pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ฐิติรัศมิ์ เจริญภักดี

ฐิติรัศมิ์ เจริญภักดี (ชื่อเดิม: พิมรา; เกิด 31 ตุลาคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น น้ำหวาน เป็นนักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นหนึ่งในเกิร์ลกรุปสัญชาติไทยซาซ่า ร่วมวงกับพิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร และจรีนา สิริสิงห และออกอัลบั้มชื่อเดียวกับวงใน พ.ศ. 2541
ประวัติ.
ฐิติรัศมิ์ เกิดวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2527 เกิดที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของพลอย เจริญปุระ มารดาเป็นบุตรของรุจน์ รณภพ เป็นพี่สาวของใหม่ เจริญปุระ และทราย เจริญปุระ ฐิติรัศม์สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ มหาวิทยาลัยรังสิต และปริญญาโท คณะบัณฑิตวิทยาลัย สาขาการจัดการวัฒนธรรม ภาคภาษาอังกฤษ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ฐิติรัศมิ์และศิริศิลป์ โชติวิจิตร หรือ กวาง สมาชิกวงเอบีนอร์มอล เข้าพิธีสงฆ์ทำบุญถวายสังฆทานและพัตตาหารเพลแก่สมเด็จพระวันรัต (จุนท์ พฺรหฺมคุตฺโต) ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ในโอกาสมงคลสมรสของทั้งคู่ เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2563 กระทั่ง พ.ศ. 2566 ฐิติรัศมิ์ได้ออกมายอมรับว่าเลิกรากับศิริศิลป์แล้ว
วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2568 เธอเปลี่ยนชื่อจริงจาก "พิมรา" เป็น "ฐิติรัศมิ์" ซึ่งสมเด็จพระมหาธีราจารย์ (ปสฤทธ์ เขมงฺกโร) เป็นผู้ตั้งชื่อให้ใหม่
บุชด็อก

บุชด็อก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Speothos venaticus") เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกินเนื้อชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์สุนัข (Canidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวของสกุล "Speothos" ที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันเพราะชนิดอื่น ๆ สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว
บุชด็อก แม้จะอยู่วงศ์เดียวกับหมาป่าหรือสุนัขบ้าน แต่กลับมีรูปร่างลักษณะคล้ายกับนากหรือพังพอนมากกว่าจะเป็นสุนัข เนื่องจากลำตัวยาว ขาสั้น ขนสั้น หางสั้น ใบหูกลมสั้น ที่อุ้งตีนมีพังผืด จึงทำให้มีความสามารถว่ายน้ำได้ดี และดำน้ำได้เก่งมาก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ ยาวประมาณ 55–75 เซนติเมตร (22–30 นิ้ว) และความยาวหาง 13 เซนติเมตร (5 นิ้ว) มีความสูงจากตีนถึงหัวไหล่ 20–30 เซนติเมตร (8–12 นิ้ว) น้ำหนักประมาณ 5–8 กิโลกรัม (11–18 ปอนด์) และมีฟันที่เขียนเป็นสูตรได้ว่า มีฟันทั้งหมด 38 ซี่
บุชด็อก ถือเป็นสุนัขชนิดหนึ่งที่แพร่กระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาใต้และอเมริกากลาง โดยใช้ชีวิตในป่าดิบชื้น โดยเฉพาะที่ใกล้กับแหล่งน้ำ ซึ่งเป็นแหล่งหากินหลัก พบได้ตั้งแต่ที่ราบลุ่มจนถึงที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,900 เมตร (6,200 ฟุต) จนถึงที่ราบเซอราโดอันเป็นทุ่งหญ้ากว้างไกลในบราซิลด้วย โดยแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย นิสัยตามธรรมชาติของบุชด็อก เป็นสัตว์ที่ไม่กลัวอะไรง่าย ๆ ล่าสัตว์ต่าง ๆ กินเป็นอาหาร รวมถึงอาร์มาดิลโล ที่มีเกราะหุ้มตัวด้วย
ดมบูริ

ดมบูริ (ชาม, ถ้วย) หรือข้าวหน้าต่าง ๆ เอกสารเก่าของไทยเรียก ข้าวในขัน เป็นอาหารญี่ปุ่นที่มีลักษณะเป็นอาหารจานเดียวที่มีกับข้าวที่ทำจากเนื้อสัตว์, ปลา, ผัก หรือวัตถุดิบอื่น ๆ ราดบนข้าวสวย ตามแต่จะดัดแปลง
ประวัติ.
ดมบูริเป็นอาหารที่รูปแบบเฉพาะตั้งแต่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น เริ่มปรากฏให้เห็นในยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868) ของประเทศญี่ปุ่น จานข้าวหน้าแบบแรก คือ อูนางิดง (ปลาไหลย่างที่วางอยู่บนชามข้าวปรุงสุก) ซึ่งในระยะแรก ดมบูริเป็นอาหารง่าย ๆ ใช้ชามขนาดเล็ก มีความสำคัญอยู่ที่ความรวดเร็วและรองรับผู้เร่งรีบ จึงเป็นที่นิยมตามโรงละครหรือลานแสดงตามงานเทศกาล ดมบูริเป็นที่แพร่หลายและกลายเป็นที่นิยมมากตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา
ต่อมาในสมัยหลัง ข้าวหน้าอื่น ๆ เช่น เนื้อวัว เนื้อหมู ไก่ ไข่ นั้นเกิดขึ้นยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) ซึ่งมาพร้อมกับการเข้ามาของวัฒนธรรมตะวันตกและการคัดสรรถ้วยชามที่ประณีตขึ้นเพื่อการตกแต่งอาหาร โดยดมบูริหรือข้าวหน้าที่เป็นไข่และไก่สันนิษฐานว่าเข้ามาในช่วง ค.ศ. 1891 ส่วนข้าวหน้าหมูหรือคัตสึดงแพร่หลายในญี่ปุ่นช่วงราว ค.ศ. 1913 หรือในยุคไทโช ซึ่งทำให้ข้าวหน้าแบบต่าง ๆ มีการขยายขนาดชามใหญ่ขึ้นเพื่อเพิ่มปริมาณเนื้อใหม่ ๆ หรือการปรุงสุกแบบต่าง ๆ ไปตามยุคสมัยและกาลเวลา นอกจากนี้ดมบูริยังคงเป็นที่แพร่หลายในปัจจุบันทั้งร้านอาหารทั่วไปในประเทศญี่ปุ่นและประเทศต่าง ๆ รวมถึง การส่งออกเป็นอาหารสำเร็จรูป อาหารแช่เข็ง เป็นต้น
หลังอาหารญี่ปุ่นเริ่มเข้าสู่ประเทศไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้แก่ สุกียากี้ ซาชิมิปลากะพงขาว และดมบูริ หรือเอกสารในสมัยนั้นเรียกว่า "ข้าวในขัน" ซึ่งมีการปรับปรุงรสชาติให้เข้ากับความคุ้นเคยของคนไทย คือ เน้นรสเค็มและหวาน จากซีอิ๊ว น้ำตาล และผงชูรส รวมทั้งแต่กลิ่นด้วยผักชีฝรั่ง
ประเภทของดมบูริ.
ดมบูริแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นมีด้วยกันดังนี้:
นอกจากนี้ ดมบูริสามารถทำจากวัตถุดิบมากมาย ตามแต่จะดัดแปลง ซึ่งร้านอาหารจีนราคาย่อมเยาในญี่ปุ่นมักจะนำเสนอ "ชูกาดง" (中華丼) หรือ "โกโมกูชูกาดง" (五目中華丼)—สารพัดผัดผักกับเนื้อบนข้าวสวยในชามขนาดใหญ่
ซับเวย์ (ร้านอาหาร)

ซับเวย์  เป็นร้านอาหารอเมริกันประเภทแฟรนไชส์ มีสินค้าหลักคือ แซนวิช และสลัด ดำเนินการโดย Doctor's Associates, Inc. (DAI) เป็นหนึ่งในแฟรนไชส์ที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกด้วยร้านอาหาร 37,881 ร้านใน 98 ประเทศ 
นโยบายสวัสดิภาพสัตว์.
ในพ.ศ. 2558 ซับเวย์ได้ประกาศเจตนารมณ์ว่าจะใช้ไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรง (cage-free) เท่านั้นในทวีปอเมริกาเหนือภายในพ.ศ. 2568
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 ซับเวย์ได้ขยายนโยบายสั่งซื้อไข่ไก่จากฟาร์มปลอดกรงมายังประเทศไทย รวมถึงสิงคโปร์ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม และเกาหลีใต้ อันเป็นผลมาจากการเจรจากับองค์กรพิทักษ์สัตว์ชื่อว่าซิเนอร์เจีย แอนิมอล
ริโก คอสแตนตีโน

อเมริโก เซบาสเตียโน คอสแตนตีโน (Americo Sebastiano Costantino) หรือเป็นที่รู้จักกันดีในนาม ริโก (Rico) เกิด 1 ตุลาคม 1961 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพลูกครึ่งอเมริกันผสมอิตาเลียน ลาสเวกัส, รัฐเนวาดา อเมริกา เป็นผู้จัดการมวยปล้ำอาชีพและเป็นนักมวยปล้ำด้วย
สกุลแอมบาสทาเอีย

สกุลแอมบาสทาเอีย เป็นสกุลหนึ่งของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Ambastaia" 
โดยสกุลนี้ตั้งขึ้นโดย มัวรีซ คอตเทเลต ในปี ค.ศ. 2012 โดยแยกออกมาจากสกุล "Yasuhikotakia" อีกที
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด
เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้คนสุดท้าย

เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้คนสุดท้าย  เป็นภาพยนตร์ฮ่องกง ค.ศ. 2013 ที่กำกับโดยหวังจิง นำแสดงโดย โจว เหวินฟะ, หง จินเป่า, อู๋ เจิ้นหวี่ และหวง เสี่ยวหมิง
ภาพยนตร์ได้รับการเปิดตัวในจีนแผ่นดินใหญ่ ณ วันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2012
เนื้อเรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวของ เฉิง ต้าชี่ ชายหนุ่มผู้มีความใสซื่อ แต่เมื่อครั้งที่ถูกหักหลัง เขาก็ได้เติบใหญ่ขึ้นโดยได้ทิ้งความรักไว้ที่เบื้องหลัง เพราะนั่นคือจุดอ่อนสำหรับการก้าวเดินไปข้างหน้าสู่การเป็นเจ้าพ่อตัวจริงของเซี่ยงไฮ้
การสร้าง.
ภาพยนตร์ชุดนี้ใช้งบในการสร้างที่ 700 ล้านบาท และโจว เหวินฟะ รับบทเป็น เฉิง ต้าชี่ ซึ่งเป็นเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ที่มีตัวตนอยู่จริง โดยโจว เหวินฟะ ได้หยุดรับงานแสดงทั้งหมดเพื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ รวมถึงมีการใช้ทองคำจริงมาประกอบฉากโรงอุปรากร และมีการถ่ายทำขึ้นที่นครเซี่ยงไฮ้ โดยมีผู้กำกับฝ่ายศิลป์ คือ หยี ชุงมั่น ที่เคยมีผลงานเข้าชิงรางวัลออสการ์จาก "ศึกโค่นบัลลังก์วังทอง" มาแล้ว 
ซึ่งภาพยนตร์มิได้มีเนื้อหาเดียวกับ "เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้" ซีรีส์ที่โด่งดังเป็นที่รู้จักกันดีในยุคทศวรรษที่ 1980 แต่จะเป็นงานที่สร้างขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากชีวิตของ ตู้ เย่วซิง หัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้เคยมีตัวตนอยู่จริง และสร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมาในเซี่ยงไฮ้ระหว่างทศวรรษที่ 1920-1930
เพลงประกอบภาพยนตร์.
เพลงประกอบภาพยนตร์ประพันธ์โดยเฉิน กวงหรง บทเพลงติ้งเฟิงโบ (定風波) ประพันธ์โดยเกา ซื่อจาง
วงศ์ปลาหมู

