pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เอไลจาห์ วูด

เอไลจาห์ จอร์แดน วูด (เกิด 28 มกราคม ค.ศ. 1981) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานภาพยนตร์ครั้งแรกในบทเล็ก ๆ ในเรื่อง "เจาะเวลาหาอดีต 2" (1989) จากนั้นเขาก็ได้รับบทบาทที่ใหญ่ขึ้นและก็ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีกับบทบาทนักแสดงเด็กตั้งแต่อายุ 13
เขามีผลงานแสดงที่สร้างชื่อเสียงอย่างมากในบท โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ในภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ กำกับโดยปีเตอร์ แจ็กสัน หลังจากนั้นเขาพยายามเลือกบทที่หลากหลายขึ้น อย่างเช่นแสดงในภาพยนตร์อย่าง "Bobby", "Eternal Sunshine of the Spotless Mind", "Sin City", "Green Street" และ "Everything Is Illuminated" ในปี 2005 เขาเริ่มค่ายเพลงของตัวเอง ที่ชื่อ "Simian Records" และเขามีผลงานต่อมาในภาพยนตร์ชีวประวัติ ของอิกกี้ ป็อป เรื่อง "The Passenger"
ชีวิตช่วงต้น.
วูดเกิดที่ซีดาร์แรพิดส์ รัฐไอโอวา ในวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1981 จาก Debbie (สกุลเดิม: Krause) กับวอร์เรน วูด ผู้ร่วมดำเนินกิจการร้านขายอาหารสำเร็จรูป เขามีเชื้อสายอังกฤษ, เดนมาร์ก, ไอริช และเยอรมัน และเลี้ยงดูในแบบโรมันคาทอลิก เขามีพี่ชายชื่อ Zachariah และน้องสาวชื่อแฮนนาห์ ตอนอายุ 7 ขวบ วูดเริ่มเป็นนายแบบและเรียนเปียโนในบ้านเกิด ในโรงเรียนประถม เขาปรากฏใน "The Sound of Music" และเล่นเป็นตัวละครชื่อเรื่องใน "พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซ" เขาเคยเป็นเด็กผู้ชายที่ร้องในวงขณะทำการผลิต "See How They Run" พ่อแม่ขายร้านขายอาหารสำเร็จรูปใน ค.ศ. 1989 และย้ายไปลอสแอนเจลิส โดยที่พ่อไม่ตามมา เพื่อให้เขาได้ประกอบอาชีพนักแสดงได้ พ่อแม่หย่าร้างตอนเขาอายุ 15 ปี
ชีวิตส่วนตัว.
วูดกับ Mette-Marie Kongsved คู่ครองผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวเดนมาร์ก มีลูกด้วยกันสองคน คือ เด็กชาย (เกิด ค.ศ. 2019) และเด็กหญิง (ค.ศ. 2022)
วูดมีรอยสักภาษาซินดารินคำว่า "เก้า" ในอักษรเทงกวาร์ อักษรประดิษฐ์ของโทลคีน ข้างใต้เอวด้านขวาของเขา ซึ่งสื่อถึงตัวละครของเขาที่เป็นหนึ่งในสมาชิกคณะพันธมิตรแห่งแหวนทั้งเก้าคน
เปนเน

เปนเน  หรือบางครั้งสะกดว่า เพนเน่ เป็นพาสตาชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นท่อนขนาดกลาง ปลายตัดเฉียงทั้งสองด้าน ในประเทศอิตาลีมีการผลิตเปนเนเป็น 2 ชนิด คือ แบบเกลี้ยงและแบบมีร่อง
การทำอาหาร.
โดยปกติแล้วเปนเนจะปรุงและเสิร์ฟคู่กับซอสเปสโตในรูปแบบสลัด
อภิรดี ภวภูตานนท์

อภิรดี ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม (เกิด 23 กันยายน พ.ศ. 2508) ชื่อเล่น แก้ว เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
ประวัติ.
อภิรดีมีชื่อเล่นว่า แก้ว เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2508 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของพันตำรวจเอก (พิเศษ) ทศพล และอำไพ ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม เธอมีเชื้อสายมอญ อภิรดีเข้ารับการศึกษาระดับปฐมวัยที่โรงเรียนอนุบาลละอออุทิศ, ระดับประถมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนเขมะสิริอนุสรณ์, ต่อมาได้เข้าศึกษาระดับ ปวช.วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาวิทยาเขตจักรพงษภูวนารถ และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาจาก ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท มหาวิทยาลัยเกริก และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีในปี พ.ศ. 2560 หลักสูตรการเสริมสร้างสังคมสันติสุข รุ่นที่ 9 สถาบันพระปกเกล้า
เธอเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกจากการเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณา และต่อมาเธอก็ได้รับการสนับสนุนจากจีรวรรณ กัมปนาทแสนยากรให้เป็นนักแสดง โดยภาพลักษณ์และบทบาทของอภิรดีถูกวางให้เป็นนางเอกบู๊ ก่อนที่จะหันมารับบทร้ายบทเซ็กซี่ในจอเงิน
ในปี พ.ศ. 2530 อภิรดีแสดงละครโทรทัศน์เรื่อง ทองเนื้อเก้า ทางช่อง 7 ซึ่งเป็นผลงานละครชิ้นแรกของเธอ ละครประสบความสำร็จอย่างสูง ทำให้ชื่อเสียงของอภิรดีขึ้นมานักแสดงชั้นแนวหน้าที่มากฝีมือการแสดง อีกทั้งบทลำยองจากเรื่องนี้ก็เป็นภาพจำติดตัวอภิรดีมาจนถึงทุกวันนี้ 
นอกจากทองเนื้อเก้า ละครที่โด่งดังของอภิรดีอีกเรื่อง คือ สุสานคนเป็น ซึ่งประชันบทบาทกับชไมพร นางเอกและนักแสดงมากฝีมือ ละครเรื่องนี้ทำคนเกลียดชีพรสสุคนธ์ ขณะเดียวกันก็หวาดกลัวผีคุณนายลั่นทมกันทั้งประเทศ ละครโด่งดังมากจนทำให้ชีพ ซึ่งรับบทโดยภาณุเดช ที่ถือเป็นหน้าใหม่ในวงการขณะนั้น เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง
อภิรดีถือเป็นนักแสดงที่รับบทได้หลากหลาย ไม่ยึดติดกับภาพนางเอกเหมือนนางเอกร่วมรุ่นส่วนใหญ่ เธอเป็นทั้งนางเอกนักบู๊ นางร้ายยั่วยวน นักแสดงบทชีวิตเข้มข้น หรือนางเอกกุ๊กกิ๊ก อย่างในละครเรื่อง แววมยุรา อภิรดีก็สามารถเล่นบทที่แตกต่างกันเหล่านี้ได้ทั้งหมด
แม้บทบาทในจอเงินของอภิรดีมักเป็นบทร้ายบทรอง กระทั่งตอนที่โด่งดังสุดขีดจากทองเนื้อเก้าแล้วก็ตาม แต่ในทางจอแก้ว อภิรดีนับเป็นนักแสดงจากสายภาพยนตร์ในยุคนั้นที่ผันมารับงานละครโทรทัศน์ได้ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่ง
ชีวิตส่วนตัว.
อภิรดีสมรสกับโอภาส ทศพร ตั้งแต่ปีประมาณ พ.ศ. 2530 และใช้ชีวิตคู่กันหลายปี มีบุตร-ธิดา 3 คน ได้แก่ ปภณ (บูม), ภัสกร (แบงก์) และเลลาณี (เบลล์) ก่อนจะหย่าเมื่อ พ.ศ. 2549 โดยให้เหตุผลว่าเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นเนื่องจากหนี้สินในการทำธุรกิจ 
ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เธอรับว่าจดทะเบียนสมรสแล้วกับพันเอกวินธัย สุวารี (ยศในขณะนั้น) หลังจากที่ทั้งคู่ได้คบหากันมาเป็นระยะเวลาประมาณ 8 ปี แต่แยกกันอยู่
พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล

พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล (ภาษาอังกฤษ: Commission of Array หรือ Arrayer) เป็นพระราชเอกสารสิทธิ (Letters patent) ที่พระมหากษัตริย์อังกฤษมอบให้แก่เจ้าหน้าที่หรือผู้นำท้องถิ่นในเขตปกครองในการระดมพลจากผู้พำนักอาศัยในท้องถิ่นที่ว่า
การะดมไพร่พลมีที่มาจากพันธะโบราณของผู้มีเสรีภาพในการป้องกันบ้านเมือง เจ้าหน้าที่รับผิดชอบในการระดม (Commissioner) มักจะเป็นนายทหารที่มีประสบการณ์ที่ได้รับแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์ในการระดมพลจากท้องถิ่นต่างๆ 
แม้ว่ากฎหมายนี้จะเลิกใช้กันภายในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงรื้อฟื้นขึ้นใช้อีกในปี ค.ศ. 1642 (เป็นการโต้ตอบ กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร (Militia Ordinance) ที่ออกในปีเดียวกันที่มอบอำนาจให้รัฐสภาแห่งอังกฤษอำนาจในการระดมกองทหาร) ในการระดมกองทัพฝ่ายกษัตริย์นิยมเมื่อเริ่มสงครามกลางเมืองอังกฤษ
กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร

กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร  เป็นบทบัญญัติที่ได้รับอนุมัติจากรัฐสภายาวของอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1642 ซึ่งเป็นก้าวสำคัญที่นำไปสู่สงครามกลางเมืองอังกฤษ ระหว่างฝ่ายกษัตริย์นิยมและฝ่ายรัฐสภา ก่อนหน้านั้นพระมหากษัตริย์ทรงมีเอกสิทธิ์ในการแต่งตั้ง “ลอร์ดเลฟเทนแนนท์” (Lord Lieutenant) ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการเกณฑ์และดูแลทหารอาสาสมัครหรือที่เรียกกันว่า “trained bands” ทหารอาสาสมัครเหล่านี้เป็นทหารราบกลุ่มเดียวที่มีไว้ในยามสงบเพราะอังกฤษขณะนั้นไม่มีทหารประจำการ เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างพระมหากษัตริย์และรัฐสภาเลวลง การควบคุมกองทหารอาสาสมัครเหล่านี้จึงกลายมาเป็นข้อขัดแย้ง หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ทรงพยายามจับกุมสมาชิกสภาสามัญในเดือนมกราคม ค.ศ. 1642 รัฐสภาก็ไม่ไว้วางใจพระองค์และพยายามยับยั้งการควบคุมกองทหารเพราะอาจจะทรงใช้ในการต่อต้านรัฐสภาเอง เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1642 ฝ่ายต่อต้านพระมหากษัตริย์ที่เป็นเสียงข้างมากในสภาขุนนางก็ผ่านกฤษฎีกาแต่งตั้ง “เลฟเทนแนนท์” ของรัฐสภาแม้ว่าฝ่ายกษัตริย์นิยมจะประท้วง (“บันทึกของสภาขุนนาง”, 5 มีนาคม ค.ศ. 1642) สภาสามัญชน อนุมัติกฤษฎีกาในวันเดียวกัน (“บันทึกของสภาสามัญชน”, 5 มีนาคม ค.ศ. 1642) แต่ตามประเพณีอังกฤษกฤษฎีกาไม่สามารถบังคับใช้เป็นกฎหมายได้จนกว่าจะไดรับพระบรมราชานุมัติ (Royal assent) พระเจ้าชาร์ลส์ไม่ทรงยอมอนุมัติกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1642 รัฐสภาก็ประกาศว่า “ประชาชนทั้งหลายต้องปฏิบัติตามกฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัครแม้ว่ากฤษฎีกาจะยังไม่ได้รับพระบรมราชานุมัติ” (“บันทึกของสภาขุนนาง”, 15 มีนาคม ค.ศ. 1642) นี่เป็นครั้งแรกที่รัฐสภาบังคับใช้กฎหมายโดยมิได้รับพระบรมราชานุมัติ ซึ่งเป็นการกระทำที่เป็นการประกาศอำนาจของรัฐสภาและทำให้การสงครามเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร” และ “พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล” ของพระเจ้าชาร์ลส์เป็นกฎหมายที่เป็นการพิสูจน์ความจงรักภักดีแต่มีผลในการใช้เพียงไม่มากเท่าใดนักในการรวบรวมกองทัพ กำลังทหารส่วนใหญ่ของกองทัพของฝ่ายรัฐสภาภายใต้การบังคับบัญชาของโรเบิร์ต เดเวอโรซ์ เอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์ที่ 3 มาจากกองทหารที่เกณฑ์มาจากอาสาสมัครระหว่างหน้าร้อนปี ค.ศ. 1642 ทหารท้องถิ่นมักจะเป็นฝักฝ่ายในความจงรักภักดีและมักจะไม่ยอมไปสู้รบไกลจากท้องถิ่นที่อยู่ นอกไปจากกองทหารอาสาสมัครลอนดอนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการทหารอาสาสมัครลอนดอนภายใต้กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัคร
ลอนดอนขณะนั้นเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดและมีกองทหารอาสาสมัครที่ได้รับการฝึกเป็นอย่างดี กองทหารอาสาสมัครจากลอนดอนเดินทางไปสมทบกับกองทหารของเอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์ที่เทอแนมกรีน (Battle of Turnham Green) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1642 เพื่อขวางกองทหารของฝ่ายกษัตริย์นิยมที่พยายามเดินทัพมายังกรุงลอนดอน ต่อมากองทหารจากลอนดอนก็ใช้ในการสนับสนุนกองทหารของเอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์และเซอร์วิลเลียม วอลเลอร์ และกองทหารที่ฝึกที่จากเอสเซ็กซ์มีส่วนในการล้อมเมืองเรดดิงในบาร์คเชอร์ ในปี ค.ศ. 1643 รัฐสภายาว ยังคงบังคับใช้กฤษฎีการะดมทหารอาสาสมัครโดยมิได้รับพระบรมราชานุมัติตลอดคริสต์ทศวรรษ 1640 แต่กฤษฎีกามาถูกยกเลิกในสมัยฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ แต่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ยังคงเรียกเก็บอากรที่เดิมกฤษฎีกาของรัฐสภาที่เริ่มบังคับใช้ในปี ค.ศ. 1643 ต่อมา (Wheeler, 1999:148)
ทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1

ทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford) (13 เมษายน ค.ศ. 1593 - 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1641) ทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1 เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษผู้มีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะนำไปสู่สงครามกลางเมืองอังกฤษ ทอมัส เวนท์เวิร์ธรับราชการในรัฐสภาและเป็นฝ่ายสนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ระหว่างปี ค.ศ. 1632 ถึงปี ค.ศ. 1639 ทอมัส เวนท์เวิร์ธมีหน้าที่เป็นผู้ปกครองไอร์แลนด์ผู้ปกครองอย่างข่มขี่ ทอมัส เวนท์เวิร์ธถูกเรียกตัวกลับมาอังกฤษเพื่อทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของพระเจ้าชาร์ลส์ในการสร้างความมั่นคงให้แก่พระองค์ในการเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐสภา ในบั้นปลายทอมัส เวนท์เวิร์ธถูกกล่าวโทษโดยรัฐสภาและในที่สุดก็ถูกสำเร็จโทษเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1641
ทอมัส เวนท์เวิร์ธเกิดในกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1593 เป็นลูกของวิลเลียม เวนท์ เวิร์ทแห่งเวนท์ เวิร์ทวูดเฮาส์จากยอร์คเชอร์และแอนน์ ลูกสาวของเซอร์โรเบิร์ต แอตคินส์แห่งสโตเวลล์ (Robert Atkins of Stowell) จากกลอสเตอร์เชอร์ ทอมัส เวนท์เวิร์ธได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยเซนต์จอห์น, เคมบริดจ์ และศึกษากฎหมายที่อินเนอร์เทมเปิล ในปี ค.ศ. 1607 และในปี ค.ศ. 1611 ก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นขุนนางและแต่งงานกับมาร์กาเร็ต, ลูกสาวของฟรานซิส คลิฟฟอร์ด เอิร์ลแห่งคัมเบอร์แลนด์ (Francis Clifford, 4th Earl of Cumberland)
รอเบิร์ต เดเวอรู เอิร์ลที่ 3 แห่งเอสเซกซ์

รอเบิร์ต เดเวอรู เอิร์ลที่ 3 แห่งเอสเซกซ์ (11 มกราคม ค.ศ. 1591 - 14 กันยายน ค.ศ. 1646) เป็นแม่ทัพของฝ่ายรัฐสภาที่มีบทบาทในการต่อสู้ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ 
เมื่อสงครามกลางเมืองอังกฤษเริ่มในปี ค.ศ. 1642 รอเบิร์ต เดเวอรูก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพและผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดของกองทัพฝ่ายรัฐสภาหรือที่เรียกว่ากลุ่มหัวเกรียนคนแรก แต่เดเวอรูไม่สามารถและไม่เต็มใจที่จะเอาชนะอย่างเด็ดขาดต่อกองทัพของฝ่ายกษัตริย์นิยมของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ต่อมาเดเวอรูก็ถูกข่มรัศมีโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ และในที่สุดก็ลาออกในปี ค.ศ. 1646
เบื้องต้นและชีวิตส่วนตัว.
รอเบิร์ต เดเวอรูเป็นบุตรของรอเบิร์ต เดเวอรู เอิร์ลที่ 2 แห่งเอสเซกซ์ ข้าราชสำนักและนายทหารในปลายรัชสมัยของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1และฟรานซ์ วอลซิงงัม (Frances Walsingham) ลูกสาวคนเดียวของฟรานซิส วอลซิงงัม (Francis Walsingham) สายลับคนสำคัญของพระราชินีนาถเอลิซาเบธ
พ่อของเดเวอรู เอิร์ลที่ 2 แห่งเอสเซกซ์ นำการปฏิวัติต่อพระราชินีนาถเอลิซาเบธในปี ค.ศ. 1601 แต่ไม่สำเร็จและถูกสำเร็จโทษในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน ครอบครัวของเดเวอรูต้องสูญเสียบรรดาศักดิ์ แต่พระเจ้าเจมส์ที่ 1 พระราชทานคืนในปี ค.ศ. 1604 เมื่อรอเบิร์ต เดเวอรูได้เป็นเอิร์ลที่ 3 แห่งเอสเซกซ์
โซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์

โซนี่ มิวสิค เอนเทอร์เทนเมนต์โอเปอร์เรติ้ง (ประเทศไทย) หรือ โซนี่ มิวสิก เป็นหนึ่งในสี่ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของโลกภายใต้การควบคุมของบริษัทโซนี่ สหรัฐอเมริกา การควบรวมธุรกิจของโซนี่ที่ได้ซื้อหุ้นอีก 50% จากบริษัทเบอร์เทลสแมนในโซนี บีเอ็มจี ที่ได้ลงทุนร่วมกันกลายเป็นของโซนี่ทั้งหมด จึงได้เปลี่ยนชื่อกลับเป็น โซนี่ มิวสิก เช่นเดิมในปลายปี พ.ศ. 2551
การควบรวมครั้งแรกในชื่อ โซนี่ มิวสิก บีอีซี-เทโร.
บริษัท โซนี่ มิวสิก มีความพยายามที่จะเจาะตลาดเพลงไทยสากล เพราะเป็นตลาดใหญ่ มีส่วนแบ่งประมาณ 70% ของอุตสาหกรรมเพลงรวม ขณะที่บีอีซี เทโรฯ ก็ต้องการพา ทาทา ยัง นักร้องในสังกัดให้เป็นที่รู้จักในตลาดต่างประเทศ 
การจัดตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ของ 2 ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ คือ บริษัท โซนี่ มิวสิก ประเทศไทย จำกัด และบริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งขณะนั้นเป็นบริษัทในเครือของบริษัท บีอีซีเวิลด์ จำกัด (มหาชน) ผู้บริหารสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยบริษัทใหม่นี้ใช้ชื่อว่า โซนี่ บีอีซี-เทโร มิวสิก เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ซึ่งเริ่มดำเนินธุรกิจตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2545 มีทุนจดทะเบียนอยู่ระหว่าง 70-100 ล้านบาท โดยโซนี่ มิวสิค เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ 60% ส่วนบีอีซี-เทโร ถือหุ้นส่วน 40 % ที่เหลือ
การควบรวมครั้งที่ 2 และยุคสมัยของโซนี่ บีเอ็มจี.
ปลายปี พ.ศ. 2547 โซนี่ มิวสิก และบีเอ็มจี มิวสิคในต่างประเทศได้รวบรวมกิจการ มีผลให้ทั้ง 2 บริษัทในประเทศไทยต้องมีการรวบรวมกันโดยปริยาย แต่ในขณะนั้นโซนี่ มิวสิคในประเทศไทย คือ โซนี่ มิวสิค บีอีซี เทโร และบีเอ็มจี มิวสิค ที่มีบริษัทลูกคือเบเกอรี่ มิวสิค นั้นมีปัญหาเรื่องหุ้นส่วน จึงได้ตกลงกันอยู่เป็นเวลาพอสมควร โดย บีอีซี-เทโร ได้ถอนหุ้นไปก่อน จากนั้นการรวบรวมกันทำให้เปลี่ยนชื่อเป็นโซนี่ บีเอ็มจีในเวลาต่อมา
ในปี พ.ศ. 2556 บีอีซี-เทโร ได้รวบรวมกิจการกับ โซนี่ มิวสิก ประเทศไทย พร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็น บีอีซี-เทโร มิวสิค เป็นหลักและใช้ชื่อโซนี่ มิวสิก เป็นชื่อสำหรับธุรกิจย่อยของ บีอีซี-เทโร มิวสิค แต่ในปี พ.ศ. 2563 บีอีซีเวิลด์ได้ถอนหุ้นออกจากบีอีซี-เทโร ส่งผลให้บริษัทแม่เปลี่ยนชื่อเป็น เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ มีผลให้บริษัทลูกถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เทโร ทั้งหมด จึงเปลี่ยนชื่อ บีอีซี-เทโร มิวสิค เป็น เทโร มิวสิค โดยอัตโนมัติ
ศิลปินในสังกัด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ยูโรปา

