pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ไลฟ์ (การ์ตูนญี่ปุ่น)

ไลฟ์ (; โรมาจิ: "Raifu")  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนววัยรุ่นผู้หญิง ที่เขียนโดย เคย์โกะ ซึเอโนบุ ซึ่งเคยสร้างผลงานเป็นที่รู้จักมาก่อนอย่างเรื่อง Vitamin และ Happy Tomorrow การ์ตูนไลฟ์นั้นสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาหลาย ๆ อย่างในสังคมญี่ปุ่นที่เป็นที่ถกเถียงกัน เช่น การทำร้ายตัวเอง การกรีดร่างกาย การข่มขืน การฆ่าตัวตาย และการเปลี่ยนแปลงอย่างเหมาะสม
ไลฟ์ ได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยมของสำนักพิมพ์โคดันฉะ สาขาการ์ตูนผู้หญิง ครั้งที่ 30 ในปี พ.ศ. 2549 
เนื้อเรื่อง.
ชีบะ อายูมุ ตั้งใจจะสอบเข้าม.ปลายกับเพื่อนสนิท 'ชีจัง' แต่ปรากฏว่าผลออกมามีแต่เธอที่สอบติดคนเดียว มิตรภาพระหว่างเธอและชีจังจึงจบลง อายูมุรู้สึกผิดและเครียดมาก จึงหัดมากรีดข้อมือตัวเอง เมื่อเปิดเทอมใหม่อายูมุก็ได้สนิทกับกลุ่มของมานามิ ซึ่งเป็นกลุ่มสาวซ่า แต่แล้วมานามิก็เข้าใจผิดว่าอายูมุไปแย่งคาซึมิ แฟนของเธอ ที่จริงคาซึมิเป็นคนที่ค่อนข้างโรคจิต ชอบถ่ายรูปโป๊ของผู้หญิงและเอามาเป็นทาสซึ่งอายูมุก็เป็นหนึ่งในนั้น มานามิจึงเริ่มรังแกอายูมุ ซึ่งตอนแรกอายูมุหนีตลอดแต่เธอก็ไปเจอฮาโตริ มิคิ และโซโนดะ ยูคิ ซึ่งทำให้เธอมีกำลังใจที่จะต่อสู้กับการรังแก...
ตัวละคร.
ในการ์ตูนเล่ม 14 บอกว่าแม่กับพ่อของมิคิหย่ากันตั้งแต่มิคิ 6 ขวบ และหลังจากนั้นมิคิไม่เคยได้พบแม่อีกเลย ส่วนพ่อของมิคิร่างกายอ่อนแอเข้าโรงพยาบาลบ่อย เป็นโรคหัวใจ มิคิอยู่กับพ่อที่ไม่สบายกัน 2 คนเท่านั้น และที่บอกว่ามิคิมี "คนรัก" อยู่ที่บ้านเกิดนั้นเป็นแค่เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน ความฝันอันสูงสุดคือ "ได้กลับมาอยู่กับแม่อีกครั้ง"
เป็นเด็กหนุ่มที่อยุ่ร่วมห้องของอายูมุที่ทนไม่ได้ที่อายูมุโดนรังแกจึงให้ความช่วยเหลืออายูมุในตอนที่อายูมุจะโดนกลุ่มของมานามิรังแก เขาเข้าใจอายูมุเพราะตอนม.ต้นก็เคยโดนรังแกเหมือนกัน และเขายังเป็นคนที่ช่วยอายูมุและมิคิจากโรงพยาบาลร้างอีกด้วย ในเล่มท้ายๆดูเหมือนว่าเขาจะชอบอายูมุ
โตเกเลา

โตเกเลา (โตเกเลา: ; แปล: "ตะวันออกเฉียงเหนือ-เหนือ"; เดิมมีชื่อว่า หมู่เกาะยูเนียน และมีชื่อทางการถึง พ.ศ. 2519 ว่า หมู่เกาะโตเกเลา) เป็นเขตการปกครองตนเองกึ่งอาณานิคมของนิวซีแลนด์ โดยประกอบไปด้วยอะทอลล์ทั้งหมด 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ทั้งหมดมีพื้นที่ดินรวม ซึ่งมีการผลัดเปลี่ยนเมืองหลวงไปตามอะทอลล์ทั้ง 3 แห่งทุก ๆ ปี นอกจากนี้ เกาะสเวนส์ซึ่งอยู่ในกลุ่มเกาะเดียวกันตกเป็นกรณีพิพาทเรื่องดินแดน โดยในปัจจุบันสหรัฐบริหารเกาะนี้ในฐานะส่วนหนึ่งของอเมริกันซามัว สหประชาชาติได้จัดให้โตเกเลาอยู่ในรายชื่อประเทศที่ไม่ได้ปกครองตนเอง โตเกเลาเป็นประเทศและดินแดนที่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจและค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศที่น้อยที่สุดในโลก มีเมืองที่ใหญ่ที่สุด คือ อาตาฟู
ศัพทมูลวิทยา.
 เป็นคำที่มีความหมายในภาษาโตเกเลาว่า "ลมเหนือ" นักสำรวจชาวยุโรปยุคแรกเปลี่ยนชื่อหมู่เกาะโตเกเลาเป็น "หมู่เกาะยูเนียน" และ "กลุ่มยูเนียน" จากนั้นมีการตั้งชื่อทางการของเกาะใน พ.ศ. 2519 เป็น "หมู่เกาะโตเกเลา" แล้วจึงตัดคำว่าหมู่เกาะออกเหลือเพียง "โตเกเลา" ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2519
ซอฟต์แวร์เฟรมเวิร์ก

เฟรมเวิร์ก (framework) หรือ โครงร่างซอฟต์แวร์ เป็นรูปแบบที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้สำหรับระบบซอฟต์แวร์ (หรือระบบย่อย) ซึ่งสามารถอยู่ในรูปของคลาสนามธรรม (Abstract class) และกับวิธีในการใช้ตัวตน (instance) ของคลาสร่วมกันจำเพาะสำหรับซอฟต์แวร์ชนิดใดชนิดหนึ่ง โครงร่างซอฟต์แวร์ทุกโครงร่างใช้การออกแบบเชิงวัตถุ โปรแกรมของโครงร่างซอฟต์แวร์มักจะเป็นโปรแกรมเชิงวัตถุ อย่างไรก็ตามโปรแกรมที่เขียนขึ้นตามการออกแบบไม่จำเป็นต้องเป็นโปรแกรมเชิงวัตถุ 
ยกตัวอย่างเช่น โครงร่างซอฟต์แวร์สามารถช่วยให้สร้างโปรแกรมบรรณาธิกรณ์กราฟิก ที่แตกต่างกันได้หลายประเภท เช่น การวาดภาพศิลป์ การประพันธ์ดนตรี และการออกแบบเครื่องกลโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วย (แคด)
นอร์ทอเมริกันร็อกเวลล์ OV-10 บรองโก

นอร์ทอเมริกันร็อกเวลล์ OV-10 บรองโก (North American Rockwell OV-10 Bronco) เป็นเครื่องบินลาดตระเวนขนาดเบาติดอาวุธ เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 16 กรกฎาคม 1965 และประจำการในหน่วยนาวิกโยธินสหรัฐ เมื่อกันยายน 1969
สงครามฟอล์กแลนด์

สงครามหมู่เกาะฟอล์กแลนด์  เป็นสงครามที่ไม่ได้ประกาศในระยะเวลา 10 สัปดาห์ ระหว่างอาร์เจนตินา และสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1982 บนดินแดนที่ขึ้นกับบริติชสองแห่งในแอตแลนติกทางตอนใต้: หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ และดินแดนในภาวะพึ่งพิง เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช ผลลัทธ์ของสงครามคือ บริติชชนะ
ความขัดแย้งครั้งนี้ได้เริ่มขึ้นในวันที่ 2 เมษายน เมื่ออาร์เจนตินาได้ทำการบุกรุกและยึดครองหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ ตามมาด้วยการบุกครองเกาะเซาท์จอร์เจียในวันต่อมา เมื่อวันที่ 5 เมษายน รัฐบาลบริติชได้ส่งกองกำลังทางเรือเพื่อต่อกรกับกองทัพเรือและกองทัพอากาศของอาร์เจนติน่า ก่อนที่จะทำการโจมตีด้วยสะเทิ้นน้ำสะเทินบกบนหมู่เกาะ ความขัดแย้งครั้งนี้ได้กินเวลาไป 74 วัน และจบลงด้วยการยอมจำนนของอาร์เจนติน่าในวันที่ 14 มิถุนายน ได้ส่งคืนเกาะให้อยู่ในการควบคุมของบริติช โดยรวมแล้ว บุคคลากรทางทหารของอาร์เจนติน่า 649 นาย บุคคลากรทางทหารของบริติช 255 นาย และชาวเกาะฟอล์กแลนด์สามคนล้วนเสียชีวิตในการสงคราม
ความขัดแย้งครั้งนี้เป็นเหตุการณ์สำคัญในความขัดแย้งที่ยืดเยื้อเกี่ยวกับอำนาจอธิปไตยของดินแดน อาร์เจนติน่าได้แสดงสิทธิ์ (และปกปักรักษา) ว่าหมู่เกาะเหล่านี้เป็นดินแดนของอาร์เจนติน่า และรัฐบาลอาร์เจนติน่าจึงได้แสดงให้เห็นถึงปฏิบัติการทางทหารว่าเป็นการเรียกคืนดินแดนของตน รัฐบาลบริติชได้ถือว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการบุกครองดินแดนที่เคยเป็นอาณานิคมในพระองค์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1841 ชาวเกาะฟอล์กแลนด์ ที่อาศัยอยู่ในหมู่เกาะเหล่านี้นับตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 ส่วนใหญ่เป็นเหล่าบรรดาลูกหลานของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวบริติช และให้การสนับสนุนอำนาจอธิปไตยของบริติชอย่างมาก รัฐทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ แม้ว่าทั้งสองรัฐบาลจะประกาศให้หมู่เกาะเหล่านี้เป็นเขตสงครามก็ตาม
ความขัดแย้งครั้งได้มีผลอย่างมากในประเทศทั้งสองฝ่ายและเป็นเรื่องราวในหนังสือ บทความ ภาพยนตร์ และเพลงต่าง ๆ ความรู้สึกรักชาติอยู่ในระดับสูงในอาร์เจนติน่า แต่ผลลัพธ์ที่ไม่เป็นใจทำให้เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ต่อรัฐบาลทหารที่ปกครองอยู่ ได้เร่งก่อให้เกิดการล่มสลายและกลายมาเป็นประชาธิปไตยภายในประเทศ ในสหราชอาณาจักร รัฐบาลฝ่ายอนุรักษ์นิยม ได้รับแรงสนับสนุนจากผลความสำเร็จที่ตามมา ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งโดยมีเสียงข้างมากเพิ่มขึ้นในปีถัดมา ผลกระทบทางวัตนธรรมและการเมืองของความขัดแย้งในสหราชอาณาจักรนั้นมีน้อยกว่าในอาร์เจนติน่า ซึ่งยังเป็นหัวข้อสนทนาทั่วไป
ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสหราชอาณาจักรและอาร์เจนติน่าได้รับการฟื้นฟูในปี ค.ศ. 1989 ภายหลังการประชุมในมาดริด ซึ่งรัฐบาลทั้งสองประเทศได้ออกแถลงการณ์ร่วมกัน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในจุดยืนของประเทศใด ๆ เกี่ยวกับอำนาจอธิปไตยของหมู่เกาะฟอล์กแลนด์อย่างชัดเจน ในปี ค.ศ. 1994 อาร์เจนติน่าได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งได้ประกาศให้หมู่เกาะฟอล์กแลนด์เป็นจังหวัดหนึ่งของอาร์เจนติน่าตามกฎหมาย อย่างไรก็ตาม หมู่เกาะเหล่านี้ยังคงอยู่ในฐานะดินแดนโพ้นทะเลของบริติชที่ปกครองด้วยตนเอง
ตูโปเลฟ ตู-134

