pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 4

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 4 (6 มกราคม พ.ศ. 2489 - 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 178 คน โดยมาจากการเลือกตั้ง ซึ่งแบ่งเขต ครั้งแรกทั้งหมด 96 คน และ ครั้งที่สอง 82 คน จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มกราคม พ.ศ. 2489 และ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป สิงหาคม พ.ศ. 2489
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ครั้งแรก ถือเกณฑ์ราษฎร 200,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน และ ครั้งที่สอง ถือเกณฑ์ราษฎร 150,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 178 คน
สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ สิ้นสุดลง เนื่องจาก พลเอกผิน ชุณหะวัณ เข้ายึดอำนาจการปกครอง เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490
องค์ประกอบของสภา.
สภาผู้แทนราษฎรไทย ประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำแนกตามพรรค.
จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำแนกตามพรรค ณ วันสิ้นอายุของสภาผู้แทนราษฎร
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
ประเภทที่ 1.
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ประเภทที่ 1 นับตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 และ การเลือกตั้งทั่วไปเพิ่มเติมในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2489 มีดังนี้
ประเภทที่ 2.
สืบเนื่องจากเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 ประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2489 กำหนดให้ยกเลิกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ประเภทที่ 2 ที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ทำให้ต้องมีการจัดการเลือกตั้งเพิ่มเติมขึ้น ในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2489
ผู้ดำรงตำแหน่ง.
ประธานสภาผู้แทนราษฎร พระยามานวราชเสวี (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2490) เกษม บุญศรี ดำรงตำแหน่งแทน (ออกจากตำแหน่ง พ.ศ. 2490) พึ่ง ศรีจันทร์ ดำรงตำแหน่งแทน 
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่หนึ่ง เดือน บุนนาค (ลาออก พ.ศ. 2489) มงคล รัตนวิจิตร ดำรงตำแหน่งแทน (ลาออก พ.ศ. 2489) พันเอกพระยาสุรพันธเสนี ดำรงตำแหน่งแทน
ร้านสตาร์ซอคเก้อร์

ร้านสตาร์ซอคเก้อร์  เป็นร้านค้าปลีกซึ่งจำหน่ายสินค้าเกี่ยวกับกีฬา ลักษณะพิเศษที่สำคัญคือ มีของที่ระลึกจากสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงในทวีปยุโรป และกิจการให้เช่าสื่อวีดิทัศน์บันทึกการแข่งขัน หรือช่วงจังหวะสำคัญในการแข่งขัน (Highlight) กีฬาโดยเฉพาะฟุตบอล ร่วมด้วยสิ่งพิมพ์ในเครือสยามสปอร์ตทุกชนิด ดำเนินงานโดย"บริษัท วรรคสร โปรโมชัน จำกัด" ซึ่งจดทะเบียนจัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 และมีสมลักษณ์ โหลทอง ภรรยาของระวิ ผู้ก่อตั้งบริษัท สยามสปอร์ต ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) เป็นกรรมการผู้จัดการ โดยมีสาขาทั้งหมด 15 แห่งทั่วประเทศ แต่ปัจจุบันได้ปิดกิจการหมดทุกสาขาแล้ว โดยสาขาซีคอนสแควร์เป็นสาขาสุดท้ายที่ปิดตัวลง ในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2564
ประวัติ.
บริษัทฯ เริ่มเปิดดำเนินงานร้านสตาร์ซอคเก้อร์ เป็นสาขาแรกเมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่ศูนย์การค้าพันธุ์ทิพย์พลาซา สำหรับสาขาที่มีรายได้สูงสุดนับแต่เปิดทำการ ได้แก่สาขาที่ตั้งอยู่บริเวณชั้นจี ของศูนย์การค้าเซ็นทรัล ลาดพร้าว โดยในระยะแรกของการเปิดให้บริการนั้น สินค้ากีฬาที่ระลึกซึ่งวางจำหน่าย ทางร้านเป็นผู้ผลิตขึ้นเอง ด้วยการเลียนแบบจากของจริง ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2537 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท เริ่มดำเนินการเป็นผู้รับลิขสิทธิ์ เพื่อผลิตและนำเข้าสินค้าดังกล่าว จากประเทศอังกฤษเป็นแห่งแรก จากนั้นจึงส่งมอบให้บริษัทฯ เป็นผู้จัดจำหน่ายอีกทอดหนึ่ง ต่อมา บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท ก็ทยอยเจรจาลิขสิทธิ์กับประเทศอื่น ๆ ซึ่งปัจจุบัน บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท โอนสิทธิดังกล่าวให้แก่บริษัทฯ เป็นผู้ดำเนินการเอง
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท เข้าซื้อหุ้นสามัญทั้งหมดของบริษัทฯ จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท จำหน่ายเงินลงทุนทั้งหมดออกไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 บมจ.สยามสปอร์ตซินดิเคท เปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางธุรกิจ โดยให้รับโอนลิขสิทธิ์วีดิทัศน์กีฬาจากต่างประเทศ จากบริษัท สปอร์ตสแอนด์เลเซอร์โปรโมชัน จำกัด ซึ่งเดิมนำมาบันทึกลงม้วนวิดีโอเทปเพื่อให้เช่าในร้านฯ เปลี่ยนรูปแบบเป็นกิจการจำหน่ายขาด โดยใช้สื่อวีดิทัศน์ประเภทอื่นคือวีซีดีและดีวีดี
สยาม อินเตอร์ มัลติมีเดีย

บริษัท เอสเอ็มเอ็ม พลัส จำกัด หรือเดิมคือ บริษัท สยามอินเตอร์มัลติมีเดีย จำกัด (มหาชน)  เป็นบริษัทรับผลิตและจัดจำหน่ายหนังสือ มัลติมีเดียและจัดการแข่งขันกีฬา โดยเป็นผู้ถือครองลิขสิทธิ์หนังสือการ์ตูนของสำนักพิมพ์ต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่นรายใหญ่รายหนึ่งของประเทศไทย
ประวัติ.
"บริษัท สยาม คอมิกส์ จำกัด" ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มต้นที่ 1 ล้านบาท มีวัตถุประสงค์เมื่อแรกเริ่มเพื่อดำเนินการผลิตและจำหน่ายหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ผ่านการเจรจาธุรกิจอย่างถูกต้องตามกฎหมายลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศ โดยเมื่อปี พ.ศ. 2536 เปลี่ยนชื่อครั้งแรกเป็น "บริษัท สยาม อินเตอร์ คอมิกส์ จำกัด" พร้อมทั้งเพิ่มทุนจดทะเบียนขึ้นเป็น 20 ล้านบาท และในปี พ.ศ. 2539 บริษัทฯ เพิ่มทุนจดทะเบียนเป็น 150 ล้านบาท ต่อมาเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2546 เปลี่ยนชื่อเป็น "บริษัท สยาม อินเตอร์ มัลติมีเดีย จำกัด" พร้อมทั้งแปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และเพิ่มทุนขึ้นอีกเป็น 170 ล้านบาท โดยในปีถัดมา เพิ่มทุนอีกครั้งเป็น 240 ล้านบาท ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2554 บริษัทฯ มีทุนจดทะเบียนทั้งหมด 372 ล้านบาท (จากการเพิ่มทุนครั้งหลังสุด เมื่อปี พ.ศ. 2551) โดยแบ่งออกเป็นหุ้นสามัญจำนวน 372 ล้านหุ้น มีมูลค่าที่ตราไว้ หุ้นละ 1 บาท เป็นหุ้นที่ออกจำหน่าย และเรียกชำระแล้ว จำนวน 240 ล้านบาท ในจำนวนดังกล่าว แบ่งออกเป็นหุ้นสามัญ 240 ล้านหุ้น มีมูลค่าที่ตราไว้ หุ้นละ 1 บาท
วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 บริษัทแจ้งเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท สตาร์ค คอร์เปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) จดทะเบียนเปลี่ยนแปลงกรรมการ โดยในวันที่ 7 กรกฎาคม 2566 นายอภิชาติ ตั้งเอกจิต เป็นรักษาการประธานเจ้าหน้าที่บริหาร และเปลี่ยนชนิดการทำธุรกิจเป็นประเภท วัสดุอุตสาหกรรมและเครื่องจักร ส่วนธุรกิจเดิมของสยามอินเตอร์มัลติมีเดีย ได้โอนให้บริษัทเอสเอ็มเอ็มพลัส จำกัด เป็นผู้ดำเนินกิจการ
เต่านาอีสาน

เต่านาอีสาน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Malayemys subtrijuga") เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)
เป็นเต่านาชนิดหนึ่ง ที่เพิ่งแยกออกมาในปี ค.ศ. 2004 มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับเต่านาหัวใหญ่ ("M. macrocephala") ซึ่งเป็นเต่านาอีกชนิด แต่มีลักษณะที่แตกต่างออกไป คือ มีขีดตามแนวตั้งใต้จมูก 4-5 ขีด ซึ่งมีมากกว่าเต่านาหัวใหญ่ และเส้นขีดที่นัยน์ตาจะเล็กกว่า รวมทั้งมีรูปร่างที่เล็กกว่าด้วย
เต่านาอีสาน มีถิ่นกระจายพันธุ์ที่ภาคอีสานของประเทศไทย และพบไปจนถึงลาว, กัมพูชา และเวียดนาม เป็นเต่าที่กินหอยฝาเดียวและหอยสองฝาเป็นอาหารหลัก โดยใช้ปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก แล้วใช้เล็บฉีกเอาเนื้อของหอยออกมา พบได้ทั่วไปในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ รวมทั้งพื้นที่ทำการเกษตร เช่น นาข้าว, ท้องร่องสวน ด้วย
เต่านาหัวใหญ่

เต่านาหัวใหญ่ หรือ เต่านามลายู (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Malayemys macrocephala") เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกเต่า ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)
มีลักษณะกระดองสีน้ำตาลอ่อน หัวมีสีดำมีลายสีขาวเป็นเส้นใหญ่จากจมูกผ่านนัยน์ตาตอนบนและจากปากผ่านนัยน์ตาตอนล่าง 2 ขีด มีลายขาวที่แก้มด้วย ลายเส้นขาวใหญ่นี้เป็นจุดเด่น ผิวหนังทั่วไปและขามีสีเทาดำ ความยาวกระดองเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 1/2 กิโลกรัม
เต่านาหัวใหญ่ เป็นเต่าที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศไทย สามารถพบได้ทั่วไปตั้งแต่นาข้าว, ท้องร่องสวน หรือแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ ทั่วทุกภาคของประเทศ และพบได้ในประเทศใกล้เคียง เช่น กัมพูชา และมาเลเซีย
เป็นเต่าที่กินหอยฝาเดียวและหอยสองฝาเป็นอาหารหลัก โดยใช้ปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก จากนั้นจึงใช้เล็บฉีกเอาเนื้อหอยออกมากิน เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดเดียวกับเต่านาอีสาน ("M. subtrijuga") แต่ต่อมาได้มีการศึกษาใหม่ พบว่าแท้จริงแล้วแยกออกเป็น 2 ชนิด ในปี ค.ศ. 2004
เต่านา

