pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อรุณ สรเทศน์

ศาสตราจารย์ อรุณ สรเทศน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลศาสตราจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์ และอดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ.
อรุณ สรเทศน์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2457 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (โยธา) จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2480 และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (สุขาภิบาล) จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ปริญญาโท วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (โยธา) และปริญญาเอก วิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับท่านผู้หญิง วรรณพิมล สรเทศน์
การทำงาน.
อรุณ สรเทศน์ เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับแต่งตั้งเป็นคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 ถึง พ.ศ. 2518 ต่อมาในรัฐบาลของศาสตราจารย์ สัญญา ธรรมศักดิ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมในรัฐบาลศาสตราจารย์ สัญญา ธรรมศักดิ์ ชุดที่ 2 นอกจากนั้นยังเคยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้จัดการร่วม บริษัท ชลประทานซีเมนต์ จำกัด
Nepenthes vieillardii

Nepenthes vieillardii (ได้ชื่อตาม Eugène Vieillard ผู้เก็บต้นไม้จากนิวแคลิโดเนียและ Tahiti ระหว่าง ค.ศ. 1861 ถึง 1867) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของนิวแคลิโดเนีย กระจายไปทางฝั่งตะวันออกมากกว่า"หม้อข้าวหม้อแกงลิง"ชนิดอื่น มีถิ่นอาศัยในป่าแล้งเขตร้อน
พบว่ายุงในสกุล "Tripteroides" แพร่พันธุ์ในหม้อของพืชชนิดนี้
Nepenthes ventricosa

Nepenthes ventricosa (มาจากภาษาละตินใหม่: "ventricosus" = มีการโป่งพองที่ฝั่งหนึ่ง) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูงของประเทศฟิลิปปินส์ ขึ้นที่ระดับความสูง 1200-1500 ม.ในป่าฝนดิบเขา เป็นพืชอิงอาศัยชอบไต่ไปบนไม้พุ่มเตี้ย มีหม้อขนาดกลางสูงถึง 9 นิ้ว มีความหลากหลาย สีเขียวซีดหรือมีกระแดงหรือแดงทั้งหม้อ
"N. ventricosa" เป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. burkei" แต่สามารถแยกได้โดยเอวคอดที่กลางหม้อ ปากเล็กกว่าและเพอริสโตมบาง
Nepenthes talangensis

Nepenthes talangensis (มาจากภาษาละติน: "Talang" = ภูเขา Talang, "-ensis" = จาก) เป็น"หม้อข้าวหม้อแกงลิง"ที่สูงจากเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย
มันน่าจะเป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. jacquelineae" และ "N. tenuis"
Nepenthes saranganiensis

Nepenthes saranganiensis (มาจากภาษาละติน: "Sarangani" = Sarangani, "-ensis" = จาก) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงของประเทศฟิลิปปินส์ มันเป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. alata" แต่สามารถแบ่งแยกได้บนพื้นฐานของสิ่งที่ติดใบซึ่งเป็นครีบอย่างมาก
เติมศักดิ์ กฤษณามระ

ศาสตราจารย์กิตติคุณ เติมศักดิ์ กฤษณามระ ผู้อำนวยการสถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, อดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และประธานราชินีมูลนิธิ
ประวัติ.
ศาสตราจารย์กิตติคุณ เติมศักดิ์ กฤษณามระ เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2470 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนโตของศาสตราจารย์อุปการคุณ พระยาไชยยศสมบัติ (เสริม กฤษณามระ) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และคุณหญิงศรี ไชยยศสมบัติ สมรสกับนางสายจิตร กฤษณามระ (ณ สงขลา) (ถึงแก่อนิจกรรม) บุตรีเจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา) กับท่านผู้หญิงน้อม ศรีธรรมาธิเบศ มีบุตร-ธิดา รวม 2 คน
การศึกษา.
ศาสตราจารย์กิตติคุณ เติมศักดิ์ กฤษณามระ จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขา Commerce ที่สหราชอาณาจักร จากนั้นยังได้ศึกษาเพิ่มเติมอีกที่ The Institute of Chartered Accountants และ The Institute of Chartered Accountants ที่สหราชอาณาจักรเช่นกัน 
การทำงาน.
ศาสตราจารย์กิตติคุณ เติมศักดิ์ กฤษณามระ เริ่มรับราชการตำแหน่งอาจารย์ในคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2499 ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ทางวิชาการบัญชีในปี พ.ศ. 2510 และได้ดำรงตำแหน่งคณบดีเมื่อ พ.ศ. 2514 นอกจากนั้นยังได้รับหน้าที่สำคัญหลายตำแหน่งในการบริหารมหาวิทยาลัย คือ รองอธิการบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา รองอธิการบดีฝ่ายทรัพย์สิน และได้ดำรงตำแหน่งอธิการบดี จาก พ.ศ. 2518 ถึง พ.ศ. 2520 ต่อมาได้ลาออกจากราชการเป็นข้าราชการบำนาญเมื่อ พ.ศ. 2520 แต่ทางจุฬาฯได้ขอให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันภาษาเมื่อ พ.ศ. 2521 และได้ขอให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2525 และ ในปี พ.ศ. 2530 ได้ขอพระบรมราชานุญาตพระราชทานชื่อของ สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็น “สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ” และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการต่อเนื่องมาตั้งแต่ พ.ศ. 2541 จนถึงปัจจุบันนี้
เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
Nepenthes rafflesiana

Nepenthes rafflesiana (ได้ชื่อตามโทมัส สแตมฟอร์ด แรฟเฟิลส์) หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Raffles' pitcher-plant เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่มีการกระจายตัวกว้างทั้งในเกาะบอร์เนียว, เกาะสุมาตรา, มาเลเซียตะวันตก, และ ประเทศสิงคโปร์ "N. rafflesiana" นั้นมีความหลากหลายสูงมาก (ส่วนอีกชนิดคือ "N. mirabilis") ด้วยมีรูปแบบมากมายและหลากหลายรายละเอียด ในบอร์เนียวมีอย่างน้อยสี่รูปแบบที่ต่างกัน รูปแบบขนาดยักษ์ของพืชชนิดนี้สร้างหม้อที่มีขนาดใหญ่มากสามารถแข่งขันกับ "N. rajah" ได้เลยทีเดียว
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย.
"Nepenthes rafflesiana" เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นราบที่มีการกระจายพันธุ์กว้าง ทั่วไปพบในบอร์เนียวและบางส่วนของหมู่เกาะรีอู แต่มีการกระจายพันธุ์อย่างจำกัดในเพนนิซูล่า มาเลเซียและสุมาตรา มันมีการกระจายพันธุ์แค่เพียงทางตอนใต้ของเพนนิซูล่า มาเลเซีย โดยเฉพาะในรัฐยะโฮร์มีมากเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับที่แห่งอื่น เท่าที่มีการบันทึก "N. rafflesiana" พบในชายฝั่งตะวันตกของสุมาตรา ระหว่างอินทรปุระและบารุส
ปกติ "N. rafflesiana" จะขึ้นในบริเวณกลางแจ้ง, ดินเป็นทราย, ความชื้นสูง พบในป่าฝนเขตร้อน,ป่าพรุ, ป่าสันทรายชายหาด และผาริมทะเล มันขึ้นที่ระดับความสูง 0 ถึง 1,200 ม.จากระดับน้ำทะเล
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
"Nepenthes rafflesiana" เป็นไม้เลื้อย ลำต้นอาจไต่ได้สูงถึง 15 เมตร และหนาถึง 10 มม. ปล้องยาว 20 ซม. สายดิ่งอาจยาวมากกว่า 110 ซม.
หม้อของ "N. rafflesiana" ป่องออกและมีปีกชายฝอยขนาดใหญ่ ขนาดของหม้อส่วนใหญ่มีความสูงไม่เกิน 20 ซม. แม้ว่าบางครั้งอาจพบขนาดใหญ่ซึ่งมีหม้อยาวมากกว่า 35 ซม. และกว้าง 15 ซม. หม้อบนรูปกรวยและยกขึ้นเป็นพิเศษที่ด้านหน้าของเพอริสโตม หม้อล่างและหม้อบนมีลักษณะพิเศษของเพอริสโตมคือมีคอคอดที่ยาวซึ่งยาวถึง 3 ซม. หรือมากกว่า
สีของหม้อมีความหลากหลายมากจากม่วงดำจนถึงขาว โดยทั่วไป "N. rafflesiana" มีสีเขียวอ่อนมีจุดสีม่วงเข้มโดยตลอดหม้อในหม้อล่างและสีครีมในหม้อบน
ช่อดอกเป็นแบบช่อกระจะสูง 16 ถึง 70 ซม. มีดอกเดี่ยวสีแดงหรือม่วง บางครั้งก็มีสองดอกบนก้านเดียวกัน
เมื่อยังเล็กต้นปกคลุมไปด้วยขนยาว, ร่วงง่าย, สีน้ำตาลหรือสีขาว เมื่อโตขึ้นมีสิ่งปกคลุมบางและสั้น เป็นขนสีน้ำตาล หรือไม่มีเลย
หน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด.
เพราะมีการกระจายเป็นวงกว้าง "N. rafflesiana" จึงมีถิ่นอาศัยหลากหลายทำให้เกิดความหลากหลายของลักษณะและสีของหม้อ ตามการแจกแจงหน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิดของ "N. rafflesiana" ที่ระบุบไว้ รวมทั้งที่ไม่พิจารณายอมรับในปัจจุบันและสี่ความแตกต่างของอนุกรมวิธานเข้าด้วยกัน
ลูกผสมตามธรรมชาติ.
ลูกผสมตามธรรมชาติของ "N. rafflesiana" ที่มีการบันทึกไว้
นากเล็กเล็บสั้น