ตูโปเลฟ ตู-134 (Tupolev Tu-134) ผลิตขึ้นเพื่อใช้แทนเครื่องบินโดยสาร ตูโปเลฟ ตู-104 เริ่มรับผู้โดยสารโดยสายการบิน แอโรฟล็อต ในเส้นทางมอสโคว์-สต็อกโฮล์ม เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1967
มูลนิธิไทยรัฐ

มูลนิธิไทยรัฐ (Thairath Foundation) หรือ "มูลนิธิหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ" (Thairath Newspaper Foundation) เป็นมูลนิธิเพื่อสาธารณประโยชน์ เป็นที่รู้จักของสังคมในฐานะ หน่วยงานอุปถัมภ์โรงเรียนไทยรัฐวิทยาทั้ง 101 แห่งทั่วประเทศไทย ก่อตั้งโดยกำพล วัชรพล ผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐคนแรก
ประวัติ.
"มูลนิธิหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ" ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2522 อันเป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 60 ปีของกำพล วัชรพล ซึ่งใช้ทุนส่วนตัวในการก่อตั้งมูลนิธิดังกล่าว เป็นเงินจำนวน 1,000,000 บาท และยื่นคำขออนุญาตจัดตั้งมูลนิธิ ต่อสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ (ปัจจุบันเป็นกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม) และได้รับใบอนุญาตจัดตั้งมูลนิธิ เลขที่ ต.131/2523 เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อ "มูลนิธิไทยรัฐ" จนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนไทยรัฐวิทยา

โรงเรียนไทยรัฐวิทยา  เป็นโรงเรียนรัฐบาล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของ มูลนิธิไทยรัฐ
ประวัติ.
เมื่อปี พ.ศ. 2512 นายกำพล วัชรพล ผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐคนแรก พิจารณาเห็นว่า ในชนบทยังขาดแคลนสถานศึกษา โดยเฉพาะระดับประถมศึกษา ซึ่งเป็นการศึกษาภาคบังคับ ทั้งยังขาดแคลนอาคารเรียนเป็นอย่างมาก จึงได้ร่วมกับ จังหวัดลพบุรี จัดการแข่งขันฟุตบอลดาราขึ้น ณ สนามกีฬา โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย เพื่อหาทุนก่อสร้างโรงเรียน โดยได้รับความร่วมมือจากชาวลพบุรีด้วยดี และได้รับเงินบริจาคมาจำนวนหนึ่ง เพื่อนำมาสมทบกับงบประมาณของทางราชการ จากนั้น ได้ก่อสร้างอาคารเรียนแบบ ป.008 ชั้นเดียว จำนวน 1 หลัง ขนาด 5 ห้องเรียน โดยให้ชื่อว่า "โรงเรียนไทยรัฐวิทยา 1 (บ้านหัวช้าง) " ตามที่ พล.ต.ต.สามารถ วายวานนท์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี เป็นผู้เสนอแนะ
นับจากนั้น หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ก็ได้เริ่มดำเนินโครงการ “โรงเรียนไทยรัฐวิทยา เพื่อชุมชนในชนบท” โดยดำเนินการสร้าง "โรงเรียนไทยรัฐวิทยา" เรื่อยมา โดยได้งบประมาณจาก บริษัท วัชรพล จำกัด เจ้าของกิจการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เป็นทุนในการก่อสร้าง เมื่ออาคารเรียนแล้วเสร็จ ก็ได้ส่งมอบเป็นทรัพย์สินของทางราชการ จากนั้น มูลนิธิไทยรัฐ จึงเข้ารับเป็นโรงเรียนในการอุปถัมภ์ 20ปีที่ผ่านมา มีการสร้างโรงเรียนในเครือไทยรัฐวิทยา จำนวนทั้งสิ้น 101 แห่ง โดยใช้ทุนในการดำเนินงานเป็นจำนวนทั้งสิ้น 158,694,493 บาท
และในปี 2562 จะมีโรงเรียนไทยรัฐวิทยา เพิ่มอีก 10 โรงเรียน เป็น 111 โรงเรียน และใช้ทุนในการก่อสร้างอาคารเรียนเพิ่ม 10 หลัง เป็นเงิน 50,000,000 บาท รวมเป็นเงินก่อตั้งโรงเรียน 208,694,493 บาท
ที่ตั้งโรงเรียน.
เรียงตามลำดับการก่อตั้ง
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เหวียตมิญ

ประวัติ.
สงครามมหาเอเชียบูรพา.
พ.ศ. 2485 เมื่อญี่ปุ่นมีเข้ายึดครองประเทศต่าง ๆ เวียดนามได้แยกตัวเป็นอิสระ ขบวนการเหวียตมิญก็ได้ร่วมมือฝ่ายสัมพันธมิตร ทำการต่อต้านญี่ปุ่น เมี่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม โฮจิมินห์จึงจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2488 และหลังจากที่จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ทรงสละราชสมบัติ โฮจิมินห์ก็ตั้งรัฐบาลขึ้นบริหารประเทศ และเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นแบบสาธารณรัฐ ฝรั่งเศสได้กลับไปมีอิทธิพลเหนือเวียดนามอีก โดยมีอังกฤษให้ความช่วยเหลือ ขบวนการเหวียตมิญได้พยายามต่อสู้ เพื่อขับไล่ฝรั่งเศสอยู่อีก 9 ปี
ยุทธการที่เดียนเบียนฟู.
7 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ฝ่ายเหวียตมิญได้รับชัยชนะเหนือฝรั่งเศสในยุทธการที่เดียนเบียนฟู ฝรั่งเศสกับเวียดนามก็ได้ทำสัญญาสงบศึกที่กรุงเจนีวา เรียกว่า อนุสัญญาเจนีวา มีสาระสำคัญคือ ให้แบ่งเวียดนามออกเป็นสองส่วน คือ เวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ โดยใช้เส้นรุ้งที่ 17 เหนือ ซึ่งผ่านเมืองกว๋างจิ ตามแนวแม่น้ำเบ๊นหาย เป็นเส้นแบ่งเขตแดน และให้เวียดนามเหนือ เวียดนามใต้ ลาว และกัมพูชา ซึ่งเคยรวมเป็นอินโดจีนของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2468 แยกออกเป็นรัฐอิสระ พ้นจากการปกครองของฝรั่งเศส พื้นที่บริเวณเส้นรุ้ง 17 องศาเหนือ มีเขตแดนปลอดทหารด้านละไม่เกิน 5 กิโลเมตร
วิไล พนม

วิไล พนม เป็นนักร้องลูกทุ่งชาย ที่ยึดแนวเสียงของศรคีรี ศรีประจวบ ปัจจุบันเลิกร้องเพลงไปแล้วเนื่องจากสุขภาพไม่เอื้อต่อการร้องเพลง ก่อนจะหันไปทำงานหลายอย่าง รวมทั้งเป็นนักแต่งเพลงลูกทุ่ง โปรดิวเซอร์ และนักจัดรายการวิทยุ วิไล พนม มีผลงานเพลงดังหลายเพลง อย่าง" คืนนี้พี่ติดเวร " และ " รักแรกลพบุรี " ในส่วนของการแต่งเพลง เขาก็ผลิตผลงานเพลงดังระดับอมตะให้กับนักร้องหลายคน ส่วนการเป็นโปรดิวเซอร์ เขาก็สร้างนักร้องดังมาหลายคนเช่นกัน
ประวัติ.
วิไล พนม หรือ ป๊อด เป็นชื่อจริงนามสกุลจริง แต่หลังจากเลิกร้องเพลง เขาเปลี่ยนไปใช้ชื่อ "กิจพจน์" และ ล่าสุดใช้ "อณิวัชร์" แต่ยังคงใช้นามสกุล "พนม" เช่นเดิม เขาเกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ที่บ้านสำนักคร้อ ตำบลตะคร้ำเอน อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรนายถมและนางปุ่น พนม จบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนราษฎร์บำรุง มัธยมศึกษา โรงเรียนท่ามะกาวิทยาคม ที่กาญจนบุรี ต่อมาสมัครเข้ารับราชการทหารในกองทัพอากาศ โดยมียศเป็นจ่าอากาศโท ก่อนที่จะลาออกจากราชการเมื่อปี 2517 วิไล พนม เข้าสู่วงการลูกทุ่งในปี 2513 และอำลาวงการจากปัญหาโรคหลอดลมอักเสบเรื้อรัง
ผลงานการประพันธ์.
หลังอำลาการขายเสียง วิไล พนม ที่ได้วิชาการแต่งเพลงมาจากครู ไพบูลย์ บุตรขัน ก็ได้หันมาเป็นนักประพันธ์เพลงเต็มตัว โดยมีผลงานสร้างชื่อ อาทิเช่น
โปรดิวเซอร์.
วิไล พนมเคยเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับนักร้องหลายคน ในจำนวนนั้น ก็มี โจนัส แอนเดอร์สัน และ คริสตี้ กิ๊บสัน 2 นักร้องลูกทุ่งเลือดฝรั่งเต็มตัวที่วิไล พนม ภาคภูมิใจมากๆ นอกจากนั้น เขาก็ยังเคยเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับ จิ้งหรีดขาว วงศ์เทวัญ ด้วย แต่ภายหลังรู้สึกเบื่อ และผิดหวังกับการทำงานเบื้องหลัง จึงถอยห่างออกมา
ชีวิตส่วนตัว.
วิไล พนม สมรสแล้วกับ ตรีวรางค์ เจริญวงศ์ มีบุตรชาย 2 คน นายจิรภัทร์ พนม นายเอกอัคร พนม ปัจจุบัน เขามีบริษัทชื่อ ชิคาโก้ กลัฟท์ ประเทศไทย รับจัดคอนเสิร์ต เวที ไฟแสงสีเสียง ศิลปิน แดนเซอร์ทั่วประเทศ ทั้งยังรับสอนร้องเพลง และแต่งเพลงลูกทุ่ง นอกจากนั้น เขาก็ยังเป็นผู้อำนวยการวิทยุ วทท. วิทยุท้องถิ่นไทย ตะตร้ำเอน เฟรนด์เรดิโอ FM.103.75 MHz ที่บ้านเกิด จ.กาญจนบุรีด้วย
ประณีตศิลป์ วัชรพล

