pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
จังหวัดอัลไต

จังหวัดอัลไต ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองชนชาติอุยกูร์ ซินเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่ และมีประชากร 561,667 คน (ปี 2000) เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค อีหลี ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2000 จังหวัดอัลไตเป็นเขตการปกครองเดียวที่สำคัญในจังหวัดปกครองตนเองคาซัค อีหลี ที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวคาซัค (ประมาณ 51%) ในปี 2007 จังหวัดนี้มีจีดีพี 9.9 พันล้านเหรินหมินปี้ โดยมีอัตราการเติบโต 12% จังหวัดอัลไตมีพรมแดนระหว่างประเทศติดกับสาธารณรัฐอัลไต ประเทศรัสเซีย
เขตการปกครอง.
จังหวัดอัลไตแบ่งออกเป็น 1 นครระดับอำเภอ และ 6 อำเภอ
ประชากรศาสตร์.
<table style="margin:0; border:none;"><tr><td style="border:none; padding:0;">
<table style="text-align:left; border-collapse:collapse; width:100%;">
<tr style="background:none"><th style="text-align:center;" colspan="5">สัดส่วนของสัญชาติในจังหวัดอัลไต</th></tr>
<tr style="font-size:88%; height:4px;">
<td colspan="2" style="padding:0 4px; text-align:left;">สัญชาติ</td>
<td style="width:100px; text-align:left;"></td>
<td colspan="2" style="padding:0 4px; width:1em; text-align:right;">เปอร์เซ็นต์</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em;min-width:8em">คาซัค</td>
<td style="width:100px;border-left:solid 1px silver;border-right:solid 1px silver;">  </td>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em" align="right">52.8%</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em;min-width:8em">ฮั่น</td>
<td style="width:100px;border-left:solid 1px silver;border-right:solid 1px silver;">  </td>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em" align="right">39.8%</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em;min-width:8em">หุย</td>
<td style="width:100px;border-left:solid 1px silver;border-right:solid 1px silver;">  </td>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em" align="right">3.8%</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em;min-width:8em">อุยกูร์</td>
<td style="width:100px;border-left:solid 1px silver;border-right:solid 1px silver;">  </td>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em" align="right">1.4%</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em;min-width:8em">มองโกล</td>
<td style="width:100px;border-left:solid 1px silver;border-right:solid 1px silver;">  </td>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em" align="right">1.0%</td>
</tr>
<tr>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em;min-width:8em">อื่น ๆ</td>
<td style="width:100px;border-left:solid 1px silver;border-right:solid 1px silver;">  </td>
<td colspan="2" style="padding-left:0.4em;padding-right:0.4em" align="right">1.2%</td>
</tr>
<tr><td colspan="5" style="padding:5px; text-align:left;">ที่มาของสถิติประชากร:</td></tr>
</table>
</td></tr></table>
ฟาญิร

ในศาสนาอิสลาม ฟาญิร (พหุพจน์ فجرة "ฟะญะเราะฮ์") เป็น "ผู้ทำความชั่วที่ชั่วร้าย" นั่นคือ "คนบาปตามการกระทำ" เมื่อเทียบกับกาฟิรที่แปลว่า "คนบาปด้วยการปฏิเสธอัลลอฮ์"
คำนี้ปรากฏในอัลกุรอานซูเราะฮ์อะบะซะ ดังโองการนี้:<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
"ชนเหล่านั้นคือพวกปฏิเสธศรัทธา พวกประพฤติชั่ว" (กุรอาน 80:42)
จังหวัดท่าขี้เหล็ก

จังหวัดท่าขี้เหล็ก  เป็นจังหวัดหนึ่งในรัฐฉาน ประเทศพม่า เป็น 1 ใน 4 จังหวัดของภาคตะวันออกของรัฐชาน จังหวัดท่าขี้เหล็กประกอบด้วย 1 เมือง 295 หมู่บ้าน มีเมืองหลักคือ ท่าขี้เหล็ก
จังหวัดท่าขี้เหล็กติดกับอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ท่าขี้เหล็กและแม่สายมีด่านตรวจคนเข้าเมืองและด่านผ่านแดนที่ปลายทั้งสองด้านของสะพานที่เชื่อมเมืองชายแดนทั้งสอง
อำเภอ.
จังหวัดท่าขี้เหล็กประกอบด้วย 3 อำเภอ ได้แก่
<templatestyles src="Flowlist/styles.css" />
มยอลเนียร์

มยอลเนียร์ (/ˈmjɔːlnɪər/) เป็นอาวุธเวทมนตร์ที่ปรากฏในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่ตีพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ เป็นอาวุธหลักของซูเปอร์ฮีโรธอร์และเจน ฟอสเตอร์ มยอลเนียร์ปรากฏตัวครั้งแรกใน "Journey into Mystery" #83 (สิงหาคม ค.ศ. 1962) สร้างขึ้นโดยสแตน ลี และออกแบบโดยแจ็ก เคอร์บี และโจ ซินน็อตต์
โดยทั่วไปแล้วมยอลเนียร์จะมีลักษณะเป็นค้อนขนาดใหญ่สีเทาหัวเหลี่ยม มีด้ามสั้นกลมหุ้มด้วยหนังสีน้ำตาล ปิดท้ายด้วยเชือกคล้อง วัตถุนี้มีพื้นฐานมาจากมยอลเนียร์ซึ่งเป็นอาวุธของธอร์ในตำนาน
เดอะบลิป

เดอะบลิป  (เรียกอีกอย่างว่า การทำลายล้าง (Decimation) และเรียกว่า การดีดนิ้ว (Snap)) เป็นเหตุการณ์สมมติสำคัญที่ปรากฎในแฟรนไชส์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ซึ่งสิ่งมีชีวิตครึ่งหนึ่งในจักรวาลถูกกำจัดแบบสุ่มเลือกโดยธานอสดีดนิ้วขณะถืออินฟินีตีสโตนส์ในปี ค.ศ. 2018 จากนั้นบรูซ แบนเนอร์ได้นำกลับคืนมาในปี ค.ศ. 2023 โดยใช้อินฟินีตีสโตนส์ซึ่งกู้คืนจากช่วงเวลาต่าง ๆ "เดอะบลิป" ดูเหมือนจะหมายถึงเหตุการณ์ทั้งหมด รวมทั้งการกำจัดและคืนชีพเหยื่อ เดอะบลิปปรากฏในรูปแบบของการสลายมวลของแต่ละบุคคลเป็นฝุ่น ในขณะที่การคืนชีพกลับมาจะมีฝุ่นแบบเดียวกันที่แปรสภาพเป็นร่างกายของบุคคลที่เสียชีวิตก่อนหน้านี้ ซึ่งส่วนใหญ่ปรากฏขึ้นอีกครั้งในตำแหน่งเดิมโดยตัวเองไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น
ในปี ค.ศ. 2021 แง่มุมต่าง ๆ ของบลิปได้ถูกนำเสนอใน และ ของ MCU ผ่านสื่อต่าง ๆ รวมถึงเรื่อง ' (ภาคแรก), "แอนท์-แมน และ เดอะ วอสพ์" (โพสต์-เครดิต), "กัปตัน มาร์เวล" (โพสต์-เครดิต), ', "", "ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส", "วันด้าวิสชั่น", "เดอะฟอลคอนและเดอะวินเทอร์โซลเจอร์", "ชาง-ชี กับตำนานลับเท็นริงส์", และ "ฮีโร่พลังเทพเจ้า"
ผลที่ตามมาของบลิปนั้นมากมายและกว้างขวาง บางคนถูกบรรยายผลกระทบเหมือนการ์ตูน เช่น สมาชิกวงดนตรีโรงเรียนที่ "ถูกบลิป" ซึ่งปรากฏตัวอีกครั้งกลางการแข่งขันบาสเกตบอล และตัวละครที่ "ถูกบลิป" ตอนนี้จะมีอายุน้อยกว่าพี่น้องที่ "ไม่ถูกบลิป" ซึ่งก่อนหน้านี้อายุน้อยกว่าพวกเขาหลายปี บางคนถูกบรรยายผลกระทบเหมือนละครเช่น ตัวละครที่ถูกบลิปจะกลับมาสู่ความโกลาหลและความสับสน ซึ่งพบว่าคนที่รักได้เสียชีวิตลงในขณะที่พวกเขาไม่อยู่ และเผชิญกับอนาคตที่ไม่แน่นอน เควิน ไฟกีประธาน มาร์เวลสตูดิโอส์ มองว่าบทสรุปของการบลิปเป็นประเด็นสำคัญในไทม์ไลน์ของ MCU คล้ายกับ การต่อสู้ของนิวยอร์ก ในองก์ที่สามของเรื่อง "ดิ อเวนเจอร์ส" จะถูกกล่าวถึงว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญใน MCU หลายเรื่อง
เดอะบลิปเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการสร้างเหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงบนเว็บไซต์เรดดิต ซึ่งสุ่มเลือกครึ่งหนึ่งของสมาชิกของเรดดิตย่อยที่ได้รับความนิยมอย่างสูงจะถูกแบนโดยจำลองผลกระทบของบลิป การแบนบัญชีมากกว่า 300,000 บัญชี ซึ่งรวมถึงแอนโธนี่ รุสโซ ผู้กำกับร่วมเรื่อง "" ถือเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเรดดิต บลิปเป็นเหตุการณ์ภายใน MCU เปรียบเทียบกับการระบาดทั่วของโควิด-19 ในโลกแห่งความเป็นจริงว่าเป็นเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบอย่างยั่งยืนต่อผู้คนทั่วโลก
พระราชพงศาวลีพระมหากษัตริย์รัฐปะหัง

