pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โซฟี เอลลิส-เบ็กซ์เตอร์

โซฟี มิเชลล์ เอลลิส-เบ็กซ์เตอร์  เกิดเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1979 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ แนวเพลงของเธอเป็นเพลงผสมผสานของเพลงป็อป, ดิสโก้, นู-ดิสโก้ และดนตรีที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ยุค 80
ในปี 1997 เธอเริ่มเข้าวงการดนตรีด้วยการเป็นสมาชิกวงอินดี้ที่ชื่อ theaudience รับตำแหน่งร้องนำ ต่อมาในปี 2000 เธอร่วมงานกับดีเจชาวอิตาลีที่ชื่อ สปิลเลอร์ ที่เธอร่วมร้องในเพลง "Groovejet (If This Ain't Love)" ติดชาร์ตในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 1 ต่อมาในปี 2001 เธอมีผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุด "Read My Lips" ติดชาร์ตอัลบั้มในสหราชอาณาจักร มีเพลงดัง คือ "Take Me Home" เพลงเก่าของแฌร์ และ "Murder on the Dancefloor" ทั้ง 2 ซิงเกิลติดชาร์ตที่อันดับ 2 และเธอมีผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ชุด "Shoot from the Hip", ออกเมื่อเดือนตุลาคม 2003 มีซิงเกิลอย่างเพลง "Mixed Up World" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 7 และเพลง "I Won't Change You" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 9
ต่อมาในปี 2004 ออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 3 ที่ร่วมทำงานกับ Fred Schneider แห่งวง The B-52s และ Richard Barone (จาก The Bong), Shelly Poole (จาก Alisha's Attic), Cathy Dennis และ Kerin Smith (จาก theaudience) ออกขายเมื่อ 21 พฤษภาคม 2007 ชื่ออัลบั้มว่า Trip the Light Fantastic
ริก แอสต์ลีย์

ริชาร์ด พอล แอสต์ลีย์  เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 ที่ Newton-le-Willows, Lancashire ปัจจุบันคือ Merseyside เป็นนักร้องชาวอังกฤษ นักแต่งเพลง นักดนตรี แอสต์ลีย์แต่งงานกับโปรดิวเซอร์ที่ชื่อ ลี เบาซาเกอร์ มีลูกสาวด้วยกัน 1 คน แอสต์ลีย์มีผลงานเพลงที่มียอดขายมากกว่า 40 ล้านชุดทั่วโลก เขามีผลงานที่เป็นที่รู้จักดีกับซิงเกิลในปี 1987 เพลง "Never Gonna Give You Up" ที่เป็นเพลงฮิตใน 16 ประเทศ
ในปี 2007 แอสต์ลีย์ ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ต เมื่อวิดีโอของเขาเพลง "Never Gonna Give You Up" เป็นกระแสทางอินเทอร์เน็ตที่มีชื่อว่า "ริกโรลลิง" แอสต์ลีย์ยังได้รับการโหวดจากผู้ใช้อินเทอร์เน็ต ว่าเป็น "Best Act Ever" ในงานเอ็มทีวี ยุโรป มิวสิก อวอร์ดส 2008
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์

โอลิเวอร์ ครอมเวลล์  (25 เมษายน ค.ศ. 1599 (ปฏิทินเก่า) - 3 กันยายน ค.ศ. 1658 (ปฏิทินเก่า) เป็นผู้นำทางการทหารและทางการเมืองชาวอังกฤษที่เป็นที่รู้จักกันดีในการเกี่ยวข้องกับเปลี่ยนระบบการปกครองของอังกฤษเป็นแบบสาธารณรัฐในฐานะ “เจ้าผู้อารักขา” (Lord Protector) แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ครอมเวลล์เป็นแม่ทัพคนหนึ่งของกองทัพตัวแบบใหม่ (New Model Army) ผู้ได้รับชัยชนะต่อกองทัพของ ฝ่ายกษัตริย์นิยม (Cavalier) ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ หลังจากปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 แล้ว ครอมเวลล์ก็มีอิทธิพลต่อเครือจักรภพแห่งอังกฤษ อยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้นในขณะเดียวกับที่ได้รับชัยชนะในการปราบปรามสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และปกครองในฐานะ “เจ้าผู้อารักขา” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658
ประวัติ.
ครอมเวลล์เป็นบุตรของชนชั้นผู้ดีชั้นกลางและไม่ได้เป็นที่รู้จักจนเมื่ออายุได้ 40 ปี และได้ใช้ชีวิตอย่างเกษตรกรผู้มีอันจะกินจนกระทั่งมามีฐานะดีขึ้นบ้างเมื่อได้รับเงินมรดกจากลุง ในช่วงนั้นครอมเวลล์ก็เปลี่ยนศาสนาและมายึดแนวชีวิตแบบเพียวริตันเป็นหลัก ครอมเวลล์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในแขวงเคมบริดจ์ในสมัยรัฐสภาสั้น (ค.ศ. 1640) และ รัฐสภายาว ระหว่างปี ค.ศ. 1640 ถึงปี ค.ศ. 1649 ต่อมาก็เข้าร่วมสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทางฝ่ายรัฐสภา (Roundheads) 
ครอมเวลล์เป็นนายทหารที่มีสมรรถภาพที่ได้รับสมญาว่า “Ironsides” และได้เลื่อนจากการควบคุมกองทหารกองเดียวไปจนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพอังกฤษ ครอมเวลล์เป็นคนที่สามที่ลงนามในการสั่งปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภารัมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1653 และได้รับเลือกจากรัฐสภาให้เป็นผู้นำทัพในการรบในไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1650 หลังจากนั้นครอมเวลล์ก็นำการต่อสู้ในสกอตแลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1650 ถึงปี ค.ศ. 1651 เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1653 ครอมเวลล์ก็บังคับยุบรัฐสภารัมพ์โดยใช้กำลังและก่อตั้ง “รัฐสภาแบร์โบน” (Barebones Parliament) อยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนที่ได้รับเลือกให้เป็น “เจ้าผู้อารักขา” แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658 ร่างของครอมเวลล์ถูกฝังไว้ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์แต่เมื่อฝ่ายฟื้นฟูราชวงศ์ได้อำนาจคืนในปี ค.ศ. 1660 ร่างของครอมเวลล์ก็ถูกขุดขึ้นมาประจานโดยการแขวนด้วยโซ่และตัดหัว
กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ

แอลจีบีที  เป็นอักษรย่อที่มาจากคำว่า เลสเบียน , เกย์ , ไบเซ็กชวล  และ ทรานส์เจนเดอร์  ปรากฏการใช้มาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1990 และเป็นการดัดแปลงมาจากอักษรย่อ แอลจีบี (<dfn >LGB</dfn>) ที่ซึ่งนำมาใช้ทดแทนคำว่า "เกย์" เพื่อสื่อถึงชุมชนแอลจีบีทีในมุมกว้างขึ้น เริ่มตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1980 ทั้งอักษรย่อ "แอลจีบีที" และรูปแบบอื่น ๆ ใช้เป็นคำกว้าง ๆ เพื่อสื่อถึงเพศวิถีและอัตลักษณ์ทางเพศของบุคคล ในภาษาไทยอาจเรียกว่ากลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
แอลจีบีทีอาจหมายถึงบุคคลที่ไม่ได้รักต่างเพศ หรือไม่เป็นเพศซิส มากกว่าที่จะหมายถึงเฉพาะกลุ่มเลสเบียน เกย์ ไบเซ็กชวล และทรานส์เจนเดอร์ โดยเฉพาะ เพื่อให้เป็นการครอบคลุมกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายมากขึ้น จึงนิยมใช้อักษรย่อ แอลจีบีทีคิว  ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมกว่า โดยการเพิ่มอักษร "คิว" ("Q") เพื่อสื่อถึงบุคคลที่นิยามตนเองว่าเป็นเควียร์  หรือ เควชชันนิง (ยังไม่ชัดเจน) บางทีมีการเพิ่มกลุ่มอินเตอร์เซ็กซ์  เข้าไป เป็นอักษรย่อ แอลจีบีทีไอ  และบางครั้งพบนำทั้งสองรูปแบบมารวมกันเป็น แอลจีบีทีไอคิว  นอกจากนี้ยังปรากฏอักษรย่อในรูป แอลจีบีที+  เพื่อรวมสเปกตรัมของเพศวิถีและอัตลักษณ์ทางเพศอันหลากหลายของมนุษย์ทั้งหมด รูปแบบอื่น ๆ ที่พบไม่บ่อย เช่น แอลจีบีทีคิวไอเอ+  โดยอักษร "เอ" ("A") มาจาก "อะเซ็กชวล" , "อะโรแมนติก"  หรือ "อะเจนเดอร์"  ส่วนตัวย่อรูปแบบอื่น ๆ ซึ่งในบางรูปแบบมีความยาวมากกว่าสองเท่าของ "แอลจีบีที" ก่อให้การวิพากษ์วิจารณ์ขึ้น และการตีความว่าตัวย่อนี้เป็นการหมายถึงชุมชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นเฉพาะก็ยังคงเป็นที่ถกเถียงอยู่
เกย์ดาร์

เกย์ดาร์  เป็นคำประสม ของคำว่า เกย์ (gay) ประสมกับ เรดาร์ (radar) และมีความหมายถึงความสามารถในการหยั่งรู้ ประเมินเรื่องรสนิยมทางเพศ (Sexual Orientation) แยกแยะ เกย์, ไบเซ็กชวล หรือรักต่างเพศ การทำงานของเกย์ดาร์ขึ้นอยู่กับข้อมูลความรู้สึกทางท่าทาง และการหยั่งรู้โดยอัชฌัตติกญาณ รวมถึงการตอบสนองในพฤติกรรมทางสังคมและกิริยาท่าทาง ตัวอย่างเช่น กิริยาตอบรับที่มีลีลาสีสัน, อาชีพ และความเจ้าสำอาง เป็นต้น
แนวคิดเรื่องเกย์ดาร์ มีความซับซ้อนโดยเกย์ที่ไม่แสดงทีท่าทั่วไปของเกย์ อย่างเช่น ผู้ชายเมโทรเซ็กชวล ที่มีลักษณะอารมณ์สุนทรีย์มาก มีนิสัยที่สนใจภาพลักษณ์ตัวเอง ซึ่งใกล้เคียงกับเกย์คนเมืองที่ชอบแต่งตัวตามแฟชั่น ข่าวเอบีซี รายการ "20/20" รายงานว่า เกย์ดาร์ อาจจะทำงานได้ดีกว่าในกลุ่มเกย์และคนที่มักสังเกตเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศผู้อื่น เพราะพวกเขามักจะขวนขวาย อยากรู้ว่าคนคนนั้นเป็นเกย์หรือเปล่า
การศึกษาทางวิทยาศาสตร์.
จากการศึกษาโดย Philadelphia's Monell Chemical Senses Center ตีพิมพ์ใน Journal of Psychological Science รายงานว่า เกย์ผู้ชายมีบางส่วนที่สามารถจับ ค้นหากลิ่นของเกย์อื่นได้อยู่แล้ว"
ในการศึกษาของ Nalini Ambady ที่ตีพิมพ์ในปี 1999 แสดงให้เห็นว่า โฮโมเซ็กชวลสามารถแยกแยะความถูกต้องในรสนิยมทางเพศแม้จากในวิดีโอเงียบและภาพถ่ายได้ดีกว่า คนรักต่างเพศ หลังจากนั้นวิลเลียม ลี อดัมส์ ลูกศิษย์ของ Ambady ศึกษาต่อ ในปี 2004 โดยมุ่งเน้นไปที่หน้าตา จุดสำคัญของการมีปฏิสัมพันธ์ด้านสังคม
เจ้าผู้อารักขา

