pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดละมุด (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดละมุด เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลปากจั่น อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่
วัดละมุดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2100 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2110 ในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ 
ใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา" ได้มีการกล่าวถึงวัดละมุดว่า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี มาผนวชที่วัดละมุดแห่งนี้ ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศประชวรหนักใกล้สวรรคต พระภิกษุเจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระอาการโดยประทับที่พระตำหนักสวนกระต่ายของเจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิต พระอนุชาร่วมพระมารดา
ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ก็โปรดเกล้าฯ ให้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดละมุดที่พระองค์เคยผนวชใหม่ทั้งพระอารามเมื่อปี พ.ศ. 2308
ยังมีเรื่องเล่ากันว่า ประมาณ พ.ศ. 2305 เจ้าจอมละมุด ซึ่งเป็นพระสนมของพระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาสร้างวิหาร ขนาดใหญ่และยาว (เดิมวิหาร มีลักษณะรูปท้องสำเภาสันนิษฐานว่าเป็นรูปแบบของสถาปัตยกรรมในสมัยอยุธยาตอนกลาง) ในการนี้ได้สร้างพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยขึ้น 15 องค์ เป็นพระพุทธรูปหน้านาง สร้างด้วยหินทรายแดง ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อหิน" ส่วนประตูโขลง ซึ่งเป็นประตูเข้าขนาดใหญ่ทางด้านทิศเหนือขนานไปกับแม่น้ำป่าสัก มีเรื่องเล่ากันว่า พระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาผนวชที่วัดละมุดนี้ นัยว่า เพื่อรักษาโรคเรื้อนที่ท่านเป็นอยู่ โดยการรักษานั้น จะกระทำภายในวิหารใหญ่ของวัดละมุด พระองค์ได้ให้สืบหาหมอยาดี ๆ มาเพื่อรักษา และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องที่พระองค์อาพาธด้วยโรคร้ายนี้แพร่ขยายออกไป จึงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตหมอยาทุกคนที่มาถวายการรักษาแล้วไม่สามารถรักษาได้สำเร็จ โดยสถานที่ประหารนั้น คือ "ประตูโขลง" หมายความว่า มีคนมาตายกันเป็นโขลง ๆ
นากางิงแคปซูลทาวเวอร์

นากางิงแคปซูลทาวเวอร์ (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นอาคารมิกซ์ยูสที่อยู่อาศัยกับสำนักงาน ออกแบบโดยคิโช คูโรกาวะ ตั้งอยู่ในย่านชิมบาชิ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้เวลาก่อสร้างเพียง 30 วัน ในปี 1972 และเป็นหนึ่งในอาคารไม่กี่แห่งของสถาปัตยกรรมแบบเมตาบอลิซึมญี่ปุ่น ขบวนการทางสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของการฟื้นฟูวัฒนธรรมใหม่ในญี่ปุ่นยุคหลังสงครามโลก ที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน (อีกแห่งที่มีชื่อเสียงคือ ศูนย์การประชุมนานาชาติเกียวโต) อาคารนี้เป็นตัวอย่างแรกของสิ่งก่อสร้างแบบแคปซูล (capsule architecture) ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ถาวร ปัจจุบันอาคารยังคงอยู่แต่ขาดการทำนุบำรุงอย่างมาก ข้อมูลจากตุลาคม 2012 พบว่าราว 30 ห้องจาก 140 ห้องแคปซูลยังคงใช้งานเป็นห้องอยู่อาศัย นอกนั้นเป็นสำนักงานหรือที่เก็บของ บางส่วนถูกทิ้งร้างและเริ่มเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา ข้อมูลจากสิงหาคม 2017 แคปซูลในอาคารยังสามารถจองเพื่อพักได้ แค่มีคิวรอคอยที่ยาวนาน
ในวันที่ 12 เมษายน 2022 มีการประกาศแผนการรื้อถอนอาคารอย่างเป็นทางการ โดยหน่วยประกอบ (component units) ของอาคารจะถูกนำมาใช้งานในรูปแบบอื่นแทน (repurposed) โครงการเรี่ยไรเงินและความยายามขึ้นทะเบียนอาคารเป็นอาคารภายใต้การพิทักษ์ที่มีมาที่งหมดไม่ประสบผลสำเร็จ
งานก่อสร้างและออกแบบ.
อาคารประกอบด้วยอาคารคอนกรีตย่อยสองอาคาร มีความสูง 11 และ 13 ชั้น ตามลำดับ ประกอบด้วยห้องแคปซูลจำนวน 140 ห้อง แต่ละห้องมีขนาด 2.5 x 4 x 1.3 เมตร, มีหน้าต่างที่ฝั่งด้านหนึ่ง แคปซูลแต่ละห้องสามารถต่อกันเป็นห้องที่ใหญ่ขึ้นได้ ถึงแม้ว่าแคปซูลจะสร้างขึ้นเพื่อผลิตในระดับอุตสาหกรรม แต่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีห้องใดที่ถูกแทนที่หรือเปลี่ยนใหม่เลย กลุ่มประชากรเป้าหมายที่จะเป็นลูกค้าคือมนุษย์เงินเดือน (ซาลารีมัง) ชาวโตเกียว
แผนการทุบทำลายหรือรีโนเวท.
ในการจะทุบทำลายอาคารได้นั้น 80% ของเจ้าของแคปซูลในอาคารต้องยินยอมการทุบทำลาย ซึ่งผ่านการยินยอมครั้งแรกในวันที่ 15 เมษายน 2007 โดยอ้างเหตุผลความมอซอ, สกปรก, เบียดเสียด และความกังวลต่อแร่ใยหิน และเสนอให้ก่อสร้างอาคารใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่าแทนที่ คูโรกาวะ เสนอโดยใช้ข้อดีของงานออกแบบอาคารที่มีความจืดหยุ่นโดยการ "ถอดปลั๊ก" (unplugging) กล่องแคปซูลออกและใส่เข้าใหม่แทน แผนนี้ได้รับการสนับสนุนโดยสมาคมสถาปนิกหลายแห่ง รวมถึงสถาบันสถาปนิกญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามผู้อยู่อาศัยของอาคารกังวลเรื่องความปลอดภัยของความต้านทานแผ่นดินไหว และเป็นการใช้งานพื้นที่อย่างไม่คุ้มค่าในย่านมูลค่าสูงอย่างกินซะของโตเกียว คูโรกาวะเสียชีวิตในปี 2007 ประกอบกับขาดผู้มาพัฒนาอาคารต่อเนื่องจากการถดถอยของเศรษฐกิจปลายทศวรรษ 2000
นิคอไล อูรูสซ็อฟ นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมของ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" คัดค้านการทำลายอาคารและระบุว่าอาคารนี้เป็น "สถาปัตยกรรมอันงดงาม; เช่นเดียวกับอาคารอันยิ่งใหญ่อื่น ๆ นี่เป้นการตกตะกอน (crystallization) ของอุดมคติทางวัฒนธรรมที่ห่างไกลออกไป การดำรงอยู่[ของอาคารนี้]ยังเป็นเครื่องเตือนถึงทางที่ไม่ถูกเลือกเดิน (paths not taken) ของความเป็นไปได้ของโลกที่ถูกก่อร่างขึ้นด้วยกลุ่มของค่านิยมอีกชุดหนึ่ง"
วัดอโยธยา

วัดอโยธยา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูสังฆรักษ์ปัญญาพล ปญฺญาพโล,ดร.
วัดอโยธยา หรือ วัดเดิม ตาม "พงศาวดารเหนือ" เชื่อกันว่าบริเวณวัดนี้เคยเป็นพระราชวังสมัยอโยธยามาก่อน ต่อมาเมื่อกษัตริย์ผู้ปกครองเมืองได้ถวายพื้นที่พระราชวังให้สร้างเป็นวัด ให้ชื่อว่า "วัดเดิม" เป็นศูนย์กลางของเมืองอโยธยา เป็นวัดประจำพระราชวัง "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ริมแม่น้ำป่าสัก ก่อนที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จะทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ณ หนองโสน เดิมเป็นพระอารามหลวง โดยพระเจ้าหลวงยกวัดให้เป็นวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นวัดในฝ่ายอรัญวาสี ยังปรากฏชื่อวัดนี้ในจารึกวัดศรีชุม คือ จารึกหลักที่ 2 ในประมวลจารึกไทย ที่สันนิษฐานว่าจารึกโดยพระมหาเถรศรีศรัทธา วัดนี้เป็นวัดที่มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์เสด็จประทับอยู่และเป็นวัดที่สำคัญเกี่ยวกับพิชัยสงคราม
เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลมหรือทรงลังกาแปดเหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม รูประฆังเรียวปากแคบไม่ผายกว้าง องค์ระฆังกลมทำเป็นรูปปูนปั้นกลีบดอกบัวลดหลั่นแปลกตากว่าเจดีย์องค์อื่น ๆ และมีบันไดขึ้นทางด้านหน้าและด้านหลัง เป็นเจดีย์อโยธยารุ่นแรก ซึ่งมีอายุกว่า 500 ปี "พงศาวดารเหนือ" เล่าว่า พระมหาเถรศรีศรัทธาได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่เจดีย์นี้ด้วย เมื่อครั้งอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เจดีย์วัดอโยธยาองค์นี้ก็ได้รับความเสียหายจากถูกน้ำขังเป็นเวลานานหลายเดือนตั้งแต่บริเวณรอบฐานรากจนถึงองค์เจดีย์ อุโบสถซึ่งได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์บนรากฐานอาคารเดิม ส่วนทางด้านทิศตะวันตกของวัดเป็นที่ตั้งของวิหารซึ่งถูกปกคลุมด้วยเนินดิน
เคาน์เตสโมนีคา ซู ซ็อลมส์-เลาบัค

เคาน์เตสโมนีคา ซู ซ็อลมส์-เลาบัค  ประสูติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2472 เป็นธิดาคนที่ 4 ใน จอร์จ เคานต์ที่ 9 แห่งซ็อลมส์-เลาบัค และ เจ้าหญิงโยฮันนาแห่งโซล์มส-โฮเฮนโซล์มส-ลิช เป็นพระชายาพระองค์ที่ 2 ใน แอนสท์ ออกัสตุส เจ้าชายแห่งฮันโนเฟอร์ โดยทรงเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2524 ซึ่งการเสกสมรสของทั้ง 2 ต้องเป็นไปตามพระบรมราชวินิจฉัยใน เอลิซาเบธที่ 2 ซึ่งต่อมา ทรงมีพระบรมราชโองการโปรดกระหม่อม พระราชทานการเสกสมรสเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ในปีเดียวกัน รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งฮันโนเฟอร์ พระชายา ดัชเชสแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค พระชายา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส
ก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ประมูลเครื่องเพชร เจ้าหญิงไธราแห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2396-2476) พระราชธิดาใน คริสเตียนที่ 9 และถูกจัดเก็บในพระตำหนักส่วนพระองค์ ในปี 2547 ต่อมา พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2558 สิริพระชันษา 85 ปี
ซันจูซังเก็ง-โด