ตารางนี้เป็นพระราชพงศาวลีพระมหากษัตริย์รัฐปะหัง นับตั้งแต่การก่อตั้งรัฐสุลต่านปะหังเก่าใน ค.ศ. 1470 จนถึงปัจจุบัน
ราชวงศ์เบินดาฮารา-ปะหัง.
ใน ค.ศ. 1699 หลังการครองราชย์ของอับดุล จาลิลที่ 4 แห่งราชวงศ์เบินดาฮารา ในฐานะสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์องค์ที่ 10 ปะหังกลายเป็นจังหวัดพิเศษของเบินดาฮารา และปกครองโดยผู้สืบทอดของราชวงศ์ นับตั้งแต่ตุน มัซ อานุม (ครองราชย์ ค.ศ. 1699-1717) ถึงตุน ฮัสซัน (ครองราชย์ ค.ศ. 1748-1770) หลังยะโฮร์เริ่มเสื่อมสลายในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 และการแทรกแซงของอำนาจต่างชาติ ทำให้ปะหังกลายเป็นเอกราชอีกครั้ง ในรัชสมัยตุน อับดุล มาจิด ก่อตั้งอาณาจักรปะหังที่มีสถานะกึ่งเอกราช โดยที่เบินดาฮารามีสถานะคล้ายกับราจา ('ราชา') อีกครั้ง ใน ค.ศ. 1884 ตุน อะฮ์มัด ราจาเบินดาฮาราองค์ที่ 6 ประกาศตนเองเป็นสุลต่านอย่างเป็นทางการ
Eremogeton

Eremogeton เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Scrophulariaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Eremogeton grandiflorus.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเม็กซิโกถึงกัวเตมาลา
Eremitilla

Eremitilla เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Orobanchaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Eremitilla mexicana.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเม็กซิโก
Erblichia

Erblichia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Passifloraceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Erblichia odorata.
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกถึงอเมริกากลางพบได้ในประเทศของ; เบลีซ, คอสตาริกา, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา, ฮอนดูรัส, เม็กซิโก, นิการากัว และ ปานามา
Emelianthe

Emelianthe เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Loranthaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Emelianthe panganensis.
ถิ่นกำเนิดคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออก
Eleutherandra

Eleutherandra เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Achariaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Eleutherandra pes-cervi.
ถิ่นกำเนิดของมันคือตะวันตก มาเลเซีย
Elephantomene

Elephantomene เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Menispermaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Elephantomene eburnea.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตอนใต้ของอเมริกาเขตร้อน
มงกุฎจักรพรรดินี

มงกุฎจักรพรรดินี เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณธ์พิธีราชาภิเษก ซึ่งถูกใช้โดยชาห์บานูพระองค์แรกและองค์เดียวของอิหร่าน จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี เป็นหนึ่งในเครื่องอัญมณีราชบัลลังก์อิหร่าน ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ธนาคารกลางอิหร่านในเตหะราน
เบื้องหลัง.
จากการริเริ่มนโยบายการปฏิวัติขาวซึ่งปลดปล่อยสตรีชาวอิหร่านให้เป็นอิสระต่อศาสนา พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ทรงมุ่งมั่นที่จะแสดงอำนาจเชิงสัญลักษณ์ด้วยการประกอบพิธีสวมมงกุฎแก่จักรพรรดินีฟาราห์ พระมเหสี ในระหว่างพระราชพิธีราชาภิเษกอันประณีตของพระองค์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1967 ซึ่งแต่เดิมพระมเหสีของพระมหากษัตริย์เปอร์เซียไม่เคยได้รับการสวมมงกุฎนับตั้งแต่การพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียโดยมุสลิม ดังนั้นจึงต้องดำเนินการออกแบบมงกุฎใหม่เนื่องในโอกาสนี้ และทรงมอบหมายให้บริษัทเครื่องเพชรสัญชาติฝรั่งเศส แวน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์ จัดทำมงกุฎนี้
ตามประเพณี อัญมณีที่ถูกนำมาใช้จะต้องเลือกจากหินอัญมณีที่ร่วงหลุดอยู่แล้วในพระคลังสมบัติของราชวงศ์ แต่เป็นเรื่องผิดกฎหมายในการเคลื่อนย้ายสมบัติเหล่านั้นออกจากอิหร่าน แวน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์จำต้องส่งทีมอัญมณีไปยังอิหร่านเพื่อจัดทำมงกุฎ พวกเขาใช้เวลาดำเนินการ 6 เดือน
องค์ประกอบ.
กรอบของมงกุฎทำด้วยทองคำขาว บุด้วยผ้ากำมะหยี่สีเขียว มงกุฎประกอบด้วยมรกต 36 เม็ด ไข่มุก 105 เม็ด ทับทิม 34 เม็ด สปิเนล 2 เม็ด และเพชร 1,469 เม็ด มรกตเม็ดที่ใหญ่ที่สุดประดับอยู่มีลวดลายแสงอาทิตย์ตรงกลาง ประดับอยู่หน้ามงกุฎ และมีน้ำหนักประมาณ 92 กะรัต สปิเนล 2 เม็ดมีน้ำหนักประมาณ 83 กะรัต และไข่มุกเม็ดที่ใหญ่ที่สุดมีความยาวประมาณ 22 มิลลิเมตร
ในพระอนุทินส่วนพระองค์ของอดีตจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ยกย่องความงดงามของมงกุฎ และทรงตั้งข้อสังเกตว่าค่อนข้างหนัก โดยมีน้ำหนักเกือบ 2 กิโลกรัม
จักรพรรดิคาซัง

จักรพรรดิคาซัง (29 พฤศจิกายน ค.ศ. 968 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1008) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 65 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์
รัชสมัยของจักรพรรดิคาซังกินเวลาจาก ค.ศ. 984 ถึง 986
พระราชประวัติ.
ก่อนที่พระองค์จะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระนามเดิมของพระองค์ ("อิมินะ") คือ เจ้าชายโมโรซาดะ (師貞親王)
เจ้าชายโมโรซาดะเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของจักรพรรดิเรเซ พระมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ คาเนโกะ/"ไคชิ" (藤原懐子) ธิดาใน "เซ็ชโช" ฟูจิวาระ โนะ โคเรตาดะ นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นพระเชษฐาของจักรพรรดิซันโจ
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคาซัง.
เจ้าชายโมราซาดะมีพระชนมายุ 17 พรรษา ในเวลาที่เสด็จขึ้นครองราชย์
พระองค์เป็นผู้ริเริ่มให้รวบรวมบทกวีชูอิวากาชู
พระองค์เผชิญกับการต่อสู้ทางการเมืองที่รุนแรงจากตระกูลฟูจิวาระ และเมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา พระองค์ถูกฟูจิวาระ โนะ คาเนอิเอะ บีบให้สละราชบัลลังก์ คาเนอิเอะเสนอให้จักรพรรดิคาซังสละราชบัลลังก์ เนื่องจากเจ้าชายคาเนฮิโตะ (懐仁親王; หลานตาของคาเนอิเอะ) ได้รับการสืบทอดไตรราชกกุธภัณฑ์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจการปกครองเรียบร้อยแล้ว และการสืบทอดราชบัลลังก์ของจักรพรรดิคาซังต่อไปนั้นไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ภายใต้แรงกดดัน จักรพรรดิคาซังจำยอมสละราชบัลลังก์ และเสด็จไปวัดกังเงียวจิ พระองค์เดินทางไปพร้อมกับ มิชิกาเนะ บุตรชายคนที่ 2 ของคาเนอิเอะ ผู้ซึ่งจะเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์เช่นกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึง มิชิกาเนะบอกกับพระองค์ขอพบพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้าย ในขณะที่ยังเป็นฆราวาส
เขตเจียงฮั่น

เขตเจียงฮั่น  เป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมือง และเป็นหนึ่งในเขตทั้ง 13 เขตของนครระดับจังหวัดอู่ฮั่น เมืองหลวงของมณฑลหูเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เขตนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฮั่นโข่วในอดีต
ภูมิศาสตร์.
เขตเจียงฮั่นตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ (ฝั่งซ้าย) ของแม่น้ำแยงซี เป็นเขตที่มีพื้นที่น้อยที่สุดและมีประชากรหนาแน่นที่สุดในบรรดาเขตของอู่ฮั่น มีพรมแดนทางทิศเหนือติดกับเขตตงซีหู ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเขตเจียงอั้น ทิศใต้ติดกับเขตฮั่นหยาง และทิศตะวันตกติดกับเขตเฉียวโข่ว ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำติดกับเขตอู่ชาง ตึกอู่ฮั่นเซนเตอร์ตั้งอยู่ในเขตเจียงฮั่น
เขตการปกครอง.
เขตเจียงฮั่นแบ่งการปกครองออกเป็น
การขายไตในประเทศอิหร่าน

การค้าขายไตมนุษย์เพื่อแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจในประเทศอิหร่านเป็นเรื่องถูกกฎหมายและมีการควบคุมโดยรัฐบาล ปีหนึ่ง ๆ มีชาวอิหร่านราว 1400 คนที่ขายไตข้างหนึ่งให้กับผู้รับที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ปัจจุบัน อิหร่านเป็นประเทศเดียวบนโลกที่อนุญาตให้มีการขายไตของตนโดยแลกกับค่าตอบแทน อิหร่านจึงเป็นประเทศไม่ประสบปัญหาการต้องรอเป็นเวลานานเพื่อรับการบริจาคไตเพื่อปลูกถ่าย
ภูมิหลัง.
การปลูกถ่ายไตครั้งแรกในภูมิภาคตะวันออกกลางมีขึ้นในอิหร่านเมื่อปี 1967 และเริ่มเป็นหัตถการที่พบได้ไม่ยากในราวกลางทศวรรษ 1980s อิหร่านยินยอมให้มีการนำไตมาปลูกถ่ายจากทั้งร่างของผู้เสียชีวิตที่มีเจตจำนงบริจาคร่างกายและผู้บริจาคอวัยวะเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ปัจจุบันมีการประมาณว่าราว 13 เปอร์เซ็นต์ของการบริจาคไตมรจากร่างผู้เสียชีวิต ลดลงจากก่อนกฎหมายอนุญาตให้มีการค้าไตจะผ่านในปี 2000 ซึ่งมีการพึ่งพาไตจากร่างผู้บริจาคที่เสียชีวิตแล้วอยู่ที่เกือบ 99 เปอร์เซ็นต์ ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของตลาดอย่างสถาบันแคโต อ้างว่านับตั้งแต่มีการนำเสนอแรงจูงใจทางธุรกิจเข้ามาในตลาดค้าไต อิหร่านสามารถกำจัดการรอคิวรับบริจาคไตเพื่อปลูกถ่ายได้ภายในปี 1999 อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบโดยละเอียดจะพบว่าชาวอิหร่านจำนวนมากที่ป่วยด้วยโรคไตระยะสุดท้ายไม่ได้รับการวินิจฉัย ไม่ได้รับการส่งไปเพื่อรับการฟอกไต และฉะนั้นจึงไม่มีสิทธิ์รับการปบูกถ่ายไตตั้งแต่แรก แอแฮด ฆอดส์ (Ahad Ghods) จากโรงพยาบาลไตแฮเชมี เนแญด (Hashemi Nejad Kidney Hospital) ระบุว่า "นี่เป็นสาเหตุหลักว่าทำไมอิหร่านจึงประสบความสำเร็จในการกำจัดการรอคิวปลูกถ่ายไตได้อย่างรวดเร็ว"
การควบคุม.
การค้าและซื้อไตนั้นดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่แบะองค์กรเพื่อการกุศล โดยมีผู้รับไตและรัฐบาลจ่ายค่าตอบแทนให้กับผู้บริจาคไต รวมถึงมีองค์กรการกุศลอื่น ๆ ที่คอยอุดหนุนค่าใช้จ่ายให้กับผู้ต้องปลูกถ่ายไตแต่ขาดทุนทรัพย์
องค์การการกุศลเพื่อการสนับสนุนผู้ป่วยไต (Charity Association for the Support of Kidney Patients; CASKP) และ มูลนิธิการกุศลเพื่อโรคพิเศษ (CFSD) ภายใต้กระทรวงสาธารณสุขและแพทยศาสตร์ศึกษาเป็นผู้ควบคุมการค้าขายใตภายใน้การสนับสนุนของรัฐบาล โดยมีองค์กรทั้งสองเป็นผู้จับคู่ผู้ให้กับผู้รับ จัดการตรวจสอบทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้อง และเพื่อป้องกันไม่ให้มีความไม่โปร่งใสหรือการฉ้อโกงเกิดขึ้น รัฐบังมีมาตรการ “ไม่ให้สถานปลูกถ่ายหรือแพทย์ผู้ทำการปลูกถ่ายเลือกผู้บริจาคไต” ค่าตอบแทนของการบริจาคไตในอิหร่านแตกต่างกันไปตามสถานการณ์ โดยทั่วไปอยู่ที่ 2,000 ถึง 4,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ราว 60,000 ถึง 120,000 บาท) ต่อการค้าไตหนึ่งข้าง ในทางกลับกัน ไตหนึ่งข้างที่ค้าขายในตลาดมืดระดับโลก อาจราคาสูงได้ถึง 160,000 ดอลลาร์สหรัฐ (4,800,000 บาท) ในบางกรณี
มุมมองในศาสนาอิสลาม.
ในปี 1996 สถาบันนิติศาสตร์มุสลิมแห่งสหราชอาณาจักรเคยออกฟัตวาอนุญาตให้มีการปลูกถ่ายอวัยวะได้ ในฐานะการบริจาคเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อการค้าขาย
ตำบลเกาะสาหร่าย

เกาะสาหร่าย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล อยู่ทางทิศตะวันตกของตัวอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 35 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 30 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของเกาะสำคัญ มีเกาะตะรุเตา เกาะหลีเป๊ะ เกาะอาดัง-เกาะราวี และอีก 57 เกาะที่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติตะรุเตา และองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่าย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลเกาะสาหร่าย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เกาะสาหร่าย เป็นตำบลที่อยู่ในความปกครองของอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ตำบลเกาะสาหร่าย เดิมชื่อว่า ตำบล “เกาะโตด" ต่อมาได้เปลี่ยนนามเป็น ตำบล “ยะระโตด" คำว่า "โตด" มาจากภาษามาลายู "ระโตด" หรือ "ลาโตด" แปลว่า สาหร่ายทะเล ต่อมาเกาะนี้ก็ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นตำบล “เกาะสาหร่าย" จนถึงปัจจุบัน ซึ่งคาดว่าในอดีตคงมีสาหร่ายมากที่เกาะแห่งนี้ คาดว่าประมาณ 150-250 ปีก่อน กับมีผู้คนมาอยู่อาศัยที่เกาะนี้ มีนายเปน ปราบยาวา หรือขุนยะระราษฎ์ เป็นกำนันคนแรกของตำบล
ในอดีต ณ ที่เกาะนี้มีด่านตรวจศุลกากรเช่นเดียวกัน มีโรงงานกลั่นน้ำมันมะพร้าว โรงงานป่นปลา เปลือกหอยเป็นอาหารเป็ดไก่ โรงหมักปลา ทำปลาเค็ม หอยแห้ง มีบ้านเรือนคับคั่งกว่าเกาะอื่น ๆ บริเวณใกล้เกาะนี้ มีเกาะเล็ก ๆ อีกหลายเกาะ มีเกาะปุเลาออ เกาะยะระโตดนุ้ย ซึ่งแต่ละเกาะเต็มไปด้วยสวนมะพร้าวอันยาวเหยียด สุดลูกตาเช่นเดียวกับเกาะสาหร่าย ที่บ้านหมู่ 6 ตำบลเกาะสาหร่าย มีต้นมะพร้าวประหลาดอยู่ต้นหนึ่ง มียอดที่แตกออกจากต้นเป็นค่าคบถึง 4 ยอด และมีลูกดกทุก ๆ ยอด นับเป็นต้นมะพร้าวประหลาดที่มียอดมากผิดปกติกับมะพร้าวอื่น ๆ ที่เห็นมา มีลำต้นสูงประมาณ 20 เมตรเศษ ๆ ผลของมันใช้การได้เช่นเดียวกับมะพร้าวอื่น ๆ ชาวบ้านหวงแหนถือเป็นของศักดิ์สิทธิ์
ตำบลเกาะสาหร่ายทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่ายซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเกาะสาหร่ายในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่ต่อมาจะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่ายในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
การปกครอง.
พื้นที่ตำบลเกาะสาหร่าย ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 8 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,290 คน แบ่งเป็นชาย 2,565 คน หญิง 2,725 คน (เดือนธันวาคม 2563) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 9 จาก 12 ตำบลในอำเภอเมืองสตูล
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ตำบลเกาะสาหร่ายเป็นตำบลที่มีเกาะมากที่สุดในจังหวัดสตูล มีมากถึง 62 เกาะจาก 106 เกาะ มีเกาะหลักคือ เกาะตะรุเตา ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่อันดับสี่ของประเทศไทย รองลงมาจากเกาะภูเก็ต เกาะสมุย และเกาะช้าง มีเนื้อที่ประมาณ 150.84 ตารางกิโลเมตร และเกาะเล็ก ๆ อีก 61 เกาะ ซึ่งอยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติตะรุเตา และองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะสาหร่าย ทุกเกาะมีพื้นที่ทั้งหมด 232.463 ตารางกิโลเมตร
วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)

วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา
วัดเชตวัน หรือ วัดพระนอน เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า วัดป่าแดด เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน
วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)

วัดเชียงคาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
วัดเชียงคาน หรือ วัดหอสองนาง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย
จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า วัดศรีสองนาง ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ "หอศรีสองนาง"
วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)

วัดท่าแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา
วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526
ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์

เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์  ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2492 ณ ประเทศเบลเยียม เป็นพระชายาใน เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์ พระอนุชาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ โดยทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2514 มีพระบุตรดังนี้
โตเกียวไอต์

โตเกียวไอต์  เป็นแร่แบเรียมแมงกานีสวานาเดตซึ่งมีสูตรเคมีว่า Ba2(Mn3+,Fe3+)OH(VO4)2) โตเกียวไอต์มีองค์ประกอบทางเคมีคล้ายกับกามากาไรต์ (Ba2(Fe3+,Mn3+)OH(VO4)2) แต่มีปริมาณแมงกานีสสูงกว่า และคล้ายกับบรัคเคอบุชไชต์ (Pb2(Mn3+,Fe3+)(VO4)2(OH)) ซึ่งเป็นแร่ตะกั่ววานาเดต โตเกียวไอต์ปรากฏในแหล่งสินแร่แมงกานีสคุณภาพต่ำในหินแปรและมักพบร่วมกับไฮยาโลเฟน  เบราไนต์  และทามาไอต์ 
โตเกียวไอต์ถูกค้นพบที่เหมืองชิโรมารุ เมืองโอกูตามะ อำเภอนิชิตามะในพื้นที่โตเกียวตะวันตก จังหวัดโตเกียว และสมาคมวิทยาแร่นานาชาติ  รับรองการค้นพบใน ค.ศ. 2003 ซึ่งแร่นี้ยังพบในประเทศอิตาลีด้วย
อูนาดง

อูนาดง (ย่อมาจาก "unagi donburi", "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส
รูปแบบอื่น ๆ.
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)
ประวัติศาสตร์.
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818) โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น 
ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋) ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม
สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้ นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดง
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง

เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ของตำบลเจ๊ะบิลัง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเจ๊ะบิลังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,039 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 16 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 982 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.70 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,687.5 ไร่ กับแบ่งพื้นที่เทศบาลออกเป็น 8 ชุมชน ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง ได้แก่ ชุมชนบ่อหลวงก้าวหน้า ชุมชนหลังโรงเรียน ชุมชนประมง ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านใหม่ ชุมชนบนควนตอนล่าง ชุมชนบนควน และชุมชนบ้านนา
เทศบาลตำบลฉลุง

เทศบาลตำบลฉลุง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 5 และ 13 ของตำบลฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลฉลุงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,358 คน ปัจจุบันเป็นเทศบาลขนาดกลางซึ่งมีความเจริญเติบโตของเมืองรองจากเทศบาลเมืองสตูล 
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 967 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.25 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 781.25 ไร่ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรฉลุง และนอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ฉลุง ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับที่ทำการไปรษณีย์สตูล
อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย

อำเภอ หรือ "กาบูปาเต็น"  เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียรองลงมาจากจังหวัด ชื่อในภาษาอินโดนีเซีย "กาบูปาเต็น" บางครั้งสามารถแปลได้ว่า "เทศบาล" อำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซียจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นตำบล ซึ่งมีชื่อเรียกสองชื่อได้แก่ "เกอจามาตัน"  และ "ดิซตริก"  คำว่า "ดิซตริก" จะใช้เฉพาะในพื้นที่นิวกินีตะวันตก
ศัพทมูลวิทยา.
ในภาษาอังกฤษ อำเภอของประเทศอินโดนีเซียจะเรียกว่า ซึ่งมีที่มาจากสมัยอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ โดยอำเภอในสมัยนั้นปกครองโดยนายอำเภอหรือ "บูปาตี"  และมีชื่อเรียกว่า "เรอเคนต์สคัป"  หรือ "กาบูปาเต็น"  ชื่อ "กาบูปาเต็น" ในภาษาชวาได้แพร่เข้ามาในภาษาอินโดนีเซียและใช้ในภาษาอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน ชื่อตำแหน่ง "บูปาตี" มีมาตั้งแต่ก่อนเนเธอร์แลนด์จะเข้าปกครองอินโดนีเซีย และเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้เข้าครองอินโดนีเซียและล้มล้างราชวงศ์เดิม "บูปาตี" ก็ยังคงได้รับการรักษาไว้ ชื่อตำแหน่ง "บูปาตี" นั้นมาจากภาษาสันสกฤต "ภูมิปติ"  ซึ่งหมายถึงเจ้าผู้ครองนคร และปรากฏเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าร่วมพระราชพิธีแสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์บนจารึกเตอลากาบาตูในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย
สมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์.
แม้ว่าชื่อตำแหน่ง "บูปาตี" จะส่อว่าผู้ปกครองท้องถิ่นจะสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนพื้นถิ่นก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว "บูปาตี" จะรับคำสั่งจากขุนนางชาวเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่าง "บูปาตี" กับตัวแทนของเนเธอร์แลนด์จะค่อนข้างก้ำกึ่งกัน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มีอำนาจทางกฎหมายและทางการทหารในอินโดนีเซีย (หรือหมู่เกาะอินเดียตะวันออก) แต่ขุนนางตัวแทนของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์จะมีฐานะเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับ "บูปาตี" เท่านั้น
ยุคหลังซูฮาร์โต.
หลังจากที่ซูฮาร์โตประกาศลาออกจากตำแหน่ง ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะกระจายอำนาจออกจากศูนย์กลางเข้าสู่ระดับท้องถิ่นที่เรียกว่า "เปอเมอการัน"  กฎหมายสำคัญหลายฉบับเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นถูกประกาศใช้ใน ค.ศ. 1999 จำนวนอำเภอและนครในประเทศอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นจากประมาณ 300 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 เป็น 514 ใน ค.ศ. 2014 ซึ่งทำให้เป็นที่ถกเถียงในยุคปัจจุบันว่าอาจจะสิ้นเปลืองงบประมาณมากเกินไป รัฐบาลระดับสูงมองว่าควรชะลอหรือหยุดแบ่งเขตอำเภอหรือนครเพิ่ม ในขณะที่นักการเมืองท้องถิ่นสนับสนุนให้มีเขตอำเภอหรือนครใหม่เพิ่มขึ้น มีรายงานวิจัยว่าการกระจายอำนาจและงบประมาณสู่ระดับท้องถิ่นช่วยลดช่องว่างระหว่างรายได้ของแต่ละภูมิภาคได้
สถิติ.
ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินโดนีเซียมี 416 อำเภอและ 98 นคร โดยเกาะสุมาตรามี 120 อำเภอ เกาะชวามี 85 อำเภอ หมู่เกาะซุนดาน้อยมี 37 อำเภอ เกาะบอร์เนียวมี 47 อำเภอ เกาะซูลาเวซีมี 70 อำเภอ หมู่เกาะโมลุกกะมี 17 อำเภอ และเกาะนิวกินีมี 40 อำเภอ
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ

วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ (; โรมาจิ: "Tennō Tanjōbi") เป็นวันหยุดราชการที่ตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ปัจจุบันนี้ตรงกับวันที่ 23 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี ค.ศ. 1960
ประวัติ.
ยุคเก่า – ยุคกลาง.
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิมีมาตั้งแต่ช่วงยุคเมจิจนถึงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมี "พิธีเท็นโจเซ็ตสึไซ (; โรมาจิ: "Tenchō Setsusai")" ที่ได้รับอิทธิพลมาจากจักรพรรดิถังเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง โดยเท็นโจเซ็ตสึ มีความหมายว่า "สวรรค์นั้นยาวและโลกก็ยาว" ซึ่งหมายถึงการครองราชย์ฯ ของสมเด็จพระจักรพรรดินั้นจะคงอยู่ต่อไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคนิง (ยุคนารา) ได้มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซครั้งแรกขึ้นที่ปูชนียสถานวังสาม (; โรมาจิ: "Kyūchū sanden"; #เปลี่ยนทาง) ในพิธีดังกล่าว เหล่าขุนนางชั้นสูงจะถวายสาเกและมื้ออาหารครั้งใหญ่
ยุคสมัยใหม่.
ส่วนวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะเรียกว่า "ชิกีวเซ็ตสึ (; โรมาจิ: "Chikyū Setsu")" ในปีแรกของยุคเมจิ (ค.ศ. 1868) ไดโจกังได้มีการกำหนดให้วันที่มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซเป็นวันหยุดราชการ และต่อมาในปี 1873 รัฐบาลฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ (; โรมาจิ: "Tennō Tanjōbi") ตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะกำหนดตามวันพระราชสมภพของพระจักรพรรดิ ด้วยเหตุนี้วันดังกล่าวจึงไม่มีวันที่คงที่ เพราะฉะนั้นรัฐสภาญี่ปุ่นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องประชุมกันเพื่อแก้ไขกฎหมายเป็นรายโอกาสไป ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวันสีเขียวและวันโชวะในปี 1989 และ 2007 ตามลำดับ
การเข้าเฝ้า.
ในวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ จะมีการจัดพิธีน้ำชาเพื่อรับรองอาคันตุกะที่สำคัญ เช่น นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา หรือคณะผู้แทนทางทูต หลังจากนั้นจึงมีการเสด็จออกมหาสมาคมต่อสาธารณชนในวันดังกล่าวที่พระราชวังหลวงโตเกียว ประชาชนจะสามารถเข้าไปในพระราชวังหลวงฯ ได้ สมเด็จพระจักรพรรดิ สมเด็จพระจักรพรรดินี และพระบรมวงศานุวงศ์จะออกมายังระเบียงรับรองและโบกพระหัตถ์ต่อประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ หลังจากพระบรมวงศานุวงศ์เสด็จพระราชดำเนินกลับ ประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ ก็จะเข้าชมอาคารภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ในปี 2020 และ 2021 (ยุคเรวะ) การเข้าเฝ้าและการลงนามถวายพระพรสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะถูกยกเลิกเนื่องด้วยสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น
อินูโอโมโนะ

อินูโอโมโนะ (; โรมาจิ: "Inuōmono") เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น
สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ
ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม
การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น
เจ้าหญิงเซลดา

เจ้าหญิงเซลดา  เป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาของนินเท็นโด ถูกสร้างขึ้นโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ และเริ่มปรากฏตัวในเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาในปี 1986 เธอเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในชุดวิดีโอเกมนี้ โดยได้ปรากฏตัวมาเป็นเวลากว่าสามทศวรรษ ในเนื้อเรื่องสมมติของเกม เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฮรูล เป็นพรรคพวกกับตัวละครหลัก ลิงก์ และเป็นผู้ถือไทรฟอร์ซแห่งปัญญา
แม้ว่าเธอจะเป็นตัวละครในชุดวิดีโอเกมนี้ แต่บทบาทของเซลดามักจะเป็นสาวน้อยเดือดร้อนหรือผู้ช่วยลิงก์ ในหลาย ๆ เกม เซลดาถูกจับโดยกาน่อนศัตรูตัวของเกม ทำให้ลิงก์ต้องมาช่วยชีวิตเธอ ในหลายเกมเธอเป็นหนึ่งในนักปราชญ์หรือแชมป์เปี้ยนที่มีความกล้าหาญและเป็นตัวละครสำคัญในการเอาชนะกาน่อน ในเกมอื่น ๆ เช่น และ เธอมีบุคลิกอื่น ๆ และเข้ามามีบทบาทในเรื่องมากขึ้น ใน เธอได้เป็นร่างจุติของเทพธิดาไฮเลีย ทำให้ร่างของเธอมีพลังเวทมนตร์มากมาย 
เซลดาเป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในวิดีโอเกมและเป็นตัวละครยอดนิยมของนักเล่นเกมและนักคอสเพลย์ นอกจากปรากฏตัวในชุดวิดีโอเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดาแล้ว เธอยังเป็นตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ในเกมสปินออฟและชุดวิดีโอเกมอื่น ๆ เช่น ไฮรูล วอริเออร์ส และเคเดนซ์ออฟไฮรูล เธอยังปรากฏตัวในชุดเกมซูเปอร์สแมชบราเธอส์อีกด้วย นักวิจารณ์มีตอบรับในเชิงบวกต่อการพัฒนาตัวละครของเธอ และระบุว่าเธอเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย

ตามกฎหมายของประเทศอินโดนีเซีย คำว่า "นคร" หรือ "โกตา"  ใช้เรียกหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียและมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ หรือ "กาบูปาเต็น"  ซึ่งนครจะแตกต่างจากอำเภอในแง่ที่ว่ารายได้หลักของนครจะมาจากแหล่งอื่นนอกเหนือจากการเกษตร และประชากรของนครจะหนาแน่นกว่า อย่างไรก็ตาม คำว่า "นคร" ในอดีตมีหลักเกณฑ์ที่แตกต่างออกไป
นิยามคำว่า "นคร" ในอดีต.
"เคอเมนเตอ".
ในสมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ นครถูกปกครองโดยใช้ชื่อ "เคอเมนเตอ"  หรือเทศบาลหลังจากที่มีการประกาศพระราชบัญญัติการกระจายอำนาจใน ค.ศ. 1903 "เคอเมนเตอ" เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม
"โกตาเบอซาร์" และ "โกตาเกอจิล".
ชื่อ "โกตาเบอซาร์"  หรือ "เมืองใหญ่" และ "โกตาเกอจิล"  หรือ "เมืองเล็ก" ได้รับการประกาศใช้ตามรัฐบัญญัติฉบับที่ 22 ประจำ ค.ศ. 1948 โดย "โกตาเบอซาร์" เทียบได้กับ "กาบูปาเต็น" หรืออำเภอซึ่งเป็นหน่วยการบริหารระดับที่สอง ในขณะที่ "โกตาเกอจิล" เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สาม
"โกตารายา" "โกตามาดียา" และ "โกตาปราจา".
หลังจากที่รัฐบัญญัติฉบับที่ 18 ประจำ ค.ศ. 1965 มีผลบังคับใช้ นครในประเทศอินโดนีเซียแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ "โกตารายา"  ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับจังหวัด "โกตามาดียา"  ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ และ "โกตาปราจา"  ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับตำบลหรือ "เกอจามาตัน"  กรุงจาการ์ตาเป็นนครเพียงแห่งเดียวที่มีฐานะเป็น "โกตารายา" เนื่องจากเป็นเมืองหลวงของประเทศ
สถานะ "โกตารายา" และ "โกตาปราจา" ถูกยกเลิกใน ค.ศ. 1974 ในขณะที่ "โกตามาดียา" ใช้เรียกพื้นที่เขตเมืองส่วนใหญ่ในประเทศอินโดนีเซียจนถึง ค.ศ. 1999
"โกตา".
คำว่า "โกตา" ถูกนำมาใช้เรียกแทน "โกตามาดียา" หลังสิ้นสุดรัฐบาลของซูฮาร์โต โดย "โกตา" จะปกครองโดยนายกเทศมนตรีหรือ "วาลีโกตา"  ซึ่งได้รับเลือกตั้งจากประชาชนในท้องถิ่นและดำรงตำแหน่งสมัยละห้าปี ไม่เกินสองสมัยติดต่อกัน
สถานะนครของกรุงจาการ์ตา.
บาตาฟียาหรือจาการ์ตาในปัจจุบันเป็นเมืองแรกที่ได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นเมืองโดยจักรวรรดิดัตช์ ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1621 ได้มีการจัดตั้งสภานครหรือ "สตัด"  ขึ้นที่บาตาฟียา และต่อมาในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1905 บาตาฟียาได้กลายเป็น "เคอเมนเตอ" แห่งแรกในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ และจนถึงการประกาศเอกราชของประเทศอินโดนีเซีย บาตาฟียาหรือจาการ์ตาก็ยังคงเป็นนครขึ้นกับจังหวัดชวาตะวันตก ก่อนที่จะเปลี่ยนสถานะเป็นนครระดับจังหวัดครั้งแรกหลังมีการประกาศใช้รัฐบัญญัติฉบับที่ 1 ประจำ ค.ศ. 1957 แม้ว่าตามกฎหมายของอินโดนีเซียจะถือว่าจาการ์ตาเป็นจังหวัด แต่โดยพฤตินัยแล้วจาการ์ตาก็ยังคงถูกมองว่าเป็น "นคร" อยู่ ในฐานข้อมูลสถิติของสหประชาชาติก็ยังคงระบุว่าจาการ์ตาเป็น "นคร"
อาสึนะ (ซอร์ดอาร์ตออนไลน์)