เจ้าผู้อารักขา  เป็นตำแหน่งเฉพาะที่ใช้ในอังกฤษในฐานะผู้นำของประเทศซึ่งใช้ได้สองความหมายในช่วงเวลาในประวัติศาสตร์สองสมัย
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์.
ตำแหน่ง “เจ้าผู้อารักขา” เดิมใช้สำหรับเจ้านายหรือขุนนางคนใดคนหนึ่งที่ได้รับอำนาจให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ซึ่งมิใช่ตำแหน่งสำหรับคณะบุคคลที่มีหน้าที่เป็นคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (Regency council) ขณะที่พระมหากษัตริย์ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าที่จะทรงปกครองด้วยพระองค์เองได้ 
เจ้าผู้อารักขาอังกฤษคนสำคัญ เช่น
เจ้าผู้อารักขาสกอตแลนด์คนสำคัญ เช่น
สมัยเครือจักรภพแห่งอังกฤษ.
ตำแหน่ง เจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เป็นตำแหน่งประมุขแห่งรัฐระหว่างสมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ (English Interregnum) ซึ่งตามมาจากสมัยการปกครองอยู่ชั่วระยะหนึ่งของเครือจักรภพแห่งอังกฤษ ภายใต้ “สภาแห่งรัฐ” ผู้ที่ดำรงตำแหน่งคนแรกคือโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ที่ดำรงตำแหน่งระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1653 จนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1658 และต่อมาโดยริชาร์ด ครอมเวลล์ บุตรชาย ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1658 จนถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1659 ซึ่งเป็นสมัยที่เรียกว่ายุครัฐในอารักขา (The Protectorate) เอกสาร "ตราสารการปกครอง" (รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐ) ยังระบุไว้ด้วยว่า—
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์, ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ จักเป็น, และด้วยคำประกาศในเอกสารฉบับนี้, เจ้าผู้อารักขาแห่งเครือจักรภพแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์,และดินแดนใต้อาณัติ นับแต่บัดนี้ จนกว่าชีวิตจะหาไม่
รัฐธรรมนูญฉบับที่มาแทนที่ในปี ค.ศ. 1657, "ฎีกาและคำแนะนำอันนอบน้อม", ให้อำนาจเจ้าผู้อารักขาในการเลือกผู้สืบทอดได้. ครอมเวลล์จึงเลือก ริชาร์ด บุตรชายคนโตสุดที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้ซึ่งไม่มีประสบการณ์ในแวดวงการเมืองเลย เป็นผู้สืบทอด. นี้เป็นวิธีการเลือกผู้นำโดยไม่มีการลงคะแนนใดๆ และยังคล้ายคลึงกับการสืบสันติวงศ์ ในทางพฤตินัย
และยังมีการประดิษฐ์ธรรมเนียมยศอย่างกษัตริย์ ("โดยพระคุณของพระเจ้า และ สาธารณรัฐ
เจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์") และจารีตแบบระบอบกษัตริย์ เช่น การแต่งตั้งอัศวิน.
ครอมเวลล์ผู้บุตร, ผู้สืบทอดตําแหน่งต่อจากบิดาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1658, ดำรงตำแหน่งอยู่เพียงแปดเดือน ก่อนที่จะลาออกจากตําแหน่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1659
ตามมาด้วยการก่อตั้งสภาแห่งรัฐ ขึ้นมาอีกครั้ง และจบลงด้วยการ การฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ โดยรัฐสภาอัญเชิญ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ให้กลับมาครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33

การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนส์คัพ ครั้งที่ 33 ประจำปี พ.ศ. 2552 จัดขึ้นโดยสโมสรฟุตบอลชลบุรีได้เป็นเจ้าภาพ จัดแข่งขันระหว่างวันที่ 1 - 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 โดยในการแข่งขันครั้งนี้ มี 21 ทีมสโมสรจากประเทศไทย และ 2 ทีมสโมสรจากประเทศเกาหลีใต้เข้าร่วมการแข่งขัน การแข่งขันรอบคัดเลือกทำการแข่งขันใน 5 สนามกีฬาใน 4 จังหวัดและแข่งขันรอบสุดท้ายที่ สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยทีมชนะเลิศจะได้ครองถ้วยพระราชทานเป็นเวลา 1 ปี พร้อมเงินรางวัล 300,000 บาท รองชนะเลิศ 150,000 บาท อันดับ 3 รับเงินรางวัล 100,000 บาท
การแข่งขันรอบคัดเลือก.
"ดูเพิ่มเติม ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33 รอบคัดเลือก"
รอบแบ่งกลุ่ม.
กลุ่ม บี.
กลุ่ม บี มีสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม ซี.
กลุ่ม ซี มีสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม ดี.
กลุ่ม ดี มีสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม อี.
กลุ่ม อี มีสโมสรฟุตบอลฮากกา เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน โดยใช้ผู้เล่นของศรีราชา เอฟซี
การแข่งขันรอบสุดท้าย.
ในการแข่งขันรอบสุดท้ายจะจัดขึ้นที่สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยจะมี 8 สโมสรเข้าร่วมได้แก่ 5 สโมสรจากรอบคัดเลือก 2 สโมสรรับเชิญจากประเทศเกาหลีใต้
และสโมสรฟุตบอลชลบุรี เจ้าภาพการแข่งขันในครั้งนี้
รอบแพ้คัดออก.
ผลการแข่งขัน.
รอบรองชนะเลิศ
รอบชิงชนะเลิศ
รางวัลยอดเยี่ยม.
นักเตะยอดเยี่ยม ควีนส์สตาร์.
ผู้รักษาประตู: แช อิม คิว (ฮาเลลูยา)
กองหลัง: จู ฮอน โอ (ฮาเลลูยา), อกัสซู, ชลากร สงวนดี (บีอีซี เทโรศาสน), ณัฐพงษ์ สมณะ (ชลบุรี) 
กองกลาง: อาทิตย์ สุนทรพิธ (ชลบุรี), พิชิต ใจบุญ (บีอีซี เทโรศาสน), สมภพ นิลวงศ์ (พัทยา ยูไนเต็ด) 
กองหน้า: คัง แต ซอง (ฮาเลลูยา), สมชาย สิงห์มณี (พัทยา ยูไนเต็ด), แอนเดอร์สัน (ชลบุรี)
เปตรึส คริสตึส

เปตรึส คริสตึส (ราว ค.ศ. 1410/ค.ศ. 1420 - ราว ค.ศ. 1475/ค.ศ. 1476) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมันในหัวข้อที่เกี่ยวกับศิลปะคริสเตียนและการเขียนภาพเหมือน
เปตรึส คริสตึสเกิดเมื่อราวระหว่างปีค.ศ. 1410-ค.ศ. 1420 ที่เมืองบาร์เลอ-แฮร์โตค (Baarle-Hertog) ใกล้กับแอนต์เวิร์ปในประเทศเบลเยียมปัจจุบัน คริสตึสทำงานส่วนใหญ่ที่บรูชตั้งแต่ปี ค.ศ. 1444 เป็นที่เชื่อกันมานานแล้วว่าคริสตึสเป็นลูกศิษย์และทำงานต่อจากยัน ฟัน ไอก์ งานบางชิ้นก็สับสนกันว่าเป็นงานของฟัน ไอก์ เมื่อฟัน ไอก์เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1441 คริสตึสก็รับช่วงทำโรงฝึกงานต่อและซื้อสัญชาติในปี ค.ศ. 1444 สามปีหลังจากที่ฟัน ไอก์เสียชีวิต อันที่จริงแล้วคริสตึสก็ควรจะได้สัญชาติหลังจากที่ทำงานในโรงฝึกงานของฟัน ไอก์ มาได้หนึ่งปีและหนึ่งวันตามธรรมเนียม หรืออาจจะว่าได้ว่าแม้ว่าจะเป็นผู้รับช่วงต่อในการเขียนภาพแบบบรูช แต่ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นลูกศิษย์ และอันที่จริงแล้วจากการค้นคว้าเมื่อไม่นานมานี้พบว่าคริสตึสเป็นจิตรกรอิสระที่มีผลงานที่แสดงว่ามีอิทธิพลจากศิลปินหลายคนรวมทั้งดีร์ก เบาตส์, โรเบิร์ต กัมปิน และโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน
พระรามสัมพุทธเจ้า

พระรามะสัมมาสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ กล่าวถึงว่า หลังจากที่หมดยุคศาสนาของ พระศรีอาริยเมตไตรยสัมมาสัมพุทธเจ้า แผ่นดินถูกทำลาย และได้เกิดแผ่นดินใหม่จนนับไม่ถ้วนแล้ว
จนถึงแผ่นดินใหม่เรียกว่า มัณฑกัปป์มีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามะสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์นั้นต้องบำเพ็ญบารมี อย่างยิ่งยวด โดยพระรามะสัมพุทธเจ้า พระองค์นี้ ครั้งหนึ่งย้อนกลับไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระองค์เกิดในตระกูลพราหมณ์ ชื่อว่า นารทมาณพ วันหนึ่งได้พบกับ พระกัสสปะพุทธเจ้า เกิดความยินดี เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงทำการสักการบูชาด้วยการใช้ผ้า 2 ผืนชุบน้ำมันพันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทั้ง 2 ข้าง และจุดไฟ ถวายเป็นพุทธบูชาแด่องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถึงเวลาเช้ามืด ครั้นนารทมาณพดับจิตแล้วได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตและจุดที่ทำการเผาร่างกายนั้นบังเกิดดอกบัวผุดขึ้น ครั้งนั้น พระกัสสปะพุทธเจ้า จึงตรัสพยากรณ์ว่า มาณพนี้จะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในมัณฑกัปป์นี้
ด้วยอานิสงส์ที่บูชาร่างกายเป็นปรมัตถบารมีนี้จึงทำให้พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอกและมีพระชนมายุ 9 หมื่นปี
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า

