เบลโกรอด

เบลโกรอด (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของแคว้นเบลโกรอด, รัสเซีย ตั้งอยู่บนแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ ทางตอนเหนือของชายแดนรัสเซีย-ยูเครน ประชากร: #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง 
ภูมิศาสตร์.
ผังเมือง.
ป้อมปราการเบลโกรอดที่เก่าแก่ที่สุดสร้างขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 16 บนภูเขาชอล์ก การโต้เถียงกันระหว่างนักประวัติศาสตร์เกี่ยวกับช่วงเวลาของการก่อตั้งเมืองนี้ ในปีค.ศ. 1593 หรือ 1596 ยังไม่จบลงและทั้งสองเวอร์ชันมีหลักฐานสำคัญทางวิทยาศาสตร์ หนึ่งในนักวิจัยที่จริงจังคนแรกของประวัติศาสตร์เบลโกรอด เดรเนียกิน ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 19 ยึดตามปีค.ศ. 1593 ในขณะที่เปิดเผยความพยายามของนักวิทยาศาสตร์บางคนอย่างสมเหตุสมผลแล้วจนถึงวันที่ก่อตั้งของเมืองโดยวลาดิมีร์ในศตวรรษที่ 10 นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นร่วมสมัย ชเมเลฟ พยายามเปิด "หลุมดำ" สามปี จากช่วงเวลาของการตัดสินใจที่จะสร้างไปจนถึงการปรากฏตัวขึ้นมามีอยู่จริงของป้อมปราการ แม้แต่เสนอข้อโต้แย้งเพื่อสนับสนุนการมีอยู่ของ "ป้อมปราการแรก" ที่ไม่รู้จัก ในพื้นที่ที่ถนนเรชนายาอยู่ในปัจจุบัน ถูกกล่าวหาว่าเดิมแล้วสร้างขึ้นบนหนองน้ำและหลังจากนั้นสองสามปี - จึงย้ายไปที่ภูเขา
ไม่มีเอกสารเก็บถาวรจากช่วงเวลาของการก่อตั้งป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรก ซึ่งจะมีการบอกลักษณะของเมือง ข้อมูลแหล่งเดียวที่เป็นแสงสว่างจากกาลเวลาคือ "บันทึกการเดินทางของ วาซีลี ซูเยฟ จากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กไปยังเฮียร์ซอน" ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1781 โดยให้ภาพร่างของป้อมปราการของการตั้งถิ่นฐานโบราณที่สูญหาย เฉพาะในช่วงกลางของยุค 50 ของศตวรรษที่ 20 นักโบราณคดี เอ.วี. นิกิตินดำเนินการขุดค้นบริเวณป้อมปราการแห่งแรก ซึ่งยังคงมองเห็นซากกำแพงและคูน้ำโบราณ แต่ในเวลานี้ป้อมปราการบางส่วนหายไปในยุค 1860 ระหว่างการก่อสร้างทางรถไฟทางตะวันออกของภูเขาชอล์กซึ่งเป็นที่ตั้งของเครมลินได้พังทลายลง ที่ตั้งของป้อมปราการแห่งแรกนั้นใกล้เคียงกับที่ตั้งของตลาดรถยนต์สมัยใหม่บนเบลายาโกรา
จากการขุดค้นทางวิทยาศาสตร์และข้อมูลที่เก็บถาวรที่ยังหลงเหลืออยู่ ด่านหน้าป้อมปราการแห่งแรกถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ. 1596 สถานที่ก่อสร้างศูนย์ป้องกันคือยอดเบลายาโกรา ("ภูเขาสีขาว") นี่คือจุดที่สูงที่สุดทางฝั่งขวาของแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1650 วาซีลี เปโตรวิช โกโลวิน ได้วางรากฐานสำหรับป้อมปราการเบลโกรอดแห่งที่สามบนฝั่งซ้ายของแม่น้ำเวเซนิตซา ซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ ตอนนี้บนที่ตั้งของป้อมปราการดบลโกรอดแห่งที่สามเป็นใจกลางเมืองที่ทันสมัย ในฤดูใบไม้ร่วงปีค.