pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อันโทน บรุคเนอร์

อันโทน บรุคเนอร์  เป็นคีตกวี, นักทฤษฎีดนตรี และนักออร์แกนชาวออสเตรีย 
ประวัติ.
ชีวิตวัยเด็ก.
อันโทน บรุคเนอร์ เกิดเมื่อค.ศ. 1824 ในหมู่บ้านอันส์เฟ็ลเดิน (Ansfelden) ทางตอนเหนือของประเทศออสเตรีย เด็กชายบรุคเนอร์เป็นบุตรคนโตของครอบครัว บิดาเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน มารดาเป็นนักร้องประสานเสียง เขาเริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุหกขวบที่โรงเรียนของบิดา และเป็นนักเรียนที่ขยันมากจนได้เลื่อนชั้นเรียนก่อนเพื่อนในวัยเดียวกัน นอกจากนี้ บิดายังสอนออร์แกนให้แก่เด็กชายด้วย
เนื่องจากบ้านที่พวกเขาอยู่เป็นบ้านประจำตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตจากวัณโรคในค.ศ. 1837 ครอบครัวจึงต้องย้ายออก มารดาจึงนำเขาไปฝากกับอารามซังคท์ฟลอรีอาน (Sankt Florian) และได้เป็นนักร้องเพลงสวด นอกจากจะได้เรียนการร้องเพลงสวดแล้ว เขายังได้เรียนไวโอลินและออร์แกนเพิ่มเติม บรึคเนอร์มีพรสวรรค์จนได้เล่นออร์แกนใหญ่ของอาราม และบางครั้งมีโอกาสเล่นประกอบงานพิธีกรรม ออร์แกนดังกล่าวจึงถูกเรียกว่า "บรึคเนอร์ออร์แกน"
ครูสอนหนังสือ.
แม้บรุคเนอร์มีพรสววรค์ด้านดนตรี แต่แล้วมารดาก็ส่งเขาเข้าโรงเรียนพระที่เมืองลินทซ์ในค.ศ. 1841 หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนพระด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยม บรุคเนอร์ถูกส่งเป็นผู้ช่วยสอนที่หมู่บ้านวินด์ฮาค (Windhaag) ด้วยค่าจ้างต่ำเตี้ยเรี่ยดินและถูกผู้บังคับบัญชากลั่นแกล้งเสมอ แต่กระนั้นก็ไม่เคยบ่นหรือต่อต้าน อุปนิสัยเจียมเนื้อเจียมตัวของบรุคเนอร์ถือเป็นลักษณะเด่นที่สุดของเขาตลอดช่วงชีวิต เขาอยู่ที่เมืองนี้สองปีจนถึงอายุ 19 และทำหน้าที่สอนวิชาที่ไม่เกี่ยวกับดนตรีเลย พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์รับรู้ความยากลำบากของบรุคเนอร์ จึงย้ายเขาไปเป็นผู้ช่วยสอนที่เมืองคร็อนชตอร์ฟ (Kronstorf) บรุคเนอร์มีความสุขทีเดียวกับที่ทำงานใหม่ เขาได้เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีเซเน็ตตี ทักษะด้านการแต่งเพลงของเขาพัฒนาขึ้นมากขณะอาศัยอยู่ในเมืองนี้
ค.ศ. 1845 บรุคเนอร์กลับมาที่ซังคท์ฟลอรีอานและสอบได้เป็นครูผู้ช่วยประจำโรงเรียนในหมู่บ้านหนึ่งใกล้ซังคท์ฟลอรีอาน ต่อมาในค.ศ. 1848 เขาได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นนักออร์แกนประจำซังคท์ฟลอรีอาน
ประพันธ์เพลง.
บรึคเนอร์เรียนรู้การประพันธ์เพลงด้วยตนเองเป็นส่วนใหญ่ เขาเริ่มประพันธ์เพลงอย่างจริงจังในค.ศ. 1861 ขณะมีอายุ 37 ปี แล้วอาศัยการศึกษาหาความรู้จากนักดนตรีนามว่าอ็อทโท คิทซ์เลอร์ ที่อ่อนกว่าเก้าปี ผลงานเพลงชิ้นแรกๆของบรึคเนอร์ (เช่น Symphony in F minor, March in D minor และ Overture in G minor) ล้วนถูกประพันธ์ขึ้นในช่วงที่เขายังศึกษาหาความรู้อยู่
ค.ศ. 1868 บรุคเนอร์ตัดสินใจเป็นครูวิชาทฤษฎีดนตรีที่โรงเรียนสอนดนตรีในกรุงเวียนนา และมีโอกาสสร้างสรรค์ผลงานซิมโฟนีหลายชิ้น ผลงานซิมโฟนีของเขาในเวลานั้นได้รับผลตอบรับในทางลบ ถูกมองว่า "เถื่อน" และ "เลอะเทอะ" ต่อมาในค.ศ. 1875 เขารับตำแหน่งอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวียนนา โดยรวมแล้ว บรุคเนอร์ไม่ค่อยมีความสุขในเวียนนา การดนตรีของเวียนนาในเวลานั้นตกอยู่ใต้อิทธิพลการตีฝีปากของนักวิจารณ์ดนตรีนามว่าฮันส์ลิค (Hanslick) ประกอบกับเวลานั้น วงการดนตรีแบ่งเป็นสองขั้วระหว่างวากเนอร์กับบรามส์ การที่บรุคเนอร์เลือกข้างวากเนอร์ ทำให้ฮันส์ลิคกลายเป็นศัตรูโดยไม่ตั้งใจ 
บรุคเนอร์ใช่ว่าไร้แรงหนุน นักวิจารณ์ดนตรีและวาทยกรหลายคนพยายามช่วยนำเสนอผลงานของบรุคเนอร์สู่สาธารณะ ซึ่งก็สามารถทำให้ชื่อของบรุคเนอร์ได้รับการยอมรับมากขึ้น บรุคเนอร์ถือเป็นคีตกวีที่มีความใจกว้างอย่างมาก ขณะที่ชื่อของเขายังไม่มีชื่อเสียง เขายอมให้บรรดาผู้หวังดีนำซิมโฟนีของเขาไปตัดทอนแก้ไขและนำออกแสดงตามใจชอบ เพื่อให้ชื่อของเขาเป็นที่แพร่หลาย
มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง

มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง (ဒုတိယ မဟာ ရာဇဝင်တော်ကြီး) คือบันทึกเหตุการณ์พม่าอย่างเป็นทางการฉบับที่ 2 ของราชวงศ์โก้นบอง ต่อเนื่องจาก มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว โดยมหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง ได้เพิ่มเติมบันทึกเหตุการณ์อย่างเป็นทางการระหว่างปี พ.ศ. 2364 ถึง พ.ศ. 2397 อาทิ สงครามทั้งสองครั้งกับอังกฤษ
วัดนังคัลจันตรี

วัดนังคัลจันตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 37 งาน
วัดนังคัลจันตรีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 สร้างโดยพระครูโทน วัดบำเพ็ญเหนือ อำเภอมีนบุรี กับสมภารแป้น ก้อนนาค และประชาชนร่วมกันสร้าง (ซึ่งต่อมาสมภารแป้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเป็นรูปแรก) โดยมีหลวงโยธาภิบาลและคุณหญิงสะอาด เป็นผู้ถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองเจ็ด หรือ วัดปากคลองเจ็ด
ภายในวัดมีพระพุทธรูปโบราณและปูชนียวัตถุ อาทิเช่น "หลวงพ่อโต" เป็นพระประธานในโบสถ์ "หลวงพ่อประสิทธิโชค" พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในวิหาร นอกนั้นยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง รอยพระพุทธบาทจำลอง ท้าวเวสสุวรรณ ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เซียงซือกง และมีสะพานไม้โบราณ "สะพานนรการผดุง" ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลำลูกกา สร้างขึ้นด้วย 3 ไม้ คือ ไม้เต็ง ไม้แดง ไม้ตะเคียน เมื่อปี พ.ศ. 2437 และได้นำชื่อ ขุนนรการผดุง นายอำเภอลำลูกกาขณะนั้นมาตั้งเป็นชื่อสะพาน
การประชุมลอนดอน (ค.ศ. 1830)

การประชุมลอนดอน ค.ศ. 1830  ได้รวบรวมตัวแทนประเทศมหาอำนาจทั้งห้าของยุโรปในสมัยนั้น ได้แก่ ออสเตรีย บริเตนใหญ่ ฝรั่งเศส ปรัสเซีย และรัสเซีย โดยเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ผลการประชุมคือความสำเร็จในการแบ่งแยกดินแดนของเบลเยียมจากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์และการรับรองความเป็นเอกราชของประเทศเบลเยียม
แผนการแบ่งแยกประเทศ.
กลุ่มมหาอำนาจทั้งห้าได้ตกลงไม่รับรองแผนการแบ่งแยกเบลเยียมออกเป็นหลายส่วนตามเส้นแบ่งทางภาษาที่เสนอโดยนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (ตาแลร็อง) แต่สุดท้ายได้รับรองการมีเอกราชเป็นประเทศเบลเยียมเพียงประเทศเดียวที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาหลัก โดยเป็นหนึ่งในแผนการแบ่งแยกเบลเยียมที่มีหลายแผนด้วยกัน โดยจุดประสงค์หลักคือการเป็นรัฐกันชนระหว่างฝรั่งเศสกับประเทศยุโรปอื่น ๆ 
การตอบรับของเนเธอร์แลนด์.
รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ปฏิเสธและได้ต่อต้านแผนการนี้อย่างรุนแรง และส่งกองทัพเข้ามาจัดการใน ค.ศ. 1831 แต่ก็ประสบความล้มเหลว สุดท้ายใน ค.ศ. 1839 จึงยอมรับข้อตกลงในสนธิสัญญาลอนดอนและยอมรับการเป็นเอกราชของเบลเยียมโดยสมบูรณ์
ผลที่ตามมา.
ใน ค.ศ. 1914 เยอรมนีปฏิเสธที่จะรับประกันความเป็นกลางของเบลเยียม และเข้ารุกรานเบลเยียม ส่งผลให้บริเตนใหญ่ตอบโต้ด้วยการประกาศสงครามกับเยอรมนีในที่สุด
วัดสินวิเศษศรัทธาราม

วัดสินวิเศษศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูอุดมสมุทรกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสินวิเศษศรัทธาราม เดิมชื่อ วัดต้นมะม่วง เนื่องด้วยเดิมพื้นที่ของวัดเป็นดงมะม่วง เจ้าของสวนมะม่วงได้ยกที่ดินบางส่วนสร้างวัด เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
ภายในวัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่สิ่งสำคัญได้แก่ "หลวงพ่อโต" ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย นอกจากนี้ยังมีรูปหล่อหลวงพ่อเพชร และรูปหล่อหลวงพ่อทอง (อดีตเจ้าอาวาส) ประดิษฐานอยู่ภายในวัดด้วย และมีศาลาท่าน้ำของวัด 2 หลังเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 2 ชั้น
วัดมีพระเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง มีเรื่องเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน ในด้านมหาอุด คงกระพันชาตรี โดยเฉพาะตะกรุดโทนของท่านด้วยนั้นเลื่องลือกันเป็นอันมาก
พระองค์เจ้าอรรคนารี

พระองค์เจ้าอรรคนารี (หรือ อัครนารี) หรือ หม่อมเจ้าปุก อิศรศักดิ ประสูติช่วง พ.ศ. 2391 หรือ พ.ศ. 2393 เป็นพระธิดาพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งเป็นเจ้านายวังหน้าของกรุงสยาม เมื่อจำเริญพระชันษาขึ้นหม่อมเจ้าปุกจึงเสด็จออกไปอยู่กรุงกัมพูชา เพื่อเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ราว พ.ศ. 2414 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดมโปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมเจ้าปุก ขึ้นเป็นพระองค์เจ้าอรรคนารี ในตำแหน่งพระเทพี
เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2467 พระองค์เจ้าอรรคนารีกราบทูลขอเข้าเฝ้าด้วย แต่ด้วยพระองค์พำนักอยู่กรุงกัมพูชามานาน จึงมีกิริยาที่ต่างออกไปจากคนไทยในกรุงเทพมหานคร สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงไว้ ความว่า "...ยังมีหม่อมเจ้าหญิงปุก ในเจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งออกมาอยู่กรุงกัมพูชา ได้เปนหม่อมสมเด็จพระนโรดม ยกขึ้นเปนพระองค์เจ้าอรรคนารี เดี๋ยวนี้อายุได้ ๗๖ ปี ยังอยู่ในวัง ทูลขอมาพบพวกเราอิกองค์หนึ่ง แต่กิริยาอาการดูเปนพันทาง จะเปนเขมรก็ไม่ใช่จะเปนไทยก็ไม่เชิง ไม่ชวนสมาคมเหมือนเจ้านายพวกกรุงกัมพูชา จึงเปนแต่ทักทายพอมิให้เสียอัชฌาสัย..."
พระองค์เจ้าอรรคนารีสิ้นพระชนม์<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>[ก] ในกัมพูชา ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวของสยาม
วัดพลับ (จังหวัดจันทบุรี)

วัดพลับ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะจะ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523
ประวัติ.
วัดพลับเป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อว่า วัดพลับสุวรรณพิมพราราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสุวรรณติมพรุธาราม มีความหมายว่า "วัดพลับทอง" และท้ายสุดเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพลับ"
เมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้นกรุงศรีอยุธยาล่มสลาย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งตีฝ่าวงล้อมข้าศึกมาตั้งทัพที่ภาคตะวันออก พระองค์ทรงใช้วัดพลับเป็นที่พักทัพและจัดเตรียมกองทัพก่อนเข้าตีเมืองจันทบุรี ทั้งยังทรงประกอบพิธีบำรุงขวัญทหาร สร้างพระยอดธงแจกจ่าย และนำน้ำในบ่อน้ำมาทำน้ำพระพุทธมนต์ประพรมเหล่าทหารหาญ โดยกระทำพิธีปลุกเสกในอุโบสถหลังเก่า ภายหลังเมื่อพระองค์กอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระองค์พร้อมด้วยแม่ทัพนายกองได้เสด็จกลับมาบูรณะวัดพลับอีกครั้ง และได้นำพระยอดธงที่เหลือจากการแจกจ่ายทหารในครั้งนั้นเข้าบรรจุในพระเจดีย์กลางน้ำถวายเป็นพุทธบูชา
วัดพลับยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนบากะจะ โรงเรียนประถมศึกษาวัดพลับจันทบุรชีบาอุทิศ และศูนย์เด็กเล็กก่อนเกณฑ์ของวัดอีก 1 ศูนย์ และเมื่อ พ.ศ. 2543 กรมการศาสนาได้ประกาศให้วัดพลับเป็นอุทยานการศึกษาในวัด
อาคารและเสนาสนะ.
อุโบสถหลังเก่าได้รับการปฏิสังขรณ์หลายครั้ง มีหน้าบันเป็นลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หลังคาตกแต่งด้วยเครื่องลำยองปูนปั้น เคยเป็นสถานที่ปลุกเสกมุรธาภิเษกในพระพิธีพระบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์จักรีทุกพระองค์ สร้างใหม่ พ.ศ. 2506 ปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2533 ด้านหลังพระประธานภายในพระอุโบสถ มีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่เชื่อว่าสร้างตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
เจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่กลางน้ำ ศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลางสูงประมาณ 7 เมตร ตัวองค์ระฆังก่ออิฐถือปูนธรรมดา ไม่ประดับกระเบื้องมีฐานประทักษิณ โดยรอบ 4 ด้าน กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์ แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 หอไม้ทรงไทยสร้างอยู่กลางสระน้ำ หลังคา 2 ชั้นทรงจั่วโครงสร้างไม้ตกแต่งด้วยเครื่องลำยอง มีระเบียงรอบหอเสารองรับหลังคาเป็นเสาเดิมยังเห็นร่องรอยการตกแต่งด้วยลายรดน้ำลงรักปิดทอง กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 
พระปรางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สูง 20 เมตร องค์พระปรางค์ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณ 2 ชั้น มีบันไดมีมุขยื่นทั้ง 4 ด้านโดยรอบ ส่วนยอดของพระปรางค์ มีการซ้อนชั้น องค์พระปรางค์เล็กมีชั้นฐานเชิงบาตรรองรับประดับซุ้มด้วยรูปปั้นเศียรช้างทั้ง 4 ทิศ และส่วนยอดสุดตกแต่งด้วยยอดปรางค์ประดับด้วยตรีศูล ได้รับการบูรณะเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
วิหารไม้รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนยอดของหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข มีเจดีย์ขนาดเล็กประดับบนยอดจัตุรมุขมีเครื่องลำยองที่ทำด้วยไม้ แกะสลัก สวยงามตกแต่งจตุรมุขและบริเวณช่องลมทั้ง 4 ด้านประดับด้วยการแกะสลักลวดลายไม้ฉลุที่งดงาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์วิหารไม้แห่งนี้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 นอกจากนั้นวัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และอนุสรณ์สถานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
การพัฒนาอย่างยั่งยืน

การพัฒนาอย่างยั่งยืน  เป็นหลักการจัดองค์การเพื่อให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนามนุษย์ พร้อมกับยังรักษาความสามารถของระบบธรรมชาติไว้เพื่อให้ทรัพยากรธรรมชาติและบริการระบบนิเวศซึ่งเศรษฐกิจและสังคมต้องพึ่งพา โดยผลที่คาดหวังคือ สภาพสังคมที่มีการใช้ภาวะการครองชีพและทรัพยากรเพื่อบรรลุความต้องการของมนุษย์โดยไม่บ่อนทำลายบูรณภาพและเสถียรภาพของระบบธรรมชาติ การพัฒนาอย่างยั่งยืนยังนิยามได้ว่าเป็นการพัฒนาที่บรรลุความจำเป็นในปัจจุบันโดยไม่ลดทอนความสามารถของชนรุ่นหลังในการบรรลุความจำเป็นของพวกเขา เป้าหมายความยั่งยืน เช่น เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนระดับสหประชาชาติปัจจุบัน จัดการกับความท้าทายทั่วโลก รวมทั้งความยากจน ความเหลื่อมล้ำ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การเสื่อมโทรมของธรรมชาติ สันติภาพและความยุติธรรม
มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนสมัยใหม่ส่วนใหญ่รับมาจากรางานบรุนดท์ลันด์ ค.ศ. 1987 แต่ยังมีรากในความคิดก่อนหน้านั้นเกี่ยวกับการจัดการป่าอย่างยั่งยืนและความกังวลเรื่องสิ่งแวดล้อมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อการพัฒนามโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนดำเนินไป มันได้เลื่อนความมุ่งสนใจต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคมและการปกป้องสิ่งแดวล้อมสำหรับชนรุ่นหลังมากขึ้น ๆ เศรษฐกิจสมัยใหม่กำลังต่อสู้เพื่อประนีประนอมระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างทะเยอทะยานและข้อผูกมัดในการสงวนทรัพยากรธรรมชาติและระบบนิเวศ ซึ่งปกติทั้งสองประเด็นนี้มักมองว่ามีสภาพขัดแย้งกัน 
มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นเรื่องที่ถูกวิจารณ์มาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน รวมทั้งปัญหาว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนนั้นจะให้อะไรยั่งยืน มีการให้เหตุผลว่าการใช้ทรัพยากรธรรมชาติแบบใช้แล้วหมดไปอย่างยั่งยืนไม่มีอยู่จริง เพราะการสำรวจขุดเจาะใด ๆ สุดท้ายจะทำให้ปริมาณที่มีอยู่จำกัดในโลกหมดไปอยู่ดี เมื่อใใช้ทัศนะดังนี้แล้วทำให้การปฏิวัติอุตสาหกรรมทั้งหมดไม่ยั่งยืนตามไปด้วย#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง มีการให้เหตุผลว่าความหมายของมโนทัศน์ดังกล่าวถูกฉวยโอกาสขยายจาก "การจัดการอนุรักษ์" มาสู่การพัฒนาเศรษฐกิจ และรายงานบุรนดท์ลันด์ส่งเสริมยุทธศาสตร์ธุรกิจแบบเดิม ๆ สำหรับการพัฒนาโลก โดยแนบมโนทัศน์ที่กำกวมและไม่มีแก่นสารไปด้วยเพื่อใช้เป็นการประชาสัมพันธ์#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง 
"Viable" - ปฏิบัติได้ : สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง ก่อให้เกิดผลเชิงบวกทั้งต่อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม
"Bearable" - รับได้ : สภาพแวดล้อมเกิดสมดุล โดยใช้ทรัพยากรอย่างเหมาะสมและธรรมชาติสามารถแบกรับได้ ส่วนในด้านสังคม มีการพัฒนาในเชิงบวกด้านสิทธิเสรีภาพและโอกาสของเด็ก สตรี และผู้ด้อยโอกาสอื่นๆ และเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชุมชนยอมรับ
"Equitable" - ยุติธรรม : การพัฒนาก่อให้เกิดความเท่าเทียมทางด้านเศรษฐกิจและโอกาสของทุกคนในสังคม
วัดจูมค้องสุรินทาราม

วัดจูมค้องสุรินทาราม  เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว อยู่ติดกับวัดเชียงม่วน สร้างขึ้นโดยครูบาแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยเจ้าสุกเสริม ที่มาของชื่อวัดมาจากการเอาฆ้องทอง (ทอง หมายถึงทองเหลือง) มาหล่อเป็นพระพุทธรูปของวัด
สิมมีศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในแบ่งเป็น 3 ห้อง ยาว 4 ห้องขวาง สิมตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังไม่สูงมากนัก หลังคาซ้อนกันหลายชั้น และมีความอ่อนโค้ง มีแขนนาง (คันทวย) รองรับน้ำหนักหลังคา ป้านลมเรียบ มีโหง่ (ช่อฟ้า) ที่ปลายสันหลังคา มีมุขด้านหน้า มีรูปตุ๊กตานักรบ หรือทหารแต่งกายโอ่อ่าในชุดออกรบจีนมีหนวดเครายาว ใบหน้าเคร่งขรึม ทำจากหินทรายสีเขียวซึ่งพระเจ้าจักรพรรดิของจีนถวายแก่พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ สิมได้รับบูรณะภายหลังหลายครั้งได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม โดยปิดทองผนังด้านหลังสิมทั้งสองด้านและวาดดอกดวงใส่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน ภาพฝาผนังเก่าเป็นเรื่องราวพระเวสสันดรชาดก นอกจากนี้ยังมีอูบมุง (หอไหว้ขนาดเล็ก) ที่มีการประดับตกแต่งหน้าบันอย่างงดงาม และพระธาตุทรงระฆังสี่เหลี่ยม
พระองค์ผิว

สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ พระนามเดิม พระองค์ผิว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ต่อมาเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง นพวงศ์ พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส
พระประวัติ.
สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ มีพระนามเดิมว่า พระองค์ผิว ประสูติที่กรุงเทพมหานคร เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ประสูติแต่หม่อมเนียม  พระชนนีชาวไทย ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ไปเป็นพระแก้วฟ้าที่กรุงกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2413 พระองค์ผิวยังอยู่ที่กรุงเทพมหานครจนเป็นสาว และเข้าเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง ในกรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส (พ.ศ. 2401–2431) ใน พ.ศ. 2422 มีพระบุตรด้วยกันสี่คน แต่เสียชีวิตไปเสียสองคน เหลือพระธิดาที่มีชีวิตอยู่จนโตสองคน
หลังหม่อมเจ้าขุนช้างสิ้นชีพิตักษัยลงใน พ.ศ. 2431 พระองค์ผิวจึงไปอยู่กับพระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดาระยะหนึ่ง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์จึงออกไปรับพระองค์ผิวพร้อมพระธิดาที่เหลืออยู่สองคนกลับกรุงกัมพูชา พระธิดาทั้งสองคนมีฐานันดรเป็นหม่อมเจ้าในราชสำนักกัมพูชา คือ หม่อมเจ้าเกศสุดาสี (Ketsodasi) เสกสมรสกับพระองค์เจ้านโรดม จันทเลขา และอีกคนคือหม่อมเจ้านารีรัตนา (Harinaratna) เสกสมรสกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ดวงมธุรา ภายหลังพระองค์ผิวได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระศรีวรศักดิ์
เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2468 มีพระองค์ผิวขณะพระชันษา 67 ปี เสด็จออกมารับ พร้อมกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ปิ่นดาราสุทธาเรศ  พระชันษาราว 30 ปี พระขนิษฐาต่างพระชนนีที่เกิดกับนักนางมะเฟือง  ส่วนพระธิดาสองคนของพระองค์ผิวสิ้นชีพไปแล้ว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงพระองค์ผิวไว้ว่า "...พูดไทยชัดกิริยามารยาทก็เป็นอย่างผู้ดีชาวกรุงเทพฯ อัธยาศัยเรียบร้อยน่าชม ได้พบพวกเราสังเกตดูว่ายินดีมาก ยังยกย่องพระคุณของพระอัครชายาฯ ซึ่งได้มีมาแต่หนหลัง สนทนาปราศรัยกับพวกเราเข้ากันได้อย่างสนิท..."
การแทรกแซงทางเศรษฐกิจ

การแทรกแซงทางเศรษฐกิจ  หรือบ้างเรียก การแทรกแซงของรัฐ เป็นจุดยืนนโยบายเศรษฐกิจซึ่งสนับสนุนให้รัฐบาลแทรกแซงในกระบวนการตลาดเพื่อแก้ไขความล้มเหลวของตลาดและส่งเสริมสวัสดิการโดยทั่วไปของประชาชน การแทรกแซงทางเศรษฐกิจเป็นการกระทำของรัฐบาลหรือสถาบันระหว่างประเทศในเศรษฐกิจแบบตลาดเพื่อพยายามให้มีผลกระทบต่อเศรษฐกิจเกินกว่าการวางระเบียบพื้นฐานซึ่งกลฉ้อฉล, การบังคับใช้สัญญา และการจัดหาสินค้าและบริการสาธารณะ การแทรกแซงทางเศรษฐกิจอาจมีเป้าหมายเพื่อจุดประสงค์ทางการเมืองหรือเศรษฐกิจต่าง ๆ เช่น ส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ เพิ่มการจ้างงาน เพิ่มค่าจ้าง เพิ่มหรือลดราคา ส่งเสริมความเสมอภาคทางรายได้ จัดการปริมาณเงินและอัตราดอกเบี้ย เพิ่มกำไรหรือแก้ไขความล้มเหลวของตลาด
คำว่า "แทรกแซง" มักใช้โดยผู้สนับสนุนระบบปล่อยให้ทำไปและทุนนิยมแบบตลาดเสรี และสันนิษฐานว่าในระดับปรัชญา รัฐและเศรษฐกิจในตัวควรแยกออกจากกัน และการกระทำของรัฐบาลนั้นอยู่ภายนอกเศรษฐกิจ ประเทศเศรษฐกิจแบบตลาดทุนนิยมที่มีการแทรกแซงทางเศรษฐกิจสูงมักเรียกว่าเป็นเศรษฐกิจแบบผสม
ผลลัพธ์.
ผลลัพธ์ของการแทรกแซงทางเศรษฐกิจของรัฐบาลมีการถกเถียงอย่างกว้างขวาง เจ้าหน้าที่วางระเบียบไม่ได้ปิดตลาดอยู่เสมอ แต่ตามที่เห็นในความพยายามเปิดเสรีทางเศรษฐกิจโดยรัฐและสถาบนต่าง ๆ ในละตินอเมริกา "การเปิดเสรีการเงินและการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนเกิดพร้อมกับการทำให้เป็นประชาธิปไตย" การศึกษาหนึ่งเสนอว่าทศวรรษที่เสียไปหลังเกิด "การแพร่หลายของเจ้าหน้าที่วางระเบียบ" เพิ่มขึ้น และตัวแสดงเหล่านี้เข้าร่วมในการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจในละตินอเมริกา ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1980 ละตินอเมริกาผ่านวิกฤตหนี้และอัตราเงินเฟ้อสูง (ระหว่าง ค.ศ. 1989 และ 1990) ผู้มีส่วนได้เสียระดับนานาชาติเหล่านี้จำกัดข้อได้เปรียบทางเศรษฐกิจของรัฐ และผูกมันไว้ในสัญญาให้ร่วมมือ หลังมีโครงการต่าง ๆ และพยายามยินยอมอย่างล้มเหลวมาหลายปี รัฐอาร์เจนตินาดูจะยุติการรื้อฟื้นและการแทรกแซงทางเศรษฐกิจ ปัจจัยการแทรกแซงสำคัญสองปัจจัยที่กระตุ้นความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจในประเทศอาร์เจนตินาเพิ่มการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนอย่างสำคัญ และตั้งคณะกรรมการเงินตรา เหตุการณ์นี้เป็นตัวอย่างแก่สถาบันโลก รวมทั้งกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก ในการกระตุ้นและโฆษณาการเปิดกว้างทางเศรษฐกิจเพื่อเพิ่มการลงทุนจากต่างประเทศและการพัฒนาเศรษฐกิจในพื้นที่ต่าง ๆ เช่น ละตินอเมริกา
ในประเทศตะวันตก ตามทฤษฎีข้าราชการชั่งน้ำหนักค่าใช้จ่ายกับประโยชน์สำหรับการแทรกแซงแก่ประชากร มิฉะนั้นจะตกอยู่ภายใต้การบีบบังคับจากเอกชนภายนอกและต้องดำเนินการ การแทรกแซงเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจยังขึ้นอยู่กับดุลยพินิจและประโยชน์ส่วนตนของผู้มีส่วนได้เสีย การตีความความก้าวหน้าที่หลากหลายและทฤษฎีการพัฒนา โดยจะยกตัวอย่างรัฐบาลและสถาบันระหว่างประเทศมิได้รีบเข้าช่วยเหลือเลห์แมนบราเธอส์ในช่วงวิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2007–2008 จึงปล่อยให้บริษัทยื่นล้มละลาย ไม่กี่วันให้หลัง เมื่ออเมริกันอินเตอร์เนชันแนลกรุ๊ปมีท่าทีจะล้มเช่นเดียวกัน รัฐจึงใช้งบประมาณสาธารณะเพื่อเข้าไปอุ้ม บริษัทเหล่านี้มีผลประโยชน์เชื่อมโยงถึงกัน ดังนั้นสิ่งจูงใจของบริษัทคือการใช้อิทธิพลให้รัฐบาลกำหนดนโยบายวางระเบียบเพื่อจะไม่ยับยั้งการสะสมสินทรัพย์ของบริษัทเอง
ดูเพิ่ม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เจ้าชายอูเอลีงาโตนี งู

เจ้าชายอูอีลีอามู อูเอลีงาโตนี งู ตูโปอูมาโลฮี  (3 สิงหาคม ค.ศ. 1854 – 11 มีนาคม ค.ศ. 1885) เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ที่สามของราชอาณาจักรตองงาระหว่าง ค.ศ. 1879 ถึง 1885 พระองค์มีพระนามที่แผลงเป็นอังกฤษคือ "เวลลิงตัน งู"
พระองค์ประสูตเมื่อ ค.ศ. 1854 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สองและพระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายเตวิตา อูงา และฟีฟีตา วาวาอู ซึ่งเป็นธิดาคนที่สองของลีอูเฟา มีบรรดาศักดิ์เป็นตูอิฮาอะงานา งาตา และภรรยาคนที่สองคือฮูลีตา ตูอิฟัว แม้ว่าพระอัยกาของพระองค์จะขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ซึ่งมีส่วนสำคัญในการรวมชาติตองงาใน ค.ศ. 1845 แต่พระบิดาของพระองค์ถูกพิจารณาว่าเป็นบุตรนอกกฎหมายตามมาตรฐานทางศาสนาคริสต์ เนื่องจากพระมารดาเป็นชายารอง หลังจากที่เจ้าชายวูนา ตากีตากีมาโลฮีสิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็นบุตรตามกฎหมายตามความในรัฐธรรมนูญตองงาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1875 และทำให้พระบิดาของพระองค์มีสถานะเป็นมกุฎราชกุมาร ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามความในรัฐธรรมนูญได้ระบุไว้ว่าให้สิทธิ์แก่พระบิดาของพระองค์ก่อน ตามมาด้วยพระองค์และทายาทของพระองค์ จากนั้นเป็นเจ้าชายนาเลโซนี ไลโฟเน (พระอนุชา) และเจ้าหญิงเอลีซีวา ฟูซีปาลา เตากีโอเนตูกา (พระเชษฐภคินี) และทายาทของบุคคลเหล่านั้น
ระหว่าง ค.ศ. 1875–77 พระองค์เป็นราชองครักษ์ของพระอัยกา ใน ค.ศ. 1879 ขณะที่พระบิดาของพระองค์กำลังเข้ารับการรักษาในออกแลนด์ พระบิดาของพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลง จึงทำให้พระองค์ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของตองงา และดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 นอกจากนี้พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเขตฮาอะไปและวาวาอูระหว่าง ค.ศ. 1877–85
พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1885 โดยไม่มีพระราชบุตรตามกฎหมาย ดังนั้นตำแหน่งรัชทายาทจึงตกอยู่แก่พระอนุชา และเมื่อพระอนุชาสิ้นพระชนม์ก็ตกอยู่กับพระเชษฐภคินี ใน ค.ศ. 1879 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 มีพระราชประสงค์ว่า "เมื่อฟูซีสิ้นพระชนม์ บุคคลที่จะสืบต่อจากไลโฟเน เป็นเตาฟาอาเฮาที่ควรสืบทอด" ใน ค.ศ. 1889 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 จะดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าพระโอรสทั้งสอง พระราชนัดดาทั้งสาม ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายเตาฟาอาเฮา พระราชปนัดดาของพระองค์เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ต่อมา ซึ่งต่อมาจะได้สืบราชสมบัติใน ค.ศ. 1893
โซโฮ

โซโฮ หรือ โซโห  เป็นย่านหนึ่งในนครเวสต์มินสเตอร์ในภูมิภาคเวสต์เอนด์ของลอนดอน โซโฮเคยย่านแฟชั่นของชนชั้นสูงและในปัจจุบันเป็นย่านบันเทิงหลักของลอนดอนซึ่งเป็นมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19
พื้นที่นี้พัฒนาขึ้นจากการเป็นพื้นที่เกษตรโดยเฮนรีที่แปดในปี 1536 โดยใช้เป็นอุทยานหลวง ในปลายศตวรรษที่ 17 พื้นที่เริ่มมีอาคารที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูงและมีการตั้งจัตุรัสโซโฮในทศวรรษที่ 1680s ในขณะที่โบสถ์เซนต์แอนน์ตั้งขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 และยังคงตั้งสง่าในฐานะแลนด์มาร์กของย่านถึงปัจจุบัน โบสถ์คริสต์อื่น ๆ ในพื้นที่ได้แก่โบสถ์พระมารดาอัสสัมชัญและเซนต์เกรเกอรี และโบสถ์เซนต์แพทริกในจัตุรัสโซโฮ ชนชั้นสูงเริ่มย้ายออกจากพื้นที่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ที่ซ่งเกิดอหิวาห์รุนแรงในย่านเมื่อปี 1854 ในศตวรรษที่ 20 โซโฮเป็นที่รู้จักในฐานะย่านค้าบริการทางเพศและสถานบันเทิงยามราตรี รวมถึงเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทภาพยนตร์ชั้นนำ จนกระทั่งนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1980s ย่านโซโฮเกิดการย้ายเข้าของผู้อยู่อาศัยกลุ่มใหม่ครั้งใหญ่ ในปัจจุบันย่านโซโฮเป็นย่านแฟชั่นและเต็มไปด้วยร้านอาหารระดับบนและสำนักงานสื่อ ในขณะที่สถานเริงราตรีและค้าบริการทางเพศยังคงมีอยู่เล็ก ๆ ในย่าน นอกจากนี้ชุมชนเกย์ของลอนดอนยังมีศูนย์กลางอยู่บนถนนโอลด์คอมพ์ทันในย่านโซโฮ
ชื่อ.
คำว่า "Soho" ปรากฏครั้งแรกในศตวรรษที่ 17 เป็นไปได้ว่าอาจมาจากเสียงร้องขณะออกล่า (hunting cry) ในอดีต เจมส์ สก็อต ดยุกที่หนึ่งแห่งมอนมัธใช้คำว่า "soho" เป็นเสียงเรียกเดินขบวน (rallying call) สำหรับนายทหารของเขาในระหว่างยุทธการที่เซจมัวร์เมื่อ 6 กรกฎาคม 1685 หรือกว่าครึ่งศตวรรษหลังปรากฏชื่อโซโฮเป็นพื้นที่หนึ่งในลอนดอน
ชื่อโซโฮยังปรากฏเป็นชื่อในย่านบันเทิงและย่านภัตตาคารทั่วโลก เช่นที่โซโฮ ย่านบันเทิงของฮ่องกง และย่านโซโฮ ] ในมาลากา ส่วนย่านโซโฮในเขตแมนฮัตตันของนิวยอร์กซิตีนั้นได้มาจากตำแหน่งของย่านซึ่งอยู่ทางใต้ของถนนฮิวสตัน (South of Houston Street) และจงใจให้พ้องกับชื่อของย่านโซโฮในลอนดอนไปพร้อมกัน ย่านอัปทาวน์ของพิตส์เบิร์ดในอดีตคือโซโฮเช่นกัน
ที่ตั้ง.
โซโฮมีพื้นที่รวมประมาณ ล้อมรอบด้วยถนนชาฟทสบรีทางใต้, ถนนออกซเฟิดทางเหนือ, ถนนเรเจินท์ทางตะวันตก และ ถนนชาริงครอสทางตะวันออก พื้นที่รอบข้างของโซโฮได้แก่เมย์แฟร์ทางตะวันตก, ฟิตซรอเวียทางเหนือ, เซนต์ไจลส์ และ คอเวินท์การ์เดินทางตะวันออก, เซนต์เจมเมิสทางใต้ สมาคมโซโฮ (Soho Society) ระบุว่าย่านไชน่าทาวน์ซึ่งจั้งอยู่ระหว่างเลสเตอร์สแควร์ เป็นส่วนหนึ่งของโซโฮเช่นกัน
เขาปารวตี

เขาปารวตี  เป็นเขาในปูเณ ประเทศอินเดีย มีความสูงที่ยอด จากระดบัน้ำทะเล บนยอดเขาเป็นที่ตั้งของมนเทียรปูชาพระแม่ปารวตี สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยจักรวรรดิของเปศว เขาปารวตีสูงที่สุดในปูเณเป็นอันดับสองรองจากเขาเวตัล
จตุรศรึงคีเทวสถาน

จตุรศรึงคีเทวสถาน (Chaturaśruṅgī หรือ Chattushrungi) หรือ จตุรศริงคีเทวสถาน (Chattushringi) เป็นมนเทียรในเมืองปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนเชิงเขาจตุรศริงคีบนถนนเสนาบดีบาปาต (Senapati Bapat Road) โดยชื่อ จตุรศริงคี แปลว่า "เขาสี่ยอด"
พระเจ้าโจวเสี่ยน

พระเจ้าโจวเสี่ยน (สิ้นพระชนม์ 321 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า จี เปี่ยน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 35 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก พระราชประวัติของพระองค์ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวเลี่ย พระเชษฐาของพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง พระราชโอรสในพระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระองค์ทรงส่งของกำนัลไปยังรัฐประเทศราชของโจวหลายแห่ง อาทิเช่น รัฐฉิน และ รัฐฉู่ ในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ผู้นำของรัฐอื่นต่างประกาศตัวเป็นกษัตริย์ และไม่นับถือพระองค์เป็นกษัตริย์อีกต่อไป
พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง

พระเจ้าโจวเชิ่นจิ้ง (สิ้นพระชนม์ 315 ปีก่อนคริสตกาล), พระนามเดิม จี ติ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 36 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก
พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวเสี่ยน เป็นพระราชภาติยะในพระเจ้าโจวเลี่ย เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าโจวอาน
ครั้นเมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวหนั่นพระอนุชา ขึ้นครองราชย์ต่อและเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดองค์หนึ่งในราชวงศ์โจว
ยุคสิบแปดรัฐ

ยุคสิบแปดรัฐ  หรืออีกชื่อหนึ่งคือ รัฐทั้งสิบแปดในอาณัติเซี่ยงอวี่ (项羽十八诸侯列表) คือ รัฐสิบแปดแห่งที่ฌ้อปาอ๋อง (ชื่อเดิม เซี่ยงอวี่ –項羽) ผู้นำทางทหารในจีน แต่งตั้งขุนนางต่าง ๆ ไปครอบครองเมื่อ 206 ปีก่อนคริสตศักราชหลังการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน รายละเอียดของสิบแปดรัฐและผู้ปกครองรัฐ มีดังนี้
ยุคสิบแปดรัฐมีอายุสั้นมาก การสิ้นสุดอาจนับจากการก่อกบฏในรัฐฉี เมื่อเทียนหรงเข้ายึดครองเจียวตงและจี้เป่ยเป็นการรวมรัฐฉีเดิม ในขณะเดียวกันฌ้อปาอ๋องได้สังหารพระเจ้าฉู่อี้ และเฉิงเจ้านครรัฐหาน จากนั้นหลิวปังได้พิชิตดินแดนสามของรัฐฉิน และเกิดสงครามฉู่-ฮั่น ซึ่งในเวลาไม่นานฮั่นนำโดยหลิวปังชนะฉู่ และปราบรัฐอื่น ๆ ทั้งหมดได้ หลิวปังจึงตั้งตนเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฮั่น ในปี 202 ก่อนคริสตกาล
รัฐสภาแห่งชาติเบลเยียม

