pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อารมณ์ มีชัย

นางอารมณ์ มีชัย อดีตครูชาวนครศรีธรรมราช นักต่อสู้การเมืองภาคประชาชน และเป็นผู้เข้าร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย นางอารมณ์เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายเปลี่ยน และนางเพื่อม กาญจนโอภาส
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขา ศึกษาศาสตร์บัณฑิต จากวิทยาลัยครูนครศรีธรรมราช เมื่อปี พ.ศ. 2520 ปริญญาโท สาขา ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อปี พ.ศ. 2542
นางอารมณ์รับราชการเป็นครูสอนภาษาอังกฤษมาโดยตลอดชีวิตราชการ โดยเริ่มอาชีพตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 แม้ว่าฐานะทางบ้านอยู่ในขั้นร่ำรวย แต่ด้วยความที่ต้องการจะช่วยเหลือประชาชนคนยากคนจนให้อ่านออกเขียนได้เพื่อจะได้ไม่ถูกเอารัดเอาเปรียบ โดยได้เป็นครูสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนมัธยมหลายแห่งใน จ.นครศรีธรรมราช โดยเฉพาะในพื้นที่เสี่ยงภัยจากการแทรกซึมของลัทธิคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตาม จากการที่นางอารมณ์มีบทบาทในการนำชาวบ้านประท้วงเจ้าหน้าที่รัฐในเรื่องความไม่เป็นธรรมต่าง ๆ ทำให้ถูกย้ายเข้ามาสอนในกรุงเทพมหานครในช่วงปลายของการรับราชการครู แต่ก็ยังคงทำบทบาทการต่อสู้เพื่อความถูกต้องต่อไป รวมทั้งการขับไล่รัฐบาล พล.อ.สุจินดา คราประยูร ในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2535 ด้วย
เคยลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประจำ จ.นครศรีธรรมราช ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
จากบทบาทของความเป็นครูและความเป็นแม่ที่เข้มแข็ง ทำให้ได้รางวัลแม่ดีเด่นแห่งชาติ สาขาผู้เสียสละและทำคุณประโยชน์เพื่อสังคมปี พ.ศ. 2520 และยังเป็นครูต้นแบบด้านภาษาอังกฤษปี พ.ศ. 2540
นางอารมณ์ถูกตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 โดยแพทย์ผู้รักษาบอกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 5 ปี แต่ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 นางอารมณ์ได้เข้าร่วมมาโดยตลอด โดยขึ้นเวทีปราศรัยอย่างตรงไปตรงมา จนเป็นขวัญใจของผู้ชุมนุมคนหนึ่ง โดยเรียกกันว่า "แม่อารมณ์" หรือ "ครูอารมณ์" แม้ร่างกายจะอ่อนแอเพราะต้องไปฉายแสงเป็นประจำทุกวันจันทร์
นางอารมณ์ปราศรัยเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2551 จากนั้นจึงได้งดไปเพื่อรักษาตัว แต่ก่อนหน้านั้นในวันที่ 29 สิงหาคม นางอารมณ์เป็นผู้หนึ่งที่ชุมนุมที่หน้ากองบัญชาการตำรวจนครบาลที่วังปารุสกวัน เพื่อทวงถามความเป็นธรรมที่ตำรวจบุกรื้อเวทีของผู้ชุมนุมที่สะพานมัฆวานในช่วงเที่ยงของวันเดียวกัน ซึ่งนางอารมณ์ได้ถูกแก๊สน้ำตายิงมาจากภายในกองบัญชาการจนทำให้ร่างกายทรุดหนักเข้าไปอีก
นางอารมณ์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในระยะสุดท้ายในเวลาประมาณ 4 ทุ่มเศษ ของวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี งานศพจัดขึ้นที่ศาลา 6 วัดโสมนัสราชวรวิหาร มีบุคคลสำคัญมาร่วมงานมากมาย เช่น แกนนำและแนวร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย, นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีพรรคประชาธิปัตย์หลายคน, หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร, นายวีระศักดิ์ โควสุรัตน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นต้น 
และได้รับพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2552
จูเซปเป เซซารี

จูเซปเป เซซารี  (ราว ค.ศ. 1568 - 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1640) เป็นจิตรกรรมสมัยแมนเนอริสม์ชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
เซซาริเกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 1568 ที่เมืองอาร์พิโนใน ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1640 ที่กรุงโรม ชื่ออื่นที่เซซาริเป็นที่รู้จักคือ “อิล จุยเซ็ปปิโน” และ “คาวาเลียร์ดาร์ปิโน” เพราะได้รับแต่งตั้งให้เป็น “Cavaliere di Cristo” โดยสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 ผู้อุปถัมภ์
ฟรันเชสโก มารีอา เดล มอนเต

ฟรันเชสโก มารีอา บอร์โบเน เดล มอนเต (5 กรกฎาคม ค.ศ. 1549, เวนิส - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1627, โรม) เป็นนักบวชชาวอิตาลีที่มีตำแหน่งเป็นคาร์ดินัล เดล มอนเตเป็นนักการทูตและนักสะสมศิลปะคนสำคัญ ความสำคัญของเดล มอนเตอยู่ที่เป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์การาวัจโจผู้เป็นจิตรกรยุคบาโรกคนสำคัญของอิตาลี และเป็นผู้สะสมศิลปะที่เป็นงานชิ้นสำคัญ ๆ ในยุคนั้น
มารีโอ มินนีตี

มาริโอ มินนิติ (ภาษาอังกฤษ: Mario Minniti) (ธันวาคม ค.ศ. 1577 - 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1640) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีที่ทำงานในซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
มินนิติเกิดเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1577 ที่เมืองไซราคิวส์ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1640 มินนิติมาถึงโรมในปี ค.ศ. 1593 และกลายเป็นเพื่อนของและแบบให้คาราวัจโจจิตรกรคนสำคัญของอิตาลี ชื่อเสียงของมินนิติมาจากการเป็นแบบให้คาราวัจโจในสมัยต้นของการเขียนภาพที่รวมทั้ง “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักดนตรี”, “เด็กถูกจิ้งเหลนกัด”, “บัคคัส”, “คนเล่นพิณ”, “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” และ “การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว” 
มินนิติไม่ปรากฏในภาพของคาราวัจโจราวหลังจากปี ค.ศ. 1600 เมื่อเชื่อว่าได้แต่งงาน แต่อาจจะมีส่วนร่วมในการทะเลาะเบาะแว้งในปี ค.ศ. 1606 ที่จบลงด้วยการที่คาราวัจโจฆ่ารานุชชิโอ โทมัสโซนิ นักชีวประวัติกล่าวว่ามินนิติหลบหนีไปซิซิลีหลังจากนั้น จากซิซิลีมินนิติก็ยื่นคำร้องขออภัยโทษมายังโรมที่ในที่สุดก็ได้รับ นอกจากนั้นมินนิติก็ยังให้ที่พักแก่คาราวัจโจเมื่อไปพักอยู่ที่ซิซิลีระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1609 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการหางานจ้างสำคัญๆ ให้คาราวัจโจระหว่างที่อยู่ที่นั่น มินนิติมีเวิร์คช็อพเขียนงานทางศาสนาที่มีความสำเร็จและในที่สุดก็กลายเป็นักธุรกิจผู้ที่เป็นที่นับถือในท้องถิ่น งานของมินนิติเป็นงานที่ทำร่วมกับผู้ช่วยจึงทำให้เป็นการยากที่จะบ่งได้อย่างเป็นที่แน่นอนว่าใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงหรือใครมีส่วน แต่ที่แน่นอนคือมินนิตินำวิธีการวาดภาพที่ได้รับจากคาราวัจโจไปเผยแพร่ในซิซิลีโดยเฉพาะการเท็คนิคการวาดที่เน้นค่าต่างแสง (chiaroscuro) และการจับภาพในชั่วนาทีที่เป็นนาฏกรรมสูงสุด แต่งานของมินิติหรืองานของมินนิติกับเวิร์คช็อพถูกวิจารณ์ว่าเป็นงานที่ใช้โมทิฟที่ซ้ำๆ กัน แต่กระนั้นมินนิติก็เป็นที่นับถือกันในซิซิลีและดีพอที่จะเรียกได้ว่าเป็น “ตระกูลการเขียนแบบมินนิติ” ในประวัติศาสตร์ศิลปะของซิซิลี 
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์

เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ (4 มิถุนายน พ.ศ. 2486 – 8 มิถุนายน พ.ศ. 2550) พิธีกรรายการ โลกดนตรี ที่จัดฟรีคอนเสิร์ตทุกบ่ายวันสุดสัปดาห์ออกอากาศทางช่อง 5 ต่อเนื่องเป็นเวลาถึง 25 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 - 2539 (ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2543 รายการโลกดนตรีได้ย้ายไปออกอากาศที่ ไอทีวี และเปลี่ยนพิธีกร รวมเวลาทั้งสิ้น 29 ปี) 
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์จบการศึกษาจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้แนะนำวงดนตรีรุ่นใหม่ให้เข้าสู่วงการจำนวนมาก เช่น ชาตรี คาราบาว พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ สาว สาว สาว และชอบช่วยเหลืองานสังคม จนได้ฉายา "โฆษกคนยาก"
ถึงแก่อนิจกรรม.
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เสียชีวิตด้วยมะเร็งตับ เมื่อเวลา 02.00 น. วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ณ โรงพยาบาลมงกุฎวัฒนะ แขวง ทุ่งสองห้อง เขต หลักสี่ กรุงเทพมหานคร ด้วยวัย 64 ปี พิธีรดน้ำศพจัดขึ้นที่วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร โดยก่อนหน้านี้นายเสกสรรค์ได้เข้าพักรักษาตัวด้วยโรคมะเร็งตับระยะสุดท้ายมานานกว่า 2 สัปดาห์ ก่อนจะเสียชีวิต
ชีววิทยาระบบ

ชีววิทยาระบบ  เป็นการศึกษาชีววิทยาที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างส่วนประกอบแยกย่อยของสิ่งมีชีวิตในภาพรวม (แทนการศึกษาส่วนประกอบย่อยๆ ทีละส่วน) แนวคิดทางชีววิทยาระบบคล้ายคลึงกับวิชาสรีรวิทยาในแง่ของการศึกษากลไกภายใต้ปรากฏการณ์ทางชีววิทยาผสมผสานกับเทคโนโลยีหลังยุคจีโนมที่ช่วยให้นักชีววิทยาศึกษาส่วนประกอบย่อย ๆ หลาย ๆ ส่วนได้พร้อมๆกัน
กองซุนของ