ศ. 1650 ป้อมปราการไม้ที่มีหอคอย 11 ได้ถูกรวมเข้ากับซากของแนวป้อมปราการเบลโกรอด ซึ่งเริ่มต้นจากเมืองป้อมปราการบอลโฮเวตส์ไปจนถึงปากแม่น้ำเวเซลกา ในพื้นที่ตั้งของโรงเบียร์เก่า ต่อมา เรือนจำไม้จะกลายเป็นเครมลิน - เป็นส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของป้อมปราการแห่งใหม่ ซึ่งก็คือป้อมปราการเบลโกรอดแห่งที่สาม และในปี ค.ศ. 1668 ทางตะวันออกของเครมลิน เกือบถึงจตุรัสวอคซัลนายาที่ตั้งอยู่ในปัจจุบัน มีการสร้างป้อมปราการเพิ่มเติม จากทางตอนใต้ เหมือนเครมลิน พวกเขาเชื่อมshaftหลักของแนวเบลโกรอดให้ติดกัน และอีกด้านหนึ่งมีการสร้างกำแพงไม้ ส่วนนี้ของป้อมปราการเรียกว่า "เมืองดิน" ทั้งสองส่วนของเมืองเชื่อมต่อกันด้วยหอคอยทางผ่านนิโคลสกายา ซึ่งตั้งอยู่ในกำแพงด้านตะวันออกของเครมลิน ตำแหน่งของกำแพงด้านตะวันออกของเครมลินสอดคล้องกับถนนสมัยใหม่ในวันครบรอบ 50 ปีของแคว้นเบลโกรอด ด้วยการขยายตัวของพรมแดนของรัฐรัสเซีย ความสำคัญทางทหารของป้อมปราการเบลโกรอดค่อยๆ ลดลง และภายในกลางศตวรรษที่ 18 มีเพียงเครมลินเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากป้อมปราการที่น่าเกรงขาม
ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1766 อันเดรย์ ฟลิเวียร์ค ผู้ว่าราชการคนใหม่ซึ่งเข้ารับตำแหน่งเขียนในรายงานต่อจักรพรรดินีว่า "จะต้องมีสถาปนิกอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนซึ่งไม่อยู่ที่นี่และผู้เขียนแผนนั้นเจ้าหน้าที่ปืนใหญ่ ไม่รู้จักศิลปะสถาปัตยกรรม” แผนผังถนนทั่วไปได้รับการพัฒนาและลงนามเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1767 ลายเซ็นของสถาปนิกไม่ชัดเจน แต่อาจได้รับการลงนามโดย อันเดรย์ ควาซอฟ ส่วนกลางของแผนถูกครอบครองโดย "ตลาด" ทรงแปดด้านที่มีร้านค้าที่สร้างด้วยหิน 64 แห่งและโรงนาโกดัง 20 แห่ง ถนนมอสโก เคียฟ โวโรเนจ และคาร์คอฟวิ่งออกจากพื้นที่การค้าในสี่ทิศทาง ตามแผน ควรจะแบ่งเมืองทั้งเมืองออกเป็น 16 ไตรมาส โดย 4 ในนั้นควรสร้างด้วยบ้านหิน ส่วนที่เหลือด้วยไม้และกระท่อม แผนดำเนินการอย่างเป็นทางการ โดยไม่คำนึงถึงอาคารที่ยังหลงเหลือรอดจากไฟไหม้ ป้อมปราการเครมลิน และภูมิประเทศ อาจเป็นไปได้ว่ารายงานของผู้ว่าราชการไม่ได้รู้สึกพอใจอย่างสมบูรณ์และสถาปนิกได้จัดทำโครงการโดยไม่ได้เยี่ยมชมพื้นที่ แผนดังกล่าวไม่ได้นำมาใช้และดำเนินการ เนื่องจากการดำเนินการดังกล่าวจำเป็นต้องรื้อถอนอาคารที่มีอยู่ทั้งหมดหรือสร้างเมืองในที่ใหม่โดยสมบูรณ์ อีกหนึ่งปีต่อมา ในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1768 แผนใหม่ได้รับการพัฒนาภายใต้การนำของ อันเดรย์ ควาซอฟ: 
