pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ดัชเชสมารีอา อันนาในบาวาเรีย

ดัชเชสมารีอา อันนาในบาวาเรีย บารอเนส ฟ็อน มัลท์ซาห์น (ประสูติ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1975) เป็นพระธิดาพระองค์เล็กใน เจ้าชายแม็ก ดยุกในบาวาเรีย และ เคาน์เตสเอลีซาเบ็ท ดักลาส เป็นพระขนิษฐาใน เจ้าหญิงโซฟี เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ พระภาติยะ (หลานลุง) ใน เจ้าชายฟรันทซ์ ดยุกแห่งบาวาเรียพระองค์ปัจจุบัน พระองค์ทรงเสกสมรสจำนวน 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2007 กับ เคลาส์ รูโนว์ มีพระโอรส-ธิดา 2 คน คือ
ต่อมาทรงหย่ากับพระสวามีคนแรกเมื่อปี 2015 ก่อนที่พระองค์จะทรงเสกสมรสอีกครั้งกับ บารอนอันเดรอีส ฟ็อน มัลท์ซาห์น บุตรชายของ บารอนมอทิเมอร์ ฟ็อน มัลท์ซาห์น กับ สเทฟานี ฟ็อน ซิลดิลท์ และ ลิเป ไม่มีพระบุตร
อีกากินซากตะวันออก

อีกาซากศพตะวันออก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Corvus corone orientalis") เดิมเป็นชนิดที่แยกออกต่างหากในชื่อ "Corvus orientalis" เป็นสมาชิกในวงศ์นกกา ปัจจุบันถูกระบุเป็นชนิดย่อยของ อีกากินซาก ("Corvus corone") มีความแตกต่างทางสัญฐานจากอีกากินซากคือ ขนาดที่ใหญ่กว่า ความยาวปลายปากถึงโคนหางประมาณ 50 เซนติเมตร และขนหางที่บานออกและกว้างกว่า อีกาซากศพตะวันออกพบได้ในไซบีเรีย ไปจนถึงญี่ปุ่น ทางใต้สู่เอเชียกลาง อัฟกานิสถาน อิหร่านตะวันออก ภูมิภาคกัศมีร์ ทิเบตและภาคเหนือของจีน โดยทั่วไปวางไข่สามถึงห้าฟองบนต้นไม้หรืออาคาร ลักษณะของไข่ไม่แตกต่างจากชนิดย่อยหลัก ("Corvus corone corone")
แครชแบนดิคูต เอ็นเซนทริโลจี

แครชแบนดิคูต เอ็นเซนทริโลจี  เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดย Vicarious Visions และจัดจำหน่ายโดยแอ็กทิวิชัน ตัวเกมเป็นการรวมรีมาสเตอร์ของสามเกมแรกในชุดเกม "แครชแบนดิคูต" คือเกม "แครชแบนดิคูต" (1996), ' (1997) และ ' (1998) ซึ่งเดิมทีพัฒนาโดยนอตีด็อกสำหรับเพลย์สเตชัน ตัวเกมวางจำหน่ายเฉพาะสำหรับเพลย์สเตชัน 4 ในเดือนมิถุนายน 2017 ส่วนตัวเกมเวอร์ชันสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เอกซ์บอกซ์วัน และ นินเท็นโด สวิตช์ วางจำหน่ายในเดือนมิถุนายน 2018 ตัวเกมได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ และขายได้มากกว่า 10 ล้านชุดภายในเดือนกุมภาพันธ์ 2019
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021 นัดชิงชนะเลิศ

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021 นัดชิงชนะเลิศ เป็นแมตช์ฟุตบอลที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นจะจัดขึ้นในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ที่ สนามกีฬาสตอชิตแซ ในเมือง ลูบลิยานา, ประเทศสโลวีเนีย, เพื่อที่จะตัดสินหาทีมชนะเลิศของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021. แมตช์นี้เป็นการแข่งขันโดย เยอรมนี และ โปรตุเกส.
เยอรมนีชนะนัดนี้ไปได้ 1–0 ทำให้พวกเขาครองแชมป์ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี สมัยที่สาม.
แมตช์.
รายละเอียด.
<onlyinclude></onlyinclude>
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
วัตถุระหว่างดาวฤกษ์

วัตถุระหว่างดาวฤกษ์ หรือ วัตถุอันตรดารา  หมายถึงวัตถุทางดาราศาสตร์ (อาทิ ดาวเคราะห์น้อย, ดาวหาง, ดาวเคราะห์พเนจร ฯลฯ ที่ไม่ใช่ดาวฤกษ์) ซึ่งล่องลอยเป็นอิสระในห้วงอวกาศอันตรดาราโดยไม่ผูกมัดกับอำนาจแรงโน้มของดาวฤกษ์ใดๆ คำนี้สามารถถูกนำไปใช้กับวัตถุที่มีแนววิถีแบบอันตรดารา แต่เคลื่อนเข้าใกล้ดาวฤกษ์หนึ่งเป็นการชั่วคราว อาทิ ดาวเคราะห์น้อยและดาวหางบางดวง (รวมถึงดาวหางนอกระบบ) 
วัตถุอันตรดาราลำดับแรกที่ถูกค้นพบในระบบสุริยะคือ 1I/ʻOumuamua ซึ่งค้นพบในค.ศ. 2017 ลำดับสองคือ 2I/Borisov ซึ่งค้นพบในค.ศ. 2019 คาดการณ์ว่าวัตถุทั้งสองไม่ใช่วัตถุดั้งเดิมภายในระบบสุริยะ
มิสซูปราเนชันแนล 2021

มิสซูปราเนชันแนล 2021  เป็นการจัดประกวดมิสซูปราเนชันแนลครั้งที่ 12 โดยกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 21 สิงหาคม 2021 ณ สตาร์ชาแลคกี พาร์ค เอ็มพลอเทียเตอร์, โนวี ซาคซ์, มาวอปอลสกา, โปแลนด์ ในช่วงท้ายของการประกวดรอบตัดสิน แอนโทเนีย โพซิ้ว จะสวมมงกุฎให้แก่ผู้ดำรงตำแหน่งคนใหม่ 
การประกวดเดิมกำหนดไว้เมื่อปลายปี 2020 แต่ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากการระบาดใหญ่ของ COVID-19 ทั่วโลก
การประกาศ.
เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2564 Gerhard Parzutka von Lipinski ประธาน มิสซูปราเนชันแนล และมิสเตอร์ซูปราเนชันแนล ประกาศว่า มิสซูปราเนชันแนล 2021 มีกำหนดจะจัดขึ้นในวันที่ 20 ถึง 22 สิงหาคม ณ สตาร์ชาแลคกี พาร์ค เอ็มพลอเทียเตอร์, โนวี ซาคซ์, มาวอปอลสกา, โปแลนด์
ผลการประกวด.
ลำดับ.
หมายเหตุ:<br>§ – ผ่านเข้ารอบ 12 คนสุดท้าย โดย แฟนโหวต ชาเลนจ์<br>Δ – ผ่านเข้ารอบ 24 คนสุดท้าย โดย ฟาสต์แทร็ก ชาเลนจ์
ลำดับการประกาศ 24 คนสุดท้าย ที่มีรายละเอียดถูกเปิดเผยหลังจากรอบสุดท้าย:<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ผู้เข้าประกวด.
58 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน.
หมายเหตุ.
กลับมาเข้าร่วม.
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2011:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2015:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2016:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2017:
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2018:
ผลการประกวด Supra Star Search (2020).
ที่ผู้สนใจสมัครแข่งในนามส่วนตัว ออนไลน์ได้ ผู้ชนะจะไปประกวด มิสและมิสเตอร์ซูปราเนชันแนล 2021. Supra Star Search จัดขึ้น สำหรับสาวและหนุ่มที่อยากประกวด มิสซูปราเนชันแนล และมิสเตอร์ซูปราเนชันแนล ที่ในประเทศไม่มี National Director
ผู้เข้าแข่งขัน Supra Star Search S1.
80 ผู้เข้าประกวด Supra Star Search S1 ที่ได้รับการยืนยัน.
สาธารณรัฐปีเยมอนเต

สาธารณรัฐปีเยมอนเต  หรือ สาธารณรัฐพีดมอนต์  เป็นสาธารณรัฐพี่น้องของฝรั่งเศสที่มีระยะเวลาสั้น มีอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1799 ในดินแดนของปีเยมอนเต ระหว่างการปกครองทางทหารโดยสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่ง
ประวัติศาสตร์.
ปีเยมอนเต เป็นดินแดนหลักของราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย อย่างไรก็ตามถึงชื่อของมันจะไม่นับรวมชื่อของปีเยมอนเต แต่ก็มีแกนกลางอยู่บนแผ่นดินใหญ่ ราชอาณาจักรนี้ได้รับความเดือดร้อนจากการรุกรานของฝรั่งเศสครั้งแรกใน ค.ศ. 1796 ซึ่งนำไปสู่สนธิสัญญาปารีส และการสูญเสียซาวอยและนีซ หลังจากการรุกรานครั้งที่สองใน ค.ศ. 1798 กษัตริย์ชาร์ลส์ เอ็มมานูเอลที่ 4 ได้หลบหนีไปยังกรุงโรม แต่พระองค์ไม่ยินยอมที่จะลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพฉบับใหม่ โดยเป็นการอนุมัติในการจัดเตรียมดินแดนบนภาคพื้นทวีป ให้เป็นไปตามกฎหมายระหว่างประเทศ
สาธารณรัฐปีเยมอนเต ได้รับการประกาศก่อตั้งเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1798 นายพลจออัวแบร์ต ยึดครองตูริน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของซาร์ดิเนีย เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1798 โดยต้องพึ่งพาฝรั่งเศสเป็นอย่างมาก และไม่เคยเป็นอิสระเลยอย่างแท้จริง เนื่องจากอยู่ภายใต้การยึดครองของกองกำลังทหารของฝรั่งเศส รัฐนี้ไม่ได้รับรองจากประชาคมระหว่างประเทศ ภายใต้โครงสร้างของรัฐบาลที่เป็นการทำงานโดยระบบการกรรมาธิการ
สาธารณรัฐนี้ใช้คำขวัญว่า "Libertà, Virtù, Eguaglianza" ซึ่งได้สะท้อนคำขวัญของฝรั่งเศส คือ "Liberté, égalité, fraternité" ซึ่งมีอยู่บนเหรียญ
เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1799 สาธารณรัฐปีเยมอนเต ซึ่งอยู่ใน ค.ศ. 1798-1799 สิ้นสุดลงเมื่อถูกกองทหารออสเตรีย และรัสเซียยึดครองทันทีหลังจากยุทธการการแทแอแบเรอา ต่อมาถูกรวมเข้ากับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย แต่หนึ่งปีต่อมา มันถูกสถาปนาขึ้นใหม่ในฐานะของสาธารณรัฐซังแบเพริง หลังจากที่นโปเลียนได้ยึดคืนพื้นที่ทางตอนเหนือของอิตาลี หลังชัยชนะที่ยุทธการมาเรนโก สาธารณรัฐซังแบเพริงยังคงอยู่จนถึงวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1802 ภายหลังจึงถูกแบ่งระหว่าง สาธารณรัฐฝรั่งเศสและสาธารณรัฐอิตาลี
วัดปงยางคก

วัดปงยางคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง
วัดปงยางคกสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1243 มีตำนานเล่าว่า ครั้งเมื่อพระนางจามเทวี ผู้ครองนครหริภุญชัย มาเยี่ยมพระเจ้าอนันตยศ ราชบุตร ผู้มาครองนครเขลางค์ลำปาง ระหว่างเดินทางนำฉัตรทองไปบูชาที่พระธาตุลำปางหลวง ช้างพระที่นั่งย่อตัวหมอบชูงวงคารวะ พระนางเห็นเป็นอัศจรรย์ จึงพักพล ณ ที่นั้น ตกกลางคืน พระนางอธิษฐานว่าอธิษฐานว่า หากมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ปรากฏขึ้น จากนั้นมีแสงพุ่งออกมาจากจอมปลวก จากนั้นพระนางจามเทวีจึงทรงให้ปลูกมณฑปปราสาท ครอบจอมปลวกไว้ ตลอดจนสร้างสิงห์คาบนาง สร้าง กู่จ๊างนบ แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดปงยางคก"
ปัจจุบันมณฑปปราสาทประดิษฐานอยู่ในวิหารพระแม่เจ้าจามเทวี สร้างในราว พ.ศ. 2275–2302 เป็นระยะเวลาที่พระยาไชยสงคราม (ทิพย์ช้าง) ผู้ครองเมืองลำปางอยู่จนถึงแก่อสัญกรรม วิหารมีขนาดกว้าง 3 ห้อง ยาว 5 ห้อง ไม่มีประตูหน้าต่าง หลังคาลดชั้น ด้านหน้า 3 ชั้น ด้านหลัง 2 ชั้น ผืนหลังคา 2 ตับ ช่อฟ้า ป้านลม โครงสร้างของวิหารทั้งขื่อคานเสาเขียนลายทอง หน้าบันผนังด้านยาวเป็น "ฝาย้อย" คือ ทำด้วยไม้เข้าเดือยเป็นแผง ปิดลงมาประมาณครึ่งเสา ฝาด้านในเขียนภาพและลวดลายตกแต่ง ห้องท้ายวิหารก่อผนังทึบ ด้านทิศใต้ของห้องที่สามและห้องที่สี่ ก่อผนังเจาะช่องแสง เพื่อกันฝนสาด ห้องท้ายวิหารเป็นที่ตั้งของมณฑปประดิษฐานพระประธาน มณฑปทรงปราสาท หรือเรียกว่า โขงพระเจ้า งดงามด้วยปูนปั้นและลวดลายประดับ ปัจจุบันวิหารจามเทวีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และเป็นสถาปัตยกรรมด้านอนุรักษ์ดีเด่นจากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2543
วัดป่าแดงบุญนาค

วัดป่าแดงบุญนาค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวังทอง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
ประวัติ.
วัดป่าแดงบุญนาค เดิมชื่อ วัดบุญนาค ภายหลังมีการสร้างวัดใหม่เพิ่มขึ้นข้างกันชื่อว่า วัดป่าแดง ปัจจุบันจึงรวมเป็นวัดเดียวกันชื่อว่า "วัดป่าแดงบุญนาค" มีร่องรอยของแนวกำแพงกั้นระหว่าง 2 วัด ปัจจุบันด้านข้างวัดในส่วนที่เป็นป่าเป็นวัดบุญนาค เมื่อเดินเข้าไปในป่าจะพบโบราณสถานที่แต่เดิมเป็นวัดบุญนาค มีองค์เจดีย์เก่าศิลปะสุโขทัย ฐานพระ พระอุโบสถ ซากแนวกำแพงโบราณ และซากโบราณสถานอีกจำนวน 25 แห่ง
ประวีติการสร้าง พระยายุทธิษเฐียร เจ้าเมืองสองแคว ช่วยพระเจ้าติโลกราชทำสงครามกับพระบรมไตรโลกนาถ จึงมีความชอบ พระเจ้าติโลกราชจึงให้ครองเมืองพะเยา และได้สร้างวัดป่าแดง (บุนนาค) ได้สร้างเจดีย์ วิหาร และที่สำคัญได้สร้างพระพุทธรูป "หลวงพ่อนาค" ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2019 และจากศิลาจารึก 2 หลักในบริเวณวัด จารึกหลักที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2047 เรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดพญาร่วง จารึกหลักที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2078 กล่าวถึงเจ้าอยู่หัว พระเมืองเกษเกล้า กษัตริย์เชียงใหม่ มีราชโองการให้เจ้าเมืองพะเยาสร้างมหามณฑปขึ้นในเมืองพะเยา จึงสันนิษฐานได้ว่า วัดนี้สร้างขึ้นในสมัยพระยายุทธิษเฐียร เจ้าเมืองพิษณุโลก เมื่อครั้งอพยพมาอยู่ล้านนา ตอนต้นพุทธศตวรรษที่ 21
ส่วนอีกแหล่งข้อมูลระบุว่า มีสองพี่น้องผู้เป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองพะเยา องค์พี่นามว่าเจ้าอาทิจจราช องค์น้องนามว่าเจ้าจันทราช ทั้งสองพระองค์ได้ชักชวนกันสร้างพระเจดีย์ เจ้าอาทิจจราชสร้างพระเจดีย์วัดป่าแดง เจ้าจันทราช สร้างพระเจดีย์วัดบุญนาค ได้ก่อสร้างพระเจดีย์ 2 องค์นี้ในวันเดียวกัน
โบราณสถาน.
มูลดินซากโบราณสถานซึ่งอาจเป็นเจดีย์หรืออาคารโบราณที่สำรวจพบ 25 ตำแหน่ง เจดีย์ทรงระฆังซึ่งมีองค์ประกอบแบบศิลปะสุโขทัย 1 องค์ ซากวิหาร 1 หลัง และซากแนวกำแพงโบราณ เท่าที่สำรวจพบ 4 แนว 
เจดีย์ศิลปะสุโขทัย ประกอบด้วยฐานเขียง 3 ชั้น ต่อด้วยฐานแปดเหลี่ยมส่วนเรือนธาตุทรงกลมขึ้นไปจนถึงชั้นรองรับองค์ระฆังทรงกลม ก่อด้วยอิฐซ้อนกันขึ้นไป ส่วนกลางองค์ระฆังขึ้นไปได้พังทลายหายไป วิหารพระร่วง เป็นวิหารแบบสุโขทัย กว้าง 25 เมตร ยาว 42 เมตร สูง 1.80 เมตร เป็นวิหารขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นวิหารที่ได้รับอิทธิพลสุโขทัย ยังพบพระพุทธรูปหินทรายเก่าแก่มากมายประดิษฐานอยู่ ซึ่งพระพุทธรูปหินทรายทั้งหมดแกะสลักด้วยช่างที่มีฝีมือชั้นเยี่ยม คือ หลวงพ่อนาคและพระพุทธรูปไม้แก่นจันทร์ ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณ)

พระเทพวชิรโสภณ (สุรพล ชิตญาโณ ป.ธ. 9,อ.ม.) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งทางพระสังฆาธิการ เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ราชวรมหาวิหาร และเจ้าคณะภาค 12
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา พ.ศ. 2550 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบสัดส่วน.
คะแนนรวมทั้งหมดในกลุ่มจังหวัดที่ 8.
กลุ่มจังหวัดที่ 8 ประกอบไปด้วยจังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดพังงา จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดกระบี่ จังหวัดภูเก็ต จังหวัดตรัง จังหวัดพัทลุง จังหวัดสตูล จังหวัดสงขลา จังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส และจังหวัดยะลา
ผู้สมัครได้รับการเลือกตั้งในกลุ่มจังหวัดที่ 8.
แต่ละกลุ่มจังหวัดมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มละ 10 คน สำหรับกลุ่มจังหวัดที่ 8 แบ่งออกเป็นตามสัดส่วนคะแนนดังนี้
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสงขลา อำเภอสทิงพระ อำเภอกระแสสินธุ์ อำเภอระโนด อำเภอรัตภูมิ อำเภอบางกล่ำ อำเภอควนเนียง และอำเภอสิงหนคร
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหาดใหญ่ อำเภอสะเดา และอำเภอคลองหอยโข่ง
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอนาหม่อม อำเภอนาทวี อำเภอสะบ้าย้อย อำเภอจะนะ และอำเภอเทพา
ธงสีรุ้ง

ธงสีรุ้ง คือธงหลากสีที่ประกอบไปด้วยสี 7 สีเหมือนสีรุ้งกินน้ำ การออกแบบธงจะแตกต่างกันออกไปแต่ว่าส่วนมากแล้วจะใช้สีตามสเปกตรัมมองเห็นได้ ในครั้งแรกที่ไอแซก นิวตันเห็นรุ้งที่ผ่านออกมาจากปริซึม เขาได้กำกับว่ามี 7 สีคือ แดง, แสด, เหลือง, เขียว, น้ำเงิน, คราม, ม่วง อย่างไรก็ตามเมื่อไม่ได้มองผ่านปรึซึม สีที่เข้าระบุว่าเป็น "สีน้ำเงิน" จริง ๆ แล้วคือ "สีน้ำเงินเขียว" หรือสีไซแอน ส่วนที่ระบุว่าเป็น "สีม่วง" ทุกวันนี้รู้จักกันในชื่อ "ดาร์กบลู" ส่วนสีครามคือสีน้ำเงินธรรมดา
ปัจจุบันมีธงสีรุ้งหลายผืนที่นำมาใช้ในเชิงสัญลักษณ์ เช่นธงเกย์ไพรด์ที่มีความหมายถึงกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1978), ธงสันติภาพสากลที่นิยมมากในอิตาลีและส่วนอื่น ๆ ของโลก (ตั้งแต่ ค.ศ. 1961) 
การใช้ธงสีรุ้งในระดับสากลเริ่มขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 องค์การสัมพันธภาพสหกรณ์ระหว่างประเทศได้นำธงสีรุ้งมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 นองจากนี้ ชาวพื้นเมืองแอนดีสในเปรูและโบลิเวียยังใช้ธงที่คล้ายกันนี้เป็นตัวแทนมรดกของจักรวรรดิอินคา
ช่วงสงครามปฏิวัติอเมริกา นักเขียนนามโทมัส เพนได้เสนอให้ใช้ธงสีรุ้งบนเรือที่เป็นกลางในช่วงสงคราม
กลุ่มหน่วยรบพิเศษ (เบลเยียม)