ยูโรปา  เป็นชายาอีกองค์หนึ่งของเทพเจ้าซูส ยูโรปาเป็นนิทัศนุทาหรณ์แห่งนิสัยเจ้าชู้ของซูสซึ่งเป็นราชาของเทพเจ้า อีกเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องที่แสดงมูลที่มาของชื่อทวีปยุโรปด้วยในตัว 
ยูโรปาเป็นพระธิดาของท้าวอะจีนอร์ (Agenor) เจ้ากรุงฟินิเชีย ซึ่งเป็นบุตรของเทพโพไซดอนกับนางลิบเบีย นอกจากยูโรปาแล้ว ท้าวอะจีนอร์ยังมีโอรส-ธิดาอีก 3 องค์ เรียงตามลำดับคือ แคดมัส (Cadmus), ฟีนิกซ์ (Phoenix) และซิลิกซ์ (Cilix) 
วันหนึ่งขณะยูโรปากำลังเก็บดอกไม้อยู่ในทุ่งแห่งหนึ่ง และกำลังร่าเริงอยู่กับเหล่าบริวารและนางกำนัล พลันนั้น นางก็แลเห็นโคเผือกตัวผู้ตัวหนึ่งมีลักษณะสวยงามเจริญตา กอปรด้วยท่าทางละม่อมดุจชวนให้ลูบไล้ เมื่อโคเดินเข้าไปใกล้ ยูโรปาก็มีใจเบิกบานยินดี จึงเดินเข้าไปลูบโลมแต่โดยเบาและเอาช่อดอกไม้ทุ่งทอดให้ ฝ่ายโคก็น้อมตัวลงเชิญให้นางขึ้นนั่งหลัง พอยูโรปาขึ้นนั่งพลางร้องเรียกให้เหล่าบริวารให้ขึ้นนั่งบ้าง โคนั้นก็วิ่งหนีจนพ้นเขตท้องทุ่ง และมุ่งหน้าพานางออกสู่ชายทะเลโดยด่วน มิทันที่ใครจะทำตามเสียงนางเรียกนั้นได้
เมื่อถึงริมทะเล แทนที่จะหยุดวิ่งหรือนำยูโรปาลงไปจากหลัง โคกลับกระโจนทะยานล่องละลิ่วไปบนพื้นน้ำอันคลาคล่ำไปด้วยปลาโลมาดำผุดดำว่าย เหล่าอัปสรนีเรียดก็ผุดขึ้นเรียงรายรับแน่นขนัด ท้องทะเลสงบสงัดปราศจากคลื่น ส่วนไทรทัน (Triton) พนักงานแตรก็เป่าสังข์เสียงครื้นครั่นดังสนั่น ตลอดจนเทพโพไซดอนเจ้าสมุทรก็พลันผุดเป็นมัคคุเทศก์เข้าเคียงคลอชะลอเลื่อน ทั้งนี้เพราะโคนั้นหาใช่โคไม่ได้เป็นใครมาจากไหน แต่ที่แท้ก็คือเทพซูส ราชาแห่งเทพเจ้านั่นเองที่จำแลงมาเพื่อให้ยูโรปาหลงรัก
ชื่อยูโรปา (Europa) ยังเป็นต้นกำเนิดของชื่อทวีปยุโรป (Europe) ในปัจจุบัน และเรื่องราวของนางยูโรปากับโคจำแลงนั้น ยังเป็นต้นกำเนิดของจักรราศีพฤษภอีกด้วย
ทอมัส แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 3 แห่งแคเมอรอน

ทอมัส แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 3 แห่งแคเมอรอน (17 มกราคม ค.ศ. 1612 - 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1671) เป็นนายพลและผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดของฝ่ายรัฐสภาระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ
เบื้องต้น.
ทอมัส แฟร์แฟกซ์เกิดที่เดนตันฮอลล์ใกล้โอตลีย์ในยอร์กเชอร์ เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1612 เป็นลูกคนโตของเฟอร์ดิแนนโด แฟร์แฟกซ์ ลอร์ดแฟร์แฟกซ์ที่ 2 แห่งแคเมอรอน แฟร์แฟกซ์ได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยเซนต์จอห์น (เคมบริดจ์) ระหว่างปี ค.ศ. 1626 ถึงปี ค.ศ. 1629 หลังจากนั้นก็เดินทางไปเนเธอร์แลนด์ไปเป็นอาสาสมัครในกองทัพอังกฤษในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำภายใต้การนำของลอร์ดฮอริซ เวียร์ (Horace Vere) ในปี ค.ศ. 1637 แฟร์แฟกซ์ก็แต่งงานกับแอนน์ ดี เวียร์ ลูกสาวของฮอริซ
โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย

โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย  ตั้งอยู่บนเลขที่ 76 ถนนสารสิทธิ์ฯ ตำบลบ้านโป่ง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เป็นโรงเรียนเอกชนชายล้วนขนาดใหญ่ประเภทสามัญศึกษาในเครือคณะซาเลเซียนของคุณพ่อบอสโก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ โดยได้รับใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2471 ซึ่งถือเป็นโรงเรียนแห่งแรกของคณะซาเลเซียนในประเทศไทย
เดิมชื่อว่า "โรงเรียนเซนต์โยแซฟบ้านโป่ง" (Saint Joseph College Banpong) ต่อมาในปี พ.ศ 2484 เมื่อจอมพลแปลก พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ชูแนวความคิดชาตินิยมไทยขึ้นมา กระทรวงศึกษาธิการจึงบังคับเปลี่ยนชื่อโรงเรียนให้เป็นภาษาไทยทั้งหมด ดังนั้น โรงเรียนเซนต์โยแซฟบ้านโป่งจึงได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย" (Sarasit Phithayalai School) โดยคำว่า สารสิทธิ์ (Sarasit) แผลงมาจากคำว่า ซาเลเซียน (Salesian) อันเป็นชื่อของคณะซาเลเซียนของคุณพ่อบอสโก ซึ่งชื่อนี้ได้รับการประพันธ์มาจาก ศาสตราจารย์ นาวาเอก พระเรี่ยมวิรัชชพากย์ (เรี่ยม ทรรทรานนท์) อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงปารีสในสมัยนั้น
ปัจจุบัน โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัยเปิดรับเฉพาะนักเรียนชาย (โรงเรียนชายล้วน) ตั้งแต่ชั้นเตรียมอนุบาล ถึง มัธยมศึกษาปีที่ 6 ประกอบด้วยกัน 7 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรสามัญ, หลักสูตรเตรียมอนุบาล, หลักสูตร SMT, หลักสูตร SME, หลักสูตร GEP Science, หลักสูตร GEN Science, หลักสูตร ศิลป์-ศิลปะ, หลักสูตร ศิลป์-ดนตรี, หลักสูตร ศิลป์-ภาษาจีน, หลักสูตร ศิลป์-ภาษาอังกฤษ และหลักสูตรศิลป์-นิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ โดยมีทั้งแผนกนักเรียนไป - กลับ และแผนกนักเรียนนักเรียนประจำ
อาคารสถานที่.
มีทั้งหมด 8 อาคาร บนเนื้อที่ 12 ไร่ ประกอบด้วย
สำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์

สำนักข่าวแห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์ (ชื่อย่อ: NNT) มีที่มาจากการรวบรวมกองข่าวในประเทศ และกองข่าวต่างประเทศ และสำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์ ของกรมประชาสัมพันธ์เข้าด้วยกัน โดยกำหนดสถานะเป็นสำนักข่าวตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ต่อมาจัดตั้งขึ้นเป็นทางการ เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2540 ตามพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการกรมประชาสัมพันธ์ พุทธศักราช 2540 โดยใช้ชื่อว่า "ศูนย์ข่าวเพื่อประชาชน" ทำหน้าที่ผลิตข้อมูลข่าวสารต่างๆ ให้แก่สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย (สวท.) และสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ช่อง 11 เอ็นบีที NBT (สทท.) เป็นสำคัญ
ต่อมาในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2551 เกิดการแปรรูปองค์กรครั้งใหญ่ โดยแยกสายงานข่าววิทยุ ออกไปเป็นหน่วยงานของ สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย และแยกสายงานข่าวโทรทัศน์ ออกไปเป็นหน่วยงานของ สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ช่อง 11 เอ็นบีที NBT ส่วนสำนักข่าวแห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์ ยังคงมีหน้าที่ผลิตข้อมูลข่าวสารต่างๆ เพื่อเผยแพร่ทางสื่อประเภทอื่นของกรมประชาสัมพันธ์ เช่นเว็บไซต์สำนักข่าวแห่งชาติ และสถานีโทรทัศน์เอ็นบีทีเวิลด์ เป็นต้น สำนักข่าวกรมประชาสัมพันธ์ ตั้งอยู่อาคารที่ทำการเดิม ของสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ช่อง 11 เอ็นบีที NBT (สทท.) เลขที่ 90-91 ถนนกำแพงเพชร 7 แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
ไกอา

ไกอา หรือ เกอา (จากภาษากรีกโบราณ: ; ภาษากรีกปัจจุบัน: ; หมายความว่า พื้นดิน หรือพื้นโลก) หรือ จีอา 
เป็นเทพีองค์แรกของโลกตามตำนานของชาวกรีก ร่างกายของนางคือพื้นพิภพ นามในภาษาละตินของนางคือ เทอร์รา (Terra)
กำเนิดของไกอา.
แต่เดิมนั้นในโลกมีเพียงความวุ่นวายและมืดมน นั่นก็คือเคออส ต่อมาไกอาได้ถือกำเนิดขึ้นเป็นพื้นพิภพ พร้อม ๆ กับนิกซ์ผู้เป็นกลางคืน อีรีบุสผู้เป็นความมืด อีรอสหรือกามเทพ และทาร์ทารัส คุกใต้พิภพ ต่อมาไกอาจึงสร้างอูรานอส หรือท้องฟ้าขึ้นปกคลุมเหนือผืนดิน ปอนตัสหรือทะเล และโอยูเรีย หรือภูเขาขึ้น
ไกอาเป็นเทพีองค์แรกของโลก และเป็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่งทั้งปวง ดังนั้นไกอาจึงมีความสำคัญเป็นอย่างมากในด้านการสร้าง นางมีสวามีหลายองค์และให้กำเนิดลูกหลานเป็นเทพ อสุรกาย และภูตพรายต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก
ลูกหลานของไกอา.
เกิดจากเทพยูเรนัส.
ไกอาสมรสกับยูเรนัสและมีลูกหลานดังนี้
เนเมซิส