วัดซันจูซังเก็ง  เป็นพุทธศาสนสถานในนิกายเท็นได ตั้งอยู่ในย่านฮิกาชิยะมะในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
วัดตั้งขึ้นในปี 1164 โดย ไทระ โนะ คิโยโมริ และมีชื่อทางการคือเร็งเกียว-อิน (#เปลี่ยนทาง และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารของวัดเมียวโฮ-อิน
วัดเป็นที่รู้จักจาก "ฮงโด" (โถงหลัก) ที่มีความยาวมาก สร้างขึ้นในปี 1266 (ยุคคามะคุระ) และได้รับสถานะสมบัติแห่งชาติของญี่ปุ่น ในฮงโดประดิษฐานเทวรูปพระโพธิสัตว์พันกรจำนวน 1001 องค์, รูปปั้นยืนประกอบ 28 องค์, รูปปั้นของฟูจิงองค์หนึ่ง และไรจิงองค์หนึ่ง และพระโพธิสัตว์กวนอิมพันกรองค์ประธานของวัด ทั้งหมดนี้เป็นสมบัติแห่งชาติของรัฐบาลญี่ปุ่น
บราซิลสมัยอาณานิคม

บราซิลสมัยอาณานิคม  ได้หลอมรวมยุคประวัติศาสตร์ของบราซิล มาตั้งแต่ ค.ศ. 1500 ตั้งแต่การริเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานของชาวโปรตุเกส หลังการค้นพบดินแดนโดยเปดรู อัลวารึช กาบรัล จนถึง ค.ศ. 1815 เมื่อบราซิลได้รับการยกฐานะเป็นราชอาณาจักร ร่วมกับราชอาณาจักรโปรตุเกส และราชอาณาจักรแอลการ์ฟในฐานะ สหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ 
ในช่วง 300 ปีต้น ๆ ของประวัติศาสตร์ของการล่าอาณานิคมของบราซิล การแสวงหาผลประโยชน์ทางด้านเศรษฐกิจของดินแดนนี้มีพื้นฐานมาจากการสกัดต้นบราซิล ("pau brazil") (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16) ซึ่งทำให้ดินแดนนี้มีชื่อเรียกตามต้นไม้ดังกล่าว การผลิตน้ำตาลจากการนำทาสชาวแอฟริกันมาเก็บเกี่ยวต้นอ้อย (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16–18) และการขุดทองและเพชรที่ได้ค้นพบในใต้ดิน (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18) ทาสโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่นำมาจากทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นแรงงานส่วนใหญ่ของระบบเศรษฐกิจ การส่งออกของบราซิลเกิดขึ้น ภายหลังจากที่ทาสชาวพื้นเมืองใช้เวลาช่วงระยะสั้น ๆ เพื่อทำการตัดต้นบราซิล
เมื่อเปรียบเทียบกับดินแดนของสเปนที่อยู่ใกล้เคียงกัน ซึ่งมีอุปราชหลายคน ที่มีเขตอำนาจการควบคุมภายในช่วงเริ่มแรกเหนือ นิวสเปน (เม็กซิโก) และเปรู และในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้ขยายขอบเขตอำนาจไปถึงบริเวณเขตอุปราชแห่งรีโอเดลาปลาตา และนิวกรานาดา อาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสได้ตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ชายฝั่ง โดยชาวโปรตุเกส และประชากรของทาสสีผิวดำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก ที่ทำงานในพื้นที่สวนน้ำตาล และเหมืองแร่ วัฏจักรแห่งเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูและเชื่อมโยงกับสินค้าส่งออก ยุคน้ำตาลแห่งบราซิลถูกผูกมัดกับการพัฒนาทาสภายในสวนไร่ ทำให้พ่อค้าซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลาง ระหว่างแหล่งผลิตน้ำตาล ท่าเรือของบราซิล และทวีปยุโรป ถูกลดความสำคัญ โดยการเติบโตของระบบอุตสาหกรรมน้ำตาล ในทะเลแคริบเบียนบนหมู่เกาะ ที่ประเทศบนทวีปยุโรปได้ยึดอำนาจมาจากสเปน ทองคำและเพชร ถูกค้นพบและถูกขุด อยู่ทางตอนใต้ของบราซิลจนถึงช่วงปลายยุคอาณานิคม ส่วนใหญ่ของเมืองในบราซิลเป็นเมืองท่าและมีการย้ายเมืองหลวงของการปกครองอาณานิคม อยู่หลายครั้ง เพื่อตอบสนองต่อความสำคัญของสินค้าส่งออกที่เพิ่มขึ้นและลดลงในบางครั้ง
ไม่เหมือนกับอาณานิคมบนทวีปอเมริกาของสเปน ซึ่งแตกแยกออกมาเป็นหลากหลายสาธารณรัฐ เมื่อได้รับเอกราชเป็นของตนเอง บราซิลยังคงเป็นระบบการปกครองเดี่ยวภายใต้ระบอบราชาธิปไตย ซึ่งทำให้เป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในละตินอเมริกา เช่นเดียวกับที่ชาวสเปนที่อยู่ในยุโรป และศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นแหล่งหลักของการรวมตัวกันบนดินแดนที่กว้างใหญ่ และสเปนมีหลากหลายเชื้อชาติ สังคมบราซิลจึงเป็นสังคมที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ด้วยภาษาโปรตุเกสและความเชื่อแบบโรมันคาทอลิก ภาษาโปรตุเกสมีความสำคัญอย่างยิ่ง ต่ออัตลักษณ์ของชาวบราซิล
คณิศร ภู่พันธ์

คณิศร ภู่พันธ์ เป็นผู้รักษาประตูฟุตซอลชาวไทย และเป็นสมาชิกของฟุตซอลทีมชาติไทย ทั้งนี้ เขาทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตซอลการท่าเรือ ในการแข่งฟุตซอลไทยแลนด์ลีก
วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร

วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร (Vrindavan Chandrodaya Mandir; "วฤนฺทาวนฺ จนฺทโรทย มนฺทีร") เป็นมนเทียรภายใต้การก่อสร้างในวฤนทาวัน มถุรา ประเทศอินเดีย หากก่อสร้างเสร็จตามแปลนจะกลายเป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่มีความสูงที่สุดในโลก ด้วยมูลค่าคาดการณ์ก่อสร้างที่  มนเทียรอยู่ภายใต้การบริหารของอิสก์คอน บังกาลอร์ ตามแปลนการก่อสร้าง อาคารจะมีความสูง 213 เมตร และ 70 ชั้น ในพื้นที่ราว 50,000 ตารางเมตร รวมถึงจะมีที่จอดรถและลานจอดเฮลิคอปเตอร์
การก่อสร้าง.
มธูปัณฑิตทาสเคยพบปะประธานาธิบดีปรณัพ มุขรจีเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการก่อสร้างอาคาร ในเดือนมีนาคม 2014 มุขยมนตรีรัฐอุตตรประเทศ อขิเลศ ยาดัฟ เดินทางมาเปิดตัวโครงการ และเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2014 ประธานาธิบดี ปรณัพ มุขรจี เดินทางมาเคาะศิลาฤกษ์ของมนเทียร จนถึงปัจจุบัน มนเทียรยังคงอยู่ภายใต้การก่อสร้าง
วัดพลับพลาไชย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดพลับพลาไชย โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ วัดราชบูรณะ
ประวัติ.
วัดพลับพลาไชยไม่ปรากฏนามผู้สร้างแต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ปรากฏชื่อใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ว่า เป็นที่ตั้งทัพของ เจ้าอ้ายพระยา พระราชโอรสองค์ใหญ่ของสมเด็จพระอินทราชา ก่อนจะเคลื่อนทัพออกมาเจอกับ เจ้ายี่พระยา พระราชอนุชาของพระองค์ที่ตั้งทัพอยู่ที่ วัดชัยภูมิที่เชิงสะพานป่าถ่านและได้กระทำยุทธหัตถีกระทั่งสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันทำให้เจ้าสามพระยา พระอนุชาพระองค์เล็กได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2
จากนั้นวัดพลับพลาไชยได้ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ในรัชสมัยของ สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา ว่า ระหว่างที่เกิดสงครามกลางเมือง สมเด็จพระนารายณ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้ยกกองทัพออกจาก พระราชวังจันทรเกษม ซึ่งเป็นวังหน้าผ่านวัดพลับพลาชัยเพื่อไปตั้งกองบัญชาการที่ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์ กระทั่งได้รับชัยชนะและเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็น สมเด็จพระนารายณ์มหาราช
สิ่งก่อสร้างภายในวัด.
เจดีย์ประธาน มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ฐานแปดเหลี่ยม ขนาดเส้นผ่าศูนย์ของเจดีย์ประมาณ 4 เมตร ภายในก่ออิฐสอดินซึ่งเป็นเทคนิคของงานช่างสมัยอู่ทองถึงอยุธยาตอนต้น เจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ทรงยอดปรางค์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเจดีย์ประธาน ศิลปะอยุธยาตอนปลาย จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมทำให้สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานเรื่อยมาจนกระทั่งถึงในสมัยอยุธยาตอนปลาย และมีวิหารขนาดเล็ก ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เจาะช่องหน้าต่างขนาดเล็กไว้ด้านละ 1 บาน มีประตูทางเข้า 2 ช่อง ซึ่งเป็นลักษณะที่นิยมสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง
หอเกียรติยศพรีเมียร์ลีก