วงศ์ปลาหมู  เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Botiidae ในอันดับ Cypriniformes 
โดยวงศ์นี้แยกออกมาจากวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) ในปี ค.ศ. 2012 โดย มัวรีซ คอตเทเลต โดยพัฒนามาจากวงศ์ย่อย Botiinae ที่เลฟ เซมโยโนวิช เบิร์ก นักมีนวิทยาชาวรัสเซียเคยจัดมาก่อนในปี ค.ศ. 1940 เคยจัดให้เป็นวงศ์ย่อยมาก่อน
รูปร่างของปลาหมูในวงศ์นี้ มีรูปร่างลักษณะทั่วไปเหมือนกับปลาในวงศ์ปลาหมู แต่จะพบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนใหญ่มีลวดลายที่เป็นลายโค้งมากกว่า และมีรูปร่างที่เพรียวเป็นทรงกระสวยและมีส่วนของจมูกและปลายปากที่แหลมยาวกว่า อีกทั้งส่วนใหญ่ยังนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
การจำแนก.
แยกออกเป็นสกุลต่าง ๆ ได้ดังนี้
โซมะ

โซมะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1954 มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 33,568 คน
สมเด็จพระราชินีนาถมาร์กาเร็ตแห่งสกอตแลนด์

สมเด็จพระราชินีนาถมาร์กาเร็ตแห่งสกอตแลนด์ เดนมาร์กและสวีเดน หรือ มาร์กาเร็ต ราชนารีแห่งนอร์เวย์  (9 เมษายน 1283 ถึง 26 กันยายน 1290) เป็น สมเด็จพระราชินีนาถแห่งชาวสกอต และ เจ้าหญิงนอร์เวย์ ยังเป็นที่รู้จักกันในนามมาร์กาเร็ตแห่งสกอตแลนด์ (นอร์เวย์: Margrete AV Skottland) และราชินีของนอร์เวย์ (นอร์เวย์: Jomfruen AV Norge) มาร์กาเร็ตทรงขึ้งครองสิริราชสมบัติตั้งแต่ปี 1286 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในปี 1290 ในขณะที่เส้นทางที่จะเสด็จไป สก็อตแลนด์ รวมพระชนมายุได้เพียง 7 พรรษา การสวรรคตของพระองค์นำไปสู่ สงครามประกาศอิสรภาพสกอตแลนด์
พระองค์เป็นพระราชธิดาของกษัตริย์อีริคที่ 2 แห่งนอร์เวย์ และ มาร์กาเร็ต พระราชธิดาของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งสกอตแลนด์ มาร์กาเร็ตพระราชสมภพเมื่อวันที่ 9 เมษายน 1283 ใน ทอนส์เบิร์ก พระราชมารดาของพระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อพระองค์พระราชสมภพ
Acantopsis choirorhynchos

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
Acantopsis choirorhynchos เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) มีลำตัวเล็ก ขนาดยาวไม่เกิน 30 เซนติเมตร (แต่ที่พบโดยทั่วไปจะยาวเพียงแค่ 5-14 เซนติเมตร) หัวแหลม ตาเล็ก หางแหลม กลางลำตัวมีเส้นสีเทาจากหัวถึงหางระหว่างเส้นมีจุดสีดำเป็นแนวยาว ครีบหางเว้าตื้น มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในพื้นท้องน้ำที่มีกรวดทรายและมีกระแสน้ำไหลเชี่ยว สามารถมุดทรายได้อย่างรวดเร็วเมื่อตกใจหรือจะซ่อนตัวจากสัตว์นักล่า 
"A. choirorhynchos" เป็นปลาพื้นเมืองในรัฐอัสสัมของอินเดีย, พม่า, ไทย, เวียดนาม, มาเลเซีย (ทั้งตะวันตกและตะวันออก) และเกาะสุมาตราและเกาะชวาของอินโดนีเซีย ตัวอย่างที่นำมาจัดอนุกรมวิธานถูกจับมาจากบริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำเลอมาตังกับแม่น้ำเอนิมในจังหวัดสุมาตราใต้ ส่วนในไทยพบที่แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำยม แม่น้ำวัง แม่น้ำมูล แม่น้ำสงคราม แม่น้ำปัตตานี เป็นต้น
เนื่องจากปลาชนิดนี้เป็นปลาขนาดเล็ก จึงนิยมบริโภคด้วยการรับประทานทั้งตัวและก้าง โดยนำมาทำเป็นอาหารได้หลายอย่างทั้งการปรุงสดและตากแห้ง โดยรายการที่ขึ้นชื่อที่สุด คือ ปลารากกล้วยทอดกระเทียม รับประทานกับข้าวต้ม สำหรับการปรุงสดสามารถทำอาหารได้หลากหลาย เช่น ต้มยำ ต้มโคล้ง ฉู่ฉี่ นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ นิยมเลี้ยงเพราะเป็นปลาที่เก็บเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือไว้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังช่วยพรวนทรายให้ร่วนอยู่ตลอดเวลาด้วย จากการที่มันสามารถมุดทรายได้เป็นอย่างดี
อนึ่ง "A. choirorhynchos" มีชื่อสามัญในภาษาไทยว่า "ปลารากกล้วย" หรือ "ปลาซ่อนทราย" ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกร่วมกับปลาชนิดอื่น ๆ ในสกุล "Acantopsis" ของวงศ์ปลาหมู นอกจากชนิด "A. choirorhynchos" ซึ่งเป็นชนิดที่พบบ่อยที่สุดแล้ว ยังมีปลารากกล้วยชนิดอื่น ๆ ที่มีความคล้ายคลึงกัน เช่น "A. thiemethdi", "A. spectabilis", "A. octoactinotos" เป็นต้น และยังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่สามารถจำแนกอนุกรมวิธานได้ จึงใช้ชื่อชนิดเป็น sp. อยู่
ตึกซิงเกอร์

ตึกซิงเกอร์  หรือซิงเกอร์ทาวเวอร์ ตั้งอยู่ที่ถนนลิเบอร์ตีและถนนบรอดเวย์ในเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก เป็นอาคารสำนักงานสูง 47 ชั้น สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1908 โดยเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทซิงเกอร์ ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตจักรเย็บผ้า อาคารนี้ถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 1968 ในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาคารวันลิเบอร์ตีพลาซา
เรือพิฆาตชั้นคงโง

เรือพิฆาตชั้นคงโง เป็นเรือพิฆาตติดอาวุธนำวิถีของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น ได้รับการพัฒนามาจากเรือพิฆาตชั้น Arleigh Burke (อาร์ลีห์เบิร์ก) ของสหรัฐอเมริกา ที่ได้รับการปรับปรุง/ดัดแปลง ให้ตรงตามภัยคุกคามและตามความต้องการของ กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น (JMSDF) 
มีภารกิจหลักคือการป้องกันภัยทางอากาศให้กับกองเรือ ส่วนภารกิจรองคือการต่อต้านเรือผิวน้ำและเรือดำน้ำ ประจำการเมื่อปี 1991-1996
สำหรับเครื่องยนต์ของเรือนั้น ใช้เครื่องยนต์กังหันก๊าส Ishikawajima-Harima LM2500 ของมิซูบิชิ (ซึ่งได้รับสิทธิบัตรการผลิตของ General Electric LM2500 ซึ่งเป็นเครืองยนต์ตัวเดียวกับที่ติดตั้งใน เรือพิฆาตชั้น Arleigh Burke ของสหรัฐ Type 052 Luhu-class ของกองทัพเรือปลอปล่อยประชาชนจีน และ เรือจักรีนฤเบศร ของไทย รวมถึงเรือบรรทุกเครืองบิน Vikrant ของอินเดีย) โดยเรือชั้นคงโง ติดตั้ง Ishikawajima-Harima LM2500 ถึง 4 ระบบ ทำให้เรือชั้นนี้ ขับเคลื่อนได้ที่ความเร็ว 30 นอต (56 km/h) ด้วยกำลัง 100,000 แรงม้า(75 MW)
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ธรรมาภิบาลด้านอินเทอร์เน็ต

ธรรมาภิบาลด้านอินเทอร์เน็ต คือการพัฒนาและการประยุกต์หลักการ ปทัสถาน กฎเกณฑ์ กระบวนการตัดสินใจ และโครงการต่างๆ เพื่อกำหนดทิศทางและรูปแบบการวิวัฒนาการและการใช้งานอินเทอร์เน็ต
นิยาม.
นิยามของธรรมาภิบาลด้านอินเทอร์เน็ตนั้นได้รับการทดสอบท้าทายจากหลายฝ่ายในทุกอุดมการณ์และแนวคิดทางการเมือง หนึ่งในการถกเถียงหลักนั้นครุ่นคิดเกี่ยวกับอำนาจและการมีส่วนร่วมของผู้เล่น เช่น รัฐบาลแห่งชาติ องค์กรธุรกิจ และประชาสังคม กับการมีบทบาทในการอภิบาลอินเทอร์เน็ต
คณะทำงานที่ตั้งขึ้นโดยการประชุมสุดยอดระดับโลกว่าด้วยสังคมสารสนเทศ (World Summit on the Information Society - WSIS) ซึ่งริเริ่มโดยสหประชาชาติ ได้เสนอนิยามของธรรมาภิบาลด้านอินเทอร์เน็ตดังต่อไปนี้ ในรายงานเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005:
"ธรรมาภิบาลด้านอินเทอร์เน็ตคือการพัฒนาและการประยุกต์โดยรัฐบาล ภาคเอกชน และประชาสังคม ในบทบาทของตน ด้วยหลักการ ปทัสถาน กฎเกณฑ์ กระบวนการตัดสินใจ และโครงการที่มีร่วมกัน เพื่อกำหนดรูปแบบทิศทางของวิวัฒนาการและการใช้งานอินเทอร์เน็ต"
อาจารย์กฎหมาย Yochai Benkler ได้พัฒนาการวางแนวคิดของธรรมาภิบาลด้านอินเทอร์เน็ต โดยใช้ "ชั้น" (layers) ของการอภิบาล 3 ชั้น: ชั้น "โครงสร้างพื้นฐานเชิงกายภาพ" ("physical infrastructure" layer) ซึ่งสารสนเทศใช้ในการเดินทาง; ชั้น "โปรแกรม" หรือ "ตรรกะ" ("code" or "logical" layer) ซึ่งควบคุมโครงสร้างพื้นฐานดังกล่าว; และชั้น "เนื้อหา" ("content" layer) ซึ่งบรรจุสารสนเทศที่ถูกส่งไปในเครือข่าย
เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา

เซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา  เป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ ประกอบด้วยเกาะเซนต์เฮเลนา, เกาะอัสเซนชัน และกลุ่มเกาะที่เรียกว่าตริสตันดากูนยา
โนเวย์เอาท์ (2000)

โนเวย์เอาท์ (2000)  เป็นรายการมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น จัดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 ในสนาม Hartford Civic Center ในเมืองลาสเวกัส, รัฐเนวาดา สหรัฐอเมริกา โดยเป็นครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ.2000
เบื้องหลัง.
เรื่องราวการชิงแชมป์โลก WWF ระหว่าง ทริปเปิล เอช กับ แคคตัส แจ็ค.
เรื่องราวความแตกร้าวเหล่านี้เริ่มตั้งแต่หลังจากที่ ทริปเปิล เอช พ่ายแพ้แก่พ่อเขยของเขาวินซ์ แม็กแมน ในศึกอาร์มาเกดดอน (1999) ในแมทช์การปล้ำไม่มีกฎกติกา และยังเอาชนะได้แชมป์โลก WWF มาจากบิ๊กโชว์ ในศึกรอว์มาเพียงไม่กี่สัปดาห์ในภายหลัง เหตุการณ์เหล่านี้เริ่มต้นตั้งแต่ยุค McMahon-Hemesly พร้อมกับภรรยาของเขา สเตฟานี แม็กแมเฮิน แมนไคนด์ ก็ได้ต่อต้านยุคใหม่นี้และโดนเล่นงานโดยกลุ่มDX และทริปเปิล เอช มิค โฟลีย์ได้เปลี่ยนคาแลกเตอร์จากแมนไคนด์มาเป็น แคคตัส แจ็ค ในศึกรอยัลรัมเบิล (2000) ทริปเปิล เอชได้เจอกับ แคคตัส แจ็คในแมทช์การปล้ำสตีดไฟท์ ในการชิงแชมป์โลก WWF ปรากฏว่าทริปเปิล เอช ชนะในแมทช์นั้น คืนถัดมาในศึกรอว์ ทริปเปิล เอช ได้มอบโอกาสอีกครั้งแก่ แคคตัส แจ็ค ในการชิงแชมป์โลก WWF ในศึกโนเวย์เอาท์ และสามารถให้เลือกแมทช์ใดก็ได้ หลังจากนั้นก็จะตัดสินใจว่าจะเลือกแมทช์การปล้ำ เฮลอินเอเซล ทริปเปิล เอช พูดว่าตกลง แต่ถ้าเขาจะเอาอาชีพของเขาในสายทาง ซึ่งเขาจะตกลง อีกไม่กี่สัปดาห์ถัดไป ทริปเปิล เอช จะเริ่มคาดการณ์ว่าเขาจะเลิกอาชีพเป็นนักมวยปล้ำมา 15 ปีของมิค โฟลีย์
เรื่องราวระหว่าง เดอะ ร็อก กับ บิ๊กโชว์.
ความแตกร้าวมุ่งหน้าไปสู่อีกระหว่าง เดอะ ร็อก กับ บิ๊กโชว์ ในระหว่างแมทช์รอยัลรัมเบิลเพื่อเจอกับ แชมป์ WWF ในเรสเซิลเมเนีย ความแตกร้าวเริ่มต้นที่รอยัลรัมเบิล ในแมทช์การปล้ำรอยัลรัมเบิลและ เดอะ ร็อก กับ บิ๊กโชว์ เป็นสองคนสุดท้ายในการแข่งขันกับคู่แข่งทั้งสองพยายามจะโยนกันและกันข้ามเชือก นักมวยปล้ำทั้งสองหลุดออกมาจากเวทีกระทบพื้น เดอะ ร็อกกระทบพื้นก่อน แต่กรรมการคิดว่าบิ๊กโชว์กระแทกพื้นก่อนทำให้เดอะ ร็อกชนะแมทช์รอยัลรัมเบิล คืนถัดมาในรอว์ บิ๊กโชว์ บ่นว่ามันไม่ยุติธรรมที่ไม่มีใครเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเขาจึงได้หลักฐานและส่งไปให้ ทริปเปิล เอช หลังจากนั้น ทริปเปิล เอช ได้จัดแมทช์ระหว่าง เดอะ ร็อก กับ บิ๊กโชว์ ในโนเวย์เอาท์ เพื่อหาผู้ท่าชิงแชมป์ WWF
ธนญชัย แฟร์เท็กซ์

ธนญชัย แฟร์เท็กซ์ ชื่อเล่น หงส์ เป็นนักมวยไทยชาวไทย ผู้ชนะการแข่งขันมวยคู่เอกติดต่อกันอย่างต่อเนื่อง และยังได้รับรางวัลดุเดือดเวทีมวยราชดำเนิน2ปีซ้อน รางวัลนักมวยไทยยอดเยี่ยม 2559 จากสยามกีฬาอวอร์ด
วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ธนญชัยเข้าแข่งขันรายการศึกวันสถาปนา 67 ปี เวทีราชดำเนิน โดยได้พบกับคู่ชกอย่างรุ่งรัตน์ นราตรีกุล และธนญชัยเป็นฝ่ายชนะคะแนน
ประวัติ.
วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ธนญชัยเข้าแข่งขันคู่เอกรายการศึกมวยสยาม วันทรงชัย นัดปฐมฤกษ์ ที่เวทีมวยร่มศรีทอง จังหวัดสมุทรสาคร ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนพยัคฆ์น้อย ว.วิวัฒนานนท์
วันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ธนญชัยเข้าแข่งขันรายการศึกวันทรงชัยสัญจร ซึ่งจัดขึ้น ณ เวทีมวยชั่วคราว หน้าศาลพระเจ้าเสือ ที่อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร โดยได้พบกับคู่ชกอย่างอุ้ยเสี่ยวป้อ ซูจีบะหมี่เกี๊ยว และภายหลังจากการฝึกซ้อมร่างกายเป็นระยะเวลาหลายเดือน ธนญชัยได้เข้าแข่งขันคู่นำรายการศึกจ้าวมวยไทย ซึ่งจัดขึ้น ณ เวทีมวยอ้อมน้อย ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2555 โดยได้พบกับคู่ชกอย่างเทวา ศิษย์คุณมะ วันที่ 3 พฤษภาคม ธนญชัยเข้าแข่งขันคู่เอกนำรายการศึกวันทรงชัย ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยได้พบกับเทวา ต.สุรัตน์ ซึ่งธนญชัยเป็นฝ่ายชนะคะแนนขาด และธนญชัยเป็นฝ่ายชนะคะแนนขาด วันที่ 31 พฤษภาคม ธนญชัยเข้าแข่งขันคู่เอกรายการศึกวันทรงชัย ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยเข้าแข่งขันกับนาคา แก้วสัมฤทธิ์ ที่ซึ่งทั้งคู่ไม่เคยพบกันมาก่อน ซึ่งในครั้งนี้ ธนญชัยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน วันที่ 3 กันยายน ธนญชัยเข้าแข่งขันรายการศึก ส.สมหมาย ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยได้พบกับลมทะเล ศิษย์ซ้ออึ่ง และธนญชัยเป็นฝ่ายชนะคะแนนขาด วันที่ 8 ตุลาคม ธนญชัยเข้าแข่งขันคู่เอกนำรายการศึกเพชรเจ้าพระยา ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยเป็นฝ่ายชนะน็อกสายันต์น้อย ต.หลักสอง ในยกที่ 2 วันที่ 29 ตุลาคม ธนญชัยเข้าแข่งขันคู่เอกนำรายการศึกวันทรงชัย ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยได้พบกับลูกนิมิต สิงห์คลองสี่ จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว ธนญชัยเป็นฝ่ายชนะคะแนนขาด วันที่ 22 พฤศจิกายน ธนญชัยเข้าแข่งขันคู่เอกนำรายการศึกวันทรงชัย ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยได้พบกับฝนหลวง ศิษย์บุญมี ในพิกัด 112 ปอนด์ และธนญชัยเป็นฝ่ายชนะคะแนนขาด
หลักรังนกพิราบ

ในสาขาคณิตศาสตร์ หลักรังนกพิราบ  กล่าวว่าหากมีนกพิราบอยู่ <math display="inline">n</math> ตัว แล้วต้องการนำนกพิราบเหล่านี้ไปใส่ในรังนกพิราบ <math display="inline">m</math> รัง โดยที่ <math display="inline">n > m</math> แล้ว จะได้ว่าจะมีอย่างน้อยหนึ่งรังที่มีนกพิราบอยู่มากกว่าหนึ่งตัว ทฤษฏีนี้ปูทางให้เราสามารถกล่าวได้ว่า "จะต้องมีถุงมือข้างซ้ายอย่างน้อย 2 ข้าง ไม่ก็ถุงมือขวาข้างอย่างน้อย 2 ข้าง ทุก ๆ ถุงมือ 3 ข้าง" หรือแม้แต่คำพูดที่ดูแล้วน่าทึ่งเช่น "รับประกันได้เลย ในกรุงเทพมหานครมีอย่างน้อยสองคนที่มีจำนวนเส้นผมบนหัวเท่ากัน" ก็สามารถพิสูจน์ให้เห็นจริงได้ด้วยหลักรังนกพิราบได้เช่นกัน (ซึ่งแสดงไว้ด้านล่าง)
ตัวอย่าง.
หยิบถุงเท้า.
สมมติว่าในกล่องใบหนึ่งมีถุงเท้าสีขาวอยู่ 12 ข้าง และสีดำอยู่ 10 ข้าง จงหาจำนวนครั้งในการหยิบน้อยที่สุดที่รับประกันได้เลยว่าจะได้ถุงเท้าสีเดียวกันหนึ่งคู่ เราจะกล่าวได้ว่ารังนกพิราบก็คือ รังของนกสีขาวและรังของนกสีดำนั่นคือมีสองรังเท่านั้น " (m = 2) " ต้องหาจำนวนนกพิราบที่จะรับประกันได้ว่าจะมีอย่างน้อยหนึ่งรังที่มีนกสองตัว จากหลักรังนกพิราบจะได้ว่าต้องหา n > m ที่น้อยที่สุดนั่นก็คือ n = 3 จะเห็นว่าถ้าเราหยิบถุงเท้ามาแล้วสองข้าง " (n=2) " อย่างแย่ที่สุดเราจะก็มีถุงเท้าสีขาวและสีดำอย่างละข้างเมื่อหยิบอีกหนึ่งข้างก็ต้องได้ครบคู่
นับเส้นผม.
เราสามารถกล่าวได้ว่ามีคนอย่างน้อยสองคนในกรุงเทพมหานครที่มีจำนวนเส้นผมบนหัวเท่ากันพอดี เนื่องจากโดยปกติแล้วเส้นผมของมนุษย์จะมีประมาณ 150,000 เส้น ดังนั้นการสมมติว่าไม่มีใครที่มีเส้นผมเกินล้านเส้นก็สมเหตุสมผล " (m = 1,000,000) " ประกอบกับมีคนมากกว่าล้านคนในกรุงเทพมหานคร " (n > 1,000,000 = m) " สามารถเปรียบเทียบได้กับมีนกพิราบมากกว่าหนึ่งล้านตัว แต่มีรังนกพิราบเพียงหนึ่งล้านรัง จากหลักของรังนกพิราบเพราะ n > m จะได้ว่ามีอย่างน้อยหนึ่งรังที่มีนกพิราบอาศัยอยู่อย่างน้อยสองตัว นั่นคือมีอย่างน้อยสองคนในกรุงเทพมหานครที่มีจำนวนเส้นผมบนหัวเท่ากัน แต่หากประชาการในกรุงเทพมหานครไม่ถึงหนึ่งล้านคนก็มิได้หมายความว่าจะไม่มีใครที่มีเส้นผมเท่ากันเลย อาจจะมีอยู่ก็ได้ แต่หลักรังนกพิราบไม่ได้รับประกัน
ปัญหาวันเกิด.
ปัญหาวันเกิดถามว่าในกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งจะมีโอกาสเท่าไหร่ที่จะมีคนที่มีวันเกิดซ้ำกัน แต่สำหรับหลักรังนกพิราบนั้นหากมี 367 คน ก็จะรับประกันได้ว่ามีคนที่มีวันเกิดซ้ำกันแน่นอน เพราะว่าจำนวนคน (n = 367) จะมากกว่ารูปแบบของวันที่เป็นไปได้ในหนึ่งปี (m = 366 รวมวันที่ 29 กุมภาพันธ์)
ทีมฟุตบอล.
สมมุติมีคน 11 คนที่ต้องการเล่นฟุตบอล โดยมีทีมให้เลือกลงเล่น 6 ทีม โดยหลักรังนกพิราบเราสามารถแสดงได้ว่า 11 คนนี้ไม่สามารถเล่นทีมแตกต่างกันได้ทุกคน และต้องมีอย่างน้อยทีมหนึ่งที่มี 2 คนจาก 6 คนนี้ในทีมนั้น ซึ่งแสดงได้จาก
<math>\left\lfloor \frac{n-1}{m} \right\rfloor + 1 = \left\lfloor \frac{11-1}{6} \right\rfloor + 1 = \left\lfloor \frac{10}{6} \right\rfloor + 1 = 1 + 1 = 2</math>
รูปทั่วไป.
ให้ "q1, q2, ..., qn" เป็นจำนวนเต็มบวก ถ้านำนกพิราบจำนวน "q1 + q2 + ... + qn - n + 1" ตัวใส่ใน n รัง แล้ว รังที่หนึ่งมีนกอย่างน้อย "q1" ตัว หรือ รังที่สองมีนกอย่างน้อย "q2" ตัว หรือ ... หรือ รังที่ "n" มีนกอย่่างน้อย "qn" ตัว
ดินแดนแอนตาร์กติกาของชิลี

ชิเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี  หรือ เตร์ริโตริโอชิเลโนอันตาร์ติโก  เป็นดินแดนในทวีปแอนตาร์กติกาที่ประเทศชิลีอ้างสิทธิ์ครอบครอง แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติ ชิเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรีมีอาณาเขตนับตั้งแต่ละติจูด 53° ตะวันตก ถึง 90° ตะวันตก และจากขั้วโลกใต้ถึงลองจิจูด 60° ใต้ โดยมีบางส่วนทับซ้อนกับเขตที่อาร์เจนตินาและสหราชอาณาจักรอ้างสิทธิ์ ชิเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรีมีพื้นที่ 1,250,000 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 130 คน การบริหารปกครองดินแดนนี้ขึ้นอยู่กับเทศบาลกาโบเดออร์โนส  บนแผ่นดินใหญ่ของทวีปอเมริกาใต้
ในระบบการบริหารดินแดนของชิลีนั้น "อันตาร์ติกา"  เป็นชื่อของเทศบาลที่มีท้องที่ครอบคลุมชิเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรีทั้งหมด แต่เทศบาลอันตาร์ติกานั้นต้องอยู่ภายใต้การบริหารจัดการจากเทศบาลกาโบเดออร์โนสซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่ปูเอร์โตวิเลียมส์ และขึ้นอยู่กับจังหวัดอันตาร์ติกาชิเลนา  ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมากายาเนสและลาอันตาร์ติกาชิเลนาอีกทอดหนึ่ง เทศบาลอันตาร์ติกาได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1961 โดยขึ้นกับจังหวัดมากายาเนส  จนถึงปี ค.ศ. 1975 จังหวัดอันตาร์ติกาชิเลนาก็ได้รับการจัดตั้งขึ้น ทำให้อำนาจการบริหารชิเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี (หรือเทศบาลอันตาร์ติกา) ย้ายมาอยู่ที่เมืองปูเอร์โตวิเลียมส์ เมืองหลวงของจังหวัดอันตาร์ติกาชิเลนาแทน
วงจรไฟตอน

วงจรไฟตอน (track circuit) เป็นวงจรไฟฟ้าอย่างง่ายสำหรับตรวจสอบความเคลื่อนไหวของขบวนรถไฟ วงจรแบบแรกสุด อาศัยการปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าที่ราวทั้งสองข้างของรางรถไฟ ในเวลาต่อมาได้มีการพัฒนาวงจรไฟตอนสำหรับรางรถไฟแบบเชื่อมยาว โดยอาศัยคลื่นวิทยุเป็นตัวตรวจจับความเคลื่อนไหว ระบบวงจรไฟตอนสามารถนำไปใช้ในระบบติดตามความเคลื่อนไหวขบวนรถ และระบบอาณัติสัญญาณประจำที่ในเขตสถานีรถไฟได้
ในบทความนี้ "ราว" (rail) หมายถึงเหล็กเส้นที่เมื่อนำมาประกอบกับหมอน (sleeper) จะได้เป็นรางรถไฟ (track) 
หลักการทำงาน.
วงจรไฟตอนปกติจะมีแหล่งจ่ายไฟฟ้ากระแสตรงเข้าสู่ปลายรางด้านหนึ่ง ซึ่งอีกด้านต่อกับรีเลย์หรืออุปกรณ์ควบคุมที่ทำงานอย่างเดียวกัน ซึ่งในสถานีรถไฟหรือย่านรับส่งสินค้าจะแบ่งรางรถไฟออกเป็นตอน ๆ แต่ละตอนคั่นด้วยฉนวนไฟฟ้าเรียกว่าตอนสัญญาณ ขณะที่ไม่มีขบวนรถ รีเลย์จะทำงานและสามารถต่อเข้ากับระบบแสดงผลซึ่งจะแสดงว่าไม่มีขบวนรถ และสามารถให้สัญญาณอนุญาตแก่ขบวนรถที่จะเดินเข้าสู่ตอนนั้นได้ ในขณะที่ขบวนรถเดินเข้าสู่ตอนนั้น ก็จะทำให้กระแสไหลจากราวข้างหนึ่งไปราวอีกข้างผ่านเพลาล้อ ทำให้รีเลย์ไม่ทำงาน เมื่อให้สัญญาณอนุญาตก็จะไม่แสดงท่าอนุญาตจนกว่าขบวนรถจะพ้นตอนสัญญาณดังกล่าวไปแล้ว
ตอนสัญญาณแต่ละตอนจะให้กระแสไฟฟ้าในลักษณะสลับขั้วกัน กล่าวคือ ตอนที่หนึ่ง ราวซ้ายขั้วบวก (ราวขวาขั้วลบ) ตอนถัดไป ราวซ้ายก็จะต้องเป็นขั้วลบ (ราวขวาขั้วบวก) ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่า หากฉนวนระหว่างตอนสัญญาณเสียหาย กระแสไฟฟ้าแทนที่จะไหลจากตอนข้างเคียงไปยังอีกตอนหนึ่ง แล้วทำให้รีเลย์ทำงานเสมือนหนึ่งมีขบวนรถทับเส้นทาง ทั้งนี้เพื่อเป็นมาตรการความปลอดภัยในการเดินรถ วงจรไฟตอนบางแบบไม่ใช้ไฟฟ้ากระแสตรง หากแต่อาศัยไฟฟ้ากระแสสลับที่ความถี่ตามกำหนด โดยมากจะอยู่ในช่วง 91 Hz ถึง 10 kHz จากนั้นจึงต่อเข้ากับรีเลย์โดยมีตัวเก็บประจุกั้นไม่ให้ไฟฟ้ากระแสตรงผ่านเข้าไปได้ พร้อมทั้งมีวงจรกรองเพื่อให้สามารถตรวจสอบความเคลื่อนไหวของขบวนรถได้ดียิ่งขึ้น
ในกรณีรางรถไฟแบบเชื่อมยาวตลอด การจะอาศัยวงจรไฟตอนแบบเดิมเป็นไปได้ยาก ดังนั้น อาจจะใช้วิธีการปล่อยไฟฟ้ากระแสสลับที่ความถี่ต่างกัน และจัดให้มีวงจรรับกระแสที่ตอบสนองต่อความถี่ที่ถูกต้อง ไม่ตอบสนองต่อความถี่อื่น โดยแต่ละตอนจะใช้กระแสไฟฟ้าต่างความถี่กัน
ไมซูรุ

ไมซูรุ (; โรมาจิ: "Maizuru-shi") เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ติดกับทะเลญี่ปุ่นทางทิศเหนือ เป็นเมืองท่าสำคัญด้านทะเลญี่ปุ่น มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 76,898 คน จัดตั้งเป็นเทศบาลเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1938
ประชากร.
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของไมซูรุลดลงเรื่อย ๆ ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
สกังก์