กลุ่มหน่วยรบพิเศษ เป็นหน่วยรบพิเศษกองทัพบกเบลเยียม ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพเบลเยียม
กำลังพลกลุ่มหน่วยรบพิเศษเบลเยียมจะถูกคัดจากหน่วยกำลังรบทุกหน่วยของกองทัพเบลเยียม ต้องมีประสบการณ์ด้านการทหารขั้นต่ำ 3 ปีขึ้นไป ถึงสามารถเข้าสมัครในหน่วยได้ เป็นหน่วยรบพิเศษที่รับการสืบทอดธรรมเนียมมาจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศที่ 5 และกองพันพลร่มที่ 1 ของกองทัพบกเบลเยี่ยม โดยหน่วยรบพิเศษทั้งสองมีต้นแบบจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ กองทัพบกสหราชอาณาจักร
อี กี-กวัง

อี กี-กวัง (เกิด 30 มีนาคม พ.ศ. 2533) ใช้ชื่อในวงการว่า กีกวัง หรือ คีกวัง เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เดิมทีเขาเดบิวต์ในฐานะนักร้องเดี่ยวในชื่อ เอเจ (Ace Junior) โดยออกมินิอัลบั้มชุดแรกชื่อ "First Episode: A New Hero" เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2552 ต่อมาในเดือนตุลาคม 2552 เขาได้เดบิวต์เป็นนักเต้นหลัก ภาพลักษณ์ และนักร้องนำของวงบอยแบนด์บีสต์ ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น ไฮไลต์ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
วัดบางไผ่นารถ

วัดบางไผ่นารถ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางไทรป่า อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 27 ตารางวา ด้านทิศตะวันตกจรดแม่น้ำท่าจีน
วัดบางไผ่นารถ เดิมชื่อว่า วัดบางไผ่นาด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์บางไผ่นาด เมื่อ พ.ศ. 2400 โดยมีพระอาจารย์ฉิม เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในการก่อสร้างครั้งนั้นได้รับความช่วยเหลือจากประชาชนกลุ่มหนึ่ง โดยมีนายนาดเป็นหัวหน้าชักชวนเพื่อนบ้านมาร่วมแรงร่วมใจก่อสร้างที่อยู่สงฆ์ ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า "วัดบางไผ่นาด" ทั้งนี้เพราะท้องที่นั้นยังเป็นดงไผ่เป็นส่วนใหญ่ กอปรกับหัวหน้าชื่อว่านาด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2440 ได้มีพระอาจารย์ท้วมมาพัฒนาวัด ท่านได้ก่อสร้างเสนาสนะและถาวรวัตถุ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ตั้งเป็นวัดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย เนื้อทองเหลืองผสมนากทอง หน้าตักกว้าง 3 เมตร สูง 3.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 พระพุทธรูปในวิหาร ปางมารวิชัย อายุมากกว่า 100 ปี พระพุทธรูปปางไสยาสน์ เจ้าแม่กวนอิมแกะสลักด้วยไม้ สูงประมาณ 2 เมตร และรูปหล่อสัมฤทธิ์พระแม่โพสพปางยืน นอกจากนั้นภายในวัดยังมีฝูงค้างคาวแม่ไก่ขนาดใหญ่
ยัง โย-ซ็อบ

ยัง โย-ซ็อบ (เกิด 5 มกราคม พ.ศ. 2533) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า โยซ็อบ เป็นนักร้องและนักแสดงละครเพลงชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นนักร้องนำของบอยกรุ๊ปไฮไลต์
วัดป่าเจริญราช

วัดป่าเจริญราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ได้รับแต่งตั้งเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปทุมธานีแห่งที่ 13 ให้เป็นศูนย์ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ตั้งอยู่บนเนื้อที่กว่า 92 ไร่
เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 พระครูปลัดวีระนนท์ วีรนนฺโท ร่วมกับพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธา เริ่มสร้างสถานปฏิบัติธรรม ชื่อ ธรรมสถานวิมลธรรม โดยความอนุเคราะห์ของญาติธรรมท่านหนึ่งให้ใช้ประโยชน์ที่ดินเป็นการชั่วคราวจำนวน 2 ไร่ บริเวณใกล้กับหมู่บ้านเกษียณเกษตร คลอง 11 ตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ในระยะเริ่มต้นได้มีการปรับพื้นที่ ขุดบ่อน้ำ และก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรมชั่วคราว รวมไปถึงการก่อสร้างที่พักของพระภิกษุ โรงครัว ห้องน้ำ และปลูกต้นไม้ให้ร่มเงา ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2545 ได้รับอนุมัติจากเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี อนุญาตให้จัดตั้งเป็น สำนักสงฆ์วิมลธรรม และเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มหาเถรสมาคมได้มีประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาให้จัดตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา ชื่อว่า "วัดป่าเจริญราช" ทั้งยังให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรม จังหวัดปทุมธานี แห่งที่ 13
ภายในวัดมีเสนาสนะและสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ รวม 83 หลัง ปัจจุบันมีพระครูปทุมภาวนาจารย์ หรือพระครูปลัดวีระนนท์ วีรนนฺโท เป็นเจ้าอาวาส จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2563 มีพระสงฆ์ 16 รูป สามเณร 1 รูป
วัดปัญจบูรพาจารย์

วัดปัญจบูรพาจารย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
วัดปัญจบูรพาจารย์ หรือ วัดป่าห้าพระองค์ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2562 โดยมีพระครูปลัดณเชษฐพงษ์ สิริว์โส (จันทสิทธิ์) เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้ศึกษาประวัติของพระอริยเจ้า 5 องค์ มีหลวงปู่บุญมา ฐิตเปโม, หลวงปู่วัน อุตฺตโม, หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ, หลวงปู่สิงฆ์ทอง ธมฺมวโร และหลวงปู่สุพัฒน์ สุขกาโม ซึ่งทั้ง 5 ล้วนแล้วแต่เป็นพระเกจิชื่อดังลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ทั้ง 5 ละสังขารทิ้งธาตุทิ้งขันธ์ ด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตก ณ ทุ่งรังสิต มีข้าราชการระดับสูงของกระทรวงรอดชีวิต 1 คน คือ นายสมพร กลิ่นพงษา ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนมสมัยนั้น ท่านจึงได้เดินทางมาตรวจสอบและไต่ถามโยมที่ทำนาอยู่ในละแวกนั้น ในที่สุดก็ได้รับการบอกเล่าจาก โยมสงวน พิณนอก และ โยมจันทร์แรม โพธิสุวรรณ สองสามีภรรยา ผู้เช่าที่ดินทำนา ว่าเป็นที่ดินของทายาทในราชนิกุล (ไม่ได้เอ่ยนาม) โยมสงวนและโยมจันทร์แรมได้แนะนำให้ไปพบกับทนายความผู้ดูแลทรัพย์สินของกองมรดกประจำตระกูล ทำเรื่องสร้างมหาเจดีย์ปัญจบูรพาจารย์ไปยังกองมรดกของทายาทในราชนิกุล เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของที่ ได้ริเริ่มปลูกสร้างกุฏิ หลังคามุงด้วยฟาง 
พระอาจารย์มหารังสรรค์ สญฺญโม ได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดปัญจบูรพาจารย์" และได้พัฒนาจนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2562 วัดมีรูปปั้นหลวงปู่มั่นขนาดใหญ่
วัดสว่างภพ

วัดสว่างภพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูวิจิตรอาภากร (นิวัตร อาภากโร ป.ธ.4) เป็นเจ้าอาวาส
วัดสว่างภพสร้างเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2457 โดยมีนายไปล่ สว่างนพ เป็นผู้สร้างถวายที่ดิน 19 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดพร้อมกับขนานนามว่า วัดสว่างนพดาราม วัดนี้มีแต่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2482 พระปทุมวรนายก เจ้าคณะจังหวัด ได้แต่งตั้งเจ้าอาวาสและเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสว่างภพ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ด้านการศึกษา วัดได้มีการสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เฉพาะภายในพรรษา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอฉัน หอระฆัง ฌาปนสถาน กุฏิ อาคารปฏิบัติธรรม กำแพงหน้าวัด ศาลาอเนกประสงค์ วิหารคดรอบอุโบสถ วิหารประดิษฐานพระพุทธรูป วัดนี้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานภายในอุโบสถ "หลวงพ่ออู่ทอง" สร้างด้วยโลหะสำริด หน้าตัก 2 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง เนื้อโลหะทองเหลือง หน้าตัก 4 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดยังมีสรีระสังขารของหลวงพ่อแสวงประดิษฐานอยู่ในโลงแก้ว
แร็กเก็ต บอยส์

แร็กเก็ต บอยส์ (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "Raketsonyeondan"; อักษรโรมัน: Racket Boys) เป็นละครโทรทัศน์เรื่องกีฬาของเกาหลีใต้ปี พ.ศ. 2564 ซีรีส์ที่กำกับโดย โช ย็อง-กวัง เขียนบทโดย ชัง โบ-ฮัน นำแสดงโดย คิม ซัง-คย็อง, โอ นา-รา และ พัก ฮโย-จู ซีรีส์นี้ติดตามการเติบโตของเด็กชายและเด็กหญิงสิบหกคนและความท้าทายที่สโมสรแบดมินตันในโรงเรียนต้องเผชิญ ออกอากาศทาง SBS TV ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 และออกอากาศทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 22:00 น. (KST) เริ่มตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม ตอนต่างๆ จะสามารถรับชมได้ทั่วโลกสำหรับการสตรีมบนเน็ตฟลิกซ์หลังจากออกอากาศทาง SBS แล้ว
จันทรานำพาสู่ต่างโลก

