pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นโรงพยาบาลในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
ประวัติ.
ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นศูนย์การแพทย์ ในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยพะเยาได้มีโครงการก่อสร้างศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา บนพื้นที่หน้ามหาวิทยาลัยพะเยา โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างจำนวน 1,200 ล้านบาท<ref name = education/276708>เดลินิวส์, ศูนย์การแพทย์ มพ.ค่อยๆคืบ27 ตุลาคม 2557 สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2560</ref> และในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 14.21 น. สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารศูนย์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการจัดการเรียนการสอนและการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพของนิสิตหลักสูตรสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ รวมทั้งเป็นศูนย์บริการด้านสุขภาพและการรักษาพยาบาลบุคลากร นิสิตและประชาชนจังหวัดพะเยา ตลอดจนพื้นที่ใกล้เคียง ประกอบด้วย โรงพยาบาลขนาด 60 เตียง, โรงพยาบาลทันตกรรม, อาคารเรียน, อาคารที่พักแพทย์และหอพักนิสิต และแล้วเสร็จในปี 2560
ต่อมาในคราวประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 3/2558 เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 ได้มีการอนุมัติให้ดำเนินการจัดตั้งศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยาขึ้น เป็นส่วนงานอื่นของมหาวิทยาลัยและประกาศลงในราชกิจานุเบกษา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป และในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2561 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุนาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
ต่อมา มติสภามหาวิทยาลัยพะเยา ในคราวประชุมครั้งที่ ๗/๒๕๖๓ เมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ จึงออกประกาศไว้ดังนี้ ให้รวมยุบศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยากับคณะแพทยศาสตร์ โดยให้ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานที่อยู่ภายใต้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา"
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (School of Public Health, University of Phayao) เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ในจังหวัดพะเยา ที่จัดตั้งขึ้นในเขตภาคเหนือตอนบน เดิมสังกัด คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ต่อมาได้แยกออกมาเป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2564
ประวัติ.
เมื่อ พ.ศ. 2550 สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จัดตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้กับเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนบน ซึ่งครอบคลุม 6 จังหวัด ได้แก่ พะเยา เชียงราย แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน และน่าน ปีนั้นมีการเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกใน 3 สาขาวิชา คือ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด และสาธารณสุขศาสตร์
ต่อมาได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างการบริหารงานภายในวิทยาเขต เตรียมพร้อมเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศ ได้เปลี่ยนชื่อ มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา พร้อมจัดตั้งสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ แยกตัวออกจากสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2551 สำนักวิชาสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ทำหน้าที่ผลิตบัณฑิตอันได้แก่ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด สาธารณสุขศาสตร์ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
หลังจากนั้นสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ได้แยกตัวออกจากสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ จัดตั้งสำนักวิชาแพทยศาสตร์ขึ้น เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เพื่อผลิตบัณฑิตด้านการแพทย์และการสาธารณสุข และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ แขนงวิชาอนามัยชุมชน และแขนงวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม และสาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 และเริ่มจัดการเรียนการสอนนิสิตสาขาวิชาการแพทย์แผนไทยประยุกต์ ในปีการศึกษา 2553 ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
ตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 7/2563 เมื่อวันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม 2563 มีมติมอบให้คณะแพทยศาสตร์ ดำเนินการจัดทำโครงสร้างของคณะแพทยศาสตร์ โดยให้แยกหลักสูตรสาขาสาธารณสุขศาสตร์ออกจากหลักสูตรคณะแพทยศาสตร์ และนำเสนอที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยพิจารณาในคราวประชุมครั้งถัดไป ดังนั้น เพื่อให้เกิดการดำเนินงานของคณะแพทยศาสตร์ และการดำเนินงานของหลักสูตรกลุ่มสาธารณสุขศาสตร์เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เกิดความคล่องตัวในการบริหารจัดการ จึงขออนุมัติแยกสำนักงานสาธารณสุขศาสตร์ ออกจากคณะแพทยศาสตร์ และจัดตั้งเป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์ เพื่อผลิตบัณฑิตด้านสาธารณสุขศาสตร์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในชุมชน สังคม และท้องถิ่น ให้ก้าวทันกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมฐานความรู้ (Knowledge based society) และระบบภูมิปัญญาสุขภาพท้องถิ่น (Wisdom for Local Health System) การจัดการเรียนการสอนจะนำปัญหาเป็นหลักในการเรียนรู้ (Problem - based leaning) และใช้ชุมชนเป็นฐาน (Community - based leaning) เพื่อเป็นการเพิ่มศักยภาพในการบริหารจัดการให้มีขีดความสามารถเพียงพอต่อการบริหารการดำเนินงานทางด้านวิชาการให้นิสิตมีศักยภาพสอดรับกับพระราชบัญญัติวิชาชีพการสาธารณสุขชุมชน พ.ศ. 2556 โดยมีหลักสูตรที่จัดการเรียนการสอนภายใต้คณะสาธารณสุขศาสตร์ จำนวน 8 หลักสูตร ดังนี้ 
หลักสูตรการศึกษา.
ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
ชวาลาจี

ชวาลาจี (หิมาจัล: जवाला जी, ,) หรือ ชวาลา เป็นเทวีในศาสนาฮินดู การแสดงออกในรูปกายภาพ (physical manifestation) ของชวาลาจีจะแสดงออกในรูปของกลุ่มเปลวเพลิงที่เผาไหม้นิรันดร์ คำว่า "ชวาลา" แปลว่า เปลวเพลิง ในภาษาสันสกฤต (ตรงกับภาษาโปรโต-อินโด-ยูโรเปียน "guelh", อังกฤษ: "glow", ลิธัวเนีย: "zvilti") ส่วน "จี" เป็นคำลงท้ายเพื่อสรรเสริญยกย่อง ใช้ทั่วไปในแถบอนุทวีปอินเดีย
โอมพันนา

โอมพันนา (Om Banna) หรือ บาบากระสุน (Bullet Baba) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในอำเภอปาลีใกล้กับเมืองโชธปุระ ประเทศอินเดีย เพื่อบูชาเทพเจ้าชื่อเดียวกันที่อยู่ในรูปของรถจักรยานยนต์ ตัวศาลเจ้าตั้งอยู่ห่างไป จากตัวเมืองปาลี และ จากเมืองโชธปุระ รถจักรยานยนต์คันดังกล่าวเป็นรถรุ่น รอยัลเอนฟีลด์บุลเลท RNJ 7773 ขนาด 350 ซีซี
เชื่อกันว่าโอมพันนาจะช่วยคุ้มครองเรื่องการเดินทางให้เป็นไปโดยราบรื่นและปลอดภัย
ประวัติ.
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 1988 โอม พันนา ชายหนุ่มผู้มีชื่อเดิมคือ โอม สิงห์ รฐูร (Om Singh Rathore) (คำว่า "banna" เป็นคำเรียกเยาวชนวรรณะราชปุตในทางให้เกียรติ) เดินทางจากเมืองบังคที (Bangdi) ใกล้ สันเทราว (Sanderao) ในปาลีมุ่งหน้าโจติลา (Chotila) ด้วยรถจักรยานยนต์ ก่อนจะสูญเสียการควบคุมรถและชนเข้ากับต้นไม้ริมทาง และเสียชีวิตคาที่ เช้าวันถัดมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำรถจักรยานยนต์ไปไว้ที่สถานีตำรวจท้องถิ่น ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่ารถจักรยานยนต์สูญหายไปจากสถานีตำรวจ แต่กลับมาตั้งอยู่ตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงรุดไปยังที่เกิดเหตุ นำรถจักรยานยนต์กลับมาตั้งที่สถานีตำรวจพร้อมทั้งเทน้ำมันเครื่องทิ้งจนหมด และล็อกรถยนต์ไว้ด้วยกุญแจ ก่อนที่ในเช้าวันถัดมาจะพบว่าจักรยานยนต์ไลคันดังกล่าวหายไปจากสถานีตำรวจ และกลับมาตั้งอยู่ที่จุดเกิดเหตุเหมือนเดิม
การบูชา.
ชาวบ้านที่สัญจรผ่านบริเวณศาลจะโค้งคำนับหรือทำความเคารพองค์โอมพันนา บ้างมีการถวายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขวดเล็ก ๆ และมีการร้องเพลงสรรเสริญ
ของถวายบูชามีทั้งธูป, ดอกไม้, มะพร้าว, สุรา, ด้ายแดงและขนมหวาน รวมถึงมีการจุดเพลิงนิรันดร์ที่ศาลเจ้าด้วย
พรหมามนเทียร (ปุษกร)

