รถดับเพลิง

รถดับเพลิง (หรือที่รู้จักกันในบางแห่งในฐานะ fire truck หรือ fire lorry) เป็นยานพาหนะบนท้องถนน (โดยปกติจะเป็นรถบรรทุก) ซึ่งที่ทำหน้าที่เป็นยานพาหนะดับเพลิง จุดประสงค์หลักของรถดับเพลิง ได้แก่ การขนส่งนักผจญเพลิงและน้ำไปยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เช่นเดียวกับการขนอุปกรณ์สำหรับปฏิบัติการการดับเพลิง รถดับเพลิงบางรุ่นมีหน้าที่พิเศษ เช่น การดับไฟป่า รวมถึงการกู้ภัยและดับเพลิงอากาศยาน ตลอดจนอาจมีอุปกรณ์สำหรับการกู้ภัยเชิงเทคนิค
รถดับเพลิงจำนวนมากใช้แชสซีรถเพื่อการพาณิชย์ ซึ่งได้รับการอัปเกรดและปรับแต่งเพิ่มเติมเพื่อความต้องการในการดับเพลิง โดยปกติจะติดตั้งไซเรน และไฟส่องสว่างยานพาหนะฉุกเฉิน รวมถึงอุปกรณ์สื่อสาร เช่น วิทยุสื่อสาร และเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์แบบพกพา
คำว่า"รถดับเพลิง" และ"รถหวอ" มักใช้แทนกันได้กับยานพาหนะหลายประเภทที่เกี่ยวข้องกับการดับเพลิง อย่างไรก็ตาม ในหน่วยดับเพลิงบางแห่งพวกเขาอ้างถึงยานพาหนะที่แยกจากกันและเฉพาะเจาะจง
การออกแบบและการสร้าง.
การออกแบบและสร้างรถดับเพลิงมุ่งเน้นไปที่การใช้การแจ้งเตือนทั้งแบบเชิงรุกและเชิงรับ โดยการแจ้งเตือนแบบเห็นได้เชิงรุกเกี่ยวข้องกับการใช้รูปแบบความคมชัดสูงเพื่อเพิ่มความสามารถในการสังเกตเห็นรถ การเตือนประเภทนี้มักพบในรถรุ่นเก่าและในประเทศกำลังพัฒนา การออกแบบที่ทันสมัยมากขึ้นใช้อุปกรณ์สะท้อนแสงเพื่อสะท้อนแสงจากรถคันอื่น ยานพาหนะมักจะมีตัวสะท้อนแสงเหล่านี้จัดเรียงเป็นรูปแบบเชฟรอนพร้อมกับคำว่า"ดับเพลิง"หรือ"กู้ภัย" ประเทศในยุโรปมักใช้รูปแบบที่เรียกว่าเครื่องหมายแบตเทนเบิร์ก นอกจากคำเตือนแบบเชิงรับแล้ว ยังมีคำเตือนด้วยภาพที่ใช้งานอยู่ซึ่งโดยปกติจะอยู่ในรูปแบบของไฟสีกระพริบ (หรือที่เรียกว่า "ไฟเตือนภัย" หรือ "ไลต์บาร์") แสงแลบเหล่านี้ใช้เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้ขับขี่รายอื่นเมื่อรถดับเพลิงเข้าใกล้ หรือเพื่อแจ้งเตือนผู้ขับขี่ที่เข้าใกล้รถดับเพลิงที่จอดอยู่ในตำแหน่งอันตรายบนท้องถนน ในขณะที่รถดับเพลิงกำลังมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุ แสงดังกล่าวจะมาพร้อมกับเสียงเตือนที่ดัง เช่น ไซเรน และแตรลม
ในบางภูมิภาค อาจใช้รถดับเพลิงในการขนส่งนักผจญเพลิง, หน่วยกู้ชีพ หรือพนักงานฉุกเฉินการแพทย์ในภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์เนื่องจากอยู่ใกล้กับเหตุการณ์
ประเภท.