อนาคตวงศ์ระบุว่า พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า  เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตถัดจากพระรามสัมพุทธเจ้า 
หลังสิ้นศาสนาของพระศรีอริยเมตไตรยแล้ว แผ่นดินถูกทำลาย เกิดสุญกัปยาวนานถึงหนึ่งอสงไขย จากนั้นจะมีมัณฑกัปซึ่งมีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้านี้ก็คือพระเจ้าปเสนทิโกศลนั่นเอง โดยย้อนกลับไปในภัทรกัปนี้ในสมัยของพระโกนาคมนพุทธเจ้า พระเจ้าปเสนทิโกศล ได้เกิดเป็นมาณพชื่อว่า สุททมาณพ มีอาชีพขายดอกบัว โดยเก็บดอกบัวมาขายวันละ 2 ดอก 
เช้าวันหนึ่ง สุททมาณพก็ทำการเก็บดอกบัว 2 ดอกมาขายตามปกติ พระโกนาคมพุทธเจ้าทรงบิณฑบาต ก็ทรงทราบด้วยพระญาณอันไม่มีเครื่องกั้นว่า มาณพหนุ่มคนนี้เป็น วงศ์แห่งพุทธเจ้า จึงทรงแย้มพระโอษฐ์ มาณพหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็แปลกใจ จึงทูลถามว่า พระองค์ทอดพระเนตรและแย้มพระโอษฐ์เพราะเหตุใด พระโกนาคมพุทธเจ้า จึงตรัสว่าตัวท่านนี่แหละคือน้องของเราตถาคต มาณพหนุ่มได้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้น ทูลถามว่า ข้าพระเจ้า เป็นน้องของท่านแต่เมื่อใด พระโกนาคมพุทธเจ้าจึงได้พยากรณ์ว่า ในมัณฑกัปป์หนึ่งท่านจะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตกาล พระนามว่าพระธรรมราชา 
เมื่อสุททมาณพได้ยินเช่นนั้นจึงเกิดความปีติยินดี ได้ถวายดอกบัว 2 ดอกนั้นด้วยความเคารพ พระโกนาคมพุทธเจ้าได้แสดงพุทธปาฏิหาริย์ขึ้นนั่งบนดอกบัว ด้วยมาณพกลัวพระพุทธองค์ร้อน จึงได้ทำที่บังแดดด้วยผ้า 2 ผืนและไม้อ้อ 4 ลำ และได้ตั้งจิตอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยพระพุทธองค์ได้ทรงนั่งอยู่บนดอกบัวนี้จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
อานิสงค์การถวายดอกบัวนี้ เมื่อพระธรรมราชาสัมมาสัมพุทธเจ้าดำเนินไปทางใดจะมีดอกบัวเท่าจักรรถผุดขึ้นจากพื้นดินรองรับเสมอ และทุกอิริยาบถของพระองค์จะมีห้องแก้ว 7 ประการเพื่อบังแดดและน้ำค้างด้วยผลทานที่ท่านถวายผ้าบังแดดนั้นเอง
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้ามีพระชนมายุ 5 หมื่นปี
หอยปากเป็ด

หอยปากเป็ด หรือ หอยราก หรือ หอยตะเกียง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lingula anatina") เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่อยู่ในไฟลัมแบรคิโอโพดา (Brachiopoda) ซึ่งไม่ใช่สัตว์จำพวกหอย (Mollusca) แต่มีเปลือก 2 ฝาลักษณะคล้ายคลึงกับหอยกาบคู่ เปลือกมีสีเขียวอมน้ำตาลคล้ายหอยแมลงภู่ พบอาศัยฝังตัวอยู่ในบริเวณชายฝั่งทะเลที่เป็นทรายปนเลน โดยใช้ส่วนอวัยวะที่เรียกว่ารากเป็นท่อนเอ็นยาวคล้ายหางช่วยในการเคลื่อนที่ฝังตัวลงในพื้นทราย อาศัยตามพื้นท้องทะเลชายฝั่งตื้น ๆ ที่เป็นโคลนแข็งหรือโคลนเลน กินอาหารจำพวกไดอะตอม, แพลงตอนพืช และแพลงตอนสัตว์บางชนิด สามารถใช้ปรุงเป็นอาหารได้
ความสงบเรียบร้อยของประชาชน

ความสงบเรียบร้อยของประชาชน  เป็นศัพท์ทางวิชาการ หมายถึง ภาวะความเป็นอยู่ของประชาชนที่อยู่ร่วมกันในสังคม โดยมีความปลอดภัยในชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สิน และในการดำเนินชีวิตโดยปรกติสุข
ศีลธรรมอันดีของประชาชน

ศีลธรรมอันดีของประชาชน /สีนทำ-/  หมายถึง มาตรฐานทางศีลธรรมและจริยธรรมซึ่งนิยมกันอยู่ในสังคมหนึ่ง ๆ ไม่ว่าจะโดยความนับถือเช่นจารีตประเพณีทั่ว ๆ ไป เรียกว่าเป็น "แรงกดดันจากสังคม"  หรือโดยการบังคับใช้ผ่านกฎหมายหรือผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย เรียก "แรงกดดันจากบ้านเมือง"  ทั้งนี้ เพื่อเป็นปทัสถานหรือแนวที่สมาชิกในสังคมพึงปฏิบัติต่อสังคมนั้น ๆ รัฐที่ปกครองโดยใช้แนวคิด "เทวาธิปไตย" เช่น ไทย มักสั่งสอนประชาชนให้เห็นว่าศีลธรรมอันดีนั้นมีค่าเสมอคำสอนทางศาสนา และทั้งสองสิ่งก็มีค่าบังคับเช่นเป็นกฎหมาย
โดยทั่วไปมักเข้าใจกันว่า "ศีลธรรมอันดีของประชาชน" เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเหมาะสมทางเพศมากกว่า เช่น เรื่องโสเภณี ความฝักใฝ่เพศเดียวกัน ความเหมาะสมในการแต่งกาย ความโป๊เปลือยหรือเรื่องเร้ากามารมณ์ การท้องก่อนแต่ง และการปกป้องเด็ก เป็นต้น ถือว่าเป็นเหตุผลหลักสำหรับการควบคุมพฤติการณ์ในสังคม และมักนำไปสู่การรณรงค์ต่อต้านผู้ไม่เคารพนับถือพระเจ้าหรืออะไรก็ตามที่มักเคารพนับถือกันอย่างพระเจ้า เช่น กษัตริย์ ราชวงศ์ ฯลฯ ซึ่งนับเป็นคนละฝ่ายกับ "เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น" ทีเดียว
อันที่จริงแล้ว ความไม่เหมาะสมทั้งหลายต้องนับว่าเป็นสิ่งที่ขัดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชนทั้งนั้น ขึ้นกับว่าสังคมนั้นมองว่าอะไรคือความไม่เหมาะสม แต่แน่นอนว่าในการมองของคนทั้งโลก ความฉ้อฉลทางการเมือง การกล่าววาจาโป้ปดต่อสาธารณะ และความเสื่อมเสียทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการเมืองระดับท้องถิ่นหรือระดับชาติ ก็นับว่าเป็นความไม่เหมาะสมเช่นกันทั้งนั้น ความแตกต่างทางการมองสังคมของแต่ละสังคมนั้น เป็นต้นว่า บางสังคมก็มองว่าการที่ผู้นำประเทศมีพฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม เช่น มีภริยาหลายคน หรือไม่จดทะเบียนสมรส เป็นความไม่เหมาะสม ในขณะที่บางสังคมก็มองว่าเป็นเรื่องส่วนตัว จุดนี้เรียกว่าเป็นช่องสีเทาระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม เพราะเรื่องส่วนตัวของบุคคลบางคนก็อยู่ในความสนใจเป็นอันมากของประชาคม
แน่นอนว่าภายในกรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชน การพนันและการขันต่อย่อมถูกควบคุมตามปรกติ บ่อนการพนันถูกมองว่าเป็นภัยยิ่งกว่าสลากกินแบ่งหรือการพนันฟุตบอลทั้งที่สองอย่างหลังมีแพร่หลายดาษดื่น นอกจากนี้ ในบางสังคม การร่ำสุรายาเมาในที่สาธารณะและการทำแท้งยังเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ มีการออกกฎหมายควบคุมพฤติกรรมเช่นว่าด้วยโดยเหตุผลเพื่อพิทักษ์ธำรงศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งว่ากันตามประวัติศาสตร์แล้ว กฎหมายดังกล่าวที่มามาทุกยุคทุกสมัยก็ตั้งอยู่บนเหตุผลเดียวกัน ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะมีกฎหมายอนุญาตให้ทำแท้งอย่างถูกต้องก็ตาม คนก็ยังมองว่าเป็นบาปเป็นความไม่เหมาะสม
กรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชนนั้นมีความเปลี่ยนแปลงไปทุกยุคทุกสมัย บางทีก็เปิดกว้างขึ้น และบางทีก็หดแคบลงมาก เช่น เมื่อก่อนนี้การรับประทานอาหารบนถนนที่เรียกว่า "เดินไปกินไป" หรือการที่ผู้หญิงสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ จะถูกประณามหยามเหยียดอย่างที่สุด แต่ปัจจุบันสังคมเปิดกว้างขึ้น หรือบางกลุ่มแนวคิดอาจเรียกว่าสังคม "หน้าทน" มากขึ้นก็ว่าได้
เรย์ ชาลส์

เรย์ ชาลส์ โรบินสัน ซีเจียร์  (23 กันยายน ค.ศ. 1930 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 2004) เป็นนักเปียโน นักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ที่เป็นผู้ทำให้เพลงริธึมแอนด์บลูส์ เป็นรูป เป็นร่าง เขานำจิตวิญญาของเพลงคันทรีเข้ากับป็อปสแตนดาร์ด ผ่านการบันทึกเสียงสมัยใหม่ เขายังนำเพลง "America the Beautiful" มาทำใหม่ จน เอ็ด แบรดลีย์ แห่งรายการ "60 Minutes" เรียกว่า "เป็นเวอร์ชันของเพลงธีมเพลงชาติ ที่คลาสสิก ที่จะมีคนร้องมันได้" แฟรงก์ ซินาตรา เรียกเขาว่า "อัจฉริยะตัวจริงของวงการเพลง"
ในปี 2004 "นิตยสารโรลลิงสโตน" จัดอันดับชาร์ลสอยู่ที่อันดับ 10 ของศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล และเขายังได้รับการโหวดให้เป็นอันดับ 2 ของการจัดอันดับในเดือนพฤศจิกายน 2008 ในหัวข้อ 100 นักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
บัสตา ไรมส์

