จังหวัดไซตามะ

จังหวัดไซตามะ (; โรมาจิ: "Saitama-ken") เป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคันโต มีเมืองหลักชื่อเดียวกันคือ ไซตามะ 
จังหวัดไซตามะเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาไซตามะ 2002 เป็นสนามกีฬาฟุตบอลที่ใช้แข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายปี 2002 ศูนย์กีฬาในร่มไฮเทคไซตามะซูเปอร์อารีนา จังหวัดไซตามะเป็นจังหวัดที่มีความเจริญมากเพราะอยู่ติดกับกรุงโตเกียว ซึ่งเขตชิจิบุในจังหวัดนี้มีเทือกเขา ทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงาม จึงเป็นจุดที่มีนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมา ส่วนสถานที่น่าสนใจอีกที่หนึ่งก็คือ หมู่บ้านบอนไซ โอมิยะ
ประวัติศาสตร์.
ในสมัยโบราณ เริ่มมีผู้คนเข้ามาอาศัยอยู่ในเมืองไซตามะตั้งแต่ประมาณเมื่อ 30,000 ปีก่อน โดยจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่เมืองโทโกโรซาวะ(所沢) หรือเมืองคาวาโมโตะ ทำให้ทราบว่าผู้คนในสมัยโบราณนั้นหาอาหารจากการล่าสัตว์และจับปลา หลังจากนั้นก็พบเครื่องใช้ในการหุงหาและเก็บรักษาอาหารในสมัยโจมงที่มีอายุเก่าแก่ 10,000 ปีก่อนหน้านี้ในภายหลัง ทำให้ทราบถึงพฤติกรรมการบริโภคอาหารของคนในสมัยโบราณอย่างแน่ชัด
เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน ก็ได้มีการนำการปลูกข้าวขึ้นมาเผยแพร่จากฝั่งตะวันตกของประเทศ พร้อมทั้งยังมีการนำวัฒนธรรมการใช้วัสดุทองเหลืองต่าง ๆ ขึ้นมาเผยแพร่พร้อมกันอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีการสร้างเครื่องใช้ไม้สอยในสมัยยาโยอิขึ้นในช่วงนี้ด้วย
และเมื่อประมาณ 1,600 ปีก่อน ก็ได้เริ่มมีการสร้างหลุมศพแบบสมัยโบราณขึ้นมา ซึ่งมีหลุมศพขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นมา 9 แห่ง และ 1 ในนั้นก็มีความสำคัญต่อการศึกษาวัฒนธรรมในสมัยนั้นอย่างมาก หลุมศพสมัยโบราณที่ถูกสร้างขึ้นในเมืองไซตามะ 
เมื่อถึงสมัยนาระ ได้มีการร่างกฎหมายและมีการทำสำมะโนประชากรขึ้น มีการมอบพื้นที่ในการทำกสิกรรมให้กับพลเรือนและมีการเก็บภาษีจากพลเมืองอีกด้วย ในสมัยเฮอันที่พวกราชวงศ์และขุนนางอาศัยกันอยู่อย่างหรูหราในเมืองหลวง พื้นที่ห่างไกลอย่างไซตามะก็มีพวกนักรบขึ้นมาครองอำนาจครอบครองและมีบทบาทอย่างมาก สมัยคามากูระนั้น ก็มีนักรบหลายคนขึ้นครองอำนาจในเขตต่าง ๆ ของเมืองไซตามะด้วย
เมื่อถึงสมัยเอโดะ มีการพัฒนาเมืองเอโดะขนานใหญ่ ทำให้จังหวัดไซตามะได้รับการพัฒนาขึ้น มีถนนใหญ่หลายสายตัดผ่านมาและมีการวางท่อชลประทานขนาดใหญ่มากมายด้วย โดยในสมัยนั้นได้พัฒนาพื้นที่เขตคันโตโดยยึดไซตามะเป็นแกนกลางสำคัญในการพัฒนา
จนเมื่อรัฐบาลโทกูงาวะล่มสลายลง การปกครองภายในจังหวัดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จนมีการจัดตั้ง "จังหวัดไซตามะ" ขึ้นเมื่อปีเมจิที่ 4 แต่ก็มีเมืองที่ขึ้นอยู่กับจังหวัดไม่มาก จนในช่วงหลังสงครามโลกก็ได้รวบรวมเมืองต่าง ๆ ขึ้นมาจนเป็นจังหวัดในปัจจุบันได้ 
หลังยกเลิกระบบแคว้น.
