pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น

ฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น เป็นกีฬาที่นิยมอันดับสองรองลงมาจากเบสบอล ควบคุมและดูแลโดยสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น มีการจัดการแข่งขันที่สำคัญหลายอย่างได้แก่ เจลีก เจเอฟแอล และถ้วยจักรพรรดิ นอกจากนี้แล้วฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นยังเป็นทีมชาติทีมหนึ่งที่ประสบความสำเร็จสูงในระดับเอเชีย
ชื่อเรียก.
คำว่า "ฟุตบอล" ในภาษาญี่ปุ่นนั้นมีเรียกกันหลายชื่อ โดยชื่อที่นิยมมากที่สุดคือ "ซักกา" (; โรมาจิ: "sakkā") ซึ่งเป็นคำยืมมาจากคำว่า "ซอกเกอร์" ในภาษาอังกฤษ ตามที่สหรัฐพยายามให้ยกเลิกความชาตินิยมในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แทนที่คำเดิมว่า "ชูคีว" (; โรมาจิ: "shūkyū"; : แปลว่า บอลเตะ) นอกจากนี้คำว่า "ฟุตโตะโบรุ" (; โรมาจิ: "futtobōru") ยังมีให้เห็นถึงการใช้งานบ้าง
ประวัติ.
ฟุตบอลเริ่มมีการเล่นในญี่ปุ่นในยุคเมจิเช่นเดียวกับกีฬาประเภทอื่นที่มีการแนะนำโดยชาวต่างชาติ มีการเล่นทั่วไปในมหาวิทยาลัยและโรงเรียน ในปี พ.ศ. 2464 สมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นได้ก่อตั้งขึ้นและต่อมาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกฟีฟ่าในปี พ.ศ. 2472 และเอเอฟซีในปี พ.ศ. 2497 
ในปี พ.ศ. 2536 เจลีก ลีกฟุตบอลอาชีพของญี่ปุ่นได้ก่อตั้งขึ้นแทนที่ลีกฟุตบอลสมัครเล่นเดิมคือ เจแปนซอกเกอร์ลีก ซึ่งทำให้เริ่มมีกระแสการนิยมฟุตบอลมากขึ้นในญี่ปุ่น 
ในปี พ.ศ. 2541 ญี่ปุ่นได้ร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรกใน ฟุตบอลโลก 1998 ที่ถูกจัดขึ้นที่ประเทศฝรั่งเศส และต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ญี่ปุ่นได้เป็นเจ้าภาพร่วมจัดการแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2002 ร่วมกับประเทศเกาหลีใต้
การแข่งขัน.
การแข่งขันฟุตบอลที่สำคัญในญี่ปุ่นได้แก่ 
นอกจากนี้ทีมที่ชนะเลิศและรองชนะเลิศในเจลีกดิวิชัน 1 จะได้รับสิทธิไปแข่งขันใน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก นอกจากนี้ทีมที่ชนะเลิศของดิวิชัน 1 ยังได้รับสิทธิแข่งขันใน เอ3แชมเปียนส์คัพ ที่เป็นการแข่งขันระหว่างญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และจีนอีกด้วย
สัญญาผู้เล่นในเจลีก.
ฟุตบอลญี่ปุ่นในระบบเจลีกจะมีระบบการเซ็นสัญญากับผู้เล่น 3 ชนิด ได้แก่
ฟุตบอลในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
ในวัฒนธรรมสมัยนิยมได้มีการกล่าวถึงฟุตบอลหลายด้าน โดยเริ่มจากการ์ตูนเรื่องกัปตันสึบาสะ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 โดยการ์ตูนนี้มีอิทธิพลต่อการ์ตูนเรื่องอื่นตามมา โดยนอกจากนี้ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับ ฮิเดโตชิ นากาตะ และ โยะชิคัตสึ คาวางุจิ ในการเริ่มเล่นฟุตบอล
นอกจากนี้ยังมีการ์ตูนอื่นที่กล่าวถึงฟุตบอลในญี่ปุ่นได้แก่ อิตโต้ นักเตะเลือดกังฟู ชู๊ต!! เจ-ดรีม ยิงประตูสู่ฝัน ไอ้หนูแข้งทอง มหัศจรรย์สิงห์นักเตะ ราชันย์ลูกหนัง ฮามิสตีนระเบิด
อภิรดี ยิ่งเจริญ

พลเอกหญิง ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญ (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา; 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2469 - 30 กันยายน พ.ศ. 2563) เป็นคุณข้าหลวงผู้ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นพระพี่เลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นนายทหารราชองครักษ์พิเศษ และเป็น “พลเอกหญิง” คนแรกและคนเดียวจนปัจจุบันที่เป็นสามัญชน
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
พล.อ.หญิง ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญเป็นธิดาคนใหญ่ของ พล.ต. พระยาเสนีณรงค์ฤทธิ์ (ม.ล.เล็ก สนิทวงศ์) กับท่านผู้หญิงโพยม เสนีณรงค์ฤทธิ์ (สกุลเดิม ณ นคร) มีน้องร่วมบิดามารดาหกคน ได้แก่
พล.อ.หญิง ท่านผู้หญิงอภิรดีสมรสกับอวยชัย ยิ่งเจริญ มีบุตรธิดาทั้งหมด 4 คน ได้แก่
การศึกษา.
ท่านผู้หญิงอภิรดีจบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์ โรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์ และโรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัย กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข (ปัจจุบันคือ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ)
ยศทางทหาร.
ยศทหาร.
ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญ ได้รับพระราชทานยศทางทหารจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ดังนี้
ตำแหน่ง.
พล.อ.หญิง ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญเป็นราชองครักษ์พิเศษ (1 มิถุนายน พ.ศ. 2538) ในยศพันโท
รับใช้เบื้องพระยุคลบาท.
ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญ เป็นพระอภิบาล (พี่เลี้ยง) ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่เสด็จพระราชสมภพระหว่างปี พ.ศ. 2495 - 2498 และเป็นคุณข้าหลวงผู้ใหญ่ รับใช้เบื้องพระยุคลบาทพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501 ทั้งนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงไว้วางพระราชหฤทัยให้ท่านผู้หญิงอภิรดีดูแลงานภายในของพระองค์ด้วย
อนิจกรรม.
ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญ ถึงแก่อนิจกรรมเนื่องจากหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกเซาะเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2563 สิริอายุ 94 ปี วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศไม้สิบสอง ที่ทำด้วยไม้แกะสลักลวดลายย่อมุม ทรงพระศพหักเหลี่ยมทรงไม้สิบสอง ฝายอดทรง มงกุฎปิดทอง ประดับกระจกสี และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ในการพิธีพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ พล.อ.หญิง ท่านผู้หญิงอภิรดี ยิ่งเจริญ ณ ศาลา 100 ปี ปิยมหาราชอนุสรณ์ วัดเบญจมบพิตร วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2563
วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2565 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินีเสด็จพระราชดำเนิน ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร พระราชทานเพลิงศพในเวลา 18.31 น.
ธนพล อินทฤทธิ์

ธนพล อินทฤทธิ์ ชื่อเล่น เสือ เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 ที่อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นนักร้อง, นักดนตรี, โปรดิวเซอร์, นักแต่งเพลงชาวไทย และทำงานเบื้องหลังให้แก่ศิลปิน อาทิ เช่น อิทธิ พลางกูร, ไฮ-ร็อก, เจี๊ยบ - พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ฯลฯ
ประวัติ.
เสือ จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาโสตทัศนศึกษา เข้าสู่วงการเพลงด้วยการตั้งวงดนตรีของตนเองร่วมกับเพื่อน ๆ และญาติ ๆ ในชื่อ เฉียงเหนือ เป็นวงแบ็กอัพรวมถึงร่วมเล่นกับวงอื่นตระเวนเล่นทั่วไปตามพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากนั้นก็ได้เข้าทำงานในสังกัด บริษัท อาร์เอส โปรโมชั่น (ปัจจุบัน ใช้ชื่อว่า "บริษัท อาร์เอส จำกัด") ในฐานะฝ่ายศิลป์และคอสตูม โดยเป็นผู้ออกแบบปกอัลบั้มชุดที่ 6 ให้กับฟรุตตี้ และแต่งเพลงให้กับศิลปินหลายรายในค่าย เช่น ฟรุตตี้
และที่ประสบความสำเร็จเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ "เก็บตะวัน" ซึ่งเป็นเพลงเปิดตัวของอิทธิ พลางกูร และเพลงนี้ก็ได้กลายมาเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของอิทธิและได้รับความนิยมมาปัจจุบัน รวมถึงแต่งให้กับศิลปินต่างค่ายด้วย เช่น เบิร์ด–ธงไชย แมคอินไตย์, เทียรี่ เมฆวัฒนา จากนั้นจึงเริ่มทำงานเบื้องหลังให้แก่ศิลปินรายต่าง ๆ ของอาร์เอส โดยเป็นโปรดิวเซอร์ แต่งเพลง ทำนอง รวมทั้งเป็นแมวมองด้วย ด้วยการขอโอกาสจากผู้บริหารค่าย ซึ่งศิลปินที่เข้าสู่วงการด้วยการชักชวนของเสือ ได้แก่ ไฮ-ร็อก, เอาท์ไซเดอร์, แร็พเตอร์ เป็นต้น
เสือได้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในปี พ.ศ. 2537 เมื่อได้ออกอัลบั้มชุดแรกในชีวิตกับทางอาร์เอส ในชื่อชุด "ทีของเสือ" มีเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น "รักคงยังไม่พอ", "กระดาษห่อไฟ", "ชีวิตหนี้", "เรือลำหนึ่ง", "18 ฝน" เป็นต้น และได้ขึ้นแสดงบนเวทีช็อต ชาร์จ ช็อก ร็อก คอนเสิร์ต ครั้งที่ 2 ในชื่อ "เสืออำพัน" ในเดือนสิงหาคม ปีเดียวกัน ที่สนามกีฬากองทัพบก ร่วมกับเป้–อนุวรรตน์ ทับวัง และเจี๊ยบ–พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ด้วย
ในปี พ.ศ. 2541 เสือได้ย้ายสังกัดไปเซ็นสัญญากับแกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ (ปัจจุบันคือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่) และเป็นผู้ร่วมบริหารค่ายเมกเกอร์เฮด พร้อมทั้งได้ออกอัลบั้มชุดที่สอง ชื่อ "ใจดีสู้เสือ" มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ "เศษ", "ใจดีสู้เสือ", "ดูโง่โง่", "มีอะไรยั่งยืน" เป็นต้น รวมถึงแต่งเพลงให้ศิลปินในสังกัดแกรมมี่ทั้งไบรโอนี่, ธงไชย แมคอินไตย์ ในปี พ.ศ. 2546 เสือ ได้ขึ้นเป็นผู้บริหารค่ายมิวสิก อาร์มี่ ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เช่นกัน
จากนั้น ได้ทำงานเบื้องหลังควบคู่ไปกับการออกอัลบั้มต่อไป โดยมี จิตติพล บัวเนียม เป็นโปรดิวเซอร์ในการออกอัลบั้มเพลง
บทเพลงของเสือเกือบทุกเพลงจะเขียนเองโดยตลอด มักมีกลิ่นอายของเพลงเพื่อชีวิตเจือปน มีภาษาและเนื้อหาเป็นเอกลักษณ์ของตน สะท้อนถึงปัญหาการใช้ชีวิตในสังคม และมุมมองการใช้ชีวิตด้วย แม้จะไม่มีใครจัดว่าเสือเป็นศิลปินนักดนตรีเพื่อชีวิตก็ตาม แต่ผลงานเพลงคุณภาพแต่ละอัลบั้มที่เสือทำ ล้วนแล้วมาจากความตั้งใจจริง
ด้านชีวิตครอบครัว เสือมีลูกชายและลูกสาวทั้งหมด 3 คน คือ เพลง–ธนิสสา, เพื่อน–เมธิสสา และภูมิ–ภูมิธฤทธิ์ ซึ่งคนโต (เพลง–ธนิสสา อินทฤทธิ์) เป็น 1 ในสมาชิกวงเกิร์ลกรุป ไกอา
ผลงาน.
อัลบั้มที่มีส่วนร่วม.
อัลบั้ม แม่น้ำ (ทำเพื่อโปรโมทการท่องเที่ยวจังหวัดกาญจนบุรี) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอัลบั้ม ลำน้ำใจ มีหลายศิลปินร่วมทำ
เรือดูโลส