ชคัตปิตาพรหมามนเทียร (Jagatpita Brahma Mandir) เป็นโบสถ์พราหมณ์ในเมืองปุษกร รัฐราชสถาน ใกล้กับทะเลสาบปุษกร ที่นี่เป็นหนึ่งในโบสถ์พระพรหมไม่กี่แห่งที่ยังหลงเหลือในประเทศอินเดีย และเป็นที่ที่มีความสำคัญมากที่สุดในบรรดาที่เหลืออยู่ "อินเตอร์เนชั่นนัลบิสสิเนสไตมส์" ระบุว่าที่นี่และทะเลสาบปุษกรเป็นหนึ่งในห้าสถานที่แสวงบุญศักดิ์สิทธิ์ของประเทศอินเดีย
สิ่งปลูกสร้างหลังปัจจุบันของมนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 14 มีศิขระสีแดงขนาดใหญ่เป็นเอกลักษณ์ประดับด้วยภาพสลักนูนต่ำของ "หงส์" ภายในครรภคฤห์ประดิษฐานจตุรพักตร์พรหม (พระพรหมสี่พักตร์) และพระแม่คายตรี ผู้ดูแลมนเทียรคือนักบวชกลุ่มสันยาสี
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น บัณฑิตวิทยาลัยมีฐานะเป็นคณะ/หน่วยงานหนึ่งในมหาวิทยาลัยขอนแก่น อยู่ภายใต้การบริหารงานของคณบดี มีคณะกรรมการประจำบัณฑิตวิทยาลัยทำหน้าที่กำหนดนโยบายเกี่ยวกับการบริหารในวิทยาลัยและมีสำนักงานคณบดีวิทยาลัยเป็นหน่วยงานที่จะปฏิบัติงานด้านธุรการและให้บริการทางการศึกษาและวิชาการ และเพื่อขยายการศึกษาของมหาวิทยาลัยไปสู่ระดับปริญญาที่สูงถึงปริญญาโทและ ปริญญาเอกในด้านบริหารธุรกิจ เปิดรับนักศึกษาในสาขาวิชาต่าง ๆ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2540 มาจนถึงปัจจุบันนี้
ประวัติ.
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ องค์กรในกำกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2540 พลตำรวจเอกเภา สารสิน เป็นประธานคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยฯ รองศาสตราจารย์พรสิริ ทิวาวรรณวงศ์ เป็นผู้อำนวยการ ในระยะเริ่มต้นได้ใช้อาคารศูนย์คอมพิวเตอร์ ชั้นที่ 4 เป็นสำนักงานและจัดการเรียนการสอน
สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น คราวประชุมครั้งที่ 1/2544 เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2544 อนุมัติให้เปิดการเรียนการสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ณ กรุงเทพมหานคร โดยมีที่ทำการวิทยาลัยฯ อยู่ที่ชั้น 25 อาคารกรุงเทพประกันภัย ถนนสาทรใต้ มีพื้นที่ประมาณ 980 ตารางเมตร เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกปีการศึกษา 2544 เดือนกันยายน และที่ประชุมคณะกรรมการอำนวยการวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ คราวประชุมครั้งที่ 2/2546 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2546 มีมติให้ขยายพื้นที่ของที่ทำการวิทยาลัยฯ ณ กรุงเทพมหานคร ออกไปอีก 238 ตารางเมตร รวมเป็นพื้นที่ทั้งสิ้น 1,218 ตารางเมตร
หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตของวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มุ่งเน้นให้ผู้เรียนได้เพิ่มทักษะและความรู้ความสามารถ เพื่อเป็นนักบริหารมืออาชีพที่มีคุณภาพทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก มีจริยธรรมและความรับผิดชอบต่อสังคม พร้อมทั้งเป็นการยังประโยชน์ให้กับผู้ที่กำลังประกอบอาชีพสาขาต่างๆ ได้มีโอกาสพัฒนา เพิ่มพูน ความรู้ความสามารถ ทางด้านการบริหารได้อย่างเต็มศักยภาพ
วัคซีนเชื้อตาย

วัคซีนเชื้อตาย  เป็นวัคซีนประเภทหนึ่งที่ประกอบจากตัวไวรัส แบคทีเรีย หรือจุลชีพก่อโรคที่เพาะขึ้นแล้วทำให้ตายหรือไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้ จึงไม่สามารถก่อโรคได้ 
เทียบกับวัคซีนเป็น#เปลี่ยนทาง ๆ (live vaccine) ที่ใช้จุลชีพก่อโรคที่ยังเป็น#เปลี่ยนทาง ๆ ถึงแม้แทบทั้งหมดก็จะเป็นวัคซีนที่ลดฤทธิ์เชื้อแล้ว (attenuated vaccine)
จุลชีพก่อโรคของวัคซีนที่ฆ่าเชื้อจะเพาะในภาวะที่ควบคุมแล้วฆ่าเพื่อลดศักยภาพก่อโรคและป้องกันไม่ให้ติดโรคจากวัคซีน
ไวรัสอาจฆ่าด้วยวิธีต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ เช่น ด้วยความร้อนหรือฟอร์มาลดีไฮด์
วัคซีนเชื้อตายยังสามารถแบ่งประเภทได้อีกตามวิธีที่ใช้ฆ่าเชื้อ 
เพราะไวรัสฆ่าเชื้อมักทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าเทียบกับเมื่อใช้ไวรัสเป็น#เปลี่ยนทาง ๆ การใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant)
หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
วัคซีนที่ลดฤทธิ์มักเลือกใช้กับคนสุขภาพดีเพราะการใช้วัคซีนเพียงโดสเดียวก็มักจะปลอดภัยและมีประสิทธิภาพดีมาก
แต่บางคนก็ไม่สามารถรับวัคซีนลดฤทธิ์ได้เพราะเสี่ยงเกิน (เช่น คนชรา หรือคนที่ภูมิคุ้มกันบกพร่อง)
สำหรับคนเหล่านั้น วัคซีนฆ่าเชื้อแล้วก็จะช่วยป้องกันโรคได้
ตัวอย่าง.
ตัวอย่างของวัคซีนเชื้อตาย เช่น:
กลไก.
เมื่อทำลายอนุภาคจุลชีพก่อโรคแล้ว จุลชีพก็จะไม่สามารถแพร่พันธุ์ แต่ยังคงสภาพบางอย่างที่ระบบภูมิคุ้มกันสามารถระบุแล้วตอบสนองด้วยกลไกแบบปรับตัวได้
เมื่อผลิตอย่างถูกต้อง วัคซีนย่อมไม่สามารถแพร่โรค แต่การฆ่าจุลชีพก่อโรคอย่างไม่ถูกต้องอาจทำให้ติดโรคได้
เพราะจุลชีพก่อโรคที่ฆ่าแล้วมักจะทำให้ภูมิคุ้มกันตอบสนองอ่อนกว่าจุลชีพเป็น#เปลี่ยนทาง ๆ การผสมใส่ตัวเสริมภูมิคุ้มกัน (immunologic adjuvant) หรือการฉีดยาหลายครั้งอาจจำเป็นเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันที่มีประสิทธิภาพ
ไข้สมองอักเสบเจอี

