แบท โบลิน

แบท ริกการ์ด โยฮันเนส โบลิน (15 พฤษภาคม ค.ศ. 1925 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 2007) เป็นนักอุตุนิยมวิทยาชาวสวีเดน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคนแรกของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (IPCC) ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 ถึง 1997
ประวัติ.
โบลินเกิดในนีเกอพิง ประเทศสวีเดน และสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอุปซอลาใน ค.ศ. 1946 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทใน ค.ศ. 1949 และปริญญาเอกใน ค.ศ. 1956 ทั้งสองปริญญาในด้านอุตุนิยมวิทยาที่มหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม ในช่วงปริญญาเอก เขาใช้เวลาหนึ่งปีเมื่อ ค.ศ. 1950 ที่สถาบันเพื่อการศึกษาขั้นสูงในพรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ ซึ่งเขาทำงานร่วมกับจูล ชาร์นีย์, จอห์น ฟอน นอยมันน์ และคนอื่น ๆ ในการพยากรณ์อากาศด้วยคอมพิวเตอร์ครั้งแรกโดยใช้อีนิแอก ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์เครื่องแรก
การแต่งงานของโบลินกับอุลลา ฟริกสตรันด์ จบลงด้วยการหย่าร้างใน ค.ศ. 1979 พวกเขามีลูกสามคน ได้แก่ ดอน, คารีนา และยอลัน โบลินอาศัยอยู่ที่เอสเตอร์แคร์ทางตอนเหนือของสต็อกโฮล์ม เขายังคงกระฉับกระเฉงจนกระทั่งไม่นานก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ซึ่งเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 2007 ที่เทศบาลดัดเดรีดใกล้สต็อกโฮล์มเมื่ออายุ 82 ปี
อาชีพและรางวัล.
โบลินเป็นศาสตราจารย์ด้านอุตุนิยมวิทยาที่มหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์มเมื่อ ค.ศ. 1961–1990 และมีส่วนร่วมในความร่วมมือด้านการวิจัยสภาพภูมิอากาศระหว่างประเทศตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 โบลินได้มีส่วนร่วมในการจัดระเบียบการใช้เครื่องมือดาวเทียมสำหรับการวิจัยสภาพภูมิอากาศ ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งคณะกรรมการด้านบรรยากาศศาสตร์ (CAS) ของสภาวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศใน ค.ศ. 1964 โดยโบลินได้กลายเป็นประธานคนแรกของคณะกรรมการดังกล่าว คณะกรรมการด้านบรรยากาศศาสตร์ได้เริ่มโครงการวิจัยบรรยากาศโลก (GARP) ใน ค.ศ. 1967 ซึ่งโบลินเป็นประธานเช่นกัน กระทั่งโครงการวิจัยบรรยากาศโลกได้กลายเป็นโครงการวิจัยสภาพภูมิอากาศโลกใน ค.ศ. 1980
โบลินได้ทำงานในคณะทำงานที่ปรึกษาด้านแก๊สเรือนกระจก ตั้งแต่ ค.ศ. 1985 ส่วนใน ค.ศ. 1987 บรึนต์ลันน์รีพอร์ต 500 หน้าซึ่งโบลินมีส่วนเกี่ยวข้องได้มีส่วนในการจัดตั้งคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (IPCC) ภายใต้การเป็นประธานของเขา (ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 ถึง 1997) คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศได้จัดทำรายงานการประเมินครั้งแรก (ค.ศ. 1990) และรายงานการประเมินครั้งที่สอง (ค.ศ. 1995) ซึ่งมีส่วนทำให้คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศแบ่งปันรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ค.ศ. 2007 ร่วมกับอัล กอร์ อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐ ซึ่งโบลินได้รับการขอให้รับรางวัลในนามของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่ป่วยเกินกว่าจะเข้าร่วม โบลินได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้รวบรวมมุมมองที่หลากหลายในหมู่นักวิทยาศาสตร์ 3,500 คนของคณะวิจัย ให้กลายเป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกันเป็นเอกฉันท์ รายงานฉบับแรกนำไปสู่กรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และฉบับที่สองสู่พิธีสารเกียวโต
เขาเป็นผู้อำนวยการด้านวิทยาศาสตร์ขององค์การวิจัยอวกาศยุโรป (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อองค์การอวกาศยุโรป)
เขาได้รับรางวัลและเกียรติยศจำนวนมากจากผลงานการวิจัยสภาพภูมิอากาศ รวมถึงรางวัลองค์การอุตุนิยมวิทยานานาชาติ (ค.ศ. 1981), เหรียญวิจัยคาร์ล-กุสตาฟ รอสบี (ค.ศ. 1984), รางวัลไทเลอร์สำหรับความสำเร็จด้านสิ่งแวดล้อม (ค.ศ. 1988), รางวัลบรรยากาศศาสตร์สูงสุดของสมาคมอุตุนิยมวิทยาอเมริกัน, รางวัลวิทยาศาสตร์ยุโรปเคอร์เบอร์ (ค.ศ. 1990), เหรียญมิลูทิน มิลันโควิช ใน ค.ศ. 1993, และรางวัลบลูแพลนเน็ต (ค.ศ. 1995) ซึ่งมักได้รับการมองว่าเป็นรางวัลโนเบลสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ เขายังได้รับรางวัลผู้นำสิ่งแวดล้อมโลก ค.ศ. 1999 จากกองทุนสิ่งแวดล้อมโลก ตลอดจนโบลินเป็นสมาชิกของสภาวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน, นอร์เวย์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1975) และรัสเซีย
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ไม่นานก่อนที่เขาจะเสียชีวิต โบลินได้รับการตีพิมพ์หนังสืออัตชีวประวัติบางส่วน ซึ่งคือ"ประวัติวิทยาศาสตร์และการเมืองเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ: บทบาทของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ"