สวาต

ในสหรัฐ สวาต  หรือ หน่วยอาวุธและยุทธวิธีพิเศษ (special weapons and tactics) เป็นหน่วยบังคับใช้กฎหมายซึ่งใช้ความเชี่ยวชาญหรือเครื่องมือและยุทธวิธีทางทหาร โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1960 เพื่อควบคุมการจลาจลหรือการเผชิญหน้าที่รุนแรงกับอาชญากร จำนวนและการใช้งานของหน่วยสวาตเพิ่มขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และคริสต์ทศวรรษ 1990 ในช่วงสงครามยาเสพติดและต่อมาหลังจากเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ในสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 2005 หน่วยสวาตได้รับการเรียกใช้ถึง 50,000 ครั้งของทุกปี เกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ของจำนวนดังกล่าวในหมายค้น ส่วนใหญ่สำหรับคดีสารเสพติด หน่วยสวาตมีการติดตั้งอาวุธยุทโธปกรณ์แบบทหารมากขึ้นและได้รับการฝึกฝนให้ปรับใช้กับภัยคุกคามจากการก่อการร้าย, เพื่อการควบคุมฝูงชน, การชิงตัวประกัน และในสถานการณ์ที่เกินความสามารถของการบังคับใช้กฎหมายทั่วไป ซึ่งบางครั้งถือว่า "มีความเสี่ยงสูง" ประเทศอื่น ๆ ได้พัฒนาหน่วยตำรวจพิเศษกึ่งทหาร (PPU) ของตัวเอง ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็นหรือเทียบเท่ากับกองกำลังหน่วยสวาต
หน่วยสวาตมักมีอาวุธปืนพิเศษรวมถึงปืนกลมือ, ปืนเล็กยาวจู่โจม, ปืนลูกซองปราบจลาจล, ปืนไรเฟิลซุ่มยิง, ปืนปราบจลาจล, สารปราบจลาจล, แก๊สน้ำตา, ควัน และระเบิดสตัน นอกจากนี้ พวกเขาอาจใช้อุปกรณ์พิเศษรวมถึงชุดเกราะหนัก, โล่กันกระสุน, เครื่องมือเปิดทางเข้า, ยานเกราะ, กล้องส่องกลางคืน และอุปกรณ์ตรวจจับความเคลื่อนไหวสำหรับการกำหนดตำแหน่งของตัวประกันหรือผู้จับตัวประกัน ภายในสิ่งปลูกสร้างที่ปิดไว้
คำนิยาม.
คำจำกัดความของสมาคมผู้ปฏิบัติงานทางยุทธวิธีแห่งสหรัฐที่มีต่อหน่วยสวาต คือ:
สวาต: ทีมบังคับใช้กฎหมายที่สมาชิกได้สมัคร, รับเลือก, ผ่านการฝึก, มีอุปกรณ์ครบครัน และมอบหมายให้แก้ไขเหตุการณ์สำคัญที่เกี่ยวข้องกับภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของประชาชน ซึ่งอาจเกินขีดความสามารถของหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายและ/หรือหน่วยสืบสวนแบบดั้งเดิม
ประวัติ.
การจลาจลและความขัดแย้งทางการเมืองของคริสต์ทศวรรษ 1960.