ในศาสนากรีกโบราณ เนเมซิส  มีอีกชื่อว่า Rhamnousia หรือ Rhamnusia  เป็นเทพีที่ทำการลงโทษต่อผู้ที่ยอมจำนนต่อความอหังการ (ความเย่อหยิ่งต่อเทพเจ้า) 
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อ "Nemesis" มีส่วนเกี่ยวข้องกับศัพท์ในภาษากรีกว่า νέμειν "némein" หมายถึง "การให้ตามสมควร" ซึ่งมาจากภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมว่า "nem-" "แจกจ่าย"
รายละเอียด.
เนเมซิสเป็นเทพีสาวที่ออกมาลงโทษคนที่ทำผิดศีลธรรมทำกรรมชั่ว คนที่หยิ่งผยอง หรือคนที่ปฏิเสธพรของเทพเจ้า หรือไม่ก็คนที่เห็นแก่ตัวไม่ยอมเอื้อเฟื้อแก่คนอื่น แต่จะให้ผลตอบแทนที่ดีแก่คนดีและผู้ทรงคุณธรรมทั่วไป และคนที่ต้องการล้างแค้นจึงจะมาให้เทพีเทเมซิสช่วยล้างแค้นให้ด้วย
เนเมซิสเป็นลูกสาวของ นิกซ์ (Nyx) เทพีแห่งรัตติกาล หรือราตรีเขาว่ากันว่าบิดาของเธอคือ โอเชียนัส (Oceanus) เนเมซิสนั้นได้ชื่อว่าสวยพอ ๆ กับ อโฟรไดท์ (Aphrodite) เทพีแห่งความงามและความรัก ความสวยของเธอไปเข้าตาของจอมเทพซุส (Zeus) เข้า แต่เนเมซิสไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับซุส เธอก็เลยแปลงร่างหนีทุกครั้งที่เธอเห็น ซุสเข้ามาใกล้ บางตำราก็บอกว่าสุดท้ายเธอแปลงร่างเป็นห่าน แต่ซุส รู้ทันแปลงร่างเป็นหงส์และจับคู่กับเธอ เนเมซิสวางไข่ไว้ในกอหญ้า 1 ฟอง คนเลี้ยงแกะมาพบไข่ฟองนี้เข้าจึงนำไปถวายพระนางลีดา (Leda) พระองค์เก็บไข่ฟองนั้นเอาไว้ในกล่อง และเมื่อเด็กน้อยฟักออกมาจากไข่ นางลีดาก็ให้ชื่อว่า"เฮเลน"และเลี้ยงดูเด็กคนนั้นเหมือนเป็นบุตรีของตนเอง หนูน้อยเฮเลนคนนี้เมื่อโตขึ้นมาก็คือแม่สาวที่ทำให้เกิดสงครามกรุงทรอย (Trojan War) ขึ้น 
บางตำรากล่าวว่า ซุสหลงรักเนเมซิส แต่เมื่อเนเมซิสไม่ยอม พระองค์ก็เลยไปขอความช่วยเหลือจากอโฟรไดท์ ให้อโฟรไดท์แปลงร่างเป็นนกอินทรีเข้าโจมตีตัวเองที่แปลงร่างเป็นหงส์ หงส์ปลอมก็ทำเป็นบินร่อแร่มาหา เนเมซิสใจดีอุ้มหงส์เจ้าเล่ห์เอาไว้ พอเนเมซิสหลับ ซุสในร่างหงส์ก็มีความสัมพันธ์กับเธอ พอเนเมซิสคลอดก็คลอดลูกออกมาเป็นไข่ เทพเฮอร์มีส (Hermes) ก็รีบมาเอาไข่นั้นไปที่เมืองสปาร์ตา (Sparta) แล้วโยนไข่ฟองนั้นไปที่ตักของพระนางลีดา แล้วเฮเลน ก็กระโดดออกมาจากไข่ใบนั้นนั่นเอง (แต่ส่วนใหญ่กล่าวว่าเฮเลนเป็นพระธิดาของพระนางลีดาเอง) 
แต่บางตำรากล่าวถึงเนเมซิสแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คือบอกว่า รูปลักษณะของเทพีองค์นี้เป็นหญิงที่มีหน้าตาแสดงความเหี้ยมเกรียม ถืองาและล้อเกวียน บางทีก็มีปีกด้วย แสดงว่าองค์เทพีเนเมซิสจะตามตอบแทนผู้ทำความผิดไปทั่วทุกหนทุกแห่งอย่างไม่ลดละ ไม่ว่าจะเป็นทางน้ำหรือบก ดังที่งาและล้อเกวียนเป็นเครื่องหมายแสดงอยู่ 
ที่กรุงโรมมีรูปอนุสาวรีย์ของเทพีเนเมซิสประดิษฐานอยู่ในรัฐสภาทีเดียว เมื่อจะประกาศศึกต่อศัตรู จะมีพิธีบวงสรวงพระนางก่อน เพื่อให้เป็นที่ปรากฏว่า พวกเขาทำศึกโดยเหตุผลอันชอบธรรมที่สุดเสมอ
Nepenthes attenboroughii

Nepenthes attenboroughii เป็นพืชกินสัตว์ในสกุลหม้อข้าวหม้อแกงลิง ชื่อถูกตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่ เซอร์ เดวิด เอดเทนบอร์ราวฟฮิไอ  พิธีกรสารคดีชื่อดังของบีบีซีในประเทศอังกฤษ ผู้สนใจและกระตือรือร้นต่อสกุลนี้ หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้มีหม้อทรงระฆังหงายทั้งหม้อล่างและบน แต่หม้อบนแคบกว่า ฝาตั้งขึ้น
ตัวอย่างต้นแบบของ "N. attenboroughii" ถูกเก็บจากยอดเขาวิกเทอร์เรีย (Victoria) ที่เป็นภูเขาแบบอัลตราเมฟิก(ดินลูกรัง) ใจกลางพาลาวัน (Palawan) ในประเทศฟิลิปปินส์
ประวัติทางพฤกษศาสตร์.
"Nepenthes attenboroughii" ถูกค้นพบโดย เอลาซ์ตแทร์ เอส. โรบินสัน (Alastair S. Robinson) , สทีวาร์ต อาร์. แม็กเฟอร์สัน (Stewart R. McPherson) และ โวล์กเกอร์ บี. ไฮน์ริก (Volker B. Heinrich) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 ระหว่างการสำรวจในระยะเวลาสองเดือนของคณะสำรวจเพื่อบันทึกบัญชีรายชื่อความแตกต่างของหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่พบทั่วประเทศฟิลิปปินส์
การพรรณารูปแบบของ "N. attenboroughii" ถูกตีพิมพ์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ใน "Botanical Journal of the Linnean Society (วารสารพฤกษศาสตร์ของสมาคมลินเนียส) " ตัวอย่างที่ชื่อ "A.S.Rob., S.McPherson & V.Heinrich AR001" ถูกตั้งให้เป็นตัวอย่างต้นแบบแรก และถูกเก็บรักษาไว้ที่หอพรรณไม้ของมหาวิทยาลัยพาลาวัน (PPC) เมืองปูเออร์โต ปรินเซซา (Puerto Princesa) 
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
"Nepenthes attenboroughii" มีลำต้นตั้งตรงจากพื้นหรือเป็นไต่เป็นพุ่มเตี้ย ลำต้นอาจหนาถึง 3.5 ซม. เป็นวงกลมเมื่อตัดขวางและสูงได้ถึง 1.5 ม.
ใบและหม้อ.
ใบคล้ายกับแผ่นหนังและไร้ก้านหรือเสมือนมีก้าน ใบกระจุกยาว 30 ซม.กว้าง 10 ซม. ส่วนใบในลำต้นเลื้อยไต่ยาว 40 ซม.กว้าง 15 ซม. ใบรูปขอบขนานถึงรูปรี ยอดมนและสอบเรียวสั้นที่ฐาน ก้านใบโอบลำต้นสองในสามของเส้นรอบวงและเป็นครีบ 2-3 ซม.
"Nepenthes attenboroughii" เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่มีหม้อขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในสกุล หม้อล่างเปราะและเป็นรูประฆังหงายสูง 30 ซม. กว้าง 16 ซม. สายดิ่งแบนยาว 30-40 ซม. เส้นผ่านสูนย์กลาง 4-9 มม. ทำให้มันคล้ายกับครึ่งวงกลมในภาคตัดขวาง
หม้อบนคล้ายหม้อล่างโดยทั่วไปเป็นรูปกรวยสูง 25 ซม.กว้าง 12 ซม.
ช่อดอก.
"Nepenthes attenboroughii" มีช่อดอกแบบแบบช่อกระจะยาว 80 ซม.
นิเวศวิทยา.
เท่าที่รู้หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้พบได้ที่ยอดเขาวิกเทอร์เรียในพาลาวันเท่านั้น ทำให้มันเป็นพืชถิ่นเดียว มันขึ้นท่ามกลางต้นไม้เตี้ยๆสูง 0.8-1.8 ม. กระจัดกระจายบนดินแบบอัลตราเมฟิก และไม่พบหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นในบริเวณนั้น
เหยื่อ.
หม้อของ "N. attenboroughii" เปิดออกเนื่องจากฝาของมันตั้งขึ้น ด้วยเหตุนี้บ่อยครั้งจึงเต็มไปด้วยของเหลว โดยของเหลวเหนียวจะอยู่ส่วนล่างและน้ำจะอยู่ด้านบนซึ่งของเหลวทั้งสองไม่ได้ผสมเข้าด้วยกัน ของเหลวส่วนบนจึงเป็นที่อาศัยของสัตว์อิงอาศัย โดยเฉพาะลูกน้ำ และหม้อของพืชชนิดนี้ได้ประโยชน์จากสัตว์ที่อิงอาศัย โดยเหยื่อของมันนั้นก็คือซากสลายถูกสร้างโดยสัตว์ที่อาศัยในของเหลวในหม้อ
ญาติใกล้ชิด.
"Nepenthes attenboroughii" เป็นญาติใกล้ชิดกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นในพาลาวัน ได้แก่ "N. mantalingajanensis" และ "N. mira", จนถึง "N. peltata" จากมินดาเนา, และรวมถึง "N. rajah" จากบอร์เนียว
ความสัมพันธุ์ของหม้อข้าวหม้อแกงลิงขนิดนี้กับหม้อข้าวหม้อแกงลิงจากบอร์เนียวและมินดาเนาได้รับการยอมรับจากการสังเกตในการระบุบลักษณะของ "N. mira" และสนับสนุนในการระบุบประเภทของ "N. attenboroughii" มากขึ้นโดยหลักฐานทางภูมิศาสตร์ของโลกในด้านธรณีวิทยา ด้วยหลักฐานนี้ผู้แต่งให้เหตุผลว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ถูกพบบนดินอัลตราเมฟิกในพาลาวันและมินดาเนามากกว่าเพื่อน มันเหมือนเกิดขึ้นจากผลของการแพร่และพัฒนาจากที่มีบรรพบุรุษร่วมกันในบอร์เนียว
ภาษาจามตะวันออก