ในช่วงการปฏิรูปเมจิ ไม่นานหลังจากรวมรวมดินแดนที่เป็นของรัฐบาลโชกุนในแคว้นมูซาชิให้มาอยู่ภายใต้การปกครองของผู้ว่าราชการมูซาชิ ("Musashi chikenji") ได้มีการกำหนดให้ดินแดนของรัฐบาลโชกุนและฮาตาโมโตะในอดีตหลายแห่งในตะวันตกเฉียงเหนือของมูซาชิ เป็นจังหวัดโอมิยะ ("Ōmiya-ken") และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดอูราวะ ("Urawa-ken") เมื่อ ค.ศ. 1868/69 ในขณะที่ดินแดนส่วนอื่น ๆ ของแคว้นมูซาชิได้กลายเป็นพื้นที่ของจังหวัดที่มีอยู่เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ซึ่งได้แก่ จังหวัดอิวาฮานะ (ซึ่งต่อมาคือจังหวัดกุมมะ) และจังหวัดนิรายามะ (ซึ่งต่อมาคือจังหวัดชิซูโอกะ จังหวัดคานางาวะ และจังหวัดโตเกียว) หลังจากการยกเลิกระบบแคว้นโดยการแทนที่คำว่าแคว้นศักดินา (藩 -ฮัง) เป็นคำว่าจังหวัด (県 -เค็ง) และรวบรวมดินแดนย่อยที่เกี่ยวข้อง (ยกเลิกดินแดนแทรกและดินแดนส่วนแยกที่มีอยู่ในยุคศักดินา) จะเป็นช่วงของการควบรวมจังหวัดระลอกแรกใน ค.ศ. 1871/72 ในช่วงนี้ จังหวัดโอชิและจังหวัดอิวัตสึกิถูกรวมเข้ากับจังหวัดอูราวะ ทำให้หลังจากการควบรวม จังหวัดอูราวะมีพื้นที่ครอบคลุมอำเภอไซตามะทั้งหมดและพื้นที่ตอนเหนือของอำเภออาดาจิและอำเภอคัตสึชิกะ (แต่ในเวลานั้นแต่ละจังหวัดจะแบ่งเขตการปกครองออกเป็น"ไดกุ" 大区 และ"โชกุ" 小区 ยังไม่ได้แบ่งออกเป็นอำเภอ) และเปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดไซตามะ ในตอนแรกจะตั้งศาลากลางจังหวัดไซตามะที่เมืองอิวัตสึกิ ในอำเภอไซตามะ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1871 ตามคำสั่งของดาโจกังว่าด้วยการจัดตั้งจังหวัด แต่ท้ายที่สุดแล้วยังคงใช้ศาลากลางจังหวัดอูราวะเดิมที่เมืองอูราวะ ในอำเภออาดาจิ
จังหวัดคาวาโงเอะถูกผนวกรวมกับพื้นที่อื่น ๆ เข้าเป็นจังหวัดอิรูมะ (入間県, "Iruma-ken"; ใช้ศาลากลางจังหวัดคาวาโงเอะเดิม ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองคาวาโงเอะ อำเภออิรูมะ) ซึ่งประกอบด้วย 13 อำเภอของแคว้นมูซาชิซึ่งอยู่ในฝั่งตะวันตกของไซตามะในปัจจุบัน ใน ค.ศ. 1873 จังหวัดอิรูมะได้รวมเข้ากับจังหวัดกุมมะ (ที่ตั้งศาลากลางจังหวัด: เมืองทากาซากิ อำเภอกุมมะ) กลายเป็นจังหวัดคูมางายะ (ที่ตั้งศาลากลางจังหวัด: เมืองคูมางายะ อำเภอโอซาโตะ) แต่จังหวัดคูมางายะถูกแบ่งออกอีกครั้งใน ค.ศ. 1876 โดยพื้นที่ที่เคยเป็นแคว้นโคซูเกะได้กลายมาเป็นจังหวัดกุมมะอีกครั้ง และพื้นที่ที่เคยเป็นแคว้นมูซาชิหรือจังหวัดอิรูมะเดิม ได้ถูกผนวกเข้ากับจังหวัดไซตามะ ยกเว้นการโอนบางเทศบาลไปขึ้นกับจังหวัดโตเกียวในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890/1900 และการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ หลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผ่านการควบรวมเทศบาลข้ามจังหวัดหรือการโอนย้ายพื้นที่ใกล้เคียง ทำให้จังหวัดไซตามะมีอาณาเขตดังเช่นในปัจจุบัน