บัสตา ไรมส์  หรือมีชื่อจริงว่า เทรเวอร์ สมิธ จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักแต่ง เขามีรกรากอยู่ที่จาเมก้า ชื่อของเขาตั้งโดย ชัก ดี จากวงพับบลิกเอนิมี ตั้งขึ้นจากอดีตผู้เล่นเอ็นเอฟแอล ตำแหน่ง wide receiver (จอร์จ "บัสเตอร์" ไรมส์) หลังจากเห็นการแสดงของเขา บัสตา ไรมส์เป็นสมาชิกวง Leaders of the New School ออกผลงานอัลบั้ม 2 ชุด ร่วมกับวง ก่อนที่วงจะแตกไปในปี 1996 เขามีผลงานเดี่ยวมีซิงเกิลฮิตอย่าง "Woo Hah!! Got You All in Check"
สุจินต์ จินายน

ศาสตราจารย์ สุจินต์ จินายน (เกิด 12 เมษายน พ.ศ. 2478) ศาสตราจารย์สาขาพันธุศาสตร์ และการปรับปรุงพันธุ์พืช ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติของสำนักงานการวิจัยแห่งชาติ สาขาเกษตรศาสตร์ และชีววิทยา เมื่อปี พ.ศ. 2533 เคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อปี พ.ศ. 2536 - 2544 (2 วาระ) และในปี พ.ศ. 2552 - 2560 (2 วาระ) และเป็นผู้สร้างข้าวโพดลูกผสมสุวรรณ 1
ประวัติ.
ศาสตราจารย์ สุจินต์ จินายน หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2478 ณ แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรในครอบครัวทหารอากาศ ได้รับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัฒนสินวิทยาลัย จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ต่อมาได้เกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น จึงต้องอพยพหนีภัยไปอยู่ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ จึงเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอหล่มสัก จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากนั้นได้ย้ายกลับมายังกรุงเทพมหานคร และเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
ในปี พ.ศ. 2496 เมื่อเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 แล้ว ได้สอบเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่เรียนได้เพียง 2 ปี ก็สอบชิงทุนไปเรียนต่อทางด้านพันธุศาสตร์พืช (Plant genetics) ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ (University of California at Berkeley) สหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษาปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Science, B.S.) เมื่อปี พ.ศ. 2501 จากนั้นจึงไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโททางด้านพันธุศาสตร์ (Genetics) ที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต (Iowa State University) จนสำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (Master of Science, M.S.) เมื่อปี พ.ศ. 2503 และกลับมารับราชการที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2504 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2506 ได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ (Rockefeller Foundation) ไปศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตตอีกครั้งหนึ่ง ในสาขาการปรับปรุงพันธุ์พืช (Plant Breeding) และสำเร็จการศึกษาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (Doctor of Philosophy, Ph.D.) ในปี พ.ศ. 2509
ปัจจุบันสมรสกับสิริวรรณ จินายน มีบุตรชาย 1 คน
ประสบการณ์การทำงาน.
หลังสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ได้บรรจุเข้ารับราชการในตำแหน่งอาจารย์ ภาควิชาพืชศาสตร์ คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2504 และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งต่างๆ ดังต่อไปนี้
ปัจจุบัน ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน ดำรงตำแหน่งหน้าที่พิเศษต่างๆ อาทิ นายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน และมหาวิทยาลัยทักษิณ 
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รวมทั้งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากต่างประเทศดังต่อไปนี้
ต่างประเทศ.
 <id>155194</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Country data France" />
 <revision>
 <id>1018478</id>
 <timestamp>2008-03-26T12:46:18Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Lerdsuwa</username>
 <id>436</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>1018478</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จักรพรรดินีญี่ปุ่น

จักรพรรดินีญี่ปุ่น คือพระอิสริยยศของอิสตรีผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น (; โรมาจิ: "josei tennō") และอาจหมายถึงจักรพรรดินีอัครมเหสีในจักรพรรดิญี่ปุ่น (; โรมาจิ: "kōgō") โดยจักรพรรดินีอัครมเหสีในรัชกาลปัจจุบันคือจักรพรรดินีมาซาโกะในจักรพรรดินารูฮิโตะ
จักรพรรดินีผู้ครองราชย์.
ตามประวัติศาสตร์ ญี่ปุ่นเคยมีจักรพรรดินีขึ้นเสวยราชสมบัติแปดพระองค์ (หากนับจักรพรรดินีจิงงุ จะมีทั้งหมดเก้าพระองค์ ในจำนวนนี้มีสองพระองค์ครองราชย์สองครั้ง) ซึ่งทั้งหมดจะถูกคัดเลือกมาจากผู้ที่สืบสันดานจากพระราชวงศ์เมื่อนับจากฝ่ายบิดา ทั้งนี้นักวิชาการบางส่วนมองว่าการครองราชย์ของจักรพรรดินีของญี่ปุ่นนั้นเป็นการครองราชย์อย่างชั่วคราวเท่านั้น และสงวนพระราชบัลลังก์เอาไว้เฉพาะแก่เจ้านายบุรุษเพศเท่านั้น ครั้นหลายศตวรรษต่อมาได้มีกฎมณเฑียรบาล พ.ศ. 2432 ซึ่งออกมาพร้อมกับรัฐธรรมนูญเมจิระบุว่ามิให้เจ้านายเพศหญิงขึ้นครองราชสมบัติ แม้จะเคยมีความพยายามที่แก้ไขกฎมณเฑียรบาลเพื่อปูทางให้เจ้านายที่เป็นหญิงขึ้นเสวยราชย์ แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ
จักรพรรดินีอัครมเหสี.
แต่เดิมตำแหน่งพระชายาในองค์จักรพรรดิญี่ปุ่นจะถูกเรียกว่าเจ้าหญิง เช่น เจ้าหญิงอิวะพระชายาในจักรพรรดินิมเมียว จนกระทั่งในรัชกาลจักรพรรดิโชมุได้สถาปนาพระอัครมเหสีคือโคเมียวผู้มาจากตระกูลฟูจิวาระเป็น โคโง (; โรมาจิ: "kōgō") พระองค์แรก แต่เดิมจะแบ่งพระอิสริยยศไว้ได้แก่ ชูงู (; โรมาจิ: "chūgū") สำหรับพระชายา, โคโง (; โรมาจิ: "kōgō") หรือ โคไตโง (; โรมาจิ: "Kōtaigō") สำหรับพระราชชนนีหรือจักรพรรดินีวิธวา และ ไทโคไตโง (; โรมาจิ: "Tai-Kōtaigō") สำหรับพระอัยยิกาเจ้า กระทั่งกลางยุคเฮอัง มีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาเพียงพระองค์เดียว เรียกว่าชูงู ครั้นในรัชสมัยจักรพรรดิอิจิโจมีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาสองพระองค์ องค์แรกเรียกโคโงอีกองค์เรียกชูงู มีกรณีหนึ่งในรัชกาลจักรพรรดิโฮริกาวะ ได้สถาปนาเจ้าหญิงยะซุโกะหรือเทชิพระวิมาดา (พระมารดาเลี้ยง) ขึ้นเป็นโคโง
ความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์

ความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ เป็นความขัดแย้งทางการเมืองและทหารระหว่างรัฐอิสราเอลและชาวปาเลสไตน์ ที่มีรากฐานเริ่มเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และรุนแรงขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีจุดเปลี่ยนสำคัญหลังการสิ้นสุดอาณัติปาเลสไตน์ของสหราชอาณาจักร และการก่อตั้งรัฐอิสราเอลในปี พ.ศ. 2491 รวมถึงสงครามหกวันในปี พ.ศ. 2510 ที่อิสราเอลยึดครองเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา
ประเด็นสำคัญ.
ความขัดแย้งนี้ครอบคลุมประเด็นต่าง ๆ เช่น เขตแดน ความมั่นคง สิทธิน้ำ การควบคุมเยรูซาเล็ม การตั้งถิ่นฐานของอิสราเอล และสิทธิในการกลับมาตุภูมิของผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์
แม้มีข้อเสนอทางออกแบบสองรัฐ ("two-state solution") เพื่อสถาปนารัฐปาเลสไตน์อิสระเคียงข้างรัฐอิสราเอล แต่ผลสำรวจในปี พ.ศ. 2566 พบว่ามีชาวอิสราเอลเพียง 21% และชาวปาเลสไตน์ 39% เท่านั้นที่เห็นด้วยกับแนวทางนี้
สถานการณ์ปัจจุบัน.
ตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ความรุนแรงระหว่างอิสราเอลและฮามาสในฉนวนกาซาปะทุขึ้นรุนแรงที่สุดในรอบหลายสิบปี โดยมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,000 รายฝั่งอิสราเอล และนับหมื่นรายฝั่งปาเลสไตน์ รวมถึงวิกฤตด้านมนุษยธรรมที่รุนแรงในกาซา
ความท้าทายและอนาคต.
แม้อิสราเอลเคยบรรลุข้อตกลงสันติภาพกับอียิปต์และจอร์แดน แต่อิสราเอลและปาเลสไตน์ยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงขั้นสุดท้ายได้ ความไม่ไว้วางใจระหว่างสองฝ่ายยังคงลึกซึ้ง โดยเฉพาะประเด็นสถานะของเยรูซาเล็ม นิคมอิสราเอล และสิทธิการกลับถิ่นฐานของผู้ลี้ภัย
ในสังคมอิสราเอลและปาเลสไตน์ ความขัดแย้งนี้ก่อให้เกิดมุมมองและความคิดเห็นหลากหลาย ซึ่งไม่เพียงแบ่งแยกระหว่างสองฝ่าย แต่ยังรวมถึงภายในแต่ละฝ่ายด้วย
พระทรมานของพระเยซู