หอเกียรติยศพรีเมียร์ลีก  เป็นหอเกียรติยศสำหรับนักฟุตบอลที่เล่นในพรีเมียร์ลีก เปิดตัวเมื่อปี 2020 โดยการมอบรางวัลครั้งแรกเริ่มต้นหลังสิ้นสุดฤดูกาล 2021 หอเกียรติยศมีวัตถุประสงค์เพื่อยกย่องและเชิดชูเกียรติผู้เล่นที่ประสบความสำเร็จอย่างมากและมีส่วนสำคัญในลีกนับตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อปี 1992
ผู้เล่นแปดคนแรกที่ได้เข้าสู่หอเกียรติยศ ได้แก่ แอลัน เชียเรอร์, ตีแยรี อ็องรี, เอริก ก็องโตนา, รอย คีน, แฟรงก์ แลมพาร์ด, แด็นนิส แบร์คกัมป์, สตีเวน เจอร์ราร์ด, เดวิด เบคแคม
คุณสมบัติ.
สำหรับผู้เล่นที่จะมีสิทธิ์ได้รับการคัดเลือกเข้าสู่หอเกียรติยศพรีเมียร์ลีก จะมีการพิจารณาเกณฑ์หลายประการ โดยหลัก ๆ แล้วคือผู้เล่นที่ "ประสบความสำเร็จด้านผลงานในสนามอย่างโดดเด่น และมีส่วนร่วมอย่างมีนัยสำคัญกับวงการฟุตบอล" นับตั้งแต่ก่อตั้งพรีเมียร์ลีกเมื่อปี 1992 นอกจากนี้ยังมีการพิจารณาปัจจัยอื่น ๆ ด้วย โดยผู้เล่นจำเป็นต้องเกษียณก่อนจะเริ่มฤดูกาลที่มอบรางวัล และได้รับการตัดสินเฉพาะผลงานในพรีเมียร์ลีกโดยไม่มีการพิจารณาจากการแข่งขันอื่น ๆ นอกจากนี้ผู้เล่นจะต้องลงเล่นในลีกอย่างน้อย 250 นัด หรือประสบความสำเร็จอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้:
ริชาร์ด มาสเตอส์ ผู้บริหารระดับสูงของพรีเมียร์ลีกกล่าวในการประกาศรางวัลครั้งแรกว่า หอเกียรติยศนั้น "จะสงวนไว้ให้กับนักฟุตบอลที่ดีที่สุด" และจะเปิดโอกาสให้แฟนบอลร่วมเฉลิมฉลองไปกับนักฟุตบอลที่มีเส้นทางการเล่นอาชีพ "ที่โดดเด่น"
 "ณ วันที่ พฤษภาคม 2021"
ผู้ได้รับการเสนอชื่อ.
เดิมที ผู้เล่นสองคนแรกจะประกาศในเดือนมีนาคม 2020 แต่ต้องเลื่อนการประกาศออกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 จนในปี 2021 มีการคัดเลือกเพิ่มเติมจากแฟนบอลพร้อมกับผู้เข้าหอเกียรติยศสองคนแรก โดยผู้ได้รับการเสนอชื่อครั้งแรกได้แก่ :
"ผู้เล่นที่มี ตัวหนา หมายถึงได้รับเลือกในปีนั้น"
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
2022.
นอกจาก เวย์น รูนีย์ และปาทริก วีเยรา ที่ได้รับการคัดเลือกเข้าสู่หอเกียรติยศประจำปี 2022 แล้ว ได้มีการเสนอชื่อเพิ่มเติมจากแฟนบอลเพื่อคัดเลือกผู้เล่นเพิ่มเติมอีก 6 คนที่จะได้รับการคัดเลือกเข้าสู่หอเกียรติยศประจำปี 2022 โดยผู้ได้รับการเสนอชื่อได้แก่:
"ผู้เล่นที่มี ตัวหนา หมายถึงได้รับเลือกในปีนั้น"
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
2023.
ผู้เล่นที่ได้รับการเสนอชื่อ ได้ประกาศในวันที่ 30 มีนาคม 2023 ซึ่งจะคัดเลือกเพื่อเข้าสู่หอเกียรติยศประจำปี 2023 โดยแฟนบอลผ่านการโหวต โดยเปิดให้โหวตจนถึงวันที่ 10 เมษายน 2023 เพื่อคัดเลือกผู้เล่นที่จะได้เข้าสู่หอเกียรติยศ 3 คน จากผู้เล่นที่ได้รับการเสนอชื่อ 15 คน โดยประกาศผลในวันที่ 3 พฤษภาคม 2023 โดยผู้ได้รับการเสนอชื่อได้แก่:
"ผู้เล่นที่มี ตัวหนา หมายถึงได้รับเลือกในปีนั้น"
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ศาลเจ้าโชเซ็ง

ศาลเจ้าโชเซ็ง (เกาหลี: ; ฮันจา: ) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดในประเทศเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1925 ถึง 1945 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น
อิโจ ชูตะ สถาปนิกและนักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมชื่อดังที่มีส่วนในการสร้างศาลเจ้าเมจิ ก็มีส่วนในการวางแผนสร้างศาลเจ้านี้ด้วย
ที่ตั้งของอดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน
เบื้องหลัง.
หลังญี่ปุ่นผนวกเกาหลีใน ค.ศ. 1910 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ดำเนินการตามนโยบายกระบวนการกลายเป็นญี่ปุ่น (Japanization) ซึ่งรวมไปถึงการสักการะที่ศาลเจ้าชินโต เช่นเดียวกันกับการแสดงออกทางการเมืองต่อความรักประเทศชาติเป็นข้อปฏิบัติทางศาสนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 นักเรียนในโรงเรียนจะต้องเข้าไปในศาลเจ้าชินโต และใน ค.ศ. 1935 มีการบังคับให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและข้าราชการจะต้องเข้าร่วมพิธีศาสนาชินโต จนถึง ค.ศ. 1945 มีศาลเจ้าในเกาหลีที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐชินโต (State Shinto) รวม 1,140 แห่ง
อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ของรัฐที่โชเซ็งจิงงูไม่อนุญาตให้โอกูนิตามะตรงนั้นมีชื่อเรียกว่า "โชเซ็นโอกูนิตามะ" และความเชื่อท้องถิ่นพระเจ้าทันกุนถูกปราบปรามลงเพื่อหันไปบูชาอามาเตราซุในศาลเจ้าแทน
ประวัติ.
โชเซ็งจิงงูถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1925 ที่ยอดเขานัมซานในเมืองเคโจ และทำพิธีบูชาในเดือนตุลาคม โดยอุทิศแด่เทพีอามาเตราซุกับจักรพรรดิเมจิ ตัวอาคารมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชินเม-ซูกูริตามศาลเจ้าอิเซะ
การบูชาที่ศาลเจ้าเพิ่มมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 หลังรัฐบาลเริ่มบังคับให้ผู้คนเข้าชมที่นี่ ทำให้ศาลเจ้าและที่อื่น ๆ กลายเป็นเป้าหมายความขุ่นเคือง หลังการปลดปล่อยเกาหลีใน ค.ศ. 1945 ภายในไม่กี่วัน มีศาลเจ้าหลายแห่งที่ถูกเผาทำลาย
กลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีเสนอให้เข้ามารับช่วงการบูชาโอกูนิตามะต่อหลังสงครามและเปลี่ยนศาลเจ้าไปเป็นศาลที่บูชาพระเจ้าทันกุน แต่รัฐบาลใหม่ปฏิเสธ #เปลี่ยนทาง ก็เสนอระบบที่ชาวญี่ปุ่นในอาณานิคมถูกมองเป็นอามัตสึกามิและชนพื้นเมืองมองเป็นคูนิตสึกามิ
หลังคำประกาศยอมจำนนของญี่ปุ่นในวันที่ 15 สิงหาคม ในช่วงบ่ายวันนั้นได้มีพิธีเคลื่อนย้ายองค์เทพที่ประดิษฐานอยู่ รัฐบาลทหารของกองทัพสหรัฐในเกาหลีพิจารณาให้ศาลเจ้านี้เป็น "ทรัพย์สินศัตรู"
โชเซ็งจิงงูจึงถูกทำลายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 พื้นที่อดีตศาลเจ้าปัจจุบันกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนนัมซาน และใน ค.ศ. 1970 ได้มีการสร้าง "อนุสรณ์สถานรักชาติ อัน จุง-กึน" ในบริเวณที่เคยเป็นศาลเจ้า เพื่อยกย่องอัน จุง-กึน ผู้ลอบสังหารอิโต ฮิโรบูมิ ผู้ตรวจราชการชาวญี่ปุ่นคนแรก และมีการติดตั้งอนุสรณ์คิม กู นักเคลื่อนไหวเพื่ออิสรภาพอีกคนหนึ่งด้วย
รายละเอียด.
ศาลเจ้านี้มีความยาวเป็นแกนตรงประมาณ ศาลเจ้าหลักอยู่ที่ปลายสุดจากทางเข้า
วัดโคกพระยา (ตำบลภูเขาทอง)

วัดโคกพระยา โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอทางด้านทิศเหนือของเกาะเมือง ในตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บริเวณโบราณสถานมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 81 ตารางวา
วัดโคกพระยาเป็นวัดขนาดเล็กที่มีอายุการสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานมาจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมสันนิษฐานกันว่าวัดนี้เคยใช้เป็นที่ฝังพระศพ และสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์หลายพระองค์ แต่จากหลักฐานที่พบภายหลังการขุดแต่ง ซึ่งไม่ปรากฏพบร่องรอยว่าเคยใช้ประกอบพิธีดังกล่าว จึงสันนิษฐานว่าวัดที่ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารนั้น อาจจะเป็นวัดโคกพระยาในตำบลลุมพลี
โบราณสถานวัดโคกพระยานี้มีการก่อสร้าง 3 สมัย สมัยแรกสันนิษฐานจากลักษณะของใบเสมาว่าตั้งอยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ได้แก่ เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม ส่วนยอดและองค์เจดีย์หักพังลงเหลือแต่ฐานและแกนด้านในองค์เจดีย์ซึ่งก่อเป็นแกนรูปกากบาท อุโบสถมีประตูทางเข้า 4 ประตู มีทางเดินโดยรอบอุโบสถฐานไพทีด้านหลังกว้าง 3 เมตร พื้นปูกระเบื้องดินเผา พบชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ 1 องค์และพบร่องรอยการพอกปูนทับฐานชุกชีของเดิม สมัยที่ 2 มีการบูรณะอุโบสถและกำแพงแก้ว ได้ก่อพอกกำแพงแก้วด้านตะวันออกและตะวันตกให้หนาขึ้นสร้างกำแพงด้านทิศใต้เพิ่มอีก 1 แนว โดยทำเป็นฐานบัวแล้วถมดินเพื่อปรับระดับพื้นส่วนที่ขยายออกมาจากแนวฐานเดิมมาจนชิดแนวกำแพงนี้ สมัยที่ 3 บูรณะอุโบสถโดยปรับปรุงพื้นปูกระเบื้อง มีการก่ออิฐบริเวณกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกและทิศใต้ให้หนาขึ้น มีการก่อสร้างแนวกำแพงวัดใหม่ด้านทิศตะวันออก พร้อมกลบทับแนวกำแพงแก้วเดิมจนถึงระดับมีการก่อพอกและใช้แนวเดิมตั้งแต่สมัยที่ 1 และฐานกำแพงแก้ว และมีอาคารต่าง ๆ อีก
เดดไรซิง 4

