pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มาร์ติน เอ็ดเวิดส์

ชาลส์ มาร์ติน เอ็ดเวิดส์ (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1945) เป็นอดีตประธานสโมสรของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 2002 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของสโมสรและคณะกรรมการบริหารของ Inview Technology Ltd.
ประวัติ.
การศึกษา.
เอ็ดเวิดส์เกิดที่โรงพยาบาล St Mary's Services ใน แอลิงตัน เชชเชอร์ ตอนอายุ 13 ปี เขาสอบเข้าโรงเรียนสโตว์ไม่ผ่าน ซึ่งเป็นตัวเลือกแรกของพ่อแม่ และไปเรียนที่โคกธอร์ปแทน เขาออกจากโรงเรียนในปี ค.ศ. 1963 และเริ่มทำงานในธุรกิจเนื้อสัตว์ของครอบครัว โดยเริ่มแรกทำงานเป็นผู้ช่วยในร้านค้าและเคาน์เตอร์ขายเนื้อสัตว์ ต่อมาเขาย้ายไปที่สำนักงานใหญ่ใน Miles Platting เพื่อทำงานฝ่ายควบคุมคุณภาพและฝ่ายขายในแผนกการผลิต จากนั้นทำงานที่สำนักงานขายในแผนกจัดเลี้ยง ในปี ค.ศ. 1973 เขากลายเป็นผู้ควบคุมการขายปลีก/ขายส่ง เอ็ดเวิร์ดส์เป็นผู้อำนวยการของ Argyll Foods จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1983
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด.
เขาได้รับเลือกให้เป็นบอร์ดบริหารของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1970 เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานสโมสรในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1980 หลังจากหลุยส์บิดาของเขาซึ่งดำรงตำแหน่งประธานสโมสรมาเป็นเวลา 15 ปีก่อนหน้านี้เสียชีวิตอย่างกะทันหันและไม่คาดคิดในวันที่ 25 มกราคม
ในช่วงฤดูกาล 1979-80 เมื่อเอ็ดเวิดส์เข้ามาเป็นประธานสโมสร ยูไนเต็ดจบรองแชมป์ซึ่งแชมป์ในฤดูกาลนั้นคือลิเวอร์พูล พวกเขาไม่ได้แชมป์ลีกเลยตั้งแต่ฤดูกาล 1966-67 ภายใต้การคุมทีมของเซอร์แมตต์ บัสบี และไม่สามารถคว้าแชมป์เมเจอร์ได้เลยตลอด 3 ฤดูกาลที่เดฟ เซ็กซ์ตันคุมทีม เมื่อจบฤดูกาล 1980-81 ยูไนเต็ดจบอันดับที่ 8 ในลีกหลังจากชนะ 7 นัดติดต่อกันเมื่อจบฤดูกาล ผู้จัดการทีม เดฟ เซกซ์ตัน กำลังมองหาสัญญาฉบับใหม่อีก 3 ปี แต่ไม่มีวี่แวว และเอ็ดเวิดส์ก็ปลดเซกซ์ตันออกจากตำแหน่งหลังจาก 4 ฤดูกาลพาทีมไร้ถ้วยรางวัล
จากนั้นเอ็ดเวิดส์ก็เริ่มตามล่าหาผู้จัดการทีมคนใหม่ มีการพูดคุยกันว่าเขาจะแต่งตั้งลอว์รี แมคเมเนมี ซึ่งเคยพาเซาแทมป์ตันคว้าชัยชนะเหนือยูไนเต็ดอย่างน่าตกใจในนัดชิงชนะเลิศเอฟเอคัพปี 1976 หรือเมื่อ 5 ปีก่อน ให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเดฟ เซ็กซ์ตัน มีข่าวลืออีกเช่นกันว่ายูไนเต็ดสนใจที่จะทาบทามไบรอัน คลัฟ ซึ่งคว้าแชมป์ลีก 1 สมัยและแชมป์ยูโรเปียนคัพ 2 สมัยกับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ให้มาคุมยูไนเต็ด แต่เอ็ดเวิดส์ยืนยันว่าเขาจะไม่ทาบทามคลัฟ เขาหันไปหารอน แอตกินสันซึ่งนำทีมเวสต์บรอมมิชอัลเบียน ผ่านเข้ารอบยูฟ่าคัพ 3 ครั้งใน 4 ฤดูกาล โดยจบอันดับท็อป 5 ในลีก แอตกินสันยืนยันในหนังสือชีวประวัติของเขาที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1999 ว่าเอ็ดเวิดส์เป็นประธานสโมสรที่ดีที่สุดที่เขาทำงานให้ และเขายอมรับข้อเสนอ และไม่นานหลังจากการแต่งตั้งครั้งนี้ เอ็ดเวิดส์ก็มอบเงินให้กับแอตกินสันเพื่อดึงตัวไบรอัน ร็อบสัน มิดฟิลด์ของเวสต์บรอมมิชมาสู่สโมสรสำหรับค่าตัวเป็นสถิติ ณ เวลานั้นที่ 1.5 ล้านปอนด์
ยอดคนสืบระห่ำ (ละครโทรทัศน์)

ยอดคนสืบระห่ำ  เป็นซีรีส์โทรทัศน์อเมริกันแบบสตรีมมิ่งแนวอาชญากรรมแอคชั่นที่พัฒนาโดย นิค ซานโทรา จากแอมะซอนไพรม์วิดีโอ สร้างจากหนังสือชุดแจ็ค รีชเชอร์ ของ ลี ไชลด์ นำแสดงโดยอลัน ริทช์สัน ในบท แจ็ค รีชเชอร์ ชายเร่ร่อนและอดีตสารวัตรทหารที่ต่อสู้กับอาชญากรอันตรายตลอดการเดินทางของเขา
ซีซั่นแรกสร้างจาก "Killing Floor" ซึ่งเป็นนวนิยายเรื่องเปิดตัวในปี ค.ศ. 1997 ของไชลด์ ซึ่งฉายครั้งแรกในวันศุกร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ซีซั่นที่ 2 ได้รับคำสั่งให้สร้าง และจะอิงจาก "Bad Luck and Trouble"
เรื่องย่อ.
แจ็ค รีชเชอร์เป็นอดีตสารวัตรทหารของกองทัพสหรัฐ เมื่อมาถึงเมืองชนบท (สมมุติ) ชื่อมาร์เกรฟ รัฐจอร์เจีย เขาก็ถูกจับในข้อหาฆาตกรรมเนื่องจากถูกใส่ความ หลังจากที่เขาได้รับอิสรภาพ เขาร่วมมือกับออสการ์ ฟินเลย์ หัวหน้านักสืบของสถานีตำรวจมาร์เกรฟ และรอสโค คอนกลิน เพื่อสืบสวนแผนการสมรู้ร่วมคิดระหว่างเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ฉ้อราษฎร์บังหลวง นักการเมืองผู้ทรงอำนาจ และนักธุรกิจรายใหญ่ ซึ่งเกี่ยวข้องกับโจ พี่ชายของแจ็คที่เสียชีวิต
งานสร้าง.
การพัฒนา.
เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 ทีวีซีรีส์ที่ดัดแปลงจากนวนิยายชุดแจ็ค รีชเชอร์ ของลี ไชลด์ ได้รับการประกาศโดยแอมะซอน นิค ซานโทรา ผู้สร้างซีรีส์เรื่อง Scorpion รับหน้าที่เขียนบทและอำนวยการสร้างซีรีส์
คุโจ ยอดทนายบาป

คุโจ ยอดทนายบาป (; โรมาจิ: "Kujō no Taizai") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโชเฮ มานาเบะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"บิกคอมิกสปิริตส์รายสัปดาห์" นิตยสารมังงะแนว"เซเน็ง"ของสำนักพิมพืโชงากูกังตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
การตีพิมพ์.
ซีรีส์มังงะ"คุโจ ยอดทนายบาป"แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโชเฮ มานาเบะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร"บิกคอมิกสปิริตส์รายสัปดาห์" นิตยสารมังงะแนว"เซเน็ง"ของสำนักพิมพืโชงากูกังตั้งแต่วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2563 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") เล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2566
หนังสือมังงะ.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่าย
!width=48%|ISBN
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 10 กันยายน พ.ศ. 2564</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2564</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 30 สิงหาคม พ.ศ. 2564</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol5" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">5</th></td><td> 30 มีนาคม พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol6" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">6</th></td><td> 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
</table>
การตอบรับ.
ซีรีส์มังงะติดอันดับ 10 ของการ์ตูนแนะนำโดยพนักงานร้านหนังสือทั่วประเทศประจำปี พ.ศ. 2565
กับแกล้ม

กับแกล้ม หรือ ซากานะ (; โรมาจิ: "sakana") เป็นคำที่หมายถึงอาหารของกินเล่นที่ใช้กินคู่กับเหล้า หรือยังอาจรวมถึงกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การร้องเพลงและการเต้นรำ ที่ทำให้เพลิดเพลินเมื่อดื่มเหล้า
ในภาษาญี่ปุ่นจะเรียกว่า ซากานะ  หรืออาจเรียกว่า อาเตะ  หรือ สึมามิ  คำว่า "ซากานะ" ที่แปลว่า "ปลา" ในภาษาญี่ปุ่นนั้นก็มีที่มาจากคำว่าซากานะที่หมายถึงกับแกล้มนี้เอง นั่นเป็นเพราะสมัยก่อนมักใช้ปลาหรือพวกอาหารทะเลมาทำเป็นกับแกล้ม แต่ในสมัยโบราณภาษาญี่ปุ่นเรียกปลาว่า "นะ"  โดยพบชื่อเรียกนี้ได้ในบันทึกโบราณเช่น โคจิกิ, นิฮงโชกิ และ มันโยชู และต่อมาก็เรียกว่า "อูโอะ" (お) และตั้งแต่ยุคเอโดะ จึงถูกเรียกว่า "ซากานะ"
อุบัติเหตุทางรังสีที่ปราจีนบุรี