รถดับเพลิงธรรมดา.
รถดับเพลิงมาตรฐานเป็นยานพาหนะที่ออกแบบมาเพื่อปฏิบัติการการดับเพลิงเป็นหลัก วัตถุประสงค์หลักของรถคือการขนส่งนักผจญเพลิงไปยังที่เกิดเหตุ, การจัดหาน้ำจำกัดเพื่อต่อสู้กับไฟ และการขนเครื่องมือ, อุปกรณ์ และท่อที่นักดับเพลิงต้องการ เครื่องมือที่ใช้ในรถดับเพลิงจะแตกต่างกันไปอย่างมากตามปัจจัยหลายประการ รวมถึงขนาดของแผนก และภูมิประเทศที่แผนกต้องจัดการ ตัวอย่างเช่น แผนกที่ตั้งอยู่ใกล้แหล่งน้ำขนาดใหญ่หรือแม่น้ำมีแนวโน้มว่าจะมีอุปกรณ์กู้ภัยทางน้ำ เครื่องมือมาตรฐานที่พบในรถดับเพลิงเกือบทั้งหมดประกอบด้วยบันไดปีน, เครื่องมือกู้ภัยไฮดรอลิก (มักจะเรียกว่าขากรรไกรช่วยชีวิต), สปอตไลต์, สายดับเพลิง, ถังดับเพลิง, เครื่องช่วยหายใจชนิดถังติดตัว และกล้องถ่ายภาพความร้อน
รูปแบบที่แน่นอนของสิ่งที่มีต่อรถนั้นขึ้นอยู่กับความต้องการของแผนกดับเพลิง ตัวอย่างเช่น แผนกดับเพลิงที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองจะพกพาอุปกรณ์เพื่อลดวัสดุอันตราย และประสิทธิผลการช่วยชีวิตทางเทคนิค ในขณะที่แผนกดับเพลิงที่ทำงานในส่วนต่อประสานแบบป่าในเมืองจะต้องใช้อุปกรณ์ในการจัดการกับไฟไหม้ป่าโปร่งหรือป่าละเมาะ
รถดับเพลิงบางคันมีเดลลิวจ์กันคงที่ หรือที่เรียกว่ามาสเตอร์สตรีม ซึ่งชี้นำกระแสน้ำที่รุนแรงไปยังที่ใดก็ตามที่ผู้ปฏิบัติงานเล็งไป คุณสมบัติเพิ่มเติมของรถคือสายดับเพลิงที่เชื่อมต่อไว้ล่วงหน้า โดยทั่วไปเรียกว่า "การเชื่อมต่อล่วงหน้า" การเชื่อมต่อล่วงหน้าจะแนบกับน้ำประปาของเครื่องยนต์ และให้นักผจญเพลิงตั้งการลงมือเชิงรุกอย่างรวดเร็วบนไฟทันทีที่พวกเขามาถึงที่เกิดเหตุ เมื่อน้ำประปาบนรถหมด รถก็สามารถเชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายที่ถาวรมากขึ้น เช่น หัวดับเพลิง หรือรถบรรทุกน้ำสนับสนุนการดับเพลิง และยังสามารถใช้แหล่งธรรมชาติ เช่น แม่น้ำ หรืออ่างเก็บน้ำ โดยการดึงน้ำ
รถดับเพลิงติดบันไดยาว.
รถดับเพลิงติดบันไดยาวคือรถดับเพลิงที่ติดตั้งด้วยเสาปั้นจั่นที่ขยายได้ ซึ่งช่วยให้นักผจญเพลิงสามารถเข้าถึงตำแหน่งที่สูงได้ พวกมันสามารถให้จุดได้เปรียบสูงสำหรับการฉีดพ่นน้ำและสร้างการระบายอากาศ โดยเป็นเส้นทางเข้าถึงสำหรับนักผจญเพลิงและเส้นทางหลบหนีสำหรับนักผจญเพลิง ตลอดจนบุคคลที่พวกเขาได้รับการช่วยชีวิต ในทวีปอเมริกาเหนือ รถดับเพลิงติดบันไดยาวใช้สำหรับดับเพลิง ขณะที่ในทวีปยุโรป ใช้สำหรับกู้ภัยมากกว่า
รถบันไดฐานหมุน.
รถบันไดฐานหมุน (TL) เป็นรถดับเพลิงติดบันไดยาวที่มีบันไดขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่บนแกนหมุนซึ่งคล้ายกับฐานหมุน ซึ่งเป็นไปตามชื่อของมัน หน้าที่หลักของรถบันไดฐานหมุนคืออนุญาตให้มีการเข้าถึงหรือออกของนักผจญเพลิงและผู้ประสบอัคคีภัยในที่สูง, จัดให้มีจุดน้ำระดับสูงสำหรับการดับเพลิง (กระแสน้ำหลักที่ทำให้สูงขึ้น) และจัดให้มีแพลตฟอร์มสำหรับดำเนินการต่าง ๆ เช่น การระบายอากาศ หรือการยกเครื่องใหม่
เพื่อเพิ่มความยาว บันไดปีนสามารถยืดหดได้ บันไดปีนยืดหดสมัยใหม่นั้นเป็นได้ทั้งไฮโดรลิกหรือนิวแมติก คุณสมบัติเชิงกลเหล่านี้อำนวยให้ใช้บันไดปีนที่ยาวกว่า, แข็งแรงกว่า และมีเสถียรภาพมากกว่าได้ ซึ่งอาจมีท่อยางหรืออุปกรณ์อื่น ๆ ติดไว้ก่อน
บันไดปีนยังสามารถติดตั้งอยู่ด้านหลังห้องโดยสาร บางครั้งเรียกว่า "กลางลำ" (mid-ship) และการจัดเรียงช่วยให้ความสูงของทางเลื่อนลดลงสำหรับรถบรรทุก รวมถึงมีความมั่นคงมากขึ้นในบางสภาวการณ์
ในขณะที่ลักษณะดั้งเดิมของอุปกรณ์ดับเพลิงคือการขาดการสูบน้ำหรือที่เก็บ ส่วนรถบันไดฐานหมุนสมัยใหม่จำนวนมากมีฟังก์ชันการสูบน้ำในตัว (และบางทีมีถังเก็บน้ำสำรองของตนเอง) รวมทั้งอาจมีทางน้ำก่อนส่งไปตามท่อวิ่งตามความยาวของบันไดซึ่งนำกระแสของน้ำไปยังนักผจญเพลิงที่ด้านบน ในบางกรณี อาจมีสายส่งน้ำที่ด้านบนของบันได สำหรับอุปกรณ์เชิงกลอื่น ๆ อาจมีทางลู่แบบสามัญซึ่งจะยึดรอกแบบหมุนด้วยตนเองอย่างปลอดภัย
ในสหรัฐ รถบันไดฐานหมุนมีฟังก์ชันเพิ่มเติม เช่น ปั๊มบนรถ, ถังเก็บน้ำ, สายดับเพลิง, บันไดยาวที่ยืดออกได้ และบันไดปีนภาคพื้นดินหลายอย่าง โดยเป็นที่รู้จักกันในฐานะเครื่องมือควอดหรือควินต์ ซึ่งแสดงถึงจำนวนฟังก์ชันที่ใช้งาน
ส่วนรถบันไดฐานหมุนที่สูงที่สุดในโลกคือมากีรูส เอ็ม68เอ็ล ซึ่งมีระยะ 68 เมตร (223.1 ฟุต)
รถบรรทุกทิลเลอร์.
