กัมปุงเกอลัม

กัมปุงเกอลัม (มลายู : Kampung Gelam; Jawi : کامڤوڠڬلم ; Chinese ; ทมิฬ : கம்ப்பொங் கிலாம்) เป็นย่านชุมชนชาติพันธุ์มลายู-มุสลิมในสิงคโปร์ ตั้งอยู่ฝั่งทิศเหนือของแม่น้ำสิงคโปร์ ในเขต Rochor ตาม"ผังเมือง DGP Areas"
ประวัติ.
ชื่อของ "กัมปุงเกอลัม" สันนิษฐานว่ามาจากต้น เสม็ดขาวใบยาว เรียกว่า ""เกอลัม" ใน ภาษามลายู หรือ "กือแล" ในภาษามลายูปัตตานี ส่วน "กัมปง"" อาจสะกด "กำปง" มีความหมายว่า "หมู่บ้าน" ในการสะกดด้วยอักษรโรมันแบบใหม่ "Kampong" และในแบบเดิมคือ "Kampung"
ก่อนตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษในปี พ.ศ. 2362 บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของชนชั้นสูงชาวมลายูในสิงคโปร์ เริ่มเป็นที่รู้จักและมีประชากรเพิ่มขึ้นมากภายหลังการลงนามใน สนธิสัญญา ระหว่าง บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ, สุลต่านฮุสเซนชาห์ แห่ง ยะโฮร์ และ เตอเมิงกงอับดุลเราะห์มาน ในปี พ.ศ. 2362 ภายใต้สนธิสัญญานี้บริษัทได้รับสิทธิ์ในการตั้ง สถานีการค้า ในสิงคโปร์
ในช่วงยุคแรกของอาณานิคม ภายใต้แผนราฟเฟิล ปี 1822 การตั้งถิ่นฐานจัดแบ่งชุมชนตาม กลุ่มชาติพันธุ์ ซึ่งรวมถึง ชุมชนชาวยุโรป ย่านชาวจีน ชุมชนชาว"อินเดีย (หรือเรียกในสมัยนั้นว่า ชูเลีย - Chulia)" ชุมชนชาวอาหรับ และชุมชนชาวบูกิส (ชาวอินโดนีเซียจากเกาะสุลาเวสี) "กัมปุงเกอลัม" ยังถูกกำหนดให้เป็นที่พำนักของสุลต่านและครัวเรือน รวมถึงชุมชน มลายู และ อาหรับ ซึ่งหลายคนเป็นพ่อค้า กัมปุงเกอลัมตั้งอยู่ทางตะวันออกของชุมชนชาวยุโรปในตอนนั้น ขณะเดียวกันที่ เตอเมิงกง อับดุลเราะห์มาน และผู้ติดตาม ตั้งรกรากอยู่ที่ Telok Blangah
สุลต่านฮุสเซน ครอบครัว และผู้ติดตาม ตั้งรกรากอยู่ที่กัมปุงเกอลัม ภายใต้สนธิสัญญาสุลต่านฮุสเซนยังได้รับมอบที่ดินขนาดใหญ่สำหรับใช้เป็นที่อยู่อาศัยภายในกัมปุงเกอลัม ซึ่งถูกจัดสรรให้กับชาวมลายูต่าง ๆ และชาวมุสลิมที่อพยพมายังสิงคโปร์ ได้แก่ ชาวมลายูจาก มะละกา หมู่เกาะรีเยา และ เกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย นอกจากนี้ยังรวมถึง ชาว Baweanese, Banjarese, จีน และอินเดีย
ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการเติบโตของชุมชนผู้อพยพอย่างรวดเร็วในกัมปุงเกอลัม โดยเริ่มแรกอพยพมาจากสุมาตราและต่อมาจากส่วนอื่น ๆ ของอินโดนีเซียและ คาบสมุทรมลายู ส่งผลให้มีการตั้งกำปงที่แตกต่างกัน เช่น กำปงมะละกา กำปงชวา และกำปงบูกิส นอกจากนี้ยังมีชุมชน พ่อค้าชาวอาหรับเล็ก ๆ แต่ประสบความสำเร็จในการตั้งรกรากในพื้นที่
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กิจกรรมเชิงพาณิชย์ในกัมปุงเกอลัมขยายตัว มีการสร้าง ร้านห้องแถว และอาคารที่อยู่อาศัยใหม่ ๆ มากขึ้น ในไม่ช้าชุมชนแบบหลากเชื้อชาติได้พัฒนาขึ้น ไม่เพียงแต่ประกอบด้วยชาวมลายูและอาหรับเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชาวจีนและชาวอินเดียด้วย
ต่อมาเนื่องจากการขยายตัวของกิจกรรมทางการค้าและการเพิ่มขึ้นของผู้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน"กัมปุงเกอลัม" ชาวอาหรับจึงย้ายไปยังพื้นที่อื่น ๆ เช่น Joo Chiat, Tanglin และ Bukit Tunggal (ที่ถนน Dunearn ที่ ทอดยาวใกล้ ทางแยก ของ Balmoral Road และ Chancery Lane ใกล้ Anglo - โรงเรียนจีน (ถนนบาร์เกอร์) ปัจจุบันเรียกว่าถนนทังกัล)
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ชาวมลายูจำนวนมากย้ายออกจากพื้นที่ไปตั้งถิ่นฐานที่กำหนดใน เกลังเซไร และ กำปงออยนอส
ปัจจุบัน.