เรือดูโลส(MV Doulos) เป็นเรือขนาดบรรทุกเอาหนังสือกว่า 500,000 เล่ม เป็นร้านหนังสือลอยน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลกและได้รับการบันทึกจากหนังสือกินเนสส์บุ๊กว่าเป็นเรือโดยสารทางทะเลที่เก่าแก่ที่สุดในโลก จะเดินทางไปยังประเทศต่างๆ รอบโลกโดย มีลูกเรือที่เป็นอาสาสมัครจาก 30 ประเทศทั่วโลกจำนวนกว่า 300 คน
ประวัติ.
"ดูโลส" ภาษากรีกแปลว่า "ผู้รับใช้" ผลิตเมื่อ ค.ศ. 1914 (พ.ศ. 2457) ใช้ชื่อว่า "เอส เอส เมดินา" ทำหน้าที่ขนส่งหัวหอมจากนิวยอร์กไปกัลเวสตัน รัฐเท็กซัส ต่อมาในปีค.ศ. 1948 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรมา" และปีค.ศ. 1952 เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "ฟรัง กาซี" กระทั่งปี ค.ศ. 1977 เปลี่ยนใช้ชื่อว่า "เอ็ม.วี. ดู โลส" 
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เป็นเรือสนับสนุนของอเมริกา และสงครามโลกครั้งที่ 2 ถูกใช้เป็นเรือยามตรวจการณ์
หนู มิเตอร์

หนู มิเตอร์ หรือชื่อจริง สร่างศัลย์ เรืองศรี เป็นนักร้อง, นักดนตรี, นักแต่งเพลงชาวไทย โดยชื่อเรียกว่า หนู มิเตอร์นั้นมาจากการทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ที่ใช้กีตาร์มิเตอร์ และมักถูกตะโกนสั่งระหว่างทำงานว่า "กดมิเตอร์เลยหนู" มีชื่อเสียงจากการออกอัลบั้มแรกที่ชื่อว่า "นิราศป่าปูน"
ประวัติ.
หนู มิเตอร์ เกิดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ที่อำเภอท่าหลวง จังหวัดลพบุรี เป็นบุตรของนายฟื้น กับนางลำไย เรืองศรี (เสียชีวิตแล้วทั้งคู่) จบการศึกษาระดับมัธยมที่โรงเรียนวินิตศึกษา ในพระราชูปถัมภ์ฯ
จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม ทำงานในวงการเพลง ด้วยการเป็นโปรดิวเซอร์ แต่งเพลง และมือกีตาร์ จนได้รับฉายาว่า กีตาร์มิเตอร์ เนื่องจากโปรดิวเซอร์มักจะตะโกนสั่งว่า "กดมิเตอร์เลยหนู" เนื่องจากในสมัยนั้นกรุงเทพมหานครเพิ่งจะมีรถแท็กซี่มิเตอร์เป็นครั้งแรก (ปี พ.ศ. 2535) หนู มิเตอร์ ทำเพลงหลากหลายแนว ทั้งป็อป, ร็อก และลูกทุ่ง มีผลงานการเป็นโปรดิวเซอร์ ให้กับศิลปินในสังกัดอาร์. เอส. โปรโมชั่น เช่น แซ้งค์-ปฏิวัติ เรืองศรี 
ในปี พ.ศ. 2537 หนู มิเตอร์ ได้ออกอัลบั้มของตัวเองเป็นชุดแรก ชื่อ นิราศป่าปูน กับค่ายรถไฟดนตรี เป็นเพลงแนวลูกทุ่งเพื่อชีวิต ได้รับความนิยมทันที เพลงที่ได้รับความนิยม เช่น "ข้างหลังภาพ" เป็นต้น ซึ่งเพลงในอัลบั้มนิราศป่าปูน มีผู้แต่งเนื้อร้อง/ทำนอง เกือบทุกเพลงโดย แพงคำ(ผดุง) ป้องจันลา ยกเว้นเพลง "ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน" ซึ่งแต่งคำร้อง-ทำนองโดย หนู มิเตอร์ จากนั้นก็ได้ออกตามมาอีกหลายอัลบั้ม เช่น 
"แด่เธอผู้เป็นแรงใจ", "เพลงรักจากใจ" เป็นต้น มีเพลงที่ได้รับความนิยมเช่น "พบรักปากน้ำโพ, หนุ่มบ้านไกล, ดาวในฝัน,สัญญาเจ้าลืม" หนู มิเตอร์ ยังถือว่าเป็นมือกีตาร์รุ่นเดียวกันกับ ณรงค์ เดชะ วงสเตอ อีกด้วย 
หนู มิเตอร์ ยังได้ร่วมทำงานเพลงกับศิลปินอีกหลายคน หลายวง เช่น เสือ-ธนพล อินทฤทธิ์ ในปี พ.ศ. 2537 ในชุด "ทีของเสือ", คาราบาว ในปี พ.ศ. 2538 ในชุด "15 ปี คาราบาว หากหัวใจยังรักควาย" ด้วยการเป่าขลุ่ย และเล่นกีตาร์ รวมทั้งเล่นกีตาร์ให้อิทธิ พลางกูร ในปี พ.ศ. 2539 อัลบั้ม "อิทธิ 6 ปกขาว", เทียรี่ เมฆวัฒนา ในปี พ.ศ. 2546 ในชุด "จักรวาล" ในฐานะมือกีตาร์ 
ในปี พ.ศ. 2547 หนู มิเตอร์ ได้ย้ายจากค่ายรถไฟดนตรี มาอยู่กับค่ายอาร์สยาม และยังเคยเป็นผู้บริหารบริษัท มีดี เรคคอร์ด ซึ่งมีที่มาจากภาษาอังกฤษว่า มีเดี่ยม (Medium) แปลว่า กลาง ๆ โดยเจ้าตัวอธิบายว่า เป็นบริษัททำเพลงเพื่อชีวิต เป็นเพลงซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างสตริงกับลูกทุ่ง ในสังกัดของอาร์เอส ต้องประชุม พูดคุยกับตัวนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ เพื่อให้ผลงานที่ออกมามีคุณภาพ มีดีสมชื่อ และที่สำคัญ ต้องไม่ให้ซ้ำกับคนอื่น ต้องสร้างเอกลักษณ์ของตัวเอง ดูแลบัญชี ประชาสัมพันธ์ และทำดนตรีด้วยตัวเองทั้งหมด
และตั้งแต่ช่วงต้นปี พ.ศ. 2561 หนู มิเตอร์ ได้ลาออกจากค่ายอาร์สยาม มาทำเพลงและรับงานแต่งเพลงแบบอิสระ ไม่ได้มีสังกัดอยู่ในค่ายใดๆ นอกจากนี้ยังทำเครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้อมังกรบิน วางขายอีกด้วย
รางวัล.
ศิลปิน.
เพชรในเพลง.
โดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร 
นักแต่งเพลง.
เพชรในเพลง.
โดยสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร
รางวัลอื่น ๆ.
ศิลปิน ดารา และสื่อมวลชนเพื่อสังคมไทยปลอดบุหรี่.
โดยข่ายวิชาชีพสุขภาพเพื่อสังคมไทยปลอดบุหรี่
ผลงาน.
อัลบั้มปกติ และอัลบั้มรวมเพลงฮิต.
อัลบั้ม ลูกทุ่งมิเตอร์ 1
อัลบั้ม ลูกทุ่งมิเตอร์ 2
อัลบั้ม ลูกทุ่งมิเตอร์ 3
อัลบั้ม ลูกทุ่งมิเตอร์ 4
ฟรีดอมออฟเดอะซีส์

ฟรีดอมออฟเดอะซีส์  เป็นชื่อของเรือสำราญลำใหญ่ลำหนึ่ง เคยได้รับตำแหน่งเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลก เปิดตัวเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ตัวเรือความสูง 63.70 เมตร ความยาว 338.77 เมตร น้ำหนัก 156,271 ตัน โถงภายในเรือมีความสูงเท่ากับตึก 14 ชั้น และมีดาดฟ้าให้ผู้โดยสาร 15 ดาดฟ้า ลงทุนประมาณ 800,000 ล้านดอลลาร์ บนเรือมี สวนน้ำ สวนสนุก ลานสเก็ต สนามมวย โรงละคร ถนนช้อปปิ้งยาว 400 กว่าฟุต ที่มีไว้บริการ 
เจ้าของคือ รอยัลแคริบเบียนอินเตอร์เนชั่นแนล บริษัทเดินเรือเพื่อการท่องเที่ยวและพาณิชย์ ซึ่งมีสำนักงานตั้งอยู่ในเมืองไมอามี่ ประเทศสหรัฐอเมริกา
ภาษาแอเมอไรต์

ภาษาแอเมอไรต์ เป็นภาษากลุ่มเซมิติกที่สูญแล้ว ผู้พูดคือชาวแอเมอไรต์ในประวัติศาสตร์ตะวันออกใกล้โบราณยุคสัมฤทธิ์ เป็นที่รู้จักจากภาษายูการิตที่บางส่วนจัดให้เป็นภาษาย่อยตะวันตกสุดในภาษานี้ และจากชื่อเฉพาะที่ไม่ใช่แอกแคดที่บันทึกโดยอาลักษณ์ในภาษาแอกแคดระหว่างช่วงที่ชาวแอเมอไรต์เข้าปกครองบาบิโลเนีย (ปลายสหัสวรรษที่ 3 ถึงต้นสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช) และพบในบันทึกภาษาอียิปต์ยุคต้น ชื่อสถานที่แห่งหนึ่งคือ "Sənīr" (שְׂנִיר) คือภูเขาเฮอร์โมน ซึ่งปรากฏในคัมภีร์ไบเบิล (หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ,) 
ลักษณะทั่วไปของภาษานี้ได้แก่
ไกรศรี นิมมานเหมินท์