เดดไรซิง 4  เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยที่พัฒนาโดยแคปคอมแวนคูเวอร์ และเผยแพร่โดยไมโครซอฟท์สตูดิโอส์สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์วัน โดยเป็นภาคที่สี่ในซีรีส์"เดดไรซิง" ซึ่งมีการประกาศในงานแถลงข่าวอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป 2016 ของไมโครซอฟท์เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เกมนี้เป็นการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ และมีฉากอยู่ที่วิลลาเมตต์ รัฐโคโลราโด ในธีมคริสต์มาส
"เดดไรซิง 4" ได้รับการวางจำหน่ายทั่วโลกเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2016 เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์จากนักวิจารณ์ที่หลากหลาย โดยยกย่องรูปแบบการเล่น และการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ อย่างไรก็ตาม การลดลงของคุณภาพ และปัญหาทางเทคนิคบางอย่างถูกกล่าวถึงในเชิงลบ ทั้งนี้ เวอร์ชันไมโครซอฟท์ วินโดวส์ สำหรับสตีมได้รับการเปิดตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ซึ่งเผยแพร่โดยบริษัทแคปคอม ส่วนเกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 ได้ใช้ชื่อเดดไรซิง 4: แฟรงก์สบิ๊กแพกเกจ  ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017
โรคกลัวทะเล

โรคกลัวทะเล หรือ ทาลัสโซโฟเบีย (("thalassa") "ทะเล" และ ("phobos") "กลัว") เป็นความกลัวแหล่งน้ำลึกอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น ซึ่งอาจเป็นทะเล มหาสมุทร สระว่ายน้ำหรือทะเลสาปก็ได้ ทั้งนี้ ระวังสับสนกับโรคกลัวน้ำหรืออะควาโฟเบีย (aquaphobia) ซึ่งเป็นความกลัวคนละอย่างกัน โรคกลัวทะเลอาจประกอบด้วยความกลัวอยู่ในแหล่งน้ำลึก กลัวความเวิ้งว้างของทะเล คลื่นทะเล และความกลัวอยู่ห่างจากแผ่นดิน สาเหตุของโรคกลัวทะเลนั้นยังไม่ชัดเจนและยังเป็นหัวข้อวิจัยอยู่ เพราะแต่ละคนมีเหตุผลแตกต่างกันไป ความรุนแรงและอาการและอาการแสดงของโรคอาจเปลี่ยนแปลงและมีความซับซ้อนได้ โดยอาจมีช่วงที่ทุกข์ทรมานทางอารมณ์และกายภาพที่เกิดจากตัวกระตุ้นหลากหลาย การรักษาอาจมีการบำบัดและยาคลายกังวลผสมกัน และจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อรักษาในวัยเด็ก ซึ่งเป็นช่วงวัยที่พบโรคนี้มากที่สุด
ยุทธการที่อินช็อน

ยุทธการที่อินช็อน  เป็นการบุกครองด้วยการยกพลขึ้นบกและการสู้รบในสงครามเกาหลี ซึ่งส่งผลลัพธ์ให้ได้รับชัยชนะที่เด็ดขาดและการพลิกกลับสถานการณ์ทางยุทธศาสตร์เพื่อสนับสนุนแก่กองบัญชาการสหประชาชาติ(UN) ปฏิบัติการดังกล่าวเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหารจำนวน 75,000 นาย และเรือรบ 261 ลำ และนำไปสู่การยึดครองกรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้กลับคืนมาในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ชื่อรหัสสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้คือ ปฏิบัติการโครไมต์
การสู้รบเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 และสิ้นสุดลงในวันที่ 19 กันยายน ด้วยการจู่โจมยกพลขึ้นบกที่น่าประหลาดใจซึ่งอยู่ห่างไกลจากวงรอบปูซาน ซึ่งกองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลี(ROK) ได้ทำการป้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมืองอินช็อนที่ไร้การป้องกันส่วนใหญ่ได้ถูกรักษาการณ์ ภายหลังจากถูกทิ้งระเบิดโดยกองทัพสหประชาชาติ การสู้รบครั้งนี้ได้ทำให้ชัยชนะของกองทัพประชาชนเกาหลี(KPA) ของเกาหลีเหนือต้องจบลง ภายหลังจากสหประชาชาติได้ยึดครองกรุงโซลกลับคืนมาได้แล้ว ทำให้สายส่งเสบียงของกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ได้ถูกตัดขาดไปเพียงบางส่วน
กองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีได้รับคำสั่งจากนายพลแห่งกองทัพ ดักลาส แมกอาเธอร์ แห่งกองทัพบกสหรัฐ แมกอาเธอร์ได้เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังปฏิบัติการ การเอาชนะความเคลือบแคลงอย่างรุนแรงของเหล่านายพลที่คอยระมัดระวังมากขึ้นที่จะเข้าโจมตีที่มีความเสี่ยงในภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างมาก การสู้รบที่ตามมาด้วยการล่มสลายอย่างรวดเร็วของกองทัพประชาชนเกาหลี ภายในหนึ่งเดือนของการยกพลขึ้นบกที่อินช็อน อเมริกันได้จับกุมเชลยศึกจากทหารของกองทัพประชาชนเกาหลีจำนวน 135,000 นาย
โสนากษี สิงหา

โสนากษี สิงหา (อักษรโรมัน: Sonakshi Sinha; ; [soːnaːkʂi sɪnɦa]; เกิด 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดงและน้กร้องหญิงชาวอินเดียซึ่งทำงานในวงการภาพยนตร์ฮินดี เธอเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เธอแจ้งเกิดในฐานะนักแสดงด้วยภาพยนตร์ "Dabangg" (2553) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล "ฟิล์มแฟร์อะวอดส์" สาขานักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
เธอได้แสดงเป็นนางในฝันของพระเอกภาพยนตร์แอกชันดรามารายได้สูงหลายเรื่อง เช่น "Sonakshi Sinha" (2555), "Son of Sardaar" (2555), "Dabangg 2" (2555) และ "Holiday: A Soldier Is Never Off Duty" (2557) แม้จะถูกวิจารณ์ว่าเป็นบทบาทที่ไม่หลากหลายก็ตาม เธอมาได้รับคำชื่นชมจากการแสดงภาพยนตร์ดรามาเรื่อง "Lootera" (2556) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล "ฟิล์มแฟร์อะวอดส์" สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม หลังจากประสบความสำเร็จในเบื้องต้นนี้ บทบาทที่ตามมาของเธอกลับเป็นภาพยนตร์รายได้ต่ำหลายรายเรื่องอย่างต่อเนื่อง ยกเว้นเรื่อง "Mission Mangal" (2562)
นอกจากการแสดงภาพยนตร์ เธอยังขับร้องท่อนเล็ก ๆ ในเพลง "Let's Celebrate" ของอิมรัน ข่าน เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง "Tevar" (2558) และยังออกซิงเกิลเดี่ยวชื่อ "Aaj Mood Ishqholic Hai"
ประวัติ.
เธอเกิดในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ที่ปัฏนา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เป็นธิดาของสถุงคัณ สิงหาและภูณัม สิงหา (สกุลเดิม "จันทรมณี") บิดาของเธอมีเชื้อสายคายัสตา มารดาเธอมีเชื้อสายฮินดูสินธุ บิดาของเธอเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคภารตียชนตา ก่อนจะย้ายไปสังกัดคองเกรสแห่งชาติอินเดียในปี พ.ศ. 2562 เธอเป็นธิดาคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งสามคน ซึ่งเธอมีพี่ชายฝาแฝดสองคนคือลูวะและคูซ สิงหา เธอเริ่มศึกษาที่โรงเรียนอารยาวิทยามานติ และสำเร็จการศึกษาวิชาการออกแบบแฟชั่น จากสถาบันเปรมลีลาวิฑัส มหาวิทยาลัยสตรีนาธิบายดาโมดาร์ฐกาสีมหิลาวิเทศพิชญ์
ชินอิจิ ฮาโตริ

ชินอิจิ ฮาโตริ (เกิดวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1971 ที่อาเงโอะ จังหวัดไซตามะ) เป็นนักข่าวอิสระ, "ทาเร็นโตะ" และพิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น เขาเป็นอดีตผู้ประกาศประจำช่องนิปปงทีวี ทัตสึโนริ ฮาระ ตั้งชื่อเล่นให้เขาว่า เบิร์ด
บราซิลของเนเธอร์แลนด์

บราซิลของเนเธอร์แลนด์  หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า นิวฮอลแลนด์  เป็นพื้นที่ส่วนเหนือของอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสที่ปกครองโดยสาธารณรัฐดัตช์ระหว่างการตั้งอาณานิคมบนทวีปอเมริกาในช่วง ค.ศ. 1630–1654 เมืองหลักของอาณานิคมนิวฮอลแลนด์ได้แก่ เมืองหลวงเมาริตส์สตัด (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเรซิฟี), เฟรเดอริกสตัต (โจเอาเปสโซอา), นีวอัมสเตอร์ดัม (นาตาล), เซนต์หลุยส์ (เซาลูอีส), เซากริสตอเวา, ฟอร์ตสโคเนินบอร์ค (โฟร์ตาเลซา), ซีรีญาเอย์ และโอลิงดา
เจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค

เจ้าหญิงคาโรลีเนอ มาทิลเดอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-กลึคส์บวร์ค  ประสูติเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2437 เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องใน ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก โดยพระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าคริสเตียนที่ 5 แห่งเดนมาร์ก โดยพระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐาใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ เป็นพระมาตุลา (น้าหญิง) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และ อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เคานต์ฮานส์ โซล์มส-เลาบัค เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2463 พระองค์จึงได้รับบรรดาศักดิ์ เคาน์เตสฮาส์ โซล์มส-เลาบัค โดยมีพระบุตรดังนี้
พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2515 สิริพระชันษา 77 ปี
ปฏิทินโจเกียว