อาสึนะ ยูกิ  เป็นตัวละครที่ปรากฏในไลท์โนเวลชุดซอร์ดอาร์ตออนไลน์โดยเรกิ คาวาฮาระ เธอมีชื่อเรียกสั้น ๆ ว่าอาสึนะ  ซึ่งเป็นชื่อผู้เล่นของเธอในวิดีโอเกมตามเนื้อเรื่องในนิยาย อาสึนะปรากฏตัวในฐานะคนรักของคิริโตะและตัวละครหลักหญิง เธออยู่ในนิยายในฐานะรองหัวหน้าของกิลด์ภาคีอัศวินโลหิต  ซึ่งโดดเด่นในเรื่องการเป็นกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดในไอร์แครด เธอได้รับชื่อเสียงในฐานะผู้เล่นที่มีทักษะในเกม ทำให้เธอได้รับฉายาว่าประกายแสง  ซึ่งประกอบกับความน่าดึงดูดใจทางร่างกายของเธอ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักและเป็นที่ต้องการของผู้เล่นคนอื่นๆ
ทั้งอาสึนะและคิริโตะได้กลายเป็นตัวละครยอดนิยมในแฟนคลับอนิเมะและมังงะ มักปรากฏอยู่ในรายชื่อตัวละครอนิเมะยอดนิยม นอกจากนี้อาสึนะยังปรากฏตัวในสินค้าอย่างเป็นทางการของซอร์ดอาร์ตออนไลน์หลายรายการ และได้รับการตอบรับเชิงบวกเป็นส่วนใหญ่ โดยเน้นที่ความสัมพันธ์ของเธอกับคิริโตะ ความน่าดึงดูดใจ และบทบาทในชุดนิยาย
การสร้างและแนวคิด.
ในการให้สัมภาษณ์กับผู้เขียนเรกิ คาวาฮาระ เขาบอกว่าตัวละครหญิงในซอร์ดอาร์ตออนไลน์ไม่ได้อิงจากใครก็ตามที่เขารู้จักในโลกแห่งความเป็นจริง โดยเขากล่าวว่า "ปกติฉันไม่เคยสร้างตัวละคร ฉาก หรืออะไรมาก่อนฉันเริ่มเขียน ขณะที่ฉันเขียนเนื้อเรื่อง สาว ๆ กลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ยังไงก็เถอะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อย่างใดก็ตาม ความคิดที่อ่อนเกินหรืออารมณ์ที่ซ่อนอยู่บางอย่างของฉัน สร้างตัวละครที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยความสามารถ" คาวาฮาระยังเสริมอีกว่าเขาเขียนนิยายนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขามองว่าเกมออนไลน์ไม่ใช่การเจ็บป่วยทางสังคมหรือหลบหนีจากชีวิตจริง และด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจแสดงเกมในไลท์โนเวลในแง่บวก
ที่งาน Sakura-Con 2013 คาวาฮาระตอบว่า "ตัวละครของอาสึนะที่ฉันสร้างมาอาจจะสมบูรณ์แบบเกินไปสำหรับซอร์ดอาร์ตออนไลน์นิดหน่อย เมื่อร่วมงานกับคิริโตะก็แทบจะไม่มีปัญหาใด ๆ เลยที่ทั้งคู่ไม่สามารถเอาชนะได้" หลังจากได้รับคำถามว่าอาสึนะเป็น "ตัวละครที่ยุ่งยาก" ในการพัฒนาหรือไม่
อำเภอเซี่ยน

อำเภอเซี่ยน หรือ เซี่ยนเซี่ยน  เป็นอำเภอหนึ่งทางตะวันออกของมณฑลเหอเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน อำเภอนี้อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดชางโจว
เขตการปกครอง.
อำเภอเซี่ยนแบ่งการปกครองออกเป็น 4 เมือง 13 ตำบล และ 1 ตำบลชนชาติ ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การหยอกเย้าของอีฟ

การหยอกเย้าของอีฟ  เป็นการเกลื่อนคำ ซึ่งพบได้เป็นหลักในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย ใช้สำหรับกล่าวถึงการคุกคามทางเพศและการล่วงละเมิดทางเพศจากผู้ชายที่มีต่อผู้หญิงในที่สาธารณะ ชื่อ "อีฟ" ถูกเท้าความถึงตำนานการสร้างในคัมภีร์ไบเบิลที่เกี่ยวข้องกับอาดัมและอีฟ ปัญหาดังกล่าวได้รับการพิจารณาว่าเป็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับความประพฤติผิดของเยาวชนชาย ซึ่งเกี่ยวกับการคุกคามทางเพศในพิสัยความรุนแรงตั้งแต่การใช้คำพูดชี้นำทางเพศ, การสัมผัสเล็กน้อยในที่สาธารณะและการโห่แซวทางเพศจนถึงการลูบคลำ
คณะกรรมาธิการสตรีแห่งชาติอินเดียได้แนะนำว่าการใช้คำดังกล่าวเป็นการลดความจริงจังของพฤติกรรมที่ผิดและควรเปลี่ยนไปใช้คำอื่นที่มีความเหมาะสมมากกว่านี้ คณะกรรมาธิการพิจารณารากอรรถศาสตร์ของคำนี้ในภาษาอังกฤษแบบอินเดีย ซึ่งการหยอกเย้าของอีฟใช้อ้างถึงธรรมชาติที่ยั่วยวนของอีฟ และจัดวางความรับผิดชอบให้แก่หญิงในฐานะผู้ยั่วยวนทางเพศ การหยอกเย้าผู้หญิง วิพากษ์วิจารณ์พวกเธอ, คุกคามด้วยคำพูดหรือร่างกาย และสร้างความลำบากให้พวกเธอโดยจงใจถือว่าเป็นการหยอกเย้าของอีฟ
ด้วยเป็นการคุกคามส่วนบุคคล การคุกคามทางเพศเป็นสิ่งที่ยากลำบากในการพิสูจน์ทางนิตินัย เนื่องจากผู้กระทำความผิดมักคิดหาวิธีล่วงละเมิดผู้หญิงอย่างรอบคอบ แม้ว่าการหยอกเย้าของอีฟจะเกิดขึ้นบ่อยครั้งในพื้นที่สาธารณะ ถนน และรถโดยสายก็ตาม หนังสือนำเที่ยวบางเล่มได้เตือนนักท่องเที่ยวหญิงให้หลีกเลี่ยงความสนใจจากชายกลุ่มดังกล่าวด้วยการสวมใส่ชุดสุภาพและมิดชิด อย่างไรก็ตามมีการรายงานการคุกคามดังกล่าวจากหญิงอินเดียและชาวต่างชาติที่สวมเสื้อผ้ามิดชิด
ซีนางัก

ซีนางัก  ข้าวผัดกระเทียม หรือ ข้าวกระเทียม เป็นข้าวผัดแบบฟิลิปปินส์ที่ปรุงโดยการผัดข้าวสุกกับกระเทียม โดยทั่วไปจะนิยมใช้ข้าวเหลือจากมื้อก่อนหน้าเนื่องจากเนื้อข้าวจะแน่นกว่าและผ่านกระบวนการหมักมาแล้วเล็กน้อย ซีนางักที่ปรุงเสร็จแล้วจะโรยด้วยกระเทียมเจียว เกลือ พริกไทยดำ และบางครั้งจะโรยต้นหอมสับด้วย
ซีนางักนิยมรับประทานร่วมกับเนื้อแห้ง เช่น เบคอน ไส้กรอกแบบแห้งหรือ "โลงกานีซา" "ตาปา" หรือเนื้อเค็มตากแห้ง สแปม หรือแฮมกระป๋อง และ "ดาอิง" หรือปลาเค็มแห้ง เป็นต้น และอาจจะรับประทานร่วมกับไข่กวนหรือไข่ดาว ข้าวผัดชนิดนี้ไม่เหมือนกับข้าวผัดชนิดอื่นเนื่องจากมีเครื่องปรุงหลักเพียงสองอย่างได้แก่ข้าวและกระเทียม เพื่อไม่ให้กลบรสชาติของกับข้าว ในบริเวณหมู่เกาะวิซายัส ซีนางักมักจะปรุงแต่งด้วยเกลือเฉพาะที่เรียกว่า "อาซินตีบูโอก"
ซีนางักมักรับประทานเป็นอาหารเช้าและใช้ข้าวที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า บางครั้งก็จะปรุงในน้ำที่เหลือจากอาโดโบ ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าการใช้ข้าวหุงสุกใหม่มาผัดซีนางักเป็นเรื่องไม่สมควร
ดิไอดอลมาสเตอร์ ไลฟ์ฟอร์ยู!

