pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สม็อก (ตัวละคร)

"สม็อก (smog) ที่หมายถึงมลพิษทางอากาศชนิดหนึ่ง ดูที่ หมอกควัน"
สม็อก (Smaug) หรือ สเมาก์  เป็นชื่อมังกร ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง "เดอะฮอบบิท" ได้ชื่อว่าเป็นมังกรตัวสุดท้ายของมิดเดิลเอิร์ธ มีสมญาอื่นว่า "สม็อกมังกรทอง" หรือ "สม็อกผู้เรืองรอง" มันสามารถพ่นไฟได้ จึงเชื่อว่าเป็นมังกรในตระกูลมังกรไฟ และสามารถบินได้
สม็อกบุกโจมตีอาณาจักรเอเรบอร์ในปี 2770 ของยุคที่สาม ทำให้คนแคระแห่งอาณาจักรเอเรบอร์ต้องหลบลี้หนีภัยไปอาศัยอยู่ในที่ต่างๆ มันครอบครองทรัพย์สมบัติในอาณาจักรแห่งนั้นอยู่นานกว่าสองร้อยปี และมักออกอาละวาดที่เมืองเอสการ็อธ เมืองเดล ซึ่งเป็นอาณาจักรมนุษย์ในแถบใกล้เคียงอยู่เสมอ 
สม็อกอาศัยอยู่ในถ้ำซึ่งมันขนเอาทรัพย์สมบัติของเอเรบอร์มากองรวมกันแล้วนอนทับเอาไว้ ใต้ท้องของสม็อกจึงมีแต่เพชรนิลจินดาที่ฝังแน่นอยู่กับพุงของมัน แต่บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ที่ลอบเข้าไปในรังของมันเพื่อหาอาร์เคนสโตนและได้ค้นพบจุดอ่อนที่หน้าอกซ้าย ว่าไม่มีสิ่งใดปกคลุม เขานำเรื่องออกมาบอกคนแคระ แต่นกทรัชสอดแนมนำความกลับไปแจ้งแก่บาร์ด นักธนูแห่งเดล ทำให้เขาสามารถยิงธนูใส่จุดอ่อนนั้นเมื่อสม็อกบินมาอาละวาดทำลายเมืองเดลอีก ด้วยคิดว่าเมืองเดลให้ความช่วยเหลือแก่ศัตรูที่ลอบเข้าไปสอดแนมในรังของมัน สม็อกจึงเสียชีวิตด้วยน้ำมือของบาร์ด
ที่มา.
แนวคิดในการประพันธ์ มังกร ของโทลคีน สอดคล้องกับตำนานปรัมปราหลายแห่งที่กล่าวถึงมังกรว่า เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบสมบัติ และมักนอนอยู่บนกองสมบัติของตัว งานประพันธ์เก่าแก่ที่แสดงความข้อนี้คือ บทกวีแองโกล-แซกซอน เรื่อง "เบวูล์ฟ" ซึ่งโทลคีนเป็นศาสตราจารย์ทางด้านภาษาแองโกล-แซกซอน ในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1925-1945 มังกรในเรื่องเบวูล์ฟยังออกอาละวาดเนื่องจาก "ถ้วยทองคำ" ถูกขโมยไป เช่นเดียวกับอาร์เคนสโตนที่บิลโบขโมยออกมาในเรื่อง "เดอะฮอบบิท"
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล

ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล หรือ หลอดเลือดดำมีเดียน เบซิลิค (median cubital vein หรือ median basilic vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นผิวของรยางค์บน เชื่อมระหว่างหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) และหลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) หลอดเลือดนี้ทอดตัวอยู่บนแอ่งแขนพับ (cubital fossa) บนเอ็นแผ่ไบซิพิตัล (Bicipital aponeurosis) มักใช้ในการเจาะหลอดเลือดดำ (venipuncture) 
หลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัลมีความแปรผันอย่างมากในแต่ละบุคคล ในคนส่วนใหญ่แล้วหลอดเลือดจะมีลักษณะเรียงตัวเป็นอักษร "H" โดยมีหลอดเลือดดำเซฟาลิกและเบซิลิคเป็นขาด้านข้างของตัว H และเส้นตรงกลางคือหลอดเลือดดำมีเดียน คิวบิตัล หรืออาจมีลักษณะเป็นอักษร "M" โดยหลอดเลือดมีเดียน คิวบิตัลแยกออกเป็น 2 ขาไปรวมกับหลอดเลือดดำเซฟาลิคและเบซิลิค
ยัติภาค

ยัติภาค (dash) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นขีดแนวนอนกลางบรรทัด ซึ่งเขียนให้ยาวกว่ายัติภังค์ ในคอมพิวเตอร์และงานพิมพ์ ยัติภาคอาจมีความยาวต่างกัน แต่ที่ใช้บ่อยคือ "en dash" (–) และ "em dash" (—)
อักขระยูนิโคด.
ยัติภาคในรหัสยูนิโคดมีหลายตัวให้เลือกใช้ ดังนี้
อย่างไรก็ตาม ในคอมพิวเตอร์ที่ไม่มีรหัสยูนิโคดให้ใช้ สามารถใช้ยัติภังค์สองหรือสามตัวต่อกันแทนได้ (--, ---)
ปราสาทนาคพันธ์

ปราสาทนาคพันธ์ ("บฺราสาทนาคพันฺธ"; อักษรโรมัน: Neak Pean / Neak Poan) เป็นปราสาทขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานกลมที่มีลักษณะซ้อนลดหลั่นกันลงไปเป็นชั้น ๆ ชั้นสุดท้ายเป็นรูปพญานาค 7 เศียร 2 ตัว โอบล้อมฐานของปราสาทโดยหันส่วนหัวไปทางทิศตะวันออก และส่วนหาง วนอ้อมฐานมาบรรจบกันทางทิศตะวันตก ที่ฐานของปราสาทจำหลักรูปดอกบัวรองรับตัวปราสาท และมีรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรประดิษฐานอยู่ที่ปราสาททั้ง 4 ทิศ
ปราสาทนาคพันธ์ สร้างอยู่กลางสระสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดใหญ่ มีบ่อน้ำขนาดเล็กตั้งอยู่โดยรอบทั้ง 4 ทิศ แต่ละบ่อมีส่วนที่เชื่อมต่อกับสระใหญ่ตรงกลางเพื่อให้น้ำจากสระใหญ่สามารถไหลไปสู่บ่อเล็กได้ การก่อสร้างปราสาทนาคพันธ์น่าจะเกี่ยวข้องกับคติความเชื่อทางศาสนา ผังของปราสาทเป็นลักษณะการจำลองของสระอโนดาต สระอโนดาตเป็นสระน้ำบนสวรรค์มีน้ำที่ใสสะอาดและเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลา มีท่าน้ำอยู่ 4 ท่า น้ำในสระอโนดาตจะไหลออกตามช่องภูเขาที่ตั้งอยู่ทั้ง 4 ทิศของสระ ซึ่งปากช่องของภูเขาแต่ละลูกจะเป็นรูปหน้าของสัตว์ 4 ชนิด คือ สิงห์ ช้าง ม้า และวัว 
ใน "ย้อนรอยอารยะเมืองพระนคร" ซึ่งเขียนโดย ชากส์ คูมาร์เชย์ และแปลโดยอาจารย์วีระ ธีรภัทร ได้กล่าวถึงรูปจำหลักในทิศทั้ง 4 ของปราสาทนาคพันธ์ว่า ที่สระน้ำทางทิศตะวันตกมีหินสลักเป็นรูปหัวมนุษย์ สระน้ำทางทิศเหนือมีหินสลักเป็นรูปหัวช้าง สระน้ำทางทิศตะวันออกมีหินสลักเป็นรูปหัวม้า และสระน้ำทางทิศใต้มีหินสลักเป็นรูปหัวสิงห์ จะเห็นว่าช่างขอมจำหลักรูปหน้าสัตว์ประจำทิศในแต่ละทิศตามคติความเชื่อเรื่องสระอโนดาต แต่ในทิศตะวันตกกลับจำหลักรูปหน้าคนแทนหน้าวัว
คติความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับการสร้างปราสาทนาคพันธ์มีทั้งความเชื่อทางพุทธศาสนาและศาสนาฮินดูปะปนกัน ตัวปราสาทกลางสระสร้างตามความเชื่อทางศาสนาพุทธ แต่ไม่ปรากฏรูปพระพุทธเจ้ากลับมีรูปสลักของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรแทน
เทศบาลตำบลบ้านแหลม (จังหวัดเพชรบุรี)

เทศบาลตำบลบ้านแหลม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเขตอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี โดยกระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งเป็นสุขาภิบาลบ้านแหลม เมื่อ พ.ศ. 2499 และยกฐานเป็นเทศบาลตำบลบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี เมื่อพ.ศ. 2542
ประวัติ.
ชื่อ "บ้านแหลม" เป็นชื่อเรียกตามสภาพภูมิประเทศที่เป็นแหลมยื่นลงไปในทะเล เดิมท้องที่อำเภอบ้านแหลมมีฐานะในทางปกครองเป็นส่วนหนึ่งของแขวง 2 แขวง คือ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเพชรบุรีขึ้นอยู่กับ แขวงขุนชำนาญ ทางฝั่งตะวันตกขึ้นอยู่กับ แขวงหลวงพรหมสาร เรียกชื่อตามทินนามของผู้เป็นนายแขวงปกครองอยู่ขณะนั้น ครั้นต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2443 ต่อมาทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ยุบรวมอำเภอเมืองเพชรบุรี เมื่อ ร.ศ. 120 (พ.ศ. 2444) 
ต่อมากรมการอำเภอเมือง ได้แจ้งมณฑลเทศาภิบาลราชบุรี ว่าท้องที่อำเภอเมือง เมืองเพ็ชรบุรี มีพื้นที่กว้างขวาง มีพลเมือง 60,000 เศษ เหลือกำลังเกินที่กรมการอำเภอเมืองจะตรวตรารักษาความสงบเรียบร้อยให้ตลอดทั่วถึงได้ จึงขอแยกอำเภอใหม่ ซึ่งพระยาอมรินทร์ฤๅไชย ข้าหลวงมณฑลเทศาภิบาลราชบุรีได้มีใบบอกไปยังกระทรวงมหาดไทยเพื่อนำความกราบบังคบทูลต่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามอำเภอใหม่ว่า "อำเภอบ้านแหลม" เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 (ร.ศ.123)
ต่อมาปี พ.ศ. 2499 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้ง สุขาภิบาลบ้านแหลม อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2499 ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 
ภูมิประเทศ.
เทศบาลตำบลบ้านแหลมตั้งอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดเพชรบุรีประมาณ 12 กิโลเมตร เทศบาลตำบลบ้านแหลมมีพื้นที่ 5.23 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 3,268 ไร่ มีสภาพเป็นที่ราบลุ่มและที่ราบชายฝั่งทะเล มีแม่น้ำเพชรบุรีไหลผ่านพื้นที่
ประชากร.
จำนวนประชากรรวม 13,754 คน แบ่งเป็น ชาย 6,704 คน หญิง 7,050 คน จำนวนครัวเรือน 3,587 ครัวเรือน
การทดสอบปริมาณข้อมูล

