pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
บทความ

บทความ หมายถึงงานเขียนที่เผยแพร่ในสื่อสิ่งพิมพ์หรือสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อเผยแพร่ข่าวสาร ผลการวิจัย เผยแพร่ความรู้ การวิเคราะห์ทางการศึกษา การวิพากษ์วิจารณ์ เป็นต้น โดยปกติบทความหนึ่งบทความจะพูดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นประเด็นหลักเพียงเรื่องเดียว
ส่วนประกอบของบทความ.
หัวเรื่อง.
หัวเรื่องหรือพาดหัว (headline) เป็นข้อความที่อยู่บนสุดของบทความแสดงถึงประเด็นหลักของบทความ หัวเรื่องมักถูกออกแบบให้โดดเด่นสะดุดตา และใช้คำที่เลือกสรรมาให้เกี่ยวข้องกับหัวเรื่อง หัวเรื่องหรือพาดหัวมักจะถูกเขียนหรือพิมพ์ด้วยรูปแบบอย่างย่อ ซึ่งอาจเรียบเรียงอย่างไม่เป็นประโยคหรือไวยากรณ์ที่ไม่สมบูรณ์
บรรทัดผู้เขียน.
บรรทัดผู้เขียน (byline) เป็นบรรทัดแรกถัดจากหัวเรื่องหรือบรรทัดสุดท้ายในบทความที่ลงชื่อผู้เขียน อาจเป็นชื่อจริงหรือนามปากกาก็ได้ และมักจะระบุตำแหน่งงานของผู้เขียนอยู่ด้วย บรรทัดผู้เขียนอาจมีบทสรุปย่อของบทความด้วยก็ได้
นำเรื่อง.
นำเรื่อง (lead) ซึ่งอาจเรียกว่าย่อหน้าแนะนำ บทนำ หรือคำนำ ในบางตำรามักใช้คำว่า Intro เป็นประโยค หรือ กลุ่มประโยคต่าง ๆ ที่จะดึงดูดความสนใจของผู้อ่านเข้าสู่เนื้อเรื่อง นำเรื่องแสดงให้เห็นถึงเรื่องที่ต้องการนำเสนอ ปรับน้ำเสียงและแนะนำผู้อ่านเข้าสู่บทความ
ในบทความข่าว ส่วนนำเรื่องจะให้ข้อเท็จจริงที่สำคัญที่สุดและตอบคำถามว่า "ใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร ทำไม และอย่างไร" ในบทความโดดเด่น (บทความที่บรรณาธิการหยิบยกขึ้นเพื่อนำเสนอเป็นประเด็นสำคัญ) ผู้เขียนอาจเลือกใช้เทคนิคต่าง ๆ ในการเปิดเนื้อเรื่อง เช่น การใช้สิ่งต่อไปนี้
เนื้อเรื่อง.
สำหรับบทความข่าว รายละเอียดและความละเอียดเป็นสิ่งที่ปรากฏชัดแจ้งในเนื้อเรื่องของข่าว และดำเนินไปอย่างราบรื่นต่อจากนำเรื่อง คำพูดและวาทกรรมจะถูกใช้ในบทความเพื่อเพิ่มอรรถรสและสนับสนุนเนื้อหาที่เขียน นอกจากนี้บทความข่าวส่วนใหญ่ก็ใช้อุปลักษณ์แบบพีระมิดกลับหัว
บทความโดดเด่นจะใช้รูปแบบตามความเหมาะสมตามประเภทของบทความ โครงสร้างของบทความโดดเด่นอาจมีสิ่งต่อไปนี้รวมอยู่ด้วย แต่ไม่จำกัดเพียงเท่านี้
สรุปเรื่อง.
ความแตกต่างอย่างหนึ่งระหว่างบทความข่าวกับบทความโดดเด่นคือการสรุปเรื่องเพื่อจบบทความ การจบบทความข่าวจะปรากฏเมื่อสารสนเทศทุกอย่างได้นำเสนอทั้งหมดแล้วตามมโนทัศน์พีระมิดกลับหัว ในทางที่ต่างกัน บทความโดดเด่นจำเป็นต้องใช้การจบบทความมากกว่า สรุปเรื่องของบทความดังกล่าวมีสิ่งต่อไปนี้ แต่ไม่จำกัดเพียงเท่านี้
เครื่องพ่นยา

เครื่องพ่นยา หรือ เครื่องพ่นสาร เป็นอุปกรณ์หรือเครื่องมือที่ใช้ฉีดพ่นของเหลวออกไปสู่เป้าหมาย
ในทางเกษตรกรรม เครื่องพ่นยา เป็นอุปกรณ์ที่มีหัวฉีดใช้สำหรับการฉีดพ่นยากำจัดวัชพืช ยาฆ่าแมลง และสารเคมีเกษตรอื่น ๆ รวมทั้งปุ๋ยทางใบ ไปที่พืช
เครื่องพ่นยาทางเกษตรกรรม.
เครื่องพ่นยาที่ใช้ในทางเกษตรกรรมมีอยู่หลายชนิด โดยเกษตรกรส่วนใหญ่นิยมใช้เครื่องพ่นยาแบบสูบโยกสะพายหลัง (knapsack sprayer) นอกจากนั้นยังมี เครื่องยนต์พ่นยาแบบสะพายหลัง (motorized knapsack sprayer หรือ mist blower), เครื่องพ่นยาแรงดันสูง (high pressure sprayer), เครื่องพ่นยาติดท้ายรถแทรคเตอร์ (air-blast), เครื่องพ่นยาแบบใช้น้ำน้อย (Low-Volume sprayer หรือ LV) ไปจนถึง เครื่องพ่นยาแบบไม่มีการผสมน้ำ (Ultra-Low-Volume sprayer หรือ ULV) เป็นต้น
การฉีดพ่นนั้นอัตราการใช้จะขึ้นกับสารเคมีเกษตรชนิดที่ใช้ฉีดพ่น คำแนะนำมักจะเป็นอัตราการผสมต่อน้ำ 20 ลิตร โดยปริมาณการฉีดพ่นต่อไร่นั้นก็จะขึ้นกับชนิดของเครื่องพ่นยาด้วย ดังแสดงในตารางด้านล่าง
สหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ

สหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ  หรือ ไอยูแพ็ก (IUPAC,) เป็นสหพันธ์ระหว่างประเทศซึ่งประกอบด้วยองค์กรที่เป็นตัวแทนของนักเคมีในแต่ละประเทศ สหภาพฯ เป็นสมาชิกของสภาสหภาพวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศ (ICSU) มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สำนักงานบริหาร หรือที่รู้จักกันในชื่อ "สำนักเลขาธิการไอยูแพ็ก" ตั้งอยู่ที่อุทยานสามเหลี่ยมวิจัย รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา สำนักงานบริหารแห่งนี้นำโดยผู้อำนวยการบริหารของ IUPAC
ไอยูแพ็กก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1919 ให้ทำหน้าที่สืบต่อจากสภาเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนาวิชาเคมี สมาชิกของสหภาพฯ ซึ่งได้แก่ National Adhering Organization อาจเป็นสมาคมเคมีประจำประเทศ สถาบันวิทยาศาสตร์ประจำประเทศ หรือองค์การอื่นที่เป็นตัวแทนของนักเคมีก็ได้ ระบบการเรียกชื่อสารเคมีของ IUPAC ได้รับการยอมรับจากนักวิชาการทั่วโลกในการพัฒนามาตรฐานสำหรับการตั้งชื่อธาตุเคมีและสารประกอบ นับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นมา ไอยูแพ็กได้มีคณะกรรมการหลายชุดซึ่งมีความรับผิดชอบแตกต่างกัน คณะกรรมการเหล่านี้ต่างทำงานในหลายโครงการซึ่งรวมไปถึงการวางมาตรฐานระบบการตั้งชื่อ ค้นหาวิธีในการนำเคมีมาสู่โลก และตีพิมพ์ผลงานต่าง ๆ
ไอยูแพ็กเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในผลงานด้านการวางมาตรฐานระบบการตั้งชื่อในวิชาเคมีและวิทยาศาสตร์สาขาอื่น แต่ไอยูแพ็กยังได้มีผลงานตีพิมพ์ในหลายสาขา ทั้งในด้านเคมี ชีววิทยาและฟิสิกส์ ผลงานที่สำคัญของไอยูแพ็กในสาขาเหล่านี้รวมไปถึงการวางมาตรฐานชื่อรหัสลำดับเบสนิวคลีโอไทด์
ระบบการเรียกชื่อสารเคมี.
คณะกรรมการไอยูแพ็กมีประวัติยาวนานในการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการของสารประกอบอินทรีย์และอนินทรีย์ ระบบการตั้งชื่อได้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อที่ว่าสารประกอบใด ๆ จะสามารถเรียกชื่อได้ภายใต้กฎมาตรฐานเดียวกันเพื่อหลีกเลี่ยงชื่อซ้ำกัน ผลงานตีพิมพ์แรก ซึ่งเป็นข้อมูลจากสภาเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ ว่าด้วยระบบการเรียกชื่อสารประกอบอินทรีย์ของไอยูแพ็กสามารถพบได้ตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในหนังสือ "A Guide to IUPAC Nomenclature of Organic Compounds"
ระบบการเรียกชื่อสารอินทรีย์.
ระบบการเรียกชื่อสารอินทรีย์ของไอยูแพ็กนั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก ได้แก่ หมู่แทนที่ ความยาวโซ่คาร์บอนและชื่อเคมีลงท้าย หมู่แทนที่หมายถึงหมู่ฟังก์ชันใด ๆ ที่เกาะเข้ากับโซ่คาร์บอนหลัก โซ่คาร์บอนหลักเป็นโซ่ที่ประกอบด้วยคาร์บอนเกาะกันเป็นแถวที่ยาวที่สุดที่เป็นไปได้ ส่วนชื่อเคมีลงท้ายเป็นการระบุว่าโมเลกุลของสารนั้นเป็นประเภทใด ยกตัวอย่างเช่น ชื่อลงท้าย "เอน" หมายความว่า ในโซ่คาร์บอนนั้นเกาะกันด้วยพันธะเดี่ยวทั้งหมด เช่นใน "เฮกเซน" (C6H14)
อีกตัวอย่างหนึ่งของระบบการเรียกชื่อสารอินทรีย์ของไอยูแพ็กคือ ไซโคลเฮกซานอล
ชื่อเคมีลงท้ายทั้งสองเมื่อประกอบกันแล้วได้เป็น "-านอล" ซึ่งหมายถึงโซ่คาร์บอนที่เกาะกันด้วยพันธะเดี่ยวทั้งหมดและมีแอลกอฮอล์มาเกาะโซ่คาร์บอนนั้นด้วย
ระบบการเรียกชื่อสารอนินทรีย์.
ระบบการเรียกชื่อสารอนินทรีย์พื้นฐานของไอยูแพ็กนั้นมีสองส่วนหลัก คือ ไอออนบวกและไอออนลบ ไอออนบวกเป็นชื่อสำหรับไอออนที่มีประจุบวกและไอออนลบเป็นชื่อสำหรับไอออนที่มีประจุลบ
ตัวอย่างของระบบการเรียกชื่อสารอนินทรีย์ของไอยูแพ็กคือ โพแทสเซียมคลอไรด์ ซึ่งโพแทสเซียมเป็นชื่อไอออนบวก และคลอไรด์เป็นไอออนลบ
เมียแต่ง