คุณหญิงประณีตศิลป์ วัชรพล (สกุลเดิม ทุมมานนท์; เกิด 22 ตุลาคม พ.ศ. 2475) เป็นประธานกรรมการบริษัท วัชรพล จำกัด, ประธานกรรมการมูลนิธิไทยรัฐ และเป็นภรรยาของกำพล วัชรพล ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
สราวุธ วัชรพล

สราวุธ วัชรพล (เกิด 23 มกราคม พ.ศ. 2497) หัวหน้ากองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
ประวัติ.
สราวุธ เกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2497 เป็นบุตรชายคนกลาง ของนายกำพล วัชรพล ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ กับ คุณหญิง ประณีตศิลป์ วัชรพล ประธานกรรมการ บริษัท วัชรพล จำกัด ด้านครอบครัวสมรสกับนาง อรพรรณ วัชรพล (สกุลเดิม: พานทอง) อดีตนักร้องนักแสดงชื่อดัง ปัจจุบันเป็นประธานบริษัทโพลีพลัส
สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
ระฆัง

ระฆัง เป็นเครื่องดนตรีอย่างง่ายชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นท่อปลายเปิดหนึ่งด้าน มีตั้งแต่ขนาดเล็ก เช่นกระดิ่ง ไปจนถึงระฆังขนาดใหญ่ เช่นระฆังบิกเบน ที่แขวนในหอนาฬิกา ซึ่งตั้งอยู่ที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ระฆังสามารถทำจากวัสดุ ตั้งแต่แก้ว เซรามิค แต่ที่นิยมที่สุดคือโลหะ
ระฆัง มีลักษณะเป็นท่อปลายเปิดข้างเดียว แขวนด้านที่เปิดลงด้านล่าง อาจจะมีค้อนแขวนไว้ข้างในตัวระฆัง หรืออาจจะเอาไว้ด้านนอกก็ได้ แล้วแต่ว่าจะใช้วิธีแกว่งหรือตี เมื่อระฆังถูกตี พลังงานจากการชนของค้อนกับระฆังจะทำให้อากาศในระฆังเกิดการสั่นพ้องขึ้น ทำให้เกิดเสียงอันก้องกังวาน
ในโลกตะวันตก ระฆังมักมีค้อนแขวนไว้ภายใน และแขวนไว้กับแกนที่หมุนได้ แกนที่หมุนได้จะมีเชือกโยงลงไป เวลาจะลั่นก็จะกระตุกเชือก ทำให้ระฆังแกว่ง และกระทบกับค้อนเกิดเป็นเสียงขึ้น บางทีระฆังอาจจะแขวนไว้เป็นราวก็ได้
ส่วนในโลกตะวันออก ระฆังมักใช้วิธีการกระแทกด้วยค้อนหรือไม้ท่อน แทนที่จะแกว่ง เทคนิคหลังนี้เป็นที่นิยมสำหรับหอนาฬิกาและหอระฆังโดยทั่วไป เพราะการแกว่งอาจทำให้หอเสียหายได้
ระฆังมักทำมาจากโลหะผสมทองแดงและดีบุก (ทองเหลือง) ในอัตราส่วนที่เหมาะสม โดยมากมักเป็นทองแดง 3 ส่วน และ ดีบุก 1 ส่วน หลังจากที่หล่อเสร็จแล้ว ก็จะต้องถ่วงเสียง โดยการเพิ่มหรือลดเนื้อวัสดุภายในตัวระฆัง เทียบกับการเคาะส้อมเสียงเพื่อให้ได้เสียงที่ต้องการ
นิติเวชกีฏวิทยา

นิติเวชกีฏวิทยา  เป็นสาขาหนึ่งของการทำงานทางด้านกีฏวิทยา ที่เพิ่งจะได้รับความสนใจจากนักกีฏวิทยาและนักวิทยาศาสตร์สาขาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับงานทางด้านนิติอาชญากรรม หรือผู้ที่ทำงานที่เกี่ยวข้องกับงานทางด้านพิสูจน์ศพที่พบ หรือหลังจากถึงแก่ความตายในระยะเวลาหนึ่ง สาขานิติเวชกีฏวิทยาจึงได้เข้าไปมีบทบาทเกี่ยวข้องกับคดีความทางกฎหมายด้วยเช่นกัน งานศึกษาทางนิติเวชกีฏวิทยาเป็นการศึกษาถึงชนิดของแมลงที่ตรวจพบในซากศพ ซึ่งชนิดของแมลงที่พบจากซากศพนั้นจะเป็นข้อบ่งชี้กับระยะเวลาที่เกิดการตายของศพนั้น ๆ
นิติเวชกีฏวิทยาในไทย.
สำหรับงานการศึกษาทางด้านนิติเวชกีฏวิทยาในประเทศไทยนี้ ยังไม่มีการศึกษาวิจัยมากนัก อย่างไรก็ตามในขณะนี้หน่วยงานบางแห่งเช่น สถาบันนิติวิทยาศาสตร์ ได้เข้ามามีบทบาท และมีนักกีฏวิทยารุ่นใหม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการทำงานกับสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ จึงนับว่าเป็นนิมิตหมายที่ดีว่าในอนาคตสาขานิติเวชกีฏวิทยาในประเทศไทย จะได้รับการสนใจและเข้าไปมีบทบาทในงานด้านนิติอาชญากรรมมากขึ้น
สำหรับรายงานการใช้แมลงในการพิสูจน์ศพในประเทศไทยรายแรกได้ใช้วิเคราะห์ศพที่จังหวัดเชียงใหม่ โดยได้มีการตีพิมพ์ ใน The First Documented Forensic Entomology Case in Thailand และมีการทดลองนิติเวชกีฏวิทยาระดับการวิจัย ณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน เป็นครั้งแรก เมื่อ กรกฎาคม พ.ศ. 2546 โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วีรวรรณ อมรศักดิ์ อาจารย์ภาควิชากีฏวิทยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กับ ยุกตนันท์ จำปาเทศ นิสิตภาควิชากีฏวิทยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
การใช้แมลงในการสืบสวน.
การใช้แมลงในการสืบสวนคดีอาชญากรรม อาจเรียกอย่างหนึ่งว่า "อาชญานิติเวชกีฏวิทยา (Medicrocriminal Forensic Entomology) " การสืบหาระยะเวลาหลังการตาย (Post Mortem Interval หรือ PMI) หรือข้อมูลต่าง ๆ นั้น ต้องเก็บหลักฐานจากสถานที่เกิดเหตุซึ่งอาจเป็นไข่ของแมลง ตัวอ่อน หนอน ดักแด้ หรือตัวเต็มวัยของแมลงก็ได้ จากนั้นนำมาแบ่งเป็น 3 ส่วน 
การสำรวจ.
การสำรวจศพ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริเวณรอยเปิดของบาดแผลบนผิวหนัง หรือ ทางเปิดของอวัยวะ เช่น ตา ปาก จมูก ซึ่งเป็นจุดแรก ๆ ที่แมลงจะเข้าไป ทั้งนี้การเก็บตัวอย่างแมลงจากที่เกิดเหตุนั้นจำเป็นต้องอาศัยความชำนาญ รอบคอบและช่างสังเกต ไม่มองข้ามจุดเล็ก ๆ ซึ่งจะทำให้เกิดประโยชน์ต่อรูปคดีมากที่สุด หากพบตัวอ่อนแมลง (ตัวหนอน) ที่อยู่บนซากศพ ให้เลือกดูตัวหนอนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แล้วคาดคะเนว่าน่าจะเป็นตัวหนอนที่มีอายุมากที่สุด แล้วนำไปเปรียบเทียบกับวงจรชีวิตของแมลงวันว่าขนาดของตัวอ่อนเท่านี้จะมีอายุมาแล้วกี่วัน เมื่อทราบอายุของตัวหนอนแล้วจะทำให้คาดคะเนได้ว่าศพที่เจอนั้นเสียชีวิตมาแล้วกี่วัน ซึ่งเป็นการหาระยะเวลาหลังการตายของสิ่งมีชีวิต (PMI) ถึงอย่างไรก็ตาม การคาดคะเนระยะเวลาหลังการตายด้วยอายุของแมลงต้องทำควบคู่ไปกับลักษณะของการย่อยซากศพที่เจอด้วย ซึ่งการย่อยสลายของซากศพจะมีอยู่ 5 ระยะด้วยกัน สำหรับระยะเวลาหลังการตายกับความสัมพันธ์ของแมลงในประเทศไทยมีดังนี้
อัตราการย่อยสลายช้าลง แมลงที่พบมากได้ในระยะนี้คือ แมลงในกลุ่ม Dermestidae, Forficulidae, Sarcophagidae และ Cleridae 
ดังนั้นงานนิติเวชกีฏวิทยาเป็นงานที่น่าสนใจที่ควรจะมีการศึกษาข้อมูลเบื้องต้น แต่ในสภาพความเป็นจริงแล้ว กล่าวได้ว่าเป็นงานที่ค่อนข้างลำบากและละเอียดอ่อนในการที่จะศึกษาแมลงที่เกี่ยวข้องกับศพมนุษย์โดยตรง เพราะอาจเกิดความขลาดกลัว ขยะแขยง ต่อสิ่งที่พบเห็นและโอกาสในการที่จะได้ศพมนุษย์จริง ๆ มาศึกษาก็คงเป็นไปไม่ได้
นายขนมต้ม