จันทรานำพาสู่ต่างโลก (; โรมาจิ: "Tsuki ga Michibiku Isekai Dōchū") เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต เขียนโดยเค อาซูมิ และวาดภาพประกอบโดยมิตสึอากิ มัตสึโมโตะ เริ่มเผยแพร่ทางออนไลน์ในปี 2012 บนเว็บไซต์สำนักพิมพ์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร และย้ายไปที่เว็บไซต์สำนักพิมพ์ อัลฟ่าโพลิส ในปี 2016 ภายหลัง อัลฟ่าโพลิส ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 15 ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดยโคโตระ คิโนะ เผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์มังงะของ อัลฟ่าโพลิส ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 8 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอซี2ซี ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคม ถึง 22 กันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 2 ได้มีการประกาศสร้าง
เนื้อเรื่อง.
มาโกโตะ มิซูมิ นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่มีพี่สาวหรือน้องสาวเป็นคนที่ร่าเริงและหน้าตาดี พ่อแม่ของเขาเป็นผู้มาจากต่างโลก และได้หนีมาอยู่โลกมนุษย์ด้วยเหตุผลบางประการ ด้วยข้อตกลงบางประการที่ทำไว้กับเทพธิดา มาโกโตะจึงถูกส่งตัวไปยังโลกเอลิเซียเพื่อเป็นฮีโร่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นไปตามที่มาโกโตะคาดหวังไว้ ซึ่งแตกต่างจากเรื่องราวที่เขาเคยจินตนาการ เทพธิดามีความพึงพอใจในความงาม และถือว่ามาโกโตะ "น่าเกลียด" โดยเพิกถอนตำแหน่งฮีโร่ของเขา ห้ามไม่ให้เขาโต้ตอบกับมนุษย์คนอื่น และเนรเทศเขาไปยังต่างโลก มาโกโตะโชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือจากสึกูโยมิ และได้รับพลังอันยิ่งใหญ่เพื่อใช้ชีวิตอย่างอิสระ ตรงกันข้ามกับอุดมการณ์ของเทพธิดา มาโกโตะได้พบกับเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ และสิ่งมีชีวิตในตำนานที่หลงใหลในตัวเขา และร่วมกันสร้างอารยธรรมใหม่ที่ทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ปัญหาอีกประการคือ พลังงานแฝงของมาโกโตะนั้นแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่เสถียร ซึ่งเป็นผลมาจากความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าไปใช้ชีวิตในสังคมมนุษย์ เพื่อนร่วมทางกลุ่มใหม่ของเขาพร้อมที่จะช่วยเหลือเขาแก้ไขความเข้าใจผิดและสร้างความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลไปด้วยกัน
ให้เสียงโดย: นัตสึกิ ฮานาเอะ
ให้เสียงโดย: อายาเนะ ซากูระ
ให้เสียงโดย: อาการิ คิโต
ให้เสียงโดย: ซาโอริ ฮายามิ
ให้เสียงโดย: ชิมปาจิ ซึจิ
ให้เสียงโดย: ยูริกะ คูโบะ
ให้เสียงโดย: ไอโกะ นิโนมิยะ
ให้เสียงโดย: เรนะ อูเอดะ
ให้เสียงโดย: โทโมอากิ มาเอโนะ
ให้เสียงโดย: ยูกิ ชิน
ให้เสียงโดย: ยูนะ คามากูระ
ให้เสียงโดย: ไซกะ คิตาโมริ
ให้เสียงโดย: คาซูฮิโกะ อิโนอูเอะ
ให้เสียงโดย: มาซาฮารุ ซาโต
ให้เสียงโดย: ทากุ ยาชิโระ
หมู่บ้านโนนโพธิ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)

หมู่บ้านโนนโพธิ์ เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ ชาวบ้านส่วนใหญนับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีวัดประจำหมู่บ้าน 1 แห่ง ด้านเศรษฐกิจ ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบันหมู่บ้านโนนโพธิ์อยู่ในระดับการปกครองพื้นที่มีหมู่เดียว จำนวน 72 หลังคาเรีอน มีนายถนอม ผลบุญ เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก
ความเป็นมาชื่อหมู่บ้าน.
หมู่บ้านโนนโพธิ์ เป็นคำที่มาจากคำว่า เพราะเมื่อ สมัยก่อนลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบสูงเป็นชุมชนที่ตั้งมานาน มีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่อยู่บริเวณท้ายหมู่บ้าน จึงเรียกว่า “โนนโพธิ์” กันเรื่อยมา และใช้คำนี้สืบต่อกันเรื่อยมาจนปัจจุบัน
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์.
หมู่บ้านโนนโพธิ์ เดิมตั้งอยู่ในตำบลละเอาะ อำเภอกันทรารมย์ ชาวบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านโนนโพธิ์อพยพมาจากบ้านหนองไฮ ตำบลหนองไฮ อำเภอเมืองศรีสะเกษ อันเนื่องมาจากหาพื้นที่ทำกินและเกิดจากภัยแล้ง ต่อมามีลูกหลาน มีประชากรเพิ่มมากขึ้น จึงได้ก่อตั้งมาเป็นแหล่งชุมชนจนถึงปัจจุบันและได้นำชื่อต้นโพธิ์ขนาดใหญ่มาตั้งเป็นชื่อชุมชน และใช้ชื่อนี้มาเป็นชื่อตำบลจนถึงปัจจุบัน 
โดยหมู่บ้านโนนโพธิ์ หมู่ 10 นั้น เริ่มก่อตั้งมาตั้งแต่เมื่อใด ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัด ชาวบ้านส่วนใหญ่ในชุมชนมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่อำเภอเมืองศรีสะเกษและอพยพมายังพื้นที่แห่งนี้ อาศัยอยู่บริเวณริมฝั่งห้วยระวี ประกอบอาชีพการเกษตรเป็นหลัก ต่อมาทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของอำเภอกันทรารมย์ออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอน้ำเกลี้ยง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2529 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 22 มกราคม ปีเดียวกัน โดยในขณะนั้นหมู่บ้านโนนโพธิ์ยังมีฐานะเป็นหมู่บ้านหมู่ที่ 10 ในท้องที่ตำบลละเอาะ
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2533 ท้องที่หมู่บ้านบางส่วนในตำบลละเอาะ และตำบลเขินจึงได้แยกตัวเป็นตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง โดยรวมเอาหมู่บ้านของตำบลเขินและตำบลละเอาะ ตั้งเป็นตำบลรุ่งระวี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 และมีผลในวันที่ 17 สิงหาคม ปีเดียวกัน โดยกำหนดให้หมู่บ้านโนนโพธิ์ หมู่ที่ 10 ตำบลละเอาะ กลายเป็นหมู่ที่ 10 ของตำบลรุ่งระวีจนปัจจุบัน
สภาพภูมิศาสตร์.
หมู่บ้านโนนโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
สภาพด้านสังคม.
หมู่บ้านโนนโพธิ์ มีการบริการขั้นพื้นฐานถนนคอนกรีตเสริมเหล็กตัดผ่านชุมชน การเดินทางสะดวก และอยู่ห่างจากอำเภอน้ำเกลี้ยงระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร ส่วนการขนส่งผลผลิตการเกษตรนิยมใช้รถไทยแลนด์และรถปิคอัพ เข้าสู่ตลาดหรือแหล่งรับซื้อผลผลิตทางการเกษตร มีสถานบริการเพื่อความสะดวกสำหรับประชาชน เช่น ตู้โทรศัพท์สาธารณะหอกระจายข่าว ระบบสาธารณูปโภคทั้งไฟฟ้า ใช้ครบทุกครัวเรือน และมีแหล่งน้ำธรรมชาติเพื่อใช้ในการอุปโภคด้านต่าง ๆ ได้แก่ ห้วยระวี และหนองผอบ
ปัจจุบันหมู่บ้านโนนโพธิ์ มีประชากร 288 คน แบ่งเป็นชาย 150 คน หญิง 138 คน (ปี 2563) และเป็นหมู่บ้านหนึ่งในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลรุ่งระวี
ฮิโนเอะอูมะ

ฮิโนเอะอูมะ (ภาษาญี่ปุ่น; อักษรโรมัน: Hinoe uma) หรือ ปิ่งหวู่ (แปลว่า "ม้าไฟ") เป็นแผนภูมิสวรรค์ชุดที่ 43 เนื่องจากมีความเชื่อว่าผู้คนที่เกิดในปีนี้มีบุคลิกที่แข็งแกร่งมาก จนทำให้อัตราการเกิดในประเทศญี่ปุ่นลดลงอย่างมาก
การพิชิตมะละกา

การพิชิตมะละกา  เกิดขึ้นเมื่ออาฟงซู ดึ อัลบูแกร์กึ ผู้ว่าการอินเดียของโปรตุเกส พิชิตเมืองมะละกาใน ค.ศ. 1511
เมืองท่ามะละกาควบคุมบริเวณช่องแคบมะละกาที่ซึ่งการค้าขายทางทะเลระหว่างประเทศจีนกับอินเดียกระจุกตัวหนาแน่น การยึดครองมะละกาเป็นผลจากแผนของพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกสซึ่งทรงหมายมั่นจะเอาชนะชาวกัสติยาในตะวันออกไกลมาตั้งแต่ ค.ศ. 1505 และโครงการวางรากฐานที่มั่นคงในอินเดียของโปรตุเกสร่วมกับฮอร์มุซ, กัว และเอเดนของอัลบูแกร์กึเอง เพื่อควบคุมการค้าขายและขัดขวางการขนส่งของมุสลิมในมหาสมุทรอินเดีย
หลังออกเรือจากโคชินในเดือนเมษายน ค.ศ. 1511 แล้ว กองเรือโปรตุเกสจะไม่สามารถหันเรือกลับได้อีกเนื่องจากลมมรสุมพัดไปทางตรงข้าม หากภารกิจล้มเหลว ลูกเรือโปรตุเกสก็หมดหวังที่จะได้กำลังเสริมและจะไม่สามารถกลับไปยังฐานที่มั่นในอินเดียได้ นี่จึงเป็นการพิชิตดินแดนที่ไกลที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติจนถึงสมัยนั้น
วัดขนอนเหนือ

วัดขนอนเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
บริเวณที่ตั้งวัดมีคลองห้วยกรดหรือคลองบ้านกรดมาสบกับคลองโพ ในอดีตจึงเป็นที่ตั้งของด่านเก็บภาษีริมคลองบ้านกรด ซึ่งมีคลองควายขุดมาสบผ่านหน้าวัดอีกสายหนึ่งด้วย ตามประวัติใน "ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4" ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2206 โดยมีนายด่านใหญ่ชื่อพระยาสีหราชเดโช เป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้น และมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางตอนใต้มีนามว่า วัดขนอนใต้ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดปทุมสิงขรขนอนเหนือ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดขนอนเหนือ" เมื่อ พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2225 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 วัดนี้ทรุดโทรมลง พระภิกษุชื่อ คง ได้มาบูรณะใหม่ และคงมีการซ่อมแซมปฏิสังขรณ์อีกหลายครั้ง ด้วยมีจารึกหินอ่อนฝังที่ผนังหน้าอุโบสถว่า "พระถุงเงินกับคณะสังฆนายก และกรรมการสัปบุรุษ ซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2493 สำเร็จ พ.ศ. 2497"
จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเห็นร่องรอยการเขียนอยู่หลายสมัย มีการเขียนภาพอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เขียนด้วยสีฝุ่นรองพื้น และน่าจะเขียนหลังจากสร้างโบสถ์นานมาก ฝีมือภาพด้านสกัดหน้าและหลัง เป็นภาพที่เขียนในสมัยหลังกว่าภาพฝาผนังด้านข้างทั้งสองด้าน โดยผนังสกัดด้านหลังพระประธาน ด้านบนเขียนภาพพระธาตุเจดีย์จุฬามณีและปราสาทต่าง ๆ บนสวรรค์ ส่วนด้านล่างเขียนเรื่อง พระมาลัยโปรดสัตว์นรก สำหรับผนังด้านหน้าพระประธานเขียนภาพมารผจญ ส่วนผนังทั้งสองข้างพระประธาน ด้านบนเขียนภาพเทพชุมนุม เหนือขึ้นไปเขียนภาพวิทยาธรโดยมีเส้นสินเทาคั่นระหว่างภาพทั้งสอง ส่วนผนังระหว่างหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ บนบานประตูหน้าต่างเขียนภาพทวารบาล บนเพดาวเขียนลายดาวล้อมเดือนปิดทองบนพื้นแดง ที่มุมทั้งสี่ ของแต่ละห้องเขียนวิทยาธรถือดอกไม้
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม

วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 52 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 40 ตารางวา
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เดิมชื่อว่า วัดเขาดิน โดยเหตุที่บริเวณนี้เป็นที่เนินดินสูงผิดกว่าที่อื่น มีชื่ออื่นว่า วัดปากน้ำแม่โพสพ หรือ วัดปากน้ำประสบ เพราะตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำที่ไหลแยกออกจากแม่น้ำลพบุรี สร้างในสมัยพระเจ้าทรงธรรม พระพรหมมุนี พระอาจารย์ของสมเด็จพระนารายณ์ได้เคยอยู่ที่วัดนี้เป็นวัดที่มีความสำคัญและเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งหนึ่ง ต่อมาเจ้าพระยาภูธราภัย (นุช บุณยรัตพันธุ์) ที่สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 4–5 ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่และเมื่อ พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่พระเจดีย์ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนชื่อ เป็น "วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม" และยกฐานะเป็นพระอารามหลวง
เสนาสนะและปูชนียวัตถุต่าง ๆ เช่น พระอุโบสถไม่มีช่อฟ้า ตั้งอยู่บนเนินดินสูง เชื่อกันว่าฐานพระอุโบสถนี้เป็นซุงไม้สักจำนวนมากมีกำแพงแก้วสองชั้น พระเจดีย์สูง 20 วา ฐานโดยรอบ 20 วา ทรงลอมฟาง ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ มีกำแพงล้อมพระเจดีย์ หอระฆังอยู่บนฐานปูนสี่เหลี่ยม
จังหวัดเลยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเลย พ.ศ. 2557 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 4 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ในภายหลังต่อมาศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยที่ 5/2557 ว่าการเลือกตั้งไม่เป็นไปตามมาตรา 108 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 จึงมีผลให้การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นโมฆะ 
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองเลย อำเภอท่าลี่ และอำเภอภูเรือ (เฉพาะตำบลสานตม และตำบลท่าศาลา)
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอผาขาว อำเภอภูกระดึง อำเภอภูหลวง อำเภอหนองหิน และอำเภอวังสะพุง (เฉพาะตำบลหนองหญ้าปล้อง ตำบลผาบิ้ง และตำบลโคกขมิ้น)
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอด่านซ้าย อำเภอนาแห้ว อำเภอภูเรือ (ยกเว้นตำบลสานตม และตำบลท่าศาลา) และอำเภอวังสะพุง (ยกเว้นตำบลหนองหญ้าปล้อง ตำบลผาบิ้ง และตำบลโคกขมิ้น)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบไปด้วยอำเภอเชียงคาน อำเภอปากชม อำเภอนาด้วง และอำเภอเอราวัณ
การลงคะแนนแบบคาร์ดินัล

การลงคะแนนแบบคาร์ดินัล  คือระบบการลงคะแนนใด ๆ ที่ยอมให้ผู้ลงคะแนนให้คะแนนผู้สมัครได้อย่างอิสระเป็นลักษณะการให้คะแนนหรือเกรด โดยมีชื่อเรียกอย่างอื่นว่า การลงคะแนนแบบจัดลำดับคะแนน (rated voting system) การลงคะแนนแบบมีการประเมินผล (evaluative voting system) การลงคะแนนแบบเกรด (graded voting system) และ การลงคะแนนแบบสัมบูรณ์ (absolute voting system) ระบบคาร์ดินัล (คาร์ดินัลคือเลขจำนวนนับ) ซึ่งใช้การวัดเป็นตัวเลขที่แน่นอน (cardinal utility) และการลงคะแนนแบบจัดลำดับ (ordinal method) เป็นระบบลงคะแนนสมัยใหม่ทั้งสองแบบหลักควบคู่กันกับแบบพหุนิยม
แบบย่อยต่างๆ.
ระบบการลงคะแนนที่ผู้ลงคะแนนสามารถเลือกให้คะแนนผู้สมัครแต่ละรายได้อย่างอิสระ ได้แก่
นอกจากนี้ ยังมีวิธีที่ใช้เลขจำนวนนับ (คาร์ดินัล) ในการลงคะแนนเลือกผู้แทนมากกว่าหนึ่งคน ซึ่งโดยปกติจะเป็นไปตามหลักสัดส่วน เช่น
ความสัมพันธ์กับการจัดลำดับ.
คะแนนที่ได้รับสามารถแปลงเป็นคะแนนตามลำดับความชอบได้ ตัวอย่างเช่น
โดยจะต้องให้ระบบลงคะแนนสามารถรับรองผลในกรณีที่ผู้สมัครได้รับคะแนนเท่ากัน (เช่น ระบบจัดลำดับคู่ และระบบชุลท์เซอ) 
ส่วนกรณีตรงกันข้ามนั้นจะได้ผลลัพธ์ที่ไม่จริง กล่าวคือ การจัดลำดับความชอบนั้นไม่สามารถแปลงเป็นคะแนนรวมได้เนื่องจากคะแนนรวมนั้นมีข้อมูลน้ำหนักด้านความชอบอยู่ด้วย ซึ่งหากนำมาแปลงเป็นลำดับแล้วจะไม่ส่งผลอย่างถูกต้อง
โบสถ์แม่พระลูกประคำ เศฏฏีหัฬฬี

โบสถ์เศฏฏีหัฬฬี (Shettihalli Rosary Church) เป็นซากของโบสถ์คริสต์ที่ตั้งอยู่ราว 2 กิโลเมตรจากหมู่บ้านเศฏฏีหัฬฬีในอำเภอฮัสซัน รัฐกรณาฏกะ โบสถ์สร้างขึ้นในทศวรรษ 1860s โดยคณะมิชชันนารีชาวฝรั่งเศส สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกอธิก ต่อมาหลังการก่อสร้างเขื่อนเหมาวตีกั้นแม่น้ำเหมาวตีในปี 1960 โบสถ์จึงถูกทิ้งร้าง และจมอยู่ใต้น้ำ และจะจมลงใต้นำทุก ๆ ฤดูมรสุม ที่ซึ่งนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมาเยี่ยมชมโบสถ์ซึ่งได้รับขนานนามว่าโบสถ์ใต้น้ำ, โบสถ์ลอยน้ำ หรือโบสถ์จมน้ำ
จิตเตารครห์

จิตเตารครห์ (Chittorgarh หรือ Chittaurgarh) หรือ จิตเตาร์ (Chittor) เป็นเมืองหลักเมืองหนึ่งในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐราชปุตแห่งเมวาร์ ในศตวรรษที่ 8 ถึง 16 เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำคัมภีร์
จิตเตารครห์เป็นที่รู้จักจากป้อมจิตเตาร์ ป้อมปราการขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยจิตรังคัทโมรี กษัตริย์แห่งราชปุต, การสักการะมีรา, ปันนาไทที่มีชื่อเสียง และเสาวิชัยสตมภ์กับเกียรติสตมภ์ของศาสนาเชน
เขตเลือกตั้ง

เขตเลือกตั้ง  เป็นหน่วยย่อยของรัฐที่ใหญ่กว่า เช่น ประเทศ เขตการปกครอง เป็นต้น กำหนดขึ้นเพื่อแบ่งส่วนประชากรตามจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตนั้นตามสัดส่วนต่อประชากรทั้งประเทศสำหรับลงคะแนนเลือกตั้งและกำหนดอาณาเขตของแต่ละเขตเลือกตั้ง และใช้กำหนดจำนวนผู้แทนต่อเขตเลือกตั้งด้วย
โดยปกติแล้ว เฉพาะผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตเลือกตั้งจะได้สิทธิให้ลงคะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งของตน ผู้แทนในเขตนั้นมาจากการลงคะแนนเสียงในระบบคะแนนสูงสุด ระบบสัดส่วน หรือระบบอื่น ๆ โดยการเลือกตั้งสามารถกระทำได้ทั้งแบบเลือกตั้งทั่วไป แบบเลือกตั้งทางอ้อม หรือแบบอื่น ๆ
หลักเกณฑ์.
ประเทศไทย.
หลักเกณฑ์ของการแบ่งเขตเลือกตั้งมีอยู่ 3 ข้อ ตามมาตรา 26 ของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ประกาศบังคับใช้ กำหนดว่า 
การลงคะแนนแบบไม่แบ่งเขตเลือกตั้ง.
ในการลงคะแนนในระบอบประชาธิปไตยไม่จำเป็นต้องแบ่งเขตเลือกตั้งก่อนการลงคะแนนเสมอไป ตัวอย่างเช่น อิสราเอลมีการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาโดยทั้งประเทศถือเป็นหนึ่งเขตเลือกตั้งเขตเดียว ในขณะที่เขตเลือกตั้งทั้ง 26 เขตในอิตาลี และ 20 เขตในเนเธอร์แลนด์นั้นมีบทบาทในการเลือกตั้งทั่วไป แต่ไม่ได้ใช้ในการหาคำนวณหาจำนวนที่นั่งสำหรับเขตเลือกตั้งนั้น ๆ นอกจากนี้ยูเครนยังใช้เขตเลือกตั้งเพียงเขตเดียวสำหรับการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาจำนวนครึ่งสภาเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012
รานี กี วาว