ตาม"พจนานุกรมประวัติศาสตร์ของการบังคับใช้กฎหมาย" ("Historical Dictionary of Law Enforcement") คำว่า "สวาต" (SWAT) นำมาใช้เป็นคำย่อสำหรับ "หน่วยอาวุธและยุทธวิธีพิเศษ" (Special Weapons and Tactics) ที่จัดตั้งขึ้นในฐานะหน่วยผู้เชี่ยวชาญ 100 คนใน ค.ศ. 1964 โดยกรมตำรวจฟิลาเดลเฟียเพื่อเป็นการตอบโต้การปล้นธนาคารที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ วัตถุประสงค์ของหน่วยนี้คือการตอบสนองอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดต่อการปล้นธนาคารในขณะที่พวกเขากำลังดำเนินการอยู่ โดยการใช้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษจำนวนมากซึ่งใช้อาวุธดีเลิศจำนวนหนึ่ง ยุทธวิธีใช้ได้ผล และต่อมาก็มีการแก้ไขปัญหาประเภทอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอาชญากรติดอาวุธหนัก สารวัตรกรมตำรวจลอสแอนเจลิส (LAPD) ดาริล เกตส์ ได้กล่าวว่าเขาคิดไว้ว่า "สวาต" เป็นคำย่อของ "ทีมจู่โจมอาวุธพิเศษ" (Special Weapons Attack Team) ใน ค.ศ. 1967 แต่ภายหลังได้ยอมรับในฐานะ "หน่วยอาวุธและยุทธวิธีพิเศษ" ตามคำแนะนำของปลัด เอ็ดเวิร์ด เอ็ม. เดวิส
กรมตำรวจลอสแอนเจลิสได้รับการส่งเสริมเป็นที่รู้จักในฐานะทีมสวาตด้วยเหตุผลหลายประการ หลังจากการถือชาติพันธุ์ที่ต้องสงสัย ณ เหตุจลาจลในวัตส์ที่ลอสแอนเจลิสเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1965 กรมตำรวจลอสแอนเจลิสเริ่มพิจารณายุทธวิธีที่สามารถใช้เมื่อเผชิญกับความไม่สงบ, การจลาจล หรือความรุนแรงอย่างกว้างขวางในเมือง ดาริล เกตส์ ซึ่งเป็นผู้นำการตอบโต้ของกรมตำรวจลอสแอนเจลิสต่อการจลาจล จะเขียนในภายหลังว่าตำรวจในเวลานั้นไม่ได้เผชิญกับม็อบเดียว แต่เป็น "ผู้คนที่โจมตีจากทุกทิศทุกทาง" ส่วนศาสตราจารย์ คริสเตียน พาเรนตี จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก เขียนว่าทีมสวาตนั้นเดิมทีคิดว่าเป็น "ป้อมปราการต่อต้านความไม่สงบในเมือง"#เปลี่ยนทาง 
อีกเหตุผลสำหรับการสร้างทีมสวาตก็คือความกลัวของมือปืนสันโดษหรือที่ปิดกั้น ซึ่งอาจให้ผลดีกว่าตำรวจในการยิง ดังที่เกิดขึ้นในออสตินกับชาลส์ วิทแมน
หลังจากที่กรมตำรวจลอสแอนเจลิสก่อตั้งทีมสวาตของตัวเอง หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายหลายแห่งทั่วสหรัฐได้จัดตั้งหน่วยงานเฉพาะของตนเองขึ้นภายใต้ชื่อที่หลากหลาย เกตส์ได้อธิบายในอัตชีวประวัติของเขา "" ว่าเขาไม่ได้พัฒนายุทธวิธีหน่วยสวาตหรืออุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องและมักจะโดดเด่น แต่เขาสนับสนุนแนวคิดพื้นฐาน พยายามเพิ่มขีดความสามารถให้แก่คนของเขาในการพัฒนา และโดยทั่วไปแล้วพวกเขาก็ให้กำลังใจ