"สำหรับบุคคลดูที่ หม่อมหลวงมิ่งมงคล โสณกุล"
เต่านา หรือ เต่าสามสัน  เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลาน 2 ชนิดจำพวกเต่าที่อยู่ในสกุล "Malayemys" ในวงศ์ Bataguridae 
เป็นเต่าน้ำจืดขนาดเล็ก มีลักษณะเด่น คือ กระดองส่วนบนมีสันนูน 3 เส้น เห็นได้ชัดเจน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ และมีขอบเรียบ ส่วนหัวมีขนาดใหญ่และมีลายเส้นสีเหลืองหรือสีขาว กระดองส่วนบนมีสีน้ำตาลและขอบสีครีมหรือสีเหลือง กระดองส่วนล่างมีสีเหลือง และแต้มสีดำบนแผ่นเกล็ด ขณะที่สีผิวทั่วไปเป็นสีน้ำตาลเทาหรือดำ บริเวณส่วนหน้าและจมูกมีลายเส้นขีดสีขาว
เป็นเต่าที่พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำของภูมิภาคอินโดจีนและแหลมมลายู พบเห็นได้ทั่วไปทั้งนาข้าว, สวนสาธารณะ หรือท้องร่องสวนผลไม้ พื้นที่การเกษตรทั่วไป เป็นเต่าที่กินหอยเป็นอาหารหลักทั้งหอยฝาเดียวและหอยสองฝา โดยใช้ริมฝีปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก แล้วใช้เล็บจิกเนื้อหอยออกมากิน และยังกินสัตว์น้ำอย่างอื่นได้ด้วย 
เดิมทีเต่านาถูกจำแนกไว้เพียงชนิดเดียว แต่ต่อมาได้มีการศึกษาเพิ่มขึ้นโดยนักวิชาการชาวตะวันตก เมื่อปี [[ค.ศ. 2004]] พบว่าแท้จริงแล้วมี 2 [[species|ชนิด]] โดยมีลักษณะแตกต่างกันทางกายวิภาคบางประการ และถิ่นที่แพร่กระจายพันธุ์ คือ
ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ได้มีการจำแนกออกไปอีก เป็น "[[Malayemys khoratensis]]" ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดเดียวกับ "[[Malayemys isan]]" ซึ่งไม่ได้ปรากฏอยู่ใน[[รหัสสากลการระบุพันธุ์สัตววิทยา]] (ICZN Code)
โอ จิน-ฮย็อก

โอ จิน-ฮย็อก (15 สิงหาคม ค.ศ. 1981 –) เป็นนักยิงธนูชาวเกาหลีใต้ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในกีฬายิงธนูประเภทชายเดี่ยว และการแข่งขันในรายการทีมชาย กับเพื่อนร่วมทีมอย่าง อิม ดงฮย็อน และ คิม บอบมิน ที่ซึ่งทีมของเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดง ทั้งนี้ โอ จิน-ฮย็อก เป็นนักยิงธนูชายเดี่ยวคนแรกของประเทศเกาหลีใต้ที่ได้รับรางวัลเหรียญทองโอลิมปิก
ไม่ประสงค์ลงคะแนน

ไม่ประสงค์ลงคะแนน ("ไม่เลือกข้างต้นทั้งหมด") เป็นตัวเลือกในระบบเลือกตั้งของบางเขตอำนาจหรือบางองค์กร ซึ่งกำหนดขึ้นเพื่อเปิดให้ผู้เลือกแสดงความไม่เห็นชอบต่อตัวเลือกอื่น ๆ ทั้งหมด โดยอ้างอิงหลักการที่ว่า การให้ความเห็นชอบนั้น ย่อมรวมถึง การงดเว้นไม่ให้ความเห็นชอบด้วย
ในสหรัฐอเมริกา ตัวเลือก "ไม่ประสงค์ลงคะแนน" นี้มีกำเนิดมาจากสภาที่ปรึกษาเทศบาลประจำหน่วยเลือกตั้งอีลาวิสตา รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งลงมติเมื่อปี 1976 ให้เพิ่มตัวเลือกนี้ลงในบัตรเลือกตั้งของเทศมณฑลแซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย ต่อมา วอลเตอร์ วิลสัน (Walter Wilson) และแมทธิว แลนดี สตีน (Matthew Landy Steen) สมาชิกสภาดังกล่าว จึงเสนอร่างกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมบัตรเลือกตั้งให้มีตัวเลือก "ไม่ประสงค์ลงคะแนน" นับแต่นั้นเป็นต้นมา ครั้นปี 1978 รัฐเนวาดาเพิ่มตัวเลือกอย่างเดียวกันลงในบัตรเลือกตั้งท้องที่ตน และปลายปี 1999 ราษฎรรัฐแคลิฟอร์เนียพากันเข้าชื่อเสนอร่างกฎหมายที่ 23 ต่อรัฐบาลกลาง เรียก "รัฐบัญญัติไม่ประสงค์ลงคะแนน" (None of the Above Act) แต่ผู้ออกเสียงประชามติเห็นชอบกับข้อเสนอดังกล่าวเพียงร้อยละ 36 และไม่เห็นชอบร้อยละ 64 ร่างกฎหมายจึงล้มไป ในการนี้ ถ้าร่างกฎหมายได้รับความเห็นชอบ จะส่งผลให้บัตรเลือกตั้งทั่วประเทศได้รับการปรับปรุงใหม่ ยกเว้นในการเลือกตั้งตุลาการ
เมื่อบัตรเลือกตั้งมีตัวเลือก "ไม่ประสงค์คะแนน" ก็เป็นไปได้ว่า จะมีผู้เลือกตัวเลือกนี้มากมายจนเป็นเสียงข้างมาก หรือมีคะแนนเสียงเหนือกว่าตัวเลือกอื่น และทำให้ไม่มีผู้ชนะการเลือกตั้ง ในกรณีเช่นนั้น จะใช้วิธีอื่น ๆ เพื่อนำไปสู่ทางออกต่อไป เช่น อาจปล่อยให้ตำแหน่งว่าง หรือเปลี่ยนไปใช้วิธีแต่งตั้งแทนเลือกตั้ง หรือจัดการเลือกตั้งหรือเปิดให้เสนอชื่อใหม่
ปลากะพงผี

ปลากะพงผี (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Macolor niger") เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae)
มีลักษณะทั่วไปเหมือนปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันทั่วไป แต่ส่วนหัวโตกว่า ปากกว้าง ลำตัวกว้าง ครีบหางเว้าตื้น ลำตัวสีคล้ำ มีลวดลายสีเหลืองหรือสีจาง ๆ ที่หน้าและลำตัว ปลาขนาดใหญ่มักมีสีคล้ำ ปลาขนาดเล็ก มีลายสีขาว-ดำตัดกันชัดเจน
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูง มักพบในแนวปะการังในที่ลึก โดยปลาขนาดเล็กมักว่ายอยู่ตามหน้าหิน กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กไปเป็นอาหาร 
เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในเขตอินโด-แปซิฟิก ไปจนถึงออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยพบได้ในแถบทะเลอันดามันเท่านั้น โดยเป็นปลาที่พบได้น้อย
ปลากะพงหน้าลาย

ปลากะพงหน้าลาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lutjanus rivulatus") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae)
มีส่วนหัวค่อนข้างโต ด้านหน้าโค้งลาด ลำตัวกว้าง ครีบอกเรียวโค้ง ครีบหางเว้าตื้น หัวและตัวสีน้ำตาลแดงหรือสีคล้ำ บริเวณส่วนหน้ามีลายเส้นวนสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ มีจุดประเล็ก ๆ สีเดียวกันทั่วทั้งตัว ในบางตัวมีขอบครีบสีเหลือง
มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 90 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เพียงลำพังตัวเดียว โดยหากินตามกองหินใต้น้ำเหรือแนวปะการัง พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออกจนถึงตาฮิติ, ทะเลญี่ปุ่น จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย สำหรับในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งทะเลอันดามันและอ่าวไทย แต่ในฝั่งอ่าวไทยจะพบได้เฉพาะเป็นบางจุดเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย 
นิยมบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ
ต้นไม้แบบบี