สกังก์  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกินเนื้อ และผักผลไม้ ที่อยู่ในวงศ์ Mephitidae 
สกังก์เดิมเคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์เดียวกับวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) ซึ่งเป็นวงศ์ของสัตว์กินเนื้อขนาดเล็กจำนวนมาก เช่น วีเซล, มาร์เทิน, หมาหริ่ง, หมูหริ่ง, แบดเจอร์ ซึ่งสกังก์เคยถูกเป็นวงศ์ย่อยใช้ชื่อว่า Mephitinae แต่ปัจจุบันได้มีการศึกษาทางพันธุศาสตร์พบว่าสกังก์ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับวงศ์เพียงพอน จึงแยกออกมาเป็นวงศ์ต่างหาก
ลักษณะ.
โดยทั่วไปแล้ว สกังก์จะมีขนาดลำตัวยาวตั้งแต่ 40 เซนติเมตร ถึง 70 เซนติเมตร และน้ำหนักที่มีตั้งแต่ 0.5 กิโลกรัม ถึง 10 กิโลกรัม แตกต่างออกไปตามแต่ชนิด มีร่างกายที่ยาวพอสมควร มีขาที่ล่ำสัน และมีกรงเล็บหน้าที่ยาวซึ่งทำให้สามารถขุดดินได้เป็นอย่างดี มีขนหางยาวฟูเป็นพวง สีของขนที่พบได้มากที่สุด คือ สีดำที่มีริ้วเป็นสีขาวคล้ายรูปตัววี สกังก์ทุกตัวจะมีริ้วลายตั้งแต่เกิด ถึงแม้ว่ารูปแบบของริ้วลายจะแตกต่างกันออกไปโดยขึ้นอยู่กับชนิด ในฤดูหนาวสกังก์จะไม่จำศีลแต่จะเคลื่อนไหวน้อยลง
สกังก์มีประสาทสัมผัสการดมและการได้ยินที่ดีเยี่ยม ทว่ามีประสาทสายตาที่แย่ และเมื่อหลงทางไม่สามารถจดจำทางถิ่นที่อยู่ของตนเองได้ 
สกังก์เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและสัตว์ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน แต่ส่วนมากแล้วจะกินเนื้อสัตว์ เช่น ไส้เดือน, หนอน, ดักแด้, หอยทาก และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก หากมีความจำเป็นยังกินผลไม้ป่าและเมล็ดพืชต่าง ๆ ได้อีกด้วย โดยจะอาศัยอยู่ในสภาพแลดล้อมที่เป็นทุ่งหญ้าโล่งหรือป่าละเมาะ และอาจจะเข้ามาอาศัยอยู่ในชุมชนเมืองของมนุษย์ได้ เช่น เข้าไปอยู่ในท่อระบายน้ำหรือโพรงที่ผู้ขุดไว้ ถือว่าเป็นสัตว์รังควานจำพวกหนึ่ง
การป้องกันตัว.
สกังก์เป็นสัตว์ที่ขึ้นชื่อในเรื่องการป้องกันตัว ด้วยการฉีดสารเคมีสีเหลืองที่มีกลิ่นฉุนมาก ตลบอบอวลไปในอากาศได้เป็นเวลานาน ซึ่งสารเคมีนี้ปล่อยมาจากต่อมลูกกลมคล้ายลูกองุ่น 2 ต่อมใกล้ก้น เมื่อสกังก์จะปล่อยจะใช้กล้ามเนื้อบีบพ่นออกมา ซึ่งสามารถพุ่งได้ไกลถึง 25 ฟุต แม้จะหันหลังให้ก็ตาม แต่ก็สามารถปล่อยได้แม่นยำโดยเฉพาะใส่บริเวณใบหน้าและดวงตาของผู้รุกราน ซึ่งมีฤทธิ์ทำให้รู้สึกแสบร้อน และตาบอดไปชั่วขณะ เพื่อที่สกังก์จะได้มีเวลาหนี แต่ก็ไม่สามารถใช้ได้กับสัตว์นักล่าทุกประเภท เช่น นกเค้าใหญ่ซึ่งไม่มีประสาทดมกลิ่นและจู่โจมเหยื่อส่วนหลังจากบนอากาศอย่างเงียบเฉียบ และหากสกังก์ปล่อยสารเคมีนี้แล้ว ต้องใช้เวลานานถึง 10 วัน ที่จะผลิตสารนี้ให้เต็ม ดังนั้นสกังก์จึงไม่ใช้วิธีนี้บ่อย ๆ หากไม่จำเป็นจริง ๆ
สกังก์ มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงต้นของฤดูใบไม้ผลิ มีระยะเวลาการตั้งท้องประมาณ 9 สัปดาห์ โดยปกติแล้วจะออกลูกเพียงแค่ครอกเดียวต่อปี และโดยปกติแล้วจะมีลูกประมาณ 3-4 ตัวต่อครอก ลูกสกังก์จะไม่เปิดตาจนกระทั่งมีอายุได้ 3 สัปดาห์ และหย่านมเมื่ออายุได้ 2 เดือน อายุขัยโดยเฉลี่ยในธรรมชาติ สกังก์มีอายุอยู่ได้ได้ระหว่าง 5-6 ปี แต่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ยาวนานมากขึ้นอย่างมากหากอยู่ในที่เลี้ยง
ซึ่งสารเคมีที่สกังก์ปล่อยออกมาสามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า
การจำแนก.
สกังก์ สามารถจำแนกออกได้เป็น 4 สกุล 12 ชนิด กระจายพันธุ์ทั่วไปในอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกาใต้ และพบบางชนิดในเอเชีย คือ เกาะปาลาวันในฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย
สัตว์เลี้ยง.
ปัจจุบัน ที่สหรัฐอเมริกา ได้มีการนำเอาสกังก์มาเป็นสัตว์เลี้ยงตามบ้าน มีการตั้งชมรมเกี่ยวกับสกังก์ ซึ่งสกังก์ที่เป็นสัตว์เลี้ยงนี้จะถูกตัดต่อมกลิ่นออกแล้ว และมีสีขนที่หลากหลายกว่าในธรรมชาติ เช่น ขาวล้วน หรือสีน้ำตาล
งูหลามแอฟริกา

งูหลามแอฟริกา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Python sebae") เป็นงูขนาดใหญ่ไม่มีพิษชนิดหนึ่งจำพวกงูหลาม
งูหลามแอฟริกาโดยทั่วไปจะมีสีน้ำตาลและมีลวดลายประจำตัวสีน้ำตาลอ่อนและเขียวเข้มปนเหลือง ด้านล่างลำตัวมีสีขาวครีม จัดเป็นงูอีกชนิดหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีความยาวเฉลี่ย 6 เมตร (20 ฟุต) หรือมากกว่า พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตอนใต้ของซาฮาร่า, แอฟริกาตะวันออก, โมซัมบิก, ซิมบับเวและในภาคตะวันออกของแอฟริกาใต้ สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
งูหลามแอฟริกา จัดเป็นงูขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา กินสัตว์ขนาดใหญ่กว่าเป็นอาหารได้ เช่นสิงโต แอนทิโลป, จระเข้ แม้กระทั่งวิลเดอบีสต์ และมีรายงานว่าทำร้ายและฆ่ามนุษย์ได้ด้วย ด้วยขากรรไกรที่ไม่เชื่อมต่อกันและกระดูกซี่โครงที่สามารถยืดขยายได้และไม่มีกระดูกช่วงอกเหมือนงูชนิดอื่น ๆ แต่โดยปกติแล้วจะกินอาหารจำพวกสัตว์ขนาดเล็ก เช่น นก, หนู, กระรอก เป็นอาหารมากกว่า
ตัวเมียวางไข่ได้ถึง 100 ฟอง ระยะเวลาการกกไข่อยู่ที่ระหว่าง 2-3 เดือน ลูกงูที่เพิ่งฟักออกจากไข่มีความยาวประมาณ 50-60 เซนติเมตร
ลูกงูที่เพิ่งฟักออกจากไข่จะมีสีเดียวกัน และจะมีสีที่เข้มขึ้นเมื่อเติบโตขึ้นตามวัย งูตัวเมียจะมีความดุร้ายอย่างในช่วงการกกไข่
งูหลามแอฟริกา มีความดุร้ายก้าวร้าวกว่างูหลามพม่า ("Python bivittatus") และปัจจุบันมีรายงานการเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในสหรัฐอเมริกาเช่นเดียวกับงูหลามพม่าไปแล้ว โดยสามารถแพร่กระจายพันธุ์ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ รัฐฟลอริดา และจากการศึกษาพบว่าสามารถที่จะผสมข้ามพันธุ์กับงูหลามพม่าได้ด้วย
แบดเจอร์ยุโรป

แบดเจอร์ยุโรป หรือ แบดเจอร์ยูเรเชีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Meles meles") เป็นแบดเจอร์ชนิดหนึ่ง นับเป็นแบดเจอร์ขนาดใหญ่และเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี
มีส่วนหัวที่เล็ก มีคอที่สั้นและหนา และมีหางที่สั้นและดวงตาขนาดเล็ก มีจุดเด่น คือ สีที่มีลักษณะเฉพาะเป็นแถบสีดำและขาวบริเวณส่วนหัว และมีขนสีขาวที่ปลายสุดของหู ความยาวตั้งแต่หัวจรดหางมีขนาดยาวได้ถึง 750 มิลลิเมตร โดยมีความยาวของหางอยู่ที่ 150 มิลลิเมตร มีน้ำหนักตัวเฉลี่ยอยู่ที่ระหว่าง 8-10 กิโลกรัม โดยที่ตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย มีฟันที่แหลมคมในปาก ซึ่งสามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า 
ลายแถบสีดำของแบดเจอร์มีทฤษฎีมากมายที่อธิบายถึงการมีอยู่ บ้างก็เชื่อว่า เพราะแบดเจอร์เป็นสัตว์ที่สายตาไม่ดี อีกทั้งหากินในเวลากลางคืน จึงช่วยในการติดต่อสื่อสารกันเพราะเป็นจุดเด่น หรือบ้างก็ว่า ช่วยในการป้องกันดวงตาเวลาต่อสู้กัน
เป็นสัตว์ที่หาอาหารกินได้หลากหลายทั้งพืชและเนื้อสัตว์ โดยกินไส้เดือนดินเป็นอาหารหลัก และยังกินแมลงปีกแข็ง, ทาก, หนอนและดักแด้, หนูบ้าน, ผลไม้ และหัวของพืชหลาย ๆ ประเภท เป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน โดยจะเริ่มออกหากินตั้งแต่ช่วงโพล้เพล้
แบดเจอร์อาศัยอยู่ในโพรงดินที่ขุดจากกรงเล็บตีนที่แหลมคม โดยมีตัวผู้และตัวเมียที่โตเต็มวัยหลายตัวพร้อมกับลูกเล็ก ๆ ครอกหนึ่งหรือสองครอก โดยโพรงนี้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของแบดเจอร์หลายรุ่น ในโพรงมีทางเข้า-ออกหลายทาง แบ่งออกได้เป็นหลายห้อง โดยอาจมีได้ถึง 130 ทาง มีห้องถึง 50 ห้อง และมีอุโมงค์ทางเดินที่ทอดยาวได้ถึง 800 เมตร มีการสื่อสารระหว่างกันด้วยกลิ่น ซึ่งผลิตมาจากต่อมกลิ่นใกล้ก้น ถือเป็นเอกลักษณะประจำฝูงและประจำตัว นอกจากนี้แล้วแบดเจอร์ยังมีเสียงร้องที่แตกต่างกันได้ถึง 16 แบบ ครั้งหนึ่งมีความเชื่อกันว่าเสียงร้องของแบดเจอร์เป็นลางบอกเหตุว่า มีคนกำลังจะตาย แบดเจอร์เป็นสัตว์ที่มีกิจวัตรประจำวันที่ทำซ้ำตรงเวลาในทุก ๆ วัน และเมื่อหาคู่ จะตามหาคู่ด้วยกลิ่น ซึ่งบางครั้งอาจใช้เวลานานหลายสัปดาห์
แบดเจอร์เริ่มจับคู่ผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปีแต่ไข่ที่ได้รับการผสมพันธุ์แล้วจะถูกระงับการพัฒนาการไว้ชั่วคราวอยู่ในมดลูกจนกระทั่งถึงช่วงฤดูหนาวซึ่งเป็นช่วงที่ไข่ที่ได้รับการผสมพันธุ์จะได้รับการฝังไว้ในมดลูกและจะเจริญเติบโตต่อไปตามปกติ ทำให้ลูกแบดเจอร์ที่เกิดจากไข่ที่ได้รับการผสมพันธุ์ไม่ว่าช่วงไหนของปี จะคลอดมาพร้อม ๆ กัน หลังจากที่ไข่ซึ่งได้รับผสมพันธุ์ถูกฝังไว้ในมดลูกแล้ว ระยะเวลาการตั้งท้องจะอยู่ที่ 6-7 สัปดาห์ มีลูกได้ครอกละ 1-5 ตัว แต่ตามปกติแล้วจะอยู่ที่ 2-3 ตัว ลูกแบดเจอร์จะได้รับการเลี้ยงดูอยู่ใต้ดินเป็นเวลาถึง 8 สัปดาห์และจะเริ่มออกมาในช่วงฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น ลูกแบดเจอร์จะหย่านมที่ช่วงเวลาประมาณ 12 สัปดาห์ แบดเจอร์ตัวเมียจะโตเต็มวัยเจริญพันธุ์หลังจาก 12–15 เดือน แต่ตัวผู้นั้นจะไม่โตเต็มวัยเจริญพันธุ์จนกระทั่งเข้าถึงช่วงอายุปีที่ 2 ในช่วงฤดูหนาวแบดเจอร์จะไม่จำศีลแต่จะมีการเคลื่อนไหวน้อยลง
มีการแพร่กระจายพันธุ์ที่กว้างไกลในหลายส่วนของทวีปยุโรปจนถึงบางส่วนในเอเชีย เช่น ยูเรเชีย, ตะวันออกกลาง แบ่งออกได้เป็น 8 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
แบดเจอร์ ในอดีตมีการล่าเพื่อนำหนังและขนมาใช้ประโยชน์ต่าง ๆ รวมถึงการรับประทานเนื้อด้วย อีกทั้งแบดเจอร์ยังเป็นสัตว์รังควานต่อมนุษย์อีกด้วย และยังเป็นพาหะนำโรคบางอย่างสู่แก่ปศุสัตว์เช่น วัว ด้วย
ตราทางสะดวก