ในช่วงของการฟื้นฟูอำเภอให้เป็นหน่วยการปกครองอีกครั้งใน ค.ศ. 1878/79 จังหวัดไซตามะถูกแบ่งย่อยออกเป็น 18 อำเภอตามการแบ่งอำเภอในสมัยก่อนของแคว้นมูซาชิ แต่มีที่ว่าการอำเภอเพียง 9 แห่ง (ใช้บริหารร่วมกันในหลายอำเภอ) แต่แล้วอำเภอต่าง ๆ ก็ถูกควบรวมอย่างเป็นทางการจนเหลือ 9 อำเภอใน ค.ศ. 1896/97 ได้แก่ อำเภออาดาจิเหนือ อิรูมะ ฮิกิ ชิจิบุ โคดามะ โอซาโตะ ไซตามะเหนือ ไซตามะใต้ และคัตสึชิกะเหนือ อำเภอนีกูระ (หรือเรียกอีกอย่างว่า นีซะ ชิกิ หรือชิรางิ) ซึ่งเป็นหนึ่งในอำเภอที่ปรากฏอยู่ใน ค.ศ. 1878/79 ในตอนแรกได้ถูกควบรวมเข้ากับอำเภออาดาจิเหนือใน ค.ศ. 1896 แต่ในภายหลังพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอก็ได้ถูกโอนไปรวมกับอำเภอทามะเหนือและอำเภอโทชิมะเหนือของจังหวัดโตเกียว
ในช่วงที่มีการจัดตั้งเทศบาล (นคร เมือง และหมู่บ้าน) ใน ค.ศ. 1889 อำเภอเหล่านี้ในตอนแรกถูกแบ่งย่อยเป็น 40 เมือง และ 368 หมู่บ้าน นครแห่งแรกในจังหวัดไซตามะจัดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1922 ในตอนที่เมืองคาวาโงเอะจากอำเภออิรูมะได้รับการยกฐานะกลายมาเป็นนครคาวาโงเอะ ในขณะที่เมืองอูราวะในอำเภออาดาจิเหนือ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดไซตามะ ยังคงมีฐานะเป็นเมืองเรื่อยมาจนถึง ค.ศ. 1934 หลังจากการควบรวมเทศบาลครั้งใหญ่ในยุคโชวะช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 จำนวนเทศบาลในจังหวัดไซตามะก็ลดลงเหลือ 95 แห่ง ในขณะนั้นมีนครอยู่ด้วยกัน 23 แห่ง ต่อมาเมื่อมีการควบรวมเทศบาลครั้งใหญ่ในยุคเฮเซในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 ทำให้จำนวนเทศบาลลดลงเหลือต่ำกว่า 70 แห่ง
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อโตเกียวขยายตัวอย่างรวดเร็วและระบบขนส่งสมัยใหม่ทำให้การเดินทางสะดวกขึ้น การขาดแคลนที่ดินในโตเกียวทำให้จังหวัดไซตามะได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว จำนวนประชากรของจังหวัดไซตามะเพิ่มขึ้นเกือบสามเท่าเมื่อเทียบกับใน ค.ศ. 1960 เมืองส่วนใหญ่ในจังหวัดเชื่อมต่อกับใจกลางโตเกียวด้วยรถไฟ และเริ่มพัฒนาเป็นชานเมืองของโตเกียวที่ประกอบไปด้วยพื้นที่อยู่อาศัยและพื้นที่เชิงพาณิชย์
ใน ค.ศ. 2001 นครอูราวะควบรวมกับนครโอมิยะและนครโยโนะเพื่อจัดตั้งเป็นนครไซตามะ (แต่ชื่อเขียนด้วยฮิรางานะ ต่างจากชื่ออำเภอและชื่อจังหวัดที่เขียนด้วยคันจิ) กำหนดเป็นเมืองหลวงใหม่ของจังหวัดไซตามะ ต่อมาใน ค.ศ. 2003 นครไซตามะได้รับการยกฐานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดแห่งแรกและแห่งเดียว (จนถึงขณะนี้) ของจังหวัด
ภูมิศาสตร์.
