pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต

ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต หรือ แพลนแทจินิต  เป็นราชวงศ์ที่กำเนิดขึ้นในดินแดนอ็องฌู (Anju) ของประเทศฝรั่งเศส และได้ครองราชบัลลังก์อังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1154 ด้วยการขึ้นเสวยราชย์ของเฮนรีที่ 2 เมื่อสิ้นยุคแอนะคี ไปจนถึง ค.ศ. 1485 เมื่อริชาร์ดที่ 3 สิ้นพระชนม์ในสงคราม
ราชอาณาจักรอังกฤษเปลี่ยนแปลงสภาพไปมากภายใต้ราชวงศ์นี้ โดยกษัตริย์ราชวงศ์นี้มักถูกบีบให้ยอมประนีประนอมทางการเมือง เช่น ในกรณีมหากฎบัตรซึ่งยอมให้จำกัดพระราชอำนาจแลกกับการสนับสนุนทางการคลังและทางทหาร ทำให้กษัตริย์สิ้นพระราชอำนาจเด็ดขาด แต่ยังคงมีพระราชอำนาจในการตัดสินคดี ในการได้รับบรรณาการ และในการทำสงคราม และยังคงมีพระราชกิจต่อแผ่นดินตามที่กำหนดไว้ โดยมีกระบวนการยุติธรรมที่ซับซ้อนคอยกำกับพระองค์อยู่ นอกจากนี้ ความขัดแย้งของราชวงศ์นี้กับชาวฝรั่งเศส สกอต เวลช์ และไอริช กับทั้งการกำหนดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก ก็ทำให้เอกลักษณ์ของบ้านเมืองเด่นชัดขึ้น
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์นี้พ่ายสงครามร้อยปี และถูกรุมเร้าด้วยปัญหานานัปการในทางสังคม การเมือง และเศรษฐกิจ ประชาชนลุกฮือขึ้นทุกหย่อมหญ้าเนื่องเพราะถูกพรากเสรีภาพหลายอย่าง ทั้งขุนนางก็ยังผสมโรงด้วยการระดมกำลังเข้ารบรากันในความขัดแย้งส่วนตัวและในการออกหน้าต่อต้านเฮนรีที่ 6 
การชิงอำนาจกันในสายย่อยของราชวงศ์นี้ คือ สายยอร์กกับสายแลงแคสเตอร์ นำไปสู่สงครามดอกกุหลาบซึ่งรบพุ่งกันนานหลายสิบปีด้วยปัญหาการสืบทอดราชบัลลังก์ ซึ่งรุนแรงถึงขึดสุดในยุทธการที่ทุ่งบอสเวิร์ทเมื่อ ค.ศ. 1485 และเมื่อริชาร์ดที่ 3 สิ้นพระชนม์ในสมรภูมิ ก็ทำให้การครองอำนาจและยุคสมัยของราชวงศ์นี้ยุติลง และเปิดทางให้เฮนรีที่ 7 ผู้สืบเชื้อสายจากแลงแคสเตอร์ ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์อังกฤษ ห้าเดือนให้หลัง เฮนรีที่ 7 เสกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งยอร์ก เป็นอันจบสงครามดอกกุหลาบและสถาปนาราชวงศ์ทิวเดอร์ซึ่งมุ่งรวมพระราชอำนาจเข้าศูนย์กลาง ทำให้สามารถเลี่ยงปัญหาที่กัดกินกษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งแพลนแทเจอนิตได้สำเร็จ และอำนวยให้เกิดสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาอังกฤษ จุดเริ่มประเทศบริเตนต้นยุคปัจจุบัน
จาง จื่ออี๋

จาง จื่ออี๋  นักแสดงชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ได้รับฉายาว่า กงลี่น้อย มีผลงานเด่นเรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon และ Memoirs of a Geisha
ประวัติ.
เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 ที่กรุงปักกิ่ง พ่อเป็นข้าราชการ แม่เป็นครูอนุบาล สอบเข้าโรงเรียนนาฏศิลป์ปักกิ่ง เรียนระบำพื้นบ้าน จากนั้นจึงสอบเข้าวิทยาลัยการแสดงแห่งชาติและจบปริญญาตรี
ผลงานด้านละครโทรทัศน์.
! ปี !! ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ !! ชื่อละครโทรทัศน์ภาษาจีน !! กำกับโดย !! รับบท
เขื่อนดิน

เขื่อนดิน คือเขื่อนที่ก่อสร้างด้วยการถมดินบดอัดแน่น มีวัสดุหลักเป็นดินประเภททึบน้ำ
ประเภทของเขื่อนดิน.
เขื่อนดินมี 2 ประเภท คือ
หลักการออกแบบเขื่อน.
ในการออกแบบเขื่อนจะต้องพิจารณารายละเอียดดังต่อไปนี้ คือ
ขั้นตอนในการออกแบบเขื่อน.
การออกแบบเขื่อนมีขั้นตอนโดยสังเขป ดังนี้
ฟิงโกลฟิน

ตามปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฟิงโกลฟิน  เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ พระองค์เป็นโอรสองค์ที่สองของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส มีพี่ชายต่างมารดาคือ เฟอานอร์ และน้องชายร่วมมารดาเดียวกันคือ ฟินาร์ฟิน ฟิงโกลฟินมีโอรสธิดารวมสี่องค์คือ ฟิงกอน ทัวร์กอน อาเรเดล และอาราคาโน (ไม่ได้เอ่ยถึงในปกรณัม) ในปกรณัมกล่าวถึงฟิงโกลฟินว่า เป็นผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรง จิตใจห้าวหาญ บางแห่งยกย่องว่าพระองค์เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งปวง ชื่อของพระองค์ในภาษาเควนยา คือ โนโลฟินเว (Nolofinwë) ซึ่งมีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เฉลียวฉลาด'
ฟิงโกลฟินและฟินาร์ฟิน เป็นโอรสของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส ซึ่งอภิเษกหลังจากมีริเอล พระชายาองค์แรกและมารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์ ดังนั้นจึงมักมีเรื่องขัดเคืองกันระหว่างเฟอานอร์กับฟิงโกลฟินเสมอๆ เพราะต่างก็เป็นโอรสองค์ใหญ่ เหตุแห่งความขัดเคืองกันส่วนใหญ่มาจากการยุแยงของเมลคอร์ เทพอสูรที่ริษยาในความรุ่งเรืองของเหล่าวาลาร์และพวกเอลฟ์ ครั้งหนึ่งเกิดการวิวาทกันจนเฟอานอร์ชักดาบออกต่อหน้าฟิงโกลฟิน จนเป็นเหตุให้เฟอานอร์ถูกลงโทษ ให้เนรเทศออกจากนครทิริออน ทว่าหลังจากนั้น มานเวเทพบดีได้จัดงานเลี้ยงและไกล่เกลี่ยให้พี่น้องทั้งสองกลับคืนดีกัน
แต่เมลคอร์และอุงโกลิอันท์ก่อเหตุร้าย ทำลายทวิพฤกษา สังหารกษัตริย์ฟินเว แล้วชิงซิลมาริลของเฟอานอร์ไปเสียจากท้องพระคลังที่ฟอร์เมนอส หลบหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ เฟอานอร์ประกาศตามไล่ล่ามอร์กอธ (หรือเมลคอร์) ประชาชนชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ก็เคียดแค้นและจะตามไล่ล่ามอร์กอธด้วย ฟิงโกลฟินจึงเป็นผู้นำชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ที่ติดตามเฟอานอร์กลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ
หลังจากเฟอานอร์สิ้นพระชนม์ มายดรอส โอรสองค์ใหญ่ของเฟอานอร์สละสิทธิ์ในราชสมบัติ ฟิงโกลฟินจึงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ เขาเป็นผู้นำในการสงครามต่อสู้กับมอร์กอธหลายครั้ง จนกระทั่งมอร์กอธตีโต้ด้วยไฟ ในสงครามดากอร์บราโกลลัค ทำให้ฝ่ายกองทัพเอลฟ์ได้รับความเสียหายยับเยิน รวมทั้งโอรสสององค์ของฟินาร์ฟิน คืออังกร็อดและอายก์นอร์ สิ้นพระชนม์ในการศึกครั้งนี้ด้วย ทำให้ฟิงโกลฟินลุแก่โทสะ บุกเพียงลำพังพระองค์เดียวเข้าไปถึงที่มั่นของมอร์กอธในอังก์บันด์ ฟิงโกลฟินได้สู้รบกับมอร์กอธตัวต่อตัว และสร้างบาดแผลแก่มอร์กอธได้ถึงเจ็ดแผล (จนทำให้มอร์กอธต้องเดินเขย่งขามานับแต่นั้น) แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมอร์กอธซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าวาลาร์ได้ สุดท้ายฟิงโกลฟินจึงถูกมอร์กอธสังหาร
โธรอนดอร์พญาอินทรี นำร่างของฟิงโกลฟินออกมา ไปไว้ยังเขตเทือกเขาของกอนโดลิน ทัวร์กอนได้สร้างหลุมพระศพของฟิงโกลฟินในที่นั้น
ซิกกุรัต

ซิกกุรัต หรือ ซีกูแรต (อักษรโรมัน: ziggurat, ; อักษรรูปลิ่ม: 𒅆𒂍𒉪, อัคคาเดีย: ', รากดีของ ' 'ยืดออก, สร้างขึ้นสูง', ตรงกับภาษาเซมิติกอื่น ๆ เช่น ฮีบรู "zaqar" (זָקַר) 'ยื่น') เป็นสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมารูปแบบหนึ่งของเมโสโปเตเมีย มีรูปลักษณะเป็นเนินขั้นบันได ซิกกุรัตแหล่งที่สำคัญได้แก่ซิกกุรัตใหญ่แห่งอูร์ ใกล้กับนาซีรียะห์ ซึ่งเป็นซิกกุรัตซูเมรียใหม่ สร้างขึ้นโดยกษัตริย์อูร์นัมมูเพื่อบูชาซีน ในราว 2100 ปีก่อนคริสต์กาล ในสมัยราชวงศ์อูร์ที่สาม, ซิกกูรัตแห่งอาการ์กูฟ ใกล้กับแบกแดด เป็นต้น ชาวซูเมเรียเชื่อว่าเทพเจ้าอาศัยประทับอยู่ในวิหารบนยอดสุดของซิกกูรัต ฉะนั้นจึงมีเฉพาะนักบวชและบุคคลที่ได้รับความเคารพอย่างสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปภายในได้
คำว่าซิกกุรัตมาจากคำว่า "ziqqurratum" (สูง, จุดสุดยอด) ในภาษาอัสซีเรียโบราณ รูปกริยา "zaqārum" แปลว่าการสร้างขึ้นสูง
มีเกลอซโซ