ไข้สมองอักเสบเจอี  เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่งเกิดกับสมอง มีเชื้อก่อโรคคือไวรัสไข้สมองอักเสบเจอี (Japanese encephalitis virus, JEV) ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่มีอาการหรือมีอาการเพียงเล็กน้อย แต่ผู้ป่วยบางรายจะมีสมองอักเสบร่วมด้วย ในรายที่มีสมองอักเสบจะมีอาการปวดศีรษะ อาเจียน มีไข้ สับสน หรือชักได้ ระยะฟักตัวของโรคอยู่ที่ 5-15 วัน
การป้องกันโรคทำได้โดยการรับวัคซีนโรคไข้สมองอักเสบเจอีซึ่งมีความปลอดภัยและป้องกันโรคได้ วิธีอื่นๆ ได้แก่การป้องกันไม่ให้ยุงกัด เมื่อติดเชื้อแล้วยังไม่มีการรักษาจำเพาะ รักษาได้ด้วยการรักษาตามอาการเท่านั้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ผู้ป่วยราวครึ่งหนึ่งจะมีภาวะแทรกซ้อนหลังหายจากโรค
อำเภอนากะ (จังหวัดคานางาวะ)

อำเภอนากะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมือง 2 เมือง ได้แก่ โออิโซะ และนิโนมิยะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครฮาดาโนะ และพื้นที่ทั้งหมดของนครฮิรัตสึกะและอิเซฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนากะมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 62,522 คน ความหนาแน่น 2,380 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 26.26 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์.
อำเภอนากะเป็นหนึ่งในสี่เขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระในยุคเซ็งโงกุ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดย"โชกุน"ในเอโดะ โดยผ่านทหาร"ฮาตาโมโตะ"ต่าง ๆ 
ลำดับเวลา.
หลังจากการฟื้นฟูเมจิและการจัดตั้งระบบอำเภอในปี 1878 ดินแดนนี้ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอโอซูมิ  และอำเภอยูรูงิ  ต่อมาวันที่ 26 มีนาคม 1896 ทั้งสองอำเภอได้รวมกันเป็นอำเภอนากะ ซึ่งในตอนแรกประกอบด้วยเมือง 5 เมือง และ 23 หมู่บ้าน ฮิรัตสึกะได้รับการยกฐานะเป็นนครในปี 1932 ตามด้วยฮาดาโนะในปี 1955 และอิเซฮาระในปี 1971
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S1  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1กรกฎาคม พ.ศ.2557 มีระยะทาง 37.3 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 26พฤษภาคม พ.ศ.2561 มีระยะทาง 30.16 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี
วัดศาลเจ้า

วัดศาลเจ้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีอาณาเขตติดต่อกับวัดมะขาม แม่น้ำเจ้าพระยา และคลองเชียงราก
ประวัติ.
ประวัติการสร้างวัดมีคำบอกเล่าแตกต่างกันไป บ้างว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เนื่องจากตั้งอยู่ปากคลองศาลเจ้า จึงตั้งชื่อวัดตามทำเลที่ตั้ง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2333 ผู้สร้างเป็นชาวรามัญที่อพยพหลบหนีภัยสงครามจากพม่า เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร อีกตำนานหนึ่งเล่าว่า สร้างเมื่อปลายกรุงศรีอยุธยา โดยเจ้าน้อยมหาพรหม บุตรเจ้าเมืองฝ่ายเหนือ เป็นผู้มีวิชาไสยศาสตร์แก่กล้า ได้ล่องแพมาตามแม่น้ำเจ้าพระยาจนมาถึงวัดมะขามในและได้พบกับพระภิกษุเชื้อสายรามัญนามว่า พระอาจารย์รุ ทั้งสองได้ทดสอบวิชากัน เจ้าน้อยมหาพรหมเกิดความเคารพเลื่อมใสในวิทยาคมของพระอาจารย์รุ จึงขอสร้างวัดและศาลขึ้น แล้วตั้งชื่อว่าวัดศาลเจ้า มีที่มาของชื่อจากศาลที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้างขึ้น
อาคารเสนาสนะ.
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถซึ่งเจ้าน้อยมหาพรหมสร้างถวายในสมัยพระอาจารย์รุ ได้รับการบูรณะใหม่ในเวลาต่อมา เจดีย์แบบรามัญ ศาลาการเปรียญประดิษฐานพระพุทธรูปที่เจ้าน้อยมหาพรหมสร้าง ประชาชนมักมากราบไหว้เจ้าพ่อวัดศาลเจ้า ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารแบบจีนสูง 3 ชั้น ตั้งอยู่ริมน้ำ ส่วนด้านบนนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอีกด้วย และวัดมีศาลเซียนแปะ ฆราวาสชาวจีนผู้เรืองเวท ส่วนใหญ่นิยมมาขอพรเรื่องการเงินการงาน การทำธุรกิจการค้าให้เจริญรุ่งเรือง บริเวณวัดยังมีตลาดริมน้ำวัดศาลเจ้า เปิดทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์
วัดมะขาม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดมะขาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านมะขาม ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี อยู่ใกล้กับวัดศาลเจ้า
วัดมะขามสร้างประมาณ พ.ศ. 2170 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยชาวมอญที่อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์ไทย สันนิษฐานว่าสถานที่สร้างน่าจะมีต้นมะขามอยู่มาก บ้างก็่ว่าเป็นชื่อบ้านเดิมมาจากเมืองมอญ จึงได้ชื่อว่า "วัดมะขาม" ครั้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากแม่น้ำที่ขุดลัดผ่านมีขนาดกว้างขึ้น แม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมตื้นเขิน จึงได้สร้างวัดขึ้นใหม่หันหน้าสู่แม่น้ำสายใหม่ ทำให้มีวัดมะขามสองวัด เรียกวัดที่สร้างใหม่ว่า วัดมะขามนอก หรืออีกชื่อหนึ่งว่า วัดมะขามเหนือ ส่วนวัดมะขามเดิมเรียกว่า วัดมะขามใน ต่อมาในสมัยพระครูปทุมสารธรรม (วงศ์) วัดมะขามในซึ่งเป็นวัดเดิมได้ร้างลง และชำรุดผุพังเกินกำลังที่จะบูรณะขึ้นมาใหม่ได้ จึงได้ยุบรวมกันเป็นวัดเดียวและตัดคำว่า "เหนือ" ออกไป เป็น "วัดมะขาม" ตั้งแต่ พ.ศ. 2482 อนึ่งยังมีวัดมะขามอีกแห่ง คือ "วัดมะขามใต้" ซึ่งต่อมาเปลี่ยนนามวัดมาเป็นวัดชินวรารามวรวิหาร
โบสถ์วัดสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย มีฐานแท่นท้องสำเภา หน้าบันไม้แกะสลักรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ บานประตูหน้าต่างลงรักปิดทองลายรดน้ำเป็นรูปทวารบาล ด้านหลังของวัดมีวังมัจฉาเพื่อให้ทำบุญให้อาหารปลา
ศูนย์ฝึกซ้อมลิเวอร์พูล