นายไกรศรี นิมมานเหมินท์ เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภา เป็นผู้มีความรู้ความสามารถในวิทยาการหลายด้าน ได้ทำการสำรวจค้นคว้าและเขียนบทความเผยแพร่ ทั้งด้านโบราณคดี ด้านประวัติศาสตร์และมานุษยวิทยา เป็นผู้ค้นพบเตาสังคโลกโบราณที่อำเภอสันกำแพง อำเภอสันทราย และอีกหลายแห่งในภาคเหนือ เป็นผู้คนพบเอกสารใบลานที่สำคัญชิ้นหนึ่งที่มีข้อมูลเกี่ยวกับกฎหมายมังราย เป็นผู้ศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับความเป็นอยู่ ภาษา วัฒนธรรมของคนเผ่าผีตองเหลือง ที่จังหวัดน่าน นอกจากนี้ยังเป็นผู้มีบทบาทในการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมของล้านนา โดยเฉพาะการจัดเลี้ยงแบบขันโตก
นายไกรศรี เป็นนักธุรกิจที่มีบทบาทในการพัฒนาตลาดวโรรส ซึ่งเป็นรวบรวมหุ้นจากเจ้านายฝ่ายเหนือในตระกูล ณ เชียงใหม่ จนกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่และเข้ามาบริหารกิจการ
ประวัติ.
นายไกรศรี เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2455 ณ ห้างหุ้นส่วนอนุสารเชียงใหม่ ถนนวิชยานนท์ ต.ช้างม่อย อ.เมืองเชียงใหม่ จ.เชียงใหม่ เป็นบุตรคนแรกของนายกี และนางกิมฮ้อ นิมมานเหมินท์ มีน้องร่วมบิดามารดา 5 คน คือ นายพิสุทธิ์ นิมมานเหมินท์, นายอัน นิมมานเหมินท์, นายเรือง นิมมานเหมินท์, นางแจ่มจิตต์ เลาหวัฒน์ และนางอุณณ์ ชุติมา 
สมรสกับนางจรรยา ศรีอาภรณ์ มีบุตร 2 คน คือ นายธารินทร์ นิมมานเหมินท์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และนายศิรินทร์ นิมมานเหมินท์ อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) นายไกรศรี ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ที่โรงพยาบาลสมิติเวช กรุงเทพมหานคร ด้วยโรคมะเร็งในตับ ส่วนนายศิรินทร์ นิมมานเหมินท์ เสียชีวิตในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2561 ด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน
การศึกษา.
สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนศรีดอนไชย ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอเมืองเชียงใหม่ จบระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย เชียงใหม่ (พ.ศ. 2465-2471) ต่อมาไปศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ (พ.ศ. 2471-2474) หลังจากจบมัธยมปลายแล้วเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา จบระดับปริญญาตรีวิทยาศาสตรบัณฑิต และเศรษฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2479) และจบปริญญาโทบริหารธุรกิจ จาก มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ประเทศสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2481)
รางวัล.
นายไกรศรี นิมมานเหมินท์ ได้รับรางวัลทางสังคมหลายรายการ เช่น
หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ รังสิต

หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ รังสิต (19 สิงหาคม พ.ศ. 2460 – 10 กันยายน พ.ศ. 2538) เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ประสูติแต่หม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา
พระประวัติ.
ประสูติ.
หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ รังสิต มีพระนามลำลองว่า ท่านชายเล็ก เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ประสูติแต่หม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2460 มีโสทรเชษฐาและโสทรขนิษฐา 2 องค์ คือ หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต (25 ธันวาคม พ.ศ. 2456 – 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533) และจารุลักษณ์กัลยาณี บูรณะนนท์ (เดิม: หม่อมเจ้าจารุลักษณ์กัลยาณี รังสิต; 7 สิงหาคม พ.ศ. 2467 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2555)
การศึกษา.
หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ทรงศึกษาที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2468 เลขประจำตัว ท.ศ.2978 และเป็นนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ DSA
ครอบครัว.
หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ เสกสมรสกับหม่อมอามีเลีย (สกุลเดิม มอนตอลติ) และหม่อมนาลินี (สกุลเดิม สุขนิล) มีโอรสธิดา 3 คน ได้แก่
สิ้นชีพิตักษัย.
หม่อมเจ้าสนิทประยูรศักดิ์ รังสิต สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2538 สิริชันษา 78 ปี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศราชวงศ์ และ พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพ โสณกุล

หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพ โสณกุล (ราชสกุลเดิม รพีพัฒน์; 18 มกราคม พ.ศ. 2441 – 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมอ่อน รพีพัฒน์ ณ อยุธยา
พระประวัติ.
หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพเป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ประสูติแต่หม่อมอ่อน รพีพัฒน์ ณ อยุธยา มีโสทรขนิษฐาและโสทรอนุชา 10 องค์ และมีขนิษฐาต่างพระมารดา 2 องค์
เสกสมรส.
หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพเสกสมรสกับหม่อมเจ้าทองต่อ ทองแถม พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ เมื่อปี พ.ศ. 2464 และทรงหย่าในเวลาต่อมา มีธิดาคนเดียว คือหม่อมราชวงศ์นภาจรี (สมรสกับเด็ดดวง บุนนาคและสมใจ สิริสิงห) มีบุตร-ธิดา คือ นภดล บุนนาค, ดัชนี วิไลวัลย์, สุทธาจรี ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา, นภาจร สิริสิงห และนันทินี โท
ต่อมาเสกสมรสกับหม่อมเจ้ารัชฎาภิเศก โสณกุล พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา เมื่อปี พ.ศ. 2476 มีธิดาคนเดียว คือหม่อมราชวงศ์ปรียา โสณกุล
สิ้นชีพิตักษัย.
หม่อมเจ้าพิมพ์รำไพ โสณกุล สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 สิริชันษา 69 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เกาะเซาตูแม

เซาตูแม เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเซาตูแมอีปริงซีป ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก มีพื้นที่ 854 ตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของเมืองเซาตูแม เมืองหลวงของประเทศ
ตลาดน้ำอัมพวา

ตลาดน้ำอัมพวา เป็นตลาดน้ำริมคลองอัมพวา ตั้งอยู่ในจังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งอยู่ใกล้วัดอัมพวันเจติยาราม เป็นตลาดน้ำที่มีมาแต่โบราณนับร้อยปี และได้เลิกรามาระยะหนึ่ง ต่อมาเทศบาลตำบลอัมพวาได้ฟื้นฟูตลาดน้ำขึ้นมาอีกครั้ง ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2547 
นักท่องเที่ยวไทยและต่างประเทศนิยมพักค้างคืนในเรือนแรม เวลาที่ทำการคือ วันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ในช่วงเวลาเย็นตั้งแต่ช่วงเวลา 12.00–20.00 น. โดยมีร้านต่าง ๆ ที่เปิดขายเรียงรายอยู่ทั้งสองฝั่งคลอง เช่น อาหารหรือขนมบางอย่างเป็นสูตรโบราณ สินค้าที่ระลึกในรูปแบบย้อนยุค มีบริการล่องเรือชมวิว ชมชีวิตริมคลองอัมพวา และสถานที่สำคัญต่าง ๆ รวมทั้งการเฝ้าดูหิ่งห้อยส่องแสงรายรอบต้นลำพู ถึงกระนั้นเนื่องจากความพัฒนาจึงทำให้หิ่งห้อยเริ่มหายไป รวมถึงเกิดปัญหาตามมา เช่น ตลิ่งทรุด ขยะล้น รถติด สถาปัตยกรรมเก่าแก่ผิดเพี้ยน การรุกคืบจากนายทุนนักค้าที่ดิน จนถึงวิถีชุมชนดั้งเดิมสั่นคลอน
เจนไน

เจนไน  หรือชื่อเดิม มัทราส  เป็นเมืองหลวงของรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ริมชายฝั่งโคโรมันเดล (โจฬมณฑล) ของอ่าวเบงกอล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีพื้นที่ 181.06 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากรประมาณ 7.5 ล้านคน (พ.ศ. 2550) จึงทำให้เป็นกลุ่มเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ เจนไนตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยชาวอังกฤษซึ่งได้พัฒนาเมืองนี้ให้เป็นเมืองหลักและฐานทัพเรือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็กลายเป็นศูนย์กลางการบริหารที่สำคัญแห่งหนึ่ง ในฐานะเมืองหลวงของเขตมัทราส (Madras Presidency)
เศรษฐกิจของเมืองเจนไน ได้แก่ การผลิตรถยนต์ เทคโนโลยี ฮาร์ดแวร์ และผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ โดยเป็นผู้ส่งออกซอฟต์แวร์และบริการทางเทคโนโลยีสารสนเทศรายใหญ่อันดับที่ 3 ของประเทศรองจากเบงคลูรูและไฮเดอราบาด มีท่าอากาศยานนานาชาติ 1 แห่ง และท่าเรือหลักอีก 2 แห่ง เชื่อมต่อกับพื้นที่อื่น ๆ ในประเทศด้วยทางหลวงแผ่นดินสายหลัก 5 สาย และสถานีขนส่งทางรถไฟอีก 2 แห่ง 
เจนไนเป็นที่จัดงานฤดูกาลดนตรีมัทราส (Madras Music Season) กิจกรรมทางวัฒนธรรมประจำปีซึ่งมีการแสดงจากศิลปินหลายร้อยคน เป็นศูนย์กลางสำคัญของนาฏฺศิลป์ชั้นสูงประเภทหนึ่งของอินเดีย คือ ภารตนาฏยัม อุตสาหกรรมภาพยนตร์ภาษาทมิฬซึ่งเรียกว่า คอลลีวูด (Kollywood) มีฐานการผลิตอยู่ในเมืองนี้ นอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงจากการเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเจนไนโอเพนของสมาคมเทนนิสอาชีพ (ATP) อีกด้วย อย่างไรก็ตาม เมืองนี้ก็ประสบปัญหาขาดแคลนน้ำ การจราจรติดขัด และมลพิษทางอากาศ
รักร่วมสองเพศ