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ ต้นไม้แบบบี  เป็นโครงสร้างข้อมูลแบบต้นไม้ ซึ่งเก็บข้อมูลที่จัดเรียงแล้ว และพร้อมใช้งานสำหรับการค้นหา การเข้าถึงแบบลำดับ การแทรกข้อมูล การลบข้อมูล ซึ่งประสิทธิภาพการทำงานของมันจะใช้เวลาลอการิทึม (logarithmic time) ต้นไม้แบบบีเป็นโครงสร้างต้นไม้ที่มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับต้นไม้ทวิภาค คือ แต่ละปมมีปมลูกได้ไม่เกิน 2 ปม ต้นไม้แบบบีเป็นโครงสร้างข้อมูลที่เหมาะสมที่สุดสำหรับระบบที่มีการอ่านและเขียนบล็อกข้อมูลขนาดใหญ่ ดังนั้นมันจึงมักใช้ในงานฐานข้อมูลและระบบแฟ้ม 
ภาพรวม.
ปมภายในต้นไม้แบบบี (ปมที่ไม่ใช่ปมใบ) สามารถมีจำนวนแตกต่างกันอยู่ภายในช่วงที่กำหนดไว้ เมื่อมีการแทรกหรือลบข้อมูลจะทำให้จำนวนปมลูกเปลี่ยนแปลงไป ดังนั้นเมื่อต้องการให้จำนวนของปมลูกอยู่ในช่วงที่กำหนดไว้ ปมภายในอาจจะเชื่อมต่อ หรืออยกออกไป เนื่องจากช่วงของปมลูกได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องจัดสมดุลใหม่บ่อย ๆ เหมือนกับต้นไม้ค้นหาแบบสมดุลตนเองชนิดอื่น ๆ แต่อาจจะยอมให้เสียพื้นที่ว่างบางส่วนภายในต้นไม้ได้ ถ้ามีบางปมที่มีปมลูกไม่ครบ 2 โดยปกติขอบบนและขอบล่างของจำนวนปมลูกจะถูกตรึงไว้เพื่อการทำงานโดยเฉพาะ ตัวอย่างเช่น ต้นไม้แบบ 2-3 บี ปมภายในแต่ละปมสามารถมีปมลูกได้ 2 หรือ 3 ปม
ปมภายในแต่ละปมของต้นไม้แบบบีจะเก็บคีย์ไว้จำนวนหนึ่ง โดยปกติ จำนวนคีย์ถูกเลือกระหว่าง d และ 2d ในทางปฏิบัติคีน์กินที่ส่วนใหญ่ในปม เลข 2 ซึ่งเป็นตัวคูณ เป็นตัวรับประกันว่าปมนั้นสามารถแบ่งแยก หรือรวมได้ ถ้าปมภายในมี 2d คีย์ การเพิ่มคีย์ให้ปมนั้นสามารถทำด้โดยการแบ่งปมที่มี 2d คีย์ ออกเป็นปมที่มีคีย์ d 2 ปม และเพิ่มคีย์ให้กับปมพ่อแม่ ปมที่แบ่งแยกออกไปแต่ละปมมีจำนวนที่ต้องการน้อยที่สุดของคีย์ ในทำนองเดียวกัน ถ้าปมภายในและปมข้างเคียงของมันต่างก็มีคีย์เท่ากับ d คีย์ คีย์อาจถูกลบจากปมภายในโดยการรวมคีย์เข้ากับปมข้างเคียงของมัน การลบคีย์ทำให้ปมภายในมีคีย์เท่ากับ 2d - 1 คีย์ ส่วนการรวมกับปมข้างเคียงจะเพิ่มคีย์ให้กับมัน d คีย์ บวกกับอีก 1 คีย์จากปมพ่อแม่ของปมข้างเคียง ผลที่ได้จะทำให้มันเป็นปมเต็มที่มี 2d คีย์ 
จำนวนกิ่ง(หรือปมลูก) จากปมนั้นจะมีมากกว่าจำนวนคีย์ในปมอยู่ 1 ในต้นไม้แบบ 2-3 ปมภายในอาจเก็บหนึ่งคีย์ (โดยมีปมลูก 2 ปม) หรือมี 2 คีย์ (โดยมีปมลูก 3 ปม) บางครั้งต้นไม้แบบีถูกอธิบายโดยใช้พารามิเตอร์ (d + 1) - (2d+1) หรือโดยใช้ลำดับกิ่งที่สูงที่สุด (2d + 1)
ต้นไม้แบบบีรักษาสถานะสมดุลโดยความต้องการที่ปมใบทุกปมอยู่มีความลึกเท่ากัน ความลึกนี้จะเพิ่มอย่างช้า ๆ เมื่ออิลีเมนต์ถูกเพิ่มเข้าไปในต้นไม้ และเป็นผลทำให้มีปมๆ หนึ่งอยู่ไกลจากปมราก
ต้นไม้แบบบีมีข้อได้เปรียบมากกว่าการทำงานด้วยวิธีอื่นๆ เมื่อเวลาที่ใช้สำหรับการเข้าถึงปมมากกว่าเวลาที่เข้าถึงภายในปม เนื่องจากความสูญเสียที่ใช้ไปสำหรับการเข้าถึงปม อาจทำให้ลดลงไปด้วยการดทำงานหลายอย่างภายในปม สิ่งนี้มักเกิดขึ้นเมื่อปมเก็บในหน่วยความจำสำรอง เช่น ตัวขับดิสก์ การทำให้จำนวนของปมลูกของแต่ละปมภายในมีจำนวนมากที่สุด ทำให้ความสูงของต้นไม้ลดลง และจำนวนการเข้าถึงปมที่ทำให้สูญเสียประสิทธิภาพการทำงานลดลง การทำให้ต้นไม้กลับสู่สภาวะสมดุลใหม่จึงเกิดขึ้นไม่บ่อยครั้ง จำนวนปมลูกที่มากที่สุดขึ้นกับสารสนเทศที่เก็บสำหรับปมลูกแต่ละปม และขนาดของบล็อกดิสก์ที่เต็ม หรือขนาดที่คล้ายคลึงกันในหน่วยความจำสำรอง ในขณะที่ต้นไม้แบบบี 2-3 อธิบายได้ง่ายกว่า ต้นไม้แบบบีในทางปฏิบัติที่ใช้หน่วยความจำสำรองต้องการจำนวนปมลูกในการปรับปรุงประสิทธิภาพ
ปลากระเบนหางหนาม

ปลากระเบนหางหนาม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Himantura jenkinsii") ปลาทะเลกระดูกอ่อนชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae)
มีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมด้านเท่า จะงอยปากแหลมเล็กน้อย ขอบปีกด้านข้างเป็นมุมมน ด้านหลังมีตุ่มแหลมมาก มีแกนกลางเป็นตุ่มใหญ่ไปจนถึงโคนหาง หางมีตุ่มหยาบมาก ลำตัวสีน้ำตาลแดง ด้านท้องสีขาว หางสีคล้ำ
มีขนาดความกว้างได้ถึง 150 เซนติเมตร จากปีกด้านหนึ่งไปอีกยังด้านหนึ่ง อาศัยอยู่ตามพื้นทรายหรือพื้นที่มีโคลนปนตามแถบชายฝั่งจนถึงแนวปะการัง ตั้งแต่ชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก, แอฟริกาใต้, อ่าวเปอร์เซีย, ทะเลอาหรับ, ทะเลแดง, ทะเลอันดามัน, อ่าวไทย, ทะเลฟิลิปปิน ไปจนถึงตอนเหนือออสเตรเลีย
เป็นปลาที่หากินสัตว์น้ำหน้าดินต่าง ๆ เป็นอาหาร เช่น หอย, ปู ในน่านน้ำไทยถือเป็นปลาที่พบได้น้อย หายาก แต่ที่มัลดีฟส์ เป็นปลาที่พบได้ง่าย โดยมักจะว่ายเข้ามาหานักท่องเที่ยวเพื่อขออาหารกิน
แม่น้ำทากาฮาชิ

แม่น้ำทากาฮาชิ  เป็นแม่น้ำในจังหวัดโอกายามะ ทางตะวันตกของจังหวัด เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญในจังหวัดโอกายามะ มีต้นกำเนิดมาจากช่องเขาอาเกจิใกล้กับภูเขาฮานามิยามะในจังหวัดทตโตริ ใหลผ่านเมืองนีมิ ทากาฮาชิ โซจะ และคูราชิกิ และไหลออกทะเลในเซโตะบริเวณมิซูชิมานาดะ
ผักเขียด

ผักเขียด หรือ ขาเขียด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Monochoria vaginalis") เป็นพืชชนิดหนึ่ง พบทั่วไปในบริเวณที่มีน้ำขัง หนอง คลอง บึง ชื่อเรียกอื่น ๆ ได้แก่ ขากบขาเขียด ผักเป็ด ผักเผ็ด ผักริ้น ผักหิน ผักฮิ้น ผักฮิ้นน้ำ ผักขี้เขียด กันจ้อง ผักลิ่น ผักลิ้น ริ้น ผักอีฮิน ผักอีฮินใหญ่ในภาษาอีสาน และขี้ใต้ในภาษาใต้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ผักเขียดเป็นพืชที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ มีลักษณะคล้ายผักตบชวาแต่ขนาดเล็กกว่า ลำต้นตั้งตรง มีเหง้าอยู่ใต้ดิน มีไหลสั้น ๆ และรากฝอยสีน้ำตาลแดงจำนวนมาก ใบลักษณะเป็นใบเดี่ยวรูปหัวใจคล้ายผักตบชวาแต่เล็กกว่า เส้นของใบโค้งขนานไปตามความยาวของใบ ใบกว้าง 2–45 มิลลิเมตร ยาว 9–85 มิลลิเมตร ออกสลับกันที่โคน สีเขียวอ่อน ก้านใบยาวและอวบน้ำ โคนก้านใบแผ่ออกเป็นกาบหุ้มใบที่อ่อนกว่า ด้านในของก้านใบมีเยื่อบางสีขาว ออกดอกเป็นช่อ กลีบสีม่วง ทางก้านใบ มีดอกย่อย 6–15 ดอก ผลมีขนาดยาวประมาณ 1 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาล ขยายพันธุ์โดยใช้รากและเมล็ด
ประโยชน์.
ทางเกษตร.
เลี้ยงสัตว์ ทำปุ๋ยหมัก
ทางอาหาร.
ยอดอ่อน ใบอ่อนและดอก จะออกในช่วงหน้าฝนใช้รับประทานเป็นผัก นิยมรับประทานทั้งต้น มักเก็บช่วง 2–3 อาทิตย์แรกเท่านั้น หลังจากนั้นต้นจะแก่ รับประทานไม่อร่อย วิธีรับประทานเป็นอาหาร จะรับประทานเป็นผักสดร่วมกับน้ำพริก หรือกับแกงรสจัดของภาคใต้ หรืออาหารรสจัดประเภท ลาบ ยำ ก้อย ส้มตำได้ นอกจากนี้ยังนำไปแกงส้ม แกงกับปลา หรือเนื้อหมู
ทางยา.
ใบของผักเขียด นำมาคั้นน้ำรับประทาน แก้ไอ ขับปัสสาวะ ตำพอกฝี หรือรับประทานใบสดจะมีสรรพคุณ ช่วยลดความร้อนในร่างกาย
รสและประโยชน์ต่อสุขภาพ.
ผักเขียดมีรสจืด เย็น เหมาะรับประทานเพื่อลดความร้อนในร่างกาย
ผักเขียด 100 กรัม ให้พลังงานต่อร่างกาย 13 กิโลแคลอรีประกอบด้วย
การแพร่ระบาดทางระบบนิเวศ.
ระบาดในนาข้าวประเภทนาดำและนาหว่านน้ำตม
การป้องกันกำจัด.
เนื่องจากผักเขียดชอบสภาพน้ำขัง การล่อให้งอกจึงต้องให้มีน้ำขังเล็กน้อยและปล่อยให้งอก 1–2 สัปดาห์ แล้วจึงไถกลบทำลาย
ขยุ้มตีนหมา

ขยุ้มตีนหมา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Ipomoea pes-tigridis") เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง มีอายุนาน 1 ปี ขยุ้มตีนหมาจัดอยู่ในสกุล "Ipomoea" ซึ่งอยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) เป็นพรรณไม้ที่พบขึ้นอยู่ตามบริเวณรกร้างว่างเปล่า นาข้าว ริมถนน และตามดินทรายใกล้ทะเล พบได้ตั้งแต่ระดับความสูง 0–1,000 เมตร ขยุ้มตีนหมาเป็นพืชที่พบกระจายอยู่เกือบทั่วโลก โดยพบในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทวีปแอฟริกา ออสเตรเลีย หมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ต้นขยุ้มตีนหมามีลักษณะทางพฤกษศาสตร์จำแนกเป็นส่วน ๆ ดังนี้
ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น.
ขยุ้มตีนหมามีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
คูร์