ศูนย์ฝึกซ้อมลิเวอร์พูล  เป็นสนามฝึกซ้อมและศูนย์เยาวชนของลิเวอร์พูล หรือรู้จักในชื่อ ศูนย์ฝึกซ้อมแอกซ่า  ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน ศูนย์ฝึกซ้อมเป็นสนามเหย้าของทีมสำรองและเยาวชนของลิเวอร์พูลเป็นเวลาหลายปี โดยในอดีตรู้จักในชื่อ ดิอคาเดมี หรือเรียกตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ว่า เคิร์กบี ศูนย์ฝึกซ้อมได้รับการขยายและปรับปรุงใหม่ตั้งแต่ ค.ศ. 2017 เพื่อให้มีพื้นที่สำหรับทีมชุดใหญ่ที่จะย้ายมาที่นี่จากเมลวูด การก่อสร้างเสร็จสิ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ทีมชุดใหญ่ย้ายเข้าสู่ศูนย์ฝึกซ้อมในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020
วัดบางบ่อ

วัดบางบ่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองลัดวัดบางบ่อ ตำบลบางบ่อ อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ 43 ไร่ 98 ตารางวา ทิศใต้ติดต่อกับคลองสำโรง
วัดบางบ่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2324 ตอนปลายสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี ไม่ทราบนามผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2503 มีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2499 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาขึ้นในที่ดินวัดด้วย ในสมัยหลวงพ่อชาญเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ดำเนินการสร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งศาลาการเปรียญ กุฏิทรงไทย ซุ้มประตู โรงเรียนพระปริยัติธรรม และเมรุไร้ควัน จนได้รับการยกเป็นวัดพัฒนาดีเด่นใน พ.ศ. 2547
อุโบสถ์กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 แทนโบสถ์หลังเก่า กุฏิ 9 หลัง ส่วนใหญ่เป็นทรงครึ่งไม้ครึ่งตึก ศาลาเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็ก 
วัดมีการสร้างวัตถุมงคลโดยหลวงปู่ชาญ วัตถุมงคลที่สร้างชื่อเสียงโด่งดัง คือ เสือแกะจากไม้พญางิ้วดำ พระเหรียญและพระผง 80 ปี เหรียญนั่งเสือ เสือหล่อ เสือไม้แกะ ฯลฯ
วัดสะแกงาม (กรุงเทพมหานคร)

วัดสะแกงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดสะแกงามตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2475 บริเวณที่ตั้งวัดมีต้นสะแกอยู่มากจึงเป็นที่มาของชื่อวัด ผู้บริจาคที่ดินคือ นายฉิม ผึ้งหลวง และญาติ ๆ ได้บริจาคที่ดินจำนวน 9 ไร่ 2 งาน 9 ตารางวา และได้นิมนต์พระแต๊ะมาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 พระครูประภัศร์สาสนกิจ โหม่ง ปภสฺสโร เจ้าอาวาสวัดรุ่นต่อมาได้ร่วมกับชาวบ้านพัฒนาวัดกันเรื่อยมา รวมถึงได้มีการสร้างโรงเรียนวัดสะแกงามขึ้นมาด้วย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูปลัด วิเชียร อตฺตทนโต
วัดมีอุโบสถ 2 ชั้น มีพระพุทธชินราชจำลอง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ผนังด้านหน้าอุโบสถเป็นภาพพระราชกรณียกิจพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร วัดมีวิหารพระฉัตรโมลี ประดิษฐานพระฉัตรโมลี ศาลเจ้าแม่ทับสะแกที่สร้างมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด นอกจากนี้มีมุมจำลองพระยายม บริเวณสวนหย่อม ด้านหน้าวิหารพระฉัตรโมลี มีสังเวชนียสถานจาลองสถานที่ประสูติ ตรัสรู้ แสดงพระธรรมเทศนาและสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธเจ้า
สตีเฟน แบล็กฮาร์ท

สตีเฟน ที. แบล็กฮาร์ท  เป็นนักแสดงตัวละคร, นักเขียน และโปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน
อาชีพ.
แบล็กฮาร์ทเริ่มการศึกษาด้านศิลปะที่มหาวิทยาลัยเซาท์ฟลอริดา ภายใต้การดูแลของ Paul Massie นักแสดงที่ได้รับรางวัล BAFTA ก่อนจะย้ายไปต่างประเทศเพื่อเข้าเรียนที่ London Academy of Music and Dramatic Art ระหว่างศึกษาที่ LAMDA นอกเหนือจากหลักสูตรการศึกษาและการปฏิบัติตามปกติแล้ว แบล็กฮาร์ทยังศึกษาวิชาดาบภายใต้ปรมาจารย์การต่อสู้ที่มีชื่อเสียง Rodney Cottier และ John Waller และได้รับการรับรองขั้นสูงจาก Society of British Fight Directors (ปัจจุบันเรียกว่า BASSC) เมื่อกลับมาที่สหรัฐเขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของโรงละคร Westside Repertory ของแมนฮัตตัน (ในเวลานั้นเป็นบริษัทละครคลาสสิกที่เก่าแก่ที่สุดในเมือง) และเรียนที่ HB Studio ภายใต้ Uta Hagen และนักแสดงตัวละคร William Hickey
แอลฟรี วูดาร์ด

แอลฟรี วูดาร์ด (เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495) เป็นนักแสดง, โปรดิวเซอร์ และนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวอเมริกัน เธอได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีความสามารถหลากหลายและประสบความสำเร็จมากที่สุดในยุคของเธอ เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์และรางวัลแกรมมี่ อย่างละครั้ง และรางวัลเอ็มมี 18 ครั้ง (ชนะ 4 ครั้ง) และยังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 1 รางวัล และรางวัล Screen Actors Guild อีกสามรางวัล ในปี ค.ศ. 2020 The New York Times ได้จัดอันดับให้วูดาร์ดอยู่ในอันดับที่ 17 ในรายชื่อ "25 นักแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 21" เธอยังเป็นที่รู้จักจากผลงานในฐานะนักเคลื่อนไหวทางการเมืองและโปรดิวเซอร์ วูดาร์ดเป็นผู้ก่อตั้ง Artists for a New South Africa ซึ่งเป็นองค์กรที่อุทิศให้กับการพัฒนาประชาธิปไตยและความเท่าเทียมกันในประเทศเหล่านั้น เธอเป็นสมาชิกคณะกรรมการของ Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
โฮป เดวิส

โฮป เดวิส (เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2507) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เธอได้แสดงในภาพยนตร์เช่น "About Schmidt" (2002) และ "American Splendor" (2003) สำหรับบทบาทของเธอในการแสดงละครบรอดเวย์ดั้งเดิมเรื่อง "God of Carnage" ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Tony Award สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากละคร นอกจากนี้เธอยังได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลเอ็มมีสองครั้งสำหรับบทบาททางโทรทัศน์ในปี ค.ศ. 2009 ในซีรีส์ "In Treatment" และในภาพยนตร์เรื่อง "The Special Relationship" ในปี พ.ศ. 2559 เธอปรากฏตัวในภาพยนตร์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลเรื่อง "" รับบท Maria Stark แม่ของโทนี สตาร์ก
วัดลุ่มเจริญศรัทธา