นากเล็กเล็บสั้น (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aonyx cinereus") เป็นนากขนาดเล็กที่สุดในโลก ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย ขนตามลำตัวมีสีเทาเข้มหรือสีน้ำตาล แต่สีขนบริเวณท้องจะอ่อนกว่า แต่สามารถเปลี่ยนสีขนได้ตามฤดูกาล ลักษณะเด่นคือ พังผืดบริเวณนิ้วตีนจะมีขนาดเล็กลง ช่วยให้นิ้วเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากขึ้น ใต้คอมีสีขาว มีจมูกที่สั้นมากกว่านากชนิดอื่น ๆ ตัวที่ยังไม่โตเต็มวัยจะมีจมูกยาว และโค้งกว่า เมื่ออายุได้ 5 สัปดาห์จมูกก็จะหดสั้นลง
มีความยาวลำตัวและหางประมาณ 45-55 เซนติเมตร ความยาวหาง 25-35 เซนติเมตร น้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางทั้งในทวีปแอฟริกาและในทวีปเอเชีย ในทวีปเอเชียพบตั้งแต่ภาคเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, เนปาล, บังกลาเทศ, ภาคใต้ของจีน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวและเกาะชวา (แบ่งเป็น 3 ชนิดย่อย ดูในตาราง)
นากเล็กเล็บสั้นมีความสามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น ลำธารขนาดเล็ก, ป่าชายเลน, ริมทะเลสาบ, ห้วย, หนอง, คลอง, บึง หรือแม้แต่ในพื้นที่ชุ่มน้ำที่เป็นเขตเกษตรกรรมของมนุษย์ เช่น ตามท้องร่องสวนต่าง ๆ อาหารหลักได้แก่ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ แต่ชอบกินปูมากที่สุด มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ นากเล็กเล็บสั้นไม่ได้ใช้หนวดเป็นประสาทสัมผัสในการรับรู้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ เพราะมีประสาทสัมผัสอยู่ที่ขาหน้า ออกลูกตามโพรงไม้หรือโพรงหินที่มีอยู่แล้ว เพราะขาหน้าไม่แข็งแรงพอจะขุดโพรงริมตลิ่งได้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ ออกหากินในเวลากลางคืน บางครั้งอาจพบได้ตั้งแต่ช่วงพลบค่ำจนถึงรุ่งเช้า
นากเล็กเล็บสั้นหากนำมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก จะเชื่องและสามารถทำตามคำสั่งของมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาแสดงโชว์ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ซาฟารีเวิลด์ เป็นต้น สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค แม้แต่กระทั่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยพบในพื้นที่แถบคลองบางมด เขตทุ่งครุ
ฝั่งธนบุรี เป็นนากเล็กเล็บสั้นที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง มีพฤติกรรมขโมยกินปลาของเกษตรกรในพื้นที่ตามท้องร่องสวนในเวลากลางคืน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (ขุนยวม)-บรรจบทางหลวงหมายเลข 1088 (แม่นาจร)] เป็นทางหลวงแผ่นดินเชื่อมระหว่างอำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน กับอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ระยะทาง 66.725 กิโลเมตร ปัจจุบันใช้เป็นเส้นทางลัดสำหรับผู้ที่เดินทางระหว่างจังหวัดเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอนตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-ฮอด) จากอำเภอฮอด แยกเข้าสู่อำเภอแม่แจ่ม ไปยังอำเภอขุนยวมและเมืองแม่ฮ่องสอนโดยไม่ผ่านอำเภอแม่สะเรียงและแม่ลาน้อย หรือใช้เส้นทางผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 จากอำเภอจอมทอง ผ่านอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เข้าสู่อำเภอแม่แจ่มและขุนยวมโดยไม่ผ่านอำเภอฮอด เส้นทางนี้สามารถเชื่อมโยงจังหวัดเชียงใหม่เข้าสู่แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือน้ำตกแม่สุรินทร์ และทุ่งดอกบัวตอง ดอยแม่อูคอ ทั้งยังสามารถร่นระยะทางระหว่างเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอนได้กว่า 80 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง.
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ผิวทางลาดยาง เส้นทางส่วนใหญ่เป็นทางคดเคี้ยวขึ้นลงเขา แต่ไม่สูงชันมากนัก อยู่ในความดูแลของสำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง แบ่งการดูแลออกเป็น 2 ช่วง
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง.
เดิมเส้นทางนี้ระหว่างกิโลเมตรที่ 0 ถึง 10.800 เป็นทางลำลอง กว้าง 3-4 เมตร เป็นทางดินตลอด ใช้ได้เฉพาะฤดูแล้ง ต่อมาหน่วยทหารช่างก่อสร้างที่ 4 ได้ก่อสร้างและขยายเป็นทางมาตรฐาน พร้อมกับก่อสร้างและบุกเบิกเส้นทางส่วนที่เหลือช่วงกิโลเมตรที่ 10.800-20.517 จากนั้นได้มอบสายทางนี้ให้กับกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2523 
เขตควบคุม.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263 แบ่งเขตควบคุมออกเป็น 2 ตอน ได้แก่
ปาเต๊ะเรเคิดส์

บริษัทปาเต๊ะ  เป็นบริษัทค่ายเพลงและผู้ผลิตเครื่องเล่นเแผ่นเสียง มีสำนักงานใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส และดำเนินกิจการตั้งแต่ทศวรรษ 1890 ถึงทศวรรษ 1930
อีสต์มิดแลนส์

ภาคมิดแลนส์ตะวันออกของอังกฤษ หรือ ภาคอีสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนกลางทางตะวันออกที่เรียกกันว่า “มิดแลนส์” ที่ประกอบด้วย 6 มณฑล ได้แก่ ดาร์บิเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, รัทแลนด์, นอร์แทมป์ตันเชอร์, นอตทิงแฮมเชอร์ และส่วนใหญ่ของลิงคอล์นเชอร์ โดยเขตแดนของดาร์บิเชอร์, เลสเตอร์เชอร์ และนอตทิงแฮมเชอร์ มักจะรู้จักรวมกันว่า “เทรนต์ล็อก” (Trentlock) ภาคมิดแลนส์ตะวันออกมีเนื้อที่ 15,627 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 4,172,179 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 267 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร 
จุดที่สูงที่สุดคือ คินเดอร์ สเคาท์ (Kinder Scout]) ในดาร์บิเชอร์ในอุทยานแห่งชาติพีกดิสตริก ที่สูง 636 เมตร
เจ้าหญิงดิสนีย์

เจ้าหญิงดิสนีย์  หรือที่เรียกว่า พรินเซสไลน์  เป็นแฟรนไชส์สื่อและของเล่นที่เป็นเจ้าของโดยบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ แฟรนไชส์นี้สร้างโดยแอนดี มูนีย์ ประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์อุปโภคบริโภคของดิสนีย์ โดยมีตัวละครเอกหญิงที่เคยปรากฏตัวในแฟรนไชส์ของดิสนีย์หลายเรื่อง
แฟรนไชส์นี้ไม่ได้รวมตัวละครเจ้าหญิงจากสื่อของดิสนีย์ทั้งหมด แต่หมายถึงตัวละครที่เลือกจากภาพยนตร์แอนิเมชันของบริษัท ซึ่งรวมถึงตัวละครเอกของภาพยนตร์แอนิเมชันจากวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ พร้อมด้วยตัวละคร 12 ตัวจากภาพยนตร์ของวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์ และตัวละครหนึ่งตัวจากภาพยนตร์ของพิกซาร์ ตัวละครทั้ง 13 ตัวในแฟรนไชส์ประกอบด้วยสโนว์ไวท์, ซินเดอเรลล่า, ออโรรา, แอเรียล, เบลล์, จัสมิน, โพคาฮอนทัส, มู่หลาน, เทียนา, ราพันเซล, เมริดา, โมอาน่า และรายา
แฟรนไชส์นี้ได้เปิดตัวตุ๊กตา วิดีโอร้องตาม เครื่องแต่งกาย ผลิตภัณฑ์เสริมความงาม ของตกแต่งบ้าน ของเล่น และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเจ้าหญิงดิสนีย์บางส่วน ผู้ได้รับลิขสิทธิ์แฟรนไชส์ได้แก่ กิลด์เดน (สีทาผนัง), สไตรด์ไรต์ (รองเท้าแวววาว), ฟิชเชอร์ไพร์ซ (ตุ๊กตาพลาสติก), เลโก้ (ชุดเลโก้), แมตเทล และฮาสโบร (เกมและตุ๊กตา)
ประวัติ.
เมื่อปี ค.ศ. 2000 แอนดี มูนนีได้รับการว่าจ้างโดยบริษัทผลิตภัณฑ์เพื่อการบริโภคของดิสนีย์ ให้ช่วยดูแลการขายที่ถดถอยลง แล้วความคิดเกี่ยวกับเจ้าหญิงดิสนีย์ก็เกิดขึ้น เมื่อหลังจากที่ร่วมงานกับดิสนีย์ไม่นานเขาได้ร่วมกับดิสนีย์ออนไอซ์ และมีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่สวมชุดเจ้าหญิงมารุมล้อม เขาเสนอเรื่องนี้และความต้องการซื้อสินค้าของตลาดก็เพิ่มสูงขึ้น
ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเจ้าหญิงดิสนีย์ ธุรกิจสาขานี้โด่งดังในเวลาอันรวดเร็วและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ การขายสินค้าพุ่งขึ้นจาก 300 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2001 เป็น 3 พันล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2006 และปัจจุบันนี้มีสินค้ากว่า 25,000 ชิ้นแล้ว
เจ้าหญิงดิสนีย์รวบรวมเอาเหล่าเจ้าหญิงจากภาพยนตร์การ์ตูนคลาสสิกของดิสนีย์เอาไว้ โดยเลือกจากตัวการ์ตูนที่เกี่ยวพันกับราชวงศ์ทั้งที่เกี่ยวพันทางสายเลือดและจากการแต่งงาน และเพื่อให้เข้าถึงเด็ก ๆ ได้ง่ายขึ้นดิสนีย์ได้เพิ่มตำแหน่ง “เจ้าหญิงแห่งเทพนิยาย” และเลือก มู่หลานให้รับตำแหน่งนี้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไม มู่หลานผู้ไม่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ ได้อยู่ในเจ้าหญิงดิสนีย์ด้วย นอกจากนี้ดิสนีย์ยังเคยคิดจัดให้ทิงเกอเบลล์ เป็นเจ้าหญิงด้วยแต่เนื่องจากคุณสมบัติไม่ตรงตามที่กำหนดจึงถอนออกจากเจ้าหญิงดิสนีย์ และจัดตั้งสาขาใหม่ ใช้ชื่อว่าดิสนีย์แฟรี
รายชื่อเจ้าหญิงที่ประกาศอย่างเป็นทางการ.
ข้อบัญญัติหลักอย่างเป็นทางการของเจ้าหญิงดิสนีย์ประกอบด้วยตัวละครเอกหญิง ซึ่งส่วนใหญ่มีความเกี่ยวข้องในราชวงศ์ในจักรวาลสมมติ จากภาพยนตร์ดิสนีย์ที่ได้รับคัดเลือกสิบสามเรื่อง โดยได้รับหมายเลขอย่างเป็นทางการในรายชื่อแฟรนไชส์ตามลำดับเวลาที่ภาพยนตร์ออกฉาย โดยเริ่มจากสโนว์ไวต์เป็นเจ้าหญิงดิสนีย์คนแรกและดั้งเดิม โดยมีซินเดอเรลล่าเป็นคนที่สอง ตามด้วยออโรร่าและอื่น ๆ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 สายแม่สอด–แม่สะเรียง เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรในช่วงอำเภอแม่สอดถึงอำเภอแม่ระมาด และ 2 ช่องจราจรในช่วงอำเภอแม่ระมาดถึงอำเภอแม่สะเรียง มีระยะทาง 230.497 กิโลเมตร มีเส้นทางเริ่มต้นที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และสิ้นสุดที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เส้นทางจะขึ้นเขาสูงชันระหว่าง ตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก กับอำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน แนวเส้นทางส่วนใหญ่จะเลียบแม่น้ำเมย ซึ่งเป็นแนวชายแดนไทย-พม่า ซึ่งเกิดความไม่สงบบ่อยครั้งรวมทั้งโจร กะเหรี่ยง จึงทำให้ในอดีตเส้นทางนี้ไม่ค่อยได้ความนิยมมากนัก และขาดการบำรุงรักษา ทำให้ถนนช่วงบ้านท่าสองยางถึงสะพานข้ามแม่น้ำเงาเคยมีสภาพที่ชำรุดทรุดโทรมอย่างหนัก แต่ในปัจจุบันกรมทางหลวงได้ทำการปรับปรุงถนนในช่วงนี้ให้เป็นถนนที่ใช้การสัญจรได้สะดวกมากขึ้น
ประวัติ.
ทางหลวงแผ่นดินสายนี้ แต่เดิมเป็นทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1085 (แม่สอด–ท่าสองยาง) และกรมทางหลวง ได้ก่อสร้างทางเพิ่มเติมผ่านอำเภอสบเมย ไปสิ้นสุดที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมาได้ยกระดับขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 (ตาก–แม่สะเรียง) เพื่อเปิดเส้นทางเข้าสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอนด้านทิศใต้เพิ่มขึ้นอีกเส้นทางหนึ่ง 
ภายหลังกรมทางหลวง ได้เปลี่ยนแปลงหมายเลขทางหลวงแผ่นดิน ช่วงตาก–แม่สอด–สะพานมิตรภาพไทย-พม่า เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 เพื่อให้รับโครงการถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 จึงมีระยะทางเท่าที่เหลืออยู่ในปัจจุบันคือ 230.497 กิโลเมตร
วัดหว่องไท่ซิน (ฮ่องกง)