ภาษาจามตะวันออก (Eastern Cham) มีผู้พูดทั้งหมด 72,873 คน (พ.ศ. 2545) ในเวียดนาม มีผู้พูดบางส่วนในสหรัฐ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาเลย์อิก สาขาย่อยอาเจะฮ์-จาม ได้รับอิทธิพลจากตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกมาก
อาร์ตูโร เอสตราดา

อาร์ทูโร เอสตราด้า (Arturo Estrada) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 ที่เม็กซิโก ฉายา สถิติการชก 73 ครั้ง ชนะ 28 (น็อค 13) เสมอ 2 แพ้ 43
แท่งทอง เกียรติทวีสุข

แท่งทอง เกียรติทวีสุข มีชื่อจริงว่า แท่งทอง คลองจันทร์ (เดิมชื่อ: ทองแดง คลองจันทร์; ชื่อเล่น: แดง) เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2521 ที่ตำบลหนองบอน อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด เป็นนักมวยสากลชาวไทย และเป็นอดีตแชมป์มวยไทยหลายเวที
ประวัติ.
แท่งทอง เริ่มฝึกชกมวยครั้งแรกในแบบมวยไทยตั้งแต่ยังเด็ก ๆ อายุราว 8-9 ขวบ ในชื่อ "แดงน้อย เดชทวี" โดยฝึกมวยครั้งแรกจากอารักษ์ ภูตระกูล จากนั้นจึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนตราษตระการคุณ จึงย้ายไปอยู่ค่ายศิษย์ตราษตระการของ สมชาย โพธิสุวรรณ เจ้าของค่ายเป็นผู้ดูแล จนสามารถพัฒนาฝีมือได้อย่างรวดเร็ว ด้วยอายุเพียง 16-17 ปี ก็ได้ขึ้นชกในสนามมวยเวทีลุมพินี ในชื่อ "ชัยชนะ เดชทวี" เคยเป็นแชมป์มวยในรุ่นมินิมั่มเวทของสนามมวยเวทีลุมพินีมาก่อน รวมถึงเป็นแชมป์มวยไทย 7 สีและเป็นนักมวยสากลสมัครเล่นในระดับทีมชาติชุด B มาก่อน ในขณะที่เกณฑ์ทหาร โดยได้เหรียญเงินการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2005 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ แต่หลังจากนั้นไม่อาจเบียดแทรกขึ้นมาเป็นทีมชาติชุดจริงได้ จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพแทน
แท่งทอง ชกมวยสากลอาชีพครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2550 โดยชนะน็อก เอกชัย โพทองยิม ในยกที่ 2 จนกระทั่งทำฟอร์มชนะรวดอีก 5 ครั้ง โดยเป็นการชนะคะแนน 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์แพนแปซิฟิก IBF รุ่นแบนตั้มเวท กับ คิม อี ฮอน นักมวยชาวเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ที่สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) ปรากฏว่าแท่งทองสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยกไปได้ รวมแล้วสามารถป้องกันแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้ทั้งหมด 11 ครั้ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 แท่งทองได้ชิงแชมป์ว่างในรุ่นแบนตั้มเวท อินเตอร์เนชั่นแนล WBC กับ นิค โอเทียโน นักมวยชาวเคนยา ปรากฏว่าเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้ที่จังหวัดราชบุรี และต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้ชิงแชมป์ว่างในรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท แพนแปซิฟิก IBF กับ ริชาร์ด ซาโมเซียร์ นักมวยชาวอินโดนีเซีย ปรากฏว่าแท่งทองเป็นฝ่ายเอาชนะน็อกไปได้ในยกที่ 3 ที่จังหวัดระยอง
ในวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 แท่งทองสามารถเอาชนะทีเคโอไปได้ในยกที่ 10 ต่อ มาทูเบ ซินยาบี นักมวยชาวแอฟริกาใต้ ในไฟต์ตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชกชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท IBF
แต่ต่อมาในวันที่ 26 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ในเวลาประมาณ 11.00 น. แท่งทองได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ที่จังหวัดจันทบุรี โดยเสียชีวิตพร้อมกับนางธีรพร คลองจันทร์ ภริยา และหลานชายฝาแฝดอีก 2 คนที่แท่งทองอุปการะเป็นลูกบุญธรรม ที่นั่งมาด้วยกัน ส่วนลูกสาว 2 คนบาดเจ็บสาหัส นับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการมวยสากลของไทย โดยพิธีฌาปนกิจศพของแท่งทองและครอบครัวมีขึ้นในเวลาบ่ายของวันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ที่วัดหนองบอน อันเป็นบ้านเกิด
อิคิงามิ สาส์นสั่งตาย

อิคิงามิ สาส์นสั่งตาย (; โรมาจิ: "Ikigami") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็น ผลงานของ โมโตโร่ มาเสะ เคยได้รับการถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ เป็นการ์ตูนที่ดีที่สุดเป็นอันดับที่ 9 ในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยโชงะกุกัง ส่วนในประเทศไทยตีพิมพ์โดยทีเคโอคอมิกส์
เรื่องย่อ.
ภายใต้การดำเนินการของรัฐบาล ฟูจิโมโตะคือหนึ่งในผู้ที่รับหน้าที่จัดส่ง "อิคิงามิ" หรือ “ใบแจ้งมรณะ” ไปยังผู้เคราะห์ร้ายตามกฎหมายที่ประเทศแห่งนี้เรียกว่า “กฎหมายเพื่อผดุงความรุ่งเรืองแห่งชาติ” กฎที่รัฐนั้นปลูกฝังความเชื่อให้ประชาชนปฏิบัติตาม โดยมีการฉีดวัคซีนที่เรียกว่า “วัคซีนเพื่อความรุ่งเรืองแห่งชาติ” ให้กับประชาชนทุกคนตั้งแต่เด็ก เพื่อให้ประชาชนนั้นตั้งใจใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและตระหนักต่อ “คุณค่าของชีวิต” มากขึ้น เพราะไม่มีใครรู้ได้ว่าจะได้รับสาส์นมรณะนี้หรือไม่
นี่เป็นสิ่งที่ยุติธรรมกับประชาชนทุกคนจริงๆหรือ? คำถามนี้ยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของฟูจิโมโตะ ยิ่งเมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับวัยรุ่นผู้โชคร้ายกับคุณแม่ที่น่าสงสาร และนักดนตรีหนุ่มที่ชีวิตกำลังจะมุ่งไปสู่ความสำเร็จตามความฝัน ปมขัดแย้งในจิตใจของฟูจิโมโตะก็ค่อยๆก่อตัวขึ้นทีละน้อย เขาจะทำอย่างไรเมื่อมีชีวิตอยู่เพียงไม่นาน
ประเด็นสำคัญของเรื่องนี้คือ ผู้ที่ได้รับอิคิงามิทั้งหลาย จะทำอย่างไรกันบ้าง ถ้าชีวิตนี้เหลืออีกเพียงแค่ 24 ชั่วโมง นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์สะเทือนจิตใจผู้อ่านอีกมาก เช่น ยาพิสูจน์รักแท้, พลีชีพเพื่อชาติ เป็นต้น
ราชอาณาจักรไอร์แลนด์

ราชอาณาจักรไอร์แลนด์ (ภาษาเกลลิค: Ríocht na hÉireann; ภาษาอังกฤษ: Kingdom of Ireland) เป็นชื่อที่เรียกรัฐไอร์แลนด์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1541 โดยพระราชบัญญัติราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ค.ศ. 1542 (Crown of Ireland Act 1542) ของรัฐสภาแห่งไอร์แลนด์ ที่มีรากฐานมาจากสิทธิผู้ชนะ (Right of conquest) ประมุขที่มาใหม่มาแทนลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ที่เป็นตำแหน่งที่มีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1171 ฉะนั้นพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ จึงเป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งไอร์แลนด์องค์แรก ราชอาณาจักรไอร์แลนด์สิ้นสุดการเป็นราชอาณาจักรเมื่อไอร์แลนด์รวมตัวกับบริเตนใหญ่เป็นสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1801
ที่มาในการก่อตั้ง.
ในปี ค.ศ. 1155 สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 4 ผู้มาจากแฮรฟอร์ดในอังกฤษออก “พระบัญญัติการกระทำอันเลิศเลอ” (Laudabiliter) มอบตำแหน่ง “Dominus Hibernae” ให้แก่พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งราชวงศ์แอนเจวินผู้ปกครองอองชูในฝรั่งเศส “พระบัญญัติการกระทำอันเลิศเลอ” มอบสิทธิให้พระเจ้าเฮนรีที่ 2 รุกรานไอร์แลนด์เพื่อนำไอร์แลนด์เข้าเป็นส่วนหนึ่งของยุโรป และนำคริสต์ศาสนจักรเคลติกเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของระบบคริสต์ศาสนจักรโรมัน เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนพระเจ้าเฮนรีต้องทรงส่งเงินภาษีบางส่วนกลับไปกรุงโรม สิทธินี้ได้รับการต่อในสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ในปี ค.ศ. 1172.
เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษมีพระประสงค์จะหย่ากับแคเธอรีนแห่งอารากอน พระองค์ก็ทรงยื่นคำร้องต่อสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ให้ประกาศว่าการเสกสมรสของพระองค์กับแคเธอรีนเป็นโมฆะ แต่สมเด็จพระสันตะปาปาไม่ทรงยอมด้วยเหตุผลทั้งทางการเมืองและทางการศาสนา พระเจ้าเฮนรีที่ 8 จึงทรงแยกตัวจากสังฆมณฑลของพระสันตะปาปา (Holy See) และประกาศพระองค์เป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษ พระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 จึงขับพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ออกจากการเป็นโรมันคาทอลิกในปี ค.ศ. 1533 เมื่อถูกขับออกจากธรรมนูญ พระอิสริยยศเจ้าแห่งไอร์แลนด์ (Lord of Ireland) ของพระองค์ก็เป็นปัญหา เมื่อแยกตัวออกมาก็เท่ากับเป็นการไม่ทรงยอมรับอำนาจของสถาบันโรมันคาทอลิกที่มีต่อการปกครองไอร์แลนด์ ในที่สุดพระเจ้าเฮนรีจึงทรงประกาศตัวเป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งไอร์แลนด์ภายใต้พระราชบัญญัติราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ค.ศ. 1542 พระราชบัญญัติได้รับการอนุมัติจากรัฐสภาแห่งไอร์แลนด์ 
ราชอาณาจักรใหม่ไม่เป็นที่ยอมรับว่าถูกต้องโดยประมุขผู้นับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกในยุโรป แต่หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษพระราชโอรสของพระเจ้าเฮนรี พระสันตะปาปาก็ทรงออกพระบัญญัติในปี ค.ศ. 1555 ประกาศยอมรับสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษผู้เป็นโรมันคาทอลิกว่าเป็นพระราชินีที่ถูกต้องของไอร์แลนด์ ความสัมพันธ์ระหว่างไอร์แลนด์กับราชอาณาจักรอังกฤษจึงเป็นส่วนหนึ่งของคริสต์ศาสนกฎบัตร
ฉะนั้นราชอาณาจักรไอร์แลนด์จึงปกครองโดยพระมหากษัตริย์อังกฤษที่เป็นประมุขในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1603 เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ พระองค์ก็ทรงริเริ่มความคิดที่จะรวมสามอาณาจักรเข้าด้วยกันที่ต่อมากลายเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ในปี ค.ศ. 1707 รัฐสภาสกอตแลนด์และอังกฤษรวมตัวกันที่ลอนดอน และในปี ค.ศ. 1801 รัฐสภาไอร์แลนด์และรัฐสภาบริติชก็รวมตัวกันเป็นสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์
Nepenthes naga