ปัจจุบัน กัมปุงเกอลัม ยังคงมีความผูกพันกับชุมชนพื้นเมือง - มลายูและมุสลิมและบางครั้งถูกเรียกว่า "ย่านมุสลิม" จากความเป็นมาของกำปง ประชากรมุสลิมยังคงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากในกัมปุงเกอลัม โดยเฉพาะที่ ถนนบัสโซราห์ พื้นที่นี้ยังคงเป็นศูนย์กลางสำหรับกิจกรรมของชาวมุสลิม และมัสยิดสุลต่านยังคงเป็นสถานที่สำคัญและจุดชุมนุมของชาวสิงคโปร์ที่นับถือศาสนาอิสลาม
เช่นเดียวกับ ย่านลิตเติ้ลอินเดีย และ ไชน่าทาวน์ กัมปุงเกอลัมได้รับการบูรณะตกแต่งใหม่ และเติมชีวิตชีวาให้กับมันโดยดึงเอาสีสันและความมีชีวิตชีวาในอดีตกลับคืนมา แถวของตึกแถวที่ได้รับการอนุรักษ์มีอยู่ใน Haji Lane, Arab Street, Baghdad Street และ Bussorah Street ห้องแถวเหล่านี้หลายแห่งมี ผู้เช่าราย ใหม่เช่น บริษัท ออกแบบและ ไอที หอศิลป์ งานฝีมือ และร้านขายของที่อยากรู้อยากเห็นร้านอาหารคาเฟ่บาร์และร้านอาหาร พวกเขาผสมผสานกับธุรกิจดั้งเดิมเช่นร้านขายสิ่งทอและพรม ช่างตีเหล็ก และร้านขายสินค้าทางศาสนาที่ชาวมุสลิมใช้ นอกจากนี้ยังเป็นย่านของร้านอาหารชั้นดีตั้งแต่ร้านกาแฟและเบเกอรี่ของมาเลเซียไปจนถึงอาหารยุโรปสมัยใหม่ชั้นเลิศเช่น Le Pont De Vie
เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เกิดเหตุไฟไหม้ ห้องแถว สี่ห้องที่ ประตูสุลต่าน ที่ 2145 (SST) โดยอาคารพาณิชย์ทั้งสี่หลังถูกไฟไหม้ เกือบจะแพร่กระจายไปยังร้านอาหารและเครื่องดื่มในบริเวณใกล้เคียง ในบรรดาตึกแถวสี่หลังถูกทำลายมีสองห้องว่างห้องหนึ่งเป็นร้าน ช่างตีเหล็ก และอีกร้านเป็นร้านรองเท้า เจ้าหน้าที่ดับเพลิงควบคุมเพลิงโดยรอบขณะที่ไฟลุกีลามไปทางหลังคา จากคำบอกเล่าของผู้เห็นเหตุการณ์พบว่าต้นเพลิงเกิดจากชั้นสองของร้านช่างตีเหล็ก ร้านช่างตีเหล็กเป็นห้องแถวที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในสิงคโปร์ซึ่งใช้สำหรับการท่องเที่ยวเพื่อการศึกษา เป็นร้านช่างตีเหล็กแห่งสุดท้ายในพื้นที่ 
ประวัติศาสตร์การเมือง.
กัมปุงเกอลัมเริ่มต้นจากการ เลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2502 กัมปุงเกอลัมเป็นหน่วยงานของตนเองที่เรียกว่า กัมปุงเกอลัม (Kampong Glam Single Member Constituency) ซึ่งตำแหน่งสมาชิกรัฐสภา (MP) ดำรงตำแหน่งโดยอดีต รองนายกรัฐมนตรี S. Rajaratnam จนถึงปี 1988 เมื่อ Loh Meng See เข้ามารับหน้าที่และดำรงตำแหน่ง จนถึงปี 2549
อย่างไรก็ตามหลังจากการ เลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2534 Kampong Glam SMC พร้อมกับวอร์ดใกล้เคียงหลายคนถูกดูดซึมเข้าสู่ เขตเลือกตั้งตัวแทนกลุ่มกัมปุงเกอลัมที่ ใหญ่กว่าซึ่งมีอยู่เพียงวาระเดียวและพรรค People's Action Party ได้ที่นั่งในวันเสนอชื่อ
ต่อมาในการ เลือกตั้งทั่วไปปี 1997 Kampong Glam GRC ถูกยกเลิกและการแบ่งเขตการเลือกตั้งของ Kampong Glam ถูกเปลี่ยนกลับไปเป็น Kampong Glam SMC ด้วยการเป็นตัวแทนสมาชิกคนเดียวซึ่งดำเนินมาจนถึงการ เลือกตั้งทั่วไปในปี 2544 ซึ่งการร่างขอบเขตการเลือกตั้งใหม่ทำให้เห็นว่าการแบ่งเขตการเลือกตั้งของ กลุ่มจาลันเบซาร์ เขตเลือกตั้ง ซึ่งรวมถึงบางส่วนของ Downtown Core
โลห์พ้นจากตำแหน่งการเมืองใน การเลือกตั้งทั่วไปในปี 2549 และ ส.ส. คนปัจจุบันคือ เดนิสพัว ซึ่งเป็นตัวแทน จาลันเบซาร์ GRC ในการ เลือกตั้งทั่วไปปี 2554 จาลันเบซาร์ GRC ถูกยุบและกลายเป็นส่วนหนึ่งของ เขตเลือกตั้งตัวแทนกลุ่มเมืองมะละแหม่ง - กัลลังที่ สร้างขึ้นใหม่ Edwin Tong ได้เข้ามาเป็นผู้ควบคุม แต่ในปี 2558 จาลันเบซาร์ GRC ได้รับการฟื้นฟูและทั้ง Denise Phua และ Dr Yaacob Ibrahim เข้ามาเป็นผู้ควบคุม GRC ทั้งหมดและ Edwin Tong ถูกย้ายไปที่ Joo Chiat ward ของ Marine Parade GRC