pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กวิตา เทวี (นักข่าว)

กวิตา เทวี (อักษรโรมัน: Kavita Devi) หรือ กวิตา พุนเทลขัณฑี (อักษรโรมัน: Kavita Bundelkhandi) เป็นนักข่าวและผู้ประกาศข่าวชาวอินเดีย บรรณาธิการบริหารและผู้ร่วมก่อตั้งเครือข่ายเฟมินิสต์รากหญ้า "ขบัร ลหริยา" เธอเป็นบุคคลจากชนชั้นล่าสุดของวรรณะ ทลิต คนแรกที่ได้เป็นสมาชิกของสหพันธ์บรรณาธิการอินเดีย (Editor's Guild of India)
ประวัติ.
กวิตา เทวี เกิดในหมู่บ้านในชนบทห่างไกลที่ชื่อกุนชันปูรวะ (Kunjan Purwa) ใกล้กับเมืองบันดา รัฐอุตตรประเทศ ในครอบครัวชาวนาทลิต เธอเป็นลูกคนโตสุดในหกคน she was married off at the age of 12 and received no formal education. เธอเป็นสตรีคนแรกของหมู่บ้านที่ได้เข้ารับการศึกษาในระบบ เธอศึกษาต่อจนจบการศึกษาสูงสุดปริญญาโทศิลปศาสตร์ด้านวารสารศาสตร์
เทวีเริ่มต้นทำงานให้กับจดหมายข่าวขนาดย่อม มหิลทยิกา ("Mahila Dakiya") ถือเป็นจุดเริ่มต้นในสายงานข่าวของเธอ ในปี 2002 เธอได้ร่วมก่อตั้ง "ขบัร ลหริยา" ร่วมกับสตรีอีกเจ็ดคน ภายในีการสนับสนุนของ NGO ชื่อนิรันตัร (Nirantar) และเงินทุนสนับสนุนโดยทรัสต์โดราบจี ตาตา, มูลนิธิแห่งชาติอินเดีย (National Foundation of India) และมูลนิธิทลิต (Dalit Foundation) ในปี 2004 คณะนักข่าวประจำ "ขบัร ลหริยา" ได้รับรางวัลสตรีในวิชาชีพสื่อโดดเด่นจาเมลี เทวี ไชนะ ในปี 2014 สำนักข่าวมีเจ้าหน้าที่ข่าวเป็นสตรีราว 40 คน สำนักข่าว "ขบัร ลหริยา" ได้รับการกล่าวถึงโดย "บิสซิเน็สสแตนดาร์ด" ว่าเป็นกระดูกสันหลังของผู้คนยากจนในภูมิภาคห่างไกลพุนเทลขัณฑ์ และ อาวาธ (Awadh) ในรัฐอุตตรประเทศ และ รัฐพิหาร
เธอเคยดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในหน่วยงานอื่น ๆ เช่น เป็นบรรณาธิการให้กับบันดาเอดิชั่น (Banda edition) และเป็นนักข่าวภาคสนามลุยเดี่ยว นอกจากนี้เธอยังจัดรายการข่าวและวิจารณ์ชื่อว่า "The Kavita Show" บนโทรทัศน์นับตั้งแต่ปี 2019 ในปีเดียวกัย เธอยังมีโอกาสได้ขึ้นพูดในเท็ด ซึ่งนำให้เธอกลายมาเป็นที่สนใจมากขึ้นในวงกว้าง รวมถึงได้รับการกล่าวขานจากเซเลบบริตีชาวอินเดีย ชาห์ รุข ข่าน ว่าเธอนั้นเป็น "แรงบันดาลใจให้กับเราทุกคน"
กรีมา บาโลจ

กรีมา บาโลจ (Karima Baloch, 8 มีนาคม 1983 – 20 หรือ 22 ธันวาคม 2020) หรือ กรีมา เมหราบ (Karima Mehrab) เป็นนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนและผู้ลี้ภัยชาวบาลูจจากประเทศปากีสถาน เธอเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชของบาโลชิสถานจากประเทศปากีสถาน และในปี 2016 ได้รับการขึ้นชื่อเป็น 100 สตรี ของบีบีซี สมาชิกหลายคนในครอบครัวขยายของเธอเกี่ยวพันกับความไม่สงบในบาโลชิสถานทั้งในปากีสถานและอิหร่าน
กิจกรรมการเคลื่อนไหว.
บาโลจเริ่มกิจกรรมการเคลื่อไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนและเอกราชของบาโลชิสถานในปี 2005 เมื่อเธอเข้าร่วมการประท้วงในตูรบาตเพื่อต่อต้านและเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับการบังคับสูญหายพลเมืองในบาโลชิสถาน พน้อมทั้งถือภาพถ่ายของญาติเธอที่ถูกอุ้มหาย เธอเข้าร่วมองค์การนักศึกษาบาลูจ (BSO) ในปี 2006 และขึ้นมาเป็นประธานขององค์การในปี 2015 และเป็นสตรีคนแรกที่เป็นประธานขององค์การ บทความในปี 2014 ของ "OZY" เขียนเล่าเกี่ยวกับเธอไว้ว่า "ในเมืองหลวง อิสลามาบาด กรีมาถูกมองเป็นผู้แสดงทางการเมืองที่อันตราย และเป็นภัยต่อความมั่นคงของรัฐ ในขณะที่ในบาลูจิสภาน ที่อยู่ห่างออกไปราวหนึ่งพันกิโลเมตร เธอเป็นวีรชนและความหวังของผู้คน"
ในบทสัมภาษณ์ปี 2014 เธอระบุว่า "การเรียกร้องโดยสันติของเรากลายมาเป็นยาพิษที่ฆ่าเรา ในสามปีที่ผ่านมามีสมาชิกของเราจำนวนมากที่ถูกฆ่าตายโดยทรมาน อีกหลายพันคนถูกอุ้มหาย สองเดือนก่อน ประธานองค์การที่ฉันอยู่ถูกลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตาของฉัน ห่อนหน้านี่ในปี 2009 รองประธานขององค์การ Zakir Majeed ก็ถูกอุ้มหายโดยเจ้าหน้าที่รัฐ [...] ปัจจุบันเขาก็ยังไม่มีใครพบเขา [...] บ่วงเชือกมันกำลังรัดคอเราเข้ามาเรื่อย ๆ"
ถูกขับไล่ออกนอกประเทศ.
ในปี 2015 บาโลจลี้ภัยออกจากประเทศหลังถูกขึ้นทะเบียนเป็นผู้ก่อการร้ายโดยรัฐบาลปากีสถาน น้อง/พี่สาวของเธอระบุว่า "... การเคลื่อนไหวโดยเปิดเผยในปากีสถานนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ไปแล้ว" หนึ่งปีถัดมา ในปี 2016 เธอได้รับสถานะลี้ภัยในประเทศแคนาดา ที่ซึ่งเธออาศัยอยู่จนกระทั่งสาบสูญและถูกพบศพในเดือนธันวาคม 2020 ในปี 2016 หลังนายกรัฐมนตรีอินเดีย นเรนทระ โมทีกล่าวสุนทรพจน์วันเอกราชอินเดีย ที่ซึ่งมีเนื้อหาบางตอนพูดถึงความไม่สงบในบาโลชิสถาน บาโลจได้อัดวิดีโอแจ้งและขอบคุณโมทีที่พูดถึงประเด็นนี้ ระบุว่า "เราจะสู้ในสงครามของเรา ให้คุณเป็นกระบอกเสียงของเรา[ก็พอ]"
บีบีซีขึ้นชื่อบาโลจเป็น 100 สตรี ในปี 2016 ในฐานะนักเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อ "เอกราชของบาโลชิสถานจากประเทศปากีสถาน" ในปี 2018 เธอได้ยกประเด็นปัญหาเกี่ยวกับความไม่เท่าเทียมทางเพศในปากีสถานขึ้นในที่ประชุมของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนสหประชาชาติ
การสูญหายและเสียชีวิต.
มีผู้พบเห็นบาโลจครั้งสุดท้ายในวันที่ 20 ธันวาคม 2020 ในวันที่ 22 ธันวาคม 2020 มีผู้พบศพของเธอลอยอยู่ในน้ำบริเวณโทรอนโตวอเตอร์ฟรอนต์ เจ้าหน้าที่ตำรวจโทรอนโตรายงานแรกระบุว่าพบศพของเธอที่เลคออนแทรีโอและไม่ได้ระบุข้อมูลอื่นเพิ่มอีก "ซีบีซีนิวส์" รายงานว่าเพื่อนสนิทและนักเคลื่อนไหวชาวบาลูจ ลาตีฟ โยฮัร (Lateef Johar) ระบุว่า "เจ้าหน้าที่ได้แจ้งแก่ครอบครัวของเธอว่าพบศพเธอจมน้ำเสียชีวิต" มีการประท้วงย่อม ๆ เรียกร้องให้ตรวจสอบการเสียชีวิตของเธอขึ้นทั้งในปากีสถานและแคนาดา กลุ่มชาติพันธุ์ชาวบาลูจ, ชาวปาทาน และ ชาวสินธ์ ในแคนาดาได้ออกแถลงการณ์ร่วมเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเธอ ตำรวจแคนาดาต่อมาระบุว่ารับทราบถึงข้อกังวลเกี่ยวกับการเสียชีวิตของบาโลจ อย่างไรก็ตามยังไม่พบหลักฐานแสดงความไม่ชอบมาพากล และท้ายที่สุดได้ระบุว่าการเสียชีวิตของเธอ "ไม่ได้เกิดจากอาชญากรรม"
ศิริลักษณ์ คอง

ศิริลักษณ์ คอง (เกิด 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2538) ชื่อเล่น หลิงหลิง เป็นนักแสดงและนางแบบลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง สังกัดช่อง 3 เอชดี มีผลงานสร้างชื่อจากละครเรื่อง "มักกะลีที่รัก" (2565), "หมอหลวง" (2566) และซีรีส์เรื่อง "ใจซ่อนรัก" (2567) ซึ่งเป็นซีรีส์แนวแซฟฟิกเรื่องแรกของช่อง 3 
ประวัติ.
ศิริลักษณ์ คอง ชื่อเล่น หลิงหลิง เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 บิดาเป็นชาวฮ่องกง มารดาเป็นชาวไทย จังหวัดกาฬสินธุ์ เธอเป็นบุตรสาวคนโต มีน้องชาย 1 คน ส่วนตัว ศิริลักษณ์เป็นคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิก หากแต่ก็เคารพทุกศาสนา ศิริลักษณ์เกิดและเติบโตที่ฮ่องกง จนอายุ 17 ปี จึงย้ายมาประเทศไทย เธอสามารถพูดภาษาไทย อังกฤษ และจีน สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนกาฬสินธุ์พิทยาสรรพ์ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สาขาการจัดการการท่องเที่ยว เกียรตินิยมอันดับสอง
การทำงาน.
ระหว่างศึกษาอยู่ระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 3 ในมหาวิทยาลัย ศิริลักษณ์ได้เข้าร่วมประกวดนางงามไหมขอนแก่น ประจำปี พ.ศ. 2559 ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 1 และขวัญใจช่างภาพ ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 ได้เข้าร่วมประกวดนางงามเขาสวนกวาง ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับที่ 1 ทำให้เธอเป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไป
ภายหลัง ศิริลักษณ์ได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 3 และมีผลงานการแสดงละครเรื่อง "มักกะลีที่รัก" ซึ่งได้รับบทนำ
จิน เซ-ย็อน