นายขนมต้ม เป็นนักมวยคาดเชือกชาวกรุงศรีอยุธยา
ประวัติ.
เรื่องราวของนายขนมต้ม ปรากฏครั้งแรกในพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน โดยกล่าวว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ฝ่ายพระเจ้าอังวะยังอยู่ ณะ เมืองย่างกุ้ง ทำการยกฉัตรยอดพระมหาเจดีย์เกษธาตุสำเรจ์แล้วให้มีการฉลอง จึ่งขุนนางพม่ากราบทูลว่า คนมวยเมืองไทมีฝีมือดียิ่งนัก จึ่งตรัสสั่งให้จัดหามาได้นายขนมต้มคนหนึ่ง เปนมวยดีมีฝีมือแต่ครั้งกรุงเก่า เอาตัวมาถวายพระเจ้าอังวะ พระเจ้าอังวะจึ่งให้จัดพม่าคนมวยเข้ามาเปรียบกับนายขนมต้มได้กันแล้ว ก็ให้ชกกันหน้าพระธินั่ง แลนายขนมต้มชกพม่าไม่ทันถึ่งยกก็แพ้ แล้วจัดคนอื่นเข้ามาเปรียบชกอิก นายขนมต้มชกพม่าชกมอญแพ้ถึ่งเก้าคนสิบคนสู้ไม่ได้ พระเจ้าอังวะทอดพระเนตรยกพระหัตถ์ตบพระอุระตรัสสรรเสรีญฝีมือนายขนมต้มว่า ไทมีพิศม์อยู่ทั่วตัว แต่มือเปล่าไม่มีอาวุธเลยยังสู้ได้ คนเดียวชณะถึ่งเก้าคนสิบคนฉนี้ เพราะจ้าวนายไม่ดีจึ่งเสียบ้านเมืองแก่ข้าศึก ถ้าจ้าวนายดีแล้วไหนเลยจะเสียกรุงศรีอยุทธยา แล้วพระราชทานรางวัลแก่นายขนมต้มโดยสมควร
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ที่ชำระในสมัยหลัง และเป็นฉบับที่มีการตีพิมพ์อย่างแพร่หลายในเวลาต่อมา ก็ยังคงยึดถือเนื้อหาในพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียนเป็นต้นแบบ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหลักฐานอื่นๆ แล้ว ไม่ปรากฏพบเรื่องราวของนายขนมต้มแต่อย่างใด
มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว มีการกล่าวเพียงแค่ พระเจ้ามังระโปรดฯ ให้บูรณะและการยกยอดฉัตรพระมหาเจดีย์ชเวดากอง เมืองย่างกุ้ง ปิดทองพระเจดีย์เท่าน้ำหนักตัวพระองค์ และสร้างฉัตร 7 ชั้น ทำด้วยทองคำฝังอัญมณี 15,038 เม็ดสำหรับประดิษฐานบนยอดพระเจดีย์ พระเจ้ามังระเสด็จไปยกฉัตรด้วยพระองค์เอง ในวันเพ็ญขึ้น 15 ค่ำ เดือนตะเบางก์ จ.ศ. 1136 (17 มีนาคม พ.ศ. 2317) สอดคล้องกับคำให้การชาวอังวะ ที่กล่าวถึงเพียงการยกฉัตรมหาเจดีย์ชเวดากองใน พ.ศ. 2317 และให้ประหารชีวิตพญาทะละ ส่วนพงศาวดารมอญพม่าก็มีเนื้อหาไม่แตกต่างกัน และไม่ปรากฏพบเรื่องราวของนายขนมต้มแต่อย่างใด
สิ่งสืบทอด.
ได้เคยมีการจัดให้วันที่ 17 มีนาคม เป็นวันมวยไทย เพื่อเป็นเกียรติประวัติต่อนักมวยไทย นอกจากนี้ ชาวพระนครศรีอยุธยาได้พร้อมใจกันสร้างอนุสาวรีย์นายขนมต้ม ไว้ที่บริเวณสนามกีฬากลาง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
พ.ศ. 2529 คมทวน คันธนู กวีซีไรต์ ได้นำเรื่องราวของนายขนมต้มมาเขียนเป็นนวนิยายเรื่อง นายขนมต้ม คนกล้านอกตำนาน โดยผูกเรื่องให้นายขนมต้มเกิดที่ตำบลบ้านกุ่ม อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรนายเกิด และนางอี่ มีพี่สาวชื่อนางเอื้อย ทั้งพ่อแม่และพี่ถูกพม่าฆ่าตายหมด ต้องไปอยู่กับหลวงตาคง วัดปีกกาตั้งแต่เล็ก และได้เรียนวิชามวยกับชายนิรนาม
สมรักษ์ คำสิงห์ เคยรับบทเป็นนายขนมต้มในละครโทรทัศน์เรื่อง"นายขนมต้ม" ซึ่งออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2539
วันมวยไทย

วันมวยไทย ตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ของทุกปี โดยถือวันที่สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (สมเด็จพระเจ้าเสือ) เสด็จขึ้นครองราชย์ ด้วยพระองค์ทรงพระปรีชาสามารถด้านมวยไทยเป็นที่ประจักษ์ และมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ปรากฏชัดเจน
ความเป็นมาของการสถาปนาวันมวยไทย.
มวยไทย เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชนชาติไทยมาตั้งแต่โบราณ ดังปรากฏในประวัติศาสตร์และพงศาวดารมาทุกยุคทุกสมัย เป็นการใช้อาวุธของร่างกาย 9 อย่าง หรือที่เรียกว่า นวอาวุธ ได้แก่ มือ 2/เท้า 2/ เข่า 2/ ศอก 2 และศีรษะ 1 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ นับเป็นศิลปะการต่อสู้ที่เก่าแก่ประเภทหนึ่งของโลก จากความสำคัญดังกล่าวมานี้ กระทรวงวัฒนธรรม โดยกรมส่งเสริมวัฒนธรรม จึงได้ประกาศขึ้นทะเบียนมวยไทย เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 2553 ซึ่งจะเป็นมาตรการสำคัญในการส่งเสริมให้เกิดความตระหนักในคุณค่าการยกย่ององค์ความรู้และภูมิปัญญาของบรรพบุรุษ
นอกจากนี้ กระทรวงวัฒนธรรม โดยกรมส่งเสริมวัฒนธรรม ร่วมกับภาคเอกชนที่ดำเนินการเกี่ยวกับมวยไทย และหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง มีมติเป็นเอกฉันท์ในการร่วมกันผลักดันให้มีการสถาปนาวันมวยไทยขึ้น โดยได้พิจารณาจากข้อเสนอต่าง ๆ อย่างรอบคอบ ซึ่งในที่สุดได้เห็นชอบให้วันขึ้นเสวยราชสมบัติของสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (สมเด็จพระเจ้าเสือ) คือ วันที่ 6 กุมภาพันธ์ เป็นวันมวยไทย (วันเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2245) เนื่องจากมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ปรากฏชัดเจน
สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 เป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านมวยไทยเป็นที่ประจักษ์ คือ
1. สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 เป็นพระมหากษัตริย์เพียงพระองค์เดียวที่เสด็จออกไปชกมวยกับสามัญชน
2. สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 เป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงมีความสามารถเกี่ยวกับมวยไทยมาก ทรงคิดท่าแม่ไม้ ไม้กลมวยไทยขึ้นมาเป็นแบบฉบับเฉพาะพระองค์ เรียกว่า “มวยไทยตำรับพระเจ้าเสือ” และได้รับการถ่ายทอดเป็นตำรามวยไทยให้แก่คนรุ่นหลังจนถึงทุกวันนี้
3. สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 เป็นพระมหากษัตริย์ที่ใช้ศิลปะมวยไทยในการปกป้องราชอาณาจักรให้รอดพ้นจากการเป็นเมืองขึ้นของชาวต่างชาติ
ในการนี้ คณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2554 กำหนดให้วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ของทุกปี เป็น “วันมวยไทย”
Beryl

Beryl เป็นโปรแกรมจัดการหน้าต่าง (window manager) แบบ composite ของระบบ X Window System โดยแยกตัวมาจากโครงการ Compiz ปัจจุบันกำลังอยู่ในการรวมตัวกลับไปยัง Compiz โดยใช้ชื่อโครงการว่า Compiz Fusion
Beryl เป็นที่รู้จักเนื่องจากความสามารถในการใช้งานลูกเล่น 3 มิติผ่านทางปลั๊กอินต่างๆ
ประวัติ.
Beryl เริ่มจากเป็นสายการพัฒนาหนึ่งของโปรแกรมจัดการหน้าต่าง Compiz ซึ่งนำทีมการพัฒนาโดยแฮกเกอร์ที่ใช้ชื่อว่า Quinnstorm แต่เนื่องจากความแตกต่างกับสายพัฒนาหลักที่นำโดย David Reveman ของบริษัทโนเวลล์ ทาง Quinnstorm จึงแยกตัวออกมาเป็นโครงการใหม่ชื่อ Beryl ในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2006 ปัจจุบันรุ่นล่าสุดคือ 0.2.0
โปรแกรมตกแต่งขอบหน้าต่าง.
Beryl ต่างจากโปรแกรมจัดการหน้าต่างในสมัยก่อน โดยแยกส่วนของขอบหน้าต่างออกมาเป็นโปรแกรมใหม่เรียกว่า window decorator ปัจจุบัน Beryl มีโปรแกรมตกแต่งขอบหน้าต่าง 3 ตัว
ต่อมหมวกไต

ต่อมหมวกไต  เป็นต่อมไร้ท่อ (endocrine gland) ผลิตฮอร์โมนสำคัญๆหลายชนิด เช่น อะดรีนาลิน จะอยู่เหนือไตทั้ง2ข้าง มีหน้าที่ควบคุมการไหลเวียนของโลหิตและการหดตัวของเลือด 
ต่อมหมวกไตแบ่งได้เป็นสองส่วนคือ
อารยธรรม

อารยธรรม  โดยทั่วไปอาจหมายถึงความเจริญทางวัฒนธรรม แต่สำหรับทางด้านประวัติศาสตร์ อารยธรรมอาจหมายถึงการศึกษาความซับซ้อนของระบบสังคม เพื่อให้เห็นถึงความสัมพันธ์ขององค์ประกอบต่าง ๆ ในระบบสังคมนั้น ๆ โดยมุ่งเน้นให้เห็นถึงเหตุปัจจัยการเกิดและการล่มสลายของอารยธรรมนั้น รวมถึงอิทธิพลของอารยธรรมนั้นต่ออารยธรรมอื่น ๆ
องค์ประกอบของอารยธรรมมนุษย์.
องค์ประกอบของอารยธรรมมนุษย์นั้น ก็คือวัฒนธรรม อันเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น วัฒนธรรมที่เรามักจะศึกษาความสัมพันธ์กันในการศึกษาอารยธรรมได้แก่
มนุษยนิยม