ในสหรัฐ รถบรรทุกทิลเลอร์ หรือที่เรียกว่าแทรกเตอร์-ดรอนแอเรียล, ทิลเลอร์แลดเดอร์ หรือรถดับเพลิงที่มีตะขอและบันไดยาว เป็นรถบันไดฐานหมุนแบบพิเศษที่ติดตั้งบนรถบรรทุกพ่วง ส่วนรถเทรลเลอร์และรถแทรกเตอร์ต่างจากรถบรรทุกพ่วงเชิงพาณิชย์ โดยจะต้องใช้เครื่องมือพิเศษในการแยกกัน ซึ่งมีคนขับสองคน พร้อมพวงมาลัยแยกสำหรับล้อหน้าและล้อหลัง
หนึ่งในคุณสมบัติหลักของรถบรรทุกทิลเลอร์คือความคล่องแคล่วที่เพิ่มขึ้น การบังคับเลี้ยวแบบอิสระของล้อหน้าและล้อหลังช่วยให้หางเสือสามารถเลี้ยวได้เฉียบขาดขึ้นมาก ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งบนถนนแคบ ๆ และในอะพาร์ตเมนต์คอมเพลกซ์ที่มีถนนเหมือนเขาวงกต คุณลักษณะเพิ่มเติมของรถบรรทุกทิลเลอร์คือความยาวโดยรวมที่มากกว่า สำหรับรุ่นส่วนใหญ่ ทำให้สามารถจัดเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์เพิ่มเติมได้ ความยาวสูงสุดทำให้ห้องโดยสารมีความจุระหว่าง ในเทรลเลอร์ โดยเพิ่มอีก ในห้องคนขับ
บางหน่วยเลือกใช้ทิลเลอร์-ควินต์ ซึ่งเป็นรถบรรทุกทิลเลอร์ที่มีคุณสมบัติเพิ่มเติมในการติดตั้งถังเก็บน้ำในตัว สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับหน่วยขนาดเล็กที่มีบุคลากรไม่เพียงพอสำหรับเจ้าหน้าที่ทั้งเหล่ารถดับเพลิงและเหล่ารถบรรทุก
รถบรรทุกแพลตฟอร์ม.
รถบรรทุกแพลตฟอร์มติดตั้งแพลตฟอร์มการทำงานบนที่สูงหรือที่เรียกว่ากระเช้าหรือถัง ที่ปลายบันไดหรือเสาปั้นจั่น แพลตฟอร์มเหล่านี้สามารถให้สถานที่ที่ปลอดภัยซึ่งนักผจญเพลิงสามารถทำงานได้ หลายแพลตฟอร์มยังช่วยให้สามารถกู้ภัยได้และมีการติดตั้งที่หนีบและแขนโรยตัวลงมา
เสาปั้นจั่นบางตัวสามารถเป็นข้อ ทำให้แขนงอได้ตั้งแต่หนึ่งตำแหน่งขึ้นไป วิธีนี้ทำให้รถบรรทุกแพลตฟอร์มสามารถ "ขึ้น ๆ ลง ๆ" สิ่งกีดขวางได้ และเป็นข้อได้เปรียบเหนือบันไดแพลตฟอร์มแบบดั้งเดิม ซึ่งคล้ายๆ กับแขนของรถเครนคือสามารถยืดออกได้เป็นเส้นตรงเท่านั้น
รถดับเพลิงที่ดินในสภาพธรรมชาติ.