จิน เซ-ย็อน (เกิด 15 กุมภาพันธ์ 1994) เป็นนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้และอดีตไอดอลฝึกหัดจากเกิร์ลกรุ๊ป จิวเวลรี่ เธอมีชื่อเสียงจากการแสดงละครโทรทัศน์ได้แก่ หน้ากากปีศาจ (2012), อัจฉริยะหมอ 2 แผ่นดิน (2014), อ๊กยอ ผู้พิทักษ์แห่งโชซอน (2016), ลิขิตรักสองราชันย์ (2018) เป็นต้น
อาชีพ.
2010-2015: จุดเริ่มต้นและความสำเร็จ.
จิน เซ-ย็อน เริ่มอาชีพของเธอในฐานะไอดอลฝึกหัดจากวงเกิร์ลกรุ๊ปจิวเวลรี่ ภายใต้สังกัด Star Empire Entertainment ไม่นานนักเธอก็เริ่มปรากฏตัวในโฆษณาทางทีวีหลายครั้ง ซึ่งทำให้เธอเลือกอาชีพการแสดง แม้ว่าการแสดงครั้งแรกของเธอจะอยู่ในละครปี 2010 ทางช่อง SBS เรื่อง It's Okay, Daddy's Girl แต่การแคสติ้งครั้งแรกของเธอคือภาพยนตร์เรื่อง White:Melody of Death ปี ค.ศ. 2011 จากนั้นเธอก็ได้แสดงในละครพิเศษเรื่อง Daughters of Bilitis Club บทละครมีเนื้อหาเกี่ยวกับเลสเบี้ยนซึ่งมีการโต้เถียงกันอย่างมาก และเธอแสดงเป็น ฮัน จี-ฮเย ในช่วงวัยรุ่นในละครซีรีส์เรื่อง The Duo
โอกาสแรกของเธอในวงการแสดงคือเมื่อเธอชนะการคัดเลือกเป็นนางเอกในเรื่อง My Daughter the Flowers เธอยังคงได้รับบทนางเอกในละครซีรีส์ย้อนยุคเรื่อง หน้ากากปีศาจ ตั้งแต่นั้นมา จินก็ได้แสดงในละครซีรีส์และภาพยนตร์แนวต่างๆ มากมาย เช่น ละครเพลงแนวประโลมโลกเรื่อง Five Fingers ละครแนวจารกรรมทางการแพทย์เรื่อง อัจฉริยะหมอ 2 แผ่นดิน และภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่อง Enemies-In-laws
2016-ปัจจุบัน:ความนิยมที่เพิ่มขึ้น.
ในปี ค.ศ. 2016 จินรับบทเป็นตัวเอกในภาพยนตร์สงครามฟอร์มยักษ์เรื่อง ยึด! ที่ดัดแปลงมาจากเหตุการณ์จริงใน ยุทธการที่อินช็อน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ สงครามเกาหลี ร่วมกับ เลียม นีสัน, อี บ็อม-ซู และ อี จ็อง-แจ จากนั้นเธอก็ได้รับเลือกให้เป็นนางเอกในละครประวัติศาสตร์ฟอร์มยักษ์ฉลองครบรอบ 55 ปีการก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ เอ็มบีซี ที่กำกับโดยผู้กำกับชื่อดัง อี บย็อง ฮุน ในละครเรื่อง อ๊กยอ ผู้พิทักษ์แห่งโชซอน
ในปี ค.ศ. 2018 ความนิยมของจินเริ่มเพิ่มขึ้นเนื่องจากการแสดงของเธอในละครประวัติศาสตร์เรื่อง ลิขิตรักสองราชันย์ ซีรีส์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในด้านเรตติ้ง กลายเป็นละครของสถานีโทรทัศน์ ทีวีโชซัน ที่มีเรตติ้งสูงสุดนับตั้งแต่ก่อตั้งสถานีในปี ค.ศ. 2011
ในปี ค.ศ. 2019 จินได้แสดงในละครแฟนตาซีลึกลับเรื่อง Item ในปีเดียวกันเธอได้แสดงในละครแฟนตาซีประวัติศาสตร์เรื่อง Queen: Love and War
ในปี ค.ศ. 2020 จินได้แสดงในละครโรแมนติกลึกลับเรื่อง Born Again ร่วมกับ ชัง กี-ยง และ อี ซู-ฮย็อก
ชีวิตส่วนตัว.
จิน เปิดเผยเมื่อปลายปี ค.ศ. 2012 ว่าเธอเพิ่มอายุอีกหนึ่งปีในประวัติของเธอ จริง ๆ แล้วเธอเกิดในปี ค.ศ. 1994 ไม่ใช่ในปี ค.ศ. 1993 ต้นสังกัดของเธออธิบายว่า "จิน เซ-ย็อน อายุเพียง 17 ปีเมื่อเธอเดบิวต์ นั่นคือเหตุผลที่เราเพิ่มอายุของเธออีกหนึ่งปี”
ลัลเลศวรี

ลัลเลศวรี (อักษรโรมัน: Lalleshwari) หรือชื่อพื้นถิ่น ลาล ดยัด (Lal Ded; ค.ศ. 1320–1392) เป็นรหัสยะชาวกัศมีร์ สำนักปรัชญาฮินดูสายไศวะกัศมีร์ เธอเป็นผู้ริเริ่มรูปแบบกวีนิพนธ์รหัสยะที่เรียกว่าวาตสูน หรือ "วขฺ" (Vakh) (จากสันสกฤต "วกฺ") งานกวีนิพนธ์ของเธอเรียกว่า ลัลวัข (Lal Vakh) และเป็นงานเขียนชิ้นเก่าแก่ที่สุดของภาษากัศมีร์ และเป็นส่วนสำคัญในประวัติศาสตร์ของวรรกรรมภาษากัศมีร์ในปัจจุบัน ผลงานและเรื่องราวชีวิตของเธอถูกนำมาใช้เพื่อประโยชน์แอบแฝงทางศาสนาและการเมืองเรื่อยมา รณชีต โฮสโกเต เคยระบุว่า "สำหรับโลกภายนอกแล้ว ลัลไดดเป็นบุคคลในวงการวรรณกรรมและจิตวิญญาณที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากกัศมีร์; ในกัศมีร์เอง เธอก็เป็นที่เคารพบูชาจากทั้งชาวฮินดูและมัสลิมมานานนับเจ็ดศตวรรษ [...] ที่ซึ่งเธอไม่ถูกนำมาใช้เป็นของศาสนาใดศาสนาหนึ่งโดยเอกเทศ แต่นับตั้งแต่ทศวรรษ 1980s เป็นต้นมา ภายใต้ความขัดแย้งยาวนานและการเมืองในกัศมีร์ [...] เธอกลายเป็นลัลเลศวรีหรือลัลลโยคินีสำหรับชาวฮินดู และลัลอารีฟะสำหรับชาวมุสลิม เป็นที่น่าเศร้าใจมากที่ในทุกวันนี้ การอธิบายเกี่ยวกับเธอจะต้องเป็นแบบฝั่งใดฝั่งหนึ่ง โดยที่ต้องกดทับคำอธิบายของอีกฝั่งไว้ มากขึ้นอีกเรื่อย ๆ"
ชื่ออื่นของเธอนอกจาก ลาล ดยัด (Lal Ded; "มารดาลัล" หรือ "มารดาลัลละ") เช่น ลัลไดด (Lal Dyad; "Dyad" แปลว่า "ย่า/ยาย"), ลัลละอารีฟะ (Lalla Aarifa), ลัลดิดดี (Lal Diddi), ลัลเลศวรี (Lalleshwari), ลัลลโยคีศวรี หรือ ลัลลโยเคศวรี (Lalla Yogishwari/Yogeshwari) และ ลลิศรี (Lalishri)
บทกวีของลัลเลศวรีเป็นหนึ่งในงานเขียนภาษากัศมีร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบ และเขียนโดยใช้ภาษากัศมีร์ที่เริ่มแยกออกมาจากภาษาอปภรังศ์-ปรากฤต (Apabhramsa-prakrit) ในอินเดียเหนือ มีบทกวีรวม 285 บท ที่ระบุว่าเขียนขึ้นโดยลัลเลศวรี งานเขียนของเธอใช้แนวคิดอย่างไศวะแบบกัศมีร์ ที่ซึ่งรู้จักในชื่อตริกา จนถึงปี 1900
หลักฐานลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกที่เขียนถึงชีวิตของลัลเลศวรีอยู่ใน "Tadhkirat-ul-Arifin" (ค.ศ. 1587) โดย Mulla Ali Raina และใน "Asrar ul-Akbar" (ค.ศ. 1654) โดย Baba Daud Mishkati ซึ่งระบุว่าลัลเศวรีเป็นสันตะรหัสยะ ปรากฏตัวให้รักเดินทางไปตามป่าเขาได้พบเห็น ส่วนใน "Tarikh-i-Azami" (ค.ศ. 1736) โดย Khwaja Azam Diddamari มีระบุข้อมูลลงรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของเธอ นอกจากนี้ยังพบเรื่องราวชีวิตของเธอในจดหมายเหตุเปอร์เซีย "Waqiati-e-Kashmir" (ค.ศ. 1746) ซึ่งระบุว่าเธอมีชื่อเสียงมากในรัชสมัยของสุลต่าน Alau-ud-din (ค.ศ. 1343–54) และเสียชีวิตในรัชสมัยของสุลต่าน Shihab-ud-din (ค.ศ. 1354–73)
อีกอร์วอลเลย์โนวารา