มีเกลอซโซ มีชื่อเต็มคือ มีเกลอซโซ ดี บาร์โตโลเมโอ มีเกลอซซี (ค.ศ. 1391 - ค.ศ. 1472?) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี
มีเกลอซซีเกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของช่างตัดเสื้อ ได้รับเข้าเป็นลูกศิษย์ของปรามาจารย์แห่งประติมากรชื่อ โดนาเตลโล ตั้งแต่วัยเด็ก
มีเกลอซซีมีความเชี่ยวชาญในการใช้วัสดุหินอ่อน สำริด และเงิน ได้สร้างสรรค์ประติมากรรมเลื่องชื่อไว้มากมาย เช่น รูปปั้นนักบุญจอห์นวัยหนุ่ม ที่เหนือประตูหน้าโบสถ์ดูโอโมในเมืองฟลอเรนซ์ และรูปปั้นของนักบุญจอห์นที่ทำจากเงินในโบสถ์ซานโจวันนี เป็นต้น ลูกค้าและเพื่อนรักของมีเกลอซซี คือ โกซีโม เด เมดีชี (Cosimo de' Medici) แห่งตระกูลเมดีชี ที่มีอิทธิพลอย่างมากในเมืองเวนิส ซึ่งได้ชักชวนให้มีเกลอซซีย้ายถิ่นฐานไปพำนักที่เมืองเวนิสในปี ค.ศ. 1433 ณ เมืองเวนิสแห่งนี้ มีเกลอซซีได้สร้างอาคารหลายหลัง รวมทั้งห้องสมุดซานจอร์โจมัจโจเร (San Giorgio Maggiore)
ในปี 1428 มีเกลอซซีได้ร่วมงานกับโดนาเตลโล ได้ร่วมกันสร้างแท่นเทศน์กลางแจ้ง (open-air pulpit) ที่โบสถ์เซนต์สตีเฟนที่เมืองปราโต (St. Stephen at Prato) ผลงานออกแบบสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของมีเกลอซซี คือ วังของตระกูลเมดีชี (Palazzo Medici in Florence) ซึ่งโกซีโมเป็นผู้ว่าจ้าง อาคารหลังนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของอิตาลีใน ศตวรรษที่ 15 ของ งานออกแบบเป็นการ ผสมผสานกันระหว่างความบางเบาของรูปแบบกอทิกอิตาลี (Italian Gothic) กับความหนาหนักและเป็นทางการของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก (classical style) นอกจากนี้ด้วยทักษะทางวิศวกรรมของเขา ทำให้มีเกลอซโซได้รับการว่าจ้างให้ทำการปรับปรุงโครงการวังเวกกีโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งอยู่ในสภาพที่พังทลายขึ้นใหม่โดยมีการเพิ่มห้องและบันได้เข้าไปหลายส่วน
โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์
ยาโกบ ฟัน ตีเนิน

ยาโกบ ฟัน ตีเนิน  เป็นสถาปนิกชาวเฟลมมิช (จากภูมิภาคฟลานเดอส์ ทางเหนือของเบลเยียม) มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตามประวัติศาสตร์ของเบลเยียม เชื่อว่า ฟัน ตีเนิน คือสถาปนิกผู้ออกแบบและก่อสร้างศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์  ในปี ค.ศ. 1402 ซึ่งตั้งอยู่ในเขตของพระราชวัง เป็นงานสถาปัตยกรรมที่ได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานชั้นเอก (masterpiece) ของยุโรปยุคกลาง (Medieval European) หอแขวนระฆัง (belfry) ของอาคารหลังนี้ สร้างโดยสถาปนิกอีกคนชื่อ ยัน ฟัน เรยส์บรุก (Jan van Ruysbroeck)
วัดวังกลม

วัดวังกลม เป็นวัดราษฎร์ มีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 400 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย สร้างเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2480 ครั้งที่สอง วันที่ 21 พฤษภาคม 2534 มีพระประธานในอุโบสถ คือ หลวงพ่อลือ
จาโกโป ซานโซวีโน

จาโกโป ซานโซวีโน  มีชื่อเต็มว่า จาโกโป ดันโตนีโอ ซานโซวีโน (Jacopo d’Antonio Sansovino) (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ ชื่อที่ได้รับตอนเกิดคือ จาโกโป ตัตตี (Jacopo Tatti) ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากอันเดรอา ซานโซวีโน (Andrea Sansovino) หลังจากนั้นได้เปลี่ยนนามสกุลตามอาจารย์
เมื่อครั้งอยู่ในโรม ได้มีผลงานประติมากรรมที่ทำให้ศิลปินและสถาปนิกระดับปรมาจารย์ เช่น บรามันเต (Bramante) และ ราฟาเอล (Raphael) ซานโซวีโน ย้ายกลับมาพำนักที่ฟลอเรนซ์ในปี 1511 และได้รับการว่าจ้างให้ปั้นรูปจำลองของเซนต์เจมส์ ให้โบสถ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ ("Basilica di Santa Maria del Fiore") รูปปั้นที่เขาวางแผนที่จะปั้นให้กับโบสถ์แห่งเมืองซานลอเรนโซ ได้รับการปฏิเสธโดยมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ซึ่งเป็นสถาปนิกใหญ่ขณะนั้น หลังจากที่แบบร่างได้ถูกเสนอ โดยซานโซวีโนได้เขียนจดหมายประท้วงอย่างรุนแรงในปี 1518
ในช่วงนี้ซานโซวีโนได้พำนักกับเพื่อนศิลปินซึ่งเป็นจิตรกรเลื่องชื่อ นาม อันเดรอา เดล ซาร์โต และต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปโรม โดยพำนักอยู่เป็นเวลาเก้าปี และหนีออกจากโรมไปพำนักที่เวนิสเนื่องจากภาวะสงคราม ในเหตุการณ์เข้าตีกรุงโรม โดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทางตอนเหนือ นำโดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ในปี 1529 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสถาปนิกสูงสุด (Protomagister) ขึ้นตรงต่อผู้ว่าของเขตซานมาร์โกของเวนิส ทำให้เขากลายมาเป็นศิลปินที่มีอิทธิพลที่สุดในเมือง งานสถาปัตยกรรมชั้นเอกของเขาเป็นงานที่ยังได้รับการเยี่ยมชมโดยนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองเวนิสมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งได้แก่ อาคารทุกหลังที่อยู่ ณ จัตุรัสมาร์โค ("Piazza San Marco") โดยเฉพาะอาคารที่เรียกว่า เซกกา (Zecca) หอคอยแห่งจัตุรัส นอกจากนี้เขายังได้ทำการปั้นประติมากรรมหลายชิ้นให้กับมหาวิหารซานมาร์โค
งานที่สำคัญมากชิ้นหนึ่งคือห้องสมุดแห่งมาร์โค ("Biblioteca Marciana") เป็นอาคารที่ได้รับการตกแต่งอย่างวิจิตรมากที่สุดอาคารหนึ่งในเวนิส เป็นความสำเร็จของการผสมผสานหลักการพื้นฐานที่เรียบง่ายของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เข้ากับการตกแต่งประดับประดาอย่างวิจิตรในแบบของเมืองเวนิสได้อย่างลงตัว ซึ่งจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อหลักการออกแบบสถาปัตยกรรมของอานเดรอา ปัลลาดีโอ
พระเจ้ารัลปาแจ็น

พระเจ้ารัลปาแจ็น (ทิเบต: རལ་པ་ཅན, ไวลี: "ral pa can", พินอินทิเบต: "ral ba jän") เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าชีเตซงแจ็น ในรัชสมัยของพระองค์มีการทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างมาก สนับสนุนการแปลพระไตรปิฎก ทรงรับไตรสรณคมน์ทุกครั้งก่อนออกว่าราชการ การอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาของพระองค์สร้างความไม่พอใจในหมู่ข้าราชการและประชาชนที่นับถือศาสนาบอน ทรงครองราชย์อยู่นาน 20 ปี ปลายรัชกาลเกิดความยุ่งยากในราชวงศ์ พระองค์เสด็จสวรรคตโยพลัดตกจากบันได ชาวทิเบตโดยทั่วไปเชื่อว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์
ดอกกุหลาบ

ดอกกุหลาบ ราชินีของดอกไม้ มีขนาดเล็กมาก จนถึงใหญ่มาก ตามแต่สายพันธ์ ในประเทศไทย กุหลายมอญนับได้ว่าเป็นสายพันธ์กุหลายที่มีความหอมสามารถนำไปทำนำอบได้
ซากยา

