pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
นักบุญจอร์จและมังกร (ราฟาเอล)

นักบุญจอร์จและมังกร  เป็นจิตรกรรมตู้ (cabinet painting) ซึ่งเป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา 
ราฟาเอลเขียนภาพ “นักบุญจอร์จและมังกร” ระหว่างปี ค.ศ. 1504 ถึงปี ค.ศ. 1506 ภาพนี้และภาพ “นักบุญจอร์จ” ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส และ “นักบุญไมเคิล” ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในปารีส มีความคล้ายคลึงกันสองประการ ประการแรกคือหัวเรื่องซึ่งทั้งสามภาพเป็นเรื่องของอัศวินหนุ่มที่ต่อสู่กับมังกร ประการที่สองคือลักษณะการเขียน ทั้งสามภาพจัดอยู่ในภาพเขียนสมัยฟลอเรนซ์ของราฟาเอลที่ได้รับอิทธิพลบางอย่างจากช่างเขียนแบบเออร์บิโนที่ทำงานอยู่ในหรือมีภาพเขียนในฟลอเรนซ์ในขณะนั้น แต่อิทธิพลส่วนใหญ่ของสามภาพนี้มาจากภาพเขียน “ยุทธการอันเกียริ” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี ที่พาลัซโซเวคคิโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งเป็นตัวอย่างของฉากการต่อสู้ในยุทธการ (สภาพของภาพเขียนเสื่อมลงอย่างรวดเร็วและในปัจจุบันไม่มีเหลือไห้เห็นแล้ว เพราะดา วินชีทดลองใช้วิธีการเขียนใหม่แต่ไม่ได้ผล) อิทธิพลอื่นก็เป็นภาพเขียนเฟล็มมิช --โดยเฉพาะภาพเขียนโดย เฮียโรนิมัส บอส ราฟาเอลใช้แสงสว่างจัดและลักษณะอัปลักษณ์ของสัตว์ในภาพที่เป็นลักษณะเด่นของงานเขียนของบอส -- ซึ่งทำให้เห็นว่างานจากทางเหนือของยุโรปยังมีอิทธิพลต่องานเขียนบริเวณเออร์บิโน
ภาพเขียนนี้แสดงถึงอิทธิพลต่างๆ ที่ราฟาเอลได้ศึกษาและรับมา ในขณะเดียวกันก็แสดงถึงปัญหาทางการเขียนภาพซึ่งราฟาเอลยังประสพอยู่และมาแก้ไขและวิวัฒนาการในภาพต่างๆ ที่เขียนขึ้นต่อมา
ภาพเขียนนี้เดิมเป็นงานเขียนชิ้นเอกของงานสะสมของปิแอร์ โครซาท์ ซึ่งขายผ่านเดนนิส ดิเดโรท์ (Denis Diderot) ให้แก่ พระจักรพรรดินีนาถแคทเธอรีนที่ 2 แห่งรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1772 ภาพเขียนตั้งแสดงอยู่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กราวร้อยห้าสิบปี และเป็นภาพที่นิยมที่สุดภาพหนึ่งในบรรดางานสะสมของพระเจ้าซาร์ แต่ในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1931 บอลเชวิค (Bolsheviks) ขายภาพเขียนให้แก่แอนดรูว์ เมลลอน (Andrew Mellon) ผู้มอบให้แก่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
การคืนพระชนม์ของพระคริสต์ (ราฟาเอล)

"ดูบทความหลักที่ พระเยซูคืนชีพ"
การคืนพระชนม์ของพระคริสต์ (Resurrection of Chris) หรือบ้างเรียก การคืนพระชนม์ฉบับของคินแนร์ด (ตามชื่อลอร์ดคินแนร์ดเจ้าของเดิม) (The Kinnaird Resurrection) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เซาเปาลูในประเทศบราซิล
ราฟาเอลเขียนภาพ “การคืนพระชนม์ของพระคริสต์” ระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1502 และอาจจะเป็นภาพหนึ่งในบรรดาภาพแรกๆ ที่ราฟาเอลเขียน อาจจะเป็นภาพบนส่วนหนึ่งของฐานแท่นบูชา (predella) แต่ไม่ทราบว่าสำหรับแท่นบูชา แต่ก็มีผู้เสนอว่าอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของ แท่นบูชาบารอนชิ (Baronci altarpiece) ซึ่งเป็นงานแรกที่มีหลักฐานว่าเป็นงานจ้างชิ้นแรก
ฉากประดับแท่นบูชาบารอนชี

ฉากประดับแท่นบูชาบารอนชี  เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์ ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซิวิคา โทซิโอ มาร์ติเน็นยาที่เบรสเชียในประเทศอิตาลี 
ราฟาเอลเขียนภาพ “ฉากประดับแท่นบูชาบารอนชี” ระหว่างปี ค.ศ. 1501 ถึงปี ค.ศ. 1501 เป็นงานชิ้นแรกที่มีหลักฐานการจ้างสำหรับเป็นฉากประดับแท่นบูชาในโบสถ์น้อยบารอนชี ในโบสถ์ซานอากอสติโน ที่ซิตาดิคาสเตลโลใกล้เมืองอูร์บีโน ฉากประดับแท่นบูชาได้รับความเสียหายอย่างหนักระหว่างแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1789 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 ส่วนต่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็ถูกแบ่งแยกกันไปเป็นของเจ้าของหลายคน
ประวัติศาสตร์.
เมื่อวันที่10 ธันวาคม ค.ศ. 1500 ราฟาเอลและเอวันเจลิสตา ดา เปียน ดี เมเลโต (Evangelista da Pian di Meleto) ช่างเขียนสูงอายุจากเวิร์คช็อพของโจวันนี ซันตี (Giovanni Santi) บิดาของราฟาเอลได้รับค่าจ้างให้เขียนภาพใหญ่สำหรับเป็นฉากแท่นบูชาที่อุทิศให้แก่นักบุญนิโคลัสแห่งโตเลนตีโน (Nicholas of Tolentino) สำหรับโบสถ์น้อยบารอนชิ สัญญาจ้างระบุถึงราฟาเอลว่าเป็น “magister” หรือ “มาสเตอร์” ราฟาเอล เขียนเสร็จเมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1501
กลางภาพเป็นนิโคลัสแห่งโตเลนตีโนยืนกลางซุ้มโค้งโดยมีปีศาจอยู่ที่เท้า ข้าง ๆ เป็นทูตสวรรค์สามองค์ เหนือนักบุญเป็นพระเจ้าพระบิดา (God the Father) ที่ถือมงกุฏในมือล้อมรอบไปด้วยหัวเทวดา ทางด้านซ้ายเป็นพระนางมารีย์พรหมจารีและนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป 
ระหว่างแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1789 ฉากแท่นบูชาได้รับความเสียหายอย่างหนักจนต้องเลื่อยออกเป็นชิ้นๆ และตั้งแสดงแต่ชิ้นส่วนที่ไม่ได้รับความเสียหาย ในปีเดียวกัน สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 6 ทรงซื้อชิ้นส่วนต่างๆ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของวังวาติกัน ชิ้นส่วนจึงอยู่ในวังวาติกันมาจนมาถึงปี ค.ศ. 1849 แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีหลักฐานว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับชิ้นส่วนเหล่านั้น หลายปีหลังจากนั้นนักวิชาการก็สืบหาจนพบหกชิ้น สี่ชิ้นเป็นส่วนหนึ่งของภาพเขียนเอก อีกสองชิ้นเป็นส่วนหนึ่งของฐานแท่นบูชา (predella) 
ภาพที่เป็นภาพที่จินตนาการว่าเป็นภาพทั้งชิ้นเขียนแทนรูปเดิมเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 สำหรับซิตตา ดิ คาสเตลโล ส่วนภาพร่างที่ราฟาเอลเขียนสำหรับงานเดิมอยู่ที่หอวิจิตรศิลป์แห่งลิลล์และที่พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียน (Ashmolean Museum) ที่อ็อกฟอร์ด จากภาพที่หลงเหลือทำให้สรุปได้ว่าการออกแบบทั้งหมดของแท่นบูชาทำโดยราฟาเอลแต่การเขียนภาพราฟาเอลเขียนร่วมกับเอวันเจลิสตา ดา เปียน ดี เมเลโต โดยราฟาเอลอาจจะเป็นผู้เขียนตัวฉากแท่นบูชาและเมเลโตเขียนฐานแท่นบูชา
พยาธิวิทยาคลินิก

พยาธิวิทยาคลินิก หรือเวชศาสตร์ชันสูตร  เป็นการแพทย์เฉพาะทางที่เกี่ยวกับการวินิจฉัยโรคโดยอาศัยการวิเคระห์ทางห้องปฏิบัติการทางการแพทย์จากสิ่งส่งตรวจเช่นสารน้ำในร่างกาย เลือด หรือปัสสาวะ โดยอาศัยความรู้ทางเคมีคลินิก จุลชีววิทยาคลินิก โลหิตวิทยา และพยาธิวิทยาโมเลกุล (molecular pathology) ซึ่งแพทย์ด้านนี้จะทำงานร่วมกันกับนักเทคนิคการแพทย์
พยาธิวิทยาคลินิกเป็นหนึ่งในสองแขนงวิชาหลักของพยาธิวิทยา ซึ่งได้แก่พยาธิกายวิภาคและพยาธิวิทยาคลินิก พยาธิแพทย์อาจต้องศึกษาทั้งสองสาขาวิชาซึ่งเรียกว่า พยาธิวิทยาทั่วไป (general pathology)
พยาธิวิทยาคลินิกแบ่งออกได้อีกเป็นสาขาวิชาย่อยหลักๆ ได้แก่ เคมีคลินิก (clinical chemistry) , โลหิตวิทยาคลินิก (clinical hematology) , เวชศาสตร์การบริการโลหิตหรือธนาคารเลือด และจุลชีววิทยาคลินิก
แม่พระเปซาโร