Nepenthes naga เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวจากภูเขาบาริซาน ในเกาะสุมาตรา มันมีลักษณะพิเศษคือมีรยางค์ปลายง่ามใต้ฝาและขอบฝาเป็นคลื่น คำระบุชนิดว่า "naga" มาจากภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า"มังกร" ซึ่งมาจากรยางค์ใต้ฝาและขนาดที่ใหญ่ของหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
แผ่นใบรูปช้อน คล้ายแผ่นหนัง มันก็คล้ายกับญาติของมัน "N. spathulata" สายดิ่งของมันต่อมาจากปลายย่อย
ใบกระจุกและหม้อล่างเป็นรูปไข่ในส่วนล่าง เหนือขึ้นไปเป็นรูปทรงกระบอก ปากหม้อเป็นลอนข้างละ 6 ถึง 9 ลอน ฝาเป็นรูปไข่มีขอบเป็นคลื่น รยางค์แยกสองแฉกรูปสามเหลี่ยมใต้ฝาใกล้กับปลาย
หม้อบนรูปกรวยในส่วนล่างสุด เป็นรูปไข่และรูปทรงกระบอกเหนือขึ้นมา ปากมี 4 ถึง 5 ลอนในแต่ละข้าง ฝารูปไข่มีครุย มีรยางค์ที่ฝาเหมือนกับหม้อล่าง
"N. naga" มีช่อดอกแบบช่อกระจะ ก้านดอกมีหนึ่งหรือสองดอก
ญาติใกล้ชิด.
ในรายละเอียดของ "N. naga" ผู้แต่งเปรียบเทียบมันกับพืชถิ่นเดียวจากสุมาตรา "N. ovata" และ "N. spathulata" มันสามารถแบ่งแยกจากชนิดเหล่านั้นบนพื้นฐานของรยางค์แยกสองแฉกของฝาและครุยฝา
สถานีรถไฟอรัญประเทศ

สถานีรถไฟอรัญประเทศ ตั้งอยู่ที่ ตำบลอรัญประเทศ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ของทางรถไฟสายตะวันออก
ประวัติ.
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร รักษาการตำแหน่งเจ้ากรมรถไฟสายเหนือ ในปี พ.ศ. 2460 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวมกรมรถไฟสายเหนือกับสายใต้เข้าเป็นกรมเดียวกัน เรียกว่า "กรมรถไฟหลวง" และให้พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมขุนกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกรมรถไฟหลวง และทรงบุกเบิกพัฒนากิจการต่างๆ ของกรมรถไฟหลวง ขยายเส้นทางเดินรถไฟสายเหนือและสายใต้เข้าด้วยกัน สายตะวันออกเฉียงเหนือทรงสร้างทางรถไฟจากนครราชสีมาถึงอุบลราชธานี สายตะวันออกจากฉะเชิงเทรา (แปดริ้ว) ถึงอรัญประเทศ ทรงนำรถจักรดีเซลเข้ามาใช้เป็นประเทศแรกในทวีปเอเชีย
ในระหว่างที่การก่อสร้างทางสายเหนือและสายใต้ใกล้จะเสร็จ ก็ได้เริ่มทำการก่อสร้างทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือและสายตะวันออกต่อไปอีก คือ จากนครราชสีมาถึงสถานีอุบลราชธานี และสถานีขอนแก่น และจากสถานีหัวลำโพง ถึงสถานีอรัญประเทศ พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนแปลงทางรถไฟเป็นทางกว้าง 1 เมตร ตามอย่างมาตรฐานที่นิยมในภูมิภาคของประเทศแถบนี้ แล้วสร้างทางรถไฟต่อจากฉะเชิงเทรา (แปดริ้ว) ไปเชื่อมกับทางรถไฟกัมพูชาที่ด่านคลองลึก อำเภออรัญประเทศ โดยได้รับความร่วมมือจากหน่วยทหารช่าง ในการวางราง มีร้อยเอกหลวงรณรงค์สงคราม ยศในขณะนั้นต่อมาคือ (พันเอก พระยาทรงสุรเดช) หนึ่งในคณะราษฎรเป็นผู้บังคับการทหารช่างรถไฟ กองพันที่ 2 กรมทหารบกที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2461 ก่อสร้างทางรถไฟสายตะวันออกจากแปดริ้วถึงสถานีรถไฟปราจีนบุรี ต่อจากนั้นกรมรถไฟหลวงได้ดำเนินการก่อสร้างเอง และได้เปิดการเดินรถ จากแปดริ้วถึงกบินทร์บุรี ระยะทาง 100 กิโลเมตร เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2467 และเริ่มเปิดการเดินรถจากกบินทร์บุรีถึงสถานีอรัญประเทศ ระยะทาง 94 กิโลเมตร ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว การบริหารกิจการรถไฟเกี่ยวกับด้านเดินรถและด้านพาณิชย์ได้ก้าวหน้ามาตามลำดับโดยเฉพาะในปี พ.ศ. 2496 การรถไฟได้รับการติดต่อจากการรถไฟกัมพูชา และจากการรถไฟมลายา ขอให้เปิดการประชุมเพื่อเจรจาหารือทำความตกลงกันเกี่ยวกับการเดินขบวนรถเชื่อมต่อกัน ผลของการประชุม คือ คณะผู้แทนรถไฟกัมพูชาได้เจรจาเรื่อง การเชื่อมทางรถไฟกัมพูชากับรถไฟไทยในทางรถไฟสายตะวันออก (สายอรัญประเทศ) และได้เปิดการเดินรถไฟติดต่อระหว่างประเทศ ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2498 ต่อมาได้หยุดการเดินรถไฟไประยะหนึ่ง ตั้งแต่วันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2504 แล้วเปิดการเดินรถใหม่อีกครั้งเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513 แต่ก็ได้ยุติการเดินรถอีก เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517
ตารางเดินรถสถานีรถไฟอรัญประเทศ.
ข้อมูลเมื่อ #เปลี่ยนทาง [ [update]]
ช่อง 9 การ์ตูน

ช่อง 9 การ์ตูน (หรือ โมเดิร์นไนน์การ์ตูน ในช่วงที่ใช้ชื่อสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี) เป็นรายการโทรทัศน์การ์ตูนเช้าวันหยุดสำหรับเด็กที่ออกอากาศทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ ตั้งแต่เวลา 07.00-09.30 น. โดยเริ่มออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2523 จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ.
ช่อง 9 การ์ตูน ออกอากาศครั้งแรกเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2523 โดยแรกมีนักพากย์เพียง 4 คน ได้แก่ นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์, ฉันทนา ธาราจันทร์, ศันสนีย์ วัฒนานุกูล และเรวัติ ศิริสรรพ (เสียชีวิต) โดยสร้างชื่อจากการพากย์การ์ตูนคือ น้าต๋อยเซมเบ้ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524
ต่อมาเมื่อวันเสาร์ที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบเป็นรายการสด และเพิ่มผู้ดำเนินรายการอีก 2 คนคือ พัทโตะ พัทธ์ และ เพียว กิติพัฒน์ โดยดำเนินรายการสลับกันในแต่ละวัน และมีการปรับเปลี่ยนโดยจะมีช่วงตอบคำถามและแนะนำการ์ตูนก่อนเข้าเรื่อง นอกจากนี้ยังออกอากาศพร้อมกับช่อง เอ็มคอตแฟมิลี ช่อง 14 โดยในปัจจุบันเหลือเพียงเพียว กิติพัฒน์ ที่ดำเนินรายการเพียงคนเดียว และให้สายงานธุรกิจ ไนน์เอ็นเตอร์เทน เป็นผู้ผลิตรายการ นอกจากนี้ช่วงรายการที่ฉายการ์ตูนได้นำเรื่องอื่นที่ทางช่องไม่ได้พากย์เข้ามาไว้ในช่วงเวลานั้นด้วย ซึ่งเป็นการ์ตูนที่ถือลิขสิทธิ์จากดรีม เอกซ์เพรส (DEX) และการ์ตูนคลับมีเดีย
การจัดระดับ.
ในรายการจะเรียงลำดับการ์ตูนตามอายุของผู้ชม ตั้งแต่การ์ตูนที่มีเนื้อหาไม่รุนแรง สามารถรับชมได้ทุกวัย จนถึงเรื่องสุดท้ายที่มีเนื้อหาค่อนข้างรุนแรง มีฉากฆาตกรรม ซึ่งในเรื่องสุดท้ายบางตอนทางโมเดิร์นไนน์ได้ทำภาพเบลอ หรือตัดบางส่วนที่รุนแรงออกไป เช่น เรื่องโคนัน เจ้าหนูยอดนักสืบที่มีฉากการฆาตกรรม หรือเรื่องโชเน็นองเมียวจิ ที่มีฉากการไล่ล่าของภูต และการใช้อาคมของปีศาจ จนเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ในแง่ลบอย่างรุนแรงตั้งแต่การทำภาพเบลอหรือเซ็นเซอร์ จนถึงการตัดภาพบางส่วนออกไปและทำให้เนื้อหาของเรื่องเสียอรรถรสมากยิ่งขึ้น
โรงเรียนสิงห์สมุทร