รัฐสภาแห่งชาติ  เป็นการรวมตัวกันเพื่อก่อตั้งสภานิติบัญญัติชั่วคราวเพื่อร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของเบลเยียมภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 ซึ่งได้ประกาศเอกราชเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1830 โดยรัฐบาลชั่วคราว
ประวัติ.
รัฐสภาแห่งชาติได้รับการจัดตั้งขึ้นภายหลังการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1830 โดยผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งประมาณ 30,000 คนจากทั่วประเทศ และมีองค์ประกอบคือสมาชิกรัฐสภาจำนวน 200 ที่นั่ง เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย เป็นประธานรัฐสภาคนแรก
รัฐสภาได้มีมติเลือกใช้การปกครองแบบราชาธิปไตยของปวงชนภายใต้รัฐธรรมนูญ และได้มีมติเลือกเจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเนอมูร์ พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์แรก โดยมีตัวเลือกอื่น ๆ เช่น โอกุสต์ เดอ โบอาร์แน และอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรีย พระอนุชาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และผู้ปกครองแห่งเนเธอร์แลนด์ใต้คนสุดท้าย อย่างไรก็ตาม เจ้าชายหลุยส์ได้รับการต่อต้านจากรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักร จึงจำเป็นต้องคัดเลือกใหม่ เอราสม์ หลุยส์ ซูร์แล เดอ ชอกีเย ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนในระหว่างการคัดเลือกพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ส่วนตำแหน่งประธานรัฐสภาได้เปลี่ยนเป็นของเอเตียน กงส์ต็องแต็ง เดอ แฌร์ลัช แทน
ในที่สุดรัฐสภาได้มีมติเลือกเจ้าชายเลออปอลแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-โกทาขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม โดยทรงได้รับการรับรองจากรัฐสภาเมื่อ 4 มิถุนายน และในอีกหกสัปดาห์ต่อมาได้ทรงเข้าพิธีสาบานตนต่อหน้ารัฐธรรมนูญแห่งเบลเยียมที่บริเวณหน้าโบสถ์นักบุญเจมส์แห่งเกาเดินแบร์คที่กรุงบรัสเซลส์ ต่อมาวันที่ทำพิธี (21 กรกฎาคม) ได้ถือเป็นวันชาติเบลเยียม
ต่อมารัฐธรรมนูญแห่งเบลเยียม ค.ศ. 1831 ซึ่งถือกันว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่ทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1831 รัฐบาลชั่วคราวก็ค่อย ๆ ยุติบทบาทในเวลาต่อมา ในขณะที่รัฐสภาแห่งชาติยังดำรงอยู่จนกระทั่งการเลือกตั้งทั่วไปครั้งแรกเมื่อ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1831 มีการสร้างอนุสรณ์สถานรัฐสภา (Congress Column) มีลักษณะเป็นเสาหินขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์ ที่ฐานทั้งสี่ทิศประกอบด้วยรูปหล่อทองสำริดที่เป็นตัวแทนแห่งเสรีภาพทั้งสี่ในรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1831 ได้แก่ เสรีภาพในการนับถือศาสนา เสรีภาพในการสมาคม เสรีภาพในการศึกษา และเสรีภาพสื่อ
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเนอมูร์

เจ้าชายหลุยส์แห่งออร์เลอ็อง ดยุกแห่งนามูร์ (25 ตุลาคม ค.ศ. 1814 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1896) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส กับสมเด็จพระราชินีมารีอา อะเมเลีย
ในช่วง ค.ศ. 1825 ขณะที่มีการปฏิวัติกรีซ พระนามของพระองค์ได้ปรากฎอยู่ในรายพระนามของพระราชวงศ์ที่จะได้รับเลือกเป็นปฐมกษัตริย์เพื่อก่อตั้งราชอาณาจักรกรีซขึ้นอันเป็นผลพวงมาจากการประชุมลอนดอน ค.ศ. 1832 และต่อมาใน ค.ศ. 1831 ก่อนการปฏิวัติเบลเยียมจะลุล่วงเพื่อก่อตั้งราชอาณาจักรเบลเยียม พระนามของพระองค์ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งหนึ่งในการเข้ารับเลือกเป็นปฐมกษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม โดยในขณะนั้นนานาชาติร่วมกันห้ามพระราชบิดาของพระองค์เพื่อไม่ให้เจ้าชายหลุยส์ทรงรับตำแหน่งนี้ เจ้าชายหลุยส์ยังเป็นผู้เข้าร่วมบัญชาการรบร่วมกับกองทัพเหนือของฝรั่งเศสเพื่อเข้าช่วยเหลือเบลเยียมในสงครามอิสรภาพจากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ โดยทรงเข้าร่วมในยุทธการที่แอนต์เวิร์ป
จักรพรรดิจิ้นคัง

จักรพรรดิจิ้นคัง (ค.ศ. 322 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 344) พระนามเดิมว่า ซือหม่า เยว่  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 แห่ง ราชวงศ์จิ้น และเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิจิ้นหมิง พระราชอนุชาของจักรพรรดิจิ้นเฉิง รัชสมัยของพระองค์สั้นมากครองราชย์เพียงสองปีเท่านั้น
พระราชประวัติ.
จักรพรรดิจิ้นคังพระราชสมภพในปีค.ศ. 322 เป็นพระโอรสคนที่สองในจักรพรรดิจิ้นหมิง และพระมารดาจักรพรรดินีหมิงมู่ ในปี ค.ศ. 325 จักรพรรดิจิ้นเฉิง พระเชษฐาขึ้นครองราชย์ต่อจากการสวรรคตของพระราชบิดา ซือหม่าเยว่ถูกสถาปนาเป็นอู่หวังในปี ค.ศ. 326 ต่อมาในปี ค.ศ. 327 พระปิตุลา (อา) ซือหม่ายฺวี่แห่งหลางหยา ต้องการตำแหน่งที่มีเกียรติมากกว่านั้น ซือหม่ายฺวี่จึงได้รับสถาปนาเป็นกุ้ยจีหวัง (會稽王) และสุมาเยว่ก็เป็นหลางหยาหวัง (琅琊王) สงครามในช่วงปีค.ศ. 326–328 ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าพระองค์เป็นองค์ประกันเหมือนพระเชษฐาที่แคว้นอู๋ และในช่วงการครองราชย์ของจักรพรรดิจิ้นเฉิง (พระเชษฐา) แม้พระองค์ได้รับความก้าวหน้าในด้านยศศักดิ์แต่ไม่มีหลักฐานการมีส่วนร่วมในงานราชการสำคัญ
การทัพสิบวัน

การทัพสิบวัน  เป็นความล้มเหลวทางการทหารของฝ่ายกองทัพสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ต่อกองกำลังแบ่งแยกดินแดนชาวเบลเยียม เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 2–12 สิงหาคม ค.ศ. 1831 การทัพนี้เป็นความพยายามของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ที่จะหยุดการปฏิวัติเบลเยียมที่เกิดขึ้นในปีก่อนหน้า (ค.ศ. 1830)
กองทัพดัตช์ได้เข้ารุกรานเบลเยียมในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1831 และได้มีชัยชนะเหนือกองกำลังเบลเยียมในหลายยุทธการในไม่กี่วันต่อ มา โดยสามารถรุกคืบเข้าไปในดินแดนของเบลเยียมได้พอสมควร ต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม รัฐบาลเบลเยียมได้ยื่นขอความช่วยเหลือทางการทหารจากรัฐบาลฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสซึ่งนำโดยจอมพลเอเตียน มอริส เฌราร์ ได้ส่งกองทัพเข้ามาช่วย เมื่อกองทัพดัตช์รู้ข่าวความช่วยเหลือของฝรั่งเศสก็ถอนทัพออกไปทันที ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1832 ในยุทธการแอนต์เวิร์ป กองทัพฝรั่งเศสได้เข้าปิดล้อมและยึดเมืองแอนต์เวิร์ปซึ่งเป็นศูนย์สั่งสมกำลังของกองทัพดัตช์แห่งสุดท้ายในเบลเยียม จึงเป็นการสิ้นสุดของสงครามระหว่างสองประเทศลงโดยปริยาย
สนธิสัญญาสิบแปดข้อ

สนธิสัญญาสิบแปดข้อ  เป็นสนธิสัญญาที่เสนอให้ระหว่างเบลเยียมกับเนเธอร์แลนด์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแบ่งพรมแดนระหว่างสองประเทศ โดยสนธิสัญญานี้มีผลเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1831 โดยลงนามตกลงกัน ณ กรุงลอนดอน
มูลเหตุ.
การปฏิวัติเบลเยียมใน ค.ศ. 1830 ได้มีผลกระทบโดยตรงต่อข้อตกลงด้านการแบ่งดินแดนในยุโรปอันเป็นผลโดยตรงจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา โดยฝรั่งเศสได้สนับสนุนเบลเยียม แต่มหาอำนาจอื่น ๆ ในยุโรปที่ไม่เห็นด้วยนั้นอาจทำให้เกิดสงครามใหญ่ขึ้นในยุโรปอีกครั้งหนึ่งได้ จึงจำเป็นจะต้องจัดการประชุมตกลงกันขึ้นที่ลอนดอน โดยให้อังกฤษและฝรั่งเศสเป็นคู่เจรจาในการหาข้อยุติ
ผลลัพธ์.
ผลการตกลงในสนธิสัญญานี้ครอบคลุมถึงเรื่องการตกลงกันด้านการเงินระหว่างเบลเยียมกับฮอลแลนด์ ปัญหาด้านเขตแดน และการจัดการเรื่องลักเซมเบิร์กและลิมเบิร์กซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาความขัดแย้ง
ถึงแม้ว่าฝั่งเบลเยียมจะตกลงในสนธิสัญญานี้ (เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1831) แต่สนธิสัญญาเป็นอันล้มเหลวเนื่องจากการต่อต้านของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ ด้วยการส่งกองทัพเข้ารุกรานเบลเยียมในการทัพสิบวัน ฝ่ายมหาอำนาจจึงเข้ามาแทรกแซงเพื่อให้หยุดยิง โดยได้มีการปรับสนธิสัญญาให้ฝ่ายดัตช์ได้เปรียบมากขึ้น กลายเป็น "สนธิสัญญายี่สิบสี่ข้อ" แทน ซึ่งในอีกหลายปีต่อมาฝ่ายรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ใช้สนธิสัญญานี้ในการเรียกร้องดินแดนส่วนของลักเซมเบิร์กและลิมเบิร์กในส่วนของตนจากการปกครองของเบลเยียม 
ต่อมาสนธิสัญญาสิบแปดข้อนี้ได้รวมเข้ามาอยู่ในสนธิสัญญาลอนดอน โดยผนวกรวมเข้ากับสนธิสัญญายี่สิบสี่ข้อของเดือนตุลาคม ค.ศ. 1831
พระไชยเชษฐาที่ 2