คูร์  เป็นเมืองหลวงของรัฐเกราบึนเดิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของรัฐ จากข้อมูลปี ค.ศ. 2006 มีพื้นที่ 28 ตร.กม. ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางราว 1,949 ฟุต (594 ม.)
เจ็ดสมุทร

เจ็ดสมุทร หรือ เจ็ดย่านน้ำ  เป็นวลีซึ่งมีที่มาจากสำนวนภาษาอังกฤษแต่โบราณว่า "sail the Seven Seas" หมายความว่า ท่องเที่ยวไปในโลก
ย่านน้ำทั้งเจ็ดนี้อาจหมายถึง ท้องทะเลทั่วไปในโลก หรือท้องทะเลเจ็ดแห่งซึ่งมีกำหนดไว้ต่าง ๆ กันในวัฒนธรรมของแต่ละภูมิภาค เช่น ในวัฒนธรรมจีนและอาหรับ หมายถึง อ่าวเปอร์เซีย อ่าวขัมภัต อ่าวเบงกอล อ่าวไทย ทะเลมะละกา ทะเลสิงคโปร์ และทะเลจีนใต้ ส่วนในวัฒนธรรมยุโรป หมายถึง ทะเลเอเดรียติก ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลดำ ทะเลแดง ทะเลแคสเปียน ทะเลอาหรับ และอ่าวเปอร์เซีย
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ หรือ ปลาหลดหินยักษ์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Gymnothorax javanicus") เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae)
มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลแต้มด้วยจุดและลายสีน้ำตาลไหม้อยู่ทั่วไป ด้านข้างลำตัวบริเวณคอมีจุดสีดำเด่นชัดหนึ่งแห่ง ปลาไหลมอเรย์ยักษ์มีความยาวโดยเฉลี่ย 1.5 เมตร ยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5-3 เมตร น้ำหนักถึง 36 กิโลกรัม นับเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, หมู่เกาะริวกิว, ฮาวาย, นิวแคลิโดเนีย, ฟิจิ, หมู่เกาะออสเตรียล มักซุกซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในแนวปะการัง โดยโผล่มาแค่เฉพาะส่วนหัว กินอาหาร ได้แก่ กุ้ง, ปู, ปลา และหมึกสาย ด้วยการงับด้วยกรามที่แข็งแรงและแหลมคม
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัว แต่ที่จริงแล้วเป็นปลาที่รักสงบ ไม่ดุร้าย แต่อาจทำอันตรายนักดำน้ำได้หากไปรบกวน หรือถูกเข้าใจผิดเพราะคิดว่าเป็นอาหาร ซึ่งอาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ และจะมีฤดูกาลที่ดุร้าย คือ ฤดูผสมพันธุ์ นอกจากนี้แล้วในเนื้อจะมีสารพิษซิกัวเทอรา 
เป็นปลาไหลมอเรย์อีกชนิดหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมของนักประดาน้ำ และเลี้ยงแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
ปลาเขือ

ปลาเขือ หรือ ปลาบู่เขือ  เป็นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Taenioides" (มาจากภาษาละตินคำว่า "taenia" หมายถึง "ริ้ว" หรือ "ลาย" และภาษากรีก ("οιδες") "oides" หมายถึง "คล้ายกับ") 
มีรูปร่างทั่วไป ลำตัวยาวเรียวยาวคล้ายงูหรือปลาไหล แบนข้าง และเป็นสีชมพูโดยตลอด ตามีขนาดเล็กมาก อาศัยอยู่ในรูบริเวณปากแม่น้ำที่มีพื้นเป็นเลน เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะ

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะ , หรือเรียกย่อว่า "นางาโอกะกิได (長岡技大)", หรือ "กิกาได (技科大)" ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2519 ณ เมืองนางาโอกะ จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่นและเป็นหนึ่งในสองมหาวิทยาลัยที่เน้นหลักสูตรทางด้านเทคโนโลยีโดยเฉพาะ (อีกหนึ่งแห่งคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีโทโยฮาชิ เมืองโทโยฮาชิ จังหวัดไอจิ) เปิดรับนักศึกษาส่วนใหญ่ที่จบการศึกษาหลักสูตร 5 ปีจากวิทยาลัยเทคโนโลยีหรือเรียกว่า "โคเซ็น (高専) ย่อมาจาก 高等専門学校; kōtō-senmon-gakkō)" นักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 4 จะต้องเข้าฝึกงานเป็นเวลา 5 เดือนกับบริษัทเอกชน หน่วยงานราชการ หรือหน่วยงานอื่นๆ นักศึกษาที่จบการศึกษามีอัตราการจ้างงานที่สูง
ความร่วมมือกับประเทศไทย.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนางาโอกะได้ทำให้การสนับสนุน ส่งเสริม แลกเปลี่ยนด้านการวิจัยและวิชาการกับมหาวิทยาลัยและหน่วยงานด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในประเทศไทยดังนี้
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง.
คนไทย.
ศาสตราจารย์ ดร.ผดุงศักดิ์ รัตนเดโช - นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติประจำปีพ.ศ. 2554 (สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย) จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ - อาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต
วงศ์ปลาสลิดทะเล

"ระวังสับสนกับ ปลาสลิดหิน"
"ปลาวงศ์อื่น ดูที่ วงศ์ปลากะพงสลิด"
วงศ์ปลาสลิดทะเล หรือ วงศ์ปลาสลิดหิน  เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Siganidae (/ซิ-กะ-นิ-ดี้/)
มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวแบบรูปไข่และแบนด้านข้าง หัวมีขนาดเล็ก เกล็ดมีขนาดเล็ก ครีบหางมีทั้งแบบตัดตรงและเว้าลึก ครีบหลังมีหนามแหลมคมและจะกางออก ซึ่งจะมีต่อมพิษที่เงี่ยงของครีบหลัง ครีบก้น และครีบท้อง เพื่อใช้ในการป้องกันตัว เป็นปลาที่กินพืชเป็นอาหารหลัก โดยมีพฤติกรรมการกินแบบแทะเล็มคล้ายกระต่าย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ
มักพบในเขตชายฝั่งตามพื้นท้องทะเล, กองหินหรือแนวปะการัง และในดงหญ้าทะเล เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้ แต่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์เมื่อมือเปล่าจับ หนามเหล่านี้จะทิ่มตำ
การจำแนก.
มีอยู่เพียงสกุลเดียว คือ "Siganus" แบ่งออกได้เป็น 32 ชนิด และจากการศึกษาพบในน่านน้ำไทยประมาณ 15 ชนิด
ปลาสลิดหินแขก

ปลาสลิดหินแขก หรือ ปลาใบขนุนลายแถบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Siganus javus") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)
มีรูปร่างแบนข้างเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งรวมด้านหน้าและด้านหลังเป็นสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางแบบเว้าตื้น ด้านหลังมีสีกากีอมเหลือง ด้านข้างลำตัวและด้านท้องมีสีเหลือง มีลายเส้นสีจางตามทางยาวหลายเส้นตลอดทั้งลำตัว หัวและด้านหน้าเป็นลายจุด ครีบมีสีคล้ำ หรือมีสีเหลือสดที่ครีบก้น ครีบหางมีคล้ำ ไม่มีลาย
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยหากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ตามกองหินและแนวปะการัง 
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตน่านน้ำอินโด-แปซิฟิก อ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีพิษที่ก้านครีบแข็ง แต่สามารถใช้เนื้อในการรับประทานได้ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาสลิดหินจุดแดง

ปลาสลิดหินจุดแดง หรือ ปลาใบขนุนจุดเหลือง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Siganus guttatus") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)
มีรูปร่างแบนเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งทั้งด้านหน้าและด้านหลังรวมสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางมีปลายตัดตรง ลำตัวมีสีเทา มีจุดประสีเหลืองหรือสีส้มแดงกระจายอยู่ทั่วตัว รวมทั้งที่เป็นลายที่หน้าฐานครีบหลังส่วนปลายมีแต้มสีเหลือง
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก บริเวณชายฝั่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก ๆ ใกล้กองหินและแนวปะการัง หากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร จัดเป็นปลาที่พบได้ชุกชุม
ปัจจุบัน สามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และสามารถรับประทานเนื้อได้
ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ

ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Diodon liturosus") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสองซี่ (Diodontidae)
เป็นปลาปักเป้าหนามทุเรียนชนิดหนึ่ง มีรูปร่างทรงกลม มีขากรรไกรและฟันแบบไม่ผ่าซีก ผิวหนังมีหนามสั้น ที่บริเวณใต้ตามีหนามชิ้นหนึ่งชี้ลงด้านล่าง ครีบทุกครีบมีขนาดเล็กปลายมน ลำตัวสีเทาอมเหลือง มีจุดเด่น คือ มีดวงสีดำขนาดใหญ่ที่มีขอบขาวทั่วตัว ครีบทุกครีบมีสีเหลืองใสโปร่งแสง ใต้ท้องสีขาว
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30-45 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 65 เซนติเมตร อาศัยอยู่ตามโพรงหินและวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ พบกระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก จากแอฟริกาใต้จนถึงทะเลญี่ปุ่น จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์ ในน่านน้ำไทยพบได้ชุกชุม ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน มักพบตามชายฝั่งและแนวปะการัง กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กที่อยู่บริเวณพื้นทะเล
เป็นปลาที่มีพิษ เนื้อใช้รับประทานไม่ได้ นิยมสตั๊ฟฟ์ทำเป็นเครื่องประดับ และเลี้ยงแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
ปลาสิงโตธรรมดา