เมียแต่ง บทประพันธ์ของ นันทนา วีระชน เป็นเรื่องราวของ คงไคย หนุ่มไฮโซใช้ชีวิตเสเพลมาตลอดชีวิต ที่โดน คุณหญิงภควัน แม่ของเขาบังคับ ให้แต่งงานกับ อรุณประไพ โดยที่เขาเองก็มี แฟนสาวที่กำลังคบหาดูใจกันอยู่แล้วอย่าง ปรุงฉัตร นางแบบสาวสวย สาเหตุที่อรุณประไพ ยอมแต่งงานกับ คงไคยทั้งที่ไม่รู้จักกัน คุญหญิงภวันต้องการให้ลุกชายคนเดียว เลิกเที่ยวเตร่และทำตัวเพลย์บอย จึงมุ่งหวังให้เขาแต่งงานให้ได้ แต่อรุณประไพและคงไคยต่างก็ไม่ได้มีความสนใจในกันและกันเลยแม้แต่นิดเดียว อรุณประไพมีคนรักคือ ภุชงค์ ปลัดหนุ่มหล่อที่คบหามานาน แต่เมื่อได้ทราบว่าภุชงค์ตัดสินใจแต่งงานกะทันหันกับเบญจวรรณ อรุณประไพจึงตัดสินใจเข้าพิธีแต่งงานกับคงไคยซึ่งเข้าพิธีแต่งงานด้วยการบีบบังคับจากมารดาอีกทั้งปรุงฉัตรเองก็ปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาเพราะยังรักในอิสระและมองหาความสุขในเพศรสที่หลากหลายในชีวิตต่อไป อรุณประไพต้องพบกับความกระด้างและหยาบคายของสามีมีเพียงความดีงามและจิตใจที่เข้มแข็งเท่านั้นที่ทำให้เธอยืนหยัดอยู่ได้ในตำแหน่งและฐานะ เมียแต่ง ที่เป็นอยู่
เริ่มแรกบทประพันธ์ เมียแต่ง ได้ถูกนำไปทำเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2529 โดย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับการแสดงโดย รุจน์ รณภพ ได้ออกฉายภาพยนตร์เมียแต่ง โดยเริ่มฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 โดยออกฉายในโรงภาพยนตร์เครือ เอเธนส์ ต้อนรับวันแรงงานแห่งชาติ และต่อมาถูกนำมาทำเป็นละครหลายครั้ง
บทประพันธ์สู่ภาพยนตร์.
เริ่มแรกบทประพันธ์ เมียแต่ง ได้ถูกนำไปทำเป็นภาพยนตร์ มีรายละเอียดดังนี้
ไก่มุก

ไก่มุก  เกิดวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เป็นช้างเอเชียเพศเมียที่เกิดในสวนสัตว์แอนต์เวิร์ป และเป็นช้างตัวแรกที่เกิดในประเทศเบลเยียม
ลูกช้างตัวนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าไก่มุก ตามการตั้งชื่อจากทางสวนสัตว์ในประเทศไทยที่มีความหมายสอดคล้องกับคำว่า 'ไข่มุก' ในภาษาไทย โดยตั้งให้หลังจากเกิดได้ 3 วัน และได้มีการตรวจสอบให้แน่ใจว่าใช้ชื่อที่ขึ้นต้นด้วยอักษร K เพราะสัตว์ทุกตัวที่เกิดใน ค.ศ. 2009 จะได้รับการตั้งชื่อที่ขึ้นต้นด้วยตัวอักษรดังกล่าว ตามแหล่งที่มาของชื่อนี้หมายถึง ลูกไก่ ที่เป็นการดัดแปลงคำจาก ไข่มุก โดยประชาชนเป็นผู้มีส่วนร่วมในการตั้งชื่อ
การเกิดของมันได้รับความสนใจจากสื่ออย่างกว้างขวาง เว็บไซต์ที่จัดตั้งขึ้นโดยทางสวนสัตว์ส่งผลให้มีผู้เข้าชม 1.2 ล้านคนในช่วงสุดสัปดาห์ มีบางเมืองจัดตั้งจอภาพ แสดงการติดตามช่วงแรกเกิด โดยมีผู้ดูแลให้คำบรรยายประกอบ
ในช่วงเวลาสี่วันลูกช้างเกิดใหม่นี้ได้ดึงดูดผู้เข้าชม 60,000 รายเดินทางไปยังสวนสัตว์ ไก่มุกได้รับการจดทะเบียนจากนายกเทศมนตรี ปาทริค แยนเซนส์ ให้เป็นประชากรชาวแอนต์เวิร์ป ได้รับการรับรองโดย คริส ปีเตอร์ส ซึ่งเป็นประธานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแห่งฟลานเดอร์ ในขณะที่รัฐมนตรี ปาตีเซีย เคเซนส์ เป็นผู้ให้การอุปถัมภ์
วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ได้มีการเลี้ยงต้อนรับจัดขึ้นที่จัตุรัสกอนิงอิน อาสตริดเพลน ซึ่งจัดโดยโรงเบียร์เดอโคนินค์สำหรับโอกาสเปิดตัวผลิตภัณฑ์ กา-เบียร์
ไก่มุก กับแม่ และน้องสาว จะมาอยู่ที่สวนสัตว์แพลงแคนเดลเป็นเวลาสั้น ๆ ในวันที่กำหนดกันไว้
โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา

โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา หรือ "โรงเรียนนอกกะลา" เป็นโรงเรียนเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไรในสังกัดของกลุ่มส่งเสริมสถานศึกษาเอกชน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์เขต 1 เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โดยโรงเรียนนี้ตั้งอยู่ในอำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์ ผู้อำนวยการคนปัจจุบันคือ วิเชียร ไชยบัง ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียน
โรงเรียนแห่งนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2546 โดยมูลนิธิลำปลายมาศพัฒนา ได้เปิดทำการเรียนการสอนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2546 เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 จำนวน 3 ชั้นเรียน ได้แก่ ชั้นอนุบาล 1, ชั้นอนุบาล 2 และชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โดยตั้งแต่ก่อตั้ง เจมส์ คลาร์ก เป็นผู้สนับสนุนในเรื่องการลงทุนก่อสร้างโรงเรียน และสิ่งสนับสนุนทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ด้วยจำนวนเงินประมาณ 52.5 ล้านบาท นอกจากนั้น เขายังสนับสนุนค่าใช้จ่ายของโรงเรียนทั้งหมด ตั้งแต่ พ.ศ. 2546–2553 เป็นเงิน 52.5 ล้านบาท
ในปัจจุบัน มูลนิธิลำปลายมาศพัฒนาเป็นผู้ถือใบอนุญาตโรงเรียน และเปิดทำการเรียนการสอนครบ 11 ชั้นเรียน คือ ชั้นอนุบาล 1–2, ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6 และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3
สายโจบัง

สายโจบัง (; โรมาจิ: "Jōban-sen") เป็นเส้นทางรถไฟที่ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก วิ่งบริการระหว่างสถานีนิปโปริ กรุงโตเกียว ถึงสถานีอิวานูมะ จังหวัดมิยางิ
แท้จริงแล้วรถไฟสายโจบังมีสถานีต้นทางที่สถานีรถไฟนิปโปริ แต่ขบวนรถไฟจะนิยมจอดที่สถานีรถไฟอูเอโนะที่อยู่ถัดไปมากกว่า นอกจากนี้เส้นทางรถไฟยังวิ่งไปตามชายฝั่งตะวันออกเข้าสู่จังหวัดชิบะ จังหวัดอิบารากิ และจังหวัดฟูกูชิมะ ก่อนที่จะสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีรถไฟอิวานูมะ แต่ในความเป็นจริงแล้วขบวนรถไฟส่วนใหญ่จะวิ่งเลยเข้าสู่เส้นทางของสายหลักโทโฮกุซึ่งสามารถวิ่งเข้าสู่เมืองเซ็นไดต่อไป
ปัจจุบันกำลังมีการขยายเส้นทางจากสถานีอูเอโนะให้ถึงสถานีโตเกียว โดยผ่านเส้นทางสายโทโฮกุจูกัง ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก

มหาวิทยาลัยพิษณุโลก เดิมชื่อ วิทยาลัยพิษณุโลก เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2545 ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนประเภทเป็น "มหาวิทยาลัยพิษณุโลก"
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2545 ณ เลขที่ 693 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ในชื่อของ วิทยาลัยพิษณุโลก มีเนื้อที่รวมทั้งหมด 8 ไร่  ผู้ขอรับใบอนุญาต คือ อาจารย์สุนทร รักเลี้ยง 
ระยะแรกของการก่อตั้งวิทยาลัยพิษณุโลก เร่งเตรียมความพร้อมด้านอาคารสถานที่ ด้านบุคลากรทั้งสายการจัดการเรียนการสอนและสายสนับสนุน  ด้านการจัดการเรียนการสอน วิทยาลัยพิษณุโลกได้มีความตระหนักในการจัดการเรียนการสอน และผลสัมฤทธิ์ที่เกิดกับผู้เข้ารับการศึกษา โดยวิเคราะห์ สังเคราะห์หลักสูตรที่จะจัดการเรียนการสอน และศึกษาความต้องการของตลาดแรงงาน เพื่อผลิตบัณฑิตให้ตรงต่อความต้องการของตลาด และรองรับการเปิดตลาดเสรีทางการค้าสู่อินโดจีน รวมทั้งศึกษาและพิจารณาถึงแผนแม่บทของชาติด้วย  ต่อมา ได้หาสถานที่เพิ่มเพื่อรองรับการเจริญเติบโตของมหาวิทยาลัย โดยหาสถานที่เพิ่มอีก 92 ไร่ อยู่บริเวณสี่แยกอินโดจีน 93 หมู่ 5 ตำบลสมอแข อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก และได้สร้างอาคาร เพิ่มอีกหลายอาคาร  เพื่อให้เพียงพอกับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มมากขึ้น และได้เปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยพิษณุโลก เป็นมหาวิทยาลัยพิษณุโลก เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2554 ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมด 100 ไร่ ดำเนินการสอนในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา 
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนระดับอุดมศึกษาแห่งแรกของจังหวัดพิษณุโลก ที่เริ่มเปิดดำเนินการตั้งแต่ปีการศึกษา 2547 เป็นต้นมา
คณะ/หน่วยงาน.
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก แบ่งโครงสร้างการบริหารจัดการมหาวิทยาลัยตามประกาศมหาวิทยาลัยพิษณุโลก ลงวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ดังนี้
ดืสบวร์ค