ปฏิทินโจเกียว  เป็นปฏิทินสุริยจันทรคติของประเทศญี่ปุ่นที่ใช้กันตั้งแต่ ค.ศ. 1684 ถึง 1753 โดยได้รับการนำมาใช้อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1685
ประวัติ.
ระบบ "โจเกียว-เรกิ" ได้รับการพัฒนาและอธิบายโดยชิบูกาวะ ชุงไก เขารับรองว่าความยาวของปีสุริยคติอยู่ที่ 365.2417 วัน
ชุงไกได้พบข้อผิดพลาดในปฏิทินเซวียนหมิง ซึ่งเป็นปฏิทินจีนแบบดั้งเดิมที่ใช้กันมานานถึง 800 กว่าปี
วัดชีเชียง

วัดชีเชียง โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของ วิหารพระมงคลบพิตร ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ.
ใน "พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์" ได้ระบุถึงการก่อสร้างวัดชีเชียงในรัชสมัยของ สมเด็จพระชัยราชาธิราช เมื่อปี พ.ศ. 2081 ไว้ว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ศักราช 900 จอศก (พ.ศ. 2081) แรกให้พูนดิน ณ วัดชีเชียงในเดือน 6 นั้นแรกสถาปนาพระพุทธเจ้าแลพระเจดีย์ 
จากนั้นในช่วงปี พ.ศ. 2181–2182 สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ได้โปรดเกล้าฯ ให้รื้อวัดชีเชียงตามที่ เยเรเมียส ฟาน ฟลีต หรือ วันวลิต ได้ระบุไว้ว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ทรงให้รื้อวัด (พระชีเชียง) จนถึงฐานและทรงย้ายรูปหล่อทองแดงซึ่งประดิษฐาน อยู่ ณ ที่นั้นออกไปไกลหลายวา เพื่อว่าจะสร้างวัดใหม่ ณ ที่ประดิษฐานรูปหล่อทองแดง
เป็นไปได้ว่ารูปหล่อทองแดงที่ ฟาน ฟลีต กล่าวถึงคือ พระมงคลบพิตร ซึ่งสมเด็จพระเจ้าปราสาททองได้ย้ายมาประดิษฐานในที่ปัจจุบัน
จักรพรรดิเบซิลที่ 2

จักรพรรดิเบซิลที่ 2 (ป. 958 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025) ได้รับสมญานามว่า ผู้ปราบบัลการ์ , เป็นจักรพรรดิองค์อาวุโสแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ที่ครองราชย์มาเป็นระยะเวลาเกือบ 50 ปี (10 มกราคม ค.ศ. 976 - 15 ธันวาคม ค.ศ. 1025) เคยเป็นพระสหายร่วมงานกับจักรพรรดิองค์อื่น ๆ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 960 เขาและคอนสแตนตินซึ่งเป็นน้องชายของเขา ถูกได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้ปกครองร่วมก่อนที่โรมานอสที่ 2 ผู้ซึ่งเป็นบิดาจะสวรรคตในปีค.ศ. 963 บัลลังก์ตกเป็นของนายพลสองคนอย่าง นิกโฟโรส โพกัส (ป. 963–969) และ จอห์น ทซิมิสเคส (ป. 969–976) ก่อนที่เบซิลจะขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์อาวุโส เบซิล เลกาเปนอส ลุงผู้ทรงอิทธิพลของเขา ได้เป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัย ของจักรวรรดิโรมันตะวันออกจนถึงปีค.ศ. 985 เบซิลครองอำนาจเป็นเวลา 40 ปี
รัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติ

รัฐบาลสมัชชาใหญ่แห่งชาติ  เรียกกันโดยทั่วไปว่า รัฐบาลอังการา  เป็นชื่อเรียกรัฐบาลตุรกีชั่วคราวซึ่งมาจากการปฏิวัติ ตั้งอยู่ในกรุงอังการา ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี (ค.ศ. 1919−1923) และในช่วงปีสุดท้ายของจักรวรรดิออตโตมัน รัฐบาลนี้มีขบวนการแห่งชาติตุรกีเป็นผู้นำ ซึ่งต่างจากรัฐบาลอันเสื่อมสลายของคอนสแตนติโนเปิล ที่มีสุลต่านออตโตมันเป็นผู้นำ
รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา

รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกา  เอกสารไทยเรียก เมืองลิงงา หรือ เมืองสิงคา เป็นรัฐสุลต่านของชาวมลายูที่เกิดขึ้นจากการแบ่งพื้นที่ของจักรวรรดิยะโฮร์-รีเยา ที่แยกคาบสมุทรยะโฮร์และสิงคโปร์ออกจากหมู่เกาะรีเยา โดยมีสาเหตุจากการที่อับดุล ระฮ์มัน สถาปนาตนเองเป็นสุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา หลังการสวรรคตของสุลต่านมะฮ์มุดที่ 3 แห่งยะโฮร์ และได้รับการยอมรับว่ามีอำนาจอธิปไตยจากฝ่ายอังกฤษและเนเธอร์แลนด์จากสนธิสัญญาอังกฤษ-ดัตช์ ค.ศ. 1824
รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกาดำรงอธิปไตยของตนเองจนถึง ค.ศ. 1911 ก็ถูกรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ยกเลิก และถูกผนวกรวมเข้ากับอาณานิคมอินเดียตะวันออกของดัตช์แทน
มินามิ โคจิมะ

มินามิ โคจิมะ (อักษรโรมัน: Minami Kojima; ชื่อเล่น: โคจิมินะ, โคจิ, โคจิโกจิ, โคจิซัง, โคจิซามะ; 14 ธันวาคม ค.ศ. 1992 –) เป็นนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่น และเป็นนักร้องในฐานะสมาชิกของวงไอดอล "เซ็กซี-เจ" รวมถึง "โอโตโตอิฟรายเดย์"
เธอเกิดที่จังหวัดคานางาวะ และมีเสียงแบบอนิเมะ งานอดิเรกของเธอคือการเดินเล่น ส่วนความสามารถพิเศษของเธอคือเทนนิส และว่ายน้ำ ทั้งนี้ เธออยู่สังกัดไมส์ และมีคำพูดติดปากคือ "พูดถึงสตรอว์เบอร์รี ~? (มินามิ ~!) พูดถึงสีชมพู ~? (มินามิ ~!) เจ้าหญิงสตรอว์เบอร์รีมอบของขวัญแห่งความสุขให้กับคุณ!"
อาชีพ.
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 เธอได้เปิดตัวผลงานเอวีร่วมกับ"ชิน★บิโชโจะ" สำหรับบริษัทอลิซเจแปนโดยเฉพาะ นอกจากนี้ เธอยังมีส่วนร่วมในฐานะสมาชิกของหน่วยนักแสดงหญิง "อลิซทาซุ★"
เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลศิลปินหน้าใหม่ประจำ ค.ศ. 2013 ในงานสกายเพอร์เฟกต์ทีวี! รางวัลการออกอากาศสำหรับผู้ใหญ่ แต่ผู้ได้รับรางวัลดังกล่าวคือมานะ ซากูระ จากที่ทำงานเดียวกัน นอกจากจะรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการ "โก!โก!โคจิมะนะโง" กับซากูระในปีเดียวกันแล้ว เธอยังได้ร่วมวงดนตรีโอโตโตอิฟรายเดย์ (ชื่อเดิมคือโอโตเมะแฟรบปูชิโน)
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 เธอได้เสร็จสิ้นสัญญากับอลิซเจแปน และย้ายไปบริษัทเอสวันในเดือนมีนาคม ซึ่งบล็อกของเธอได้ย้ายไปเช่นกัน
เธอได้เข้าร่วมวงเอบิซุ★มัสแคตส์ เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2015
วันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2018 ในวันสุดท้ายของ "แธงส์ซัมเมอร์ทัวร์" เธอได้ประกาศออกจากวงเอบิซุมัสแคตส์1.5 ซึ่งเธอได้ลงทะเบียนตั้งแต่สมัยเอบิซุ★มัสแคตส์
ส่วนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 เธอได้อันดับที่ 2 ใน "การเลือกนักแสดงเอวีที่เซ็กซี ซึ่งยังมีผลงานอยู่" ที่สำรวจโดยโทกูมะโชเต็ง
เธอได้เข้าร่วม "โตเกียวสาเกเฟสติวัล 2020" เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2020 และกลายเป็นทูตวัฒนธรรมสาเกร่วมกับมานะ ซากูระ และไอ อูเอฮาระ
เดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 เธอได้รับการโหวตอยู่ในอันดับ 14 ของรายการ "100 นักแสดงหญิงเซ็กซีโดดเด่นยอดเยี่ยม ซึ่งยังมีผลงานอยู่ แฟลช 2020" และเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 เธอได้อันดับ 14 ในนิตยสารวีกลีอาซาฮีเกโนของ "การเลือกนักแสดงเอวีที่เซ็กซี ซึ่งยังมีผลงานอยู่ 2021"
เครื่องราชอิสริยาภรณ์บาธ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีศักดิ์ยิ่งบาธ (อังกฤษ: Most Honourable Order of the Bath) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นอัศวิน ที่สถาปนาโดยพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1725 ชื่อนี้มาจากพิธีแต่งตั้งอัศวินในยุคกลางซึ่งเกี่ยวข้องกับการอาบน้ำ (เป็นสัญลักษณ์ของการทำให้บริสุทธิ์) ซึ่งเป็นหนึ่งในองค์ประกอบของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ อัศวินที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้รู้จักกันในชื่อ "อัศวินแห่งบาธ" พระเจ้าจอร์จที่ 1 ทรงสถาปนาอัศวินแห่งบาธให้เป็นเหมือนเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับทหารโดยทั่วไป เขาไม่ได้ (ตามที่เชื่อกันทั่วไป) ในการฟื้นฟูเครื่องราชอิสริยาภรณ์บาธ เนื่องจากในสมัยนั้นยังไม่เรียกสิ่งนี้ว่า "เครื่องราชอิสริยาภรณ์" หากอัศวินที่ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ว่างลง จะแต่งตั้งบุคคลอื่นขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ประกอบขึ้นตรงต่อกษัตริย์ (ปัจจุบันคือสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3) และแบ่งออกเป็น 3 ชั้น ดังนี้:
สมาชิกเป็นได้ทั้งฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหาร ก่อนปี 1815 มีเพียงชั้นเดียว คือ Knight Companion (KB) ซึ่งไม่มีอยู่แล้ว ผู้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้มักเป็นนายทหารระดับสูงหรือข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ พลเมืองในเครือจักรภพที่ไม่ได้ขึ้นตรงต่อพระราชินีและชาวต่างชาติก็สามารถเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ได้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์บาธ เป็นลำดับอาวุโสที่สุดอันดับ 4 ของคำสั่งแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์ชั้นอัศวินของอังกฤษรองจาก เครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์, เครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติล และ เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญแพทริก
องค์ประกอบ.
กษัตริย์.
พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษคือประมุขของเครื่องราชอิสริยาภรณ์บาธ และพระมหากษัตริย์จะทำการแต่งตั้งทั้งหมดตามคำแนะนำของรัฐบาล หรือรัฐบาลเสนอ
เกรทมาสเตอร์.
สมาชิกที่อาวุโสที่สุดของเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้คือ เกรทมาสเตอร์ โดยมีรายพระนามและชื่อดังนี้:
สมาชิก.
กฎเกณฑ์เป็นดังต่อไปนี้:
การเป็นสมาชิกปกติจำกัดเฉพาะพลเมืองของสหราชอาณาจักรและประเทศในเครือจักรภพ ที่มีพระราชินีเป็นผู้ปกครอง ผู้ได้รับการแต่งตั้งมักเป็นเจ้าหน้าที่ของกองทัพหรือข้าราชการชั้นผู้ใหญ่
โดยตำแหน่งขั้นต่ำของแต่ละบุคคล GCB ต้องดำรงตำแหน่งพลเอก หรือพลเรือเอก หรือพลอากาศเอกขึ้นไป ขั้นต่ำของ KCB ต้องดำรงตำแหน่งพลโท หรือพลเรือโท หรือพลอากาศโทขึ้นไป ขั้นต่ำของ CB มักจะมียศเป็นพลตรี หรือพลเรือตรี หรือพลอากาศตรีขึ้นไป และนอกจากนี้จะต้องได้รับการกล่าวถึงในเดสแพตช์ สำหรับความแตกต่างในตำแหน่งผู้บังคับบัญชาในการรบ สถานการณ์แม้ว่าอย่างหลังจะไม่ใช่ข้อกำหนดอีกต่อไป เจ้าหน้าที่นอกสายงาน (เช่นวิศวกรแพทย์) อาจได้รับการแต่งตั้งเพื่อรับใช้ประโยชน์ในช่วงสงครามนั้น
อะห์มัด เศาะลาห์ ฮุสนี