รถดับเพลิงที่ดินในสภาพธรรมชาติเป็นรถดับเพลิงเฉพาะทางที่สามารถฝ่าภูมิประเทศที่ยากลำบากเพื่อการดับไฟป่า รถดับเพลิงที่ดินในสภาพธรรมชาติมีขนาดเล็กกว่ารถดับเพลิงมาตรฐานและมีความสูงจากพื้นถึงจุดต่ำสุดใต้ท้องรถสูงกว่า พวกมันยังอาจตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินในภูมิประเทศที่ขรุขระซึ่งยานพาหนะอื่นไม่สามารถตอบสนองได้ รถที่ดินในสภาพธรรมชาติจำนวนมากมีความสามารถในการขับเคลื่อนสี่ล้อโดยทำให้มีความสามารถในการปีนเขาและภูมิประเทศที่ขรุขระดีขึ้น ยานพาหนะที่ดินในสภาพธรรมชาติในถิ่นทุรกันดารบางชนิดสามารถสูบน้ำขณะขับรถได้ (เมื่อเทียบกับเครื่องยนต์แบบเดิมบางรุ่นซึ่งต้องอยู่กับที่เพื่อสูบน้ำ) ทำให้สามารถ "ดับเพลิงแบบเคลื่อนที่" ในไฟป่าเพื่อลดอัตราการลุกลาม
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์.
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์เป็นอุปกรณ์ดับเพลิงเฉพาะทางโดยมีวัตถุประสงค์หลักในการขนส่งน้ำปริมาณมากไปยังบริเวณที่เกิดเพลิงไหม้เพื่อให้พร้อมสำหรับการดับเพลิง สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์อย่างยิ่งในพื้นที่ชนบทที่ไม่มีถังดับเพลิง และแหล่งน้ำธรรมชาติไม่เพียงพอ หรือยากต่อการใช้ประโยชน์
รถบรรทุกน้ำส่วนใหญ่มีระบบสูบน้ำบนรถ ปั๊มนี้มักไม่มีกำลังเพียงพอในการดับไฟ (เนื่องจากถูกออกแบบให้ติดกับรถดับเพลิง) แต่มักใช้เพื่อดึงน้ำเข้าสู่ท่อส่งน้ำจากหัวจ่ายน้ำหรือแหล่งน้ำอื่น ๆ รถบรรทุกน้ำจำนวนมากติดตั้งวาล์วระบายน้ำเร็วที่ด้านข้างและด้านหลังของรถบรรทุก ซึ่งช่วยให้นักดับเพลิงสามารถแบ่งสรรน้ำหลายพันแกลลอนลงในถังเก็บน้ำแบบพกพาได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ส่วนใหญ่ได้รับการออกแบบให้รับน้ำหนักได้ 5,000–12,000 ลิตร (1,100–2,600 แกลลอนอังกฤษ)
รถดับเพลิงอากาศยาน.
รถดับเพลิงอากาศยานเป็นรถดับเพลิงเฉพาะทางที่ออกแบบมาเพื่อใช้ในสนามบินขนาดเล็กในอุบัติเหตุอากาศยาน คุณลักษณะบางอย่างที่ทำให้รถดับเพลิงอากาศยานมีความพิเศษไม่เหมือนใครคือความสามารถในการเคลื่อนที่บนภูมิประเทศที่ขรุขระนอกทางวิ่งเครื่องบินและบริเวณท่าอากาศยาน, ความจุน้ำขนาดใหญ่ เช่นเดียวกับถังโฟม, ปั๊มความจุสูง และสายส่งน้ำ/โฟม รถดับเพลิงอากาศยานที่ใหม่กว่ายังรวมระบบการฉีด/หัวฉีดแฝดที่เพิ่มสารเคมีหน่วงไฟทางเคมีแบบแห้ง (เช่น เพอร์เพิล-เค) เพื่อสร้างกระแสของโฟมดับเพลิงซึ่งสามารถหยุดไฟได้เร็วขึ้น บางคันมีถังดับเพลิงแบบใช้แก๊สสำหรับดับเพลิงจากไฟฟ้า คุณลักษณะเหล่านี้ทำให้รถดับเพลิงอากาศยานไปถึงอากาศยานได้อย่างรวดเร็ว และดับไฟขนาดใหญ่อย่างรวดเร็วในส่วนเชื้อเพลิงอากาศยานที่เกี่ยวข้อง
ยานพาหนะอื่น ๆ.