วัดหว่องไท่ซิน  เป็นวัดในลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียงของฮ่องกง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝั่งเกาลูน ตั้งชื่อตามนักบวชลัทธิเต๋า หว่อง ชิวปิง (黃初平) ที่มี่ชื่อเสียงแถบตอนใต้ของจีน ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก และได้รับการนับถือเป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งที่มีความสามารถในการรักษาโรค สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1921
วัดหว่องไท่ซิน เป็นสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว ซึ่งจะเดินทางมาเสี่ยงเซียมซี และให้หมอดูทำนายโชคชะตา และยังเป็นวัดเพียงวัดเดียวในฮ่องกง ที่สามารถจัดพิธีมงคลสมรสในวัดได้
สถานะนครในสหราชอาณาจักร

สถานะนครในสหราชอาณาจักร  เป็นเมืองที่ได้รับพระราชทานฐานะจากพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (British monarch) ให้แก่ชุมชนที่ทรงเลือก การได้รับพระราชทานฐานะเป็นนครเป็นแต่การได้รับสิทธิที่จะเรียกตนเองเป็น “นคร” โดยไม่มีสิทธิพิเศษใดใดนอกไปจากนั้น แต่กระนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่เป็นที่ต้องการกันเป็นอย่างแพร่หลายเพราะเป็นการนำมาซึ่งความมีหน้ามีตาของเมือง นอกจากนั้นการมอบสิทธิก็มิได้มีหลักเกณฑ์มาตรฐานแต่อย่างใด แต่ในอังกฤษและเวลส์ฐานะการเป็น “นคร” มักจะมอบให้แก่เมืองที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหาร ประเพณีการตั้งเมืองที่มีมหาวิหารขึ้นเป็น “นคร” เริ่มมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1540 เมื่อสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงก่อตั้งสังฆมลฑล (ซึ่งก็หมายถึงการมีมหาวิหาร) ในเมืองแปดเมืองและพระราชทานฐานะเมืองต่าง ๆ เหล่านั้นให้เป็น “นคร” โดยทรงมอบพระราชเอกสารสิทธิ (letters patent) ให้
การมอบฐานะการเป็นนครให้เมืองในไอร์แลนด์และในเวลส์มีจำนวนน้อยกว่าในอังกฤษมาก ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในบริเวณที่ปัจจุบันเป็นไอร์แลนด์เหนือมีเมืองที่มีฐานะเป็นนครมีเพียงสองเมือง ส่วนในสกอตแลนด์ฐานะนครไม่มีให้กันอย่างเป็นทางการจนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งในเวลานั้นก็เริ่มมีการฟื้นฟูการมอบฐานะการเป็นนครโดยเริ่มในอังกฤษ ที่การมอบฐานะจะตามด้วยการก่อตั้งมหาวิหาร และต่อมาการมอบฐานะก็เกิดขึ้นในสกอตแลนด์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 การมอบฐานะการเป็นนครในอังกฤษและเวลส์ก็เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าไม่จำเป็นต้องเป็นเมืองที่มีมหาวิหารและสิทธิที่มอบให้ตั้งแต่นั้นมาก็ขึ้นอยู่กับมาตรฐานหลายอย่างเช่นตามจำนวนประชากรในเมืองที่ได้รับฐานะเป็นต้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีการยุบเลิกรัฐบาลท้องถิ่นบางรัฐบาลที่เป็นผลของการปฏิรูปรัฐบาลท้องถิ่นที่เกิดจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น (ไอร์แลนด์) ค.ศ. 1840 (Municipal Corporations (Ireland) Act 1840) ทำให้เมืองเก่าหลายเมืองถูกยุบฐานะ แต่ก็ได้มีการมอบพระราชเอกสารสิทธิให้แก่เมืองที่ถูกกระทบกระเทือนเพื่อให้เมืองต่าง ๆ เหล่านั้นมีฐานะตามที่เคยเป็นมา ในปัจจุบันโรเชสเตอร์, และเอลกินเป็นเพียงเมืองสามเมืองเท่านั้นในสหราชอาณาจักรที่สูญเสียฐานะในการเป็นนคร
ปัจจุบัน (ตุลาคม 2021) สหราชอาณาจักรมีเมืองฯ ดังกล่าวทั้งสิ้น 69 เมือง ประกอบด้วย 51 เมืองในอังกฤษ, 6 เมืองในเวลส์, 7 เมืองในสกอตแลนด์ และ 5 เมืองในไอร์แลนด์เหนือ
นากใหญ่ธรรมดา

นากใหญ่ธรรมดา หรือ นากยุโรป (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lutra lutra") เป็นนากชนิดที่สามารถพบได้กว้างขวางมาก มีลำตัวยาว ขนหนาและหยาบเพื่อป้องกันมิให้น้ำซึมเข้ามา ทำให้ว่ายน้ำได้คล่องแคล่ว และป้องกันอากาศเย็นได้เป็นอย่างดี สีขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาลอ่อน ในบางครั้งอาจเปลี่ยนหรือเห็นเป็นสีเทา บริเวณท้องมีสีขนที่อ่อนกว่า หัวแบนและกว้าง หูกลม หางเรียวยาว ขนสั้น นิ้วเท้ามีพังผืดยึดติดกัน
ขนาด.
มีความยาวลำตัวและหัว 55-72 เซนติเมตร ความยาวหาง 37.5-48 เซนติเมตร น้ำหนักสูงสุด 3-5 กิโลกรัม
ถิ่นที่อยู่.
มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมากตั้งแต่ทวีปยุโรปจนถึงทวีปเอเชีย พบตั้งแต่ สหราชอาณาจักร, ยุโรปตะวันตก, รัสเซีย, ตุรกี, ซีเรีย, อิหร่าน, เลบานอน, ซาอุดิอาระเบีย, คูเวต, อิรัก, ปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตราและเกาะชวา
พฤติกรรม.
มีพฤติกรรมสามารถปรับตัวให้อาศัยในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี เช่น ป่าใกล้ลำธารหรือทะเลสาบ แม่น้ำขนาดใหญ่ สามารถขึ้นไปอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำบนพื้นที่ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 1,000 เมตร อาหารหลัก คือ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ รวมทั้งเป็ดและไก่และนกน้ำชนิดต่าง ๆ ด้วย สามารถหาอาหารในน้ำที่มืดและขุ่นได้ด้วยการใช้ประสาทสัมผัสจากหนวด ทำหน้าที่รับรู้แรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ ออกหากินตามลำพังหรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ หากินได้ทั้งกลางวันและกลางคืน มีพฤติกรรมในการถูตัวเกลือกกลิ้งกับทรายเพื่อเป็นการทำให้ขนแห้งและช่วยกระชับความสัมพันธ์ในครอบครัว ลูกนากใหญ่ธรรมดาจะเริ่มหัดอาหารกินเองเมื่ออายุได้ 4 เดือน โดยมีนากใหญ่ธรรมดาที่โตเต็มที่คอยช่วยเหลือและแบ่งปันอาหารให้ โดยบางครั้งอาจรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่เพื่อป้องกันอันตรายจากสัตว์นักล่าได้ด้วย
ปฏิสัมพันธุ์กับมนุษย์.
จากคุณสมบัติของขนที่ทั้งหนาและกันหนาวได้เป็นอย่างดี ทำให้ถูกล่าเพื่อเอาขนและหนังทำเป็นเสื้อขนสัตว์ในอดีต ก่อนที่ในปี ค.ศ. 1975 ทางกองทุนสัตว์ป่าโลก ได้เรียกร้องให้รัฐบาลประเทศต่าง ๆ ยกเลิกการค้าหนังนาก ซึ่งก็ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีรวมทั้งในประเทศไทยด้วย ซึ่งสถานะของนากใหญ่ธรรมดาในปัจจุบัน จัดอยู่ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix 1) ของอนุสัญญาไซเตส
พินอคคิโอ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2483)