สาเกีย (ทิเบต. ས་སྐྱ་, Wyl. sa skya) ซึ่งเป็นหนึ่งใน 4 นิกายหลักของพุทธศาสนาในทิเบต ได้ชื่อมาจากอารามสาเกีย ซึ่งก่อตั้งโดยเคิน คนชก เกียลโป (Khön Könchok Gyalpo) ในปีค.ศ. 1073 หลายคนเข้าใจผิดว่า สาเกีย หมายถึง ศากยะ แต่ในความเป็นจริงชื่อสาเกียมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ดินสีเทา" เป็นการเอ่ยอ้างถึงสถานที่ที่มีดินเป็นสีซีดผิดปกติ ณ บริเวณนั้นอิทธิพลของนิกายสาเกียที่แพร่หลายของปรมาจารย์ในยุคแรกสุดของอาราม โดยเฉพาะอย่างยิ่งบูรพาจารย์ที่สำคัญที่สุด 5 องค์ที่ขนานนามว่าเป็น พระสังฆปรินายกแห่งนิกายสาเกีย (Five Sakya Patriarchs) จึงได้พัฒนาจนกลายเป็นหนึ่งในสำนักหลักในพุทธศาสนาแบบทิเบตอย่างรวดเร็ว โดยพัฒนาชื่อเสียงพิเศษในด้านพระปริยัติธรรม และการตีความคำสอนที่สำคัญที่สุดในทิเบต
ประวัติ.
นิกายสาเกียมีต้นกำเนิดมาจากตระกูลเคิน (Khön) โบราณในทิเบต ในยุคสมัยที่คุรุปัทมสมภพยังประทับอยู่ในทิเบต ท่านมีอัครสาวกคนหนึ่งชื่อว่า เคิน ลูยี วังโม (Khön Luyi Wangpo) และเป็นหนึ่งในคณะกุลบุตรชาวทิเบต 7 คนแรกที่ได้รับการอุปสมบทเป็นพระสงฆ์จากพระศานตรักษิตเถระ สายตระกูลเคินได้สืบทอดคำสอนมาทางสายเลือดมาจนหลายรุ่นต่อมา จนถึงในปี ค.ศ. 1073 ท่านเคิน คนโชก เกียลโป (Khön Könchok Gyalpo) ได้สร้างอารามสาเกียขึ้นในแคว้นซัง (Tsang) 
นิกายสาเกียถูกสถาปนาขึ้นและเป็นปึกแผ่นโดยปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ 5 คน ได้แก่ ซาเชน คุงก้า ญิงโป (1092-1158) และถ่ายทอดสู่บุตรชายของท่าน 2 คน คือ โซนัม เซโม (1142-1182) และดรักปา เกียลเซล (1147-1216) ต่อมาสืบทอดสู่รุ่นหลาน คือ สาเกีย บัณฑิต (1182-1251) และรุ่นเหลน คือ โชเกียล พักป้า (ค.ศ. 1235-1280)
คำสอน.
นิกายสาเกียมีการแบ่งเป็นสายธรรมย่อย ๆ เช่นเดียวกับนิกายอื่น ๆ คำสอนที่ถือเป็นแก่นของนิกาย คือ ลัมเดร (สันสกฤต. มรฺคผล; ทิเบต. ལམ་འབྲས་, Wyl. lam ‘bras) เป็นแนวทางที่กล่าวถึงมรรควิถีและผลที่ได้รับการสืบทอดมาจากท่านวิรูปะ กล่าวคือการเน้นให้เห็นถึงสภาวะอันไม่สามารถแยกสังสารวัฏและนิพพานออกจากกันได้ เพราะจิตมีรากฐานอยู่ทั้ง 2 อย่าง ดังนั้น ผู้ฝึกฝนจำเป็นต้องศึกษาให้เข้าใจถ่องแท้ทั้ง 2 สภาวะ (ทวิภาวะ) ทำให้ผู้ที่จะศึกษาลัมเดรจึงประกอบด้วย 2 ส่วนที่ต้องศึกษาคือ
บทบาททางการเมือง.
นิกายซากยาเคยมีบทบาทปกครองดินแดนแถบทิเบตอยู่ราว 100 ปี เยื่องจากในยุคของท่านโชเกียล พักป้า นิกายสาเกียได้รับการอุปถัมภ์โดยราชสำนักหยวน และในปี ค.ศ. 1253 พระจักรพรรดิกุบไลข่านได้มอบพระราชอำนาจการปกครองของทิเบตทั้งหมดให้กับท่านโชเกียล พักป้า และสถาปนาเป็นมหาราชครู มีอำนาจทางการเมืองของสาเกียนี้กินเวลาประมาณหนึ่งศตวรรษ นอกจากนี้ท่านยังมีผลงานการประดิษฐ์อักษรพักปาเพื่อใช้เขียนภาษามองโกเลีย พระจักรรพรรดิกุบไลข่านพอใจผลงานของพักปาจึงแต่งตั้งให้พักปามีอำนาจปกครองทิเบต 3 แคว้น ถือว่าพักปาเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ทิเบตที่มีอำนาจทั้งทางศาสนาและการเมือง
ในช่วงศตวรรษที่ 14 ทิชรี คุนก้า โลโดร เกียลเซล (Tishri Kunga Lodrö Gyaltsen ค.ศ.1299-1327) หลานชายคนโตของน้องชายท่านสาเกีย บัณฑิต ได้สร้างพระตำหนัก หรือ ลารัง (Tib. labrang) ขึ้นเพื่อแสดงถึงอำนาจการปกครองของสาเกียในการปกครองทิเบตอยู่ 4 หลัง ได้แก่ ซิงตก, รินเชน กัง, ลาคัง และดูโชะ โดยกระจากอำนาจการปกครองแก่ญาติ ๆ ในเชื้อสายตระกูลเคินไปประจำในพระตำหนักต่าง ๆ ในช่วงศตวรรษที่ 18 พระตำหนักดูโชะ (Düchö Labrang) ถูกแบ่งออกเป็น 2 ฝ่าย คือ ฝ่ายโดรลมา โพดรัง (Drolma Podrang) และฝ่ายพุนซก โพดรัง (Phuntsok Podrang) โดยสิทธิอำนาจความเป็นผู้นำในตระกูลเคินและการขึ้นครองบัลลังก์เป็นพระสังฆราชของนิกายสาเกีย จะมาจากผู้มีสายเลือดตระกูลเคินและจะสลับสับเปลี่ยนระหว่าง คือ ฝ่ายโดรลมา โพดรัง และฝ่ายพุนซก โพดรัง
กาเลอาโซ อัลเลซี

กาเลอาโซ อัลเลซี  (ค.ศ. 1512- 30 ธันวาคม ค.ศ. 1572) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี เกิดและเสียชีวิตที่จังหวัดเปรูจา ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดย จิโอวาน บาติสตา คาโปราลิ (Giovan Battista Caporali) อัลเลซี ให้ความสนใจกับ สถาปัตยกรรมยุคโบราณ (ancient architecture) เป็นอย่างมากตั้งแต่วัยเยาว์ แนวทางการออกแบบที่เขาคิดค้นขึ้น ทำให้เขามีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั่วยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองเจนัว ซึ่งเขาได้ทำการออกแบบวังไว้หลายแห่ง บางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก อัลเลซี ได้ทำการออกแบบก่อสร้างโบสถ์ และ วัง ในหลายๆ เมือง เช่น มิลาน ซิซิลี ฟลอนเดอร์ (ตอนเหนือของประเทศเบลเยี่ยม) และ เยอรมนี
งานที่สำคัญที่สุดคือ โบสถ์ ซานตา มาเรีย แห่งเมือง อาซิซิ ในจังหวัดเปรูจา ประเทศอิตาลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli in Assisi)
โอเคเนชั่น

โอเคเนชั่น เป็นบริการฟรีบล็อก แห่งหนึ่งในประเทศไทย ของเครือเนชั่น เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2550 โดยผู้เขียนบล็อกมีทั้งบรรณาธิการ คอลัมนิสต์ ผู้สื่อข่าวจากสื่อในเครือเนชั่น และสมาชิกที่ลงทะเบียนร่วมกันผลิตเนื้อหา โดยมีเนื้อหาหลากหลาย ทั้งนี้ รูปแบบการนำเสนอเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่า Citizen Reporter โดยให้สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วมในการผลิตเนื้อหา
โอเคเนชั่นเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 89 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา
อักษรขอมไทย

อักษรขอมไทย เป็นอักษรพราหมีรูปแบบหนึ่งที่ใช้เขียนในประเทศไทยและลาว ซึ่งใช้เขียนภาษาบาลี, สันสกฤต และไทย อักษรดังกล่าวนี้สามารถพบได้ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา ตำรายา ตำราคาถาอาคม รูปยันต์ต่าง ๆ โดยมากปรากฏในแถบภาคกลาง และอาจพบได้บ้างในภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย
ศัพทมูลวิทยา.
ในอดีต อักษรนี้มีชื่อว่า อักษรขอม คำว่า ขอม มีหลายความหมาย "พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๕" ให้ความหมายว่า เขมรโบราณ
พยัญชนะ.
พยัญชนะมีทั้งหมด 35 ตัว โดยแต่ละตัวมีทั้งรูปตัวเต็มกับตัวเชิงหรือพยัญชนะซ้อน มีการจัดแบ่งเป็นวรรคตามระบบภาษาสันสกฤต
รูปพยัญชนะอักษรขอมไทยน้อยกว่าอักษรไทย 9 ตัว โดยรูปพยัญชนะที่ขาดไป 9 ตัว คือ ฃ ฅ ซ ฎ ด บ ฝ ฟ และ ฮ ซึ่งการเขียนคำที่มีพยัญชนะที่ขาดไปเป็นดังนี้
พยัญชนะทุกตัวใช้เป็นพยัญชนะต้นได้ทั้งหมด ในกรณีของอักษรนำและตัวควบกล้ำ ตัวแรกใช้รูปตัวเต็ม ตัวต่อไปใช้รูปตัวเชิง
ตัวสะกด มี/ร.
นิยมเขียนด้วยรูปตัวเชิงใต้พยัญชนะต้นหรือสระ เว้นแต่พยัญชนะมีรูปสระหรือตัวควบกล้ำอยู่ข้างล่างอยู่แล้วจึงใช้รูปตัวเต็ม
สระ.
แบ่งเป็นสระลอยกับสระจม รูปสระลอยใช้เขียนคำที่มีเสียง อ มีทั้งหมด 8 ตัว ได้แก่
รูปสระจมหรือประสมคล้ายกับอักษรไทยปัจจุบัน ที่ต่างไปมีดังนี้
วรรณยุกต์.
รูปวรรณยุกต์ของอักษรขอมไทยมีความคล้ายกับวรรณยุกต์ของอักษรไทย โดยมีการใช้งานไม่แน่นอนมีทั้งที่ไม่เติมวรรณยุกต์ ใช้รูปวรรณยุกต์ต่างจากปัจจุบัน หรือใช้เหมือนกัน
ไม้หันอากาศ.
มีทั้งเขียนบนพยัญชนะต้นและตัวสะกด บางครั้งไม่ใช้ไม้หันอากาศแต่เพิ่มตัวสะกดเป็น 2 ตัวแทน เช่น "วนฺน" = วัน, "ทงั" = ทั้ง
การนำเข้าคอมพิวเตอร์.
อักษรขอมไทยยังไม่ได้รับการบรรจุลงในยูนิโคด แต่สามารถใช้อักษรไทยแสดงรูปอักษรขอมไทยได้
ฟาริดา วิรุฬหผลได้ออกแบบฟอนต์อักษรขอมไทยสามแบบเพื่อวัตถุประสงค์ในการสอน ฟอนต์เหล่านี้สามารถทำให้ผู้พิมพ์อักษรไทยคุ้นเคยกับอักษรขอมไทยเร็วขึ้น
น่าซี