กองซุนของ มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า กงซุน คาง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นเจ้าเมืองเลียวตั๋ง และเป็นบุตรชายของกงซุน ตู้
จุดหมายปลายทางของไชนาแอร์ไลน์

จุดหมายปลายทางของสายการบินไชนาแอร์ไลน์
Passenger Services.
Destinations are operated by both China Airlines and Mandarin Airlines.
For destinations listed on this page that are operated solely by Mandarin Airlines - noted with *
Cargo Services.
Destinations are served by China Airlines Cargo .
Cargo loaded under Passenger aircraft - not listed.
ขงจี

ขงจี  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก รับราชการอยู่กับกิมสวนเจ้าเมืองบุเหลง ได้แนะนำให้กิมสวนยอมสวามิภักดิ์ต่อเตียวหุยซึ่งกำลังยกมาตีเมืองบุเหลง ทำให้กิมสวนไม่พอใจสั่งประหารขงจี แต่ขุนนางคนอื่นได้ทัดทานไว้ กิมสวนจึงไว้ชีวิต
กิมสวนยกทัพไปรบกับเตียวหุย แล้วเสียทียกทัพกลับเข้าเมือง แต่ขงจีสั่งทหารปิดประตูมิให้กิมสวนเข้าเมืองได้ แล้วใช้เกาทัณฑ์ยิงถูกหน้าผากกิมสวนเสียชีวิต แล้วยอมสวามิภักดิ์ต่อเตียวหุย ต่อมาขงจีจึงได้รับการแต่งตั้งจากเล่าปี่ให้เป็นเจ้าเมืองบุเหลง
เตะแหลกแล้วแหกค่าย

Escape to Victory หรือ Victory เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับฟุตบอล และสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2524 ฉายในประเทศไทยใช้ชื่อว่า เตะแหลกแล้วแหกค่าย กำกับโดยจอห์น ฮุสตัน นำแสดงโดย ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน ไมเคิล เคน และนักฟุตบอลชื่อดังระดับโลกอีกหลายคน เช่น บอบบี มัวร์ กัปตันทีมชาติอังกฤษ, เปเล่ นักฟุตบอลทีมชาติบราซิล, ออสวัลโด อาร์ดิเลส นักฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา และคาซิมีร์ซ เดย์นา นักฟุตบอลทีมชาติโปแลนด์ ร่วมกับนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงอีกหลายคน จากสโมสรฟุตบอลอิปสวิชทาวน์ ซึ่งเป็นรองแชมป์ดิวิชั่น 1 ของอังกฤษ (ปัจจุบันคือ เอฟเอพรีเมียร์ลีก) ในปีที่มีการถ่ายทำ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ เคยนำมาออกอากาศฉายทางช่อง 7 สีทีวีเพื่อคุณ เป็นหนังเก่าปี 2524 ในชวงรายการหนัง "บิ๊กซีนีม่า โปรแกรมเพชรหนังพันล้าน" ตอนเวลาประมาณ 5 ทุ่ม ถึง เที่ยงคืน วันเสาร์﻿
เรื่องย่อ.
ภาพยนตร์กล่าวถึงการแข่งขันฟุตบอลนัดกระชับมิตร ระหว่างทีมเยอรมัน กับทีมรวมนักฟุตบอลชาติยุโรป ที่ตกเป็นเชลยอยู่ในค่ายกักกัน ในตินแดนยึดครองของนาซีเยอรมัน โดยระหว่างการแข่งขันฝ่ายเยอรมันได้เปรียบฝ่ายพันธมิตรอย่างมาก ทั้งจากการเล่นตุกติก และจากความช่วยเหลือของกรรมการ จนทำให้มีคะแนนนำในครึ่งแรกถึง 4-1
ในระหว่างพักครึ่ง โดยความช่วยเหลือจากสายลับ ที่วางแผนล่วงหน้าโดยการขุดอุโมงค์ใต้ดินจนมาถึงห้องพักนักกีฬา นักฟุตบอลทั้งทีมมีโอกาสที่จะหลบหนี แต่แล้วทั้งทีมก็ตัดสินใจที่จะลงไปเล่นต่อในครึ่งหลัง เพื่อที่จะลงไปเล่นต่อให้จบเกมอย่างสมศักดิ์ศรี แทนที่จะหนีไปโดยที่ผลคะแนนในเกมเป็นฝ่ายแพ้อยู่
ก่อนจะหมดเวลา เปเล่ได้ขอลงเล่นทั้งที่มีอาการบาดเจ็บ และยิงประตูตีเสมอ 4-4 ให้กับทีมรวมนักฟุตบอลได้ และยิงประตูชัยชนะ 4-5 ด้วยท่าจักรยานอากาศ แต่ผู้ตัดสินประกาศให้เป็นลูกล้ำหน้า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องคัดค้านของผู้ชมทั้งสนาม
ช่วงสุดท้ายของเกม ทีมเยอรมันมีโอกาสได้ชัยชนะจากการยิงลูกโทษ แต่ผู้รักษาประตูรับไว้ได้ ผลการเล่นเสมอกัน 4-4 แต่ผู้ชมทั้งสนามโห่ร้องด้วยความยินดี (เนื่องจากถือว่า ประตูที่กรรมการตัดสินไม่ให้ประตูนั้น เป็นลูกที่ได้ประตู และถือว่า เยอรมันเป็นฝ่ายแพ้ 4-5) ผู้ชมวิ่งฮือลงไปจนเต็มสนาม และอาศัยความชุลมุนช่วยกันพรางตัว ให้นักฟุตบอลทีมรวม เปลี่ยนเสื้อผ้าและหลบหนีไปได้ในที่สุด
โครงเรื่อง.
บทภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์ฮังการี ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1962 เรื่อง "Két félidő a pokolban" ("Two half-times in Hell") ซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่องจริงที่เกิดกับทีมฟุตบอล ดินาโมเคียฟ ทีมอันดับหนึ่งของยูเครน ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กับการแข่งขันนัดที่เรียกว่า "นัดแห่งความตาย" (The Death Match) เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1942 ขณะนั้นนาซีเยอรมันยึดครองรัสเซีย และจัดการแข่งขันโดยสั่งให้ทีมดินาโมเคียฟยอมแพ้แก่ทีมเยอรมัน แต่นักฟุตบอลเลือกที่จะสู้อย่างเต็มที่ จนชนะ 5-3 และชนะ 8-0 ในการแข่งขันซ้ำในสัปดาห์ถัดมา
หลังการแข่งขัน นักฟุตบอลทีมดินาโมเคียฟถูกส่งเข้าค่ายกักกัน และทรมานจนเสียชีวิตเกือบทั้งทีม 
การตอบรับ.
ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับค่อนข้างดี เนื่องจากออกฉายในช่วงก่อนการแข่งขันฟุตบอลโลก 1982 ที่ประเทศสเปน ซึ่งจัดการแข่งขันในช่วงเดือนมิถุนายน-กรกฎาคม พ.ศ. 2525 โดยนักเตะที่ร่วมแสดงในเรื่อง มี่ 3 คนที่เคยร่วมทีมชาติที่ได้แชมป์โลก คือ บอบบี มัวร์ (อังกฤษ, แชมป์ฟุตบอลโลก 1966), เปเล่ (บราซิล, แชมป์ฟุตบอลโลก 1958, 1962, 1970) และ ออสวัลโด อาร์ดิเลส (อาร์เจนตินา แชมป์ฟุตบอลโลก 1978) นอกจากนี้ยังมี คาซิมีร์ซ เดย์นา (โปแลนด์, ที่ 3 ฟุตบอลโลก 1974)
พัวหอง

พัวหอง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลของฮันฮก เจ้าเมืองกิจิ๋ว ใช้ขวานใหญ่เป็นอาวุธ ออกไปดวลกับ ฮัวหยง ขุนพลของตั๋งโต๊ะ และถูกสังหาร
โจเมา

โจเมา  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลตั้งแต่แรกเริ่มของซุนเกี๋ยน เจ้าเมืองเตียงสา มีบทบาทพร้อมกับ เทียเภา ฮันต๋ง และ อุยกาย ตอนหลังซุนเกี๋ยนเข้าร่วมทัพสิบแปดหัวเมือง แล้วเข้ารบกับ ฮัวหยง ขุนพลของ ตั๋งโต๊ะ แต่ อ้วนสุด ไม่ส่งเสบียงให้ ทำให้กองทัพเสียท่า โจเมาอาสาล่อฮัวหยงออกไป และสุดท้ายก็ถูกฮัวหยงสังหารในที่สุด 
แต่ตามประวัติศาสตร์แล้ว โจเมา ไม่ได้ถูกฮัวหยงสังหารแต่เขายังคงติดตามซุนเกี๋ยนเรื่อยมาจนถึงยุคของ ซุนเซ็ก และเป็น 1 ใน 4 ขุนพลที่ได้ติดตามซุนเซ็กออกจาก อ้วนสุด เพื่อมาเป็นใหญ่ใน กังตั๋ง พร้อมกับ เทียเภา , อุยกาย และ ฮันต๋ง และในภายหลังได้ จิวยี่ เพื่อนรักของซุนเซ็กเข้ามาร่วมด้วย
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐเชเชน

เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐเชเชน มีชื่อเพลงว่า เพลงแห่งชัตลัก  เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐเชชเนียในสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย ประพันธ์โดยอาฮ์มัด คาดือรอฟ และทำนองโดยอุมัร เบกซุลตานอฟ โดนนำมาใช้อย่างเป็นทางการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010
"ชัตลัก" ในภาษาเชเชนหมายถึง "รัฐแห่งความยินดี" หรือ "นกสวรรค์"
ทอรุกตุฆต็อลกัยทังตึม

