pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เทรเวอร์ มิลตัน

เทรเวอร์ มิลตัน  เป็นเศรษฐี ผู้ก่อตั้ง และอดีตผู้บริหารสูงสุดกับประธานกรรมการบริหารของนิโคลาคอร์เปอเรชันชาวอเมริกัน ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 มิลตันลาออกจากตำแหน่งประธานหลังจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์สหรัฐกับกระทรวงยุติธรรมสหรัฐเริ่มสืบสวนข้ออ้างว่ามิลตันกับนีโคลาได้ก่อเหตุการฉ้อโกงหลักทรัพย์ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 มิลตันถูกอัยการสหพันธรัฐฟ้องในข้อหาฉ้อโกง 3 กระทงและให้ประกันปล่อยตัวด้วยเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ชีวิตส่วนตัว.
มิลตันอาศัยอยู่ที่ฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนากับเชสซี เบิร์กมันน์ (Chelsey Bergmann) ภรรยาของเขาที่แต่งงานใน ค.ศ. 2018 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 "ลอสแอนเจลิสไทมส์"รายงานว่า มิลตันซื้อไร่ในรัฐยูทาห์ 2,000 เอเคอร์ ซึ่งมีคฤหาสน์ริมน้ำที่กินพื้นที่ 16,800 ตารางฟุต ด้วยเงิน 32.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งทำลายสถิติราคาซื้อบ้านที่สูงที่สุดของรัฐ
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 "ฟอบส์"ประเมินมูลค่าสินทรัพย์สุทธิของมิลตันอยู่ที่อย่างน้อย 3.1 พันล้านดอลาร์สหรัฐ เพราะเขาถือครองนิโคลาประมาณร้อยละ 25 ซึ่งมีค่าประมาณ 12.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐในเวลานั้น ข้อมูลเมื่อ กรกฎาคม 2021[ [update]] บริษัทนี้มีค่า 5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ข้อมูลเมื่อ 1 ค.ศ. 2021 (2021--)[ [update]] ฟอบส์ประเมินมูลค่าสินทรัพย์สุทธิของเขาอยู่ที่ 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ก้นปิดถ้ำ

ก้นปิดถ้ำ หรือ เถาก้นปิดถ้ำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Stephania tomentella") เป็นพืชเลื้อยล้มลุกอายุหลายปีในสกุลสบู่เลือด ของวงศ์บอระเพ็ด ได้รับการอธิบาระบุชนิดครั้งแรกในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2531 โดย L.L. Forman เป็นหนึ่งใน 15 ชนิดที่เป็นพืชเฉพาะถิ่นของสกุลสบู่เลือดที่พบในภาคเหนือของประเทศไทยโดยเฉพาะในจังหวัดเชียงราย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
เป็นพืชเลื้อยใช้ลำต้นเกี่ยวพันต้นไม้อื่น ไม่มีเนื้อไม้ หัวใต้ดิน บางครั้งอยู่เหนือพื้นดิน
ก้านใบยาวมาก ใบรูปหัวใจออกกลม ปลายใบแหลม ก้านใบอยู่กลางใบ (peltate) ขอบใบเรียบ ใบบาง หลังใบมีสีเขียวออกสีนวล ใบกว้างและยาว 7–9 ซม. (2.8–3.5 นิ้ว)
ดอกช่อ ออกที่ซอกใบ ดอกย่อยขนาดเล็กมีจำนวนมาก กลีบเลี้ยงสีเขียวอ่อน กลีบดอกสีเขียวอ่อน เกสรตัวผู้สีเข้ม ล้อมเกสรตัวเมียอยู่กลางดอก
การแพร่กระจายและถิ่นที่อยู่.
เป็นพืชเฉพาะถิ่นของประเทศไทย หายาก พบในภาคเหนือของประเทศไทยโดยเฉพาะในจังหวัดเชียงราย พบได้ทั่วไปตามหินปูน มักพบในระดับความสูง 500 เมตร ในป่าเบญจพรรณ ตัวอย่างเดียวพบที่ ถ้ำตุ๊ปู่ อำเภอเมืองเชียงราย อาจพบได้ที่เขาหินปูน อุทยานแห่งชาติภูซาง จังหวัดพะเยา
โยฮัน อาดัม ชัล ฟ็อน เบ็ล

โยฮัน อาดัม ชัล ฟ็อน เบ็ล (ค.ศ. 1591–1666) เป็นนักบวชคณะเยสุอิตและนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตในฐานะมิชชันนารีในประเทศจีนและกลายเป็นที่ปรึกษาของจักรพรรดิชุ่นจื้อแห่งราชวงศ์ชิง
โยฮันเกิดในครอบครัวชนชั้นสูงในโคโลญ ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เขาจบการศึกษาในโคโลญ เขาย้ายไปโรม มีวิชาที่เรียนเช่นคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ ใน ค.ศ. 1611 เขาเข้าร่วมคณะเยสุอิต และศึกษาต่อ
ใน ค.ศ. 1618 เขาออกเดินทางไปจีนด้วยเรือของโปรตุเกสพร้อมกับกลุ่มมิชชันนารีภายใต้การนำของนีกอลา ทรีโก ปีถัดมากลุ่มมิชชันนารีเดินทางถึงท่าเรือค้าขายของโปรตุเกสที่มาเก๊าที่ซึ่งชัล ฟ็อน เบ็ล ใช้เวลาเรียนรู้ภาษาจีน เขาเริ่มงานเผยแผ่ศาสนาในจีนใน ค.ศ. 1622 แต่ความสำเร็จของเขาค่อนข้างจำกัด เขาเข้าร่วมในการป้องกันมาเก๊าจากการรุกรานของชาวดัตช์ในปีเดียวกัน และจับกัปตันชาวดัตช์ได้จากชัยชนะในการรบ
ชัล ฟ็อน เบ็ล และจาโคโม โร ถูกส่งไปยังปักกิ่งใน ค.ศ. 1630 เพื่อสานต่องานของโยฮัน เชร็ค ที่ล่วงลับไปแล้วในการปฏิรูปปฏิทินจีน เขาได้ร่วมกับสฺวี กวังฉี่ แก้ไขปฏิทินจีนซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อปฏิทินฉงเจิน ซึ่งตั้งชื่อตามพระนามของจักรพรรดิฉงเจิน จักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิง
ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 – โซนกรุงเทพและปริมณฑล

ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 โซนกรุงเทพและปริมณฑล เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันไทยลีก 3 ฤดูกาล 2564–65 ซึ่งเป็นการแข่งขันในระดับที่ 3 ในระบบลีกฟุตบอลไทย และเป็นการแข่งขันฤดูกาลที่ 5 ของไทยลีก 3 นับตั้งแต่ก่อตั้งลีกเมื่อ พ.ศ. 2560
สโมสร.
สโมสรที่เข้าแข่งขันในฤดูกาล 2564–65 โซนกรุงเทพและปริมณฑล มีจำนวน 14 สโมสร โดยแบ่งเป็นสโมสรจากฤดูกาล 2563–64 จำนวน 14 สโมสร
ผู้เล่นต่างชาติ.
สำหรับการขึ้นทะเบียนผู้เล่นต่างชาติ กำหนดให้เป็นนักกีฬาฟุตบอลต่างชาติสัญชาติทั่วไปไม่เกิน 3 คน
Note :: ผู้เล่นที่ปล่อยตัวระหว่างตลาดซื้อขายนักเตะครั้งที่ 2: ผู้เล่นที่ลงทะเบียนระหว่างตลาดซื้อขายนักเตะครั้งที่ 2↔: ผู้เล่นที่มีสองสัญชาติ→: ผู้เล่นที่ออกจากสโมสรหลังจากลงทะเบียนในเลกแรกหรือเลกที่สอง
สถิติ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
แยซด์

แยซด์  ในอดีตมีชื่อว่า เยซด์ เป็นเมืองหลักของจังหวัดแยซด์ ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ห่างจากเอสแฟฮอนไปทางตะวันออกเฉียงใต้ จากสำมะโน พ.ศ. 2554 เมืองนี้มีประชากร 529,673 คน และเป็นเมืองที่ใหญ่ในอันดับ 15 ของประเทศอิหร่าน ตั้งแต่ พ.ศ. 2560 ทางยูเนสโกประกาศให้เมืองประวัติศาสตร์แยซด์ให้เป็นแหล่งมรดกโลก
ชื่อ.
"แยซด์" หมายถึง "บริสุทธิ์" และ "ศักดิ์สิทธิ์" ดังนั้น เมืองแยซด์จึงหมายถึง "นครแห่งผู้ศักดิ์สิทธิ์ [คือพระเจ้า]"
เมืองพี่น้อง.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สถานีโชคชัย 4

สถานีโชคชัย 4 (รหัส: YL03) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีเหลือง โดยยกระดับเหนือถนนลาดพร้าวในพื้นที่เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
สถานีโชคชัย 4 ตั้งอยู่เหนือถนนลาดพร้าว บริเวณทางแยกโชคชัย 4 (จุดตัดกับถนนโชคชัย 4) ในพื้นที่แขวงสะพานสองและแขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด.
สีสัญลักษณ์.
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
รูปแบบ.
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า–ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
เฟอร์ (ต้นไม้)