ชาวน่าซี หรือ หน่าซี  เป็นชนกลุ่มหนึ่งในประเทศจีน ส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองลี่เจียง เมืองที่มีมนต์เสน่ห์แห่งหนึ่งของมณฑลยูนนาน
ประวัติ.
ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าต้นตระกูลของชาวน่าซีอยู่ที่ใด แต่เชื่อกันว่าเมื่อสหัสวรรษก่อน ชนกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน (ในมณฑลชิงไห่ มณฑลกานซู่ และมณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) ก่อนจะถูกชาวเอเชียกลางรุกรานจึงต้องถอยร่นลงมาทางใต้ในปัจจุบัน
นักชาติพันธุ์วิทยาจากทั่วโลกได้ให้ความสนใจศึกษา กรณีของชาวน่าซีมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของภาษาที่ใช้ภาพเป็นสัญลักษณ์ ขนบธรรมเนียมประเพณี พิธีกรรม หรือโครงสร้างทางสังคมของชนกลุ่มนี้ ชาวน่าซีเป้นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยในโลกที่มีโครงสร้างแบบสตรีมีบทบาทโดดเด่น ปัจจุบันโครงสร้างนี้ก็ยังคงเห็นได้ชัด ในชุมชนชาวน่าซี สตรีเป็นผู้ประกอบกิจกรรมที่สำคัญ ๆ และกิจกรรมที่ต้องใช้แรงกายมาก และเป็นผู้ที่มีบทบาทสูงในการจัดการครอบครัวของตน
การแต่งกาย.
เครื่องแต่งกายของสตรีน่าซี มีรองหลังเพื่อช่วยลดน้ำหนักของสัมภาระที่ต้องแบกหาม เครื่องประดับเป็นรูปกลม 2 ชิ้นใหญ่ และ 7 ชิ้นน้อย ๆ ทางด้านหลังของชุด เป็นสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว ซึ่งก็คือฟากฟ้าของทั้งหลายทั้งปวงนั้นเอง เครื่องประดับเหล่านี้คือสัญลักษณ์ของสตรีผู้มีหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน
วัฒนธรรม.
ในคัมภีร์ตงปา (หรือบางที่อ่านทับศัพท์ว่าดองปา) ของชาวน่าซี ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่จารึกแบบอักษรภาพ มีสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า "ที่ใดฟากฟ้าและแผ่นดินยังคงไม่ถูกแบ่งแยกออกจากกัน ที่นั่นมวลไม้ย่อมเคลื่อนกาย มวลหินย่อมเอ่ยวาจา" นอกจากนี้คัมภีร์นี้ยังรวมเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ และประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอื่น ๆ ของชาวน่าซี ซึ่งรวมไปถึงความรู้ด้านดาราศาสตร์ และไสยศาสตร์
ประมาณว่าพ่อหมอตงปาที่ยังมีชีวิตอยู่ประมาณ 30-40 คน บางคนทำงานให้กับสถาบันลี่เจียง โดยทำหน้าที่แปลจารึกของชาวน่าซี นอกจากนี้ หมอดูยังเป็นผู้ประกอบพิธีกรรมเต้นไฟ และมีดอันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชาวน่าซี
เทศกาลที่สำคัญของชาวน่าซีคือวันที่8 เดือนกุมภาพันธ์ หนุ่มสาวจะมาชุมนุมกัน จัดกิจกรรมเซ่นไหว้ เต้นรำและร้องเพลงกัน ตลอดจนแข่งขันการร้องเพลงด้วย บางทีก็จัดกันเอง ตกกลางคืนแต่ละหมู่บ้านก็จะจัดกิจกรรมเต้นรำ
พิธีกรรม.
ในงานพิธีของชุมชนเป็นโอกาสของหญิงสาวที่จะได้เลือกคู่ครอง ชายที่ถูกเลือกจะอาศัยอยุ่กับภรรยาของตนเวลากลางคืนเท่านั้น ในเวลากลางวันเขายังต้องทำงานอยู่กับมารดาของตนเอง ห้องนี้เป็นที่รโหฐานซึ่งนางใช่ชีวิตอยู่ร่วมกับคู่รัก ส่วนผู้ชายต้องอาศัยอยู่ในห้องรวมกับสมาชิกชายคนอื่น ๆ ในครอบครัว ชุมชนที่มีเพศหญิงมีบทบาททางหน้าที่การงานเช่นนี้ บุรุษจึงเป็นเพศที่ให้ความรื่นรมย์แก่ชุมชน ได้แก่การร้อง การเต้น และการดนตรี
จิตต์ จงมั่นคง

จิตต์ จงมั่นคง ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ) เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2465 ที่ กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาชั้นมัธยม 4 จาก โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
จิตต์ จงมั่นคง เป็นทั้งช่างภาพ และช่างห้องมืด เป็นศิลปินภาพถ่ายที่มีผลงานภาพถ่ายศิลปะมากมาย และทำงานต่อเนื่องมานานกว่า 40 ปี เป็นผู้ที่ได้อุทิศตนให้กับงานด้านภาพถ่ายศิลปะ
อย่างแท้จริง มีผลงานได้รับรางวัล และได้รับเกียรติบัตรจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก
ในปีพุทธศักราช 2538 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ)
จิตต์ จงมั่นคง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยอาการโรคหัวใจ เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ วัดธาตุทอง
วัดหนองปล้อง

วัดหนองปล้อง ตั้งอยู่เลขที่ 258 บ้านหนองปล้อง หมู่ที่ 7 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดย่อม มีชื่อเดิมว่า วัดพุทธสุวรรณหงษ์บรรพต ตัววัดมีความร่มรื่นและเงียบสงบ ห่างไกลจากหมู่บ้าน ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ สามารถมองเห็นอาณาบริเวณโดยรอบได้ชัดเจน มีบรรยากาศที่สงบเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม
ประวัติ.
วัดหนองปล้อง เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ห่างจากหนองน้ำประจำหมู่บ้านประมาณ 300 เมตร หนองน้ำนั้นชาวบ้านได้เรียกชื่อว่า “หนองปล้อง” เพราะว่ามีหญ้าปล้องขึ้นเต็มหนองน้ำนั้น ต่อมามีผู้คนมาอยู่อาศัย ทำมาหากิน และอยู่กันเป็นปึกแผ่น ได้รวมตัวกันตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นมา และเอาชื่อหนองน้ำนั้นเป็นชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านหนองปล้อง” จนถึงทุกวันนี้ และชาวบ้านมี ความเห็นรวมกันว่าควรมีที่สะดวกในการบำเพ็ญกุศลใกล้ ๆ หมู่บ้าน จึงจัดการก่อสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 บนเนินเขาเตี้ยใกล้หมู่บ้าน และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษาฉลองศรัทธาชาวบ้าน โดยเรียกชื่อที่พักสงฆ์นี้ว่าที่พักสงฆ์พุทธสุวรรณหงษ์บรรพต หลังจากนั้นมาก็มีพระสงฆ์จำพรรษา ตลอดมามิได้ขาดทุกปี ภายหลังชาวบ้านมีความเห็นพ้องต้องกันว่าสมควรตั้งชื่อที่พักสงฆ์เสียใหม่ว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้อง ให้สอดคล้องกับหมู่บ้าน ต่อมานายสมคิด แย้มนุช (ผู้ใหญ่บ้าน) และ แม่ชีกิมลี้ อักษรนิติ (ผู้อุปถัมภ์วัด) พร้อมด้วยชาวบ้านได้พิจารณาว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้องนั้นยังไม่เป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ นายสมคิด แย้มนุช ทำเรื่องขออนุญาตสร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2533 แล้วได้ไปนิมนต์พระสมศักดิ์ สิรินฺธโร จากจากวัดป่าคา ตำบลประดู่ยืน อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี มาจำพรรษาพร้อมทั้งปกครองวัดนี้ (นิมนต์มาเมื่อปี พ.ศ. 2530) และได้ก่อสร้างเสนาสนะเรื่อยมา หลังจากได้รับอนุญาตให้สร้างวัดแล้ว ต่อมาได้ดำเนินการขอตั้งวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งได้รับประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า “วัดหนองปล้อง” เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541
อาณาเขตที่ตั้งวัด.
ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ ส.ป.ก.
พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ รอบเขาเป็นไร่ และสวนป่าของ ส.ป.ก. บริเวณศาลาและลานวัดตั้งอยู่บนเนินเขาหิน เหมาะสำหรับปลูกสร้างสิ่งก่อสร้างถาวรวัตถุ บริเวณเชิงเขาและโดยรอบเป็นดินอุดมสำหรับปลูกต้นไม้ยืนต้นและไม้ต่าง ๆ ทำความร่มรื่นให้แก่บริเวณวัดได้เป็นอย่างดี
ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ.
นอกจากนี้อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ คือ ห้องสุขาคอนกรีต 1 หลัง และห้องสุขาไม้ / คอนกรีต 1 หลัง
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ
พระประธาน ปางขัดสมาธิ หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 49 นิ้ว
ข้อมูลจำเพาะ.
ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2530
วัดกลางธรรมสาคร

วัดกลางธรรมสาคร หรือ วัดกลาง อยู่ที่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากตัวอำเภอ 3 กิโลเมตร วัดกลางเป็น วัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง มีพระอุโบสถที่มีลวดลายรูปปั้นสวยงาม ภายในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีพุทธลักษณะงดงาม เป็นศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นผสมศิลปะแบบลาวหลวงพระบาง และจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าแก่หายากสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพระเวสสันดรชาดกและเทพชุมนุม
ประวัติ.
วัดกลางธรรมสาคร ตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง ฯ มีพระอุโบสถเก่าแก่อยู่ 1 หลัง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่สามด้าน ลายปูนปั้นที่ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และตัวเหรา รวมทั้งที่ซุ้มหน้าต่างประตูมีความวิจิตรงดงามอย่างยิ่ง หน้าบันเป็นไม้จำหลักรูปครุฑจับนาค มีตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประดิษฐานอยู่ท่ามกลางลายเครือเถาก้านขด มีเทพนมอยู่เป็นระยะ มีรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ตามลายเครือเถาที่เกี่ยวพันกันไปอย่างต่อเนื่อง
วัดกลางธรรมสาคร เดิมชื่อวัดโพธาราม สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณปี พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณปี พ.ศ. 2300 เคยเป็นท่าจอดเรือ เพื่อเดินเท้าไปนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ ต่อมาลำน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงเลิกใช้กัน และทางน้ำเดิมกลายเป็นบุ่งน้ำหน้าวัด ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบุ่งวัดกลาง
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์

การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นไปตาม พรบ.คณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2535 ที่จัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์ระดับต่าง ๆ ลดหลั่นกันไปจนกระทั่งถึงระดับจังหวัด โดยจังหวัดอุตรดิตถ์ มีการปกครองคณะสงฆ์ 2 นิกาย คือ 
ประวัติ.
อดีตพระราชาคณะ.
สมัยรัตนโกสินทร์.
อดีตเจ้าอาวาสวัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง อำเภอเมือง (อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 5 อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ และอดีตเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์)
รายนามเจ้าคณะจังหวัด.
เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย
เขตปกครองคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดในปัจจุบัน.
เจ้าคณะจังหวัด.
จังหวัดอุตรดิตถ์ มีเขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย จำนวน 9 อำเภอ และระดับการปกครองตำบล 59 ตำบล
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์

เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เป็นเขตปกครองของพระภิกษุสงฆ์เถรวาท ฝ่ายมหานิกายระดับอำเภอ ขึ้นตรงต่อเจ้าคณะเหนือกว่าภายในเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งเขตพื้นที่การปกครองคณะสงฆ์ไทยในกำกับของมหาเถรสมาคม 
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ มีอาณาเขตการปกครองคณะสงฆ์และรับผิดชอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเถรวาทครอบคลุมพื้นที่อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมาลังการ (อุดร) (วัดหมอนไม้) เป็นเจ้าคณะอำเภอแห่งนี้ต่อจาก พระนิมมานโกวิท (หลวงปู่ทองดำ)
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ มีสำนักเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับพระสงฆ์ครบสองแผนกทั้งแผนกธรรมและแผนกบาลี (วัดคลองโพธิ์ พระอารามหลวง) นอกจากนี้ยังมีห้องเรียนของวิทยาลัยสงฆ์พุทธชินราช มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เปิดการศึกษาในระดับปริญญาพุทธศาสตรบัณฑิต โดยตั้งอยู่ที่วัดหมอนไม้ อันเป็นวัดเจ้าคณะอำเภอในปัจจุบัน
เขตปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ เป็นการแบ่งเขตการปกครองคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในจังหวัดอุตรดิตถ์ ตามการแบ่งของมหาเถรสมาคม ในปัจจุบันมีการแบ่งเขตการปกครองคณะสงฆ์ในอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ออกเป็น 13 เขต (ตำบล)
เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 5

เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 5 เป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ 
ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พุทธศักราช 2505 ฉบับแก้ไขปรับปรุงพุทธศักราช 2535 ที่ให้อำนาจมหาเถรสมาคมในการจัดแบ่ง และแต่งตั้งผู้ปกครองที่เรียกว่าเจ้าคณะภาค อันมีอำนาจหน้าที่ในการมอบนโยบาย บริหารกิจการคณะสงฆ์ ในเขต 4 จังหวัด ประกอบด้วย จังหวัดพิษณุโลก, จังหวัดสุโขทัย, จังหวัดอุตรดิตถ์ และจังหวัดตาก 
ปัจจุบันในฝ่ายมหานิกายมีพระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) ป.ธ.9 วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เป็นเจ้าคณะภาค
อำนาจหน้าที่เจ้าคณะภาค 5.
เจ้าคณะภาค มีอำนาจหน้าที่การปกครองคณะสงฆ์จังหวัดต่าง ๆ ในเขตภาคการปกครองของตนตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์และกฎมหาเถรสมาคม ดังนี้
ลูกา แฟนเซลี

ลูกา แฟนเซลี  (มีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1430 - หลังปี ค.ศ. 1494) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดในเขต เซตติกนาโน (Settignano) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฟลอเรนซ์ ชีวิตและหน้าที่การงานของเขาค่อนขางจะลี้ลับ และไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ที่ค้นพบแน่ชัดคือ เขาได้รับการอบรมในทักษะการตัดหิน และการก่อ จาก ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
หลักฐานที่เกี่ยวข้องกบ ฟานเซลิ ส่วนใหญ่จะมาจากบันทึกของ จิออจิโอ วาซาริ (Giorgio Vasari) ซึ่งเป็นศิลปินและนักบันทึกประวัติศิลปินที่สำคัญ (Biographer) ซึ่งหลักฐานทั้งหมดก็ยังเป็นที่ถกเถียงของนักประวัติศาสตร์อยู่ เช่นกรณีของการอนุมาณเกี่ยวกับการก่อสร้างพาลัซโซพิตติซึ่งเป็นโครงการของมหาเศรษฐี ลูกา ปิตติ ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งของตระกูลเมดิจิ วาซาริ ได้ให้เครดิตกับโครงการก่อสร้างนี้กับ บรูเนลเลสกี ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปก่อนที่โครงการนี้จะเริ่มก่อสร้าง นอกจากนี้ ปาลาโซ่ ปิตติ ก็ไม่ได้มีลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของบรูเนลเลสกีแต่อย่างใด นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าน่าจะมาจากสถาปนิกมือรอง ซึ่งน่าจะเป็นแฟนเซลี นอกจากนี้ก็ยังมีโครงการอื่นๆ ที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ในปี 1450 แฟนเซลี ย้ายมาที่เมือง แมนตัว ได้กลายมาเป็นเสมียนและทำการควบคุมการก่อสร้าง ของโครงการโบสถ์ ซาน เซบาสติอาโน (San Sebastiano) ในปี 1460 และซานตา อันเดรอา ในปี 1472 แม้ว่าแบบแปลนของโบสถ์จะถูกออกแบบโดย อัลเบอร์ติ แต่แฟนเซลีก็มีหน้าที่รับผิดชอบอย่างมาต่อโครงการ โดยเฉพาะโบสถ์ ซานตา อันเดรอา เพราะอัลเบอร์ติเสียชีวิตลงไป ไม่นานหลังจากเริ่มโครงการก่อสร้าง
แฟนเซลียังได้มีส่วนร่วมในการออกแบบ วังหลวงของเมืองมานตัว ซึ่งเป็นของ มาร์คี เฟรดริโก ที่หนึ่ง (Marquess of Mantua Federico I) ซึ่งแฟนแซลี ได้ทำการออกแบบและก่อสร้างโครงการดังกล่าวตั่งแต่ปี 1478 ถึงปี 1487 แต่วังแห่งนี้ก็สร้างไม่เสร็จ จนถึงศตวรรษที่ 17 จึงได้เสร็จสิ้นลง
ไม่มีใครรู้ว่ารายละเอียดในช่วงสุดท้ายของ แฟนเซลลี่ เพราะบันทึกเกี่ยวกับกิจกรรมในชีวิตของเขาที่พบเป็นจุดสุดท้ายคือปี 1494
ทรงแปดหน้า

ทรงแปดหน้า (พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 8 หน้า ทรงแปดหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ มีจำนวนจุดยอดและขอบที่ไม่แน่นอนและอาจมีมากที่สุดถึง 12 จุดยอด (vertex) และ 18 ขอบ (edge) ตัวอย่างรูปทรงเช่น
พิกัดคาร์ทีเซียน.
ทรงแปดหน้าปรกติ สามารถวางไว้บนพิกัดคาร์ทีเซียน โดยให้ศูนย์กลางอยู่ที่จุดกำเนิด และให้จุดยอดอยู่บนแกน x, y, z ตามพิกัดดังนี้
(±"c", 0, 0), (0, ±"c", 0), (0, 0, ±"c")
เมื่อ "c" เป็นจำนวนจริงใด ๆ ที่ไม่เท่ากับ 0
พื้นที่ผิวและปริมาตร.
เมื่อ "a" แทนความยาวของขอบด้านใดด้านหนึ่ง พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงแปดหน้าปรกติ สามารถคำนวณได้ ดังนี้
<math>A=2\sqrt{3}a^2 \approx 3.46410162a^2</math>
<math>V=\frac{1}{3} \sqrt{2}a^3 \approx 0.471404521a^3</math>
เมก้า XLR

เมก้า XLR (อ่าน: เมก้า เอกซ์แอลอาร์)  เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา ผลิตโดย Jody Schaeffer และ George Kistic เคยฉายผ่านทางช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คผ่านทางทรูวิชั่นส์ช่อง 45 ปัจจุบันได้หยุดฉายลงแล้ว
"เมก้า XLR" เป็นการ์ตูนแอ็กชั่นกึ่งตลกขบขัน โดยเน้นเรื่องราวที่ คูป หนุ่มอ้วนซึ่งสามารถเก็บหุ่นยนต์จากอนาคตชื่อเมก้า นำมาตกแต่งเป็นของตนเอง เขาได้ใช้เมก้าในการปกป้องโลกจากเหล่าวายร้ายมากหน้าหลายตา
"เมก้า XLR" เป็นการ์ตูนที่มีการล้อเลียนอนิเมะหลายๆเรื่องของประเทศญี่ปุ่น ทั้ง เซเลอร์มูน, ขบวนการนักสู้, กัปตันฮาร์ล็อก, กันดั้ม อีกทั้งตัวหุ่นเมก้าเองก็มีลักษณะหุ่นยนต์เดินสองขาแบบมนุษย์ ซึ่งเป็นสไตล์การ์ตูนหุ่นยนต์ของประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนั้นแล้ว"เมก้า XLR" ยังได้นักแสดงมีชื่อบางคนมาให้เสียงพากย์ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น Mick Foley (นักมวยปล้ำ) , Bruce Campbell (นักแสดง)
เนื้อเรื่อง.
ในโลกอนาคตมนุษย์ได้ทำสงครามกับกลุ่มเอลี่ยนชั่วร้ายที่เรียกว่า กลอร์ฟท ซึ่งพวกกลอร์ฟทได้ต่อสู้กับพวกมนุษย์จนสามารถกดดันมนุษย์จนล่าถอยมาจนมุมได้ แต่ทว่าพวกมนุษย์สามารถขโมยแบบแปลนของหุ่นของพวกกลอร์ฟทแล้วนำมาดัดแปลงจนสามารถสร้างเมก้า (Megas มาจากคำว่า Mechanizd Earth Guard Attack System) ขึ้นมาได้ ซึ่งได้กลายเป็นความหวังเดียวของมนุษยชาติ แต่เมื่อมนุษย์ถูกจนมุม พวกเขาจึงใช้เครื่องย้อนเวลารุ่นทดลอง โดยจะส่งหุ่นเมก้ากลับไปในอดีตและให้คีว่าปกป้องมันไว้จากพวกกลอร์ฟท
ทว่าการส่งเมก้าไปนั้นเกิดผิดพลาดมันกลับไปลงในปี 1936 ในนิวเจอร์ซีย์ จากนั้นในปี 2004 คูปกับเจมี่ก็ซื้อมันมาในราคาสองเหรียญและดัดแปลงมันขึ้นมาและเรียกมันว่า XLR (eXtra Large Robot) จากนั้นคีว่าก็เดินทางมาถึงปี 2004 เพื่อมาควบคุมเมก้า แต่ทว่าคูปดัดแปลงจนเธอไม่สามารถควบคุมได้ เธอจึงตัดสินใจสอนคูปให้รู้จักการใช้งานเมก้าและต่อกรกับพวกกลอร์ฟทที่เดินทางย้อนเวลามาเพื่อทำลายเมก้า
ทรงหกหน้า

ทรงหกหน้า (พหูพจน์: hexahedra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 6 หน้า ทรงหกหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้
พีระมิดคู่

พีระมิดคู่ (อังกฤษ: bipyramid, dipyramid) คือทรงหลายหน้า (polyhedron) ชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายพีระมิดสองอันที่ใช้ฐานรูปหลายเหลี่ยมร่วมกัน จำนวนเหลี่ยมที่ใช้เรียกพีระมิดคู่มาจากรูปหลายเหลี่ยมที่เป็นฐานนั้น เช่นตัวอย่างในรูป พีระมิดคู่หกเหลี่ยม จะมีลักษณะคล้ายพีระมิดหกเหลี่ยมสองอันประกบกัน เป็นต้น จำนวนหน้าของพีระมิดคู่จะเท่ากับสองเท่าของจำนวนเหลี่ยมบนฐาน
มีพีระมิดคู่อยู่เพียง 3 รูปทรง ที่สามารถทำให้แต่ละหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ได้แก่
รายชื่อตัวละครในแอร์