พระทรมานของพระเยซู  เป็นศัพท์ทางเทววิทยาคริสเตียนที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นหัวใจของความเชื่อในคริสต์ศาสนา
รากศัพท์ของคำว่า “Passion” มาจากภาษาละติน “passus” (ซึ่งมีรากมาจาก “pati, patior” ที่แปลว่า “ความทรมาน” ที่เกิดจากภายนอก) , เป็นคำที่เริ่มใช้ครั้งแรกในข้อเขียนทางคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่บรรยายความทุกข์ทรมานของพระเยซู แต่คำว่า “Passion” มามีความหมายกว้างขึ้นในสมัยต่อมา
ส่วนวลี “ความระทมของพระเยซู” (“Agony of Jesus”) มีความหมายเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนเกทเสมนี -- “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่ทรงอธิษฐานสวดภาวนาในสวนก่อนที่จะทรงถูกจับ “ความระทม” จึงหมายถึงสภาวะทางจิตใจ
ข้อเขียนในพระวรสารในสารบบที่บรรยายถึงพระมหาทรมานเรียกว่า “Passion” หรือ “พระทรมานของพระเยซู” พระวรสารอื่นที่บรรยายเหตุการณ์นี้ก็ได้แก่พระวรสารนักบุญเปโตร
พระเยซูถูกเฆี่ยน

พระเยซูถูกเฆี่ยน (ภาษาอังกฤษ: Flagellation of Christ หรือ Christ at the Column) เป็นฉากหนึ่งจากทุกขกิริยาของพระเยซูซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียนที่แปลงมาจากทางสู่กางเขนแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดดั้งเดิม คอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด, แส้, หรือไม้เบิร์ชเป็นองค์ประกอบในอุปกรณ์การทรมานพระเยซู (Arma Christi)—สถาบันหลายแห่งอ้างว่าเป็นเจ้าของอุปกรณ์เหล่านี้รวมทั้งบาซิลิกา ดิ ซานตา พราสเซเด (Basilica di Santa Prassede) ในกรุงโรมที่อ้างว่าเป็นเจ้าของคอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด
ประวัติ.
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสามในสี่ของพระวรสารกฎบัตรและเป็นเหตุการณ์ที่มักจะเกิดก่อนการตรึงกางเขนตามกฎหมายโรมัน ในทุกขกิริยาของพระเยซูเหตุการณ์นี้ตามด้วย “การเยาะหยันพระเยซู” และ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม” 
ฉากนี้เริ่มสร้างทางคริสต์ศาสนจักรตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่แทบจะไม่ปรากฏในศิลปะไบแซนไทน์และหายากในศิลปะของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ไม่ว่าจะในสมัยใด งานแรกๆ พบในหนังสือวิจิตรและงานแกะงาช้าง ในอิตาลีพบในงานจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 11 องค์ประกอบของภาพมักจะมีด้วยกันสามคนในภาพ—พระเยซู และผู้รับใช้สองคนของไพเลทที่ทำหน้าที่เฆี่ยน ในรูปวาดสมัยแรกพระเยซูมักจะเปลือย หรือสวมเสื้อยาวมองมาทางด้านผู้ชมรูปหรือเป็นฉากที่มองจากด้านหลัง แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเยซูมักจะนุ่งผ้าเตี่ยว (loincloth) และหันพระพักต์มาทางผู้ชมภาพ 
บางภาพก็จะมีไพเลทนั่งดูการเฆี่ยนและอาจจะมีผู้รับใช้ของภรรยาของไพเลทเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย ในปลายยุคกลางจำนวนผู้เฆี่ยนก็เพิ่มเป็นสามหรือสี่คน และลักษณะของผู้ที่เฆี่ยนทางเหนือก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นและแต่งตัวอย่างทหารรับจ้างในสมัยนั้น บางครั้งก็จะมีแฮรอด อันทิปาส (Herod Antipas) ปรากฏในรูปด้วย การเฆี่ยนทำโดยผู้ที่ทำงานให้กับไพเลท และบางครั้งผู้เฆี่ยนก็จะใส่หมวกอย่างชาวยิว หลังจากภาพมาเอสตา (Maestà) โดยดุชโช การเฆี่ยนก็มักจะทำกันในที่สาธารณะต่อหน้าผู้มามุงดู 
นักบวชลัทธิฟรานซิสกันผู้เผยแพร่การเฆี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้าใจถึงความทรมานของพระเยซูอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบการสร้างกางเขนขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ใช้ในการแห่ที่ด้านหลังเป็นภาพการเฆี่ยนและด้านหน้าเป็นพระเยซูถูกตรึงกางเขน และอาจจะมีกลุ่มผู้เดินตามขบวนแห่ที่เฆี่ยนตัวเองไปพลางที่มองเห็นพระเยซูทรมานนำอยู่ข้างหน้าบนกางเขน 
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉากนี้ก็อาจจะนำมาสร้างเป็นงานโดดๆ มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพในชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ในขณะเดียวกันในภาพ “พระเยซูที่คอลัมน์” ก็อาจจะเป็นภาพพระเยซูยืนอยู่คนเดียว ลักษณะนี้เป็นที่นิยมทำเป็นประติมากรรมในสมัยศิลปะบาโรก อีกฉากหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉากนี้แต่ไม่ปรากฏในพระวรสารกฎบัตรคือฉาก “พระเยซูในคุกใต้ดิน” (Christ in the Dungeon) ซึ่งมักจะแยกจากฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ค่อนข้างยาก หรือ ระหว่างฉาก “พระเยซูที่คอลัมน์” กับฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ก็แยกกันยากเช่นกัน
ในสมัยใหม่ฉากนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เช่นในงานที่สร้างโดย เมล กิบสัน ในปี ค.ศ. 2004 เรื่อง “The Passion of the Christ” และในงานที่สร้างโดย สแตนลีย์ คูบริค (Stanley Kubrick) ในปี ค.ศ. 1972 เรื่อง “A Clockwork Orange” เมื่อตัวละครที่ถูกจำขังที่แสดงโดยมัลคอล์ม แมคโดเวลล์ (Malcolm McDowell) จินตนาการว่าตนเองเป็นทหารโรมันที่เฆี่ยนพระเยซู
ติ่งเนื้อเมือก

ติ่งเนื้อเมือก  เป็นเนื้อเยื่อที่เจริญยื่นออกมาจากเยื่อเมือก (mucous membrane) อย่างผิดปกติ หากติ่งเนื้อนี้มีก้านที่ยึดติดกับพื้นผิวเดิมจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกมีก้าน (pedunculated polyp) แต่หากไม่มีก้านจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกติดฐาน หรือติ่งเนื้อเมือกไร้ก้าน (sessile polyp) 
ติ่งเนื้อเมือกมักพบบ่อยที่ลำไส้ใหญ่ กระเพาะอาหาร จมูก โพรงอากาศข้างจมูก กระเพาะปัสสาวะ และมดลูก และยังอาจพบตามส่วนใดๆ ของร่างกายที่มีเยื่อเมือกเช่นปากมดลูก หรือลำไส้เล็ก
บ็อบ ดิลลัน

บ็อบ ดิลลัน  หรือชื่อจริง โรเบิร์ต อัลเลน ซิมเมอร์แมน (เกิด 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ศิลปิน จิตรกร นักประพันธ์ และกวีชาวอเมริกัน ที่มีผลงานในวงการดนตรีมาตลอดกว่า 5 ทศวรรษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 จนได้รับฉายาให้เป็น "ราชาแห่งโฟล์ก" ด้วยภาพลักษณ์ของดิลลันในการแต่งเพลงที่เน้นเนื้อหาทางสังคมและการต่อต้านสงคราม มีเพลงตัวอย่างเช่น "Blowin' in the Wind" และ "The Times They Are a-Changin'" ที่ได้กลายมาเป็นหนึ่งในเพลงสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวทางสิทธิมนุษยชนและการต่อต้านสงครามในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เขายังได้ออกซิงเกิล "Like a Rolling Stone" ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในปี ค.ศ. 1965 และได้รับการจัดอันดับจากโรลลิงสโตนให้เป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับความนิยมอย่างยิ่งในช่วงกลางยุค 1960 ที่มีโอกาสได้ขึ้นชาร์ตสูงๆ แต่ถึงอย่างก็ดีดิลลัน ก็ถูกวิจารณ์จากศิลปินโฟล์กด้วยกัน ที่เขาได้หันกลับร่วมบรรเลงกับวงกีตาร์ไฟฟ้า ซึ่งนับเป็นการทิ้งแนวเพลงโฟล์ก ที่เขาได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำ "ยุคบุกเบิกดนตรีโฟล์กอเมริกัน" (American folk music revival)
เนื้อเพลงของดิลลันยุคแรก จะเกี่ยวกับการเมือง สังคม ปรัชญา และอิทธิพลจากวรรณคดี ดนตรีของเขาได้ต่อต้านกระแสนิยมทางดนตรีป็อปและนำโฟล์กเข้ามามีบทบาทในกระแสสังคม เขาได้รับแรงบันดาลใจด้านการแสดงมาจาก ลิตเทิล ริชาร์ด และการประพันธ์เพลงแบบ วูดดี กัทรี, โรเบิร์ต จอห์นสัน และแฮงก์ วิลเลียมส์ ตลอดชีวิตด้านงานดนตรีของเขา ดิลลันได้ขยายสาแหรกแนวย่อยดนตรีเป็นจำนวนมาก ได้เป็นผู้บุกเบิกวงการเพลงโฟล์กในอเมริกันสู่โฟล์กในอังกฤษ สกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และผลักดันดนตรีโฟล์กให้กลับมาได้รับความนิยม รวมไปถึงบลูส์, คันทรี, กอสเปล, ร็อกอะบิลลี และแจ๊ส ดิลลัน เป็นที่รู้จักจากศิลปินที่ทั้งแต่งและร้องเอง จนได้รับการยกย่องให้เป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง และภาพลักษณ์การแสดงสดที่เล่นกีตาร์ พร้อมกับเปล่าฮาร์โมนิกา รวมไปถึงคีย์บอร์ด เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายยุค 1980 จนได้รับการยกย่องให้เป็นทัวร์ "Never Ending Tour"
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ดิลลันได้ออกผลงานวาดรูปและลงสีมาแล้วกว่า 6 เล่ม และได้รับการจัดแสดงในเวทีใหญ่หลายครั้ง ในด้านงานดนตรี ดิลลันได้จำหน่ายอัลบั้มไปแล้วกว่า 100 ล้านชุด ทำให้เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายอัลบั้มโดยรวมสูงที่สุดตลอดกาล เขายังได้รับรางวัลมากมาย ไม่ว่าจะเป็น 11 รางวัลแกรมมี รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลออสการ์ ดิลลันได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล, หอเกียรติยศมินนิโซตามิวสิก, หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลงแนชวิลล์ และ หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลง ในปี ค.ศ. 2008 เขาก็ได้รับรางวัลจากพูลิตเซอร์ ในโอกาศพิเศษสำหรับ "ที่เขาสร้างไว้ต่อวงการดนตรีนิยมและวัฒนธรรมอเมริกัน ด้วยเนื้อเพลงและบทประพันธ์ที่เรียบเรียงอย่างทรงพลัง" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 ดิลลันได้รับเกียรติรับเหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี ซึ่งถือเป็นเหรียญสูงสุดของพลเรือน จากประธานาธิบดีสหรัฐ บารัค โอบามา
ในปี ค.ศ. 2016 ดิลลันได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล

หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล (8 สิงหาคม พ.ศ. 2440 – 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา
พระประวัติ.
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงพิไลย เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2440
หม่อมเจ้าพิไลยเลขาเติบโตมาในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตั้งแต่ชันษา 4 ปี โดยมีหน้าที่เชิญหีบพระศรี พระกลด ตลอดจนเครื่องใช้ส่วนพระองค์ สมเด็จทรงพระกรุณาเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด โปรดให้ศึกษาที่โรงเรียนราชินีจนจบ ได้เป็นครูสอนหนังสือ ทรงรับใช้ใกล้ชิดพระองค์ ตามเสด็จไปในที่ต่าง ๆ และเป็นผู้อ่านหนังสือถวาย 
กระทั่งปี พ.ศ. 2454 หม่อมเจ้าพิไลยเลขาชันษา 14 ปี ทรงใกล้ชิดสนิทสนมกับสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก และสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ ซึ่งเสด็จกลับจากทรงศึกษาที่ทวีปยุโรปช่วงฤดูร้อน สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงพอพระทัยในหม่อมเจ้าพิไลยเลขา จึงทรงกราบทูลขอหม่อมเจ้าพิไลยเลขาจากสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงก็ทรงหมั้นหมายหม่อมเจ้าพิไลยเลขาด้วยเครื่องเพชรและพระราชทานพระราชานุญาตให้ติดต่อกันทางจดหมาย เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับไปศึกษาต่อที่ยุโรป
ในปี พ.ศ. 2458 เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับจากยุโรป และทรงรับราชการในกรมเสนาธิการทหารบก หม่อมเจ้าพิไลยเลขาซึ่งชันษา 18 ปี มิใช่เด็กหญิงที่สามารถคลุกคลีกับผู้ใดได้เหมือนแต่เดิม ในขณะที่สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงมีโอกาสพบปะเล่นหัวพูดคุยกับหญิงอื่น และต้องชะตากับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ ทำให้พระทัยหวั่นไหว อันเป็นเหตุจากความเหินห่างพระคู่หมั้น และได้กราบทูลขอพระราชานุญาตเสกสมรสกับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงจึงพระราชทานพระราชานุญาตให้หม่อมเจ้าพิไลยเลขาเสด็จกลับไปประทับกับพระบิดาที่วังวรดิศ
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528 สิริชันษา 88 ปี สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ปีเดียวกัน ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
มิซึนาชิ เรย์นะ

มิซึนาชิ เรย์นะ (; โรมาจิ: "Mizunashi Rena") เป็นตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ข้อมูลตัวละคร.
มิซึนาชิ เรย์นะ มีชื่อจริงว่า ฮอนโด ฮิเดมิ (; โรมาจิ: "Hondō Hidemi") รู้จักกันในองค์กรชุดดำว่า คีร์ (; โรมาจิ: "Kir") (โดยแท้จริงแล้วออกเสียงว่า คีล (Keel)) เธอปรากฏตัวครั้งแรกในอนิเมะตอนที่ 425 (ตรงกับมังงะเล่ม 48 ไฟล์ 9 (ไฟล์ที่ 499)) ในฐานะนักข่าว เธอเป็นเพื่อนกับนักร้อง โอกิโนะ โยโกะ ครั้งนั้นเธอขอให้ โมริ โคโกโร่ ช่วยทำคดีกดกริ่งชิ่ง ซึ่งภายหลังพบว่าเด็กเป็นคนทำ โดยคิดว่าเรย์นะตื่นสาย ไม่ไปทำงานอีกแล้วจึงจะมาช่วยปลุกให้ตื่น เพราะหน้าตาของเธอคล้ายกับแม่ของเด็กมาก แต่จริง ๆ แล้ว เธอเพียงเปลี่ยนเวลาออกอากาศเท่านั้น ในคดีนั้น เครื่องดักฟังของโคนันที่ติดไว้เพื่อตามรอยคนร้ายกลับไปติดบนรองเท้าของเธอ ทำให้โคนันทราบว่าเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรชุดดำเช่นกันหลังจากเธอสนทนากับยินแล้ว ในช่วงนั้นองค์กรกำลังวางแผนลอบสังหารนักการเมือง อย่างไรก็ดีโคนันและเจ้าหน้าที่เอฟบีไอสามารถขัดขวางแผนนั้นได้ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีนั้นเอง มอเตอร์ไซค์ของเธอเกิดอุบัติเหตุ ล้มลงและตัวเธอก็อยู่ในอาการโคม่า ทำให้เธอเป็นสมาชิกขององค์กรคนเดียวที่ถูกเอฟบีไอควบคุมตัวไว้ได้ อย่างไรก็ดีเธอฟื้นตัวจากอาการโคม่าในมังงะไฟล์ที่ 596 (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 544-545) 
หลังจากเกิดอุบัติเหตุนั้น องค์กรชุดดำก็พยายามหาตัวเธอโดยการส่งสายสืบไปที่โรงพยาบาลต่าง ๆ สายสืบคนหนึ่งคือ คุสุดะ ริคุมิจิ เข้าไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่คีร์อยู่ แต่เขาฆ่าตัวตายหลังจากถูกจับได้ ทำให้องค์กรชุดดำผิดสังเกต ในไฟล์ที่ 601 องค์กรชุดดำ จึงส่งระเบิดที่มีเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ พร้อมทำให้เกิดเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเพื่อให้ลำบากต่อการแยกตัวผู้คน โดยมีจุดประสงค์ที่จะช่วยคีร์ออกมา ต่อมาในช่วงท้ายไฟล์ที่ 601 คีร์ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์และออกอากาศทางโทรทัศน์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นแผนลวงเพื่อค้นหาห้องที่คีร์อยู่ สุดท้ายแล้วในไฟล์ที่ 603 องค์กรชุดดำสามารถช่วยเธอมาจากเอฟบีไอได้ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 546-549)
ต่อมาในไฟล์ที่ 604 (อนิเมะตอนที่551) มีการเปิดเผยว่าจริง ๆ แล้วเธอคือเจ้าหน้าที่ ซีไอเอ ที่ชื่อฮอนโด ฮิเดมิ ที่แทรกซึงเข้าไปหาทางทำลายองค์กรจากภายใน เธอกับฮอนโด เอย์สึเกะ เป็นบุตรของอดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอที่เสียชีวิตแล้วที่ชื่ออีธาน ฮอนโด ซึ่งถูกเธอสังหารเพื่อไม่ให้องค์กรชุดดำสงสัย ในไฟล์ที่ 606 เธอถูกท่านผู้นั้น (บอส) สั่งให้สังหารอากาอิ ชูอิจิเพื่อพิสูจน์ความเชื่อใจต่อองค์กร ซึ่งเธอสังหารเขาในไฟล์ที่ 609 อย่างไรก็ดีชูอิจิเสียชีวิตในการสังหารครั้งนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 551)
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดเพชรบุรี)

วัดไผ่ล้อม ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ประวัติ.
วัดไผ่ล้อม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายในบริเวณที่เป็นเขตเมืองเก่า โบราณสถานสำคัญของวัดนี้ ได้แก่พระอุโบสถ กับซุ้มพระและเจดีย์รายทรงเครื่อง พระอุโบสถเป็นอาคามก่ออิฐถือปูน ที่มีลักษณะพิเศษ คือ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหน้าประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนหลังเป็นห้องว่าง มีผนังกั้นกลาง และเจาะช่องประตูตรงกลาง 1 ช่อง หน้าบันของผนังกั้นกลาง มีการประดับลวดลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ ถัดลงมาเป็นลายปูนปั้นเต็มผนัง ประกอบด้วยพระพุทธบาทอยู่เหนือสุด สันนิษฐานว่าเป็นภาพรอยพระพุทธบาทเขาสุมนกูฎในลังกาทวีป
ส่วนอื่นๆ เป็นพระพุทธรูปและรูปบุคคล ที่เด่นคือ รูปจำลองอาคารทรงต่างๆ ยังเป็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีลวดลายปูนปั้นประดับที่งดงามในส่วนอื่นๆ อีก เช่น หน้าบันทิศตะวันตก บัวหัวเสาของเสาอิง รวมทั้งซุ้มประตู และหน้าต่าง
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม

จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม  (28 สิงหาคม ค.ศ. 1592 - (23 สิงหาคม ค.ศ. 1628) เป็นข้าราชสำนักคนโปรดและบางหลักฐานก็อ้างว่าเป็นคนรักของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ 
เบื้องต้น.
จอร์จ วิลเลิร์สเกิดที่บรุกสบีย์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ เมื่อวันที่ 28 สิหาคม ค.ศ. 1592 เป็นบุตรของขุนนางชั้นผู้น้อยชื่อเซอร์จอร์จและแมรี วิลเลิร์ส เคาน์เตสแห่งบักกิงแฮม (Mary Villiers, Countess of Buckingham) ผู้เป็นลูกสาวของแอนโทนี โบม็องแห่งเกล็นฟิลด์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ แมรีถูกทิ้งให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวและเป็นผู้ให้การศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในราชสำนักแก่วิลเลิร์ส และในที่สุดวิลเลิร์สก็ถูกส่งไปฝรั่งเศสพร้อมกับเซอร์จอร์จ อีเลียต (John Eliot). 
วิลเลิร์สเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างรวดเร็วรวมทั้งสามารถเต้นรำได้ดีและมีความสามารถในกีฬาฟันดาบแต่พูดภาษาฝรั่งเศสได้เพียงเล็กน้อย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1614 วิลเลิร์สผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในอังกฤษ” ก็ถูกนำตัวเข้าเฝ้าพระเจ้าเจมส์เพื่อหวังที่ให้เป็นคนโปรดคนใหม่ ซึ่งทำให้เป็นการลดอำนาจของโรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งซัมเมอร์เซต (Robert Carr, 1st Earl of Somerset) ที่เป็นคนโปรดในราชสำนักในขณะนั้น
เอ็มสตาร์