เฟอร์ ("Abies") เป็นสกุลไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบปี 48-56 ชนิดในวงศ์สนเขา พบได้ทั่วไปในอเมริกาเหนือและกลาง ยุโรป เอเชีย และแอฟริกาเหนือ ซึ่งพบได้ในภูเขาเกือบทุกช่วง เฟอร์มีความเกี่ยวข้องกับสกุล "Cedrus" (ซีดาร์) มากที่สุด ต้นเฟอร์ดักลาสไม่ใช่เฟอร์ที่แท้จริงเนื่องจากเป็นอยู่ในสกุล "Pseudotsuga"
ชื่อของสกุลมาจากภาษาละตินที่แปลว่า "ขึ้น" ซึ่งพูดถึงความสูงของมัน ชื่อภาษาอังกฤษทั่วไปมีต้นกำเนิดมาจากภาษานอร์สโบราณ fyri หรือภาษาเดนมาร์กโบราณ fyr
เฟอร์เป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ มีความสูงถึง โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้น เมื่อโตเต็มที่ สามารถแยกความแตกต่างระหว่างต้นเฟอร์กับสมาชิกในตระกูลสนอื่น ๆ ได้ด้วยการดูที่ใบรูปร่างเข็มซึ่งติดอยู่กับกิ่งอย่างโดดเดี่ยวโดยมีฐานคล้ายกับยางดูด และดูที่โคน (ลูกสน) ซึ่งตั้งตรงบนก้านและสลายไปเมื่อเติบโตเต็มวัยเหมือนกับต้นซีดาร์ ("Cedrus")
การระบุสปีชีส์ต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับขนาดและการจัดเรียงของใบ ขนาดและรูปร่างของโคน และใบประดับของลูกสนจะยาวและแตกออก หรือสั้นและซ่อนอยู่ภายในโคนหรือไม่
ใบ.
เราสามารถแยกความแตกต่างของเฟอร์จากสมาชิกรายอื่นในตระกูลสนได้ด้วยดูการติดของใบกับกิ่งที่ดูคล้ายกับยางดูด
ใบไม้จะมีรูปร่างแบนอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งดูเหมือนมีบางอย่างกด ดังที่เห็นใน "A. sibirica"
ใบไม้มีเส้นสีขาวสองเส้นด้านใต้ แต่ละเส้นประกอบด้วยแถบปากใบที่หุ้มด้วยไข ในสปีชีส์ส่วนใหญ่ผิวด้านบนของใบจะมีสีเขียวและมันเงาโดยไม่มีปากใบหรือมีบางส่วนที่ปลายใบมที่จะมองเห็นเป็นจุดสีขาว สปีชีส์อื่น ๆ มีพื้นผิวด้านบนของใบมัวโดยมีสีเทาเขียวหรือสีฟ้าเทาไปจนถึงสีเงินและเคลือบด้วยไขและมีแถบปากใบจำนวนไม่แน่นอนและไม่ต่อเนื่อง ตัวอย่างสปีชีส์ที่มีใบสีเขียวคือ "A. alba" และสีมัวแบบมีไขคือ "A. concolor"
ปลายใบมักจะมีรอยบากไม่มากก็น้อย (เช่นใน "A. firma") แต่บางครั้งก็มนหรือทื่อ (เช่นใน "A. concolor", "A. magnifica") หรือแหลมและมีหนาม (เช่นใน "A. bracteata", "A. cephalonica", "A. holophylla"). ใบของต้นอ่อนมักจะแหลมกว่า
วิธีที่ใบแตกจากหน่อหลากหลายมาก เฉพาะบางสายพันธุ์เท่านั้นที่มีแตกเป็นรูปทรงหวีที่มีใบเรียงสองด้านและแบนเช่นใน "A. alba"
โคน (ลูกสน).
เฟอร์แตกต่างจากต้นสนชนิดอื่นที่มีโคนทรงกระบอกตั้งตรงยาว 5-25 ซม. (2-10 นิ้ว) ที่สลายเมื่อโตเต็มที่เพื่อปล่อยเมล็ดที่มีปีก 
ตรงกันข้ามกับสปรูซ โคนต้นเฟอร์จะไม่ห้อย แม้แต่โคนของต้นเฟอร์ขนาดใหญ่ก็ยังเติบโตเหมือนเทียน
โคนที่โตเต็มที่แล้วมักจะเป็นสีน้ำตาล โคนอ่อนที่ออกในฤดูใบไม้ผลิอาจเป็นสีเขียวได้ เช่นใน "A. grandis", "A. holophylla", "A. nordmanniana" หรือเป็นสีม่วงและฟ้าและสีเข้มในบางเวลาอย่าง"A. fraseri", "A. homolepis" (var. "umbellata" green), "A. koreana" ('Flava' green), "A. lasiocarpa", "A. nephrolepis" (f. "chlorocarpa" green), "A. sibirica", "A. veitchii" (var. "olivacea" green).
สปรูซ

สปรูซ  เป็นต้นไม้ในสกุล Picea ซึ่งประกอบไปด้วยพืชจำพวกสนไม่ผลัดใบประมาณ 35 สปีชีส์ จัดอยู่ในวงศ์ Pinaceae พบในเขตอบอุ่นและเขตไทกาของซีกโลกเหนือของโลก "Picea" เป็นสกุลเดียวในอนุวงศ์ Piceoideae สปรูซเป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เมื่อโตเต็มที่จะสูงประมาณ 20-60 เมตร (ประมาณ 60–200 ฟุต) และมีกิ่งก้านเป็นวงรอบและมีรูปทรงกรวย สปรูซแตกต่างกับต้นไม้ในตระกูลสนอื่น ๆ ตรงที่ใบ ซึ่งมีสี่ด้านและยึดติดกับโครงสร้างที่มีลักษณะเหมือนหมุดขนาดเล็กบนกิ่ง และโดยโคน (ไม่นับใบประดับที่ยื่นออกมา) ซึ่งจะห้อยลงมาหลังจากผสมเกสรแล้ว ต้นสปรูซจะสลัดใบเมื่ออายุ 4-10 ปี ทำให้กิ่งก้านขรุขระเต็มไปด้วยหมุดที่ไม่ถูกสลัด ในสกุลอื่นที่คล้ายคลึงกัน กิ่งก้านจะค่อนข้างเรียบ
การใช้.
การก่อสร้าง.
ไม้สปรูซถูกนำมาใช้เพื่อวัตถุประสงค์หลากหลายอย่าง ตั้งแต่งานก่อสร้างทั่วไปและลังไม้ ไปจนถึงการใช้งานในเครื่องบินไม้ ฟลายเออร์เครื่องบินลำแรกของพี่น้องไรต์สร้างขึ้นจากไม้สปรูซ
เนื่องจากสปรูซไม่มีคุณสมบัติต้านทานแมลงหรือการผุหลังจากตัด โดยทั่วไปจึงใช้สำหรับการก่อสร้างในที่ร่มเท่านั้น ไม้สปรูซเมื่อปล่อยไว้ข้างนอกจะอยู่ได้นานไม่เกิน 12-18 เดือน ขึ้นอยู่กับชนิดของสภาพอากาศที่สัมผัส
อาหารและยา.
ยอดสดของสปรูซหลายชนิดเป็นแหล่งวิตามินซีตามธรรมชาติ กัปตันคุกทำเบียร์แอลกอฮอล์จากสปรูซระหว่างการเดินทางในทะเลเพื่อป้องกันโรคเลือดออกตามไรฟันให้ลูกเรือ ใบและกิ่งก้านหรือน้ำมันหอมระเหย สามารถใช้ต้มเบียร์สปรูซได้
ไม้เครื่องดนตรี.
ไม้สปรูซเป็นวัสดุมาตรฐานที่ใช้ในซาวด์บอร์ดสำหรับเครื่องดนตรีหลายชนิด เช่น กีตาร์ แมนโดลิน เชลโล ไวโอลิน เปียโน และพิณ
หินชนวน

หินชนวน  เป็นหินแปรที่มีเม็ดละเอียด มีริ้วขนาน และเป็นเนื้อเดียวกัน มีต้นกำเนิดจากหินตะกอนชนิดดินดานผ่านการแปรสภาพบริเวณไพศาลระดับต่ำ ซึ่งตัวหินตะกอนประกอบด้วยดินเหนียวหรือเถ้าภูเขาไฟ หินชนวนเป็นหินแปรมีริ้วขนานที่มีเม็ดหินเล็กที่สุด
ริ้วขนานของหินชนวนเกิดจากการบีบอัดอย่างรุนแรงจนทำให้สะเก็ดดินเหนียวเม็ดเล็กงอกใหม่เป็นระนาบตั้งฉากกับแรงอัด ทำให้ริ้วขนานไม่สอดคล้องกับชั้นตะกอนเดิม เมื่อกรีดหินทางขนานกับริ้วขนานด้วยเครื่องมือเฉพาะในเหมืองหิน หินชนวนจะแสดงคุณสมบัติที่เรียกว่าแนวแตกถี่ ก่อเป็นแผ่นหินเรียบที่ใช้สำหรับมุงหลังคา ปูกระเบื้องปูพื้น และวัตถุประสงค์อื่น ๆ หินชนวนมักเป็นสีเทาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นคลุมหลังคา อย่างไรก็ตามหินชนวนสามารถเกิดขึ้นในหลากหลายสีแม้จะมาจากที่เดียว ตัวอย่างเช่นหินชนวนจากนอร์ทเวลส์ ซึ่งสามารถพบได้ในเฉดสีเทาหลายเฉดตั้งแต่สีซีดไปจนถึงสีเข้ม และอาจเป็นสีม่วง สีเขียว หรือสีฟ้าได้เช่นกัน หินชนวนมักถูกสับสนกับหินชีสต์หรือหินดินดานซึ่งเป็นที่มาของหินชนวน
นอกจากใช้สำหรับหินแล้ว คำว่า "ชนวน" ยังใช้สำหรับวัตถุบางประเภทที่ทำจากหินชนวนอีกด้วย เช่น กระดานชนวน
การใช้.
หินชนวนในอาคาร.
หินชนวนถูกใช้ในการทำหลังคา เมื่อหินชนวนแตกแล้วจะรักษาลักษณะธรรมชาติ ในขณะที่ยังคงค่อนข้างแบนและง่ายต่อการซ้อนกัน มี "Slate Booms" เกิดขึ้นในยุโรปหลายครั้งจากยุค 1870 จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหลังจากการปรับปรุงระบบการขนส่งทางรถไฟ ถนน และทางน้ำ หินชนวนเหมาะสมอย่างยิ่งในการเป็นวัสดุมุงหลังคาเนื่องจากมีดัชนีการดูดซึมน้ำที่ต่ำมากซึ่งน้อยกว่า 0.4% ทำให้วัสดุทนต่อความเสียหายจากน้ำค้างแข็ง
การใช้งานอื่น ๆ.
เนื่องจากหินชนวนเป็นฉนวนไฟฟ้าที่ดีและทนไฟ จึงมักถูกใช้เพื่อสร้างแผงสวิตช์ไฟฟ้าในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 และควบคุมรีเลย์สำหรับมอเตอร์ไฟฟ้าขนาดใหญ่ เนื่องจากความเสถียรทางความร้อนและความเฉื่อยต่อสารเคมี หินชนวนถูกนำมาใช้กับส่วนบนโต๊ะในห้องปฏิบัติการและสำหรับโต๊ะบิลเลียด
ปลาค็อด

ปลาค็อด  เป็นชื่อสามัญของสกุลปลาเดเมอร์ซัล "Gadus" จากวงศ์ Gadidae ปลาค็อดยังใช้เป็นชื่อสามัญปลาอื่น ๆ อีกหลายชนิด และปลาชนิดหนึ่งที่อยู่ในสกุล Gadus มักไม่เรียกว่าปลาค็อด (ปลาพอลล็อกอะแลสกา, "Gadus chalcogrammus")
ปลาค็อดที่พบบ่อยที่สุดสองชนิดคือปลาค็อดแอตแลนติก ("Gadus morhua") ซึ่งอาศัยอยู่ในน่านน้ำเย็นและบริเวณใต้ทะเลลึกตลอดมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ และปลาค็อดแปซิฟิก ("Gadus macrocephalus") ซึ่งพบได้ทั้งในพื้นที่ตะวันออกและตะวันตกของตอนเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก
ปลาค็อดเป็นที่นิยมในฐานะอาหารที่มีรสชาติอ่อน ๆ และมีเนื้อสีขาวหนาแน่นเป็นปุย ยังมีการนำตับปลาค็อดมาแปรรูปเป็นน้ำมันตับปลาซึ่งเป็นแหล่งของวิตามินเอ วิตามินดี วิตามินอี และกรดไขมันโอเมกา-3 (อีพีเอและดีเอชเอ) ในสหราชอาณาจักร ปลาค็อดแอตแลนติกเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่พบบ่อยในฟิชแอนด์ชิปส์เช่นเดียวกันกับปลาแฮดด็อกและปลาเพลซ
ข้อมูลเพิ่มเติม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เค้กวันเกิด