วัดลุ่มเจริญศรัทธา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงยานนาวา เขตสาทร และแขวงวัดพระยาไกร เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี พระครูมงคลวิสุทธิวรคุณ (หลวงพ่อเลี่ยม กิตฺติเมธี) เป็นเจ้าอาวาส
วัดลุ่มเจริญศรัทธาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2405 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2479 อุโบสถของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 มีการบูรณะซ่อมแซมเล็ก ๆ น้อย ๆ มาโดยตลอด พื้นที่ของอุโบสถเริ่มอยู่ต่ำกว่าพื้นถนนโดยรอบอย่างมาก เมื่อเกิดฝนตกน้ำท่วมขัง ก็จะเกิดปัญหาน้ำท่วมขังในบริเวณโบสถ์ ในช่วงปี พ.ศ. 2560 จึงริเริ่มบูรณะอุโบสถครั้งใหญ่ โดยจะใช้ระบบไฮโดรลิก ทำการยก (ดีด) พื้นโบสถ์ขึ้นไป 4 เมตร 45 เซนติเมตร ทำให้เป็นโบสถ์ 2 ชั้น ชั้นล่างสำหรับประกอบพิธีทางศาสนาทั่วไป ส่วนชั้นบนจะใช้ประกอบสังฆกรรมเฉพาะสำหรับพระภิกษุ สำหรับโบสถ์ใหม่ ประดับด้านนอกด้วยเซรามิกสีเขียวมรกตตัดกับสีทอง สื่อถึงพระอินทร์ เทวดาตามความเชื่อของชาวไทย
ปูชนียวัตถุในวัด ได้แก่ พระพิฆเนศวร หลวงปู่ทวด หลวงพ่อโต พระสีวลี ท้าวเวสสุวรรณ พระแม่โพสพ พระแม่นางกวัก พระสังกระจาย
วัดทุ่งครุ

วัดทุ่งครุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งครุ เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร
วัดทุ่งครุสร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2451 โดยมีนายผาดและนางละมัย พึ่งสาย เป็นผู้อุทิศที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด 12 ไร่ 22 งาน ต่อมานายเปลี่ยนและนางกลีบได้สร้างศาลาการเปรียญและได้สร้างอุโบสถไม้ขึ้น 1 หลัง เสร็จแล้วได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อเดือน 5 ปีเถาะ พ.ศ. 2458 ในปี พ.ศ. 2500 นายผล นางบาง บุญสม นายลา และนางละมัยได้ร่วมกันบริจาคที่ดินจำนวน 1 ไร่ เพื่อเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าซึ่งเป็นไม้และได้ชำรุดทรุดโทรม อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา (ตัดหวายลูกนิมิต) เมื่อวันที่ 31 กรกฏาคม พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ทรงเป็นประธานตัดหวายลูกนิมิต
พื้นที่ตั้งวัดอยู่ท่ามกลางชุมชนซอยประชาอุทิศ 84 เป็นที่ราบลุ่ม วัดมักจะถูกน้ำท่วมในฤดูฝน วัดมีกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ในอุโบสถมีพระประธาน นามว่า "หลวงพ่อไกรสร" บริเวณใกล้วัดยังมีตลาดนัด
วัดบางมดโสธราราม

วัดบางมดโสธราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ประวัติ.
วัดบางมดโสธรารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 เจ้าภาพถวายที่สร้างวัดคือ คุณตาคราม คุณยายเปร่ง ชูสิน คุณพ่อเล็ก คุณแม่กรุด วาสนสมพงษ์ พร้อมบุตรธิดา และคุณโยมกิ่ง พัฒนเจริญ โดยมีพระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ ฐิตวังโส (หลวงเตี่ย) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ เนื่องจากยังเป็นบริเวณทุ่งนาอยู่ ชาวบ้านในละแวกนี้จึงมักเรียกชื่อว่า สำนักสงฆ์กลางนา ต่อมาสำนักสงฆ์แห่งนี้ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น จากนั้นเรียกชื่อว่า วัดเกตุแก้วโสธราราม แต่ยังไม่เป็นทางการ จนมาถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัดในพุทธศาสนา มีชื่อว่า "วัดบางมดโสธราราม"
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ.
อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เป็นอุโบสถ 3 ยุค คือ สมัยอยุธยา ลพบุรี สุโขทัย ลายวิจิตรแบบไทย ในอุโบสถมีพระประธานองค์ใหญ่ (หลวงพ่อเพชรจำลองจากวัดท่าหลวง จังหวัดพิจิตร) และมีพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายกเมื่อปี พ.ศ. 2549 นอกจากนั้นยังมีศพอดีตเจ้าอาวาสไม่เน่า ไม่เปื่อย ประดิษฐานไว้ที่โลงแก้ว และหลวงพ่อโอภาสีแกะสลักเป็นไม้มงคลองค์ใหญ่สูง 5 เมตร มีหลวงพ่อทันใจองค์สูง 4 เมตร เจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นทองเหลืองและเป็นไม้มงคล พระสีวลีองค์ใหญ่
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 4

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 4 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2560 มีระยะทาง 33.8 กิโลเมตร จำนวน 18 สถานี
อีเอฟแอลคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน ฟุตบอลลีกคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ หรือ อีเอฟแอลคัพ 2021 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จะมีขึ้นในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาเวมบลีย์ ในกรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ. ระหว่าง แมนเชสเตอร์ซิตี และ ทอตนัมฮอตสเปอร์, ถูกเลื่อนออกไปจากกำหนดเดิมจะเป็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021. ความปรารถนาของอีเอฟแอลด้วยการที่มีแฟนๆ จำนวนมากขึ้นที่จะเข้าร่วมการแข่งขันเป็นสาเหตุหลักสำหรับการเปลี่ยนแปลงวันที่.
แมตช์นี้จะเป็นรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลลีก/อีเอฟแอลคัพครั้งที่เก้าที่จะลงเล่นโดยทอตนัม, ซึ่งทั้งสี่ทีมจะจบลงด้วยชัยชนะ. การชนะสี่ครั้งประกอบไปด้วยถ้วยรางวัลของสโมสรที่มากที่สุด, อ้างสิทธิ์ในปี 2008.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ.
แมนเชสเตอร์ซิตี.
แมนเชสเตอร์ซิตี, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก มีส่วนร่วมใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2020–21, เริ่มต้นการแข่งขันในรอบสาม. พวกเขาเอาชนะ บอร์นมัท 2–1 ในเกมเหย้านัดเดียวเท่านั้นของพวกเขาในทัวร์นาเมนต์นี้.
ในรอบสี่พวกเขากำจัด เบิร์นลีย์ 3–1.
ในรอบก่อนรองชนะเลิศพวกเขากำจัด อาร์เซนอล 4–1.
ในรอบรองชนะเลิศพวกเขาเอาชนะ อริร่วมเมือง แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 3-1.
ทอตนัมฮอตสเปอร์.
ทอตนัม, ในฐานะทีมจาก พรีเมียร์ลีก จะมีส่วนร่วมใน ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2020–21, เป็นไปตามกำหนดเดิมที่จะเริ่มต้นลงเล่นในรอบสามเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2020. อย่างไรก็ตามนัดนี้, ออกไปเยือน ลีย์ตันโอเรียนต์, ได้เลื่อนการแข่งขันหลังจากผู้เล่นโอเรียนต์หลายคนได้ผลทดสอบสำหรับ โควิด-19. เมื่อวันที่ 25 กันยายน, ได้รับการยืนยันว่าทอตนัมจะขอรับสิทธิ์บายเข้าสู่รอบสี่, เนื่องจากไร้กำลังของโอเรียนต์ต่อการเติมเต็มโปรแกรมการแข่งขัน.
ในรอบสี่, ทอตนัม ชนะ เชลซี ที่บ้านของพวกเขา 5–4 การดวลลูกโทษ, หลังจบ 90 นาทีของการเล่นสิ้นสุดที่ผลเสมอ 1–1.
ทอตนัมออกมาเยือน สโตกซิตี ในรอบก่อนรองชนะเลิส, พวกเขากลับบ้านด้วยชัยชนะ 3–1.
ในรอบรองชนะเลิศ, ทอตนัมพบกับทีมเดียที่ไม่ได้มาจากพรีเมียร์ลีกที่ยังลงเล่นได้จนถึงรอบนี้, เบรนต์ฟอร์ด ของเดอะแชมเปียนชิป. ทอตนัมเข้าชิงชนะเลิศด้วยชัยชนะ 2–0.
แมตช์.
รายละเอียด.
<onlyinclude></onlyinclude>
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
มุณเฑศวรีมนเทียร