มีแผนที่รู้จักกันดีสามแผนภายใต้การดูแลของสถาปนิกควาซอฟ แผนขนาดใหญ่ชิ้นแรกในรูปแบบของการซ้อนทับของผังเมืองแบบเก่าและแบบที่ใหม่ อีกสองแผนสร้างขึ้นบนพื้นฐานของแผนแรกที่มีสภาพแวดล้อมใกล้เคียงกัน โดยมีลักษณะและรายละเอียดปลีกย่อยต่างกัน หนึ่งในสองแผนที่ถูกกล่าวถึงทีหลังถูกส่งไปเพื่อขออนุมัติต่อจักรพรรดินีแคทเธอรีนที่ 2 ซึ่งเธอได้จารึกไว้ว่า: "นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น" แผนผังแสดงพื้นที่เผาไหม้ ซึ่งหมายความว่ามีไฟไหม้เกิดขึ้นสองครั้งในเมือง แห่งแรกเกิดขึ้นรอบๆ จตุรัสตลาด ซึ่งตั้งอยู่ในศตวรรษที่ 18 ทางตะวันตกของมหาวิหารสโมเลนสค์ แห่งที่สองอยู่ในนิคมจิลอย และไหม้กว่าในพื้นที่แรก แผนผังรูปแบบใหม่ของควาซอฟ จัดทำขึ้นสำหรับพื้นที่การค้าซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกติดกับป้อมปราการเครมลินและทางทิศตะวันออกสิ้นสุดลงด้วยม้านั่งหินของกอสตีนืยดวอร์ ในรูปแบบของส่วนโค้งสองส่วน แกนการวางแผนส่วนกลางยังถูกเลือกโดยสัมพันธ์กับทิศทางของถนนเป็นเส้นตั้งฉากร่วมกัน แกนนี้เป็นเส้นเชื่อมระหว่างหอคอยนิโคลสกายาของเครมลินและทางออกโคโรชันสกีจากเมือง - สะพานข้ามแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ การอนุมัติโครงการโดยจักรพรรดินีเองสันนิษฐานว่าการดำเนินการอย่างเข้มงวด แต่เมื่อถ่ายโอนไปยังลักษณะตามธรรมชาติแล้วจำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยน การเปลี่ยนแปลงในโครงการทำให้สามารถติดตามแผนได้ ซึ่งเก็บไว้ใน Russian State Historical Archives ซึ่งวาดขึ้นโดยสถาปนิกซัลคอฟ วันที่รวบรวมไม่ได้ระบุไว้ในแผน แต่จากการปรากฏบนแผนของโบสถ์หินวเวเดนสกายา และปีเตอร์ และโบสถ์พอล สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นหลังจากปี 1777 แผนดังกล่าวดำเนินการตามรายงานของผู้ว่าการเบลโกรอดและเสนอให้มีการนำถนนสายใหม่ที่วิ่งจากใต้สู่เหนือและตั้งอยู่ระหว่างถนนสมัยใหม่ของถนนตังคิสตา โปปอฟ และถนนชูมิโชวาในปัจจุบัน ข้อเสนอนี้ถูกปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่า "ไม่จำเป็น" นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงการวางผังเมือง สิ่งแรกที่นักวางผังเมืองเบลโกรอดเปลี่ยนไปคือตำแหน่งของศูนย์กลาง - ถนนกรัจดันสกีในปัจจุบัน ความจริงก็คือผังเมืองเก่าของเบลโกรอด มีถนนเป็นเส้นตรงจากทางตอนเหนือของมหาวิหารสโมเลนสค์ไปทางตะวันออก ตำแหน่งของถนนสายนี้ ซึ่งได้รับความเสียหายเล็กน้อยจากไฟไหม้ เกิดขึ้นพร้อมกับถนนสลาวืยใหม่ ดังนั้นเธอจึงกำหนดตำแหน่งของศูนย์กลางการวางแผนและถนนสายอื่นๆ ทั้งหมด จุดประสงค์ของการเปลี่ยนแปลงนี้คือเพื่อประหยัดเงินและใช้อาคารเก่าที่เข้ากับแผนใหม่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ข้อสันนิษฐานนี้อธิบายทางออกของกรัจดันสกีปรอสเปคต์ ไปยังจัตุรัสวอคซัลนายา ไม่ใช่ไปยังสะพานข้ามแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ การเปลี่ยนแปลงโครงการครั้งที่สองเกิดจากที่ตั้งของพื้นที่ค้าปลีกที่เป็นอัปมงคล