พระไชยเชษฐาที่ 2 (ជ័យជេដ្ឋាទី២; 2119-2171) กษัตริย์แห่งกัมพูชาซึ่งครองสิริราชสมบัติจาก อุดงมีชัย 40 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของ กรุงพนมเปญ ในทุกวันนี้ระหว่างปี พ.ศ. 2161 ถึง 2171 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ พระบรมราชาที่ 7 หรือ พระศรีสุพรรณมาธิราช (พ.ศ. 2143-2161) พระองค์ได้ย้ายราชธานีจาก ศรีสุนทร ไปยัง อุดงมีชัย และพระองค์ได้ร่วมมือกับญวนในการต่อสู้กับสยาม พระไชยเชษฐาที่ 2 เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2171 ที่ อุดงมีชัย ขณะพระชนมายุได้ 52 พรรษาหลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 10 ปีโดย พระยาตู ผู้เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ได้ขึ้นสืบราชสมบัติต่อมาเป็น พระศรีธรรมราชาที่ 2
นักพเนจรเหนือทะเลหมอก

นักพเนจรเหนือทะเลหมอก  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันโดยคัสพาร์ ดาวิด ฟรีดริช จิตรกรชาวเยอรมันซึ่งวาดขึ้นในค.ศ. 1818 ได้รับการยอมรับเป็นหนึ่งในงานชิ้นเอกของยุคศิลปะจินตนิยม ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ที่หอวัฒนธรรมฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
ซูเทย์ไช

ซูเทย์ไช  หรือ ชานมมองโกล  เป็นชานมที่เป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมชาวมองโกล ชาวมองโกลชอบดื่มชาชนิดนี้ในชีวิตประจำวัน เมื่อมีแขกมาเยี่ยม เจ้าภาพจะรินให้เพื่อเลี้ยงแขกเพื่อเป็นการต้อนรับ
เมื่อจะดื่มอาจเพิ่มอาหารอื่น ๆ ลงในชานมได้ เช่น เนื้อแกะต้ม เกี๊ยวทอด เต้าหู้นม เป็นต้น การเพิ่มอาหารนั้นเป็นเรื่องที่ทำกันเป็นปกติในมื้อเช้า
ชื่อ.
คำว่า "ซูเทย์ไช" (сүүтэй цай) เป็นภาษามองโกล มาจากคำว่า ซู (сүү) แปลว่า "นม" กับคำว่า ไช (цай) แปลว่า "ชา" โดยในที่นี้คำนาม "ซู" (сүү) ถูกผันเป็นรูป "ซูเทย์" (сүүтэй) เพื่อทำให้เป็นคำขยายโดยแสดงความหมายว่ามีคำนามนั้นอยู่ ดังนั้น "ซูเทย์ไช" จึงแปลตรงตัวว่า "ชาที่มีนม" หรือก็คือ "ชานม" ในภาษามองโกล
วิธีการทำ.
ซูเทย์ไชเป็นชานมรสเค็ม ส่วนใหญ่เป็นทำจากชาดำที่ทำเป็นชาอัด เอามาต้มในหม้อเหล็ก ขั้นแรกต้มน้ำ 2-3 กก. จนเดือด จากนั้นใส่ชาอัดลงไป 50-80 กรัม หลังจากเดือดประมาณ 5 นาทีแล้วก็เติมนม (ประมาณหนึ่งในห้า) คนเล็กน้อย แล้วเติมเกลือในปริมาณที่เหมาะสม (บางท้องถิ่นอาจมีการใส่น้ำตาลด้วย) รอจนชานมเค็มทั้งหม้อเดือดอีกครั้ง แล้วจึงใส่ในชามเพื่อดื่มได้ เมื่อจะดื่มอาจใส่ข้าวผัดเล็กน้อย ทำให้มีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์
การชงซูเทย์ไชในครัวเรือนชาวมองโกเลีย มักใช้ถุงชาที่ทำจากผ้าโปร่ง และชาจะถูกใส่ลงในถุงชาก่อนนำไปต้ม ซึ่งช่วยประหยัดขั้นตอนการกรองใบชา ระดับไฟที่ใช้ปรุงนั้นมักจะกำหนดโดยการสังเกตสีของน้ำชา ซุปจะถูกยกขึ้นก่อนใส่นมและหลังใส่เกลือ
ประวัติ.
ชาวมองโกลดื่มเหล้านมม้าเป็นเครื่องดื่มหลักแต่โบราณมา หลังจาก กุบไล ข่าน ได้ปกครองที่ราบลุ่มภาคกลางและสถาปนาราชวงศ์หยวนขึ้นมา คนเลี้ยงสัตว์จึงได้เริ่มสัมผัสกับชา จึงมีบางคนคิดค้นวิธีต้มนมสดและใบชาเข้าด้วยกัน และชงชากับนม จึงเป็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวมองโกลแล้วกลายเป็นที่นิยมขึ้นมา
แกรี สตีเวนส์ (นักฟุตบอล เกิด ค.ศ. 1962)

แกรี แอนดรูว์ สตีเวนส์ (เกิด 30 มีนาคม ค.ศ. 1962) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษที่เล่นในฟุตบอลลีกให้กับไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน, ทอตนัมฮอตสเปอร์และพอร์ตสมัท เขาติดทีมชาติอังกฤษ 7 นัด
อาชีพนักฟุตบอล.
สตีเวนส์เกิดที่ฮิลลิงดัน, มิดเดิลเซกซ์ และเข้าเรียนที่ Thurston Upper School ในซัฟฟอล์ก เขาเข้าร่วมทีมไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนในปี ค.ศ. 1977 สตีเวนส์ลงเล่นนัดแรกเมื่ออายุ 17 ปีเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1979 ในศึกดิวิชัน 
1 เกมที่ไบรท์ตันเปิดบ้านชนะอิปสวิชทาวน์ 2–0 เขาเป็นกองหลังสารพัดประโยชน์ที่สามารถเล่นในตำแหน่งมิดฟิลด์ได้ด้วย เขาลงเล่น 26 นัดในฤดูกาลแรก ยิงได้ 1 ประตู และกลายเป็นกองหลังตัวจริง
ในปี ค.ศ. 1983 ไบรตันซึ่งตกชั้นสู่ดิวิชัน 2 แล้วได้เล่นในเอฟเอคัพรอบชิงชนะเลิศเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกเขา พวกเขาแพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 1-2 โดยเหลือเวลาปกติ 3 นาที สตีเวนส์ตีเสมอได้สำเร็จ แต่กอร์ดอน สมิธเพื่อนร่วมทีมพลาดโอกาสง่าย ๆ ที่จะชนะการแข่งขันเมื่อจบช่วงต่อเวลาพิเศษ ไบรตันแพ้รีเพลย์ 0-4 และสตีเวนส์ย้ายไปร่วมทีมทอตนัมฮอตสเปอร์ด้วยค่าตัวประมาณ 350,000 ปอนด์
สตีเวนส์เปิดตัวเกมแรกกับทอตนัมเมื่อเริ่มต้นฤดูกาล 1983-84 โดยพบกับอิปสวิชทาวน์อีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้ เขาเป็นผู้เล่นตัวจริงของทีมชุดใหญ่ในฤดูกาลนั้น ลงเล่นในลีก 40 นัด และยิงได้ 4 ประตู และเป็น 1 ในสมาชิกชุดที่คว้าแชมป์ยูฟ่าคัพ ปี 1984 โดยเขายิงจุดโทษช่วงดวลจุดโทษในเกมที่พบกับอันเดอร์เลชท์ในรอบชิงชนะเลิศ
ฟุตบอลชายหาดเอเชียนคัพ 2023

การแข่งขัน ฟุตบอลชายหาดเอเชียนคัพ 2023 เป็นครั้งที่ 10 (ครั้งที่ 3 อย่างเป็นทางการ) ของฟุตบอลชายหาดเอเชียนคัพ (ที่ผ่านมา เอเอฟซี บีช ซอคเกอร์ แชมเปียนชิป ก่อนจะเปลี่ยนชื่อนับจากปี 2021), ทัวร์นาเมนต์เอกของ ฟุตบอลชายหาด ที่จัดการแข่งขันโดยทีมชายของทวีปเอเชีย จัดขึ้นโดย สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (เอเอฟซี)
การแข่งขันจะจัดขึ้นที่ พัทยา ประเทศไทย การแข่งขันชิงแชมป์ยังทำหน้าที่เป็นทัวร์นาเมนต์รอบคัดเลือกสำหรับทีมจากทวีปเอเชียไปสู่ ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2023 ซึ่งจะจัดขึ้นใน สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ผู้เข้ารอบสุดท้ายจะได้สิทธิ์ไปลุยฟุตบอลโลก รวมถึง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ที่ผ่านเข้ารอบโดยอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ ซึ่งหากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ ทีมที่ได้อันดับสามก็จะได้ผ่านเข้ารอบแทน
ทีม.
ทั้งหมด 16 ทีมเข้าสู่การแข่งขันครั้งนี้
การจับสลาก.
การจับสลากสำหรับทัวร์นาเมนต์ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2023 ในกรุงกัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย. 16 ทีมถูกจับสลากอยู่ในสี่กลุ่มที่มีสี่ทีม. แต่ละทีมจะเป็นทีมวางตามผลงานของพวกเขาใน ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์เอเชีย 2019 รอบสุดท้าย, กับชาติเจ้าภาพ ประเทศไทย ได้เป็นทีมวางโดยอัตโนมัติและถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่ง เอ1 ในการจับสลาก.
ผู้ทำประตู.
มีการทำประตู 249 จากการแข่งขัน 32 เฉลี่ย ต่อนัด
การทำประตู 11 ครั้ง
แหล่งที่มา : เอเอฟซี
ทีมที่ผ่านเข้ารอบสำหรับฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก.
ด้านล่างนี้คือทีมที่ผ่านเข้ารอบสำหรับชิงแชมป์โลก.
• ตัวหนา หมายถึงทีมแชมป์สำหรับปีนั้น. "•• ตัวเอียง" หมายถึงเจ้าภาพสำหรับปีนั้น.
อี ชัง-อู