พินอคคิโอ  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันแนวละครเพลงและแฟนตาซี ฉายเมื่อ ค.ศ. 1940 สร้างโดย วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ จากนวนิยายเด็กอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1883 เรื่อง "ปิน็อกกีโอ" โดย การ์โล กอลโลดี "พินอคคิโอ" เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองที่สร้างโดยดิสนีย์ โดยสร้างหลังจาก "สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด" (1937) ประสบความสำเร็จ
ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ เจปเปตโต ช่างแกะสลักไม้ชาวอิตาลีวัยชรา เขาแกะสลักหุ่นกระบอกไม้แล้วตั้งชื่อว่า พินอคคิโอ หุ่นกระบอกนี้ถูกปลุกให้มีชีวิตโดยนางฟ้าสีน้ำเงิน โดยบอกเขาว่าเขาจะกลายเป็นเด็กจริง ๆ ได้ ถ้าเขาพิสูจน์ตัวเองว่า "กล้าหาญ, จริงใจและไม่เห็นแก่ตัว" ความพยายามของพินอคคิโอในการเป็นเด็กชายตัวจริงนั้นเกี่ยวข้องกับการเผชิญหน้ากับตัวละครที่น่ารังเกียจมากมาย ตัวละครหลัก จิมินี คริกเกต อิงจาก จิ้งหรีดพูดได้ อายุ 100 ปี จากหนังสือต้นฉบับ ผู้ซึ่งเตือนพินอคคิโอถึงความเย่อหยิ่งของเขา จิ้งหรีดพูดได้ถูกพินอคคิโอฆ่า ก่อนที่จะกลับมาเป็นผีหลังจากนั้นไม่นาน
ภาพยนตร์ดัดแปลงโดยศิลปินสตอรีบอร์ดหลายคนจากหนังสือของกอลโลดี การสร้างภาพยนตร์ได้รับการดูแลโดย เบน ชาร์ปสตีนและแฮมิลตัน ลุสค์ และฉากต่าง ๆ ในภาพยนตร์กำกับโดย นอร์แมน เฟอร์กูสัน, ที. ฮี, วิลเฟรด แจ็กสัน, แจ็ก คินนีย์และบิล รอเบิร์ตส์ "พินอคคิโอ" เป็นความสำเร็จที่แปลกใหม่ในด้านแอนิเมชันเอฟเฟกต์ มีการเคลื่อนไหวที่สมจริงของยานพาหนะ, เครื่องจักรและองค์ประกอบทางธรรมชาติ เช่น ฝน, ฟ้าผ่า, ควัน, เงาและน้ำ "พินอคคิโอ" ฉายในโรงภาพยนตร์โดย อาร์เคโอเรดิโอพิกเชอส์ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940
"พินอคคิโอ" เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ โดยได้รับรางวัลในสาขาเพลง, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยมและเพลงดั้งเดิมยอดเยี่ยม ด้วยเพลง "เวนยูวิชอะพอนอะสตาร์" ภาพยนตร์ทำเงินได้ไม่ดีเมื่อตอนฉายครั้งแรก เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ตัดขาดจากตลาดต่างประเทศอย่างยุโรปและเอเชีย แต่สุดท้ายภาพยนตร์ก็ทำกำไรในการฉายซ้ำเมื่อ ค.ศ. 1945 "พินอคคิโอ" ถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แอนิเมชันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา โดยได้รับเรตติง 100% บนเว็บไซต์ รอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์และตัวละครยังคงแพร่หลายในวัฒนธรรมประชานิยม โดยยังปรากฏอยู่ในดิสนีย์พาร์กและสื่อความบันเทิงรูปแบบอื่น ๆ "พินอคคิโอ" ได้รับการบรรจุใน หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ ในฐานะที่ภาพยนตร์ "มีวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์, หรือ มีความสุนทรีย์อย่างมีนัยสำคัญ" เมื่อ ค.ศ. 1994
เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเป็นคนแสดงเข้าสู่การพัฒนาอย่างเป็นทางการ ภาพยนตร์เริ่มถ่ายเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 กำหนดฉายวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022 บนดิสนีย์+
เวสต์มินสเตอร์

เวสท์มินส์เตอร์  เป็นย่านในเซนทรอลลอนดอน ส่วนหนึ่งของนครเวสท์มินส์เตอร์ ครอบคุลมพื้นที่ตั้งแต่แม่น้ำเทมส์ ถึงถนนออกซฟอร์ด เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น พระราชวังเวสท์มินส์เตอร์, พระราชวังบัคคิงฮัม, เวสท์มินส์เตอร์แอบบี, อาสนวิหารเวสท์มินส์เตอร์ และพื้นที่ส่วนใหญ่ของย่านค้าขายและบันเทิง เวสท์เอนด์
ชื่อ "เวสท์มินส์เตอร์"  มาจากคำเรียกที่ไม่ทางการของโบสถ์แอบบี และที่ดินในพระองค์ที่เซนต์ปีเตอร์ (ซึ่งคือเวสท์มินส์เตอร์แอบบี) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตก (West) ของนครลอนดอน (จนกระทั่งในสมัยการรีฟอร์ม เคยมีพื้นที่ชื่อ "อีสท์มินส์เตอร์" ใกล้กับหอคอยลอนดอนในด้านอีสท์เอนด์) แอบบีนี้สร้างขึ้นตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 7 ถึง 10 แต่ต่อมาได้กลายมาเป็นสถานที่สำคัญแห่งรัฐภายหลังการบูรณะโดยเอ็ดเวิร์ดผู้พิชิตในศตวรรษที่ 11
สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน

สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดนและนอร์เวย์ (21 มกราคม ค.ศ. 1829 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นพระมหากษัตริย์ตั้งแต่วันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1872 ทรงสละราชสมบัติจากการเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1905 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดนเมื่อวันเดียวกันกับการเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907 รวมพระชนมพรรษาได้ 78 ปี ทรงดำรงตำแหน่งตามฐานันดรดังนี้ เป็นพระราชปนัดดาบุญธรรมของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เเห่งฝรั่งเศส
พระราชโอรส.
สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์มีพระราชโอรสทั้งสิ้น 4 พระองค์ดังต่อไปนี้
จักรพรรดิจินไท่จง

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>11134431</parentid>
 <timestamp>2025-08-04T00:37:53Z</timestamp>
 <contributor>
 <ip>111.252.139.218</ip>
 </contributor>
 <origin>12457061</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
สมเด็จพระจักรพรรดิจินไท่จง (ค.ศ.1075 - 1135) จักรพรรดิองค์ที่2แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อปี ค.ศ.1075 (พ.ศ. 1618) มีพระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม (Wanyan Wuqimai) (金太宗完颜晟，名 吴乞买)เป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิจินไท่จู่เมื่อพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1666) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าจักรพรรดิจินไท่จง
ในปีที่ 4 ของรัชกาล ตรงกับ ค.ศ. 1127 (พ.ศ. 1670) พระองค์ได้ทรงนำกองทัพบุกเข้ายึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งเหนือได้สำเร็จ ทำให้ราชวงศ์ซ่งต้องย้ายเมืองหลวงหนีลงใต้ไปที่หลินอัน (เมืองหังโจว มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน)
จักรพรรดิจินไท่จงสวรรคตในปี ค.ศ. 1135 (พ.ศ. 1678) พระชนมายุได้ 60 พรรษา พระราชนัดดาของพระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิจินซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า)
ภูมิภาคของประเทศอังกฤษ

ภาคของอังกฤษ  เป็นเขตการปกครองท้องถิ่นระดับบนสุดของรัฐบาลท้องถิ่นในอังกฤษ (Local government in England) ยกเว้นลอนดอนที่มีระบบการปกครองเป็นของตนเอง ภาคการปกครองของอังกฤษก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และในปัจจุบันแบ่งเป็น 9 ภาค
# เกรเทอร์ลอนดอน (Greater London)
# อีสต์ออฟอิงแลนด์ (East of England)
# นอร์ทอีสต์อิงแลนด์ (North East England)
# เซาท์อีสต์อิงแลนด์ (South East England)
# นอร์ทเวสต์อิงแลนด์ (North West England)
# เซาท์เวสต์อิงแลนด์ (South West England)
# อีสต์มิดแลนส์ (East Midlands)
# เวสต์มิดแลนส์ (West Midlands)
# ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ (Yorkshire and the Humber)
เตียวเหลียง (ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก)