ปฏิบัติการหน่วยสวาตดำเนินการ[] ทางตอนเหนือของลอสแอนเจลิสในชุมชนเกษตรกรรมเดแลโน รัฐแคลิฟอร์เนีย ที่ชายแดนระหว่างเคาน์ตีเคิร์นและตูแลร์ในแซนวาคินแวลลีย์ ในเวลานั้น สหภาพแรงงานภาคการเกษตรที่นำโดยเซซาร์ ชาเบส กำลังประท้วงหลายครั้งในเมืองเดลาโนในการนัดหยุดงานซึ่งจะกินเวลานานกว่าห้าปี แม้ว่าการนัดหยุดงานจะไม่รุนแรง แต่กรมตำรวจเดแลโนก็ตอบโต้ด้วยการจัดตั้งหน่วยสวาตเฉพาะกิจที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมฝูงชนและการจลาจล, ทักษะการซุ่มยิง รวมถึงการเฝ้าระวัง สถานีข่าวโทรทัศน์และสื่อสิ่งพิมพ์มีการรายงานเหตุการณ์เหล่านี้แบบสดและแบบดีเลย์ทั่วสหรัฐ กำลังพลจากกรมตำรวจลอสแอนเจลิสเมื่อได้เห็นการออกอากาศเหล่านี้ ได้ติดต่อกรมตำรวจเดแลโนและสอบถามเกี่ยวกับรายการ จากนั้นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งได้รับอนุญาตให้เข้าสังเกตการณ์หน่วยปฏิบัติการอาวุธและยุทธวิธีพิเศษของกรมตำรวจเดแลโน และหลังจากนั้นเขาก็นำสิ่งที่ได้เรียนรู้กลับไปที่ลอสแอนเจลิส ซึ่งความรู้ของเขาได้นำไปใช้และขยายไปสู่หน่วยสวาตหน่วยแรกของกรมตำรวจลอสแอนเจลิส
จอห์น เนลสัน เป็นเจ้าหน้าที่ที่เกิดความคิดที่จะจัดตั้งหน่วยที่ได้รับการฝึกฝนและพร้อมเป็นพิเศษในกรมตำรวจลอสแอนเจลิส โดยมีจุดประสงค์เพื่อตอบสนองและจัดการสถานการณ์วิกฤตที่เกี่ยวข้องกับการยิงในขณะที่ลดการบาดเจ็บของตำรวจให้น้อยที่สุด สารวัตรเกตส์อนุมัติความคิดนี้และเขาได้จัดตั้งกลุ่มเจ้าหน้าที่อาสาสมัครขึ้นมา หน่วยสวาตหน่วยแรกนี้ประกอบด้วยสิบห้าทีมทีมละสี่คน มีเจ้าหน้าที่ทั้งหมดหกสิบคน เจ้าหน้าที่เหล่านี้ได้รับสถานะรวมถึงสิทธิพิเศษและจำเป็นต้องเข้าร่วมการฝึกพิเศษประจำเดือน หน่วยนี้ยังทำหน้าที่เป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยสำหรับการอำนวยความสะดวกของตำรวจในช่วงเหตุการณ์ความไม่สงบ หน่วยสวาตกรมตำรวจลอสแอนเจลิสได้รับการจัดตั้งในฐานะ "หมวดดี" ในกองบังคับการตำรวจนครบาล
อำนาจและยุทธวิธีของตำรวจในยุคแรกที่ใช้โดยหน่วยสวาตได้รับความช่วยเหลือจากการออกกฎหมายใน ค.ศ. 1967–1968 โดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้แทนราษฎรริพับลิกัน ดอนัลด์ ซานตาเรลลี การออกกฎหมายดังกล่าวได้รับการส่งเสริมภายใต้บริบทของความกลัวต่อขบวนการสิทธิพลเมือง, การจลาจลทางเชื้อชาติ, พรรคแบล็กแพนเธอร์ และสงครามยาเสพติดที่เกิดขึ้นใหม่
การแปรแถวของหน่วยสวาตของกรมตำรวจลอสแอนเจลิสที่สำคัญครั้งแรกคือเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1969 ในการเผชิญหน้าสี่ชั่วโมงกับสมาชิกของแบล็กแพนเธอร์ในพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นของลอสแอนเจลิส การตีโฉบฉวยเป็นปัญหาตั้งแต่เริ่มต้น นำไปสู่การดวลที่ดาริล เกตส์ โทรศัพท์ถึงกระทรวงกลาโหม เพื่อขอและได้รับอนุญาตให้ใช้เครื่องยิงลูกระเบิด ในที่สุดเหล่าแพนเธอร์ก็ยอมจำนน โดยมีสมาชิกแพนเธอร์สี่คนและเจ้าหน้าที่สี่นายได้รับบาดเจ็บ ซึ่งสมาชิกแพนเธอร์ที่ถูกจับกุมทั้ง 6 คนได้รับการปล่อยตัวจากข้อกล่าวหาที่หนักที่สุดต่อพวกเขา รวมถึงการสมรู้ร่วมคิดในการสังหารเจ้าหน้าที่ตำรวจ เนื่องจากได้รับการตัดสินว่ากระทำการเพื่อป้องกันตัว
ภายใน ค.ศ. 1974 ได้มีการยอมรับหน่วยสวาตโดยทั่วไปในฐานะทรัพยากรสำหรับเมืองและเขตปกครองของลอสแอนเจลิส
ความขัดแย้งของกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน ค.ศ. 1974.