ดืสบวร์ค  เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำไรน์กับแม่น้ำรัวร์หรือที่เรียกกันว่าเขตรัวร์ เป็นอดีตศูนย์กลางการผลิตเหล็กของเยอรมนี ปัจจุบันหันมามุ่งเน้นเรื่องศิลปะร่วมสมัยและสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ ดืสบวร์คเป็นเมืองสำคัญในการขนส่งสินค้าโดยเฉพาะทางเรือและรถไฟเนื่องจากเป็นจุดศูนย์กลางของระบบคมนาคมในเขตรัวร์ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของท่าเรือในแผ่นดินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในยุโรป
เมืองดืสบวร์คเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสองแห่ง คือ มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินและมหาวิทยาลัยดนตรีและการแสดงฟ็อลค์วัง มีสโมสรกีฬาที่หลากหลาย แต่ที่ได้รับความนิยมได้แก่ กีฬาฟุตบอล พายเรือ และฮอกกี้น้ำแข็ง โดยเฉพาะกีฬาฟุตบอล มีสโมสรของเมืองคือ เอ็มเอ็สเฟา ดืสบวร์ค ซึ่งเล่นอยู่ในลีกดิวิชันสองของประเทศ
ภูมิศาสตร์.
ภูมิประเทศ.
เมืองดืสบวร์คตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำไรน์ ณ บริเวณบรรจบกันของแม่น้ำไรน์และแม่น้ำรัวร์ มีความสูงเฉลี่ยจากระดับน้ำทะเลประมาณ 31 เมตร มีเขตติดต่อกับเมืองข้างเคียงตามทิศทางเข็มนาฬิกา ดังนี้ โอเบอร์เฮาเซิน, มืลไฮม์อันแดร์รัวร์, ราทิงเงิน, ดึสเซิลดอร์ฟ, แมร์บุช, เครเฟ็ลท์, เมอส์, ไรน์แบร์ค และดินสลาเคิน 
ภูมิอากาศ.
เนื่องจากเมืองดืสบวร์คตั้งอยู่ในเขตอิทธิพลของทะเลเหนือ ทำให้มีสภาพอากาศไม่หนาวจัดในฤดูหนาวและไม่ร้อนจัดในฤดูร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ที่ 9.6 องศาเซลเซียส
มิชชาเอล ฟัสเบ็นเดอร์

มิชชาเอล ฟัสเบ็นเดอร์  เป็นนักแสดงและนักแข่งรถชาวเยอรมัน-ไอริช มีผลงานทางการแสดงเรื่องแรกในฐานะนักแสดงสมทบจากละครโทรทัศน์ของช่องเอชบีโอเรื่อง "Band of Brothers - กองรบวีรบุรุษ" (2001) ในบท จ่าสิบเอก เบอร์ตัน คริสเตนสัน และได้แสดงในละครโทรทัศน์ของช่องบีบีซีอีกหลายเรื่อง จนกระทั่งเขาได้รับโอกาสในการแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในภาพยนตร์มหากาพย์สงครามอิงประวัติศาสตร์ที่กำกับการแสดงโดยแซ็ก สไนเดอร์เรื่อง "300 ขุนศึกพันธุ์สะท้านโลก" (2007) โดยเขารับบทเป็น สเตลิออส ทหารแห่งสปาร์ตา ต่อมาเขาได้รับบทนักแสดงนำจากภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "Hunger - อด (ตาย) เพื่อปลดแอก" (2008) โดยเขาแสดงเป็น บ็อบบี แซนด์ส ชาวไอริชผู้ที่ใช้การอดอาหารประท้วงต่อกฎหมายของรัฐบาลและได้รับเลือกให้เข้าสู่รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรขณะที่ตนเองถูกขังอยู่ในคุก จากบทบาทดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลจากงานภาพยนตร์อิสระแห่งบริติช ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จนเริ่มมีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์อเมริกัน 
ในปี 2009 ฟัสเบนเดอร์ มีผลงานในบทบาทนักแสดงสมทบในภาพยนตร์ที่กำกับโดย เควนติน แทแรนติโน เรื่อง Inglourious Basterds - ยุทธการเดือดเชือดนาซี โดยในปีต่อมาเขาได้เป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์แอ็คชันถึง 2 เรื่องคือ Centurion - อหังการนักรบแผ่นดินเถื่อน ซึ่งเป็นภาพยนตร์สงครามยุคจักรวรรดิโรมัน และเรื่อง โจนาห์ เฮ็กซ์ ฮีโร่หน้าบากมหากาฬ ซึ่งสร้างมาจากหนังสือการ์ตูนของดีซีคอมิกส์และยังเป็นผลงานการแสดงในภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรเป็นครั้งแรกของเขา แต่ภาพยนตร์ทั้ง 2 เรื่องกลับไม่ประสบความสำเร็จทั้งในแง่คำวิจารณ์และรายได้
โดยหลังจากที่เขาล้มเหลวกับการรับบทบาทเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ถึง 2 เรื่อง ปี 2011 เขาหันไปแสดงนำในภาพยนตร์แนวโรแมนติกย้อนยุคเรื่อง เจน แอร์ หัวใจรัก นิรันดร ซึ่งสร้างมาจากนวนิยายชื่อดังในสมัยวิกตอเรีย ของ ชาร์ลอต บรอนเต เรื่อง ความรักของ เจน แอร์ โดยตัวภาพยนตร์ประสบความสำเร็จได้รับกระแสคำชื่นชมชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 1 สาขา ทำให้เขากลับมาเป็นที่จับตามองอีกครั้ง ก่อนที่จะมีผลงานการแสดงออกมาในปีดังกล่าวอีกหลายเรื่อง เช่นการร่วมงานกับ เดวิด โครเนนเบิร์ก ในภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "A Dangerous Method - หิวรักซ่อนลึกลึก" กับบทบาท คาร์ล ยุง จิตแพทย์ชาวสวิสผู้มีชื่อเสียง, บทบาท แบรนดอน ซัลลีแวน ชายผู้หมกมุ่นในกามารมณ์ใน "Shame - ดับไม่ไหว ไฟอารมณ์" อย่างไรก็ตามบทบาทที่ถือว่าทำให้เขาประสบความสำเร็จและเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางคือการแสดงเป็น เอริค แลนเชอร์ /แม็กนีโต ในภาพยนตร์ชุดเอ็กซ์เมน ของมาร์เวลคอมิกส์ โดยจากผลงานการแสดงของเขาในปี 2011 ทำให้เขาได้รับรางวัลจากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์แห่งสหรัฐอเมริกา
บทบาทเดวิด หุ่นแอนดรอยด์ในภาพยนตร์ "โพรมีธีอุส", และบทบาทเอ็ดวิน เอ็พส์ เจ้านายทาสใน "ปลดแอก คนย่ำคน" ซึ่งบทหลังทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
เดอะสเตรตเอดจ์ซะไซอะที

เดอะสเตรตเอดจ์ซะไซอะที (The Straight Edge Society) เป็นกลุ่มนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมของ WWE สมาชิกประกอบด้วย ซีเอ็ม พังก์ หัวหน้าทีม พร้อมด้วยลูกน้องได้แก่ ลู้ก แกลโลส์, โจอี เมอร์คิวรี และเซเรนา ดีบ
ปี 2009 ซีเอ็ม พังก์ได้ก่อตั้งกลุ่ม ภายใต้สโลแกนด์ “ปลอดสารเสพติด” โดยพังก์บรรยายสรรพคุณของกลุ่มว่าเขาสามารถพัฒนาชีวิตของลู้ก แกลโลส์ได้ จากนั้นพังก์ก็เริ่มเทศน์โดยเอาผู้ที่สนใจจะเข้าร่วมลัทธิมาโกนหัว ต่อมา ก็ได้พบกับเซเรนาที่อยากจะเข้าร่วมก็จับโกนหัวและมาเป็นส่วนหนึ่งของสมาชิก ปี 2010 พังก์ได้เปิดศึกกับเรย์ มิสเตริโอ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26พังก์ได้แพ้เรย์ ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2010)พังก์ล้างแค้นเอาชนะเรย์ไปได้ จากการช่วยเหลือของโจอี เมอร์คิวรี ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2010) พังก์จะต้องเจอกับเรย์ โดยถ้าพังก์ชนะ เรย์จะต้องเข้ามาร่วมกลุ่ม แต่ถ้าพังก์แพ้ต้องโดนตัดผม สุดท้ายพังก์เป็นฝ่ายแพ้จึงถูกเรย์ตัดผม ทำให้พังก์หัวล้านและต้องใส่หน้ากากปล้ำ ต่อมาพังก์ถูกบิ๊กโชว์จับถอดหน้ากากจนทำให้เห็นหัวล้านของพังก์ ทำให้พังก์แค้นมากและท้าเจอกันในซัมเมอร์สแลม (2010) ในแมตช์แฮนดิแคป 3 รุม 1 โดยบิ๊กโชว์เป็นฝ่ายถูกรุม แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะบิ๊กโชว์ได้ ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010) พังก์ได้ขอท้าเจอกับบิ๊กโชว์ตัวต่อตัว แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้ ต่อมาเซเรนาได้ถูกไล่ออกจาก WWE และเมอร์คิวรีได้รับอาการบาดเจ็บ จากนั้นก็ได้ยุติบทบาทกลุ่มลง
นางาโอกะ

นางาโอกะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดรองจากนครนีงาตะ มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 260,634 คน
ยูเรนัส (เทพปกรณัม)