อีกอร์ กอร์กอนโซลา โนวารา  เป็นสโมสรวอลเลย์บอลหญิงอาชีพในประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ในเมืองโนวารา ประเทศอิตาลี ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1984 ปัจจุบันเข้าแข่งขันในเซเรียอา 1
ประวัติศาสตร์.
สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1984 ในชื่อ อาจีอีเอลเล เตรกาเต และตั้งอยู่ในเมืองเตรกาเต และเริ่มต้นจากการเป็นศูนย์เยาวชนที่ออกแบบมาเพื่อช่วยให้เยาวชนพัฒนาร่วมกันผ่านกีฬา โครงการนี้เติบโตขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา และได้มีการลงทุนเพื่อสร้างศูนย์กีฬาที่มี สนามวอลเลย์บอลชายหาดและสนามกีฬาอเนกประสงค์สำหรับวอลเลย์บอล ฟุตซอลและบาสเก็ตบอล
หลังจากใช้เวลาปีแรกในการแข่งขันระดับภูมิภาค ในปี ค.ศ. 1989 สโมสรเริ่มเคลื่อนไหวในลีกระดับล่างของอิตาลี ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 มีความก้าวหน้าในการเล่นในเซเรียอา 2 จนกระทั่งมีปัญหาในฤดูกาล 1998–1999 และตกชั้นสู่เซเรียบี 1 ขณะที่สี่ทีมละทิ้งการเล่นในเซเรียอา 2 ในฤดูกาล 1999-2000 สโมสรก็เลี่ยงการตกชั้น ในฤดูกาลนั้นได้มีการสร้างแนวทางใหม่ โดยหัวหน้าโค้ช ลูเซียโน เปดูลลา เลือกที่จะเตรียมทีมของผู้เล่นอายุน้อยที่มีความเป็นมืออาชีพและมุ่งมั่นที่จะรับประกันการลงทุนสำหรับอนาคต สโมสรได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเซเรียอา 1 (ระดับสูงสุด) เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2000-2001 
ก่อนฤดูกาล 2001-2002 สโมสรได้ย้ายฐานจากเตรกาเตไปยังโนวารา และ อาซิสเตล กลายเป็นผู้สนับสนุนหลักโดยเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็น อาซิสเตล โนวารา ในฤดูกาลแรกที่เซเรียอา 1 สโมสรได้รองแชมป์หลังจากผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ ในฤดูกาลต่อมาก็มาถึงรอบรองชนะเลิศอีกครั้ง โดยจบลำดับที่ 2 ของการแข่งขัน สโมสรเปิดตัวในการแข่งขันระดับยุโรปโดยชนะ ซีอีวีคัพ 2002–2003 เมื่อสิ้นสุดฤดูกาลทั้งๆ ที่ครองตำแหน่งที่ 2 ในลีกติดต่อกัน 2 ตำแหน่ง ตำแหน่งในยุโรปและตำแหน่งที่รับประกันว่าจะได้เล่นซีอีวีแชมเปียนส์ลีกในฤดูกาล 2003-2004 สโมสรตัดสินใจที่จะมุ่งเน้นไปที่ทีมเยาวชน ย้ายไปอยู่ที่เตรกาเต ฟื้นชื่อเดิม อาจีอีเอลเล เตรกาเต และได้รับใบอนุญาต เซเรียอา 1 และแผนกวอลเลย์บอลอาชีพให้กับ อาซิสเตล ที่สร้างทีมใหม่ชื่ออาซิสเตล วอลเลย์ สัมปทานใบอนุญาตหมายความว่า อาจีอีเอลเล กลับสู่เซเรียของลีกอิตาลี 
10 ฤดูกาลต่อมา ในปี ค.ศ. 2013 สโมสรได้รับการเลื่อนชั้นกลับสู่เซเรียอา 1 และย้ายไปอยู่ที่โนวารา ในฤดูกาล 2014–2015 สโมสรคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลียเป็นครั้งแรก และเป็นแชมป์เซเรียอา 1 ครั้งแรกในฤดูกาล 2016–2017 
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
รายชื่อผู้เล่นสำหรับฤดูกาล 2024-25 มีดังนี้
น้ำมาว

แม่น้ำชเวลี  เป็นแม่น้ำในประเทศจีนและประเทศพม่า ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ น้ำมาว หรือ ลำน้ำมาว  และเรียก แม่น้ำรุ่ยลี่  หรือแม่น้ำหลงชฺวัน (龙川江) ในภาษาจีน ความยาวของแม่น้ำช่วงแบ่งเขตแดนระหว่างจีน-พม่าเป็นระยะทาง 26 กิโลเมตร น้ำมาวเป็นแม่น้ำสาขาหนึ่งของแม่น้ำอิรวดีซึ่งเป็นแม่น้ำสายสำคัญของพม่า มีต้นน้ำในมณฑลยูนนานของจีน ไหลผ่านตอนเหนือของรัฐฉานและเขตซะไกง์ และบรรจบแม่น้ำอิรวดีที่อี้นยวา ห่างจากตะก้องไปทางเหนือ 60 กิโลเมตร และทางใต้ของกะตา
ประชากร.
ภูมิภาคนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวไทใหญ่เป็นหลัก ชาวกะชีนและชาวปะหล่อง และชาวจีนเล็กน้อย
พืชและสัตว์.
มีที่ลุ่มชื้นแฉะกว้างใหญ่ครอบคลุมทั้งสองฝั่งของแม่น้ำมาวในที่บริเวณที่บรรจบกับแม่น้ำอิรวดี เนินเขาจำนวนมากปกคลุมไปด้วยพืชยืนต้นใบกว้างสกุลสมอ ("Terminalia"), สกุลพะยอม ("Shorea") และกุหลาบพันปี ("Rhododendron") ที่มีใบไม้และดอกไม้ที่สวยงามซึ่งมีตั้งแต่สีขาวไปจนถึงสีขาวอมชมพูหรือชมพู บางครั้งก็มีจุดสีเหลือง เป็นส่วนหนึ่งของการปลูกขึ้นในปี 1997 บนฝั่งน้ำมาว ช่วงกั้นแบ่งชายแดนยูนนานกับพม่า
เป็ดก่า ("Asarcornis" "scutulata") เป็ดป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ และนกกระเรียนไทย ("Grus antigone") มีถิ่นกำเนิดในแม่น้ำสายนี้ ตะโขงอินเดีย ("Gavialis gangeticus") พบครั้งสุดท้ายในปี 1927 และโลมาอิรวดีที่สามารถพบได้ไกลถึงแม่น้ำสาขาต่าง ๆ ของแม่น้ำอิรวดีซึ่งรวมทั้งน้ำมาว
จากการสำรวจในปี 2003 และ 2006 มีการรวบรวมตัวอย่างปลาทั้งหมด 49 ชนิด (จากการคาดคะเน) ในแม่น้ำมาวและแควสาขาในจีน โดยการวิจัยผสมผสานระหว่างชนิดพันธุ์ที่สำรวจและตัวอย่างที่จับได้ในพิพิธภัณฑ์ของสถาบันสัตววิทยาคุนหมิง พบว่ามีทั้งหมด 60 ชนิด แบ่งได้ใน 8 อันดับ 19 วงศ์ และ 44 สกุล ในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำมาว โดย 16 ชนิดเป็นชนิดเฉพาะถิ่นของพื้นที่ลุ่มแม่น้ำอิรวดี และอีก 9 ชนิดเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่น ในการเปรียบเทียบสัดส่วนเชิงปริมาณ ปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีจำนวนชนิดมากที่สุด ซึ่งมี 26 ชนิด คิดเป็นร้อยละ 43.3 ของจำนวนชนิดพันธุ์ทั้งหมด ถัดมาคือ ต่อไปวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) ซึ่งมี 11 ชนิด คิดเป็นร้อยละ 18.3 ของทั้งหมด
เมืองสำคัญ.
เมืองสำคัญริมน้ำมาวได้แก่
ซ็อล อิน-อา

ซ็อล อิน-อา (เกาหลี: ; เกิด พัง เย-ริน (방예린); 3 มกราคม 1996) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักกันดีในบทนำในละครโทรทัศน์เกาหลีเรื่อง "พรุ่งนี้แดดออกอีกแล้ว" (2018), "บิวตีฟูลเลิฟ วันเดอร์ฟูไลฟ์" (2019) และ "นัดบอดวุ่น ลุ้นรักท่านประธาน" (2022) และบทสมทบในเรื่อง "สาวน้อยจอมพลัง โดบงซุน" (2017), "นักเรียนอลวน มัธยมอลเวง" (2017) และ "รักวุ่นวาย นายมเหสีหลงยุค" (2020–2021)
แอกนิส โจอาคิม

แอกนิส โจอาคิม  หรือชื่อเดิม อัชแฆน ฮอวากิมยัน (7 เมษายน 1854 - 2 กรกฎาคม 1899) เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวสิงคโปร์เชื้อสายอาร์มีเนีย ผู้ผสมพันธุ์กล้วยไม้พันธุ์ผสมพันธุ์แรกของโลก "Vanda" 'Miss Joaquim' โจอาคิมได้รับการบรรจุชื่อในหอเกียรติยศสตรีสิงคโปร์ในปี 2015
ชีวิตช่วงต้น.
ฮอวากิมยันเป็นธิดาคนโตและลูกคนที่สองของ Parsick (Basil) Joaquim วาณิชและตัวแทนการค้าชาวอาร์มีเนีย กับ Urelia Joaquim แอกนิสมีความสนใจและมีฝีมือในการทำสวนเช่นเดียวกับมารดา นอกจากนี้ยังเป็นสมาชิกที่มีบทบาทในคริสตจักรอาร์มีเนีย รวมถึงมีฝีมือในงานเย็บปักถักร้อย
ดอกไม้ประจำชาติสิงคโปร์.
แอกนิส โจอาคิม ชนะรางวัลจากการประกวดดอกไม้ประจำปีและชนะรางวัลสำหรับดอกกล้วยไม้ที่หายากที่สุดในงานแสดงดอกไม้ปี 1899 รางวัลแรกนั้นมอบให้กับผลงานการผสมพันธุ์สายพันธ์กล้วยไม้ "Vanda" 'Miss Joaquim' ในเวลานั้นเธอตรวจพบมะเร็ง และเสียชีวิตในเวลาสามเดือนหลังได้รับรางวัล
ในปี 1947 ดอกกล้วยไม้ "Vanda" 'Miss Joaquim' ถูกเลือกเป็นสัญลักษณ์ที่เหมาะสมที่สุดของพรรคหัวก้าวหน้า (Progressive Party) ในปี 1957 ดอกกล้วยไม้นี้ถูกเบือกเป็นตราประจำสมาคมกล้วยไม้มาลายา (Malayan Orchid Society) ในเดือนเมษายน 1981 ดอกกล้วยไม้มิสโจอาคิมได้รับเลือกท่ามกลางผู้เข้าประกวดอื่นอีก 40 ดอก เป็นดอกไม้ประจำชาติสิงคโปร์
ครอบครัว.
ญาติพี่น้องของแอกนิส โจอาคิม เป็นที่รู้จักทั่วไปในสิงคโปร์ ถนนนาร์ซิส (Narcis Street) ในสิงคโปร์นั้นตั้งชื่อตามพี่ชายของเธอ และลูกชายคนโตสุดของบ้าน ชื่อว่าเนร์เซส (Nerses หรือ Narcis, เกิด 2 ธันวาคม 1852) น้องชายของเธอ โจ (Joe หรือ Joaquim, เกิด 1 เมษายน 1856), เซธ (Seth, เกิด 11 กันยายน 1866) และจอห์น (John, เกิด 17 มิถุนายน 1858) ล้วนเป็นทนายความที่เป็นที่รู้จัก โจเป็นผู้ก่อตั้งบริษัททนายความ บราดเดลล์แอนด์โจอาคิม (Braddell and Joaquim) และต่อมาได้แยกออกมาตั้งบริษัททนายความของตัวเองในชื่อ โจอาคิมบราเธอส์ (Joaquim Brothers) น้องชายอีกสองคน อาราตูน (Arathoon, เกิด 2 กรกฎาคม 1864) และไซมอน (Simon, เกิด 5 ธันวาคม 1867) ล้วนเป็นผู้ช่วยนายทะเบียนในบริษัทแห่งหนึ่ง
ช็อง ควัน