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ทอรุกตุฆต็อลกัยทังตึม  เป็นเพลงพื้นเมืองตูวา ใช้งานครั้งแรกใน ค.ศ. 1944 ในฐานะเพลงชาติของสาธารณรัฐประชาชนตูวา เมื่อตูวาเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมเอกราชที่มีเพียงสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลียให้การยอมมรับ ภายหลังการผนวกตูวาของโซเวียตในปีเดียวกัน ประเทศนี้จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตและกลายเป็นแคว้นปกครองตนเองตูวา จากนั้นใน ค.ศ. 1961 แคว้นนี้ได้รับการเลื่อนสถานะเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองตูวา ถึงกระนั้น ก็ยังคงใช้เพลงชาตินี้ต่อ
แม้กระทั่งหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต "ทอรุกตุฆต็อลกัยทังตึม" ยังคงเป็นเพลงชาติในสาธารณรัฐตูวา (หน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย) จนกระทั่งวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ที่มีการเปลี่ยนเพลงประจำภูมิภาคเป็น "เมน – ตือวาเมน"
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐตาตาร์สถาน

เพลงสรรเสริฐสธารณรัฐตาตาร์สถาน (ตาตาร์: Татарстан Җөмһүрияте Дәүләт гимны; รัสเซีย: Гимн Татарстана) ซึ่งถูกนำมาใช้ในปี 1993 โดยไม่มีเนื้อเพลง นำนองประพันธ์โดย เริสแตม ยาคิน (Röstäm Yaxin) คำร้องมีเนื้อเพลงประพันธ์ โดย รามาซาน ไบทิเมโรฟ (Ramazan Baytimerov) เพลงนี้นำไปใช้เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 และ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ได้มีการประกาศใช้เนื้อร้องอย่างเป็นทางการ
เนื้อเพลงปัจจุบัน.
เนื่องจากทั้งภาษารัสเซีย และ ภาษาตาตาร์ เป็นภาษาราชการของตาตาร์สถาน เนื้อเพลงจึงถูกเขียนเป็น 2 ภาษา ในลักษณะเดียวกันกับเพลงของเพลสรรเสริญสาธารณรัฐอัลไต อย่างไรก็ตามเป็นเรื่องที่เข้าใจยากที่จะมี คำภาษารัสเซียที่สอดคล้องกับข้อความในภาษาตาตาร์ เนื่องจากโครงสร้างที่แตกต่างกันของทั้งสองภาษา ดังนั้นผลที่ตามมาเนื้อเพลงใช้อย่างไม่เป็นทางการ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 จึงมีการนำเพลงอย่างเป็นทางการมาใช้ 
คำแปลภาษาไทย.
แปลจากภาษาตาตาร์.
บทที่ 1
มาตุภูมิที่ข้ารัก อยู่ชั่วนิรันดร์
ประชาชนของข้า เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
พวกเราเกิดมา ด้วยความเอื้ออาทร
ประชาชนอาศัยอยู่ ด้วยความสามัคคี
บทที่ 2
ภูมิปัญญาในยุคโบราณ ที่สะสมมาหลายชั่วอายุคน
ประเทศของข้ารุ่งเรือง ประวัติศาสตร์ของเจ้า คือ วีรบุรุษ
เราค้นพบตัวเอง กับเจ้าอีกครั้ง
สาธารณรัฐของข้า ตาตาร์สถาน(x2)
แปลจากภาษารัสเซีย.
บทที่ 3
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ด้วยความเจริญรุ่งเรือง 
ขอให้สันติภาพของเจ้าเติมเต็มบนท้องฟ้า
เรารวมกันเป็นหนึ่ง ภายในครอบครัวใหญ่นี้
ผู้กล้าอาศัยอยู่ ด้วยความสามมัคคี
บทที่ 4
ด้วยความอุดมสมบูรณ์ และ ภูมิปัญญาโบราณพวกเรามีมาหลายศตวรรษ
เจ้าคือความหวังมีเพียงหนึ่งเดียวของเรา และความศรัทธา
และปล่อยให้ความรักของเจ้า เติมเต็มด้วยหัวใจของเจ้า
สาธารณรัฐของข้า ตาตาร์สถาน(x2)
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐอุดมูร์ต

เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐอุดมูร์ต เป็นหนึ่งสัญลักษณ์ประจำรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐอุดมูร์ตแห่งสหพันธรัฐรัสเซียอย่างเป็นทางการ ทำนองเพลงประพันธ์โดย เยอรมัน โคเรปานอฟ และอเลกซานเดอร์ โคเรยปานอฟ (German Korepanov, Alexander Korepanov - ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน) คำร้องแต่งเป็น 2 ภาษา คือ ภาคภาษาอุดมูร์ต ประพันธ์โดย ที.จี. วลาดิกิน (T. G. Vladikin) และภาคภาษารัสเซีย ประพันธ์โดย เอ.เอ. เชพทาลิน (A. A. Sheptalin) การบรรเลงเพลงดังกล่าวนี้ได้มีการกำหนดไว้ในกฎหมายแห่งสาธารณรัฐอุดมูร์ต เลขที่ N55-РЗ ว่าด้วยเพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต ลงวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ซึ่งกำหนดไว้ว่าเพลงดังกล่าวต้องบรรเลงในพิธีที่เป็นทางการ และการบรรเลงเพลงดังกล่าวเป็นไปเพื่อแสดงความเคารพต่อเพลงชาติสหพันธรัฐรัสเซียหรือเพลงชาติอื่นๆ
PictBridge

PictBridge เป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม ที่เริ่มในปี ค.ศ. 2003 โดย Camera & Imaging Product Association (CIPA) สำหรับการพิมพ์แบบโดยตรงจากกล้องดิจิทัลไปหาเครื่องพิมพ์โดยไม่จำเป็นต้องเชื่อมต่อกล้องดิจิทัลผ่านคอมพิวเตอร์
ดูเพิ่ม.
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Camera & Imaging Product Association
เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง

เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง  เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา แต่ไม่ปรากฏในภาษาไทยในปัจจุบัน จะมีเสียงภาษาไทยสมัยโบราณคือ ตัว ฅ สัญลักษณ์ในสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ เป็นรูปแปรหนึ่งของตัวอักษรกรีก γ (แกมมา) ซึ่งแทนเสียงนี้ในภาษากรีกสมัยใหม่ (เป็นสัญลักษณ์คนละตัวกับ ซึ่งแทนเสียงสระเออะ/เออของภาษาไทย) นอกจากนี้ บางครั้งมีการใช้สัญลักษณ์ แทนเสียงเปิด เพดานอ่อน (velar approximant) แต่ที่จริงหากเขียนโดยมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับอยู่ด้วยเป็น หรือ ก็จะถูกต้องกว่า
ลักษณะ.
ลักษณะต่าง ๆ ของเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง ได้แก่
เด็กชายปอกผลไม้ (คาราวัจโจ)

เด็กชายปอกผลไม้ (ภาษาอังกฤษ: Boy Peeling Fruit) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่มูลนิธิโรเบอร์โต ลอนกีห์, โรมในประเทศอิตาลี 
ภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1592 ถึงปี ค.ศ. 1593 เป็นงานที่เชื่อกันว่าเป็นงานชิ้นแรกของคาราวัจโจที่เขียนไม่นานหลังจากมาถึงโรมจากมิลานในกลางปี ค.ศ. 1592 ที่อยู่ระหว่างนี้ไม่ทราบแน่นอนแต่ตามคำกล่าวของจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini) คาราวัจโจพักอยู่ระยะหนึ่งกับพันดุลโฟ พุชชิที่วังโคโลนนา แต่ไม่นานก็ย้ายเพราะไม่พอใจในวิธีที่พุชชิปฏิบัติด้วย (พุชชิให้แต่ผักเขียวกับผู้ที่พักอยู่ในบ้านจนคาราวัจโจตั้งชื่อเล่นให้ว่า “มอนซิยอร์สลัด”) ในช่วงนั้นคาราวัจโจกก็อปปีงานศาสนาให้พุชชิแต่ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ ในขณะเดียวกันก็เขียนงานสองสามชิ้นของตนเองที่รวมทั้งงานชิ้นนี้ซึ่งอาจจะวาดหลังจากที่พำนักกับมันชินิ และเมื่อไปทำงานกับจุยเซ็ปปิ เซซาริ หรือ “คาวาเลียร์ดาร์ปิโน” ช่างเขียนคนโปรดของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 ผู้เป็นช่างเขียนที่มีความสำเร็จดีในเวิร์คช็อพที่คล้ายโรงงาน ระหว่างนั้นคาราวัจโจก็ได้แต่เขียน “ดอกไม้และผลไม้” 
งาน “เด็กชายปอกผลไม้” เป็นงานที่เขียนสำหรับขายนอกเวิร์คช็อพแต่เป็นงานที่ยึดจากดาร์พิโนโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) ในปี ค.ศ. 1607 พร้อมกับงานเขียนระยะแรก ๆ ของคาราวัจโจอีกสองชิ้น “บาคคัสไม่สบาย” และ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” แต่ก็ไม่เป็นที่ทราบว่ามาอยู่ในความเป็นเจ้าของโดยเซซาริได้อย่างไร
ผลไม้ที่ปอกยังเป็นปริศนา ว่ากันว่าอาจจะเป็นลูกแพร์ หรืออาจจะเป็นลูกเน็คตารีน หรือพลัม ซึ่งกลิ้งอยู่หลายลูกบนโต๊ะ แต่ผลไม้พวกนี้ไม่ใช่ผลไม้ที่ต้องปอก บ้างก็สันนิษฐานว่าเป็นส้มเบอร์กาม็อท ซึ่งเป็นส้มที่มีรูปร่างเหมือนลูกแพร์ที่ปลูกกันในอิตาลี แต่ก็ถูกค้านว่าส้มเบอร์กาม็อทเปรี้ยวเกินกว่าที่กินได้
ภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” เป็นภาพเขียนแบบที่เรียกว่าภาพชีวิตประจำวันง่าย ๆ แต่ต่างจากภาพชนิดเดียวกันภาพอื่น ๆ ตรงที่เด็กผู้ชายในภาพดูไม่เป็นเด็กพื้นบ้าน แต่แต่งตัวเรียบร้อยสะอาดและแทนที่จะเป็นเด็กซนมอมแมมน่ารัก ภาพอาจจะเป็นอุปมานิทัศน์ตรงการใช้ผลไม้เป็นสัญลักษณ์ของภาพเขียนในสมัยเรอเนสซองซ์ นักวิชาการจอห์น ที. สไปค์ตั้งข้อเสนอเมื่อไม่นานมานี้ว่าเด็กชายในภาพแสดงความยับยั้งตัวเองโดยไม่เลือกผลไม้อื่นที่หวาน (ผลไม้แห่งความบาป) บนโต๊ะแต่เลือกส้มเบอร์กาม็อทแทนที่ แต่ความคิดนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกัน
ผู้เป็นแบบหน้าตาคล้ายกับเทวดาในภาพ “นักบุญฟรานซิสปลื้ม” และเด็กผู้ชายที่แต่งตัวเป็นคิวปิดทางด้านซ้ายสุดในภาพ “นักดนตรี” ทั้งสองภาพเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1595 ถึงปี ค.ศ. 1597 
ภาพนี้มีหลายก็อปปี ในปี ค.ศ. 1996 จอห์น ที. สไปค์เป็นผู้บ่งว่าเป็นงานต้นฉบับของคาราวัจโจในการประมูลภาพเขียนในปีนั้น
เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ

เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีประชากรใน พ.ศ. 2563 จำนวน 36,425 คน
ประวัติ.
บริเวณตำบลบางเมืองเดิมเป็นหมู่บ้านเกษตรกร มีชุมชนอยู่ในตอนกลางของพื้นที่ ส่วนพื้นที่รอบนอกเป็นทุ่งนา จากสภาพดังกล่าวที่มีบ้านเรือนรวมกันอยู่เป็นกลุ่มจึงเป็นที่มาของชื่อ "บางเมือง" กล่าวคือ เป็นศูนย์รวมของบ้านเรือน เมื่อจะทำนาก็จะเดินทางออกมาในเขตรอบนอกซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก
ต่อมาได้มีการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรที่ดินขึ้น มีประชาชนเข้ามาอยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ จนต้องแบ่งเขตปกครองออกเป็น 2 ส่วน คือ สุขาภิบาลและสภาตำบล ส่วนที่เป็นสุขาภิบาลจะเป็นส่วนบ้านเรือนประชาชนในเขตที่ดินจัดสรร ส่วนพื้นที่ที่ทำนาจะอยู่ในส่วนสภาตำบล ในช่วงนี้ประชาชนเริ่มเปลี่ยนอาชีพจากทำนาหันมาเลี้ยงปลาสลิดเป็นบางส่วน บางส่วนขายที่ดินไปจนเข้าระบบที่ดินหมู่บ้านจัดสรร ทำให้มีประชากรเพิ่มขึ้นมากตามลำดับ มีการสร้างวัดขึ้น 1 แห่ง คือ วัดคลองบางปิ้ง และโรงเรียน 2 แห่ง คือ โรงเรียนคลองมหาวงษ์และโรงเรียนคลองบางปิ้ง เขตสภาตำบลเดิมมีชุมชนอยู่ 2 หมู่บ้าน คือ บ้านบางปิ้งและบ้านคลองนา ต่อมาประชากรเพิ่มมากขึ้น บ้านบางปิ้งจึงแยกเป็นหมู่ที่ 8 ชุมชนบางปิ้ง ส่วนบ้านคลองนาแบ่งเป็น 2 หมู่คือ หมู่ที่ 4 บ้านคลองนา และหมู่ที่ 9 บ้านพัฒนาสุข
ประมาณปี พ.ศ. 2537–2538 รัฐบาลโดยกระทรวงมหาดไทยมีนโยบายที่จะพัฒนาและส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น สภาตำบลบางเมืองมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง เริ่มก่อตั้งด้วยจำนวนหมู่บ้าน 4 แห่ง คือ บ้านบางปิ้ง (หมู่ที่ 6), ชุมชนบางปิ้ง (หมู่ที่ 8), บ้านคลองนา (หมู่ที่ 4), และบ้านพัฒนาสุข (หมู่ที่ 9) มีสมาชิกจากการเลือกตั้ง 8 คน จากผู้ใหญ่บ้าน 4 คน แพทย์ประจำตำบล 1 คน และกำนันประจำตำบล 1 คน รวมสมาชิกเริ่มก่อตั้ง 14 คน การก่อตั้งครั้งแรกยังไม่มีที่ทำการ จึงใช้ที่ทำการอำเภอเป็นที่ทำการชั่วคราว จนปี พ.ศ. 2540 จึงได้ย้ายที่ทำการมายังหมู่บ้านศรีเอกสยามในพื้นที่หมู่ที่ 8 ตำบลบางเมือง และย้ายเข้าในโครงการบ้านพนาสนธิ์ จนสมาชิกสภาหมดวาระที่ 1
ปี พ.ศ. 2543 จำนวนประชากรหมู่ที่ 6 บ้านบางปิ้ง มีจำนวนมาก ประกอบกับพื้นที่ไม่อำนวยต่อการพัฒนาจึงได้ขอแบ่งแยกหมู่ที่ 6 ออกเป็น 2 หมู่บ้าน โดยแบ่งแยกหมู่ที่ 10 บ้านทรัพย์บุญชัย ออกมา 1 หมู่บ้าน และเลือกสมาชิกเพิ่มเติมอีก 2 คน นับแต่นั้นมา ตำบลบางเมืองในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมืองจึงแบ่งพื้นที่ออกเป็น 5 หมู่บ้าน สมาชิกสภาทั้งหมด 10 คน มีนายศิริ จั่นฮวบ เป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง
ปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมืองได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสมุทรปราการประมาณ 3 กิโลเมตร เขตเทศบาลมีพื้นที่ทั้งหมด 9.3 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 4, หมู่ที่ 6, หมู่ที่ 8, หมู่ที่ 9, และหมู่ที่ 10 ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ๆ ดังนี้
ดีปเพอร์เพิล

ดีปเพอร์เพิล  เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อก และเฮฟวีเมทัล จากเมืองฮาร์ตฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 และยังคงจัดแสดงอยู่จนถึงปัจจุบัน เคยได้รับการบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นวงดนตรีที่เล่นเสียงดังที่สุด และได้รับการจัดอันดับโดย VH1 ให้เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยม อันดับที่ 22 และมียอดขายอัลบั้มทั่วโลก มากกว่า 100 ล้านแผ่น
ตลอดเวลา 40 ปีของวง มีสมาชิกร่วมวงผลัดเปลี่ยนกันหลายชุด โดยชุดที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จที่สุด เป็นสมาชิกชุดที่สอง ที่ร่วมงานกันระหว่างปี พ.ศ. 2512 ถึง พ.ศ. 2516 ก่อนจะแยกวงเป็นเวลา 8 ปี และกลับมาร่วมงานกันใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2527 ถึง พ.ศ. 2532 สมาชิกชุดนี้ประกอบด้วย เอียน กิลแลน (ร้องนำ) ริทชี แบล็กมอร์ (กีตาร์) จอน ลอร์ด (คีย์บอร์ด) โรเจอร์ โกลเวอร์ (เบส) และเอียน เพซ (กลอง) ภายหลังริทชี แบล็กมอร์ ได้ขัดแย้งกับสมาชิกคนอื่นในวงอย่างรุนแรง และแยกจากกันตั้งแต่ พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา ทางวงจึงได้นำโจ แซทริอานี และสตีฟ มอร์ส มาเล่นกีตาร์แทน
วงดีปเพอร์เพิล มีชื่อเสียงในการแสดงดนตรีสด และประสบความสำเร็จอย่างสูงในช่วง พ.ศ. 2512 ถึง 2516 โดยเฉพาะงานบันทึกการแสดงสดในปี พ.ศ. 2515 ที่ประเทศญี่ปุ่น ชื่อชุด "Made in Japan" และ "Live in Japan" ผลงานเพลงที่ได้รับความนิยม เช่นเพลง "Highway Star", "Smoke On The Water", "Black Knight", "Woman From Tokyo", "Speed King" และเพลงคัฟเวอร์ เช่น "Hush" และ "Kentucky Woman"
ดีปเพอร์เพิล เคยเข้ามาแสดงในประเทศไทยสามครั้ง ครั้งแรกจัดแสดงเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ 2534 ที่สนามกีฬากองทัพบก ครั้งที่สองจัดแสดงเมื่อ พ.ศ. 2545 ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ครั้งที่สามจัดแสดงเมื่อ พ.ศ. 2553 ที่ ธันเดอร์โดม
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา

โรงเรียนศรีชมภูวิทยา (อังกฤษ : Srichompoowittaya School) เป็นโรงเรียนรัฐบาล ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2528 มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ 126 หมู่ 9 หมู่บ้านสามแยกศรีชมภู ตำบลศรีชมภู อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ 43170
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมขนาดกลาง สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนแบบสหศึกษา ตั้งขึ้นตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการ ลงวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2528
ปัจจุบันเปิดทำการสอนในระดับมัธยมตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายและ ในปีการศึกษา 2537 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ให้เปิดสอนในระดับมัธยมตอนปลาย ตามคำสั่งกรมสามัญศึกษาที่ 1039/2537 ลงวันที่ 4 มีนาคม 2537
อาคารสถานที่ ได้แก่ อาคารเรียนถาวร 3 หลัง อาคารโรงฝึกงานจำนวน 1 หลัง อาคารหอประชุมและโรงอาหารจำนวน 1 หลัง อาคารบ้านพักครู นักเรียน นักการภารโรง มีรวมทั้งสิ้น 13 หลัง นอกจากนี้ยังมีสนามฟุตบอลใหญ่ 1 สนาม (เดิมชื่อสนาม) สนามเล็ก 2 สนาม สนามบาสเก็ตบอล 2 สนาม และสนามอเนกประสงค์ สวนกาญจนาภิเษก สวนสมุนไพร สวนพรรณไม้ในวรรณคดี สวนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดำรงไทย ตลอดจนอาคารขนาดกลางและขนาดเล็กอื่น ๆ
คนโกงไพ่ (คาราวัจโจ)