อะห์มัด เศาะลาห์ มุฮัมมัด ฮุสนี ฮะซัน (เกิดวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1979) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอียิปต์ที่เกษียณแล้ว เคยเล่นในตำแหน่งสไตรเกอร์ (กองหน้า) หลังจากที่แต่งเพลงให้กับมุฮัมมัด อัลฮะมากี และคนอื่น ๆ ใน ค.ศ. 2011 เขาเปลี่ยนอาชีพเป็นนักแสดงใน ค.ศ. 2012 เขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์หลายรายการ เช่น กะลับช์, อัลเฟเตวา, ฮะวารีบูคาเรส เป็นต้น
เกียรติยศ.
เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท
วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม

วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแขม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2502 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509 จากคำบอกเล่าของชาวบ้าน อาชีพการทำนาเป็นอาชีพหลักของคนในพื้นที่นี้ ครั้งเมื่อถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ชาวบ้านต้องนำข้าวขึ้นตากให้แห้งและมีการนวดข้าว เพื่อให้เม็ดข้าวเปลือกหลุดออกจากรวง และนำไปสีข้าวสารต่อไป พื้นที่ตั้งวัดนี้เป็นที่ดอนเหมาะสำหรับการนำข้าวมาย่ำนวดด้วยการใช้แรงงานวัวควาย โดยการย่ำข้าวชาวบ้านจะปักหลักเสาไว้กลางลาน เพื่อใช้ผูกเชือกกับวัวควายให้เดินย่ำนวดข้าววนไปรอบ ๆ เสานั้นเรียกว่า "เสาเกียด" 
ต่อมาเจ้าของที่ดินได้บริจาคที่ดินเป็นธรณีสงฆ์ เพื่อสร้างเป็นวัดศูนย์กลางชุมชน และตั้งชื่อวัดว่า "วัดดอนเสาเกียดมิลินทบุณยาราม" ตามลักษณะภูมิประเทศที่เป็นที่ดิน และอัตลักษณ์ที่สำคัญ ที่เคยใช้เป็นลานนวดข้าว มีเสาเกียดเป็นศูนย์กลาง ผนวกกับชื่อวงศ์ตระกูลผู้บริจาคที่ดิน
นอกจากการเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจแล้ว วัดยังทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางกิจกรรมต่าง ๆ ของชุมชน เช่น การจัดงานบุญประเพณี การอบรมศีลธรรม และเป็นแหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับ “เสาเกียด” ซึ่งเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่สะท้อนถึงวิถีชีวิตและความสามัคคีของชาวนาในอดีตได้อย่างชัดเจน
แมร์แยม อีมอนีเยฮ์

แมร์แยม อีมอนีเยฮ์  เป็นภรรยาของโมแฮมแมด แจวอด แซรีฟ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศอิหร่าน ทั้งสองแต่งงานกันใน พ.ศ. 2522 
เธอเป็นที่รู้จักจากบทบาทในการเจรจาที่นำไปสู่แผนปฏิบัติการเบ็ดเสร็จร่วม
เหลียง เต้าหมิง

เหลียง เต้าหมิง  เป็นผู้หลบหนีจากจีนสมัยราชวงศ์หมิงที่กลายเป็นกษัตริย์แห่งปาเล็มบังในอาณาจักรศรีวิชัย เขาได้รับเสียงสรรเสริญจากมณฑลกวางตุ้งและเป็นผู้มีเชื้อสายกวางตุ้ง ตามรายงานจากราชวงศ์หมิง เขามีผู้ติดตามพันกว่าคนและมีกองทหารขนาดใหญ่ที่ปาเล็มบัง จักรพรรดิราชวงศ์หมิงรู้ว่า เหลียง เต้าหมิง ปกครองที่ปาเล็มบังและมีกองทัพเรือของเจิ้งเหอ (1403-1424) เป็นผู้ปกป้อง
วัดบ่อน้ำจืด

วัดบ่อน้ำจืด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ตั้งวัดราว 40 ไร่
วัดบ่อน้ำจืดเริ่มสร้างมาในราว พ.ศ. 2460 ประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2485 จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในหมู่บ้าน เดิมมีพระจำพรรษาอยู่เพียง 2–3 รูป เท่านั้น หนึ่งในนั้นคือ หลวงพ่อปลื้ม จนฺทราหู ท่านได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดบ่อน้ำจืดรูปแรก และได้ทำการสร้างอุโบสถจนแล้วเสร็จเพื่อทำสังฆกรรม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาหลวงพ่อปลื้มมรณภาพลง หลวงพ่อเง สุทินฺโน ซึ่งบวชอยู่กับหลวงพ่อปลื้ม จึงได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสในลำดับมา ท่านได้บูรณะอุโบสถที่ชำรุดแต่เนื่องจากอุโบสถมีความชำรุดมาก จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่บนพื้นที่อุโบสถเดิม และได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2524 และทำพิธีตัดหวายลูกนิมิต เมื่อ พ.ศ. 2538 ต่อมาหลวงพ่อเงมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2539 ปัจจุบันมีพระครูอมรบุญญารักษ์ (บุญรอด) นาถกโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบ่อน้ำจืดมีพระพุทธรูปนามว่า "หลวงพ่อพุทธนิมิตร" เป็นพระพุทธรูปศิลปะทวารวดี อายุมากกว่า 700 ปี ในวิหารยังประดิษฐานหลวงพ่อเชียงแสน หลวงพ่อสุโขทัย หลวงพ่อพุทธโสธร สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) และรูปเคารพอดีตเจ้าอาวาส หลวงพ่อปลื้มและหลวงพ่อเง อุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง
วัดสระสี่มุม (จังหวัดนครปฐม)

วัดสระสี่มุม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
หลวงพ่ออินทร์ อินฺทปญฺโญ ได้เดินออกธุดงค์จากวัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเป็นวัดต้นสังกัด ดำเนินธรรมยาตรามาเป็นลำดับ จนถึงพื้นที่หมู่บ้านสระ จังหวัดนครปฐม ประชาชนในละแวกนั้นได้นิมนต์ให้ท่านอยู่จำพรรษาที่บ้านสระ ซึ่งบริเวณนั้นมีสระน้ำอยู่ จากนั้นได้ขออนุญาตตั้งวัดชื่อ "วัดสระสี่มุม" เมื่อ พ.ศ. 2492 หลวงพ่ออินทร์ได้สร้างอุโบสถขึ้น 1 หลัง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างกุฏิ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง โรงเรียนประชาบาลชื่อว่า โรงเรียนวัดสระสี่มุม ในสมัยพระอาจารย์ลอยเป็นเจ้าอาวาส ได้จัดสร้างกุฏิ 8 หลัง เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ เมื่อ พ.ศ. 2511 ได้สร้างสถานีอนามัยขึ้น 1 หลัง
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร มีเสาหาญล้อมรอบ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2490 ศาลาการเปรียญลักษณะทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 44 เมตร วัดมีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างด้วยโลหะ สูง 1 เมตร หน้าตักกว้าง 70 เซนติเมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499
พระตำหนักสระแก้ว

พระตำหนักสระแก้ว โบราณสถานประเภทพระตำหนักร้างซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของสระแก้วภายในพระราชวังโบราณ 
พระตำหนักหลังนี้สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่ถูกใช้เป็นที่ประทับของ กรมหมื่นสุนทรเทพ และ กรมหมื่นเสพภักดี พระราชโอรสของ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ซึ่งเป็น 2 ใน เจ้าสามกรม ร่วมกับ กรมหมื่นจิตรสุนทร โดยใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา" ได้มีการกล่าวถึงพระตำหนักสระแก้วไว้ว่า เมื่อครั้งที่เจ้าสามกรมมีเรื่องกับ เจ้าฟ้ากุ้ง ทางด้านเจ้าฟ้ากุ้งได้ให้ขุนนางของพระองค์ผู้หนึ่งชื่อ ขุนอนุรักษ์ภูธร ปีนกำแพงพระตำหนักสระแก้วพากำลังพลไปสมทบกันที่ พระตำหนักศาลาลวด
ปัจจุบันพระตำหนักสระแก้วเหลือเพียงแค่ซากฐานกำแพงแก้วบางส่วน ส่วนพระตำหนักอาจจะสร้างด้วยไม้จึงไม่เหลือให้เห็นตัวและบริเวณพระตำหนักสระแก้วได้ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง สุริโยไท ฉากที่ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ได้ให้คนมาลวง ขุนชินราช ไปฆ่า
ซุ่ยเหริน