การทดสอบปริมาณข้อมูล  เป็นหนึ่งในวิธีการทดสอบโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งทดสอบด้วยข้อมูลที่มีค่ามากกว่าเกินกว่าที่ระบบกำหนดไว้ ซึ่งระบบต้องยังสามารถทำงานต่อไปได้ ไม่เกิดความผิดพลาด แต่ก็ต้องไม่แสดงผลการคำนวณหรือกระบวนการใด ๆ กับค่าที่ใส่ เพราะเป็นค่าที่เกินจากที่กำหนดไว้
ตาน-ลยีน

ตาน-ลยีน ([θàɰ̃.ljɪ̀ɰ̃]) หรือ เซอัง ([seaŋ]) ในอดีตไทยเรียก เสี้ยง มีชื่อเดิมที่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า สิเรียม  เป็นเมืองท่าสำคัญของภาคย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ปากแม่น้ำอิรวดี อดีตเป็นเมืองท่าชั้นนอกของพะโคหรือหงสาวดี เคยเป็นที่มั่นของทหารโปรตุเกสที่ช่วยเหลือชาวมอญทำสงครามกับพม่าตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ตั้งอยู่ตอนปลายของแม่น้ำพะโคและอาณาจักรมอญ มีสภาพเป็นเมืองที่เป็นตลิ่งสูงชันริมฝั่งแม่น้ำ จัดเป็นเมืองที่มีทัศนียภาพสวยงาม 
ปัจจุบัน ตาน-ลยีนมีโครงการก่อสร้างท่าเรือน้ำลึกและทางรถไฟสำหรับขนส่งสินค้า
เทศบาลตำบลนายาง

เทศบาลตำบลนายาง ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครทางรถยนต์ประมาณ 152 กิโลเมตร
ประวัติ.
ในอดีตตำบลนายางเคยเป็นที่ตั้งของอำเภอนายาง (อำเภอชะอำ) ภายหลังได้ย้ายไปตั้งที่ตำบลหนองจอก และย้ายมาตั่งที่ตำบลชะอำ จากการที่เคยเป็นที่ตั้งอำเภอนายางมาก่อน และมีการตั้งบ้านเรีอนหนาแน่น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีการจัดตั้งสุขาภิบาลนายาง เพื่อดูแลพื้นที่นี้ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย
สภาพทั่วไปของพื้นที่.
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มเหมาะสำหรับทำการเกษตร ด้านทิศตะวันตกจรดทิวเขาเป็นแนวยาว จากทิศเหนือ จรดมาทางใต้ เป็นพื้นที่ที่ไม่มีแม่น้ำสายสำคัญไหลผ่าน การเกษตรต้องอาศัยน้ำระบบชลประทาน และน้ำฝน ไม่มีอาณาเขตพื้นที่ที่ติดชายฝั่งทะเล
ประชากร.
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 17,588 คน ชาย 8,312 คน หญิง 9,276
ปากกา

ปากกา เป็นเครื่องมือที่ใช้สำหรับการเขียน ปากกาจะใช้หมึกในการเขียนลงไปบนพื้นผิวเรียบๆ ส่วนมากจะเป็นกระดาษ ปากกานั้นมีหมึกหลายสีให้เลือกใช้ เช่น สีน้ำเงิน สีแดง สีดำ สีเขียว และสีอื่นๆ แต่ที่นิยมมากก็จะเป็นหมึกสีน้ำเงิน และหมึกสีแดง
ชนิดของปากกา.
ปากกานั้นมีหลายชนิด โดยเราสามารถแบ่งได้เป็น
อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด

อาสนวิหารกิลด์ฟอร์ด  มีชื่อเป็นทางการว่าอาสนวิหารพระวิญญาณบริสุทธิ์ (Cathedral Church of the Holy Spirit, Guildford) เป็นอาสนวิหารในนิกายแองกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองกิลด์ฟอร์ด มณฑลเซอร์รีย์ (Surrey) สหราชอาณาจักร มีชื่อเสียงเป็นอาสนวิหารแองกลิคันอาสนวิหารเดียวที่สร้างใหม่ทางภาคใต้ของสหราชอาณาจักรหลังจากการการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ หลังจากที่เขตมิสซังกิลด์ฟอร์ดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1927 ทางเขตมิสซังก็เริ่มพิจารณาการสร้างอาสนวิหารใหม่ตามแบบของเซอร์เอ็ดเวิร์ด มอฟ (Edward Maufe) การก่อสร้างจริงเริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1936 โดยมี ดร.คอสโม กอร์ดอน แลง อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี (Dr Cosmo Gordon Lang) เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ การก่อสร้างต้องระงับไปชั่วคราวระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1939 ถึงปี ค.ศ. 1952 อาสนวิหารได้รับการอภิเษกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1961
เทศบาลตำบลบางตะบูน

เทศบาลตำบลบางตะบูน เป็นองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลในเขตอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ได้รับการยกฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลบางตะบูน เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 
ประวัติ.
เทศบาลตำบลบางตะบูนตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ของอำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี สำหรับชื่อของตำบลบางตะบูนไม่ปรากฏแน่ชัดว่าตำบลบางตะบูนเป็นมาอย่างไร แต่สันนิษฐานว่าน่าจะตั้งชื่อตามไม้ชายเลนชนิดหนึ่ง ชื่อ "ต้นตะบูน" ซึ่งมีอยู่ในบริเวณที่ตั้งตำบล ชาวบ้านจึงใช้ชื่อต้นไม้เป็นชื่อของตำบลเรื่อยมา ว่า "ตำบลบางตะบูน" ตำบลบางตะบูนในอดีตขึ้นอยู่กับอำเภอเขาย้อย ต่อมา พ.ศ. 2481 จึงได้มาขึ้นตรงกับอำเภอบ้านแหลม และมีคนปกครองคือ ท่านขุนตะบูน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เทศบาลตำบลบางตะบูนอยู่ห่างจากอำเภอเมืองเพชรบุรีไปทางทิศเหนือประมาณ 14 กิโลเมตร ตามเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3176 หรือสายเพชรบุรี-บางตะบูนฝั่งตะวันตก โดยมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ใกล้เคียง ดังนี้ 
ภูมิศาสตร์.
ตำบลบางตะบูนอยู่ทางตอนเหนือสุดของอาณาเขตอำเภอบ้านแหลม โดยอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านแหลมประมาณ 12 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 16,130 ไร่ เป็นพื้นที่ทำการเกษตรจำนวน 11,291 ไร่ เป็นที่อยู่อาศัย 4,839 ไร่
ดาวบีเทลจุส

พิกัด: &de=&zoom=&show_grid=1&show_constellation_lines=1&show_constellation_boundaries=1&show_const_names=1&show_galaxies=1&img_source=IMG_all 05h 55m 10.30536s, +07° 24′ 25.4304″
ดาวบีเทลจุส  เป็นดาวที่สว่างที่สุดอันดับที่ 11 ในท้องฟ้ากลางคืนและสว่างที่สุดเป็นอันดับสองในกลุ่มดาวนายพราน (รองจากดาวไรเจล) บีเทลจุสเป็นดาวกึ่งแปรแสงที่มีสีแดงชัดเจน ซึ่งมีความส่องสว่างปรากฏระหว่าง +0.0 ถึง +1.3 ซึ่งเป็นช่วงที่กว้างที่สุดของดาวในกลุ่มโชติมาตรเป็น 1 สำหรับในช่วงความยาวคลื่นใกล้อินฟราเรด บีเทลจุสเป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน มีชื่อในระบบการตั้งชื่อดาวฤกษ์ของเบเยอร์ว่า อัลฟาโอริออนิส (α Orionis) และตัวย่อ อัลฟาโอริ (Alpha Ori) หรือ α Ori
บีเทลจุสเป็นดาวยักษ์ใหญ่แดง (Red supergiant star) มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1000 เท่า ของดวงอาทิตย์ อยู่ไกลออกไป 640 ปีแสง จึงเป็นดาวฤกษ์ดวงแรกนอกระบบสุริยะ ที่เราสามารถวัดขนาดของมันได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1920 และยังเป็นดาวฤกษ์ดวงแรก ที่เราสามารถถ่ายภาพชั้นบรรยากาศได้อีกด้วย 
สีของดวงดาวที่เปลี่ยนไป เกิดจากอุณหภูมิลดลงที่ชั้นนอกของดาว ในขณะที่ขยายขนาดออกไป ซึ่งบางครั้งจะไม่มีเสถียรภาพ อุณหภูมิ ขนาดและความสว่างจึงไม่คงที่ ดาวบีเทลจุสมีการเปลี่ยนแปลงความสว่างจากสว่างที่สุด จางลง แล้วกลับมาสว่างที่สุดอีกครั้งทุก ๆ 5.8 ปี
สยามดิสคัฟเวอรี

ศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรี เป็นศูนย์การค้าในประเทศไทย บริการงานโดยสยามพิวรรธน์ เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์การค้ากลุ่มวันสยาม โดยสยามดิสคัฟเวอรีตั้งอยู่ในย่านสยาม ติดกับสี่แยกปทุมวัน และมีทางเดินเชื่อมเข้าสู่สยามเซ็นเตอร์ทางฝั่งตะวันออก รวมถึงสถานีสนามกีฬาแห่งชาติ ของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม, หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร, เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ และสยามสแควร์ ทางฝั่งตะวันตกผ่านสกายวอล์กวันสยาม
สยามดิสคัฟเวอรีสร้างขึ้นบนที่ดินลานเบียร์คลอสเตอร์เดิม ซึ่งเป็นพบปะของวัยรุ่นในช่วงราวปี พ.ศ. 2522-2540 ก่อนภายหลังจะถูกวิกฤตต้มยำกุ้งทำให้ธนาคารศรีนคร รวมถึงเบียร์คลอสเตอร์ไทยที่นำเข้าไทย ซึ่งเป็นธุรกิจของตระกูลเตชะไพบูลย์ ถูกยึดทรัพย์ขายทอดตลาด และสิทธิดังกล่าวก็ได้ถูกบุญรอด บริวเวอรี่คู่แข่งเข้าควบคุมธุรกิจแทนที่ สยามดิสคัฟเวอรี่เปิดตัวเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2540 ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจแห่งเอเชีย ได้รับการออกแบบสำนักงานออกแบบ โรเบิร์ต จี บุย แอนด์ แอสโซซิเอทส์ จำกัด<ref name="rgbarchitects.com/"></ref> เป็นศูนย์การค้าภายใต้แนวคิด "Lifestyle shopping" ในแต่ละชั้นจะนำเสนอสินค้าประเภทเดียวหรือแนวคิดเดียว (One Floor One Concept) ซึ่งนำต้นแบบมาจากเอ็มโพเรียม และต่อมาสยามพารากอนได้นำรูปแบบนี้มาใช้ในการบริหารศูนย์การค้าด้วย 
จากข้อมูลในปี พ.ศ. 2558 มีลูกค้าวันละ 80,000 คน และในปีเดียวกันนี้ สยามพิวรรธน์ได้รวมตัวกับกลุ่มธุรกิจสยามสแควร์ และบริษัท เอ็มบีเค จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งสมาคมการค้าพลังสยามขึ้น เพื่อพัฒนาศูนย์การค้าในย่านสยามให้เป็นย่านค้าปลีกระดับโลก สยามพิวรรธน์จึงได้รับเงินจำนวน 4,000 ล้านบาท ในการปรับปรุงศูนย์การค้าสยามดิสคัฟเวอรีให้มีความแตกต่างจากศูนย์การค้าอื่น ๆ ในย่านเดียวกัน โดยมีแนวความคิดใหม่คือ "สนามทดลองความคิด" (Experiment Playground) ได้รับการออกแบบปรับปรุงโดยโอกิ ซาโตะ (Oki Sato) จากสำนักงานออกแบบเนนโดะ (Nendo) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 จนแล้วเสร็จและได้เปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2559
การจัดสรรพื้นที่.
สยามดิสคัฟเวอรี เป็นศูนย์การค้าอาคารเดี่ยว ความสูง 8 ชั้น พื้นที่ 40,000 ตารางเมตร โดยมีพื้นที่สำคัญดังนี้
โดยมีทางเชื่อมไปยังหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร, รถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ, สยามสแควร์, เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ และอาคารสยามปทุมวันเฮาส์ ที่ชั้นเอ็ม และชั้น 1 นอกจากนี้ยังมีทางเชื่อมไปสยามเซ็นเตอร์ที่ชั้น 2 อีกด้วย
กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข

กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข หรือ กรมพระราชวังหลัง เป็นตำแหน่งรองลงมาจากกรมพระราชวังบวรสถานมงคลที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งขึ้น เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยอยุธยา โดยสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงสร้างวังขึ้นหลังพระราชวังหลวง พระราชทานให้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเอกาทศรถ ดังนั้น จึงเกิดคำว่า "วังหลัง" ขึ้นมา ต่อมา ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โปรดให้พระไตรภูวนาถทิตยวงศ์ พระราชอนุชา ประทับที่วังหลังอีกพระองค์ อย่างไรก็ตามทั้งสมเด็จพระเอกาทศรถและพระไตรภูวนาถทิตยวงศ์เพียงแต่ประทับอยู่ในวังหลังเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการเพิ่มยศศักดิ์แต่ประการใด
ในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ ทรงแต่งตั้งหลวงสรศักดิ์ขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล และได้แต่งตั้งให้นายจบคชประสิทธิ์ขึ้นเป็น "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" ให้ทรงรับพระราชบัญชา ซึ่งถือเป็นกรมพระราชวังหลังพระองค์แรกในสมัยอยุธยา ต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี(หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ) พระองค์ทรงสถาปนาเจ้าฟ้าเพชร พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล หรือพระบัณฑูรใหญ่ และทรงสถาปนาเจ้าฟ้าพร พระราชโอรสพระองค์เล็กที่กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข แต่โปรดให้ออกพระนามกรมว่า "พระบัณฑูรน้อย" เนื่องจากพระองค์อาจจะทรงรังเกียจตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขเนื่องจากในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชาเมื่อทรงสถาปนานายจบคชประสิทธิขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขได้ไม่นาน นายจบคชประสิทธิก็ถูกสำเร็จโทษ
เมื่อถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงสถาปนาให้สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ซึ่งทรงมีความดีความชอบรบทัพจับศึกมาแต่ครั้งกรุงธนบุรี ขึ้นดำรงตำแหน่ง "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" พระองค์แรกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ภายหลังการเสด็จทิวงคตของกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขแล้ว ก็ไม่มีการสถาปนากรมพระราชวังหลังขึ้นอีกเลย แม้จะมีการสถาปนาตำแหน่งพระบัณฑูรน้อยต่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์ ก็ถือว่าการเสด็จทิวงคตเป็นการสิ้นสุดของตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขนับตั้งแต่นั้นมา
อาสนวิหารรูอ็อง

อาสนวิหารรูอ็อง  หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารแม่พระแห่งรูอ็อง  เป็นอาสนวิหารแบบกอทิก ตั้งอยู่ที่เมืองรูอ็อง ในจังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกแห่งอัครมุขมณฑลรูอ็อง และอาสนวิหารแห่งนี้ยังอยู่ในฐานะ "Primatial Cathedral" ในตำแหน่ง "ไพรเมตแห่งนอร์ม็องดี" 
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 
สิ่งที่น่าสนใจ.
อาสนวิหารรูอ็องเป็นที่ฝังพระศพของพระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ รวมทั้งหัวใจด้วย เครื่องในฝังไว้ที่วัดที่วังชาลูว์-ชาบรอล (Château de Châlus-Chabrol) ในบริเวณลีมูแซ็ง ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์สิ้นพระชนม์จากแผลที่ถูกยิงด้วยลูกธนู ร่างของพระองค์ถูกฝังไว้ข้างพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษพระบิดาที่แอ็บบีฟงเตอวโร (Abbaye de Fontevraud) ใกล้เมืองชีนงและเมืองโซมูร์ อนุสรณ์ของพระองค์อยู่เหนือที่ฝังศพและมีชื่อสลักเป็นภาษาละตินอยู่ด้านข้าง
ระหว่างปี ค.ศ. 1876 ถึง ปี ค.ศ. 1880 อาสนวิหารรูอ็องเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก เมื่อปี ค.ศ. 1944 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อาสนวิหารถูกระเบิดซึ่งเกือบทำลายหอกลาง
ตราแผ่นดินของรัสเซีย

ตราแผ่นดินของรัสเซีย ประกอบด้วยรูปนกอินทรีสองหัวซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของรัสเซีย อินทรีสองหัวมีความหมายแสดงถึงความกว้างใหญ่ของประเทศรัสเซีย โดยแต่ละหัวหันไปทางซ้ายและขวา หมายถึงการดูแลดินแดนของรัสเซียทั้งทางฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก และส่วนไม้คทาหมายถึงอำนาจ ส่วนลูกโลกประดับกางเขนหมายถึงนิติบัญญัติ ตราแผ่นดินนี้มีต้นแบบสืบเนื่องมาจากตราแผ่นดินในช่วงต้นของจักรวรรดิรัสเซีย ซึ่งในปี พ.ศ. 2535 ได้มีการฟื้นฟูตราแผ่นดินนี้ขึ้นมาอีกครั้ง จากการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ซึ่งในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ได้มีการบังคับใช้ตามรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
ยะงินุมะ จุงโกะ

ยะงินุมะ จุงโกะ (; โรมาจิ: "Yaginuma Junko") (1 เมษายน ค.ศ. 1973 –) เป็นนักกีฬาสเกตลีลาชาวญี่ปุ่น ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในฐานะผู้ฝึกสอนสเกตลีลา เธอชนะเลิศในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1993 และได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขัน World Junior Figure Skating Championships ประจำปี ค.ศ. 1988 และ 1989 และเธอเป็นนักกีฬาสเกตลีลาอันดับที่ 14 ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1988
อุทยานดอกไม้

อุทยานดอกไม้ เป็นเพลงลูกกรุงของไทยที่มีเนื้อหากล่าวถึงพรรณไม้ดอกมากที่สุด 48 ชนิด แต่งคำร้องโดย สกนธ์ มิตรานนท์ แต่งทำนองโดย ชูศักดิ์ รัศมีโรจน์ ขับร้องโดย วงจันทร์ ไพโรจน์ เพลงนี้แต่งขึ้นใน พ.ศ. 2499 ภายหลังมีการนำเพลงนี้ไปล้อเลียน อาทิ "อุทยานผลไม้" ขับร้องโดย สุรพล สมบัติเจริญ และ "อุทยานผี" ขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์
 ชมผกา จำปา จำปี
 กุหลาบ ราตรี พะยอม อังกาบ ทั้ง กรรณิการ์
 ลำดวน นมแมว ซ่อนกลิ่น ยี่โถ ชงโค มณฑา
 สายหยุด เฟื่องฟ้า ชบา และสร้อยทอง
 บานบุรี ยี่สุ่น ขจร
 ประดู่ พุดซ้อน พลับพลึง หงอนไก่ พิกุล ควรปอง
 งาม ทานตะวัน รักเร่ กาหลง ประยงค์ พวงทอง
 บานชื่น สุขสอง พุทธชาด สะอาดแซม
 พิศ พวงชมพู กระดังงา เลื้อยเคียงคู่ ดูสุดสวย แฉล้ม
 รสสุคนธ์ บุนนาค นางแย้ม สารภี ที่ถูกใจ
 งาม อุบล ปน จันทน์กะพ้อ
 ผีเสื้อ แตกกอ พร้อม เล็บมือนาง พุดตาน กล้วยไม้
 ดาวเรือง อัญชัน ยี่หุบ มะลิวัลย์ แลวิไล
 ชูช่อไสว เร้าใจในอุทยาน
พรรณไม้ดอกทั้งหมด.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน

สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน หรือ พระเจ้าฆวน การ์โลสที่ 1 (เสด็จพระราชสมภพ 5 มกราคม ค.ศ. 1938) เป็นพระมหากษัตริย์สเปนระหว่าง ค.ศ. 1975–2014
ฟรันซิสโก ฟรังโก ผู้เผด็จการสเปน กำหนดให้สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 เป็นประมุขแห่งรัฐองค์ถัดมาใน ค.ศ. 1969 พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 สองวันหลังฟรังโกถึงแก่อสัญกรรม เป็นพระมหากษัตริย์สเปนพระองค์แรกนับแต่ ค.ศ. 1931 ไม่นานจากนั้น สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสทรงริเริ่มการปฏิรูปเพื่อทลายระบอบฟรังโกและเริ่มต้นการเปลี่ยนผ่านสู่ประชาธิปไตยของประเทศสเปน ซึ่งนำไปสู่การอนุมัติรัฐธรรมนูญแห่งสเปน ค.ศ. 1978 ในการลงประชามติ ซึ่งสถาปนาระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสยังทรงมีบทบาทสำคัญในการหยุดยั้งความพยายามรัฐประหารเมื่อ ค.ศ. 1981
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 ทรงเป็นหนึ่งในราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร (ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์) พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส (ราชวงศ์บูร์บง) จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก) และพระมหากษัตริย์ราชวงศ์ซาวอยแห่งอิตาลีอีกด้วย
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 ได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีโซเฟีย มีพระโอรสธิดารวม 3 พระองค์
เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2014 มาเรียโน ราฆอย นายกรัฐมนตรีแห่งสเปน ประกาศว่าสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 จะทรงสละราชสมบัติแก่เจ้าชายเฟลิเปแห่งอัสตูเรียส เนื่องจากปัญหาสุขภาพและเรื่องอื้อฉาวในราชวงศ์ นับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามของยุโรปที่สละราชสมบัติแก่องค์รัชทายาทในรอบสองปี ต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ และสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม โดยพระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธยสละราชสมบัติ ณ พระราชวังซาร์ซูเอลา ชานกรุงมาดริด ซึ่งมีผลในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2014 แต่พระองค์ก็ยังทรงดำรงพระยศพระมหากษัตริย์แห่งสเปนเช่นเดิม
พระราชประวัติ.
ขณะยังทรงพระเยาว์.
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 เสด็จพระราชสมภพในขณะที่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน พระอัยกาของพระองค์ ทรงกำลังลี้ภัยทางการเมืองหลังจากการประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐสเปนที่ 2 เมื่อเจริญพระชนมายุได้ 10 พรรษา พระองค์ได้เสด็จกลับสเปนเพื่อเข้ารับการศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนซานเซบัสเตียน (San Sebastián) และทรงสำเร็จการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 1954 ที่สถาบันซานอิซิโดรในกรุงมาดริด ทั้งนี้พระองค์ทรงมีพระเชษฐภคินี พระราชขนิษฐา และพระราชอนุชาร่วมพระอุทร 3 พระองค์ คือ
หลังจากได้ทรงจบการศึกษาในโรงเรียนเตรียมทหารซาราโกซาใน ค.ศ. 1957 แล้วพระองค์ก็ได้เข้ารับการศึกษาโรงเรียนทหารเรือที่เมืองปอนเตเบดรา และโรงเรียนทหารอากาศที่เมืองมูร์เซียต่อ
ต่อมใต้สมอง

ต่อมใต้สมอง (Pituitary Gland) เป็นต่อมที่อยู่ติดกับส่วนล่างของสมองส่วนไฮโปทาลามัส แบ่งได้ 3 ส่วนคือ ต่อมใต้สมองส่วนหน้า ส่วนกลาง และส่วนหลัง
ต่อมใต้สมองส่วนหน้าและส่วนกลาง และมีต้นกำเนิดมาจากเนื้อเยื่อชนิดเดียวกัน ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าเป็นหน่วยเดียวกัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นต่อมไร้ท่อแท้จริง ขณะที่ต่อมใต้สมองส่วนหลัง เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อประสาท ที่ไม่ได้สร้างฮอร์โมนได้เอง แต่มีปลายแอกซอนของนิวโรซีครีทอรีเซลล์ (Neurosecretory cell) จากไฮโปทาลามัสมาสิ้นสุด และหลั่งฮอร์โมนประสาทออกมาสู่กระแสเลือด
ต่อมใต้สมองมีขนาดประมาณเม็ดถั่วลันเตา มีน้ำหนักราว 0.5 กรัม 
ฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า.
ต่อมใต้สมองส่วนนี้ผลิตฮอร์โมนต่าง ๆ ส่วนหนึ่งถูกควบคุมจากฮอร์โมนประสาทจากไฮโปทาลามัส
ธงชาติอุซเบกิสถาน

ธงชาติอุซเบกิสถาน  ประกอบด้วยแถบแนวนอน 3 แถบที่มีสีฟ้า ขาว และเขียว ซึ่งขนาบด้วยแถบบางสีแดง 2 แถบ ที่มุมธงด้านคันธงนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยว และดาว 12 ดวง ธงนี้ถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1991 เพื่อแทนที่ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก
รูปแบบ.
สีฟ้าบนธงสื่อถึงท้องฟ้าและน้ำสะอาด และยังเป็นสีของกลุ่มชนเตอร์กิกด้วย สีขาวคือสันติภาพและโชคที่ดี สีเขียวคือสัญลักษณ์ของธรรมชาติ ชีวิตใหม่ และการเก็บเกี่ยวที่ดี และแถบสีแดงคือพลังแห่งชีวิต
ภาพจันทร์เสี้ยวมีส่วนเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์อุซเบกกับการถือกำเนิดของชาติ ดวงดาวเป็นสัญลักษณ์ทางวิญญาณและเป็นเครื่องหมายศักดิ์สิทธิ์ เช่นเดียวกันกับปฏิรูปพจน์ถึงประวัติศาสตร์อุซเบกและปฏิทิน แล้วยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการแสวงหาความสมบูรณ์แบบและความสุขของชาวอุซเบกในบ้านเกิดของตนเอง
ธงชาติสหภาพโซเวียต

ธงชาติสหภาพโซเวียต ประกอบด้วยพื้นธงสีแดงและรูปค้อนเคียวบนขอบธงด้านซ้ายบน สีแดงแสดงถึงสีของพรรคคอมมิวนิสต์ และระบอบการปกครองแบบคอมมิวนิสต์ ส่วนค้อนเคียวแสดงถึงชนชั้นกรรมาชีพ อันเป็นชนชั้นที่สำคัญที่สุดในระบอบคอมมิวนิสต์
ธงค้อนเคียวดาวแดงแบบแรกสุดประกาศใช้เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 รัฐบัญญัติเกี่ยวกับธงฉบับใหม่ได้ออกบังคับใช้ ให้มีการแก้ไขรูปค้อนเคียวในธงเล็กน้อย โดยแก้ให้ด้ามค้อนยาวขึ้นและเปลี่ยนแปลงรูปทรงของเคียวใหม่ ครั้งสุดท้ายที่มีการแก้ไขธงคือในปี พ.ศ. 2523 ได้แก้ให้พื้นสีแดงในธงสว่างขึ้นและได้ใช้ต่อมาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในวันที่ 25 ธันวาคมในปี พ.ศ. 2534เมื่อเวลา 19.32 น. มีการลดธงชาติสหภาพโซเวียตลงจากเครมลินเป็นครั้งสุดท้ายและแทนที่ด้วยธงไตรรงค์ของรัสเซีย
ความหมายและการออกแบบ.
ในวัฒนธรรมรัสเซีย สีแดงเป็นสีที่มีความหมายในเชิงบวก คำว่า "แดง" ("krasny") มีที่มาที่เกี่ยวข้องกับคำว่า "ดีมาก" และ "ดีที่สุด" ในภาษารัสเซีย เช่นเดียวกับคำว่า "งดงาม" สิ่งนี้สามารถเห็นได้จากชื่อของจัตุรัสแดงในกรุงมอสโก และพีธีอีสเตอร์แดงของชาวคริตส์ในนิกายออร์โธดอกส์ในรัสเซีย 
ในธงนี้สามารถแลเห็นอุดมคติของลัทธิคอมมิวนิสต์ได้ชัดเจน พื้นสีแดงกล่าวกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของเลือดที่รินไหลของชนชั้นกรรมาชีพและชาวนา รูปดาวแดงและค้อนเคียวหมายถึงลัทธิคอมมิวนิสต์และลัทธิสังคมนิยม โดยรูปค้อน หมายถึงชนชั้นกรรมาชีพหรือแรงงานอุตสาหกรรม รูปเคียวหมายถึงชนชั้นชาวนาหรือเกษตรกร ดาวแดงขอบทองหมายถึงกฎของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่ชี้นำระบอบการปกครองของประเทศ รูปเหล่านี้ประดับไว้ที่บริเวณมุมธงบนด้านคันธง ส่วนด้านหลังธงนั้น ตามแบบของรัฐบาลสหภาพโซเวียตจะเป็นพื้นสีแดงไม่มีรูปสัญลักษณ์ใดๆ หรืออาจจะมีก็ได้ อย่างไรก็ตาม ในกรณีต่างๆ ส่วนใหญ่จะมีรูปสัญลักษณ์แบบเดียวกับด้านหน้าธง โดยวางตำแหน่งให้รูปดังกล่าวหันกลับด้าน 
แบบของธงได้กำหนดไว้ในกฎหมายชัดเจนในปี พ.ศ. 2498 เพื่อให้สามารถกำหนดลักษณะและสรางธงได้ง่ายขึ้น การกำหนดแบบธงครังนี้ได้แก้ให้ความยาวของด้ามค้อนมากขึ้น และแก้รูปทรงของเคียวเสียใหม่ ตามที่ระบุไว้ในกฎหมายธงดังนี้
แบบธงที่มีการแก้ไขครั้งสุดท้ายได้ประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2523 โดยเป็นการแก้พื้นสีแดงให้มีความสว่างขึ้น
ยอดธง.
ยอดธงคือวัตถุที่ใช้ประดับส่วนบนสุดของคันธง ในกฎหมายธงของสหภาพโซเวียตได้ระบุว่า หากธงชาตินั้นมีการใช้โดยองค์กรของทางราชการในบางโอกาส เช่นในพิธีการสำคัญ ธงชาติหรือธงราชการนั้นจะต้องมีการประดับยอดธงไว้ด้วย ลักษณะของยอดธงนั้น มีรูปทรงอย่างสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ภายในส่วนฐานของยอดธงเป็นรูปค้อนเคียว และ ส่วนยอดของยอดธงเป็นรูปดาวนั้นมีห้าแฉก ยอดธงดังที่ระบุไว้ข้างต้นเป็นสีทองหรือสีเงิน มีปลอกสำหรับสวมเข้ากับด้ามคันธง หากธงดังกล่าวนี้ใช้โดยองค์กรทางทหาร แพรแถบหูกระต่ายสีแดงนั้นจะต้องผูกไว้ที่ปลอกนี้ หรือมีพิธีศพของประธานาธิบดีก็จะผูกริบบิ้นสีดำไว้ที่ยอดธงเพื่อเป็นการแสดงความอาลัย
ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน

ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน  หมายถึงผู้ประพันธ์พระวรสารสี่เล่มซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของพันธสัญญาใหม่ในคัมภีร์ไบเบิล วรสาร แปลว่า ข่าวประเสริฐ ซึ่งหมายถึงข่าวการเสด็จมาของพระเยซู หรือชีวประวัติของพระองค์นั่นเอง อย่างไรก็ดีพระวรสารเขียนขึ้นประมาณหลังจากพระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ไปแล้วเกือบหนึ่งร้อยปี 
พระวรสารทั้งสี่เล่ม.
พระวรสารสี่เล่มหลักของคริสต์ศาสนาที่ถือว่าเป็นพระวรสารในสารบบ ได้แก่
หลักฐานว่าใครเป็นผู้นิพนธ์พระวรสารทั้งสี่จริง ๆ ยังเป็นที่ถกเถียงกันมาจนทุกวันนี้ ผู้นิพนธ์พระวรสารมักจะไม่แนะนำตัวเองในพระวรสารและไม่มีหลักฐานอะไรที่กล่าวว่าโดยตรงถึงนักบุญทั้งสี่ว่าเป็นผู้ประพันธ์ นักวิชาการสมัยใหม่จีงสรุปว่าเป็นผู้ประพันธ์นิรนาม และการให้ชื่อผู้ประพันธ์ภายหลังเป็นเหตุผลที่นอกเหนือจากการทราบผู้ประพันธ์ที่แท้จริง
สัญลักษณ์ของผู้นิพนธ์พระวรสาร.
ในการวาดภาพผู้นิพนธ์พระวรสารแต่ละท่านจะมีสัญลักษณ์ต่าง ๆ กันซึ่งมาจากหนังสือเอเสเคียล บทที่ 1 และหนังสือวิวรณ์ (4.6-9 และต่อมา) แต่หนังสือทั้งสองก็มิได้บ่งบอกแน่นอนถึงสิ่งที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ของผู้นิพนธ์พระวรสาร สัญลักษณ์ที่ใช้เป็นสิ่งที่วิวัฒนาการขึ้นมาจนกระทั่งมาถึง ราบานุส มอรุส (Rabanus Maurus) ผู้บรรยายถึงความหมายของสิ่งที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ว่ามีความหมายเป็นสามขั้นตอน ขั้นแรกสัญลักษณ์ใช้เป็นสัญลักษณ์แทนพระเยซู ขั้นที่สองเป็นสัญลักษณ์แทนการกระทำของพระองค์ และขั้นที่สามเป็นสัญลักษณ์สำหรับสำหรับคริสต์ศาสนิกชนผู้ซึ่งต้องได้รับการไถ่บาป
*นักบุญมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์ “พระวรสารนักบุญมัทธิว” ใช้สัญลักษณ์เป็นมนุษย์มิใช่เทวดาที่บางครั้งเชื่อกัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมวลมนุษย์และสัญลักษณ์ของเหตุผล 
*นักบุญมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์ “พระวรสารนักบุญมาระโก” ใช้สัญลักษณ์สิงโตมีปีกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเก่งกล้าและความมีเชื้อสาย นักบุญมาระโกกล่าวว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมาเทศนาราวกับ “สิงโตคำราม” ในพระวรสารตอนต้น ๆ นอกจากนั้นสิงโตยังใช้เป็นสัญลักษณ์แทน “การคืนพระชนม์ของพระเยซู” เพราะเชื่อกันว่าเวลาสิงโตนอนหลับจะลืมตาหลับเปรียบกับพระเยซูในหลุมศพและพระเยซูผู้เป็นกษัตริย์ 
*นักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์ “พระวรสารนักบุญลูกา” และ “หนังสือกิจการของอัครทูต” ใช้สัญลักษณ์วัว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเสียสละ การทำประโยชน์ และความแข็งแกร่ง
*นักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์ “พระวรสารนักบุญยอห์น” และ “หนังสือวิวรณ์” ใช้สัญลักษณ์อินทรี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ และพระกิตติคุณของพระองค์
ถนนแพรกษา

ถนนแพรกษา  เดิมคือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3116 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3 (บางปิ้ง)–แพรกษา หรือบางครั้งเรียกว่า ถนนพุทธรักษา เป็นถนนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ แยกมาจากถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 27 ในเขตตำบลปากน้ำ (เทศบาลนครสมุทรปราการ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ข้ามคลองชลประทานเข้าสู่เขตตำบลท้ายบ้านใหม่ (เขตเทศบาลตำบลบางปู) ข้ามคลองแขกเข้าสู่เขตเทศบาลตำบลแพรกษา ข้ามคลองหม้อแตกเข้าสู่เขตตำบลแพรกษาใหม่ ไปบรรจบกับถนนตำหรุ-บางพลี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3256) กิโลเมตรที่ 5 ในเขตตำบลแพรกษาใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการอีกเช่นเดียวกัน รวมระยะทางทั้งสิ้น 9.6 กิโลเมตร ลักษณะถนนเป็นพื้นผิวแบบคอนกรีตขนาด 6 ช่องทางจราจรตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงวัดแพรกษา และตั้งแต่วัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลีมีขนาด 2 ช่องทางจราจร ซึ่งปัจจุบันในช่วงวัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลี องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการได้มีการก่อสร้างขยายถนนจาก 2 ช่องจราจรเป็น 6 ช่องจราจร โดยนำแนวคลองริมถนนเดิมมาสร้างขยายเป็นถนนและสร้างระบบระบายน้ำทดแทนแนวคลองเดิม ลักษณะถนนเป็นพื้นแอสฟัลต์ลาดยาง ปัจจุบันดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขณะนี้กำลังดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 2 ซึง่ระยะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นการปรับปรุงถนนแนวเดิมให้มีความกว้างมากขึ้น พร้อมกับก่อสร้างสะพานตัวใหม่ด้วย ในปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงาน 3 แห่ง โดยมีหมายเลขสายทางดังนี้
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก เป็นธงชาติของอุซเบกิสถานในสมัยที่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต ประกาศใช้อย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก (Uzbek Soviet Socialist Republic) เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีฟ้าขอบสีขาวพาดผ่าน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล 
ความหมายของสัญลักษณ์ในธง คือ สีแดง หมายถึงการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพ สีฟ้า หมายถึงผืนฟ้าในอุซเบกโซเวียต สีขาว หมายถึงฝ้าย อันเป็นทรัพยากรหลักของประเทศ ค้อนเคียว หมายถึงการร่วมมือกันระหว่างกรรมกรกับชาวนา ดาวแดง หมายถึง ชั้นกรรมาชีพ
ประวัติ.
ธงชาติอุซเบกโซเวียตแบบแรกสุด เริ่มใช้เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 เป็นธงพื้นสีแดง ที่มุมบนด้านคันธงมีชื่อประเทศ จารึกด้วยอักษรอาหรับและ ข้อความอักษรซีริลลิก เขียนไว้ว่า "УзССР" เป็นสีทอง ต่อมาในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2469 จึงได้เปลี่ยนคำจารึกชื่อประเทศที่มุมบนด้านคันธงใหม่ โดยจารึกเป็นภาษาอุซเบก ภาษารัสเซีย และภาษาทาจิก
ในปี พ.ศ. 2474 ได้เปลี่ยนข้อความในธงชาติใหม่อีกครั้ง โดยเป็นชื่อประเทศอย่างย่อในภาษาอุซเบกว่า "OzSSC" และในภาษารัสเซียว่า "УзССР" ซึ่งได้ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2480 จึงเปลี่ยนข้อความเป็นอักษรโรมันว่า "OZBEKISTAN SSR" 
ถึงยุคทศวรรษที่ 1940 (พ.ศ. 2483 - 2492) ธงนี้จึงมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบอีกครั้ง โดยชื่อประเทศที่มุมธงด้านคันธง ใช้เป็นภาษาอุซเบกและรัสเซียว่า Ўзбекистон ССР ("Ozbekiston SSR") และ Узбекская ССР ("Uzbekskaya SSR") ตามลำดับ ก่อนจะมีการเปลี่ยนแบบธงครั้งสุดท้าย ดังที่ปรากฏในตอนแรกสุดของบทความนี้ ซึ่งธงนี้ ได้ใช้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534
ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร

"ดูความหมายอื่นของ นักบุญยอห์น ที่ นักบุญจอห์น"
ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร (“יוחנן” (The LORD) ; ภาษาฮีบรูมาตรฐาน: “Yoḥanan”, ภาษาฮีบรูไทบีเรียน: “Yôḥānān”) หรือที่เรียกว่า “สาวกผู้เป็นที่รัก” (Beloved Disciple)) (เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 110) นักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่านที่รวมทั้ง มัทธิว มาระโก และลูกา เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญยอห์น (Gospel of John) และพระธรรม 1 ยอห์นซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของ พันธสัญญาใหม่
กล่าวกันว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นคนคนเดียวกับ “นักบุญยอห์นอัครทูต” ความเชื่อที่ว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นผู้ประพันธ์พระธรรม 1 ยอห์น พระธรรม 2 ยอห์น พระธรรม 3 ยอห์น และพระธรรมวิวรณ์ เป็นความเชื่อที่มีมานานแล้ว แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันในบรรดาผู้รู้ (ดูเพิ่ม นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ (John the Presbyter) และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส (John of Patmos)
ในคัมภีร์ไบเบิล.
ตามธรรมเนียมแล้วเป็นที่เชื่อกันว่านักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐเป็นสาวกองค์แรกของสาวกสิบสองคนของพระเยซู และเป็นคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนชราตายโดยมิได้ต้องพลีชีพเพื่อศาสนาเช่นสาวกองค์อื่น เชื่อกันว่านักบุญยอห์นพำนักอยู่บริเวณที่เรียกกันว่าอีฟิซัส (Ephesus) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี กล่าวกันว่าเมื่อท่านอายุมากแล้วท่านก็ถูกไล่ไปพัทโมส (Patmos) ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์เขียน “วิวรณ์” แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่เป็นที่ตกลงกันว่าใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริง บางท่านก็เชื่อว่าเขียนโดย นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส 
นอกจากนั้นยังมีการถกเถียงกันว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารอาจจะเป็นคนคนเดียวกับ “นักบุญยอห์นอัครทูต” ก็ได้
ปัญหาผู้ประพันธ์.
พระวรสาร จดหมายเหตุสามฉบับ และวิวรณ์ เรียกรวมกันว่า “วรรณกรรมของยอห์น” (Johannine literature) เมื่อพิจารณาจากเนื้อหามีหลักฐานว่าอาจจะแต่งโดยคนผู้แต่งคนเดียวกัน ในบรรดาข้อเขียนของยอห์น วิวรณ์ เป็นฉบับเดียวที่ลักษณะการเขียนคล้ายคลึงกับพระวรสาร จากการสัมมนาเรื่องพระเยซูนักวิชาการก็เชื่อว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารมิได้เขียนเล่มใดเลย แต่ทางคริสตจักรโรมันคาทอลิกยังคงกล่าวว่าหลักฐานบ่งว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารคือผู้เขียน “วรรณกรรมของยอห์น” 
นักวิชาการสมัยใหม่หลายคนเชื่อว่า “วรรณกรรมของยอห์น” เป็นแต่งโดยผู้แต่งคนเดียว แต่ที่เชื่อกันเป็นส่วนใหญ่ก็คือไม่ว่าใครจะเป็นผู้เขียนก็จะเป็นคนคนเดียวกันทั้งหมดหรือไม่ “วรรณกรรมของยอห์น” ก็มาจากชุมชนเดียวกันในเอเชียไมเนอร์ ซึ่งเป็นบริเวณที่มีความเกี่ยวข้องกับนักบุญทั้งสามองค์ -- นักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส
ผู้แต่ง “พระวรสารนักบุญยอห์น” มิได้บอกนามตนเองแต่สรุปกันว่าเป็น “สาวกผู้เป็นที่รัก” ที่กล่าวถึงหลายครั้งในพระวรสารเป็นชื่อหนึ่งที่หมายถึงยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ผู้ประพันธ์คนเดียวกันนี้ก็เชื่อว่าเป็นผู้ประพันธ์ จดหมายเหตุของยอห์นเล่ม 1 ด้วย หรืออาจจะรวมทั้งเล่ม 2 และเล่ม 3 ด้วย เมื่อมีการประชุมสภาแห่งโรม (Council of Rome) เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 4 ก็มีประกาศว่าผู้แต่งจดหมายเหตุของยอห์นเล่ม 1 และ เล่ม 2 กับ 3 เป็นคนละคนกัน ผู้วิจัยเนื้อหาของจดหมายในปัจจุบันก็เห็นด้วย อีกทฤษฏีหนึ่งก็ว่างานชุดนี้บางส่วนเป็นผลงานของนักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐและผู้ประพันธ์คนอื่นด้วย
นักบุญองค์อุปถัมภ์.
นักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารและยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา เป็นผู้พิทักษ์ Fraternal society of Free and Accepted Masons หรือที่รู้จักกันว่า Freemasons
เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน

เพลงชาติสาธารณรัฐอุซเบกิสถาน  ที่ใช้ในปัจจุบันนี้เริ่มใช้เมื่อประเทศได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 โดยนำทำนองเพลงนี้มาจากเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก ซึ่งประพันธ์โดย มูตัล บูร์คอนอฟ (Mutal Burxonov) และใช้ในช่วงที่อุซเบกิสถานอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต แต่เนื้อร้องได้ประพันธ์ขึ้นใหม่โดยอับดุลลา โอริปอฟ (Abdulla Oripov)
บทที่ 1
;แผ่นดินเสรีตะวันส่องใส มีความสุข และเป็นที่ปกปักต่อผองประชาเอ๋ย
;เธอคือปิยมิตรของมิตรแห่งเธอ !
;จงรุ่งโรจน์ด้วยการเรียนรู้และความคิดสร้างตลอดไป
;ขอให้ศักดิ์ศรีของเธอจงส่องสว่างไปชั่วฟ้าดิน
;
;ประสานเสียง
;หุบผาสีทองแห่งนี้ อุซเบกิสถานที่รัก
;จิตใจอันหาญกล้าของบรรพบุรุษสถิตอยู่กับเธอ !
;เมื่อพลังมหาศาลแห่งของประชาชนได้ลุกโชน
;(เธอคือ) ประเทศซึ่งสะกดโลกทั้งใบไว้ !
;
;บทที่ 2
;ศรัทธาแห่งความใจกว้างของชาวอุซเบกไม่สูญสิ้น
;ลูกหลานเสรีชนผู้เยาว์คือปีกอันเข้มแข็งของเธอ !
;ดวงประทีปแห่งเอกราช การพิทักษ์สันติภาพ
;ความรักในสัจจะ มาตุภูมิ จงรุ่งโรจน์ตลอดกาล !
;
;ประสานเสียง
;หุบผาสีทองแห่งนี้ อุซเบกิสถานที่รัก
;จิตใจอันหาญกล้าของบรรพบุรุษสถิตอยู่กับเธอ !
;เมื่อพลังมหาศาลแห่งของประชาชนได้ลุกโชน
;(เธอคือ) ประเทศซึ่งสะกดโลกทั้งใบไว้ !
;
มัทธิวอัครทูต