รานี กี วาว (เทวนาครี: रानी की वाव, Rani ki Vav) หรือ รานกีวาว (Ranki vav) หรือเรียกตามความหมายว่า บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี  เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในเมืองปาฏัณ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิจลุกยะ และตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวตี ใน "ประพันธ-จินตมณี" วรรณกรรมโดยภิกษุไชนะ เมรุตุงคะในปี 1304 ระบุว่า "อุทยมตี (Udayamati) ธิดาแห่งนรวรหะ เขนคาร (Khengara) สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดใหม่ขึ้นมาที่ศรีปาฏฏณา (ปาฏัณ) ยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าเขื่อนสหัสตรลึงค์" ในวรรณกรรมนี้ระบุว่าบ่อน้ำขั้นบันไดสร้างขึ้นในปี 1063 และก่อสร้างเสร็จใช้เวลา 20 ปี เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงราชาภีมะที่หนึ่ง (ค. 1064) โดยพระราชินีอุทยมตี ในขณะที่คณะผู้เชี่ยวชาญระบุปีก่อสร้างของบ่อน้ำขั้นบันไดอยู่ที่ปี 1032 โดยเปรียบเทียบความคล้ายคลึงทางสถาปัตยกรรมกับวิมลวสาหีมนเทียร
ในปี 1986 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) เริ่มการขุดค้นและสำรวจรานีกีวาวครั้งใหญ่ ที่ซึ่งมีการขุดพบรูปของพระนางอุทยมตี และมีการทำนุบำรุงซ่อมแซมใหญ่ระหว่างปี 1981 ถึงปี 1987 รานีกีวาวได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2014
รานีกีวาวได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบ่อน้ำขั้นบันไดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งและเป็นตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมบ่อย้ำขั้นบันไดในคุชราต โดยสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมรู-คุรชร คล้ายคลึงกับวิมลสาหีมนเทียรแห่งเขาอาบู และ สุรยมนเทียรแห่งโมเธรา
จันทบาวรี

จันทบาวรี (Chand Baori) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในหมู่บ้านอภาเนรี รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย บาวรี แปลว่าบ่อน้ำขั้นบันได ส่วนชื่อ จันท นั้นเชื่อกันว่าเป็นชื่อของเจ้าเมืองท้องถิ่น ราชาจันท์ อย่างไรก็ตามไม่ปรากฏหลักฐานว่าด้วยการก่อสร้างจันทบาวรีรวมถึงหรศัทมาตามนเทียร ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน อย่างไรก็ตามมีการคาดการณ์โดยเปรียบเทียบจากสถาปัตยกรรมรูปแบบคล้ายกันที่พบที่ปรนคร (Paranagar) กับ มันดอร์ ว่าน่าจะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 ถึง 9 และเป็นไปได้ว่ามนเทียรสร้างขึ้นหลังจากบ่อย้ำขั้นบันไดนี้
ชิ้นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของบ่อน้ำขั้นบันไดมีอายุเก่าแก่กว่าศตวรรษที่ 8 ส่วนอาคารสิ่งก่อสร้างทรงพระราชวังนั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นในภายหลัง ด้วยลักษณะของซุ้มโค้งแบบสถาปัตยกรรมโมกุลปรากฏใช้ในจักรวรรดิจาวหัน (Chauhan) ปัจจุบันห้องเหล่านี้ปิดไม่ให้เข้าชม ชั้นบน ๆ เชื่อว่าสร้างขึ้นในจักรวรรดิโมกุล
มัสยิดหม่าเตียน

มัสยิดหม่าเตียน  เป็นมัสยิดที่หม่าเตียน เขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน
ประวัติ.
มัสยิดนี้ก่อสร้างในระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง หลังจากนั้นในระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มัสยิดนี้ถูกเปลี่ยนไปเป็นโรงงาน และห้องละหมาดกลายเป็นห้องทำงาน ท้ายที่สุดใน ค.ศ. 1982 โรงงานนี้ได้เคลื่อนย้ายออกไป ทำให้อาคารนี้กลายเป็นมัสยิดอีกครั้ง
สถาปัตยกรรม.
มัสยิดนี้มีความจุสำหรับผู้มาละหมาด 200 คน และกินพื้นที่ 3,800 ตารางเมตร มีโครงสร้างเป็นสถาปัตยกรรมจีน โดยอาคารหลักมีห้องละหมาด ห้องบรรยายทิศใต้ ห้องบรรยายทิศเหนือ และอาคารอื่น ๆ
การเดินทาง.
มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงได้ผ่านการเดินไปทางใต้ของสถานีเจี้ยนเต๋อเหมินในรถไฟใต้ดินปักกิ่ง
โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ

โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ (ค.ศ. 1430 – 6 มิถุนายน ค.ศ. 1473) เป็นหนึ่งในคันเร (ผู้แทนจากโชกุน ในยุคมูโรมาจิ เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมในการสร้างเรียวอันจิ วัดที่มีชื่อเสียงจากสวนหิน และการมีส่วนร่วมในสงครามโอนิง ชื่อในวัยเด็กของเขาคือ ซูมิอากามารุ (聡明丸)
ความขัดแย้งระหว่างเขากับพ่อตา ยามานะ โซเซ็น ผู้ขุ่นเคืองกับอำนาจที่โฮโซกาวะมีในฐานะคันเร เป็นหนึ่งในปัจจัยที่ก่อให้เกิดสงครามโอนิงใน ค.ศ. 1467 เมื่อโชกุนอาชิกางะ โยชิมาซะมีลูกชายใน ค.ศ. 1464 ยามานะใช้โอกาสนี้ในการต่อต้านโฮโซกาวะมากกว่าเดิม สนับสนุนลูกชายของตนให้เป็นผู้สืบทอดโชกุน โฮโซกาวะทำงานใกล้ชิดกับอาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายของโชกุนเสมอ และสนับสนุนข้ออ้างของเขาให้กับรัฐบาลโชกุน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1473 ทั้งโฮโซกาวะและยามานะเสียชีวิตไปแล้ว
มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ

มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ (ระหว่าง ค.ศ. 1095 และ 1102 - สิ้นพระชนม์หลัง ค.ศ. 1137) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์และเดนมาร์กในช่วงสมัยกลาง โดยครั้งแรกทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ และครั้งที่สองอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
พระชนม์ชีพ.
มาล์มเฟรดเป็นเจ้าหญิงแห่งเคียฟรุส เป็นพระราชธิดาในแกรนด์ปรินซ์มิสทิสลาฟที่ 1 แห่งเคียฟและเจ้าหญิงคริสตินา อิงเงอสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน เจ้าหญิงมาล์มเฟรดเป็นหลานย่าในเจ้าหญิงไกธาแห่งเวสเซกซ์และเป็นหลานตาในพระเจ้าอิงเงอร์ ผู้อาวุโสแห่งสวีเดน พระนางประสูติในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1095 และ 1102
สตอร์รี สตูร์ลูสัน นักประวัติศาสตร์ชาวไอซ์แลนด์ เขียนถึงพระนางว่า ชื่อ "มาล์มเฟรด ฮารัลด์สด็อทเทอร์แห่งโฮล์มการ์ด" ("Malmfred Haraldsdotter of Holmgard") ซึ่งเป็นพระนามในภาษานอร์เวย์ พระเชษฐภคินีของพระนางคือ เจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์กแห่งเคียฟเสกสมรสกับเจ้าชายเดนมาร์ก เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด เจ้าหญิงมาล์มเฟรดอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ ระหว่างปี ค.ศ. 1116 และ 1120 พระนางทรงมีพระราชธิดาหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงคริสทีน ซิเกิร์ดสแด็ทเทอร์แห่งนอร์เวย์ ซึ่งต่อมาเป็นพระชนนีในพระเจ้ามักนุสที่ 5 แห่งนอร์เวย์ ตามพงศาวดารระบุว่า ชีวิตสมรสของกษัตริย์ซิเกิร์ดและพระราชินีมาล์มเฟรดนั้นไม่มีความสุข กษัตริย์ซิเกิร์ดทรงปฏิเสธพระราชินี และอภิเษกสมรสใหม่กับพระสนมชื่อ เซซิเลีย
ในปี ค.ศ. 1130 พระโอรสนอกสมรสของกษัตริย์ซิเกิร์ดได้ครองราชย์สืบต่อ อดีตพระราชินีมาล์มเฟรดจึงเสด็จออกจากนอร์เวย์ ไปยังเดนมาร์ก พระนางได้เสกสมรสใหม่กับอีริค โอรสนอกสมรสในกษัตริย์เดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1131 พระนางทรงจัดพิธีหมั้นหมายระหว่างอดีตพระโอรสเสี้ยงของพระนางคือ พระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์ กับพระธิดาของพระเชษฐภคินีคือ คริสตินาแห่งเดนมาร์ก และได้เสกสมรสในปี ค.ศ. 1133 กษัตริย์มักนุสที่ 4 นั้นทรงสนับสนุนอดีตพระราชินีมาล์มเฟรด พระมารดาเลี้ยง และอีริค รวมถึงสนับสนุนพระบิดาของคริสตินาคือ เจ้าชายคนุด ลาวาร์ด ในการต่อต้านราชบัลลังก์ของพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1133 อีริคและอดีตพระราชินีมาล์มเฟรดเสด็จหนีออกจากเดนมาร์กเพื่อขอพึ่งกษัตริย์นอร์เวย์ให้ช่วยคุ้มครอง แต่หลังจากเมื่อพระราชินีคริสตินาแห่งนอร์เวย์ทรงทราบว่า พระราชสวามีวางแผนจะทรยศ พระนางจึงรีบแจ้งอดีตพระราชินีมาล์มเฟรด ผู้เป็นสมเด็จน้า อีริคและอดีตสมเด็จพระราชินีมาล์มเฟรดทรงหันไปสนับสนุนพระเจ้าฮารัลด์ที่ 4 กิลลีแห่งนอร์เวย์ ศัตรูของกษัตริย์มักนุส กษัตริย์มักนุสจึงหย่าขาดจากพระราชินีคริสตินา
ในปี ค.ศ. 1134 เมื่ออีริคกลายเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก พระนางจึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก แต่ก็ไม่ทรงมีพระโอรสธิดาจากการอภิเษกสมรสครั้งนี้ ในปี ค.ศ. 1137 เมื่อกษัตริย์อีริคที่ 2 ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ ก็ไม่มีการกล่าวถึงสมเด็จพระราชินีมาล์มเฟรดในประวัติศาสตร์อีกเลย
อัครเสน กี บาวลี