มนุษยนิยม  หมายถึงประเภทกว้าง ๆ ของปรัชญาเชิงจริยศาสตร์ ที่ยืนยันถึงความสง่างามและคุณค่าของมนุษย์ทุกคน โดยอาศัยหลักความสามารถของบุคคลนั้นในการบ่งชี้ได้ด้วยตนเองว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิด โดยได้การยอมรับโดยมนุษย์ทั่วไปที่มีคุณภาพ โดยเฉพาะคุณภาพเชิงตรรกยะหรือเชิงเหตุผล มนุษยนิยมเป็นองค์ประกอบเฉพาะหลาย ๆ ตัวของระบบปรัชญาและได้รับการผนวกไว้ในหลายสำนักคิดทางศาสนา 
มนุษยนิยมวางเงื่อนไขไว้ให้มีการค้นหาความจริงและศีลธรรมในวิธีการที่มนุษย์จะนำมาใช้สนองความต้องการของมนุษย์ด้วยกัน เมื่อมองไปที่ "ความสามารถในการกำหนดและตัดสินได้ด้วยตนเอง" มนุษยนิยมจะไม่รับการชั่งใจและตัดสินใจโดยสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจ เช่นการตัดสินใจที่ขึ้นอยู่กับ "ความเชื่อที่ปราศจากเหตุผล" สิ่งเหนือธรรมชาติ หรือด้วยคำทำนายที่อ้างไว้ในคัมภีร์ใด ๆ มนุษยนิยมสนับสนุนจริยธรรมสากล (universal morality) ที่อยู่บนพื้นฐานของมนุษย์ทั่วไปที่มีความเป็นอยู่ธรรมดา ซึ่งแสดงให้เห็นได้ว่า การแก้ปัญหาในสังคมมนุษย์และปัญหาทางวัฒนธรรมของมนุษย์จะใช้แนวทางเฉพาะกลุ่มชนแคบ ๆ กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งไม่ได้
มนุษยนิยมในการศึกษา.
มนุษยนิยมในเชิงของการศึกษาเริ่มมีบทบาทสำคัญในระบบโรงเรียนมาตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ซึ่งกำหนดไว้ว่าการศึกษาที่จะพัฒนาปัญญาของมนุษย์ได้คือการศึกษาที่ "ทำมนุษย์ให้เป็นมนุษย์ได้มากที่สุด" พื้นฐานทางปฏิบัติที่ไปได้ดีที่สุดคือ "จิตวิทยาสมรรถพล" (faculty pchychology) หรือความเชื่อในพุทธิปัญญาที่เด่นชัด เช่นในเชิงวิเคราะห์ คณิตศาสตร์และภาษาศาสตร์ ฯลฯ เชื่อกันว่าการเสริมสร้างความเข้มแข็งแก่ "จิตวิทยา สมรรถพล"สามารถทำให้สมรรถพลอื่น ๆ ได้รับประโยชน์เช่นกัน (การถ่ายทอดการฝึกฝน) ผู้มีบทบาทสำคัญในการศึกษามนุษยนิยมเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 dette her er noe tull "ดับบลิว ที่ แฮริส" เจ้าของ "หน้าต่างทั้งห้าแห่งจิตวิญญาณ" (คณิตศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ไวยากรณ์ และวรรณคดี/[[ศิลปะ) ซึ่งเชื่อว่ามีความเหมาะสมที่สุดใน "การพัฒนาสมรรถพล" การศึกษาด้านมนุษยนิยมเชื่อว่า "การศึกษาที่ดีที่สุดสำหรับเด็ก ๆ" คือ "การศึกษาที่ดีที่สุดสำหรับเด็กทุกคน" ถึงแม้ว่ามนุษยนิยมในการศึกษาจะถูกหักล้างโดยนวัตกรรมใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่ก็ยังมีคงยืนยงอยู่ได้ต่อไปในโรงเรียนประจำของชนชั้นสูงหลายแห่ง และก็ยังคงมีอยู่ในวิชาต่าง ๆ หลายวิชาในโรงเรียนมัธยมโดยเฉพาะในวิชาวรรณคดี 
ดูเพิ่ม.
[[หมวดหมู่:ขบวนการทางปรัชญา]]
[[หมวดหมู่:จิตรกรรม]]
[[หมวดหมู่:ประติมากรรม]]
[[หมวดหมู่:มนุษยนิยม| ]]
[[หมวดหมู่:ปรัชญาศิลปะ]]
วิกตอร์ วาซาเรอลี

วิกตอร์ วาซาเรอลี หรือ วิกโตร์ วอซอแรลี (ฝรั่งเศส, ; 9 เมษายน พ.ศ. 2449 ที่เปช - 15 มีนาคม พ.ศ. 2540 ที่ปารีส) เป็นชาวฝรั่งเศสเกิดที่ฮังการี เป็นจิตรกรที่ได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งศิลปะลวงตา (op art) ทำงานเป็นศิลปินกราฟิกในยุค พ.ศ. 2473 เขาก็เริ่มสร้างงานศิลปะลวงตาชิ้นแรก
มาซามิ คูรูมาดะ

มาซามิ คูรูมาดะ (; โรมาจิ: "Kurumada Masami") เกิด 6 ธันวาคม พ.ศ. 2496 เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักในฐานะผู้แต่งเรื่อง เซนต์เซย์ย่า จบการศึกษาทางด้านวิศวกรรมศาสตร์
หม่อมเจ้าธำรงสิริ ศรีธวัช

มหาอำมาตย์โท หม่อมเจ้าธำรงสิริ ศรีธวัช (28 พฤษภาคม พ.ศ. 2421 – 26 มีนาคม พ.ศ. 2477) เป็นพระโอรสของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนศิริธัชสังกาศ กับ หม่อมอุ่ม[] ประสูติ ณ วันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2421 ทรงเข้าพิธีเกศากันต์ ณ วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2431 
หม่อมเจ้าธำรงสิริ ศรีธวัช ข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลร้อยเอ็ดองค์แรก เป็นข้าหลวงเทศาภิบาลสำเร็จราชการมณฑลปราจิณบุรีและมณฑลจันทบุรี ทรงดำรงตำแหน่งราชองครักษ์เวร และองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 6 องคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ถึงชีพิตักษัย ณ วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2476 (นับแบบปัจจุบัน พ.ศ. 2477) สิริพระชันษา 56 ปี
โอรส - ธิดา.
หม่อมเอื้อน ศรีธวัช ณ อยุธยา (สกุลเดิม : บุนนาค) ธิดาพระยาทรงสุรเดช
หม่อมสาย ศรีธวัช ณ อยุธยา (สกุลเดิม : สิงหสุวิช)
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
หม่อมเจ้าธำรงสิริ ศรีธวัช ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เหรียญและเข็มต่างๆ ดังนี้
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช

อำมาตย์โท หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช (10 ธันวาคม พ.ศ. 2433 - 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515) เป็นพระโอรสลำดับที่ 7 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนศิริธัชสังกาศ ประสูติแต่หม่อมเผื่อน ศรีธวัช ณ อยุธยา
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช ทรงจบการศึกษาที่โรงเรียนข้าราชการพลเรือน ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเริ่มต้นรับราชการเป็น มหาดเล็กรายงานมณฑลปราจีณ กระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2451
ครอบครัว.
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช เสกสมรสกับ หม่อมชื้น ศรีธวัช ณ อยุธยา (สกุลเดิม ประพันธเสน ธิดาของผูกและจวง ประพันธเสน แพทย์แผนโบราณ คหบดีตำบลบางยี่ขัน) มีโอรส-ธิดารวม 8 คน ดังนี้
หม่อมเจ้าธงไชยสิริพันธ์ ศรีธวัช ทรงรับราชการทั้งหมดเป็นเวลา 25 ปี หลังจากออกจากราชการเนื่องจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ก็ได้กลับมาอยู่ที่ตำหนักริมแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ตำบลบางยี่ขัน สิ้นชีพิตักษัย เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ด้วยโรคชรา สิริชันษา 82 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2516 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
หม่อมเจ้านิสากร ศรีธวัช

อำมาตย์เอก หม่อมเจ้านิสากร ศรีธวัช (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2422 - 3 มีนาคม พ.ศ. 2472) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนศิริธัชสังกาศ กับหม่อมอุ่ม ทรงเข้าพิธีเกศากันต์ ณ วันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2432 
หม่อมเจ้านิสากร ศรีธวัช ทรงเข้ารับราชการเป็น
หม่อมเจ้านิสากร ศรีธวัช ประชวรโรคเส้นโลหิตในสมองแตก ถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2472 สิริชันษาได้ 51 ปี ได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2474
โอรส - ธิดา.
หม่อมเจ้านิสากร ศรีธวัช สมรสกับหม่อมทรัพย์ ศรีธวัช ณ อยุธยา มี บุตร - ธิดา ดังนี้
หม่อมเจ้านิสากร ศรีธวัช สมรสกับหม่อมสาย ศรีธวัช ณ อยุธยา มี บุตร - ธิดา ดังนี้
มอก. 620

มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม 620-2533, มอก.620-2533, หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า TIS-620 เป็นชุดอักขระมาตรฐานอุตสาหกรรมของไทย มีชื่อเต็มว่า รหัสสำหรับอักขระไทยที่ใช้กับคอมพิวเตอร์
รหัส TIS-620 มีรายละเอียดคล้ายรหัส ISO-8859-11 มาก แตกต่างกันแค่เพียงที่ ISO-8859-11 กำหนดให้ A0 เป็น "เว้นวรรคแบบไม่ตัดคำ" (no-break space) ส่วน TIS-620 นั้นแม้จะสงวนตำแหน่ง A0 เอาไว้ แต่ก็ไม่ได้กำหนดค่าใด ๆ ให้
<table border="1" style="text-align:center"><tr><th colspan = "17" style="background-color:#FCB">TIS-620
<tr><th><th>x0<th>x1<th>x2<th>x3<th>x4<th>x5<th>x6<th>x7<th>x8<th>x9<th>xA<th>xB<th>xC<th>xD<th>xE<th>xF
<tr><th>0x<td rowspan = "2" colspan = "16" style="background-color:#CFC;valign:middle;text-align:center">"ไม่ได้ใช้"
<tr><th>1x
<tr><th>2x<td style="text-decoration:underline">SP<td>!<td>"<td>#<td>$<td>%<td>&<td>'<td>(<td>)<td>*<td>+<td>,<td>-<td>.<td>/
<tr><th>3x<td>0<td>1<td>2<td>3<td>4<td>5<td>6<td>7<td>8<td>9<td>:<td>;<td>«td>=<td»<td>?
<tr><th>4x<td>@<td>A<td>B<td>C<td>D<td>E<td>F<td>G<td>H<td>I<td>J<td>K<td>L<td>M<td>N<td>O
<tr><th>5x<td>P<td>Q<td>R<td>S<td>T<td>U<td>V<td>W<td>X<td>Y<td>Z<td>[<td>\<td>]<td>^<td>_
<tr><th>6x<td>`<td>a<td>b<td>c<td>d<td>e<td>f<td>g<td>h<td>i<td>j<td>k<td>l<td>m<td>n<td>o
<tr><th>7x<td>p<td>q<td>r<td>s<td>t<td>u<td>v<td>w<td>x<td>y<td>z<td>{<td>|<td>}<td>~<td style="background-color:#CFC">
<tr><th>8x<td rowspan = "2" colspan = "16" style="background-color:#CFC;valign:middle;text-align:center">"ไม่ได้ใช้"
<tr><th>9x
<tr><th>Ax<td style="background-color:#CFC"> <td>ก<td>ข<td>ฃ<td>ค<td>ฅ<td>ฆ<td>ง<td>จ<td>ฉ<td>ช<td>ซ<td>ฌ<td>ญ<td>ฎ<td>ฏ
<tr><th>Bx<td>ฐ<td>ฑ<td>ฒ<td>ณ<td>ด<td>ต<td>ถ<td>ท<td>ธ<td>น<td>บ<td>ป<td>ผ<td>ฝ<td>พ<td>ฟ
<tr><th>Cx<td>ภ<td>ม<td>ย<td>ร<td>ฤ<td>ล<td>ฦ<td>ว<td>ศ<td>ษ<td>ส<td>ห<td>ฬ<td>อ<td>ฮ<td> ฯ
<tr><th>Dx
 <td>ะ
 <td style="background-color:#CFF"> ั
 <td>า
 <td>ำ
 <td style="background-color:#CFF"> ิ
 <td style="background-color:#CFF"> ี
 <td style="background-color:#CFF"> ึ
 <td style="background-color:#CFF"> ื
 <td style="background-color:#CFF"> ุ
 <td style="background-color:#CFF"> ู
 <td style="background-color:#CFF"> ฺ
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td>฿
<tr><th>Ex
 <td>เ
 <td>แ
 <td>โ
 <td>ใ
 <td>ไ
 <td>ๅ
 <td>ๆ
 <td style="background-color:#CFF"> ็
 <td style="background-color:#CFF"> ่
 <td style="background-color:#CFF"> ้
 <td style="background-color:#CFF"> ๊
 <td style="background-color:#CFF"> ๋
 <td style="background-color:#CFF"> ์
 <td style="background-color:#CFF"> ํ
 <td style="background-color:#CFF"> ๎
 <td>๏
<tr><th>Fx
 <td>๐
 <td>๑
 <td>๒
 <td>๓
 <td>๔
 <td>๕
 <td>๖
 <td>๗
 <td>๘
 <td>๙
 <td>๚
 <td>๛
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td style="background-color:#CFC"> 
 <td style="background-color:#CFC"> 
</table>
ตารางด้านบน 20 คือเว้นวรรค และ TIS-620 ไม่ได้กำหนดตัวอักขระสำหรับค่ารหัส 00-1F, 7F, 80-9F, A0, DB-DE และ FC-FF
ค่ารหัส D1, D4-DA, E7-EE เป็นอักขระผสม
เคตช์วาโย