จางเหลียง หรือ เตียวเหลียง (พินอิน: "Zhāng liáng อ่านว่า จางเหลียง"; ? - 189 ปีก่อน ค.ศ.) ชื่อรอง จื่อฝาง (子房) เป็นนักยุทธศาสตร์ทางการทหารและขุนนางชาวจีน ที่มีชีวิตอยู่ในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตอนต้น เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน วีรบุรุษทั้งสามแห่งราชวงศ์ฮั่นตอนต้น (漢初三傑) ร่วมกับ หาน ซิ่น (韓信) และ เซียว เหอ (蕭何) จางเหลียงมีส่วนอย่างมากในการสถาปนาราชวงศ์ฮั่น ภายหลังเขาถึงแก่กรรม เขาได้รับเกียรติให้มียศหลังมรณกรรมเป็น เหวินเฉิงโหว โดย จักรพรรดิฮั่นเฉียนเฉ่า จางเหลียงปรากฏใน ตารางรายชื่อของวีรบุรุษผู้ไร้เทียมทาน โดย จิน กู่เหลียง
เชื่อกันว่า จางเหลียงได้รับคัมภีร์พิชัยสงครามที่ตกทอดมาจากเจียง ไท่กง หรือเจียง จื่อหยา ที่ปรึกษาและเสนาธิการคนสำคัญอีกคนหนึ่งในยุคราชวงศ์โจวตอนต้น และในประวัติศาสตร์จีน จึงทำให้จางเหลียงวางแผนไม่เคยผิดพลาด 
ซือหม่า เชียน นักบันทึกประวัติศาสตร์ในยุคจีนโบราณได้บันทึกถึงจางเหลียงเอาไว้ว่า "เมื่อถึงคราวที่พระเจ้าฮั่นเกาจู่เผชิญปัญหาหนักหนาถึงขนาดคอขาดบาดตาย จางเหลียงผู้นี้ก็มักจะเป็นคนที่ช่วยพระองค์ให้รอดพ้นจากเรื่องเหล่านั้นเสมอ" 
นอกจากนี้แล้ว จางเหลียงยังได้รับการกล่าวขานอีกว่า เป็นบุรุษที่มีใบหน้าสวยราวกับอิสตรีคนหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน ผู้คนมักจะเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นอิสตรี
ในวรรณกรรมสามก๊ก นอกจากขวันต๋ง, งักเย (เล่ออี้) และเจียงจื่อหยา แล้ว ความสามารถของขงเบ้งที่ทั้งชีซี ผู้เป็นสหาย และสุมาเต็กโช ผู้เป็นอาจารย์มักจะกล่าวเปรียบเปรยนั้น จางเหลียงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่มักถูกหยิบยกไปเทียบเคียงกับขงเบ้ง โดยระบุว่า "หนึ่งในนั้นคือเกงสง (เจียงจื่อหยา) ผู้วางฐานรากของราชวงศ์โจวอย่างแน่นหนาเป็นเวลาแปดร้อยปีและคนอื่น ๆ จางเหลียงที่ทำให้ราชวงศ์ฮั่นรุ่งโรจน์เป็นเวลาสี่ร้อยปี"
จางเหลียงถึงแก่อสัญกรรรมเมื่อ 189 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 354)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250 (ทางแยกเข้าท่าโป่งแดง) เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 2.3 กิโลเมตร เป็นถนนสายสั้นที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-ฮอด-แม่ฮ่องสอน) ไปยังพื้นที่การท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำปายด้านทิศใต้ของตัวเมือง บริเวณหมู่บ้านท่าโป่งแดง
เส้นทางนี้แม้มีระยะทางสั้น แต่สามารถเชื่อมต่อกับทางหลวงชนบทได้หลายเส้นทาง ได้แก่ ทางหลวงชนบท มส.4012 (บ้านท่าโป่งแดง-บ้านห้วยเสือเฒ่า) ซึ่งเป็นเส้นทางต่อเนื่องจากสะพานแม่น้ำปาย ผ่านเรือนประทับแรมโป่งแดง ไปสิ้นสุดที่บ้านห้วยเสือเฒ่า (หมู่บ้านชาวกะเหรี่ยงคอยาว ที่นักท่องเที่ยวสามารถเข้าถึงได้สะดวกที่สุด) บริเวณชายแดนไทย-พม่า (รัฐกะยา) หรือเชื่อมต่อด้วยถนนเลียบแม่น้ำจากบ้านท่าโป่งแดง ถัดลงมายังบ้านห้วยเดื่อ และบรรจบกับทางหลวงชนบทสายบ้านแม่สะกึด-น้ำเพียงดิน ไปสิ้นสุดเส้นทาง ณ จุดผ่อนปรนการค้าชายแดนไทย-พม่า ที่บ้านน้ำเพียงดิน
นอกจากนี้ ทั้งบ้านท่าโป่งแดงและบ้านห้วยเดื่อ ที่โครงข่ายถนนตัดผ่าน ยังเป็นจุดที่มีท่าเรือหางยาวให้บริการนักท่องเที่ยวที่ต้องการล่องแม่น้ำปาย ไปชมวิถีชีวิตชาวกะเหรี่ยงคอยาวบ้านห้วยปูแกง เที่ยวชมถ้ำน้ำเพียงดิน และวนอุทยานผาหินตั้ง ก่อนสิ้นสุดการเดินทางที่บ้านน้ำเพียงดิน
รายละเอียดของเส้นทาง.
เป็นถนนผิวลาดยางขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ในพื้นที่ตำบลผาบ่อง อำเภอเมืองฯ จังหวัดแม่ฮ่องสอน แยกจากหลักกิโลเมตรที่ 265.4268 ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน) ด้านซ้ายทาง (มุ่งหน้าตัวเมือง) ที่สามแยกประตูเมืองแม่ฮ่องสอนทิศใต้ ผ่านบ้านท่าโป่งแดง แล้วทอดข้ามแม่น้ำปายระยะทาง 186 เมตร ไปสิ้นสุดที่คอสะพานฝั่งขวาของแม่น้ำ โดยมีเส้นทางต่อเนื่องกับทางหลวงชนบท มส.4012 (บ้านท่าโป่งแดง-บ้านห้วยเสือเฒ่า) และมีแยกถนนผิวคอนกรีตเลียบแม่น้ำปายไปยังบ้านห้วยเดื่อ
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง.
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางลำลองผิวลูกรัง กว้าง 3-4 เมตร ตัดผ่านพื้นที่ป่า ใช้สำหรับเข้าหมู่บ้านและโรงเรียนท่าโป่งแดง ต่อมาในปีงบประมาณ พ.ศ. 2523 กรมทางหลวงได้สำรวจวางแนวเส้นทางใหม่เพื่อเป็นทางเข้าสู่พระตำหนัก (เรือนประทับแรมโป่งแดง) มีการก่อสร้างทางและสะพานเบลี่ข้ามแม่น้ำปายเมื่อปี พ.ศ. 2523 ลาดยางเมื่อปี พ.ศ. 2524 มีการปรับปรุงพื้นผิวและภูมิทัศน์อีกครั้งในช่วงปี พ.ศ. 2544-2545 กระทั่งปี พ.ศ. 2546 จึงได้โอนพื้นที่บริเวณปากทางระยะทาง 220.5 เมตร ให้แก่เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน เพื่อก่อสร้างซุ้มประตูเมือง
ขุนสุคนธวิทศึกษากร (สำอางค์ สุคนธวิท)

รองผู้กำกับโท ขุนสุคนธวิทศึกษากร (สำอางค์ สุคนธวิท) เดิมชื่อ สำอางค์ ชุติกุล เป็นผู้แทนราษฎรคนแรกของจังหวัดสมุทรสาคร เข้าร่วมในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 6 และคณะที่ 7 ซึ่ง ทั้ง 2 สมัย มีนายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนาเป็นนายกรัฐมนตรี จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย จังหวัดนครปฐม
กองพันทหารม้าที่ 29 รักษาพระองค์

กองพันทหารม้าที่ 29 รักษาพระองค์ มีชื่อเต็มว่า กองพันทหารม้าที่ 29 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เป็นหน่วยทหารม้ารักษาพระองค์ (ใช้ม้า) ในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ซึ่งใช้ม้าจริงเข้าร่วมในพิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์ เป็นประจำทุกปี และเป็นหน่วยทหารม้าเกียรติยศของกองทัพบกไทย ขึ้นตรงต่อกองพลทหารม้าที่ 2 รักษาพระองค์ ที่ตั้งหน่วยในปัจจุบันอยู่ที่ เลขที่ 206/665 ถนนพหลโยธิน แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
กองพันทหารม้านี้ มีจุดเริ่มต้นมาจากกองทหารม้าในกรมทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์สมัยรัชกาลที่ 5 ได้มีการปรับลดและขยายอัตรากำลังพลของหน่วยหลายครั้ง จนถึง พ.ศ. 2531 กองทัพบกจึงได้อนุมัติจัดตั้งกองพันทหารม้าที่ 29 ขึ้น โดยขยายหน่วยจากกองร้อยทหารม้ารักษาพระองค์ที่มีอยู่เดิมของกรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ และมอบอำนาจการบังคับบัญชาไว้กับกองพลทหารม้าที่ 2 รักษาพระองค์ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร จึงได้พระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้ยกขึ้นเป็นหน่วยทหารรักษาพระองค์ เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2535
อนึ่ง พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง ร.อ.หญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา (พระยศในขณะนั้น) เป็นนายทหารพิเศษประจำกองพันนี้ ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 และมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง ร.ท.หญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ (พระยศในขณะนั้น) เป็นนายทหารพิเศษประจำกองพันนี้ ตั้งแต่วันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 
ภารกิจของหน่วย.
จัดขบวนม้าเข้าร่วมในพระราชพิธี และรัฐพิธีที่สำคัญ และถวายการอารักขา
เครื่องแบบเต็มยศรักษาพระองค์.
กองพันทหารม้าที่ 29 รักษาพระองค์ ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ใช้เครื่องแบบเต็มยศทหารม้ารักษาพระองค์ ซึ่งมีลักษณะดังต่อไปนี้
แกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์

แกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์  เป็นดินแดนทางตอนเหนือของเยอรมนี ปกครองโดยราชวงศ์เมคเลินบวร์ค ซึ่งประทับอยู่ในเมืองนอยชเตรลิทซ์ เช่นเดียวกับ แกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ที่อยู่ใกล้เคียง ดินแดนนี้เป็นรัฐอธิปไตยที่เป็นสมาชิกของสมาพันธรัฐเยอรมัน และต่อมาได้เข้าร่วม สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ และสุดท้ายกลายเป็นรัฐหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมันหลังจากการรวมชาติในปี ค.ศ. 1871 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 ดินแดนนี้ได้กลายเป็น เสรีรัฐเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์
ภูมิศาสตร์.
แกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ประกอบด้วยสองส่วนที่แยกจากกันในภูมิภาคเมคเลินบวร์ค ได้แก่ แคว้นชตาร์การ์ด (Lordship of Stargard) ซึ่งเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่กว่า มีเมืองหลวงอยู่ที่ นอยชเตรลิทซ์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ราชรัฐรัทเซบวร์ค (Principality of Ratzeburg) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตก ดินแดนแรกมีพรมแดนติดกับจังหวัดพอเมอราเนียและบรันเดินบวร์คของปรัสเซีย ส่วนดินแดนที่สองมีพรมแดนติดกับ ดัชชีเลาเอินบวร์ค (ซึ่งถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชเลสวิส-ฮ็อลชไตน์ในปี ค.ศ. 1876) และอาณาเขตของ นครเสรีลือเบ็ค เมืองสำคัญในแกรนด์ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ นอกจากเมืองหลวงนอยชเตรลิทซ์แล้ว ยังรวมถึงเมือง นอยบรันเดินบวร์ก, ฟรีดลันด์, โวลเดค, ชตาร์การ์ด, ฟือร์สเทินแบร์ค และ เวเซนแบร์ค นอกจากนี้ ดัชชีนี้ยังรวมถึงที่ดินของอดีตคอมแมนดรีของคณะอัศวินบริบาลในเมือง มีโรว์ และ เนเมโรว์
ประวัติศาสตร์.
ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ ถูกก่อตั้งขึ้นตามสนธิสัญญาฮัมบูร์ก ในปีค.ศ. 1701 และได้รับการรับรอง รัฐธรรมนูญร่วมแบบองค์การรวมศูนย์ (corporative constitution) เช่นเดียวกับดัชชีพี่น้อง ดัชชีเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ตามพระราชกฤษฎีกาเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1755 ในช่วงสงครามนโปเลียน ดัชชีนี้รอดพ้นจากการถูกยึดครองโดยฝรั่งเศส เนื่องจากการเจรจาทางการทูตของ พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 โยเซ็ฟ แห่งบาวาเรีย และ รัฐมนตรีมัคซีมีลีอาน ฟอน มงเจอลา ดยุกคาร์ลที่ 2 ประกาศตนเป็นกลางในปีค.ศ. 1806 และเข้าร่วม สมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ (ในปีค.ศ. 1808 อย่างไรก็ตาม ในปีค.ศ. 1813 ก่อนการทัพเยอรมัน พระองค์ได้ถอนตัวจากสมาพันธ์และเข้าร่วมแนวร่วมต่อต้านฝรั่งเศส
หลังจาก การประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ในปีค.ศ. 1815 ซึ่งจัดตั้ง สมาพันธรัฐเยอรมัน เพื่อแทนที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกยุบ ดยุกคาร์ลที่ 2 และพระญาติของพระองค์ ฟรีดริช ฟรันทซ์ที่ 1 แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ต่างก็ได้รับการสถาปนาเป็น แกรนด์ดยุก (Großherzog von Mecklenburg)
นอกจากนี้ การประชุมใหญ่แห่งเวียนนายังได้ให้การยอมรับว่าแกรนด์ดยุกและเจ้าชายอีกสี่พระองค์ ควรได้รับค่าชดเชยพิเศษจากดินแดนที่มีประชากรรวม 69,000 คน ในแคว้นซาร์ อย่างไรก็ตาม แกรนด์ดยุกได้แลกสิทธิ์เหนือดินแดนนั้นให้แก่ปรัสเซีย โดยได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินแทน
ผักหวานป่า

ผักหวานป่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Melientha suavis Pierre") เป็นพืชในวงศ์ Opiliaceae ป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ต้นที่โตเต็มที่อาจสูงถึง 13 เมดร ที่พบโดยทั่วไปมักมีลักษณะเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก หรือเป็นไม้พุ่ม เนื่องจากมีการหักกิ่งเด็ดยอดเพื่อกระตุ้นให้เกิดกิ่งและยอดอ่อนซึ่งเป็นส่วนที่ใช้บริโภค ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับกัน ใบอ่อนรูปร่างแคบรี ปลายใบแหลม สีเขียวอมเหลือง ใบแก่เต็มที่รูปร่างรีกว้าง ถึงรูปไข่หรือรูปไข่กลับ ใบสีเขียวเข้ม เนื้อใบกรอบ ขอบใบเรียบ ปลายใบมน ขนาดของใบประมาณ 2.5-5 ซม. x 6- 12 ซม. ก้านใบสั้น ช่อดอกแตกกิ่งก้านคล้ายช่อดอกมะม่วงหรือลำไย และเกิดตามกิ่งแก่ หรือตามลำต้นที่ใบร่วงแล้ว ดอกมีขนาดเล็กเป็นตุ่มสีเขียวอัดกันแน่นเป็นกระจุก ขณะที่ยังอ่อนอยู่ ผลเป็นผลเดี่ยวติดกันเป็นพวง เหมือนช่อผลของมะไฟหรือลางสาด แต่ละผลมีขนาดประมาณ 1.5 x 2.5 ซม. ผลอ่อนสีเขียวมีนวลเคลือบ และเปลี่ยนเป็นสีเหลืองถึงเหลืองอมส้ม เมื่อผลสุกแต่ละผลมีเมล็ดเดียว
สามารถนำยอดและใบอ่อนมาปรุงอาหารได้หลากหลายทั้งต้ม ผัด แกง เช่น แกงเลียงผักหวานป่า ต้มจืดผักหวานป่า ยอดอ่อนใส่แกง ชาวกะเหรี่ยงไม่นิยมปลูกในบ้านเพราะเชื่อว่าทำให้คนในบ้านป่วย
ดอยอ่างขาง

ดอยอ่างขาง ตั้งอยู่บนทิวเขาแดนลาว ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูงโดยค่าเฉลี่ย 1,400 เมตรจากระดับน้ำทะเล และมียอดดอยสูงสุดถึง 1,928 เมตร เป็นที่ตั้งของสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ซึ่งเป็นสถานีวิจัยแห่งแรกของโครงการหลวง เริ่มดำเนินงานเมื่อปี พ.ศ. 2512 ตามแนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ว่า “ให้เขาช่วยตัวเอง” เปลี่ยนพื้นที่จากไร่ฝิ่นมาเป็นแปลงเกษตรเมืองหนาวที่สร้างรายได้ดีกว่าเก่าก่อน และเปิดรับการช่วยเหลือชาวเขาเผ่าดาราอั้ง (ปะหล่อง) จากภัยสงครามในประเทศพม่า ได้อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารเมื่อปี พ.ศ. 2527 ผู้นำชาวปะหล่องได้เข้ากราบบังคมทูลขอในหลวงอาศัยอยู่ในประเทศไทย ทรงโปรดเกล้าให้อาศัยบริเวณบ้านนอแลและบ้านขอบด้ง ซึ่งเป็นหมู่บ้านใกล้กับพื้นที่รับผิดชอบของสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง และได้รับสัญชาติไทยตามลำดับ ต่อมาได้ให้ชาวดาราอั้งเข้ามาทำงานในสถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ปลูกสตรอว์เบอร์รีสายพันธุ์พระราชทานต่าง ๆ ตามที่สถานีเกษตรหลวงได้วิจัยพันธุ์ออกมาเป็นที่แห่งแรกในประเทศไทย เช่น สตรอว์เบอร์รีสายพันธุ์พระราชทาน 80, 88, 89 เป็นต้น รวมถึงไม้เมืองหนาวทั้งดอกไม้และผลไม้ ดอยอ่างขางยังเป็นสถานที่รวบรวมสายพันธุ์ต้นนางพญาเสือโคร่ง โดยมีนางพญาเสือโครงดอกสีขาวมากที่สุดในประเทศไทย และนำเข้าพืชในสกุล Prunus หรือซากุระ จากประเทศญี่ปุ่น, จีน, ไต้หวัน เข้ามาปลูกในแปลงทดลองเพื่อเปรียบเทียบกับนางพญาเสือโคร่งของไทยที่อยู่ในสกุลเดียวกันอีกด้วย
ภูมิอากาศ.
สภาพอากาศเย็นตลอดทั้งปี อุณหภูมิเฉลี่ยโดยประมาณ 15-17 °C อุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่ 35-38 °C ในเดือนเมษายน ส่วนอุณหภูมิต่ำสุดอยู่ที่ติดลบ -3 °C ในเดือนมกราคม มีหยาดน้ำฝนเฉลี่ย 2,075 มิลลิเมตรต่อปี
ข้อมูล.
ดอยอ่างขางมีชาวไทยภูเขาหลายกลุ่ม เช่น ชาวจีนยูนนาน, ไทใหญ่, มูเซอดำ, และดาราอั้ง อาศัยอยู่ประมาณ 600 ครัวเรือนใน 6 หมู่บ้าน 
ดอยอ่างขางมีสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจมากมาย เช่น สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง, สวนบอนไซ, จุดชมวิวกิ่วลม, จุดชมวิวม่อนสน, หมู่บ้านขอบดัง, หมู่บ้านนอแล เป็นต้น
ติงต๊องพิทักษ์โลก มาโอะจัง