ตราทางสะดวก (token) เป็นวัตถุอย่างหนึ่งอย่างใดเช่นลูกกลม เหรียญ ตั๋ว หรืออาณัติสัญญาณอย่างอื่น ซึ่งพนักงานสัญญาณต้องมอบหรือแสดงให้แก่พนักงานรถจักร ก่อนที่จะนำขบวนรถเข้าสู่ทางช่วงระหว่างสถานีสองสถานี (นิยมเรียกว่า ตอน) ตามที่ตรานั้นได้ระบุไว้ ในกรณีที่ง่ายที่สุด พนักงานสัญญาณจะโทรศัพท์หรือโทรเลขสอบถามสถานีข้างเคียงว่าทางที่ขบวนรถจะไปนั้นมีขบวนรถกีดขวางหรือไม่ ถ้าไม่มีก็ได้ชื่อว่าทางสะดวก และสามารถออกตั๋วทางสะดวกแก่พนักงานขับรถได้
ในเวลาต่อมา ตราทางสะดวกอาจใช้เป็นโลหะ เรียกว่าเหรียญตราทางสะดวก หรือลูกตราทางสะดวก ติดตั้งไว้ที่ทั้งสองข้างของตอนต่อทางรถไฟหนึ่งทาง หากเป็นทางคู่ ก็จะมีสี่เครื่อง (สองเครื่องสำหรับด้านหนึ่งของแต่ละสถานี) เพื่อใช้ขอและให้ทางสะดวกแยกกันระหว่างขบวนรถขึ้นกับขบวนรถล่อง เมื่อจะใช้งาน พนักงานสัญญาณจะเคาะเครื่องทางสะดวกเป็นสัญญาณกระดิ่งสอบถามกับสถานีข้างเคียง หากสถานีข้างเคียงตอบกลับมาว่า "ขบวนรถจะถึง" เจ้าหน้าที่จะดึงมือจับเครื่องทางสะดวก บิดไปที่ตำแหน่ง "ขบวนรถออกแล้ว" เพื่อให้ลูกตราหรือเหรียญตราหล่นออกจากเครื่อง ลูกตราที่ได้นี้จะต้องส่งมอบให้พนักงานรถจักร เสมือนว่าเป็นสัญญาณอนุญาตให้ขบวนรถผ่านเข้าสู่ทางช่วงที่ระบุได้ ตราทางสะดวกที่ได้นี้จะไม่สามารถออกใหม่ได้ถ้าขบวนรถยังไม่ได้ส่งคืนตราให้สถานีถัดไป ดังนั้นตราทางสะดวกจึงเป็นหลักประกันว่าไม่มีขบวนรถใดอยู่ในทางระหว่างสถานีมากกว่าหนึ่งขบวน
เนื่องจากการใช้ตราทางสะดวก พนักงานรถจักรต้องเบารถลงบ้างเพื่อให้สามารถรับตราทางสะดวกผ่านทางห่วงหนังที่พนักงานสัญญาณยื่นให้หรือแขวนไว้กับเสาซึ่งเป็นการลำบากไม่ใช่น้อย จึงได้มีการพัฒนาให้เครื่องทางสะดวกไม่ปล่อยลูกตราอีกต่อไป แต่จะไปควบคุมอาณัติสัญญาณประจำที่อันนอกสุดมิให้แสดงท่าอนุญาตหากสถานีถัดไปไม่อนุญาต เรียกเครื่องทางสะดวกนี้ว่าเครื่องทางสะดวกสัมพันธ์สัญญาณประจำที่ เมื่อสัญญาณประจำที่แสดงท่าอนุญาตก็ได้ชื่อว่าพนักงานรถจักรได้ตราทางสะดวกแล้ว ในปัจจุบันระบบตราทางสะดวกได้รวมเข้าเป็นหนึ่งกับแผงควบคุมแบบรีเลย์และแบบคอมพิวเตอร์
ในบางกรณี อาจต้องให้มีขบวนรถในทางระหว่างสถานีมากกว่าหนึ่งขบวน โดยให้ขบวนรถที่ไม่ได้ทางสะดวกยึดถือตั๋วไม่ได้ทางสะดวก เพื่อให้ขับรถอย่างช้า ไม่ชนกับขบวนรถที่ได้ตั๋วทางสะดวกแล้ว ซึ่งวิธีนี้เป็นวิธีที่มีความเสี่ยงอย่างยิ่งจึงไม่นิยมทำ เป็นเหตุให้ในเวลาต่อมาได้มีการพัฒนาระบบตอนอัตโนมัติ หรือตอนย่อย ซึ่งจะมีสัญญาณประจำที่ตั้งไว้ระหว่างสถานีที่ไกลกันมาก ๆ เมื่อขบวนรถออกจากสถานีหนึ่งและพ้นตอนอัตโนมัติอันแรกสุดแล้วก็จะสามารถให้ทางสะดวกได้อีก วิธีนี้นิยมทำในเขตที่มีการจราจรหนาแน่น
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ไส้เดือนน้ำ

ไส้เดือนน้ำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Tubiflex tubiflex") เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่เป็นสัตว์พวกหนอนปล้องชนิดหนึ่ง 
มีการดำรงชีวิตอยู่ตามแหล่งน้ำจืดต่าง ๆ โดยกินอาหารจำพวกอินทรียวัตถุที่เน่าเปื่อยในดินชั้นล่างของแหล่งน้ำที่อาศัย จะขุดรูคล้ายท่อหรือหลอดในโคลนโดยทิ้งให้ส่วนหัวอยู่ด้านล่าง และยื่นออกมาเฉพาะส่วนท้ายของหางโผล่ออกมาจากดิน ส่วนของหางจะทำหน้าที่ในการโบกกลับไปมา ทำให้เกิดการหมุนเวียนของกระแสน้ำเพื่อแลกเปลี่ยนออกซิเจนในการหายใจด้วย ดังนั้นจะเห็นไส้เดือนน้ำมักรวมกลุ่มกันเป็นก้อนโบกตัวไปมาใต้พื้นน้ำ
ไส้เดือนน้ำนิยมให้เป็นอาหารปลา โดยเฉพาะปลาสวยงาม มีคุณค่าทางสารอาหาร คือ ประกอบไปด้วยโปรตีนร้อยละ 60, ไขมันร้อยละ 6.50, ความชื้นร้อยละ 6, ไฟเบอร์ร้อยละ 0.30 ถือว่ามีคุณค่าทางสารอาหารสูงกว่าหนอนแดงเสียอีก แต่ทว่าไส้เดือนน้ำมักมีความสกปรก เมื่อนำไปให้ปลากิน ปลามักจะป่วยหรือตายได้ง่าย ๆ ฉะนั้นก่อนจะให้ ผู้เลี้ยงจึงต้องทำความสะอาดด้วยการล้างด้วยน้ำเปล่าสะอาด ๆ หลายครั้ง อีกทั้งการเก็บรักษาก็ยุ่งยากกว่าอาหารปลาที่เป็นอาหารสดทั่วไป โดยต้องให้ออกซิเจนตลอดเวลา จึงมักเก็บไว้ในภาชนะที่มีระบบน้ำไหลผ่านตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นไส้เดือนน้ำจะตายได้และจะทับถมกันจนน้ำเน่าเสีย ส่งกลิ่นเหม็น
ไรแดง

"บทความนี้หมายถึงไรที่เป็นสัตว์น้ำ หากไรที่เป็นแมง ดูที่: ไร"
ไรแดง หรือ ไรน้ำจืด หรือ ลูกไร เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกครัสเตเชียนสกุลหนึ่ง โดยอยู่ในสกุล "Moina" 
ถือเป็นแพลงก์ตอนสัตว์อย่างหนึ่ง อาศัยอยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำจืด มีขนาดโดยทั่วไป 0.4–1.8 มิลลิเมตร ลำตัวมีสีแดงเรื่อ ๆ ถ้าอยู่รวมกันเป็นจำนวนมากจะมองเห็นเป็นกลุ่มสีแดงเข้ม ตัวผู้จะมีขนาดเล็กกว่าตัวเมีย ลำตัวอ้วนเกือบกลมมีขนาดโดยเฉลี่ย 1.3 มิลลิเมตร ขณะที่ตัวผู้มีขนาดเล็กและค่อนข้างยาวกว่า มีขนาดเฉลี่ย 0.5 มิลลิเมตร ตัวอ่อนของไรแดงเมื่ออกมาจากไข่ใหม่ ๆ จะมีขนาด 0.22–0.35 มิลลิเมตร มีสีจางกว่าตัวเต็มวัย ไรแดงนิยมให้เป็นอาหารปลาทั้งปลาสวยงาม และปลาเศรษฐกิจ โดยเป็นอาหารที่เหมาะมากสำหรับลูกปลาวัยอ่อน และเป็นอาหารถ่ายท้องแก้ปัญหาท้องผูกของปลา 
คุณค่าทางสารอาหารของไรแดง ประกอบไปด้วย โปรตีนร้อยละ 74.09, คาร์โบไฮเดรตร้อยละ 12.50, ไขมันร้อยละ 10.19 และเถ้าร้อยละ 3.47 
ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์ไรแดงเป็นสัตว์เศรษฐกิจเพื่อส่งขายเป็นอาหารปลาทั่วไป
การจำแนก.
ไรแดง สามารถจำแนกออกเป็นชนิดต่าง ๆ ได้ดังนี้ 
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
แพทริเซียน