ช็อง ควัน (ฮันกึล: 정관, Jeong Kwan, เกิดปี 1957) เป็นภิกษุณีพุทธนิกายเซ-อนและแม่ครัวชาวเกาหลี เธออาศัยอยู่ในกุฏิชุนจีนัม (Chunjinam Hermitage) ในวัดแบคยังซา ประเทศเกาหลีใต้ ที่เธอรับหน้าที่ประกอบอาหารให้กับภิษณีและภิกษุที่จำพรรษาในวัด ช็อง ควัน ไม่ได้เป็นเจ้าของภัตตาคารใด ๆ และไม่เคยได้รับการศึกษาด้านการประกอบอาหารในระบบมาก่อน
ช็อง ควัน เป็นลูกคนที่ห้าจากเจ็ดคน เธอเกิดในเมืองย็องจู จังหวัดคย็องซังเหนือ และเติบโตมาท่ามกลางไร่นา เธอเรียนรู้การทำเว้นก๋วยเตี๋ยวด้วยมือเมื่ออายุเจ็ดขวบ และหนีออกจากบ้านเมื่ออายุ 17 ปี ก่อนที่สองปีต่อมาจะบวชเข้าในสำนักภิกษุณีนิกายเซน ที่เธอค้นพบเป้าหมายของเธอที่จะเผยแผ่ธรรมะผ่านการประกอบอาหาร สูตรอาหารของช็อง ควัน ประกอบด้วยมะเขือม่วง, มะเขือเทศ, ลูกพลัม, ส้ม, ฟักทอง, เต้าหู้, โหระพา, พริกแดง และพืชผักอื่น ๆ ที่เธอปลูกเอง นอกจากอาหารของเธอและการกินของเธอจะเป็ยอาหารปลอดผลิตภัณฑ์จากสัตว์แล้ว ยังงดเว้นกระเทียมกับหอมด้วย ตามลักษณะของอาหารเจ
ช็อง ควัน เป็นแรงบันดาลใจให้กับเชฟมิงกู คัง (Mingoo Kang) ประจำภัตตาคารมิงเกิลส์ (Mingles) ในโซล และ รีเน เรดเซปี ประจำภะตตาคารนอมา ในโคเปนเฮเกน นอกจากนี้เธอยังเป็นมิตรสหายกับเอริก รีแปร์ ซึ่งเป็นพุทธศาสนิกชน ที่เคยเชิญเธอไปประกอบอาหารที่นครนิวยอร์กเพื่อประกอบอาหารมื้อพิเศษให้กับแขกของภัตตาคารเลอ แบร์นาแด็ง ในปี 2017 ช็อง ควัน ปรากฏตัวในซีรี่ส์ของเน็ตฟลิกซ์ "Chef's Table"
ซูซานนา หลิว

ซูซานนา หลิว (อักษรโรมัน: Susanna Liew) เป็นนักเคลื่อนไหวชาวมาเลเซียผู้ประท้วงกรณีสามีเธอถูกอุ้มหายในมาเลเซีย ในปี 2020 เธอดำเนินคดีกับวุฒิสมาชิกอาวุโสหลังเขาไม่สามารถดำเนินการตรวจสอบคดีได้ ในหนึ่งเดือนต่อมา เธอได้รับรางวัลสตรีหาญกล้านานาชาติจากรัฐบาลสหรัฐอเมริกา หลิวเป็นอดีตผู้อำนวยการโรงเรียน ส่วนสามีของเธอ เรย์มอนด์ โก้ (Raymond Koh) เป็นนักบวชในคริสต์ศาสนา ในปี 2004 ทั้งคู่ได้ร่วใมกันตั้ง "โฮปคอมมิวนิตี" (Hope Community) ขึ้นเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้
ในปี 2017 รถยนต์ของสามีเธอถูกล้อมและประกบด้วยรถยนต์ที่ดูเป็นทีมลักพาตัวมืออาชีพ ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงรถจักรยานยนต์สองคันสามารถปิดถนนในระยะเวลา 40 วินาทีของการลักพาตัว เรย์มอนด์ยังคงหายสาบสูญนับจากนั้น
นับจากนั้นหลิวได้ยินหยัดเรียกร้องแลดสอบถามไปยังเจ้าหน้าที่ทางการของมาเลเซียเกี่ยวกับการสืบค้นการลักพาตัวและสูญหายของสามีเธอ นอกจากนี้เธอยังเรียกร้องและถามเจ้าหน้าที่รัฐเกี่ยวกับการลักพาตัวและศสูญหายของชนกลุ่มน้อยทางศาสนาคนอื่น ๆ ด้วย เช่น คู่ชีวิตชาวคริสต์ รูธ ซีเตปู และ ยอชัว ฮิลมี กับ อามรี เจอ มาต ในเดือนกุมภาพันธ์ 2020 เธอประกาศดำเนินคดีกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงในรัฐบาลมาเลเซีย เนื่องจากหากเกินสามปีแล้วกรณีการสูญหายของสามีเธออาจเก่าเกินกว่าจะนำมาพิจารณาใหม่ได้
ในวันที่ 4 มีนารม 2020 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้มอบรางวัลสตรีหาญกล้านานาชาติแก่เธอสำหรับความกล้าหาญที่จะต่อสู้กับอำนาจรัฐ "ด้วยสิธิของเธอในฐานะพลเมืองมาเลเซีย"
ผู้รักษาราชการแทนนายกรัฐมนตรี

ผู้รักษาราชการแทนนายกรัฐมนตรี หรือ ผู้ปฏิบัติราชการแทนนายกรัฐมนตรี  เป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรี (ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศที่มีระบบรัฐสภาเป็นระบบเวสต์มินสเตอร์) ซึ่งปฏิบัติราชการเสมือนเป็นนายกรัฐมนตรี ในช่วงที่นายกรัฐมนตรีไม่สามารถมาปฏิบัติหน้าที่ได้ บทบาทนี้มักดำเนินการโดยรองนายกรัฐมนตรี (หากมีการแต่งตั้งไว้ในขณะนั้น) หรือโดยรัฐมนตรีระดับสูงคนอื่น หากไม่ได้มีการแต่งตั้งรองนายกรัฐมนตรีไว้
โดยทั่วไปจะมีการแต่งตั้งผู้รักษาราชการแทนนายกรัฐมนตรีเมื่อนายกรัฐมนตรีเดินทางออกจากอาณาเขตของรัฐที่ตนปกครอง หรือเมื่อนายกรัฐมนตรีไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้เนื่องจากปัญหาทางสุขภาพ
ตำแหน่ง ผู้รักษาราชการแทนนายกรัฐมนตรี แตกต่างไปจาก นายกรัฐมนตรีรักษาการ (นายกรัฐมนตรีที่แต่งตั้งขึ้นชั่วคราวจนกว่าจะมีการเปลี่ยนผ่านไปยังรัฐบาลชุดถัดไป แต่งตั้งเมื่อเมื่อฝ่ายรัฐบาลแพ้มติอภิปรายไม่ไว้วางใจ, เมื่อนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันหมดคุณสมบัติ หรือเมื่อนายกรัฐมนตรีประกาศยุบสภา) และนายกรัฐมนตรีชั่วคราว (ได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่คล้ายคลึงกับกับรักษาการนายกรัฐมนตรี จัดตั้งขึ้นหลังจากการเกิดขึ้นของประเทศใหม่หรือหลังการล่มสลายของระบอบการปกครองก่อนหน้านี้ โดยปกติไม่ถือว่าเป็นนายกรัฐมนตรี)
ในประเทศไทย คำว่า "รักษาราชการแทนนายกรัฐมนตรี" หรือ "ปฏิบัติราชการแทนนายกรัฐมนตรี" จะมีความหมายคล้ายคลึงกัน คือแต่งตั้งขึ้นเมื่อนายกรัฐมนตรีไม่สามารถปฏิบัติราชการได้เป็นการชั่วคราว ส่วนคำว่า "ปฏิบัติหน้าที่แทนนายกรัฐมนตรี" จะใช้เมื่อนายกรัฐมนตรีเสียชีวิต หรือหมดคุณสมบัติ
การเลือกตั้งนายกเมืองพัทยา พ.ศ. 2565

การเลือกตั้งนายกเมืองพัทยา พ.ศ. 2565 เป็นการเลือกตั้งนายกเมืองพัทยาครั้งที่ 5 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 การเลือกตั้งครั้งนี้ถือเป็นการเลือกตั้งนายกเมืองพัทยาครั้งแรกในรอบ 10 ปี นับตั้งแต่การเลือกตั้งครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2555 ล่าช้าไปเพราะการทำรัฐประหารเมื่อปี พ.ศ. 2557
ผลการเลือกตั้งอย่างไม่เป็นทางการ ปรากฏว่า ปรเมศวร์ งามพิเชษฐ์ ผู้สมัครจากกลุ่มเรารักพัทยามีคะแนนนำป็นอันดับ 1 ขณะที่ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาเมืองพัทยา พบว่า ผู้สมัครกลุ่มเรารักพัทยามีคะแนนนำทั้ง 4 เขตเลือกตั้ง รวม 24 คน
ที่มา.
หลังจากที่คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ได้ทำการรัฐประหารเมื่อปี พ.ศ. 2557 แล้วนั้น ได้ออกประกาศฉบับที่ 85 เพื่อระงับการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นเป็นการชั่วคราว เพื่อปรับโครงสร้างทางการเมืองไทย หลังจากนั้นในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2562 ได้มีการประกาศใช้พรบ. การเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562 ซึ่งให้อำนาจแก่คณะรัฐมนตรีในการแจ้งต่อคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) เพื่อกำหนดให้มีการเลือกตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามที่คณะรัฐมนตรีร้องขอ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2565 คณะกรรมการการเลือกตั้งได้ประกาศให้มีการเลือกตั้งนายกเมืองพัทยาในวันอาทิตย์ที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 จัดขึ้นในวันเดียวกันกับการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2565
ผู้สมัคร.
ผู้ที่ลงสมัครรับเลือกตั้งนายกเมืองพัทยามีรายชื่อดังต่อไปนี้
ไม โอชิมะ

ไม โอชิมะ (; โรมาจิ: "Ōshima Mai" เกิดเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1987 ที่เมืองโนดะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น) เป็นนักร้องและอดีตสมาชิกวง AKB48 ซึ่งเป็นวงดนตรีป๊อปหญิงล้วน 
ประวัติ.
ในเดือนธันวาคม 2005 โอชิมะได้เป็นหนึ่งใน24 สมาชิกคนแรกของทีมเอของakb48 ตลอดอาชีพของเธอ เธอมีส่วนร่วมในซิงเกิลส่วนใหญ่ของAKB48 ในวันที่ 26 เมษายน 2007 มีการประกาศว่าเธอได้ย้ายสัญญาไปที่โฮริโปร โอชิมะปรากฏตัวครั้งแรกใน "เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัซเซ็ง", ซึ่งเป็นรายการพิเศษประเภทเทศกาลดนตรี ที่ออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ในเครือข่ายเอ็นเอชเค เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2550
ในวันที่ 24 มีนาคม 2008 เธอได้เข้าร่วมในงานเปิดตัวของแชนแนล คาเฟ่ ซึ่งเป็นกิจกรรมการจำลองการออกอากาศช่องที่รปปงงิฮิลส์ ตั้งแต่เดือนเมษายน 2008 โอชิมะปรากฏตัวเป็นประจำในรายการมูฟวี่พลัส "Plus Style".
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 เธอประกาศว่าจะจบการศึกษาจากakb48, และในวันที่ 26 เมษายน เธอได้ทำการแสดงครั้งสุดท้ายที่ เอ็นเอชเค ฮอล
โอชิมะเดบิวต์เดี่ยวในปี 2010 ด้วยซิงเกิล "เมนโดกุไซ ไอโจ" และติดชาร์ตเป็นเวลา 5 สัปดาห์ ในปี ค.ศ. 2012 เธอเดบิวต์ในฐานะนักแสดงในละครเรื่องฮนจิสึ วะ ไทอัน นาริ ของเอ็นเอชเค
ยูเรีย คิซากิ