ในช่วงบ่ายของวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1974 หน่วยย่อยของกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน (SLA) ซึ่งเป็นกลุ่มกองโจรฝ่ายซ้ายติดอาวุธหนัก ได้กั้นตัวเองในที่พักบนถนนสาย 54 ตะวันออก ที่คอมป์ตันอเวนิว ในลอสแอนเจลิส โดยการรายงานข่าวเกี่ยวกับการปิดล้อมดังกล่าวได้แพร่ภาพไปยังผู้คนนับล้านผ่านทางโทรทัศน์และวิทยุ ตลอดจนได้นำเสนอในสื่อมวลชนทั่วโลกเป็นเวลาหลายวันหลังจากนั้น ทีมสวาตได้เข้าร่วมต่อสู้ด้วยปืนเป็นเวลาหลายชั่วโมงกับกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน โดยไม่มีตำรวจได้รับบาดเจ็บ แต่สมาชิกกองทัพปลดปล่อยซิมเบียนหกคนเสียชีวิตในการปะทะกันดังกล่าว ซึ่งสิ้นสุดลงเมื่อบ้านนี้ถูกไฟไหม้และถูกเผาสู่พื้น
เมื่อถึงเวลาของการยิงกองทัพปลดปล่อยซิมเบียน ทีมสวาตได้จัดทีมใหม่เป็นหกทีมทีมละ 10 นาย แต่ละทีมจะถูกแบ่งออกเป็นสองหน่วยหน่วยละห้านาย เรียกว่าหน่วยย่อย โดยหน่วยย่อยประกอบด้วยหัวหน้าหน่วยย่อย, ผู้จู่โจมสองนาย, ผู้สังเกตการณ์ และกองหลัง ส่วนประกอบปกติของอาวุธคือปืนไรเฟิลซุ่มยิง (ลูกเลื่อนของปืนขนาดลำกล้อง .243 โดยขึ้นอยู่กับอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เจ้าหน้าที่ใช้ในการยิง), ปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติลำกล้อง .223 สองกระบอก และปืนลูกซองสองกระบอก นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่หน่วยสวาตยังพกปืนพกติดตัวไปด้วยในซองใส่ปืนพกแบบสะพายไหล่ ส่วนอุปกรณ์มาตรฐานประกอบด้วยชุดปฐมพยาบาล, ถุงมือ และหน้ากากป้องกันแก๊สทางทหาร โดยขณะนั้นเจ้าหน้าที่มักจะออกปืนพกและปืนลูกซองหกนัด จึงนับเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่ตำรวจจะติดอาวุธปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติ ซึ่งการเผชิญหน้ากับกองทัพปลดปล่อยซิมเบียนที่ติดอาวุธหนัก ได้จุดประกายให้ทีมสวาตมีแนวโน้มได้รับชุดเกราะ และอาวุธอัตโนมัติประเภทต่าง ๆ
รายงานที่ออกโดยกรมตำรวจลอสแอนเจลิสหลังจากการยิงของกองทัพปลดปล่อยซิมเบียนเสนอหนึ่งในไม่กี่บัญชีโดยตรงโดยฝ่ายเกี่ยวกับประวัติ, ปฏิบัติการ และการจัดหน่วยของหน่วยสวาต ซึ่งในหน้า 100 ของรายงานดังกล่าว ทางกรมอ้างถึงแนวโน้ม 4 ประการที่กระตุ้นให้เกิดการพัฒนาหน่วยสวาต สิ่งเหล่านี้รวมถึงเหตุจลาจล เช่น เหตุจลาจลในวัตส์ ซึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้บีบให้กรมตำรวจลอสแอนเจลิสและกรมตำรวจอื่น ๆ เข้าสู่สถานการณ์ทางยุทธวิธีที่พวกเขาไม่ได้เตรียมพร้อม การเกิดขึ้นของพลซุ่มยิงเป็นการท้าทายความสงบเรียบร้อยของพลเรือน, การลอบสังหารทางการเมือง