ดิไอดอลมาสเตอร์ ไลฟ์ฟอร์ยู! (#เปลี่ยนทาง ใช้ชื่อที่วางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในชื่อ THE iDOLM@STER Live For You!) เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองการสร้างของญี่ปุ่น พัฒนา และจัดจำหน่ายโดยนัมโกะบันไดเกม ตัวเกมวางจำหน่ายในญี่ปุ่นสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2008 โดยตัวเกมเป็นภาคต่อของเกม "ดิไอดอลมาสเตอร์" รูปแบบการเล่นใน "ไลฟ์ฟอร์ยู!" จะเน้นที่การประสานงานในงานคอนเสิร์ตจาก "ดิไอดอลมาสเตอร์" ด้วยการปรับแต่งเพลง เวที และเครื่องแต่งกายให้สูงขึ้น ตัวเกมยังมีมินิเกมริธึมระหว่างการแสดง ซึ่งพัฒนาขึ้นเพื่อเพิ่มความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับผู้ชมและเพิ่มความตื่นเต้น ผู้เล่นยังสามารถจัดการลักษณะการแสดงได้อย่างอิสระโดยการปรับตำแหน่งของกล้องไปทางไอดอลได้ ส่วนในเนื้อเรื่องจะเล่าจากมุมมองของโปรดิวเซอร์พิเศษที่ดูแลการแสดงสดของ 11 ไอดอลป๊อปจากชุดเกม "ดิไอดอลมาสเตอร์" 
การพัฒนาเกมเริ่มขึ้นในปี 2007 เพื่อตอบสนองต่อแนวโน้มของผู้เล่นสำหรับเกมอาร์เคด "ดิไอดอลมาสเตอร์" ดั้งเดิมและเวอร์ชันที่พอร์ตลงเอกซ์บอกซ์ 360 ทีมพัฒนาต้องการสร้างเกมที่อนุญาตให้ผู้เล่นดูการแสดงสดได้อย่างง่ายดาย ตัวเอกในเกมได้รับการพัฒนาให้เป็น "ตัวแทนของแฟน ๆ" ซึ่งจะประสานงานการแสดงของเหล่าไอดอล ดังนั้นสถานการณ์ที่ซับซ้อนจึงถูกละทิ้ง ส่งผลให้เกิดเรื่องราวที่เรียบง่าย รวมถึงเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ ตัวเกมยังประกอบด้วยเพลงที่ไอดอลแสดง 74 เพลง ในเวอร์ชันดั้งเดิม 32 เพลง และเพลงรีมิกซ์ของเพลงเหล่านั้นอีก 42 เพลง ซึ่งได้รับการเผยแพร่ในอัลบั้มเพลงหลายอัลบั้ม ตัวเกมแบบลิมิเต็ดอิดิชันยังมาพร้อมกับออริจินอลวิดีโอแอนิเมชันที่ผลิตโดย Actas "ไลฟ์ฟอร์ยู!" ทำยอดขายได้ 44,000 ชุดในสัปดาห์แรกที่วางจำหน่ายในญี่ปุ่น และได้รับการจัดอันดับให้เป็นเกมที่ขายดีที่สุดอันดับ 5 ในญี่ปุ่นในสัปดาห์นั้น
สโมสรฟุตบอลหญิงบีอาร์ยู บุรีราษฎร์ อะคาเดมี่

สโมสรฟุตบอลหญิงบีอาร์ยู บุรีราษฎร์ อะคาเดมี่ เป็นสโมสรฟุตบอลหญิงในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรจากจังหวัดบุรีรัมย์ ปัจจุบันลงเล่นในไทยวีเมนส์ลีก 2 โดยเริ่มต้นส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกในปี 2551 ปัจจุบันใช้สนามกีฬากลางมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ เป็นสนามเหย้าของสโมสร
แหล่งข้อมูลอื่น.
เฟซบุ๊กอย่างเป็นทางการของสโมสร
สโมสรฟุตบอลหญิงกรุงเทพมหานคร

สโมสรฟุตบอลหญิงกรุงเทพมหานคร เป็นสโมสรฟุตบอลหญิงจากกรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2551 และประสบความสำเร็จในการแข่งขัน ไทยวีเมนส์ลีก โดยสามารถคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศได้ในปี 2556
ทีม.
ทีมปัจจุบัน.
ณ วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ความโกรธ

ความโกรธ หรือ โทสะ เป็นสภาวะทางอารมณ์รุนแรงที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองด้วยความไม่สบายใจและความไม่เห็นด้วยอย่างแรงกล้าต่อการยั่วยุ ความเจ็บปวด และการคุกคามที่ได้รับ
บุคคลที่ประสบกับอารมณ์โกรธมักจะประสบกับผลกระทบทางกายภาพ เช่น อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น ความดันโลหิตสูงขึ้น และระดับอะดรีนาลีนและนอร์อะดรีนาลีนสูงขึ้น บางคนมองว่าความโกรธเป็นอารมณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองโดยสู้หรือหนี ความโกรธกลายเป็นความรู้สึกที่โดดเด่นทั้งในด้านพฤติกรรม การรับรู้ และสรีรวิทยา เมื่อบุคคลตัดสินเลือกอย่างมีสติที่จะดำเนินการเพื่อหยุดพฤติกรรมคุกคามของแรงกดดันอื่นภายนอกทันที
ความโกรธสามารถส่งผลกระทบอย่างมากทั้งด้านร่างกายและจิตใจ การแสดงความโกรธภายนอกสามารถพบได้จากการแสดงออกทางสีหน้า ภาษากาย การตอบสนองทางสรีรวิทยา และบางครั้งเป็นการแสดงความก้าวร้าวในที่สาธารณะ การแสดงออกทางสีหน้าอาจมีตั้งแต่การขมวดคิ้วด้านในไปจนถึงการขมวดคิ้วเต็มที่ คนส่วนใหญ่ที่ประสบกับความโกรธอธิบายว่าการตื่นตัวของความโกรธนั้นเป็นผลมาจาก "สิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง" ส่วนนักจิตวิทยาบ่งชี้ว่าบุคคลที่โกรธสามารถเข้าใจผิดได้ง่าย ๆ เพราะความโกรธทำให้สูญเสียความสามารถในการการติดตามประเมินตัวเองและความสามารถในการสังเกตเชิงปรวิสัย
นักจิตวิทยาสมัยใหม่มองว่าความโกรธเป็นอารมณ์ปกติ เป็นธรรมชาติ และมีวุฒิภาวะที่มนุษย์ทุกคนต้องประสบในบางเวลา และเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อการเอาชีวิตรอด ความโกรธที่ไม่สามารถควบคุมได้อาจส่งผลเสียต่อคุณภาพชีวิตส่วนบุคคลหรือทางสังคม และส่งผลเสียต่อคนรอบข้างด้วย นักปรัชญาและนักเขียนหลายคนเตือนเรื่องความโกรธที่เกิดขึ้นเองและควบคุมไม่ได้ แต่ก็ยังมีความไม่เห็นพ้องกันในเร่ื่องคุณค่าที่แท้จริงของความโกรธ ประเด็นเรื่องการจัดการความโกรธมีการเขียนไว้ตั้งแต่สมัยของนักปรัชญายุคแรก ๆ แต่นักจิตวิทยาสมัยใหม่มีความเห็นตรงกันข้ามกับนักเขียนในยุคแรก ๆ โดยชี้ให้เห็นถึงผลเสียที่อาจเกิดขึ้นของการอดกลั้นความโกรธ
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ยฺวิ้นเยิ้ง