ซุ่ยเหริน (Chinese: 燧人, pinyin: suì rén) ปรากฏในตำนานพื้นบ้านจีนและผลงานบางชิ้นที่วาดขึ้น ซุ่ยเหรินได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมที่แนะนำมนุษย์ให้รู้จักการผลิตไฟและการนำไปใช้ในการปรุงอาหาร โดยได้รับการรวมอยู่ในรายพระนามผู้ปกครองในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิผู้มีชีวิตอยู่ก่อนพระเจ้าเหยา ,พระเจ้าซุ่น และจักรพรรดิของราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (เซี่ย) และแม้กระทั่งก่อนจักรพรรดิเหลืองและจักรพรรดิเอี๋ยน สิ่งที่ซุ่ยเหรินประดิษฐ์อาจเป็นสว่านคันธนู ซึ่งย้อนกลับไปอย่างน้อยถึงอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ตามประเพณีถือได้ว่าเขาปกครองจีนเป็นเวลา 110 ปี
วัดบางกล้วย (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดบางกล้วย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 
วัดบางกล้วยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2412 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่า โบราณมีเนื้อที่แผ่นเดียวกับคลองบางกล้วย แต่ถูกน้ำเซาะพังทะลายไป วัดมีความเจริญติดต่อกันมาช้านาน มีช่วงหนึ่งทางวัดได้อาราธนาพระอาจารย์พับ จากวัดตรีจินดาวัฒนารามมาเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ปฏิสังขรณ์วัด นับตั้งแต่อุโบสถ กุฏิสงฆ์ หอฉัน หอกลอง ศาลาท่าน้ำ ตลอดจนโรงครัว และโรงเรียนปริยัติธรรม หลังจากอาจารย์พับมรณภาพแล้ว เจ้าอาวาสรูปต่อมาได้ดำเนินรอยตามในด้านการบูรณปฏิสังขรณ์ และก่อสร้างปูชนียวัตถุ และถาวรวัตถุต่าง ๆ ตลอดจนโรงเรียนประชาบาล
พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยของเก่าคู่มากับวัด นามว่า "หลวงพ่อศรีกัทลยาโคดม" หรือ "หลวงพ่อใหญ่" ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ 5 นิ้ว สูง 5 ศอก 2 นิ้ว และกฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ทำจากไม้สักของเก่า
โหย่วเฉา

โหย่วเฉา  เป็นผู้คิดค้นอาคารบ้านเรือนตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน ว่ากันว่า เป็นหนึ่งในราชาทั้งสามของจีนโบราณ ตัวตนของบุคคลนี้ยังคลุมเครือ เขายังเป็นที่เรียกขานว่า ต้าเฉา (大巢) ตามประเพณีถือว่า เขาปกครองจีนเป็นเวลา 200 ปี หาน เฟย์จื่อ (韩非子) ระบุว่า โหย่วเฉาสอนผู้คนให้อาศัยอาคารบ้านเรือนที่ทำจากไม้เพื่อหลบเลี่ยงภัยจากสัตว์ 
ยังมีตำนานซื่อชื่อ (四氏) ซึ่งว่าด้วยบุคคล 4 คนที่มีส่วนสร้างโลกคือ โหย่วเฉา ซุ่ยเหริน (燧人) ฝูซี (伏羲) และเฉินหนง (神農)
วัดโพงพาง

วัดโพงพาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสมาน จนฺทวโส
วัดโพงพาง แต่เดิมตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำแม่กลอง แต่ถูกน้ำเซาะตลิ่งพังลงน้ำไป จึงได้อพยพรื้อถอนมารวมกับวัดที่อยู่ใกล้เคียง ชื่อว่า "วัดขี้เหล็กบันไดทอง" หรือ "วัดใน" ส่วนวัดโพงพางเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดนอก แต่เมื่อรวมเป็นวัดเดียวกันชาวบ้านยังนิยมเรียกชื่อเดิม "วัดโพงพาง" ทำให้ชื่อวัดขี้เหล็กบันไดทองนั้นหายไป สันนิษฐานว่าได้สร้างวัดโพงพางในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ครั้นมีภัยจากศึกสงครามก็รกร้างร่วงโรยไป โดยเป็นวัดขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2358 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2360
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถโบราณ รวมทั้งวิหาร กุฎิ ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปแกะสลักด้วยศิลาแดง พระประธานในอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 38 นิ้ว สูง 54 นิ้ว เป็นของเก่าโบราณ และพระพุทธรูปแก้วมรกต หน้าตักกว้าง 5 นิ้ว สูง 6 นิ้วเศษ
วัดคลองเก้า

วัดคลองเก้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 12 ไร่ 1 ตารางวา โฉนดเลขที่ 5215 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 73 ตารางวา
วัดคลองเก้าได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 โดยมี นายไว โคระทัต ดำเนินการสร้างวัดขึ้นในที่ดินของ นาวาเอกศิริชัย รอดบุญพา ที่ยกให้สร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2523 ตั้งชื่อวัดตามสถานที่ตั้งวัดที่ติดกับคลองเก้า ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2523
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์ 3 แถว ศาลาการเปรียญสร้าง พ.ศ. 2515 เป็นอาคารไม้ และหอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 16 เมตร ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธรูป 8 องค์ หน้าตักกว้าง 30.25 และ 20 นิ้ว และพระศรีสุริยะเมตไตรย์ หน้าตักกว้าง 25 นิ้ว พระพุทธโสธร หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว
จักรพรรดิหยาน

หยานตี้ หรือ จักรพรรดิหยาน  แปลตรงตัวว่า จักรพรรดิเปลวเพลิง เป็นผู้ปกครองจีนโบราณตามตำนานยุคก่อนราชวงศ์ นักวิชาการสมัยใหม่ระบุว่า เทือกเขานาม หยางโถวชาน ซึ่งอยู่ทางเหนือของนครเป่าจี (宝鸡) ในมณฑลฉ่านซี (陕西) เป็นบ้านเกิดและอาณาเขตของหยานตี้
มีการอภิปรายมายาวนานว่า หยานตี้เป็นบุคคลเดียวกับเฉินหนง (神農) หรือไม่ การประชุมทางวิชาการในประเทศจีนเมื่อ ค.ศ. 2004 ได้มติร่วมกันว่า ใช่ ความเป็นไปได้อีกทาง คือ คำว่า "หยานตี้" (จักรพรรดิเปลวเพลิง) เป็นชื่อตำแหน่งของผู้ปกครองชนเผ่าซึ่งสืบทอดกันแบบราชวงศ์ โดยที่เฉินหนงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ได้รับการเรียกขานว่า "หยานตี้" (คงจะเมื่อสิ้นชีวิตแล้ว) ดังนั้น อันที่จริงแล้ว ย่อมจะถูกต้องกว่าถ้า "หยานตี้" จะหมายความถึงบุคคลหลายคน การสืบทอดตำแหน่ง "หยานตี้" นับแต่เฉิงหนงลงมาจนถึงหยานตี้คนสุดท้ายที่ถูกจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) พิชิตนั้น อาจกินเวลาราว 500 ปี
รายชื่อหยานตี้.
รายชื่อโดยทั่วไป ตามที่หฺวังฝู่ มี่ (皇甫謐), สฺวี เจิ่ง (徐整), และซือหม่า เจิน (司馬貞) ระบุ
รายชื่อท้ายตำรา "ชานไห่จิง" (山海經)
วัดลายสอ