เอ็มสตาร์ (ชื่อเก่า: Nurien 누리엔) เป็นเกมออนไลน์ของประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งพัฒนาภายใต้เอนจินเกม อันเรียล เอนจิน 3 ("Unreal Engine 3") ของบริษัท อีพิค เกม ("Epic Games") ในเกมนี้ได้กำหนดให้ผู้เล่นสามารถแต่งเสื้อผ้าตัวละครของตน พร้อมกับสามารถสร้างห้องพักและตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ได้เองจากเงินในเกม และมีปฏิสัมพันธ์กับผู้เล่นคนอื่น ๆ ซึ่งผู้เล่นสามารถหาได้จากการเล่นเกมในโหมดต่าง ๆ
เกมได้ยุติการให้บริการในประเทศเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2552 แต่ภายหลังได้เปิดให้ทดสอบอีกครั้งในประเทศจีนในวันที่ 24 กันยายน 2553 ภายใต้ชื่อ MStar แต่ก็ปิดให้บริการไปอีกครั้งในวันที่ 7 ตุลาคม 2553 เนื่องจากปัญหาของสัญญาที่ไม่สามารถตกลงกันได้ระหว่างผู้พัฒนากับผู้ให้บริการในประเทศจีน ต่อมาทางบริษัท CJ E&M Corp (CJ Internet เดิม) ของประเทศเกาหลีใต้ได้นำมาเปิดทดสอบใหม่อีกครั้ง ในวันที่ 20 มกราคม - 26 มกราคม 2554 และทำการทดสอบครั้งที่สอง ในวันที่ 26 พฤษภาคม - 29 พฤษภาคม 2554 จนในที่สุดได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2554 และล่าสุดประเทศไทยเป็นประเทศที่ 3 ที่เปิดให้บริการเกมเอ็มสตาร์โดยผ่านบริษัท อินิทรี ดิจิตอล จำกัด โดยจะมีการให้เข้าทดสอบในช่วง Pre-Open Beta ในวันที่ 30 ตุลาคม 2554 โดยไม่จำกัดจำนวนไอดี
ต่อมา สัญญาที่บริษัท Nurien (ผู้พัฒนาเกมในเครือ Netmarble) ได้ทำไว้กับบริษัท อินิทรี ดิจิตอล จำกัดก็ได้สิ้นสุดลงโดยที่ไม่ได้รับการต่อสัญญาจากผู้พัฒนา เนื่องจากก่อนที่สัญญาจะสิ้นสุด ผู้พัฒนาได้มีการมอบหมายให้บริษัท เน็ตมาร์เบิล (ประเทศไทย) จำกัดไว้เป็นผู้ให้บริการรายใหม่ในประเทศไทยแทน ทำให้การให้บริการผ่านพอร์ทัล myGAME ของ Ini3 สิ้นสุดลงในวันที่ 28 ธันวาคม 2557 โดยมีการร่วมมือกันระหว่างผู้ให้บริการรายเดิมและรายใหม่ในการโอนย้ายข้อมูลผู้เล่นระหว่างวันที่ 2 - 28 ธันวาคม 2557 และ Netmarble พร้อมเปิดให้บริการเกมอีกครั้งในเดือนมกราคม 2558 โดยที่การปรับปรุงตัวเกมภายใต้ผู้ให้บริการรายใหม่นี้อาจสะดวกและรวดเร็วกว่าผู้ให้บริการเดิมเนื่องจาก Netmarble มีฐานะเป็นทั้งผู้พัฒนาเกมและผู้ให้บริการเกมเอ็มสตาร์ในประเทศไทย
ในตอนแรก เกมจำกัดระดับผู้เล่นไว้ที่ทุกระดับ (All) เมื่อนำกลับมาเปิดให้ทดสอบใหม่ผ่านทางบริษัท CJ E&M Corp เกมได้เลื่อนระดับมาเป็นอายุไม่ต่ำกว่า 12 ปี (12+) ปัจจุบันเกมถูกเลื่อนระดับมาเป็นอายุไม่ต่ำกว่า 18 ปี (18+) โดยเนื่องจากมีฟังก์ชันการแสดงท่าทางของคู่รักบางท่าที่ไม่เหมาะสมต่อเด็ก และ เสื้อผ้าพิเศษที่มีการเปลือยของฝ่ายเพศหญิง (มีสิ่งปกปิดส่วนต้องห้าม)
วิธีการเล่น.
เกมการเล่นหลัก.
ผู้เล่นต้องกดลูกศรตามสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นตามจุดต่าง ๆ บนหน้าจอ ซึ่งลูกศรแต่ละจุดมีวงแหวนที่ค่อย ๆ แคบลงจนมันลงมาเสมอขอบวงกลมลูกศรนั้น ๆ โดยผู้เล่นต้องกดปุ่มลูกศรให้ตรงกับจังหวะที่วงแหวนลดลงมาเท่ากับขอบวงลูกศรนั้น ๆ (คล้ายเกม โอ๊ทส์! ทาทาคาเอะ! โอเอนดัน ใน นินเทนโด ดีเอส) โดยการลดลงของวงแหวนที่ครอบอยู่ในลูกศรต่าง ๆ จะสัมพันธ์กับความเร็วของเพลง รูปแบบลูกศรในเกม มีดังนี้
โหมดการเล่น.
โหมดต่าง ๆ ที่มีในปัจจุบันมีหลากหลายโหมดให้เลือกเล่น ปัจจุบันมีทั้งหมด 11 โหมด
เมื่อใช้ปุ่มจะเปลี่ยนเป็นจุดสีแดง ปุ่มนี้จะใช้การกด Space Bar แทน
ซาคาจาเวีย

ซาคาจาเวีย (Sacagawea หรือ Sakakawea หรือ Sacajawea) (1788 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1812) เป็นหญิงสาวพื้นเมืองชาวอินเดียนแดง ที่ได้ร่วมเดินทางสำรวจรัฐลุยเซียนา ของอเมริกากับเมริวีเธอร์ ลูอิสและวิลเลียม คลาร์ก เธอเดินทางไปร่วมกับพันไมล์ในนอร์ธดาโกต้า ไปสู่มหาสมุทรแปซิฟิกระหว่างปี 1804-1806 เธอมีชื่อเล่นว่า "จานีย์" ตั้งโดยคลาร์ก 
ข้อมูลที่น่าเชื่อถือทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับซาคาจาเวียมีอยู่ไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตำนาน The National American Woman Suffrage Association ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ลงมติให้เธอเป็นสัญลักษณ์คุณค่าของผู้หญิงและเสรีภาพ สร้างอนุสาวรีย์และหินสลักแด่เธอ และทำหลายอย่างเพื่อเผยแพร่เรื่องราวความสำเร็จของเธอ
นอกจากนี้ยังมีการทำเหรียญดอลลาร์เป็นรูปเธอและลูกชายของเธอ Jean Baptiste
ชีวิตช่วงต้น.
ในปี 1800 เมื่อเธออายุประมาณ 12 ขวบ ซากากาเวียและเด็กอีกหลายคนถูกกลุ่ม ฮิดาตซา จับเป็นเชลยในการบุกจู่โจมที่ส่งผลให้ โชโชนี เสียชีวิตหลายคน ได้แก่ ชาย 4 คน หญิง 4 คน และเด็กชายหลายคน เธอถูกกักขังไว้ที่หมู่บ้านฮิดาตซาใกล้กับ วอชเบิร์น รัฐนอร์ทดาโคตา ในปัจจุบัน เธอเปิดเผยต่อลูอิสและสมาชิกคณะสำรวจคนอื่นๆ ว่าชายชาวโชโชนีสี่คนและเด็กผู้ชายบางคนถูกสังหารในสมรภูมิ และเธอถูกจับเป็นเชลยพร้อมกับผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนอื่นๆ ผู้จับกุมเธอคือ "ชาวอินเดียนโกส วอนโตส" ซึ่งนักประวัติศาสตร์บางคนระบุว่าเป็นชาวฮิดาตซา
จอร์จ มองก์ ดยุกที่ 1 แห่งอัลเบมาร์ล

จอร์จ มองก์ ดยุกที่ 1 แห่งอัลเบมาร์ล (6 ธันวาคม ค.ศ. 1608 – 3 มกราคม ค.ศ. 1670) เป็นนักการทหารและนักการเมืองชาวอังกฤษที่มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษกลับคืนให้แก่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2
ชีวิตเบื้องต้น.
จอร์จ มองก์ เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1608 ที่พอทเธอริดจ์ ใกล้ทอร์ริงตันใน แคว้นเดวอน เป็นบุตรคนที่สองของเซอร์ทอมัส มองก์ มองก์ต้องหลบหนีไปต่างประเทศเมื่อไปทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่ที่มองค์เห็นว่าปฏิบัติต่อพ่อของเขาไม่ถูก ในต่างประเทศมองค์ก็ไปเป็นทหารและอาสารในการร่วมการรณรงค์ที่ กาดิซ ในปี ค.ศ. 1626 และปีต่อมาในการล้อม Isle of Rhé ซึ่งเป็นการพยายามที่จะช่วยชาวโปรเตสแตนต์ฝรั่งเศสที่เมือง ลาโรแชล (La Rochelle)
งานสมรสที่หมู่บ้านคานา

งานสมรสที่หมู่บ้านคานา  เป็นชื่อเรื่องราวในพระวรสารนักบุญยอห์นที่เกิดการอัศจรรย์ของพระเยซูครั้งแรก
เรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล.
พระวรสารนักบุญยอห์น บทที่ 2 บรรยายว่าพระเยซูทรงเข้าร่วมงานสมรส  ในหมู่บ้านคานาพร้อมกับเหล่าสาวก มารดาของพระเยซู (ไม่ระบุชื่อในพระวรสารนักบุญยอห์น) พูดกับพระเยซูว่า "เขาไม่มีเหล้าองุ่น" พระเยซูตรัสตอบว่า "หญิงเอ๋ย ไม่ใช่ธุระของท่าน เวลาของเรายังมาไม่ถึง" มารดาของพระองค์จึงบอกพวกคนใช้ว่า "จงทำตามที่ท่านสั่งเจ้าเถิด" พระเยซูตรัสสั่งให้พวกคนใช้เติมน้ำลงในโอ่ง และตักน้ำส่วนหนึ่งไปให้เจ้าภาพ เจ้าภาพชิมน้ำที่กลายเป็นเหล้าองุ่นแล้วไม่รู้ว่ามาจากไหน จึงพูดกับเจ้าบ่าวว่าตัวเจ้าบ่าวทำไม่เหมือนธรรมเนียมทั่วไปที่นำเหล้าองุ่นอย่างดีมาให้แขกก่อน แต่ตัวเจ้าบ่าวกลับนำเหล้าองุ่นอย่างดีมาให้ทีหลัง พระวรสารนักบุญยอห์นเสริมว่า "หมายสำคัญครั้งแรกนี้พระเยซูทรงทำที่หมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลี และทรงแสดงพระสิริของพระองค์ พวกสาวกของพระองค์ก็วางใจพระองค์"
การตีความ.
งานสมรสที่หมู่บ้านกานาเกิดขึ้นหลังการเรียกฟีลิปกับนาธานาเอลเพียงไม่นาน ยอห์น 21:2 ระบุไว้ว่า กานาเป็นบ้านเกิดของนาธานาเอล
แม้ว่าไม่มีการกล่าวถึงงานสมรสที่หมู่บ้านกานาในพระวรสารสหทรรศน์ ตามธรรมเนียมคริสเตียนที่อิงจากโองการยอห์น 2:11 ระบุว่านี่เป็นบริเวณที่มีเหตุการอัศจรรย์ต่อสาธารณชนครั้งแรกของพระเยซู
ฟัค