อัครเสน กี บาวลี (Agrasen ki Baoli) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดเก่าแก่ ตั้งอยู่ใกล้กับย่านคอนน็อตเพลสในนิวเดลี ประเทศอินเดีย ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) บ่อน้ำขั้นบันไดมีความยาว 60 เมตร และกว้าง 15 เมตร ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดนี้ แต่เชื่อกันว่าสร้างขึ้นโดยราชาในตำนานพระนามว่า ราชาอัครเสน ส่วนลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่ปรากฏนั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นใหม่ในศตวรรษที่ 14 ในสมัยตุฆลุกภายใต้รัฐสุลต่านเดลี
อทาลัชวาว

อทาลัชวาว (Adalaj Stepwell) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในหมู่บ้านอทาลัช อำเภอคานธีนคร รัฐคุชราต ใกล้กับนครอะห์เมดาบาด บ่อน้ำขั้นบันได (วาว) มีความลึกห้าชั้น สร้างขึ้นในปี 1498 ดังที่ปรากฏในจารึกหินอ่อนภาษาสันสกฤต ซึ่งค้นพบบนชั้นแรกของวาว บ่อน้ำขั้นบันไดนี้สร้างขึ้นโดยราณาวีรสิงห์ (Rana Veer Singh) แห่งจักรวรรดิวเฆละ (Vaghela dynasty) แห่งทันไทเทศ (Dandai Desh) แต่หลังราณาสิ้นพระชนม์ในสงคราม กษัตริย์มุสลิมจากเมืองข้างเคียง มะห์มุดเบกาดา จึงสร้างวาวขึ้นใหม่/สร้างต่อด้วยสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลามในปี 1499
ปัฏฏทกัลลุ

ปัฏทกัล หรือ ปัฏฏทกัลลุ หรือ รักตปุระ เป็นหมู่เทวสถานในศาสนาฮินดูและไชนะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 และ 8 ในตอนเหนือของรัฐกรณาฏกะ บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมาลประภา ในอำเภอพคลโกฏ หมู่เทวสถานนี้ได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ตั้งอยู่ราว จากพทามี และราว จากไอโหเล ซึ่งล้วนเป็นศูนย์กลางสำคัญของจลุกยะ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI)
ยูเนสโกระบุว่าหมู่โบราณสถานนี้เป็น "การผสมผสานอย่างลงตัวของรูปแบบสถาปัตยกรรมอินเดียเหนือและใต้" และเป็นผลงานชิ้นเอกของ "ศิลปะสรรหา" (eclectic art) ที่จุดสูงสุด หมู่มนเทียรฮินดูที่นี่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ รวมถึงปรากฏลักษณะเทววิทยาและตำนานแบบลัทธิไวษณพ และ ลัทธิศักติ เช่นเดียวกัน งานแกะสลักปรากฏเรื่องราวจากพระเวทและปุราณะ รวมถึง "รามายณะ", "มหาภารตะ", "ภควตาปุราณะ", "ปัญจตันตระ" และ "กิราตารชุนียะ" เทวสถานที่ประณีตที่สุดในบรรดาทั้งหมดปรากฏงานแกะสลักที่ผสมผสานแบบอินเดียเหนือและอินเดียใต้อย่างลงตัว เช่นในปาปนาถมนเทียร (Papanatha) และวิรูปักษมนเทียร (Virupaksha) วิรูปักษมนเทียรในปัจจุบันยังคงเป็นเทวสถานที่มีการบูชาและประกอบพิธีเป็นปกติอยู่
คาบสมุทรชิมาบาระ

คาบสมุทรชิมาบาระ  อยู่ทางตะวันออกของเมืองนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น ปลายด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นที่ตั้งของเมืองชิมาบาระ 
บริเวณนี้เกิดเหตุการณ์กบฏชิมาบาระซึ่งเป็นการก่อกบฏของชาวไร่ชาวนาและโรนิงที่นำโดยชาวคริสต์ใน ค.ศ. 1637–1638 เหตุการณ์นี้ตอกย้ำความไม่ไว้วางใจชาวคริสต์และชาวต่างชาติของโชกุนอิเอมิตสึยิ่งขึ้น และเป็นปัจจัยที่นำไปสู่การตัดสินใจตัดขาดญี่ปุ่นจากโลกภายนอกใน ค.ศ. 1639 ตั้งแต่นั้นมามีเพียงชาวดัตช์และชาวจีนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าญี่ปุ่นผ่านทางนางาซากิ จนกระทั่งญี่ปุ่นเปิดประเทศอีกครั้ง
ภาวะเมาไนโตรเจน

ภาวะเมาไนโตรเจน หรือ ภาวะเซื่องซึมเหตุไนโตรเจน  หรือ ภาวะเซื่องซึมเหตุก๊าซเฉื่อย  หรือชื่ออื่น ๆ อาการเมาน้ำลึก  และ ปรากฏการณ์มาร์ทีนี  เป็นการลดลงของความรู้ตัวชนิดแก้ไขได้ อันเกิดจากการดำน้ำที่ความลึกสูง ซึ่งเกิดจากฤทธิ์กดประสาทของก๊าซเฉื่อยบางชนิดที่ความดันหนึ่ง ภาษาอังกฤษของคำว่าภาวะเซื่องซึม (Nacrosis) มาจากภาษากรีก (narkōsis) แปลว่า "การทำให้ชา" ซึ่งมาจาก (narkē) แปลว่า "ความชา ไร้ความรู้สึก" คำซึ่งปรากฏใช้โดยทั้งโฮเมอร์ และ ฮิปพอคราทีส ภาวะเซื่องซึมมีอาการคล้ายกับความเมา (ภาวะพิษเหตุแอลกอฮอล์) หรือการสูดเอาไนตรัสออกไซด์ ภาวะเมาไนโตรเจนอาจพบได้ในการดำน้ำที่ความตื้นแต่มักไม่ปรากฏชัดเจนเท่าการดำน้ำที่ความลึกมากกว่า 30 เมตร
นอกจากฮีเลียม (และอาจรวมถึงนีออน) อากาศที่หายใจล้วนมีผลกดประสาท ซึ่งแตกต่างกันไปตามความดันของก๊าซแต่ละชนิด เข้าใจกันว่าเกิดจากความสามารถในการละลายในลิพิด อย่างไรก็ตามทฤษฎีนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่มีหลักฐานชัดเจนว่าลักษณะทั้งสองประการมีความเกี่ยวเนื่องกันในทางฟิสิกส์
ฟิรีญุลมะนาศีร

ฟิรีญุลมะนาศีร  เป็นอำเภอในประเทศกาตาร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลอัรร็อยยาน จากสำมะโน 2015 อำเภอนี้มีประชากร 283,675 คน 
ภูมิศาสตร์.
ชายแดนทางใต้ติดกับบูซิดเราะฮ์ ทางตะวันออกติดกับอัลอะซีซียะฮ์ ทางเหนือติดกับบะอ์ยา และทางเหนือกับตะวันตกติดกับมุอัยษิร
ปราสาทฮิโนเอะ

ปราสาทฮิโนเอะ  เป็นปราสาทญี่ปุ่นในมินามิชิมาบาระ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ตัวปราสาทเดิมสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยมีตระกูลอาริมะเป็นเจ้าของ และเป็นที่อยู่ของไดเมียวที่นับถือศาสนาคริสต์ ใน ค.ศ. 1637 ในระหว่างการก่อกบฏชิมาบาระ กองทัพโชกุนโทกูงาวะเผาปราสาทนี้ หลังจากมอดไหม้ไปแล้ว ก็ยังคงเห็นซากปราสาทอยู่
ปารีสตะวันตก

สมญานาม ปารีสตะวันตก  หรือ ปารีสแห่งอเมริกา  ในบางกรณี ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายกับสถานที่หลายแห่ง ได้แก่:
ดูเพิ่ม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
วัดพระปรางค์ (จังหวัดสิงห์บุรี)

วัดพระปรางค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชิงกลัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
ภายในบริเวณวัดมีพระปรางค์ศิลปะอยุธยาตอนต้น พุทธศตวรรษที่ 21 สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช องค์ปรางค์สูง 15 เมตร ก่อด้วยอิฐแบบปรางค์ไทยสูงชะลูดคล้ายฝักข้าวโพด ฐานเตี้ย ภายในกลวง มีคูหาสี่เหลี่ยมจตุรัสบนผนังคูหา และปัจจุบันร่องรอยภาพจิตรกรรมฝาผนังได้ลบเลือนไปแล้ว ด้านหลังมีวิหารเก่าแก่แบบอยุธยา หน้าบันเป็นลายแกะสลักไม้รูปตัวสิงห์และคันทวยต่าง ๆ มีภูเขาและรอยพระพุทธบาทจำลองบนยอดเขา อุโบสถมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบอยุธยาตอนปลาย วัดพระปรางค์ถูกขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
นอกจากนั้นยังปรากฏร่องรอยของเตาเผาแม่น้ำน้อยประมาณ 3–4 เตา ซึ่งเป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาขนาดใหญ่ที่สุดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ตัวเตาเป็นแบบระบายความร้อนเฉียงขึ้นตั้งอยู่บนเนินขนาดใหญ่ตัวเตาบางตัวคล้ายเรือประทุนเรียกว่า "เตาประทุน" ผลิตภัณฑ์ที่พบมากคือไหไหสี่หู อ่าง ครก กระปุก ขวด ช่อฟ้า กาน้ำ ช่อฟ้า ประติมากรรมลอยตัวรูปสัตว์ต่าง ๆ และกระสุนปืนใหญ่ เป็นต้น
วัดพระรูป (จังหวัดสุพรรณบุรี)