เคตช์วาโย คามพันเด หรือสมเด็จพระราชาธิบดีเคตช์วาโย คามพันเด (ประมาณ พ.ศ. 2369 -8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2427) พระมหากษัตริย์ของชนชาติซูลู จาก พ.ศ. 2415 - พ.ศ. 2422 เป็นผู้นำการรบในสงครามซูลู ชื่อของพระองค์ได้ถูกเรียกไปต่างๆ กันคือ Cetawayo, Cetewayo, Cetywajo และ Ketchwayo พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้า "มพันเด" กษัตริย์ซูลู พี่น้องต่างมารดาของกษัตริย์ "ชากา" ในปี พ.ศ. 2399 พระองค์ได้ต่อสู้และประหารพี่น้องต่างมารดาคือ "มบูยาซี" พระราชโอรสพระองค์โปรดของพระราชบิดาและได้เป็นผู้ปกครองที่มีประสิทธิภาพของซูลูตั้งแต่พระราชบิดายังทรงมีพระชนม์
เคตช์วาโย เสด็จสวรรคตในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2427 นับเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งชนชาติซูลูที่ยังมิอิสรภาพ ดินิซูลู พระราชโอรสผู้สืบทอดราชบัลลังก์แทนเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 ด้วยการสนับสนุนของพวกทหารรับจ้างชาวบัวร์
วีนัส (เทพปกรณัม)

วีนัส  เป็นเทพเจ้าโรมันซึ่งมีหน้าที่ครอบคลุมความรัก ความงาม เพศ ภาวะเจริญพันธุ์และความรุ่งเรือง ในเทพปกรณัมโรมัน พระนางทรงเป็นมารดาแห่งชาวโรมันผ่านพระโอรส ไอนีอัส (Aeneas) ผู้รอดจากสงครามกรุงทรอยแล้วหนีมายังอิตาลี จูเลียส ซีซาร์อ้างว่าพระนางเป็นบรรพบุรุษของตน วีนัสเป็นหัวใจของเทศกาลศาสนาหลายเทศกาล และได้รับการเคารพบูชาในศาสนาโรมันภายใต้ชื่อลัทธิต่าง ๆ
ชาวโรมันรับเรื่องปรัมปราและความเป็นสัญรูปของภาคกรีกของพระนาง แอโฟรไดที สำหรับศิลปะโรมันและวรรณคดีละติน ในประเพณีคลาสสิกยุคหลังของตะวันตก วีนัสเป็นพระเจ้าพระองค์หนึ่งในเทพปกรณัมกรีก-โรมันซึ่งมีการอ้างอิงมากที่สุดเป็นการรวมความรักและเพศสภาพ
เทอร์รา (เทพปกรณัม)

เทพีเทอร์ร่า  ตามตำนานเทพปกรณัมโรมัน เป็นเทพีบุคลาธิษฐานแห่งโลก พระนามของนางแปลว่า "พระแม่ธรณี" ในภาษาละติน ชาวโรมันจะสวดอ้อนวอนต่อนางเพื่อป้องกันแผ่นดินไหว นอกจากนี้นางและเทพีเซเรส (Ceres) เทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ ยังมีส่วนช่วยในเรื่องผลผลิตของไร่นา เทพีเทอร์ร่ายังมีความเกี่ยวข้องกับการสมรส ความเป็นมารดา สตรีตั้งครรภ์ และสัตว์ที่ตั้งครรภ์อีกด้วย พระนามของนางในตำนานเทพปกรณัมกรีกคือเทพีไกอา (Gaia) ซึ่งเป็นพระมารดาของเทพีฟาม่า (Fama) เทพีแห่งเกียรติศักดิ์ชื่อเสียงและข่าวลือ
นักภาษาศาสตร์ที่ทำการศึกษาเกี่ยวกับภาษาในแถบอินโด-ยูโรเปียนเชื่อว่าคำว่า เทลลุซ (Tellus) ดัดแปลงมาจากวลี tersa tellus ซึ่งแปลว่า "ผืนดิน" ถ้าความคิดนี้เป็นจริง คำว่า Tellus อาจเป็นต้นฉบับดั้งเดิมที่เก่าแก่ที่สุดของพระนามของนางก็เป็นได้ พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดได้ระบุไว้ว่า คำว่า Terra หมายความถึงธาตุดิน (หนึ่งในธาตุพื้นฐานทั้งสี่ อันได้แก่ ดิน ลม น้ำ และไฟ) และคำว่า Tellus หมายถึงเทพผู้ปกป้องคุ้มครองโลกมนุษย์ ซึ่งก็คือโลกของเรานี่เอง การใช้คำสองคำนี้ในภาษาละตินแท้จริงแล้วไม่มีความแต่งต่างกันอย่างข้อกล่าวอ้างข้างต้น
งานเทศกาลสำหรับเทพีเทอร์ร่าเรียกว่า งานฟอร์ดิเซีย (Fordicia) หรืองานฮอร์ดิซิเดีย (Hordicidia) จะจัดขึ้นทุก ๆ ปีในวันที่ 15 เมษายน งานเทศกาลจะมีการบูชายัญโคที่กำลังตั้งครรภ์และจะจัดการโดยพระชั้นสูงที่เรียกว่า พอนติเฟกซ์ แม็กซิมุซ (pontifex maximus) และหลุ่มนักบวชหญิงนาม เวสทัล เวอร์จิ้นส์ (Vestal Virgins) เหล่านักบวชหญิงพรหมจรรย์จะเก็บเถ้ากระดูกของลูกโคไว้จนกระทั่งพิธีชำระล้างในงานพาริเลีย (Parilia) มีงานเทศกาลสองงานที่จะจัดขึ้นในช่วงเดือนมกราคม งานหนึ่งเพื่อเป็นการบอกลาฤดูหนาว เรียกว่า งานเซเมนทิเว (Sementivae) ซึ่งจะจัดขึ้นในเมือง และอีกงานหนึ่งคือ งานพากานาเลีย (Paganalia) ซึ่งส่วนใหญ่จะจัดขึ้นในเขตชนบท ช่วงแรกของงานเซเมนทิเวจะจัดขึ้นในวันที่ 24 ถึง 26 มกราคม เพื่อเป็นการยกย่องเทพีเทอร์ร่า ส่วนช่วงที่เหลือของเทศกาลจะเป็นการเฉลิมฉลองแด่เทพีเซเรส
ฟลอรา (เทพปกรณัม)

ฟลอรา  เป็นเทพีแห่งดอกไม้และฤดูใบไม้ผลิของโรมัน แม้จะเป็นเพียงเทพชั้นรองในตำนานเทพปกรณัมโรมัน แต่การที่นางเป็นหนึ่งในเหล่าเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ก็ส่งผลให้นางมีความสำคัญอย่างมากกับการมาเยือนของฤดูใบไม้ผลิ และมีบทบาทเป็นเทพีแห่งความเยาว์วัย พระนามของนางในตำนานเทพปกรณัมกรีกคือเทพีชลอริส (Chloris) เทพีฟลอร่าสมรสกับเทพเฟวอนิอุซ (Favonius) เทพแห่งสายลม และสหายของนางคือวีรบุรุษเฮอร์คิวลิส (Hercules)
ศัพทมูลวิทยา.
ศัพท์ "Flōra" มาจากภาษาอิตาลิกดั้งเดิมว่า "*flōsā" ('เทพีดอกไม้') ซึ่งมาจากรูปหนึ่งของศัพท์อิตาลิกดั้งเดิมว่า "*flōs" ('ดอกไม้'; เช่นในภาษาละติน "flōs", "flōris" 'ดอก, ดอกไม้') ถือเป็นคำร่วมเชื้อสายกับเทพีดอกไม้"Fluusa" ของ Oscan แสดงให้เห็นว่ามีลัทธิที่เป็นที่แพร่หลายในกลุ่มชนอิตาลิก ชื่อนี้มาจากศัพท์อินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมว่า "*bʰleh₃ōs" ('การบาน')
คาบูกิโจ