รักร่วมสองเพศ หรือ ไบเซ็กชวลลิตี  หรือ ไบเซ็กชวล (Bisexual) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ไบ (Bi) เป็นรสนิยมทางเพศที่ชอบทั้งเพศชายและหญิง คนรักร่วมสองเพศอาจมีประสบการณ์ทางเพศ ภาวะอารมณ์ ความรัก กับทั้งเพศตัวเองและเพศตรงข้าม และยังมีความหมายถึงความรู้สึกส่วนตัวและอัตลักษณ์ทางสังคม โดยยึดจากความสนใจทางเพศ การแสดงออกทางพฤติกรรม และการเป็นสมาชิกในกลุ่มสังคม และยังถือเป็น 1 ใน 4 ของการจำแนกเพศ ร่วมไปกับรักต่างเพศ รักร่วมเพศ และไม่ฝักใจทางเพศ 
จากการสำรวจของอัลเฟรด คินเซย์เกี่ยวกับเพศของมนุษย์ เมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระบุว่า มีมนุษย์หลายคนที่ไม่ได้เป็นบุคคลรักเพศตรงข้าม และรักเพศเดียวกัน แต่อยู่ระหว่างกลาง มีการวัดความสนใจทางเพศและพฤติกรรมเป็นตัวเลขระหว่าง 0 ถึง 6 โดย 0 (รักเพศตรงข้ามอย่างเดียว) ถึง 6 (รักเพศเดียวกันอย่างเดียว) และคะแนน 2 ถึง 4 จัดว่าเป็นรักร่วมสองเพศ
ไบเซ็กชวล ได้รับการสังเกตในสังคมมนุษย์หลายสังคม รวมไปถึงอาณาจักรสัตว์ด้วย จากประวัติการบันทึก เกี่ยวกับไบเซ็กชวล น่าจะเกิดขึ้นในเวลาเดียวกับ รักร่วมเพศ และรักเพศเดียวกัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ปลากระดี่นาง

ปลากระดี่นาง หรือ ปลากระดี่ฝ้าย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Trichopodus microlepis") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีลำตัวรูปไข่และแบนข้างมาก หลังยกสูงเล็กน้อย ด้านท้ายเรียวเล็ก หัว ตา และปากเล็ก ครีบอกเล็ก ครีบท้องเป็นเส้นยาว ครีบหางเว้าตื้นปลายมน ลำตัวสีเงินนวลเหลือบด้วยสีเขียวและสีฟ้า โดยไม่มีลวดลายใด ๆ ครีบสีจางใส
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวเฉลี่ย 7-14 เซนติเมตร
เป็นปลาที่พบได้ในแหล่งน้ำในภาคอีสาน, ภาคกลาง และภาคตะวันออกของไทย และยังพบได้ในประเทศอื่นในภูมิภาคอินโดจีนอีกด้วย
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง สามารถฮุบอากาศจากผิวน้ำได้โดยตรง โดยไม่ต้องผ่านเหงือก เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์จะก่อหวอดผสมกับเศษหญ้าหรือพืชไม้ชนิดต่าง ๆ 
เป็นปลาที่สามารถใช้บริโภคได้ ในพื้นที่อีสานนิยมบริโภคโดยปรุงสด หรือทำปลาร้า, ปลาแห้ง อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
ปลากระดี่มุก

ปลากระดี่มุก ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Trichopodus leerii" ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างคล้ายปลากระดี่หม้อ ("T. trichopterus") ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่กระดี่มุกมีลำตัวกว้างกว่าเล็กน้อย ครีบหลัง ครีบหาง และครีบก้นมีขนาดใหญ่และมีก้านครีบอ่อนยาวเป็นเส้นริ้ว ลำตัวสีเงินจาง มีแถบสีดำจางพาดยาวไปถึงโคนครีบหาง ท้องมีสีส้มหรือสีจาง และมีจุดกลมสีเงินมุกหรือสีฟ้าเหลือบกระจายไปทั่ว อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ ครีบท้องเป็นสีส้มสดหรือสีเหลือง
มีความยาวเต็มที่เฉลี่ย 10-12 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมมักอาศัยอยู่เป็นคู่หรือกลุ่มเล็ก ๆ ในแหล่งน้ำที่มีค่าของน้ำมีความเป็นกรด (pH) ต่ำกว่าค่าของน้ำปกติ (ต่ำกว่า 7.0) เช่น ในป่าพรุ เป็นต้น
เป็นปลาจำพวกปลากระดี่ที่พบในธรรมชาติได้น้อยที่สุดในประเทศไทย โดยจะพบในเฉพาะพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ตอนล่างเท่านั้น
นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ เป็นปลาที่สามารถเพาะพันธุ์ในสถานที่เลี้ยงได้ และมีการแข่งขันประกวดความสวยงามอีกด้วย
ปลากระดี่หม้อ

ปลากระดี่หม้อ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Trichopodus trichopterus" ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างคล้ายปลากระดี่นาง ("T. microlepis") ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่กระดี่หม้อมีรูปร่างป้อมกว่า ส่วนท้ายไม่เรียวเล็ก หัวเล็ก ตาเล็ก ปากเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ส่วนหลังยกสูงเล็กน้อย ครีบอกเล็ก ครีบท้องเป็นเส้นยาว ครีบหางเว้าตื้นปลายใน เกล็ดมีขนาดใหญ่ ตัวมีสีเทาอมสีฟ้าหรือสีคล้ำตามแนวพาดขวางหรือพาดเฉียง ตลอดลำตัวด้านข้างหลายแถบรวมถึงที่ข้างแก้มกลางลำตัวด้านข้างและโคนครีบหางมีจุดสีดำขนาดใหญ่แห่งละจุด ครีบก้นมีจุดประสีส้มหรือเหลือง ขอบครีบสีเหลือง ครีบอื่นสีใส ครีบหางใสมีสีประคล้ำ 
ขนาดโดยเฉลี่ยมีความยาวประมาณ 8-10 เซนติเมตร พบใหญ่สุดคือ 15 เซนติเมตร
ปลากระดี่หม้อเป็นปลาที่มีสีสันต่างตากหลากหลายกันออกไปตามพันธุกรรมและถิ่นที่อยู่อาศัย จึงมีหลากสีมาก เช่น ปลาที่พบในพื้นที่ภาคใต้จะมีลำตัวสีฟ้าเข้มกว่าปลาที่พบในที่อื่น นอกจากนี้ยังมีที่พบสีออกเหลืองทองหรือออกขาวนวลด้วย แต่ปลาที่พบโดยทั่วไปมักมีลำตัวออกสีน้ำตาลใส
เป็นปลาที่พบได้ในแหล่งน้ำนิ่งทุกภาคของประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านในภูมิภาคนี้ จัดเป็นปลาสกุล "Trichopodus" ที่พบชุกชุมที่สุด
นิยมบริโภคในท้องถิ่น เช่นเดียวกับปลาสลิด ("T. pectoralis") และปลากระดี่นาง นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย 
มีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "กระเดิด" หรือ "เดิด" ภาษาเหนือเรียก "สลาก" หรือ "สลาง" ชื่อในภาษาอังกฤษเรียกว่า "กระดี่สามจุด" (Three spot gourami) หมายถึง จุดดำสองจุดใหญ่ตามลำตัวและนับลูกตาด้วย ชื่อที่นิยมเรียกกันในแวดวงปลาสวยงามคือ "กระดี่นางฟ้า"
กอลล์

กอลล์ , คาลละ  หรือ กาลิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ปลายแหลมสุดของประเทศศรีลังกา ห่างจากนครโคลัมโบไปทางทิศใต้ประมาณ 119 กิโลเมตร กอลล์เป็นที่รู้จักในชื่อ Gimhathiththa ก่อนที่ชาวโปรตุเกสจะมาถึงในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เป็นเมืองท่าของเกาะ กอลล์พัฒนาถึงจุดสูงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนที่ชาวอังกฤษจะมาถึง ที่พวกเขาพัฒนาอ่าวท่าเรือที่โคลอมโบ แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำคิง (Gin) ที่เริ่มจาก Gongala Kanda และผ่านหมู่บ้านอย่างเช่น Neluwa, Nagoda, Baddegama, Thelikada, Wakwella จนบรรจบกับทะเลที่ Ginthota ใน Wakwella สะพานที่ข้ามแม่น้ำที่นี่ถือเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในศรีลังกา
เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2004 เมืองได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 มีคนตายกว่าพันคนที่เมืองนี้เมืองเดียว
ตัวนคร.
ย่าน.
นครกอลล์มีย่านต่าง ๆ ที่แบ่งออกเป็น 20 ย่าน:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ปลาดุกแอฟริกา

ปลาดุกแอฟริกา เป็นปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนังชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Clarias gariepinus" ในวงศ์ปลาดุก (Clariidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาดุกด้าน ("C. batrachus") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่มีส่วนหัวยาวกว่าและแนวระหว่างจะงอยปากถึงท้ายทอยเว้าและโค้งลาด ด้านบนของศีรษะขรุขระกว่า เมื่อมองจากด้านบนจะเห็นเป็นรูปสามเหลี่ยม ท้ายทอยแหลมเป็นโค้ง 3 โค้ง โดยส่วนกลางยื่นยาวมากที่สุด ลำตัวยาว ครีบหลังและครีบก้นยาว ลำตัวด้านบนมีสีน้ำตาลคล้ำอมเหลือง และมีลายแต้มแบบลายหินอ่อนบนลำตัว แก้มและท้องสีจาง ที่โคนครีบหางมีแถบตามแนวตั้งสีจาง ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของปลาชนิดนี้ ครีบมีสีเข้ามกว่าลำตัวเล็กน้อย บางตัวอาจมีขอบครีบสีแดง
นับเป็นปลาที่ขนาดใหญ่สุดในสกุล "Clarias" ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 1.70 เมตร 
เป็นปลาพื้นเมืองของทวีปแอฟริกา พบได้ในตอนเหนือและตอนตะวันออกของทวีป สำหรับในประเทศไทยได้ถูกนำเข้ามาในปี พ.ศ. 2528 โดยเอกชนบางรายในจังหวัดหนองคายและอุบลราชธานี โดยนำเข้ามาจากประเทศลาวเพื่อเลี้ยงไว้ดูเล่น เนื่องจากมีขนาดลำตัวใหญ่กว่าปลาดุกทั่วไป ต่อมากรมประมงได้นำมาทดลองผสมข้ามพันธุ์กับปลาดุกอุย ("C. macrocephalus") พบว่าลูกผสมระหว่างพ่อปลาดุกแอฟริกาและแม่ปลาดุกอุยมีผลการรอดสูง และมีการเจริญเติบโตเร็วที่สุด เนื้อมีรสชาติที่ดีขึ้น จึงส่งเสริมและแพร่วิธีการเพาะขยายพันธุ์และเลี้ยงดูสู่เกษตรกรอย่างกว้างขวาง จนปัจจุบันนี้ กลายเป็นปลาเศรษฐกิจที่ได้รับความนิยมชนิดหนึ่งของไทย และเรียกชื่อลูกปลาผสมนี้ว่า "ปลาดุกบิ๊กอุย" 
แต่ในปัจจุบัน สถานะของปลาดุกแอฟริกาในประเทศไทย จากบางส่วนได้หลุดรอดและถูกปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ ทำให้เป็นสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นชนิดหนึ่งที่คุกคามการอยู่รอดสัตว์น้ำพื้นเมืองของไทย
สำหรับชื่ออื่น ๆ ที่เรียกปลาดุกแอฟริกา ก็ได้แก่ "ปลาดุกรัสเซีย", "ปลาดุกเทศ" เป็นต้น
ปลาสลิด