ยูเรนัส  หรือ อูรานอส  เป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้าและเป็นหนึ่งในเทพเจ้าดั้งเดิมของกรีก ตามตำนานของเฮสิโอด ทรงเป็นทั้งบุตรและสวามีของพระแม่ไกอา (เทพีแห่งพื้นดิน) ท่านทั้งสองสมหวังกันด้วยอีรอส (คิวปิด) เทพเจ้าแห่งความรัก ที่ทั้งคู่รักกันด้วยเหตุผลคือ พื้นดินนั้นมองท้องฟ้าทุกวัน จนเทพอีรอสทนไม่ไหวจึงแผลงศรให้ทั้งคู่รักกัน มีบุตรด้วยกันคือ เหล่ายักษ์ ปีศาจผู้อัปลักษณ์ ทำให้ยูเรนัสไม่พอใจอย่างมาก จึงจับไปขังที่นรกที่ลึกที่สุดคือ นรกทาร์ทารัส เกิดความเคียดแค้นใจกับไกอาอย่างยิ่ง บุตรกลุ่มต่อมาคือ ไททัน ซึ่งมีรูปลักษณ์ดูดี ทำให้ท่านไม่พอใจ ยิ่งเกิดความเคียดแค้นต่อไกอาเป็นเท่าทวีคูณ นางจึงขอร้องให้ลูก ๆ เหล่าไททันสังหารยูเรนัส โครนัสหนึ่งในเหล่าไททันตอบตกลงที่จะช่วย ต่อมายูเรนัสจึงโดนโค่นล้มโดยโครนัส ลูกชายตนเอง อย่างไรก็ตาม ไม่มีการบูชาเฉพาะยูเรนัสที่สืบทอดมาจนถึงสมัยคลาสสิก และยูเรนัสไม่ได้ปรากฏในภาพวาดบนเครื่องปั้นดินเผาของกรีกทั่วไป อย่างไรก็ตาม องค์ประกอบของโลก ท้องฟ้า และสติกซ์ อาจถูกนำมาร่วมกันในการสวดมนต์อันศักดิ์สิทธิ์ในบทกวีของโฮเมอร์ ยูเรนัสมีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าคาเอลุสของโรมัน
กูเกิล+

กูเกิล+ (ออกเสียงและบางครั้งเขียนเป็น กูเกิลพลัส; บางครั้งเรียกเป็น จี+ (G+; จีพลัส)) เป็นเครือข่ายสังคมที่ครอบครองและดำเนินการโดยกูเกิล บริการนี้เริ่มดำเนินการในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2011 เพื่อแข่งกับสื่อสังคมอื่น ๆ เชื่อมกับผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ของกูเกิล เช่น กูเกิล ไดรฟ์ บล็อกเกอร์ และยูทูบ
เนื่องจากผู้ใช้เข้ามามีส่วนร่วมต่ำ และมีการเปิดเผยข้อบกพร่องในการออกแบบซอฟต์แวร์ที่อาจอนุญาตให้นักพัฒนาภายนอกเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้ได้ ทำให้ผู้พัฒนากูเกิล+ หยุดพัฒนาในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2019 และปิดบริการกูเกิล+ ลงทั้งด้านธุรกิจและส่วนตัวในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2019 ผู้ใช้ทั้งหมดในบริการนี้ก็ถูกย้ายเข้าไปใน"กูเกิลเคอร์เรนต์ส"
มหาวิทยาลัยตาปี

มหาวิทยาลัยตาปี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 ตั้งอยู่ที่ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยตาปี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ได้รับอนุญาตจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 โดยอาจารย์วรท ศรีไพโรจน์ เป็นผู้รับใบอนุญาต เปิดทำการสอนในคณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี สาขาวิชาการตลาด และสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ และได้เปิดคณะนิติศาสตร์ เพิ่มขึ้นอีกคณะหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2546
ปัจจุบันได้เปลี่ยนประเภจาก "'วิทยาลัยตาปี"' เป็น '"มหาวิทยาลัยตาปี"' โดยนายวรท ศรีไพโรจน์ นายกสภามหาวิทยาลัยตาปี ได้เข้าร่วมพิธีมอบใบอนุญาต ให้เปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยตาปีเป็นมหาวิทยาลัยตาปี โดยเลขาธิการคณะกรรมการอุดมศึกษา ณ วันอังคารที่ 14 สิงหาคม 2555
อาโอกิงาฮาระ

อาโอกิงาฮาระ (; โรมาจิ: "Aokigahara") หรือมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า นทีแห่งไม้ (; โรมาจิ: "Jukai") เป็นชื่อเรียกป่าบริเวณเชิงภูเขาฟูจิด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ในประเทศญี่ปุ่น
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ที่ชาวญี่ปุ่นมาฆ่าตัวตายบ่อยครั้ง โดยนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา พบศพผู้เสียชีวิตในป่าแห่งนี้มากกว่า 500 คน เฉลี่ยแล้วมีผู้ฆ่าตัวตายในป่าแห่งนี้ประมาณปีละ 30 ราย ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพ แม้ว่าในป่าจะมีป้ายทั้งในภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจ
จนได้มีตำนานและความเชื่อต่าง ๆ เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้มากมาย ว่า เป็นที่สิงสถิตย์ของเหล่าภูตผี โดยเชื่อว่า ป่าแห่งนี้มีวิญญาณต้นไม้หรือโคดามะ (木魂) สิงสถิตย์อยู่ เหล่าวิญญาณของต้นไม้จะดูดเอาพลังงานชีวิตจากผู้เสียชีวิตกลับคืนเป็นพลังแห่งป่า เพื่อต้านภัยธรรมชาติและต้านภัยของมนุษย์
ภูมิศาสตร์.
พื้นป่าส่วนใหญ่เป็นหินภูเขาไฟและมีความแข็งยากที่จะเจาะทะลุได้ด้วยเครื่องมืออย่างพลั่วหรือเสียม นอกจากนี้ ยังมีเส้นทางอย่างไม่เป็นทางการหลายเส้นทางซึ่งถูกใช้กึ่งปกติสำหรับ "การตามหาศพ" ประจำปีซึ่งกระทำโดยอาสาสมัครท้องถิ่น ผู้ซึ่งทำเครื่องหมายพื้นที่ค้นหาด้วยเทปพลาสติก เทปพลาสติกนี้ไม่เคยถูกนำออก ดังนั้นเทปพลาสติกจำนวนมากจึงพบดาษดื่นในกิโลเมตรแรกของป่า พ้นจากเส้นทางที่กำหนดไว้นั้นนำไปสู่แหล่งท่องเที่ยว อย่างเช่น ถ้ำน้ำแข็งและถ้ำลม หลังจากกิโลเมตรแรกเข้าสู่ป่าอาโอกิงาฮาระในทิศทางมุ่งไปยังภูเขาไฟฟูจินั้น ป่าอยู่ในสภาพ "ดึกดำบรรพ์" มากขึ้น โดยมีสัญลักษณ์ให้เห็นว่ามนุษย์เข้ามาย่างกรายเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
การท่องเที่ยวและการฆ่าตัวตาย.
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ยอดนิยมที่จะมีผู้มาฆ่าตัวตาย โดยมีรายงานว่าเป็นสถานที่ฆ่าตัวตายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากสะพานโกลเดนเกตในซานฟรานซิสโก จนกระทั่งมีการดัดแปลงเป็นนวนิยายในปี ค.ศ. 1960 ชื่อ "ทะเลป่าดำ" (波の塔) โดยไซโซ มัตสึโมโตะ ที่เรื่องราวจบลงที่คู่รักทั้งสองที่เป็นตัวเอกของเรื่องฆ่าตัวตายในป่า อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์การฆ่าตัวตายในอาโอกิงาฮาระมีมาตั้งแต่ก่อนตีพิมพ์นวนิยายดังกล่าว และสถานที่แห่งนี้ยังเกี่ยวของกับความตายมาเป็นเวลาช้านานแล้ว มีการกล่าวว่าอูบาซูเตะได้กระทำในสถานที่แห่งนี้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และป่าเป็นที่เลื่องลือว่ามีผีสิงซึ่งเป็นผู้ที่ถูกทิ้งให้ตายในป่า
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 มีผู้เสียชีวิตในป่ามากกว่า 500 คน ซึ่งส่วนใหญ่ฆ่าตัวตาย โดยเฉลี่ยแล้วมีผู้เสียชีวิตราว 30 คนต่อปี ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพอยู่ในป่า ทำลายสถิติ 73 ศพ เมื่อปี ค.ศ. 1998 ในปี ค.ศ. 2003 จำนวนผู้เสียชีวิตในปีนั้นเพิ่มขึ้นเกิน 100 ศพ และปัจจุบัน รัฐบาลท้องถิ่นได้หยุดการเผยแพร่จำนวนผู้เสียชีวิตในความพยายามที่จะลดความสัมพันธ์ระหว่างอาโอกิงาฮาระกับการฆ่าตัวตาย อัตราการฆ่าตัวตายที่สูงทำให้เจ้าหน้าที่ทางการติดป้ายในป่า ทั้งในภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ โดยกระตุ้นให้ผู้ที่มาฆ่าตัวตายเปลี่ยนใจเสีย คณะค้นหาศพ ซึ่งประกอบด้วยตำรวจ อาสาสมัครและสื่อจำนวนหนึ่ง เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1970
รถราง

รถราง  เป็นพาหนะที่วิ่งบนรางชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายรถไฟแต่จะสั้นกว่าและมีน้ำหนักเบากว่า รถรางส่วนมากใช้ไฟฟ้าจากสายไฟด้านบน (pantograph) แต่ก็ยังมีบางส่วนใช้ดีเซลอยู่ ในปัจจุบันนิยมนับรถรางเป็นประเภทหนึ่งของรถไฟฟ้ารางเบาด้วย (light rail)
รถรางในประเทศไทย ปัจจุบันมีที่เดียวคือ เอเชียทีค เดอะ ริเวอร์ฟรอนท์ เดสติเนชั่น ส่วนรถรางชมเมืองนั้นวิ่งด้วยล้อรถไม่ใช้ระบบราง บริการในปี พ.ศ. 2556 ภายหลังปิดกิจการชั่วคราว
รถรางในประเทศไทย.
ในอดีตประเทศไทยก็เคยมีการใช้รถรางครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2431 โดยเปิดสายบางคอแหลมเป็นสายแรกเมื่อเริ่มแรกใช้กำลังม้าลากรถไปตามราง ทำให้ใช้เวลาการเดินทางมาก จึงไม่เป็นที่นิยม ภายหลังเปลี่ยนมาใช้กำลังไฟฟ้าเมื่อ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2437 และจนถึงวันที่ 1 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2511 ได้ยกเลิกการเดินรถทุกเส้นทางอย่างถาวร
กฤษดา อนันตสาคร