ยานพาหนะอื่น ๆ ที่ใช้โดยหน่วยดับเพลิงแต่อาจไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการดับเพลิง อาจรวมถึง
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ประวัติ.
อุปกรณ์ในยุคแรก ๆ ที่ใช้ในการฉีดน้ำไปยังกองไฟเรียกว่า"กระบอกฉีดน้ำ"หรือ"กระบอกฉีดดับเพลิง" เครื่องฉีดน้ำแบบใช้มือและเครื่องสูบน้ำแบบมือได้รับการบันทึกไว้ก่อนที่กเทซิเบียสแห่งอะเล็กซานเดรียจะประดิษฐ์เครื่องสูบน้ำดับเพลิงเครื่องแรกขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล และตัวอย่างของเครื่องสูบน้ำแบบใช้แรงที่อาจใช้สำหรับเครื่องจักรดับเพลิงได้กล่าวถึงโดยเฮรอนแห่งอะเล็กซานเดรีย
ใน ค.ศ. 1650 ฮันส์ เฮาช์ ได้สร้างเครื่องจักรดับเพลิงด้วยถังอัดอากาศ โดยในแต่ละด้าน ผู้ชาย 14 คนเดินเครื่องก้านลูกสูบไปมาในแนวนอน ส่วนถังลม ซึ่งเป็นถังแรงดันชนิดหนึ่ง ปล่อยกระแสน้ำที่สม่ำเสมอแม้ลูกสูบจะเคลื่อนที่ไปข้างหลัง สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ด้วยท่อหมุนที่ติดตั้งอยู่บนสายยาง ซึ่งทำให้ลำน้ำที่พุ่งออกไปสามารถเข้าถึงความสูงได้ถึง 20 ม. (65.6 ฟุต) โดยกัสปาร์ ช็อท ได้สังเกตเครื่องจักรดับเพลิงของเฮาช์ใน ค.ศ. 1655 และเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับมันใน"มาเฆียอูนิเบอร์ซาลิส"ของเขา
ส่วนกฎหมายอาณานิคมในอเมริกากำหนดให้บ้านแต่ละหลังมีถังน้ำที่หน้าระเบียงเล็ก ๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเกิดเพลิงไหม้ในตอนกลางคืน ถังเหล่านี้มีไว้สำหรับใช้โดยกองพลส่งถังที่จะจ่ายน้ำเมื่อเกิดเพลิงไหม้ขั้นต้น ทั้งนี้ ฟิลาเดลเฟียได้รับเครื่องจักรดับเพลิงแบบใช้มือสูบใน ต.ซ. 1719 หลายปีหลังจากรุ่น ค.ศ. 1654 ของบอสตันปรากฏขึ้นที่นั่น ซึ่งสร้างโดยโจเซฟ เจนเกส ซีเนียร์ แต่ก่อนที่เครื่องจักรทั้งสองของนิวยอร์กจะมาถึงลอนดอน
ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1730 ริชาร์ด นิวแชม ในลอนดอนได้ผลิตเครื่องจักรดับเพลิงที่ประสบความสำเร็จ นอกจากนี้ เขายังได้คิดค้นอุปกรณ์ที่ใช้ครั้งแรกในนครนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1731 โดยที่จำนวนกำลังคนและทักษะที่จำเป็นสำหรับการดับเพลิงได้กระตุ้นให้เบนจามิน แฟรงคลิน ก่อตั้งบริษัทดับเพลิงขึ้นใน ค.ศ. 1737 ส่วนทอมัส โลต สร้างเครื่องจักรดับเพลิงแรกที่ผลิตในอเมริกาใน ค.ศ. 1743 เครื่องจักรรุ่นแรก ๆ เหล่านี้เรียกว่า"แฮนด์ทับส์" (hand tubs) เนื่องจากขับเคลื่อนโดยต้องใช้กำลัง (ด้วยมือ) และน้ำถูกจ่ายโดยกองพลส่งถังที่เทลงในอ่าง (ถังเก็บน้ำ) ที่ปั๊มมีปากท่อทางน้ำแบบถาวร