ปลาสลิด เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Trichogaster pectoralis" ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างคล้ายปลากระดี่หม้อ ("T. trichopterus") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่มีลำตัวที่หนาและยาวกว่า หัวโต ครีบหลังในตัวผู้มีส่วนปลายยื่นยาวเช่นเดียวกับครีบก้น ครีบอกใหญ่ ตาโต ปากเล็กอยู่สุดปลายจะงอยปาก ครีบหางเว้าตื้นปลายมน ตัวมีสีเขียวมะกอกหรือสีน้ำตาลคล้ำ มีแถบยาวตามลำตัวตั้งแต่ข้างแก้มจนถึงกลางลำตัวสีดำ และมีแถบเฉียงสีคล้ำตลอดแนวลำตัวด้านข้างและหัว ครีบมีสีคล้ำ 
ขนาดโดยเฉลี่ย 10–16 เซนติเมตร พบขนาดใหญ่สุดถึง 25 เซนติเมตร นับเป็นปลาในสกุล "Trichopodus" ที่ใหญ่ที่สุด
มีถิ่นอาศัยในแหล่งน้ำนิ่งที่มีพืชน้ำและหญ้ารกริมตลิ่งของภาคกลาง ภาคอีสาน และภาคใต้ของประเทศไทย นอกจากนี้ยังพบในประเทศรอบข้าง 
พฤติกรรมในการสืบพันธุ์เริ่มขึ้นในระหว่างเดือนเมษายนถึงสิงหาคม โดยจะวางไข่โดยการก่อหวอดตามผิวน้ำติดกับพืชน้ำหรือวัสดุต่าง ๆ มักวางไข่ในช่วงกลางวันที่มีแดดรำไร หลังวางไข่เสร็จแล้วตัวพ่อปลาจะเป็นผู้ดูแลไข่จนฟักเป็นตัว ตัวเมียวางไข่ครั้งละ 4,000–10,000 ฟอง ในการเลี้ยงทางเศรษฐกิจนิยมให้เป็นการผสมพันธุ์หมู่
ปลาสลิดเป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจที่สำคัญอีกชนิดหนึ่งของไทย นิยมแปรรูปเป็นปลาแห้งหรีอปลาเค็ม โดยเกษตรกรจะเลี้ยงในบ่อดิน โดยฟันหญ้าให้เป็นปุ๋ยและเกิดแพลงก์ตอนเพื่อเป็นอาหารปลา โดยพื้นที่เลี้ยงปลาสลิดที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ อำเภอบางบ่อและอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ที่เรียกว่า "ปลาสลิดบางบ่อ" นอกจากนี้ยังมีอีกแหล่งหนึ่งที่เคยมีชื่อในอดีต คือที่ตำบลดอนกำยาน อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี แต่ปัจจุบันพื้นที่เลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
มีชื่อเรียกในภาษามลายูว่า "เซอปัตซียัม" ภาษาอังกฤษเรียกว่า "ปลากระดี่หนังงู" (Snakeskin gourami) และมีชื่อเรียกในราชาศัพท์อีกว่า "ปลาใบไม้" ทั้งนี้เนื่องจากคำว่า "สลิด" เพี้ยนมาจากคำว่า "จริต" พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้ทรงแนะนำให้เรียกปลาสลิดในหมู่ราชบริพารว่า "ปลาใบไม้" เพราะทรงเห็นว่ามีรูปร่างเหมือนใบไม้ 
ปัจจุบัน ยังมีการเพาะเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เช่นเดียวกับปลากระดี่นาง ปลากระดี่หม้อ และปลากระดี่มุก
อาลฟงส์ เดอ ลามาร์ตีน

อาลฟงส์ มารี หลุยส์ เดอ พรา เดอ ลามาร์ตีน (21 ตุลาคม ค.ศ. 1790 - 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1869) เป็นนักเขียน กวี และนักการเมืองชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากบทกวีกึ่งอัตชีวประวัติเรื่อง "Le Lac" ("The Lake") ที่พรรณนาถึงความรักอันแรงกล้าจากมุมมองของบุรุษผู้เป็นทุกข์จากความสูญเสีย ลามาร์ตีนมีความเชี่ยวชำนาญในการเลือกใช้ถ้อยคำในบทกวีภาษาฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในบรรดานักเขียนชาวฝรั่งเศสจำนวนไม่มากที่นำงานเขียนมาใช้ในแวดวงการเมือง เขาเขียนเรื่อง "Histoire des Girondins" ในปี ค.ศ. 1847 เป็นการยกย่องกลุ่มการเมือง Girondist
ถือกันว่าลามาร์ตีนเป็นกวียุคจินตนิยมคนแรกของฝรั่งเศส (แม้ว่า Charles-Julien Lioult de Chênedollé จะเริ่มงานกวีจินตนิยมร่วมยุคสมัยเดียวกัน) และถือว่าเป็นผู้มีอิทธิพลสำคัญของงานของ Paul Verlaine และกลุ่มศิลปินสัญลักษณ์นิยม (Symbolism)
ซัดเดน แอตแทค

ซัดเดน แอตแทค  เป็นเกมออนไลน์แนวเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ผู้พัฒนาหลักของเกมคือ บริษัท เกมไฮ (GameHi. Inc.) จากประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งปัจจุบัน ซัดเดน แอดแทค ได้เปิดให้บริการในประเทศไทยโดยบริษัทเอเชียซอฟท์
หมาไม้

หมาไม้ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Martes flavigula") เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดหนึ่งในอันดับสัตว์กินเนื้อ มีรูปร่างคล้ายพญากระรอกดำ ("Ratufa bicolor") มีลักษณะเด่นคือ ตั้งแต่ใต้คอลงไปถึงหน้าอกมีสีเหลือง ส่วนหัวด้านบนมีสีดำ ขาสั้นเมื่อเทียบกับขนาดตัว ตัวผู้มีฟันเขี้ยวขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย หางยาวพอ ๆ กับความยาวลำตัว หมาไม้ชนิดย่อยที่อาศัยอยู่ทางภาคเหนือของทวีปเอเชียจะมีขนาดใหญ่กว่าชนิดที่อาศัยอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตร
มีความยาวลำตัวและหัว 45 – 60 เซนติเมตร ความยาวหาง 38 – 43 เซนติเมตร น้ำหนัก 2 – 3 กิโลกรัม
หมาไม้เป็นสัตว์ที่มีกลิ่นตัวแรงมาก มีความคล่องแคล่วปราดเปรียวมาก สามารถหากินได้ทั้งบนต้นไม้และพื้นดิน กินอาหารได้หลากหลายประเภททั้งพืชและสัตว์ ทั้งสัตว์ฟันแทะ, แมลง, สัตว์เลื้อยคลาน, นก หรือ ไข่นก บางครั้งอาจเข้ามาหาอาหารที่นักท่องเที่ยวป่าทิ้งไว้ตามเต๊นท์ นอกจากนี้ยังสามารถกินผึ้งและน้ำผึ้งเหมือนหมีได้อีกด้วย มักหากินในเวลากลางวัน แต่บางครั้งอาจหากินในเวลากลางคืน มักจะหากินแต่เพียงลำพังหรือเป็นคู่ไม่มากกว่านั้น หมาไม้ตัวเมียจะตั้งท้องนาน 220 – 290 วัน ออกลูกครั้งละ 3 – 5 ตัว อายุขัยในสถานที่เลี้ยงประมาณ 14 ปี 
เป็นสัตว์ที่มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตะวันออกของอัฟกานิสถาน, ภาคเหนือของปากีสถาน, รัฐแคชเมียร์และรัฐอัสสัมของอินเดีย, ภาคเหนือของพม่า, ภาคใต้และภาคตะวันออกของจีน, ไต้หวัน, ไทย, ลาว, ตอนเหนือของกัมพูชา, ภาคเหนือและภาคกลางของเวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว
สถานะของหมาไม้ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
จาโกโม เลโอปาร์ดี

จาโกโม ตัลเดการ์โด ฟรันเชสโก ดี ซาเลส ซาเวรีโอ ปีเอโตร เลโอปาร์ดี (29 มิถุนายน ค.ศ. 1798 - 14 มิถุนายน ค.ศ. 1837) เป็นกวี นักเขียน นักปรัชญา และนักภาษาศาสตร์ชาวอิตาลี ผลงานของเขามีแนวคิดทางด้านประวัติศาสตร์และความเป็นจักรวาล ขณะเดียวกันก็มีความสวยงาม เมื่ออายุเพียง 17 ปีเขาได้เขียนเรื่อง "L'appressamento della morte" ซึ่งเป็นบทกวีเกี่ยวกับประสบการณ์แห่งความตาย อันเป็นสิ่งที่เลโอปาร์ดีเห็นว่าเป็นความสงบสบาย ยุคของผลงานสำคัญของเขาเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1818 จากผลงานเรื่อง "All'Italia and Sopra il monumento di Dante" ซึ่งโดดเด่นในแง่มุมเกี่ยวกับชีวิต
วัดเจดีย์เจ็ดแถว

วัดเจดีย์เจ็ดแถว เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ตัววัดตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางเมืองบนแนวแกนเดียวกับวัดช้างล้อม โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ สำหรับที่มาของชื่อมาจากความเข้าใจของพื้นที่ในช่วงแรกที่พบว่าวัดแห่งนี้มีจำนวนเจดีย์ด้านหน้าและด้านข้างที่เรียงรายกันอยู่ 7 แถว แต่ตอนหลังทางกรมศิลปากรได้ขุดแต่งเพิ่มเติมทำให้พบว่ามีทั้งหมด 9 แถว 
วัดเจดีย์เจ็ดแถวมีเอกลักษณ์โดดเด่นคือ องค์เจดีย์จำนวนมากกว่า 33 องค์ที่ถูกจัดเรียงตามคติจักรวาล มีรูปแบบทางสถาปัตยกรรมแตกต่างกันหลายแบบ เช่น เจดีย์ประธานรูปดอกบัวตูม หรือทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ เจดีย์ทรงลังกา เจดีย์ทรงปราสาทห้ายอด หรือเจติยวิหารทรงพุกาม สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ จึงทรงสันนิษฐานว่าวัดแห่งนี้น่าจะมีลักษณะการใช้งานเป็นสุสานหลวงกลางเมือง
ประวัติ.
สาเหตุความเป็นมาที่วัดนี้ชื่อว่า "วัดเจดีย์เจ็ดแถว" นั้น ชื่อนี้เป็นชื่อที่เรียกขึ้นภายหลังโดยราษฎรในท้องถิ่น สาเหตุที่เรียกเนื่องจากพบเจดีย์จำนวนมากมายหลายแถวภายในวัด
วัดเจดีย์เจ็ดแถวนี้น่าจะเป็นวัดที่มีความสำคัญมากวัดหนึ่งในเมืองศรีสัชนาลัย เนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในแนวแกนหลักของเมือง พิจารณาได้จากตำแหน่งที่ตั้งของเมือง อีกทั้งยังมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ราษฎรธรรมดาจะเป็นผู้สร้างขึ้น ดังปรากฏในพระราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในหนังสือ "เที่ยวเมืองพระร่วง" ระบุว่า "วัดเจดีย์เจ็ดแถวนี้เป็นวัดใหญ่ เพราะฉะนั้นจำจะต้องลองสันนิษฐานดูว่าเป็นของใคร นายเทียนกล่าวว่า วัดนี้เดิมเขาเรียกว่า วัดกัลยานิมิต เพราะว่านางพญาธิดาแห่งพระมหาธรรมราชา (บาธรรมราช) เป็นผู้สร้างขึ้น นายเทียนอ้างหนังสือที่ไฟไหม้นั้นเป็นพยานอีก" ส่วน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีพระวินิจฉัยว่าวัดนี้เป็นวัดที่มีความสวยงามกว่าวัดอื่น ๆ อาจเป็นวัดของกษัตริย์ที่ครองเมืองนี้ และเจดีย์รายอื่น ๆ คงเป็นที่บรรจุพระอัฐิของเจ้านายในราชวงศ์สุโขทัย
สถาปัตยกรรม.
เจดีย์รายที่วัดเจดีย์เจ็ดแถวมีรูปแบบที่ได้รับอิทธิพลศิลปะจากที่ต่าง ๆ หลายแห่ง เช่น ลังกา และพุกาม ด้านหลังเจดีย์ประธานมีเจดีย์รายที่มีลักษณะเด่น คือฐานเป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมจัตุรัส ยอดเป็นทรงกลม ภายในเจดีย์มีซุ้มโถงส่วนซุ้มโถงเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปูนปั้นมีภาพจิตรกรรมเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้าและเหล่าเทวดากษัตริย์ 
เจดีย์รายที่มีลักษณะเด่นองค์หนึ่งเรียกว่า เจดีย์ทรงปราสาท คือซุ้มจรนัมด้านหลังของเรือนธาตุ ทำเป็นซุ้มมณฑปมีเรือนยอดข้างบนสูงเป็นซุ้มทางทิศตะวันตกมีพระพุทธรูปปางนาคปรกประดิษฐานอยู่เป็นพระพุทธรูปปางนาคปรกสมัยสุโขทัย รวมทั้งหมดแล้ววัดเจดีย์เจ็ดแถวมีเจดีย์รายและอาคารขนาดเล็กแบบต่าง ๆ กว่า 33 องค์
ปลาตะกรับ