เค้กวันเกิด เป็นเค้กที่กินเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองวันเกิด เค้กวันเกิดมักจะเป็นเลเยอร์เค้กที่ใส่ไอซิ่งและมีเทียนขนาดเล็กที่อยู่ด้านบนแสดงถึงอายุของผู้เฉลิมฉลอง นอกจากนี้แล้วยังมีการใช้ คัพเค้ก เค้กป็อป ขนมอบ และทาร์ตแทนที่เค้กอีกดวย เค้กมักจะตกแต่งด้วยคำอวยพรวันเกิด ("สุขสันต์วันเกิด") และชื่อผู้เฉลิมฉลอง
ประวัติศาสตร์.
เค้กวันเกิดเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองวันเกิดในประเทศในยุโรปตะวันตกตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 แล้ว อย่างไรก็ตาม ความเชื่อมโยงระหว่างเค้กกับการฉลองวันเกิดอาจย้อนไปถึงสมัยโรมันโบราณ
ในวัฒนธรรมโรมันคลาสสิก 'เค้ก' ถูกเสิร์ฟในวันเกิดและงานแต่งงานเป็นครั้งคราว เค้กที่พูดถึงนี้เป็นวงกลมแบน ๆ ที่ทำจากแป้งและถั่ว โรยด้วยยีสต์ และให้ความหวานด้วยน้ำผึ้ง
ในศตวรรษที่ 15 ร้านเบเกอรี่ในเยอรมนีเริ่มขายเค้กแบบชั้นเดียวสำหรับวันเกิดของลูกค้านอกเหนือจากเค้กสำหรับงานแต่งงาน เค้กสมัยศตวรรษที่ 17 มีแง่มุมเช่น หลายชั้น ไอซิ่ง และของประดับตกแต่ง ที่คล้ายกับเค้กวันเกิดในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เค้กเหล่านี้มีให้เฉพาะคนรวยเท่านั้น เค้กวันเกิดเริ่มเข้าถึงคนชั้นล่างได้จากการปฏิวัติอุตสาหกรรมและการแพร่กระจายของวัสดุและสินค้าที่เพิ่มมากมากขึ้น จึงกลายเป็นประเพณีการฉลองวันเกิดด้วยเค้กแสนอร่อยและคำอวยพรที่สวยงาม
เทียนและทฤษฎีต้นกำเนิด.
ในหลายวัฒนธรรม บุคคลที่กำลังฉลองวันเกิดจะอธิษฐานและเป่าเทียน ถึงแม้จะไม่ทราบที่มาและความสำคัญของพิธีกรรมนี้ แต่ก็มีหลายทฤษฎีที่สามารถอธิบายพิธีกรรมนี้ได้
จากกรีก.
ทฤษฎีหนึ่งที่อธิบายประเพณีการวางเทียนบนเค้กวันเกิดมีสาเหตุมาจากชาวกรีกยุคแรกซึ่งใช้เทียนเพื่อเป็นเกียรติแก่การประสูติของเทพธิดาอาร์เตมิสในวันที่หกของทุกเดือนตามจันทรคติ
จากคนอกศาสนา.
การใช้ไฟในบางพิธีกรรมมีขึ้นตั้งแต่การสร้างแท่นบูชา กล่าวกันว่าเทียนวันเกิดมีพลังสัญลักษณ์
ในอดีตมีความเชื่อกันว่าวิญญาณชั่วร้ายมาเยี่ยมผู้คนในวันเกิดของพวกเขา และเพื่อปกป้องบุคคลที่เกิดมาจากความชั่วร้าย ผู้คนจะต้องล้อมรอบบุคคลนั้นและทำให้พวกเขาร่าเริง
จากเยอรมัน.
ในศตวรรษที่ 18 ในเยอรมนี ประวัติศาสตร์ของเทียนบนเค้กสามารถสืบย้อนไปถึงงาน Kinderfest ซึ่งเป็นงานฉลองวันเกิดสำหรับเด็ก ประเพณีนี้ใช้เทียนและเค้กด้วย เด็กเยอรมันถูกพาไปที่พื้นที่อย่างหอประชุม ที่นั่นจะมีเฉลิมฉลองในสถานที่ที่ชาวเยอรมันเชื่อว่าผู้ใหญ่ปกป้องเด็กจากวิญญาณชั่วร้ายที่พยายามจะขโมยวิญญาณของพวกเขา ในเวลานั้นยังไม่มีประเพณีการนำของขวัญมาให้ แขกจะนำความปรารถนาดีให้กับคนวันเกิด อย่างไรก็ตามหากแขกนำของขวัญมาจะถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับเจ้าของวันเกิด ต่อมาดอกไม้กลายเป็นขวัญวันเกิดที่นิยมอย่างมาก
จากสวิส.
การอ้างอิงถึงประเพณีการเป่าเทียนได้รับการบันทึกไว้ในสวิตเซอร์แลนด์ในปี 1881 นักวิจัยวารสารคติชนวิทยาได้บันทึก "ความเชื่อทางไสยศาสตร์" ต่างๆ ในหมู่ชนชั้นกลางชาวสวิส ข้อความหนึ่งระบุว่าเค้กวันเกิดมีการจุดเทียนซึ่งสอดคล้องกับแต่ละปีของชีวิต เทียนเหล่านี้จำเป็นต้องเป่าโดยบุคคลที่กำลังเฉลิมฉลองเป็นรายบุคคล
เจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก

เจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก  ประสูติเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2510 เป็นพระธิดาพระองค์โตใน เจ้าชายชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2470) และ โจน ดิลลอน เป็นพระนัดดาใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระญาติชั้นที่ 1 ใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก รัชกาลปัจจุบัน โดยพระนามของพระองค์ถูกตั้งตาม แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อต พระอัยยิกา (ย่า) ของพระองค์ ทรงมีพระอนุชา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายโรเบิร์ตแห่งลักเซมเบิร์ก มีพระภคินีต่างพระบิดา 1 คน คือ โจน โมเซลลี ซึ่งเกิดกับสามีคนเก่าของพระมารดา
เจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก ทรงเสกสมรสกับ มาร์ค คันนิงแฮม เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2536 มีพระบุตรคือ
กองรบพิเศษที่ 10 (สหรัฐ)

กองรบพิเศษที่ 10 (ส่งทางอากาศ) (อักษรย่อ: 10th SFG(A) หรือ 10th Group) เป็นกองหน่วยรบพิเศษกองทัพบกสหรัฐ (SF) ประจำการ กองที่ 10 ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคง กองที่ 10 รับผิดชอบการดำเนินงานภายในพื้นที่รับผิดชอบของยูคอม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษภาคพื้นยุโรป (SOCEUR)
ใน ค.ศ. 2009 ในฐานะส่วนหนึ่งของคำสั่งโซคอมใหม่ ขณะนี้กองรบพิเศษที่ 10 ยังรับผิดชอบสำหรับปฏิบัติการภายในพื้นที่รับผิดชอบของแอฟริคอม กองรบพิเศษที่ 10 (ส่งทางอากาศ) ได้กรีธาพลไปยังประเทศซาอุดีอาระเบียใน ค.ศ. 1991 ในช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซียครั้งที่หนึ่ง และมีส่วนร่วมอย่างมากในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย โดยกรีธาพลไปยังประเทศจอร์เจีย, แอฟริกาเหนือ, ประเทศอัฟกานิสถาน และประเทศอิรักอย่างต่อเนื่อง
เจ้าชายรอแบร์แห่งลักเซมเบิร์ก

เจ้าชายรอแบร์แห่งลักเซมเบิร์ก  ประสูติเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2511 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เจ้าชายชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2470) และ โจน ดิลลอน เป็นพระนัดดาใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระญาติชั้นที่ 1 ใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก รัชกาลปัจจุบัน โดยพระนามของพระองค์ถูกตั้งตาม รอแบร์ที่ 1 ดยุกแห่งปาร์มา พระปัยยกา (ปู่ทวด) ของพระองค์ มีพระภคินีร่วมพระอุทร 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งลักเซมเบิร์ก และมีพระภคินีต่างพระบิดา 1 คน คือ โจน โมเซลลี ซึ่งเกิดกับสามีคนเก่าของพระมารดา
เจ้าชายรอแบร์แห่งลักเซมเบิร์ก ทรงเสกสมรสกับ จูลี เอลิซาเบธ โฮสตัน ใน รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2537 ซึ่งเธอดำรงบรรดาศักดิ์ที่ เคาน์เตส เดอ นัสเซา รวมถึงพระบุตรที่จะเกิดมาในภายภาคหน้าจะดำรงยศที่ เคานต์/เคาน์เตส เดอ นัสเซา ก่อนที่ต่อมา เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2547 แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก พระปิตุลา (ลุงฝ่ายพ่อ) ของพระองค์ จะพระราชทานพระอิสริยยศให้ เคาน์เตสจูลี เดอ นัสเซา ที่ เจ้าหญิงจูลีแหงลักเซมเบิร์ก พระชายา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส รวมไปถึงพระบุตร 3 พระองค์ จะได้ดำรงพระยศ เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งนัสเซา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส
เจ้าชายรอแบร์แห่งลักเซมเบิร์ก ทรงอยู่ในลำดับที่ 12 ในการสืบราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์ก
ประธานสภาสามัญชน (สหราชอาณาจักร)

ประธานสภาสามัญชน  คือตำแหน่งประธานสูงสุดของสภาสามัญชนซึ่งเป็นสภาล่างในรัฐสภาสหราชอาณาจักร ประธานมีบทบาทหน้าที่ในการเป็นประธานในการประชุม การอภิปราย โดยเป็นผู้กำหนดให้สมาชิกทำการอภิปราย รวมถึงการกำหนดวาระที่จะเข้ามาพิจารณาภายในสภาในแต่ละครั้ง นอกจากนี้ยังเป็นผู้ควบคุมการอภิปราย รวมถึงการลงโทษสมาชิกที่ทำผิดข้อบังคับการประชุม อนึ่ง ประธานสภาสามัญชนแห่งสหราชอาณาจักรนั้นแตกต่างจากประธานสภานิติบัญญัติในประเทศอื่นๆ ตรงที่ห้ามให้บุคคลที่ดำรงตำแหน่งจำกัดพรรคการเมืองอย่างเคร่งครัดโดยจะต้องลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคการเมืองที่เคยสังกัด
ประธานสภาสามัญชนโดยตำแหน่งจะไม่สามารถทำการอภิปรายหรือออกเสียงลงมติได้ (ยกเว้นกรณีการออกเสียงเพื่อตัดสินในกรณีคะแนนเสียงเสมอกัน ซึ่งตามธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว ประธานจะออกเสียงตัดสินตามกฎของประธานสภาเดนิสันซึ่งคือการลงมติเพื่อทำให้มีผลเพื่อให้มีการอภิปรายเพิ่มขึ้นในอนาคต หรือออกเสียงเพื่อให้ดำรงไว้ถึงสถานะในปัจจุบันในกรณีที่เป็นการลงมติเพื่อให้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ) นอกจากการเป็นประธานในการประชุมสภาแล้วยังมีบทบาทด้านงานบริหารต่างๆ และพิธีการด้วย นอกจากนี้ตำแหน่งประธานสภาสามัญชนยังคงมีสถานะเป็นสมาชิกรัฐสภา (MP) เป็นสมาชิกในสภาองคมนตรี เป็นผู้แทนแห่งทั้งสภาสามัญชนและสภาขุนนางต่อพระมหากษัตริย์ 
ประธานสภาสามัญชนมีที่พำนักเฉพาะซึ่งตั้งอยู่ในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์
เจ้าหญิงจูลีแห่งลักเซมเบิร์ก