พระแม่มารีเปซาโร (ภาษาอิตาลี: Pala Pesaro หรือ Madonna di Ca' Pesaro; ภาษาอังกฤษ: Pesaro Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันอยู่ที่บาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริที่เมืองเวนิสในประเทศอิตาลี 
ทิเชียนเขียนภาพ “พระแม่มารีเปซาโร” ระหว่างปี ค.ศ. 1519 ถึงปี ค.ศ. 1526 สำหรับชาเปลของตระกูลเปซาโรที่ซื้อจากบาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ (Santa Maria Gloriosa dei Frari) ในปี ค.ศ. 1518 โดยได้รับจ้างจากจาโคโป เปซาโร (Jacopo Pesaro) จาโคโปเป็นบาทหลวงของพาฟอส (Paphos) ในไซปรัส และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการกองเรือของพระสันตะปาปาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6
โครงสร้างและเนื้อหาของภาพ.
ทิเชียนแสดงภาพของผู้อุปถัมภ์ในท่าคุกเข่าต่อหน้าพระแม่มารีโดยมี นักบุญปีเตอร์เป็นผู้นำเฝ้าซึ่งจะเห็นได้จากกุญแจใหญ่บนบันไดที่เป็นสัญลักษณ์ของพระองค์ โครงสร้างของภาพเป็นสามเหลี่ยมที่ดึงไปสู่พระแม่มารีและจาโคโปในสามเหลี่ยมรอง ตำแหน่งของพระแม่มารีบนสุดของบันไดให้ความหมายว่าอยู่ในฐานะ “พระแม่มารีแห่งบันได” (Madonna della Scala) ซึ่งหมายถึงบันไดที่นำไปสู่สวรรค์
ธงใหญ่สีแดงทางซ้ายของภาพมีตราประจำพระองค์ของพระสันตปาปาอยู่ตรงกลางและของจาโคโปอยู่ข้างล่าง และใต้ธงมีขุนนางที่ไม่ทราบนามที่มากับนักโทษสองคน คนหนึ่งที่โพกผมเป็นชาวตุรกีและอีกคนหนึ่งเป็นมัวร์ ซึ่งอาจจะหมายถึงชัยชนะของจาโคโปต่อตุรกีในปี ค.ศ. 1502 ทางด้านขวามีนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิเชื่อมสมาชิกห้าคนของตระกูลเปซาโรที่คุกเข่าอยู่กับพระเยซู ซึ่งเป็นการเสนอว่าการพบพระเยซูเป็นการนำไปสู่ความปลดเปลื้องจากบาป หลังนักบุญฟรานซิสเป็นนักบุญแอนโทนีแห่งปาดัว ทั้งสองคนเช่นเดียวกับนักบุญเบอร์นาดิโนแห่งเซียนนาเป็นนักบวชฟรานซิสกันซึ่งเป็นนิกายของบาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ
สมาชิกห้าคนของตระกูลเปซาโรคุกเข่านิ่งอยู่ในภาพขณะที่ผู้อื่นทำท่าทางต่างๆ อยู่ในโครงสามเหลี่ยม เหนือบันไดเป็นคอลัมน์ยักษ์ที่ด้านบนถูกปาดออกเพื่อให้อยู่สร้างสามเหลี่ยมเพื่อเน้นโครงสร้างทั่วไปของภาพ บนเมฆมียุวเทพที่ตัวหนึ่งถือกางเขน พระเยซูยืนเล่นอยู่บนตักของพระแม่มารีขณะที่มองไปทางนักบุญฟรานซิสผู้มองตอบ ผ้าที่ใช้ในการแต่งตัวเป็นผ้าที่มีเนื้อหรูหราโดยเฉพาะเครื่องแต่งกายและธง สีเสื้อผ้าทำให้สว่างขึ้นด้วยแสงที่จัดและมืดจากท้องฟ้าและแสงที่กระทบผิวน้ำของเวนิสก็ดูเหมือนจะยิ่งทำให้ภาพสว่างมากขึ้น
องค์ประกอบ.
เมื่อเขียนฉากแท่นบูชา ทิเชียนก็วางภาพที่ไม่เหมือนการวางภาพที่เคยทำกันมาก่อนหน้านั้นคือแทนที่จะวางให้ผู้มีความสำคัญของภาพที่ในกรณีคือพระแม่มารีและพระบุตรให้อยู่กลางภาพ ทิเชียนวางหนักไปทางด้านหนึ่ง การเลือกวางภาพเช่นนี้ทำให้เพิ่มความรู้สึกว่ามีความเคลื่อนไหวในภาพมากขึ้น ที่นำไปสู่การเขียนภาพแบบบาโรกในสมัยต่อมาที่เป็นการสร้างองค์ประกอบที่สลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น
ไลฟ์ออฟไรอัน

ไลฟ์ออฟไรอัน  เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ ที่ตามติดชีวิตนักสเกตบอร์ดอาชีพที่ชื่อ ไรอัน เช็กเลอร์ โดยในแต่ละตอนมีความยาวประมาณ 22 นาที เป็นเรื่องราวชีวิตของไรอัน และครอบครัวของเขา รวมถึงเพื่อน ในเรื่องราวของครอบครัว การหาแฟน รวมถึงในฐานะโปรสเกตบอร์ด โดยส่วนมากของหลาย ๆ ตอนจะถ่ายทำในละแวกบ้านของเช็กเลอร์ในแซนเคลเมนที รัฐแคลิฟอร์เนีย
การออกอากาศ.
รายการผลิตโดยคาร์โบนเอนเทอร์เทนเมนต์ ให้กับทางเอ็มทีวี ออกอากาศทางเอ็มทีวี, เอ็มทีวี 2, เอ็มทีวียุโรป, เอ็มทีวีโปแลนด์, เอ็มทีวีเอเดรีย, เอ็มทีวีฮังการี, เอ็มทีวีโรมาเนีย, เอ็มทีวีโปรตุเกส, เอ็มทีวีเซ็นทรัล, เอ็มทีวีแคนาดา, เอ็มทีวีอิตาลี, เอ็มทีวีนิวซีแลนด์ ,เอ็มทีวียูเค, เอ็มทีวีลาตินอเมริกา, เอ็มทีวีเอเชีย และเอ็มทีวีไทยแลนด์ โดยออกอากาศครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อ 27 สิงหาคม ค.ศ. 2007 เวลา 22.30 น่. หลังจากนั้นออกอากาศฤดูกาลที่สองเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2008
รายชื่อภาพเขียนโดยราฟาเอล

"ดูบทความหลักที่ ราฟาเอล"
รายชื่อภาพเขียนโดยราฟาเอล  เป็นรายการภาพเขียนสีน้ำมันและจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอล ซานซิโอ ที่รู้จักกันสั้นๆ ว่า “ราฟาเอล” ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลี ราฟาเอลมีงานเขียนมากมายแม้ว่าจะเสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง 37 ปีและงานเกือบทั้งหมดก็ยังคงมีอยู่โดยเฉพาะงานที่ทำในวังวาติกันที่ราฟาเอลและผู้ช่วยตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่มารู้จักกันว่า “ห้องราฟาเอล” งานเขียนของราฟาเอลมิใช่เป็นงานที่มีฝีมือเป็นเอกแต่ยังเป็นงานที่มีอิทธิพลต่อนักเขียนมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ19
รายชื่อภาพเขียนโดยฮีเยโรนีมึส โบส

รายชื่อภาพเขียนโดยฮีเยโรนีมึส โบส เป็นรายการภาพเขียนที่เขียนโดยฮีเยโรนีมึส โบส ผู้เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) คนสำคัญของประเทศเนเธอร์แลนด์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมันและบานพับภาพ
ภาพเขียน.
"เรียงตามชื่อภาษาอังกฤษ"
จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม

จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม (ภาษาอังกฤษ: The Baptism of Constantine) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยผู้ช่วยของราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ผู้ที่น่าจะเป็นผู้เขียนคือจานฟรานเชสโค เพ็นนิ (Gianfrancesco Penni) ภาพเขียนอยู่ในวังวาติกันในประเทศอิตาลี 
จานฟรานเชสโค เพ็นนิเขียนภาพนี้ระหว่างปี ค.ศ. 1517 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 เพ็นนิกับสมาชิกในเวิร์คช็อพของราฟาเอลก็วาดภาพที่ได้รับค่าจ้างไว้จนเสร็จ ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” (Stanze di Raffaello) ภายในวังวาติกัน 
ภาพ “จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม” ตั้งอยู่ภายในห้องโถงคอนแสตนติน (Sala di Costantino) ในภาพเป็นภาพจักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต ทรงคุกพระเพลาเพื่อรับศีลจุ่มสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 1 แต่จิตรกรใช้เครื่องหมายของพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ผู้ที่เป็นผู้สั่งจ้างให้เขียนภาพบนผนังให้เสร็จแทนที่ พระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ทรงสั่งให้เขียนต่อจากงานที่ค้างไว้ระหว่างที่หยุดไปในสมัยพระสันตะปาปาเฮเดรียนที่ 6
ขณะที่ภาพมีลักษณะทั่วไปเป็นแบบสมัยเรอเนซองส์สูง แต่ภาพหมู่ชนในภาพมีเป็นลักษณะแบบลัทธิแมนเนอริสม์ที่ออกไปทางซับซ้อนและไม่ประสานกัน
สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง

สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง หรือเรียกสั้นๆ ว่า ศูนย์เคนเนดี  เป็นโรงละครแห่งชาติตั้งอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำโพโตแม็คติดกับวอเตอร์เกทคอมเพล็กซ์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีเอ็ดเวิร์ด เดอร์เรลล์ สโตน (Edward Durrell Stone) เป็นสถาปนิก เปิดเพื่อการแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อค.ศ. 1971
ศูนย์เคนเนดีเป็นองค์การที่เป็นเอกลักษณ์ในการแสดงถึงความร่วมมือของรัฐบาลและเอกชนเพราะตัวสิ่งก่อสร้างเป็นทั้งอนุสาวรีย์ที่สร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดีและโรงละครแห่งชาติซึ่งครอบคลุมการให้การศึกษาและเผยแพร่การศึกษาซึ่งได้รับเงินทุนเกือบทั้งหมดจากการขายตั๋วการแสดงและทุนที่ได้รับจากเอกชน, บริษัท, และองค์การส่วนบุคคล
ตัวสิ่งก่อสร้างออกแบบโดยสถาปนิกเอ็ดเวิร์ด เดอร์เรลล์ สโตน และสร้างโดยผู้รับเหมาจอห์น แม็คเชน (John McShain) จากฟิลาเดลเฟีย ศูนย์เคนเนดีบริหารโดยสถาบันสมิธโซเนียนโดยได้รับเงินงบประมาณทุกปีจากรัฐบาลกลางในการบำรุงรักษาและบริหารตัวสิ่งก่อสร้าง
นักบุญเซบาสเตียน (ราฟาเอล)