อุบัติเหตุทางรังสีที่ปราจีนบุรี เป็นอุบัติเหตุทางรังสี เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2566 ในจังหวัดปราจีนบุรี อุบัติเหตุนี้เกิดขึ้นเมื่อเครื่องมือวัดทางรังสี หรือเครื่องฉายรังสีซีเซียม-137 ที่เก็บไว้อย่างไม่ถูกต้องสูญหายจากโรงไฟฟ้าไอน้ำ บริษัท เนชั่นแนล เพาเวอร์ แพลนท์ 5 เอ จำกัด ในอำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี ในเบื้องต้นมีการสัมภาษณ์นายเพิ่มสุข สัจจาภิวัฒน์ พบว่ายังไม่มีการรั่วไหลของรังสีออกไปภายนอก แต่มีการปิดโรงงานและกันพื้นที่เพื่อความปลอดภัย
ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2566 ชาวสวนพืชผลทางการเกษตรในจังหวัดปราจีนบุรีได้ออกมาเรียกร้องให้ภาครัฐรีบสร้างความมั่นใจในความปลอดภัยของสินค้าทางการเกษตรของจังหวัด 
ในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2566 เวลา 11.00 น. ผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ร่วมกับสำนักงานปรมาณูเพื่อสันติ และสถานีตำรวจภูธรศรีมหาโพธิ ได้มีการแถลงเกี่ยวกับเหตุการณ์การที่เกิดขึ้นว่า ซีเซียม-137 ที่หายไปจากโรงไฟฟ้าในจังหวัดปราจีนบุรีอาจถูกหลอมไปแล้วในโรงงานหลอมโลหะ ซึ่งยังไม่แน่ชัดว่าแท่งซีเซียมถูกหลอมหรือยัง แต่ได้มีการตรวจพบฝุ่นเหล็กแดงบริเวณโดยรอบโรงงานหลอม ที่สามารถตรวจได้ว่าฝุ่นดังกล่าวคือ ฝุ่นซีเซียมจริง
ต่อมาวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2566 นายรณรงค์ นครจินดา ผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี ได้รับประทานผลไม้ภายในสวนติดกับพื้นที่โรงงานที่พบ ซีเซียม-137 เพื่อสร้างความมั่นใจของผลิตผลทางการเกษตร 
การสูญหายและการค้นหา.
หลังจากมีการหายไปในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2566 สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติได้เริ่มปฎิบัติการค้นหา แต่เหตุการณ์นี้ได้ปรากฎเป็นข่าวการหายไปสู่สาธารณะครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2566 ซึ่งห่างจากวันที่สูญหายถึง 4 วัน
ต่อมากรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ประกาศตั้งเงินรางวัลถึง 1 แสนบาทให้คนที่มีเบาะแสเกี่ยวกับสารดังกล่าว
สำนักงานปรมาณูเพื่อสันติกล่าวว่า ซีเซียมที่คาดว่ามีอยู่เพียงครึ่งช้อนชา ได้ถูกบรรจุในแคปซูลที่ห่อหุ้มด้วยท่อตะกั่วน้ำหนักประมาณ 25-50 กิโลกรัม ได้ถูกติดตั้งไว้บริเวณตึกมีความสูง 5 ชั้น ที่พึ่งถูกตรวจสอบในช่วงเดือนมกราคม ภาชนะมีลักษณะเป็นโลหะทำให้ความกังวลว่าจะถูกนำไปแปรสภาพซึ่งเมื่อผ่าออกจนถึงจุดแคปซูลจะทำให้ผู้สัมผัสเสี่ยงอันตราย
จูเงมุ

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จูเงมุ (; โรมาจิ: "Jugemu") เป็นเรื่องเล่าที่มีชื่อเสียงในการแสดงรากูโงะ ซึ่งเป็นรูปแบบความบันเทิงที่ใช้คำพูดของญี่ปุ่น "จูเงมุ"เป็นเรื่องราวเรียบง่ายโดยมีส่วนที่ตลกขบขันที่สุดคือการพูดชื่อที่ยาวจนน่าขันซ้ำ ๆ มักใช้ในการฝึกอบรมสำหรับนักแสดงรากูโงะ
เนื้อเรื่อง.
สามีภรรยาคู่หนึ่งไม่รู้จะตั้งชื่ออะไรที่เหมาะสมให้ลูกชายแรกเกิดของพวกตน ผู้พ่อไปยังวัดใกล้บ้านและขอให้เจ้าอาวาสช่วยคิดชื่อที่เป็นมงคล เจ้าอาวาสแนะนำชื่อ "จูเงมุ"  และชื่ออื่น ๆ อีกหลายชื่อ ผู้พ่อไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะใช้ชื่อใด จึงนำชื่อทั้งหมดมาตั้งเป็นชื่อให้ลูก 
ชื่อเต็มของจูเงมุคือ:
<poem>
จูเงมุ จูเงมุ (寿限無 寿限無, Jugemu Jugemu)
โกโก-โนะ ซูริกิเระ (五劫の擦り切れ, Gokō-no Surikire)
ไคจาริซูอิเงียว-โนะ (海砂利水魚の, Kaijarisuigyo-no)
ซูอิเงียวมัตสึ อุนไรมัตสึ ฟูไรมัตสึ (水行末 雲来末 風来末, Suigyōmatsu Unraimatsu Fūraimatsu)
คูเนรูโตโกโระ-นิ ซูมูโตโกโระ (食う寝る処に住む処, Kūnerutokoro-ni Sumutokoro)
ยาบูราโคจิ-โนะ บูราโคจิ (藪ら柑子の藪柑子, Yaburakōji-no Burakōji)
ไปโปไปโปะ ไปโปะ-โนะ ชูริงงัง (パイポパイポ パイポのシューリンガン, Paipopaipo Paipo-no Shūringan)
ชูริงงัง-โนะ กูรินได (シューリンガンのグーリンダイ, Shūringan-no Gūrindai)
กูรินได-โนะ ปมโปโกปี-โนะ ปมโปโกนา-โนะ (グーリンダイのポンポコピーのポンポコナーの, Gūrindai-no Ponpokopii-no Ponpokonā-no)
โจคีวเม-โนะ โจซูเกะ (長久命の長助, Chōkyūmei-no Chōsuke)</poem>
ในเรื่องเล่ารูปแบบหนึ่ง จูเงมุได้ทะเลาะวิวาทกับเพื่อนในวันหนึ่ง เพื่อนได้รับการบาดเจ็บด้วยการมีหัวโนใหญ่ เขาร้องไห้ไปฟ้องพ่อแม่ของจูเงมุ แต่เพราะใช้เวลานานมากในการท่องชื่อของจูเงมุ กว่าจะพูดจบหัวโนก็หายเป็นปกติไปแล้ว
ในเรื่องเล่าอีกรูปแบบหนึ่ง จูเงมุตกลงไปในบ่อน้ำและจมน้ำตาย ทุกคนที่ส่งข่าวต้องใช้เวลามากในการท่องชื่อทั้งหมดของเขา แต่ในเรื่องเล่าอีกรูปแบบหนึ่ง จูเงมุตกลงไปในทะเลสาบ และพ่อแม่ของเขาเกือบจะไปช่วยเขาไม่ทัน
เซ็นจะ

เซ็นจะ (; โรมาจิ: "sencha") เป็นชาเขียวชนิดหนึ่ง เป็นหนึ่งในชาญี่ปุ่นที่นิยมดื่มทั่วไปในญี่ปุ่น
ในความหมายอย่างแคบ "เซ็นจะ" คือชาเขียวที่ปลูกโดยไม่บังแสงแดด ใช้ยอดอ่อนใบชา และทำให้แห้งในขณะที่นวดใบชาโดยมีกระบวนการแบ่งเป็นหลายขั้นตอน
ในความหมายอย่างกว้าง "เซ็นจะ" อาจหมายถึงชาที่ชงโดยนำใบชาไปแช่ในน้ำร้อน (ต้ม) เพื่อสกัดเอาส่วนผสมของชา ต่างจากมัจจะ ที่ทำเป็นผงโดยการอบแห้งโดยไม่นวดใบชา
เกียวกูโระและคาบูเซจะนั้นจะถูกรวมอยู่ในเซ็นจะในความหมายอย่างกว้าง แต่จะแตกต่างจากเซ็นจะในความหมายอย่างแคบตรงที่ว่าเติบโตในลักษณะที่บังแสงแดด ส่วนบันจะนั้นทำมาจากส่วนลำต้นและใบขนาดใหญ่
คินสึงิ

คินสึกิ (คินสึงิ) (金継ぎ, "เชื่อมด้วยทอง") หรือ คินสึกูโรอิ (金繕い, "ซ่อมด้วยทอง") คือศิลปะญี่ปุ่นที่ว่าด้วยเรื่องการซ่อมเครื่องปั้นดินเผาด้วยยางรักและผงทอง ผงเงิน หรือผงแพลตินัม วิธีการคล้ายกับการทำมากิเอะ ในเชิงปรัชญา การแสดงให้เห็นถึงร่องรอยความเสียหายและการซ่อมแซมเป็นสิ่งบ่งชี้ถึงประวัติศาสตร์วัตถุชิ้นนั้น ๆ แทนที่จะปกปิดมันไว้
ประวัติ.
เทคนิคการใช้ยางรักมาซ่อมแซมส่วนที่แตกหักเสียหายของเครื่องปั้นดินเผาพบได้ตั้งแต่สมัยโจมงจากหลักฐานเครื่องปั้นดินเผาโจมงที่หลงเหลืออยู่ ในยุคมูโรมาจิ (1336 - 1573) คุณค่าทางศิลปะของคินสึกิได้รับการยอมรับจากการแพร่กระจายของงานศิลปะที่ใช้ยางรักในการรังสรรค์เช่น มากิเอะ และในพิธีการชงชาที่ให้การยอมรับวัตถุที่ถูกซ่อมแซมในแบบที่มันเป็น มีอีกทฤษฎีหนึ่งที่ว่ากันว่า คินสึกิ ถือกำเนิดในสมัยโชกุน อาชิกางะ โยชิมาซะ ช่วงศตวรรษที่ 15 ที่ได้ส่งถ้วยชามที่แตกแล้วไปซ่อมที่ประเทศจีน จากนั้นจีนก็ส่งถ้วยชามที่ซ่อมด้วยการใช้ลวดเย็บแปะมาตามรอยแตกกลับมายังญี่ปุ่นซึ่งดูน่าเกลียดกว่าเดิม ทำให้ช่างฝีมือญี่ปุ่นต้องนำกลับมาซ่อมใหม่ให้สวยงามขึ้นด้วยเทคนิคคินสึกิ
วัสดุและวิธีการทำ.
วัสดุสำหรับงานคินสึกิประกอบด้วยวัสดุหลัก ๆ ดังนี้
ขั้นตอนการทำคินสึกิมักประกอบไปด้วย 5 ขั้นตอนดังนี้
โฮจิจะ

