมหลักก่อนหน้า และขยายปาร์ตี้เป็นตัวละครทั้งหมด 5 ตัว นอกจากนี้ยังมีการโจมตีแบบใหม่ "Attraction Flow" ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากเครื่องเล่นใน ดิสนีย์พาร์ก และรวมถึงมินิเกมที่ออกแบบโดยใช้แนวคิดจากการ์ตูนมิกกี้เมาส์สุดคลาสสิกของวอลต์ดิสนีย์โปรดักชัน ในรูปแบบของเกมจอภาพผลึกเหลวจากคริสต์ทศวรรษ 1980
"คิงดอมฮาตส์ III" วางจำหน่ายทั่วโลกในเดือนมกราคม 2019 และได้รับกระแสเชิงบวกจากนักวิจารณ์ ตัวเกมมียอดขายมากกว่าห้าล้านชุดภายในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่าย กลายเป็นทั้งเกมที่ขายเร็วที่สุดและขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของชุดเกม ส่วนเสริมเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ของเกมชื่อ "คิงดอมฮาตส์ III รีมายด์" วางจำหน่ายในวันที่ 23 มกราคม 2020 สำหรับเพลย์สเตชัน 4 และในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2020 สำหรับเอกซ์บอกซ์วัน มีการพอร์ตลงไมโครซอฟท์ วินโดวส์ซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 30 มีนาคม 2021 พร้อมกับเกมอื่น ๆ ทั้งหมดในแฟรนไชส์ มีการประกาศพอร์ตเกมลงเวอร์ชันคลาวด์สำหรับนินเท็นโด สวิตช์ของเกมพร้อมเนื้อหาดาวน์โหลด " รีมายด์" ในเดือนตุลาคม 2021
ตำบลแนซอร์

แนซอร์  เป็นตำบลในอำเภอแอร์แวนด์เคนอร์ เทศมณฑลออบอดอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 28 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 5,275 คนใน 1,067 ครัวเรือน
เชคูปุรา

เชคูปุรา (คุรมุขี: ਸ਼ੇਖ਼ੂਪੁਰਾ; Shekhupura หรือ Sheikhupura) เป็นเมืองในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิชะฮันคีร์แห่งจักวรรดิโมกุลในปี ค.ศ. 1607 เชคูปุราเป็นเมือวที่มีประชากรมากสุดอันดับที่ 16 ของประเทศ และเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอชื่อเดียวกัน เชคูปุราเป็นเมืองอุตสาหกรรมและเป็นปริมณฑล (satellite town) ของนครลาฮอร์ ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป 38 กิโลมเตร
ศัพทมูล.
เดิมทีภูมิภาคโดยรอบของเชคูปุรามีชื่อเรียกว่า "วีรกครห์" (Virk Garh) หรือ "วีรกะ" (Virk) ซึ่งมาจากชาวจัต ชนเผ่าที่อาศัยดั้งเดิมในพื้นที่ หลังนรรเชคูปุราก่อตั้งขึ้นในปี 1607 โดยจักรวรรดิโมกุล จักรพรรดิชะฮันคีร์เป็นผู้ตั้งชื่อเมืองตามชื่อของตัวเอง ชื่อของเมืองปรากฏครั้งแรกในอัตชีวประวัติของชะฮันคีร์ "Tuzk-e-Jahangiri" ซึ่งเขาเรียกเมืองนี้ว่า "ชะฮันคีรปุระ" (Jehangir pura) ส่วนชื่อปัจจุบันของเมือง "เชคูปุรา" มาจากชื่อเล่นของชะฮันคีร์ซึ่งคือ "เชคู" (Shekhu) ซึ่งมารดาของชะฮันคีร์ (ภรรยาของจักรพรรดิอักบัร) เป็นผู้ตั้งให้
นิวคลีโอโปรตีน

นิวคลีโอโปรตีน  เป็นโปรตีนที่สังยุคอยู่กับกรดนิวคลีอิก (ดีเอ็นเอหรือ#เปลี่ยนทาง 
เช่น #เปลี่ยนทาง , nucleosome และ nucleocapsid
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ พ.ศ. 2564

การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ พ.ศ. 2564  หรือรู้จักในชื่อย่อ คอป 26 (COP26) เป็นการประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศครั้งที่ 26 จัดขึ้นที่กลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 31 ตุลาคม ถึง 12 พฤศจิกายน 2021 ภายใต้การนำของอาล็อก ชาร์มา
การประชุมจัดขึ้นที่เอสอีซีเซนเตอร์ในกลาสโกว์ แผนเดิมตั้งใจจะจัดในเดือนพฤศจิกายน 2020 แต่ถูกเลื่อนอีกไปปีเต็มเนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19
การเจรจา.
การประชุมของผู้นำโลกมีขึ้นเมื่อวันที่ 1 ถึง 2 พฤศจิกายน
เป้าหมายสำคัญของผู้จัดการประชุมอยู่ที่การคุมไม่ให้อุณหภูมิโลกสูงเกิน 1.5 องศาเซลเซียส รวมถึงมีการพูดคุยเกี่ยวกับการลดและเลิกใช้ถ่านหิน รายงานของบีบีซีระบุตัวบุคคลที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการทำข้อตกลงได้แก่ เซี่ย เจินหัว, อายมาน ชาสลี, เชค ฮาซีนา และเตเรซา ริเบรา
ประเทศจีนระบุว่าจะปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์สูงสุดก่อนปี 2030 และจะกลายมาเป็นรัฐที่ปล่อยคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์ภายในปี 2060
การตัดไม้ทำลายป่า.
ผู้นำมากกว่า 100 ประเทศซึ่งเป็นเจ้าของผืนป่ามากกว่า 85% ของโลก ได้บรรลุข้อตกลงหยุดการทำลายป่าภายในปี 2030 ที่น่าสนใจคือบรรดาผู้ลงนามเหล่านี้รวมถึงประเทศที่มีปัญหาการทำลายป่า เช่น บราซิล, แคนาดา, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, สหรัฐ, จีน และอินโดนีเซีย
ถ่านหิน.
มีการตั้งข้อตกลงไว้ว่าประเทศแอฟริกาใต้จะได้รับทุนอุดหนุน 8.5 พันล้านดอลลาร์ เพื่อหยุดการพึ่งพาถ่านหินในประเทศ
มีเทน.
สหรัฐและหลายประเทศบรรลุข้อตกลงที่จะหยุดการปล่อยแก๊สมีเทน มากกว่า 80 ประเทศลงนามในคำปฏิญาณมีเทนโลก ยินยอมที่จะลดการปล่อยมีเทนลง 30% ภายในปี 2030 ผู้นำสหรัฐและรัฐยุโรประบุว่าการลดการปล่อยแก๊สมีเทนซึ่งเป็นแก๊สเรือนกระจกสำคัญนั้นจะมีส่วนสำคัญมากต่อการคุมอุณหภูมิโลกไม่ให้สูงเกิน 1.5 องศาเซลเซียส ประเทศที่ปฏิเสธข้อตกลงนี้ได้แก่ ออสเตรเลีย, ชิลี, รัสเซีย, อินเดีย, อิหร่าน และจีนเป็นต้น
อาณาจักรอินโด-กรีก