นักบุญเซบาสเตียน (ภาษาอังกฤษ: St. Sebastian) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่อัคคาดิเมียคาร์รารา, เบอร์กาโมในประเทศอิตาลี 
ราฟาเอลเขียนภาพ “นักบุญเซบาสเตียน” ระหว่างปี ค.ศ. 1501 ถึงปี ค.ศ. 1502 เป็นงานเขียนอีกมุมหนึ่งของการวางแบบแบบเปรูจิโน และใช้สีที่ใสที่เป็นลักษณะของฟรานเชสโค ฟรังเคียที่ผสมผสานกันในลักษณะที่ทราบได้ว่าเป็นงานของราฟาเอล ความสามารถในการวางองค์ประกอบของภาพที่ชัดเจนและสมดุลกลายมาเป็นเอกลักษณ์ของงานของราฟาเอลรวมทั้งการทำให้ภาพมีความรู้สึกสงบราบรื่น
ในรูปนักบุญเซบาสเตียนถือศรซึ่งเป็นสัญลักษณ์ในการมรณะสักขีของพระองค์ระหว่างนิ้วมือที่เพรียวงาม ทรงสวมเสื้อคลุมสีแดงและเสื้อปักทองพร้อมด้วยผมยาวประบ่าที่จัดไว้ ไม่มีสิ่งใดในภาพที่แสดงถึงความทารุณที่จะมาถึง ลักษณะนี้เป็นเอกลักษณ์ของงานที่ไม่ลงชื่อที่ได้รับการบ่งว่าเป็นงานสมัยแรกๆของราฟาเอล การใช้เครื่องตกแต่งที่สวยงามและอารมณ์คำนึงทำให้นึกถึงงานของเปรูจิโน
ซับดิวิชันเซอร์เฟซ

ซับดิวิชันเซอร์เฟซ (Subdivision surface) ในงานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ หรือที่บางครั้งเรียกย่อ ๆ ว่า sub-d (ซับดี) หมายถึงการแบ่งพื้นผิวของโพลีกอนออกเป็นพื้นผิวย่อย ๆ โดยอาจใช้ขั้นตอนวิธีต่าง ๆ คำนวณเพื่อเพิ่มจำนวนหน้าโพลีกอน โดยในแต่ละขั้นตอนวิธีก็อาจให้ผลที่แตกต่างกันออกไป ในลักษณะงานทั่วไปจะใช้ซับดิวิชันเซอร์เฟซ เพิ่มพื้นผิวเพื่อให้โพลีกอนดูเรียบเนียนขึ้น หรืออาจใช้เพียงเพื่อแบ่งจำนวนหน้าเพิ่มเติมโดยรักษารูปทรงตั้งต้นไว้ก็ได้ ทั้งนี้ อาจทำซับดิวิชันซ้อนกันหลายชั้น (level) ในลักษณะของการเรียกซ้ำ (recursion)
การเพิ่มความเรียบเนียนให้พื้นผิวแบบจำลองสามมิติ.
ความเรียบของพื้นผิวหลังจากแบ่งซับดิวิชันมักขึ้นอยู่กับการเรียงตัวของโพลีกอน ในการสร้างแบบจำลองสามมิตินิยมใช้โพลีกอนสี่เหลี่ยม มากกว่า โพลีกอนสามเหลี่ยม หากต้องการให้พื้นผิวที่สร้างขึ้นเรียบไม่ขรุขระ นอกจากนี้ การเรียงตัวของโพลีกอนสี่เหลี่ยมก็ยังมีผลกับความเรียบของพื้นผิว เช่นแม้จะใช้โพลีกอนสี่เหลี่ยมในการสร้างแบบจำลองทั้งหมด แต่หากมีจุดที่จุดยอดมีขอบมาบรรจบกันด้วยจำนวนไม่เท่ากับ 4 เช่น 3 หรือ 5 ขอบบริเวณรอบจุดเหล่านี้ เมื่อถูกแบ่งซับดิวิชันจะมีความเรียบน้อยกว่าบริเวณที่เกิดจากขอบ 4 ขอบมาบรรจบกัน
ในการจำลองพื้นผิวเรียบ ซับดิวิชันเซอร์เฟซมักถูกใช้ร่วมกับการปรับค่าแนวฉากจุดยอด เช่น การให้แสงเงาแบบฟ็อง เพราะการปรับค่าแนวฉากเป็นการหลอกค่าสะท้อนแสงให้ผิวดูเรียบโดยไม่จำเป็นต้องสร้างพื้นผิวใหม่จริง และช่วยลดจำนวนโพลีกอนที่ต้องเร็นเดอร์
โกซีโมที่ 1 เด เมดีชี

โกซีโมที่ 1 เด เมดีชี  (12 มิถุนายน ค.ศ. 1519 - (21 เมษายน ค.ศ. 1574) เกิดเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1519ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1574 ที่เมืองฟลอเรนซ์เช่นกัน โกซีโมเป็นบุตรของจิโอวานนิ ดาลลา บานเด เนเร (Giovanni dalle Bande Nere) จากฟอร์ลิและ มาเรีย ซาลวิอาติ (Maria Salviati) 
โกซีโมได้รับอำนาจเมื่ออายุได้ 17 ปีเมื่อดยุกอเลสซานโดร เดอ เมดิชิ (Alessandro de' Medici) ถูกลอบฆ่าในปี ค.ศ. 1537 1537 โกซีโมเป็นบุตรคนเดียวของอเลสซานโดรแต่เป็นบุตรนอกสมรสที่มาจากสาขาอื่นของตระกูล และพำนักอยู่ในบริเวณมูเกลโลซึ่งอยู่ห่างไกลจนไม่เป็นที่รู้จักกันในเมืองฟลอเรนซ์ แต่ผู้มีอิทธิพลในเมืองสนับสนุนซึ่งอาจจะเป็นได้ว่ามีความหวังที่จะใช้โกซีโมเป็นหุ่นเพราะอายุยังน้อย แต่โกซีโมเป็นผู้มีความมุ่งมั่นและทะเยอทะยาน ไม่นานก็ยกเลิกข้อสัญญาต่างๆ ที่ทำไว้และมอบอำนาจส่วนใหญ่ให้แก่สภาสี่สิบแปดคนแทนที่
แอชลีย์ โคล

แอชลีย์ โคล  เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษเชื้อสายบาร์เบโดส
ประวัติ.
แอชลีย์ โคลเกิดวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1980ในแถบตะวันออกของลอนดอน มีส่วนสูง ประมาณ 176 เซนติเมตร น้ำหนัก 66 กิโลกรัม มีพ่อเป็นชาวบาร์เบโดส เป็นผลผลิตนักเตะเยาวชนของทีมอาร์เซนอล ในปี 1999/2000 ได้ย้ายไปเล่นกับทีมคริสตัลพาเลซ ในแบบยืมตัว 3 เดือน ลงเล่น 14 นัดทำได้ 1 ประตู และในฤดูกาลนี้เองที่ได้ลงเล่นนัดแรกในเวทีพรีเมียร์ลีกกับอาร์เซนอลในเกมสุดท้ายของลีก
2000-2001
ได้แชมป์พรีเมียร์ลีกครั้งแรกกับอาร์เซนอล และแชมป์เอฟเอคัพ
2006-2007
ย้ายมาอยู่กับเซลซีด้วยค่าตัว 5 ล้านปอนด์ บวกกับวีลียาม กาลัส และลงสนามนัดแรกให้กับเชลซี ในเกมพบกับเบรเมินในสแตมฟอร์ดบริดจ์ เดือนกันยายน 2006
2008-2009
เป็นฤดูกาลที่ 3 สำหรับการย้ายมาอยู่กับเชลซี
2009-2010 ได้คว้าดับเบิลแชมป์กับเชลซี
ชีวิตส่วนตัว.
แอชลีย์ โคล เคยแต่งงานกับ เชอรีล ทวีดี นักร้องวงเกิลส์ อลาวด์ ในปี ค.ศ.2006 และได้หย่าขาดจากกันในปี ค.ศ. 2010 ก่อนที่ในเวลาต่อมาเขาจะได้พบกับ ชารอน คานู นางแบบชาวอิตาลี เมื่อครั้งเขาเล่นฟุตบอลที่อิตาลีให้กับสโมสรโรมา โดยทั้งคู่ได้คบหากันและมีบุตรชายคนแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.2016
รัชวิน คงมาลัย

รัชวิน คงมาลัย (สกุลเดิม: วงศ์วิริยะ; เกิด 18 มกราคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น ก้อย เป็นนักแสดง พิธีกร ดีเจชาวไทย
ประวัติ.
รัชวิน คงมาลัย (สกุลเดิม วงศ์วิริยะ) ชื่อเล่น ก้อย เกิดวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2527 เป็นบุตรสาวคนเดียวของนายธงชัย และนางศลีนา วงศ์วิริยะ มีพี่ชายด้วยกันทั้งหมด2คน จบการศึกษาระดับอนุบาล, ประถมศึกษา, มัธยมศึกษาจากโรงเรียนราชินีบน ระดับอุดมศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีผลงานการแสดงภาพยนตร์สร้างชื่อเรื่อง "รัก/สาม/เศร้า" และยังแสดงละครโทรทัศน์ เรื่อง "บ้านนี้มีรัก" และ "ดิน น้ำ ลม ไฟ"
รัชวิน เป็นหนึ่งในนักวิ่งและทีมงาน ก้าว ที่ริเริ่มโดย อาทิวราห์ คงมาลัย
ชีวิตส่วนตัว รัชวิน แต่งงานกับ อาทิวราห์ คงมาลัย มีบุตรชายและบุตรสาวด้วยกัน 2 คน คือ อาชวิน คงมาลัย ชื่อเล่น น้องทะเล เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2564 และ บุตรสาว คือ วราริน คงมาลัย ชื่อเล่น น้องเวลา เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
ผลงานละคร/ซิทคอม/ซีรีส์.
ผลงานโฆษณา.
โฆษณาออเร้นจ์, red bull extra, u - star, TOT, Scott, ทวิสตี้
รางวัล.
รางวัลที่ได้รับ
ปี พ.ศ. 2552 ได้รับรางวัลสุพรรณหงส์ สาขาผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "รัก/สาม/เศร้า"
วิทยาเซรุ่ม