นาวาเอก (พิเศษ) กฤษดา อนันตสาคร เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2474 เป็นชาวตำบลแม่กลอง อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม เริ่มเล่นดนตรีไทยตั้งแต่อายุ 7 ปี (พ.ศ. 2481) เป็นครูสอนและเป็นวิทยากรเกี่ยวกับดนตรีไทยมาแล้วหลายโรงเรียน รวมไปถึงชุมชนต่าง ๆ ที่มีความสนใจ (นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2502) ท่านได้ถ่ายทอดความรู้และความสามารถให้กับเยาวชนในโรงเรียนต่าง ๆ ได้มีความสามารถในการเล่นดนตรีไทย อันเป็นผลทำให้นักเรียนของอาจารย์ ได้รับรางวัลจากการแข่งขันในรายการต่าง ๆ มากมายและได้รับความชื่นชอบจากผู้ที่พบเห็นเป็นอย่างยิ่ง
ท่านได้รับการเสนอชื่อจากทางจังหวัดสมุทรสาครขึ้นทางเว็บไซต์ของกระทรวงวัฒนธรรม ในสาขาอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม และมีประวัติโดยสังเขปของท่านในหมวด “คนดีศรีสาคร”
โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ

โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ  เป็นสภาวะลำบากซึ่งเกิดขึ้นจากสถานการณ์ที่ปัจเจกชนหลายคนกระทำการโดยไม่ขึ้นต่อกันและพิจารณาประโยชน์ส่วนตนอย่างสมเหตุสมผล แต่กลับทำให้ทรัพยากรใช้ร่วมกันอันจำกัดหมดไปในท้ายที่สุด แม้ว่าจะเป็นที่ชัดเจนว่ามันไม่ใช่ผลประโยชน์ในระยะยาวของทุกคนหากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น สภาวะดังกล่าวได้รับการอธิบายในบทความทรงอิทธิพล ชื่อ "โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ" เขียนขึ้นโดยการ์เร็ตต์ ฮาร์ดิน และได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสารไซแอนซ์ในปี ค.ศ. 1968
ทฤษฎีสาธารณสมบัติของฮาร์ดินมักถูกอ้างบ่อยครั้งในการสนับสนุนความคิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน การประสานกันของการเติบโตทางเศรษฐกิจและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม และได้มีผลกระทบต่อปัญหาในปัจจุบันหลายประเด็น รวมทั้งการโต้วาทีเกี่ยวกับปรากฏการณ์โลกร้อน "โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ" ถูกเตือนบ่อยครั้งว่าจะเป็นผลที่ตามมาของการใช้นโยบายซึ่งจำกัดอสังหาริมทรัพย์เอกชน
วัดซับชะอม

วัดซับชะอม เป็นวัดในสังกัดของคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 4 ตำบลขุนโขลน อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี มีความสำคัญในฐานะที่เป็นวัดในพระพุทศาสนา และเป็นศูนย์กลางของชุมชนบ้านซับชะอม และบริเวณใกล้เคียง
ประวัติ.
วัดซับชะอมเป็นวัดในสังกัดของคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านซับชะอม หมู่ 4 ตำบลขุนโขลน อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี โดยที่มาของวัดตั้งตามชื่อหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านซับชะอม มีพื้นที่สำหรับตั้งวัด จำนวน 6 ไร่ โดยวัดได้รับการยกเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2535 โดยมีพื้นที่ในเขตบริการจำนวน 2 หมู่บ้าน คือ หมู่ 4 ตำบลขุนโขลน และหมู่ 9 ตำบลเขาวง จำนวน 160 หลังคาเรือน มีจำนวนประชากรประมาณ 1,300 คน โดยมีพื้นที่ทิศเหนือจรดที่ดินเอกชน ทิศใต้ติดภูเขา ทิศตะวันออกจรดโรงเรียนวัดซับชะอม และสถานพยาบาลประจำตำบลเขาวง ทิศตะวันตกติดถนนสาธารณะและที่ดินเอกชน
วัดไทยนอร์เวย์

วัดไทยนอรเวย์ เป็นวัดของคณะสงฆ์เถรวาทไทย สังกัดมหานิกาย ที่ตั้งขึ้นเพื่อรองรับชุมชนชาวพุทธในประเทศนอร์เวย์ ทั้งชุมชนชาวไทย ศรีลังกา จีน กัมพูชา ลาว หรือชาวต่างชาติอื่น ๆ ที่นับถือพระพุทธศาสนา 
ที่ตั้ง.
วัดไทยนอรเวย์ (Den Thailandske Buddhistforening) ตั้งอยู่ที่ Trondheimsvegen 582 2016 Frogner Norway 
ประวัติ.
วัดไทยนอร์เวย์ ได้เริ่มก่อตั้งจากการรวมตัวของชาวพุทธ ในรูปของสมาคม เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2534 โดยใช้ชื่อว่า “สมาคมชาวพุทธไทย” ที่มีรูปวงล้อธรรมจักรเป็นตราสัญลักษณ์ สมาชิกเริ่มต้นในวันจดทะเบียน 16 คน การบริหารดำเนินของสมาคม ฯ มีความเจริญก้าวหน้ารวดเร็วพอสมควร ได้รับการยอมรับส่งเสริมสนับสนุนเป็นอย่างดีจากสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงออสโล ประชาชนชาวไทยและชาวต่างประเทศในประเทศนอรเวย์ ที่ประสงค์อยากให้มีวัดไทยเกิดขึ้นในประเทศนอร์เวย์ อีกส่วนหนึ่งได้รับการสนับสนุนด้านการเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลประเทศนอร์เวย์ ตามอัตราส่วนของประชาชนที่อาศัยอยู่ถาวรในประเทศนอร์เวย์ สมัครเข้าเป็นสมาชิกกับสมาคม ฯ เพื่อนำเสนอขอรับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลตามสิทธิ์ทางกฎหมาย ซึ่งปัจจุบันมีสมาชิกทั่วประเทศทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศมากกว่า 3,300 คน
นาฬิกาหกชั่วโมง

นาฬิกาหกชั่วโมง เป็นระบบการนับเวลาแต่โบราณซึ่งใช้ในภาษาไทยและภาษาลาว ควบคู่กันไปกับนาฬิกายี่สิบสี่ชั่วโมงที่ใช้อย่างเป็นทางการ เช่นเดียวกับระบบอื่นที่ใช้กันทั่วไป ระบบดังกล่าวนับว่าหนึ่งวันมียี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ในหนึ่งวันจะแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ส่วนละหกชั่วโมง 
การเรียก.
วิธีนับเวลาตามประเพณี แบ่งเป็น 3 ช่วงหลัก คือ โมง ทุ่ม และตี
ชื่อเรียกต่าง ๆ เหล่านี้มาจากเสียงของการบอกเวลาแต่โบราณ ซึ่งใช้ฆ้องในการบอกโมงยามในเวลากลางวัน และใช้กลองในเวลากลางคืน คำว่า "โมง" อันเป็นเสียงเลียนธรรมชาติของเสียงฆ้อง และ "ทุ่ม" ซึ่งเป็นการเลียนเสียงกลอง ตี เป็นคำกริยาสามารถหมายถึงทำให้เกิดเสียง ส่วน "เช้า" และ "บ่าย" เป็นคำช่วยแบ่งครึ่งช่วงกลางวัน
ชั่วโมงที่หกของแต่ละส่วนนั้นเรียกโดยใช้คำแตกต่างกัน ชั่วโมงที่หกที่ตรงกับรุ่งเช้านั้นจะเรียกว่า "ย่ำรุ่ง" ชั่วโมงที่หกในช่วงเย็นนั้นจะเรียกว่า "ย่ำค่ำ" ซึ่งทั้งสองคำหมายถึงการตีฆ้องหรือกลองเป็นลำดับเพื่อบอกให้ทราบถึงการเปลี่ยนช่วงเวลา (ย่ำ) ส่วน รุ่ง และ ค่ำ หมายถึง ช่วงเช้าและช่วงเย็น ที่ใช้แสดงถึงเวลา ช่วงที่อยู่กลางกลางวันและกลางคืนเรียกว่า "เที่ยงวัน" และ "เที่ยงคืน" ตามลำดับ
เที่ยงคืนยังเรียกว่า "สองยาม" ซึ่งหมายความว่าเป็นจุดสิ้นสุดของการนับยามช่วงที่สอง นอกเหนือจากนี้ "หกทุ่ม" และ "ตีหก" ยังอาจใช้หมายถึงเที่ยงคืนหรือหกโมงเช้า
ประวัติ.
ระบบนี้ใช้กันมาในบางรูปแบบตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่ได้รับการจัดให้เป็นหมวดหมู่คล้ายกับในปัจจุบันในปี พ.ศ. 2444 โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 17 หน้า 206 ปัจจุบันระบบดังกล่าวใช้ในการสนทนาระดับไม่เป็นทางการเท่านั้น
วัดขวัญมงคล

วัดขวัญมงคล ตั้งอยู่ที่ บ้านจันทัย ตำบลวาริน อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย 
ประวัติ.
วัดขวัญมงคล เริ่มสร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2399 สถานที่สร้างเดิมเป็นที่ดิน ของ นายพรมมา พิมพกรรณ์ มีเนื้อที่ 2 ไร่ ต่อมาปี พ.ศ. 2404 นายหนู จิตธรรม ก็ได้ถวายที่ดินมีเนื้อที่ 1 ไร่ 30 ตารางวา และ ต่อมาปี พ.ศ. 2496 นายเนียม ศิริเทพ ก็ได้ถวายที่ดินอีก 30 วา รวมที่ดินของวัดขวัญมงคลทั้งหมดมี จำนวน 2 ไร่ 43 ตารางวา อนุญาตสร้างวัดเมื่อ ปี 2409 ตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2412 สร้างอุโบสถเมื่อปี พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อปี พ.ศ. 2425 โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็น น.ส.3 ก เลขที่ดิน 117 กรรมสิทธิ์เป็นของวัด
ลำดับเจ้าอาวาส.
 ได้ย้ายไปจำพรรษาที่อำเภอหนองบัวลำภู 
 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดขวัญมงคลในปี พ.ศ. ๒๕๑๖
 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลวาริน ปีพ.ศ. ๒๕๑๘
ราชวงศ์พระร่วง