ปลาสิงโตธรรมดา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pterois miles") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสิงโต (Scorpaenidae)
มีลักษณะเด่น คือ มีครีบอกยาวเป็นเส้นแลดูสวยงาม ครีบหลังมีก้านครีบแข็งยาวมาก ในปลาขนาดเล็กตาจะมีติ่งแหลม ซึ่งเมื่อโตขึ้นจะค่อย ๆ หดสั้นลงจนหายไปในที่สุด ลำตัวมีสีสันหลากหลาย ตั้งแต่ สีแดง, สีส้ม, สีน้ำตาลเข้ม เป็นลายบั้งเล็ก ๆ สลับกับบั้งสีจาง ๆ หรือสีชมพู ครีบหลังตอนท้ายหรือครีบก้นจะเป็นครีบใสโปร่งแสง มีจุดประสีดำ
มีพฤติกรรมล่าปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร โดยใช้ครีบอกที่แผ่ยาวเป็นเส้นไล่ต้อนให้จนมุม แล้วใช้ปากฮุบกินไปทั้งตัว 
มีขนาดใหญ่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 35 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, อินโดนีเซีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้บ่อยในบางพื้นที่ 
เป็นปลาที่มีพิษ ไม่มีการรับประทานกันเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและตู้ปลาตามบ้านในฐานะปลาสวยงาม
มิชชาเอล ยุง

มิชชาเอล ยุง  เกิดวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 ที่เมืองบาทโซเดิน ประเทศเยอรมนี เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมัน ซึ่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้เข้าร่วมแข่งในรายการประเภททีมและประเภทบุคคล โดยเป็นผู้ชนะทั้งสองรายการ ณ วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา มิชชาเอล ยุง ได้สร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักขี่ม้าคนแรกของยุโรป ที่เป็นแชมป์โลกและแชมป์โอลิมปิกในเวลาเดียวกัน
ตำบลหนองตาด

หนองตาด เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ได้แก่เทศบาลตำบลหนองตาด ซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองตาดในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2555 มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 44.53 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
ลักษณะพื้นที่เป็นพื้นที่ราบสูง และที่ราบลุ่ม เหมาะสมแก่การเพาะปลูก การทำนา มีพื้นที่สำหรับปลูกป่าชุมชนประมาณ 2,500 ไร่ พื้นที่ว่างประมาณ 2,000 ไร่ ซึ่งเหมาะสมแก่การพัฒนา และลงทุนในด้านอุตสาหกรรม สำนักงานเทศบาลห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 7 กิโลเมตร
การแบ่งเขตการปกครอง.
ตำบลหนองตาดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 22 หมู่บ้านคือ
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ประชากร.
อาชีพของประชากรส่วนใหญ่ในตำบลหนองตาดคือ อาชีพเกษตรกรรม รับราชการ อาจจะมีอาชีพรับจ้างทั่วไป และค้าขายประกอบกันบ้างเล็กน้อย
สถานที่สำคัญ.
สถานศึกษา.
โรงเรียนมัธยมศึกษา 1 แห่ง
โรงเรียนขยายโอกาส 1 แห่ง
โรงเรียนประถมศึกษา 6 แห่ง
ศูนย์เด็กเล็ก 3 แห่ง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล.
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 2 แห่ง
ศาสนสถาน.
วัดในเขตตำบลหนองตาด 14 แห่ง
วงศ์ปลาแมงป่อง

วงศ์ปลาแมงป่อง หรือ วงศ์ปลาสิงโต  เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเล หาได้ยากในน้ำจืด ในอันดับปลาแมงป่อง (Scorpaeniformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Scorpaenidae
เป็นปลาที่เป็นที่รู้จักกันดีในอันดับนี้ มีครีบต่าง ๆ ใหญ่ โดยเฉพาะครีบอก ลำตัวหนาและแบนข้าง หลายชนิดมีสีสันสวยงาม บางชนิดมีลักษณะที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ส่วนหัวมีหนามหรือมีเงี่ยง ก้านครีบแข็งต่าง ๆ มีพิษ ซึ่งพิษเหล่านี้ร้ายแรงมาก เป็นสารประกอบโปรตีน ผู้ที่โดนทิ่มจะรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนมาก ซึ่งพิษนี้มีไว้สำหรับการป้องกันตัว มิได้มีไว้เพื่อล่าเหยื่อแต่ประการใด 
ส่วนมากมักจะอาศัยและหากินบริเวณพื้นน้ำ โดยอาจพบได้ลึกถึง 2,200 เมตร (7,200 ฟุต) โดยกินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำมีเปลือกเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามหรือแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ เป็นปลาที่ไม่ใช้เนื้อเป็นอาหารหรือเพื่อการบริโภค ยกเว้นแต่ในประเทศญี่ปุ่น, จีน และฮ่องกง ที่นิยมรับประทาน เพราะเนื้อแน่น มีรสชาติดี 
สำหรับใน[[น่านน้ำไทย]]พบปลาในวงศ์นี้ไม่น้อยกว่า 25 [[สปีชีส์|ชนิด]]
คิซาราซุ

คิซาราซุ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ประมาณ 137,027 คน มีความหนาแน่นของประชากร 987 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
นครคิซาราซุตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกตอนกลางของคาบสมุทรโบโซ ห่างจากนครชิบะ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 30 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 70–80 กิโลเมตร มีทางด่วนโตเกียวเบย์อควาไลน์ ซึ่งเป็นสะพานและอุโมงค์ข้ามอ่าวโตเกียว เชื่อมต่อนครคิซาราซุกับนครคาวาซากิและนครโยโกฮามะที่อยู่ในจังหวัดคานางาวะ ทำให้ระยะทางถนนไปยังใจกลางโตเกียวสั้นลงเหลือ 30–40 กิโลเมตร
พื้นที่ของเมืองทอดยาวจากตะวันตกไปตะวันออก ส่วนตะวันตกของเมืองเป็นพื้นที่ราบลุ่มของที่ราบคันโต และส่วนตะวันออกเป็นพื้นที่ราบสูงของที่ราบสูงคิซาราซุและเทือกเขาโบโซ พื้นที่ชายฝั่งอ่าวโตเกียวเป็นพื้นที่ฝังกลบขยะอุตสาหกรรมตั้งแต่ชายฝั่งทางใต้ของท่าเรือคิซาราซุไปจนถึงพื้นที่ชายฝั่งของนครคิมิตสึ แม่น้ำสายหลักของเมืองคือแม่น้ำโอบิตสึ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสองในจังหวัดรองจากแม่น้ำโทเนะ แม่น้ำโอบิตสึมีความยาวรวม 88 กิโลเมตร ในเมืองนี้ไม่มีภูเขาสูงเป็นพิเศษ หรือแม้แต่จุดสูงสุดก็ยังอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 200 เมตร
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ (9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ และอดีตประธานรุ่นปรินส์รอยส์แยลวิทยาลัย 2478
ประวัติ.
เจ้ากุลวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 เป็นบุตรของเจ้าราชภาติกวงศ์ (หนานคำตัน ณ เชียงใหม่) กับเจ้าอินหวัน มีพี่น้อง 2 คน เข้าศึกษาที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย สำเร็จปริญญาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วประกอบอาชีพทนายความ และเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับพิรุณ อินทราวุธ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่
เจ้ากุลวงศ์ สมรสกับภัทรา ณ เชียงใหม่ มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่
เจ้ากุลวงศ์ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 สิริอายุ 91 ปี
การทำงาน.
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ ประกอบอาชีพทนายความ และมีรายได้เสริมจากการทำห้องแถวให้เช่าบริเวณหน้าตลาดเอื้องคำ ต่อมาได้เลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลนครเชียงใหม่ ในระหว่างปี พ.ศ. 2496 ถึงปี พ.ศ. 2501
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือที่ได้เข้าร่วมฟ้อนในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้ที่มีบทบาทในการสนับสนุนเงินทุนในการทำนุบำรุงวัดพระธาตุดอยคำ อำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเป็นวัดที่เจ้าอินหวัน ณ เชียงใหม่ เจ้ามารดาของท่าน มีความศรัทธาเลื่อมใสมาก โดยร่วมกันกับญาติ ๆ สร้างพระพุทธนภีสีพิงครัตน์ ประดิษฐานอยู่กลางแจ้งที่วัดแห่งนี้
ปูแสม

ปูแสม เป็นปูที่อาศัยอยู่ในระบบนิเวศป่าชายเลน จัดอยู่ในสกุล "Sesarma" ซึ่งประกอบด้วยปูหลายชนิด ดังตัวอย่างต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ปลาสิงโตปีกเข็ม

ปลาสิงโตปีกเข็ม หรือ ปลาสิงโตครีบขาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pterois radiata") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแมงป่อง (Scorpaenidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาสิงโตชนิดอื่น แต่มีครีบอกที่ส่วนปลายเป็นเส้นเรียวเล็กคล้ายปลายเข็ม ครีบหลังมีก้านครีบสั้นกว่า มีติ่งที่ตายาว ลายบนลำตัวเป็นบั้งขนาดใหญ่และมีจำนวนน้อยกว่าปลาสิงโตชนิดอื่น และเป็นสีแดงเข้มหรือสีคล้ำสลับกับลายสีจาง ครีบต่าง ๆ เป็นสีใสปนแดง ปลายครีบอกสีขาว
มีขนาดความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ขนาดใหญ่ที่สุด 23 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อ กินกุ้งและปลาขนาดเล็กต่าง ๆ เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามแนวปะการัง ของเขตอินโด-แปซิฟิก, แอฟริกาใต้, หมู่เกาะริวกิว, นิวแคลิโดเนีย ในน่านน้ำไทยจัดเป็นปลาที่พบได้ไม่บ่อย โดยพบได้ที่ฝั่งทะเลอันดามันเท่านั้น เช่น หมู่เกาะสุรินทร์, หมู่เกาะสิมิลัน, หมู่เกาะอาดัง-ราวี เป็นต้น 
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ผักโขมหนาม