มุณเฑศวรีมนเทียรเป็นมนเทียรโบราณที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านรามครห์ (Ramgarh village) ในอำเภอไกมูร์ รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย บนเทือกเขามุณเฑศวรี มนเทียรนี้เป็นมนเทียรเก่าแก่ที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะและศักติ ถือกันว่าที่นี่เป็นมนเทียรที่เก่าแก่มากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศอินเดีย และถือกันว่าเป็นมนเทียรที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอินเดียที่ยังคงมีการดำเนินพิธีกรรมและมีการกราบไหว้บูชาจนถึงปัจจุบัน
ของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ระบุอายุของมนเทียรว่าสร้างขึ้นในปี 625 มนเทียรนี้อยู่ภายใต้การดูแลของ ASI ตั้งแต่ปี 1915 
สถาปัตยกรรม.
มนเทียรสร้างขึ้นด้วยหิน และจัดวางด้วยรูปแบบแปดเหลี่ยมซ่งถือว่าไม่พบบ่อยในสถาปัตยกรรมฮินดู มนเทียรที่หลงเหลืออยู่เป็นตัวอย่างชิ้นเก่าแก่ที่สุดของสถาปัตยกรรมแบบนครที่พบในรัฐพิหาร ในผนังทั้งสี่มีปรากฏประตู หน้าต่าง และฐานที่ซึ่งเคยรองรับรูปปั้นประดับ ส่วนยอดของอาคาร ศิขระ นั้นสูญหายหรือพังทลายไปแล้ว ในขณะที่ปัจจุบันได้มีการสร้างหลังคาราบขึ้นมาทดแทนศิขระที่สูญสลายไป ผนังด้านในของโบสถ์ปรากฏงานแกะสลักนูนต่ำและงานปั้นลอยในรูปของหม้อกลัศ แจกัน และงานออกแบบลวดลายดอกไม้และพรรณพืช ประตูทางเข้าออกนั้นประดับประดาด้วยทวารปาละ, พระแม่คงคา, พระแม่ยมุนา และมูรติอื่น ๆ เทพเจ้าองค์ประธานที่ประดิษฐานภายในครรภคฤห์คือพระแม่มุณเฑศวรี และจตุรมุขศิวลึงค์ (ศิวลึงค์สี่หน้า) เทวรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นมีสิบกร ประทับบนควาย ซึ่งสื่อถึงมหิศาสูรมรรทินี นอกจากนี้ภายในมนเทียรยังพบมูรติของเทพเจ้าองค์อื่น ๆ เช่า พระคเณศ พระสูรยะ และพระวิษณุ โครงสร้างหินจำนวนหนึ่งของมนเทียรนั้นได้รับความเสียหาย และสามารถพบซากโครงสร้างหินกระจัดกระจายทั่วบริเวณ อย่างไรก็ตาม มนเทียรนี้เป็นพื้นที่สำหรับการศึกษาโบราณคดีโดย ASI เป็นเวลาสักพักหนึ่งแล้ว
การบูชา.
เทศกาลสำคัญของมนเทียรนี้ได้แก่รามนวมีและศิวราตรี เทศกาลใหญ่ประจำปีของมนเทียร ("เมลา") จะมีจัดอยู่ใกล้เคียงในระหว่างช่วงนวราตรี คติการบูชาศักติในรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นเป็นตัวชี้ให้เห็นถึงวัฒนธรรมการบูชาแบบตันตระ ซึ่งมีปฏิบัติทั่วไปในแถบอินเดียตะวันออก เช่นรัฐพิหาร
วีรภัทรมนเทียร (เลปักษี)

วีรภัทรมนเทียรเป็นมนเทียรในเลปักษี รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระวีรภัทระปางดุร้ายของพระศิวะ มนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 และสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมวิชัยนคร รัฐบาลอินเดียให้สถานะมนเทียรนี้เป็นอนุสรณ์ที่มีความสำคัญระดับชาติและถือกันว่าเป็นมนเทียรแบบวิชัยนครที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของอินเดีย ภาพเขียนเฟรสโกซึ่งประดับมนเทียรได้รับการอนุรักษ์อย่างดี เขียนแสดงเรื่องราวจากรามายณะ, มหาภารตะ และปุราณะ
วัดสระบัว (กรุงเทพมหานคร)

วัดสระบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูวินัยธรมานะ ธมฺมสุนฺทโร 
ประวัติ.
วัดสระบัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2406 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยพระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ (เจ้าจันทะราด) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2407 ชื่อของวัดที่ปรากฏในแผนที่กรุงเทพ จ.ศ. 1249 (พ.ศ. 2430) เรียกว่า วัดแคนอก ส่วนชื่อวัดสระบัวน่าจะมาจากบริเวณนั้นในอดีตเป็นสระบัว ต่อมาได้รับการบูรณะโดยท่านผู้หญิงจันทร์ ภริยาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ภายหลังพื้นที่ของวัดถูกแบ่งพื้นที่ตัดถนนและทางรถไฟทำให้พื้นที่วัดเล็กลงดังในปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะ.
สถาปัตยกรรมโดยรวมเป็นแบบช่างหลวงผสมศิลปะออกแบบช่างพื้นบ้าน 
อุโบสถหลังเก่าสร้างในปี พ.ศ. 2415 น่าจะช่วงเดียวกับที่ท่านผู้หญิงจันทร์บูรณะวัด เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น มีขนาด 5 ห้อง มีมุขหน้าและหลัง หลังคาซ้อน 3 ชั้น หน้าบันด้านตะวันตกประดับรูปนารายณ์ทรงครุฑ มีซุ้มประตูหน้าต่างเป็นซุ้มยอดปราสาท ภายนอกอุโบสถมีใบเสมาเก่าตั้งอยู่ เป็นหินแกะสลัก รูปทรงค่อนข้างเตี้ย ปลายเป็นกระหนกตวัดงอนขึ้น มีดอกไม้ประดับที่ยอดและตรงกลาง เป็นทรงของเสมาโหลที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธชินราชจำลอง มีรูปพระอัครสาวกยืนพนมมืออยู่ 2 ข้าง บนฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ที่ด้านซ้ายและขวา มีจิตรกรรมฝาผนัง ผนังสกัดหน้าหรือผนังตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังสกัดหลังเขียนภาพเขาพระสุเมรุ ผนังแปหรือผนังด้านยาวตอนบนเขียนภาพเทพชุมนุมนั่งเรียงกันเป็นแถว ผนังระหว่างช่องประตูหน้าต่างเขียนภาพทศชาติชาดก
นอกกำแพงแก้วอุโบสถด้านทิศเหนือ มีเจดีย์ทรงกลมหรือทรงระฆังอยู่องค์หนึ่ง ตั้งอยู่บนฐานบัว มีชุดรองรับองค์ระฆังเป็นมาลัยเถา 2 ชั้นและฐานบัว 1 ชั้น บัลลังก์อยู่ในผังแปดเหลี่ยม ปล้องไฉนเป็นบัวคลุ่มเถาหรือรูปกลับบัวซ้อนกันขึ้นไป
กุฏิหลังคาทรงปั้นหยา มีจารึกว่า "นางสิทธิสาร (อิน มฤคทัต) สร้าง พ.ศ. 2478" ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงโรง หลังคาเครื่องไม้ประดับเครื่องลำยอง หน้าบันแกะสลักเป็นรูปดอกบัวล้อมรอบด้วยลายเครือเถา
สนิมย้อย