ยูเรีย คิซากิ (; โรมาจิ: "Kizaki Yuria" เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1996 ในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่นและอดีตสมาชิกวงไอดอลเอเคบีโฟร์ตีเอต ซึ่งเธอเป็นกัปตันทีม บี
ประวัติ.
ในวันที่ 13 พฤศจิกายน 2009 คิซากิผ่านการออดิชั่นรุ่นที่สามของเอสเคอีโฟร์ตีเอต ในวันที่ 23 มิถุนายน 2010 เธอได้รับการเลื่อนตําแหน่งเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของ ทีมเอส
คิซากิได้ร้องเพลงไตเติ้ลเป็นครั้งแรกในเพลงโกเมน เน ซัมเมอร์ 
ในการเลือกตั้งทั่วไปของเอเคบีโฟร์ตีเอตกรุ๊ปปี 2012 คิซากิได้อันดับที่ 31 ในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2013 อันดับของเธอดีขึ้นซึ่งอยู่ในอันดับที่ 22
ในระหว่างการปรับโครงสร้างวงของเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2014 มีการประกาศว่าคิซากิจะย้ายไปเอเคบีโฟร์ตีเอต ทีม 4 เธอเดบิวต์กับเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2014
ในวันที่ 12 เมษายน 2017 คิซากิได้ประกาศจบการศึกษาจากเอเคบีโฟร์ตีเอตในรายการวิทยุ เอเคบีโฟร์ตีเอต ออลไนท์ นิปปอน เธอมีกิจกรรมจับมือครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 2017 และมีพิธีสําเร็จการศึกษาจากเอสเคอีโฟร์ตีเอต ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2017 และจบการศึกษาจากทีม B ของเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2017
ในวันที่ 23 ตุลาคม 2021 คิซากิได้ลาออกจากวงการบันเทิงเนื่องจากปัญหาสุขภาพ
เทมเพสต์

เทมเพสต์ (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "tempeseuteu"; เป็นวงบอยแบนด์ของเกาหลีใต้ภายใต้สังกัดเยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกเจ็ดคน ได้แก่ ฮันบิน, ฮยองซอบ, ฮยอก, ลิว, ฮวารัง, อึนชานและแทเร กลุ่มเปิดตัวเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2565 ด้วยการเปิดตัวอีพีแรกชื่อว่า "It's Me, It's We"
สมาชิก.
ดัดแปลงมาจากโปรไฟล์ Naver ของพวกเขา
แทน (วงดนตรี)

แทน (เกาหลี: ; ; ย่อมาจาก To All Nations) เป็นกลุ่มบอยแบนด์ชาวเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งขึ้นผ่านรายการการแข่งขันเอาชีวิตรอดของสถานีเอ็มบีซีชื่อ "The Wild Idol" กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกเจ็ดคน ได้แก่ ชางซัน แทฮุน จีซอง ซองฮย็อก แจจุน ฮย็อนย็อบ และจูอัน กลุ่มเปิดตัวเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยมีการเปิดตัวอีพีแรกชื่อ "1TAN".
คิม เซ-ย็อง

คิม เซ-ย็อง (เกาหลี: ; เกิด 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534) เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เซ็นสัญญากับบริษัทเอชทูมีเดีย เขาได้เปิดตัวกับกลุ่มไอดอลมายเนม ในปี พ.ศ. 2554 คิมเริ่มอาชีพการแสดงก่อนหน้านั้นสองปี โดยปรากฏตัวในละครโทรทัศน์เรื่อง "Green Coach" เขาปล่อยมินิอัลบั้มแรกของเขาชื่อ "Connection" โดยเป็นอิสระจากวงมายเนมที่ญี่ปุ่นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562
อี กัน-อู

อี กัน-อู (เกาหลี: ; เกิด 30 มกราคม พ.ศ. 2532) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ ในช่วงแรกขาเรียนโรงเรียนกีฬา ต่อมาเขาตัดสินใจที่จะเป็นนักร้องเมื่ออายุ 20 ปี และย้ายไปโซลเพื่อประกอบอาชีพนั้น
กันอูเซ็นสัญญากับเอชทูมีเดีย ซึ่งเขาเดบิวต์กับบอยกรุปมายเนม ในฐานะไอดอล เขาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าวงและนักร้องนำของกลุ่ม เขามีผลงานการแสดงครั้งแรกในเรื่อง "Shinokubo Story" (2013) ร่วมกับสมาชิกในกลุ่ม สตูดิโออัลบั้มแรกของเขาที่เป็นอิสระจากวงมายเนมชื่อว่า "I Am 27" (2016) วางจำหน่ายที่ญี่ปุ่นในเดือนมกราคม
ดิเอโก บาร์ดังกา

ดิเอโก บาร์ดังกา โฟลเรซ (เกิด 20 มีนาคม พ.ศ. 2536) หรือที่รู้จักในชื่อ ดิเอโก บาร์ดังกา เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน เชื้อสายฟิลิปปินส์ ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหลังให้แก่เปอร์ซิซโซโล ในลีกาซาตู 
สโมสรอาชีพ.
บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด.
วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2565 เขาได้ลงเล่นนัดแรกให้แก่สโมสรในการแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2022 รอบเพลย์ออฟ ซึ่งบุรีรัมย์บุกไปแพ้แทกูในช่วงลูกโทษ 3–2 ผลประตูรวม 4–3 พลาดโอกาสเข้ารอบแบ่งกลุ่มอย่างน่าเสียดาย
วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2565 เขาได้ลงเล่นนัดแรกและทำประตูแรกในการแข่งขันไทยลีก ฤดูกาล 2565–66 ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะสุโขทัย 6–1
ชลบุรี (ยืมตัว).
วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2565 บาร์ดังกาได้เปิดตัวกับชลบุรี ในไทยลีก โดยยืมตัวจากบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เขาจะสวมเสื้อหมายเลข 86 ให้กับสโมสรในการแข่งขันเลกที่สองของไทยลีก ฤดูกาล 2565–66
ทีมชาติ.
บาร์ดังกา สามารถเลือกเล่นให้กับทีมชาติได้ทั้งสเปน และฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์.
ในปี พ.ศ. 2562 เขาได้รับคำเชิญให้ไปฝึกกับทีมชาติฟิลิปปินส์
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 เขาถูกเรียกตัวติดทีมชาติฟิลิปปินส์ ในการแข่งขันกระชับมิตรที่พบกับจีน แต่เขาไม่สามารถเล่นให้กับฟิลิปปินส์ได้ เนื่องจากติดขัดข้อจำกัดคุณสมบัติบางประการที่ไม่ผ่านเกณฑ์การโอนสัญชาติ
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 เขามีชื่อติดทีมชาติฟิลิปปินส์ ในการแข่งขันเอฟเอเอส ไตรเนชันส์ ซีรีส์ที่พบกับมาเลเซีย และสิงคโปร์
 "ณ วันที่ 30 ตุลาคม 2565"
 "ณ วันที่ 16 กรกฎาคม 2565"
เทศบาลตำบลวงฆ้อง

เทศบาลตำบลวงฆ้อง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ซึ่งมีความเจริญมากกว่าตัวอำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก มีประชากรในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 จำนวนทั้งสิ้น 3,092 คน มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลวงฆ้องและตำบลมะต้องอยู่ห่างจากตัวเมืองพิษณุโลกประมาณ 39 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 400 กิโลเมตร
โฮมอ ดอรอบี

โฮมอ ดอรอบี (Homa Darabi, ค.ศ. 1940–1994) เป็นกุมารแพทย์ นักวิชาการ และนักเคลื่อนไหวทางการเมืองภายใต้พรรคแห่งชาติอิหร่าน เธอเป็นที่รู้จักจากการเสียชีวิตของเธอหลังเผาตนเองประท้วงกฎบังคับสวมฮิญาบ
ประวัติ.
ดอรอบีเกิดในปี ค.ศ. 1940 ในเตหะราน เธอเข้าศึกษาที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเตหะรานในปี ค.ศ. 1959 ในปี ค.ศ. 1960 เธอเคยถูกควบคุมตัวหลังจัดการเดินขบวนของนักศึกษาเพื่อสนับสนุนแนวร่วมแห่งชาติ เธอสมรสกับเพื่อนร่วมรุ่น Manoochehr Keyhani ในปี ค.ศ. 1963 หลังจบการศึกษา เธอเป็นแพทย์อยู่ที่หมู่บ้าน Bahmanieh ทางตอนเหนือของอิหร่าน ดอรอบีเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาต่อเฉพาะทางและได้รับวุฒิบัตรกุมารเวชศาสตร์และจิตเวชศาสตร์ เธอเดินทางกลับอิหร่านในปี ค.ศ. 1976 และเป็นอาจารย์ด้านกุมารเวชศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยเตหะรานที่ซึ่งเธอกลับเข้าสู่การเคลื่อนไหวทางการเมืองโดยการต่อต้านราชวงศ์ปาห์ลาวี นอกจากนี้เธอยังสอนที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัย Shahid Beheshti)
เธอถูกไล่ออกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1991 หลัง "ปฏิเสธการสวมฮิญาบ" และถึงแม้คำสั่งนี้จะถูกศาลตัดสินยกเลิกไปแล้ว มหาวิทยาลัยก็ยังคงปฏิเสธที่จะรับเธอเข้าเป็นอาจารย์อีก
การเสียชีวิต.
ดอรอบีกระทำการเผาตนเองประท้วงโดยราดน้ำมันเครื่องลงบนศีรษะของตัวเองในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 หลังเธอถอดฮิญาบของเธอออกตรงพื้นที่ใกล้กับทางหลวงใกล้ย่านแทจรีช
เธอเสียชีวิตในโรงพยาบาลในวันถัดมาจากแผลไฟไหม้
วัดไพศาลี

วัดไพศาลี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเดื่อ อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 9126 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 7 ไร่ 2 งาน โฉนดที่ดิน เลขที่ 9138, 14788, 9133, 9472 ปัจจุบันมีพระครูนิทัศน์ปัญญาวุธ เป็นเจ้าอาวาส
วัดไพศาลีตั้งวัดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ผู้ร่วมสร้างวัดประกอบด้วย พ่อกอบกับแม่ผัน นามโสวรรณ พ่อคงบัวรอด พ่อใหญ่ตรีจันทร์ พ่อเกริกกับแม่เงิน บัวจันทร์ แม่พรมบัวรอด พ่อเลียบกับแม่ขาว พลอยสวรรค์ พ่อเหลือบ แม่สายมิ่งขวัญ นายบุญชูกับนางเชิญ นามโสวรรณ และผู้ใหญ่กองรุ่งเรืองศรี ได้ร่วมกันปรึกษาหารือร่วมกันดำเนินการก่อสร้างวัดโดยการซื้อที่ดินของ นายปล้อง ขวัญพุทโธ 5 ไร่ และนายปล้อง บริจาคให้อีก 1 ไร่ รวมเป็น 6 ไร่ ได้สร้างเสนาสนะจนพระภิกษุ สามเณร สามารถอยู่จำพรรษาได้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 5 เมตร ยาว 20 เมตร 
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร กว้าง 6. 10 เมตร ยาว 6.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ 10 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 4 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และเรือนรับรอง 2 หลัง
รัสเซียยุโรป