วัดลายสอ โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลคลองสระบัว อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางใต้ของ วัดแร้ง
วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ปัจจุบันเหลือเพียงซากฐานและผนังด้านหลังของพระอุโบสถ และพระเจดีย์ประธานทรงกลมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังพระอุโบสถ และเศษซากพระพุทธรูปที่เหลือแต่หน้าตัก ไม่พบเศียรพระพุทธรูป นอกจากนี้วัดลายสอยังถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ฟอร์มยักษ์เรื่อง สุริโยไท ฉากที่ ขุนอินทรเทพ ซึ่งรับบทโดย หนุ่ย อำพล ลำพูน ยิงปืนปลิดชีพ นางพระยาแม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ ซึ่งรับบทโดย ใหม่ เจริญปุระ
พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าคนุตที่ 5 มักนุสเซน  (ราว ค.ศ. 1129 - 9 สิงหาคม ค.ศ. 1157) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ค.ศ. 1146 ถึงค.ศ. 1157 พระองค์เป็นเจ้าชายสวีเดน และเป็นพระมหากษัตริย์ร่วมกับกษัตริย์อีกสองพระองค์คือ พระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก กษัตริย์คนุตที่ 5 ถูกปลงพระชนม์ในเหตุการณ์ "งานเลี้ยงเลือดที่รอสกิลด์" ในปีค.ศ. 1157 เรื่องราวที่บันทึกถึงพระองค์นั้นไม่แน่ชัด
พระราชประวัติ.
เจ้าชายคนุตประสูติราวปี ค.ศ. 1129 เป็นพระโอรสในพระเจ้ามักนุส ผู้แข็งแกร่งแห่งสวีเดนซึ่งเป็นพระราชโอรสในพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก หลังจากการสละราชบัลลังก์ของพระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์กในปีค.ศ. 1146 เหล่าขุนนางในคาบสมุทรจัตแลนด์ประกาศให้เจ้าชายคนุตเป็นพระมหากษัตริย์ ในขณะที่ขุนนางในเกาะเชลลันด์และสคาเนียประกอบพิธีราชาภิเษกให้พระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นโอรสนอกสมรสของพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์กและเป็นพระนัดดาของเจ้าชายคนุต ลาวาร์ด ซึ่งถูกพระเจ้ามักนุส ผู้แข็งแกร่งปลงพระชนม์ในปีค.ศ. 1131
ในปีถัดมา กษัตริย์คนุตที่ 5 ทรงพยายามอย่างไร้ผลในการเอาชนะกษัตริย์สเวนที่ 3 บนเกาะเชลลันด์ในความพยายามควบคุมเดนมาร์กทั้งหมด ในปีค.ศ. 1147 กษัตริย์คนุตและกษัตริย์สเวนร่วมมือกันต่อสู้ในสงครามครูเสดชาวเวนด์ ซึ่งจบลงด้วยการจุดชนวนความขัดแย้งอีกครั้ง กษัตริย์สเวนและญาติของพระองค์คือ ดยุกวัลเดมาร์ ซึ่งเป็นพระโอรสของเจ้าชายคนุต ลาวาร์ด ได้รับชนะกษัตริย์คนุตในจัตแลนด์ในปีค.ศ. 1150 กษัตริย์คนุตทรงหลบหนีไปพึ่งพระเจ้าสแวร์เกอร์ที่ 1 แห่งสวีเดน กษัตริย์คนุตจึงพยายามยึดดินแดนคืน แต่ล้วนไม่ประสบความสำเร็จ และทรงหันไปพึ่งจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยเหลือพระองค์ ทำให้เกิดการประนีประนอมในปีค.ศ. 1152 ซึ่งสนับสนุนโดยดยุกวัลเดมาร์ ทำให้กษัตริย์คนุตได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับกษัตริย์สเวน แต่เป็นผู้สำเร็จราชการชั้นผู้น้อย แต่สุดท้ายกษัตริย์สเวนก็ไม่ทรงยอมรับข้อตกลง
กษัตริย์คนุตทรงเป็นพันธมิตรกับดยุกวัลเดมาร์และกษัตริย์สแวร์เกอร์แห่งสวีเดน สวีเดนได้มอบเจ้าหญิงเฮเลนาแห่งสวีเดน พระราชธิดาให้เป็นพระมเหสีของกษัตริย์คนุตที่ 5 กษัตริย์สเวนจึงหลบหนีออกจากเดนมาร์กในปีค.ศ. 1154 และกษัตริย์คนุตทรงทำข้อตกลงกับดยุกวัลเดมาร์ และแต่งตั้งให้พระองค์เป็นพระประมุขร่วม กษัตริย์คนุตจึงกลายเป็นกษัตริย์พระองค์รองของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และหลังจากที่กษัตริย์สเวนเสด็จกลับเข้ามาในเดนมาร์ก จึงเกิดการประนีประนอมครั้งสุดท้ายในปีค.ศ. 1157 ซึ่งเกิดขึ้นภายใต้แรงกดดันของเหล่าขุนนางเดนมาร์ก กษัตริย์สเวนที่ 3 กษัตริย์คนุตที่ 5 และกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1 จึงจัดตั้งระบบพระประมุขร่วม โดยกษัตริย์คนุตได้ปกครองเกาะเชลลันด์ ระหว่างการจัดงานเลี้ยงประชุมสันติภาพที่รอสกิลด์ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1157 ต่อมาถูกเรียกว่า "งานเลี้ยงเลือดที่รอสกิลด์" กษัตริย์สเวนพยายามวางแผนปลงพระชนม์กษัตริย์คนุตและกษัตริย์วัลเดมาร์ มีการอ้างว่า กษัตริย์คนุตที่ 5 ทรงถูกปลงพระชนม์โดยหนึ่งในทหารของกษัตริย์สเวน
พระขนิษฐาต่างบิดาของกษัตริย์คนุตที่ 5 คือ โซเฟียแห่งมินสก์ได้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 1 ได้แก้แค้นให้กษัตริย์คนุตในปีเดียวดันด้วยการปลงพระชนม์กษัตริย์สเวนที่ 3 ในยุทธการกราเธอฮีทเกิดขึ้นในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1157 และพระองค์ได้เป็นกษัตริย์เดนมาร์กแต่เพียงผู้เดียว
พระโอรสธิดา.
พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฮเลนาแห่งสวีเดน ไม่ถึงหนึ่งปี และไม่มีโอรสธิดาร่วมกัน แต่กษัตริย์คนุตที่ 5 ทรงมีพระโอรสธิดานอกสมรสราว 2 ถึง 3 คน ได้แก่
จู้หรง

จู้หรง  หรือ ฉงหลี่  เป็นบุคคลสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปราจีนและศาสนาพื้นบ้านจีน ซึ่งตำรา "หฺวายหนานจื่อ" (淮南子) และตำราปรัญชาของมั่วจื่อ (墨子) กับศิษยานุศิษย์ระบุว่า เป็นเทพเจ้าแห่งไฟและทิศใต้ 
ตำรา "ชานไห่จิง" (山海經) ระบุลำดับตระกูลของจู้หรงไว้อีกแบบว่า สืบเชื้อสายจากทั้งจักรพรรดิหยาน (炎帝) และจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) แหล่งข้อมูลบางแหล่งแสดงความเกี่ยวข้องของจู้หรงกับปรัมปราจีนสมัยต้นและสมัยดึกดำบรรพ์ เช่น ในเรื่องของนฺหวี่วา (女媧), ก้งกง (共工), และอุทกภัยกุ่น-ยฺหวี่ (鯀禹治水) เนื่องจากเดิมเชื่อว่าประมวลเรื่องปรัมปราจีนมีเค้ามูลมาจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์อย่างน้อยก็บางส่วน ในการศึกษาวัฒนธรรมจีนแง่ประวัติศาสตร์จะพบว่าเรื่องราวของบุคคลหลายคนหรือเหตุการณ์หลายเหตุที่เล่าขานสืบต่อกันมายาวนาน มีประเพณีซ้อนกันอยู่ คือ ประเพณีที่นำเสนอแง่มุมประวัติศาสตร์มากกว่า กับประเพณีที่นำเสนอเรื่องปรัมปรามากกว่า กรณีของจู้หรงก็เข้าข่ายนี้ เพราะในเอกสาร "ฉื่อจี้" (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) จะพบว่า จู้หรงได้รับการพรรณนาดั่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมไฟ
ว่ากันว่า จู้หรงเป็นบุตรของเกาหยาง (高陽) บ้างเรียก จฺวันซฺวี (顓頊) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ขณะที่ฉบับประวัติศาสตร์นั้นนำเสนอว่า จฺวันซฺวีเป็นจักรพรรดิจีน อนึ่ง ยังเชื่อว่า จฺวันซฺวีนี้มีบุตรอีกคน คือ กุ่น (鯀) ผู้เป็นบิดาของต้า-ยฺหวี่ (大禹) ราชตระกูลในราชวงศ์ฉิน (秦) ก็อ้างว่าตนสืบเชื้อสายกษัตริย์ผ่านจฺวันซฺวี (แต่มิได้ผ่านจู้หรง) นอกจากนี้ ยังมีการอ้างว่า จู้หรงเป็นบรรพบุรุษของราชตระกูลแปดสายในรัฐฉู่ (楚)
พงศาวลีวิทยา.
พงศาวลีวิทยาของอักษร.
อักษรจีนตัวเต็มลักษณะหนึ่งที่ใช้ในชื่อของจู้หรงคืออักษร ประกอบด้วยการรวมอักษร 鬲 และ 虫 เข้าด้วยกัน อักษร หมายถึงหม้อต้มหรือภาชนะสามขาที่ใช้ในพิธีกรรม ซึ่งรายงานทางโบราณคดีระบุว่าเป็นภาชนะที่มีลักษณะเฉพาะของยุคทองแดง (ปลายยุคหินใหม่/ต้นยุคสำริด) พบในแหล่งโบราณคดีทางเหนือของประเทศจีน ส่วนอักษร มักใช้เพื่อแสดงความหมายเกี่ยวกับหนอน งู หรือแมลง นักจีนวิทยาเดวิก ฮอกส์ (David Hawkes) สันนิษฐานความเชื่อมโนงระหว่างตัวอักษรในชื่อของจู้หรงว่ามีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาของจีนยุคโบราณ
บรรพบุรุษในตำนาน.
"ชานไห่จิง"ระบุว่าจู้หรงเป็นบุตรชายของบิดาที่ชื่อแปลได้ว่า "เล่นกับหม้อ" ซึ่งเป็นบุตรชายของผู้ที่แปลชื่อได้ว่า "ชำนาญหม้อ" ในส่วน "บทนำ" ของรวทบทกวี"ฉู่ฉือ" (楚辭) ฮอกส์ใช้ข้อสังเกตเหล่านี้เพื่อสนับสนุนการสันนิษฐานของตนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและภูมิหลังทางวัฒนธรรมของรวทบทกวี"ฉู่ฉือ"
การพรรณนา.
จารึกในศาลตระกูลอู่ (武氏祠) บรรยายถึงจู้หรงว่า: 
「祝誦〔融〕氏：無所造為，未有嗜欲，刑罰未施。」
"[...]: ไม่ทำอะไร ไม่ยึดติดสิ่งใด ไม่ปรารถนาสิ่งใด ไม่ปฏิบัติการลงโทษ"
แต่ในตำนานหนึ่ง จู้หรงชื่นชอบการใช้พลังทางกายและต่อสู้กับก้งกงเป็นเวลาหลายวันเพื่อแข่งกันว่าใครจะแข็งแกร่งที่สุด ใน"ไห่เน่ย์จิง" (海內經) ระบุว่าก้งกงสืบเชื้อสายจากจู้หรง ทำให้เกิดความสงสัยว่าบันทึกใน"ไห่เน่ย์จิง"ถูกบิดเบือนในยุคราชวงศ์ฮั่นเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง
ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55

ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55 (โดยเขียนในรูปแบบ Little Island @Pier55) เป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในแม่ต้ำฮัดสันทางตะวันตกของแมนฮัตตัน นิวยอร์กซิตี ติดกับสวนสาธารณะแม่น้ำฮัดสันใหล้แยกที่ตัดระหว่างถนนเวสต์ ดับ ถนนเธอร์ทีนธ์ในแมนฮัตตัน สวนและเกาะเป็นผลงานออกแบบของฮีทเธอร์วิกสตูดิโอ มีพื้นที่ขนาด รองรับด้วยเสาทรงหม้อจำนวน 132 ต้น ที่มีความสูง ซึ่งดำเนินการติดตั้งโดยวิศวกรของอารูพกรุ๊ป ผลิตโดยฟอร์ตมิลเลอร์คัมพานีในอัปสเตทนิวยอร์ก เริ่มก่อสร้างในปี 2018 ก่อนที่จะเปิดให้บริการเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม 2021
ตัวสวนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตมีทแพ็กคิงกับเชลซีในโบโรแมนฮัตตัน สวนริเริ่มก่อสร้างโดยแบรี ดิลเลอร์ และออกแบบโดยบริษัทฮีทเธอร์วิกสตูดิโอของสถาปนิกธอมัส ฮีทเธอร์วิก