สนิมย้อย  คือการก่อตัวของสนิมเหล็กที่เกิดขึ้นใต้น้ำลึก สะสมกันเป็นแท่งคล้ายกับน้ำแข็งย้อยหรือหินย้อย สนิมย้อยเป็นที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายใต้น้ำของซากเรืออับปางเช่น อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือประจัญบานบิสมาร์ค และเรือยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส สนิมย้อยถูกสร้างขึ้นโดยจุลินทรีย์ที่กินเหล็ก 
คำว่า "rusticle" ในภาษาอังกฤษเป็นหน่วยคำควบที่ประกอบขึ้นจากคำ "rust" ("สนิม") และคำ "icicle" ("น้ำแข็งย้อย") และได้ถูกใช้ครั้งแรกโดยรอเบิร์ต แบลลาร์ด คนแรกที่สังเกตเห็นสนิมย้อยบนซากเรือไททานิกในปีพ.ศ. 2529 สนิมย้อยบนเรือไททานิกได้รับการตรวจสอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยรอย คัลลิมอร์ แห่งมหาวิทยาลัยริไจนาในแคนาดา แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ภายในสนิมย้อยของไททานิกคือ "Halomonas titanicae" ถูกค้นพบใน พ.ศ. 2553 โดยเฮนรีเอตตา แมนน์ สนิมย้อยสามารถก่อตัวบนวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่จมอยู่ใต้น้ำ ได้แก่โซ่สมอเรือ และอุปกรณ์ในงานใต้ทะเล สนิมย้อยจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่อบอุ่น และแม้กระทั่งในน้ำโดยมีออกซิเจนละลายน้ำเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
องค์ประกอบ.
สนิมย้อยประกอบด้วยสารประกอบเหล็กมากถึง 35% รวมทั้งเหล็กออกไซด์ เหล็กคาร์บอเนต และเหล็กไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เหลือเป็นสารประกอบที่ซับซ้อนของจุลินทรีย์ทั้งแบบซิมไบโอซิสและแบบพึ่งพากัน ได้แก่แบคทีเรีย "Halomonas titanicae" และเชื้อราที่ใช้สนิมโลหะเป็นแหล่งอาหาร ทำให้เกิดการกัดกร่อนและจุลินทรีย์เหล่านี้รวมกันขับถ่ายของเสียที่เป็นสารประกอบที่ก่อตัวเป็นสนิมย้อย
โครงสร้าง.
โครงสร้างของสนิมสนิมย้อยมักมีช่องให้น้ำไหลผ่านและดูเหมือนว่าเกิดขึ้นในรูปวงแหวนคล้ายกับวงปีในต้นไม้ ซึ่งมีความละเอียดอ่อนมากและแตกตัวเป็นผงละเอียดได้แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อย
สี.
พื้นผิวด้านนอกของสนิมย้อยมีสีแดงเรียบจากเหล็ก (III) ออกไซด์ และแกนกลางเป็นสีส้มสดจากผลึกของเกอไทต์ (เหล็กไฮเดรตออกไซด์)
อิซาโอะ มาจิอิ

อิซาโอะ มาจิอิ (เกิดในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1973) เป็นปรมาจารย์อิไอโดะชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น 
เขาถือครองสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ในทักษะดาบคาตานะหลายตำแหน่ง ได้แก่ "ศิลปะการต่อสู้ในการตัดเสื่อผืนเดียวด้วยดาบคาตานะมากที่สุด (ซูเองิริ)", "ศิลปะการต่อสู้การตัดดาบที่เร็วที่สุด", "การใช้ดาบตัดเสื่อฟางมากที่สุดภายใน 3 นาที" และ "การใช้ดาบตัดลูกเทนนิสที่เร็วที่สุด (708 กม/ชม)"
เวงกเฏศวรมนเทียร (ติรุปติ)

เวงกเฏศวรมนเทียร (Venkateswara Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองหุบเขาติรุมลา นครติรุปติ อำเภอจิตตูร์ รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระเวงกเฏศวร ปางหนึ่งของพระวิษณุที่เชื่อว่าอวตารลงมา ณ สถานที่นี้เพื่อปกป้องมนุษย์จากปัญหาทั้งปวงในกลียุค จึงทำให้ที่นี่มีอีกชื่อว่า กาลียุคไวกูณฐ์ หรือ กาลียุควิษณุโลก และองค์เทพก็มีอีกพระนามว่า กลียุคปรัถยักษไทวัม (Kaliyuga Prathyaksha Daivam) คณะกรรมการผู้บริหารมนเทียรนี้คือติรุมลาติรุปตีเทวัสถานัม (TTD) ซึ่งอยู่ใต้การควบคุมของรัฐบาลรัฐอานธประเทศโดยตรง และรายได้จากมนเทียรก็เข้าสู่รัฐบาลรัฐอานธรประเทศเช่นกัน
หุบเขาติรุมาละเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเศษจลัม และมีความสูง เหนือระดับน้ำทะเล หุบเขานี้ประกอบด้วยยอดเขาเจ็ดยอด (สัปตคีรี) ซึ่งสื่อถึงศีรษะทั้งเจ็ดของอาทิเศษะ มนเทียรนี้ตั้งอยู่บนยอดเขาที่เจ็ดซึ่งชื่อว่า เวงกฏคีรี
มนเทียรนี้เป็นศาสนสถานที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในแง่ของเงินบริจาคและความมั่งคั่ง มนเทียรมีผู้เดินทางมาแสวงบุญอยู่ที่ 50,000 ถึง 100,000 คนต่อวัน (30 ถึง 40 ล้านคนต่อปีโดยเฉลี่ย) และจำนวนนี้อาจสูงขึ้นมากเป็นพิเศษในช่วงเทศกาลสำคัญของมนเทียร เช่น พรหโมสวัมที่ซึ่งมียอดผู้เดินทางมาแสวงบุญสูงถึง 500,000 คน ส่งผลให้เป็นที่เลื่องลือว่าที่นี่อาจจะเป็นศาสนสถานที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ในปี 2016 มีรายงานจำนวนผู้เดินทางมาแสวงุญอยู่ที่ 27.3 ล้านคน
มนเทียรนี้มีความเกี่ยวพันกับตำนานแห่งติรุมลาในฐานะความเกี่ยวข้องกับองค์เทพเจ้าที่อวตารลงมาในติรุมลา หนึ่งในตำนานเหล่านั้นระบุว่ามูรติของพระเวงกเฏศวรที่ประทับอยู่ที่ในมนเทียรนี้ เชื่อกันว่าจะคงอยู่ที่นี่ตราบจนสิ้นกลียุค
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา (อักษรโรมัน: Razafinandriamanitra; ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์
พระประวัติ.
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู  พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี  พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา  และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา  ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์
ขณะมีพระชันษาเพียง 14 ปี ก็ทรงครรภ์กับทหารฝรั่งเศสไม่ปรากฏนามนายหนึ่ง กระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา, เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พระชนนี และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉาของพระชนนี ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา  ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" ("La Peyrouse") ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็มีพระประสูติการพระธิดาคือเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1897
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา
แปร์ปีญ็อง