"สำหรับปลาตะกรับอย่างอื่น ดูที่: ปลาตะกรับ"
ปลาตะกรับ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Scatophagus argus") เป็นปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะกรับ (Scatophagidae) มีรูปร่างสั้น ด้านข้างแบนและกว้างมาก หัวทู่ ปากเล็ก หางมน เกล็ดเป็นแบบสากขนาดเล็ก สีพื้นลำตัวมีสีแตกต่างกันมากอาจเป็นสีเขียว สีเทา หรือสีน้ำตาล ครึ่งบนของลำตัวสีเข้มกว่าและมีแถบสีเทาเข้มหรือดำพาดขวางหลายแนวและแตกเป็นจุดที่ด้านล่างหรือเป็นแต้มเป็นจุดทั่วตัวดูคล้ายเสือดาว ครีบต่าง ๆ มีสีเหลืองอ่อนอมเทา 
ปลาตัวผู้จะมีหน้าผากโหนกนูนกว่าตัวเมียแต่ขนาดลำตัวจะเล็กกว่าเล็กน้อย เส้นก้านครีบหลังชิ้นที่ 4 จะยาวที่สุด ขณะที่ตัวเมียเส้นก้านครีบหลังเส้นที่ 3 จะยาวที่สุด ก้านครีบแข็งที่หลังรวมถึงที่ท้องมีความแข็งและมีพิษแบบอ่อน ๆ เป็นอันตรายได้เมื่อไปสัมผัสถูกก่อให้เกิดความเจ็บปวด บริเวณส่วนหัวของตัวเมียบางตัวจะเป็นสีแดง โดยลักษณะดังกล่าวจะเห็นได้ชัดเจนเมื่อปลามีความยาวมากกว่า 4 นิ้วขึ้นไป ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 38 เซนติเมตร
ปลาตะกรับเป็นปลาทะเลที่สามารถปรับตัวให้อาศัยอยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ โดยปกติจะอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลใกล้ปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางตั้งแต่ตะวันออกกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียตะวันออก ไปจนถึงเขตโอเชียเนีย
สำหรับปลาในบางพื้นที่มีความหลากหลายทางสีมาก เช่น ปลาบางกลุ่มจะมีลายพาดสีดำเห็นชัดเจนตั้งแต่ส่วนหัว และลำตัวมีสีแดงเข้มจนเห็นได้ชัด ถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยที่มีชื่อเรียกว่า "ปลาตะกรับหน้าแดง" ("S. a." var. rubifrons)
เป็นปลาที่อาศัยอยู่เป็นกลุ่ม กินอาหารได้ทั้งพืชน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก นิยมตกเป็นเกมกีฬาและใช้รับประทานเป็นอาหารเป็นที่นิยมอย่างมากโดยเฉพาะในภาคใต้ สามารถนำไปปรุงเป็นแกงส้มแต่เมื่อรับประทานต้องระวังก้านครีบ นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามอีกด้วย โดยในที่เลี้ยง ปลาตะกรับเป็นปลาที่สามารถทำความสะอาดตู้ได้เป็นอย่างดี เพราะสามารถกินตะไคร่น้ำและสาหร่ายบางชนิดได้ แต่เป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าวพอสมควร ปัจจุบันกรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม โดยฤดูผสมพันธุ์มีตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงพฤษภาคมของปีถัดไป
ชื่ออื่น ๆ เรียกว่า "ปลากระทะ" หรือ "ปลาแปบลาย" ในภาษาใต้เรียกว่า "ปลาขี้ตัง" และชื่อในแวดวงปลาสวยงามจะเรียกว่า "ปลาเสือดาว" ตามลักษณะลวดลายบนลำตัว แต่ปลาตะกรับมีครีบหลังและครีบก้นที่มีหนามแหลมซึ่งอาจแทงถูกมือมนุษย์ได้ โดยมักจะเกิดขึ้นเมื่อปลดปลาออกจากเครื่องมือประมง แต่ก่อให้เกิดพิษน้อยมาก
เซ็ชโชและคัมปากุ

ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น เซ็ชโช (; โรมาจิ: "Sesshō") เป็นยศของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ สำหรับจักรพรรดิที่ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าจะปกครองก่อนที่พระองค์จะเจริญพรรษาพอที่จะปกครองประเทศ เซ็ชโชจะว่าราชการแทน และ คัมปากุ (; โรมาจิ: "Kanpaku") เป็นตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ทรงเจริญพระชนพรรษาแล้ว โดยอ้างว่าพระจักรพรรดิทรงไม่รู้เรื่องงานบริหารประเทศ จึงต้องให้คัมปากุ คอยช่วยบริหารจัดการ ตลอดสมัยเฮอัง อำนาจการบริหารประเทศอยู่ในสองตำแหน่งนี้ คือ เซ็ชโช และคัมปากุตลอด 500 ปี ผูกขาดโดยคนของตระกูลฟูจิวาระ และสายย่อยของตระกูลนี้ตลอด โดยเราจะเรียกตระกูลเหล่านี้ว่าเซ็กกัง หรือตระกูลผู้สำเร็จราชการนั่นเอง ภายหลังจากสมัยเฮอังอำนาจอยู่ในมือของรัฐบาลทหาร โดยโชกุนปกครองประเทศแทน โดยผู้สำเร็จราชการของโชกุนจะเรียกว่า "ชิกเก็ง" (; โรมาจิ: "Shikken"; : ชิกเก็ง)
ที่มาและความสำคัญในประวัติศาสตร์.
ในอดีตนั้นสมาชิกของพระราชวงศ์ จะเป็นผู้ดำรงตำแหน่งเซ็ชโชเอง เช่น จักรพรรดิโอจิน เมื่อทรงพระเยาว์พระราชมารดาของพระองค์จักรพรรดินีจินกู เป็นปกครองประเทศแทน แต่ก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัด โดยเซ็ชโชคนแรกของญี่ปุ่นคือ เจ้าชายโชโตกุ ผู้สำเร็จราชการใน จักรพรรดินีซูอิโกะ
ตระกูลฟูจิวาระเป็นตระกูลหลักที่ผูกขาดตำแหน่งเซ็ชโชและคัมปากุ โดยส่วนมากจะถูกผูกขาดโดยฟูจิวาระสายฮอกเกะ(สายเหนือ) โดยคนแรกคือ ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ
ในปี ค.ศ. 858 ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ ได้เป็นเซ็ชโชคนแรกที่ไม่ได้มาจากราชวงศ์ ในปี ค.ศ. 876 ฟูจิวาระ โนะ โมโตซูเนะ หลานชายและบุตรบุญธรรมของโยชิฟูซะ ได้สถาปนาตนเองเป็นคัมปากุคนแรก
หลังจากฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ และ ฟูจิวาระ โนะ โยริมิจิ นั้นในศตวรรษที่ 12 ได้มีตระกูลใหม่ๆซึ่งเป็นเชื้อสายของตระกูลฟูจิวาระ เข้ามาครองสองตำแหน่งนี้แทนหลังจากการเสียชีวิตของ ฟูจิวาระ โนะ โยริมิจิคือ ตระกูลโคโนเอะ ตระกูลคูโจ ตระกูลอิจิโจ ตระกูลทากัตสึกาซะ และ ตระกูลนิโจ โดยตระกูลโคโนเอะและตระกูลคูโจได้สืบเชื้อสายจากฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิ ส่วนตระกูลอื่น ๆ ทั้งสามนั้นแยกออกมาจากสองตระกูลนี้ และผูกขาดสองตำแหน่งนี้กันจนถึงสมัยเมจิ
สำนักคัมปากุได้ล่มสลายลงหลังจากการมีนายกรัฐมนตรี คนแรกในสมัยเมจิ จักรพรรดิเมจิได้สั่งปิดสำนักคัมปากุลง ในปัจจุบันภายใต้กฎของราชสำนักพระจักรพรรดิตำแหน่งเซ็ชโช ต้องจำกัดให้เฉพาะบุคคลในราชวงศ์เท่านั้น เช่น สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะในสมัยที่ยังทรงเป็น เจ้าชายฮิโรฮิโตะ ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทน สมเด็จพระจักรพรรดิไทโช พระบิดาที่ประชวร ส่งผลให้เหล่าตระกูลเซ็สกังทั้งหลายหมดความสำคัญลงไป
ทอฟฟี

ทอฟฟี  หรือ ลูกกวาด เกิดจากการเดือดของกากน้ำตาลหรือน้ำตาล ควบคู่ไปกับเนย และในบางครั้งอาจมีแป้งด้วย โดยจะต้องมีอุณหภูมิความร้อนประมาณ 150-160 องศาเซลเซียส (302-310 องศาฟาเรนไฮต์) ในการเตรียมอาหารบางครั้งทอฟฟีถูกจัดไว้ควบคู่กับมะพร้าวหรือลูกเกด
รายชื่อประเทศเรียงตามการผลิตกาแฟ