วิทยาเซรุ่ม หรือวิทยาน้ำเหลือง  เป็นการศึกษาเกี่ยวกับน้ำเลือด โดยทางปฏิบัติแล้วคำนี้หมายถึงการวินิจฉัยโรคโดยการตรวจแอนติบอดีในน้ำเลือด เนื่องจากร่างกายของมนุษย์จะสร้างแอนติบอดีขึ้นมาหลังจากการติดเชื้อเพื่อต่อต้านเชื้อจุลชีพ ต่อต้านโปรตีนที่มาจากภายนอกร่างกาย (เช่นจากการให้โลหิตผิดหมู่เลือด) หรือเป็นการต่อต้านโปรตีนจากร่างกายตัวเอง เช่นในโรคภูมิต้านตนเอง (autoimmune disease)
แพทย์มักสั่งทำการทดสอบทางวิทยาเซรุ่มเพื่อวินิจฉัยหลังสงสัยการติดเชื้อ ในโรครูมาติก และในสถานการณ์อื่น ๆ เช่นการตรวจหมู่เลือด การตรวจเลือดทางวิทยาเซรุ่มยังช่วยวินิจฉัยผู้ป่วยในโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องที่ร่างกายไม่สร้างแอนติบอดี อาทิ X-linked agammaglobulinemia ซึ่งจะแสดงผลการตรวจแอนติบอดีเป็นลบ
วิธีการเลือกเทคนิคการทดสอบทางวิทยาเซรุ่มขึ้นกับชนิดของแอนติบอดีที่เราศึกษา วิธีต่าง ๆ ได้แก่ ELISA, การเกาะกลุ่ม (agglutination) , การตกตะกอน (precipitation) , การตรึงคอมพลีเมนท์ (complement-fixation) , หรือการใช้เทคนิคเรืองแสง fluorescent antibodies
การตรวจทางวิทยาเซรุ่มไม่จำกัดเฉพาะการตรวจน้ำเลือดเท่านั้น แต่สามารถทดสอบในสารน้ำในร่างกายอื่น ๆ เช่น น้ำอสุจิและน้ำลาย ซึ่งมีคุณสมบัติค่อนข้างใกล้เคียงกับน้ำเหลือง
การตรวจทางวิทยาเซรุ่มนอกจากใช้เพื่อวินิจฉัยแล้วยังใช้ในทางนิติวิทยาศาสตร์เพื่อหาตัวผู้กระทำความผิด เช่นการตรวจน้ำอสุจิในคดีข่มขืนกระทำชำเรา เป็นต้น
ยุทธการเกาะครีต

ยุทธการที่เกาะครีต  เป็นชื่อของการรบในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งดำเนินไปบนเกาะครีต ประเทศกรีซ โดยเริ่มต้นในเช้าวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 เมื่อกองทัพนาซีเยอรมนีส่งกองกำลังพลร่ม  เข้ารุกรานเกาะครีตภายใต้ชื่อรหัส "ปฏิบัติการเมอร์คิวรี"  ฝ่ายตั้งรับที่อยู่บนเกาะครีตประกอบด้วยกองทัพกรีซ กองกำลังของฝ่ายสัมพันธมิตร และพลเรือนชาวเกาะครีต 
หลังการสู้รบดำเนินไปได้หนึ่งวัน ฝ่ายเยอรมนีต้องพบกับความสูญเสียอย่างหนักและยังไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ใดๆ ในการรบครั้งนี้ ในวันถัดมา ด้วยปัญหาการสูญเสียการติดต่อและความล้มเหลวในการควบคุมสถานการณ์ของฝ่ายสัมพันธมิตร สนามบินในเมืองมาเล็ม (Maleme) จึงเสียให้แก่ฝ่ายเยอรมนี ทำให้เยอรมนีได้รับกำลังเสริมและครองความเหนือกว่าฝ่ายที่ตั้งรับได้ การสู้รบได้ดำเนินต่อไปอีกเกือบ 10 วันจึงยุติลง
ยุทธการที่เกาะครีตได้สร้างประวัติการณ์ขึ้นใหม่ 3 ประการ คือ เป็นการรบครั้งแรกที่ใช้พลร่มเป็นกำลังรบหลัก เป็นการปฏิบัติการครั้งสำคัญครั้งแรกของฝ่ายสัมพันธมิตรในการใช้สายลับถอดรหัสลับเครื่องอีนิกมาของนาซีเยอรมนี และเป็นครั้งแรกที่การรุกของฝ่ายเยอรมนีที่ได้ประสบกับการต่อต้านอย่างหนักจากประชาชนพลเรือน ด้วยความเสียหายอย่างหนักที่กองกำลังพลร่มได้รับ ทำให้ฮิตเลอร์ได้สั่งยุติการปฏิบัติการขนาดใหญ่สำหรับกองกำลังพลร่ม อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสัมพันธมิตรรู้สึกประทับใจในศักยภาพของกองกำลังพลร่ม จึงได้ริเริ่มการจัดตั้งกองพลพลร่มของตัวเองขึ้นเช่นกัน
ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550

ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 ตั้งอยู่ที่ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร เป็นศูนย์รวมที่ทำการของหน่วยงานราชการ 29 หน่วย เช่น กระทรวงยุติธรรม กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม กระทรวงการต่างประเทศ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยมีแนวคิดในการบริหารพื้นที่ราชพัสดุและทรัพยากรของราชการร่วมกันเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปทรงเปิดอาคารในวันอาทิตย์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
หน่วยงานที่รับผิดชอบ.
หน่วยงานที่รับผิดชอบในการดำเนินโครงการศูนย์ราชการฯคือ บริษัท ธนารักษ์พัฒนาสินทรัพย์ จำกัด
การจัดสรรพื้นที่.
อาคาร D (อาคารจอดรถ).
ศูนย์เปลี่ยนถ่ายการจราจรจากระบบขนส่งสาธารณะสู่ระบบ EV Shuttle Bus ภายในศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติฯ โดยมีทางเดินยกระดับ (Sky Walk) ระยะทาง 205 เมตร บริเวณชั้น 2 เชื่อมต่อกับสถานีศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ ของรถไฟฟ้าสายสีชมพู
ธาร ยุทธชัยบดินทร์

ธาร ยุทธชัยบดินทร์ นักเขียนเชื้อสายไทย-จีน เกิดเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 ที่ โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร มีผลงานวรรณกรรมพิมพ์เผยแพร่ในนิตยสารต่าง ๆ ทั้ง นวนิยาย เรื่องสั้น และบทความ รวมถึงหนังสือเล่มซึ่งได้รับรางวัลระดับประเทศหลายครั้ง
ประวัติ.
ธาร ยุทธชัยบดินทร์ เป็นชาวกรุงเทพมหานครโดยกำเนิด บุตรของนายเสรีชัย (สกุลเดิมแซ่ 陳) และนางพรนับพัน (สกุลเดิม เชาว์กันหา) มีชีวิตวัยเด็กที่ยากลำบากเนื่องจากพ่อแม่หย่าร้างกัน เมื่ออายุ 11 ขวบต้องย้ายไปอยู่ที่จังหวัดนครปฐมอันเป็นบ้านเกิดของบิดา ได้รับการศึกษาจาก โรงเรียนเกื้อวิทยา, โรงเรียนบูรณะศาสตร์, โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย, โรงเรียนไทยวิจิตรศิลป์, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (นิเทศศาสตร์) สมัยเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เขาเริ่มเขียนบทกวีและเรื่องสั้นเป็นงานอดิเรก และมีผลงานตีพิมพ์ติดต่อกันหลายปีในนามปากกาต่าง ๆ เมื่อเติบโตขึ้นก็ทำงานส่งเสียตัวเองเรียนหนังสือด้วยการเป็นจิตรกร ประติมากร ก่อนจะหันเหไปเป็นพนักงานเสิร์ฟ เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล จากนั้นได้สมรสกับนภานุช ณ ถลาง และมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนชื่อณัฏฐ์ภพ ระยะนี้ประกอบอาชีพเป็นครีเอทีฟรายการวิทยุ นักเขียนบทสารคดีวิทยุและโทรทัศน์ พนักงานขาย กองบรรณาธิการ ภายหลังหย่ากับคู่สมรสจึงหันเหไปประกอบอาชีพเป็นพ่อค้าเร่ตามตลาดนัด ต่อมาสอบบรรจุเข้ารับราชการในตำแหน่งนักประชาสัมพันธ์ แต่ปฏิบัติหน้าที่ได้สี่ปีเศษก็ตัดสินใจลาออกมาเขียนหนังสือ ในปี พ.ศ. 2551 ได้สมรสใหม่กับศิราภรณ์ ยุทธชัยบดินทร์ (สกุลเดิม แสนอุบล) และใช้ชีวิตส่วนใหญ่เดินทาง ถ่ายรูป วาดภาพ เขียนหนังสือ
ปัจจุบันย้ายออกจากกรุงเทพฯ ไปปักหลักเขียนบทความและเรื่องสั้นอยู่ที่จังหวัดสกลนคร
เกี่ยวกับงานเขียน.
เริ่มหัดเขียนหนังสือและมีผลงานชิ้นแรกเป็นบทกวีชื่อ "แสวงหา" ตีพิมพ์ในนิตยสารสตรีสาร เมื่อปีพ.ศ. 2522 โดยใช้นามปากกา "ฤสินา" และตีพิมพ์เรื่องสั้นในสตรีสารครั้งแรก เรื่อง"ยุทธการในห้องแล็บ" ปีพ.ศ. 2523 ภายหลังได้ตีพิมพ์เรื่องสั้นและบทกวีอย่างต่อเนื่องอีกสิบกว่าเรื่อง (หลายนามปากกา) จากนั้นหยุดเขียนไปนาน หลายปีต่อมาได้หวนกลับมาเขียนเรื่องสั้นอีก โดยมีผลงานลงพิมพ์ในนิตยสารฟ้าเมืองไทย หน้า “เขาเริ่มต้นที่นี่” ใช้นามปากกา "ฤทธิ์ จิตรา" หลายเรื่องด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีผลงานแปลเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารแพรวอีกหนึ่งเรื่อง (นามปากกา "ปริวรรต")
ปักธงไชย