เจ้าหญิงจูลีแห่งลักเซมเบิร์ก  (เดิม:จูลี เอลิซาเบธ โฮสตัน) ประสูติเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2509 ณ รัฐเคนทักกี เป็นบุตรีใน ทีโอดอ ออนกาโร และ แคทรีน โฮสตัน โดยอาชีพก่อนเสกสมรสของพระองค์ คือ ผู้ควบคุมโรงงานกลั่นเหล้าองุ่นยี่ห้อหนึ่ง ใน ประเทศฝรั่งเศส
จูลี เอลิซาเบธ โฮสตัน เข้าพิธีสเสมรสกับ เจ้าชายโรเบิร์ตแห่งลักเซมเบิร์ก พระโอรสใน เจ้าชายชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2470) พระนัดดาใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก รัชกาลปัจจุบัน ใน รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2537 ซึ่งเธอดำรงบรรดาศักดิ์ที่ เคาน์ตส เดอ นัสเซา รวมถึงพระบุตรที่จะเกิดมาในภายภาคหน้าจะดำรงยศที่ เคานต์/เคาน์เตส เดอ นัสเซา ก่อนที่ต่อมา เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2547 แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก พระญาติชั้นที่ 1 ในพระสวามี จะพระราชทานพระอิสริยยศให้เธอที่ เจ้าหญิงจูลีแหงลักเซมเบิร์ก พระชายา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส ส่วนพระบุตร 3 พระองค์ ดำรงพระยศ เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งนัสเซา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส
วัดสมัยคงคา

วัดสมัยคงคา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะพะงัน อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดสมัยคงคาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2175 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 สันนิษฐานว่าคงเป็นวัดแห่งแรกของเกาะพะงัน เพราะชุมชนแรกบนเกาะนั้นคือ ชุมชนโฉลกบ้านเก่า (ตะโล๊ะ-บาเกา)
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่สร้างแทนอุโบสถหลังเดิม คาดว่าสร้างขึ้นก่อน พ.ศ. 2500 ภายในประดิษฐาน "พระพุทธยอดมงคล" พระประธานประจำโบสถ์ปางมารวิชัย มีการสร้างใบเสมากำแพงล้อมรอบอุโบสถ ใบเสมามีการประดิดประดอยลวดลายอย่างสวยงาม กุฏิเจ้าอาวาสสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2502 แต่เดิมเป็นห้องสมุด มีลักษณะเป็นเรือนไทยภาคใต้ เป็นอาคาร 2 ชั้น ครึ่งปูนครึ่งไม้ ภายในบริเวณกำแพงอุโบสถยังปรากฏกองอิฐโบราณ น่าจะเป็นอิฐที่ใช้ประกอบเจดีย์โบราณ หรืออาจเป็นอิฐจากอุโบสถหลังเก่า วัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ สร้างขึ้นด้วยอิฐชนิดเดียวกับอิฐในกองอิฐโบราณ เชื่อกันว่าหากดื่มน้ำในบ่อจะสามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บ อาการปวดเมื่อยร่างกาย และเป็นบ่อน้ำที่มีน้ำตลอดทั้งปี
วัดคุณแม่จันทร์

วัดคุณแม่จันทร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร เป็นวัดด้านวิปัสสนากรรมฐาน ภายในวัดมีโรงเรียนปริยัติธรรม เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระปลัดกิตติ กิตฺตินนฺโท
วัดคุณแม่จันทร์เดิมเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนที่ดินซึ่งนางจันทร์ซึ่งท่านเป็นภรรยาของขุนศักดิ์พลฤทธิ์ รับราชการในวังหน้า เมื่อนางจันทร์เสียชีวิต วัดจึงขาดการพัฒนาจึงได้กลายเป็นวัดร้าง ต่อมา พ.ศ. 2522 ทายาทของนางจันทร์ได้สืบจนทราบว่าเป็นวัดที่คุณแม่จันทร์ได้สร้างไว้ จึงได้ดำเนินการขอโฉนดที่ดินและพัฒนาวัดจนได้ยกสถานะจากวัดร้างมาเป็นวัดมีพระสงฆ์ โดยได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ต่อมานางเจียน สุนทรโลหิต ได้ยกที่ดินที่ติดกับวัดทางทิศใต้ให้อีก 3 ไร่ จนวัดมีที่ดินเนื้อที่ 9 ไร่ 6 ตารางวา
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นบนใช้ประกอบกิจทางสงฆ์ ส่วนชั้นล่างใช้เป็นที่ทำกิจกรรมอื่น ๆ สภาพภายในวัดเงียบสงบ มีการปลูกต้นไม้ไว้เป็นจำนวนมากและมีน้ำตกจำลอง มีห้องสวดมนต์ ชื่อว่า "วิริยะธรรมคูหา" เป็นอาคารที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาจำลองขนาดย่อม ด้านในเป็นห้องกว้างขนาดประมาณ 50 คน ติดเครื่องปรับอากาศ ศาลาขนาดใหญ่หรือหอฉัน ใช้ปฏิบัติศาสนกิจต่าง ๆ รวมทั้งเป็นจุดที่ญาติโยมจะมาทำบุญหรือมาถวายภัตตาหาร
วัดพระเกิด (จังหวัดน่าน)

วัดพระเกิด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน ที่ดินวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา
วัดพระเกิดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2381 ไม่ทราบนามผู้สร้าง แต่ปรากฏในหนังสือการอ่านศิลาจารึกของอาจารย์กล่ำ ทองคำวรรณ ว่า "สำหรับวัดพระเกิดที่จังหวัดน่าน คนเมืองเทิงเป็นผู้สร้าง" และในหลักศิลาจารึกหลักที่ 72 ที่จารึกเมื่อปี พ.ศ. 2043 บันทึกว่าพระมหาราชเทวีเจ้าได้ให้ฝังสีมาที่วัดพระเกิด ทั้งนี้มีการถวายนาและข้าพระแด่วัดด้วย มีตำนานเล่าว่า เมื่อตอนที่ ปรับสถานที่สร้างวัดนั้นได้พบพระแก้วแกะสีขาว ใสอยู่ในกล่องไม้สาน วางอยู่บนตอไม้ จึงตั้งชื่อว่า "วัดพระเกิด" ปัจจุบันยังมีการเก็บพระแก้วองค์นั้นไว้ที่วัด
วัดพระเกิดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ชุมชนบ้านพระเกิด จัดแสดงโบราณวัตถุข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เช่น หีบพระธรรมโบราณลงรักปิดทองจำนวนหลายใบ ยอดช่อฟ้า คันทวยหรือค่ำยัน แผลงพระพิมพ์ บานหน้าต่างวัดเก่าแก่ทำด้วยไม้แกะสลัก บุษบก เรือแข่งน่านจำลอง ตาลปัตรเก่า และตู้เก็บตั๋วเมืองหรือคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมล้านนา จำนวน 2,323 ผูก เป็นต้น ตัวอาคารเดิมเป็นกุฏิ
รัฐสภาอินเดีย

รัฐสภาอินเดีย  เป็นสภานิติบัญญัติแห่งสาธารณรัฐอินเดีย โดยเป็นระบบสองสภาประกอบด้วยประธานาธิบดีอินเดีย และสองสภา ได้แก่ ราชยสภา (สภาสูง) และโลกสภา (สภาล่าง) ประธานาธิบดีมีบทบาทในฐานะแห่งผู้นำองค์กรนิติบัญญัติมีอำนาจเต็มที่จะเรียกประชุมและปิดสมัยประชุมของทั้งรัฐสภาหรือเพื่อยุบโลกสภาได้ โดยประธานาธิบดีสามารถใช้อำนาจเหล่านี้ได้โดยคำแนะนำของนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี 
สมาชิกสภาไม่ว่าจะมีที่มาจากการเลือกตั้งหรือแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีนั้นเรียกว่าสมาชิกรัฐสภา (MPs) โดยสมาชิกรัฐสภาในโลกสภานั้นมาจากการเลือกตั้งทางตรงโดยประชาชนในแบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด และสมาชิกราชยสภานั้นมาจากการเลือกตั้งจากสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งรัฐจากทุกรัฐในอินเดียโดยระบบถ่ายโอนคะแนนเสียง รัฐสภาอินเดียประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 543 คนในโลกสภา และ 245 คนในราชยสภาซึ่งรวมถึงผู้ทรงคุณวุฒิด้านศิลปศาสตร์ อักษรศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และสังคมสงเคราะห์ จำนวน 12 คน ที่ประชุมสภาตั้งอยู่ที่สันสัทภวัน ในกรุงนิวเดลี
วัดม่วง (จังหวัดสุพรรณบุรี)

วัดม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนแตง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา
วัดม่วงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 แต่เดิมเป็นวัดร้างตั้งแต่สมัยอยุธยา ไม่อาจหาประวัติได้ แต่สันนิษฐานว่าที่ตั้งวัดเดิมเป็นชุมชน อยู่ในเส้นทางสัญจรในสมัยนั้น วัดม่วงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2510 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง และมีโบราณสถาน คือ เจดีย์สมัยอยุธยาตอนต้น ทรงระฆังกลม สูงประมาณ 15 เมตร ตั้งอยู่บนเนิน บัลลังก์เหนือองค์ระฆังเป็นบัลลังก์ 8 เหลี่ยมมีปูนปั้นแข้งสิงห์ประดับ เหนือเป็นก้านฉัตร ปล้องไฉน ส่วนยอดหักพัง ฐานเจดีย์และองค์เจดีย์มีสภาพกร่อนไป และวิหาร ส่วนผนังและโครงสร้างหลังคาของวิหารพังทลาย เหลือเพียงส่วนฐานและฐานชุกชีอาคาร ด้านหลังอาคารมีชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทรายอยู่หลายชิ้น
พระสมุห์ณธนกฤต กตปุญโญ(อุ่มสุข)เป็นเจ้าอาวาสปัจจุบัน
ประธานสภาขุนนาง