ผักโขมหนาม มีชื่อภาษาท้องถิ่นในภาคใต้เรียกว่า ผักโหมหนาม ส่วนที่แม่ฮ่องสอนและกะเหรี่ยงเรียกว่า กะเหม่อลอมี แม่ล้อกู่ และที่เขมรเรียกว่า ปะตี ส่วนภาคกลางจะเรียกว่า ผักขมสวน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Amaranthus spinosus") เป็นพืชล้มลุก ฤดูเดียว อายุสั้นประมาณ 2–4 เดือน หรือเมื่อออกดอก ติดเมล็ดแล้วก็จะค่อย ๆ เหี่ยวแห้งตาย หรือเรียกว่าพืชที่มีอายุปีเดียว
ประโยชน์และสรรพคุณ.
รับประทานเป็นผัก โดยลอกเปลือกและหนามออก 
ยาพื้นบ้านล้านนาใช้ รากเผาไฟพอข้างนอกดำ จี้ที่หัวฝี ช่วยให้ฝีที่แก่แตก หรือผสมข้าวโพด ทั้งต้น ต้มน้ำดื่มแก้บวม ใช้ ทั้งต้น ต้มน้ำดื่ม ขับปัสสาวะ แก้ตกเลือด แน่นท้องและขับน้ำนม มีรายงานวิจัยว่า ทั้งต้นมีฤทธิ์ลดการบีบตัวของ ลำไส้เล็ก ส่วน ต้านสารพิษที่ทำลายตับ พบรายงานจากประเทศบราซิลว่า พืชนี้เป็นพิษต่อ วัว ควาย และ ม้า ทำให้สัตว์เหล่านี้มีอาการเซื่องซึม เบื่ออาหาร น้ำหนักลด ท้องเสียกลิ่นเหม็นมาก บางครั้งอาจมีเลือดปนในอุจจาระ นอกจากนั้นยังมีการทำการทดลองพบว่า สารที่ได้จากธรรมชาติ คือ น้ำด่างของผักโขมหนามสามารถล้างไหมได้ดี เทียบเท่าสารเคมี ที่ใช้ล้างไหมกันอยู่ในปัจจุบัน รากผักโขมหนามสามารถเป็นยาแก้ตกเลือด แก้ฝี แก้ขี้กลาก เป็นยาขับน้ำนม แก้แน่นท้อง แก้พิษ แก้ช้ำใน แก้ไข้ ระงับความร้อน ใช้ในเด็กแก้ลิ้นเป็นฝ้าละออง ช่อดอกและยอดอ่อนต้มเป็นอาหารหมู ยอดอ่อนและใบอ่อนใส่ลงในอาหารของชาวกะเหรี่ยงที่เรียกข้าวเบอะ
ธรัช ศุภโชคไพศาล

ธรัช ศุภโชคไพศาล (ชื่อเล่น: โจ หรือ โจ ไอยรา) เป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย และเป็นผู้บริหารบริษัท ไอยราฟิล์ม จำกัด เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เป็นชาวกรุงเทพมหานคร มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ คิวแมน เกษตรกรไทยหัวใจหล่อมาก ซึ่งออกฉายในปี พ.ศ. 2555 ปัจจุบันสมรสกับ ชรินทิพย์ ยีรัมย์ น้องสาวของ พนม ยีรัมย์ และมีบุตร 4 คน
ประวัติ.
ธรัช ศุภโชคไพศาล ชื่อเก่าชื่อ อำนวย เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กรุงเทพมหานคร เดิมพักอยู่ย่านสุขุมวิท ต่อมาย้ายไปอยู่สำโรง จังหวัดสมุทรปราการ จนเรียนจบมัธยมต้นที่โรงเรียนสรรพาวุธวิทยา ต่อมาได้ย้ายกลับมาอยู่ย่านสุขุมวิทจนจบมัธยมศึกษาตอนปลายสายศิลป์คำนวณจากโรงเรียนมัธยมวัดธาตุทอง ย่านเอกมัย ต่อจากนั้นได้สมัครเข้าเรียนคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เมื่อ พ.ศ. 2539 และย้ายมาเรียนคณะนิเทศศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2540 จนจบหลักสูตรปริญญาบัณทิต คณะนิเทศศาสตร์
ธรัช เคยประกอบกิจการ ร้านโทรศัพท์มือที่ห้าง มาบุญครอง และธุรกิจขายรถยนต์มือสอง ก่อนที่จะพบกับ แวว ยีรัมย์ น้องสาวของ พนม ยีรัมย์ หลังจากนั้นได้ดำเนินธุรกิจ บริษัทไอยราฟิล์ม จำกัด ดำรงตำแหน่งผู้บริหาร
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้บริหาร บริษัท ไอยราฟิล์ม จำกัด 
สรุปผลงานตามลำดับเวลา.
ร่วมก่อตั้งบริษัทไอยราฟิล์มจำกัด กับนายจาพนม ยีรัมย์และครอบครัว พ.ศ. 2548
โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ไทยเรื่อง องค์บาก ภาค2 และ ภาค3 พ.ศ. 2549-2553
เจ้าของและบรรณาธิการนิตยสารศิลปะการต่อสู้ I+Extreme พ.ศ. 2553-2554 (ปัจจุบันกำลังอยู่ระหว่างดำเนินการเปลี่ยนแปลงลง e-book)
ผกก. ผู้ผลิตรายการ พิธีกร รายการสำหรับช่องทีวีดาวเทียว ระบบ c band ช่อง bkk tv พ.ศ. 2553
ผู้ดำเนินงานจัดกิจกรรมมวยเทิดพระเกียรติวันแม่แห่งชาติ ร่วมกับสมาคมWMF และสมาคมครูมวยไทย พ.ศ. 2554
ผู้จัดกิจกรรมการประกวด miss ringgirl Thailand 1st. 
ร่วมดำเนินงานกิจกรรมมวยวันพ่อแห่งชาติ กับ WMC. ณ สนามเสือป่า พ.ศ. 2554
งานกำกับภาพยนตร์ ของรัฐฯ ที่ผลิตเพื่อสังคม 3 เรื่อง รับรางวัลความร่วมมือกับภาครัฐ จากกระทรวงเกษตรฯ และกระทรวงพาณิชย์ พ.ศ. 2555-2556
ผกก.และผู้ดำเนินงานจัดงานแสดงช้างจ.สุรินทร์ พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2563 ช่วงสภาวะโควิด2019 กิจการถ่ายทำและบริษัทภาพยนตร์ต้องหยุดชะงัก รวมทั้งงานออแกไนซ์ฯ ปัจจุบันมาทำกิจการโรงแรมและที่พักปัจจุบันมี บ้านพักรายวันและคอนโดให้เช่าใน จ.ชลบุรี และ จ.สุรินทร์
ผักแว่น

ผักแว่น (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Marsilea crenata") เป็นเฟินน้ำชนิดหนึ่ง มีอายุหลายปี พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จัดอยู่ในวงศ์ Marsileaceae สกุล "Marsilea" มีลักษณะเป็นเหง้าเถาเลื้อยไปตามผิวดินหรือผิวน้ำหรือโคลนเลน พบเห็นได้ทั่วไปตามริมน้ำหรือพื้นดินที่มีน้ำขังแฉะ สามารถนำมากินเป็นผักสด มีคุณค่าทางอาหาร และยังมีสรรพคุณทางยา
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ผักแว่นมีลักษณะจำแนกออกเป็นส่วนต่าง ๆ ดังนี้
ชื่อท้องถิ่น.
ผักแว่นมีชื่อเรียกในแต่ละท้องถิ่นดังนี้
ตับเต่านา

ตับเต่านา หรือ ผักตับเต่า, ตับเต่าน้ำ, บัวฮาวาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hydrocharis morsus-ranae"; , ในอเมริกาเหนือเรียก Common Frogbit หรือ European Frogbit) เป็นพืชลอยน้ำ อายุหลายฤดู จัดอยู่ในสกุล "Hydrocharis" วงศ์ Hydrocharitaceae ขึ้นตามแหล่งน้ำตื้น ๆ แหล่งน้ำนิ่งทั่วไป หรือในนา มีไหลทอดเลื้อย ถ้าน้ำตื้นจะมีรากยึดดินใต้น้ำ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ ตับเต่านามีการกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชีย พบได้ที่ความสูง 0–1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล สำหรับประเทศไทยพบได้ทุกภาค
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ต้นเจริญเติบโตอยู่ในน้ำ มีรากและสามารถแตกไหลเป็นเส้นสีขาว เกิดเป็นกระจุกทางด้านล่างของกลุ่มใบ ปลายไหลเจริญเติบโตเป็นต้นใหม่ ใบโผล่เหนือน้ำหรือลอยที่ผิวน้ำ รูปหัวใจหรือรูปไข่ กว้าง 2.5–7.5 เซนติเมตร ยาว 2.5–6 เซนติเมตร ใบเดี่ยว ฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจค่อนข้างกลม ขอบใบเรียบ ปลายใบมน ใบด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมัน ใบด้านล่างสีจางกว่า และกลางใบจะพองออกคล้ายฟองน้ำ ช่วยพยุงลำต้น ในฤดูแล้งเมื่อมีน้ำน้อย ก้านใบจะสั้นลง ใบจะแตกออกที่ข้อของลำต้น
ดอกเป็นดอกเดี่ยวสีขาว มี 3 กลีบ ออกตามซอกใบ มีก้านชูดอกเรียวยาว ดอกตัวผู้และดอกตัวเมียเกิดแยกกันคนละดอก มีใบประดับหุ้มดอกตัวผู้และก้านดอกตัวผู้จะเรียวยาวกว่าดอกตัวเมีย เกสรตัวผู้ 9–12 อัน รังไข่รูปยาวรี ยาว 5–6 มิลลิเมตร ติดผลคล้ายตะขบฝรั่ง แต่ก้านผลใหญ่กว่า เป็นรูปทรงกระบอกมี 6 สัน
ตับเต่านาขยายพันธุ์โดยวิธีการแตกไหล หรือใช้เมล็ด
อะโบมาซัม