จังหวัดไซตามะมีอาณาเขตติดกับมหานครโตเกียว จังหวัดชิบะ จังหวัดอิบารากิ จังหวัดโทจิงิ จังหวัดกุมมะ จังหวัดนางาโนะ และจังหวัดยามานาชิ ตั้งอยู่ในบริเวณตอนกลาง-ตะวันตกของภูมิภาคคันโต โดยมีความยาวจากตะวันตกไปตะวันออก 103 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ 52 กิโลเมตร จังหวัดไซตามะมีพื้นที่ 3,797.75 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นจังหวัดที่มีขนาดพื้นที่เล็กเป็นอันดับ 9 ของประเทศญี่ปุ่น อาณาเขตทางทิศตะวันออกที่ติดกับจังหวัดชิบะถูกกำหนดโดยแม่น้ำเอโดะ อาณาเขตทางทิศเหนือและทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่ติดกับจังหวัดกุมมะถูกกำหนดโดยแม่น้ำโทเนะและแม่น้ำคานางาวะ และแนวสันปันน้ำระหว่างแม่น้ำอารากาวะกับแม่น้ำคานางาวะ อาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ถูกกำหนดโดยแนวสันปันน้ำของแม่น้ำอารากาวะ แม่น้ำทามะ และแม่น้ำฟูเอฟูกิ
ภูมิประเทศของจังหวัดไซตามะแบ่งออกเป็นพื้นที่ภูเขาทางตะวันตกและพื้นที่ราบทางตะวันออก โดยมีเส้นแบ่งเป็นแนวเขตรอยต่อธรณีแปรสัณฐานฮาจิโอจิ  ซึ่งทอดผ่านพื้นที่โคดามะ (ส่วนหนึ่งของนครฮนโจ), เมืองโองาวะ, และนครฮันโน ระดับความสูงทางฝั่งตะวันตกจะสูงที่สุดและจะลดระดับลงเมื่อไปทางตะวันออก จากเทือกเขา ไปสู่เนินเขา ที่ราบสูง และที่ราบลุ่ม พื้นที่ราบสูงและที่ราบลุ่มทางตะวันออกครอบคลุมพื้นที่คิดเป็นร้อยละ 67.3 ของพื้นที่ทั้งหมดของจังหวัด
ฝั่งตะวันออกของจังหวัด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบคันโต สามารถแบ่งย่อยพื้นที่ได้อีกเป็น 9 เนินเขา และ 10 ที่ราบสูง โดยพื้นที่เนินเขาจะครอบคลุมพื้นที่เล็ก ๆ ติดกับเทือกเขาคันโต เช่น เนินเขาฮิกิ และเนินเขาซายามะ ส่วนที่ราบสูงส่วนใหญ่จะถูกล้อมรอบด้วยที่ราบลุ่มน้ำจากตะกอนน้ำพา ในส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด จะมีที่ราบสูงโอมิยะ ซึ่งขนาบข้างโดยแม่น้ำฟูรูโตเนะทางทิศตะวันออกและแม่น้ำอารากาวะทางทิศตะวันตก
ฝั่งตะวันตกของจังหวัดเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เทือกเขาคันโต โดยมีแอ่งชิจิบุตั้งอยู่ตรงกลาง พื้นที่ทางตะวันตกของแอ่งชิจิบุมียอดเขาสูง เช่น เขาซัมโป (ตาม GSI อ่านว่า "ซันโปยามะ" แต่โดยทั่วไปจะอ่านว่า "ซัมโปซัง") อยู่ที่ระดับความสูง 2,483 เมตร ตั้งอยู่ตรงพรมแดนทางทิศตะวันตกของจังหวัดไซตามะซึ่งติดกับจังหวัดนางาโนะ และเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดไซตามะ และเขาโคบูชิ อยู่ที่ระดับความสูง 2,475 เมตร ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำอารากาวะ พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติชิจิบุ-ทามะ-ไค ส่วนพื้นที่ทางตะวันออกของแอ่งชิจิบุจะประกอบไปด้วยภูเขาที่สูงน้อยกว่า