อาณาจักรอินโด-กรีก  หรือในประวัติศาสตร์เรียก อาณาจักรยวนะ (ยวนราชยะ) เป็นอาณาจักรกรีกสมัยเฮลเลนิสต์ที่ครอบคลุมพื้นที่หลายส่วนของประเทศอัฟกานิสถานและภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอนุทวีปอินเดียในปัจจุบัน อาณาจักรนี้ดำรงอยู่นาน 2 ศตวรรษ มีผู้ปกครองกว่า 30 องค์ และมีการผสานวัฒนธรรมกรีก-อินเดียทางด้านภาษา สัญลักษณ์ และแนวคิด ดังที่ปรากฏบนเหรียญและแหล่งขุดค้นโบราณคดี การหลอมรวมนี้ส่งผลต่อมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งศิลปะพุทธแบบกรีก
อาณาจักรอินโด-กรีกก่อตั้งขึ้นเมื่อเดเมตริอุส กษัตริย์กรีก-แบกเตรียรุกรานอินเดียเมื่อ 200 ปีก่อนคริสตกาล ชาวกรีกในอนุทวีปอินเดียจึงแบ่งออกเป็นสองกลุ่มได้แก่ กลุ่มกรีก-แบกเตรียที่มีศูนย์กลางในแบกเตรีย (พรมแดนอัฟกานิสถาน–อุซเบกิสถานในปัจจุบัน) และกลุ่มอินโด-กรีกทางตะวันตกเฉียงเหนือของอนุทวีปอินเดีย ผู้ปกครองอินโด-กรีกที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ พระเจ้ามิลินท์ ซึ่งมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองสาคละ (ปัจจุบันคือเมืองซิอัลโกต ประเทศปากีสถาน)
ทั้งนี้คำว่า "อาณาจักรอินโด-กรีก" หมายความกว้าง ๆ ถึงกลุ่มราชวงศ์ที่หลากหลายจำนวนหนึ่งซึ่งมีเมืองหลวงประจำภูมิภาคหลายแห่ง เช่น ตักศิลา สาคละ และปุษกลาวตี นอกจากนี้อาจมีศูนย์กลางอื่น ๆ ดังที่ทอเลมีบันทึกใน "จีออกราฟี" ถึงทีโอฟิลอส กษัตริย์อินโด-กรีกที่ปกครองอยู่ทางใต้ของอาณาจักรเป็นเวลาสั้น ๆ และอาจเคยเป็นเซแทร็ปอยู่ช่วงหนึ่ง
หลังการสวรรคตของพระเจ้ามิลินท์ อาณาจักรของพระองค์ก็แตกแยกและอิทธิพลอินโด-กรีกลดลงอย่างสำคัญ กลุ่มอินโด-กรีกล่มสลายในฐานะหน่วยการเมืองราวค.ศ. 10 เมื่อถูกชาวอินโด-ไซเทีย ชนร่อนเร่ในเอเชียกลางกลุ่มหนึ่งรุกราน แต่ยังคงมีชาวกรีกจำนวนหนึ่งอาศัยอยู่ในอนุทวีปอินเดียต่อมา เมื่ออาณาจักรอินโด-พาร์เธียและจักรวรรดิกุษาณะเข้ามาปกครอง
วัดสวนหงส์

วัดสวนหงส์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปลาม้า อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี มีแม่น้ำวกอ้อมวัดถึง 3 ทิศ 3 ด้าน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 43 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำท่าจีน ทิศใต้ จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก จดแม่น้ำท่าจีน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา
วัดสวนหงส์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2379 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2408 ผู้สร้างวัดเป็นเศรษฐีโคกครามสองสามีภรรยา ชื่อ นายสวน กับนางหงส์ ในสมัยหลวงพ่อปลื้มมารับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสวนหงส์ ท่านได้ซ่อมแซมให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นมา เมื่อท่านได้มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2545 สังขารยังไม่เน่าเปื่อย ทางวัดจึงได้นำสังขารของท่าน ใส่ไว้ในโลงแก้ว ให้ลูกศิษย์ลูกหาได้กราบไหว้ ด้านหน้าโลงแก้วมีหุ่นขี้ผึ้ง ปั้นเป็นรูปเหมือนของท่านด้วย
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 12.40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12.20 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารไม้สักทอง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 14 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์เรือ และยังมีประเพณีแข่งขันเรือยาวชิงถ้วยพระราชทาน เป็นการแข่งขันเรือยาว เรือที่เข้าร่วมแข่งขันเป็นเรือยาวที่ชนะการแข่งขันจากสนามทั่วประเทศ จัดแข่งขันในสัปดาห์ที่สาม ของเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ณ แม่น้ำท่าจีน หน้าวัดสวนหงส์