ในศตวรรษที่ 18 ในใจกลางของจัตุรัสโซบอร์นายาที่ทันสมัยมีทะเลสาบขนาดเล็ก ซึ่งตามควาซอฟควรจะผล็อยหลับไป ในกรณีของการดำเนินการตามแผนของควาซอฟ ทะเลสาบที่มีอยู่กลายเป็นศูนย์กลางของจัตุรัสการค้าและโบสถ์หินในชื่อ Elijah the Prophet ที่ออกแบบมาเพื่อให้เล่นกับตำแหน่งที่มีบทบาทสำคัญ กลายเป็นว่ามันอยู่นอกกำแพงของร้านค้ากอสตินืยดวอร์ ส่งผลให้พื้นที่การค้าขยายออกไปทางทิศตะวันออก ในยุค 1780 ระหว่างการสำรวจทั่วไปของดินแดนรัสเซีย หลายแผนของเบลโกรอดบรรลุเป้าหมาย เมื่อจัดทำแผนจะใช้การซ้อนทับของแผนเก่าและใหม่ของควาซอฟ แผนการที่อธิบายข้างต้นทำให้ตำแหน่งที่ดินของโบสถ์บิดเบี้ยวซึ่งได้รับการแก้ไขเมื่อวางเมืองและตามกฎแล้วจะไม่เปลี่ยนแปลง การใช้ภาพซ้อนทับที่ไม่สะท้อนสภาพที่แท้จริงนำไปสู่ตำแหน่งที่ไม่ถูกต้องในแผนของมหาวิหารสโมเลนสค์, วเวเดนสกายา, มิไฮลอฟสกายา, การเปลี่ยนแปลงโบสถ์วลาดีมีร์สกายาและคริสตจักร แผนลงนามโดยที่ตำแหน่งปรึกษาซัลคอฟ เป็นแผนที่แม่นยำที่สุดของเบลโกรอดในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18
ประวัติศาสตร์.
ชื่อ "เบลโกรอด" (Белгород) ในภาษารัสเซีย แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เมืองสีขาว" ซึ่งประกอบไปด้วยคำว่า "" ("เบลืย", "สีขาว, แสงสว่าง") และ "" ("โกรอด", "เมือง, นคร") ชื่อนี้เป็นการอ้างอิงถึงความอุดมสมบูรณ์ทางประวัติศาสตร์ของหินปูนในภูมิภาค ในทางนิรุกติศาสตร์ ชื่อสอดคล้องกับชื่อเมือง ในสลาวิคอื่น ๆ ที่มีความหมายเหมือนกัน: เบลเกรด, เบโลกรัดชิค, เบียโวการ์ด, บีโอกรัด, บิลโฮรอด คืยยิฟสกืย, และบิลโฮรอด-ดนิสตรอฟสกืย.
บันทึกแรกกล่าวถึงการตั้งถิ่นฐานในปี 1237 เมื่อกองทัพที่นำโดยมองโกลของ บาตูข่าน ทำลายล้างมัน ไม่ชัดเจนว่าเบลโกรอดนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่เดียวกับเมืองปัจจุบันหรือไม่ ในปี ค.ศ. 1596 ซาร์ฟิโอดอร์ โยอันโนวิช แห่งรัสเซียได้สั่งการให้มีการสถาปนาขึ้นใหม่โดยเป็นหนึ่งในป้อมปราการจำนวนมากที่ตั้งขึ้นเพื่อ ปกป้องชายแดนทางใต้ของมอสโควี จาก ตาตาร์ไครเมีย ซาร์ได้แต่งตั้งเจ้าชายผู้ว่าการสองคนเพื่อดูแลการก่อสร้างเบลโกรอด: มีฮาอิล วาซิลเยวิช นอซโดรวาตืย และอันเดรย์ โรมาโนวิช วอลคอนสกี ป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรกสร้างขึ้นบนฝั่งขวาของแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ จนถึงปัจจุบันนี้ ภูเขาสีขาวในตำนานไม่สามารถอยู่รอดได้เนื่องจากในช่วงทศวรรษที่ 50 ของศตวรรษที่ 20 มันถูกรื้อทิ้งเพื่อทำเหมืองชอล์กอย่างสมบูรณ์ ในทางภูมิศาสตร์ที่ตั้งของป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรกตั้งอยู่ในพื้นที่ของตลาดรถยนต์ในปัจจุบันและร้านอาหาร "เบลายา กอรา" ตามพิกัดนั้นใกล้กับสถานที่ที่มีเบลโกรอดเครมลินมากที่สุด 