ปักธงไชย เป็นภาพยนตร์ไทยอิงประวัติศาสตร์ ระบบ 35 มม.อะคาเดมี่ สีอีสต์แมน เสียงพากย์ลงในภาพยนตร์ เป็นของบริษัทละโว้ภาพยนตร์บทพระนิพนธ์, บทภาพยนตร์และลำดับภาพโดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ (ล.อัศวดารา) บันทึกเสียงโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล อำนวยการสร้างและกำกับการแสดงโดยหม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา นำแสดงโดยรัตนาภรณ์ อินทรกำแหง และสมยศ อินทรกำแหง ออกฉายครั้งแรกปลายปี พ.ศ. 2500 ที่โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง ในช่วงต้อนรับปีใหม่ พ.ศ. 2501 
ภาพยนตร์ดังกล่าวใช้เหตุการณ์สงครามปราบฮ่อ สมัยรัชกาลที่ 5 ในปี พ.ศ. 2428 ซึ่งมีน้อยเรื่องที่นำมาใช้เป็นฉากหลักของภาพยนตร์ เนื้อหาว่าด้วยความพยายามของร้อยตรีเต็มและทหารในบังคับบัญชาในการเดินทางจากกองบัญชาการทหารไทยที่เมืองซ่อน เพื่อส่งเสบียง กระสุนปืน และเวชภัณฑ์ ให้แก่ค่ายทหารไทยที่เมืองได ซึ่งกำลังขาดแคลนเสบียงเหล่านี้อย่างมาก โดยจะต้องปิดเป็นความลับมิให้ฝ่ายจีนฮ่อล่วงรู้ เพราะหากความแตก ค่ายทหารไทยที่เมืองไดจะถูกบุกโจมตีจนพ่ายแพ้ในที่สุด
ภาพยนตร์เดินเรื่องชวนติดตามน่าประทับใจ ให้รายละเอียดเพื่อการศึกษาสภาพภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม-ประเพณี เครื่องแต่งกาย รวมทั้งเครื่องประกอบฉากที่ดีเรื่องหนึ่ง โดยเฉพาะค่ายทหารริมแม่น้ำ (สร้างโดย อุไร ศิริสมบัติ นักออกแบบสร้างฉากรางวัลฝ่ายศิลป์ทั้งในและต่างประเทศ) ถ่ายทำใกล้บริเวณสถานที่จริงเพื่อให้ได้บรรยากาศของเหตุการณ์ในอดีตด้วย นับเป็นภาพยนตร์แนวสงครามย้อนยุคที่ต้องใช้เวลาดำเนินงานสร้างรวมทั้งใช้ทุนสูงกว่าปกติที่มีไม่บ่อยนักในวงการภาพยนตร์ไทย
จักรพรรดิซ่งตู้จง

สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งตู้จง  ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 15 แห่งราชวงศ์ซ่ง และจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ซ่งใต้ ทรงครองราชย์ในปี พ.ศ. 1807 (ค.ศ. 1264) สืบแทนจักรพรรดิซ่งลี่จงพระราชปิตุลา ทรงครองราชย์ได้เพียง 10 ปีก็สวรรคตในปี พ.ศ. 1817 (ค.ศ. 1274)
จักรพรรดิซ่งตฺวันจง

ซ่งตฺวันจง (10 กรกฎาคม ค.ศ. 1269 – 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1278) ชื่อตัวว่า จ้าว ชื่อ  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 17 และองค์รองสุดท้ายของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 และองค์รองสุดท้ายของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1276 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1278
จ้าว ชื่อ เป็นโอรสองค์ที่ห้าของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับหยาง จฺวี้เหลียง (楊巨良) มเหสีของซ่งตู้จง ภายหลังได้เป็นพระราชชนนีพันปีหลวงฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังไท่โฮ่ว" (皇太后; "ราชมหาเทวี") จ้าว ชื่อ ยังเป็นพี่ชายของจักรพรรดิสององค์ คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ที่ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ปิ่ง (趙昺)
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1276 ทัพมองโกลของราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ภายใต้การนำของขุนพลปั๋วหยาน (伯顔) ตีหลินอัน (臨安) เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่ง แตก และจับจ้าว เสี่ยน (จักรพรรดิซ่งกง) ไป แต่จ้าว ชื่อ กับจ้าว ปิ่ง หนีรอดไปด้วยความช่วยเหลือของขุนนางจาง ชื่อเจี๋ย (張世傑), เฉิน อี๋จง (陳宜中), ลู่ ซิ่วฟู (陸秀夫), หยาง เลี่ยงเจี๋ย (楊亮節), เหวิน เทียนเสียง (文天祥), และคนอื่น ๆ พวกเขาลี้ภัยมาถึงจินหฺวา (金華) แล้วยกจ้าว ชื่อ ขึ้นเป็น "เทียนเซี่ยปิงหม่าโตว-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (天下兵馬都元帥; "หัวหน้าใหญ่ของไพร่พลทั่วหล้า") และยกจ้าว ปิ่ง ขึ้นเป็น "ฟู่-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (副元帥; "หัวหน้ารอง") ทั้งถวายฐานันดรศักดิ์ "เว่ย์หวัง" (衛王) ต่อจ้าว ปิ่ง ครั้นวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1276 ก็ยกจ้าว ชื่อ วัยเจ็ดชันษา ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากจ้าว เสี่ยน ที่ถูกจับตัวไป ตั้งพิธีสถาปนาในฝูโจว (福州)
ขุนพลปั๋วหยานต้องการปราบปรามราชวงศ์ซ่งให้สิ้นซาก จึงนำทัพมารุกรานใน ค.ศ. 1278 ทำให้จ้าว ชื่อ ต้องลี้ภัยอีกครั้ง ครั้งนี้ จ้าว ชื่อ มุ่งลงใต้ไปจนถึงดินแดนซึ่งปัจจุบันคือฮ่องกง แต่ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1278 นั้นเอง ขณะลงเรือหนีมองโกล จ้าว ชื่อ ตกเรือจนแทบจมน้ำเสียชีวิต แม้ได้รับการช่วยเหลือไว้ทัน แต่ก็เป็นเหตุให้ประชวรจนสิ้นพระชนม์ในไม่กี่เดือนถัดมา จ้าว ปิ่ง น้องชาย ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่สืบราชวงศ์ซ่งต่อไป
ลอนดอนอาย

ลอนดอนอาย  หรือยังรู้จักในชื่อ มิลเลเนียมวีล  เป็นชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดในทวีปยุโรป มีความสูง 135 เมตร (443 ฟุต) และกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมและเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวได้อย่างมากในสหราชอาณาจักร มีผู้มาเยือนมากกว่า 3 ล้านคนต่อปี ส่วนบัตรเข้าชมสำหรับผู้ใหญ่อยู่ที่ 15 ปอนด์ต่อคน ซึ่งในอดีตเคยเป็นชิงช้าสวรรค์ก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก ก่อนจะถูกชิงตำแหน่งไปจากชิงช้าสวรรค์ เดอะ สตาร์ ออฟ นานชาง ในประเทศจีน (160 เมตร) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 ต่อมาภายหลังตำแหน่งตกเป็นของ สิงคโปร์ฟลายเออร์ ในประเทศสิงคโปร์ (165 เมตร) ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 อย่างไรก็ตาม ลอนดอน อาย ก็ยังคงได้รับตำแหน่งจากการให้บริการว่า "ชิงช้าสวรรค์ที่ก่อสร้างด้วยโครงเหล็กค้ำข้างเดียวที่สูงที่สุดในโลก" (เพราะการโครงสร้างทั้งหมดใช้โครงค้ำเหล็กรูปตัว A ในการให้บริการโดยใช้โครงค้ำเพียงแค่ด้านเดียวเท่านั้นไม่เหมือนชิงช้าสวรรค์อื่นๆ ทั่วไป ที่มีโครงค้ำสองข้าง)
ลอนดอน อาย ตั้งอยู่ ณ ที่ฝั่งสุดด้านตะวันตกของสวนจูบิลี่ บนริมฝั่งทางใต้ของแม่น้ำเทมส์ ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ระหว่างสะพานเวสต์มินสเตอร์กับสะพานฮันเกอร์ฟอร์ด โดยสถานที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของโดมแห่งการค้นพบ ที่เคยสร้างขึ้นเพื่อใช้ในงานนิทรรศการเฟสติวัล ออฟ บริเตน ในปี ค.ศ. 1951
การเดินทาง.
สถานีรถไฟของบริษัทการรถไฟแห่งสหราชอาณาจักรที่ใกล้ที่สุด ได้แก่
สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินกรุงลอนดอน ได้แก่
เรือประจำทางเพื่อการท่องเที่ยว ได้แก่
ชัค เบอร์รี

ชาร์ลส เอ็ดวาร์ด แอนเดอร์สัน "ชัค" เบอร์รี  (18 ตุลาคม พ.ศ. 2469 – 18 มีนาคม พ.ศ. 2560) เกิดที่เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี เป็นนักกีตาร์ นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน
ชัค เบอร์รี ถือเป็นบุคคลแถวหน้าของวงการดนตรีร็อกแอนด์โรล จากเว็บไซต์ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม พูดถึงเขาว่า "ถ้าไม่มีใครที่สามารถพูดว่าเป็นคนคิดค้นร็อกแอนด์โรลได้ ชัค เบอร์รี ดูจะเป็นคนที่ใกล้เคียงที่สุดกว่าใครที่เป็นคนนำหลาย ๆ สิ่งรวมเข้าด้วยกัน" จอห์น เลนนอน พูดว่า "ถ้าคุณพยายามตั้งชื่อร็อกแอนด์โรลอีกชื่อหนึ่ง คุณอาจจะเรียกมันว่า ชัค เบอร์รี"
เบอร์รีเป็นหนึ่งในนักดนตรียุคแรก ๆ ที่ติดในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ที่เปิดตัวเมื่อปี 1986 เขาได้รับ Kennedy Center Honors ในปี 2000 และนิตยสารโรลลิงสโตนจัดเขาอยู่อันดับ ที่ 5 ของอันดับ 100 ศิลปินที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล เขายังติดอันดับ 6 ในนิตยสารโรลลิงสโตนอีกหัวข้อ ที่จัดอันดับ 100 นักกีตาร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
คณวัฒน์ วศินสังวร

คณวัฒน์ วศินสังวร อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย และทีมเศรษฐกิจพรรคเพื่อไทย อดีตประธานอนุกรรมการจัดเตรียมข้อมูลศูนย์ปฏิบัติการนายกรัฐมนตรี อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีหลายกระทรวง
ประวัติ.
คณวัฒน์ วศินสังวร เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 จบการศึกษาด้านบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต และนิติศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผ่านการศึกษาหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่น 51 รุ่นน้องของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา มีเพื่อนร่วมรุ่น วปอ.51 ที่เป็นนายทหารระดับคุมกำลัง เช่น พลตรีอุดมเดช สีตบุตร และผ่านการอบรมหลักสูตรการเมืองการปกครอง รุ่น 8 สถาบันพระปกเกล้า อีกทั้งยังเป็น Candidate for Phd หลักสูตรปริญญาเอกด้านการบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย โดยศึกษาและสอบผ่านรายวิชาตามหลักสูตรปริญญาเอก แต่ไม่ได้ทำดุษฎีนิพนธ์จนเสร็จ เนื่องจากต้องลาออกมารับตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2548 ปัจจุบันนายคณวัฒน์ ดำรงตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย ดูแลด้านเศรษฐกิจ การจัดทำนโยบายพรรค และวางยุทธศาสตร์ campaign การหาเสียง
ประวัติการทำงาน.
ประสบการณ์ทางการเมือง.
คณวัฒน์ วศินสังวร ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2548 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรีจนกระทั่งเกิดการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549
ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช และเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง ในรัฐบาลของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์
ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว

ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว  หรือ มินิสโตรก  คือภาวะที่ผู้ป่วยมีการสูญเสียการทำงานของระบบประสาทไปชั่วครู่ ซึ่งเกิดจากการขาดเลือดเฉพาะที่ของสมอง ไขสันหลัง หรือจอตา ลดลง โดยไม่ทำให้เกิดการตายของเนื้อเยื่อที่เป็นผลมาจากการขาดเลือด กลไกการเกิดภาวะนี้เป็นกลไกเดียวกันกับที่ทำให้เกิดโรคสมองขาดเลือดเฉียบพลัน แต่ดั้งเดิมแล้วจะแยกกันโดยอาศัยระยะเวลาที่เกิดอาการเป็นหลัก อย่างไรก็ดีในปัจจุบันจะแยกออกจากกันโดยดูจากภาพถ่ายรังสีว่ามีการตายของเนื้อเยื่อสมองหรือไม่
อาการ.
อาจมีอาการได้หลากหลายขึ้นอยู่กับบริเวณของสมองที่ได้รับผลกระทบ อาการที่พบบ่อยเช่นการสูญเสียการมองเห็นชั่วคราว ("amaurosis fugax"), พูดลำบาก (aphasia), ชาครึ่งซีก (hemiparesis), เหน็บ (paresthesia) ซึ่งมักเป็นครึ่งซีก ภาวะการรับรู้บกพร่องนั้นพบไม่บ่อย เคยมีรายงานกรณีผู้ป่วยที่เป็นอัมพาตในบางส่วนของใบหน้าหรือลิ้นด้วย
โกซีโม เด เมดีชี

โคสิโม เดอ เมดิชิ  (27 กันยายน ค.ศ. 1389 - 1 สิงหาคม ค.ศ. 1464) โคสิโมเกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1389 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของ จิโอวานนิ ดิ บิชชิ เดอ เมดิชิ (Giovanni di Bicci de' Medici) และพิคคาร์ดา บูเอริ โคสิโมสมรสกับคอนเทสสินา เดอ บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1464 ที่คาเร็จจิในประเทศอิตาลี โคสิโมเป็นนักการเมืองคนแรกที่ก่อสร้างความสำคัญของตระกูลเมดิชิซึ่งเป็นเหมือนผู้ปกครองฟลอเรนซ์โดยปริยาย บางครั้งโคสิโมก็รู้จักกันในนามว่า “โคสิโมผู้อาวุโส” (il Vecchio) หรือ “Cosimo Pater Patriae”
มารีอา เด เมดีชี

มารีอา เด เมดีชี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (26 เมษายน ค.ศ. 1575 – 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1642) เสด็จพระราชสมภพที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นพระธิดาของฟรันเชสโกที่ 1 เด เมดีชี และอาร์ชดัชเชสโยฮันนาแห่งออสเตรีย (Archduchess Joanna of Austria) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์บูร์บงระหว่างวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1600 ถึงวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1610 หลังจากพระสวามีถูกลอบปลงพระชนม์ มารีอา เด เมดีชีก็ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระราชโอรสพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีมารีอา เด เมดีชีสวรรคตเมื่อ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1642 ที่โคโลญในประเทศเยอรมนี
เทศบาลเมืองราชบุรี

ราชบุรี เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองฝั่งตะวันตก เขตเทศบาลมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลหน้าเมืองทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 36,040 คน
ชุมชน.
มีทั้งหมด 35 ชุมชนดังต่อไปนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การพิพากษาครั้งสุดท้าย

การพิพากษาครั้งสุดท้าย  เป็นแนวคิดที่พบได้ในศาสนาอับราฮัมและ"ฟราโชเกอเรอตี"ของศาสนาโซโรอัสเตอร์
ศาสนาคริสต์ถือว่าการมาครั้งที่สองของพระเยซูเป็นการพิพากษาครั้งสุดท้ายที่พระเจ้าทรงพิพากษาบรรดาประชาชาติต่าง ๆ ทำให้บางส่วนได้รับความช่วยเหลือ ในขณะที่อีกส่วนถูกสาปแช่ง ศาสนาคริสต์บางนิกายเชื่อว่าประชาชาติส่วนใหญ่ได้รับความช่วยเหลือ บางส่วนเชื่อว่าประชาชาติส่วนใหญ่จะถูกสาปแช่ง และบางส่วนเชื่อว่าไม่มีใครทราบจำนวนผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือและถูกสาปแช่ง แนวคิดการพิพากษาครั้งสุดท้ายพบได้ในพระวรสารในสารบบทั้งหมด โดยเฉพาะในพระวรสารนักบุญมัทธิว ธรรมเนียมในศาสนาคริสต์ก็ปรากฏในศาสนาอิสลามที่มีการระบุถึงวันนี้ในอัลกุรอานหลายซูเราะฮ์ ตามการตีความในบางรูปแบบ
หัวข้อการพิพากษาครั้งสุดท้ายเป็นที่นิยมทำในงานศิลปะต่าง ๆ
ในศาสนาคริสต์.
ในคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าพระเจ้าทรงกำหนดวันหนึ่งไว้เพื่อจะพิพากษาโลก และวันแห่งการพิพากษานั้นจะยาวนานหนึ่งพันปี พระเจ้าจะทรงทำลายองค์ประกอบต่างๆของสังคมมนุษย์ที่เสื่อมทรามและกำจัดคนชั่ว ผู้รอดชีวิตจากอวสานของยุคนี้คือ "คนเป็น" ที่จะถูกพิพากษา ในช่วงการพิพากษาซึ่งยาวนานหนึ่งพันปีนั้น พระเยซูพร้อมด้วยชายและหญิง 144,000 คนที่ถูกปลุกขึ้นจากตายสู่ชีวิตในสวรรค์จะปกครองแผ่นดินโลก ในวันพิพากษา ซาตานและเหล่าผีปิศาจจะถูกจำกัดไม่ให้มีอำนาจครอบงำกิจการของมนุษย์
ปีเอโตร โลเรนเซตตี

ปีเอโตร โลเรนเซตตี (ราว ค.ศ. 1280 - 1348) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมแผง
ปีเอโตร โลเรนเซตตีเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1280 ที่ เซียนนา ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตด้วยกาฬโรคเช่นเดียวกับอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติน้องชายที่เป็นจิตรกรเช่นกันเมื่อปี ค.ศ. 1348 ที่เซียนนา ปีเอโตรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ปีเอโตรมีผลงานราวระหว่าง ค.ศ. 1306 ถึง ค.ศ. 1345
ประวัติ.
ปีเอโตรได้รับอิทธิพลจากจิโอวานนี ปิซาโนและจอตโต ดี บอนโดเน และทำงานด้วยกันกับซิโมเน มาร์ตินิที่อาซิซิ ปีเอโตรและน้องชายอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเป็นผู้นำการภาพเขียนแบบธรรมชาตินิยมในศิลปะการเขียนในเซียนนา งานเขียนของทั้งสองคนเป็นงานเขียนที่ทดลองการวาดแบบสามมิติและการจัดช่องว่างภายในรูป ซึ่งเป็นแนวทางที่นำมาสู่ศิลปะยุคเรอเนสซองซ์ต่อมา
งานหลายชิ้นของปีเอโตรเป็นงานที่ทำให้วัดต่างๆ ในเมืองเซียนนา, อเรซโซ และ อาซิซิ งานชิ้นสุดท้ายชิ้นหนึ่งที่ทำคือ “การประสูติของพระแม่มารี” (ค.ศ. 1342) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เดลลโอเปราเดลดูโอโมที่มหาวิหารเซียนนา งานชิ้นเอกคืองานเขียนสีฝุ่นตกแต่งชั้นล่างของมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่ปีเอโตรเขียนภาพใหญ่ชุด “ตรึงกางเขน, ชะลอร่างจากกางเขน, และ การบรรจุพระเยซู” ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบที่แสดงอารมณ์และความรู้สึก นอกจากนั้นโดยรวมแล้วตัวแบบทั้งหมดในภาพก็มีอารมณ์ที่สอดคล้องกัน ซึ่งแตกต่างไปจากภาพที่เขียนกันก่อนหน้านั้นที่ดูเหมือนว่าตัวแบบแต่ละตัวในภาพจะมีอารมณ์ต่างๆ กันไปราวกับว่าเอามาปะไว้ด้วยกันโดยไม่มีความสัมพันธ์ร่วมกันทางอารมณ์ อิทธิพลกาลบรรยายเรื่องโดยภาพเขียนที่ได้รับจากจอตโตที่ใช้ในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลบาร์ดิ และ ชาเปลเปรุซซิภายในบาซิลิกาแห่งซานตาโครเช (Basilica of Santa Croce) ที่ฟลอเร็นซ์ และที่ ชาเปลสโครวินยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัว จะเห็นได้จากงานเขียนของเปียโรที่มหาวิหารเซนต์ฟรานซิส 
พี่น้องลอเร็นเซ็ตติ, จอตโต และช่างเขียนร่วมสมัยดูเหมือนจะปฏิวัติการเขียนภาพของอิตาลีในยุคนั้นโดยการนำไอคอนจากศิลปะไบแซนไทน์มาปรับปรุงให้เป็นศิลปะที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้นงานของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาก็ยังเป็นธรรมชาติไม่เท่าตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเร็นซ์ แต่จะมีแนวโน้มที่ไปทางที่มีเสน่ห์และมนต์ขลังมากกว่าจนบางครั้งดูเหมือนว่าจะออกไปทางทัศนียภาพแบบเหนือจริงของภาพเขียนสมัยใหม่เสียด้วยซ้ำ
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
การประสูติของพระเยซู (คอร์เรจจิโอ)