โฮจิจะ (; โรมาจิ: "hōjicha") เป็น ชาเขียว ญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง หมายถึงเครื่องดื่มที่ทำโดยนำใบชามาคั่ว โดยทั่วไปจะทำโดยนำเอา เซ็นจะ, บันจะ หรือ คูกิจะ มาคั่ว
โฮจิจะนั้นมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แทบไม่มีรสขมหรือฝาดเลย และมีรสชาติที่เบาบาง เนื่องจากมีความอ่อนโยนและสบายกระเพาะอาหาร จึงเหมาะสำหรับเป็นชาที่ดื่มในระหว่างมื้ออาหาร ธรรมเนียมการดื่มโฮจิจะนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค
โฮจิจะอาจทำจากใบชาคุณภาพสูงที่คัดสรรมาอย่างดีและมีราคาแพง แต่ก็ยังมีระดับต่ำกว่าเกียวกูโระและเซ็นจะ โดยทั่วไปจัดอยู่ในระดับเดียวกับ บันจะและ เก็มไมจะ และไม่ถือว่าเป็นชาญี่ปุ่นชั้นสูง อย่างไรก็ตาม ในเกียวโตซึ่งนิสัยการดื่มโฮจิจะได้ฝังรากลึกนั้นมักจะมีโฮจิจะคุณภาพสูงเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารอย่างเป็นทางการในร้านอาหารแบบเรียวเต นอกจากนี้โฮจิจะมักให้ดื่มพร้อมกับอาหารเมื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลหรือเพื่อเติมน้ำเมื่อเจ็บป่วย แต่ก็ต้องพิจารณาให้ดีด้วยเนื่องจากมีคาเฟอีนเช่นเดียวกับเซ็นจะ
อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว หรือ แมวมอง (; โรมาจิ: "Wagahai wa Neko de Aru") เป็นนวนิยายแนวเสียดสีที่เขียนในปี ค.ศ. 1905–1906 โดยนัตสึเมะ โซเซกิ เรื่องราวเกี่ยวกับสังคมญี่ปุ่นในช่วงสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) โดยเฉพาะในประเด็กเรื่องความพยายามผสมผสานวัฒนธรรมตะวันตกเข้ากับธรรมเนียมดั้งเดิมของญี่ปุ่น
ชื่อเรื่องของนวนิยายในภาษาญี่ปุนโดยโซเซกิคือ "วางาไฮ วะ เนโกะ เดะ อารุ" ซึ่งใช้ถ้อยคำด้วยทำเนียบภาษาระดับสูงมากซึ่งเหมาะกับชนชั้นสูงมากกว่า สื่อถึงการใช้คำโอ่และความทรนงตน คำพูดนี้มีค่อนข้างการเป็นการเหน็บแนม เพราะผู้พูดคือแมวบ้านที่เป็นมานุษยรูปนิยม เป็นแมวบ้านธรรมดาของครูสอนหนังสือ ไม่ใช่ผู้ดีสูงศักดิ์อย่างลักษณะการใช้คำพูด เป็นตัวอย่างของความรักในการเขียนเรื่องขบขันของโซเซกิ
หนังสือตีพิมพ์ครั้งแรก 10 ตอนในวารสารวรรณกรรม "โฮโตโตงิซุ" ตอนแรกโซเซกิตั้งใจจะเขียนเพียงเรื่องสั้นที่เป็นบทแรกของ"อันตัวข้าพเจ้านี้คือแมว"เท่านั้น แต่ทากาฮามะ เคียวชิ หนึ่งในบรรณาธิการของ"ฮิโตโตงิซุ" โน้มน้าวโซเซกิให้เขียนผลงานต่อเนื่องเป็นชุด ซึ่งได้มีการพัฒนาสำนวนภาษาในแต่ละบทที่ดำเนินไป เกือบทุกบทสามารถแยกเป็นผลงานเดี่ยว ๆ ได้
โคจิ คูเมตะ

โคจิ คูเมตะ (; โรมาจิ: "Kumeta Kōji"; : คูเมตะ โคจิ; เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2510) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานมังงะที่มีชื่อเสียงได้แก่ "ยูเกะ!! นังโงกุ ไอซ์ฮอกกี้-บุ", "โอ้! พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก!!", "ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง" และ "โจชิรากุ" ผลงานจำนวนมากของคูเมตะตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์" จนกระทั่งมีการตัดจบของเรื่อง"โอ้! พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก!!" ซึ่งทำให้เขาย้ายจากสำนักพิมพ์โชงากูกังไปยังสำนักพิมพ์โคดันชะ เขาเป็นนักเขียนการ์ตูนอิสระตั้งแต่ พ.ศ. 2557 ผลงานที่ล่าสุดของเขาได้แก่ "Studio Pulp" ในนิตยสาร "Rakuen Le Paradis" ของสำนักพิมพ์ฮากูเซ็นชะและ "ความลับสุดยอดของคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว" ในนิตยสาร"โชเน็งแม็กกาซีนรายเดือน" ทั้งสองเรื่องถึงตอนจบในปี พ.ศ. 2563
"ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง"เป็นผลงานแรกของคูเมตะที่ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะและชนะเลิศรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 31 ในสาขา"โชเน็ง"
แอมะซอนไพรม์วิดีโอ

แอมะซอนไพร์มวิดีโอ  หรือที่เรียกกันง่าย ๆ ว่า ไพร์มวิดีโอ คือบริการวีดิทัศน์ตามคำขอ บริการสื่อผ่านอินเทอร์เน็ต สื่อส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่องแบบบอกรับสมาชิก และบริการเช่าของแอมะซอน ที่นำเสนอในรูปแบบบริการแบบสแตนด์อโลนหรือเป็นส่วนหนึ่งของการสมัครสมาชิกของแอมะซอน บริการนี้จัดจำหน่ายภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์เป็นหลักที่ผลิตโดยแอมะซอนสตูดิโอส์และเอ็มจีเอ็มโฮลดิงส์ หรือที่แอมะซอนให้สิทธิ์ใช้งานในชื่อแอมะซอนออริจินัลส์ พร้อมบริการโฮสต์เนื้อหาจากผู้ให้บริการรายอื่น ส่วนเสริมเนื้อหา การถ่ายทอดสดการแข่งขันกีฬา และบริการเช่าและซื้อวิดีโอ
โอ้! พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก!!

โอ้! พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก!! (; โรมาจิ: "Katteni Kaizō") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโคจิ คูเมตะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2541 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2547 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 26 เล่ม ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ ซีรีส์ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน (โอวีเอ) ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอชาฟต์ จำหน่ายตั้งเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2554
อินเดอะโลนลีอาเวอร์

อินเดอะโลนลีอาเวอร์  เป็นอัลบั้มเปิดตัวของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ แซม สมิธ เผยแพร่ในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 โดย แคปิตอลยูเคและเมธอดเรเคิดส์ ในสหรัฐอเมริกา วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2014 โดยแคปิตอลอเมริกา อัลบั้มนี้มีซิงเกิลที่เป็นกระแสคือ "Money on My Mind" และ "Stay with Me" ซึ่งทั้งสองเพลงนี้ครองอันดับหนึ่งในสหราชอาณาจักร ต่อมาได้กลายเป็นเพลงฮิตไปทั่วโลก โดยขึ้นสูงสุดในสิบอันดับแรกกว่า 20 ประเทศ รวมถึงขึ้นถึงอันดับสองในสหรัฐอเมริกา ซิงเกิลฮิตอันดับสามของอัลบั้ม "I'm Not the Only One" ครองอันดับสามในสหราชอาณาจักรและอันดับห้าในสหรัฐอเมริกา อัลบั้มรุ่นดีลักซ์ประกอบด้วยเพลงโบนัส 5 เพลง รวมถึงซิงเกิล "Latch" ของดิสโคลเชอร์ ในเวอร์ชันอะคูสติก เดี่ยว และซิงเกิลอันดับหนึ่งของนอตีบอย "La La La" ซึ่งทั้งสองร้องเป็นนักร้องรับเชิญให้กับสมิธ
เมื่อเปิดตัว"อินเดอะโลนลีอาเวอร์"ได้รับการวิจารณ์ค่อนข้างไม่เต็มใจจากนักวิจารณ์ หลายคนชื่นชมการแสดงเสียงร้องของสมิธ แต่วิจารณ์การแต่งเพลง อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ทั่วโลก โดยขึ้นสู่อันดับหนึ่งในออสเตรเลีย ไอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ สวีเดน และสหราชอาณาจักร เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดอันดับสองของปี ค.ศ. 2014 ในสหราชอาณาจักร และเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดอันดับสามของปี ค.ศ. 2014 ในสหรัฐอเมริกา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบั้มแห่งปีและอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 57 โดยชนะรางวัลหลังและแพ้อัลบั้ม"มอนิงเฟส"โดยเบ็กในรางวัลอัลบั้มแห่งปี "อินเดอะโลนลีอาเวอร์"ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบั้มอังกฤษยอดเยี่ยมจากงานบริตอะวอดส์ประจำปี ค.ศ. 2015 ; ในที่สุดรางวัลก็ตกเป็นของเอ็ด ชีแรนสำหรับอัลบั้ม "X"
อัลบั้มนี้วางจำหน่ายอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 ในชื่อ "อินเดอะโลนลีอาเวอร์ (ดราวนิงชาโดว์สอิดิชัน)" ซึ่งมีเพลงใหม่ 12 เพลง รวมถึงซิงเกิลของดิสโคลเชอร์ "Omen" (ซึ่งมีเสียงร้องของสมิธ) เพลง "Lay Me Down" เวอร์ชันคอมิกรีลีฟ ร่วมร้องกับจอห์น เลเจนด์ และคัฟเวอร์เพลง "How Will I Know" ของวิตนีย์ ฮิวสตัน และ "Love Is a Losing Game" ของเอมี ไวน์เฮาส์
รายการเพลง.
หมายเหตุ
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศโรมาเนีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ของประเทศโรมาเนีย นับตั้งแต่การเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 (และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924) นักกีฬาชาวโรมาเนียเข้าร่วมแข่งขันทุกครั้ง ยกเว้น 2 ครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูร้อน 1932 ที่ลอสแองเจลิสในช่วงที่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ทั่วโลก และโอลิมปิกฤดูร้อน 1948 ที่ลอนดอน
นักกีฬา.
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
กรีฑา.
ผลการแข่งขันดังนี้
วัดตลิ่งชัน (อำเภอศรีสัชนาลัย)

วัดตลิ่งชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
วัดตลิ่งชันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1824 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1830 สันนิษฐานว่าอุโบสถน่าจะสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1826 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่น่าจะมีอายุประมาณร้อยกว่าปี และเขียนโดยช่างชาวบ้านโดยนำสีจากธรรมชาติมาเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก มีภาพธงชาติช้างเผือกของสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ภาพวาดเกี่ยวกับการค้าขายในสมัยอดีต การล่องเรือมาของพ่อค้าต่างชาติโดยเรือสำเภาและภาพวาดเกี่ยวกับการแสดงดนตรีมังคละ 
พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์โบราณองค์ใหญ่ ซึ่งในจังหวัดสุโขทัยมีเพียง 3 องค์ อีกสององค์คือ หลวงพ่อโต วัดเชิงคีรี อำเภอศรีสัชนาลัยและพระพุทธเรืองฤทธิ์ วัดสว่างอารมณ์วรวิหาร พระประธานในอุโบสถวัดตลิ่งชัน มีขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก องค์ใหญ่เป็นอันดับ 3 เดิมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นปูนปั้น จึงยังไม่ได้มีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุ แต่จากการตรวจสอบพบว่าพระประธานองค์นี้เคยปรากฏอยู่ในช่วงที่เป็นเมืองวิเศษไชยสัตย์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองชื่อที่ 5 ของเมืองเชลียง ก่อนเปลี่ยนมาเป็นเมืองศรีสัชนาลัย เมืองเชียงชื่น เมืองสวรรคโลก และเมืองวิเศษไชยสัตย์ ตามลำดับ ภายหลังมีพระนามว่า "พระศรีเมืองวิเศษไชยสัตย์"
ชาไต้หวัน

ชาไต้หวัน (台灣茶) หมายถึงเครื่องดื่มชาที่ผลิตในไต้หวัน ที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นประเภทชาอูหลงและชาเปาจ่ง เป็นหลัก แต่นอกจากนี้ก็ยังมีชาเขียวและชาแดง ประเภทต่าง ๆ ด้วย
ในการชงชาไต้หวันมักใช้ภาชนะจีนที่เรียกว่า ไก้หว่าน (蓋椀) แทนกาน้ำ
ชนิด.
ชาไต้หวันมีความหลากหลายมาก ในจำนวนนั้นสิบชนิดที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น ชาที่มีชื่อเสียงสิบอันดับแรกของไต้หวัน (台灣十大名茶) ได้แก่
นอกจากนี้แล้ว ชานมไข่มุก ซึ่งถูกคิดค้นขึ้นมาในไต้หวันในช่วงปี 1980 ก็ได้กลายเป็นที่นิยมในต่างประเทศในช่วงต้นศตวรรษที่ 21
ซีเซียม-137