ป้อมปราการเบลโกรอดแห่งแรกคงอยู่ได่สิบหกปี โดยสามารถต้านทานการโจมตีครั้งใหญ่หลายครั้งทั้งจากพวกตาตาร์และจากกองทหารลิทัวเนียที่เข้าร่วมในสงครามกับรัฐรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1612 ป้อมปราการเบลโกรอดถูกยึดและเผาโดยกองทหารลิทัวเนีย อย่างไรก็ตามในปี ค.ศ. 1613 ผู้ว่าการ นิกิตา ลิฮาเรฟ ตามคำสั่งของซาร์ กำลังสร้างป้อมปราการเบลโกรอดแห่งที่สองบนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำเซเวียร์สกีโดเนตส์ ในทศวรรษต่อ ๆ ไป ชาวเบลโกรอดได้ขับไล่การโจมตีดินแดนของตนเป็นจำนวนมาก กลางศตวรรษที่ 17 มีคำถามเกิดขึ้นเกี่ยวกับการก่อสร้างป้อมปราการเบลโกรอดแห่งใหม่ที่อยู่ทางใต้ของป้อมปราการที่มีอยู่สามกิโลเมตร
ในศตวรรษที่ 17 เบลโกรอดได้รับความเดือดร้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการรุกรานของตาตาร์ ซึ่งรัสเซียได้สร้างกำแพงดิน (ตั้งแต่ปี 1633 ถึง 1740) ขึ้นด้วยกำแพงดินซึ่งมีป้อมปราการสิบสองแห่ง ขยายขึ้นไปเหนือ จากวอร์สคลาทางทิศตะวันตกถึงดอนทางทิศตะวันออกและเรียกมันว่า #เปลี่ยนทาง ในปี ค.ศ. 1666 มอสโกพาทริอาร์เคตได้ก่อตั้งหัวหน้าคณะดูแลในเมือง
ซาร์ปีเตอร์มหาราช เสด็จเยือนเบลโกรอดในวันก่อนยุทธการที่ปอลตาวาในปี ค.ศ. 1709
หลังจากที่ชายแดนรัสเซียเคลื่อนตัวลงใต้หลังจากทำสงครามกับเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียได้สำเร็จในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17 ความสำคัญเชิงกลยุทธ์ของเมืองก็ค่อยๆ ลดลง และเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1785 โดยพระราชกฤษฎีกาของแคทเธอรีนที่ 2 เบลโกรอดถูกนำออกจากการนำจำนวนป้อมปราการของจักรวรรดิรัสเซีย นับจากนั้นเป็นต้นมา เมืองก็พุ่งเข้าสู่ชีวิตในแบบต่างจังหวัดของเขตดินดำภาคกลางของรัสเซีย ชีวิตทางการทหารถูกแทนที่ด้วยชีวิตเกษตรกรรม จำนวนสถาบันทางจิตวิญญาณ การศึกษา อุตสาหกรรมและการค้าเพิ่มขึ้น และในพงศาวดารทางประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรัสเซีย ดูเหมือนว่าเมืองจะหลับใหลไปนับศตวรรษ จังหวัดเบลโกรอดหายไปจากแผนที่ทางภูมิศาสตร์ และเมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตผู้ว่าการคูสค์แห่งแรกเป็นเวลานาน จากนั้นเป็นส่วนหนึ่งจังหวัดคูสค์ และสุดท้ายคือเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคคูสค์
กองทหารทหารม้า มีฐานอยู่ในเมืองจนถึงปี 1917 Ioasaph of Belgorod บิชอปแห่งเบลโกรอดและโอโบยันสกาแห่งศตวรรษที่ 18 ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นคนทำปาฏิหาริย์และกลายเป็นได้รับเกียรติ เป็นนักบุญของ คริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ ในปี 1911
ศตวรรษที่ 20 และ 21.