คำว่า แพทริเซียน (,) เดิมหมายถึงกลุ่มครอบครัวอภิชนในโรมโบราณ รวมทั้งสมาชิกทั้งตามธรรมชาติและที่รับมาเป็นบุตรบุญธรรม ในจักรวรรดิโรมันตอนปลาย ชนชั้นแพทริเซียนยังขยายรวมไปถึงข้าราชการสภาสูง และหลังการล่มสลายของจักรวรรดิตะวันตก ยังคงเป็นบรรดาศักดิ์อันทรงเกียรติในจักรวรรดิไบแซนไทน์ ชนชั้นแพทริเซียนในยุคกลางนิยามอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่งว่าเป็นกลุ่มครอบครัวชาวเมืองอภิชนในสาธารณรัฐอิตาลียุคกลางทั้งหลาย เช่น เวนิสและเจนัว และภายหลัง "แพทริเซียน" เป็นคำที่กำกวมใช้กับผู้ดีและชนชั้นกระฎุมพีอภิชนในหลายประเทศ
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "แพทริเซียน" มีรากศัพท์จากคำภาษาละติน patricius (พหูพจน์ patricii) ซึ่งมาจากคำว่า patrēs พหูพจน์ของคำภาษาละติน pater (บิดา) Pater เป็นหนึ่งในคำที่ใช้กับสมาชิกดั้งเดิมของวุฒิสภาโรมัน คำดังกล่าวสืบลงมาเป็นคำว่า "แพทริเซียน" ในภาษาอังกฤษ จากภาษาอังกฤษกลาง patricion ซึ่งมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า patrician ในภาษาอังกฤษใหม่ คำว่า แพทริเซียน โดยทั่วไปใช้แสดงถึงสมาชิกชนชั้นสูง มักมีความหมายโดยนัยถึงความมั่งคั่งสืบสายโลหิต อภิชนนิยม และสำนึกความเชื่อว่าผู้มั่งคั่งควรช่วยเหลือผู้ด้อยกว่า
กำเนิด.
ตามข้อมูลของลิวี ชาย 100 คนแรกที่ได้รับแต่งตั้งเป็นวุฒิสมาชิกโดยโรมูลัสถูกเอ่ยถึงว่า "บิดา" (patres) และผู้สืบสายโลหิตของชายเหล่านี้กลายมาเป็นชนชั้นแพทริเซียน แพทริเซียนแตกต่างจากเพลเบียนเพราะมีอิทธิพลทางการเมืองกว้างขวางกว่า อย่างน้อยก็ในยุคสาธารณรัฐ ตอนกลางและตอนปลายของสาธารณรัฐ อิทธิพลของแพทริเซียนค่อย ๆ ถูกริบ และชนชั้นอื่นที่มิใช่แพทริเซียน (คือ เพลเบียน) ได้รับสิทธิเท่าเทียมกันในหลายสาขา และโควตาข้าราชการ รวมถึงกงสุลหนึ่งในสอง ถูกสงวนไว้เฉพาะแก่เพลเบียน
สงครามกลางเมืองซีซาร์

มหาสงครามกลางเมืองโรมัน (49–45 ปีก่อน ค.ศ.) หรือเรียก สงครามกลางเมืองซีซาร์  เป็นความขัดแย้งทางการเมือง-การทหารหนึ่งในสาธารณรัฐโรมันก่อนการสถาปนาจักรวรรดิโรมัน สงครามนี้เริ่มจากการเผชิญหน้าทั้งทางการเมืองและการทหารหลายครั้งระหว่างจูเลียส ซีซาร์ ผู้สนับสนุนทางการเมืองของเขา (รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่า Populare) และลีเจียน กับ Optimate (หรือ Boni) กลุ่มแยกอนุรักษนิยมทางการเมืองและประเพณีนิยมทางสังคมของวุฒิสภาโรมัน ผู้ได้รับการสนับสนุนโดยปอมปีย์กับลีเจียนของเขา
หลังการต่อสู้ทางการเมือง-การทหารนานสี่ปี ซึ่งสู้รบกันในอิตาลี อัลเบเนีย กรีซ อียิปต์ แอฟริกา และฮิสปาเนีย ซีซาร์พิชิต Optimate กลุ่มสุดท้ายในยุทธการที่มุนดา และกลายเป็นผู้เผด็จการตลอดชีพ (Dictator perpetuo) แห่งโรม การเปลี่ยนแปลงการปกครองโรมันที่เกิดขึ้นพร้อมกับสงครามส่วนใหญ่กำจัดประเพณีทางการเมืองของสาธารณรัฐโรมัน และนำไปสู่จักรวรรดิโรมันในที่สุด
อุบัติการณ์ร่วม

อุบัติการณ์ร่วม คือการรวบรวมเหตุการณ์หรือเงื่อนไขสองอย่างขึ้นไป ที่เกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิดทั้งเวลา สถานที่ รูปแบบ หรือความเชื่อมโยงอื่น ซึ่งดูเหมือนว่ามีความสัมพันธ์กันอย่างไม่น่าเชื่อ ว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดผล หรือเป็นผลที่เกิดจากสาเหตุร่วมกัน อย่างใดอย่างหนึ่ง ภายในความเข้าใจของผู้สังเกตการณ์ว่าสาเหตุใดสามารถทำให้เกิดผลอะไร
ในมุมมองทางสถิติศาสตร์ อุบัติการณ์ร่วมหรือ "ความบังเอิญ" เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และมักสังเกตได้น้อยกว่าที่มันจะปรากฏตามธรรมชาติ ตัวอย่างเช่นปัญหาวันเกิด ซึ่งความน่าจะเป็นที่คนสองคนจะมีวันเกิดตรงกันมากกว่า 50% ในกลุ่มคนเพียง 23 คน
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 85

งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 85 เป็นงานที่จะมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2555 จัดขึ้นในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ณ โรงมหรสพดอลบี เธียเตอร์ (ชื่อเดิม โกดักเธียเตอร์) ฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย ออกอากาศทางโทรทัศน์ช่อง ABC และถ่ายทอดสดไปทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย โดยเซธ แมคฟาร์เลน เป็นพิธีกรของงาน
ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล.
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล เรียงชื่อตามลำดับอักษรภาษาอังกฤษ สำหรับภาพยนตร์ที่มีการกำหนดชื่อภาษาไทยจะมีการวงเล็บไว้ข้างท้ายชื่อ
ดีวาสเตเตอร์ (ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส)

ดีวาสเตเตอร์ (เป็นชื่อตัวละครจากภาพยนตร์เรื่อง ทรานส์ฟอร์เมอร์ส (Transformers) เป็นหุ่นยนต์ฝ่ายของ คอนสตรัคติคอนส์
ประวัติ.
ดีวาสเตเตอร์ เป็นหุ่นยนต์ที่รูปร่าง สูงใหญ่กว่าพรรคพวกของตนเองมาก โดยที่ดีวาสเตเตอร์รูปร่างสูงใหญ่เช่นนี้ เกิดจากการรวมร่างกันหลายๆตัว จนกลายเป็นตัวเดียว โดยในการรวมร่าง มีหุ่นยนต์ 11 ตัวที่ทำการรวมร่างกับดีวาสเตเตอร์ ได้แก่
ฉบับการ์ตูน.
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส เจเนเรชั่น 1.
ดีวาสเตเตอร์ เป็นหัวหน้าของหุ่นยนต์ฝ่าย คอนสตรัคติคอนส์ ซึ่งดีวาสเตเตอร์นั้นได้รวมตัวกันเป็นทีมกับหุ่นยนต์ตัวอื่นๆ เพื่อมีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียว คือทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า
ตามข้อมูลจากมาร์เวล บริษัทผู้ผลิตหนังการ์ตูนภายในสหราชอาณาจักร พบว่า ดีวาสเตเตอร์ สูงประมาณ 100 ฟุต แต่ใน ทีวีซีรีส์ ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส อะนิเมเต็ด คริสต์ศักราช 1984 ได้มีข้อมูลว่า ดีวาสเตเตอร์นั้นสูงเพียง 48 ฟุต เท่านั้น
ฉบับคนแสดง.
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส อภิมหาสงครามแค้น.
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกดีวาสเตเตอร์ได้ปรากฏตัวขึ้น ในฉบับคนแสดง เรื่องเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ดีวาสเตเตอร์ทำการรวมร่างกับหุ่นยนต์ตัวอื่นๆทั้งหมด 11 ตัว หลังจากทำการรวมร่างเสร็จสิ้นแล้ว ดีวาสเตเตอร์ได้กินหุ่นยนต์ออโต้บ็อตส์ชื่อ มัดแฟล็ปส์ เข้าไป แต่มัดแฟล็ปส์ทะลุออกไปได้ และเขาได้ร่วมกับสกิ๊ดส์ยิงปืนเข้าใส่ดีวาสเตเตอร์ จนเขาบาดเจ็บเล็กน้อย และตัวเขาเอง ได้มีหน้าที่อย่างหนึ่งคือ ทำลายปิรามิดในอียิปต์ ซึ่งในปิรามิดมีเครื่องขุมพลังเอ็นเนอร์จอน อยู่ในนั้น แต่ในขณะที่กำลังค้นหาเครื่องขุมพลังเอ็นเนอร์จอนนั้น ก็ถูกทหารเรือ จากเรือพิฆาตยูเอสเอสคิก ยิงใส่ดีวาสเตเตอร์ จนร่างขาดออกจากกันและสิ้นชีพในที่สุด ดีวาสเตเตอร์ สูง 42 ฟุต อาวุธของดีวาสเตเตอร์คือ กรินเดอร์วอร์เทค, มัลติเพลมิไซด์ลันเชอร์, มัลติเพลกัน, มัลติเพลร็อกเก็ตลันเชอร์ และ แส้ลูกตุ้มกับตะขอ
ผู้พากย์เสียง.
ในฉบับการ์ตูน (ทรานส์ฟอร์เมอร์ส เจเนเรชั่น 1) ผู้ให้เสียงดีวาสเตเตอร์ ภาคภาษาอังกฤษ คือ อาร์เทอร์ เบอร์การ์ดท (Arthur burghardt) ให้เสียงภาษาญี่ปุ่นโดย ไซอิโซะ คาโตะ (Seizō Katō) และ ยู ชิมากะ (Yū Shimaka) ในภาพยนตร์คนแสดง (ทรานส์ฟอร์เมอร์ส อภิมหาสงครามแค้น) ให้เสียงดีวาสเตเตอร์ ภาคภาษาอังกฤษโดย แฟรงค์ เวลเกอร์ (Frank welker)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4197

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4197 สายแยกทางหลวงหมายเลข 415 (เขาต่อ) – บรรจบทางหลวงหมายเลข 4009 (ปลายพระยา) เป็นทางหลวงที่อยู่ในพื้นที่อำเภอปลายพระยา จังหวัดกระบี่ และอยู่ในเขตควบคุมของหมวดการทางทับปุด สำนักงานบำรุงทางพังงา แต่เดิมอยู่ในเขตควบคุมของแขวงการทางกระบี่ เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่รถบรรทุกนิยมวิ่งกันมากเนื่องจากเป็นเส้นทางลัด สามารถร่นระยะทางได้ถึง 10 กิโลเมตร โดยไม่ต้องผ่านอำเภออ่าวลึก ทางหลวงเส้นนี้เริ่มต้นจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 415 สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4009 มีระยะทางทั้งหมดประมาณ 16 กิโลเมตร
บุญเกิด กฤษบำรุง

บุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง (31 มกราคม พ.ศ. 2438 – 12 มกราคม พ.ศ. 2487) เป็นบาทหลวงชาวนครปฐม สังกัดมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ เมื่อรับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงแล้วได้ทำงานแพร่ธรรมในหลายจังหวัด จนกระทั่งเกิดกรณีพิพาทอินโดจีนขึ้น บาทหลวงบุญเกิดถูกตำรวจจับในข้อหา "กบฏภายนอกราชอาณาจักร" ศาลตัดสินให้จำคุก 15 ปีที่เรือนจำกลางบางขวาง และถึงแก่มรณกรรมด้วยวัณโรคหลังจากติดคุกได้ 3 ปี
บาทหลวงบุญเกิดได้รับยกย่องจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกว่าเป็นมรณสักขี และได้รับการประกาศเป็นบุญราศีเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2543 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร กรุงโรม ประเทศอิตาลี โดยสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยกำหนดให้วันที่ 12 มกราคม ของทุกปีเป็นวันระลึกถึงบุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง
ประวัติ.
บุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2438 ที่อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีนามเดิมว่า "ชุนกิม" เป็นบุตรคนโตของครอบครัว บิดามารดาชื่อ ยอแซฟ โปชัง และอักแนส เที่ยง กฤษบำรุง ได้รับศีลล้างบาปที่โบสถ์นักบุญเปโตร สามพราน ได้รับศาสนนามว่า “เบเนดิกโต” 
ต่อมาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนประชาบาลในจังหวัดนครปฐม แล้วย้ายไปเรียนที่เซมินารีพระหฤทัยของพระเยซู บางช้าง เป็นเวลา 8 ปี แล้วย้ายไปเรียนที่วิทยาลัยกลาง เมืองปีนังอีก 6 ปี ในช่วงนั้นได้รับอนุกรมน้อยขั้นอุปพันธบริกรเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2468 และเป็นพันธบริกรเมื่อวันที่ 24 กันยายน ปีเดียวกัน แล้วกลับมารับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงที่อาสนวิหารอัสสัมชัญ บางรัก เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2469 ขณะมีอายุได้ 31 ปี 
เมื่อเป็นบาทหลวงแล้วบาทหลวงบุญเกิดได้ปฏิบัติศาสนกิจในหลายท้องที่ ดังนี้
ในช่วงนี้ได้เกิดกรณีพิพาทอินโดจีนขึ้นระหว่างประเทศไทยกับประเทศฝรั่งเศส คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยซึ่งอยู่ในความดูแลของบาทหลวงชาวฝรั่งเศสคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จึงถูกตั้งข้อรังเกียจไปด้วย การเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนเกิดขึ้นหลายแห่งทั่วประเทศ บาทหลวงบุญเกิดซึ่งทำงานแพร่ธรรมอยู่ที่จังหวัดนครราชสีมาถูกตำรวจจับเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2484 โดยตั้งข้อหาเป็น แนวที่ 5 ของฝรั่งเศส
การเป็นมรณสักขี.
บาทหลวงบุญเกิดถูกตัดสินจำคุก 15 ปีในข้อหากบฏภายนอกราชอาณาจักร ที่เรือนจำกลางบางขวาง ในระหว่างนี้ท่านยังคงทำงานแพร่ธรรมแก่นักโทษ จนสามารถโปรดศีลล้างบาปแก่นักโทษได้ถึง 66 คน ต่อมาท่านถูกย้ายไปอยู่แดนผู้ป่วยวัณโรค จนติดวัณโรคและถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2487 ศพของท่านถูกนำไปฝังไว้ที่วัดบางแพรกซึ่งอยู่ใกล้กับเรือนจำ ต่อมาพระคุณเจ้าเรอเน แปรอส ประมุขมิสซังกรุงเทพฯ ในขณะนั้น ได้ขอนำศพท่านมาฝังที่อาสนวิหารอัสสัมชัญ (ปัจจุบันร่างของท่านถูกนำไปเก็บไว้ที่สักการสถานบุญราศีนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม)
มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ ได้ยื่นเรื่องการเป็นมรณสักขีของบาทหลวงบุญเกิดต่อสันตะสำนักในปี พ.ศ. 2535 การสอบสวนดำเนินมาจนถึงวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2543 บาทหลวงบุญเกิดจึงได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน กรุงโรม
แซ็ง-บาร์เตเลมี

แซ็ง-บาร์เตเลมี ([sɛ̃.baʁ.te.le.mi]) เป็นเขตชุมชนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในหมู่เกาะลีเวิร์ดในทะเลแคริบเบียน มีเมืองหลวงคือกุสตาวียา มีพื้นที่ 22.1 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 8,902 คน
กราฟิกส์แท็บเล็ต

กราฟิกส์แท็บเล็ต  หรือ ดิจิไทเซอร์ (digitizer) เป็นอุปกรณ์รับเข้าสำหรับคอมพิวเตอร์ซึ่งช่วยให้บุคคลใช้มือวาดภาพและกราฟิกส์ทำนองเดียวกับใช้ปากกาวาดลงบนกระดาษ ทั้งยังสามารถใช้ยึดเก็บข้อมูล ลงลายมือชื่อ และร่างภาพจากกระดาษซึ่งวางหรือติดไว้บนเครื่องได้ด้วย
อุปกรณ์นี้ประกอบด้วยกระดานที่สามารถใช้แท่ง (stylus) ซึ่งเป็นอุปกรณ์คล้ายปากกาและแนบมาพร้อมกัน วาดหรือร่างภาพลงบนนั้นได้ แต่ภาพจะมิได้ปรากฏบนตัวแท็บเล็ต หากปรากฏบนจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกันอยู่
วิวัฒนาการ.
แท็บเล็ตอิเล็กทรอนิกส์สำหรับขีดเขียนด้วยมือเครื่องแรกนั้น คือ เครื่องเท็ลออโตกราฟ (Telautograph) ซึ่งเอลิชา เกรย์ (Elisha Gray) จดสิทธิบัตรไปใน ค.ศ. 1888 เอลิชา เกรย์ ผู้นี้เป็นที่รู้จักกันในฐานะที่ประดิษฐ์โทรศัพท์และอยู่ร่วมสมัยกับอะเล็กซานเดอร์ เกรย์แฮม เบล (Alexander Graham Bell)
ส่วนกราฟิกส์แท็บเล็ตเครื่องแรกซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับแท็บเล็ตปัจจุบันและใช้ผ่านจอคอมพิวเตอร์นั้น คือ "สไตเลเตอร์ (Stylator)" หรือมักเรียกกันว่า แรนด์แท็บเล็ต (RAND Tablet) และ "กราฟิกคอน" (Grafacon) โดยย่อมาจาก "กราฟิกคอนเวอร์เตอร์" (Graphic Converter, "ตัวแปลงกราฟิก") ผลิตขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1957 และนำออกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1964 แรนด์แท็บแล็ตนี้อาศัยสายไฟฟ้าซึ่งอยู่ใต้ผิวกระดานในการแปลงพิกัดแนวนอนแนวดิ่งเป็นสัญญาณแม่เหล็กขนาดเล็ก แล้วปากกาจะรับสัญญาณแม่เหล็กนี้ก่อนถอดรหัสกลับเป็นข้อมูลเชิงพิกัดอีกทอดหนึ่ง
กราฟิกส์แท็บเล็ตได้รับความนิยมเป็นอันมากในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1970 จนถึงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1980 เมื่อสินค้าแท็บเล็ตที่เรียก "ไอดี" (ID) ย่อมากจาก "อินเทลลิเจนต์ดิจิไทเซอร์" (Intelligent Digitizer) กับ "บิตแพด" (BitPad) ของบริษัทซัมมากราฟิกส์ (Summagraphics) ประสบความสำเร็จทางการค้า บริษัทซัมมากราฟิกส์ยังผลิตบิตแพดรุ่นโออีเอ็ม (OEM) ให้บริษัทแอปเปิลคอมพิวเตอร์ (Apple Computer) จำหน่ายเป็นอุปกรณ์ประกอบคอมพิวเตอร์แอปเปิล 2 (Apple II) ในยี่ห้อ "แอปเปิลกราฟิกส์แท็บเล็ต (Apple Graphics Tablet)" แท็บเล็ตเหล่านี้ทำงานด้วยเทคโนโลยีแมกเนโตสตริกชัน (magnetostriction) ซึ่งใช้สายไฟฟ้าทำจากลวดอัลลอยชนิดพิเศษแผ่ไปทั่วซับสเตรต (substrate) เพื่อให้วางตำแหน่งปากกาบนผิวกระดานได้ถูกต้องแม่นยำ ทั้งยังช่วยให้มีการคำนวณแกน "แซด" (Z) ด้วย
ส่วนกราฟิกส์แท็บเล็ตสำหรับคอมพิวเตอร์ประจำบ้านนั้น คือ โคอาลาแพด (KoalaPad) ซึ่งตั้งใจออกแบบมาเพื่อคอมพิวเตอร์แอปเปิล 2 แต่ภายหลังปรับปรุงให้ใช้สำหรับคอมพิวเตอร์ประจำบ้านทั่วไปที่มีสิ่งสนับสนุนทางกราฟิกส์ได้ด้วย เช่น คอมพิวเตอร์สีทีอาร์เอส-80 (TRS-80 Color Computer), คอมโมดอร์ 64 (Commodore 64) และอาตาริ 8-บิต แฟมิลี (Atari 8-bit family) แท็บลิตที่บริษัทอาตาริผลิตนั้นถือกันว่ามีคุณภาพสูง
ต่อมาใน ค.ศ. 1981 นักดนตรีทอด รันด์เกรน (Todd Rundgren) สร้างซอฟต์แวร์กราฟิกส์แท็บเล็ตแบบมีสีสำหรับใช้กับคอมพิวเตอร์ส่วนตัวเป็นครั้งแรกของโลก แอปเปิลได้จดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์นี้โดยเรียกชื่อว่า "ระบบยูโทเปียกราฟิกส์แท็บเล็ต" (Utopia Graphics Tablet System)
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ผู้จำหน่ายกราฟิส์แท็บเล็ตหลายเจ้าได้เพิ่มระบบทำงานหลายประการให้แก่แท็บเล็ต เช่น การรับรองลายมือ และผังรายการบนแท็บเล็ต
เกาะเซร์รานิยา

เกาะเซร์รานิยา  เป็นเกาะของประเทศโคลอมเบีย ตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียน เกาะเซร์รานิยาเป็นเกาะที่มีข้อพิพาททางการปกครอง โดยที่นี่เป็นดินแดนที่โคลอมเบีย จาเมกา นิการากัว และสหรัฐอเมริกาต่างอ้างสิทธิ์ครอบครอง ที่นี่ตั้งอยู่ห่างจากปุนตากอร์ดา นิการากัว ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 350 กิโลเมตร (220 ไมล์) และห่างจากจาเมกาไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 280 กิโลเมตร (170 ไมล์) เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดคือบาโฮนูเอโบ ตั้งอยู่ห่างออกไปทางตะวันออก 110 กิโลเมตร (68 ไมล์)
บาโฮนูเอโบ

บาโฮนูเอโบ  หรือ หมู่เกาะเปเตรล  เป็นกลุ่มของเทือกปะการังและเกาะเล็ก ๆ ที่มีหญ้าปกคลุม ตั้งอยู่ในด้านตะวันตกของทะเลแคริบเบียน บาโฮนูเอโบเป็นเกาะที่มีข้อพิพาททางการปกครอง โดยเป็นดินแดนที่โคลอมเบีย จาเมกา นิการากัว และสหรัฐอเมริกาต่างอ้างสิทธิ์ครอบครอง แต่ปัจจุบันโคลอมเบียเป็นผู้ควบคุม เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุดคือเกาะเซร์รานิยา ตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตก 110 กิโลเมตร (68 ไมล์)