ฟัค  เป็นคำหยาบคายภาษาอังกฤษที่หมายถึงการร่วมเพศ และมักใช้แสดงความดูถูกเหยียดหยาม ที่มาของคำนั้นไม่ชัดเจน แต่มักถือว่าบัญญัติขึ้นครั้งแรกประมาณ ค.ศ. 1475 แต่อาจเก่าแก่กว่านั้น สำหรับการใช้ในยุคใหม่ คำว่า "fuck" และการผันคำ (เช่น "fucker" และ "fucking") อาจใช้ในตำแหน่งคำนาม กริยา คำคุณศัพท์ หรือคำวิเศษณ์ก็ได้ มีวลีจำนวนมากที่นำคำนี้มาใช้ รวมถึงนำไปประสมเป็นคำใหม่ เช่นคำว่า "มาเธอร์ฟัคเกอร์"
พระเยซูในหมู่นักปราชญ์

พระเยซูในหมู่นักปราชญ์ หรือ พบพระเยซูในวัด (ภาษาอังกฤษ: Christ among the Doctors หรือ Finding in the Temple เดิมเรียกว่า Disputation) เป็นฉากหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์และเป็นฉากเดียวที่บรรยายชีวิตเมื่อโตขึ้นกว่าตอนที่เป็นทารกที่บันทึกในพระวรสาร “พระเยซูในหมู่นักปราชญ์” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียน
ฉากชีวิตฉากนี้บรรยายใน พระวรสารนักบุญลูค 2:42-51 เมื่อพระเยซูมีพระชนมายุ 12 พรรษาก็ได้ติดตามพระแม่มารีและนักบุญโจเซฟไปแสวงบุญที่เยรูซาเลมหลังจาก “ประเพณีการสมโภช” (พระคัมภีร์ฉบับพระเจ้าเจมส์ (New King James Version)) หรือ ปัสกา วันที่จะกลับพระเยซูยังคง “อ้อยอิ่ง” อยู่ในวัด แต่พระแม่มารีและนักบุญโจเซฟคิดว่าพระองค์เดินทางกลับไปก่อนแล้ว เมื่อกลับไปถึงบ้านแล้วไม่พบพระเยซูหลังจากที่ทิ้งพระองค์ไว้ที่เยรูซาเลมสามวันพระแม่มารีและโจเซฟก็เดินทางกลับไปเยรูซาเลม ในที่สุดก็พบพระเยซูในวัดนั่งถกเถียงกับอยู่ในกลุ่มผู้อาวุโสในวัด ผู้มีความรู้สึกอัศจรรย์ในความรู้ทางพระคัมภีร์ของพระองค์โดยเฉพาะเมื่อยังมีพระชนมายุน้อย เมื่อถูกดุโดยพระแม่มารีพระเยซูก็ตรัสว่า “ทำไมท่านต้องหาตัวข้าด้วยเล่า? ท่านไม่ทราบหรือว่าข้าจะต้องทำธุระของพระบิดา?” เรื่องราวนี้มาขยายความกันมากขึ้นในวรรณกรรมสมัยต่อมาโดยเฉพาะในพระวรสารฉบับเคลือบแคลงของนักบุญทอมัส--พระวรสารนักบุญทอมัส
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
วันอาทิตย์ใบลาน

วันอาทิตย์ใบลาน (คาทอลิก), วันอาทิตย์ทางตาล (โปรเตสแตนต์) หรือ วันอาทิตย์ใบปาล์ม (อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์)  เป็นวันสมโภชสำคัญวันหนึ่งในศาสนาคริสต์ซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ก่อนอีสเตอร์ เป็นวันฉลองเหตุการณ์ที่ระบุบันทึกในพระวรสารทั้งสี่ฉบับ
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน (ฟราอันเจลีโก)

"ดูบทความหลักที่ ชะลอร่างจากกางเขน"
ชะลอร่างจากกางเขน (ภาษาอังกฤษ: Deposition of Christ) เป็นจิตรกรรมที่มาจากฉากชะลอร่างจากกางเขนจากฉากชุดชีวิตของพระเยซูที่เขียนโดยฟราอันเจลิโคผู้เป็นจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญชาวอิตาลี
“ชะลอร่างจากกางเขน” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1432 ถึงปี ค.ศ. 1434 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซานมาร์โคที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพที่ “เขียนโดยนักบุญหรือเทวดา”
ฟราอันเจลิโคเขียนภาพนี้ต่อจากลอเร็นโซ โมนาโค (Lorenzo Monaco) ที่เริ่มไว้ก่อนหน้านั้นสำหรับชาเปลสตรอซซิ (Strozzi Chapel) ในวัดซานตาทรินิตา เป็นภาพของการประคองร่างของพระเยซูลงจากกางเขนโดยมีนักบุญแมรี แม็กดาเลนคุกเข่าโศรกเศร้าอยู่ข้างล่างทางด้านซ้ายของภาพ และทางด้านขวามีชายสวมหมวกแดงใส่เสื้อยาวขาวยืนถือตาปูและมงกุฏหนามอยู่ในมือที่เป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาและความเสียสละ
พระแม่มารีสวมเสื้อสีเข้มในท่าสำรวมอยู่ข้างหลังนักบุญแมรี แม็กดาเลน
พระธรรมสามีสัมพุทธเจ้า

พระธรรมสามีสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในเรื่อง อนาคตวงศ์ มีกล่าวถึงว่า หลังจากมัณฑกัป ที่มี พระรามะสัมพุทธเจ้า และ พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้าตรัสรู้ จนแผ่นดินล่วงไป กว่า 3 อสงไขย เกิดแผ่นดินเรียกว่า สารกัป มีพระพุทธเจ้าบังเกิดมา 1 พระองค์มีชื่อว่า พระธรรมสามีสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระองค์ทรงบำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์โดยมีตัวอย่างการบำเพ็ญ ปรมัตถบารมีอย่างยิ่งยวดพระชาติหนึ่ง ย้อนไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์บังเกิดเป็น มหาเสนาบดี ชื่อว่า โพธิอำมาตย์ ในพระเจ้ากิงกิสสราช มีอยู่วันหนึ่งพระกัสสปะพุทธเจ้าได้ออกจากฌาณสมาบัติ กษัตริย์พระเจ้ากิงกิสสราชทราบความได้ดำริอยากถวายทานแด่พระพุทธองค์ ซึ่งจะทำให้ได้ผลบุญหาที่สุดมิได้ จึงให้ทหารตีกลองร้องปล่าว ห้ามมิให้ชาวเมืองถวายทานแด่พุทธองค์ก่อนตน พร้อมทั้งคาดโทษและจัดให้มีทหารกั้นอณาเขตโดยรอบ
ครั้งนั้น โพธิอำมาตย์ ได้ทราบก็มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าจะถวายทานแด่พระพุทธเจ้าด้วยเช่นกัน ด้วยความปรารถนานี้ท่านจึงไม่เกรงกลัวต่ออาญาที่จะได้รับเลย จึงได้ไปบอกบุตรและภรรยาให้เตรียมเครื่องไทยทานและผ้าหนึ่งผืน ครั้นรุ่งเช้า โพธิอำมาตย์ได้เดินทางไปยังสถานที่ที่พระพุทธองค์ประทับอยู่ ทหารที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่จึงสอบถามถึงกิจธุระ โพธิอำมาตย์จึงตอบด้วยความสัจจริงว่าต้องการถวายทานแด่พุทธองค์ ด้วยเหตุนี้จึงถูกทหารจับตัวมัดมือไปเข้าเฝ้าพระเจ้ากิงกิสสราช และได้รับโทษ ประหาร 
พระกัสสปะพุทธเจ้าทรงทราบด้วยญาณว่า โพธิอำมาตย์นี้เป็นพระบรมโพธิสัตว์ พระองค์หนึ่ง จึงเนรมิตรกายอีกพระองค์หนึ่งเสด็จไปที่ป่าช้าลานประหาร โดยให้โพธิอำมาตย์ เห็นเพียงผู้เดียว และทรงเทศนาสั่งสอน ให้ละและอย่าอาลัยในชีวิตเลย เมื่อโพธิอำมาตย์ได้ฟังก็เกิดปลื้มใจจนหาที่เปรียบมิได้ จึงยกเครื่องไทยธรรมพร้อมผ้าของตนและของภรรยาที่ฝากมา ถวายด้วยกิริยาเบญจางคประดิษฐ์ และอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคต
พระกัสสปะพุทธเจ้าได้รับของและตรัสพุทธพยากรณ์ว่า จะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตข้างหน้าอย่างแน่นอน และเสด็จกลับเสวยเครื่องไทยธรรม ขณะนั้นโพธิอำมาตย์ได้ถูกเพชฌฆาตตัดศีรษะขาด มหัศจรรย์เกิดแผ่นดินไหวเป็นเหตุให้เศวตฉัตรของพระเจ้ากิงกิสสราชหัก
ในที่ประหารนั้นบังเกิดวิมานทองพร้อมด้วยนางสวรรค์ 1000 ขุมทอง 16 ขุม และต้นกัลปพฤกษ์ 1 ต้น ภรรยาโพธิอำมาตย์ได้ใช้สมบัติที่เกิดขึ้นนี้เลี้ยงชีพจนหมดอายุขัย ฝ่ายโพธิอำมาตย์ได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตมีทิพยสมบัติอันมากด้วยผลแห่งมหาทานนี้
เมื่อครั้นโพธิอำมาตย์สำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอก มีพระชนมายุ 1 แสนปี ด้วยผลบุญที่พระองค์สละชีวิต มีไม้รังเป็นมหาโพธิ พุทธรัศมีสว่างไสวดุจดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ มีเศวตฉัตรกว้างและสูงประมาณ 3 โยชน์ (1 โยชน์ = 16 กิโลเมตร) ด้วยอานิสงส์ที่ถวายผ้า ในยุคพระองค์บังเกิดขุมทองใหญ่ขุมหนึ่งและข้าวสาลี สามารถเลี้ยงคนในยุคศาสนาของพระองค์ ด้วยผลทานที่ถวายข้าวของพระองค์