ซีเซียม-137  เป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีของธาตุซีเซียม มีลักษณะเป็นโลหะอ่อน สีทองเงิน แผ่อนุภาคบีตาและรังสีแกมมา เมื่อสัมผัสจะทำลายหรือสร้างความเสียหายแก่ดีเอ็นเอของเซลล์ ส่งผลทำให้เกิดมะเร็งเม็ดเลือดขาวหรือไทรอยด์ตามมา ในธรรมชาติอาจใช้เวลาสลายตัวของซีเซียม-137 มากกว่า 100 ปี ครึ่งชีวิตของซีเซียมอยู่ที่ประมาณ 30 ปี เมื่อซีเซียมสลายตัว จะแผ่รังสีบีตาแล้วจะแปรสภาพกลายเป็นแบเรียม-137m (137mBa) 
ประโยชน์.
การใช้งานของสารซีเซียม-137 มีไม่มากนัก ส่วนใหญ่ใช้เป็นสารต้นกำเนิดรังสีในการรักษามะเร็ง และใช้ในเครื่องมือวัดทางอุตสาหกรรม ถ้ามีปริมาณน้อยจะใช้สำหรับปรับเทียบเครื่องมือวัดรังสีหรือใช้เป็นต้นกำเนิดรังสีแกมมาที่นำมาใช้ในการวัดความหนาแน่นของเครื่องมือเจาะสำรวจน้ำมัน 
อันตราย.
ในระยะสั้นหากได้รับหรือสัมผัสจะไม่ส่งผลอันตรายให้เห็นผลชัดเจน แต่สามารถเพิ่มความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งได้ ถ้าได้รับเข้าไปในร่างกายผ่านทางผิวหนังที่มีบาดแผล ผ่านการหายใจ หรือรับประทานเข้าไป ซีเซียม-137 จะเข้าไปสะสมอยู่ในเนื้อเยื่ออ่อนของอวัยวะต่าง ๆ และจะแผ่รังสีผ่านสู่อวัยวะเหล่านั้น เป็นผลให้เกิดความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งมากขึ้น 
หากได้รับปริมาณรังสีต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน จะทำให้ผิวหนังมีอาการแสบร้อนคล้ายโดนไฟไหม้หรือน้ำร้อนลวก และจะมีอาการคลื่นไส้ถ้าได้รับปริมาณรังสีสูงมากพอ 
เหตุการณ์อุบัติเหตุในไทยเมื่อเดือนมีนาคม 2566.
เกิดการสูญหายของ ซีเซียม-137 จากโรงงานไฟฟ้าที่จังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งต่อมาพบว่าถูกหลอมพร้อมกับเหล็ก แต่เมื่อเทียบกับเหตุการณ์ภัยพิบัติเชียร์โนบีลแล้ว อุบัติเหตุครั้งนี้ถือว่าสร้างความเสียหายที่เล็กกว่ามาก แต่อย่างไรก็ตามบุคคลที่ใกล้ชิดหรือพักอาศัยใกล้กับพื้นที่ใกล้เคียงจุดเกิดเหตุก็ควรเฝ้าระวังเป็นอย่างมาก 
เมื่ออ้างอิงข้อมูลจากทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (International Atomic Energy Agency) ค่ารังสีส่วนเกินจากธรรมชาติที่คนทั่วไปควรได้รับไม่ควรจะเกิน 1 มิลลิซีเวิร์ต/ปี โดยในเหตุการณ์นี้ทำให้มีผู้ได้รับรังสีเกินกว่าที่คนทั่วไปควรได้รับ ซึ่งสามารถเปรียบเทียบใกล้เคียงการอยู่ในพื้นที่ที่มีรังสีต่อเนื่องเป็นเวลา 1 ปี
คูกิจะ

คูกิจะ (茎茶, แปลว่า "ชาลำต้น") เป็นชาเขียวของญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง อาจเรียกอีกอย่างว่า โบวจะ (棒茶) แปลว่า "ชาแท่ง"
ทำมาจากส่วนผสมของยอดชา ก้านใบชา และยอดใหม่จากต้นชา ทำขึ้นมาจากส่วนที่ถูกเอาออกระหว่างกระบวนการทำเซ็นจะ เช่นเดียวกับเมจะ และ โคนาจะ
เนื่องจากความไม่สมดุลอย่างมากระหว่างอุปสงค์และอุปทาน ราคาจึงต่ำและถูกเรียกว่าเป็นสินค้าชั้น 2 แต่ส่วนประกอบรสหวาน อูมามิ และกลิ่นหอมนั้น กลับได้จากลำต้นมากกว่าจากใบ
คูกิจะที่ทำจากเกียวกูโระหรือใบชาเซ็นจะคุณภาพสูงมีชื่อเรียกเฉพาะว่า คาริงาเนะ (雁ヶ音) และ ชิราโอเระ (白折)
วิธีการชงและเวลาในการสกัดจะเหมือนกับที่ทำจากใบชา แม้ว่าจะสีของน้ำจะอ่อน แต่ก็มีรสชาติและกลิ่นที่สดชื่น และมีลักษณะเฉพาะคือรสอูมามิที่เข้มข้นเพราะมีกรดอะมิโนจำนวนมาก
เมจะ

เมจะ (; โรมาจิ: "mecha") เป็นชาญี่ปุ่น ชนิดหนึ่ง เป็นชาที่ได้จากการเก็บยอดใบชาและปลายใบที่เหลือจากการทำ เซ็นจะหรือเกียวกูโระ เป็นผลพลอยได้จากากรผลิตเซ็นจะ เช่นเดียวกับ คูกิจะ และ โคนาจะ แม้ว่าจะถือเป็นผลพลอยได้และไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ชั้นหนึ่ง แต่ก็มักจะขายในราคาที่สูงกว่าเซ็นจะเนื่องจากได้มาในปริมาณน้อยกว่า
ใบชาเมจะมีลักษณะที่เล็กและโค้งงอ ยิ่งใบโค้งมาก คุณภาพก็จะยิ่งสูงขึ้น เนื่องจากส่วนปลายของดอกตูมและใบมีความชื้นสูงและอ่อนนุ่ม จึงมักจะม้วนงอตามธรรมชาติ
เนื่องจากสารสกัดชามีความเข้มข้นในดอกตูมและใบ รสชาติจึงเข้มข้น ความฝาด ความขม และรสอูมามิก็เข้มข้น และสีน้ำเป็นสีเขียวเข้ม เนื่องจากมีปริมาณกาเฟอีน สูงจึงมีผลชูกำลังเช่นกัน นอกจากนี้ เนื่องจากใบชามีลักษณะโค้งงอ จึงสามารถเพลิดเพลินกับชากี่ครั้งก็ได้จนกว่าใบชาจะเปิดหมด ซึ่งแตกต่างจากคูกิจะ ซึ่งจำกัดการแช่แค่ 2 ครั้ง และเซ็นจะ ซึ่งจำกัดการแช่แค่ 3 หรือ 4 ครั้ง ในทางกลับกัน เนื่องจากรสชาติดั้งเดิมนั้นเข้มข้น ชาจะเข้มข้นเกินไปหากชงด้วยน้ำร้อนหรือหากชงนานเกินไป ดังนั้นจึงควรชงด้วยน้ำอุ่นจะดีกว่า
โคนาจะ

โคนาจะ (粉茶, แปลว่า "ชาผง") คือเศษผงที่ผลิตขึ้นระหว่างกระบวนการผลิตเซ็นจะ ได้มาพร้อมไปกับคูกิจะ และเมจะ เรียกได้ว่าเป็นผลพลอยได้ มีราคาถูกเพราะเหมือนเป็นของแถมจากเซ็นจะ แต่คุณภาพของใบชาไม่ได้ด้อยไปกว่าเซ็นจะ ดังนั้นคนจึงกล่าวกันว่ามีรสชาติดีเมื่อเทียบกับราคา
เนื่องจากอยู่ในรูปผง ส่วนประกอบของใบชาจึงละลายได้ง่าย ทำให้สามารถชงชาที่มีสีสดใสและรสชาติเข้มข้นได้ สามารถชงด้วยน้ำร้อนได้อย่างรวดเร็วด้วยเวลาสกัดสั้น ๆ และมีรสชาติเข้มข้น ดังนั้นจึงเป็นชามาตรฐานที่เสิร์ฟเป็นอางาริ ในร้านซูชิ เพื่อจุดประสงค์ในการขจัดรสชาติของซูชิ ที่ค้างอยู่ในคอและทำให้เพดานปากสดชื่น ในทางกลับกัน เนื่องจากส่วนผสมของใบชาถูกสกัดออกมาอย่างรวดเร็ว ชาจึงหมดเกลี้ยงในการชงครั้งแรก และไม่สามารถเพลิดเพลินกับการชงชาหลายครั้งเหมือนอย่างเซ็นจะ
นอกจากนี้ เนื่องจากโคนาจะเป็นเพียงใบชาที่ออกมาจากกระบวนการผลิตเซ็นจะ เปลือกใบชาจะยังคงอยู่หลังจากการต้ม และใบชาจะไม่ละลายหมด 
ในช่วงไม่นานมานี้ ฟุมมัตสึจะ (粉末茶) ซึ่งเป็นชาที่ทำโดยการบดใบชาเองและละลายในน้ำร้อนได้ถูกคิดค้นขึ้น แม้จะคล้ายกันชวนให้สับสนได้ง่าย แต่ก็เป็นคนละอย่างกับโคนาจะ และก็เป็นคนละอย่างกับมัจจะด้วย
เกียวกูโระ