ความก้าวหน้าที่สำคัญในราว ค.ศ. 1822 คือการประดิษฐ์เครื่องจักรที่สามารถดึงน้ำจากแหล่งน้ำได้ สิ่งนี้ทำให้กองพลส่งถังล้าสมัย โดยใน ค.ศ. 1822 บริษัทผู้ผลิตในฟิลาเดลเฟียชื่อ"เซลเลอส์แอนด์เพนน็อก" ได้สร้างแบบจำลองชื่อ "เดอะไฮดรอเลียน" ซึ่งว่ากันว่าเป็นเครื่องดูดแรก บางรุ่นมีสายดูดแข็งติดอยู่กับปากท่อทางน้ำ และขดตัวเหนืออุปกรณ์ที่เรียกว่าเครื่องกลหางกระรอก
เครื่องจักรช่วงแรกมีขนาดเล็กและถือโดยชายสี่คน หรือติดบนรางแล้วลากไปยังเหตุไฟไหม้ เมื่อเครื่องจักรมีขนาดใหญ่ขึ้น พวกมันก็กลายเป็นแบบรถม้าลากและขับเคลื่อนด้วยตัวเองในเวลาต่อมาด้วยเครื่องจักรไอน้ำ ซึ่งจอห์น เอริกสัน ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างรถดับเพลิงที่ใช้กำลังไอน้ำแบบอเมริกันคันแรก ส่วนจอห์น เบรธเวต สร้างงรถดับเพลิงพลังไอน้ำเครื่องแรกในบริเตน
จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 รถดับเพลิงส่วนใหญ่ใช้คนยักย้าย แต่การนำรถดับเพลิงที่ใช้ม้าลากมาใช้ทำให้เวลาในการตอบสนองต่อเหตุการณ์ดีขึ้นมาก รถดับเพลิงแบบรถสูบฉีดระบบไอน้ำแบบขับเคลื่อนด้วยตัวเองคันแรกได้รับการสร้างขึ้นในนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1841 น่าเสียดายสำหรับผู้ผลิต นักผจญเพลิงบางคนได้ทำลายเครื่องประดิษฐ์ดังกล่าวและเลิกใช้เครื่องจักรตัวแรกนี้ อย่างไรก็ตาม ความต้องการและประโยชน์ของอุปกรณ์กำลังทำให้รถสูบฉีดระบบไอน้ำประสบความสำเร็จในคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ โดยหลายเมืองทั่วโลกได้ซื้อรถดับเพลิงระบบไอน้ำ
รถดับเพลิงที่ใช้เครื่องยนต์มีอายุย้อนไปถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1897 เมื่อตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในปารีสยื่นขอเงินเพื่อจัดซื้อ "เครื่องจักรที่ทำงานด้วยน้ำมันสำหรับลากรถดับเพลิง, บันได และอื่น ๆ รวมถึงสำหรับการลำเลียงเจ้าหน้าที่ที่จำเป็นของนักผจญเพลิง" รายงานดังกล่าวที่รู้ล่วงหน้าระบุว่า "หากการทดลองประสบความสำเร็จตามที่คาดการณ์ไว้ ม้าจะถูกแทนที่ด้วยรถยนต์ในที่สุด" ซึ่งอันที่จริงแล้ว ตัวอย่างที่เป็นจริงและเครื่องยนต์ดับเพลิงได้กลายเป็นเรื่องธรรมดาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ใน ค.