คาบูกิโจ (,) เป็นย่านบันเทิงกลางคืนในเขตชินจูกุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งของบาร์ โรงแรม ร้านค้า ภัตตาคาร โซปแลนด์ และไนต์คลับจำนวนมาก มักถูกขนานนามว่า "เมืองที่ไม่เคยหลับใหล" ชื่อของย่านนี้มีที่มาจากแผนการก่อสร้างโรงละครคาบูกิเมื่อปลายทศวรรษที่ 1940 แม้ว่าโรงละครจะไม่ได้ถูกสร้าง แต่ชื่อก็ยังคงอยู่จนทุกวันนี้
ย่านนี้มีโรงภาพยนตร์อยู่มากมาย และเนื่องจากอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟชินจูกุ เซบุชินจูกุ และสถานีรถไฟอื่น ๆ อีกมากมายทั้งสายหลักและสายใต้ดิน ตั๋วรถไฟที่ใช้เดินทางมายังย่านนี้จึงมักจะจำหน่ายได้หมด
ภัตตาคารที่ดีที่สุดในโตเกียวบางร้านก็ตั้งอยู่ย่านคาบูกิโจนี้ และที่นี่ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตชินจูกุอีกด้วย
ประวัติ.
ในอดีต บริเวณที่เป็นย่านคาบูกิโจนี้ เคยเป็นหนองน้ำที่รู้จักกันในชื่อว่าสึโนฮาซุ  หลังจากยุคเมจิ บริเวณนี้ได้กลายเป็นที่อยู่อาศัยของนกเป็ดน้ำ เมื่อโรงงานบำบัดน้ำเสียโยโดบาชิถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1893 หนองน้ำนี้ก็ถูกถม จากนั้นใน ค.ศ. 1920 โรงเรียนสตรีถูกสร้างขึ้นในบริเวณนี้ และบริเวณโดยรอบก็ถูกพัฒนาให้เป็นย่านที่อยู่อาศัย ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง อำเภอนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่เปิดให้ชาวต่างชาติเข้ามาถือครองทรัพย์สิน (ส่วนใหญ่มาจากไต้หวันและเกาหลี) ซึ่งส่วนใหญ่ทำอาชีพ "สึเรโกมิยาโดะ" ซึ่งเป็นรุ่นก่อนของเลิฟโฮเทลในปัจจุบัน
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อมีการทิ้งระเบิดในกรุงโตเกียวในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1945 บริเวณนี้ก็ถูกทำลายไปด้วย หลังจากสงครามสงบลง คิเฮ ซูซูกิจากสมาคมการปรับพื้นที่และฟื้นฟูชินจูกุทำงานร่วมกับเจ้าของพื้นที่รายใหญ่ โมเฮ มิเนจิมะวางแผนการก่อสร้างโรงละครคาบูกิขึ้นในบริเวณนี้ และในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1948 ย่านนี้ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น คาบูกิโจ แต่แผนการก่อสร้างต้องถูกยกเลิกไปเนื่องจากปัญหาทางการเงิน ส่วนชื่อของย่านนี้ยังคงถูกใช้เรียกเรื่อยมา
คาบูกิโจได้รับการฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว โดยหลังมาจากชาวจีนโพ้นทะเลที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่นได้ซื้อที่ดินบริเวณนี้แล้วดำเนินการพัฒนาครั้งใหญ่ "สามชาวจีนโพ้นทะเลที่มีชื่อเสียงที่สุดของคาบูกิโจ" ได้แก่ Lin Yi-wen ผู้ก่อตั้งHumax ซึ่งเริ่มต้นธุรกิจด้วยคาบาเรต์; Lin Tsai-wang ผู้สร้างฟูริงไคกัง และ Lee Ho-chu เจ้าของภัตตาคารจีนในโรงแรมโตเกียว ใน ค.ศ. 2002 มีการประมาณการว่าที่ดินในคาบูกิโจร้อยละ 70 มีเจ้าของเป็นพลเมืองและลูกหลานชาวญี่ปุ่นที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวต่างชาติ
ในปัจจุบัน อำเภอคาบูกิโจที่มีขนาด เปลี่ยนแปลงจากย่านที่อยู่อาศัยให้กลายเป็นย่านโคมแดงที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีบาร์ ไนต์คลับ เลิฟโฮเทลอาบอบนวด โฮสต์คลับ และสถานบันเทิงต่าง ๆ กว่า 3,000 ร้าน ถึงแม้ว่าจะมีการกล่าวถึงเป็น "ย่านโคมแดง" แต่ไม่มีไฟสีแดงในความหมายโดยตรงและผู้ค้าประเวณีที่หน้าต่างเหมือนในอัมสเตอร์ดัม
จังหวัดนครจัมปาศักดิ์

จังหวัดนครจัมปาศักดิ์ เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่การปกครองเมืองจำปาศักดิ์ ซึ่งเดิมขึ้นอยู่กับมณฑลอุบลราชธานีในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 ขึ้นเป็นจังหวัด ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนดังกล่าวให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งปกครองประเทศลาวในขณะนั้น ภายหลังเมื่อประเทศลาวได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสแล้ว พื้นที่ดังกล่าวจึงได้ยกขึ้นเป็นแขวงจำปาศักดิ์ของลาวในปัจจุบัน
อนึ่ง พื้นที่ของจังหวัดนี้ยังกินอาณาบริเวณพื้นที่ส่วนหนึ่งของจังหวัดสตึงแตรง และพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดพระวิหาร ในประเทศกัมพูชาในปัจจุบันนี้ด้วย
กรมศิลปากรได้กำหนดให้จังหวัดจัมปาศักดิ์ใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปปราสาทวัดภู อันเป็นโบราณสถานสำคัญของเมืองจำปาศักดิ์ อย่างไรก็ตาม ในหนังสือตราประจำจังหวัดของกรมศิลปากร พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2542 ไม่ได้ลงพิมพ์รูปตราดังกล่าวไว้ด้วย
การจัดการปกครอง.
เมื่อแรกตั้งจังหวัดนั้น ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
หลังจากนั้นวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2484 สภาผู้แทนราษฎรได้พิจารณาจัดตั้งศาลจังหวัด โดยคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา วันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ต่อมาทางการได้ปรับปรุงเขตการปกครองจังหวัดนครจัมปาศักดิ์ใหม่ โดยโอนท้องที่อำเภอจอมกระสานต์ จังหวัดพิบูลสงคราม มาขึ้นจังหวัดนครจัมปาศักดิ์ ทำให้จังหวัดนครจัมปาศักดิ์มีเขตการปกครองจนถึง พ.ศ. 2489 รวมทั้งสิ้น 6 อำเภอ คือ อำเภอเมืองนครจัมปาศักดิ์ อำเภอวรรณไวทยากร อำเภอธาราบริวัตร อำเภอมะโนไพร อำเภอจอมกระสานติ์ และกิ่งอำเภอโพนทอง
อนึ่ง ทางราชการได้คืนฐานะให้เจ้ายุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) อดีตเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ก่อนที่จะตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส ให้มีฐานะเป็นเจ้าผู้ครองนครอีกครั้งหนึ่ง (แทนการแต่งตั้งผู้ว่าราชการจังหวัด) พระองค์ได้อยู่ในตำแหน่งดังกล่าวจนถึงแก่พิราลัยเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2489
เกร็ดความรู้.
ชื่ออำเภอต่างๆ ที่ตั้งขึ้นในทั้ง 4 จังหวัด ที่ได้คืนมาจากฝรั่งเศสนั้น ส่วนหนึ่งตั้งชื่อตามบุคคลที่มีบทบาทอย่างสูงในสงครามอินโดจีน เฉพาะจังหวัดนครจัมปาศักดิ์ มีชื่ออำเภอลักษณะดังกล่าว 1 อำเภอ คือ อำเภอวรรณไวทยากร ซึ่งตั้งตามพระนามของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ที่ปรึกษาสำนักนายกรัฐมนตรีและกระทรวงการต่างประเทศ และหัวหน้าคณะผู้แทนเจรจาสันติภาพฝ่ายไทยในกรณีพิพาทอินโดจีน
วัดชัยมงคล (จังหวัดพิจิตร)

วัดชัยมงคล เลขที่ 332 ถนนประเวศน์ ตำบลบางมูลนาก อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เป็นที่ธรณีสงฆ์ 14 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา สังกัดมหานิกาย เขตปกครองคณะสงฆ์ ตำบลเนินมะกอก อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร ภาค 4
ประวัติ.
วัดชัยมงคล เดิมเขียนว่า วัดไชยมงคล ท่านเจ้าคุณพระมงคลเทพมุนี (นวม พุทธสร) วัดอนงคาราม กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นเจ้าคณะมณฑลพิษณุโลก นามวัดใหม่นี้ว่า วัดชัยมงคล 
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ.
ไม่มีปูชนียวัตถุ และโบราณวัตถุอันสำคัญทางประวัติศาสตร์ 
วัดชัยมงคลเป็นวัดที่สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2467พุทธศาสนิกชนมีความศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา ได้ร่วมแรงร่วมใจสละทรัพย์สร้างวัดและอุโบสถให้พระสงฆ์และประชาชนได้ใช้ประกอบศาสนพิธีของชาวพุทธ 
พ.ศ. 2470 - พ.ศ. 2500 สร้างศาลาการเปรียญ สร้างโรงเรียนโพธิรักษ์พิทยาคาร สร้างกุฏิ รับพระราชทานวิสุงคามสีมา และผูกพัทธสีมา สร้างกุฏิ “ โพธิสมบัติ “ ต่อเติมอุโบสถ สร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรม จันทรมณี สร้างเสริมโรงเรียนพระปริยัติธรรม โดยสร้างใหม่ทั้งหมด 
สร้างกุฏิ ทางวัดได้ทำการบูรณะซ่อมแซมใหม่ สร้างสะพานใหม่โดยใช้เสาคอนกรีต รอด ตง พื้นเป็นไม้ สร้างกุฏิรับรองสงฆ์ 
พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2510 สร้างกุฏิไม้ “ สว่างผล “ และกุฏิ “ บุญเครือชู “ สร้างศาลากรรมฐาน สร้างเมรุเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างหอสวดมนต์ต์ต์ ทรงไทยมีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เสาท่อนล่างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างศาลา เพชรสว่างภู่สวรรค์ 
พ.ศ. 2510 - พ.ศ. 2533 สร้างกุฏิ พฤกษะวันหัตถมารถ สร้างกุฏิตึก ร่วมใจญาติติอุทิศสร้าง ปฏิสังขรณ์กุฏิทรงไทย สร้างกุฏิทรงไทย “วิทยาประสาธน์โพธิรักษ์ สร้างกุฏิทรงไทย สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ ลักษณะทรงไทยประยุกต์ ใช้ชื่อว่า “ ศาลาชัยมงคล “สร้างกุฏิทรงไทย สุขสันติโพธิสมบัติ สร้างกุฏิทรงไทย “บุพพการิยานุสรณ์” ครึ่งตึกครึ่งไม้ ลักษณะทรงไทยประยุกต์ สะพานคอนกรีตเสริมเหล็กผ่านหน้ากุฏิ “สุขสันติโพธิสมบัติ“ และกุฏิ“สุขสวัสดิ์-พิเศษธรรมนิวิษฐ์ สร้างชานรอบเมรุ 
สร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก ผ่านหน้ากุฏิโพธิสมบัติปัจจุบันเป็นศาลาอเนกประสงค์ กุฏิธรรมโชติ และโรงเรียนโพธิรักษ์พิทยาคาร“ สร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก ผ่านหน้ากุฏิ“บุพการิยานุสรณ์“ สร้างกุฏิหลวงพ่อเขียน ธมฺมรกฺขิโต ลักษณะทรงไทยประยุกต์ชั้นเดียวสร้างห้องเก็บเครื่องกำเนิดไฟฟ้า สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กสร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กผ่านหน้ากุฏิหลวงพ่อเขียน ธมฺมรกฺขิโต และโรงเรียนปริยัติธรรม“จันทรมณี“ สร้างสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก เชื่อมระหว่างสะพานหน้าวัดกับห้องเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ต่อระเบียง[[กุฏิอาวาส]ทำการบูรณะซ่อมแซมอุโบสถ โดยทำการรื้อเครื่องบนทั้งหมด สร้าง[[หอระฆัง]] บูรณะซ่อมแซมกุฏิ “สุขสถิตย์อเนกประโยชน์สร้างกุฏิ “โพธิ-บุญ-สว่าง ร้าง[[ศาลาเอนกประสงค์]]ทำการเปลี่ยน[[สายไฟฟ้า]]ภายในบริเวณวัด สร้างกุฏิ สุขรุ่งโรจน์สถาพร ทำการขยาย[[สะพาน]]คอนกรีตเสริมเหล็ก
สวนโยโยงิ