และการคุกคามของการสงครามกองโจรในเมืองโดยกลุ่มติดอาวุธ โดยรายงานระบุ "ความคาดเดาไม่ได้ของพลซุ่มยิงและความคาดหวังในการตอบโต้ของตำรวจตามปกติจะเพิ่มโอกาสให้เจ้าหน้าที่เสียชีวิตหรือบาดเจ็บ การให้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการฝึกตามอัตภาพเข้าเผชิญหน้ากับกลุ่มติดอาวุธที่ได้รับการฝึกแบบกองโจร น่าจะส่งผลให้มีเจ้าหน้าที่บาดเจ็บล้มตายจำนวนมากรวมถึงการหลบหนีของกองโจร" เพื่อจัดการกับสิ่งเหล่านี้ภายใต้เงื่อนไขของความรุนแรงในเมือง กรมตำรวจลอสแอนเจลิสจึงได้จัดตั้งหน่วยสวาต รายงานดังกล่าวระบุในหน้า 109 ว่า "จุดประสงค์ของสวาตคือเพื่อให้ความคุ้มครอง, การสนับสนุน, ความปลอดภัย, อำนาจการยิง และการช่วยเหลือแก่การปฏิบัติงานของตำรวจในสถานการณ์ที่มีความเสี่ยงส่วนบุคคลสูง ซึ่งจำเป็นต้องใช้ยุทธวิธีพิเศษเพื่อลดการบาดเจ็บล้มตาย"
สงครามต่อต้านยาเสพติด: คริสต์ทศวรรษ 1980 และคริสต์ทศวรรษ 1990.
ใน ค.ศ. 1981 รัฐสภาสหรัฐได้อนุมัติความร่วมมือทางทหารกับรัฐบัญญัติการบังคับใช้กฎหมาย โดยให้ตำรวจเข้าถึงข้อมูลข่าวกรอง, โครงสร้างพื้นฐาน และอาวุธในการต่อสู้กับยาเสพติด ซึ่งต่อมาเรแกนได้ประกาศว่ายาเสพติดเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของชาติสหรัฐ#เปลี่ยนทาง ครั้นใน ค.ศ. 1988 ฝ่ายบริหารของเรแกนสนับสนุนให้รัฐสภาสหรัฐก่อตั้งโครงการรัฐอนุสรณ์เอ็ดเวิร์ด เบิร์น และโครงการบังคับใช้กฎหมายท้องถิ่น โครงการนี้ได้แก้ไขโครงสร้างความช่วยเหลือของรัฐบาลกลางที่มีอยู่ให้แก่ตำรวจท้องที่ ทำให้การโอนเงินและยุทโธปกรณ์เพื่อต่อสู้กับสงครามยาเสพติดง่ายขึ้น นอกจากนี้ กองกำลังตำรวจยังได้รับความช่วยเหลือเพิ่มขึ้นจากสำนักงานปราบปรามยาเสพติด เงินดังกล่าวส่งผลให้มีการก่อกำลังรบเฉพาะกิจยาเสพติดจำนวนมาก และทีมสวาตก็กลายเป็นส่วนสำคัญของกองกำลังเหล่านี้#เปลี่ยนทาง 
ใน ค.ศ. 1972 หน่วยตำรวจกึ่งทหารได้เปิดฉากการบุกตรวจค้นยาเสพติดปีละสองสามร้อยครั้งภายในสหรัฐ กระทั่งในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 จำนวนการตีโฉบฉวยของหน่วยสวาตเพิ่มขึ้นเป็น 3,000 ครั้งต่อปี และภายใน ค.ศ. 1996 มีการตีโฉบฉวย 30,000 ครั้งต่อปี#เปลี่ยนทาง โดยในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ตามรายงานของหนังสือพิมพ์"เดอะแคพิทอลไทมส์"ในแมดิสัน รัฐวิสคอนซิน การบริจาคอาวุธจากกระทรวงกลาโหมได้ช่วยเพิ่มจำนวนทีมสวาตและขอบเขตการปฏิบัติงานของพวกเขาอย่างมาก รายงานดังกล่าวรายงานว่ากองทัพได้ถ่ายโอนอุปกรณ์ทางทหารเกือบ 100,000 ชิ้นไปยังกรมตำรวจรัฐวิสคอนซินในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990#เปลี่ยนทาง