ประธานสภาขุนนาง  เป็นประธานผู้ควบคุมการประชุม และผู้บริหารสูงสุดในสภาขุนนางอันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐสภาสหราชอาณาจักร โดยตำแหน่งนั้นคล้ายคลึงกับประธานสภาสามัญชน โดยประธานสภาขุนนางนั้นได้รับการเลือกตั้งจากสมาชิกในสภาขุนนาง และจะต้องมีความเป็นกลางทางการเมือง
ในอดีตจนถึงปี ค.ศ. 2006 ตำแหน่งประธานในสภาขุนนางนั้นปฏิบัติหน้าที่โดยลอร์ดชานเซลเลอร์ (Lord Chancellor) โดยตั้งแต่การปฏิรูปรัฐธรรมนูญในปีค.ศ. 2005 นั้นได้กำหนดให้ตำแหน่งประธานสภาขุนนางนั้นแยกออกมาจากลอร์ดชานเซลเลอร์และจะต้องสรรหาบุคคลเพื่อดำรงตำแหน่งเป็นประธานสภาขุนนางซึ่งไม่ใช่ผู้ดำรงตำแหน่งลอร์ดชานเซลเลอร์ โดยในขณะนั้นลอร์ดชานเซลเลอร์ยังคงรักษาการในฐานะประธานสภาขุนนางจนกระทั่งร่างรัฐธรรมนูญได้ผ่านการรับรองจากทั้งสองสภา
ผู้นำฝ่ายค้าน (สหราชอาณาจักร)

ผู้นำฝ่ายค้าน  หรือเรียกเต็มว่า ผู้นำฝ่ายค้านผู้ภักดีในสมเด็จฯ  คือนักการเมืองซึ่งเป็นผู้นำฝ่ายค้านในรัฐสภาสหราชอาณาจักร
ตามจารีตรัฐธรรมนูญแล้วผู้นำฝ่ายค้านคือผู้นำในพรรคการเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่ไม่ใช่รัฐบาลในสภาสามัญชน ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นพรรคการเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในสภาสามัญชน ผู้นำฝ่ายค้านในปัจจุบันคือ เคมี บาเดนอค หัวหน้าพรรคอนุรักษ์นิยม นายกรัฐมนตรีเงา ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงธุรกิจและการค้า และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศ ภายหลังจากที่ ริชี ซูนัค อดีตนายกรัฐมนตรีพ่ายแพ้ต่อพรรคแรงงานอันเป็นพรรคที่ได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลายในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2024
โดยปกติแล้วผู้นำฝ่ายค้านจะถูกมองว่าเป็นนายกรัฐมนตรีเงา และยังได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาองคมนตรี ผู้นำฝ่ายค้านโดยตำแหน่งจะทำหน้าที่เป็นผู้นำในคณะรัฐมนตรีเงาซึ่งมีบทบาทในการตรวจสอบการทำงานและนโยบายต่างๆ ของคณะรัฐมนตรีซึ่งนำโดยนายกรัฐมนตรี
นอกจากสภาสามัญชนแล้วในสภาขุนนางยังมีตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านเช่นเดียวกัน (ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ บารอเนสสมิธแห่งบาซิลดอน ในสมัยศตวรรษที่ 19 นั้นพรรคการเมืองนั้นมีบทบาทน้อยกว่าและผู้นำฝ่ายค้านในทั้งสองสภามักจะมีฐานะเท่ากัน ซึ่งยกเว้นแต่ในกรณีที่ผู้นำฝ่ายค้านเคยดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีเพิ่งผ่านพ้นซึ่งจะถือเป็นผู้นำฝ่ายค้านในทั้งสองสภาโดยชัดเจน อย่างในก็ตามภายหลังจากการตราพระราชบัญญัติรัฐสภา ค.ศ. 1911 ก็ไม่ได้มีประเด็นในการถกเถียงว่าผู้นำฝ่ายค้านในสภาสามัญชนนั้นมีบทบาทสำคัญกว่า และยังเป็นผู้ดำรงตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านอย่างเป็นทางการ
ขุนนางฝ่ายศาสนจักร

ขุนนางฝ่ายศาสนจักร  ของสหราชอาณาจักรประกอบด้วยสมาชิกซึ่งเป็นมุขนายกในคริสตจักรอังกฤษจำนวน 26 คน ซึ่งเป็นสมาชิกในสภาขุนนาง (ไม่นับรวมถึงอัครมุขนายกซึ่งเกษียณอายุไปแล้วและเป็นส่วนหนึ่งของสภาโดยสิทธิแห่งบรรดาศักดิ์) ส่วนคริสตจักรสกอตแลนด์ซึ่งเป็นนิกายเพรสไบทีเรียนและคริสตจักรในเวลส์และไอร์แลนด์เหนือซึ่งไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของคริสตจักรอังกฤษนั้นไม่มีผู้แทนในสภาขุนนาง ขุนนางฝ่ายศาสนจักรนั้นแยกจากฝ่ายอาณาจักร (Lords Temporal) ซึ่งเป็นสมาชิกในสภาขุนนางเช่นกัน
วัดไชนาวาส

วัดไชนาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินทั้งวัดมีเนื้อที่ 33 ไร่ 88 ตารางวา
วัดไชนาวาส เดิมชื่อ วัดชายนา ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 จากนั้นกลายเป็นวัดร้างเป็นระยะเวลานาน จนประมาณ พ.ศ. 2394 มีพระภิกษุพูนได้เข้ามาจำพรรษาในวัดนี้และได้บูรณะวัดนี้ขึ้นมาอีกครั้ง โดยเริ่มจากการสร้างกุฏิสงฆ์ และอุโบสถที่ยังมีพระประธานองค์เดิมอยู่ จนในสมัยพระครูสมณการพิสิฐ (หลวงพ่อท้วม) เป็นเจ้าอาวาส ราว พ.ศ. 2456 มีการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ ทั้งยังสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นมา ยังได้รับบริจาคที่ดิน จำนวน 2 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 17 ไร 84 ตารางวา เมื่อ พ.ศ. 2491 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 ไร่ 2 งาน เมื่อ พ.ศ. 2492 ได้รับบริจาคที่ดินเป็นที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 ไร่ 1 งาน เมื่อ พ.ศ. 2504
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2467 ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพระพุทธประวัติ กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 4 หลัง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 ภายในประดิษฐาน "พระพุทธไชยมงคล" (หลวงพ่อโต) ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้สักทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้สักทรงไทย และมีมณฑปประดิษฐานรูปหล่อเหมือนพระครูสมณการพิสิฐ (หลวงพ่อท้วม) ที่ชาวบ้านนับถือกันมาก ท่านได้สร้างวัตถุมงคลเป็นที่นิยมในหมู่ของนักสะสมเป็นเหรียญทรงพุ่มข้าวบิน รุ่นแรก ปี 2484 มีทั้งเหรียญเงิน เหรียญทองแดงกะไหล่เงิน และเหรียญทองแดง รวมทั้งพระพิมพ์ต่างๆอีกมากมาย บริเวณด้านหน้าวัดมีศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ขุนนางฝ่ายอาณาจักร

ขุนนางฝ่ายอาณาจักร  เป็นสมาชิกในสภาขุนนางซึ่งเป็นสภาสูงในรัฐสภาสหราชอาณาจักร โดยคำเรียกนั้นใช้แตกต่างกันตามประเภทของสมาชิกฝ่ายอาณาจักรอันประกอบด้วย ขุนนางสืบตระกูล (hereditary peers) และขุนนางตลอดชีพ (life peers) ซึ่งถึงแม้ว่าสิทธิในบรรดาศักดิ์สืบตระกูลในสภาสามัญชนจะถูกยกเลิกไปเหลือเพียงแค่เก้าสิบสองบรรดาศักดิ์ตามพระราชบัญญัติสภาขุนนาง ค.ศ. 1999 กับอีกฝ่ายคือฝ่ายศาสนจักรซึ่งเป็นสมาชิกโดยตำแหน่งมุขนายกในคริสตจักรอังกฤษ
ความเป็นมา.
สมาชิกภาพในขุนนางฝ่ายอาณาจักรในอดีตเคยให้แก่ขุนนางสืบตระกูลทุกคนยกเว้นในบรรดาศักดิ์ไอร์แลนด์ โดยภายหลังจากพระราชบัญญัติสภาขุนนาง ค.ศ. 1999 สมาชิกภาพในสภาขุนนางนั้นถูกจำกัดเพียงแค่ขุนนางสืบตระกูล 92 คน ตั้งแต่ค.ศ. 2020 ไม่มีรายใดที่เป็นสตรีเลย เนื่องจากบรรดาศักดิ์สืบตระกูลนั้นส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดสงวนไว้ให้สืบทอดโดยทายาทบุรุษเท่านั้น
องค์ประกอบ.
ขุนนางฝ่ายอาณาจักรประกอบด้วยขุนนางสืบตระกูลเพียงจำนวนน้อยและขุนนางตลอดชีพเป็นจำนวนมากกว่า
ขุนนางสืบตระกูล.
ขุนนางสืบตระกูลในอดีตนั้นรวมถึงขุนนางที่มีบรรดาศักดิ์สืบตระกูลจำนวนหลายร้อยคน (โดยรวมถึงบรรดาศักดิ์อังกฤษและขุนนางรัฐสภาของสกอตแลนด์) โดยบรรดาศักดิ์เหล่านี้ได้รับการสถาปนาโดยพระมหากษัตริย์เท่านั้นและในสมัยปัจจุบันนั้นมักจะกระทำภายใต้คำเสนอแนะจากนายกรัฐมนตรี
ผู้ครองบรรดาศักดิ์สกอตและไอริชนั้นไม่ใช่ทุกคนได้รับอนุญาตในการเป็นสมาชิกสภาขุนนาง เมื่อสกอตแลนด์ได้เข้าร่วมกับอังกฤษเพื่อก่อตั้งเป็นบริเตนใหญ่ขึ้นในปีค.ศ. 1707 ได้บัญญัติให้ขุนนางสืบตระกูลแห่งสกอตแลนด์สามารถเลือกตัวแทนขุนนางเพียง 16 คนเข้าเป็นสมาชิกสภาขุนนาง โดยกรณีเดียวกันกับไอร์แลนด์เมื่อคราวที่รวมกับบริเตนใหญ่เข้าเป็นสหราชอาณาจักรในปีค.ศ. 1801 ขุนนางไอริชสามารถเลือกผู้แทนเพียง 28 คนเข้าเป็นสมาชิกสภาขุนนางโดยมีสมาชิกตลอดชีพ โดยการเลือกตั้งผู้แทนขุนนางไอริชสิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1922 เมื่อไอร์แลนด์ส่วนใหญ่ได้แยกตัวเป็นประเทศเอกราช และการเลือกตั้งผู้แทนขุนนางสกอตสิ้นสุดลงตามพระราชบัญญัติบรรดาศักดิ์ ค.ศ. 1963 ซึ่งบัญญัติให้ขุนนางสกอตทั้งหมดเข้าเป็นสมาชิกสภาขุนนางได้
ภายหลังจากการปฏิรูปในปีค.ศ. 1999 นั้นเหลือเพียงแค่ 92 บรรดาศักดิ์เท่านั้นที่เป็นขุนนางฝ่ายอาณาจักร โดยประกอบด้วย สมุหพระราชวัง (Lord Great Chamberlain) และสมุหพระราชพิธี (Earl Marshal) กับอีก 90 คนซึ่งมาจากการสรรหาโดยทั้งสภาขุนนางจำนวน 15 คน และอีก 75 คนมาจากการสรรหาโดยเหล่าขุนนางสืบตระกูลด้วยกันเองแบ่งตามสังกัดพรรคการเมือง
ขุนนางตลอดชีพ.
กลุ่มขุนนางตลอดชีพเป็นกลุ่มที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสภาขุนนาง โดยในปีค.ศ. 2019 ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 661 คน ซึ่งขุนนางตลอดชีพนั้นล้วนมีบรรดาศักดิ์เป็น บารอน หรือบารอเนส ซึ่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ตามพระราชบัญญัติขุนนางตลอดชีพ ค.ศ. 1958 โดยมาจากการแต่งตั้งโดยพระราชอัธยาศัยของพระมหากษัตริย์ซึ่งในปัจจุบันนั้นจะกระทำตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรีหรือคณะกรรมาธิการสรรหาในสภาขุนนาง ตามจารีตรัฐธรรมนูญแล้วนายกรัฐมนตรีมักจะอนุญาตให้ผู้นำของพรรคการเมืองต่างๆ ในการส่งชื่อบุคคลเพื่อรับพระราชทานบรรดาศักดิ์ตลอดชีพเพื่อให้มีความสมดุลทางการเมืองในสภา
เขาเปาจีอาซูการ์

เขาเปาจีอาซูการ์  เป็นยอดเขาที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในปากอ่าวกวานาบารา เขานี้มีความสูง 395 เมตร (1,296 ฟุต) เหนืออ่าวจอดเรือ
เปาจีอาซูการ์เป็นหนึ่งในบรรดาภูเขาหินแกรนิตและภูเขาควอตซ์ที่ตั้งตระหง่านเหนือพื้นที่ริมน้ำรอบเมืองรีโอเดจาเนโร ในทางธรณีวิทยาถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหินโผล่สูงชันที่เรียกว่าเขาโดด (bornhardt) กล่าวกันว่าเขาลูกนี้ได้ชื่อว่า "เปาจีอาซูการ์"  เนื่องจากมีรูปทรงคล้ายคลึงกับก้อนน้ำตาลทรงกรวยที่ผลิตขายกันในอดีต เปาจีอาซูการ์เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากกระเช้าลอยฟ้าและทิวทัศนียภาพของเมืองและอื่น ๆ
เปาจีอาซูการ์อยู่ในเขตอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติเขาเปาจีอาซูการ์และเขาอูร์กาซึ่งจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2549 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกที่ยูเนสโกขึ้นทะเบียนใน พ.ศ. 2555
อีปาเนมา

อีปาเนมา  เป็นย่านหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตใต้ของนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างย่านเลบลงกับย่านอาร์โปอาโดร์ ชายหาดที่อีปาเนมาเป็นที่รู้จักในระดับสากลจากความนิยมของเพลง "กาโรตาจีอีปาเนมา" ("เด็กสาวจากอีปาเนมา") ซึ่งเป็นเพลงแจ๊สบอสซาโนวาที่อังโตนียู การ์ลุส โฌบิง และวีนีซียุส จี โมไรส์ ร่วมกันแต่งขึ้น 
รากศัพท์ของชื่อ อิปานีมา มาจากแม่น้ำที่อยู่ในรัฐเซา เปาโล ที่เป็นภาษาทูปี โดยคำว่า อิปา แปลว่า “สระน้ำ”และะ เนมา “แปลว่ามีกลิ่นเหม็น” โดยแปลโดยรวมว่า “น้ำที่ไร้ประโยชน์”, ทะเลสาบที่เหม็นเน่า, “น้ำขุ่นมัว” หรือ “น้ำที่ไร้ประโยชน์สำหรับการใช้งานของมนุษย์” 
นักประวัติศาสตร์ ทีโอดอโร ซัสไพโอ ได้ให้ความหมายของ อิปานิมาว่า “น้ำที่ไม่ดี”
ส่วนชื่อย่านชุมชนในริโอเดอจาเนโรนั้นได้ตั้งตามชื่อของ โจส แอนโทนิโอ มอเรรา ฟิโล ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งชุมชนนี้และเป็นบารอนแห่งอิปานีมา จากเมืองเซา เปาโล ดังนั้นคำว่า อิปานีมา ไม่ได้หมายถึงทะเล หรือ ชายหาด ในย่านอิปานีมา ของริโอ เดอจาเนโร แต่เป็นการตั้งชื่อตามตำแหน่งของผู้ก่อตั้งจากเซา เปาโล 
ส่วนพื้นที่ที่อย่ที่ติดกับย่านโคปาคาบานา คนในพื้นที่รู้จักกันในนามว่า “โคปานีมา” 
ชายหาดที่อีปาเนมาขึ้นชื่อในเรื่องการพัฒนาที่หรูหราและชีวิตทางสังคม ภูเขาสองลูกที่เรียกว่า "โดยส์อีร์เมาส์" ("สองพี่น้อง") ตั้งตระหง่านอยู่ทางปลายด้านตะวันตกของชายหาดซึ่งแบ่งออกเป็นส่วน ๆ โดยสถานีเจ้าหน้าที่ชีวพิทักษ์ (lifeguard) บริเวณชายหาดมีเบียร์และเหล้ากาชาซาขายอยู่ทั่วไป และมักมีกลุ่มคนเล่นฟุตบอล วอลเลย์บอล และฟุตวอลเลย์ซึ่งเป็นกีฬาที่คนท้องถิ่นคิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างวอลเลย์บอลกับฟุตบอล
จอห์น แมคฟอล บารอนแมคฟอลแห่งอัลคลุยธ์

จอห์น ฟรานซิส แมคฟอล บารอนแมคฟอลแห่งอัลคลุยธ์ (John McFall, Baron McFall of Alcluith) เกิดเมื่อ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เป็นนักการเมืองสกอต ในปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานสภาขุนนาง ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2021 ต่อจากลอร์ดฟาวเลอร์ ในอดีตเคยดำรงตำแหน่งรองประธานอาวุโสแห่งสภาขุนนางตั้งแต่ 1 กันยายน ค.ศ. 2016 จนถึง 30 เมษายน ค.ศ. 2021 เคยเป็นสมาชิกรัฐสภาในช่วงปีค.ศ. 1987 จนถึงค.ศ. 2010 ในสังกัดพรรคแรงงานและสหกรณ์ในเขตเลือกตั้งดัมบาร์ตันก่อนและหลังจากปีค.ศ. 2005 ในเขตเลือกตั้งเวสต์ดันบาร์ตันเชียร์ บารอนแมคฟอลแห่งอัลคลุยธ์ยังเคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมาธิการธนารักษ์ในสภาสามัญชนด้วย 
เมื่อ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2010 ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ตลอดชีพเป็นบารอนแมคฟอลแห่งอัลคลุยธ์ แห่งดัมบาร์ตันในเคาน์ตีดันบาร์ตันเชียร์ และได้เข้าเป็นสมาชิกสภาขุนนางเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
จียามังชีนา

จียามังชีนา  เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ประมาณกันว่าเมืองนี้มีประชากร 47,825 คนในพื้นที่ 3,870 ตารางกิโลเมตร (ณ ค.ศ. 2020)
อารายัลดูตีฌูกู (ชื่อเรียกของจียามังชีนาในช่วงแรกเริ่ม) ก่อตั้งขึ้นในสมัยอาณานิคมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตามที่ชื่อเมืองได้บ่งบอกไว้ จียามังชีนาเป็นศูนย์กลางของการทำเหมืองเพชรในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ต่อมายูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนย่านเมืองเก่าของดียามังชีนาเป็นแหล่งมรดกโลกในฐานะตัวอย่างของสถาปัตยกรรมบาโรกแบบบราซิลที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี
เมืองเก่าแก่อื่น ๆ ในรัฐมีนัชเจไรช์ได้แก่ โอรูเปรตู, เซาฌูเวาแดล-เรย์, ชีราเด็งชิส, กงโกญัส และซาบารา
สมาชิกรัฐสภา (สหราชอาณาจักร)

ในสหราชอาณาจักร สมาชิกรัฐสภา (ย่อ: MP) หมายถึงบุคคลที่ได้รับการเลือกตั้งเพื่อเป็นผู้แทนในสภาสามัญชนในรัฐสภาสหราชอาณาจักร
ระบบการลงคะแนน.
สมาชิกทั้งหมดจำนวน 650 รายในรัฐสภาสหราชอาณาจักรมาจากการเลือกตั้งในระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดโดยมีผู้แทนเขตละหนึ่งคนจากทั่วทุกเขตเลือกตั้งในสหราชอาณาจักร ซึ่งในแต่ละเขตนั้นจะมีผู้แทนของตนเองเพียงคนเดียว
การเลือกตั้ง.
ตำแหน่งสมาชิกรัฐสภาจะว่างลงโดยอัตโนมัติเพื่อจัดการเลือกตั้งในทุกๆ ห้าปี โดยตามพระราชบัญญัติวาระแบบกำหนดสำหรับรัฐสภา ค.ศ. 2011 ได้บัญญัติให้การเลือกตั้งทั่วไปนั้นมีขึ้นในวันพฤหัสบดีแรกของเดือนพฤษภาคมในทุกๆ ห้าปี อย่างไรก็ตามรัฐสภามีมติเห็นชอบในปีค.ศ. 2017 และค.ศ. 2019 ได้มีการเลือกตั้งก่อนกำหนดที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติ
หากตำแหน่งใดว่างลงในสมัยประชุมอันเนื่องมาจากการการเสียชีวิตหรือลาออกนั้นจะต้องมีการเลือกตั้งซ่อมสำหรับเขตเลือกตั้งนั้นๆ ตามพระราชบัญญัติผู้แทนปวงชน ค.ศ. 1981 หากสมาชิกรัฐสภารายใดได้รับโทษจำคุกเป็นระยะเวลาเกินกว่าหนึ่งปีจะถือว่าออกจากตำแหน่งโดยอัตโนมัติ หากกรณีที่เป็นคดีลหุโทษนั้นตามพระราชบัญญัติถอดถอนสมาชิกรัฐสภา ค.ศ. 2015 บัญญัติให้สามารถลงมติถอดถอนได้ โดยหากมีเสียงรับรองมากกว่าร้อยละ 10 ของผู้มีสิทธิลงคะแนนในเขตเลือกตั้งนั้นจะถือว่าพ้นจากตำแหน่ง
การเรียกขาน.
สมาชิกรัฐสภาได้รับสิทธิในการใช้อักษรท้ายนามว่า "MP" โดยเมื่อออกนามถึงสมาชิกรัฐสภาจะเรียกว่า "ผู้ทรงเกียรติ" (honourable) ในระหว่างการอภิปรายในสภาสามัญชนหรือใช้ได้ในกรณีเป็นบุตรของขุนนาง สมาชิกรายใดที่เป็นสมาชิกในสภาองคมนตรีจะต้องใช้คำนำหน้าว่า เดอะไรต์ออนะระเบิล "Rt Hon." (แปลว่า ผู้มีเกียรติมาก) ตามด้วยชื่อ นามสกุล และอักษรย่อ MP ตามหลัง
อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส

อุทยานแห่งชาติเล็งซอยส์มาราเญ็งซิส (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'ผ้าปูที่นอนแห่งมารันเญา') เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอ่าวเซาโฌแซในรัฐมารันเญา ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศบราซิล อุทยานแห่งนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2524 มีเนื้อที่ 155,000 เฮกตาร์ (380,000 เอเคอร์) ครอบคลุมแนวชายฝั่ง 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) และพื้นที่ตอนในซึ่งประกอบด้วยเนินทรายที่มีลักษณะเป็นลอนคลื่น ในฤดูฝน ร่องแอ่งระหว่างเนินทรายเหล่านี้จะกลายเป็นทะเลสาบน้ำจืดเนื่องจากน้ำฝนไม่สามารถซึมผ่านชั้นหินด้านล่างได้ อุทยานแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพรรณพืช สัตว์ แมลง และปลานานาชนิด รวมถึงสัตว์สี่ชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ และได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศ
ปังตานัล

ปังตานัล  เป็นภูมิภาคทางธรรมชาติที่ครอบคลุมพื้นที่ชุ่มน้ำเขตร้อนที่ใหญ่ที่สุดในโลกและทุ่งหญ้าน้ำท่วมขังที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีเนื้อที่ประมาณ 140,000 ถึง 160,000 ตารางกิโลเมตร (54,000 ถึง 62,000 ตารางไมล์) ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐมาตูโกรสซูดูซูลของประเทศบราซิล แต่ยังกินพื้นที่เข้าไปในรัฐมาตูโกรสซูและบางส่วนของประเทศโบลิเวียและประเทศปารากวัยด้วย
ภูมิภาคนี้ประกอบไปด้วยระบบนิเวศย่อยหลายระบบ แต่ละระบบมีลักษณะทางอุทกวิทยา ธรณีวิทยา และนิเวศวิทยาที่แตกต่างกัน มีถึง 12 ระบบในจำนวนนี้ได้รับการกำหนดนิยามแล้ว ประมาณร้อยละ 80 ของที่ราบน้ำท่วมถึงในปังตานัลจะจมอยู่ใต้น้ำในฤดูฝน หล่อเลี้ยงพรรณพืชน้ำที่มีความหลากหลายทางชีวภาพและช่วยค้ำจุนพันธุ์สัตว์หลากชนิด
ชื่อ "ปังตานัล" มาจากคำภาษาโปรตุเกสว่า "ปังตานู"  ซึ่งแปลว่าพื้นที่ชุ่มน้ำ ที่ลุ่มน้ำขัง ที่ลุ่มชื้นแฉะ หรือพรุ ในขณะเดียวกัน คนท้องถิ่นจะเรียกเขตที่สูงของบราซิลว่า "ปลานัลตู"  ซึ่งแปลว่าที่ราบสูง
ท่าเทียบเรือวาลงกู

ท่าเทียบเรือวาลงกู  เป็นท่าเรือเก่าที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ท่าเรือรีโอเดจาเนโร ระหว่างถนนกูเวลยู อี กัสตรู กับถนนซากาดูรา กาบรัล ในปัจจุบัน
ท่าเทียบเรือนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1811 และใช้เป็นสถานที่จอดเรือและค้าทาสชาวแอฟริกาจนกระทั่ง ค.ศ. 1831 เมื่อมีการปิดล้อมแอฟริกาโดยห้ามการส่งทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมายังบราซิล (แต่การลักลอบค้าทาสยังคงดำเนินต่อไปจนถึง ค.ศ. 1888) ตลอดช่วงยี่สิบปีของการเปิดทำการ มีทาสจำนวนระหว่าง 500,000–1,000,000 คนขึ้นฝั่งที่วาลงกู บราซิลได้รับทาสประมาณ 4,900,000 คนจากการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
ใน ค.ศ. 1843 มีการสร้างเขื่อนท่าเทียบเรือใหม่ทับบนท่าเทียบเรือวาลงกูเพื่อรับเสด็จเจ้าหญิงเตเรซา กริสตีนาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสองซึ่งจะทรงเสกสมรสกับจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล ท่าเทียบเรือนี้มีชื่อเรียกว่า "ท่าเทียบเรือจักรพรรดินี"  แต่ในที่สุดท่าเทียบเรือก็ถูกถมระหว่างการปรับปรุงเมืองใน ค.ศ. 1911
ระหว่างการขุดเจาะพื้นที่ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานฟื้นฟูบริเวณท่าเรือรีโอเดจาเนโรใน ค.ศ. 2011 ได้มีการค้นพบท่าเทียบเรือจักรพรรดินีและท่าเทียบเรือวาลงกูพร้อมกับเครื่องรางและวัตถุบูชาจำนวนมากจากคองโก แองโกลา และโมซัมบิก สถาบันมรดกทางประวัติศาสตร์และศิลปะแห่งชาติบราซิลและนครรีโอเดจาเนโรบรรจุชื่อแหล่งโบราณคดีท่าเรือวาลงกูไว้ในรายชื่อเบื้องต้นเพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก จากนั้นยูเนสโกก็ขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีดังกล่าวเป็นแหล่งมรดกโลกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2017
ในช่วง ค.ศ. 1850 ถึง ค.ศ. 1920 บริเวณรอบ ๆ ท่าเทียบเรือเก่ากลายเป็นพื้นที่ที่ทาสผิวดำหรืออิสรชนจากชาติต่าง ๆ เข้าครอบครอง เอย์โตร์ ดุส ปราเซริส นักร้องและจิตรกรชาวบราซิล ขนานนามพื้นที่นี้ว่า "แอฟริกาน้อย"
ขนมเนียล

ขนมเนียล เป็นขนมพื้นบ้านของชาวไทยเชื้อสายเขมรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างของประเทศไทย ขนมเนียลทำจากแป้งข้าวเหนียว ผสมกับน้ำตาลทรายแดง น้ำตาลอ้อย และมะพร้าวขูด นึ่งจนสุก ขนมจะมีสีน้ำตาลอ่อน เนื้อสัมผัสหนึบ และมีรสหวานมัน โดยชื่อขนม มาจากคำว่า "เนียล" ซึ่งเป็นภาษาเขมรถิ่นไทย แปลว่า "ทะนาน" ซึ่งเป็นเครื่องมือตวงข้าวสารทำจากกะลานำมาผ่าครึ่ง เมื่อจะทำเป็นอุปกรณ์ทำขนมจึงนำ "เนียล" หรือทะนานมาเจาะรูสำหรับนึ่ง จึงได้ชื่อนี้มา
เบื้องต้นนำแป้งข้าวเหนียวมาผสมกับน้ำตาลทรายแดงหรือน้ำตาลอ้อยบดผง อาจตัดเกลือลงเล็กน้อย จากนั้นใส่เนื้อเนื้อมะพร้าวแก่ขูดขุยและมะพร้าวทึนทึกขูดหยาบคลุกเคล้าให้เข้ากันพร้อมนึ่งในเนียล ซึ่งเนียลหรือทะนานที่ใช้ ทำจากกะลามะพร้าวซีกล่างให้ขนาดพอดีกับปากหม้อนึ่งขัดจนเงางาม เริ่มต้นด้วยการตั้งเตาถ่านและหม้อนึ่งโดยนำเนียลหรือทะนานเจาะรูตรงกลางมาตั้งไว้ หลังจากนั้นใส่แป้งข้าวเหนียวที่ผสมใส่ลงเนียลปิดฝาพักไว้ราว 2-3 นาที บ้างว่า 3-5 นาที ความร้อนจากไอน้ำพุ่งผ่านรูกะลาที่เจาะไว้ทำให้ขนมสุก เมื่อสุกแล้วจึงนำขนมขึ้นใส่ด้วยใบตองแห้งหรือภาชนะที่เตรียมไว้
บางท้องที่เชื่อว่า มีการทำขนมชนิดนี้หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยวเพื่อเซ่นไหว้ศาลปู่ตา เพื่อขอขมาและขอบคุณผีปู่ตาที่ช่วยให้ดินน้ำอุดมสมบูรณ์ รวมทั้งชาวไทยเชื้อสายเขมรนิยมปลูกต้นมะพร้าวบริเวณที่อยู่อาศัยเพื่อใช้ประโยชน์ต่าง ๆ
ฟาบีโอ ปาราตีชี

ฟาบีโอ ปาราตีชี (เกิด 13 กรกฎาคม 1972) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี เขาเป็นผู้อำนวยการฟุตบอลให้กับสโมสรฟุตบอลของอังกฤษ ทอตนัมฮอตสเปอร์ โดยก่อนหน้านี้เขาทำงานเป็นผู้อำนวยการฟุตบอล ให้กับสโมสรยูเวนตุส ของอิตาลีเป็นเวลา 11 ปี เขาเริ่มบทบาทนี้เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2021
นักฟุตบอล.
ปาราตีชีเริ่มอาชีพของเขาในทีมเยาวชนของ ปิอาเชนซ่า ในปี ค.ศ. 1989 เขาเปิดตัวกับ ปิอาเชนซ่า ที่ลงแข่งใน เซเรีย ซี 1 ดิวิชั่น 3 ของ ฟุตบอลอิตาลี ในขณะนั้น ระหว่างเส้นทางอาชีพของเขา ปาราตีชีมักจะลงเล่นในลีกล่างของ ฟุตบอลอิตาลี เล่นให้กับสโมสรต่าง ๆ ในเซเรีย ซี 1 และเซเรีย ซี 2 เขาเกษียณจากการเป็นนักฟุตบอลในปี ค.ศ. 2004 เมื่ออายุ 31 ปี เล่นให้กับ 12 สโมสรที่แตกต่างกันใน 15 ปี
การจัดการ.
เมื่อเกษียณจากวงการฟุตบอล ปาราตีชี ได้รับการว่าจ้างให้เป็นหัวหน้าทีมแมวมองของซามพ์โดเรีย ในปี ค.ศ. 2004 ระหว่างทำงานที่ซามพ์โดเรีย ปาราตีชี ทำงานอย่างใกล้ชิดกับจูเซ็ปเป้ มาร็อตต้าผู้อำนวยการทั่วไปของสโมสร ต่อมาคือซีอีโอของสโมสร โดยสื่อมวลชนเรียกเขาว่า "มือขวาของมาร็อตต้า"
ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 2008 ปาราตีชี ได้รับการติดต่อจาก เออร์บาโน ไคโร เจ้าของและประธานของโตริโน ซึ่งเสนอตำแหน่งผู้อำนวยการด้านกีฬาให้ทางซามพ์โดเรีย แต่มาร็อตต้า รู้สึกโกรธจัดกับข่าวลือเหล่านี้ และกล่าวหาว่าไคโรว่าอยู่เบื้องหลังการหลอกล่อ ปาราตีชี ซึ่งยังอยู่ภายใต้สัญญากับซามพ์โดเรียจนถึงปี ค.ศ. 2009
หมูกระทะ

หมูกระทะ คืออาหารของประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศไทย ในประเทศฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และมาเลเซียจะเรียกอาหารชนิดนี้ว่า มูกาตา
ที่มา.
หมูกระทะคือกระบวนการทำอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมการกินฮอตพอตจากจีน และวัฒนธรรมการกินปิ้งย่างจากเกาหลีแล้วนำมารวมกัน โดยมีข้อสันนิษฐานว่าหมูกระทะมีต้นกำเนิดมาจากการกินปิ้งย่างจากเกาหลี การกินในไทยนั้นจะนิยมใช้ถ่านในการให้ความร้อนสำหรับประกอบทำหมูกระทะ ซึ่งหมูกระทะก็ถือเป็นรูปแบบอาหารที่มีอิทธิพลในวัฒนธรรมการกินมากในไทย ก่อนที่จะแพร่ขยายไปยังมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และสิงคโปร์
การปรุงและการกิน.
เตาของหมูกระทะแบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือส่วนตรงกลางเตาสำหรับการปิ้งย่าง และส่วนรอบนอกของตรงกลางเตาสำหรับการใส่น้ำซุปเพื่อต้ม อาหารที่นำมาประกอบใส่ในหมูกระทะส่วนใหญ่จะมีทั้งเนื้อสัตว์ อาหารทะเล ผัก ลูกชิ้น ไส้กรอก เส้น เป็นต้น สำหรับวิธีการปิ้งย่างนั้นโดยส่วนใหญ่จะนิยมใช้ก้อนไขมันสัตว์แทนน้ำมันเพื่อไม่ให้สิ่งที่ปิ้งย่างนั้นติดอยู่ที่เตา
คนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่จะนิยมกินหมูกระทะร่วมกับน้ำจิ้มสุกียากี้หรือซอสเผ็ด แต่ในบางร้านอาหารก็จะมีน้ำจิ้มอาหารทะเลร่วมด้วย
ตะรอเวียะห์

ตะรอเวียะห์  เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่แปลว่า “เพื่อพักผ่อน” เป็นการละหมาดพิเศษที่จะมีการอ่านอัลกุรอานนาน เช่นเดียวกันกับการละหมาดหลายเราะกะอัต (วงจรการเคลื่อนไหวในการละหมาด) ตะรอเวียะห์เป็นพิธีที่เป็นซุนนะฮ์ (ส่งเสริม) ไม่ใช่วาญิบ (บังคับ)
ลิเกบารัต

ลิเกบารัต  เป็นรูปแบบดนตรีในคาบสมุทรมลายูที่มีการร้อเพลงเป็นกลุ่ม ลิเกบารัตมักแสดงพร้อมกับเพอร์คัชชัน หรือไม่มีเครื่องดนตรีเลย การเต้นมีความคล้ายกับเอินดัง ยกเว้นการตบมือที่ใช้เพื่อทำเสียงจังหวะ ต้นกำเนิดของลิเกบารัตยังไม่เป็นที่กระจ่าง เพราะการแสดงนี้พบทั้งประเทศมาเลเซียและประเทศไทย และปัจจุบันกรมวัฒนธรรมและศิลปะแห่งชาติมาเลเซียสนับสนุนลิเกบารัตในฐานะส่วนสำคัญของวัฒนธรรมประจำชาติมาเลเซีย
รายละเอียด.
ลิเกบารัตมักแสดงด้วยสมาชิกกลุ่ม 10 - 15 คน ถึงแม้ว่าจะไม่มีจำนวนมาตรฐานก็ตาม สมาชิกกลุ่มมักนั่งไคว้ห้างบนเวที บางครั้งมีผู้ชมอยู่ด้านล่าง เมื่อมีการแข่งลิเกบารัต ทั้งสองกลุ่มจะต้องอยู่บนเวทีพร้อมกัน
การเผยแพร่ของลิเกบารัต.
ต้นกำเนิด.
มีข้อมูลหลากหลายว่าต้นกำเนิดของลิเกบารัตมาจากภาคใต้ของประเทศไทย หรือรัฐกลันตันของประเทศมาเลเซีย หรือแม้แต่มีงานระบำแต่งงานผสมกันระหว่างชาวไทยเชื้อสายมลายูกับชาวกลันตันเชื้อสายมลายู
ปัจจุบัน ลิเกบารัตได้กระจายไปทั่วคาบสมุทรมลายู ในบางรายงานในช่วงกลางคริสตทศวรรษ 1980 บันทึกว่าไปไกลถึงประเทศสิงคโปร์ โดยมีหน่วยงานรัฐบาลแค่แห่งเดียวที่สนับสนุนงานนี้
วุฒิสภาแคนาดา

วุฒิสภาแคนาดา  คือสภาสูงในรัฐสภาแคนาดา โดยมีแบบแผนมาจากสภาขุนนางในสหราชอาณาจักร ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 105 คนมาจากการแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการตามคำแนะนำของนายกรัฐมนตรี การจัดสรรที่นั่งแบ่งตามภูมิภาค ได้แก่ ภูมิภาคทั้งสี่ คือ ออนแทรีโอ ควิเบก ภูมิภาคริมทะเล และแคนาดาตะวันตก โดยแต่ละภูมิภาคมีวุฒิสภาภาคละ 24 คน โดยอีกเก้าที่นั่งจัดสรรให้แก่เมืองส่วนที่เหลือ ได้แก่ นิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์จำนวน 6 คน และดินแดนในแคนาดาเหนืออีกสามแห่ง แห่งละ 1 คน สมาชิกวุฒิสภามีวาระตลอดชีพโดยดำรงตำแหน่งจนเกษียณอายุราชการที่ 75 ปีบริบูรณ์
ในขณะที่วุฒิสภานั้นคือสภาสูง ส่วนสภาสามัญชนคือสภาล่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าวุฒิสภาจะมีบทบาทอำนาจสูงกว่าแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าตามพิธีการแล้วลำดับโปเจียมของสมาชิกวุฒิสภาจะมาก่อนสมาชิกสภาสามัญชน แต่ในทางปฏิบัติแล้วสภาสามัญชนมีบทบาทหลักที่สำคัญกว่า นายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีจะต้องมีความรับผิดชอบต่อสภาสามัญชนเพียงแห่งเดียว และจะสามารถดำรงอยู่ในอำนาจได้เมื่อได้รับความไว้วางใจจางสภาสามัญชน รัฐสภาประกอบด้วยทั้งสองสภาและพระมหากษัตริย์ (ซึ่งมีผู้สำเร็จราชการเป็นอุปราชผู้แทนพระองค์โดยตำแหน่ง)
ในการนิติบัญญัตินั้น จะต้องได้รับเสียงลงมติเห็นชอบโดยทั้งสองสภาเพื่อสามารถจะผ่านร่างกฎหมายได้ และดังนั้นวุฒิสภาสามารถตีตกร่างกฎหมายที่ผ่านโดยสภาสามัญชนได้ ระหว่าง ค.ศ. 1867 ถึง ค.ศ. 1987 วุฒิสภาตีตกร่างกฎหมายน้อยกว่าสองฉบับต่อปี แต่ได้เพิ่มจำนวนสูงขึ้นในปีหลัง ถึงแม้ว่าการนิติบัญญัติสามารถเสนอร่างได้โดยจากทั้งสองสภา แต่ร่างกฎหมายส่วนมากล้วนมาจากสภาสามัญชน โดยมีวุฒิสภาทำหน้าที่เป็นดั่งสภาที่ "พิจารณารอบสองในแบบที่สร่างเมาแล้ว" (ตามคำเรียกของจอห์น เอ. แม็กโดนัลด์ นายกรัฐมนตรีคนแรกของแคนาดา)
เจ้าชายปอล-หลุยส์แห่งนัสเซา

เจ้าชายปอล-หลุยส์แห่งนัสเซา  ประสูติเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2541 เป็นพระโอรสองค์โตใน เจ้าชายกีโยมแห่งลักเซมเบิร์ก และ เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระนัดดาใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะ ใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก ทางฝ่ายพระบิดา และเป็นพระปนัดดาใน เจ้าหญิงเบียทริซแห่งสเปน พระราชธิดาใน พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน พระญาติใน สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน รัชกาลปัจจุบัน ทางฝ่ายพระมารดา
เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เจ้าชายปอล-หลุยส์ ทรงสาบานพระองค์ เข้าเป็นเจ้าหน้าที่กองทัพลักเซมเบิร์ก ต่อหน้าพระพักตร์ แกรนด์ดยุกอ็องรีและแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซา พร้อมด้วยสมาชิกพระราชวงศ์ และคณะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลา โดยถือเป็นธรรมเนียมของราชวงศ์ ที่เจ้าชายทุกพระองค์ ต้องดำรงพระเกียรติยศทางทหาร โดยทรงสำเร็จการฝึกที่ โรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์
เจ้าชายปอล-หลุยส์แห่งนัสเซา ทรงอยู่ในลำดับที่ 9 ในการสืบราชบัลลังก์
วัดทุ่งสามัคคีธรรม

วัดทุ่งสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองผักนาก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีที่ดินธรณีสงฆ์ จำนวน 36 แปลง เนื้อที่ 189 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา
วัดทุ่งสามัคคีธรรม เดิมวัดชื่อ วัดทุ่ง เป็นวัดร้าง สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2499 หลวงพ่อสังวาลย์ เขมโก ได้ธุดงค์ออกจากป่าช้าวัดบ้านทึงและได้มาปักกลดอยู่ที่วัดทุ่งสามัคคีธรรม ท่านอาศัยอยู่ในวิหารร้าง ในครั้งแรกมีพระอยู่เพียงรูปเดียว หลวงปู่สังวาลย์ได้เริ่มพัฒนาวัดทุ่งให้เป็นสถานที่ปฏิบัติภาวนาแก่ญาติโยมผู้ศรัทธา จนเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ.2510 ได้ยกวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระสงฆ์ และต่อมา พ.ศ. 2533 เปลี่ยนชื่อจาก "วัดทุ่ง" มาเป็น "วัดทุ่งสามัคคีธรรม" โดยหลวงพ่อสังวาลย์ได้พัฒนาด้านศาสนวัตถุอันได้แก่ โบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ และกุฏิอีกหลายหลัง รวมถึงการขยายที่ดินวัดออกไปอีกหลายร้อยไร่แล้ว วัดทุ่งสามัคคีธรรมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ.2530 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 31.35 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสองชั้น กว้าง 31.35 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 ชั้นล่างใช้สำหรับเจริญกัมมัฏฐานวิปัสสนา ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 54 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 4.30 เมตร ยาว 9.50 เมตร หอสวดมนต์ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 25 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง และตึก 15 หลัง เป็นต้น
เจ้าชายเลออปอลแห่งนัสเซา

เจ้าชายเลออปอลแห่งนัสเซา  ประสูติเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 เป็นพระโอรสองค์รองใน เจ้าชายกีโยมแห่งลักเซมเบิร์ก และ เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งลักเซมเบิร์ก เป็นพระนัดดาใน แกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะ ใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก ทางฝ่ายพระบิดา และเป็นพระปนัดดาใน เจ้าหญิงเบียทริซแห่งสเปน พระราชธิดาใน พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน พระญาติใน สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน รัชกาลปัจจุบัน ทางฝ่ายพระมารดา มีพระขนิษฐาฝาแฝด 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งนัสเซา
เจ้าชายเลออปอลแห่งนัสเซา ทรงอยู่ในลำดับที่ 10 ในการสืบราชบัลลังก์