"ดูบทความหลักที่ การประสูติของพระเยซู"
การประสูติของพระเยซู หรือ การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ (ภาษาอังกฤษ: Nativity หรือ Adoration of the Shepherds หรือ Holy Night) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันโตนิโอ ดา คอร์เรจจิโอจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญจากปาร์มาในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนที่เดรสเด็นในประเทศเยอรมันี
อันโตนิโอ ดา คอร์เรจจิโอ เขียนภาพ “การประสูติของพระเยซู” เสร็จราวปี ค.ศ. 1529 ถึงปี ค.ศ. 1530 งานนี้ได้รับจ้างเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1522 โดยอัลเบิร์ตโต ปราโตเนริสำหรับชาเปลของตระกูลในวัดพรอสเพอร์ที่เร็จจิโอ เอมีเลีย ภาพเขียนตั้งอยู่ในชาเปลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1530 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1640 เมื่อถูกย้ายไปโมดีนา โดยฟรานเชสโคที่ 1 เดสเต ดยุคแห่งโมดีนาและเร็จจิโอ (Francesco I d'Este Duke of Modena and Reggio) หลังจากนั้นก็ถูกนำไปเดรสเด็นในปี ค.ศ. 1746
คอร์เรจจิโอในยุคที่ตามมาหลังจากจิตรกรคนสำคัญๆ เช่นทิเชียนตีความหมายของฉากชีวิตของพระเยซูฉากนี้ที่เห็นได้จากความเด่นในการใช้แสง ศูนย์กลางจุดสนใจของภาพอยู่รอบพระบุตรที่โอบอยู่ในวงแขนของพระแม่มารี โดยมีกลุ่มคนเลี้ยงแกะยืนอยู่ทางซ้าย ชายที่มีหนวดยืนอยู่ในท่าเดียวกับนักบุญเจอโรมในภาพ “พระแม่มารีกับนักบุญเจอโรม” ที่คอร์เรจจิโอเขียนในปี ค.ศ. 1523 ทางด้านขวาเป็นสัตว์ต่างๆ ที่มักจะปรากฏในฉากการประสูติของพระเยซู (Nativity scene) และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ บนมุมซ้ายเป็นเทวดาที่คล้ายกับเทวดาที่คอร์เรจจิโอวาดในมหาวิหารปาร์มาที่เขียนในปีเดียวกัน
งานนี้อาจจะเป็นงานที่เป็นการศึกษาของลอมบาร์ดเกี่ยวกับการใช้แสงและใช้เป็นตัวอย่างโดยจิตรกรเช่นคามิลโล โปรคาชชินิ (Camillo Procaccini), ลูคา คัมบิอาซิ (Luca Cambiasi), จุยโด เรนิ (Guido Reni) และ โดเม็นนิโค แซมเปียริ (Domenico Zampieri) และแม้แต่ต่อมาโดย เฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci) และ คาร์โล มารัตตา (Carlo Maratta)
ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด

ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโดและลูกชาย (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Eleonora of Toledo and Her Son) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอักโนโล บรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
อักโนโล บรอนซิโนเขียนภาพ “ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด” เสร็จในปี ค.ศ. 1545 เป็นภาพของ เอเลเนอร์แห่งโทเลโดภรรยาของโคสิโมที่ 1 เดอเมดิชิ ดยุคแห่งทัสเคนี เอเลเนอร์นั่งโดยมีมือขวาวางบนไหล่ลูกชายคนหนึ่ง ท่าทางที่นั่งและการใช้ลายทับทิมบนเสื้อผ้าเป็นการแสดงฐานะของความเป็นแม่ ลูกที่ยืนอยู่ในภาพบ้างก็ว่าอาจจะเป็น ฟรานเชสโค (Francesco I de' Medici) (เกิด ค.ศ. 1541), หรือ จิโอวานนิ (Cardinal Giovanni de' Medici) (เกิด ค.ศ. 1543) หรือ กราเซีย (เกิด ค.ศ. 1547) ถ้าเป็นคนหลังภาพเขียนก็น่าจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1550 ถึงปี ค.ศ. 1553 แต่เป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าปีที่เขียนคือปี ค.ศ. 1545 ฉะนั้นลูกจึงควรจะเป็นจิโอวานนิ
เมื่อร่างของเอเลเนอร์ถูกขุดขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวกันว่าเอเลเนอร์ใส่ชุดเดียวกับชุดที่ใส่ในภาพเขียน ตาข่ายคลุมผมที่เกือบเหมือนกับอันที่ใช้ในรูปอาจจะทำให้เกิดการสับสน แต่การค้นคว้าต่อมาพิสูจน์ว่าเป็นชุดอีกชุดหนึ่งที่แสดงในหนังสือ “Patterns of Fashion” โดย แจเน็ต อาร์โนลด์ (Janet Arnold) และ “Moda a Firenze” โดย โรเบิร์ตตา ออร์ซิ ลันดินิและบรูนา นิคโคลิ ชิ้นส่วนที่ยังเหลืออยู่ของเสื้อชุดนั้นยังคงเก็บรักษาไว้ในพาลัซโซพิตติในฟลอเรนซ์
แม่พระรับสาร (ทิเชียน)

"ดูบทความหลักที่ แม่พระรับสาร"
แม่พระรับสาร (ภาษาอังกฤษ: Annunciation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ตั้งอยู่ที่วัดซานซาลวาดอร์แห่งเวนิสในประเทศอิตาลี ทิเชียนเขียนภาพ “แม่พระรับสาร” ระหว่างปี ค.ศ. 1559 ถึงปี ค.ศ. 1564
ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ

ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Cosimo I de’ Medici) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยบรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี 
บรอนซิโนเขียนภาพ “ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ” เสร็จในปี ค.ศ. 1545 เพราะตำแหน่งช่างเขียนประจำสำนักของตระกูลเมดิชิบรอนซิโนจึงมืโอกาสเขียนภาพของแกรนด์ดยุคโคสิโม เดอ เมดิชิหลายภาพ ภาพนี้เป็นภาพขณะที่โคสิโมยังหนุ่มที่จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพดยุคที่ “ใส่เสื้อเกราะขาวเต็มยศและวางมือบนหมวก” สันนิษฐานกันว่าภาพเขียนที่วิลลาของพอจจิโอ อา คาเอียโนในปี ค.ศ. 1545 และมีการอ้างอิงในจดหมายบางฉบับ
ภาพเขียนแสดงให้เห็นความเด็ดเดี่ยวและความมีอำนาจเหนือผู้อื่นของโคสิโมโดยมีแสงส่องมาบนใบหน้าทางด้านข้างและสะท้อนบนเสื้อเกราะโลหะ
เจ้าจอมมารดาอำพัน ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