วัดพระรูป เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ในตำบลท่าพี่เลี้ยง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
ประวัติ.
วัดพระรูป สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นมาแล้วตั้งแต่ก่อนสมัยอยุธยาเป็นราชธานี อาจเก่าแก่มาแต่สมัยทวารวดี และคงเป็นวัดร้างมาหลายครั้ง แล้วมีการสร้างใหม่ในที่เดิม ดังปรากฏเจดีย์เก่าแก่ทรงแปดเหลี่ยมยอดระฆังกลม ซึ่งเป็นเจดีย์ที่มีรูปแบบศิลปะแบบสุพรรณภูมิหรืออู่ทอง กำหนดอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 19 เจดีย์ได้พบซากฐานเดิมขององค์เจดีย์ที่สันนิษฐานว่ามีมาก่อนพุทธศตวรรษที่ 19 ส่วนเจดีย์ที่เห็นในปัจจุบันนั้นน่าจะสร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 19 บนฐานเจดีย์เดิม แล้วมีการบูรณะซ่อมแซม กรมศิลปากรได้ขุดแต่งและบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2534 โดยการฉาบปูนทับและปั้นลายปูนปั้นใหม่เมื่อราวครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 20
ในโคลงนิราศสุพรรณของสุนทรภู่ บรรยายไว้ว่า "ฝั่งซ้ายฝ่ายฟากโพ้น พิศดาร มีวัดพระรูป บูราณ ท่านสร้าง ที่ถัดวัดประตูสาร สงสู่ อยู่เอย หย่อมหย้านบ้านขุนช้าง ชิดข้างสวนบันลัง"
จากข้อมูลกรมการศาสนา ระบุว่าวัดพระรูปตั้งเมื่อ พ.ศ. 1800 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2512
ลำดับเจ้าอาวาส.
ลำดับเจ้าอาวาส และผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสวัดพระรูป (เท่าที่พบข้อมูล)
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ.
พระพุทธบาทไม้ ศิลปะอู่ทอง มีขนาดกว้างประมาณ 60 เซนติเมตร ยาวประมาณ 1 เมตร 80 เซนติเมตร สันนิษฐานได้ว่าถูกนำมาจากที่อื่น ด้านหน้าทำเป็นลวดลายมงคล 108 ในกรอบทรงกลมกลางฝ่าพระบาท และท้าวจตุโลกบาล ด้านหลังสลักเป็นรูปตอนมารผจญ 
ยังมีซากเจดีย์ที่ยังไม่ได้รับการขุดแต่งและบูรณะในบริเวณวัดอีกหลายองค์ ซากศาลาแบบเก๋งจีน และวิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ ศิลปะอู่ทอง ซึ่งแต่เดิมเป็นวิหารขนาดเล็กพอดีกับองค์พระ แต่ปัจจุบันมีการซ่อมขยายวิหารให้มีขนาดใหญ่ขึ้น พระพุทธรูปปางไสยาสน์ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "เณรแก้ว" ซึ่งมีพระพักตร์กลมยาวคล้ายผลมะตูม ผินพระพักตร์สู่ทิศตะวันออก สันนิษฐานว่าสร้างในราว พ.ศ. 1800–1893 และถือว่าเป็นพระนอนที่มีพระพักตร์งามที่สุดในประเทศไทย 
กรุพระ.
นอกจากนี้ยังเป็นกรุของพระตระกูลขุนแผนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการพระเครื่องจำนวนมาก ที่พบได้ตามลานดิน กระจัดกระจายอยู่ภายในบริเวณวัดพระรูป เริ่มค้นพบกันมากในปี พ.ศ. 2508 ระหว่างการสร้างอุโบสถใหม่แทนหลังเก่า พระตระกูลขุนแผนที่พบ มีลักษณะเป็นเป็นเนื้อดินเผา โดยมีอยู่ทั้งหมด 5 พิมพ์ คือ พระขุนแผน พระขุนไกร พระพลายงาม พระพันวษา พระกุมารทอง หรือพระยุ่ง
เส้นเมส

เส้นเมส  หรือ เส้นอัลดริค-เมส  หรือ ลิวโคนัยเชียสไตรอาทา  เป็นเส้นสีขาวตามเล็บของนิ้วมือหรือนิ้วเท้า เส้นเมสเกิดจากภาวะพิษจากการถูกสารหนู, ธัลเลียม เซเลเนียม หรือโลหะหนักอื่น อย่างต่อเนื่อง และสามารถพบได้ในภาวะไตวาย และผู้ที่ได้รับการทำเคโมเทอราพี อาการนี้แตกต่างกับ Muehrcke's nails ซึ่งเส้นเกิดใต้เล็บและไม่ขยับไปตามการเจริญของเล็บ
ชื่อ "เมส" นั้นตั้งตามแพทย์ชาวดัตช์ R. A. Mees ผู้เขียนบรรยายความผิดปกตินี้ในปี 1919 อย่างไรก็ตามปรากฏการบรรยายอาการในลักษณะเดียวกันโดย E. S. Reynolds ชาวอังกฤษเมื่อปี 1901 และ C. J. Aldrich ชาวอเมริกันในปี 1904
วัดเกาะแก้วสุทธาราม

วัดเกาะแก้วสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านลาด อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี มีที่ดินตั้งวัดประมาณ 17 ไร่ ทิศตะวันตกจรดแม่น้ำเพชรบุรี
วัดเกาะแก้วสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2200 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2295 ชาวบ้านทั่วไปเรียกกันว่า วัดเกาะ ในอดีตมีสายน้ำไหลผ่านรอบด้าน คือ ด้านทิศตะวันตกจรดแม่น้ำเพชรบุรี และมีสายน้ำแยกจากแม่น้ำเพชรบุรีย่านวัดเกาะ 2 สาย คือทางทิศเหนือของวัด สายน้ำแยกจากแม่น้ำสายใหญ่ไหลไปทางทิศตะวันออก สายน้ำอีกสายหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ของวัดเป็นคลองคั่นระหว่างวัดเกาะกับวัดจันทราวาส เรียกว่า "คลองวัดเกาะ" ไหลไปทางทิศตะวันออกไปบรรจบกับสายน้ำทางทิศเหนือรวมตัวไปทางทิศตะวันออกทำให้อาณาเขตของวัดมีสภาพเป็นเกาะ 
วัดมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมายหลายอย่างเช่น เจดีย์รายด้านหน้าอุโบสถจำนวน 2 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ฐานสิงห์ องค์ระฆังเหลี่ยมประดับลวดลายปูนปั้น มีบัวกลุ่มรองรับแว่นฟ้าที่รับองค์ระฆัง อีกชั้นหนึ่ง ส่วนยอดของเจดีย์ทั้งสององค์ ชำรุดหักหายไป ฐานบางส่วนอยู่ใต้พื้นซีเมนต์ที่ทางวัดทำขึ้นเมื่อปรับปรุงอุโบสถ ศาลาลักษณะเป็นศาลาโถง เครื่องไม้ เครื่องบนเป็นไม้ มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ใบเสมาหินแกรนิตสลักลวดลายส่วนยอดทำเป็นยอดพระเกี้ยวครอบ เอวเสมาคอดเล็ก ที่เอวมีลายนาคสามเศียรเป็นตัวเหงา ตัวเสมาตรงกลางสลักเป็นแถบยาว กลางแถบมีลายประจำยาม จากแถบตรงกลางมีแนวเส้นโค้งออกไปตามขอบจนถึงท้องเสมา ค่อนไปทางด้านบนมีลายดอกไม้รูปกลมประดับทั้ง 2 ซีก ทำให้ดูเหมือนตาจึงมักเรียกว่าเสมาแบบมีตา ตรงแนวรูปสามเหลี่ยมที่ท้องเสมาเป็นลายดอกไม้ ใบเทศครึ่งซีก ส่วนขอบสี่เหลี่ยมที่นิยมเรียกว่าแท่นเสมาสลักลายกลีบบัว 
พระประธานในอุโบสถ ปัจจุบันถูกบูรณะแล้วพร้อมกับอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ฝาผนังอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเขียนเต็มผนังด้านข้างทั้ง 2 ด้าน เนื่องด้วยอุโบสถไม่มีช่องหน้าต่าง จดปีที่เขียนว่า พ.ศ. 2277 ตรงกับรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ สมัยอยุธยาตอนปลาย
วัดสมานรัตนาราม

วัดสมานรัตนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ ตามหน้าโฉนดที่ตั้งวัด 26 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา (ที่ดินนอกวัดไม่มี) วัดตั้งอยู่ในตำแหน่งฮวงจุ้ยมงคล (ถุงเงินถุงทอง) 
ครอบครัวท่านขุนสมานจีนประชา (เดิมชื่อจ๋าย) เมื่อท่านขุนสมานจีนประชาถึงแก่กรรมแล้ว ภรรยาทั้ง 2 ของท่านขุนสมานจีนประชา นางทิม สืบสมาน และ นางผ่อง สืบสมาน (เพิ่มนคร) พร้อมด้วย นางยี่สุ่น มีความศรัทธาคิดจะสร้างวัดเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้สามีผู้ล่วงลับ จึงได้ดำเนินการสร้างวัด ปรากฏตามหลักฐาน เมื่อ พ.ศ. 2422 เมื่อสร้างวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดใหม่ขุนสมานเพิ่มนคร แต่เดิมเป็นฝ่ายมหานิกาย แต่ปกครองไม่นานนัก ผู้สร้างวัดได้ถวายพระในคณะธรรมยุตมีพระครูศิริปัญญามุนี (อ่อน เทวนิโพ) เป็นประธานสงฆ์ในการรับถวาย ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จออกตรวจสังฆมณฑลทางเรือตามลำแม่น้ำบางปะกง พระองค์ทรงเห็นป้ายชื่อวัดว่าไม่สอดคล้องกับตำบลไผ่แสวก จึงทรงตั้งชื่อเสียใหม่ว่า วัดไผ่แสวก เพื่อให้สอดคล้องกับตำบล แต่เมื่อทางราชการได้ยุบตำบลไผ่แสวกไปรวมกับตำบลบางแก้ว พระเถระผู้ใหญ่พร้อมด้วยภิกษุสามเณรชาวบ้านอุบาสกอุบาสิกาต่างก็มีความเห็นพ้องกันว่าสมควรที่จะเปลี่ยนชื่อวัดเสียใหม่ เป็น "วัดสมานรัตนาราม" ให้มีชื่อคำว่า สมาน เพราะเป็นตระกูลที่สร้างวัดและคำว่าแก้ว เพื่อให้สอดคล้องกับตำบล
ภายในเป็นที่ประดิษฐานของพระพิฆเนศปางนอนเสวยสุข องค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เจ้าแม่กวนอิมปางประทานบุตรที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีเทวรูปพระพรหม 4 หน้าขนาดใหญ่ พระราหู และยังมีศาลาปฏิบัติธรรม