รัสเซียยุโรป  เป็นพื้นที่ส่วนตะวันตกและมีประชากรมากที่สุดของประเทศรัสเซีย ซึ่งมีภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ทางในทวีปยุโรป เมื่อเทียบกับภาคตะวันออกที่มีประชากรเบาบางซึ่งอยู่ในทวีปเอเชีย รัสเซียยุโรปครอบคลุมพื้นที่สำคัญของยุโรปตะวันออก โดยครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 40% ของพื้นที่ทั้งหมดของทวีปยุโรปโดยมีประชากรมากกว่า 15% ของทั้งหมด ทำให้รัสเซียเป็นผู้นำของทวีปทั้งในด้านภูมิศาสตร์และข้อมูลประชากร
พื้นที่และข้อมูลประชากร.
รัสเซียยุโรปมีประชากรประมาณ 75% หรือ 3/4 ของประชากรทั้งหมดของประเทศรัสเซีย ครอบคลุมพื้นที่กว่า 3,995,200 ตารางกิโลเมตร (1,542,600 ตารางไมล์) โดยมีประชากรเกือบ 110 ล้านคน ทำให้รัสเซียเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในทวีปยุโรป รัสเซียยุโรปเป็นภูมิภาคที่หนาแน่นที่สุดของประเทศรัสเซีย โดยมีความหนาแน่นของประชากร 27.5 คนต่อตารางกิโลเมตร (70 คนต่อตารางไมล์)
ทั้งสามนครสหพันธ์ของประเทศรัสเซียอยู่ในรัสเซียยุโรป เมืองเหล่านี้ได้แก่ มอสโก เมืองหลวงของประเทศและเมืองที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในยุโรปอีกด้วย เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมและเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศ และเซวัสโตปอลซึ่งตั้งอยู่ในคาบสมุทรไครเมียซึ่งเป็นที่ยอมรับในระดับสากลว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเครน
วัดผาบ่อง (จังหวัดเชียงใหม่)

วัดผาบ่อง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดประมาณ 2 ไร่
วัดผาบ่อง เดิมเรียกว่า วัดผาบ่องปราสาท มีเนื้อที่ติดกับวัดปราสาท ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างวัดทั้งสองเป็นคนในตระกูลเดียวกัน และมีประตูเล็ก ๆ ไปมาหาสู่กัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2015 ตามตำนานวัดผาบ่องได้กล่าวว่า ประมาณ พ.ศ. 1967–2030 อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2035 โดยกลุ่มเงี้ยวซึ่งอาศัยอยู่วัดผาบ่อง จังหวัดแม่ฮ่องสอน (แม่ฮ่องสอนมีวัดผาบ่องเหนือและวัดผาบ่องใต้) จากนั้นได้อพยพมาอยู่ที่เชียงใหม่ และได้สร้างวัดผาบ่องซึ่งเรียกตามชื่อของหมู่บ้าน
ภายในวัดมีพระพุทธรูปปางสัมฤทธิ์ทองคำหนัก 680,000 บาท วิหารทรงล้านนา มีมุขยื่นออกมาทางด้านเหนือเจดีย์ เจดีย์ เป็นทรงปราสาท มีซุ้มพระพุทธรูปทั้ง 4 ด้าน และมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านมักต่างพากันเดินทางมาขอน้ำไปประกอบพิธีทางศาสนา สะเดาเคราะห์ สืบชะตา ทำน้ำมนต์ ดื่ม และขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกจากร่างกาย
คอเคซัสเหนือ

คอเคซัสเหนือ  หรือ ซิสคอเคเซีย (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นภูมิภาคย่อยในทวีปยุโรปตะวันออก อยู่ทางเหนือของภูมิภาคคอเคซัสใหญ่ทั้งหมด และเป็นส่วนหนึ่งของประเทศรัสเซีย โดยตั้งอยู่คั่นกลางระหว่างทะเลอะซอฟและทะเลดำทางทิศตะวันตก และทะเลแคสเปียนทางทิศตะวันออก ภูมิภาคนี้มีพรมแดนติดกับจอร์เจียและอาเซอร์ไบจานทางทิศใต้ เมืองครัสโนดาร์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในคอเคซัสเหนือ
ในทางการเมือง คอเคซัสเหนือประกอบด้วยสาธารณรัฐและดินแดนของประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางเหนือของเทือกเขาคอเคซัสหลัก ซึ่งแยกจากเทือกเขาคอเคซัสใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของประเทศรัสเซีย มีอาณาเขตอยู่ภายในเขตสหพันธ์คอเคซัสเหนือและเขตสหพันธ์ใต้ และประกอบด้วยดินแดนครัสโนดาร์, ดินแดนสตัฟโรปอล และสาธารณรัฐที่เป็นส่วนประกอบ โดยนับจากตะวันตกไปตะวันออก ได้แก่ สาธารณรัฐอะดีเกยา, คาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย, คาบาร์ดีโน-บัลคาเรีย, นอร์ทออสซีเชีย–อะลาเนีย, อิงกูเชเตีย, เชเชน, ดาเกสตาน และทางเหนือ ได้แก่ สาธารณรัฐคัลมืยเคีย
สเปซเอ็กซ์สตาร์เบส

สตาร์เบส  เป็นโรงงานผลิตจรวดเอกชน พื้นที่ทดสอบ และฐานปล่อยที่สร้างโดยสเปซเอ็กซ์ ซึ่งตั้งอยู่ที่โบคาชิกา ประมาณ 32 กิโลเมตร (20 ไมล์) ทางตะวันออกของบราวน์สวิลล์ รัฐเท็กซัส บนชายฝั่งอ่าวสหรัฐ เมื่อกำหนดแนวความคิด จุดประสงค์ที่ระบุไว้คือ "เพื่อให้สเปซเอ็กซ์เป็นฐานปล่อยพิเศษที่จะช่วยให้บริษัทสามารถรองรับรายการการปล่อยจรวดและพบกับหน้าต่างปล่อยที่แน่นหนาได้" ฐานปล่อยเดิมมีจุดมุ่งหมายเพื่อรองรับการปล่อยฟัลคอน 9 และฟัลคอน เฮฟวีและ ฐานปล่อยจรวด และ "จรวดระดับวงโคจรที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ที่หลากหลาย" แต่ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2561 สเปซเอ็กซ์ได้ประกาศเปลี่ยนแปลงแผน โดยระบุว่าฐานปล่อยจะใช้สำหรับยานอวกาศรุ่นต่อไปของสเปซเอ็กซ์อย่าง สตาร์ชิป เท่านั้น ระหว่างปี พ.ศ. 2561 ถึง 2563 ฐานดังกล่าวได้เพิ่มการผลิตจรวดและความสามารถในการทดสอบอย่างมีนัยสำคัญ อีลอน มัสก์ ซีอีโอของสเปซเอ็กซ์ระบุในปี พ.ศ. 2557 ว่าเขาคาดว่า "นักบินอวกาศเชิงพาณิชย์ นักบินอวกาศเอกชน จะออกจากเซาท์เท็กซัส" และเขาเล็งเห็นถึงการปล่อยยานอวกาศไปยังดาวอังคารจากสถานที่นั้น
ระหว่างปี พ.ศ. 2555 ถึง 2557 สเปซเอ็กซ์ได้พิจารณาสถานที่ที่เป็นไปได้เจ็ดแห่งทั่วสหรัฐสำหรับสร้างฐานปล่อยจรวดเชิงพาณิชย์แห่งใหม่ โดยทั่วไปแล้ว สำหรับการปล่อยสู่วงโคจร พื้นที่ในอุดมคติจะต้องมีเส้นทางข้ามน้ำไปทางทิศตะวันออกเพื่อความปลอดภัย และตั้งอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อใช้ประโยชน์จากความเร็วในการหมุนของโลก ในช่วงเวลานี้ ที่ดินผืนหนึ่งที่อยู่ติดกับหาดโบคา ชิกา ใกล้เมืองบราวน์สวิลล์ รัฐเท็กซัส เป็นพื้นที่ชั้นนำของตัวเลือก ในช่วงเวลาที่ขยายออกไปเรื่อยๆ ขณะที่สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) ได้ทำการประเมินสิ่งแวดล้อมอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับการใช้อ่าวเท็กซัส ที่ตั้งเป็นฐานปล่อยจรวด นอกจากนี้ ในช่วงเวลานี้สเปซเอ็กซ์ได้เริ่มซื้อที่ดินในพื้นที่ โดยซื้อพื้นที่ประมาณ 41 เอเคอร์ (170,000 ตารางเมตร) และเช่า 57 เอเคอร์ (230,000 ตารางเมตร) ภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 สเปซเอ็กซ์ประกาศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ว่าพวกเขาได้เลือกสถานที่ใกล้กับบราวน์สวิลล์เป็นที่ตั้งฐานปล่อยจรวดที่ไม่ใช่ของรัฐแห่งใหม่ หลังจากการประเมินสิ่งแวดล้อมขั้นสุดท้ายเสร็จสิ้น และข้อตกลงด้านสิ่งแวดล้อมได้ดำเนินการภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฐานปล่อยยานอวกาศสู่วงโคจรของสตาร์ชิปจะทำให้เป็นศูนย์ปฏิบัติการแห่งที่สี่ของสเแซเอ็กซ์ ตามสถานที่ฐานปล่อยจรวดอีกสามแห่งที่เช่าจากรัฐบาลสหรัฐ
สเปซเอ็กซ์ได้จัดพิธีวางศิลาฤกษ์ในฐานปล่อยจรวดแห่งใหม่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 และการเตรียมดินเริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 เสาอากาศติดตามลำแรกได้รับการติดตั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 และถังเชื้อเพลิงจรวดลำแรกมาถึงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2561 การก่อสร้างเพิ่มขึ้นอย่างมาก และฐานได้เห็นการประดิษฐ์ของจรวดทดสอบต้นแบบขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 9 เมตร (30 ฟุต) ลำแรก "Starhopper" ซึ่งได้รับการทดสอบและบินในเดือนมีนาคม–สิงหาคม พ.ศ. 2562 จนถึงปี 2564 มีการสร้างยานบินต้นแบบเพิ่มเติมที่โรงงานแห่งนี้สำหรับการทดสอบในระดับความสูงที่สูงขึ้น ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 มีพนักงานมากกว่า 500 คนในโรงงานแห่งนี้ โดยพนักงานส่วนใหญ่มีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานตลอด 24 ชั่วโมงทุกวันสำหรับฐานปล่อยยานอวกาศสเปซเอ็กซ์รุ่นที่สามที่ชื่อ สตาร์ชิป
ซูซาน วิคลันด์