เกียวกูโระ (; โรมาจิ: "gyokuro") เป็นชาญี่ปุ่น ชนิดหนึ่ง ตามมาตรฐานการติดฉลากชาเขียวของสมาคมกลางอุตสาหกรรมชาแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ให้คำจำกัดความไว้ว่าหมายถึง "ใบชาที่เก็บเกี่ยวมาจากสวนชาที่ถูกบังแสงอาทิตย์เกือบหมด เรียกว่า โออิชิตะเอ็ง (; โรมาจิ: "oishita-en") โดยถูกคลุมด้วยวัสดุปิดเช่นฟางและผ้าขาวม้าตั้งแต่ตูมแรกของต้นชาแรกงอกขึ้นเป็นเวลาประมาณ 20 วัน และผลิตด้วยกรรมวิธีเดียวกันกับเซ็นจะ"
โดยทั่วไปสารเทอานีน ซึ่งมีบทบาทในการให้รสอูมามิในชานั้นผลิตได้จากรากและเก็บไว้ในใบผ่านทางลำต้น เมื่อเทอานีนถูกแสงแดดจะเปลี่ยนเป็นคาเทชิน ซึ่งทำให้เกิดรสฝาด กล่าวอีกนัยหนึ่ง ใบชาซึ่งเป็นวัตถุดิบของเกียวกูโระนั้นถูกเคลือบด้วยสารเคลือบที่กันแสงแดดเป็นเวลาอย่างน้อยสองสัปดาห์ก่อนการเก็บเกี่ยว ทำให้มีผลในการเพิ่ม กรดอะมิโน เช่น เทอานีน และลด คาเทชิน (หรือ แทนนิน)
ที่มา.
ชื่อ "เกียวกูโระ" (玉露) มาจากชื่อผลิตภัณฑ์ของยามาโมโตยามะ บริษัทผู้ผลิตชา
ในปี 1835 เมื่อคาเฮ ยามาโมโตะ (山本嘉兵衛) ประธานของยาโมโตยามะรุ่นที่ 6 ยังอายุ 18 ปี เขาไปที่โรงงานชาของคิจิเอง คิโนชิตะในหมู่บ้านอูจิในเกียวโต และลองกวนใบนึ่งด้วยตัวเอง เมื่อแห้งจะเกาะมือและจับตัวเป็นก้อนชา หลังจากลองสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งจนได้รสชาติเหมือนน้ำหวานที่มีรสชาติที่หรูหราและสีที่สดใสจึงตั้งชื่อว่า "เกียวกูโระ" หลังจากกลับมาที่เอโดะ เขาได้นำเสนอสิ่งเหล่านี้ต่อขุนนางศักดินา, ฮาตาโมโตะ, นักชงชา และปัญญาชน เป็นผลให้ได้รับคำวิจารณ์อย่างล้นหลามและถูกนำไปทำเป็นผลิตภัณฑ์ชั้นสูงอย่างกว้างขวาง กลายเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์พิเศษของเอโดะและแพร่หลายไปทั่ว ในเวลานั้นใบชาถูกคั่วเป็นก้อนกลมเหมือนน้ำค้าง หลังจากนั้นในช่วงต้นยุคเมจิ บริษัทสึจิริ ผู้ผลิตชาได้ปรับปรุงวิธีการคั่วที่ใช้ในปัจจุบัน
นอกจากนี้ ในบริเวณ ศาลเจ้าโองูระ ในเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโตก็มี "อนุสาวรีย์ต้นกำเนิดของเกียวกูโระ" (玉露製茶発祥の碑) ตั้งอยู่ด้วย
คาบูเซจะ

คาบูเซจะ (; โรมาจิ: "kabuse-cha") เป็นชาญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง บางครั้งขายภายใต้ชื่อการค้าว่า คาบูเซเกียวกูโระ (かぶせ玉露) หรือ เน็ตโตเกียวกูโระ (熱湯玉露)
การเพาะปลูก.
ชาชนิดนี้ถูกรวมอยู่ในความหมายอย่างกว้างของเซ็นจะ คือมีวิธีการผลิตโดยพื้นฐานเหมือนกันกับเซ็นจะและเกียวกูโระ แต่วิธีการเพาะปลูกนั้นแตกต่างกัน เช่นเดียวกันกับเกียวกูโระและเท็นจะ คาบูเซจะนั้นปลูกโดยการคลุมต้นชาด้วยม่านบังแดดที่ทำจากผ้าหรือฟาง แต่จะบังแดดไปจนถึงประมาณหนึ่งสัปดาห์ (โดยมากจะประมาณตั้งแต่ 3 ถึง 10 วัน) ก่อนเก็บเกี่ยว ต่างจากเกียวกูโระที่บังแดดประมาณ 20 วัน หรือเท็นจะ ซึ่งบังแดดประมาณ 30 วัน นอกจากนี้ ในขณะที่เกียวกูโระและเท็นจะใช้วิธีการแขวนม่านบังแดดขนาดใหญ่ทั่วทั้งสวนชา คาบูเซจะจะใช้ม่านบังแดดบังต้นชาโดยตรง วิธีการปลูกแบบคลุมต้นไม้โดยตรงด้วยม่านบังแดดนี้เป็นที่มาของชื่อ "คาบูเซจะ" (かぶせ茶) โดยคำว่า "คาบูเซ" (かぶせ) หมายถึง "คลุมใส่" โดยทั่วไปอาจกล่าวได้ว่าวิธีการเพาะปลูกนั้นอยู่ตรงกลางระหว่างเซ็นจะและเกียวกูโระ เนื่องจากชาปลูกในที่ร่มจากแสงแดดโดยตรง ชาจึงมีคาเทชิน ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของความขมน้อยกว่า และมีเทอานีน ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของอูมามิมากกว่าเซ็นจะทั่วไป นอกจากนี้ สีของใบชาจะสว่างกว่าของเซ็นจะ และถ้าคลุมใบไว้จะได้กลิ่นคล้ายเกียวกูโระ
เอสบีเอสทีวี

เอสบีเอสทีวี เป็นช่องโทรทัศน์ภาคพื้นดินที่ออกอากาศฟรีในเชิงพาณิชย์ช่องแรกของเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในเขตเมืองหลวงโซล ดำเนินการโดยเอสบีเอส ช่องนี้เปิดตัวเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1991
ประวัติ.
เอสบีเอสทีวีเป็นสถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์แห่งแรกของเกาหลีใต้ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองหลวงโซล และก่อตั้งขึ้นในวันจันทร์ที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1991 ในวันนั้นเวลา 10.00 น. เอสบีเอสมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการของเอสบีเอสพร้อมกับงานฉลองครบรอบ 30 ปีของเอ็มบีซี และกำหนดให้เป็น "วันเกิดของเอสบีเอส" โดยได้มีการนำเสนอข่าวนี้ผ่านทางรายการ MBC Newsdesk ของช่องเอ็มบีซี ในวันเดียวกัน SBS Eight O' Clock News เปิดตัวในฐานะรายการข่าวรายการแรกของช่อง
ชาคมบุ

ชาคมบุ หรือ คมบูจะ (; โรมาจิ: "konbu-cha") เป็นเครื่องดื่มที่ทำขึ้นโดยการเทน้ำร้อนลงบนสาหร่ายคมบุแห้งที่สับละเอียดหรือเป็นผงแล้ว บางชนิดอาจมีการเติมเกลือลงไปเล็กน้อย บางชนิดมีการใส่อาราเระ และบางชนิดมีการเติมเกียวกูโระลงไปด้วย
ภาพรวม.
มีเอกสารบันทึกไว้ว่าชาคมบุเป็นเครื่องดื่มที่ดื่มเพื่อความเพลิดเพลินมาตั้งแต่โบราณเนื่องจากรสชาติอูมามิของคมบุและธรรมเนียมการดื่มชา และยังมีเอกสารที่ จักรพรรดิมูราคามิได้นำมาใช้เป็นยาในยุคเฮอังอีกด้วย โดยทั่วไปแล้วคาดว่าเป็นหนึ่งในชาปรุงแต่งซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ในสมัยเอโดะ
มักพบคมบุในรูปแบบผงที่ประกอบด้วยน้ำตาล เกลือ และ สารชูรส เพื่อปรับรสชาติ แต่ก็มีที่ไม่ใส่สารชูรสอยู่เหมือนกัน
ชาคมบุที่ใช้เป็นเครื่องปรุงรส.
ไม่เพียงแต่ใช้เป็นเครื่องดื่มเท่านั้น แต่ยังเป็น เครื่องปรุงรสแทนเกลือหรือโชยุ เพื่อลดปริมาณเกลือ กลูตาเมตซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของสารชูรส ถูกสร้างขึ้นจากผลการวิจัยเกี่ยวกับรสชาติอูมามิของคมบุ ดังนั้นชาคมบุจึงถูกนำมาใช้แทนสารชูรสด้วย
เรื่องของชื่อเรียก.
ในยุโรปและอเมริกาจะใช้คำว่า kombucha เรียกเห็ดชาแดง ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่ได้รับความนิยมในประเทศรัสเซีย และประเทศอื่น ๆ ในช่วงต้น ศตวรรษที่ 20 ดังนั้นเมื่อพูดว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ จึงไม่ได้หมายถึงชาคมบุ แต่หมายถึงเห็ดชาแดง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกันกับชาคมบุในญี่ปุ่น
ในพจนานุกรม อธิบายว่าที่มาของชื่อเรียกที่สับสนนั้นน่าจะเกิดจากการที่ผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับชาคมบุ
เห็ดชาแดง

เห็ดชาแดง (หงฉาจวิน) หรือ คอมบูชา (kombucha) หรือ ไชนืย กริบ (เห็ดชา) เป็นเครื่องดื่มหมักที่มีต้นกำเนิดใน มองโกเลียตะวันออก และต่อมาได้รับความนิยมในไซบีเรีย ประเทศรัสเซีย ทำโดยการเติมน้ำตาลลงไปในชาแดงหรือชาเขียว แล้วแช่ดองมวลที่มีลักษณะเป็นเจลคล้ายเห็ดที่เพาะในอาหารเลี้ยงเชื้อ ทิ้งเอาไว้เป็นเวลา 12 ถึง 14 วันเพื่อหมัก
ในประเทศญี่ปุ่น เห็ดชาแดงถูกเรียกว่า โคจากิโนโกะ (紅茶キノコ) ได้รับความนิยมในฐานะอาหารเพื่อสุขภาพตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เนื่องจากสามารถปลูกได้ที่บ้าน จึงแพร่กระจายแบบปากต่อปาก และได้รับความนิยมจากสื่อพิมพ์ "วิถีสุขภาพเห็ดชาแดง" (紅茶キノコ健康法)
ในยุโรปหรือออสเตรเลียถูกวางขายเป็นอาหารสุขภาพโดยเรียกว่า kombucha นอกจากนี้ยังมีรส มะม่วง สตรอว์เบอร์รี และ โรสฮิป ที่แปรรูปสำหรับตลาดตะวันตก และได้รับความนิยมขึ้นมาในญี่ปุ่นด้วย จากการนำเข้ามาในช่วงปี 2014 ถึง 2016 ในญี่ปุ่นจึงมีการใช้คำว่า "คมบูจะ" (コンブチャ) สำหรับเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ด้วย
ชื่อ.
แม้จะถูกเรียกว่า kombucha แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคมบูจะ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มในญี่ปุ่นที่ทำจากสาหร่ายคมบุ และมีที่มาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
The American Heritage Dictionary of the English Language คาดการณ์ว่าผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับคมบูจะ จึงเรียกว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ
เก็มไมจะ

เก็มไมจะ (; โรมาจิ: "genmaicha") หรือ ชาข้าวกล้อง เป็นชาที่ทำจากการผสมชาเขียวและข้าวคั่วในสัดส่วนที่เท่า ๆ กัน เป็นชาเขียวญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ใบชาถูกทำให้ร้อนด้วยไฟแรง ข้าวถูกนึ่งแล้วคั่วจนเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล หรืออาจแตกออกเป็นเหมือนข้าวโพดคั่ว
ความเป็นมา.
มีหลายทฤษฎีเกี่ยวกับที่มาของเก็มไมจะ เช่นว่ามาจากการที่ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 พ่อค้าชาในเกียวโตคิดว่าเศษโมจิที่ออกมาในพิธีคางามิบิรากิเป็นของเสีย ดังนั้นพวกเขาจึงนำไปคั่วและผสมกับใบชา หรือบ้างก็ว่าอาจมาจากการที่เอาเม็ดข้าวกรุบกรอบที่ติดมากับหม้อหลังหุงข้าวมาใส่ลงไปในชา บ้างก็ว่าเก็นไมจะถือกำเนิดขึ้นจากบริษัทชาหลายแห่งที่ก่อตั้งในเกียวโตโดยขายในชื่อ ฮานายานางิ (花やなぎ) และ โฮไรจะ (蓬莱茶) ในยุคไทโช
ชาอัด

ชาอัด หรือ จิ่นยาฉา  หมายถึงชาก้อนที่ทำเป็นรูปร่างบางอย่างที่เกิดจากการกดอัดใบชาเข้าด้วยกัน หลังจากที่ได้นึ่งและให้ความร้อนเพื่อทำให้นิ่มลง ชาอัดสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานโดยไม่เสีย และง่ายต่อการขนส่ง ส่วนใหญ่ผลิตใน หูหนาน เสฉวน หูเป่ย์ ยูนนาน และ กว่างซี ใน จีน ชาอัดสามารถแบ่งออกได้เป็นสี่ประเภท ได้แก่ ชาเขียวอัด ชาแดงอัด ชาอูหลงอัด และ ชาดำอัด ตามวัตถุดิบที่แตกต่างกัน
ชาอัดจำเป็นต้องต้มเป็นเวลานานเมื่อจะนำมาดื่ม น้ำชาจึงมี กรดแทนนิกสูง ซึ่งดีต่อการย่อยอาหาร แต่ก็ทำให้คนรู้สึกหิว ดังนั้นโดยทั่วไปจำเป็นต้องเติมสารที่มีคุณค่าทางโภชนาการเมื่อดื่ม
ชาวมองโกลนิยมนำชาอัดมาเติมนมวัว ทำเป็นซูเทย์ไช (ชานมมองโกล) และ ชาวทิเบตจะเติมเนยที่ทำจากนมของจามรี ทำเป็นชาเนย (ชาทิเบต)
ตำราฟาร์มาโคเปียของประเทศญี่ปุ่น

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ตำราฟาร์มาโคเปียของประเทศญี่ปุ่น (; โรมาจิ: "Nihon Yakkyokuhō"; #เปลี่ยนทาง) เป็นตำรายาอย่างเป็นทางการของประเทศญี่ปุ่น ตีพิมพ์โดยสำนักเภสัชกรรมและเครื่องมือแพทย์ (独立行政法人 医薬品医療機器総合機構, Dokuritsu-gyōsei hōjin iyakuhin-iryō-kiki-sōgō-kikō) ฉบับพิมพ์ครั้งแรกตีพิมพ์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2429 โดยมีการปรับปรุงแก้ไขเป็นระยะ ๆ ฉบับตีพิมพ์ครั้งล่าสุดคือฉบับที่ 18 ซึ่งออกเผยแพร่ทางอิเล็กทรอนิกส์ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2564 การแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการกำลังอยู่ในระหว่างการจัดทำ (สถานะเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2564)
บันจะ

บันจะ (; โรมาจิ: "bancha") เป็นชาเขียว ชนิดหนึ่งที่ดื่มในญี่ปุ่น หมายถึงชาชั้นต่ำที่ไม่ได้มาตรฐานในผลิตภัณฑ์จำหน่ายตามท้องตลาด บันจะบางครั้งใช้เป็นคำทั่วไปสำหรับชาในชีวิตประจำวัน ชาที่ผลิตในท้องถิ่น และชาทำเองในครัวเรือน
วิธีการผลิตเกือบจะเหมือนกับเซ็นจะ แต่วัตถุดิบคือใบชาที่เก็บเกี่ยวหลังฤดูร้อน (ชาใบที่สามและสี่) ใบชาเมื่อแตกกิ่งเพื่อการเพาะปลูกครั้งต่อไป (บันจะในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว) และกระบวนการผลิตเซ็นจะ ใช้ใบไม้ขนาดใหญ่ที่ตัดแล้ว เนื่องจากบันจะใช้ใบแก่แทนใบอ่อนอย่างในเซ็นจะ จึงมี สารแทนนิน มากกว่าและกาเฟอีนน้อยกว่า รสชาติเบาและสดชื่น แต่ก็มีความฝาด ระยะเวลาการเก็บเกี่ยวและวิธีการผลิตของวัตถุดิบจะต่างไปขึ้นอยู่กับภูมิภาค อาจนำใบชาไปคั่วแห้งเพื่อดึงรสชาติที่หอมกรุ่น และดื่มเป็นโฮจิจะ
สีของเครื่องดื่มชาและวิธีการแปรรูปใบชาจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในจังหวัดชิซูโอกะและโตเกียวจะใช้เซ็นจะสีเหลืองเขียว ในขณะที่จังหวัดฮกไกโดและจังหวัดเกียวโต ซึ่งเรียกว่า เคียวบันจะ (京番茶) จะใช้โฮจิจะสีน้ำตาล
ในภูมิภาคโทโฮกุ คำว่า "บันจะ" มักหมายถึง ชาคั่วโดยทั่ว ๆ ไป ในจังหวัดอิชิกาวะ คำว่า "บันจะ" หมายถึงคูกิจะที่ทำจากก้านชาคั่ว คำว่า "เคียวบันจะ" ยังอาจหมายถึงโฮจิจะที่ผลิตด้วยวิธีการเฉพาะ โดยใบชาที่ใช้อาจไม่ได้จำกัดเฉพาะบันจะ
ตำรายา

ตำรายา หรือ ฟาร์มาโคเปีย (pharmacopoeia, pharmacopeia หรือ pharmacopoea) เป็นหนังสือที่ประกอบด้วยขั้นตอนวิธีการในการพิสูจน์เอกลักษณ์ (identification) ของตำรับยา จัดพิมพ์โดยหน่วยงานของรัฐ หรือสมาคมการแพทย์หรือเภสัชกรรม
รายละเอียดของข้อกำหนดสำหรับแต่ละตำรับยาเรียกว่าโมโนกราฟ (monograph) กล่าวคือเป็นงานอ้างอิงสำหรับข้อกำหนดของยาทางเภสัชกรรม
มัตจะ

มัตจะ  คือผงชาเขียวที่ได้จากการบดใบชาเขียวให้ละเอียด ซึ่งมีการบริโภคกันโดยดั้งเดิมในประเทศญี่ปุ่นและประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก ในประเทศญี่ปุ่น มัทฉะถูกนำมาใช้เป็นเครื่องดื่มในพิธีชงชา และยังนิยมใช้เป็นส่วนประกอบของขนมญี่ปุ่น ขนมตะวันตก และอาหารหลากหลายประเภทอีกด้วย
ภาพรวม.
ความหมายของมัตจะ.
คำจำกัดความของมัตจะโดยสมาคมอุตสาหกรรมชาญี่ปุ่น ได้ให้นิยามไว้ว่าเป็น "สิ่งที่ผลิตเป็นในรูปผงละเอียดโดยการใช้โม่บดชามาบดชาซึ่งเพาะขึ้นโดยถูกบังแสงแดดแล้วนำมาอบแห้งโดยไม่นวด" อย่างไรก็ตามจริง ๆ แล้วอาจไม่จำเป็นต้องบดด้วยโม่บดชาก็ได้ ขอแค่ทำให้เป็นผงละเอียด แม้จะทำให้เป็นผงด้วยวิธีอื่นก็ยังเรียกว่าเป็น "มัตจะ" ดังนั้น แม้ว่าจะถูกบดด้วยเครื่องบดแบบโรงงานอุตสาหกรรม ก็สามารถเรียกว่าเป็นมัตจะได้
ส่วนโคนาจะ คือผงละเอียดที่รวบรวมระหว่างการผลิตเซ็นจะ ใช้ต้มด้วยกาน้ำดื่ม เป็นคนละอย่างกับมัตจะ
มัตจะในรูปผง.
ทำโดยนำใบของต้นชามานึ่งแล้วทำให้แห้งแล้วบดละเอียด เป็นที่นิยมนำมาใช้ดื่มจนถึงยุคเอโดะ แม้แต่ในปัจจุบัน ในซาโด ก็เสิร์ฟมัตจะที่ถูกบดละเอียดก่อนหนึ่งวัน มีการจำหน่ายเป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำเป็นผงแล้วและปิดผนึกในถุงพลาสติก หรือใส่ในกระบอกโลหะสำหรับใช้ในบ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงการเสื่อมสภาพ ให้เก็บในที่เย็นและมืดในภาชนะที่มีอากาศถ่ายเทหลังจากเปิด
มัตจะสำหรับดื่ม.
แบ่งเป็น 2 ประเภท ได้แก่ โคอิจะ (濃茶) คือชาแบบเข้ม มีสีเขียวเข้มเจือด้วยสีดำ และ อูซูจะ (薄茶) ซึ่งชาแบบอ่อน เป็นสีเขียวอมฟ้าสดใส ในพิธีชงชา ชาเข้มข้น 3 ถ้วยจะเสิร์ฟในช้อนตักชา และน้ำร้อนปริมาณเล็กน้อยจะถูกเทลงในมัตจะปริมาณพอเหมาะ จากนั้นนวดด้วยไม้ตีชา สำหรับ อูซูจะนั้นจะใช้ช้อนตักชา 1 ถ้วยครึ่งสำหรับ 1 คน และเติมน้ำร้อนครึ่งช้อนแล้วคนด้วยไม้ตีชา ในซาโด ปัจจุบันนี้ มักใช้โคอิจะเป็นหลักส่วนอูซูจะถือว่าใช้ รองแบบไม่เป็นทางการ การกวนด้วยไม้ตีชานั้นมีวิธีการแตกต่างกันไปตามสำนัก
สำหรับการใช้เป็นเครื่องดื่มทั่วไปนั้น แม้ว่าในปัจจุบันเซ็นจะจะเป็นที่ต้องการมากกว่า แต่ในบางพื้นที่ ประเพณีการดื่มมัตจะในช่วงพักระหว่างการทำงานในฟาร์มก็ยังคงมีอยู่
มัตจะในส่วนประกอบในอาหาร.
ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น มัตจะนั้นแตกต่างจากชาชนิดอื่น ๆ คือตัวใบชาจะถูกรับประทานได้ด้วย ดังนั้นจึงมีการใช้มัตจะเป็นส่วนผสมในการปรุงอาหารอย่างแพร่หลาย และยังใช้ในขนมเพราะรสชาติเข้ากันได้ดีกับน้ำตาล ต่อไปนี้คือตัวอย่างทั่วไป
นอกจากนี้ยังมีร้านอาหารและผู้ผลิตอาหารและเครื่องดื่มที่ใช้มันเป็นส่วนผสมและ เครื่องปรุงรส สำหรับอาหารญี่ปุ่น อาหารตะวันตก และอาหารจีน อย่างเช่นฟงดูว์ และเครื่องดื่มรวมถึงเบียร์ด้วย
เลเซอร์โกสต์