ราชวงศ์พระร่วง เป็นราชวงศ์ที่ปกครองอาณาจักรสุโขทัยซึ่งเคยมีอำนาจครอบคลุมพื้นที่ลุ่มแม่น้ำยม แม่น้ำน่าน แม่น้ำปิง แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำน้อย แม่น้ำเมย แม่น้ำป่าสัก แม่น้ำโขง และ จรดชายฝั่งทะเลทั้งสองด้าน
ศูนย์กลางของราชวงศ์พระร่วงอยู่ที่เมืองสุโขทัยและเมืองศรีสัชนาลัยในลุ่มแม่น้ำยม อันเป็นเมืองศูนย์กลางราชธานีของราชอาณาจักรสุโขทัยในพุทธศตวรรษที่ 19 ก่อนย้ายราชธานีไปยังเมืองสองแควหรือพิษณุโลกในพุทธศตวรรษที่ 20
ราชวงศ์พระร่วงนับจากรัชกาลพ่อขุนศรีอินทราทิตย์จนถึงรัชกาลพระมหาธรรมราชาที่ 4 ได้ปกครองราชอาณาจักรสุโขทัยอย่างต่อเนื่องโดยการสืบราชสันตติวงศ์เกือบ 200 ปี ก่อนที่จะมีการยกเลิกไปเมื่อสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถแห่งกรุงศรีอยุธยาเสด็จขึ้นมาครองอยู่ที่เมืองพิษณุโลก
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พระร่วงมีหลายพระองค์แต่ที่ทรงมีชื่อเสียงมีพระบรมเดชานุภาพมากและพระเกียรติคุณเป็นที่ปรากฏไปยังแว่นแคว้นดินแดนต่างๆมีอยู่ 2 พระองค์ คือพ่อขุนรามคำแหงมหาราชและพระมหาธรรมราชาที่ 1 (พญาลิไทย) ซึ่งเป็นสองรัชสมัยที่ทำให้ราชอาณาจักรสุโขทัยมีความเจริญรุ่งเรืองทางด้านต่าง ๆ เป็นอันมากทั้งการปกครอง การสร้างบ้านแปงเมือง การแผ่ขยายดินแดน การส่งเสริมศาสนา การเกษตร อักษรศาสตร์ ขนบธรรมเนียมจารีตประเพณี เศรษฐกิจการค้า การทูตการต่างประเทศ ศิลปกรรม วัฒนธรรม และอื่นๆ ซึ่งทำให้ความเป็นอยู่ของอาณาประชาราษฎรในราชอาณาจักรสุโขทัยยุคนั้นสมบูรณ์พูลสุขเป็นอย่างยิ่ง จึงทรงเป็นที่เคารพเทิดทูนบูชากันสืบมา
พระราชพงศาวลี.
<table style="border-spacing: 0px; margin: 0 auto; ">
</table>
อ่าวฮัดสัน

อ่าวฮัดสัน  เป็นทะเลภายในน้ำเค็มขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศแคนาดา มีเนื้อที่ 4,041,400 ตร.กม. (1,560,400 ตร.ไมล์) อยู่ในรัฐออนแทรีโอ รัฐเกแบ็ก รัฐซัสแคตเชวัน รัฐแอลเบอร์ตา ส่วนใหญ่ของรัฐแมนิโทบา ทางตะวันออกเฉียงใต้ของดินแดนนูนาวุต และเป็นในรัฐนอร์ทดาโคตา ตอนใต้ของรัฐเซาท์ดาโคตา รัฐมินนิโซตา รัฐมอนแทนา
เฮอร์เซอลียา

เฮอร์เซอลียา (ฮีบรู: הֶרְצְלִיָּה
‎) เป็นเมืองชายฝั่งในประเทศอิสราเอล บนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีประชากร 87,000 คน เป็นเมืองที่อยู่อาศัย ตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1924 โดยตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ ทีโอดอร์ เฮอร์เซิล ผู้ให้กำเนิดลัทธิการเมืองไซออนิสต์
กระแสน้ำแลบราดอร์

กระแสน้ำแลบราดอร์  เป็นกระแสน้ำเย็นในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือ ไหลเลียบชายฝั่งทางตะวันตกของเกาะกรีนแลนด์ลงมาทางใต้ผ่านชายฝั่งของแลบราดอร์และเกาะนิวฟันด์แลนด์ในประเทศแคนาดา จนบรรจบกับกระแสน้ำกัลฟ์สตรีมที่บริเวณแกรนด์แบงส์ เมื่อกระแสน้ำเย็นแลบราดอร์ปะทะกับกระแสน้ำอุ่นกัลฟ์สตรีมทำให้เกิดหมอกบ่อยครั้งในทะเลแถบนั้น
ฟรานซ์โจเซฟแลนด์

ฟรานซ์โจเซฟแลนด์ (หรือ ซิมเลียฟรันต์ซาโยซีฟา  เป็นกลุ่มเกาะในมหาสมุทรอาร์กติกที่มีเฉพาะบุคลากรฝ่ายทหารเท่านั้นที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้ เป็นส่วนหนึ่งของอาร์คันเกลสค์โอบลาสต์ ในประเทศรัสเซียในส่วนที่อยู่ในทวีปยุโรป ทางตอนเหนือของเกาะโนวายาเซมเลีย ทางตะวันออกของหมู่เกาะสฟาลบาร์ ประกอบด้วยเกาะที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง 191 เกาะ มีพื้นที่รวม 16,134 กม2 (6,229 ตร.ไมล์) ตั้งอยู่ละติจูด 80.0° ถึง 81.9° เหนือ
จูเลียส ฟอนปาเยอร์ และคาร์ล เวเปรชต์ นักสำรวจจากจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีเป็นผู้ค้นพบใน ค.ศ. 1873 และสหภาพโซเวียตได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือกลุ่มเกาะนี้ใน ค.ศ. 1926
แอสมารา

แอสมารา  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศเอริเทรีย เนื่องจากตั้งอยู่ที่ความสูง ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองหลวงที่สูงอันดับ 6 ของโลกตามระดับความสูง ใน ค.ศ. 2017 เมืองนี้ได้สถานะแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกสำหรับการรักษาสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อย่างดี มีผู้อยู่อาศัยในพื้นที่แอสมารามาตั้งแต่ 800 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยมีประชากรตั้งแต่ 100 ถึง 1,000 คน เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมหมู่บ้าน 4 แห่งเข้าด้วยกันหลังผ่านพ้นช่วงที่มีความขัดแย้งในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในช่วงที่อิตาลีครอบครอง แอสมารากลายเป็นเมืองหลวงของเอริเทรียในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
อาสเซิน

อาสเซิน  เป็นนครบาลและเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นเมืองหลักในจังหวัดเดรนเทอ ตั้งเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1809 มีคลองเชื่อมต่อกับเมืองโกรนิงเงินและน่านน้ำวัดเดนเซ มีสถานีรถไฟอาสเซิน
หมู่เกาะไอโอเนียน

หมู่เกาะไอโอเนียน  เป็นหมู่เกาะในประเทศกรีซ ในทะเลไอโอเนียน ประกอบด้วย 7 เกาะ คือ เกาะคอร์ฟู แพกซอส เลฟคอส อิทิกา เซฟาโลเนีย ซาเคนทอส (นอกชายฝั่งตอนใต้ของแคว้นเพโลพอนนีส) และเกาะคีทีรา (นอกชายฝั่งตอนใต้ของแคว้นเพโลพอนนีส) พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ปลูกไม้ผล ผลิตน้ำมันมะกอก ธัญพืช และเหล้าองุ่น
เดิมเป็นอาณานิคมของกรีกโบราณ ต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันและจักรวรรดิไบแซนไทน์ ระหว่าง ค.ศ. 1386-1797 ชาวเวนิสเข้าครอบครองเกาะคอร์ฟู ต่อมาฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองหมู่เกาะนี้ในปี ค.ศ. 1797 แต่ต้องยกให้กองกำลังของรัสเซียและเติร์กใน ค.ศ. 1799 และจัดการปกครองเป็นสาธารณรัฐเซปตินซูลาร์ภายใต้การคุ้มครองของรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1800-1867 เปลี่ยนเป็นดินแดนใต้อารักขาของอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1815-1864 และรวมเข้ากับกรีซในปี ค.ศ. 1864
โยอานนีนา

โยอานนีนา  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นอิไพรัส ประเทศกรีซ ใกล้เขตแดนประเทศแอลเบเนีย เมืองมีประชากรราว 140,000 คน ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางราว 500 เมตร ตั้งอยู่ห่างจากกรุงเอเธนส์ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 450 กม. 
เมืองก่อตั้งโดยจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 ในศตวรรษที่ 6 เจริญรุ่งเรืองหลังสงครามครูเสดครั้งที่ 4 เมื่อครอบครัวไบแซนไทน์ผู้ร่ำรวยเข้ามาในต้นศตวรรษที่ 13 ชาวเติร์กเข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1430 ตกเป็นของกรีซใน ค.ศ. 1913 ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เยอรมนีเข้ายึดครองระหว่าง ค.ศ. 1941-1944
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ.
เมืองฝาแฝดและเมืองพี่น้อง.
โยอานนีนาเป็นเมืองฝาแฝดและเมืองพี่น้องกับ
แกร์ท มึลเลอร์

แกร์ฮาร์ท "แกร์ท" มึลเลอร์ (3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 2021) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเยอรมัน เป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่ทำประตูสูงสุด เขาทำสถิติยิงประตูในนัดทีมชาติ 68 ประตูในการลงแข่ง 62 นัด ยิงประตู 365 ประตูในบุนเดิสลีกา มึลเลอร์ติดอยู่ในอันดับ 6 ของผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาล เนื่องจากเขาลงแข่งน้อยกว่าผู้เล่นอื่นใน 15 อันดับแรก
ฌ็อง-ปีแยร์ ปาแป็ง

ฌ็อง-ปีแยร์ ปาแป็ง (เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส เคยได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1991 เขาประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเล่นกับสโมสรออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ ระหว่างปี ค.ศ. 1986 ถึง 1992
เหยี่ยวทุ่งแถบเหนือ

เหยี่ยวทุ่งแถบเหนือ  เป็นนกล่าเหยื่อ ที่มีการขยายพันธุ์เหนือเส้นศูนย์สูตร ในประเทศแคนาดาและตอนเหนือสุดของสหรัฐอเมริกา และในตอนเหนือของทวีปยูเรเชีย นกชนิดนี้มีสองชนิดย่อย Marsh Hawk เป็นชื่อในอดีตของชนิดย่อยอเมริกา
เหยี่ยวชนิดนี้เป็นนกอพยพ โดยจะอพยพสู่พื้นที่ตอนใต้ในฤดูหนาว นกในทวีปยูเรเชียจะเคลื่อนย้ายสู่ตอนใต้ของยุโรปและตอนใต้ของเขตอบอุ่นในเอเชีย ส่วนชนิดย่อยอเมริกาจากเคลื่อนย้ายสู่ตอนใต้สุดของสหรัฐอเมริกา ประเทศเม็กซิโก และ อเมริกากลาง ในพื้นที่ตอนกลาง เช่น ประเทศฝรั่งเศส บริเตนใหญ่ และตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา จะพบเหยี่ยวทุ่งแถบเหนือได้ตลอดทั้งปี ซึ่งจะต่างจากนกในเขตเหนือที่จะอพยพย้ายถิ่นในฤดูหนาว
เหยี่ยวดำท้องขาว