ซูซาน วิคลันด์ (เกิดปี 1954) เป็นแพทย์ชาวอเมริกัน เธอเป็นผู้ประกอบการทำแท้งคนเดียวในหลายพื้นที่ของภูมิภาคมิดเวสต์จนเกษียณอายุ และเธอเป็นเป้าโจมตีของกลุ่มก่อความรุนแรงต่อต้านการทำแท้งมาโดยตลอด
เธอเปิดคลินิกของตัวเองในเดือนกุมภาพันธ์ 1993 ในชื่อคลินิกสตรีเมาเตนคันทรี (Mountain Country Women's Clinic) ในโบซแมน รัฐมอนแทนา โดยซื้ออาคารของอดีตแพทย์วัย 72 ปีที่เคยได้ยินเรื่องราวของเธอและรับรู้ถึงแรงกดดันที่เธอแยกรับและยินดีขายอาคารให้กับเธอ#เปลี่ยนทาง 
วิคลันด์เคยเผชิญกับการขู่ฆ่า, ทำร้ายร่างกาย, ถูกแอบติดตาม และคุกคามโดยกลุ่มต่อต้านสิทธิการทำแท้ง ส่งผลให้เธอต้องมีแผนในการป้องกันตัวเอง เช่น ปลอมตัวโดยสวมวิกและแต่งหน้าอย่างหนัก, พกปืนรีวอลเวอร์ที่มีกระสุนบรรจุติดตัว, สวมชุดป้องกันกระสุน, จ้างอารักขาส่วนบุคคล, มีสุนัขอารักขาติดตัว, เดินทางอ้อมออกนอกเส้นทางขณะกลับบ้านเพื่อไม่ให้กลุ่มต่อต้านรู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน และเปลี่ยนแปลงเวลาในการทำกิจวัตรประจำวันไปเรื่อย ๆ ไม่ให้เป็นที่คาดเดาได้ นอกจากนี้ คลินิกของเธอ ทั้งคลินิกสตรีเมาเตนคันทรี (Mountain Country Women's Clinic) และองค์การสุขอนามัยสตรีฟาร์โก (Fargo Women's Health Organization) ล้วนเคยถูกเป็นเป้าการลอบวางเพลิง, โจมตีด้วยกรด และการใช้กำลังบุกเข้ารุกราน
แซรีแฟ แกฟอรี

แซรีแฟ แกฟอรี (Zarifa Ghafari, เกิดปี 1994) เป็นนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวชาวอัฟกานิสถาน ในเดือนพฤศจิกายน 2019 เธอขึ้นมาเป็นนายกเทศมนตรีนครไมดานชอหร์ ศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดวอร์แดก ประเทศอัฟกานิสถาน เธอเป็นหนึ่งในนายกเทศบาลไม่กี่คนที่เป็นสตรี และเป็นนายกเทศบาลที่อายุน้อยที่สุดด้วยวัย 26 ปี เธอเป็นที่รู้จักจากความพยายามขับเคลื่อนสิทธิสตรีในอัฟกานิสถาน เธอได้รับรางวัลสตรีหาญกล้านานาชาติ ในปี 2020 โดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกา เธอรอดชีวิตจากการพยายามลอบสังหารรวมสามครั้ง 
ในเดือนสิงหาคม 2021 ขณะที่ตอลิบานกำลังรุกคืบคาบูล แซรีแฟประกาศว่าเธอจะไม่หนีออกนอกประเทศ ในวันที่ 15 เดือนเดียวกันตอลิบานเข้ายึดคาบูลสำเร็จ เธอได้กล่าวไว้ว่า "ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ รอให้พวกมันเข้ามา ไม่มีใครช่วยฉันหรือครอบครัวฉัน ฉันแค่กำลังนั่งกับพวกเราและสามีของฉัน พวกมันจะมาหาคนอย่างฉันและฆ่าทิ้งเสีย" หลังตอลิบานเข้ายึดรัฐบาลอัฟกานิสถานสำเร็จ เธอได้หลบหนีออกจากประเทศผ่านทางอิสตันบูล ประเทศตุรกี ในวันที่ 18 พร้อมด้วยสามี แม่ และพี่น้องสตรีอีกห้าคน ปัจจุบันเธอลี้ภัยอยู่ในเมืองบอนน์ ประเทศเยอรมนี
ราฮีเล ดาวูต

ราฮีเล ดาวูต (จีนกลาง: 热依拉·达吾提; พินอิน: Rèyīlā Dáwútí; อุยกูร์: راھىلە داۋۇت; Rahile Dawut; เกิดปี 1966) เป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียงในประเทศจีน เธอเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากความเชี่ยวชาญของเธอในด้านตำนานพื้นถิ่นและธรรมเนียมของชาวอุยกูร์ เธอเคยได้รับรางวัลจากกระทรวงวัฒนธรรมจีน รวมถึงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันตำนานพื้นบ้านแห่งหนึ่งในประเทศจีน เธอถูกต้องสงสัยว่าถูกลักพาตัวและคุมขังในสถานที่ลับของทางการจีน หลังเธอสูญหายไปในปี 2017 
อาขีพการงาน.
เธอเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมายาวนานกว่า 30 ปี เธอเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียง ก่อนถูกจับกุมตัวคุมขัง เธอก่อตั้งศูนย์วิจัยนิทานพื้นถิ่นชนกลุ่มน้อย (Minorities Folklore Research Center) ประจำมหาวิทยาลัยซินเขียง และดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์ นอกจากนี้เธอยังมีผลงานตีพิมพ์ทางวิชาการและหนังสือมากมาย
การสูญหาย.
ในเดือนธันวาคม 2017 มีผู้ระบุว่าอาจารย์ราฮีเลได้บอกกล่าวแก้ญาติว่าตนมีแผนเดินทางจากอุรุมชีไปปักกิ่ง และนับจากนั้นก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้อีก ครอบครัวและมิตรสหายของเธอออกประกาศว่าเธอหายสาบสูญในปี 2018 และภายในปีนั้นเป็นที่ทราบว่าเธอถูกควบคุมตัวไปอยู่ภายใต้รัฐบาลของจีน 
เจ้าหน้าที่รัฐไม่ได้เปิดเผยที่ควบคุมตัวเธออย่างเปิดเผย รวมถึงไม่มีการเปิดเผยรายงานสภาพความเป็นอยู่ การเข้าถึงทนาย หรือแม้แต่ว่าเธอถูกควบคุมตัวไปด้วยโทษอะไร ครอบครัวของเธอและกลุ่มสิทธิมนุษยชนต้องสงสัยว่าเธอเป็นหนึ่งในชาวอุยกูร์จำนวนมากที่ถูกคุมขับโดยเข้าหน้าที่รัฐ และกำลังถูกคุมขังไว้ใน "ค่ายปรับทัศนคติ" ในคุก หรือในที่คุมขังอื่น ๆ ของรัฐ
เธอเป็นหนึ่งในนักวิชาการชาวอุยกูร์ที่ถูกตั้งเป้าเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อัตลักษณ์ชาวอุยกูร์
เว็ลมา ชาริช

เว็ลมา ชาริช (เกิดวันที่ 8 เมษายน 1979) เป็นนักข่าวชาวบอสเนียผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการศูนย์วิจัยหลังเหตุขัดแย้ง องค์การเพื่อสันติภาพที่สำนักงานใหญ่อยู่ในซาราเยโว
ชาริชมีอายุเพียง 12 ปีเมื่อสงครามบอสเนียปะทุในปี 1992 เธอใช้ชีวิต 3 ปีนับจากนั้นภายใต้สภาวะที่เมืองถูกยึด ชาริชได้รับการศึกษาและฝึกฝนด้านการทำข่าวและวารสารศาสตร์ เธอจบการศึกษาจากสถาบันการรายงานข่าวของบีบีซี และจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาราเยโว
ชาริชทำงานเป็นผู้รายงานข่าวจากศาล (court reporter) ให้กับเครือข่ายข่าวสืบสวนบอลข่าน (Balkan Investigative Reporting Network; BIRN), สมาคมผู้สื่อข่าวจากศาลในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (Association of Court Reporters in Bosnia and Herzegovina) และสถาบันการรายงานข่าวสงครามและสันติภาพ (IWPR) ขณะทำงานให้กับ IWPR ในปี 2008 ถึง 2014 เธอได้เขียนรายงานมากกว่า 300 ชิ้นจากศาลอาชญากรรมระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย ซึ่งรวมถึงคดีของราดอวาน การาจิช และรัตกอ มลาดิช นอกจากนี้เธอยังเป็นนักข่าวอิสระที่เคยทำงานให้กับอัลญะซีเราะฮ์, พีบีเอส, เนชั่นแนล จีโอกราฟิก, ซืทด็อยท์เชอไซทุง, เดอะนิวยอร์กไทมส์, ลาเรปลุบบลีกา, เลอมงด์, เดอะการ์เดียน และด็อยท์เชอเว็ลเลอ
อุไรรัตน์ สร้อยมี