ศ. 1905 แนวคิดในการรวมรถบรรทุกเครื่องยนต์แก๊สเข้ากับรถดับเพลิงได้รับความสนใจอย่างมาก ตามบทความของนิตยสาร"พอพิวลาร์มาแคนิกส์"ในปีนั้น รถบรรทุกดังกล่าวได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในประเทศอังกฤษ โดยในปีเดียวกันนั้น นอกซ์ออโตโมบิลคัมพานีในสปริงฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ได้เริ่มจำหน่ายสิ่งที่บางคนอธิบาย ว่าเป็นรถดับเพลิงสมัยใหม่เครื่องแรกของโลก และหนึ่งปีต่อมา เมืองสปริงฟิลด์ รัฐอิลลินอย ได้บรรจุรถดับเพลิงนอกซ์ให้แก่หน่วยดับเพลิงของพวกเขา อนึ่ง รถดับเพลิงแบบใช้เครื่องยนต์รุ่นแรก ๆ ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทปีเตอร์ เพิร์ช แอนด์ซันส์ แห่งคาโนชา รัฐวิสคอนซิน
เป็นเวลาหลายปีที่นักผจญเพลิงนั่งที่ด้านข้างรถดับเพลิง หรือแม้กระทั่งยืนอยู่ที่ท้ายรถโดยสัมผัสกับสภาพอากาศ การจัดเตรียมนี้ไม่สะดวกและอันตราย (นักผจญเพลิงบางคนถูกเหวี่ยงจนเสียชีวิตเมื่อรถดับเพลิงเลี้ยวหักศอกบนถนน) และทุกวันนี้ รถดับเพลิงเกือบทั้งหมดได้ปิดล้อมพื้นที่ที่นั่งสำหรับลูกทีมอย่างเต็มที่
รถสูบฉีดยุคแรก.
รถสูบฉีดยุคแรกในยุคแรก ๆ ใช้ถังเก็บน้ำเป็นแหล่งน้ำ ต่อมา น้ำถูกใส่เข้าไปในท่อไม้ใต้ถนน และดึง "หัวดับเพลิง" ออกจากด้านบนของท่อเมื่อต้องเสียบสายส่งน้ำ ระบบต่อมาได้รวมหัวดับเพลิงแบบใช้แรงดัน ซึ่งแรงดันจะเพิ่มขึ้นเมื่อสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังขึ้น โดยพบว่าเป็นอันตรายต่อระบบและไม่น่าเชื่อถือ ส่วนระบบท่อน้ำดับเพลิงแบบวาล์วในปัจจุบันอยู่ภายใต้แรงดันตลอดเวลา แม้ว่าอาจต้องเพิ่มแรงดันเพิ่มเติมเมื่อจำเป็น หัวจ่ายน้ำแรงดันสูงช่วยขจัดงานส่วนใหญ่ในการสูบน้ำผ่านเครื่องยนต์และเข้าสู่สายส่งน้ำ รถดับเพลิงในชนบทจำนวนมากยังคงพึ่งพาถังเก็บน้ำหรือแหล่งอื่น ๆ ในการสูบน้ำเข้าเครื่องสูบน้ำ และรถสูบฉีดระบบไอน้ำได้เข้ามาใช้งานในคริสต์ทศวรรษ 1850
รถดับเพลิงติดบันไดยาวยุคแรก.
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการคิดค้นวิธีการเข้าถึงโครงสร้างสูง เดิมที มีการใช้บันไดแบบขยายได้ด้วยตนเอง เมื่อสิ่งเหล่านี้ยาวขึ้น (และหนักขึ้น) พวกมันก็ถูกวางไว้บนวงล้อขนาดใหญ่สองล้อ เมื่อเคลื่อนย้ายโดยรถดับเพลิง"บันไดหนีภัยแบบมีวงล้อ"เหล่านี้มีวงล้อที่ห้อยอยู่ด้านหลังรถ ทำให้พวกมันดูโดดเด่น กระทั่งอีกไม่นาน "รถบันไดฐานหมุน"—ซึ่งยาวกว่านั้น สามารถยืดออกได้ทางกลไก และติดตั้งโดยตรงบนรถดับเพลิง—ได้ปรากฏตัว