เหยี่ยวดำท้องขาว , "Nisaetus alboniger" (เดิมจัดเป็นสกุล "Spizaetus") เป็นนกล่าเหยื่อ ในวงศ์ Accipitridae มีการกระจายพันธุ์ในมาเลเซียตะวันตก, ประเทศสิงคโปร์, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียว พบในป่าเปิดโล่ง แม้ว่านกตามเกาะจะพบในป่าที่มีความหนาทึบมากกว่า นกทำรังด้วยกิ่งไม้บนต้นไม้และวางไข่เพียงฟองเดียว
เหยี่ยวดำท้องขาวเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ยาวประมาณ 51–58 ซม. นกเต็มวัยมีแถบสีขาวหนาบนหางส่วนบนและใต้หาง ลำตัวสีดำ อกสีขาวมีจุดสีดำ มีแถบดำด้านล่าง มีหงอนที่หัวคล้ายเหยี่ยวกิ้งก่า นกวัยอ่อนมีสีน้ำตาลเข้มในส่วนบน หัวและท้องมีสีน้ำตาลอ่อน
รายชื่อรัฐและดินแดนของสหรัฐเรียงตามจำนวนประชากร

รายชื่อด้านล่างนี้คือรัฐในสหรัฐอเมริกาเรียงตามจำนวนประชากร (รวมเขตอำนาจไม่ใช่รัฐที่มีผู้อยู่อาศัยเพื่อการเปรียบเทียบ) เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นวันทำสำมะโนสหรัฐอเมริกาประจำปี พ.ศ. 2553 รัฐที่มีประชากรมากที่สุดเก้าอันดับแรกมีประชากรรวมกันมากกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนประชากรทั้งประเทศเล็กน้อย ขณะที่รัฐที่มีประชากรน้อยที่สุด 25 อันดับแรกมีประชากรน้อยกว่าหนึ่งในหกของทั้งประเทศ
ระเบียบวิธี.
การทำสำมะโนของสหรัฐอเมริกาจะนับผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้แก่พลเมือง ผู้มีถิ่นที่อยู่ถาวรที่ไม่ใช่พลเมือง และผู้มาเยือนระยะยาวที่ไม่ใช่พลเมือง พลเรือนและเจ้าหน้าที่ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในต่างประเทศ รวมถึงผู้ใต้บังคับบัญชา จะถูกนับในรัฐที่เป็นภูมิลำเนา
การกำหนดจำนวนผู้แทน.
จำนวนผู้แทนในสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาทั้งหมด 435 คนจะถูกจัดสรรสัดส่วนให้แต่ละรัฐโดยอิงตามข้อมูลจากการทำสำมะโนในระยะเวลาสิบปี กระนั้นแต่ละรัฐก็ถูกกำหนดให้ต้องมีผู้แทนอย่างน้อยหนึ่งคนไม่ว่าจะมีจำนวนประชาการเท่าใดก็ตาม การกำหนดจำนวนผู้แทนเช่นนี้อิงตามสัดส่วนของประชากรในแต่ละรัฐต่อจำนวนประชากรรวมในห้าสิบรัฐ (ไม่นับจำนวนประชากรในเขตปกครองพิเศษโคลัมเบีย เครือรัฐเปอร์โตริโก หรือเขตสังกัดอื่น ๆ ของสหรัฐอเมริกา) ทุกสี่ปีคณะผู้เลือกตั้งจะเลือกประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา ผู้แทนในคณะผู้เลือกตั้งจากแต่ละรัฐจะมีจำนวนเท่ากับจำนวนสมาชิกจากรัฐนั้น ๆ ในสภาทั้งสองของรัฐสภา การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ยี่สิบสามได้กำหนดให้เขตปกครองพิเศษโคลัมเบียซึ่งแยกต่างหากจากรัฐใด ๆ มีสิทธิลงคะแนนเสียงได้สามเสียง หรือกล่าวได้ว่า มีสิทธิออกเสียงในคณะผู้เลือกตั้งมากเท่ากับรัฐหนึ่ง แต่จะมีไม่เกินคะแนนเสียงของรัฐที่มีสิทธิออกเสียงน้อยที่สุด ซึ่งปัจจุบันคือสามเสียง (เช่น ไวโอมิง) ในคณะจะมีสมาชิกทั้งหมด 538 คน (เท่ากับสมาชิกวุฒิสภา 100 คน รวมกับผู้แทนราษฎร 435 คน และอีกสามคนจากเขตปกครองพิเศษโคลัมเบีย) รัฐที่มีประชากรมากที่สุด 11 อันดับแรกมีประชากรรวมกันเป็นร้อยละ 56 ของประชากรทั้งประเทศ จึงมีคะแนนเสียงข้างมากในคณะผู้เลือกตั้งและสามารถเลือกประธานาธิบดีได้
กฎหมู่

กฎหมู่<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>[หมายเหตุ ก]  เป็นศัพท์ทางการเมืองซึ่งมีผู้นิยามไว้ต่าง ๆ กัน เช่น "พจนานุกรมของเวบสเตอร์" ว่า ได้แก่ การปกครองโดยฝูงชนวุ่นวาย (mob) "พจนานุกรมออกซ์ฟอร์ด" ว่า ได้แก่ การที่สถานการณ์ทางการเมืองถูกควบคุมโดยบรรดาผู้ปราศจากความถูกต้องตามกติกาหรือกฎหมาย ซึ่งมักมีการใช้ความรุนแรงหรือการขู่เข็ญ และ "พจนานุกรมคอลลินส์" ว่า ได้แก่ สภาพที่บุคคลกลุ่มใหญ่กระทำการโดยขัดต่อความยินยอมของรัฐบาลหรือเจ้าหน้าที่
บางครั้งการปกครองด้วยกฎหมู่อาจสะท้อนเจตนารมณ์ที่แท้จริงของคนส่วนใหญ่ในลักษณะใกล้เคียงกับประชาธิปไตย แต่การปกครองด้วยกฎหมู่มุ่งหมายถึงกรณีที่ขาดกระบวนการทางประชาธิปไตยหรือกระบวนการแบบอารยะ หรือมีกระบวนการดังกล่าวแต่ไม่สมบูรณ์
กรณีในหน้าประวัติศาสตร์ที่ได้รับการยกขึ้นเป็นตัวอย่างของการปกครองด้วยกฎหมู่ คือ การพิจารณาคดีแม่มดที่ซาเลมในคริสต์ทศวรรษ 1690 ซึ่งอาศัยด้วยความเชื่อของคนส่วนใหญ่มากกว่าจะดำเนินตามตรรกะของกฎหมาย
การใช้ความรุนแรงโดยฝูงชนวุ่นวาย (mob violence) ในขบวนการแลตเทอร์เดย์เซนต์สมัยแรก ๆ ก็ได้รับการยกเป็นตัวอย่างเช่นกัน เหตุการณ์ดังกล่าวรวมกรณีที่ฝูงชุนวุ่นวายรุมขับไล่และสังหารชาวมอรมอน เช่น การขับชาวมอรมอนและสังหารหมู่ชาวมอรมอนที่ในมิสซูรีใน ค.ศ. 1838 การฆ่าโจเซฟ สมิท ใน ค.ศ. 1844 และการฆ่าโจเซฟ สแตนดิง ใน ค.ศ. 1879
นอกจากนี้ การรุมประชาทัณฑ์ก็ได้รับการยกว่า เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของการปกครองด้วยกฎหมู่
หมายเหตุ.
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>หมายเหตุ ก "กฎหมู่" เป็นคำที่เกษียร เตชะพีระ เสนอ นอกจากนี้ มีผู้เสนอคำอื่น เช่น ณัฐภาณุ นพคุณ ว่า "กฎของคนหมู่มาก" เสนีย์ คำสุข ว่า "หมู่มนุษยาธิปไตย" และโสภณ ศุภมั่งมี ว่า "การปกครองโดยมวลชน"
ตำบลบุสูง

บุสูง เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอวังหินประมาณ 7 กิโลเมตร องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลบุสูง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุสูงทั้งตำบล
ประวัติ.
ตำบลบุสูง ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2379 เหตุที่ได้ชื่อว่าบุสูง พื้นที่หมู่บ้านเป็นที่ดอน น้ำไม่ท่วม มีป่าไม้ใหญ่หนาทึบ บริเวณรอบที่ดอนเป็นที่ลุ่มป่าโปร่ง ในฤดูฝนมีน้ำอุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การเพาะปลูก ครั้งนั้น มีสองพี่น้องชื่อ พ่อหลวงราษฎร กับจารย์สีชา มีภูมิลำเนาอยู่บ้านตาเกษ อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ ได้พากันมาทำไร่บนที่ดอนแห่งนี้ ปีแรกเรียกว่าไร่สูง จึงเอาคำว่าสูง ต่อมาเรียกว่าทำบุ ครั้งสุดท้ายกลายเป็นบุสูง พร้อมกันนั้นได้ปลูกสร้างบ้านเรือนขึ้นในพื้นที่เดิม ภาษาพื้นบ้านเรียกว่าทำบุสูง และยังมีพรรคพวกมาสร้างบ้านเรือนเพิ่มขึ้น จึงได้ตั้งชื่อ “บุสูง” ตั้งแต่นั้นมา
เทศบาลตำบลบุสูง ได้จัดตั้งโดยเปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลบุสูง เป็นเทศบาลตำบลบุสูง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลบุสูง อำเภอวังหิน จังหวัดศรีสะเกษ เป็นเทศบาลตำบลบุสูง โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 
ตราเทศบาล.
ตราเทศบาลตำบลบุสูง เป็นรูปพระอาทิตย์กำลังทอแสงบนทุ่งนาซึ่งมีผลผลติทางการเกษตร อันประกอบไปด้วยหอม และกระเทียม ในดวงตราสัญลักษณ์อีกด้วย 
หมู่บ้าน.
ตำบลบุสูงแบ่งการปกครองออกเป็น 22 หมู่บ้าน
อาชีพ.
อาชีพของประชากรในตาบลส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นอาชีพหลัก ดังนี้
การศึกษา.
เทศบาลตำบลบุสูงมีโรงเรียนจำนวน 7 แห่ง
เทศกาล.
เทศกาลหอมแดง จัดขึ้นทุก ๆ ปีช่วงปลายเดือนมกราคมหรือต้นเดือนกุมภาพันธ์ ณ วัดบ้านขุมคำ ตำบลบุสูง เพื่อส่งเสริมผลผลิตทางการเกษตรของประชาชนชาวอำเภอวังหิน ภายในงานมีกิจกรรมมากมาย มีการประกวดผลผลิตทางการเกษตร หนูน้อยหอมแดง และธิดาหอมแดง การออกร้านของคุ้มต่าง ๆ และมีการแสดงอื่น ๆ มากมาย
สตีเวนิจ