แม่น้ำโทเนะ ซึ่งเป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญของประเทศญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งของพรมแดนทางทิศเหนือของจังหวัด แต่ปัจจุบัน เส้นทางน้ำในจังหวัดไซตามะส่วนใหญ่ต่างไหลลงสู่แม่น้ำอารากาวะและแม่น้ำเอโดะ เนื่องจากทางน้ำหลักของแม่น้ำโทเนะถูกเปลี่ยนเส้นทางไปทางทิศตะวันออกโดยโทกูงาวะในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อป้องกันไม่ให้เมืองหลวงเอโดะที่กำลังเติบโตถูกน้ำท่วม
การเมืองการปกครอง.
การเมืองระดับชาติ.
ในรัฐสภาญี่ปุ่น คณะผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้งโดยตรงจากจังหวัดไซตามะประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 15 คน และสมาชิกวุฒิสภา 8 คน (4 คนต่อหนึ่งรอบการเลือกตั้ง) การเลือกตั้งครั้งล่าสุดคือการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2021 (สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร) และการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา ค.ศ. 2022
การเมืองท้องถิ่น.
ผู้ว่าราชการจังหวัด.
เช่นเดียวกับการบริหารจังหวัดทั้งหมดของประเทศญี่ปุ่น จังหวัดไซตามะมีหัวหน้าฝ่ายบริหารคือผู้ว่าราชการจังหวัด ("kenchiji") ซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงและมีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี โดยเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1947 ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ โมโตฮิโระ โอโนะ อดีตสมาชิกรัฐสภาจากพรรค DPFP ซึ่งได้รับการเลือกตั้งในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคกลางซ้าย (พรรค CDP, DPFP, SDP) ชนะด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 47.9 คู่แข่งคือ เค็นตะ อาโอชิมะ อดีตนักเบสบอล (คะแนนเสียงร้อยละ 44.9) ที่ได้รับการสนับสนุนจากพรรคกลางขวา (พรรค LDP, พรรคโคเม) และผู้สมัครอีกสามคน
โนมูระ โมริฮิเดะ  ซามูไรจากแคว้นซัตสึมะ ผู้ชนะสงครามโบชิงและยึดครองรัฐบาลร่วมกับพันธมิตรในช่วงการปฏิรูปเมจิ ได้กลายมาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดไซตามะคนแรก (ในช่วงทศวรรษแรกเรียกว่า "เค็นเร" ("kenrei")) เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ใน ค.ศ. 1871 ส่วนชาวจังหวัดไซตามะคนแรกที่ดำรงตำแหน่งนี้คือ ยูอิจิ โอซาวะ ผู้ว่าราชการจังหวัดไซตามะคนที่ 43 ใน ค.ศ. 1949
สภาจังหวัด.