อำนาจของสหภาพโซเวียตก่อตั้งขึ้นในเมืองเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม (8 พฤศจิกายน) ค.ศ. 1917 เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1918 กองทหารของ กองทัพจักรวรรดิเยอรมัน เข้ายึดครองเบลโกรอด หลังจากการสิ้นสุดของ สนธิสัญญาสันติภาพเบรสต์-ลิตอฟสค์ ลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 เส้นแบ่งเขตได้ผ่านขึ้นไปทางเหนือของเมือง เบลโกรอดกลายเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนยูเครนที่เพิ่งประกาศใหม่ (กุมภาพันธ์ถึงพฤษภาคม 1918) และรัฐยูเครน นำโดยเฮตมัน ปัฟโล สโกโรปัดสกืย
เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1918 หลังจากการโค่นล้มสโกโรปัดสกืยที่เยอรมันหนุนหลัง โซเวียต กองทัพแดง ก็ได้เข้าควบคุมเมืองอีกครั้ง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ตั้งแต่วันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ถึง 7 มกราคม ค.ศ. 1919 รัฐบาลชั่วคราวของคนงานและชาวนาแห่งยูเครน ซึ่งนำโดยนายพล เกออร์กี เปียตาคอฟ ประจำอยู่ที่เบลโกรอด เมืองนี้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวของสาธารณรัฐประชาชนยูเครน ตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน ถึง 7 ธันวาคม ค.ศ. 1919 กองทัพอาสาสมัครได้เข้ายึดครองเมืองโดยเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการขาว ซึ่งควบคุมรัสเซียใต้
ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1925 กรมทหารราบที่ 163 แห่งอาณาเขตแห่งกองทหารราบที่ 55 แห่งคูสค์ประจำการในเบลโกรอด ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1925 ได้ถูกส่งไปยังกองทหารราบที่ 185
เมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1935 รัฐสภาของคณะกรรมการบริหารกลาง แห่งสหภาพโซเวียตได้ตัดสินใจจัดสรรเมืองเบลโกรอด, ภูมิภาคคูสค์ ให้เป็นหน่วยบริหารอิสระที่อยู่ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของคณะผู้บริหารภูมิภาคคูสค์
ทหารแวร์มัคท์เยอรมัน ยึดครองเบลโกรอดตั้งแต่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1941 ถึง 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 ฝ่ายเยอรมันยึดได้อีกครั้งในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1943 ในการโจมตีครั้งสุดท้ายของยุทธการที่ฮาร์คอฟครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ระหว่างยุทธการที่คูสค์ การรบด้วยรถถังครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลกเกิดขึ้นใกล้กับ โปรโฮรอฟกา และกองทัพแดงยึดคืนเมืองได้สำเร็จในวันที่ 5/ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1943 แบบจำลองเหตุการณ์สามมิติเบลโกรอด เป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถาน สงครามโลกครั้งที่สอง ที่ระลึกถึงเหตุการณ์ 
ในปี 1954 เมืองนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางการบริหารของแคว้นเบลโกรอด จากเวลานี้ไป การพัฒนาอย่างรวดเร็วของเมืองในฐานะศูนย์กลางระดับภูมิภาคได้เริ่มต้นขึ้น
เบลโกรอดเป็นศูนย์กลางการบริหาร อุตสาหกรรม และวัฒนธรรมของแคว้นเบลโกรอด ก่อตั้งขึ้นในปี 1954 ศูนย์การศึกษาที่สำคัญของเมือง ได้แก่ มหาวิทยาลัยแห่งรัฐเบลโกรอด, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเบลโกรอด, #เปลี่ยนทาง และสถาบันทางการเงิน
โรงละครเบลโกรอด ได้รับการตั้งชื่อตามนักแสดงที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 19 มีฮาอิล เชปกิน ซึ่งเกิดในภูมิภาคนี้
เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2556 การกราดยิง เกิดขึ้นเวลาประมาณ 14:20 น. เวลามอสโก บนถนนในเบลโกรอด มือปืนรายนี้ ซึ่งระบุชื่อคือ เซียร์เกย์ โปมาซุน  วัย 31 ปี เปิดฉากยิงด้วยปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติใส่คนหลายคนที่ร้านขายปืนและบนทางเท้า คร่าชีวิตทุกคน ที่เขายิงได้: คนสามคนที่ร้านและสามคนที่สัญจรผ่านมา รวมทั้งเด็กสาววัยรุ่นสองคน ภายหลัง โปมาซุนถูกจับกุมหลังจากการตามล่ามาตลอดทั้งวัน ระหว่างการจับกุม เขาทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยมีด เขาถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิตเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2013
โรงเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงถูกโจมตี ในการรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565, ตามที่ผู้ว่าราชการให้ข้อมูล รัฐบาลยูเครนได้ปฏิเสธข้อกล่าวหาดังกล่าวและเสนอแนะว่าเป็นปฏิบัติการการจัดฉาก ที่กองกำลังรัสเซียทำเพื่อให้ได้รับการสนับสนุนสำหรับการทำสงครามในยูเครนในวันที่ 16 ตุลาคม 2565 ได้เกิดเหตุกราดยิงในค่ายทหารทางการรัสเซียระบุมีผู้เสียชีวิต 11 ราย
สถานะการบริหารและเทศบาล.