สตีเวนิจ  เป็นเมืองในฮาร์ตฟอร์ดเชียร์เคาน์ตี อยู่ห่างจากกรุงลอนดอนราว 30 ไมล์ มีประชากร 1,430 คน ในปี ค.ศ. 1801, 4,049 ในปี ค.ศ. 1901, 79,724 ในปี ค.ศ. 2001 และ 84,651 ในปี ค.ศ. 2007 มีการเจริญเติบโตอย่างมากในคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 ยังเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง "Here We Go Round the Mulberry Bush" และ "Boston Kickout"
วีเชปสก์

วีเชปสก์ ([ˈvʲitsʲepsk]; ; ;) เป็นเมืองในประเทศเบลารุส ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนประเทศรัสเซีย เป็นเมืองหลักของแคว้นวีเชปสก์ ใน ค.ศ. 2004 มีประชากร 342,381 คน ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญผลิตเครื่องมือกล มีโบสถ์สร้างในสมัยกลางหลายแห่ง
วีเชปสก์ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1021 เป็นศูนย์กลางการค้าและเมืองสำคัญของรัฐอิสระเป็นเวลานานประมาณ 200 ปี ใน ค.ศ. 1320 ตกอยู่ใต้การปกครองของลิทัวเนีย และตกอยู่ใต้การปกครองของโปแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาอยู่ใต้การปกครองของรัสเซียภายหลังการแบ่งโปแลนด์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1772 และถูกเยอรมนีเข้ายึดครองในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่าง ค.ศ. 1941–1944 และได้รับความเสียหายหนักจากสงคราม
แม่น้ำแมกเคนซี

แม่น้ำแมกเคนซี  เป็นแม่น้ำในดินแดนนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ประเทศแคนาดา ไหลจากทางตะวันตกสุดของทะเลสาบเกรตสเลฟไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ลงสู่อ่าวแมกเคนซีในทะเลโบฟอร์ต มหาสมุทรอาร์กติก เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในประเทศแคนาดา มีความยาว 1,738 กม. (1,080 ไมล์) แต่ถ้ารวมความยาวกับแม่น้ำพีซและแม่น้ำฟินลีย์เข้าไปด้วยจะมีความยาวเป็น 4,241 กิโลเมตร (2,635 ไมล์) จัดเป็นแม่น้ำยาวเป็นอันดับ 2 ของทวีปอเมริกาเหนือ แม่น้ำแมกเคนซีและแควย่อย มีปริมาณน้ำไหล 1,805,200 ตร.กม. (697,000 ตร.ไมล์) หรือไหล 10,700 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที (380,000 ลูกบาศก์ฟุตต่อวินาที)
เซอร์อเล็กซานเดอร์ แมกเคนซี นักเดินเรือสำรวจชาวสกอตต์ได้เดินเรือมาพบแม่น้ำสายนี้ใน ค.ศ. 1789 หลังจากนั้นบริษัทฮัดสันส์เบย์ได้มาตั้งสถานีการค้าต่าง ๆ ขึ้นตามริมฝั่งแม่น้ำ ต่อมาสถานีการค้าเหล่านี้กลายเป็นหมู่บ้านและชุมชน อาทิ ฟอร์ตแมกเฟอร์สัน ฟอร์ตกู๊ดโฮป ฟอร์ตนอร์แมน ฟอร์ตซิมป์สัน และฟอร์ตโพรวิเดนซ์
พรรคประชาธิปไตยใหม่

พรรคประชาธิปไตยใหม่ (ตัวย่อ: ปธม.) เป็นพรรคการเมืองไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2554 มีสุรทิน พิจารณ์ เป็นหัวหน้าพรรค และนายจำรัส ไกยสิทธิ์ เป็นเลขาธิการพรรคคนแรก ปัจจุบันมีสุรทิน พิจารณ์ เป็นหัวหน้าพรรค เป็นพรรคการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภาผู้แทนราษฎรไทยมาแล้วถึง 3 สมัย คือ พ.ศ. 2554 และ พ.ศ. 2562, 2566
การสมัครรับเลือกตั้ง.
พรรคประชาธิปไตยใหม่ ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง โดยมีหมายเลขประจำพรรคคือ หมายเลข 3 และได้รับเลือกตั้ง ส.ส.ในระบบบัญชีรายชื่อ จำนวน 1 ที่นั่ง คือ นางพัชรินทร์ มั่นปาน ผู้สมัครลำดับที่ 2 เนื่องจากผู้สมัครลำดับแรกคือ สุรทิน พิจารณ์ ถูกตัดสิทธิ์ในการรับสมัคร
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง และได้รับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ จำนวน 1 ที่นั่ง คือ นายสุรทิน พิจารณ์ หัวหน้าพรรค ต่อมาได้ลาออกจากการเป็น ส.ส. ทำให้มีการเลื่อนนางแพงศรี พิจารณ์ และนายปฏิวัติ พิจารณ์ ขึ้นมาเป็น ส.ส.แทนตามลำดับ
เช่นเดียวกับการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 พรรคประชาธิปไตยใหม่ได้รับเลือกตั้ง จำนวน 1 ที่นั่ง นับได้ว่าพรรคประชาธิปไตยใหม่ มีบทบาทได้รับเลือกตั้งในสภาผู้แทนราษฎรถึง 3 สมัย
ซูการ์โน มะทา

ซูการ์โน มะทา (เกิด 17 กันยายน พ.ศ. 2507) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคประชาชาติ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา กรรมการในคณะกรรมการประสานงานสภาผู้แทนราษฎรไทย (รัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร) อดีตรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง น้องชายนายวันมูหะมัดนอร์ มะทา ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ประวัติ.
ซูการ์โน มะทา เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2507 เป็นบุตรของนายอาแว มะทา และนางแมะเย๊าะ วาเยาะตายีเป็นน้องชายของนายวันมูหะมัดนอร์ มะทา สำเร็จการศึกษาประกาศนียบัตรการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) จากวิทยาลัยครูเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ ระดับปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต สาขาพลศึกษา จากวิทยาลัยครูยะลา และระดับปริญญาโทสาขาพัฒนาสังคม จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
ซูการ์โน สมรสกับนางชะบา มะทา มีบุตร-ธิดา 3 คน
การเมือง.
ซูการ์โน มะทา เคยเป็นผู้ช่วยดำเนินงาน สส. เป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดยะลา และเคยเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดยะลา 2 สมัย ต่อมาได้สมัครรับเลือกตั้ง สส.จังหวัดยะลา สังกัดพรรคพลังประชาชน ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 และได้รับเลือกตั้งเป็น สส. คนเดียวของพรรคในจังหวัดยะลา ก่อนจะย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อไทย ภายหลังจากที่พรรคพลังประชาชนถูกยุบ และเป็น สส. พรรคพลังประชาชนเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ย้ายสังกัดตามพรรคร่วมรัฐบาลไป (อาทิ พรรคมาตุภูมิ)
ในการเลือกตั้งปี 2554 นายซูการ์โน ได้ลงสมัครในสังกัดพรรคเพื่อไทย ในจังหวัดยะลา เขตเลือกตั้งที่ 2 แต่พ่ายให้กับนายอับดุลการิม เด็งระกีนา อดีต ส.ส.ยะลา 2 สมัย จากพรรคประชาธิปัตย์
ในปี พ.ศ. 2561 เขาในฐานะแกนนำกลุ่มวาดะห์ ได้ออกมาโพสต์เฟซบุ๊กยืนยันว่าทางกลุ่มวาดะห์ได้ย้ายมาสังกัดพรรคประชาชาติ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 และ การเลือกตั้ง พ.ศ. 2566
เลเซอร์บีม/คาสึกะนะคาโอริ

"เลเซอร์บีม/คาสึกะนะคาโอริ" (; โรมาจิ: "Laser Beam/Subtle Aroma") เป็นซิงเกิลลำดับที่ 18 ของวง เพอร์ฟูม เนื่องจากเกิดเหตุการณ์ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554, ทำให้การวางจำหน่ายต้องเลื่อนออกไป จากเดิมกำหมดวางจำหน่ายวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2554 เป็นวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 
ซิงเกิลนี้ได้รับการรับรองโดย RIAJ ในระดับ Gold
เบื้องหลัง.
เพลง เลเซอร์บีม ถูกใช้เป็นเพลงประกอบโฆษณา คิริน บริวเวอร์รี เฮียวเก็ตสึ เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 แต่เดิมนั้นได้บันทึกเสียงเพื่อใช้ประกอบโฆษณาเท่านั้น โดยมีความยาวเพียงแค่ 15 วินาที สำหรับเพลง คาสึกะนะคาโอริ ถูกใช้เป็นเพลงประกอบโฆษณา "คิริน จู-ฮิ เฮียวเก็ตสึ ยาซาชิอิ คาจิสึ โนะ 3%" ด้วย
มิวสิกวิดีโอ.
เลเซอร์บีม.
มิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำโดย เซกิ คาซึอากิ ที่ โยะโกะฮะมะ เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 แต่หลังเกิดเหตุการณ์ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 ทำให้ไฟดับไม่สามารถถ่ายทำต่อไปได้ ต่อมาจึงได้ถ่ายทำเพิ่มเติมก่อนวางจำหน่ายสองสัปดาห์ โดยคอนเซิปต์ของมิวสิกวิดีโอคือ "สายลับหญิง" ซึ่งสังเกตจากเสื้อผ้าและเมคอัพ
คาสึกะนะคาโอริ.
มิวสิกวิดีโอ ยังคงถ่ายทำโดย เซกิ คาซึอากิ โดยคอนเซิปต์ของมิวสิกวิดีโอคือ "โปสเตอร์เคลื่อนไหว", "สมุดภาพเคลื่อนที่". 
ถ่ายทำที่บริเวณภูเขาไฟ ฟูจิ สำหรับอีกเวอร์ชันชื่อ "Kasuka na Kaori -Special Video Clip-" ได้ออกอากาศเฉพาะที่ MUSIC ON! TV เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554
รายชื่อเพลงและรูปแบบ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>