คนโกงไพ่  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะคิมเบลล์, ฟอร์ทเวิร์ธ ในสหรัฐอเมริกา
ภาพ “คนโกงไพ่” เขียนราวปี ค.ศ. 1594 เป็นภาพที่เป็นก้าวสำคัญของคาราวัจโจที่เขียนเมื่อพยายามตั้งตัวไปเป็นช่างเขียนอิสระหลังจากที่ทำงานอยู่กับจุยเซ็ปปิ เซซาริที่ได้เขียนแต่ “ผักกับผลไม้” อยู่ระยะหนึ่ง คาราวัจโจออกจากห้องเขียนภาพของจุยเซ็ปปิ เซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 และเริ่มขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโนโดยมีโพรสเปโร ออร์ซิจิตรกรแมนเนอริสม์เป็นผู้ช่วย ออร์ซิแนะนำคาราวัจโจในแวดวงคนที่รู้จักทั้งผู้สะสมศิลปะและผู้อุปถัมภ์
ภาพเขียนแสดงเด็กหนุ่มที่แต่งตัวอย่างหรูหราแต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสากับโลกที่กำลังเล่นไพ่กับเด็กชายอีกคนหนึ่ง เด็กคนที่สองคนที่โกงไพ่มีไพ่อีกใบหนึ่งเหน็บไว้ที่เข็มขัดข้างหลังเอว ซ่อนจากเด็กชายอีกคนหนึ่งแต่ไม่ได้ซ่อนจากผู้ชมภาพ และชายหนุ่มใหญ่ที่แอบมองจากหลังผู้ที่โดนโกงและส่งสัญญาณให้คู่ร่วมมือ นอกจากนั้นเด็กคนที่สองก็ยังมีมีดเหน็บอยู่ที่เอวสำหรับใช้ในโอกาสที่สถานะการณ์อาจจะเปลี่ยนแปลง
ภาพนี้เป็นภาพที่สองในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันที่คาราวัจโจเขียน ภาพแรก “หมอดู” เป็นภาพที่ทำให้เริ่มมีผู้สนใจและเริ่มเป็นที่รู้จัก ทั้ง “หมอดู” และ “การโกงไพ่” เป็นหัวข้อการเขียนภาพที่ใหม่ในขณะนั้น ที่ใช้ฉากความเป็นจริงของชีวิตตามถนนในการเขียนภาพ โดยเฉพาะการเขียนรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น ปลายนิ้วถุงมือที่เป็นรูของชายที่มีอายุมากกว่า หรือสายตาของเด็กคนที่สองที่มองไปยังหนุ่มใหญ่อย่างพะวักพะวน รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ที่เป็นการแสดงความเข้าใจอย่างลึกซึ้งทางจิตวิทยา - บุคคลสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์เดียวกันแต่แต่ละคนต่างก็มีบทบาทของตนเองภาพในเหตุการณ์ที่ร่วมกัน - เด็กหนุ่มที่ยังไม่มีประสบการณ์ที่ถูกหลอก, เด็กอีกคนหนึ่งที่อายุไล่ ๆ กันที่เป็นเด็กที่ถูกทำให้เสียคนโดยหนุ่มใหญ่
“คนโกงไพ่” เป็นภาพที่วาดแบบที่แสดงความเป็นจริงของความทารุณของชีวิตคนชั้นต่ำ แต่ขณะเดียวกันก็ใช้สีเรืองอย่างการวาดภาพของเวนิส “คนโกงไพ่” กลายมาเป็นภาพที่เป็นที่นิยมกันมาก ออร์ซิถึงกับ “ไปเที่ยวเป่าประกาศถึงการวาดแบบใหม่ของคาราวัจโจและทำให้เพิ่มชื่อเสียงในการเป็นจิตรกรมากขึ้น” ภาพนี้มีด้วยกันถึง 50 ก็อปปีและจากจิตรกรคนอื่น ๆ เช่น ภาพ “คนโกงไพ่กับเอโพดำ” โดยชอร์ช เดอ ลา ตูร์ที่ใช้หัวข้อเดียวกัน
ไม่ว่าจะโดยคอนแสตนติโนหรือออร์ซิ คาราวัจโจก็ได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้ซื้อภาพและกลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรก โดยให้ที่พำนักในวังมาดามาหลังจตุรัสนาวาร์โร จากนั้นภาพก็ตกไปเป็นของคาร์ดินัลอันโตนิโอ บาร์แบรินิผู้เป็นหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ที่ต่อมาคาราวัจโจเขียนภาพเหมือนให้ (“ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ”) ในปี ค.ศ. 1598 ต่อมาเปลี่ยนมือไปเป็นของตระกูลโคโลนนา-สเคียร์รา และในที่สุดก็หายไปในคริสต์ทศวรรษ 1890 และมาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1987 ในงานสะสมส่วนบุคคลในยุโรป
นักสะสมและนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษเซอร์เด็นนิส แมน (Denis Mahon) พบภาพ “คนโกงไพ่” ภาพหนึ่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 ที่เดิมเชื่อกันว่าเป็นงานของจิตรกรคนอื่นแต่อันที่จริงแล้วเป็นงานของคาราวัจโจเอง เพราะการที่รายละเอียดของใบหน้าของผู้ที่โกงคนหนึ่งถูกร่างแม้ว่าจากถูกเขียนทับซึ่งทำให้เป็นไปได้ยากที่จะเป็นงานก็อปปี
มาร

มาร (= 'slanderer' หรือ 'accuser') เป็นเทวดาใจบาปที่คอยขัดขวางการทำดี และเป็นบุคลาธิษฐานของความชั่วร้าย ในศาสนาอับราฮัมถือว่ามารคือซาตาน โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ถือว่ามารเป็นบุคคลแรก ๆ ที่เป็นปฏิปักข์กับพระเป็นเจ้า
ศาสนาพุทธ.
ในศาสนาพุทธเชื่อว่าท้าววสวัตตี คือเทพบุตรมารผู้เป็นจอมเทพในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี
ศาสนาคริสต์.
ศาสนาคริสต์เชื่อว่ามารคือหัวหน้าของพวกเทวดาตกสวรรค์ เขามีอำนาจเหนือโลกและอยู่เบื้องหลังการทำบาปต่าง ๆ เช่น เป็นงูที่ล่อลวงอาดัมกับเอวาให้กินผลไม้ต้องห้าม แต่ในการพิพากษาครั้งสุดท้าย มารจะถูกโยนลงไปในบึงไฟแล้วทุกข์ทรมานในนั้นตลอดไป
ศาสนาอิสลาม.
ศาสนาอิสลามเรียกซาตานว่าชัยฏอน
สาวใส่ต่างหูมุก

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
สาวใส่ต่างหูมุก  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ จิตรกรชาวดัตช์ในสมัยบาโรก เคยมีชื่อเรียกหลายแบบมาหลายศตวรรษ โดยชื่อปัจจุบันมีมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตามต่างหูที่ผู้หญิงในภาพสวมใส่ ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะเมาริตส์เฮยส์ (Mauritshuis) ในเดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ 
เฟอร์เมร์เขียนภาพ "สาวใส่ต่างหูมุก" เสร็จใน ค.ศ. 1665 ที่บางครั้งเรียกว่า "โมนาลิซาแห่งทางเหนือ" หรือ "โมนาลิซาของชาวดัตช์"
เบื้องหลัง.
โดยทั่วไปแล้วเกือบจะไม่มีอะไรที่ทราบเกี่ยวกับผู้เขียนภาพและงานที่เขียน ภาพนี้ลงชื่อ "IVMeer" แต่ไม่ลงวันที่และไม่ทราบแน่ชัดว่างานนี้เป็นงานที่รับจ้างเขียนหรือไม่ และถ้าใช่แล้วใครเป็นผู้จ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ภาพนี้มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนธรรมดา
วรรณกรรมที่เกี่ยวกับเฟอร์เมร์เมื่อไม่นานมานี้ชี้ให้เห็นว่าเป็นงาน "tronie" ที่เป็นงานเขียนของเนเธอร์แลนด์ที่เป็นส่วนศีรษะที่มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนที่เจาะจงว่าเป็นใคร หลังจากการบูรณะครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 1994 สายตาที่มองจากภาพมายังผู้ดูได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
ด้วยคำแนะนำของฟิกตอร์ เดอ สตูเอิร์ส (Victor de Stuers) ผู้ที่รณรงค์เป็นปี ๆ ในการป้องกันการขายภาพของเฟอร์เมร์ให้กับผู้ซื้อนอกเนเธอร์แลนด์ อาร์โนลดึส อันดรีส เด ตงบ์ (Arnoldus Andries des Tombe) ได้ซื้องานชิ้นนี้จากงานประมูลที่เดอะเฮกในปี ค.ศ. 1881 ในราคาเพียงสองกิลเดอร์สามสิบเซนต์ เพราะภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก เด ตงบ์ไม่มีผู้สืบตระกูลที่จะรับภาพเขียนต่อจึงได้อุทิศภาพเขียนในความเป็นเจ้าของรวมทั้งภาพนี้ให้แก่เมาริตส์เฮยส์ในปี ค.ศ. 1902
ในปี ค.ศ. 1937 ภาพเขียนที่คล้ายคลึงกัน "สาวยิ้ม" (Smiling Girl) ที่ขณะนั้นเชื่อกันว่าเขียนโดยเฟอร์เมร์ของนักสะสมอเมริกันแอนดรูว์ ดับเบิลยู. เมลลอน (Andrew W. Mellon) ได้รับการอุทิศให้แก่หอศิลป์แห่งชาติ ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. แต่ปัจจุบันเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพปลอม ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของเฟอร์เมร์ อาร์เทอร์ วีล็อก (Arthur Wheelock) อ้างในการศึกษาในปี ค.ศ. 1995 ว่าเป็นงานเขียนของเตโอ ฟัน ไวน์คาร์เดิน (Theo van Wijngaarden) ผู้เป็นจิตรกรเขียนภาพปลอมของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อนของจิตรกรฮัน ฟัน เมเคอเริน (Han van Meegeren)
"สาวใส่ต่างหูมุก" ในวรรณกรรม.
เทรซี เชวาเลียร์ (Tracy Chevalier) เขียนนวนิยายประวัติศาสตร์ชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1999 โดยสร้างตัวละคร สิ่งแวดล้อม และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่นำมาสู่ภาพวาดของเฟอร์เมร์ ในนวนิยายเฟอร์เมร์มีความใกล้ชิดกับครีต สาวใช้ที่เฟอร์เมร์จ้างให้เป็นผู้ช่วยและให้นั่งเป็นแบบให้ ขณะที่ใส่ต่างหูข้างหนึ่งของภรรยา นวนิยายได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 2003 และต่อมาเป็นละครในปี ค.ศ. 2008
โจชัว เรย์โนลส์