ตัวละครในเกมคอมพิวเตอร์ มังงะ และอนิเมะเรื่อง "แอร์"
ให้เสียงพากย์โดย :ไดสุเกะ โอโนะ (ภาคทีวี) และ ฮิคารุ มิโดริคาวะ (ภาคภาพยนตร์จอเงิน)
เป็นชายหนุ่มพเนจรที่ใช้มนต์ในการบังคับตุ๊กตาที่ได้รับมาให้มันขยับได้ เพื่อเลี้ยงชีพ วันหนึ่งคุนิซากิ ยูกิโตะก็ได้พบกับคามิโอะ มิซุสุและโดนหลอกล่อให้ไปกินข้าวที่บ้าน ด้วยความหิวยูกิโตะจึงตามมิซุสุไปที่บ้าน แล้วให้ช่วยสอนการบ้านพร้อมกับให้อยู่เล่นเป็นเพื่อนไปด้วย ยูกิโตะเป็นคนเร่ร่อนไม่มีบ้านช่อง แต่ได้มาพักที่บ้านมิซุสุเพื่อคอยดูแลโดยการขอร้องจากน้าของมิซุสุ ยูกิโตะในชาติก่อนๆ เคยมีความเกี่ยวข้องกับมิซุสุในฐานะผู้รับใช้คุ้มครอง และมีพันธสัญญาที่ต้องตามหาวิญญาณของมิซุสุทุกชาติไป จนกว่าจะช่วยมิซุสุให้รอดพ้อนจากคำสาป
ให้เสียงพากย์โดย :โทโมโกะ คาวาคามิ)
เป็นเด็กนักเรียนหญิงที่น่ารัก แต่ไม่มีเพื่อนซักคน เมื่อได้เจอกับยูกิโตะ จึงติดยูกิโตะมาก มิซุสุขออนุญาตน้าสาวที่พักอยู่ด้วยกันเพื่อให้ยูกิโตะได้อาศัยอยู่ที่บ้าน เธอชอบมองท้องฟ้าเป็นชีวิตจิตใจเพราะเหมือนได้รู้สึกบางสิ่งบางอย่างจากการมองฟ้า มิซุสุมีโรคประหลาดอยู่ที่หลัง มีอาการเจ็บเป็นประจำ บางครั้งถึงกลับร้องไห้อย่างหนักเพราะเจ็บปวด ที่คิดว่าเป็นโรคประหลาดที่เกิดขึ้นกลางหลัง ความจริงแล้วมันคือปีกที่สามารถโบยบินได้ ในชาติก่อนมิซุสุเป็นชนเผ่าคนสุดท้ายที่มีพลังมหาศาล จนทุกคนต่างพากันหวาดกลัว มีผู้ที่ต้องการใช้พลังอันนั้นเพื่อการทำสงคราม มิซุสุในชาตินั้นจึงเป็นที่รังเกียจว่าเป็นตัวประหลาดจึงไม่เคยมีเพื่อน แต่มีผู้รับใช้คนหนึ่งนั่นก็คือยูกิโตะในชาติที่แล้วคอยเป็นเพื่อนแก้เหงาในบางเวลา มิซุสุในชาติเก่าถูกธนูยิงขณะกำลังบินอยู่บนฟ้าทำให้ตาย วิญญาณหายไป ผู้คุ้มครองหรือยูกิโตะจึงสาบานไว้ว่าจะให้ลูกหลานของตัวเองตามหาวิญญาณมิซุสุ ไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไรก็ตาม
มิซุสุในชาติปัจจุบันหลังจากได้พบหนุ่มพเนจรได้ไม่นานอาการกำเริบก็หนักขึ้นเพราะวิญญาณเก่าของทั้ง 2 คนได้กลับมาเจอกันทำให้สิ่งที่อยู่ในร่างมิซุสุกำลังจะเริ่มมีปฏิกิริยา ทำให้ยูกิโตะตัดสินใจออกจากบ้านไป สุดท้าย มิซุสุก็ป่วยหนักเดินไม่ได้ แล้วความจำก็หายไป น้าของมิซุสุพยายามทุกทางทำให้ความทรงจำกลับมา แต่อนาคตได้ถูกกำหนดไว้แล้วถึงอนาคตที่ไม่อาจเป็นไปได้ของมิซุสุในชาตินี้ 
ให้เสียงพากย์โดย :อาซามิ โอคาโมโตะ
เป็นนักเรียนสาวที่เรียนโรงเรียนเดียวกับมิซุสุ ที่ข้อมือของคาโนะจะผูกผ้าไว้ผืนหนึ่งตลอดเวลา และไม่สามารถแกะออกได้จนกว่าสิ่งที่หวังไว้จะสำเร็จ คาโนะเป็นเด็กที่มีพลังพิเศษในการเดาใจสัตว์ และสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ 
ให้เสียงพากย์โดย :เรียวกะ ยูซุกิ
ให้เสียงพากย์โดย :อายะ ฮิซาคาวะ
ให้เสียงพากย์โดย :ยูมิ โทมะ
พี่สาวของคาโนะ เป็นหมอประจำคลินิกคิริชิมะ ปกติดูเหมือนเป็นคนเย็นชา แต่ก็ทั้งรักและห่วงใยคาโนะ ซึ่งเปรียบเหมือนครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเธอเป็นอย่างมาก 
ให้เสียงพากย์โดย :ยูคาริ ทามูระ
เด็กหญิงผู้เป็นเพื่อนสนิทของมินากิ มิจิรุรักมินากิมาก และมักจะอยู่ด้วยกันกับเธอเสมอ แต่ชอบหาเรื่องทะเลาะกับยูกิโตะทุกครั้งที่ได้เจอหน้า
ให้เสียงพากย์โดย :ชินอิจิโร่ มิกิ (เกม) , เคนจิโร่ สึดะ (อนิเมะ)
ชายหนุ่มปริศนาที่มักจะมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกยูกิโตะบ่อยๆ
ให้เสียงพากย์โดย :ฮิโรมิ คอนโนะ
สิ่งมีชีวิตลึกลับ มีขนฟู ลักษณะเหมือนกับสุนัข ชอบร้องว่า "ปิโกะ" มักเตร็ดเตร่อยู่แถวๆ บ้านคาโนะ มีความสนิทสนมกับคาโนะเป็นอย่างมาก และฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง 
ให้เสียงพากย์โดย : ไดสุเกะ โอโนะ
ลูกกาที่มิซุสุเอาไปเลี้ยง มีความเกี่ยวข้องกับมิซุสุและยูกิโตะในชาติก่อนๆ เช่นเดียวกัน
วงศ์วานอิสราเอล

วงศ์วานอิสราเอล (#เปลี่ยนทาง ;) แปลว่าลูกหลานของอิสราเอล จึงหมายถึงประชาชนที่อาศัยในบริเวณดินแดนคานาอันในตะวันออกใกล้ สมัยโบราณราวศตวรรษที่ 15-16 ก่อนคริสตกาล ซึ่งเชื่อว่าสืบเชื้อสายมาจากอับราฮัม ต่อมาเป็นชาวยิวซึ่งอาศัยในแคว้นยูเดียและชาวสะมาเรียในแคว้นสะมาเรีย ในคัมภีร์อัลกุรอานเรียกว่า บะนีอิสรออีล
วงศ์วานอิสราเอล ที่หมายถึงชนเผ่าที่สืบเชื้อสายมาจากยาโคบ (มีฉายาว่าอิสราเอล) มีทั้งหมด 12 ชนเผ่า ซึ่งประชากรที่อยู่ในชนเผ่าดังต่อไปนี้ถือเป็นประชากรของอาณาจักรอิสราเอล
ภายหลังสมัยที่ถูกอาณาจักรบาบิโลนมากวาดต้อนไปเป็นเชลย วงศ์วานอิสราเอล ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ซึ่งประชากรที่เหลือรอดมาได้เรียกว่าชาวยิว ซึ่งก่อตั้งเป็นอาณาจักรยูดาห์ เหตุการณ์นี้ปรากฏชัดเจนในหนังสือเอสเธอร์ ซึ่งมี 4 ชนเผ่า ได้แก่
ส่วนวงศ์วานอิสราเอลในเผ่าโยเซฟ เผ่าเบนยามินและ เผ่าเลวี (บางส่วน) ได้อาศัยอยู่ในแคว้นสะมาเรียจึงถูกเรียกว่าชาวสะมาเรีย แทนชื่อเดิมว่าวงศ์วานอิสราเอล
ศิลปะโรมาเนสก์

ศิลปะโรมาเนสก์ (Romanesque art) หรือเรียกกันว่า ศิลปะนอร์มัน หมายถึงศิลปะที่เกิดขึ้นในยุโรป ราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 12 ศิลปะแบบโรมาเนสก์พื้นฐานของศิลปะกอธิคซึ่งเริ่มมีบทบาทเมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษ 13 การศึกษาเรื่องศิลปะยุคกลาง เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษ 19 ทำให้มีการจัดแบ่งศิลปะเป็นสมัย ๆ คำว่า โรมาเนสก์ เป็นคำที่ใช้บรรยายศิลปะตะวันตกโดยเฉพาะ สถาปัตยกรรมที่เกิดขึ้นระหว่างคริสต์ศตวรรษ 11 ถึง 12 คำนี้ทั้งมีประโยชน์และทำให้มีความเข้าใจผิด คำนี้มาจากการที่ ช่างปั้นจากประเทศฝรั่งเศสทางใต้ไปจนถึงประเทศสเปนมีความรู้เรื่องอนุสาวรีย์แบบโรมัน แต่ศิลปะแบบโรมาเนสก์ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความคิดของศิลปะแบบโรมัน นอกจากเป็นการฟื้นฟูวิธีการก่อสร้างแบบโรมัน เช่นเสาที่ใช้ในอาราม 
Saint-Guilhem-le-Désert หัวเสาที่วัดนี้แกะเป็นรูปใบอาแคนธัส (acanthus) ตกแต่งด้วยรอบปรุซึ่งจะพบตามอนุสาวรีย์แบบโรมัน อีกตัวอย่างหนึ่งคือเพดานวัดที่ Fuentidueña ประเทศสเปนเป็นแบบโค้งเหมือนถังไม้ (barrel vault) ซึ่งใช้กันทั่วไปในสิ่งก่อสร้างของโรมัน แม้จะเน้นความเกี่ยวข้องกับวิธีการก่อสร้างแบบโรมัน นักประวัติศาสตร์ศิลปะมิได้กล่าวถึงอิทธิพลอื่น ๆ ที่มีต่อศิลปะแบบโรมาเนสก์ เช่นศิลปะทางตอนเหนือของทวีปยุโรป และ ศิลปะไบแซนไทน์ หรือการวิวัฒนาการของศิลปะโรมาเนสก์เอง
ระบบอาราม.
สมัยนั้นระบบอาราม หรือ สำนักสงฆ์  มีความนิยมกันมาก ปัจจัยนี้ทำให้ศิลปะโรมาเนสก์เผยแพร่อย่างรวดเร็ว เพราะมีการสร้างอารามใหม่ขึ้นทั่วไปในทวีปยุโรป ระยะนั้นมีการสถาปนานิกายใหม่ ๆ ขึ้นมากรวมทั้ง นิกายซิสเตอร์เชียน (Cistercian), คลูนิค (Cluniac) และ คาร์ธูเชียน (Carthusian) เมือมีนิกายใหม่ก็มีผู้ติดตาม เมื่อมีผู้ติดตามก็ต้องมีการสร้างอารามใหม่ขึ้นทั่วยุโรป 
อารามใหม่นี้นอกจากจะเป็นแหล่งการศึกษาทางศาสนาแล้ว ทางวัดก็ยังมีการคัดหนังสือจากภาษาละติน และกรึก รวมทั้งหนังสือที่แปลมาจากภาษาภาษาอาหรับ ทางวิชาคณิตศาสตร์ และแพทยศาสตร์ หนังสือเหล่านี้แต่ละหน้าจะตกแต่งด้วยลวดลายอย่างหยดย้อยสวยงาม ศิลปะการตกแต่งหนังสือเรียกกันว่าหนังสือวิจิตร
อิทธิพลทางคริสต์ศาสนา.
โรมาเนสก์เป็นศิลปะที่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับคริสต์ศาสนา สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์สื่อสารให้คริสตชนได้เห็นถึงแก่นของความเชื่อทางศาสนา จากหน้าจั่วที่มักจะเป็นรูปสลักนูนต่ำของการตัดสินครั้งสุดท้าย  เนื้อหาและความน่าเกรงขามของฉากนี้ทำให้ผู้เห็นมึความรู้สึกว่ากำลังเข้าสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเข้าไปภายในก็จะเห็นภาพเขียนฉากต่าง ๆ จากคัมภีร์ไบเบิลทั่วไปทั้งวัด ไม่ว่าจะเป็นที่ประตู บนเสาหรือผนัง ภาพเขียนโรมาเนสก์มีอิทธิพลโดยตรงมาจากศิลปะแบบไบแซนไทน์ แต่งานของศิลปินโรมาเนสก์จะมีความเป็นนาฏกรรมมากขึ้นและมีความอ่อนช้อยกว่าไบแซนไทน์เห็นได้จากความพริ้วของเสื้อผ้า องค์ประกอบนี้ทำให้ผู้ดูเกิดความสะเทือนทางอารมณ์มากกว่าศิลปะยุคก่อนหน้านั้น
ศิลปะโรมาเนสก์ (พ.ศ. 1540 - 1740).
สถาปัตยกรรม เป็นการก่ออิฐฉาบปูน มีหลังคาทรงโค้งกากบาทและมีลักษณะสำคัญ คือ 
สำหรับงานศิลปกรรมอื่น ๆ ส่วนมากมักเป็นงานแกะสลักงาช้างขนาดเล็ก ๆ หรือไม่ก็เป็นงานที่เขียนบนหนังสือแบบวิจิตร เรื่องราวของงานศิลปะจะนำมาจากพระคัมภีร์ฉบับเก่าและใหม่ ตำนานโบราณ ชีวประวัตินักบุญ รูปเปรียบเทียบความดีกับความชั่ว หรือลวดลายต่าง ๆ เป็นรูปดอกไม้ และรูปเรขาคณิต
ศิลปะกอทิก