<templatestyles src="Stack/styles.css"/>
ยฺวิ้นเยิ้งในภาษาจีนกวางตุ้ง ยฺเวียนยังในภาษาจีนกลาง  กาแฟผสมชา หรือโกปีชัมในภาษามลายู  เป็นเครื่องดื่มที่นิยมดื่มในฮ่องกง มีส่วนผสมได้แก่กาแฟสามส่วนและชานมฮ่องกงเจ็ดส่วน นิยมดื่มทั้งแบบร้อนและเย็น แต่เดิมจะมีจำหน่ายเฉพาะใน"ต่ายผ่ายตอง"หรือร้านอาหารแบบเปิดโล่ง และใน"ฉ่าช้านแท้ง"หรือร้านกาแฟเท่านั้น แต่ในปัจจุบันมีจำหน่ายตามร้านอาหารทั่วไป
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อ"ยฺวิ้นเยิ้ง"หรือ"ยฺเวียนยัง"แปลว่าเป็ดแมนดาริน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงความรักแท้ในวัฒนธรรมจีนเนื่องจากเป็ดแมนดารินจะครองคู่เพียงคู่เดียวตลอดชีวิต และเป็ดแมนดารินตัวผู้กับตัวเมียแตกต่างอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นลักษณะที่คล้ายกับการรวมเอาของสองสิ่งที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน
ต้นกำเนิด.
ร้านต่ายผ่านตองชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรยฺวิ้นเยิ้งและสูตรชานมแบบฮ่องกงใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นเป็นผู้คิดสูตรยฺวิ้นเยิ้งก็ตาม แต่มีการอ้างถึงสูตรชานมของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกง
การดัดแปลง.
สตาร์บัคส์.
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2010 ร้านกาแฟสตาร์บัคส์ในฮ่องกงและมาเก๊าจำหน่ายยฺวิ้นเยิ้งแบบแฟรปปุชชีโน โดยใช้ชื่อเมนูว่า "Yuen Yeung Frappuccino Blended Cream"
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็ก.
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็กหรือ"หยี่ถ่งยฺวิ้นเยิ้ง"  ซึ่งไม่มีกาเฟอีนทำจากเครื่องดื่มมอลต์สองชนิดผสมกันได้แก่ฮอร์ลิกส์และโอวัลติน ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่มีจำหน่ายในฉ่าช้านแท้งทั่วไปในฮ่องกง
ชานมฮ่องกง

ชานมฮ่องกง เป็นเครื่องดื่มที่ทำจากชาแดงเติมนมระเหยหรือนมข้น วิธีการชงชานมแบบฮ่องกงถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติของฮ่องกง
ต้นกำเนิด.
ชานมฮ่องกงมีที่มาจากสมัยอาณานิคมบริเตน วัฒนธรรมการดื่มชาของชาวอังกฤษได้รับความนิยมในฮ่องกง ข้อแตกต่างระหว่างชานมฮ่องกงและชานมอังกฤษนั้นอยู่ที่ชนิดของนม โดยชาวฮ่องกงนิยมใช้นมข้นหรือนมระเหยมากกว่านมสดธรรมดา 
ร้านไต่ไผ่ตงชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น  อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรชานมฮ่องกงและยวิ้นเยิ้งหรือกาแฟผสมชาใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของหล่านฟ้องยหวิ่นค้นสูตรกาแฟผสมชา แต่มีหลักฐานในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกงอ้างถึงสูตรชานมฮ่องกงของหล่านฟ้องยหวิ่น
ในฮ่องกงนิยมเรียกว่า "ไหนฉ่า"  หรือชานมเพื่อแยกจาก "ชาจีน" หรือ "ฉ่า"  ซึ่งไม่เติมนม นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกอีกชื่อได้แก่ "ซี้หมัดไหนฉ่า"  หรือ "ชานมถุงน่อง" เนื่องจากถุงที่ใช้ชงชามีลักษณะคล้ายถุงน่อง ชื่อเรียกนี้นิยมใช้เฉพาะในฮ่องกงและไม่นิยมเรียกในจีนแผ่นดินใหญ่หรือใน"ฉ่าช้านแท้ง" นอกฮ่องกง
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติ.
กระทรวงนันทนาการและวัฒนธรรมของประเทศฮ่องกง  ได้ประกาศใน ค.ศ. 2017 ให้ "การชงชานมแบบฮ่องกง" เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมแห่งชาติในหมวด "การฝีมือแบบดั้งเดิม" โดยใช้หลักเกณฑ์เดียวกันกับการพิจารณาโดยยูเนสโก
การชงชา.
ชานมฮ่องกงทำจากชาแดงหลายชนิดผสมกัน และอาจจะมีชาผูเอ่อร์ผสมด้วย นอกจากนั้นยังมีนมระเหย (นมข้นจืด) และน้ำตาล เจ้าของร้านกาแฟแต่ละแห่งจะมีสูตรประจำของตนเอง ชานมแบบ "ฉ่าเจ๋า"  จะใช้นมข้นหวานแทนนมระเหยและน้ำตาล ซึ่งทำให้รสชาติเข้มข้นกว่า ร้านกาแฟบางแห่งยังนิยมใช้นมที่เพิ่มไขมันซึ่งทำจากนมพร่องมันเนยผสมกับน้ำมันถั่วเหลือง
การชงชาจะต้มทั้งน้ำและใบชาให้เดือดไปพร้อมกันก่อนจะราไฟลงมาให้เดือดช้า ๆ ประมาณ 3–6 นาที ใบชามักจะใส่ลงไปในถุงชงก่อนเติมน้ำเพื่อให้แยกใบชากับน้ำออกจากกันได้ง่าย หรือถ้าไม่ใช้ถุงชงก็จะกรองด้วยที่กรองหลังต้มเสร็จ บางคนนิยมยกหม้อออกหลังจากต้มเดือดแล้วประมาณ 3 นาที แล้วนำกลับไปต้มใหม่อีกเมื่อต้องการ ขั้นตอนดังกล่าวสามารถกระทำซ้ำได้เรื่อย ๆ ซึ่งทำให้รสชาติของชาเข้มข้นขึ้น
เทศบาลตำบลกำแพง (จังหวัดสตูล)

เทศบาลตำบลกำแพง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3–4 ของตำบลกำแพง ในอำเภอละงู จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลกำแพงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2498 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 5,009 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอละงู อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 48.9 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 1,140 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.61 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,631.25 ไร่ มีลักษณะเช่นเดียวกับชุมชนเมืองอื่น ๆ คือ มีชุมชนหนาแน่นมาก บริเวณริมถนนสายหลัก และกระจายออกไปบริเวณรอบนอก
ชิกัง

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ชิกัง (หรือ) เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้เรียกการคุกคามทางเพศหรือการกระทำพฤติกรรมลามกอื่นที่เหยื่อไม่ต้องการ หรืออาจใช้เรียกบุคคลที่กระทำพฤติกรรมดังกล่าว คำนี้ใช้เป็นอย่างมากในการอธิบายถึงชายหรือหญิง ที่ใช้ประโยชน์จากระบบขนส่งมวลชนที่เต็มไปด้วยผู้คนในการลูบคลำผู้อื่น แม้ว่าคำนี้ไม่ได้ถูกระบุในระบบกฎหมาย แต่เป็นภาษาพูดที่ใช้บรรยายการกระทำที่ขัดต่อกฎหมาย คำสร้างใหม่ที่ใช้เรียกผู้หญิงที่มีพฤติกรรม"ชิกัง"ว่า"ชิโจ"
ความต้องการลักษณะนี้ถูกเรียกว่าอาการชอบถูไถอวัยวะเพศในทางจิตวิทยาคลินิค แม้ว่าหญิงที่อยู่ในขบวนรถไฟที่แน่นขนัดจะเป็นเป้าหมายของ"ชิกัง"อยู่บ่อยครั้ง อย่างไรก็ตามผู้ก่อเหตุในญี่ปุ่นอาจล่วงละเมิดทางเพศบุคคลอื่นในสถานการณ์อื่นได้อีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในบริเวณที่จอดจักรยาน ซึ่งผู้ลวนลามจะรอจนกระทั่งหญิงหรือชายก้มตัวลงเพื่อปลดล็อกจักรยาน จากนั้นจะลูบคลำพวกเขาจากด้านหลัง นอกจากนี้"ชิกัง"ปรากฎอยู่บ่อยครั้งในงานลามกญี่ปุ่นร่วมกับธีมการไม่ยินยอมอื่น ๆ ด้วยความพยายามในการป้องกัน"ชิกัง" บริษัทรถไฟบางบริษัทได้กำหนดให้มีตู้โดยสารเฉพาะสำหรับผู้หญิง
นักเล่นเกมอย่างสุดเหวี่ยงใช้คำนี้อย่างเหน็บแนมในการบรรยายผู้เล่นบนคอนโซล Xbox เนื่องจากหนึ่งในผู้ถูกัสมภาษณ์คนแรก ๆ ตั้งใจที่จะซื้อเกมเฮ็นไตในเวลาเดียวกันกับที่จะซื้อ Xbox
เครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์

เครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์  เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน ควบคู่กับ เหรียญอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐ สำหรับมอบให้กับบุคลชาวต่างประเทศ ที่มีคุณูปการอย่างสูงในการสร้างสรรค์สังคมนิยมของจีนให้ทันสมัย ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนและความร่วมมือระหว่างประเทศจีนและต่างประเทศ และการปกป้องสันติภาพโลก เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2015 คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ (NPCSC) ได้รับรองกฎหมายจัดตั้งเครื่องอิสริยาภรณ์ประจำชาติสองเหรียญ ได้แก่ เหรียญอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐ และเครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์ ซึ่งจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016
ผู้ที่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์รัฐมิตราภรณ์คนแรก ประธานาธิบดี สี จิ้นผิง มอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้แด่ วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2018