เจ้าจอมมารดาอำพัน จันทโรจวงศ์ พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
ประวัติ.
ท่านเป็นธิดาเจ้าอุปราชจันทร์ (ครั้นตั้งเจ้าชุมนุมงก๊กต่าง ๆ สมัยกรุงศรีอยุธยาแตก) แห่งนครศรีธรรมราช ซึ่งต่อมาโปรดเกล้าฯ มีบรรดาศักดิ์เป็นที่เจ้าพระยาสุรินทรราชา ข้าหลวงสำเร็จราชการอยู่เมืองถลาง กำกับราชการหัวเมืองทะเลหน้านอก ๘ หัวเมืองมาก่อนแล้ว ต่อมาเป็นอุปราชเมืองนครศรีธรรมราชในภายหลัง
เจ้าพระยาสุรินทรราชา อุปราชเมืองนครศรีธรรมราช บุรพชนเป็นพราหมณ์มาแต่อินเดียตัวท่านเป็นบุตรคนที่ ๓ ของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) ผู้มีชื่อเสียงในรัชสมัยแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศครั้งกรุงศรีอยุธยา ท่านเองเป็นต้นสกุล “จันทโรจวงศ์” ท่านมีภริยาหลายคน ได้มีบุตรหลานแตกสกุลออกหลายสาย เช่น “บุรณศิริ” “ศิริวัฒนกุล” “ชัชกุล” บุตรชายคนหนึ่งของท่านชื่อ “ฤกษ์” ตกค้างอยู่เมืองถลางได้ภรรยาเป็นหลานตัวของท้าวเทพกระษัตรี ชื่อ พุ่ม ภายหลังนายฤกษ์ รับราชการบรรดาศักดิ์ได้เป็นที่พระยาถลาง
พระราชโอรสและพระราชธิดา.
เจ้าจอมมารดาอำพัน มีพระราชโอรส ๑ พระองค์ พระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ
๑. พระองค์เจ้าชายอรนิกา ถูกสำเร็จโทษฐานกบฏ พร้อมกับพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์คือ สมเด็จเจ้าฟ้าชายสุพันธุวงศ์ กรมขุนกษัตรานุชิต เมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๒ ไม่มีวงสายสืบราชสกุล
๒. เจ้าจอมมารดาพระองค์เจ้าสำลีวรรณ ในกรุงรัตนโกสินทร์ได้เป็นพระชายาของกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ (สมเด็จเจ้าฟ้าจุ้ย พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ และสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) สมเด็จพระมหาอุปราชวังหน้า รัชกาลที่ ๒ มีพระโอรสและพระธิดากับกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ ๖ พระองค์ องค์หนึ่งคือ พระองค์เจ้าชายพงศ์อิศเรศร์ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช ต้นราชสกุล “อิศรเสนา ”»
เจ้าจอมมารดาพระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ ถูกสำเร็จโทษฐานพร้อมกับสมเด็จเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ กรมขุนกษัตรานุชิต พระอนุชาต่างพระมารดา โทษฐานกบฏ คราวเดียวกันกับพระเชษฐาพระอนุชาและเจ้าหลานหลายพระองค์ เมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๒
เจ้าจอมมารดาปราง ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
พระประวัติ.
เป็นพระขนิษฐภคินีในกรมบริจาภักดีศรีสุดารักษ์ (เจ้าหญิงฉิม) ซึ่งเป็นพระมเหสีในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุร และเป็นพระธิดาองค์เล็กของพระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู) ที่ดำรงอิสริยศักดิ์พระเจ้าประเทศราชครองเมืองนครศรีธรรมราชในสมัยกรุงธนบุรี
เจ้าหญิงปรางพระองค์นี้มีพระนามเรียกกันในพระราชวังเมืองนครฯ ว่า ทูลกระหม่อมฟ้าหญิงเล็ก เป็นเจ้าจอมมารดาพระสนมเอกที่มีความสำคัญต่อราชวงศ์กรุงธนบุรีและราชวงศ์จักรีอย่างยิ่ง ในฐานะที่มีพระประสูติกาลพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีซึ่งต่อมาได้มีบทบาทสำคัญต่อราชวงศ์จักรีและประเทศชาติ ทั้งในส่วนขององค์พระราชโอรสและบุตรธิดาของท่าน
เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางองค์นี้ มีเรื่องราวพิสดารในประวัติศาสตร์ว่า ภายหลังเมื่อพระบิดาหรือเจ้านครหนูได้ยอมสวามิภักดิ์เข้าด้วยในพระเจ้ากรุงธนบุรีและได้เข้ามารับราชการอยู่ ณ กรุงธนบุรี ซึ่งเป็นราชธานีในสมัยนั้น ได้ถวายพระธิดาองค์กลาง คือ เจ้าหญิงฉิม เข้าทำราชการฝ่ายในด้วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีนั้น ได้มีพระขนิษฐาคือ เจ้าหญิงปรางเข้าไปอยู่ในวังด้วยพระองค์หนึ่ง แต่คนทั่วไปยังไม่รู้ ได้เป็นพระสนมของพระเจ้ากรุงธนบุรีด้วยเหมือนกัน จนถึงแก่มีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น โดยเจ้าพระยาพิชัยราชา ผู้สำเร็จราชการเมืองสวรรคโลก หลงผิดคิดว่าเป็นสาวโสดส่งเถ้าแก่เข้าไปขอเจ้าหญิงปรางเป็นภริยา ความได้ทรงทราบถึงพระเจ้ากรุงธนบุรีขึ้น จึงทรงพระพิโรธใหญ่ว่าเจ้าพระยาพิชัยราชาบังอาจจะมาตั้งตัวเป็นเขยน้องเขยใหญ่คู่กับพระองค์ซึ่งเป็นพระเจ้าแผ่นดิน ถึงให้ลงพระราชอาญาประหารชีวิตเจ้าพระยาพิชัยราชาเสีย นี่เป็นตอนหนึ่งแห่งความพิสดารอันมีผลให้นายทหารเอกคู่พระทัยของพระเจ้ากรุงธนบุรีต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ ถึงคราวชะตาขาดของเจ้าพระยาพิชัยราชา (ข้อความตอนนี้เป็นความเห็นของผู้แต่งหนังสือ) ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าน่าจะต้องเป็นเช่นนั้นเหลือเกินเพราะเกือบจะขณะเดียวกัน พระองค์ท่านก็ได้กระทำอย่างหนึ่งซึ่งเป็นการยืนยันพระทัยในความรักทหารมากกว่าอิสตรี โดยตัวเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางเองเหมือนกัน คือ ฝ่ายเจ้าอุปราชพัฒน์แห่งเมืองนครฯ มีความดีความชอบในราชการเป็นอย่างมากเข้ามาเฝ้าในกรุง ความทรงทราบว่าเจ้าอุปราชพัฒน์เป็นม่ายเพราะท่านผู้หญิงเอกภริยา คือท่านผู้หญิงนวล (หรือชุ่ม) ผู้เป็นธิดาองค์โตของเจ้านครหนูเช่นเดียวกันได้ถึงแก่อสัญกรรมลง ทรงเห็นใจสงสารเจ้าอุปราชพัฒน์ จึงโปรดให้พระราชทานเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางคนเดียวกันนั้นเอง และเป็นน้องสาวท่านผู้หญิงเดิม
เอกภริยาคนก่อนของเจ้าอุปราชพัฒน์อีกด้วยให้เป็นเอกภริยาแทน 
ครั้นเสด็จขึ้นจึงดำรัสสั่งท้าวนางข้างในให้พาตัวเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง ซึ่งเป็นพระธิดาองค์เล็กของเจ้านครหนูไปพระราชทานเจ้าอุปราชพัฒน์ ท้าวนางกระซิบทูลว่าดูเหมือนนางนั้นขาดระดูอยู่ พระเจ้ากรุงธนบุรีตรัสว่า “ได้ออกปากให้เขาแล้วก็พาไปเถิด” เรื่องจึงเลยตามเลย แต่ความเรื่องนี้เจ้าอุปราชพัฒน์ย่อมทราบ และคนทั้งหลายทั่วไปก็ทราบกันทั้งนั้นแต่เจ้าอุปราชพัฒน์เป็นข้าของพระองค์จะไม่รับพระราชทานหาได้ไม่ ก็ตอบรับไว้โดยนำไปอยู่อย่างท่านผู้หญิงกิตติมศักดิ์จนตลอดชนมายุ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือรับไปยกย่องให้อยู่ในฐานะแม่เมือง และเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปรางก็ได้ประสูติพระราชโอรส ณ เมืองนครศรีธรรมราชนั้น โดยทุกฝ่ายไม่ว่าเจ้าว่าไพร่ แม้แต่ฝรั่งต่างประเทศก็รับรู้ว่าบุตรชายของท่านผู้หญิงปรางผู้นี้เป็นพระราชโอรสลับในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี คือ เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) นั่นเอง
พระราชโอรส.
เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง หรือท่านผู้หญิงปรางมีบุตรเพียงคนเดียวคือ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง ได้แก่
จ้าว ปิ่ง

จ้าว ปิ่ง (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1272 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1279) บางทีเรียก ซ่งตี้ปิ่ง (宋帝昺; "ปิ่งจักรพรรดิซ่ง") เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ราว 313 วันตั้งแต่ ค.ศ. 1278 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1279
ประวัติ.
จ้าว ปิ่ง เป็นโอรสองค์ที่ 17 ของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับนางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ "ซิงหรง" (修容) จ้าว ปิ่ง ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ชื่อ (趙昰) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตฺวันจง (宋端宗) จ้าว ปิ่ง ได้รับฐานันดรศักดิ์ "ซิ่นหวัง" (信王) ใน ค.ศ. 1274 ภายหลังได้เลื่อนเป็น "กวั่งหวัง" (廣王)
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1276 ทัพมองโกลของราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ภายใต้การนำของขุนพลปั๋วหยาน (伯顔) ตีหลินอัน (臨安) เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่ง แตก และจับจ้าว เสี่ยน (จักรพรรดิซ่งกง) ไป แต่จ้าว ชื่อ กับจ้าว ปิ่ง หนีรอดไปด้วยความช่วยเหลือของขุนนางจาง ชื่อเจี๋ย (張世傑), เฉิน อี๋จง (陳宜中), ลู่ ซิ่วฟู (陸秀夫), หยาง เลี่ยงเจี๋ย (楊亮節), เหวิน เทียนเสียง (文天祥), และคนอื่น ๆ พวกเขาลี้ภัยมาถึงจินหฺวา (金華) แล้วยกจ้าว ชื่อ ขึ้นเป็น "เทียนเซี่ยปิงหม่าโตว-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (天下兵馬都元帥; "หัวหน้าใหญ่ของไพร่พลทั่วหล้า") และยกจ้าว ปิ่ง ขึ้นเป็น "ฟู่-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (副元帥; "หัวหน้ารอง") ทั้งถวายฐานันดรศักดิ์ "เว่ย์หวัง" (衛王) ต่อจ้าว ปิ่ง ครั้นวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1276 ก็ยกจ้าว ชื่อ วัยเจ็ดชันษา ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากจ้าว เสี่ยน ที่ถูกจับตัวไป ตั้งพิธีสถาปนาในฝูโจว (福州)
ขุนพลปั๋วหยานต้องการปราบปรามราชวงศ์ซ่งให้สิ้นซาก จึงนำทัพมารุกราน ขณะนั้น จ้าว ชื่อ ประชวรสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1278 กองทัพราชวงศ์ซ่งเสียขวัญกำลังใจ ทหารพากันหลบลี้ไปจากศึก ขุนนางลู่ ซิ่วฟู พาจ้าว ปิ่ง หนีไปถึงเหมย์เว่ย์ (梅蔚) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในฮ่องกง ณ ที่นั้น จ้าว ปิ่ง ได้รับการยกขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบต่อจากจ้าว ชื่อ ใช้ชื่อรัชกาลว่า "เสียงซิ่ง" (祥興) แล้วไปตั้งกองทัพที่หยาเหมิน (崖門) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครเจียงเหมิน (江门市), เขตซินฮุ่ย (新会区), มณฑลกวั่งตง (广东省) เพื่อตีโต้มองโกล
มองโกลส่งขุนพลจาง หงฟ่าน (張弘範) นำทัพมาปราบปราม ส่วนทัพซ่งมีจาง ชื่อเจี๋ย เป็นผู้นำ สองฝ่ายรบกันในยุทธการหยาเหมิน (厓門戰役) ราชวงศ์ซ่งแพ้ ครั้นวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1279 เมื่อทราบว่า รบแพ้ ขุนนางลู่ ซิ่วฟู จึงอุ้มจ้าว ปิ่ง วัยเจ็ดชันษา ไปกระโจนลงน้ำถึงแก่ความตายด้วยกัน นับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซ่ง
มีการสร้างสุสานถวายจ้าว ปิ่ง ในท้องที่ชื่อวาน (赤湾), เขตหนานชาน (南山区), นครเชินเจิ้น (深圳市)
แกงรักษ์ชาติ.
เชื่อกันว่า ก่อนทัพซ่งจะพ่ายแพ้ในยุทธการหยาเหมิน จ้าว ปิ่ง และคณะ หนีไปซ่อนในวัดที่เฉาโจว (潮州) ภิกษุรูปหนึ่งเอาแกงทำจากผักใบเขียว, เห็ดกินได้, และน้ำต้มกระดูก มาถวาย จ้าว ปิ่ง เสวยแล้วพอพระทัยมาก จึงประทานนามให้ว่า "แกงรักษ์ชาติ" (護國菜) เมื่อจ้าว ปิ่ง สิ้นพระชนม์แล้ว มีการปรุงอาหารดังกล่าวเพื่อแสดงความอาลัยต่อจ้าว ปิ่ง ในฐานะจักรพรรดิซ่งองค์สุดท้าย
โบสถ์เจซู

โบสถ์เจซู  เป็นโบสถ์แม่ของคณะเยสุอิตในนิกายโรมันคาทอลิก มีชื่อเป็นทางการว่าโบสถ์พระนามศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซู (Chiesa del Santissimo Nome di Gesù all'Argentina) หรือภาษาอังกฤษว่า “Church of the Most Holy Name of Jesus” ด้านหน้าของโบสถ์เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรกที่แท้จริงเป็นแห่งแรก โบสถ์ใช้เป็นตัวอย่างในการก่อสร้างโบสถ์เยสุอิตต่อมาอีกมากมายทั่วโลกโดยเฉพาะในทวีปอเมริกา โบสถ์เจซูตั้งอยู่ที่จตุรัสเจซูในกรุงโรม
นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลาผู้ก่อตั้งคณะเยสุอิตเป็นผู้ริเริ่มความคิดในการก่อสร้างในปี ค.ศ. 1551 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการการปฏิรูปคาทอลิก โบสถ์เจซูเป็นสำนักงานกลางของมหาธิการคณะเยสุอิตจนกระทั่งถูกยุบในปี ค.ศ. 1773