ติงต๊องพิทักษ์โลก มาโอะจัง (; โรมาจิ: "Rikujō Bōeitai Mao-chan") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น โดยเป็นอนิเมะที่เคน อาคามัตสึเป็นผู้ออกแบบตัวละคร ต่อมามีการเขียนเป็นมังงะแต่งเรื่องโดย เคน อาคามัตสึ และวาดโดย รัน อายะนากะ ผู้ช่วยของเขา เรื่องนี้ถูกสร้างเป็นเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชันในเวลาต่อมา
เรื่องย่อ.
มาโอะ มิโซระ และซิลเวีย เป็นนักเรียนชั้นปี 2 ห้อง 3 (ป.2) ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในโตเกียว ทั้ง 3 คนเป็นหน่วยป้องกันของรัฐบาลที่คอยป้องกันเอเลี่ยนน่ารักที่มาจากต่างดาว เพราะเอเลี่ยนที่บุกมายังโลกนั้นมีลักษณะน่ารักเกินไปทำให้ไม่สามารถใช้อาวุธรุนแรงโจมตีได้ จึงต้องใช้กองกำลังหน่วยป้องกันที่น่ารักได้แก่ สิบโทโอนิกาวาระ มาโอะ หน่วยป้องกันทางบก เรืออากาศโทสิกิชิมะ มิโซระ หน่วยป้องกันทางอากาศ และสิบเอกมารุยามะ ซิลเวีย หน่วยป้องกันทางทะเล โดยเอเลี่ยนที่มาจากนอกโลกนั้นได้รับคำสั่งให้ขโมย ทำลายหรือยึดที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในญี่ปุ่น เพื่อพิทักษ์ประเทศญี่ปุ่นจากเอเลี่ยน
"ให้เสียงโดย:" โคยามะ คิมิโกะ
นักเรียนชั้นประถม ป.2 ห้อง 3 เป็นเด็กที่ไม่ค่อยเอาไหนทางกีฬา และ เรื่องเรียน เป็นหน่วยป้องกันจากเอเลี่ยน ทางบก เป็นเพื่อนสนิทกับมิโซระ และซิลเวีย เป็นเด็กที่ซุ่มซ่าม มีความเอาจริงเอาจังสูงมาก แม่หายสาบสูญไปอย่างปริศนา ขณะนี้อาศัยอยู่กับปู่ โอนิกาวาระ ผู้บังคับชาการทางบก
"ให้เสียงโดย:" โยชิคาว่า ยูยะ
นักเรียนชั้นประถมป.2 ห้อง 3 เป็นเด็กที่ชนชั้นสูง มีความสามารถทางกีฬา การเรียน และ งานบ้าน เป็นหน่วยป้องกันจากเอเลี่ยนน่ารักทางอากาศ เป็นเพื่อนสนิทกับมาโอะและซิลเวีย มีความสามรถสูง แต่ไม่ค่อยเอาจริงเอาจัง อยู่อาศัยกับคุณปู่สิกิชิมะ
"ให้เสียงโดย:" โฮริเอะ ยูอิ
นักเรียนชั้นประถมป.2 ห้อง 3 เป็นเด็กที่ชอบเอาแต่ใจตนเอง มีความสามารถทางกีฬาสูง และเรื่องเรียน ชอบทะเลมากที่สุด เป็นหน่วยป้องกันทางน้ำ แต่ว่ายน้ำไม่เป็น เป็นเพื่อนสนิทกับมาโอะและมิโซระ ชอบเรียกคุณปู่ของตนว่า เกรนด์ปา หมายถึงปู่ (ในภาษาอังกฤษ) ชอบคุณปู่มารุยามะเอามากๆ
"ให้เสียงโดย:" นางาซาว่า มิกิ
พันเอกหน่วยป้องกันทางบก เธอถูกมอบหมายให้เป็นครูประชั้นของพวกมาโอะเพื่อคอยคุ้มกันมาโอะ เพื่อปู่ของมาโอะที่เธอหลงรัก
"ให้เสียงโดย:" มันนากะ ยูกิโกะ
ยูริโกะ, หรือ รุ่นพี่ยูริโกะ เป็นประธานนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลาย เธอเป็นลูกครึ่งเอเลี่ยน (พ่อเธอเป็นมนุษย์ แต่แม่เธอเป็นเอเลี่ยน) ทำให้เธอมีหูแมวซึ่งจะโผล่ออกมาเวลาที่เธอตกใจหรือหงุดหงิด ซึ่งหูแมวของเธอนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความน่ารักแต่เธอรู้สึกว่ามันเป็นส่วนด้อยของเธอ ที่คอยขัดขวางการทำภารกิจต่างๆ ยูริโกะนั้นชอบมาโอะและเพื่อนของมาโอะมาก ทำให้เธอปกป้องพวกมาโอะจากการทำร้ายของเอลี่ยน
"ให้เสียงโดย:" อิอุระ ไอ
"ให้เสียงโดย:" โนจิมะ อะกิโอะ
ปู่ของมาโอะ เป็นผู้บัญชาการปราบเอเลี่ยนทางบก รักหลานมาโอะมาก
"ให้เสียงโดย:" สึซึกิ คิโยโนบุ
การลักพาพรอสเซอร์พินา

การลักพาพรอสเซอร์พินา  เป็นรูปสลักหินอ่อนขนาดใหญ่ ผลงานของจัน โลเรนโซ แบร์นีนี แสดงเหตุการณ์ขณะที่เทพพลูโตเจ้าแห่งยมโลก กำลังลักพาพรอสเซอร์พินา (Proserpina) ธิดาของเทพี Ceres ต่อมาหลังจากที่เทพจูปิเตอร์เข้าไกล่เกลี่ย มารดาของนางจึงได้รับอนุญาตให้พาธิดากลับคืนสู่พื้นโลกเป็นเวลาครึ่งปี และอีกครึ่งปีต้องใช้ชีวิตอยู่ในยมโลก ดังนั้นทุกฤดูใบไม้ผลิ พื้นโลกจึงเต็มไปด้วยมวลไม้ดอกเพื่อต้อนรับนาง
รูปสลักนี้ดำเนินการสร้างระหว่าง ค.ศ. 1621–1622 ต่อมาพระคาร์ดินัล Scipione ได้มอบให้แก่พระคาร์ดินัล Ludovisi เมื่อ ค.ศ. 1622 และตั้งอยู่ทีบ้านพักของ Ludovisi จนกระทั่ง ค.ศ. 1908 ทางการอิตาลีได้ซื้อไปและนำกลับไปตั้งแสดงที่ Galleria Borghese โดยเป็นส่วนหนึ่งของ Borghese Collection โดยแบร์นีนีได้สร้างรูปสลักนี้ด้วยรูปแบบ twisted contrapposto or figura serpentinata pose ซึ่งระลึกถึงแนวคิดจริตนิยม ผสานกับความประทับใจในพลังชีวิตอันแรงกล้า (จากอาการที่พรอสเซอร์พินาใช้มือผลักใบหน้าของพลูโตจนผิวใบหน้ายับย่น และนิ้วมือของพลูโตกดลึกลงไปบนผิวเนื้อของพรอสเซอร์พินา)
เมื่อมองจากด้านซ้าย รูปสลักแสดงท่าทางของพลูโตขณะกำลังกอดรัดพรอสเซอร์พินาพร้อมกับก้าวเดินอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ด้านหน้าของรูปสลักแสดงพลูโตโอบอุ้มเหยื่อด้วยความภาคภูมิในชัยชนะ ทางด้านขวาเห็นหยดน้ำตาของพรอสเซอร์พินาขณะนางกำลังสวดอ้อนวอนต่อสวรรค์ สายลมพัดเรือนผมของนางปลิวไสว มีสุนัข 3 หัวซึ่งเป็นผู้เฝ้ายามแห่งนรกกำลังเห่า อาการต่าง ๆ เหล่านี้จากเหตุการณ์นำมาแสดงรวมอยู่ในรูปสลักเพียงรูปเดียว
แม่น้ำปาย

แม่น้ำปาย  คือแม่น้ำที่ไหลผ่านอำเภอปาย อำเภอปางมะผ้า และอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ก่อนที่จะไหลลงไปสู่แม่น้ำสาละวิน ในรัฐกะยา ประเทศพม่า มีต้นสายอยู่ในเทือกเขาถนนธงชัย และเทือกเขาแดนลาว อยู่ในท้องที่ของอำเภอปาย แม่น้ำสายนี้มีความยาวประมาณ 180 กิโลเมตร
เคเลบอร์น

เคเลบอร์น  เป็นตัวละครในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาเป็นผู้ปกครองอาณาจักรเอลฟ์แห่งลอธลอริเอน ร่วมกับชายาคือเลดี้กาลาเดรียล เป็นบิดาของเคเลเบรียนผู้เป็นภรรยาของเอลรอนด์ เขาจึงเป็นตาของอาร์เวน
ตามร่างปกรณัมของโทลคีน มีการระบุถึงความเป็นมาของเคเลบอร์นอย่างคร่าว ๆ ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 แนวทางใหญ่ ๆ ได้แก่
เหตุการณ์หลังจากเคเลบอร์นแต่งงานกับกาลาเดรียล และร่วมในการสงครามกับเซารอนในช่วงยุคที่สอง ก็ยังมีแนวทางของเรื่องที่โทลคีนประพันธ์ไว้เป็นอีกหลายแนว ซึ่งยังไม่ได้สรุปว่าโครงเรื่องที่แท้จริงจะเป็นอย่างไร คริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้รวบรวมต้นฉบับต่างๆ เหล่านั้นมาแสดงไว้ในหนังสือเรื่อง Unfinished Tales
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ

สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ (รหัส: W1) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับในเส้นทางสายสีลม ยกระดับเหนือถนนพระรามที่ 1 บริเวณหน้าสนามกีฬาแห่งชาติ ในพื้นที่เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
ถนนพระรามที่ 1 ด้านหน้าอาคารกีฬานิมิบุตรซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสนามกีฬาแห่งชาติ ระหว่างทางแยกปทุมวัน (จุดบรรจบกับถนนพญาไท) กับทางแยกเจริญผล (จุดบรรจบกับถนนบรรทัดทอง) ในพื้นที่แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติเป็นสถานีปลายทางด้านตะวันตกของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และเป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสที่อยู่ใกล้พื้นที่เมืองเก่าของกรุงเทพมหานครมากที่สุด ผู้โดยสารจึงสามารถเดินทางด้วยรถแท็กซี่หรือรถประจำทางต่อไปยังย่านคลองถม, วรจักร, ตลาดโบ๊เบ๊, ภูเขาทอง และถนนราชดำเนิน ได้ในเวลาอันสั้น ยกเว้นช่วงเวลาเร่งด่วนโดยเฉพาะช่วงบ่ายถึงเย็นที่มีสภาพการจราจรติดขัด นอกจากนี้ยังสามารถเดินไปยังสะพานเฉลิมหล้า 56 (สะพานหัวช้าง) เพื่อใช้บริการเรือโดยสารคลองแสนแสบไปยังสะพานผ่านฟ้าหรือประตูน้ำได้อีกด้วย
ปัจจุบัน สถานีสนามกีฬาแห่งชาติยังคงเป็นสถานีปลายทางในเส้นทางบีทีเอสสายสีลมจนกว่าจะมีการก่อสร้างสถานียศเสขึ้น โดยการก่อสร้างสถานีดังกล่าวตามแผนแม่บทฯ พ.ศ. 2552 คือคงไว้เป็นสถานีสำหรับเชื่อมต่อรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้มที่สถานียศเสเท่านั้น
แผนผังสถานี.
เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง ผู้โดยสารที่มาจากสถานีบางหว้าถึงแล้วจะต้องลงจากขบวนทั้งหมดที่ชานชาลา 4 จากนั้นขบวนรถจะกลับทิศบริเวณสุดรางด้านหน้าสนามศุภชลาศัย เพื่อมุ่งหน้ามารับผู้โดยสารที่ชานชาลา 3 ฝั่งตรงข้าม
รูปแบบของสถานี.
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา
ทางเข้า-ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ, สะพานเชื่อมต่ออาคาร และทางเดินใต้รางรถไฟฟ้า (สกายวอล์ก) ได้แก่
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 หน้าศึกษาภัณฑ์พาณิชย์
รถโดยสารประจำทาง.
ถนนพระรามที่ 1 มุ่งหน้าทางแยกเจริญผล รถขสมก. สาย 11 15 47 73 93 204 508 รถเอกชน 48 113
ถนนพระรามที่ 1 มุ่งหน้าทางแยกปทุมวัน รถขสมก. สาย 15 47 73 204 508 รถเอกชน 48
ปลากระสง

ปลากระสง  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa lucius" อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีรูปร่างคล้ายปลาช่อน ("C. striata") แต่มีส่วนหัวที่แบนกว่า จะงอยปากงอนขึ้นเล็กน้อย และมีรูปร่างที่ป้อมสั้นกว่า สีสันบริเวณลำตัวเป็นสีเขียวมะกอกมีลวดลายคล้ายลายไม้ ลูกปลาขนาดเล็กมีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูง มีลายแถบดำพาดตามแนวนอนตลอดตัว มีสีแดง
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร พบได้ในแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่รวมถึงในบริเวณพื้นที่ป่าพรุด้วยทั่วประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน 
นิยมเอามาบริโภคสดและตากแห้งเหมือนปลาในวงศ์ปลาช่อนทั่วไป อีกทั้งสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้ ซึ่งพฤติกรรมในที่เลี้ยงดุร้ายก้าวร้าว และชอบกระโดด
ปลากระสง ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น " ในภาษาอีสาน หรือ " ในภาษาใต้ ในภาษามลายูเรียกว่า ' ในภาษาอินโดนีเซียเรียก ' และภาษาเวียดนามเรียกว่า ""
รายงานการศึกษาพันธุกรรม ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560 บ่งชี้ว่า "Channa lucius" เป็นสปีชีส์เชิงซ้อน (species complex)
เจ้าหญิงอลิซแห่งบัทเทินแบร์ค

เจ้าหญิงอลิซแห่งบัทเทินแบร์ค (วิกตอเรีย อลิซ เอลิซาเบธ จูลี มารี; 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1969) เป็นพระราชมารดาของเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ และพระสัสสุใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร พระราชอัยยิกา (ย่า) ใน สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
ทรงเป็นพระราชปนัดดาของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระองค์ทรงประสูติใน ปราสาทวินด์เซอร์ และเติบโตในบริเตนใหญ่ เยอรมนี และมอลตา ทรงเป็นเจ้าหญิงเฮ็สเซินโดยกำเนิด และพระองค์ทรงเป็นสมาชิกของตระกูลบัทเทินแบร์ค ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของราชวงศ์ Hesse-Darmstadt พระองค์ทรงเป็นคนหูหนวกมาแต่โดยกำเนิด ภายหลังจากทรงอภิเษกสมรสกับ เจ้าชายแอนดรูว์ ใน ค.ศ. 1903 พระองค์ได้ทรงดำรงพระอิสสริยยศตามพระสวามีเป็น เจ้าหญิงแอนดรูว์แห่งกรีซและเดนมาร์ก พระองค์ทรงประทับอยู่ในกรีซจนกระทั่งราชวงศ์กรีซส่วนใหญ่ถูกขับไล่เนรเทศใน ค.ศ. 1917 เมื่อกลับมายังกรีซอีกครั้งในอีกไม่กี่ปีต่อมา พระสวามีทรงถูกประณามว่าเป็นส่วนหนึ่งสำหรับความพ่ายแพ้ของประเทศในสงครามกรีซ-ตุรกี (ค.ศ. 1919-1922) ก็ต้องถูกบีบบังคับให้เนรเทศอีกครั้ง จนกระทั่งสถาบันพระมหากษัตริย์ในกรีซได้รับการฟื้นฟูใน ค.ศ. 1935
ในปี ค.ศ. 1930 พระองค์ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภทและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในสวิตเซอร์แลนด์ ต่อจากนั้นทรงแยกกันอยู่กับพระสวามี ภายหลังจากพระองค์ทรงพักฟื้นจนหายดีแล้ว พระองค์ได้อุทิศเวลาส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ให้กับงานการกุศลในกรีซ พระองค์ทรงประทับอยู่ในเอเธนส์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยทรงพระราชทานที่หลบภัยแก่ผู้ลี้ภัยชาวยิว ซึ่งพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็น "ผู้ทรงคุณธรรมแห่งนานาประเทศ"(Righteous Among the Nations) โดย Yad Vashem สถาบันอนุสรณ์สถานการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุของอิสราเอล หลังสงคราม พระองค์ทรงประทับอยู่ในกรีซและก่อตั้งคณะนางพยาบาลแม่ชีนิกายกรีซออร์ทอดอกซ์ ที่เป็นที่รู้จักกันคือ คณะแม่ชีแห่งมาร์ธาและมารี
ภายหลังกอนสตันดิโนสที่ 2 แห่งกรีซ ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชบังลังก์และประเทศกรีซถูกปกครองโดยทหาร ในปี ค.ศ. 1967 พระองค์ทรงได้รับเชิญจากพระโอรสและพระสุณิสาให้มาประทับอยู่ที่พระราชวังบักกิงแฮมในกรุงลอนดอน ซึ่งพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ในอีกสองปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1988 พระศพของพระองค์ถูกเคลื่อนย้ายจากห้องนิรภัยในบ้านเกิดของพระองค์คือ ปราสาทวินด์เซอร์ ไปยังโบสถ์เซนต์มารีย์ มักดาเลนา ที่สำนักชีนิกายรัสเซียออร์ทอดอกซ์ ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับภูเขามะกอกเทศในกรุงเยรูซาเลม
พระชนม์ชีพวัยเยาว์.
เจ้าหญิงอลิซประสูติเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885 ณ ห้องผืนพรมถัก ปราสาทวินด์เซอร์ ต่อหน้าพระพักตร์ราชินีนาถวิกตอเรีย พระปัยยิกา จากการเชิญของพระองค์ พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน พระองค์ชายลูทวิช และ สมเด็จหญิงวิคโทรีอา ซึ่งเป็นพระธิดาองค์ใหญ่ใน ฟ้าหญิงอลิซ พระราชธิดาองค์รองในราชินีนาถวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ธงชาติเยอรมนี

ธงชาติเยอรมนี มีลักษณะเป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน แบ่งเป็นแถบสี 3 แถบ ตามแนวนอน คือ สีดำ สีแดง และสีทอง มีชื่อเรียกในภาษาเยอรมันว่า "Schwarz-Rot-Gold" แปลว่า ธงดำ-แดง-ทอง ตามสีของธง
การออกแบบ.
มาตรา 22 ของรัฐธรรมนูญสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี แห่งกฎหมายเบื้องต้นแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี, ได้บัญญัติไว้ดังนี้: 
"ธงสหพันธรัฐ มีลักษณะเป็นธงแถบสีดำ-แดง-ทอง."
ข้อความดังกล่าวถูกบัญญัติโดยรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐ (เยอรมนีตะวันตก) ในปี ค.ศ. 1950, เป็นธงแถบตามยาวขนาดเท่ากันสามแถบ สัดส่วนธง กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน; ในสมัยของสาธารณรัฐไวมาร์ ใช้สัดส่วนธง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน.
ค่าสีในธงชาติเยอรมนีไม่ได้กำหนดค่าสีอย่างเป็นทางการ และ ในบางโอกาสค่าสีในธงได้มีการเปลี่ยนแปลงนับตั้งแต่นั้น. คณะรัฐมตรีแห่งสหพันธสาธารณรัฐ ได้ประกาศcorporate design สำหรับรัฐบาลสหพันธ์สาธารณรัฐ เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1999, มาตรฐานของสีธงชาติ กำหนดตามตารางที่แสดงต่อไปนี้:
วันธง.
ข้อบังคับแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005), ต้องชักประจำอาคารสำนักงานของทางราชการในทำการปกติหรือวันสำคัญของชาติที่ให้มีการประดับธง. ไม่นับรวมกับวันหยุดของทางราชการ.
กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา

กิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2550 นั้นประกอบด้วยกิจกรรมหลักๆที่จัดโดยภาครัฐ และเอกชน หลากหลายกิจกรรม เช่น
กิจกรรมหลัก.
ในส่วนรัฐบาลไทย ได้เตรียมการจัดกิจกรรมเฉลิมฉลอง และการจัดงานเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาส มหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 โดยมีรายละเอียด ดังต่อไปนี้