การปลูกกาแฟในประเทศไทย.
สำหรับประเทศไทยปลูกกาแฟโรบัสตาร้อยละ 98 โดยมากปลูกทางภาคใต้ เช่น ระนอง สุราษฎร์ธานี และชุมพร อีกประมาณร้อยละ 2 เป็นกาแฟอะแรบิกาซึ่งปลูกมากตามดอยต่าง ๆ ทางภาคเหนือ กาแฟที่มีชื่อเสียงของไทยได้แก่ กาแฟดอยช้าง ซึ่งปลูกบนดอยช้าง จังหวัดเชียงราย ถือว่าเป็นกาแฟได้จากกระบวนการผลิตที่ได้มาตรฐานระดับสากล และรสชาติดีเทียบเคียงกับกาแฟที่มีชื่อเสียงของโลก ส่วนแหล่งปลูกอื่นๆ ในภาคเหนือได้แก่ บ้านแม่กำปอง อำเภอแม่ออน, บ้านแม่ตอนหลวง อำเภอดอยสะเก็ด, บ้านแม่หลอด อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ และ สวนยาหลวง บ้านสันเจริญ อำเภอท่าวังผา, บ้านมณีพฤกษ์ อำเภอทุ่งช้าง, บ้านห้วยโทน อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน เป็นต้น
ผู้ส่งออกหลักเรียงตามประเทศ.
จากข้อมูลของ World Atlas ผู้ส่งออกเมล็ดกาแฟหลักในปี 2019 ได้แก่
วัดเขาสุวรรณคีรี

วัดเขาสุวรรณคีรี เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย วัดตั้งอยู่บริเวณจุดสูงสุดของเขาพนมเพลิง ซึ่งเป็นเนินเขาเดียวกับวัดเขาพนมเพลิงที่ตั้งอยู่ห่างออกไป 200 เมตร ทางทิศตะวันออกของวัดเขาสุวรรณคีรี เนินเขาพนมเพลิงนี้อยู่บริเวณด้านตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมือง ทางขึ้นวัดใช้เส้นทางเดียวกับวัดเขาพนมเพลิงที่สามารถเดินต่อเนื่องเชื่อมต่อกันได้ ได้แก่ ทางขึ้นหลักเป็นบันไดศิลาแลง และทางขึ้นบริเวณทางด้านหลังมณฑปวัดเขาพนมเพลิง
องค์ประกอบภายในวัดเขาสุวรรณคีรีประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก ได้แก่ (1) วิหาร (2) เจดีย์ประธานทรงลังกาขนาดใหญ่ที่ประดิษฐ์บนฐานสูง 5 ชั้น ปัจจุบันมีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ และ (3) เจดีย์ราย มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์จุดเด่นคือมีแนวกำแพงล้อมพร้อมกับทวารบาล ที่มีการตกแต่งด้วยทวารบาลรูปคน รูปสิงห์
สถานที่ตั้ง.
วัดเขาสุวรรณคีรีตั้งอยู่บนเนินเขาอีกยอดหนึ่งในเทือกเขาเดียวกันแต่อยู่คนละยอดกับวัดเขาพนมเพลิงทางทิศตะวันตก หรือหากเดินเท้าขึ้นมาจากด้านวัดเขาพนมเพลิง วัดนี้จะอยู่ด้านหลังเขาพนมเพลิงไปทางทิศตะวันตกโดยมีทางเดินเชื่อมถึงกันห่างออกไปประมาณ 200 เมตร ทางขึ้นเป็นบันไดจำนวนหลายสิบขั้นทำจากศิลาแลงขนาดกว้างประมาณ 6 เมตร
สถาปัตยกรรม.
วัดเขาสุวรรณคีรีสามารถมองเห็นยอดเจดีย์ที่สูงเด่นเป็นสง่าได้จากทางเข้าจุดขายบัตรเข้าชมอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยเนื่องจากตั้งอยู่บนเนินเขา โดยมีกลุ่มโบราณสถานที่สำคัญคือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ก่อด้วยศิลาแลง ฐานของเจดีย์ทำสูงขึ้นไปถึง 5 ชั้นและยังมีความสมบูรณ์ค่อนข้างมากเมื่อขึ้นเป็นยังชั้นสูงสุดของฐานเจดีย์ประธานมองไปด้านหลัง สามารถเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยได้ สำหรับลานชั้นต่างๆ ของเจดีย์ประธานมีขนาดกว้างขวางพอสมควรสันนิษฐานว่าใช้สำหรับเป็นลานประทักษิณ โดยมีซุ้มพระทั้ง 4 ด้าน ตรงก้านฉัตรมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางลีลารอบก้านฉัตรเช่นเดียวกับวัดช้างล้อมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสซ้อนกันสามชั้น ด้านหน้าเจดีย์ เป็นวิหารขนาด 7 ห้อง ฐานวิหารและเจดีย์รายก่อด้วยศิลาแลง ปัจจุบันเหลือเพียงเสาและฐานวิหาร สำหรับด้านหลังเจดีย์ประธานมีเจดีย์ขนาดปานกลางรูปร่างทรงกลมล้อมรอบด้วยแนวศิลาแลง ตรงกำแพงแก้วชั้นในทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีรูปยักษ์ปูนปั้นขนาดใหญ่และรูปสัตว์ รูปปูนปั้นเหล่านี้ชำรุดและล้มลงอยู่บนพื้นดิน ลักษณะของรูปยักษ์คล้ายกับรูปสัตว์ที่มีอยู่วัดช้างล้อมมาก สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยใกล้เคียงกัน เจดีย์ทรงลังกาซึ่งเป็นโบราณสถานหลักของวัด
เมื่อลงจากวัดเขาสุวรรณคีรีจะมีทางแยกลงมาทางด้านขวา ไม่ต้องเดินย้อนกลับไปยังวัดเขาพนมเพลิง ก็สามารถลงมายังด้านล่างซึ่งมีทางเดินเชื่อมไปยังทางขึ้นวัดเขาพนมเพลิงได้เช่นเดียวกันและวัดเขาสุวรรณคีรีถัดจากวัดเขาพนมเพลิงไปทางทิศตะวันออก
ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ

ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ  พัฒนาขึ้นเพื่อใช้ใน Cappuccino สำหรับใช้ทำ web application ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ มีลักษณะวากยสัมพันธ์คล้ายคลึงกับภาษาอ็อบเจกทีฟ-ซี แต่ใช้ ECMAScript หรือ JavaScript แทนส่วนที่เป็นภาษาซี ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ ในแบบที่ใช้บนเว็บจะใช้ runtime ที่พัฒนาเลียนแบบ Objective-C runtime โดยตัวโปรแกรมจะใช้ชุดคำสั่งภาษา ECMAScript คอมไพล์ชุดคำสั่งภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ เป็น ECMAScript ก่อน ทั้งนี้ นอกจากใช้ในการทำเว็บแอปพลิเคชันแล้ว ยังมีการเริ่มใช้ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจเพื่องาน application scripting ด้วย
ตัวอ่อน

ตัวอ่อน  เป็นระยะที่ยังเจริญไม่เต็มวัยระยะหนึ่งของสัตว์ ซึ่งต้องผ่านกระบวนการเมตามอร์โฟซิสก่อนเป็นตัวเต็มวัย สัตว์ที่มีพัฒนาการแบบอ้อม (indirect development) เช่น แมลง สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือไนดาเรียนมักมีระยะตัวอ่อนอยู่ในวงจรชีวิตด้วย
ลักษณะของตัวอ่อนมักจะต่างจากตัวเต็มวัยมาก (ดังเช่นหนอนผีเสื้อกับผีเสื้อ) อีกทั้งมีโครงสร้างและอวัยวะที่ต่างออกไป ซึ่งไม่ปรากฏในตัวเต็มวัย อาหารการกินก็อาจต่างกันด้วย
ตัวอ่อนมักมีการปรับเปลี่ยนเพื่ออยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ต่างจากของตัวเต็มวัย ตัวอ่อนบางชนิดเช่นลูกอ๊อดอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำแทบจะตลอด แต่สามารถอาศัยอยู่นอกแหล่งน้ำได้เมื่อเจริญเป็นกบตัวเต็มวัย ตัวอ่อนจะได้รับที่หลบภัยจากผู้ล่าและลดการแข่งขันแย่งทรัพยากรกับประชากรตัวเต็มวัย จากการที่อาศัยในสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน
สัตว์ในระยะตัวอ่อนจะกินอาหารเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเปลี่ยนผ่านไปสู่ตัวเต็มวัย สิ่งมีชีวิตบางชนิดเช่นโพลีคีตและเพรียงมีตัวเต็มวัยที่ไม่สามารถเคลื่อนที่แต่มีตัวอ่อนที่เคลื่อนที่ได้ และใช้ระยะตัวอ่อนเพื่อแพร่กระจายตัว
ตัวอ่อนบางชนิดต้องอาศัยตัวเต็มวัยคอยป้อนอาหารให้ แมลงพวก Hymenoptera ที่มีกลุ่มสังคมแท้หลายชนิดมีตัวอ่อนที่ตัวเมียวรรณะคนงาน (worker) คอยป้อนอาหารให้ ต่อกระดาษ ("Ropalidia marginata") ตัวผู้สามารถทำหน้าที่ป้อนอาหารตัวอ่อนได้แต่ประสิทธิภาพด้อยกว่า โดยใช้เวลามากกว่าในการให้อาหารแต่ตัวอ่อนกลับได้อาหารปริมาณน้อยกว่า
มิจฉาวณิชชา

มิจฉาวณิชชา คือ การค้าขายที่ผิด หรือไม่ชอบธรรม หมายถึง บุคคลไม่ควรค้าขาย สิ่งเหล่านี้ ซึ่งถือว่าเป็นอันตรายต่อเพื่อนมนุษย์ต่อสัตว์และต่อสภาพแวดล้อม ประกอบด้วย
บิกแบนด์

บิ๊กแบนด์  เป็นลักษณะการรวมกันของการเล่นดนตรีในดนตรีแจ๊ส ได้รับความนิยมในยุคสวิง ต้นทศวรรษ 1930 จนถึงปลายยุค 1940 บิ๊กแบนด์โดยทั่วไปมักประกอบด้วยนักดนตรีประมาณ 12 ถึง 25 คน เล่นเครื่องดนตรีแซกโซโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน และเครื่องให้จังหวะ
คำว่า แจ๊สแบนด์, สเตจแบนด์, แจ๊สออร์เคสตร้า, โซไซตีแบนด์ และแด๊นสแบนด์ อาจมีใช้อธิบายถึงบิ๊กแบนด์ก็ได้
วงศ์ปลาตะกรับ