อี ชัง-อู (เกิด 1 มิถุนายน ค.ศ. 1986) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากบทบาทในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "กลอรีเจน", "ไอ ดู, ไอ ดู", "มายออนลีวัน" และ "โฮมเมดเลิฟสตอรี" เขาเป็นที่นิยมหลังจากจับคู่กับ ฮัม อึน-จอง ในรายการ ซีซั่นที่ 3 ของรายการเรียลลิตี้เกี่ยวกับการแต่งงานชื่อ "วีกอตแมริด"
ฟุตบอลชายหาดโลก 2023

ฟุตบอลชายหาดโลก 2023  จะเป็นการแข่งขันฟุตบอลชายหาดโลกครั้งที่ 12 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์ระดับนานาชาติที่แข่งขันโดยทีมชาติชายของสมาชิกฟีฟ่า โดยรวมแล้วครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ 22 ของการชิงแชมป์โลกของฟุตบอลชายหาด นับตั้งแต่การก่อตั้ง "ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก" ซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995 ถึง 2004 แต่ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของฟีฟ่า โดยครั้งนี้จะเป็นการแข่งขันครั้งที่ 7 ที่จะจัดขึ้นแบบทุก 2 ปี; ซึ่งเดิมการแข่งขันชิงแชมป์โลกจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีจนถึงปี ค.ศ. 2009 ซึ่งจัดขึ้นที่ดูไบ
การแข่งขันเริ่มขึ้นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ที่ฟีฟ่าบีชซอกเกอร์เวิร์กชอป (FIFA Beach Soccer Workshop) เมื่อมีการประกาศว่ารายการชิงแชมป์โลกจะยังคงจัดขึ้นทุก ๆ สองปีในช่วงปี ค.ศ. 2018–2024 ฟีฟ่าเปิดกระบวนการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021 และได้เลือกสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เป็นเจ้าภาพเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2022
รัสเซียเป็นทีมชนะเลิศที่จะป้องกันตำแหน่ง แต่ทีมชาติรัสเซียทั้งหมดถูกสั่งห้ามเข้าร่วมการแข่งขันของฟีฟ่า
พุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ

มูลนิธิพุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ หรือที่รู้จักในชื่อ "พุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ" เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมในจังหวัดลพบุรี มีความสำคัญคือ "สถานปฏิบัติธรรมและสังเวชนียสถาน พุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่เลขที่ 169 ถนนพหลโยธิน ตำบลห้วยโป่ง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี บนพื้นที่กว่า 329 ไร่ เป็นสถานปฏิบัติธรรมและแหล่งเรียนรู้ด้านพระพุทธศาสนาของคนทั้งโลก" ที่จัดสร้างโดยเกิดจากแรงบันดาลใจของ อดีตพระราชวิสุทธิประชานาถ (อลงกต ติกฺขปญฺโญ) (หลวงพ่ออลงกต) อดีตเจ้าอาวาสวัดพระบาทน้ำพุ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ประวัติ.
โครงการก่อสร้างสถานปฏิบัติธรรมและสังเวชนียสถาน พุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ จัดสร้างขึ้นตามดำริของ เจ้าพระคุณสมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สมศักดิ์ อุปสมมหาเถร) กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะใหญ่หนกลาง เจ้าอาวาสวัดพิชยญาติการาม กรุงเทพ และรองอธิการบดี วิทยาเขตบาฬีศึกษาพุทธโฆส จังหวัดนครปฐม และมี อดีตพระราชวิสุทธิประชานาถ (อลงกต ติกฺขปญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดพระบาทน้ำพุในขณะนั้น เป็นประธานโครงการฯ โดยมอบหมายให้ ดร.วิชัย ไทยถาวร เป็นผู้อำนวยการโครงการ และนายประดุจบุญ ทองสว่าง เป็นผู้จัดการโครงการ โดยมีศิษยานุศิษย์ร่วมดำเนินการให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ดังนี้
สถานปฏิบัติธรรมและสังเวชนียสถาน พุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่บนพื้นที่กว่า 329 ไร่ เป็นสถานปฏิบัติธรรมและแหล่งเรียนรู้ด้านพุทธศาสนาของคนทั้งโลก รูปแบบเจดีย์สถาปัตยกรรมไทย จัดสร้างพระพุทธรูป 89 ปาง จากแรงบันดาลใจของอดีตหลวงพ่ออลงกต ถือเป็นปรากฏการณ์ทางพระพุทธศาสนา เพื่อถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในหลวงรัชกาลที่ 9 มีพระชนมายุ 89 พรรษา (ในขณะเริ่มสร้าง) เพื่ออัญเชิญเข้าประดิษฐานยังพุทธสถานลพบุรีศรีสุวรรณภูมิ
คาร์ล มัลเดน

คาร์ล มัลเดน (22 มีนาคม ค.ศ. 1912 – 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2009) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "รถรางคันนั้นชื่อปรารถนา" (1951) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอีกหนึ่งครั้งจากภาพยนตร์เรื่อง "ออนเดอะวอเตอร์ฟรอนต์" (1954) มัลเดนยังแสดงในภาพยนตร์ฮอลลีวูดที่มีชื่อเสียงหลายเรื่องอย่างเช่น "เบบีดอล" (1956), "เดอะแฮงกิงทรี" (1959), "ฮาวเดอะเวสต์วอสวอน" (1962), "ยิบซี" (1962) และ "นายพลกระดูกเหล็ก" (1970)
ตั้งแต่ปี 1972 ถึง 1977 เขาแสดงเป็นร้อยโท ไมก์ สโตน ในละครดรามาอาชญากรรมเรื่อง "เดอะสตรีตส์ออฟซานฟรานซิสโก" เขายังเป็นประธานของสถาบันศิลปะและวิทยาการภาพยนตร์ ตั้งแต่ปี 1989 ถึง 1992 และมีดวงดาวอยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม สำหรับวงการภาพยนตร์ที่ 6231 ฮอลลีวูดบูเลวาร์ด
ชีวิตช่วงแรก.
คาร์ล มัลเดน หรือชื่อเกิด มลาเด็น เชกูโลวิช  เกิดในชิคาโก รัฐอิลลินอย เป็นบุตรคนโตจากจำนวนพี่น้องสามคน เขาเติบโตในบ้านเลขที่ 457 ถนนคอนเนทิคัต ในแกรี รัฐอินดีแอนา
บิดาของเขาเป็นชาวเซิร์บบอสเนียชื่อ เปตาร์ เชกูโลวิช (1886–1975) ทำงานในโรงงานถลุงเหล็กและเป็นคนส่งนม ส่วนมารดาเป็นชาวเช็กชื่อ มินนี (สกุลเดิม เซเบรา) เชกูโลวิช (22 มีนาคม 1892 – 15 กรกฎาคม 1995) ทำงานเป็นช่างเย็บผ้าและนักแสดง
มังนึส คาลเซิน

สเว็น มังนึส เอิน คาลเซิน (เกิด 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990) เป็นนักหมากรุกระดับแกรนด์มาสเตอร์ชาวนอร์เวย์ เขาเคยครองแชมป์โลกหมากรุกสากล 5 สมัย แชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทแรพิด 4 สมัย และแชมป์หมากรุก 6 สมัย แชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทแรพิดแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทบลิตซ์ คาลเซินครองสถิติระดับเรตติงสูงสุดในการจัดอันดับหมากรุกสากล FIDE ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 รองจากแกรี คาสปารอฟ ในผู้ที่ครองคะแนนสูงที่สุดยาวนานที่สุดในโลกด้วยระดับเรตติงสูงสุดของเขาที่ 2882 ซึ่งสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ เขายังครองสถิติเล่นหมากรุกโดยไม่แพ้เลยติดต่อกันโดยแข่งกับนักหมากรุกระดับสูงในประเภทคลาสสิกอีกด้วย
คาลเซินได้อันดับหนึ่งในกลุ่ม C ของการแข่งขันหมากรุกคอร์รัส หลังจากที่เขาอายุ 13 ปีไม่นาน และได้รับตำแหน่งแกรนด์มาสเตอร์ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา เมื่ออายุ 15 ปี เขาชนะการแข่งขันชิงแชมป์นอร์เวย์หมากรุกสากล และเมื่ออายุ 17 ปี เขาได้เข้าร่วมกลุ่มผู้เข้าแข่งขันระดับสูงแห่งคอร์รัส เขาทำระดับเรตติงได้มากกว่า 2800 เมื่ออายุ 18 ปี ซึ่งอายุน้อยที่สุดในเวลานั้น ใน ค.ศ. 2010 ขณะมีอายุ 19 ปี เขามาถึงอันดับที่ 1 ในการจัดอันดับโลก FIDE ซึ่งถือเป็นบุคคลที่ถึงอันดับที่ 1 ที่มีอายุน้อยที่สุด
คาลเซินกลายเป็นแชมป์หมากรุกโลกใน ค.ศ. 2013 โดยเอาชนะวิศวนาถัน อานันท์ เขาครองตำแหน่งของเขาร่วมกับอานันท์ในปีถัดไปและชนะทั้งแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทแรพิด 2014 และแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทบลิตซ์ กลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่คว้าแชมป์ทั้งสามรายการพร้อมกัน และเกิดขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 2019 และ 2022 เขาครอบครองตำแหน่งแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทคลาสสิกร่วมกับเซอร์เกย์ คาร์ยากิน ใน ค.ศ. 2016, ฟาบีอาโน การูอานา ใน ค.ศ. 2018 และยาน เนปอมนียชต์ชิย ใน ค.ศ. 2021 คาลเซินปฏิเสธที่จะแข่งขันเพื่อรักษาตำแหน่งแชมป์โลกต่อกับเนปอมนียชต์ชิยใน ค.ศ. 2023
คาลเซินเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการเล่นแบบโจมตีตั้งแต่วัยรุ่น นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คาลเซินก็ได้พัฒนาเป็นผู้เล่นในระดับสากล เขาใช้การเปิดที่หลากหลายเพื่อทำให้คู่ต่อสู้เตรียมรับมือกับเขาได้ยากขึ้น และลดโอกาสการใช้คอมพิวเตอร์ประมวลผลก่อนเกม
ยาน เนปอมนียชต์ชิย