เซอร์โจชัว เรย์โนลส์ (ภาษาอังกฤษ: Joshua Reynolds, RA FRS FRSA) (16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 - 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และภาพเหมือน
โจชัว เรย์โนลส์เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 ที่เมืองพลิมตันในเดวอนในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อราววันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792 ที่เมืองลอนดอนในอังกฤษ เรย์โนลด์เป็นผู้สนับสนุนการเขียนที่เรียกว่า “Grand Style” ที่เป็นการเขียนที่สร้างภาพอุดมคติจากสิ่งที่ไม่ถูกต้องสมบูรณ์แบบ เรย์โนลด์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการของราชสถาบันศิลปะ เรย์โนลด์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเซอร์จากพระเจ้าจอร์จที่ 3
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
ทอมัส เกนส์เบรอ

ทอมัส เกนส์เบรอ  (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 - 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และจิตรกรรมภูมิทัศน์ 
ชีวิตและงาน.
ซัฟฟอล์ก.
ทอมัส เกนส์เบรอเกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 ที่เมืองซัดบรีในซัฟฟอล์กในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788 บิดาของเกนส์เบรอเป็นช่างทอผ้าที่มีธุรกิจเกี่ยวกับขนแกะ เมื่ออายุได้สิบสามปีเกนส์เบรอก็เขียนภาพวาดเส้นด้วยดินสอที่ทำให้บิดาประทับใจจนส่งไปเรียนศิลปะที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1740 เกนส์เบรอเริ่มการฝึกกับช่างแกะภาพพิมพ์ฮิวเบิร์ต เกรฟล็อต (Hubert Gravelot) แต่ต่อมามีส่วนเกี่ยวข้องกับวิลเลียม โฮการ์ธ (William Hogarth) และโรงเรียนของโฮการ์ธ ผู้ที่เกนส์เบรอนับถือคนหนึ่งคือฟรานซิส เฮย์แมน (Francis Hayman) ในช่วงนั้นเกนส์เบรอช่วยตกแต่งมูลนิธิโรงเลี้ยงเด็กทอมัส โครัม (Thomas Coram Foundation for Children) และกล่องอาหารค่ำที่ สวนว็อกซฮอลล์ (Vauxhall Gardens) 
ในคริสต์ทศวรรษ 1740 เกนส์เบรอแต่งงานกับมาร์กาเร็ต เบอรร์ ลูกสาวนอกสมรสของเฮนรี สคูดามอร์ ดยุคแห่งโบฟอร์ตที่ 3 (Henry Scudamore, 3rd Duke of Beaufort) ผู้ให้ค่าใช้จ่ายแก่คู่สมรส £200 ต่อปี งานของเกนส์เบรอช่วงนั้นส่วนใหญ่เป็นจิตรกรรมภูมิทัศน์ยังขายไม่ค่อยได้ เกนส์เบรอกลับไปซัดบรีในปี ค.ศ. 1748-ค.ศ. 1749 และเริ่มตั้งใจเขียนภาพเหมือน 
ในปี ค.ศ. 1752 เกนส์เบรอและครอบครัวซึ่งขณะนั้นมีลูกสาวสองคนย้ายไปอิพสวิค เกนส์เบรอเริ่มได้รับสัญญาจ้างวาดภาพเหมือนแต่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าและผู้ดีท้องถิ่น เกนส์เบรอต้องขอยืมเงินใช้
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
สุลต่านเฒ่า

สุลต่านเฒ่า  คือเทพนิยายเยอรมันเรื่องหนึ่งรวบรวมโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานเบอร์ 48
บทสรุป.
สุนัขของชาวนาตัวหนึ่ง มีนามว่าสุลต่าน ได้แก่เฒ่า และวันหนึ่ง ชาวนาบอกภรรยาเขาว่า เขาจะยิงสุลต่านทิ้งเสีย สุลต่านได้ยิน หมาป่าบอกสุนัขตัวนี้ว่า ชาวนาและภรรยาจะให้ลูกของพวกเขามาเปลี่ยนหญ้าวันต่อไป และหมาป่าวางแผนว่าจะลักพาตัวเด็กไป สุลต่านต้องวางมาดว่าจะไล่จับหมาป่า และนำเด็กกลับมา ชาวนาและภรรยาจึงจะไม่ฆ่าสุลต่านซะ
แผนการของหมาป่าประสบความสำเร็จ และชาวนาปลื้มมากที่เขาให้ภรรยาทำซุปขนมปังให้สุลต่าน เพราะสุนัขนี้ไม่มีฟันเคี้ยวไม่ได้
หมาป่าบอกให้สุลต่านให้มองข้ามการขโมยแกะของหมาป่า สุลต่านไม่ยอม เมื่อหมาป่าลองขโมยอีก สุลต่านเห่าส่งเสียง หมาป่าท้าทายสุนัขนี้ และกลับมากับหมูป่าสำหรับครั้งที่สอง สุลต่านก็หาได้แค่แมวสามขาตัวหนึ่งเท่านั้น แต่หมาป่าและหมูป่าเข้าใจผิดคิดว่าแมวน่ากลัว เลยพวกเขาไปแอบซ่อนตัว พวกเขาทั้งสองอับอายที่โดนค้นพบด้วยความกลัว จึงตกลงเป็นมิตรสหาย
พระเยซูเหลือง (โกแก็ง)

"ดูบทความหลักที่ การตรึงกางเขนของพระเยซู"
พระเยซูเหลือง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยปอล โกแก็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศสในลัทธิประทับใจยุคหลัง ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ออลไบรต์-นอกซ์
ปอล โกแก็งเขียนภาพ "พระเยซูเหลือง" ระหว่างฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1889 พร้อมกับภาพ "พระเยซูเขียว" ที่ปงตาแวน ซึ่งถือกันว่าเป็นงานสำคัญของการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
โกแก็งไปเที่ยวปงตาแวนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1886 และกลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1888 และพักอยู่จนเดือนตุลาคมเมื่อกลับไปพบกับฟินเซนต์ ฟัน โคค ที่อาร์ลเป็นเวลาเพียงสองเดือน เมื่อต้นปี ค.ศ. 1889 โกแก็งก็กลับไปปงตาแวนอีกครั้งและพักอยู่ที่นั่นจนฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา ระหว่างนั้นโกแก็งก็เขียนภาพ "พระเยซูเหลือง"
"พระเยซูเหลือง" เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทางเหนือของฝรั่งเศสเมื่อสตรีเบรตองมาพบและสวดมนต์ด้วยกัน ความศรัทธาร่วมกันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบนกางเขน โกแก็งตัดเส้นหนักบนร่างของพระเยซูและไม่ใช้แสงเงามากเท่าบนตัวผู้หญิงที่ล้อมรอบอยู่ข้างล่างภาพ สีเหลือง แดง และเขียวของภูมิทัศน์ทำให้สีเหลืองของพระเยซูยิ่งเด่นขึ้น การใช้ขอบคันที่หนักและเน้นความแบนราบเป็นลักษณะการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
เลด เซพเพลิน

เลด เซพเพลิน  เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511 โดยจิมมี เพจ (กีตาร์), โรเบิร์ต แพลนต์ (ร้องนำ), จอห์น พอล โจนส (เบส, คีย์บอร์ด) และจอห์น บอนแฮม (กลอง) ได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลวงแรกๆ เช่นเดียวกับ ดีพ เพอร์เพิล และแบล็ก แซบบาธ
เลด เซพเพลินได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูง สามารถขายอัลบั้มได้ถึง 300 ล้านแผ่นทั่วโลก และ 111.5 ล้านแผ่น เฉพาะในสหรัฐอเมริกา ได้รับการจัดอันดับจาก VH1 ให้เป็นวงดนตรีร็อกยอดเยี่ยมอันดับ 1 และได้รับการยกย่องจากนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็น "วงดนตรีที่ "เฮฟวี่" ที่สุดตลอดกาล" และ "วงดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน ทศวรรษ 1970" 
เลด เซพเพลิน ได้ยุบวงลงในปี พ.ศ. 2523 หลังจากมือกลองคือ จอห์น บอนแฮม เสียชีวิตจากอาการสำลักเนื่องจากดื่มเหล้าหนัก แต่สมาชิกที่เหลือของวงยังกลับร่วมแสดงอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2550 สมาชิกสามคนที่เหลือ ได้แสดงคอนเสิร์ตร่วมกันที่กรุงลอนดอน โดยมี เจสัน บอนแฮม บุตรชายของจอห์น บอนแฮม เล่นในตำแหน่งมือกลอง
เลด เซพเพลิน มีบทเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ได้แก่ Communication Breakdown ,Whole Lotta Love ,Black Dog ,Rock and Roll, Stairway to Heaven เป็นต้น
โดยบทเพลง "Stairway to Heaven" ถูกจัดอันดับเป็นอันดับ 1 จาก VH1 ให้เป็นเพลงร็อคที่ดีที่สุดตลอดกาล
เปเนโลเป กรุซ

เปเนโลเป กรุซ ซันเชซ  เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงชาวสเปน เธอได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวกเมื่อครั้งยังเป็นนักแสดงวัยรุ่นจากผลงานแสดงเรื่อง "Jamón, Jamón"," La Niña de tus ojos" และ "Belle époque" เธอแสดงในหนังอเมริกันหลายเรื่องอย่างเช่น "Blow", "Vanilla Sky", และ "Bandidas"
ครูซเคยได้รับรางวัลโกยา 3 รางวัล, รางวัลยูโรเปียนฟิล์ม 2 รางวัล, รางวัลปาล์มทองคำสาขานักแสดงยอดเยี่ยม และรางวัลแบฟตาใน ค.ศ. 2009 เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ของวูดดี อัลเลน เรื่อง "Vicky Cristina Barcelona" ซึ่งเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาแล้วใน ค.ศ. 2006 และเธอได้รับรางวัลแบฟตาสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม 
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับนักแสดงฆาบิเอร์ บาร์เดม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่บาฮามาส และมีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เลโอ เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 มกราคม 2011) และลูนา เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 กรกฎาคม 2013)
พระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าชังซู (ค.ศ. 394-491) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 20 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เหนือสุดของ สามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์ประสูติในปี ค.ศ. 394 เป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าควังแกโทมหาราช พระองค์เป็นเจ้าชายรัชทายาทในปี ค.ศ. 408 และเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 413 พระองค์ขึ้นครองสิริราชสมบัติเมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ

สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ  เป็นภาพยนตร์ดรามาสัญชาติอังกฤษใน ค.ศ. 2008 ที่ดัดแปลงมาจากวรรณกรรม "Q & A" (2005) โดย Vikas Swarup นักเขียนชาวอินเดีย ภาพยนตร์นี้เล่าเรื่อง Jamal Malik ชายวัย 18 ปีจากสลัม Juhu ในมุมไบ เดฟ พาเทลเปิดตัวในภาพยนตร์ในบท Jamal และถ่ายทำภาพยนตร์ในประเทศอินเดีย กำกับโดยแดนนี บอยล์ เขียนบทโดยไซมอน โบฟอย และผลิตโดยคริสเตียน โคลสัน พร้อมเลิฟลีน แทนแดนที่มีเครดิตเป็นผู้ร่วมกำกับ Jamal เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ "Kaun Banega Crorepati" รายการ"ฮูวอนส์ทูบีอะมิลเลียนแนร์?" ฉบับภาษาฮินดี สร้างความประหลาดใจแก่ทุกคนด้วยการตอบคำถามทั้งหมดถูกต้อง โดยชนะเงินรางวัลถึง #เปลี่ยนทาง (460,000 ดอลลาร์สหรัฐ) เขาเล่าเรื่องชีวิตให้แก่ตำรวจว่าตนสามารถตอบคำถามแต่ละข้อถูกอย่างไรหลังถูกกล่าวหาว่าโกงเกม
หลังฉายรอบเปิดตัวที่เทศกาลภาพยนตร์เทลลูไรด์ และภายหลังฉายที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโตและเทศกาลภาพยนตร์ลอนดอน จึงมีการฉาย "สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ" ทั่วโลก โดยออกฉายในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 2009 ในอินเดียเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2009 ภาพยนตร์นี้ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง โดยยกย่องในด้านเนื้อเรื่อง ซาวน์แทร็ก การถ่ายภาพยนตร์ การตัดต่อ การกำกับ และการแสดง (โดยเฉพาะพาเทล) ภาพยนตร์ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ประจำปี 2009 10 รางวัล และชนะ 8 รางวัล ซึ่งถือว่ามากที่สุดสำหรับภาพยนตร์ใน ค.ศ. 2008 และยังชนะ รางวัลแบฟตา 7 รางวัล รางวัลคริติกส์ชอยส์ 5 รางวัล และโกลเดนโกลบส์ 4 รางวัล อย่างไรก็ตาม คำตอบรับในประเทศอินเดียและชนพลัดถิ่นชาวอินเดียนั้นผสมกัน และตัวภาพยนตร์ตกอยู่ในประเด็นถกเกียงจากการแสดงภาพความยากจนในประเทศอินเดียและปัญหาอื่น ๆ โดยทาง"ฮินดูสถานไทมส์"กล่าวถึงภาพยนตร์นี้เป็น "การโจมตีความภาคภูมิใจในตนเองของอินเดีย"
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
อาจู

อาจู (阿朱) เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง โดยตัวละครดังกล่าวมีลักษณะที่งามทั้งน้ำใจและใบหน้า มีอายุประมาณสิบแปดปี เป็นสาวใช้อยู่กับคุณชายมู่หยงฟู่ สนิทสนมกับหวังหยูหยานและอาเพ่ก ชอบการปลอมแปลงโฉม อีกทั้งยังปลอมแปลงได้แนบเนียนจนไม่สามารถดูออกได้เลยทีเดียว เป็นเด็กกำพร้า เนื่องจากบิดาและมารดาฝากให้ผู้อื่นรับอุปการะเลี้ยงดูแทน
อาจูเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้งชุน มีน้องสาวอีกคนชื่ออาจื่อ ได้พบกับเฉียวฟงครั้งแรกที่ป่าเหง ประทับใจเฉียวฟงในความเป็นคนมีน้ำใจไม่ถือตัว และเห็นใจเฉียวฟงเมื่อรู้ว่าเฉียวฟงก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับตน หลังจากนั้นยังได้รับการช่วยเหลือจากเฉียวฟงอีก ที่สุดของความประทับใจที่มีต่อเฉียวฟงคือการที่เฉียวฟงพาอาจูไปหมู่ตึกผู้กล้า เพื่อพาไปรักษากับหมอเทวดา ถึงกับเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก ตัดขาดความสัมพันธ์กับชาวยุทธที่เคยคบหาทั่วแผ่นดิน ดังนั้นอาจูจึงมอบความรัก ความเคารพ ให้กับเฉียวฟงอย่างสุดหัวใจ
อาจูเป็นตัวละครแห่งความอาภัพยิ่งนัก ในวัยเด็กต้องพลัดพรากจากบิดามารดาไปอยู่กับคนอื่น เมื่อเติบโตขึ้นได้พบรักกับเฉียวฟง เดินทางร่วมกับเฉียวฟงได้ไม่นาน ชะตาชีวิตช่างโหดร้าย เมื่อเฉียวฟงและอาจูสืบพบฆาตกรที่ฆ่าบิดาและมารดาของเฉียวฟง นั่นก็คือต้วนเจิ้งชุนบิดาของตนเอง ด้วยความกตัญญูต่อบิดา และความรักที่มีต่อเฉียวฟง ไม่อยากขัดความตั้งใจที่จะแก้แค้นของเฉียวฟงและยังห่วงเฉียวฟงจะมีอันตรายหากเป็นศัตรูกับประเทศต้าหลี่ จึงตัดสินใจปลอมแปลงโฉมเป็นบิดา ออกไปพบกับเฉียวฟง โดยที่เฉียวฟงไม่รู้ว่าเป็นอาจู และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้วนเจิ้งชุนเป็นบิดาของอาจู และนั่นคือการได้พบกันครั้งสุดท้ายของเฉียวฟงและอาจู
โจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี

จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริ หรือ จาน เปียโตร เบลโลริ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Pietro Bellori หรือ Gian Pietro Bellori) (ค.ศ. 1613 - ค.ศ. 1696) เบลโลริเป็นนักเขียนชีวประวัติของศิลปินชาวอิตาลียุคบาโรกคนสำคัญของอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 
จิโอวานนิ เบลโลริอาจจะเป็นหลานของนักสะสมของโบราณและนักเขียนฟรานเชสโค อันเจโลนิ (Francesco Angeloni) จิโอวานนิพำนักอยูที่บ้านของอันเจโลนิในกรุงโรม นอกจากนั้นก็ยังได้รับการศึกษาด้านศิลปะจากโดเม็นนิโค แซมปิเอริ (Domenico Zampieri) เมื่อยังหนุ่มเบลโลเข้าเป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะเซนต์ลูคแต่ศึกษาและเขียนเกี่ยวกับศิลปะคลาสสิกและศิลปะร่วมสมัย ในปี ค.ศ. 1664 เบลโลริให้ปาฐกถาที่มีอิทธิพลที่สถาบันในหัวข้อ “อุดมคติของศิลปะ” ในปี ค.ศ. 1672 เบลโลริก็พิมพ์บทปาฐกถานี้เป็นบทนำของหนังสือชีวประวัติของศิลปินก่อนหน้านั้นเล็กน้อยและศิลปินร่วมสมัยภายใต้ชื่อ “Le vite de’ pittori, scultori et architetti moderni” (ชีวิตของจิตรกรสมัยใหม่, ประติมากร, และสถาปนิก)
พระนางช็องซุน

พระนางช็องซุน (정순왕후 김씨, 10 November 1745 – 12 January 1805) เป็นพระมเหสีของพระเจ้าย็องโจ (1724–1776) และเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าซุนโจ (1800 - 1805) เกิดในตระกูลคิม แห่ง คยองจู
พระราชประวัติ.
พระนางช็องซุนประสูติในตระกูลร่ำรวยในมณฑลยอจู จังหวัดคยองกี ในรัชสมัยของพระเจ้าย็องโจ พระนางเป็นธิดาของ คิมฮันกู กับภรรยาตระกูลวอน หลังการการสวรรคตของพระนางจองซองในปี ค.ศ. 1757 พระนางได้รับการเแต่งตั้งให้เป็นพระมเหสีในปี ค.ศ. 1759 พระนางเป็นบุคคลที่มีความเฉลียวฉลาดมีไหวพริบปฏิภาณและมีทักษะด้านวาจาจนเป็นที่น่าชื่นชมของกษัตริย์
ในรัชสมัยพระเจ้าช็องโจ ขุนนางฝ่ายโนรนที่นำโดยตระกูลของพระนางต้องประสบปัญหาอย่างหนักจนส่งผลกระทบต่อพระนางเองเนื่องจากพระนางเป็นผู้นำฝ่ายโนรนสร้างกองกำลังทหารเพื่อยึดอำนาจการปกครองของพระเจ้าช็องโจโดยการพยายามลอบปลงพระชนม์ สุดท้ายถูกปราบปรามลงพระนางได้รับโทษโดยถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักเล็กๆภายในพระราชวังในฐานะสมาชิกราชวงศ์คนหนึ่ง 
หลังจากพระเจ้าช็องโจสวรรคตลงพระราชโอรสขึ้นครองบัลลังก์คือพระเจ้าซุนโจในขณะพระชนม์เพียง 11 พรรษาในปี ค.ศ. 1800 ทำให้พระนางช็องซุนกลับมามีอำนาจโดยขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการ การสมัยนั้นศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกได้เข้ามาในโชซอนแต่กลับถูกพระนางสั่งกวาดล้าง จับกุมและประหารบุคคลเหล่านั้น จนพระนางสวรรคตลงในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1805
พระเจ้าอนโจ

