อูรังเมดัน

เอสเอส "อูรังเมดัน"  เป็นเรือซึ่งอ้างว่าเป็นเรือผี โดยตามแหล่งข้อมูลหลายแหล่งว่าเป็นเรืออับปางในน่านน้ำหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์หรือที่อื่น หลังลูกเรือทั้งลำเสียชีวิตภายใต้พฤติการณ์น่าสงสัย ใน ค.ศ. 1947 หรือ 1948 ขึ้นอยู่กับหนังสือพิมพ์ที่มา นิยาย"อูรังเมดัน"กลายเป็นตำนาน
ปริศนา.
การพาดพิงเรือและเหตุการณ์ดังกล่าวในภาษาอังกฤษครั้งหนึ่งปรากฏใน "รายงานการประชุมสภาวาณิชทะเล" ("Proceedings of the Merchant Marine Council") ฉบับเดือนพฤษภาคม 1954 ซึ่งยามฝั่งสหรัฐเป็นผู้พิมพ์เผยแพร่ มีการจัดพิมพ์การพาดพิงในภาษาอังกฤษก่อนหน้านี้เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 1948 ใน"ดิแอลบานีไทมส์" อัลแบนี รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ และอ้างอิงต้นฉบับดั้งเดิมว่ามาจากเอลเซเวียส์วีกลี คำว่า อูรัง เป็นภาษามาเลย์หรืออินโดนีเซีย หมายถึง "คน" ส่วนเมดันเป็นนครใหญ่สุดบนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย ทำให้มีความหมายประมาณว่า "มนุษย์จากเมดัน" บันทึกอุบัติเหตุของเรือปรากฏในหนังสือและนิตยสารหลายฉบับ ความแม่นยำของข้อเท็จจริงและแม้แต่การมีอยู่จริงของเรือไม่มีการยืนยัน และรายละเอียดการก่อสร้างและประวัติศาสตร์ของเรือยังไม่มีผู้ใดทราบ การค้นหาทะเบียนราชการหรือการสืบสวนอุบัติเหตุนั้นล้มเหลว
นิยายของเรือปรากฏครั้งแรกในชุดสามบทความในหนังสือพิมพ์ "De locomotief: Samarangsch handels- en advertentie-blad" ภาษาดัตช์-อินโดนีเซีย นิยายนี้ส่วนใหญ่เหมือนกับนิยายฉบับภายหลัง แต่มีข้อแตกต่างสำคัญอยู่ ไม่เคยมีการกล่าวถึงชื่อเรือที่พบ "อูรังเมดัน" แต่มีอธิบายว่าตำแหน่งที่พบเรือนั้นอยู่ห่างจากหมู่เกาะมาร์แชลล์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 400 ไมล์ทะเล (740 กิโลเมตร) บทความที่สองและสามอธิบายประสบการณ์ของผู้รอดชีวิตรายเดียวของ"ลูกเรืออูรังเมดัน" ซึ่งมิชชันนารีชาวอิตาลีไปพบและเป็นชนพื้นเมืองเกาะ Taongi ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ ก่อนเสียชีวิตคนผู้นั้นเล่าแก่มิชชันนารีว่าเรือกำลังบรรทุกสินค้ากรดซัลฟิวริก และลูกเรือส่วนใหญ่เสียชีวิตเพราะไอพิษที่รั่วไหลจากตู้บรรทุกที่เสียหาย นิยายมีว่า อูรังเมดัน กำลังล่องจากท่าเล็ก ๆ ในประเทศจีนไปประเทศคอสตาริกา และเจตนาหลบเลี่ยงทางการ ผู้รอดชีวิตซึ่งเป็นชาวเยอรมันนิรนาม เสียชีวิตหลังเล่านิยายของเขาแก่มิชชันนารี ซึ่งเล่านิยายนี้ต่อให้ Silvio Scherli ผู้ประพันธ์ชาวอิตาลี หนังสือพิมพ์ดัตช์ปิดท้ายด้วยข้อปฏิเสธความรับผิดชอบดังนี้