เลเซอร์โกสต์  เป็นวิดีโอเกมอาร์เคดยิงไลต์กันแนวสยองขวัญที่เปิดตัวโดยบริษัทเซกาใน ค.ศ. 1990 เกมดังกล่าวมีรูปแบบตามภาพยนตร์เรื่อง"บริษัทกำจัดผี" และ"โพลเตอร์ไกส์ 3" โดยคัดเลือกผู้เล่นในฐานะนักล่าผี เกมนี้มีปืนสามกระบอกติดตั้งอยู่บนตู้ซึ่งเป็นตัวแทนของสมาชิกสามคนในทีมล่าผี เกมดังกล่าวให้ผู้เล่นสวมบทบาทเป็นบิล, แมกซ์ และแคโรล ที่ต้องช่วยเหลือสาวน้อยที่ถูกลักพาตัวไปโดยการ์กอยล์สีน้ำเงิน รวมถึงปกป้องเมืองจากผีร้าย ส่วนเกมมาสเตอร์ซิสเตมที่มีชื่อเดียวกันได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1991 สำหรับทวีปยุโรปโดยเฉพาะ แต่ไม่ได้อิงจากต้นฉบับอาร์เคด
รูปแบบการเล่น.
เกมดังกล่าวจัดจำหน่ายในตู้แนวนอนพร้อมหน้าจอสีความละเอียดมาตรฐานที่สะท้อนจากกระจก โดยเกมนี้สามารถเล่นพร้อมกันได้สูงสุดสามผู้เล่น ซึ่งเกมถูกควบคุมโดยปืนประจำตำแหน่งที่มีปุ่มสองปุ่ม ปุ่มหนึ่งสำหรับการยิงปกติ และอีกปุ่มสำหรับอาวุธพิเศษแบบจำกัดการใช้งาน นอกจากปืนแล้ว ตู้ยังมีระบบเล็งบนหน้าจอซึ่งกระจกจะฉายลำแสงสีแดงออกจากปืนทุกครั้งที่ผู้เล่นทำการยิง ทำให้เกิดภาพลวงตาว่ามีลำแสงเลเซอร์จริง ๆ ออกมาจากปืนไปยังเป้าหมาย เกมดังกล่าวทำให้นักล่าทั้งสามคนอยู่ในห้าด่านที่พวกเขาต้องทำลายบรรดาผี โดยแต่ละด่านจะจบลงด้วยการต่อสู้กับบอส โซนความเสียหายของผู้เล่นแต่ละคนจะแสดงเป็นหนึ่งในสามของหน้าจอ ซึ่งสถิติของพวกเขาก็ตั้งอยู่เช่นกัน ผู้เล่นได้รับความเสียหายหากส่วนที่สามของหน้าจอถูกโจมตีโดยศัตรู การโจมตีของผีทำให้แถบชีวิตของผู้เล่นหมดลง ซึ่งสามารถเติมได้โดยการยิงชุดอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ศัตรูบางตัวทิ้งไว้หลังจากพวกมันถูกสังหาร
ส่วน"เลเซอร์โกสต์"สำหรับเซกา มาสเตอร์ซิสเตม แตกต่างจากต้นฉบับอาร์เคดอย่างสิ้นเชิง ในเกม ผู้เล่นจะต้องปกป้องเด็กสาวชื่อแคทเธอรีนซึ่งถูกจับเป็นเชลยในคฤหาสน์สีขาวที่มีผีสิง ด้วยการใช้จอยแพดหรือปืนไลต์เฟเซอร์ ผู้เล่นจะขจัดอันตรายต่าง ๆ ที่แคทเธอรีนเผชิญหน้าในขณะที่เธอพยายามหลบหนีด้วยดวงจิตของเธอ
การพัฒนา.
"เลเซอร์โกสต์"เวอร์ชันอาร์เคดได้รับการจัดแสดงที่งานอะมิวส์เมนต์เทรดส์เอกซิบิชันอินเตอร์เนชันแนลเมื่อ ค.ศ. 1991
การตอบรับ.
ในประเทศญี่ปุ่น "เกมแมชชีน"ฉบับวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1991 ระบุว่า"เลเซอร์โกสต์"เป็นหน่วยอาร์เคดตั้งตรงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันดับเจ็ดของเดือนดังกล่าว
เกมอาร์เคดนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกเมื่อวางจำหน่าย และจากข้อมูลของนิตยสาร"แซป!64" ระบุว่าเกมนี้เข้าท่าดี แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะแยกตัวเองออกจากเกมที่คล้ายกัน เช่น "โอเปอเรชันธันเดอร์โบลต์", "สเปซกัน" และ"เมคาไนด์แอตแทก" ส่วนนิตยสารเกมของอังกฤษอย่าง"ดิวัน" ได้วิจารณ์"เลเซอร์โกสต์"เวอร์ชันอาร์เคดใน ค.ศ. 1991 โดยเปรียบเทียบรูปแบบการเล่นกับ"บีสต์บัสเตอส์" และโครงเรื่องกับ"เดอะเรียลโกสต์บัสเตอร์" โดยนิตยสาร"ดิวัน"ได้กล่าวถึงรูปแบบการเล่นของ"เลเซอร์โกสต์"ว่า "ไม่มีอะไรแปลกใหม่ให้เล่น" แต่แสดงความคิดเห็นว่า "เหตุการณ์ที่น่ากลัวจะทำให้ผู้เล่นส่วนใหญ่ [ตื่นเต้น]"
นิตยสาร"มีนแมชชีน"กล่าวว่าเกมเวอร์ชันมาสเตอร์ซิสเตมนั้นสนุก แต่ติเตียนต่อคุณภาพกราฟิกที่ต่ำ ขณะที่นิตยสาร"คอนโซล เอกซ์เอส" ได้วิจารณ์เวอร์ชันเซกา มาสเตอร์ซิสเตม ใน ค.ศ. 1992 โดยให้คะแนน 84 เปอร์เซ็นต์
เมื่อพิจารณาย้อนหลัง ออลเกมให้ความเห็นว่าเกมอาร์เคดนั้นสนุก แต่อาจไม่คุ้มกับที่ผู้เล่นต้องจ่ายเพื่อเล่น
ทามาเรียวกูจะ

ทามาเรียวกูจะ (; โรมาจิ: "tamaryokucha") เป็นชาญี่ปุ่นประเภทหนึ่งที่ผลิตในคิวชู ตอนกลางและตอนเหนือ ใบชามีรูปร่างเหมือนมางาตามะ ต่างจากใบชาที่ใช้ทำเซ็นจะซึ่งจะยาวเหมือนเข็ม วิธีการผลิตอาจแบ่งออกเป็นการอบและการนึ่ง เมืองอุเรชิโนะในจังหวัดซางะ เป็นพื้นที่ผลิตหลัก
ทามาเรียวกูจะอบ.
ในบรรดาชาเขียวของญี่ปุ่น ทามาเรียวกูจะเป็นชาเพียงชนิดเดียวที่ทำโดยใช้วิธีการอบด้วยกาต้มน้ำ วิธีการผลิตชาของจีนได้ถูกนำมาใช้ในคิวชู ที่เป็นที่รู้จักดีคือ ชาอุเรชิโนะ จากจังหวัดซางะและชาอาโอยานางิ (青柳茶) จากจังหวัดมิยาซากิและจังหวัดคุมาโมโตะ ใบชาจะถูกเติมลงไปในกาต้มน้ำเหล็กหล่อรูปครึ่งวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตรแล้วถูกทำให้ร้อนโดยไม่ใช้น้ำ เพื่อขจัดการทำงานของเอนไซม์ ในอุเรชิโนะ เตาอบถูกสร้างขึ้นโดยเอียงทำมุม 45 ถึง 50 องศา ในขณะที่ชาอาโอยานางิจะใช้เตาอบที่วางในแนวนอน
ทามาเรียวกูจะนึ่ง.
เป็นวิธีการผลิตชาโดยขจัดกิจกรรมของเอนไซม์ในใบชาด้วยการนึ่งแทนการอบในหม้อ แต่ทำให้เกิดเป็นรูปร่างมางาตามะ โดยไม่ต้องใช้กระบวนการรีดแบบละเอียดเหมือนอย่างการผลิตเซ็นจะทั่วไป ประมาณปลายยุคไทโช ได้เริ่มมีการผลิตเพื่อส่งออกไปยังประเทศอดีตสหภาพโซเวียต 
เนื่องจากสามารถผลิตได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าการอบในหม้อ พื้นที่การผลิตหลายแห่งที่ทำแบบดั้งเดิมโดยการอบในหม้อจึงเปลี่ยนมาใช้การนึ่ง และการอบในหม้อจึงกลายเป็นส่วนน้อยไป
มางาตามะ

มางาตามะ (; โรมาจิ: "magatama") เป็นหนึ่งในเครื่องประดับ ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ และยุคโบราณของญี่ปุ่น ว่ากันว่ามันถูกใช้เพื่อพิธีกรรมด้วย แต่ไม่ทราบรายละเอียด เชื่อกันว่าที่เรียกชื่อแบบนี้ก็มาจากการที่รูปร่างของมันเป็น "ลูกกลมที่โค้งงอ" (曲っている玉, มางัตเตอิรุ ทามะ) ชื่อเรียกนี้ปรากฏเป็นครั้งแรกในโคจิกิและนิฮงโชกิ นอกจากนี้ ใน กิชิวาจินเด็ง (魏志倭人伝) ยังมีการใช้ชื่อเรียกว่า คุชุ (句珠)
ส่วนใหญ่มีรูปร่างคล้ายลูกกลมที่มีหางงอกออกมาป็นรูปคล้ายตัว C มีการเจาะรูที่ปลายด้านที่ทรงกลมนูน แล้วร้อยเชือกผ่านเข้าไปเพื่อทำเป็นสร้อยคอ ปลายด้านที่มีรูเรียกว่าส่วนหัว ด้านในส่วนโค้งเรียกว่าส่วนท้อง ด้านนอกเรียกว่าส่วนหลัง ส่วนทำจาก หยก โมรา ควอตซ์ ทัลก์ อำพัน กระดองเต่า และบางส่วนทำจาก เครื่องดินเผา และอาจมีการใช้สัมฤทธิ์ หรือโลหะอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน แต่มีจำนวนไม่มาก
ตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา (ชื่อย่อ: USP) เป็นตำรายา (หนังสือสรุปของข้อมูลยา) สำหรับประเทศสหรัฐอเมริกา จัดพิมพ์เป็นประจำทุกปีโดยคณะกรรมการตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา (United States Pharmacopeial Convention มักเรียกโดยย่อว่า USP) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าและยังเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในตัวตำรายา "USP" ตีพิมพ์ร่วมกับ "National Formulary" (ตำรับยาแห่งชาติ) ในเล่มเดียวกันในชื่อ USP-NF ยาที่อยู่ภายใต้มาตรฐาน "USP" มีทั้งยาสำหรับมนุษย์ (ยาจำหน่ายตามใบสั่งยา ยาจำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์ หรือยาอื่น ๆ) และยาสำหรับสัตว์ มาตรฐาน "USP-NF" ยังมีบทบาทในรัฐบัญญัติของสหรัฐ ยาหรือส่วนผสมของยาที่มีชื่อใน "USP-NF" จะถือว่าเป็นยาปลอมหากไม่เป็นไปตามมาตรฐานเป็นที่ยอมรับทั้งในด้านความแรง คุณภาพ หรือความบริสุทธิ์ USP ยังกำหนดมาตรฐานสำหรับผลิตภัณฑ์เสริมอาหารและส่วนผสมอาหาร (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ "Food Chemicals Codex") USP ไม่มีบทบาทในการบังคับใช้มาตรฐานของตนเอง การบังคับใช้เป็นความรับผิดชอบขององค์การอาหารและยาสหรัฐ (Food and Drug Administration; FDA) และหน่วยงานรัฐอื่น ๆ ในสหรัฐ
ความสัมพันธ์อาร์มีเนีย–รัสเซีย

ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศอาร์มีเนียและสหพันธรัฐรัสเซียในปัจจุบันได้รับการสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1992 แม้ว่ารัสเซียจะเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในอาร์มีเนียตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์ของทั้งสองประเทศมีรากฐานมาจากสงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย ใน ค.ศ. 1826 ถึง 1828 ระหว่างจักรวรรดิรัสเซียและกาจาร์อิหร่าน ซึ่งหลังจากนั้นก็ยอมยกอาร์เมเนียตะวันออกให้รัสเซีย ยิ่งไปกว่านั้น รัสเซียยังได้รับการมองว่าเป็นผู้ปกป้องอาณาประชาราษฎร์คริสต์ศาสนิกชนในจักรวรรดิออตโตมัน รวมถึงชาวอาร์มีเนียด้วย
หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต อาร์มีเนียได้แบ่งปันแนวทางของรัสเซียที่มุ่งเสริมสร้างเครือรัฐเอกราช (CIS) อาร์มีเนียและรัสเซียต่างก็เป็นสมาชิกของพันธมิตรทางทหาร ซึ่งคือองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (CSTO) พร้อมกับอีกสี่ประเทศจากอดีตสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่อาร์มีเนียพบว่าจำเป็นต่อความมั่นคง ท่ามกลางสัญญาและข้อตกลง ซึ่งกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาล – สนธิสัญญามิตรภาพ, ความร่วมมือ และความช่วยเหลือซึ่งกันและกันของวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1997 เป็นเอกสารจำนวนหนึ่ง ซึ่งควบคุมฐานทัพของหน่วยทหารรัสเซียและผู้ประสานงานในสาธารณรัฐอาร์มีเนีย ทั้งนี้ ประเทศอาร์มีเนียเข้าเป็นสมาชิกสหภาพเศรษฐกิจยูเรเชียเต็มรูปแบบเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2015
ภูมิหลัง.
ส่วนสำคัญของดินแดนที่ปัจจุบันเป็นของประเทศอาร์มีเนียได้รวมเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียตามสนธิสัญญาตอร์กาแมนเช ค.ศ. 1828 ที่ลงนามระหว่างรัสเซียและเปอร์เซีย หลังจากสงครามรัสเซีย-เปอร์เซีย (ค.ศ. 1826–1828)
หลังจากการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 อาร์มีเนียได้รับเอกราชในช่วงสั้น ๆ ในฐานะสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่หนึ่ง ครั้นภายใน ค.ศ. 1920 รัฐดังกล่าวได้รวมอยู่ในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคซัส ซึ่งเป็นสมาชิกประกอบขึ้นของสหภาพโซเวียตที่จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1922 ส่วนใน ค.ศ. 1936 รัฐทรานส์คอเคซัสถูกยุบ โดยปล่อยให้รัฐที่เป็นส่วนประกอบ รวมทั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย กลายเป็นสาธารณรัฐสหภาพเต็มรูปแบบ
การพัฒนาตั้งแต่ ค.ศ. 2013.
ความสัมพันธ์ภายใต้นีกอล พาชินยัน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018).
ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลระหว่างประเทศต่างตึงเครียดหลังการเลือกตั้ง นีกอล พาชินยัน เป็นนายกรัฐมนตรีอาร์มีเนียในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 พาชินยันถูกเปรียบเทียบโดยนักการเมืองและสื่อของรัสเซียกับแปตรอ ปอรอแชนกอ ของยูเครนซึ่งได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีไม่นานหลังจากการปฏิวัติยูเครน ค.ศ. 2014 ที่สนับสนุนตะวันตก ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นอีกหลังจากการจับกุมอดีตประธานาธิบดี โรเบิร์ต โคตชายาน และเลขาธิการใหญ่องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน ยูริ คาชาตูรอฟ เช่นเดียวกับข้อพิพาททางธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับบริษัทรัสเซียที่ดำเนินงานในอาร์มีเนีย
รัสเซียถูกอธิบายว่าไม่เต็มใจที่จะเข้าแทรกแซงอย่างเปิดเผยในสงครามนากอร์โน-คาราบัค ค.ศ. 2020 เพื่อสนับสนุนอาร์มีเนียเนื่องจากความตึงเครียดอย่างต่อเนื่องระหว่างปูตินและพาชินยัน ในท้ายที่สุดรัสเซียได้จัดการเจรจาสันติภาพระหว่างอาเซอร์ไบจานและอาร์มีเนียซึ่งมีผลในข้อตกลงหยุดยิงในวันที่ 10 ตุลาคม ซึ่งต่อมาถูกทั้งสองฝ่ายเพิกเฉย สงครามหยุดชะงักเมื่อผู้นำของคู่ต่อสู้และประธานาธิบดีของรัสเซียลงนามในข้อตกลงสงบศึกในมอสโกเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020
การตัดคะแนนพฤติกรรม

การตัดคะแนนพฤติกรรม หรือ การหักคะแนนพฤติกรรม  เป็นคะแนนของนักเรียนที่ให้หรือตัดออกเพื่อลงโทษจากพฤติกรรมอันไม่พึงประสงค์ โดยทั่วไปแล้ว นักเรียนจะมีคะแนนพฤติกรรมตั้งต้นในช่วงเริ่มต้นภาคการศึกษา จากนั้นคะแนนส่วนนี้จะลดลงหากมีการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎเกิดขึ้น
โรงเรียนใช้บันทึกพฤติกรรมด้วยระบบคะแนนในการลงโทษนักเรียนจากพฤติกรรมอันไม่พึงประสงค์ หลังจากที่คะแนนพฤติกรรมลดลงจนถึงจุดหนึ่ง นักเรียนอาจถูกกักบริเวณ สูญเสียสิทธิพิเศษ (เช่น ถูกปฏิเสธการเข้าร่วมกิจกรรมทัศนศึกษาหรือกิจกรรมอื่นของโรงเรียน) หรืออาจใช้การลงโทษรูปแบบอื่น โดยยึดจากความร้ายแรงและความถี่ของพฤติกรรมละเมิดนั้น บางโรงเรียนมีระบบที่อนุญาตให้มีการชดเชยคะแนนพฤติกรรมไม่ดีด้วยพฤติกรรมที่ดีได้
ระบบการตัดคะแนนพฤติกรรมได้รับการวิจารณ์อยู่ประเด็นหนึ่งว่าระบบนี้อาจก่อให้เกิดปัญหาการทำบัญชี และนำไปสู่การที่นักเรียนอาจได้รับโทษหนักจากการการละเมิดเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ยังได้รับการวิจารณ์ว่ากลุ่มวัยรุ่นที่มีอายุพอสมควรจะเรียนรู้วิธีการจัดการกับระบบการตัดคะแนนพฤติกรรม นักวิจารณ์บางคนยังอ้างถึงการที่ระบบการตัดคะแนนพฤติกรรมสร้างความอ่อนล้าให้กับพ่อแม่ จากการที่มีการประชุมตลอดเวลา และทำให้นักเรียนถูกทิ้งไว้ข้างหลังจากการที่พลาดเวลาของการเรียนการสอนอันเนื่องมาจากถูกลงโทษด้วยการกักบริเวณและพักการเรียน
คีตาญชลี ราว (นักวิทยาศาสตร์)

คีตาญชลี ราว (เกิด 19 พฤศจิกายน 2005) เป็นนักประดิษฐ์, นักเขียน, นักวิทยาศาสตร์ และผู้สนับสนุนการศึกษาระบบสะเต็มชาวอเมริกัน เธอชนะการแข่งขันนักวิทยาศาสตร์เยาวชนดิสคัฟเวอรีเอดูเคชั่น 3 เอ็มเมื่อปี 2017 เธอมีรายชื่อปราฏในฟอบส์ 30 ที่อายุต่ำกว่า 30 ปี (Forbes 30 Under 30) จากผลงานประดิษฐ์ของเธอ เธอเป็นนักประดิษฐ์เยาว์อันดับต้นของไทม์ (TIME Top young innovator) ในปี 2020 จากผลงานพัฒนาและ "การเวิร์กช็อปการพัฒนา" ของเธอที่จัดขึ้นทั่วโลก ในวันที่ 4 ธันวาคม 2020 เธอได้รับเกียรติปรากฏบนปกของ "ไทม์ "ในฐานะ "เด็กแห่งปี" (Kid of the Year)
ชีวิตช่วงต้น.
คีตาญชลีมาจากโลนทรี คอลอราโด เธอเข้าโรงเรียนสะเต็มไฮแลนส์แรนช์ เธอมีความฝันจะศึกษาต่อในด้านพันธุศาสตร์และวิทยาการระบาดที่สถาบันเอ็มไอที
การงาน.
คีตาญชลีได้รู้ถึงกรณีวิกฤตน้ำที่ฟลินท์จากการชมข่าว เธอจึงเริ่มมีความสนใจเกี่ยวกับวิธีในการตรวจวัดระดับตะกั่วในน้ำ เธอได้พัฒนาอุปกรณ์ซึ่งใช้คาร์บอนนาโนทูบที่สามารถส่งข้อมูลด้วยระบบบลูทูธ คีตาญชลีมีโอกาสได้ร่สมงานกับนักวิทยาศาสตร์วิจัยที่ 3M ในปี 2017 เธอชนะการแข่งขันนักวิทยาศาสตร์เยาวชนดิสคัฟเวอรีเอดูเคชั่น 3 เอ็ม และได้รับเงินรางวัล $25,000 จากผลงานสิ่งประดิษฐ์ของเธอ "เทธิส" (Tethys) "เทธิส" ประกอบด้วยแบตเตอรีขนาด 9 โวลต์, หน่อยตรวจจับตะกั่ว, ส่วนต่อขยายบลูทูธ และโปรเซสเซอร์ สิ่งประดิษฐ์นี้ใช้คาร์บอนนาโนทูบ (carbon nanotubes) ซึ่งค่าความต่างศักย์จะเปลี่ยนเมื่อถูกตะกั่ว เธอเรียนรู้เรื่องคาร์บอนนาโนทูบจากเว็บไซต์ของสถาบันเอ็มไอที
สมาพันธ์นิสิตนักศึกษาแพทย์นานาชาติ

สมาพันธ์นิสิตนักศึกษาแพทย์นานาชาติ (IFMSA) เป็นองค์การนอกภาครัฐที่เป็นตัวแทนสมาคมของนักเรียนแพทย์ในระดับระหว่างประเทศ สมาพันธ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1951 ปัจจุบันประกอบด้วยองค์กรสมาชิก 140 องค์กรจาก 129 ประเทศ สำหรับประเทศไทยมีองค์กรที่เป็นสมาชิกคือสมาพันธ์นิสิตนักศึกษาแพทย์นานาชาติ ประเทศไทย (IFMSA-Thailand)