วงศ์ปลาตะกรับ  เป็นวงศ์ปลาน้ำเค็มในอันดับ Perciformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Scatophagidae (/สแคท-โต-ฟา-กิ-ดี้/)
มีรูปร่างทั่วไปแบนข้างมาก เกล็ดละเอียดเป็นแบบสากมือ และติดแน่นกับลำตัว ครีบหลังตอนแรกเป็นครีบแข็ง ครีบหลังตอนหลังจะอ่อนนุ่ม ก้านครีบหลังก้านแรกเป็นครีบแข็งและชี้ไปด้านหน้า ครีบหางตัดตรงและมีก้านครีบจำนวนมาก ตามลำตัวจะมีจุดสีดำหรือลวดลายกระจายไปทั่วต่างกันไปตามสกุลและสายพันธุ์ มีฟันที่เพดานปากและขากรรไกร ไม่มีหนามบนกระดูกโอเปอร์คัลและกระดูกพรีโอเปอร์คัล มีเส้นข้างลำตัวโค้งและสมบูรณ์ 
เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่งทะเลเขตอบอุ่น พบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, ทะเลแดง, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ซูลาเวซี, อินโดนีเซีย ตลอดจนถึงโซนโอเชียเนีย พบในประเทศไทยเพียงชนิดเดียว คือ ปลาตะกรับ ("Scatophagus argus") โดยปกติแล้วปลาในวงศ์นี้จะสามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ แต่จะวางไข่ในที่น้ำเค็มแบบน้ำทะเล มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 30-40 เซนติเมตร
มีทั้งหมด 4 ชนิด ใน 2 สกุล ซึ่งทั้งหมดนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม หรือตกเป็นเกมกีฬาและรับประทานเป็นอาหารในบางประเทศ โดยแบ่งออกเป็น
สกุล "Scatophagus"
สกุล "Selenotoca"
กระบวนการผลิตกาแฟ

กระบวนการผลิตกาแฟ คือ กระบวนการเปลี่ยนเมล็ดกาแฟให้กลายเป็นกาแฟพร้อมดื่ม
การบ่ม.
ในการผลิตกาแฟ วิธีที่ยังไม่เป็นที่รู้จักกันดีนักวิธีหนึ่งได้แก่การบ่ม (Aging) กาแฟหลายๆ ประเภทจะมีคุณภาพดีขึ้นเมื่อผ่านการบ่ม รสเปรี้ยวของมันจะลดลง ในขณะที่ความกลมกลืนของรสชาติโดยรวมก็จะเพิ่มขึ้น ผู้ผลิตหลายๆ รายมักจะขายเมล็ดกาแฟออกไปหลังจากได้บ่มเอาไว้แล้วถึง 3 ปี และร้านที่ขึ้นชื่อเป็นพิเศษบางร้าน (เช่น "Toko Aroma" ในเมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย) ถึงกับบ่มเมล็ดที่ยังไม่ได้คั่วไว้ถึง 8 ปีทีเดียว
การบด.
ความละเอียดของกากที่ได้จากการบดมีผลอย่างมากต่อรสชาติ ยิ่งบดกาแฟละเอียดเท่าไร ก็จะยิ่งได้รสชาติที่เข้มข้นและครบบริบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น เหตุผลหลักที่บางคนไม่บดละเอียดมากนัก คือเพื่อไม่ให้กากสามารถผ่านตัวกรองชนิดหยาบๆ ออกไปได้ (เช่น cafetière) การผลิตกากกาแฟพร้อมชงมีสามวิธีด้วยกัน
การคั่วเมล็ดกาแฟ

การคั่วเมล็ดกาแฟ หมายถึงการนำเมล็ดกาแฟมาคั่วเพื่อนำมาใช้ดื่ม
กระบวนการ.
กระบวนการคั่วเป็นขั้นตอนที่ขาดไม่ได้ในการที่จะได้กาแฟรสชาติดีสักถ้วยหนึ่ง. เมื่อถูกคั่ว เมล็ดกาแฟสีเขียวก็จะพองออกจนเกือบจะมีขนาดเป็นสองเท่าของของเดิม พร้อมทั้งเปลี่ยนสีและความหนาแน่นไป เมื่อเมล็ดได้รับความร้อน มันจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองและในที่สุดก็จะกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนๆ แบบสีของผลอบเชย (cinnamon) และมันก็จะมีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าจะถูกยกออกจากความร้อน พร้อมกันนี้ เราก็จะเห็นน้ำมันออกมาตามผิวของเมล็ด ในการคั่วแบบอ่อนๆ กาแฟจะเก็บรสชาติดั้งเดิมไว้ได้ดีกว่า รสชาติดั้งเดิมนี้จะขึ้นอยู่กับดินและสภาพอากาศในที่ที่ต้นกาแฟได้เติบโตขึ้นมา. เมล็ดกาแฟจากพื้นที่ที่มีชื่อเสียง เช่น เกาะชวา และประเทศเคนยา จะถูกคั่วเพียงอ่อนๆ เท่านั้นเพื่อให้ยังคงรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์อยู่ให้มากที่สุด
ยิ่งเมล็ดกาแฟถูกคั่วให้เข้มมากขึ้นเท่าไหร่ รสชาติดั้งเดิมของมันก็จะยิ่งถูกบดบังด้วยรสที่เกิดจากการคั่วมากขึ้นเท่านั้น กาแฟบางประเภทที่ถูกคั่ว จนรสชาติแทบจะไม่ได้บ่งบอกถึงสถานที่ปลูกเลย จะถูกขายโดยใช้ระดับของการคั่วเป็นหลัก โดยเริ่มตั้งแต่ "อบเชยคั่วอ่อนๆ (Light Cinnamon Roast) " ไปจนถึง "การคั่วแบบเวียนนา (Vienna Roast) " และ "การคั่วแบบฝรั่งเศส (French Roast) " และอื่นๆ
ในศตวรรษที่ 19 เมล็ดกาแฟมักจะถูกซื้อขายขณะที่ยังเป็นเมล็ดเขียวๆ อยู่ และก็มักจะนำไปคั่วในกระทะสำหรับทอด การคั่วในลักษณะนี้ต้องใช้ความชำนาญสูงมาก สำหรับการสูญเสียรสชาติของเมล็ดที่ยังไม่ได้คั่วนั้น สามารถป้องกันได้โดยการบรรจุในห่อสุญญากาศ แต่ปัญหาก็คือการที่เมล็ดกาแฟจะปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เป็นวันๆ หลังจากที่ถูกคั่วเสร็จใหม่ๆ ผู้ผลิตจึงต้องปล่อยให้กาแฟที่คั่วแล้วค้างไว้ก่อนที่จะนำไปบรรจุลงห่อสุญญากาศได้ ด้วยเหตุนี้เทคโนโลยีสองชนิดจึงได้ถูกพัฒนาขึ้นมา บริษัทอิลลี (Illy) ได้ใช้กระป๋องอัดความดัน (pressurized can) ส่วนผู้ผลิตกาแฟคั่วรายอื่นๆ ใช้วิธีการบรรจุเมล็ดทั้งอันลงในถุงทันทีที่คั่วเสร็จโดยใช้วาล์วปล่อยความดัน (pressure release valves).
วัดเขาพนมเพลิง

วัดเขาพนมเพลิง เป็นโบราณสถานภายในกำแพงเมือง อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาพนมเพลิงใกล้กำแพงเมือง ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ มีความสูงจากพื้นประมาณ 25 เมตร ทางขึ้นวัดมี 2 ทาง ได้แก่ทางขึ้นหลักเป็นบันไดศิลาแลงกว้างประมาณ 6 เมตร จำนวน 114 ขึ้น และทางขึ้นบริเวณทางด้านหลังมณฑปวัด
วัดเขาพนมเพลิง ประกอบด้วย (1) วิหารขนาดประมาณ 14x20 เมตร ปัจจุบันหลงเหลือเพียงเสา (2) เจดีย์ประธานทรงลังกาซึ่งเป็นรูปแบบงานศิลปะสุโขทัยตอนปลาย (3) เจดีย์รายจำนวน 3 องค์ และ (4) พระมณฑป ซึ่งคนในพื้นที่เรียกว่า "ศาลเจ้าแม่ละอองสําลี"
ประวัติ.
เขาพนมเพลิงปรากฏในพงศาวดารเหนือตอนที่เกี่ยวกับการสร้างเมืองสวรรคโลก (ศรีสัชนาลัย) โดยกำหนดให้เขาพนมเพลิงอยู่กลางเมืองและได้สร้างวัดไว้บนเขาพนมเพลิง ดังกล่าวอ้างไว้ดังนี้ 
"กล่าวสำหรับเขาพนมเพลิงนั้นเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ สำหรับประกอบพิธีบูชาไฟดังปรากฏข้อความในพงศาวดารเหนือ กล่าวถึงฤๅษีสัชนาลัยสั่งสอนบาธรรมราชว่า "สูเจ้าจงเอาพนมเพลิงเข้าไว้ในเมือง เป็นที่สร้างพรตบูชากูณฑ์ผู้เฒ่าจะสั่งสอน จงทำตามคำ" 
จากประวัติในพงศาวดาวดังกล่าวหมายถึงเคยมีการใช้เขาพนมเพลิงเป็นแหล่งประกอบพิธีบำเพ็ญพรต แล้วจุดอัคคีบูชาเทวะเป็นเจ้า โดยกำหนดให้วัดเขาพนมเพลิงตั้งอยู่กลางเมืองศรีสัชนาลัย เป็นชัยภูมิของการสร้างเมืองให้โดดเด่นนั่นคือเป็นการสร้างมืองศรีสัชนาลัยที่โอบล้อมภูเขานี้ไว้ใจกลางเมือง เพื่อให้เป็นชัยภูมิอันเหมาะสมยิ่งในการประกอบพิธีดังกล่าว 
สถาปัตยกรรม.
โบราณสถานที่อยู่บนเนินเขานี้ประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงลังกา ก่อด้วยศิลาแลง ตั้งแต่ก้านฉัตรขึ้นไปพังทลายหมด และมีวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปที่ยังมีความสมบูรณ์อยู่พอสมควร ส่วนด้านหลังเจดีย์ประธานเมีเจดีย์ราย 3 องค์ และมีทางเดินลงมายังลานกว้างซึ่งมีมณฑปก่อด้วยศิลาแลง ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกพื้นสูง หลังคาโค้งแหลมขนาดใหญ่ ซึ่งชาวบ้านในพื้นที่เรียกว่า "ศาลเจ้าแม่ละอองสำลี" ลักษณะของศาลนี้มีความคล้ายคลึงกับมณฑปที่พบที่วัดบริเวณทางเข้า อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
การเตรียมกาแฟ

การชง.
การชงกาแฟมีหลากหลายวิธี ซึ่งสามารถแบ่งเป็นประเภทตามการให้น้ำกับกากกาแฟ ได้สี่ประเภทหลักๆ ดังนี้
กาแฟทุกแบบที่ได้กล่าวมานี้ต่างใช้กากกาแฟชงกับน้ำร้อน กาแฟอาจถูกปล่อยค้างอยู่หรือไม่ก็ถูกกรองออกไป แต่ละวิธีต่างต้องการความละเอียดของการบดแตกต่างกันไป เครื่องทำกาแฟแบบไฟฟ้าสามารถต้มน้ำและชงผงที่ละลายได้ โดยไม่ต้องพึ่งคนมากนัก และบางประเภทก็มีตัวตั้งเวลาด้วย พวกที่ดื่มกาแฟอย่างจริงจังมักจะรังเกียจวิธีการที่สะดวกสบายแบบนี้ ซึ่งมักจะทำให้สูญเสียรสชาติและกลิ่นที่ดีไป คนกลุ่มนี้มักจะโปรดปรานกาแฟที่เพิ่งบดใหม่ๆ และวิธีการชงแบบดั้งเดิมมากกว่า