เช่นเดียวกับจังหวัดอื่น ๆ ข้อบัญญัติของจังหวัด งบประมาณ และการอนุมัติการแต่งตั้งผู้บริหารระดับจังหวัดที่สำคัญ เช่น รองผู้ว่าราชการจังหวัด หรือสมาชิกคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะ เป็นอำนาจของสภาจังหวัด ซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงและมีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปีในหนึ่งรอบการเลือกตั้ง ซึ่งอาจสอดคล้องกับวาระของผู้ว่าราชการจังหวัดหรือไม่ก็ได้ แต่ในปัจจุบันไม่สอดคล้องกัน เนื่องจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาจังหวัดยังคงเป็นส่วนหนึ่งของรอบการเลือกตั้งท้องถิ่นพร้อมกันทั่วประเทศ (แต่การเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดไซตามะได้หลุดออกจากรอบการเลือกตั้งพร้อมกันแล้วเมื่อ ค.ศ. 1949) ในรอบล่าสุดเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2023 พรรค LDP ยังคงรักษาเสียงข้างมากอย่างเด็ดขาดด้วยจำนวน 53 ที่นั่งจากทั้งหมด 93 ที่นั่งในสภา เช่นเดียวกับจังหวัดส่วนใหญ่ สภาจังหวัดไซตามะก่อตั้งขึ้นตามกฎหมายใน ค.ศ. 1878 และเปิดประชุมครั้งแรกใน ค.ศ. 1879
การแบ่งเขตการปกครอง.
จังหวัดไซตามะแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 63 เทศบาล ประกอบด้วย 40 เทศบาลนคร, 22 เทศบาลเมือง และ 1 เทศบาลหมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2019 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ ค.ศ. 2015 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 40 นครในจังหวัดไซตามะมีพื้นที่รวมกัน 2,823.05 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 74.33 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 6,760,813 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 93.04 ของประชากรทั้งจังหวัด
จังหวัดไซตามะมี 8 อำเภอ โดยครอบคลุมเฉพาะพื้นที่ที่เป็นเทศบาลเมืองและเทศบาลหมู่บ้าน
<templatestyles src="แม่แบบ:sticky header/styles.css"/>
<templatestyles src="Template:Table alignment/tables.css" />
กีฬา.
ทีมกีฬาต่อไปนี้มีฐานที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ
การท่องเที่ยว.
สถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมส่วนใหญ่ในจังหวัดไซตามะตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด ซึ่งเรียกว่าภูมิภาคชิจิบุ ภูมิภาคนี้ประกอบด้วยพื้นที่เนินเขาและภูเขาที่มีความสูงปานกลางเป็นส่วนใหญ่ และตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ภูมิภาคนี้เป็นที่นิยมมากในการเดินทางท่องเที่ยวระยะสั้นของหมู่ผู้อยู่อาศัยในจังหวัดไซตามะและจังหวัดใกล้เคียง เนื่องจากสามารถเดินทางไปได้สะดวกผ่านโครงข่ายรถไฟ
มาสคอส.
โคบาตง  เป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัด เป็นนกเขาหูสีม่วง ซึ่งเป็นนกประจำจังหวัดด้วยเช่นกัน โคบาตงถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติประจำปีครั้งที่ 59 ที่จัดขึ้นในจังหวัดเมื่อ ค.ศ. 2004 และได้รับการเปิดตัวเป็นสัญลักษณ์ประจำจังหวัดเมื่อ ค.ศ. 2005 โดยมีพิธีเปิดตัวและจดหมายแต่งตั้งจากผู้ว่าราชการจังหวัด นอกจากนี้ ยังมีโคบาตงเวอร์ชันนั่งเก้าอี้รถเข็นอีกด้วย
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ.
จังหวัดไซตามะมีความสัมพันธ์แบบเมืองพี่น้องกับรัฐและเขตการปกครองหลายแห่ง ดังแสดงด้านล่าง (เรียงตามลำดับเวลา)