พระเจ้าอนโจ (?–28, ครองราชย์ 18 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 28) เป็นกษัตริย์ผู้ก่อตั้งแพ็กเจ หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ตามคำกล่าวในซัมกุก ซากี เขาได้ก่อตั้งราชสกุลของ แพ็กเจ
พระราชประวัติ.
พระเจ้าอนโจ มีพระนามเดิมว่า อนโจ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กใน พระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอ (จูมง) ผู้สถาปนาจักรวรรดิโคกูรยอ (37 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) และพระนางโซซอโน พระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าทงมย็อง โดยมีพระเชษฐา 2 พระองค์ คือเจ้าชายยูรี (พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ)และเจ้าชายพีรยู โดยเจ้าชายยูรีเป็นพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระนางยีโซยา พระมเหสีองค์แรกประสูติที่อาณาจักรพูยอ ส่วนเจ้าชายพีรยูนั้นเป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกัน
ก่อนที่จะก่อตั้งอาณาจักรแพ็กเจนั้นพระนางโซซอโนได้พาเจ้าชายพีรยูและเจ้าชายอนโจอพยพลงใต้มาเนื่องจากพระนางยีโซยาได้กลับมาอาณาจักรโคกูรยอ พร้อมกับเจ้าชายยูรี ซึ่งไปเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ เป็นเวลานานพระนางโซซอโนเกรงว่าพระโอรสจะแย่งบัลลังก์กันจึงได้ขอออกมาตั้งอาณาจักรใหม่คืออาณาจักรแพ็กเจ ต่อมาเมื่อพระเจ้าทงมย็อง สวรรคตเมื่อ 19 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 524) ขณะพระชนม์ได้เพียง 40 พรรษา เจ้าชายยูรีซึ่งเป็นองค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ายูรี (Yuri) (19 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 18)
การก่อตั้งและการขยายตัวของแพคเจ.
หลังจากอพยพลงมาทางใต้แล้วพระนางซ็อนโนและขุนนางข้าราชการพร้อมกับประชาชนจึงพร้อมใจกันเชิญเจ้าชายอนโจขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์องค์แรกแห่งอาณาจักรแพ็กเจ ทรงพระนามว่า พระเจ้าอนโจ (18 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 28) ต่อมาทรงโปรดให้ย้ายราชธานีไปยังที่ตั้งของกรุง โซล ในปัจจุบันเนื่องจากมีพวก มัลกัล (บรรพบุรุษของแมนจู) อาศัยอยู่ทางเหนือและมีมณฑลนังนัง ซึ่งเป็นมณฑลหนึ่งที่เคยเป็นของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ อาศัยอยู่ที่คาบสมุทรเกาหลี มานานกว่า 400 ปีอาศัยอยู่ทางตะวันออกจึงทรงย้ายราชธานีมาอยู่ทางตะวันตกที่เป็นโซล ในปัจจุบัน ในสมัยของพระองค์อาณาจักรแพ็กเจ มีอาณาเขตทิศเหนือติดอาณาจักรนังนัง ทิศตะวันตกติดอาณาจักรมาฮัน ทิศตะวันออกติดทะเลปั๋วไห่ ทิศใต้ทิศอาณาจักรคายา และอาณาจักรชิลลา
การสวรรคตและสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติ.
พระเจ้าอนโจสวรรคตในปี ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) หลังจากครองราชย์มาได้ 46 ปีสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติจึงมาอยู่ที่พระราชโอรสองค์โตคือ เจ้าชายดารู ซึ่งต่อมาทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้าดารู พระเจ้าอนจอทรงสร้างและวางรากฐานความมั่นคงให้กับแพ็กเจซึ่งปกครองต่อมาอีก 679 ปีและ 31 รัชกาล
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน

ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน มีชื่อภาษาอังกฤษว่า The Legend of El เป็นผลงานของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า มือเดียวค้ำฟ้า (เธียรรุจ ธรณวิกรัย) เป็นนวนิยายแฟนตาซีผสมกำลังภายใน
ที่สามารถสร้างสถิติใหม่ในเวปไซด์เด็กดี ที่สามารถขึ้นเป็นอันดับ 1 ในหมวด กำลังภายใน + แฟนตาซี และเป็นอันดับ 5 ในหมวดแฟนตาซี ภายใน 1 เดือนและมีผู้เข้าชมผลงานถึง 170,000 คน 
ในรูปแบบของการดำเนินเรื่องนั้น มีความโดดเด่นเป็นอย่างมากเพราะเป็นการนำเอาเรื่องราวในรูปแบบของเทพนิยาย ตำนาน มาผสมผสานกับลีลาการเขียนสำนวนกำลังภายใน และการบรรยายฉากสู้รบ การใช้พลังที่แปลกใหม่ และอาวุธแบบแฟนตาซี นับว่าเป็นนวนิยายมหากาพย์แนวใหม่ และใช้ภาษาในการเขียนที่เหมาะสม แฝงด้วยแง่คิดที่ ด้วยความลงตัวและเป็นผลงานที่ได้การตอบรับจากผู้อ่านเป็นอย่างดี สำนักพิมพ์ โมโนโพเอท จึงได้นำไปตีพิมพ์ ครั้งแรก ในปี 2551 และนับเป็นเรื่องแรกที่ มือเดียวค้ำฟ้า เขียน ซึ่งหลังเขียนเรื่องนี้เสร็จ ก็เขียนเรื่อง หนึ่งเดียวใต้หล้า
เค้าโครงเรื่อง.
โครงเรื่องหลักของนวนิยายชุดนี้เกิดขึ้นในดินแดนที่เรียกว่า El จะนับว่าเป็นโลกหลังยุคปัจจุบันไปอีกก็ว่าได้ ดำเนินเรื่องเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ด้วยศาสตร์แห่งเอลล์ ซันซิน รูนนิคและอาวุธในตำนานทั้งสอง ในการทำสงครามแบ่งแยกดินแดน ดังคำกล่าวในเรื่องที่ว่า "หากผู้ใดครองสองศาสตรา ผู้นั้นจะมีอำนาจครองแผ่นดิน"
เนื้อเรื่องย่อ.
25 ปีหลังสงครามเจนีสสิ้นสุดลง เวลาก็ผ่านไปด้วยความสงบร่มเย็น
ลูทและ บลูเป็นเพื่อนร่วมอาจารย์
กลับต้องมาพัวพันกับเหตการณ์ปฏิวัติครั้งใหญ่
ด้วยพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มทั้งสอง จึงต้องเผชิญความท้าทายจากโลกภายนอก
เกิดการต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงมิได้นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้พัฒนาตนเองสู่สุดยอดวิชาต่อสู้
ข้อมูลเพื่มเติม.
http://my.dek-d.com/eva00r/story/view.php?id=286564
คิงส์ตัน (ประเทศจาเมกา)

คิงส์ตัน  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่ของประเทศจาเมกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ คิงสตันมีประชากรประมาณ 651,880 คน ความหนาแน่นประมาณ 980 คน/ตร.กม. กรุงคิงส์ตันตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาตินอร์แมน แมนลีย์ (Norman Manley International Airport) ซึ่งตั้งอยู่อีกเกาะหนึ่ง
เพอร์ซิอัส

เพอร์ซิอัส  เป็นบุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก เป็นบุตรของเทพซูสกับหญิงชาวมนุษย์ชื่อ นางแดนาอี ตามตำนานกรีก
เพอร์ซิอัสเป็นผู้ก่อตั้งแคว้นไมซีนี และเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์เพอร์เซอิด เขาเป็นวีรบุรุษคนแรกในปกรณัมกรีกที่มีชื่อเสียงจากการปราบสัตว์ประหลาดโบราณมากมาย ในยุครุ่งเรืองเทพโอลิมปัสทั้ง 12 องค์ ชาวกรีกเชื่อกันว่าเพอร์ซิอัสเป็นผู้ก่อตั้งเมืองไมซีนีขึ้น ณ จุดที่ได้สังหารอะคริซิอัส พระเจ้าตาของตนโดยอุบัติเหตุ นอกจากนี้เพอร์ซิอัสยังเป็นผู้สังหารเมดูซาและเป็นผู้ช่วยเหลือเจ้าหญิงแอนดรอมิดาจากเคตัส (Cetus) ปีศาจทะเลซึ่งถูกส่งมาโดยเทพโปเซดอน เพื่อทำลายเอธิโอเปีย
ชื่อของเพอร์ซิอัสยังขาดข้อสรุปทางนิรุกติศาสตร์ที่ชัดเจน ทำให้มีข้อสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นชื่อโบราณก่อนภาษากรีกจะเข้ามา แต่ก็มีผู้สันนิษฐานว่าอาจจะมีรากมาจากคำกริยากรีกว่า "πέρθειν" (perthein) แปลว่า ปล้นสะดม หรือ เข้าตีเมือง
ซานโตโดมิงโก

ซานโตโดมิงโก หรือ ซันโตโดมิงโก  หรือชื่อเต็ม ซานโตโดมิงโกเดกุซมัน  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐโดมินิกัน และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของบรรดาเมืองที่ตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียน กรุงซานโตโดมิงโกตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำโอซามา (Ozama river) มีพื้นที่ประมาณ 104.44 ตร.กม. มีประชากร 2,084,852 คนในปี ค.ศ. 2003 (พ.ศ. 2546) และเพิ่มเป็น 2,253,437 คนในปี ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) (รวมประชากรในเขตมหานครด้วย) มีความหนาแน่นของประชากร 8,747 คน/ตร.กม. กรุงซานโตโดมิงโกเป็นที่รู้จักกันในนาม "ประตูสู่แคริบเบียน" (gateway to the Caribbean)
พระเจ้ามุนจามย็อง

พระเจ้ามุนจามย็องแห่งโคกูรยอ  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 21 แห่ง อาณาจักรโคกูรยอ หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 491-ค.ศ. 519
พระราชประวัติ.
เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชังซู และเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าควังแกโทมหาราช โดยทรงขึ้นเป็นรัชทายาทแทนพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้นเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระอัยกาในปี ค.ศ. 491 (พ.ศ. 1034) ทรงพระนามว่า พระเจ้า"มุนจามย็อง" (ค.ศ. 491-519) โปรดให้ย้ายเมืองหลวงขึ้นไปอยู่ที่ตอนเหนือของแม่น้ำยาลู ที่ เปียงยาง และโปรดให้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่ง มีชื่อว่า "วัดกึมกังซา"
สิทธิ์ในการสืบราชสมบัติ.
พระเจ้ามุนจามยองสวรรคตในปี ค.ศ. 519 (พ.ศ. 1062) พระราชโอรสองค์โตคือ "องค์ชายฮึงอัน" จึงเสด็จขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า พระเจ้าอันจัง
ซานฮวน

ซานฮวน  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของปวยร์โตรีโก และเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 42 ของสหรัฐอเมริกา มีประชากรประมาณ 434,374 คน (ปี 2543) มีพื้นที่ประมาณ 199.2 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นของประชากร 3,507.5 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองซานฮวนเป็นเมืองเก่าแก่อันดับ 2 ของเมืองในหมู่เกาะทะเลแคริบเบียนที่ถูกสร้างโดยชาวยุโรปอีกด้วย (เมืองที่เก่าแก่ที่สุดคือซานโตโดมิงโก เมืองหลวงของสาธารณรัฐโดมินิกัน)