ศิลปะกอทิก (Gothic art) เริ่มต้นขึ้นประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 17 และมีอิทธิพลอยู่ประมาณ 350 ปีต่อเนื่องมาจากศิลปะโรมาเนสก์ พบในศิลปะศาสนาในการสร้างมหาวิหาร (Cathedral) พอถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 19 ศิลปะแบบนี้ก็เผยแพร่ไปยังศิลปะในประเทศอื่นในยุโรปตะวันตกที่เรียกกันว่าศิลปะกอทิกนานาชาติ ศิลปะกอทิกนิยมกันมาจนถึงพุทธศตวรรษที่ 20 จึงเริ่มวิวัฒนาการมาเป็น ศิลปะสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ศิลปะแขนงสำคัญของสมัยกอทิกคือ ประติมากรรม งานกระจกสี จิตรกรรมฝาผนัง การเขียนลวดลายในหนังสือวิจิตร
ศิลปะกอทิกเริ่มต้นจากฝรั่งเศสและแพร่หลายไปยังประเทศอื่น ๆ และมีลักษณะตามภูมิภาคนั้น ๆ ด้วย ลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมมีผนังเปิดกว้าง มีส่วนสูงเด่นเป็นพิเศษและมีแบบที่ออกมาเป็นลายเส้นอันซับซ้อน ทุกส่วนล้วนประกอบเข้าด้วยกันเป็นสัญลักษณ์นิยม ทางศาสนา โครงสร้างหลังคาเป็นโค้งแหลม ลักษณะต่าง ๆ เหล่านี้จะหาดูได้จากมหาวิหารในฝรั่งเศส, เยอรมนี และ อังกฤษ เช่น มหาวิหารแซ็ง-เดอนี (ฝรั่งเศส) มหาวิหารนัวยง (ฝรั่งเศส) มหาวิหารล็อง (ฝรั่งเศส) มหาวิหารอามีแย็ง (ฝรั่งเศส) มหาวิหารกลอสเตอร์ (อังกฤษ) และ มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ (อังกฤษ) เป็นต้น 
ภาพรวม.
ศิลปะกอทิกเป็นศิลปะที่เกิดในยุโรปช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12-15 มีศูนย์กลางที่ฝรั่งเศส คำว่า "กอทิก" เริ่มใช้ครั้งแรกโดยนักวิจารณ์ศิลปะสมัยสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนปลายของอิตาลี เรียกรูปแบบของศิลปะ ที่เกิดในยุโรปในช่วงเวลาดังกล่าวข้างต้น ที่เป็นผลงานของพวกกอท แฟรงก์ ลอมบาร์ค สลาฟ และแซกซัน ซึ่งต่างเป็นชนเผ่าป่าเถื่อน ไร้ความเจริญทางศิลปวิทยาการ ประการสำคัญ เป็นชนเผ่าที่ทำลายจักรวรรดิโรมันและถึงพร้อมด้านศิลปวิทยาการ 
ดังนั้นถ้อยสำเนียงหรือนัยยะ ที่ใช้เรียกว่า "ศิลปะกอทิก" จึงเป็นการเรียกขานที่บ่งบอกไปในทางเย้ยหยันมากกว่าการชื่นชม เมื่อเปรียบเทียบกับคุณค่าศิลปะแบบกรีก-โรมัน ที่มีกฎเกณฑ์ชัดเจน ซึ่งในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาได้รื้อฟื้นกลับมาปรับใช้ในยุคสมัยของตน จนเรียกชื่อยุคว่าเรอแนซ็องส์ หรือฟื้นฟูศิลปวิทยาการ หมายถึงย้อนกลับไปรื้อฟื้นศิลปวิทยาการแบบกรีก-โรมันขึ้นมาอีกนั้น จึงยิ่งส่งผลให้มองศิลปกรรมอันเกิดจากฝีมือของผู้ทำลายอาณาจักรโรมันยิ่งดูไร้คุณค่าไร้รสนิยมยิ่งขึ้น จนนักวิจารณ์บางคนในยุคเรอแนซ็องส์ใช้คำกล่าวหาศิลปะกอทิกค่อนข้างรุนแรงว่าเป็นศิลปะที่ "ไร้รสนิยม" และ "วิตถาร" 
อย่างไรก็ตาม สำหรับชาวยุโรปทั่วไปนอกจากอิตาลีแล้ว มักจะเรียกศิลปะกอทิกอย่างยอมรับมากกว่าจะดูแคลน โดยพวกเขาจะเรียกศิลปะกลุ่มนี้เป็นภาษาละตินว่า Opus Modernum หรืองานสมัยใหม่ 
ศิลปะกอทิกเป็นศิลปะที่มีคุณค่าในตนเองอีกลักษณะรูปแบบหนึ่งของโลก ส่งผลต่อกระแสการหวนกลับไปสู่การชื่นชมและสร้างงานศิลปะกอทิกอีกครั้งในศตวรรษที่ 18 ทั้งในยุโรปและอเมริกา จนกลายเป็นยุคที่เรียกว่า Gothic Revival
จิตรกรรม.
สมัยกอทิกมีพื้นที่เขียนภาพบนฝาผนังน้อยลง เพราะสถาปัตยกรรมมีช่องเปิดมาก ดังนั้นจึงมักเน้นไปที่การออกแบบกระจกสีบานหน้าต่าง สำหรับการเขียนภาพในหนังสือเขียน มักจะแสดงรูปคนที่สะโอดสะอง ในชุดเสื้อผ้าอาภรณ์ที่พลิ้ว และโค้งไหวอย่างอ่อนช้อย
พราว

พราว ศิลปินวงดนตรีเพลงสัญชาติไทยแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก ซึ่งอยู่ในช่วงที่ดนตรีออลเทอร์นาทิฟกำลังรุ่งเรือง
ประวัติ.
เริ่มจากนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ประกอบด้วย ชัยบรรฑิต พืชผลทรัพย์ (พิซซ่า) นิตินาท สุขสุมิตร (แจ๊ค) เจตมนต์ มละโยธา (เจ) สุรชัย กิจเกษมสิน (เล็ก) ซึ่งถือมีความสนิทสนมกันอย่างดีและมักจะขึ้นแสดงดนตรีเป็นประจำภายในคณะ กระทั่งวันหนึ่ง รุ่งโรจน์ อุปถัมภ์โพธิวัฒน์ (หัวหน้าและมือเบสวง ที่ปัจจุบันเป็นผู้บริหารสูงสุดของสมอลล์รูม) ซึ่งในช่วงต่างจบการศึกษาไปกันหมด ก่อตั้งวงดนตรีแนวบริทป็อป และได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีที่มีความก้าวหน้าในยุคสมัยนั้นมาก โดยมีชื่อวง วงครับ ทำการบันทึกเสียงอัลบั้มและนำผลงานเดโม่ ส่งไปยังรายการ Radio Active โดยคุณ วาสนา วีรชาติพลี ผู้ดำเนินรายการวิทยุ (ถือเป็นผู้มีอิทธิพลต่อดนตรีออลเทอร์นาทิฟของไทยในยุคนั้น) 
จากการเริ่มจากการชักชวนกันของ พิซซ่าและแจ๊ค กับติ๊ก นิวัติ คูณผล (มือเบสคนแรกของวง) เริ่มทำเดโม่เพลงขึ้นมาและเป็นที่น่าสนใจภายในคณะ ต่อมาได้พบเจ ซึ่งตกลงร่วมกันได้ไม่ยาก (แต่เดิมเจถูกวางตำแหน่งภายในวงเป็นกลอง ภายหลังเจมีตำแหน่งมือลีดกีต้าร์ และแต่งเพลงเธอคือความฝัน) การทำเดโม่หรือเพลงต้นแบบจึงมีความก้าวหน้ามากขึ้น จนท้ายที่สุดก็ได้ เล็ก นักดนตรีฝีมือเยี่ยม ซึ่งมีความสนิทสนมกันแก่สมาชิกภายในวงก็ได้เข้ามาร่วมงานในฐานะนักร้องนำ 
จากการนำเดโม่เพลงเหรียญสลึง และ Sleepless ถูกนำมาเปิดในวิทยุ Radio Active โดยคุณ วาสนา วีรชาติพลี และรายการ Hotwave โดยคุณยุทธนา บุญอ้อม ทำให้วงพราวเริ่มมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักของคนหมู่มาก โดยจากการแนะนำของเพื่อนนักดนตรีที่มีความสนิทสนมกันเป็นดีจากวง สี่เต่าเธอ ซึ่งสมาชิกส่วนใหญ่เป็นนักเรียนรุ่นน้องสาธิตประสานมิตรของ คุณศุภสิทธิ์ วิบูลลาภ (เจ้าของบริษัทอีสเทอร์นสกายเรคคอร์ดส์) และเกิดการตกลงใจและเซ็นสัญญาร่วมงานกันทันทีเมื่อผู้บริหารค่ายที่ประกอบด้วย โจ้ ศุภสิทธิ์ วิบูลย์ลาภ, เต๊าะ จามร วัฒฑกานนท์ และ เคนนี่ Kenny Jackel ได้ฟังเพลงตัวอย่างซึ่งในขณะนั้นมีเพียง 6 เพลง ประกอบด้วย
และในขณะที่ทำการบันทึกเสียงทั้ง 6 ซิงเกิลดังกล่าว ก็เริ่มมีการทำเพลงอื่น ๆ ในอัลบั้มในส่วนที่เหลือทยอยออกมาอีก4 เพลงประกอบด้วย
โดยเพลงเธอคือความฝันมักใช้ประกอบในภาพยนตร์อยู่หลายครั้งอาทิ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ปี 2551 รวมไปถึงปรากฏในตัวอย่างของ Only God Forgives ปี 2556
สมาชิก.
สมาชิก ประกอบด้วย
ผลงาน.
อัลบั้ม.
รายชื่อเพลงใน อัลบั้ม
อีพีและซิงเกิล.
2. Single พิเศษสำหรับนิตยสาร DDT ฉบับสุดท้าย
"เพียงสบตา DDT Version"
เอ็กซีคิวชั่นแนล