เบลโกรอดเป็นศูนย์กลางการบริหาร ของ แคว้น ภายในกรอบเขตการปกครอง มันถูกรวมเข้าเป็น เมืองที่มีนัยสำคัญของแคว้นเบลโกรอด—หน่วยการปกครองที่มีสถานะเท่ากับเขต ในฐานะ ฝ่ายเทศบาล เมืองที่มีความสำคัญของแคว้นปกครองตนเองเบลโกรอดถูกรวมเป็นพื้นที่ชานเมืองเบลโกรอด
ฝ่ายของเมือง.
เพื่อวัตถุประสงค์ในการบริหารเบลโกรอดถูกแบ่งออกเป็นสองเมืองโอครุก:
ภูมิอากาศ.
ภูมิอากาศของเบลโกรอดคืออบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Dfb" เย็นกว่า "Dfa" เล็กน้อย) โดยมีฝนปานกลาง
ฤดูหนาวอากาศค่อนข้างหนาวและเปลี่ยนแปลงได้โดยมีอากาศอุ่นขึ้นบ่อยๆ ตามด้วยฝนตก บางครั้งอุณหภูมิอาจลดลงต่ำกว่า เป็นเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์หรือมากกว่านั้น ฤดูร้อนอากาศอบอุ่นและชื้นและมีฝนตกหรือร้อนและแห้งแล้ง ฤดูใบไม้ร่วงอากาศอบอุ่นและมีฝนตกชุก อ่างเก็บน้ำเบลโกรอด จะถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งภายในสิ้นเดือนพฤศจิกายนหรือต้นเดือนธันวาคม และชั้นน้ำแข็งมักจะอยู่จนถึงเดือนมีนาคมหรือเมษายน
การขนส่ง.
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1869 มีการเชื่อมต่อทางรถไฟระหว่างเบลโกรอดและมอสโก เบลโกรอดให้บริการโดยสนามบินนานาชาติเบลโกรอด (EGO)
รถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีราง.
ความยาวของเส้นทางการเดินรถยาวมากกว่า Trolleybus city park ประกอบด้วยอุปกรณ์ 150 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางที่ผลิตในรัสเซีย ZiU-682V, มี ZiU-683 2 ยูนิต ใช้งานมาตั้งแต่ปี 1990, และ ZiU-6205 จำนวน 3 ยูนิต Optima 30 ยูนิต และยังมีรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีราง Skoda-VSW -14Tr หนึ่งยูนิต ซึ่งเริ่มใช้งานในปี 2002, ฝ่ายบริหารของเมืองซื้อรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางใหม่ 15 คัน ZiU-682G และในปี 2005 ซื้อรถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางใหม่อีก 20 คัน ZiU-682G และในปี 2011 ซื้อ - รถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีราง Trolza-5275.05 "Optima" 30 คัน และในปี 2013 ซื้อ - รถไฟฟ้าโดยสารชนิดไม่มีรางใหม ACSM-420 20 คัน
รถบัส.
เมืองมีสถานีรถบัส 2 สถานี: รถโดยสารประจำทางเบลฌกรอด, สถานีขนส่งเบลโกรอด- 2 (ตั้งอยู่ที่ลานด้านหน้า) รวมถึงป้ายรถประจำทางที่ซับซ้อนเอเนียร์โกมัช สถานีรสบัสเอเนียร์โกมัช ส่วนใหญ่ใช้สำหรับเดินทางโดยรถประจำทาง จากสถานีขนส่งเบลโกรอด-2 รถประจำทางส่วนใหญ่วิ่งไปยังศูนย์กลางของภูมิภาคในบริเวณใกล้เคียงและออกเดินทางตามการมาถึงของรถไฟ
เมืองแฝดและเมืองพี่น้อง.
เบลโกรอดเป็นเมืองพี่น้องและเมืองแฝดกับ:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เบลโกรอดเคยเป็นแฝดกับ เวคฟีลด์, สหราชอาณาจักร ความสัมพันธ์ถูกตัดขาดโดยเมืองอังกฤษภายหลังการรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565.