โรงเรียนสิงห์สมุทร เป็นโรงเรียนที่อยู่ในเขตอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ซึ่งแต่เดิมเป็นโรงเรียนสำหรับบุตร-หลาน ข้าราชการที่สังกัดกองทัพเรือ ต่อมาได้โอนให้สังกัดกรมสามัญศึกษา โรงเรียนสิงห์สมุทรเป็นโรงเรียนที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ประมาณ 141 ไร่ 200 ตารางวา โดยถูกแบ่งเป็นฝั่งมัธยมศึกษาตอนต้นและฝั่งมัธยมศึกษาตอนปลายด้วยถนนจรดลศึกษาที่เป็นทางเข้าสู่ที่ตั้งของหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
ประวัติ.
พ.ศ. 2480 โรงเรียนเปิดสอนอย่างเป็นทางการ โดยชื่อว่า "โรงเรียนสถานีทหารเรือสัตหีบ"
สังกัดโรงเรียนเอกชนโดยใน พ.ศ. 2483 โรงเรียนได้ย้ายมาอยู่ ณ สถานที่ในปัจจุบัน
ต่อมา พ.ศ. 2487 โรงเรียนได้เปลี่ยนชื่อจาก "โรงเรียนสถานีทหารเรือสัตหีบ" เป็น "โรงเรียนทหารเรือสัตหีบบำรุง สังกัดกองทัพเรือ
และได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งหนึ่งเมื่อ พ.ศ. 2496 โรงเรียนเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนสิงห์สมุทร"
จนถึง พ.ศ. 2502 โรงเรียนได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "โรงเรียนสัตหีบ"
ใน พ.ศ. 2523 กองทัพเรือได้ส่งมอบโรงเรียนสัตหีบ ให้สังกัดกับทางกรมสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2523 และเปลี่ยนชื่อกลับเป็น "โรงเรียนสิงห์สมุทร" จึงถือว่าวันที่ส่งมอบโรงเรียนให้กับทางกรมสามัญศึกษานั้น เป็นวันสถาปนาของโรงเรียน ปัจจุบันโรงเรียนสิงห์สมุทร ตั้งอยู่เลขที่ 2508 หมู่ 1 ถนนสุขุมวิท ตำบลสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
วุร์สเตอร์

วุร์สเตอร์  เป็นนครและเมืองเทศมณฑลวุร์สเตอร์เชอร์ในภาคมิดแลนด์ตะวันตกของอังกฤษ เมืองวุร์สเตอร์ตั้งอยู่ราว 30 ไมล์ (48 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเบอร์มิงแฮม, 29 ไมล์ (47 กิโลเมตร) เหนือเมืองกลอสเตอร์ และมีประชากรประมาณ 94,300 คน วุร์สเตอร์มีแม่น้ำเซเวิร์นไหลผ่ากลางเมือง และเป็นเมืองที่ตั้งของมหาวิหารวุร์สเตอร์ที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12
วุร์สเตอร์เป็นสนามรบของยุทธการที่วุร์สเตอร์ซึ่งเป็นยุทธการสุดท้ายของสงครามกลางเมืองอังกฤษ วุร์สเตอร์เป็นเมืองที่กองทัพตัวแบบใหม่ภายใต้การนำของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับชัยชนะต่อกองทัพฝ่ายกษัตริย์นิยมของพระเจ้าชาลส์ที่ 1ซึ่งเป็นผลให้อังกฤษเข้าสู่ยุคสมัยไร้กษัตริย์ที่อังกฤษและเวลส์เปลี่ยนระบบการปกครองเป็นสาธารณรัฐ นอกจากนั้นก็ยังศูนย์กลางของโรงงานทำเครื่องพอร์ซีเลนรอยัลวุร์สเตอร์และเป็นบ้านเกิดของคีตกวีเซอร์เอ็ดเวิร์ด เอลการ์ (Edward Elgar)
ยอร์ก

ยอร์ก  เป็นนครที่ยังมีกำแพงเมืองโบราณล้อมรอบที่ตั้งอยู่ในนอร์ธยอร์กเชอร์ในภูมิภาคยอร์กเชอร์และแม่น้ำฮ้มเบอร์ของอังกฤษ นครยอร์กตั้งอยู่ในบริเวณที่แม่น้ำอูสและแม่น้ำฟอสส์
ยอร์กเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และมีบทบาทมาเกือบตลอด 2,000 ปีที่ก่อตั้งมา เมืองยอร์กก่อตั้งเป็นเมืองป้อมปราการเอบอราคุม (Eboracum) ในปี ค.ศ. 71 โดยโรมัน และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของบริทาเนียน้อย (Britannia Inferior) ระหว่างสมัยโรมันบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เช่นจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชมีส่วนเกี่ยวข้องกับเมือง จักรวรรดิโรมันทั้งหมดปกครองจากยอร์กเป็นเวลาสองปีโดยจักรพรรดิเซปตีมิอุส เซเวรุส (Septimius Severus)
หลังจากชาวแองเกิลส์เข้ามาตั้งถิ่นฐานยอร์กก็ได้รับชื่อใหม่เป็น “Eoferwic” ของราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรีย เมื่อชนไวกิงเข้ายึดเมืองในปี ค.ศ. 866 ก็เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นจอร์วิกของราชอาณาจักรจอร์วิก (Jórvík) ที่มีอาณาบริเวณครอบคลุมทางบริเวณตอนเหนือของอังกฤษเกือบทั้งหมด จนกระทั่งราว ค.ศ. 1000 เมืองจึงมารู้จักกันในชื่อ “ยอร์ก”
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 มีพระราชประสงค์ที่จะตั้งยอร์คเป็นเมืองหลวงของอังกฤษแต่ก่อนที่จะสำเร็จพระองค์ก็ทรงถูกถอดจากการเป็นพระมหากษัตริย์เสียก่อน หลังจากสงครามดอกกุหลาบ ยอร์คก็กลายเป็นที่ตั้งของสภาแห่งภาคเหนือ (Council of the North) และมีฐานะที่ยอมรับกันว่าเป็นเมืองหลวงของภาคเหนือ จนกระทั่งหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์เท่านั้นที่ความสำคัญทางการเมืองของยอร์คเริ่มลดถอยลง ภาคยอร์กเป็นหนึ่งในภาคคริสตจักรในคริสตจักรแห่งอังกฤษเช่นเดียวกับภาคแคนเทอร์เบอรี
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 คำว่า “นครยอร์ก” หมายถึงบริเวณที่รวมทั้งบริเวณรอบนอกออกไปจากเขตตัวเมืองเก่า บริเวณปริมณฑลยอร์กมีประชากรด้วยกันราว 137,505 คน แต่เมื่อรวมทั้งรอบนอกแล้วก็มีด้วยกัน 193,300 คน
ปลาฉลามเสือดาว (Stegostoma fasciatum)

ปลาฉลามเสือดาว  ปลาฉลามชนิดหนึ่งที่ไม่มีอันตรายต่อมนุษย์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Stegostoma fasciatum" อยู่ในวงศ์ Stegostomatidae และถือเป็นปลาชนิดเดียวที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุล "Stegostoma"
ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาที่มีครีบหางยาวมาก มีส่วนหัวมนกลมสั้นทู่ พื้นลำตัวสีเหลืองสลับลายจุดสีดำคล้ายลายของเสือดาว ยกเว้นส่วนหัวและหาง จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาไทย (ในขณะที่ ในภาษาอังกฤษหมายถึงฉลามชนิด "Triakis semifasciata") เมื่อยังเล็กอยู่ ลายบนลำตัวจะเป็นสีน้ำตาลดำคาดขาว คล้ายลายของม้าลาย บนลำตัวมีสันเป็นเหลี่ยมด้านละสองสัน ผิวหนังหยาบเป็นเม็ด ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ประมาณ 3 เมตร
ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาที่มีไม่มีฟันแหลมคมเหมือนปลาฉลามชนิดอื่น ๆ มีอุปนิสัยชอบนอนอยู่นิ่ง ๆ บนพื้นทรายและแนวปะการังใต้ทะเล ในความลึกตั้งแต่ 5–30 เมตร โดยพบในน่านน้ำเขตร้อนของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกและมหาสมุทรอินเดีย โดยใช้เวลาในช่วงกลางวันนอน กลางคืนออกหากิน อาหารได้แก่ สัตว์มีกระดองและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เมื่อถูกรบกวนจะว่ายหนีไป โดยใช้อวัยวะคล้ายหนวดที่อยู่รอบ ๆ ปลายส่วนหัวซึ่งเป็นอวัยวะใช้รับสัมผัสในการนำทางและหาอาหาร 
ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาฉลามที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ในเขตน้ำตื้น ลูกปลาขนาดเล็กอาจจะเข้าไปอยู่ในบริเวณน้ำกร่อยหรือน้ำจืด แถบป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำได้ เมื่อโตขึ้นจึงค่อยย้ายลงสู่ทะเลลึก ดังนั้นลูกปลาขนาดเล็กจึงมักติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมงอยู่บ่อย ๆ ซึ่งในทางประมงแล้ว ปลาฉลามชนิดนี้ไม่จัดว่าเป็นปลาที่ใช้ในการบริโภคแต่อย่างใด
นอกจากนี้แล้วยังเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็น[[ปลาสวยงาม]] และมักพบเลี้ยงใน[[พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ]]ต่าง ๆ ทั่วโลก
ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์

ภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่รวมพื้นที่เทศมณฑลของยอร์กเชอร์เกือบทั้งหมด รวมทั้งส่วนหนึ่งของทางเหนือของลิงคอล์นเชอร์ที่ระหว่าง ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1996 เป็นส่วนหนึ่งของฮัมเบอร์ไซด์ ภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์มีเนื้อที่ 15,420 ตารางกิโลเมตรและในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 5,142,400 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 328 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
มณฑลในภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ประกอบไปด้วยเซาท์ยอร์กเชอร์, เวสต์ยอร์กเชอร์, นอร์ทยอร์กเชอร์, อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์ และลิงคอล์นเชอร์
เวสต์มิดแลนส์ (ภาค)

ภาคมิดแลนส์ตะวันตกของอังกฤษ หรือ ภาคเวสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนกลางทางตะวันตกที่เรียกกันว่า “มิดแลนส์” รวมทั้งเบอร์มิงแฮมซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นลำดับสองของสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นก็ยังมีการรวมกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตก (West Midlands conurbation) ที่รวมทั้งวุลเวอร์แฮมป์ตัน, ดัดลีย์, โซลิฮัลล์, วอลซาลล์ และเวสต์บรอมมิช รวมทั้งคอเวนทรีที่ตั้งอยู่ในมณฑลเวสต์มิดแลนด์แต่แยกจากกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตกโดยแนวไม้ (green belt) ที่ยาวหลายกิโลเมตร
ลักษณะทางภูมิศาตร์ในบริเวณนี้ก็แตกต่างกันไป ตั้งแต่บริเวณชุมชนใหญ่ของกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตกไปจนถึงบริเวณที่มีประชากรเพียงเบาบางใกลออกไปของมลฑลชร็อพเชอร์และเฮริฟอร์ดเชอร์ที่ติดกับเวลส์ โดยมีแม่น้ำเซเวิร์น ซึ่งเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในสหราชอาณาจักร ไหลลดเลี้ยวในบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ผ่านเมืองชรูสบรี, วุร์สเตอร์ และไอรอนบริดจ์กอร์จ (Ironbridge Gorge) ที่เป็นมรดกโลก รวมถึงเป็นที่เกิดของการปฏิวัติอุตสาหกรรม โดยมีสแตฟฟอร์ดเชอร์เป็นศูนย์กลางของกลุ่มเมืองอุตสาหกรรมการทำเครื่องถ้วยชามที่รวมทั้งสโตก-ออน-เทรนต์ และบริเวณสแตฟฟอร์ดเชอร์มัวร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ติดกับเขตแดนตะวันออกเฉียงใต้ของอุทยานแห่งชาติพีกดิสตริก (Peak District National Park) ไม่ไกลจากลีก ในภูมิภาคนี้ยังเป็นที่ตั้งของเขตธรรมชาติงดงามดีเด่น 5 แห่ง นอกจากนี้ วอริกเชอร์ซึ่งเป็นมณฑลในภูมิภาคยังเป็นเมืองที่ตั้งของสแตรตเฟิร์ด-อะพอน-เอวอนที่เป็นเมืองเกิดของวิลเลียม เชกสเปียร์ กวีคนสำคัญ
“ภาคเวสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ” ไม่ใช่ “มณฑลเวสต์มิดแลนส์” ที่ครอบคลุมบริเวณที่มีประชาการหนาแน่นของภาคตั้งแต่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1974 ที่มาจากบางส่วนของสแตฟฟอร์ดเชอร์, วุร์สเตอร์เชอร์ และวอริกเชอร์ โดยมี 7 เขตมหานคร ได้แก่ เบอร์มิงแฮม, วุลเวอร์แฮมป์ตัน, ดัดลีย์, โซลิฮัลล์, วอลซาลล์, แซนเวลล์ และคอเวนทรี
แม่น้ำเซเวิร์น