มัทธิว (- ของขวัญของพระเจ้า ; ภาษาฮีบรูมาตรฐาน และ ภาษาฮีบรูไทบีเรียน “Mattay”; , “Matthaios”) เป็นอัครทูตของพระเยซู และเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน (อีกสามท่านคือ มาระโก ยอห์น และลูกา) เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญมัทธิวซึ่งเป็นพระวรสารฉบับหนึ่งในพันธสัญญาใหม่ และเชื่อกันว่าเป็นคนเดียวกับ “เลวี” (Levi) ผู้เก็บภาษี
คำบรรยายของพระวรสาร.
ปัญหาว่ามัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นใครเป็นเรื่องที่ซับซ้อนด้วยเหตุผลหลายประการ พระวรสารมีชื่อว่า “มัทธิว” เขียนโดยผู้ไม่บอกนามแต่มาลงชื่อ “มัทธิว” ภายหลัง ลักษณะและวิธีการเขียนภาษากรีกที่บรรยายเหตุการณ์ทำให้นักวิชาการทางคัมภีร์ไบเบิลเชื่อว่าผู้ประพันธ์ไม่ได้อยู่สมัยเดียวกับพระเยซู นักวิชาการบางคนชี้ว่านักบุญมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นผู้เขียนพระวรสารฉบับนิรนามนี้ และนักบุญมัทธิวอัครทูตคือผู้ที่ถูกกล่าวถึงในพระวรสารนี้ แต่ทางธรรมเนียมคริสต์ศาสนาถือว่าสองคนนี้เป็นคนคนเดียวกัน
วิธีเขียนเล่าเรื่องพันธสัญญาใหม่ของนักบุญมัทธิวก็ค่อนข้างจะซับซ้อน ในพระวรสารนักบุญมาระโก พระวรสารนักบุญลูกา และกิจการของอัครทูต มีการกล่าวถึง “มัทธิว” โดยไม่มีตำแหน่ง ไม่มีคำบรรยายว่าเป็นใคร และไม่มีการบ่งถึงหน้าที่ และในพระวรสารนักบุญยอห์นและในจดหมายเหตุต่อมาก็ไม่มีที่กล่าวถึง “มัทธิว” 
แต่พระวรสารนักบุญมัทธิวกล่าวถึง “มัทธิว” เองว่าเป็นผู้เก็บภาษีที่ถูกพระเยซูเรียกตัว ซึ่งในพระวรสารฉบับอื่นเรียกว่า “เลวี” พระวรสารฉบับนี้จึงเรียกนักบุญมัทธิวว่า “ผู้เก็บภาษี” ในรายนามอัครทูตสิบสองคน ตามธรรมเนียมคริสต์ศาสนาถือว่า “มัทธิว” และ “เลวี” เป็นคนคนเดียวกัน แต่นักวิชาการทางคัมภีร์ไบเบิลสมัยใหม่ไม่เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้ นักวิชาการเชื่อว่าผู้ที่เขียนพระวรสารนักบุญมัทธิวเปลี่ยนชื่อ “เลวี” เป็น “มัทธิว” อาจจะเป็นเหตุผลทางเทววิทยาศาสนาคริสต์ ซึ่งอาจจะทำเพื่อให้อัครทูตที่ถูกพระเยซูเรียกตัวเป็นสมาชิกของกลุ่มอัครทูตสิบสองคน ถ้าสรุปว่าเรื่องของนักบุญมัทธิวในพระวรสารนักบุญมัทธิวมีพื้นฐานมาจากเรื่องของ “เลวี” อีกคนหนึ่ง ก็ไม่เป็นปัญหาที่ว่า “มัทธิว” เป็นหนึ่งในสาวกสิบสององค์
สารานุกรมคาทอลิกกล่าวว่า “นักบุญมัทธิว” ครั้งหนึ่งอาจจะเรียกว่า “เลวี” ตามที่กล่าวใน มก 2:14
 และ ลก 5:27. สารานุกรมคาทอลิกยังกล่าวว่า “การที่คนหนึ่งจะมีชื่อสองชื่อเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอในบรรดาชาวยิว”
 ย่อหน้าอื่นในพระวรสารที่กล่าวถึง “มัทธิว” หรือ “เลวี” คือ มก 2:1-22 และ ลก 5:27-39.
“เลวี” ที่กล่าวถึงในพระวรสารนักบุญมัทธิว เป็นผู้เก็บภาษีที่พระเยซูเรียกว่า “บุตรของอัลเฟียส” (Son of Alphaeus) การที่พระเยซูเรียกตัว “เลวี” ทำให้พระองค์ต้องเผชิญหน้ากับพวกฟาริสี เพราะไปคลุกคลีกับคนเก็บภาษีและคนบาป อีกข้อหนึ่งที่อาจจะเป็นได้คือยากอบ บุตรเศเบดี ซึ่งชื่อเดิมว่า “เลวี” และยากอบ บุตรอัลเฟอัส อาจจะถูกเรียกตัวไปเป็นสาวกพร้อมกับลูกา
ความยอมรับนักบุญมัทธิวในปัจจุบัน.
มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสารได้รับการยอมรับเป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ฉลองวันฉลองนักบุญมัทธิวในวันที่ 16 พฤศจิกายน ในขณะที่คริสตจักรละติน แองกลิคัน และลูเทอแรน ฉลองกันในวันที่ 21 กันยายน
เช่นเดียวกับผู้นิพนธ์พระวรสารอีกสามองค์ มัทธิวมักจะปรากฏในภาพเขียนทางคริสต์ศาสนาเป็นคนมีปีก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ทางคริสตจักรตามหนังสือดาเนียล 7 (Book of Daniel) หรืออาจจะเป็นการกล่าวถึง เทวดาผู้ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นผู้บอกให้นักบุญมัทธิวเขียนพระวรสาร ภาพเขียนสามภาพของนักบุญมัทธิวโดยการาวัจโจที่โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี ที่กรุงโรมเป็นภาพเขียนที่สำคัญในประวัติศิลปะตะวันตก
ธงชาติคาซัคสถาน

ธงชาติคาซัคสถาน  เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2535 หลังจากได้รับเอกราชจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีฟ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีรูปอินทรีทุ่งหญ้าสเตปป์สีทอง สยายปีกบิน หันหน้าไปทางมุมธงด้านคันธง ภายใต้ดวงอาทิตย์สีทองมีรัศมี 32 แฉก ที่ด้านคันธงนั้นมีลวดลายอย่างลายหน้ากระดานตามแบบวัฒนธรรมคาซัคสถาน 
แบบสีธงอย่างมาตรฐานมีดังนี้
Kruptos2

Kruptos2 คือโปรแกรมที่ใช้เพื่อการเข้ารหัสไฟล์ โดยใช้ ขั้นตอนวิธีโบลว์ฟิชและขั้นตอนวิธีแฮช คือ MD5 ขนาด 128 bit key และ SHA256 ขนาด 256 bit key ในการเข้ารหัส
Kruptos2 เป็น ฟรีแวร์ ซึ่งพัฒนาโดย Steve Beckett
การใช้งาน.
การเข้ารหัส.
โปรแกรม Kruptos2 สามารถเข้ารหัสได้หลาย ๆ ไฟล์พร้อมกันโดยสามารถบันทึกไฟล์ให้อยู่ในรูปของโปรเจกต์เดียวได้
การปรับแต่งค่า (configuration).
สามารถปรับแต่งการใช้งานโปรแกรมได้โดยเลือกที่ Options Menu → Options หรือถ้าใช้งานโปรแกรมผ่านทาง Microsoft Window Explorer จะเลือกได้โดยคลิกที่ไฟล์แล้วคลิกขวาเลือก Kruptos 2 → Options
เซาเปาลู

เซาเปาลู  หรือ เซาเปาโล เป็นเมืองหลวงของรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกตามจำนวนประชากร ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิล นอกจากนี้ยังเป็นเมืองที่มีความมั่งคั่งที่สุดในประเทศ ชื่อ "เซาเปาลู" เป็นภาษาโปรตุเกส มีความหมายว่า "นักบุญเปาโล" 
เซาเปาลูมีเนื้อที่ 1,523 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 10,886,518 คน ซึ่งทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้ และซีกโลกใต้ (เขตมหานคร: ประมาณ 19 ล้านคน) 
เซาเปาลูเดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1554 โดยคณะมิชชันนารีนิกายเยซูอิตชาวโปรตุเกส ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 โปรตุเกสก็เริ่มเข้ามาขยายอำนาจในอเมริกาใต้ (ภายในเขตที่กำหนดไว้ในสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส) โดยส่งคณะนักสำรวจเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้และค้นหาทองคำ เพชร และทรัพยากรอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนทำให้เซาเปาลูขยายตัวมากขึ้น จนในที่สุดก็ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1711 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คลื่นผู้อพยพจากประเทศอิตาลี โปรตุเกส สเปน เยอรมนี และประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามาในเซาเปาลูเพื่อทำงานในไร่กาแฟภายในรัฐ จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การค้ากาแฟตกต่ำลง ผู้ประกอบการจึงเริ่มหันไปลงทุนในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเมือง โดยในครึ่งแรกของศตวรรษ นอกจากชาวยุโรปแล้ว ชาวญี่ปุ่นและชาวอาหรับก็อพยพเข้ามาด้วย และตลอดศตวรรษเดียวกันนี้ เศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเซาเปาลูก็เป็นตัวดึงดูดให้ประชากรจากรัฐอื่น ๆ ที่ยากจนในบราซิลเข้ามาทำงานในเมืองนี้เช่นกัน
ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร

ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร  เกิดที่แอนติออก ประเทศตุรกีปัจจุบัน เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 84 ใกล้โบเทีย (Boeotia) ในประเทศกรีซ ลูกาเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน (อีก 3 ท่าน ได้แก่ มัทธิว ยอห์น และมาระโก) เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญลูกาและกิจการของอัครทูตซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่
ประวัติ.
ลูกาเป็นชาวซีเรียเชื้อสายกรีก อาศัยอยู่ที่เมืองแอนติออก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศตุรกี ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แพทย์และศัลยแพทย์ วันฉลองตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม
เอกสารฉบับแรกที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือในจดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน บทที่ 24 และฉบับ “โคโลเซียน” (Colossians) 4:14 และ ฉบับ “ทิโมธี 2” (2 Timothy) 4:11 ซึ่งเป็นจดหมายเหตุที่กล่าวกันว่าเปาโลอัครทูตเป็นผู้เขียน เอกสารฉบับต่อมาที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือใน “Anti-Marcionite Prologue to the Gospel of Luke” ซึ่งเป็นเอกสารที่ครั้งหนึ่งเชื่อกันว่าเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่ต่อมาเชื่อว่าเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่เฮลมุท เคิสเตอร์ (Helmut Koester) 
อ้างว่าข้อความข้างล่าง--ซึ่งเป็นส่วนเดียวที่ยังเป็นภาษากรีกต้นฉบับอยู่--เป็นส่วนที่เขียนเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2
ลูกา ชาวแอนติออก อาชีพแพทย์ เขาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลอัครทูต และได้ติดตามเปาโลจนกระทั่งเปาโลพลีชีพ เขารับใช้พระผู้เป็นเจ้าติดต่อกันตลอดมา โดยไม่แต่งงาน ไม่มีบุตร เต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 84 ปี (หน้า 335)
เอกสารบางฉบับกล่าวว่าลูกาเสียชีวิตที่ธีบส์ ปัจจุบันคือประเทศกรีซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของโบเธีย หลักฐานเหล่านี้ทำให้สรุปได้ว่าลูกามีส่วนเกี่ยวข้องกับเปาโล
ใบปิด