อะโบมาซัม หรือ กระเพาะแท้  เป็นกระเพาะอาหารลำดับที่ 4 และเป็นกระเพาะอาหารที่แท้จริงของสัตว์เคี้ยวเอื้อง ซึ่งสัตว์เคี้ยวเอื้องเป็นสัตว์ที่มีกระเพาะขนาดใหญ่มีความจุของกระเพาะมากเนื่องมาจากอาหารที่กินส่วนใหญ่เป็นพืช อาหารสัตว์หรืออาหารที่มีลักษณะหยาบ เช่น หญ้า ใบไม้ กิ่งไม้เล็ก ๆ รำหยาบ ฟาง เมล็ดธัญพืชทั้งเปลือก เป็นต้น
คำว่า "อะโบมาซัม" มาจากภาษาละตินใหม่ ("ab-" "ห่างจาก" + "omasum" "ลำไส้ของวัว") ถูกนำมาใช้ในภาษาอังกฤษครั้งแรกใน ค.ศ. 1706
ลักษณะโครงสร้าง.
อะโบมาซัม เป็นส่วนของกระเพาะที่มีต่อมสร้างน้ำย่อยที่ชั้นเยื่อเมือกเหมือนกันกับกระเพาะของสัตว์กระเพาะเดี่ยวทั่วไป มีลักษณะเหมือนลูกแพร์ (pear-shaped) มีความจุประมาณ 8% ของความจุกระเพาะทั้งหมด อะโบมาซัมจะมีขนาดเล็กลงเมื่อเปรียบเทียบกับกระเพาะรูเมนเมื่อสัตว์มีการเจริญเติบโตขึ้น กระเพาะแท้ในสัตว์เคี้ยวเอื้องแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือ fundic region มีชั้นเยื่อเมือกลักษณะเป็นกลีบ (fold) ประมาณ 12 กลีบ ทำหน้าที่ขับกรดเกลือ (HCl) และเอนไซม์ชนิดต่าง ๆ ที่ทำหน้าที่เป็นตัวกลางที่เป็นกรด และส่วนที่สองคือ pyloric region ผนังส่วนนี้จะคล้ายกับผนังกระเพาะของสัตว์กระเพาะเดี่ยวทั่วไป เป็นที่รวมของอาหารก่อนที่จะถูกบีบให้เป็นก้อน (bolus) โดยการรัดตัวของกล้ามเนื้อให้ผ่านกล้ามเนื้อหูรูด เข้าสู่ลำไส้เล็กส่วนต้น (ดูโอดินัม) ต่อไป สำหรับแพะ แกะ จะสามารถพบส่วน cardiac region ได้
ตำแหน่ง.
อะโบมาซัม อยู่ด้านขวาของกระเพาะรูเมน และติดกับพื้นล่างของช่องท้อง
หน้าที่.
อะโบมาซัม จะมีต่อมที่สร้างเอนไซม์ และปล่อยออกมาย่อยอาหารพวกโปรตีน รวมทั้งจุลินทรีย์ที่ติดอยู่ในอาหารเป็นจำนวนมาก สัตว์จึงได้รับกรดอะมิโนจากเซลล์จุลินทรีย์ และวิตามินต่างๆ ที่จุลินทรีย์สังเคราะห์ขึ้นมาทำให้สัตว์ได้รับสารอาหารมากกว่าที่จะได้รับจากหญ้าเพียงอย่างเดียว เมื่ออาหารผ่านกระเพาะส่วนนี้แล้ว จะเข้าสู่ลำไส้เล็กส่วนต้นที่มีอวัยวะช่วยย่อยอาหาร จะมีการย่อยอาหารและดูดซึมสารอาหารเช่นเดียวกับสัตว์กินพืชอื่น ๆ โดยอาศัยเอนไซม์จากตับอ่อนและน้ำดีจากตับ โดยตับทำหน้าที่สร้างน้ำดีเพื่อทำให้ไขมันที่อยู่ในลำไส้เล็กเกิดการแตกตัว ตับอ่อนทำหน้าที่สร้างเอนไซม์ช่วยย่อยพวกโปรตีน ไขมัน และคาร์โบไฮเดรตที่อยู่ในลำไส้เล็ก เมื่ออาหารถูกย่อยเป็นโมเลกุลขนาดเล็กแล้วจะถูกส่งต่อไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายต่อไป อาหารที่ยังย่อยไม่หมดและกากอาหารจะเคลื่อนที่เข้าสู่ลำไส้ใหญ่ และขับกากอาหารออกทางทวารหนักในที่สุด
พยาธิวิทยา.
วัวที่ได้รับอาหารสูตรสำหรับช่วงผลผลิตสูงมีความไวรับต่อพยาธิสภาพหลายประการ ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นหลังจากตกลูก อะโบมาซัมที่เต็มไปด้วยแก๊สสามารถเคลื่อนไปอยู่ในตำแหน่งที่ผิดปกติและกลายเป็นโรคกระเพาะพลิกได้ หากว่าอะโบมาซัมเคลื่อนไปทางขวาก็มีความเสี่ยงที่จะบิดหมุน อะโบมาซัมที่เคลื่อนผิดตำแหน่งจะทำให้วัวแสดงอาการทั้งหมดหรือบางอาการต่อไปนี้: ไม่อยากอาหาร การบีบตัวของกระเพาะหมักลดลง การเคี้ยวเอื้องลดลง และการผลิตน้ำนมลดลง แม้ว่าอะโบมาซัมเคลื่อนผิดตำแหน่งจะไม่ใช่โรคที่อันตรายถึงชีวิตในฉับพลัน ก็ยังจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดแก้ไขจากสัตวแพทย์ กรณีที่อาการไม่รุนแรงสามารถแก้ไขได้ด้วยการพลิกกลิ้งตัววัวหรือบังคับให้วัววิ่งขึ้นเนินชัน อะโมมาซัมอักเสบพบได้ไม่บ่อยแต่เป็นโรคที่รุนแรง สาเหตุยังไม่ทราบแน่ชัด
การใช้เป็นอาหาร.
อะโบมาซัมใช้สำหรับปรุงแลมเปรดอตโต ("lampredotto") ซึ่งเป็นอาหารพื้นถิ่นของฟลอเรนซ์ ในเกาหลีมีการนำไปทอดและทานคู่กับหัวหอมเป็นส่วนหนึ่งของอาหารที่เรียกว่ามักชังกุย (막창구이)
ปลาหมอแจ็กเดมป์ซีย์

"สำหรับนักมวย ดูที่ แจ็ค เดมป์ซีย์"
ปลาหมอแจ็คเดมป์ซีย์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rocio octofasciata") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) 
มีลักษณะลำตัว มีลายขวางตามลำตัวจาง ๆ มีลายทั้งหมด 8 ลาย ซึ่งเมื่อโตขึ้นจะเลือนหายไป มีจุดสีเขียวเล็กละเอียดกระจัดกระจายเต็มตามลำตัว ดูแลสวยงาม ตลอดจนส่วนหัวและครีบต่าง ๆ ยกเว้นครีบอกและครีบหาง
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20-25 เซนติเมตร ปลาตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมที่อเมริกากลาง คือ เม็กซิโก จนถึงฮอนดูรัส
เป็นปลาที่มีอุปนิสัยดุร้ายก้าวร้าวมาก จนได้รับการตั้งชื่อว่า "แจ็ค เดมป์ซีย์" ซึ่งเป็นนักมวยประเภทไฟเตอร์ชาวอเมริกันชื่อดังในอดีต
ปลาหมอแจ็คเดมป์ซีย์ เป็นปลาหมอสีอีกชนิดหนึ่ง ที่ได้รับความนิยมในการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเป็นปลาที่เลี้ยงง่าย โตเร็ว และแพร่ขยายพันธุ์ได้ง่าย โดยในประเทศไทย ปลาหมอแจ็คเดมป์ซีย์ ถือได้ว่าเป็นปลาหมอสีชนิดแรกที่มีการเข้ามาจากต่างประเทศ ในราวปี พ.ศ. 2505 โดยไม่ปรากฏชื่อผู้นำเข้า
ปัจจุบัน ปลาหมอแจ็คเดมป์ซีย์ ได้มีการเพาะขยายพันธุ์จนมีสีสันต่าง ๆ หลากหลายจากปลาดั้งเดิมในธรรมชาติมาก เช่น "บลูแจ็คเดมป์ซีย์" ที่มีสีฟ้าแวววาวแบบบลูเมทัลลิกตลอดทั้งตัว ซึ่งมีราคาขายที่ค่อนข้างแพง
หลี่ เสฺว่ยิง

หลี่ เสฺว่ยิง  เกิดวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 ที่มณฑลเหอหนาน เป็นนักยกน้ำหนักชาวจีน เธอได้รับรางวัลเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 โดยยกน้ำหนักได้ 108 กิโลกรัม (240 ปอนด์) และ 138 กิโลกรัม (300 ปอนด์) ในท่าสแนตช์และคลีนแอนด์เจิร์กตามลำดับ ซึ่งมีน้ำหนักรวมในการยกที่ 246 กิโลกรัม (540 ปอนด์) โดยเป็นสถิติโอลิมปิกใหม่ในท่าสแนตช์และน้ำหนักยกรวม
น้ำตกสันติสุข

น้ำตกสันติสุข ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาตินันทบุรี บริเวณหมู่บ้านสันติสุข ตำบลแสนทอง อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ห่างจากที่ทำการอุทยานแห่งชาติ 10 กิโลเมตร เป็นน้ำตกขนาดกลางมีทั้งหมด 3 ชั้น โดยชั้นที่สวยงามที่สุดคือชั้นที่ 3 สูงประมาณ 20 เมตร มีแอ่งน้ำกว้างสามารถเล่นน้ำได้ และมีน้ำไหลตลอดปี เนื่องจากมีความสวยงามตามธรรมชาติทางองค์การบริหารส่วนตำบลแสนทองจึงจัดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวของตำบล
การเดินทาง.
การเดินทางจากตัวเมืองน่านใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1080 (สายน่าน–ทุ่งช้าง) ไปยังอำเภอท่าวังผา ต่อจากนั้นใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1148 (สายท่าวังผา–สองแคว) ประมาณ 1.5 กิโลเมตร แล้วแยกไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1082 (สายนาหนุน–สบขุ่น) พอถึงแยกทางเข้าหมู่บ้านสันติสุข บริเวณกิโลเมตรที่ 27 ให้เลี้ยวขวาเข้าสู่หมู่บ้านสันติสุข มีถนนคอนกรีตเข้าไปถึงตัวน้ำตก โดยจากตัวอำเภอท่าวังผาถึงน้ำตกสันติสุขมีระยะห่างประมาณ 15 กิโลเมตร
ซาร่า อัลกอทซอน อูสโฮลท์

ซาร่า อัลกอทซอน อูสโฮลท์  เกิดวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1974 ที่ร็อคเนบี ประเทศสวีเดน เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวสวีเดน โดยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เธอได้เข้าร่วมแข่งขันทั้งในประเภททีมและประเภทบุคคล ซึ่งอัลกอทซอน ได้รับรางวัลเหรียญเงินในประเภทบุคคล
เธอเป็นน้องสาวของนักขี่ม้า ลินดา อัลกอทซอน ทั้งนี้ ซาร่า อัลกอทซอน อูสโฮลท์ มีคู่สมรสเป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมันชื่อ แฟรงค์ อูสโฮลท์
ปลาสินสมุทรลายบั้ง

ปลาสินสมุทรลายบั้ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pomacanthus sexstriatus") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสินสมุทร (Pomacanthidae)
มีรูปร่างสี่เหลี่ยมมน หัวและลำตัวตอนหน้ามีสีคล้ำอมน้ำเงิน มีแถบสีขาวพาดตรงหลังตา ลำตัวสีขาว มีจุดสีน้ำเงินในเกล็ดแต่ละเกล็ด และมีบั้งพาดผ่านลำตัวสีดำทั้งหมด 6 แถบ ครีบมีลายจุดประสีฟ้าสด ขณะยังเป็นปลาวัยอ่อนอยู่ ลำตัวจะเป็นสีน้ำเงิน มีลายโค้ง 9-11 เส้น
มีขนาดความยาวประมาณ 38 เซนติเมตร พบใหญ่ที่ได้ถึง 45 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ในแนวปะการังของแถบอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ออสเตรเลีย, หมู่เกาะโซโลมอน, ทะเลฟิลิปปิน, อินโดนีเซีย, ศรีลังกา และสิงคโปร์ ในเขตน่านน้ำไทยพบบ่อยที่อ่าวไทย 
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เพียงลำพังหรืออยู่เป็นคู่ โดยมีอาณาบริเวณของตัวเอง กินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เป็นปลาสินสมุทรอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ต่อ ศรีอาชวนนท์