ยาน อเล็กซันโดรวิช เนปอมนียชต์ชิย (#เปลี่ยนทาง , , ; เกิด 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักหมากรุกระดับแกรนด์มาสเตอร์ชาวรัสเซีย
เนปอมนียชต์ชิย ชนะการแข่งขันประจำปี ค.ศ. 2010 และ 2020 รัสเซียนซุปเปอร์ไฟนอลและการแข่งขันยูโรเปียนเดี่ยว 2010 เขาชนะรางวัล ทัลเมมโมเรียล 2016 การแข่งขันทั้งปี 2008 และ 2015 ในงานแอโรฟลอตโอเพน เขาชนะการแข่งขันชิงแชมป์โลกทีมหมากรุกสากล ในฐานะสมาชิกทีมของรัสเซียในอันทัลยา (2013) และอัสตานา (2019) เนปอมนียชต์ชิยชนะงานแข่งขันชิงแชมป์ยุโรปทีมหมากรุกสากล 2015 ที่เมืองเรย์ยาวิกกับทีมรัสเซีย ในเดือนตุลาคม 2016 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงิน 2 เหรียญในการแข่งขันชิงแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทแรพิดและเหรียญเงินอีก 1 เหรียญจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกหมากรุกสากลประเภทบลิสซ์
ในเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 2019 เขาได้รับเลือกจากงานแข่งขันแคนดิเดตทัวนาเมนต์ 2020–2021 โดยได้อันดับ 2 ในงานฟิเดแกรนด์พริกซ์ 2019 และเขาชนะงานแคนดิเดตทัวร์นาเมนต์ 2021 จึงนำไปสู่การเป็นผู้ท้าชิงแชมป์โลกหมากรุกสากลประจำปี ค.ศ. 2021 แต่พ่ายแพ้ให้กับมังนึส คาลเซิน เขาชนะงานแคนดิเดตทัวร์นาเมนต์อีกครั้งในปี ค.ศ. 2023 แต่เขาพ่ายแพ้อีกครั้งกับติงลี่เหริน เนปอมนียชต์ชิยอยู่ที่อันดับ 5 ในการจัดอันดับหมากรุกสากลประเภทคลาสสิก รองลงมาจากติงลี่เหริน
เอ็มบีซีทีวี

เอ็มบีซีทีวี เป็นช่องฟรีทีวีของเกาหลีใต้และถือเป็นบริษัทเอกชนแห่งแรกในเกาหลีใต้ที่เปิดตัวเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1969 และดำเนินการโดยบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา
ประวัติ.
เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1961 Seoul Private Broadcasting Corporation ได้ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1966 บริษัทได้รับใบอนุญาตจากรัฐบาลและเริ่มออกอากาศทางโทรทัศน์ภาคพื้นดินเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1969 เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1970 MBC Newsdesk เปิดตัวในฐานะรายการข่าวรายการแรกของสถานี อีกหนึ่งปีต่อมา ในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1971 สถานีในภูมิภาคทั้งหมดได้รวมเข้าด้วยกันภายใต้แบรนด์เอ็มบีซี ในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1980 การส่งสัญญาณโทรทัศน์สีเริ่มขึ้นในกรุงโซลเพียงแห่งเดียว ตามด้วยการแพร่ภาพทั่วประเทศในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1981
เอ็มบีซีทีวีพร้อมกับคู่แข่งหลักอย่างเคบีเอสและเอสบีเอสเริ่มออกอากาศเต็มรูปแบบในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2005 และออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมงในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2013 และหยุดออกอากาศในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2017 ณ วันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 2014 รายการข่าวของช่องเริ่มออกอากาศจากอาคารสถานีโทรทัศน์แห่งใหม่ที่ตั้งอยู่ใน Sangam และตั้งแต่วันที่ 1 กันยายนของปีเดียวกันนั้น ช่องได้เริ่มผลิตรายการทั้งหมดในสตูดิโอใหม่
แบงเกิร์ซ

แบงเกิร์ซ  เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 4 ของนักร้องชาวอเมริกัน ไมลีย์ ไซรัส วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2013 โดยอาร์ซีเอเรเคิดส์ เป็นสตูดิโออัลบั้มแรกของเธอตั้งแต่อัลบั้ม "เคนต์มีแทม" (2010) ไซรัสเลือกที่จะเริ่มต้นอาชีพนักดนตรีอีกครั้งแทนที่จะมุ่งเน้นไปที่อาชีพการแสดงตามแผนเดิม ไซรัสเริ่มวางแผนโปรเจ็กต์ในกลางปี ค.ศ. 2012 ดำเนินต่อไปจนถึงปี ค.ศ. 2013 เมื่อเธอเซ็นสัญญากับอาร์ซีเอเรเคิดส์ โดยไซรัสอธิบายว่าเป็น "เดอร์ตีเซาเทิร์นฮิปฮอป" "แบงเกิร์ซ"เป็นตัวแทนผลงานดนตรีที่เปลี่ยนแนวก่อนหน้านี้ของเธอ ซึ่งเธอเริ่มรู้สึก "ตัดการเชื่อมต่อ" ในฐานะผู้อำนวยการสร้าง ไซรัสและไมก์วิลเมดอิตร่วมมือกับผู้ผลิตเพลงฮิปฮอป ได้แก่ ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์, โอเรน โยเอล, รามี ซามีร์ อาฟูนี, ดร.ลู้ก และไมเคิล แมคเฮนรี ความพยายามของพวกเขาส่งผลให้มีเพลงป็อปและอาร์แอนด์บีเป็นหลัก โดยมีเนื้อหาแนวโคลงสั้น ๆ เกี่ยวกับความรักเป็นส่วนใหญ่ ประกอบด้วยนักร้องรับเชิญจากพันธมิตรใหม่หลายคน รวมถึงนักร้องเพลงป็อปบริตนีย์ สเปียส์ และแร็ปเปอร์บิกฌอน, แฟรนช์ มอนทานา, ฟิวเจอร์, ลูดาคริส และเนลลี ไซรัสร่วมประพันธ์ทั้งหมดสิบสองเพลงจากสิบหกเพลง
เมื่อเปิดตัว"แบงเกิร์ซ"ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์เพลง ซึ่งชื่นชมด้านการผลิตโดยรวมและความคิดริเริ่ม เช่นเดียวกับวิวัฒนาการของบุคลิกสาธารณะของไซรัส อัลบั้มนี้เปิดตัวบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐฯ ด้วยยอดขายสัปดาห์แรก 270,000 ชุด ดังนั้นจึงกลายเป็นอัลบั้มอันดับหนึ่งลำดับที่ห้าของไซรัส รวมถึงซาวด์แทร็กก่อนหน้านี้ ที่เธอแสดงเป็นตัวละครของเธอฮันนาห์ มอนทานา เป็นอัลบั้มที่เปิดตัวสัปดาห์สูงสุดอันดับสามของศิลปินหญิงในปี ค.ศ. 2013 รองจากอัลบั้มชื่อตัวเองของบียอนเซ่และ"ปริซึม"ของเคที เพร์รี และต่อมาได้รับการรับรองระดับแพลตตินัมสามรายการจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) หลังจากย้ายหน่วยเทียบเท่าอัลบั้มสามล้านชุด อัลบั้มนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 57 ซึ่งนับเป็นการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีครั้งแรกของไซรัส
"We Can't Stop" เปิดตัวเป็นซิงเกิลนำจาก"แบงเกิร์ซ"เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2013 และขึ้นสูงสุดที่อันดับสองในบิลบอร์ด 100 ของสหรัฐอเมริกา ซิงเกิลที่สอง "Wrecking Ball" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2013 และกลายเป็นซิงเกิลอันดับหนึ่งของไซรัสในสหรัฐอเมริกา มิวสิกวิดีโอประกอบเพลงเป็นวิดีโอที่มียอดการเข้าชมถึง 100 ล้านครั้งเร็วที่สุดบนวีโว จนกระทั่งถูกมิวสิกวิดีโอ "Hello" ของอะเดลแซงหน้าในปี ค.ศ. 2015 มิวสิกวิดีโอ "Wrecking Ball" ยังชนะในสาขา "วิดีโอแห่งปี" ที่งานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ประจำปี ค.ศ. 2014 "Adore You" เปิดตัวเป็นซิงเกิลที่สามจากการบันทึกเพลงเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2013 และได้รับการรับรอง 2×แพลตตินัมในสหรัฐอเมริกา ความพยายามในการประชาสัมพันธ์ของ"แบงเกิร์ซ"ยังคงเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ที่เร้าใจมากขึ้น ความพยายามครั้งแรกเริ่มด้วยการบันทึกเพลงชุดที่ 3 ของเธอ "เคนต์มีแทม" (2010) เธอได้รับความสนใจจากสื่ออย่างกว้างขวางผ่านการแสดงที่เป็นที่ถกเถียงในงานเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ปี ค.ศ. 2013 และต่อมาได้เป็นพิธีกรและแขกรับเชิญในรายการแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ ไซรัสประชาสัมพันธ์อัลบั้มเพิ่มเติมด้วยคอนเสิร์ตที่สี่ของเธอในแบงเกิร์ซทัวร์
รายการเพลง.
เครดิต ดัดแปลงจากบันทึกย่อของ "แบงเกิร์ซ"
หมายเหตุ
Fendlera

Fendlera เป็นสกุลของไม้พุ่มที่อยู่ในวงศ์ Hydrangeaceae หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ fendlerbush ชื่อ fendlerbush ยังใช้กับสกุลที่เกี่ยวข้องและใกล้ชิดกับสกุล "Fendlerella" อีกด้วย
สกุลนี้ได้รับการตั้งชื่อตาม ออกัสตัส เฟนเลอร์ ในปี ค.ศ. 1852