เอ็กซีคิวชั่นแนล มหาสงครามออนไลน์ถล่มจักรวาล  เป็นการ์ตูนไทยรูปแบบคอมิกส์ ผลงานของ ภานุวัฒน์ วัฒนนุกูล ผู้เขียน ตำนานป่วนก๊วนนางฟ้า ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ซีคิดส์ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ลงต่อเนื่องฉบับเว้นฉบับ โดยเริ่มตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 กระทั่งซีคิดส์เลิกวางจำหน่ายในปี 2559 ก็พิมพ์ต่อมาในแบบรวมเล่มเป็นหลักจนถึง ปี 2565 มีความยาว 50 เล่ม(จบ) และมีเล่มพิเศษ 1 เล่มคือ เล่ม 15.5 และมีนิยายออกมา 3 เล่ม และมีเล่ม Executional Remaster 8 เล่ม มีเล่ม Limited Edition ทั้งหมด 3 เล่ม 
อนึ่ง การ์ตูนชุดเอ็กซีคิวชั่นแนล ยังได้มีเผยแพร่ในสื่ออื่น ในรูปแบบของเกมบนโทรศัพท์มือถือ
โครงเรื่อง.
เรื่องย่อ:เรื่องของอนาคตอันใกล้ ที่มีเกม NEO UNIVERSE เกมออนไลน์ที่จะส่งจิตของผู้เล่นเข้าสู่ไซเบอร์สเปซ และผจญภัยในโลกแฟนตาซีเสมือนจริง "กานดา" หนุ่มน้อย(ที่ชื่อเหมือนผู้หญิง) ได้รับของขวัญเป็นเครื่องเล่นเกมนี้จากพี่ชายซึ่งมีตำแหน่งเป็น GM ของเกม แต่แทนที่จะเข้าเกมไปเป็น GM กับพี่ชาย พ่อหนุ่มกานดากลับจับพลัดจับผลูไปเข้าร่วม "กองกำลังต่อต้าน GM" แทนซะงั้น!
แล้วกานดาก็ได้กระโจนลงไปในโลกของการผจญภัยสุดเพี้ยน ทั้งผู้คนและอาชีพประหลาดๆ ในเกม ทั้งสไลม์ที่แข็งแกร่งสุดๆ ทั้งGMสุดป่าเถื่อนที่ข่มเหงรังแกผู้เล่น แล้วมันจะได้ถล่มจักรวาลตามที่เขียนไว้ในชื่อเรื่องหรือไม่
ตัวละคร.
กานดา
วิริยา(กระต่าย)
เกษม
ไวพจน์
นันทกร(เป็ด)
ภัสสร
มัจฉา
อัษฎา
วิศนะ
มินท์
วันเดอแมน
พัมพ์กิ้น
โฮลี่ออเดอร์
แครอท
บร็อคโคลี่
เกียร์
การ์ลิค
เลม่อน
รีลิส
ปิ่น
พิสุดา
ซอไบรท์
เรม
จูเลียน
จันทรวารี
เมลทันเเม็ค
พิมพจน์
ฮาจาน
เดฟ
วัลเคน
เอ็ดเว็ด
เอเซเคียว
รามิเรซ
ศัพท์เฉพาะในเรื่อง.
เป็นความสามารถพิเศษของแต่ละบุคคลซึ่งแต่ละคนจะมีไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะมีหรือไม่มีก็ได้ แต่ส่วนใหญ่พบผู้ที่มีESPน้อยกว่ากว่าที่ไม่มี ความสามารถของESP เช่น การหลบหลีก การคิด การวิเคราะห์ ESPถือว่าเป็นข้อดีของบุคคลนั้น แต่บางคนก็มองว่าเป็นข้อเสียก็ได้ ซึ่งมีคนที่พยายามจะจบเกมให้เร็วที่สุดเพื่อจะลบล้างESPออกจากมนุษย์ทั้งหมด 
ในเกมนี้GMจะไม่เหมือนกับเกมอื่นๆที่คอยทำหน้าที่ดูแลผู้เล่น แต่จะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระตามกฎของRuler จะฆ่ากันเองก็ได้หรือจะฆ่าเพลเยอร์ก็ได้
เป็นลาสท์บอสในเกมนีโอยูนิเวิร์ส ซึ่งเป็นเพลเยอร์ที่มีESPสมบูรณ์แบบทั้งสามสาย มนุษย์ที่EXEเห็นคนแรกคือกานดา และเป็นคนกระตุ้นESPของกานดา EXE มีอีกชื่อหนึ่งที่ใช้เรียกแทนคือ แมวของชเรอดิงเงอร์
มีหน้าที่มอบกุญแจให้กับผู้เล่นที่เหมาะสมเพื่อนำไปสู่หนทางการจบเกม และมีอาวุธประจำตัวที่ทรงพลังแต่อิสระต่างๆจะไม่เท่าGM ซึ่งไม่สามารถฆ่าคนมั่วซั่วได้
AI ระดับสูงที่เป็นลูกน้องของ EXE ซึ่งมีหน้าที่ไล่ล่า Player ใน NU มีลักษณะทางสติปัญญาและความคิดเหมือนมนุษย์ทุกอย่างและเป็นตัวอันตรายยากที่จะกำจัด 
มีหน้าทีช่วยเหลือ Player ใน NU ซึ่งจะมีหลายอาชีพมากมาย เช่น พ่อค้า ช่างตีอาวุธ ฯลฯ ซึ่งในเกม NU สามารถเพิ่มความสนิทสนมกับ NPC และ NPC บ้างตัวจะมีคนควบคุมหรือได้ตำแหน่ง NPC ได้ แต่ห้ามทำอะไรเกินขอบเขตของ NPC เพราะจะโดน The ruler ลบจากเกมได้
การจัดจำหน่าย.
สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ได้รวบรวมเนื้อหาของการ์ตูนไทย ชุด เอ็กซีคิวชั่นแนล ที่ได้ตีพิมพ์ในนิตยสารซีคิดส์แล้ว มาจัดพิมพ์ใหม่ในแบบรวมเล่ม ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์ออกมาแล้ว 50 เล่ม ดังลำดับวันที่จัดจำหน่ายต่อไปนี้ (เรียงตามวันที่จัดจำหน่ายครั้งแรก)
โทราห์

โทราห์ ("โทราห์"; "เตารอฮ์") เป็นชื่อของชุดคัมภีร์ชุดแรกในคัมภีร์ฮีบรู ซึ่งประกอบด้วยหนังสือ 5 เล่มแรกในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ หมายถึง "บทบัญญัติ" ซึ่งในคัมภีร์ไบเบิลภาษาไทยแปลว่า ธรรมบัญญัติ หรือ พระบัญญัติ 
ภายหลังได้มีการแปลเป็นภาษากรีกจึงมีชื่อเรียกใหม่ว่า เบญจบรรณ  หมายถึง "ที่บรรจุห้าอัน" คือหนังสือ 5 เล่มแรกของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม ได้แก่
โทราห์เขียนด้วยภาษาฮีบรูไบเบิล หรือที่รู้จักกันในชื่อ หนังสือของโมเสส เป็นคัมภีร์ที่พระเจ้าประทานให้กับโมเสส กล่าวถึงจุดเริ่มต้นของโลกและสรรพสิ่ง รวมถึงที่มาของความสัมพันธ์ระหว่างพระยาห์เวห์กับมนุษย์ เช่น การสร้างทรงสร้างของพระเจ้า กำเนิดมนุษย์ ที่มาของบาปกำเนิด พันธสัญญาของพระเจ้า บรรพชนของชนชาติอิสราเอล เรื่องของบัญญัติสิบประการ และพิธีการต่าง ๆ ของชาวอิสราเอล เป็นต้น 
ในปัจจุบันโทราห์ใช้ในศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ ในขณะที่ชาวมุสลิมเชื่อว่า คัมภีร์นี้ถูกบิดเบือน แต่งเติม และตัดตอน อีกทั้งบทบัญญัติหลายประการก็ถูกยกเลิกไปแล้ว และพระผู้เป็นเจ้าได้ประทานอัลกุรอานลงมาแทน ชาวมุสลิมจึงไม่ได้ใช้คัมภีร์นี้
หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร

หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร (2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 – 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) เป็นอดีตรองประธานศาลฎีกา เป็นพระโอรสในพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ กับหม่อมหลวงบัว กิติยากร และเป็นพระเชษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระมาตุลาในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และนอกจากนี้ยังเป็นพระอัยกาในสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา
ประวัติและครอบครัว.
หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร มีชื่อเล่นว่า คุณชายอ้วน เป็นพระโอรสในพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นจันทบุรีสุรนาถ กับหม่อมหลวงบัว กิติยากร (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์) เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 มีพี่ชายหนึ่งคน คือ หม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร มีน้องสาวหนึ่งพระองค์กับหนึ่งคน คือ หม่อมราชวงศ์สิริกิติ์ กิติยากร (ต่อมาคือสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง) และหม่อมราชวงศ์บุษบา สธนพงศ์
หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์สมรสกับท่านผู้หญิงพันธุ์สวลี กิติยากร (เดิม หม่อมเจ้าพันธุ์สวลี ยุคล; พระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล กับหม่อมหลวงสร้อยระย้า ยุคล (ราชสกุลเดิม สนิทวงศ์)) ทั้งสองพบกันครั้งแรกในงานเลี้ยงสังสรรค์ของหมู่นักเรียนไทยในอังกฤษ และเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ ต่อมาหม่อมเจ้าพันธุ์สวลีได้ขอพระราชทานกราบถวายบังคมลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2499 เพื่อสมรสกับหม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2499 มีธิดาหนึ่งพระองค์กับหนึ่งคน ได้แก่
ถึงแก่อสัญกรรม
หม่อมราชวงศ์อดุลกิติ์ กิติยากร ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 สิริอายุ 73 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร วันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2548