ต่อ ศรีอาชวนนท์ เกรฟส์ หรือ ต่อ เกรฟส์ (Tor Graves) หรือ ต่อศักดิ์ ลิ้ม (Torsak Lim) นักแข่งรถอาชีพชาวไทย ปัจจุบันเป็นนักแข่งในระดับเวิลด์เอนดูแรนซ์แชมเปียนชิป จัดโดยสมาพันธ์รถแข่งนานาชาติ (Fédération Internationale de l'Automobile - FIA)
ต่อ ศรีอาชวนนท์ เกิดที่อำเภอกำแพงแสนจังหวัดนครปฐม จบชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นเดินทางไปพักอาศัยกับบิดาที่ประเทศอังกฤษ เริ่มแข่งรถอาชีพตั้งแต่อายุ 21 ปี ปัจจุบันสังกัดทีม ADR - Delta ของประเทศอังกฤษ โดยเป็นหนึ่งในสามนักแข่งของทีมในการแข่งขันรายการ 24 ชั่วโมง เลอม็อง เป็นคนไทยคนที่สองต่อจากพระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ที่เข้าร่วมในรายการนี้ 
ต่อ ศรีอาชวนนท์ ได้ประกาศอำลาการขับรถแข่ง เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ผ่านเฟซบุคส่วนตัว โดยมีสาเหตุจากการถูกปรับออกจากทีมอย่างกะทันหัน ต่อมา ต่อ ศรีอาชวนนท์ ได้กลับมาสู่การแข่งรถอีกครั้งโดยจะลงแข่งในรายการ เดย์โทน่า 24 ชั่วโมง ในปี 2558
ปลาสุดสาครจิ๋วลายเข้ม

ปลาสุดสาครจิ๋วลายเข้ม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Centropyge eibli") เป็นปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสินสมุทร (Pomacanthidae)
มีรูปทรงลำตัวเป็นรูปไข่ ลำตัวมีสีเทา มีลายบั้งเป็นสีส้มพาดขวางทั้งลำตัว ปาก, ท้อง และครีบท้องสีเหลืองอมส้ม ด้านท้ายครีบหลังและครีบหางเป็นสีดำ ปลายครีบหางมีขลิบสีฟ้า
มีความยาวโดยเฉลี่ย 10 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 15 เซนติเมตร เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นฝูงขนาดเล็ก กินอาหารจำพวก ฟองน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบอาศัยอยู่ในตอนลึกในแนวปะการัง ตั้งแต่มหาสมุทรอินเดียตะวันออก, อินโดนีเซีย จนถึงตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยเป็นปลาที่พบได้เฉพาะทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย
นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาหมอส้ม"
แบบจำลองข้อมูล

แบบจำลองข้อมูล  ระดับสูงในธุรกิจ หรือในงานต่าง ๆ เป็นแบบจำลองนามธรรม ซึ่งเอกสารและการจัดข้อมูลธุรกิจสำหรับการสื่อสารระหว่างผู้ปฏิบัติงานและนักเทคนิค แบบจำลองนี้ถูกใช้ให้แสดงข้อมูลที่จำเป็นและถูกสร้างขึ้นโดยกระบวนการทางธุรกิจ
แบบจำลองข้อมูลในวิศวกรรมซอฟต์แวร์ เป็นแบบจำลองนามธรรมซึ่งเอกสารและการจัดข้อมูลธุรกิจสำหรับการสื่อสารระหว่างผู้ร่วมงาน และใช้สำหรับวางแผนสำหรับการพัฒนาแอพลิเคชัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเก็บและการเข้าถึงข้อมูล
โฮเบอร์แมน (Hoberman: 2009) กล่าวว่า "แบบจำลองข้อมูล เป็นเครื่องมือที่ครอบคลุมทุกวิถีทางเพื่อเป็นแนวทางสำหรับผู้ร่วมงานทั้งด้านธุรกิจและผู้เชี่ยวชาญด้านไอที โดยใช้เซตของสัญลักษณ์และข้อความเพื่ออธิบายเซตย่อยของข้อมูลจริง สำหรับปรับปรุงการสื่อสารในองค์กร และนำไปสู่สภาพแวดล้อมของแอพลิเคชันที่ยืดหยุ่นและเสถียร"
แบบจำลองข้อมูลได้กำหนดโครงสร้างของข้อมูลอย่างชัดเจน แอพลิเคชันปกติของแบบจำลองข้อมูล รวมถึงแบบจำลองฐานข้อมูล การออกแบบของระบบสารสนเทศ และการทำให้ข้อมูลสามารถแลกเปลี่ยนกันได้ โดยปกติแบบจำลองข้อมูลถูกระบุในภาษาแบบจำลองข้อมูล
การสื่อสารและความถูกต้องเป็นปัจจัยสำคัญสองอย่างที่เป็นประโยชน์ในการทำให้แบบจำลองข้อมูลมีความสำคัญต่อแอพลิเคชันที่ใช้และแลกเปลี่ยนข้อมูล แบบจำลองข้อมูลเป็นตัวกลางซึ่งผู้ร่วมโครงการที่มีภูมิหลังต่างกัน มีประสบการณ์ต่างกัน สามารถสื่อสารกันได้ ความถูกต้อง หมายความว่า ทีมงานและกฎเกณฑ์ของแบบจำลองข้อมูลสามารถสื่อความหมายได้อย่างเดียวกัน ไม่กำกวม
แบบจำลองข้อมูลในบางครั้งอาจใช้ในความหมายของโครงสร้างข้อมูล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของภาษาโปรแกรม และมักใช้ประกอบแบบจำลองฟังก์ชัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของแบบจำลองวิสาหกิจ
ภาพรวม.
หน้าที่หลักของระบบสารสนเทศคือการจัดการข้อมูลขนาดใหญ่ที่มีการจัดโครงสร้าง หรือไม่มีการจัดโครงสร้าง แบบจำลองข้อมูลอธิบายข้อมูลแบบมีโครงสร้างสำหรับจัดเก็บในระบบการจัดการข้อมูล เช่น ฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ โดยปกติมันไม่อธิบายข้อมูลที่ไม่จัดโครงสร้าง เช่น เอกสารของโปรแกรมประมวลผลคำ ข้อความอีเมล ภาพ เสียง หรือวีดิทัศน์
กฎเกณฑ์ของแบบจำลองข้อมูล.
จุดมุ่งหมายหลักของแบบจำลองข้อมูลคือสนับสนุนการพัฒนาระบบสารสนเทศโดยจัดเตรียมนิยามและรูปแบบของข้อมูล ตามที่เวสและฟาวเลอร์ (2542) ได้กล่าวว่า "ถ้าสิ่งนี้ได้ทำอย่างสม่ำเสมอในระบบก็จะทำให้ข้อมูลเข้ากันได้ถ้าโครงสร้างข้อมูลเดียวกันถูกใช้สำหรับจัดเก็บและเข้าถึงข้อมูล จะทำให้ข้อมูลนั้นใช้ร่วมกันได้โดยแอพลิเคชันต่างกัน อย่างไรก็ตามระบบและอินเตอร์เฟซมักมีค่า (การเสียทรัพยากร เช่น เวลา หรือเนื้อที่) มากกว่ามันควรจะเป็น ทั้งในการสร้างการทำงานและการจัดการ มันอาจเป็นตัวจำกัดธุรกิจมากกว่าที่จะสนับสนุน สาเหตุหลักคือ คุณภาพของแบบจำลองข้อมูลที่ใช้ระบบและอินเตอร์เฟซไม่เหมาะสม"
วงศ์ปลากะพงสลิด

"ระวังสับสนกับ ปลาสลิดทะเล"
วงศ์ปลากะพงสลิด หรือ วงศ์ปลาหางเสือ  เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Kyphosidae ซึ่งมาจากภาษากรีกคำว่า "κυφος" (kyphos) หมายถึง "โหนก"
มีลักษณะโดยรวม คือ เป็นปลาขนาดกลาง ลำตัวป้อม แบนข้าง ครีบหางเว้าตื้น ส่วนหัวมน ปากมีขนาดเล็กคล้ายปลาสลิดทะเล ครีบหลังเชื่อมต่อเป็นครีบเดียว เป็นปลาทะเลทั้งหมด มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง มักหากินอยู่กลางน้ำ ถึงใกล้ผิวน้ำในแนวปะการัง, กองหินใต้น้ำ และวัสดุลอยน้ำต่าง ๆ หลายชนิดพบตามแนวปะทะคลื่น หรือ อ่าวที่มีคลื่นลมรุนแรง กินแพลงก์ตอนสัตว์และเศษอาหารบนผิวน้ำเป็นอาหาร ในแหล่งดำน้ำหลายแห่งมักพบปลาในวงศ์นี้กินขนมปังจากนักท่องเที่ยวเป็นอาหาร 
สามารถแบ่งออกได้เป็น 42 ชนิด จากทั้งหมด 15 สกุล ซึ่งยังสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อยอีก 5 วงศ์ด้วยกัน คือ
ปลาสีนวล

ปลาสีนวล หรือ ปลากะพงสลิดลายน้ำเงิน หรือ ปลาสลิดทะเลน้ำเงิน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Kyphosus cinerascens") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงสลิด (Kyphosidae) 
มีลำตัวหนาแบนข้าง รูปร่างเป็นทรงรูปไข่ ครีบหลังและครีบก้นตอนท้ายปลายเรียว ครีบหางเว้าลึก ครีบหลังแบ่งออกเป็นสองตอนชัดเจน เกล็ดมีขนาดเล็ก ปากมีขนาดเล็ก มีฟันซี่เล็ก ๆ เป็นขน ลำตัวสีเทาคล้ำ มีแถบสีน้ำตาลตามแนวเกล็ดหลายแถบ ครีบต่าง ๆ มีสีคล้ำ
มีขนาดความยาวเต็มที่ได้ถึง 50 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 45 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, ฮาวาย, ทะเลญี่ปุ่น และตอนเหนือของออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยพบได้ชุกชุมทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ว่ายไปไหนมาไหนด้วยกันทั้งฝูง มักรวมตัวกันบริเวณกองหินหรือแนวปะการังใกล้ชายฝั่ง กินสาหร่ายเป็นอาหารหลัก
เป็นปลาที่มีความสำคัญทางการประมงเพียงเล็กน้อย