แม่น้ำเซเวิร์น  เป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในสหราชอาณาจักรที่ยาว 354 ที่สูงที่สุดที่แม่น้ำไหลสูง 610 เมตรจากระดับน้ำทะเลที่พลินลิมอน (Plynlimon) ใกล้เพาวิส (Powys) ในเทือกเขาคัมเบรียในเวลส์ และไหลผ่านเทศมณฑลชรอปเชอร์ เทศมณฑลวุร์สเตอร์เชอร์ และเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ โดยผ่านเมืองชรูส์บรี, วุร์สเตอร์และกลอสเตอร์ แม่น้ำเซเวิร์นถือว่าเป็นหนึ่งในแม่น้ำสำคัญสิบสายของสหราชอาณาจักร 
เซเวิร์นกลายเป็นปากน้ำระหว่างทางใต้ของมณฑลกลอสเตอร์เชอร์และมอนมอนมอธเชอร์ จากนั้นก็ไหลลงสู่ช่องแคบบริสตอล ไปยังทะเลเคลติก และในที่สุดมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณไหลผ่านของแม่น้ำเซเวิร์นครอบคลุมบริเวณ 11,420 ตารางกิโลเมตรที่ไม่รวมแม่น้ำวาย (River Wye) และแม่น้ำเอวอน สาขาสำคัญของแม่น้ำเซเวิร์นรวมทั้งแม่น้ำเวอร์นุย (River Vyrnwy), แม่น้ำทีม (River Teme), แม่น้ำอัปเพอร์เอวอน (Upper Avon) และแม่น้ำสเตาเวอร์ (River Stour)
วิกฤตการณ์สละราชสมบัติของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8

วิกฤตการณ์สละราชสมบัติของพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8  เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจักรวรรดิอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 มีพระราชประสงค์จะทรงเสกสมรสกับวอลลิส ซิมป์ซัน หญิงชาวอเมริกันที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วถึงสองครั้ง ส่งผลให้เกิดข้อครหาว่าชอบด้วยรัฐธรรมนูญหรือไม่
พระราชประสงค์ดังกล่าว รัฐบาลอังกฤษและรัฐบาลประเทศราชต่างไม่เห็นชอบด้วย กับทั้งองค์กรทางศาสนา องค์กรทางกฎหมาย องค์กรทางการเมือง และองค์กรทางศีลธรรมต่างก็สนับสนุนความไม่เห็นด้วยของรัฐบาล เนื่องจากต่างก็เห็นว่าวอลลิสไม่สมควรจะขึ้นสู่ตำแหน่งพระมเหสี เพราะนางไม่ประสบความสำเร็จในการครองคู่เลย นอกจากนี้ การซุบซิบท่ามกลางกลุ่มผู้ทรงอำนาจก็ยังทำให้เกิดความเชื่อแพร่หลายกันต่อไปอีกว่า วอลลิสนั้นจะสมรสกับพระมหากษัตริย์เพราะประสงค์จะเข้าสู่พระราชวงศ์มียศถาบรรดาศักดิ์ มากกว่าเพราะมีความรักต่อพระองค์ อย่างไรก็ดี ถึงแม้จะมีการต่อต้านคัดค้านอย่างท่วมท้น พระเจ้าเอดเวิร์ดก็ทรงประกาศว่าทรงรักวอลลิส และไม่ว่ารัฐบาลจะเห็นชอบด้วยหรือไม่ก็จะทรงเสกสมรสกับนาง
การไม่ยอมรับวอลลิสอย่างกว้างขวางในสังคม ประกอบกับการที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่อาจทรงเพิกพระราชหฤทัยไปจากคนรักได้ ยังให้เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2479 พระเจ้าเอดเวิร์ดจึงทรงตัดสินพระทัยสละพระราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายอัลเบิร์ต พระอนุชา เสวยราชย์ต่อเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 และทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น "เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งวินด์เซอร์" เมื่อทรงสละพระราชบัลลังก์แล้วก็ทรงเสกสมรสกับวอลลิสในปีถัดมา และทั้งสองครองรักกันตราบจนสิ้นพระชนม์และถึงแก่กรรมเป็นเวลาสามสิบห้าปี
คาร์ไลล์

คาร์ไลล์  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในนครคาร์ไลล์ (City of Carlisle) ที่ตั้งอยู่ในมณฑลคัมเบรียในภาคการปกครองตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ เมืองคาร์ไลล์ตั้งอยู่ตรงจุดที่แม่น้ำอีเดน, แม่น้ำคาลดรูว์ (River Caldew) และแม่น้ำเพ็ตเตอริ (River Petteril) มาบรรจบกัน 16 กิโลเมตรใต้เขตแดนอังกฤษ-สกอตแลนด์ เมืองคาร์ไลล์เป็นเมืองที่มีผู้ตั้งถิ่นฐานใหญ่ที่สุดในเคานตี้คัมเบรียและเป็นศูนย์กลางการบริหารทั้งของนครคาร์ไลล์และมณฑลคัมเบรีย ในปี ค.ศ. 2001 เมืองคาร์ไลล์เป็นเมืองที่มีประชากรประมาณ 71,773 คนโดยมีอีก 100,734 อยู่ในปริมณฑล
ในประวัติศาสตร์คาร์ไลล์เป็นเมืองหลวงของมณฑลคัมเบอร์แลนด์ ในยุคแรกของประวัติศาสตร์ของคาร์ไลล์ๆ เป็นเมืองที่ตั้งถิ่นฐานของโรมันที่ก่อตั้งเพื่อเป็นเมืองสนับสนุนป้อมต่างๆ ตามกำแพงเฮเดรียน (Hadrian's Wall) ระหว่างยุคกลางเพราะความที่ตั้งอยู่ติดพรมแดนติดกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ คาร์ไลล์กลายมามีความสำคัญในการเป็นที่ตั้งของที่มั่นทางการทหาร ปราสาทคาร์ไลล์ที่ยังคงอยู่ในสภาพดีสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1092 โดยสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ และครั้งหนึ่งใช้เป็นที่จำขังสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ในปัจจุบันปราสาทใช้เป็นที่ตั้งของกรมทหารดยุคแห่งแลงคาสเตอร์ (Duke of Lancaster's Regiment) และพิพิธภัณฑ์ทหารชายแดน (Border Regiment Museum) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พระราชทานพระบรมราชานุญาติให้ก่อตั้งสำนักสงฆ์ในคาร์ไลล์ และคาร์ไลล์ได้รับฐานะเป็นสังฆมณฑลอิสระในปี 1122 และสำนักสงฆ์เลื่อนฐานะขึ้นเป็นมหาวิหารคาร์ไลล์
การนำอุตสาหกรรมอุตสาหกรรมการทอผ้าระหว่างสมัยการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นการนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจมาสู่คาร์ไลล์ ที่ทำให้เป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยอย่างหนาแน่น นอกจากนั้นก็ยังเป็นศูนย์กลางของการรถไฟโดยมีบริษัทรถไฟเจ็ดบริษัทที่ร่วมใช้สถานีคาร์ไลล์
คาร์ไลล์ ที่มีชื่อเล่นว่า “เมืองชายแดน” เป็นเมืองศูนย์กลางในทางวัฒนธรรม, การค้าขาย และกาอุตสาหกรรมของทางตอนเหนือของคัมเบรียและทางใต้ของสกอตแลนด์ นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยคัมเบรีย และพิพิธภัณฑ์และศูนย์วัฒนธรรมอีกหลายแห่ง
แดนสัน ถัง

ถัง ยฺหวี่เจ๋อ  หรือชื่อในการแสดงว่า แดนสัน ถัง (Danson Tang) เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน 1984 เริ่มเข้าวงการจากการเป็นนายแบบก่อนที่จะเป็นนักแสดง จนเข้าสู่การเป็นนักร้องหลังจากนั้น ได้เซ็นสัญญากับบริษัท Eternity Entertainment Corporation  โดยมีบริษัท Comprise Boundless Entertainment (賢叔輯娛樂經紀) เป็นผู้จัดการ
เขากำลังศึกษาสาขาวิชาภาษาอังกฤษที่วิทยาลัย "สิงอู่" Hsing Wu เขาสามารถพูดภาษาอังกฤษและภาษาจีนแมนดาริน
วันที่ 9 กรกฎาคม 2550 แดนสันได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลง Avex Taiwan แดนสันเดบิวท์ผลงานอัลบั้มเดี่ยว "อ้ายหว่อ" "Love Me"  ในวันที่ 17 สิงหาคม 2550 ออกผลงานอัลบั้มชุดที่สอง "ดี ซิน อิน ลี่" "D's New Attraction"  ในปี 2552 และ อัลบั้มชุดที่สาม "ดี (ตี้) อี เหมี่ยว" "The First Second"  ในปี 2553 และได้ออกอัลบั้มรวมเพลงฮิต 15 เพลง พร้อมทั้งเพลงใหม่อีก 3 เพลง ในอัลบั้ม "Towards Tomorrow's Journey" (開往明天的旅行) วันที่ 26 เมษายน 2554 ในสองเวอร์ชัน คือ Guardian Edition (守護盤) และ Journey Edition (啟程盤) โดยมีเพลงโปรโมต คือ "ไค ว่าง หมิง เทียน เตอะ หลู่ สิง" "開往明天的旅行" (Towards Tomorrow's Journey)
แดนสันมีผลงานละครไต้หวัน เช่น "ปิ๊งรักสลับขั้ว" "Hanazakarino Kimitachihe" ในบท "รุ่นพี่หนาน หอ2" ละครเรื่อง "แกล้งจุ๊บให้รู้ว่ารัก"' 'They Kiss Again" ในบท "กั้นกั้น เพื่อนนักเรียนพยาบาล" และ รับบทเป็น "เหลิ่งเลี่ย" ในละครเรื่อง "ข้าวผัดไข่" "Rolling Love"