อุไรรัตน์ สร้อยมี (ค.ศ. 1968, 1970 หรือ 1971 – 31 พฤษภาคม 2006) เป็นนักเคลื่อนไหวชาวไทยและเหยื่อการค้ามนุษย์ในประเทศญี่ปุ่น
อุไรรัตน์เป็นชาวอำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ และย้ายไปอาศัยอยู่ในเมืองยกกาอิจิ จังหวัดมิเอะ ที่ซึ่งเธอถูกบังคับค้าประเวณี เธอถูกคุมขังในเรือนจำญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายปีกระทั่งได้รับการปล่อยตัวในเดือนกันยายน 2005 เนื่องจากเธอกำลังป่วยด้วยมะเร็งรังไข่ระยะสุดท้าย เธอได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับไทยและใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต หลังเดินทางถึงไทย เธอได้ยื่นฟ้องคดีแพ่งต่อผู้ล่อลวงเธอไปค้าประเวณี ที่ซึ่งมีรายงานว่าเป็นการฟ้องร้องแบบนี้ครั้งแรกในประเทศไทย อย่างไรก็ตาม เธอเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม 2006 ก่อนที่คดีความจะตัดสินชี้ขาด
ภูมิหลัง.
อุไรรัตน์ สร้อยมี เกิดที่อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ เธอแต่งงานแล้วและมีลูกสามคน สามีของเธอพิการ จากอุบัติเหตุรถยนต์ เช่นเดียวกับหลายคนในหมู่บ้านเธอ เธอยากจนและไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ชื่อเล่นของเธอคือ "บัว" เธอถูกว่าจ้างไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยปฐมา โคซากะ เพื่อนบ้านที่ร่ำรวยและเพื่อนวัยเด็กของแม่เธอ ปฐมาอ้างว่าเธอสมรสกับชายชาวญี่ปุ่นและเธอเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในญี่ปุ่นที่ต้องการอุไรรัตน์ให้ไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้าน อุไรรัตน์ไม่สามารถเข้าถึงสื่อใด ๆ ได้ในเวลานั้นและมีการศึกษาไม่มาก เธอจึงไม่ทราบข่าวเกี่ยวกับการลวงหญิงไทยไปค้าประเวณีในต่างแดน
การบังคับค้าประเวณีในประเทศญี่ปุ่น.
อุไรรัตน์เดินทางถึงประเทศญี่ปุ่นในปี 2000 และเดินทางไปยังยกกาอิจิ โดยหญิงไทยชื่อ "ดาว" และสามี ที่ซึ่งเธอถูกบอกว่าจะต้องทำงานเป็นโสเภณี เธอระบุว่าขณะค้ากาม เธอไม่เคยยินยอมที่จะมีเพศสัมพันธ์ เธอถูกบอกว่าจะถูกขายตัวให้กับซ่องบนเกาะแล้วจับโยนทิ้งลงทะเลถ้าเธอคิดจะหลบหนี นอกจากนี้เธอยังสามารถกลับไทยได้หากเธอทำงานชดใช้หนี้ในระยะเวลาห้าเดือน ระหว่างนั้นเธอถูกขังในห้องเช่าของอะพาร์ตเมนต์หนึ่งกับโสเภณีชาวไทยคนอื่น ๆ โดยมีดาวและสามีคอยดำเนินการพาเธอออกมาพบลูกค้า ครั้งละสามถึงหกวัน เธอถูกบังคับให้บริการแม้ขณะที่กำลังมีประจำเดือน และแม้จะติดต่อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่เจ็บปวดอย่างมาก
ถึงแม้จะครบกำหนดห้าเดือนแล้ว แต่ดาวปฏิเสธที่จะปล่อยเธอกลับไทย เธอถูกขายตัวให้กับกลุ่มยากูซ่าและหนี้ของเธอก็พอกพูนขึ้นอีก ณ จุดนี้เธอระบุว่าเธอได้ติดต่อกับปราณี โสเภณีอีกคน และ บุญ เพื่อนชาวไทย เพื่อช่วยเธอหลบหนี
การหลบหนีและจับกุม.
เหตุการณ์เกี่ยวกับการเสียชีวิตของดาวและการหลบหนีของอะไรรัตน์ยังเป็นที่ถกเถียง ในบทสัมภาษณ์กับ "บางกอกโพสต์" อุไรรัตน์อ้างว่าบุญเดินทางมายังอะพาร์ตเมนต์ของเธอเพื่อช่วยเธอหลบหนี และบุญลงมือฆาตกรรมดาวเพื่อป้องกันไม่ให้เธอถูกนำตัวไปอยู่กับยากูซ่า อย่างไรก็ตาม "เคียวโดะนิวส์" รายงานว่าอัยการชาวญี่ปุ่นระบุว่าอุไรรัตน์ก่อคดีลักขโมยและฆาตกรรมโดยทุบหัวของดาวด้วยขวด
ถึงแม้จะมีการร้องขอโดยองค์การด้านสิทธิมนุษยชนต่าง ๆ บุญถูกตัดสินจำคุก 10 ปี ฐานความผิดมีส่วนในการฆาตกรรม ส่วนอุไรรัตน์ถูกตัดสินจำคุกเจ็ดปี ขณะถูกคุมขัง อุไรรัตน์ตรวจพบมะเร็งรังไข่ระยะสุดท้าย และถูกปล่อยตัวเพื่อเดินทางกลับไปอาศัยกับครอบครัวในประเทศไทย
วอลนอวาคา

วอลนอวาคา  เป็นนครเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวอลนอวาคาซึ่งเป็นหนึ่งในสิบแปดเขตของแคว้นดอแนตสก์ ก่อนที่จะถูกทำลายระหว่างที่รัสเซียเข้ารุกรานยูเครนใน ค.ศ. 2022 นั้น นครนี้มีประชากรจำนวน 21,441 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ระหว่างการรุกรานของรัสเซีย โครงสร้างพื้นฐานส่วนมากของวอลนอวาคาได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2022 เปาลอ กือรือแลนกอ ผู้ว่าการแคว้นดอแนตสก์ กล่าวว่านครนี้ได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง
นอกจากตัวนครวอลนอวาคาแล้ว เขตเทศบาลนครวอลนอวาคายังครอบคลุมถึงหมู่บ้านนอวอฮรือฮอริวกา, นอวอเปาลิวกา และตรูดอแว
ลือซือชันสก์

ลือซือชันสก์  หรือ ลีซีชันสค์  เป็นนครในเขต#เปลี่ยนทาง [[แม่แบบ:ไม่ตัด]]ของแคว้นลูฮันสก์ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ ห่างจากลูฮันสก์ (เมืองหลักของแคว้น) ประมาณ 115 กิโลเมตร มีประชากร 95,031 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021) ก่อน ค.ศ. 2020 ลือซือชันสก์จัดการปกครองในรูปแบบนครสำคัญระดับแคว้น
การบริหารงานของเทศบาลนครลือซือชันสก์ยังครอบคลุมถึงนครนอวอดรูแฌสก์และปรือวิลเลีย พื้นที่นครลือซือชันสก์ร่วมกับนครเซียเวียรอดอแนตสก์, รูบิฌแน, แกรมินนา และเมืองข้างเคียงอื่น ๆ ประกอบเป็นศูนย์กลางชุมชนเมืองและอุตสาหกรรมที่สำคัญแห่งหนึ่งของภูมิภาคดอนบัส โดยมีประชากรประมาณ 353,000 คน (ค.ศ. 2009)
แคว้นคาร์กิว

แคว้นคาร์กิว  หรือที่บางครั้งเรียกว่า คาร์กิวช์ชือนา  เป็นแคว้นทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน แคว้นคาร์กิวมีพรมแดนติดกับประเทศรัสเซียทางทิศเหนือ แคว้นลูฮันสก์ทางทิศตะวันออก แคว้นดอแนตสก์ทางตะวันออกเฉียงใต้ แคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์ทางตะวันตกเฉียงใต้ แคว้นปอลตาวาทางตะวันตก และแคว้นซูมือทางตะวันตกเฉียงเหนือ แคว้นคาร์กิวมีเนื้อที่ คิดเป็นร้อยละ 5.2 ของเนื้อที่ทั้งหมดของยูเครน
แคว้นคาร์กิวเป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศยูเครน มีประชากร 2,598,961 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) โดยมากกว่าครึ่ง (ประมาณ 1.5 ล้านคน) อาศัยอยู่ในเมืองคาร์กิวซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้น แม้ว่าเมืองต่าง ๆ ในแคว้นคาร์กิวจะใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาหลัก แต่ที่อื่น ๆ ในแคว้นส่วนใหญ่พูดภาษายูเครน
ประชากร.
ในการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2001 แคว้นคาร์กิวมีประชากรทั้งหมด 2,895,800 ล้านคน (ชาย 1,328,900 คน คิดเป็นร้อยละ 45.9% และหญิง 1,566,900 คน คิดเป็นร้อยละ 54.1%) กลุ่มชาติพันธุ์ภายในแคว้นคาร์กิว ได้แก่:
การแบ่งกลุ่มตามภาษาแม่:
 "0-14 ปี:" 12.6% (ชาย 177,464/หญิง 167,321)
 "15-64 ปี:" 72.2% (ชาย 945,695/หญิง 1,024,841)
 "65 ปีขึ้นไป:" 15.2% (ชาย 135,737/หญิง 277,725) (ทางการ ค.ศ. 2013)
 "รวม:" 40.5 ปี 
 "ชาย:" 36.9 ปี 
 "หญิง:" 44.1 ปี (ทางการ ค.ศ. 2013)
มักกะลีที่รัก

มักกะลีที่รัก "(อังกฤษ: Makkali The Love Tree)" เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี-แฟนตาซี ผลิตโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดักชั่น จำกัด บทประพันธ์โดย ผักบุ้ง เขียนบทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล-โรจนินทร์ กำกับการแสดงโดย ณัชชานิษฐ์ จิรรุ่งโรจน์ (หลี่เจิน จิรรุ่งโรจน์) นำแสดงโดย วีรคณิศร์ กานต์วัฒนกุล, ศิริลักษณ์ คอง, นัทธวัชร์ แก้วบัวสาย, จันจิรา จันทร์พิทักษ์ชัย ออกอากาศวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 19.00 - 20.05 น. ทางช่อง 3 เอชดี
เรตติง.
การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 29 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2565 - วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2565) นีลเส็น ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติงละครจากคนทั่วประเทศไทย
สีเขียว เรตติงที่มีอันดับสูงที่สุดในละครแต่ละตอนจะแสดงด้วย 
สีแดง เรตติงอันดับต่ำที่สุดในละครแต่ละตอนจะแสดงด้วย
สีน้ำเงิน เรตติงเฉลี่ยของละครจะแสดงด้วย
พูสี

พูสี  เป็นเนินเขาสูง 100 เมตร (328 ฟุต) ใจกลางเมืองเก่าหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรเมืองเก่า ด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำโขงและอีกด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำน้ำคาน บนยอดเขาประดิษฐาน "พระธาตุพูสี" พระธาตุเป็นทรงดอกบัวสี่เหลี่ยมสีทอง ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมยอดประดับด้วยเศวตฉัตรทองสำริด 7 ชั้น สูงประมาณ 21 เมตร
ขึ้นเนินไปครึ่งทาง มองเห็นน้ำคานคือ วัดธรรมภูศรี วัดพุทธศาสนา ที่ยอดเขานั้น มองเห็นเมืองและชนบทโดยรอบ คือ วัดชมศรี ซึ่งเป็นวัดพุทธและเป็นจุดเด่นของการท่องเที่ยวหลวงพระบาง
ค่าทางเข้าพูสี 20,000 กีบ ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561
เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท

เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท  เป็นเรือโดยสารไฟฟ้าในแม่น้ำเจ้าพระยา ให้บริการในเส้นทางท่าเรือพระนั่งเกล้า - ท่าเรือวัดวรจรรยาวาส ดำเนินการโดย บริษัท ไทย สมายล์ โบ้ท จำกัด
ประวัติ.
เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท เป็นโครงการเรือโดยสารบนแม่น้ำเจ้าพระยาภายใต้ความร่วมมือของบริษัท อี สมาร์ท ทรานสปอร์ต กับกรมเจ้าท่า ให้บริการโดย บริษัท พลังงานบริสุทธิ์ จำกัด (มหาชน)ในเส้นทางท่าพระปิ่นเกล้า-ท่าสาทร และท่าน้ำสะพานพระราม7-ท่าสาทร ท่าน้ำพระนั่งเกล้า-ท่าสาทร เปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม 2563 เรือโดยสารเป็นเรือพลังงานไฟฟ้าลำแรกของประเทศไทย จุผู้โดยสารได้ 200 คน และใช้พลังงานไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนซึ่งสามารถใช้งานได้ 3 ชั่วโมง เรือโดยสารนี้ได้รับรางวัลนวัตกรรมแห่งชาติประจำปี 2563 จากสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ 
เส้นทาง.
เส้นทางเดินเรือสามารถแบ่งได้เป็น 3 สาย คือ
ท่าเรือ.
ท่าเรือและการเชื่อมต่อกับขนส่งมวลชนประเภทอื่น ๆ ประกอบไปด้วย
วัดหัวไทร (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดหัวไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูพิพัฒน์วรากรเป็นเจ้าอาวาส
วัดหัวไทร หรือ วัดเปี่ยมนิโครธาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เดิมมีต้นไทรใหญ่อยู่ริมแม่น้ำบางปะกง มีนางฮัน นางสอนศรี ภุมสอย มอบที่ดินให้ ตั้งชื่อวัดว่า "วัดหัวไทร" เพราะวัดตั้งอยู่ที่บ้านหัวไทรและมีต้นไทรอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงประกอบพิธีตัดลูกนิมิตเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2514
ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง และศาลาบาตร