สวนโยโยงิ  เป็นสวนสาธารณะในโยโยงิกามิโซโนโจะ เขตชิบูยะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟฮาราจูกุและศาลเจ้าเมจิ
สวนนี้เป็นสถานที่ยอดนิยมในโตเกียว โดยเฉพาะในวันอาทิตย์ซึ่งเปิดให้ประชาชนทั่วไปสามารถใช้พื้นที่ในการเล่นดนตรี แสดงผลงานศิลปะของตนเอง และอื่น ๆ ได้ ในฤดูใบไม้ผลิ มีผู้คนพันกว่าคนเข้ามาชมต้นซากูระในช่วงเทศกาล"ฮานามิ" ภายในสวนมีบริเวณปิกนิก เส้นทางจักรยาน ที่เช่าจักรยาน และสนามกีฬาสาธารณะ
ประวัติ.
สวนโยโยงิเคยเป็นบริเวณที่เครื่องบินบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้สำเร็จเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น โดยกัปตันโยชิโตชิ โทกูงาวะในวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1910 จากนั้นกลายเป็นพื้นที่สำหรับเคลื่อนกำลังทหาร ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 บริเวณนี้กลายเป็นที่พักสำหรับเจ้าหน้าที่ชาวอเมริกัน
ต่อมาในปี 1964 ได้รับเลือกให้เป็นพื้นที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ อาคารสนามกีฬาได้รับการออกแบบโดยเค็งโซ ทังเงะ และยังคงตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
ใน ค.ศ. 1967 พื้นที่โรงยิมทางเหนือและศาลเจ้าเมจิตอนใต้ส่วนใหญ่ได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นสวนสาธารณะโยโยงิ
ในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ฝ่ายบริหารกรุงโตเกียวได้ประกาศแผนการก่อสร้างสนามกีฬาขนาดจุคนได้ 100,000 คนขึ้นภายในสวนโยโยงิ แต่เมื่อญี่ปุ่นไม่ได้รับคัดเลือกเป็นเจ้าภาพในครั้งนั้นและเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 แผนดังกล่าวได้ถูกล้มเลิกและเปลี่ยนเป็นการพัฒนาสนามกีฬาโอลิมปิกแห่งชาติโตเกียวที่มีอยู่เดิมแทน
มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก

มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก  หรือ มัธยมดนตรี เป็นภาพยนตร์เพลงอเมริกัน ได้รับรางวัลเอ็มมี ออกอากาศทางโทรทัศน์ครั้งแรกวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2549 ในประเทศสหรัฐอเมริกา ทางช่อง ดิสนีย์แชนแนล โดยเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของค่ายดิสนีย์ รวมถึงภาคที่สอง (มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก 2) ซึ่งออกฉายในอเมริกาวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2550 และ ภาคที่ 3 ซึ่งเป็นภาคแรกที่ทำขึ้นเพื่อออกฉายในโรงภาพยนตร์ ในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2551 (ประเทศไทย) ส่วนภาคที่ 4 นั้นอยู่ในขั้นตอนของการเขียนบท นอกจากนี้ อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ยังเป็นอัลบั้มขายดีที่สุดในปี พ.ศ. 2549 อีกด้วย และในสัปดาห์แรกเมื่อดีวีดีมือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรักวางจำหน่าย มียอดขายมากกว่า 1.5 ล้านแผ่น โดยภาพยนตร์นี้ถ่ายทำที่โรงเรียนมัธยมอีสต์ไฮ ในเมืองซอลต์เลกซิตี รัฐยูทาห์ หอประชุมของโรงเรียนมัธยมเมอร์เร่ย์ และใจกลางเมืองซอลต์เลกซิตี ในประเทศสหรัฐอเมริกา
แสงดา บันสิทธิ์

แสงดา บันสิทธิ์ (14 เมษายน พ.ศ. 2462 – 11 มกราคม พ.ศ. 2536) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า) พ.ศ. 2529 และยังได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นบูรพศิลปิน สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2558
ประวัติ.
แสงดา บันสิทธิ์ เกิดที่บ้านท่าม่วง ตำบลสบเตี๊ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2462 เป็นธิดาคนเดียวของนายหมวกและนางคำมูล ได้สมรสกับนายดาบมาลัย บัณสิทธิ์ เมื่อ พ.ศ. 2476 มีบุตรด้วยกัน 1 คน นายดาบมาลัย บัณสิทธิ์ ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2503 
แสงดา บัณสิทธิ์ ไม่ได้เข้าโรงเรียน แต่ได้ฝึกเรียนด้วยตนเองกับคุณลุง จนมีความสามารถอ่านออกเขียนได้ 
แสงดา ได้รับการสืบทอดความรู้จากคุณยายผู้ซึ่งมีความชำนาญในการย้อมผ้า ทอผ้า และรับจ้างย้อมสีผ้าฝ้ายด้วยสมุนไพรแบบโบราณ ได้กระทำมาเรื่อย ๆ จนเกิดความชำนาญและพัฒนาฝีมือได้ดียิ่งขึ้น เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ในยามที่ผ้าขาดตลาด แสงดาก็ได้ริเริ่มทอผ้าที่เรียกว่า “ ผ้าเปลือกไม้ ” สีกากี เพื่อใช้สำหรับตัดชุดข้าราชการให้สามีไปทำงาน ในขณะนั้นได้ใช้กี่สองหลังช่วยกันทอกับคุณแม่ ต่อมาแสงดาได้รวบรวมซื้อกี่ทอผ้าได้ 5 กี่ และชักชวนแม่บ้านมารวบรวมกลุ่มทอผ้า ซึ่งระยะเวลาก่อนที่แสงดาจะถึงแก่กรรมนั้น มีสมาชิกแม่บ้านและสตรีร่วมกลุ่มทอผ้าอยู่ถึง 42 คน และได้ใช้ชื่อกลุ่มว่า “ กลุ่มแม่บ้านบ้านไร่ไผ่งาม ” งานผลิตนั้นจะเน้นใช้ฝ้ายจากพื้นเมือง และการย้อมด้วยสมุนไพรมีลวดลายสวยงามไม่ซ้ำกันมากนัก เนื่องจากนางแสงดาเป็นผู้มีพรสวรรค์ในการคิดประดิษฐ์ลวดลายใหม่ ๆ ทำให้ผ้าฝ้ายของแสงดาและกลุ่มแม่บ้านบ้านไร่ไผ่งามได้รับการกล่าวขวัญถึง เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป และได้รับการยกย่องตลอดมา
เกียรติคุณที่ได้รับ.
แสงดา บันสิทธิ์ ได้รับเกียรติบัตร และโล่รางวัลต่าง ๆ ดังนี้ 
คำประกาศเกียรติคุณ.
แสงดา บันสิทธิ์ เป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถในการทอผ้า การย้อมผ้าด้วยสีสมุนไพร และการประดิษฐ์คิดลวดลายผ้า ได้อย่างสวยงามล้ำเลิศ ยากที่จะหาผู้ใดเทียบได้ ผลงานทอผ้าที่เผยแพร่ออกไปมากมายนับแสน ๆ เมตร นอกจากจะเป็นการอนุรักษ์ส่งเสริมและพัฒนาศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านแบบครบวงจรแล้วสิ่งที่ถือเป็นเอกลักษณ์อันสำคัญควรแก่การยกย่องก็คือ การใช้สีจากสมุนไพรล้วน ๆ ในการย้อมผ้า โดยไม่ใช้สารเคมีเจือปน ผ้าทุกผืนจึงมีสีงดงามจับตา สิ่งที่สร้างความนิยมให้แก่ศิลปหัตถกรรมแบบพื้นบ้านอย่างไม่มีวันจืดจางเลยก็คือ ความสามารถในการประดิษฐ์คิดลวดลายผ้าได้อย่างหลากหลายดุจสายน้ำ กล่าวได้ว่าผ้าหนึ่งหมื่นพับจะมีหนึ่งหมื่นลวดลาย จนทำให้แสงดา บัณสิทธิ์ เป็นที่รู้จัก อย่างกว้างขวางทั่วไปทั้งในหมู่ชาวไทยและชาวต่างประเทศ แสงดาเป็นผู้ที่ถึงพร้อมด้วยคุณธรรม มีเมตตาจิตต่อผู้สนใจใฝ่รู้ทั่วไป ถือเป็นแบบอย่างที่ดีงามในการดำเนินชีวิต และพัฒนาอาชีพของชาวไทย จึงสมควรยกย่องไว้ในฐานะศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (การทอผ้า) ประจำปีพุทธศักราช 2529
ถึงแก่กรรม.
แสงดา บันสิทธิ์ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2536 ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ ที่โรงพยาบาลแมคคอร์มิค จังหวัดเชียงใหม่
ทะเลแคริบเบียน

ทะเลแคริบเบียน (/kəˈɹɪbiən/ หรือ) เป็นทะเลเขตร้อนในซีกโลกตะวันตก ส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวเม็กซิโก ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของแผ่นเปลือกโลกแคริบเบียน โดยทางทิศใต้จดทวีปอเมริกาใต้ ทางทิศตะวันตกและทิศใต้จดประเทศเม็กซิโกและอเมริกากลาง และทางทิศเหนือและทิศตะวันออกจดหมู่เกาะแอนทิลลีส ได้แก่ เกาะคิวบา เกาะฮิสปันโยลา เกาะจาเมกา และเกาะเปอร์โตริโกในหมู่เกาะเกรตเตอร์แอนทิลลีสทางทิศเหนือ ส่วนหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (เช่น เกาะแองกวิลลา เกาะดอมินีกา เกาะเซนต์ลูเชีย) อยู่ทางทิศตะวันออก พื้นที่ทั้งหมดของทะเลแคริบเบียน หมู่เกาะต่าง ๆ ในทะเลนี้ และชายฝั่งที่ติดต่อกัน รวมเรียกกันในชื่อภูมิภาคแคริบเบียน
ทะเลแคริบเบียนเป็นหนึ่งในทะเลที่ใหญ่ที่สุด มีเนื้อที่ประมาณ 2,754,000 ตารางกิโลเมตร (1,063,000 ตารางไมล์) จุดที่ลึกที่สุดของทะเลนี้คือ Cayman Trough อยู่ระหว่างคิวบากับจาเมกา ที่ความลึก 7,686 เมตร (25,220 ฟุต) ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ชายฝั่งแคริบเบียนมีอ่าวอยู่หลายแห่ง เช่น อ่าวเวเนซุเอลา อ่าวดาริเอน อ่าวโมสกิโตส และอ่าวฮอนดูรัส