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"นี่เป็นส่วนสุดท้ายของนิยายเราเกี่ยวกับปริศนาแห่ง"อูรังเมดัน" เราต้องย้ำว่าเราไม่มีข้อมูลอื่นเกี่ยวกับ 'ปริศนาแห่งท้องทะเล' นี้ และเราไม่สามารถตอบคำถามที่ไม่มีคำตอบหลายคำถามในนิยายนี้ ชัดเจนว่านี้อาจเป็นนิยายโรมานซ์ชวนตื่นเต้นแห่งทะเล อีกด้านหนึ่ง ผู้ประพันธ์ Silvio Scherli รับรองความจริงของนิยายนี้"
หลักฐานใหม่ที่"เดอะสกิตติชไลบรารี"พบแสดงให้เห็นว่ารายงานหนังสือพิมพ์ปี 1940 ของเหตุการณ์นี้รับมาจากแอสโซซิเอเด็ตเพรสในหนังสือพิมพ์บริติช "เดอะเดลีมิร์เรอร์"และ"ยอร์กไชร์อีฟนิงโพสต์" อีกครั้งหนึ่ง มีข้อแตกต่างในนิยายนี้ โดยตำแหน่งที่พบเรือคือ หมู่เกาะโซโลมอน และสารเอสโอเอสต่างจากรายงานทีหลัง นิยายนี้ยังดูเหมือนเริ่มมาจาก Silvio Scherzi ในตรีเยสเต
อุบัติเหตุที่เป็นไปได้.
ตามนิยาย ณ ช่วงใดช่วงหนึ่งประมาณเดือนมิถุนายน 1947 (แกดดิสและผู้อื่นระบุว่าวันที่โดยประมาณ คือ ต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1948) เรืออเมริกันสองลำที่กำลังเดินเรือในช่องแคบมะละกา ได้แก่ "ซิตีออฟบัลติมอร์" และ "ซิลเวอร์สตาร์" ซึ่งเป็นหนึ่งในบรรดาเรือที่แล่นผ่านช่องแคบดังกล่าว ได้รับสารขอความช่วยเหลือหลายสารจากเรือวาณิชดัตช์ "อูรังเมดัน" ที่อยู่ใกล้ ๆ ผู้ควบคุมวิทยุบนเรือนั้นส่งสารต่อไปนี้เป็นรหัสมอร์ส: "เอสโอเอสจาก"อูรังเมดัน" * * * เราลอย เจ้าหน้าที่ทุกคนรวมทั้งกัปตัน เสียชีวิตในห้องชาร์ตและบนสะพานเรือ เป็นไปได้ว่าลูกเรือทั้งหมดเสียชีวิต * * *" หลังมีรหัสมอร์สที่ชวนสับสนต่อมา ตามด้วยคำสองคำ คือ "ฉันตาย" หลังจากนั้นไม่ได้รับสารใดอีก เมื่อลูกเรือ "ซิลเวอร์สตาร์" ค้นหาและขึ้นเรือ"อูรังเมดัน" ซึ่งไม่ปรากฏความเสียหายเพื่อพยายามช่วยเหลือ ก็พบว่าเรือมีศพมนุษย์และหมาเกลื่อน โดยพบว่าศพนอนหงายหลังเหยียดแขนขา ใบหน้าแข็งค้างดูหวาดกลัวสุดขีด โดยปากอ้ากว้างและตาจ้องมองตรงไปข้างหน้า โดยศพดูเหมือนภาพล้อชั้นเลว ไม่พบผู้รอดชีวิตและไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บบนศพ ขณะที่มีการเตรียมลากเรือไปกับ ซิลเวอร์สตาร์ ไปยังท่าใกล้เคียง ทันใดนั้นเกิดไฟไหม้ในห้องเก็บสินค้าหมายเลข 4 ของเรือ ทำให้ลูกเรือต้องรีบอพยพเรือ"อูรังเมดัน" ฉะนั้นทำให้ไม่สามารถสืบสวนต่อไปได้ ไม่นานจากนั้น เรือ "อูรังเมดัน" เกิดระเบิดก่อนจมลงในที่สุด