การแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลภาคพื้นดิน

การแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลภาคพื้นดิน (ชื่อย่อ: DVB-T) เป็นระบบการแพร่สัญญาณภาพดิจิทัลมาตรฐานของสหภาพยุโรป สำหรับการส่งสัญญาณเพื่อออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ที่เผยแพร่เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1997 และออกอากาศอย่างเป็นทางการครั้งแรกในประเทศสิงคโปร์ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 ระบบนี้ส่งสัญญาณเสียงดิจิทัลที่ถูกบีบอัด, วิดีโอดิจิทัล และข้อมูลอื่น ๆ ในการส่งข้อมูลสตรีมของเอ็มเพก โดยใช้การปรับโอเอฟดีเอ็ม เป็นรูปแบบที่ใช้กันอย่างแพร่หลายทั่วโลก (รวมถึงทวีปอเมริกาเหนือ) สำหรับการรวบรวมข่าวอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับการส่งวิดีโอและเสียงจากสื่อ และรวบรวมข่าวในมือถือไปยังจุดรับสัญญาณจากส่วนกลาง มันถูกใช้ในสหรัฐโดยผู้ให้บริการโทรทัศน์มือสมัครเล่น
พื้นฐาน.
แทนที่ผู้ให้บริการข้อมูลหนึ่งรายจะถือคลื่นในช่องสัญญาณความถี่วิทยุเดียว โอเอฟดีเอ็มทำงานโดยการแยกกระแสข้อมูลดิจิทัลใหญ่ออกเป็นกระแสข้อมูลดิจิทัลย่อยที่ช้าลงจํานวนมาก ซึ่งแต่ละชุดจะปรับเปลี่ยนชุดของความถี่พาหะย่อยที่อยู่ติดกัน ในกรณีของ DVB-T มี 2 ตัวเลือกสำหรับจำนวนผู้ให้บริการที่รู้จักกันในชื่อโหมด 2K หรือโหมด 8K จริง ๆ แล้วเป็นความถี่พาหะย่อย 1,705 หรือ 6,817 ที่อยู่ห่างกันประมาณ 4 kHz หรือ 1 kHz
DVB-T มีรูปแบบการปรับที่แตกต่างกัน 3 แบบ (QPSK, 16QAM, 64QAM)
DVB-T ถูกนำมาใช้หรือเสนอให้ใช้สำหรับการออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิทัลในหลาย ๆ ประเทศ โดยใช้วีเอชเอฟความถี่ 7 MHz และยูเอชเอฟความถี่ 8 MHz เป็นหลัก ในขณะที่ ประเทศไต้หวัน ประเทศโคลอมเบีย ประเทศปานามา และประเทศตรินิแดดและโตเบโก ใช้ความถี่ 6 MHz
มาตรฐาน DVB-T เผยแพร่เป็น EN 300 744 "โครงสร้างการเข้ารหัสช่องสัญญาณและการปรับสัญญาณสำหรับโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล" สามารถหาได้จากเว็บไซต์ของอีทีเอสไอ เช่นเดียวกับ ETSI TS 101 154 "ข้อมูลจำเพาะสำหรับการใช้งานการเข้ารหัสวิดีโอและเสียงในแอปพลิเคชั่นการออกอากาศตามการส่งกระแสของเอ็มเพก-2" ซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับการใช้ DVB ของวิธีการเข้ารหัสซอร์สสำหรับ MPEG-2 และล่าสุดคือ H.264/MPEG-4 AVC รวมถึงระบบเข้ารหัสเสียง หลายประเทศที่นำ DVB-T ไปใช้แล้วได้ตีพิมพ์มาตรฐานสำหรับการดำเนินการในประเทศของตนเอง
DVB-T ได้รับการพัฒนาให้เป็นมาตรฐานใหม่เช่น DVB-H (มือถือ) ซึ่งเป็นความล้มเหลวในเชิงพาณิชย์และไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป และ DVB-T2 ซึ่งได้รับการสรุปเบื้องต้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011
DVB-T เป็นการส่งสัญญาณดิจิทัลให้ข้อมูลในชุดของบล็อกที่ไม่ต่อเนื่องที่อัตราสัญลักษณ์ DVB-T เป็นเทคนิคการส่งสัญญาณโอเอฟดีเอ็ม ซึ่งรวมถึงการใช้ช่วงเวลาการป้องกัน จะช่วยให้ผู้รับรับมือกับสถานการณ์ที่แข็งแกร่งหลายเส้นทาง ภายในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ DVB-T ยังอนุญาตให่ดำเนินงานเครือข่ายความถี่เดียว (SFN) ซึ่งมีเครื่องส่งสัญญาณสองเครื่องขึ้นไปที่มีข้อมูลเดียวกันทำงานบนความถี่เดียวกัน ในกรณีเช่นนี้ สัญญาณจากตัวส่งสัญญาณแต่ละตัวใน SFN จะต้องมีการจัดเรียงเวลาอย่างแม่นยำ ซึ่งจะทำโดยการประสานข้อมูลในกระแสและเวลาในแต่ละตัวส่งสัญญาณที่อ้างอิงถึงจีพีเอส
สามารถเลือกความยาวของช่วงเวลาป้องกันได้ เป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างอัตราข้อมูลและความสามารถของ SFN ยิ่งมีช่วงเวลาการป้องกันนานขึ้นพื้นที่ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นก็คือพื้นที่ SFN ที่อาจเกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องสร้างการรบกวนแบบสอดแทรกต่อสัญลักษณ์ (ISI) มีความเป็นไปได้ที่จะใช้งาน SFN ซึ่งไม่สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขช่วงเวลาการป้องกันหากมีการวางแผนและตรวจสอบการรบกวนตนเอง
คำอธิบายทางเทคนิคของเครื่องส่งสัญญาณภาพดิจิทัลภาคพื้นดิน.
จากรูปภาพ คำอธิบายสั้น ๆ ของบล็อกการประมวลผลสัญญาณ มีดังต่อไปนี้
ช่องสัญญาณ: เป็น <math>f_s = \frac{8}{7} B</math> "ตัวอย่าง/วินาที" เมื่อ <math>B</math> เป็นแบนด์วิดท์ของช่องที่แสดงเป็น Hz
รายละเอียดทางเทคนิคของเครื่องรับ.
เครื่องรับสัญญาณนั้นใช้เทคนิคที่เป็น 2 เท่าของเทคนิคที่ใช้ในการส่งสัญญาณ
ประเทศและดินแดนที่ใช้.
ทวีปอเมริกา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ทวีปยุโรป.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ทวีปออสเตรเลีย.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ทวีปเอเชีย.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ทวีปแอฟริกา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ยุติการออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล.
ในขณะที่หลายประเทศคาดว่าจะเปลี่ยนมาใช้โทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล แต่มีบางประเทศที่เคลื่อนไหวไปในทิศทางตรงกันข้ามหลังจากการทดลองไม่ประสบความสำเร็จ