ใบปิด หรือ โปสเตอร์  คือภาพขนาดใหญ่พิมพ์บนกระดาษออกแบบเพื่อใช้ติดหรือแขวนบนผนังหรือกำแพง ใบปิดอาจจะเป็นภาพพิมพ์และภาพเขียน หรืออาจจะเป็นอย่างเดียวอย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้เตะตาผู้ดูและสื่อสารข้อมูล ใบปิดอาจจะใช้สอยได้หลายประการแต่ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการเผยแพร่เพื่อการประชาสัมพันธ์โดยเฉพาะการโฆษณางานแสดงศิลปะ, งานดนตรี หรือภาพยนตร์; การโฆษณาชวนเชื่อ; หรือในการสื่อสารของผู้ประท้วงที่ต้องการสื่อสารความเชื่อต่อคนกลุ่มใหญ่ 
ประโยชน์ของใบปิดอาจมีหลายจุดประสงค์ โดยส่วนมากจะเป็นเครื่องมือในการโฆษณา ประชาสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นงานต่าง ๆ งานดนตรี ภาพยนตร์ และในบางครั้งก็ผลิตมาเพื่อใช้ในการศึกษา หรือเป็นสื่อการสอนต่าง ๆ 
นอกจากนั้นใบปิดก็ยังใช้ในการพิมพ์ภาพจิตรกรรมของศิลปินคนสำคัญ ๆ หรือภาพถ่าย เพื่อใช้ในการตกแต่ง ซึ่งกลายมาเป็นศิลปะการค้าที่ทำรายได้ดีให้ทั้งพิพิธภัณฑ์และบริษัทการค้าหรือร้านทางอินเทอร์เน็ต เช่นภาพเขียนของโคลด โมเนท์ หรือ เลโอนาร์โด ดา วินชี หรืองานของช่างภาพอเมริกันโรเบิร์ต เมเปิลธอร์พ (Robert Mapplethorpe) 
งานศิลปะการสร้างใบปิดเริ่มเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยจิตรกรชาวฝรั่งเศสและเผยแพร่ไปทั่วยุโรป ศิลปินคนสำคัญที่สุดที่ริเริ่มความนิยมในการสร้างใบปิดก็คืออองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค และ จูลส์ เชเรท์ (Jules Chéret) เชเรท์ถือกันว่าเป็นบิดาแห่งการโฆษณาด้วยป้าย 
คนส่วนใหญ่ที่สะสมใบปิด และใบปิดที่มีชื่อเสียง นักสะสมใบปิดจะเก็บใบปิดเก่าโดยมักจะใส่กรอบรูปและมีแผ่นรองหลังด้วย โดยขนาดใบปิดที่เป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปอยู่ที่ 24x36 นิ้ว แต่ใบปิดก็มีหลายขนาดหลากหลาย และใบปิดขนาดเล็กที่ไว้โฆษณาจะเรียกว่า แฮนด์บิลล์ หรือ “ใบปลิว” (flyer)
พระวรสารนักบุญมัทธิว

พระวรสารนักบุญมัทธิว (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมัทธิว (ศัพท์โปรเตสแตนต์)  เป็นหนังสือพระวรสารในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในสี่ “พระวรสารในสารบบ” และเป็นหนึ่งในสาม “พระวรสารสหทรรศน์” 
แม้พระวรสารนักบุญมัทธิวไม่มีชื่อกำกับไว้ว่าใครเป็นผู้เขียน แต่ตั้งแต่คริสตชนตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรกก็เชื่อกันสืบมาว่าเขียนโดยมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร อัครทูต และคนเก็บภาษี หนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มจะพินาศในปีค.ศ. 70
จุดประสงค์หลักของพระวรสารนักบุญมัทธิวมีสองด้าน ในด้านปฏิบัติคือ เพื่อยืนยันต่อผู้อ่านที่เป็นชาวยิวว่า พระเยซูคือพระเมสสิยาห์ของพวกเขา เนื่องจากชาวยิวที่กลับใจมาเชื่อพระเยซู มีจำนวนน้อยกว่าชาวยิวที่ไม่ได้เชื่อ จึงมีผู้ที่ใส่ร้ายและแพร่คำโกหกเกี่ยวกับพระเยซู รวมถึงพยายามหาผลประโยชน์โดยการบิดเบือนข้อเท็จจริง เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายของตนเอง มัทธิวจึงต้องการให้ข้อมูลที่ตรงไปตรงมา และตอบคำถามต่างๆเกี่ยวกับพระเยซูได้
ในด้านเทววิทยา ประการแรก มัทธิวตระหนักถึงความสำคัญของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิม ซึ่งสำเร็จในชีวิตของพระเยซู แท้จริงแล้วเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตพระเยซู ผู้เผยพระวจนะได้บันทึกไว้ล่วงหน้ามาแล้วในพระคัมภีร์เดิม ก่อนพระเยซูจะประสูติหลายร้อยปี
ประการที่สอง มัทธิวต้องการยืนยันให้ผู้อ่านชาวยิวมั่นใจว่า พระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์ที่พวกเขาเฝ้ารอคอยจริง ๆ จากเหตุผลในประการแรกที่ว่า พระเยซูเป็นบุคคลเดียวเท่านั้น ที่เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตเป็นไปตามคำพยากรณ์ล่วงหน้า
ประการที่สาม มัทธิวต้องการบอกว่า แม้ว่าพระเมสสิยาห์เป็นชาวยิว แต่พระองค์เสด็จมาเพื่อคนทุกหมู่เหล่า พระองค์จึงทรงสั่งให้สาวกออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ เพื่อให้ได้รับความรอดเช่นเดียวกัน
ประการที่สี่ มัทธิวต้องการกล่าวถึงการก่อตั้งคริสตจักร และแนวทางในการจัดการกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นภายในคริสตจักร
ประการที่ห้า สำคัญที่สุด มัทธิวบันทึกคำสอนของพระเยซูไว้ เพื่อให้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและปฏิบัติตนของคริสเตียน เช่น ความโกรธ การล่วงประเวณี การหย่าร้าง การสบถสาบาน การตอบแทน รักศัตรู เป็นต้น
พระวรสารนักบุญมัทธิว ใช้ “มัทธิว” หรือ “มธ” ในการอ้างอิง
โครงร่าง.
1. ปฐมวัยของพระเยซู 1:1 - 4:25
2. คำเทศนาบนภูเขา 5:1 - 7:29
3. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์และคำสอน 8:1 - 12:50
4. คำอุปมาของพระเยซู 13:1 - 52
5. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์อื่นและคำสอน 13:53 - 19:30
6. พระเยซูในกรุงเยรูซาเลม 20:1 - 25:46
7. การตรึงพระเยซูที่กางเขน การสิ้นพระชนม์ การถูกฝัง และการคืนพระชนม์ของพระเยซู 26:1 - 28:20
พระวรสารนักบุญมาระโก

พระวรสารนักบุญมาระโก (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมาระโก (ศัพท์โปรเตสแตนต์)  เป็นพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ และเป็นพระวรสารหนึ่งใน “พระวรสารสหทรรศน์” สามฉบับ
ผู้เขียนไม่ได้ระบุนามของตนเองไว้ แต่เชื่อกันทั่วไปว่าเขียนโดยมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ซึ่งเป็นบุตรชายของมารีย์ [ที่ไม่ใช่พระแม่มารีย์ (มารดาพระเยซู)] และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับบารนาบัส มาระโกได้ร่วมเดินทางกับเปาโลและบารนาบัสในการเดินทาง เพื่อทำการประกาศข่าวดีครั้งแรก เปาโลกล่าวถึงมาระโกในฐานะของเพื่อนในกรุงโรมและยกย่องการรับใช้ของเขาเป็นอย่างสูง เชื่อกันว่าในบรรดาพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม พระวรสารนักบุญมาระโกถูกเขียนขึ้นเป็นฉบับแรก ในช่วงก่อนสงครามกลางเมืองในกรุงโรม เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนในราว ค.ศ.55
คริสตจักรยุคแรกมีความเห็นตรงกันว่า เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ถอดแบบมาจากคำสอนของเปโตร โดยเน้นที่การบันทึกข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากลีลาการเขียนแสดงถึงการเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ ไม่ถูกผ่านการขัดเกลาให้สละสลวย ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า หลายเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทันที การกระทำต่าง ๆ ที่ได้บันทึกไว้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งสังเกตได้จากคำว่า "ในทันใดนั้น" ถูกใช้มากกว่า 40 ครั้ง แม้ว่า พระวรสารนักบุญมาระโก จะมีความยาวน้อยที่สุดในบรรดาพระวรสารทั้งสี่เล่ม แต่ในบางเหตุการณ์กลับถูกบันทึกไว้โดยละเอียด นอกจากนี้ ยังมีบางบทที่ได้อธิบายถึงขนบธรรมเนียมของชาวยิวไว้ด้วย เพื่อให้ผู้อ่านชาวโรมันจะเข้าใจได้
วัตถุประสงค์ของ พระวรสารนักบุญมาระโก มีอยู่ 4 ประการ โดยประการแรกสำคัญที่สุดคือ มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบว่า ข่าวดีคืออะไร นั่นคือการที่พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของเรา ถูกฝังไว้แล้วเป็นขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นมาระโกจึงให้ความสำคัญของเรื่องราวตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ จนถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูมากกว่าเรื่องอื่น หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด 16 บท ใน 10 บทแรก บันทึกเรื่องราวตั้งแต่พระเยซูรับบัพติศมา จนถึงเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะเวลาประมาณ 3 ปี ในขณะที่อีก 6 บทที่เหลือ เป็นการบันทึกเรื่องราวช่วงสุดท้ายของชีวิตพระเยซู ซึ่งเป็นระยะเวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียว แสดงให้เห็นว่ามาระโกต้องการเน้นว่า ข่าวดีคือหัวใจของหนังสือเล่มนี้
ประการที่สองที่มาระโกต้องการกล่าวคือ แม้ว่าพระเยซูคือพระบุตรพระเป็นเจ้า แต่พระเยซูทรงเป็นมนุษย์ พระองค์มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย หิวโหย อ่อนล้า ฯลฯ เหมือนกับมนุษย์ พระเยซูจึงทรงเป็นแบบอย่างในการตอบสนองต่อความรู้สึกต่าง ๆ ดังนั้นในฐานะของคริสต์ศาสนิกชน ทุกคนควรเรียนรู้จากพระองค์และตอบสนองด้วยท่าทีอย่างเดียวกัน
ประการที่สาม มาระโกเขียนเพื่อหนุนใจคริสเตียนที่ถูกกดขี่ข่มเหง เมื่อพระเยซูทรงยืนหยัดในขณะที่ถูกต่อต้าน จะเป็นกำลังใจให้กับคริสเตียนที่อยู่ในภาวะเดียวกันได้
ประการสุดท้าย มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบถึงฤทธิ์อำนาจของพระเยซู ซึ่งมีชัยชนะเหนือผี โรคร้าย และความตายได้
พระวรสารนักบุญมาระโก ใช้ “มาระโก” หรือ “มก” ในการอ้างอิง
วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน

วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน  เป็นวิทยาลัยเอกชนมีนักศึกษาประมาณ 3,000 คน ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2397 โดยมีวิทยาเขตหลักอยู่ที่เมืองบัฟฟาโลในรัฐนิวยอร์ก และอีก 14 วิทยาเขตย่อยใน รัฐนิวยอร์ก รัฐโอไฮโอ รัฐเวอร์จิเนีย และรัฐวิสคอนซิน