แปร์ปีญ็อง , ปาร์ปิญญา  หรือ เปร์ปิญญา  เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล แคว้นอ็อกซีตานี ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบรูซียงบริเวณตีนเทือกเขาพิรินี ห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและแดนไม้พุ่มของมวลเขาสูงกอร์เบียร์เพียงไม่กี่กิโลเมตร แปร์ปีญ็องเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครแปร์ปีญ็องเมดีแตราเนเมทรอปอล  ใน พ.ศ. 2559 แปร์ปีญ็องมีประชากร 121,875 คนเฉพาะในเขตเทศบาล ส่วนเขตมหานครมีประชากรทั้งหมด 268,577 คน ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองหลักเมืองสุดท้ายของประเทศฝรั่งเศสก่อนเข้าเขตประเทศสเปน
แปร์ปีญ็องเคยเป็นเมืองหลักของจังหวัดและเคาน์ตีรูซียงในอดีต เคยเป็นเมืองหลวงภาคพื้นทวีปของราชอาณาจักรมาจอร์กาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 และปัจจุบันเป็นเมืองหลักของกาตาลุญญาส่วนที่อยู่ในฝรั่งเศส ที่นี่ยังคงรักษาตัวเมืองเก่าแก่ซึ่งมีอาคารบ้านเรือนสีสันสดใสเรียงรายไปตามแนวถนนและตรอกซอยที่งดงาม ทอดยาวไปตามฝั่งแม่น้ำแต็ตและแม่น้ำบัส นอกจากจะเป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญมานานหลายศตวรรษแล้ว ปัจจุบันยังเป็นเมืองที่มีการจัดงานต่าง ๆ และมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยมีชื่อเสียงในเรื่องเทศกาลวารสารศาสตร์ภาพถ่ายนานาชาติ เทศกาลสมัยกลาง และอุตสาหกรรมโกเมนอายุหลายศตวรรษ
อำเภออาชิงารากามิ

อำเภออาชิงารากามิ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ พื้นที่ส่วนหนึ่งของนครฮาดาโนะ โอดาวาระ และพื้นที่ทั้งหมดของนครมินามิอาชิงาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 67,954 คน ความหนาแน่น 224 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 303.44 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์.
อำเภออาชิงารากามิเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนกามิ  พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ลำดับเวลา.
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน
เมื่อ 1 เมษายน 1972 ส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิได้กลายเป็นนครมินามิอาชิงาระ
บูร์ก็องแบร็ส

บูร์ก็องแบร็ส  เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งและของอดีตจังหวัดแบร็ส ตัวเมืองตั้งอยู่ห่างจากลียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์)
อำเภออาชิงาราชิโมะ

อำเภออาชิงาราชิโมะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์.
อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ  พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ลำดับเวลา.
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004
อ็อช

อ็อช ([ɔʃ]) หรือ เอาช์ (กัสกอญ: ,) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ
ชาโตรู

ชาโตรู ([ʃɑtoʁu]) เป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งดร์ ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ทางตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองในอดีตจังหวัดเบรีรองจากเมืองบูร์ฌ
บัสตียา

บัสตียา ([bastja]; ,) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-กอร์ส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคอร์ซิกา ตรงส่วนฐานของแหลมกัปกอร์ส
บัสตียาเป็นเมืองท่าและเมืองการค้าหลักของเกาะและมีชื่อเสียงเรื่องไวน์ นอกจากนี้ยังเป็นเทศบาลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 บนเกาะรองจากอาฌักซีโย อย่างไรก็ตาม อัตราการว่างงานในบัสตียายังคงเป็นหนึ่งในอัตราที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส โดยอยู่ที่กว่าร้อยละ 20 ใน พ.ศ. 2547
อาฌักซีโย

อาฌักซีโย ([aʒaksjo]; ,) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูดและของแคว้นคอร์ซิกา ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังเป็นนิคมที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคอร์ซิกา ตัวเมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะ ห่างจากเมืองมาร์แซย์บนแผ่นดินใหญ่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 210 ไมล์ทะเล (390 กิโลเมตร) 
เมืองอาฌักซีโยดั้งเดิมเสื่อมโทรมลงในสมัยกลาง แต่เริ่มกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งหลังจากที่ชาวเจนัวได้เข้ามาสร้างป้อมปราการทางทิศใต้ของตัวเมืองเก่าใน ค.ศ. 1492 หลังจากที่สาธารณรัฐคอร์ซิกาประกาศเอกราชจากสาธารณรัฐเจนัวใน ค.ศ. 1755 ชาวเจนัวยังคงครอบครองป้อมปราการหลายแห่งรวมทั้งอาฌักซีโย จนกระทั่งฝรั่งเศสเข้าควบคุมเกาะ
ชาวอาฌักซีโยมีชื่อเสียงที่สุดคือ นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งเกิดที่เมืองนี้ใน ค.ศ. 1769 บ้านประจำตระกูลของเขา (แมซงโบนาปาร์ต) ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ สถานที่อื่นที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในเมืองนี้ได้แก่ ท่าอากาศยานอาฌักซีโย-นโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นต้น
ลีมอฌ

ลีมอฌ  เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-เวียน และเคยเป็นเมืองหลักของแคว้นลีมูแซ็งทางภาคกลาง-ตะวันตกของฝรั่งเศส เมืองนี้มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นนูแวลากีแตนรองจากบอร์โด ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมวลเขาสูงตอนกลาง มีแม่น้ำเวียนไหลผ่านเมือง
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 30ธันวาคม พ.ศ.2560 มีระยะทาง 52.42 กิโลเมตร จำนวน 6 สถานี
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง

วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2449 ผู้ดำเนินการก่อสร้างและบริจาคที่ดินคือ นายทัดและนางมา เดิมชื่อ วัดทัดมาราม โดยตั้งชื่อตามนามผู้สร้าง ต่อมาหลวงมัชกิจและญาติพี่น้องรวมถึงประชาชนได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่และเปลี่่ยนชื่่อเป็น "วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง" เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.๕) 
สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ พระอุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง วิหารพระป่าเลไลย์ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 6 หลัง ห้องเก็บพัสดุ 1 หลัง ห้องสมุดของวัด 1 หลัง ห้องสมุดกรุงเทพมหานคร 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธชยันตรีเมตตาโลกนาถ หันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
วัดเรืองยศสุทธาราม

วัดเรืองยศสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดเรืองยศสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535 เดิมชื่อ วัดบางโคล่ใน
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถของวัด มีถ้วยงานเคลือบและโลหะเครื่องถมประดับตามฝาผนังหน้าบันอุโบสถ แต่หลุดร่วงไปตามกาลเวลา ทางวัดได้เก็บไว้เป็นอนุสรณ์ 20 ชิ้น ส่วนมากแตกเสียหายไปและยังสังเกตเห็นใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นหัวพญานาค เขตสีมาเป็นแบบรูปบัณเฑาะว์ ใบสีมาใช้ใบสีมาหินทรายแดงซึ่งขนย้ายมาจากทางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา กุฏิเดิมของพระสงฆ์เป็นรูปทรงไทย ได้ชำรุดทรุดโทรมไปเหลือเพียงหลังเดียว พระสงฆ์และญาติโยมได้บูรณะ อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจัตุรมุขยอดมณฑป หน้าบันทั้งสี่ด้านประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประกอบลายปูนปั้น ลายกระหนกเปลว และกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัยและพระบรมสารีริกธาตุ ฐานชุกชีที่ประดิษฐานพระประธานซึ่งมีการตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามด้วยพระพุทธรูป งานปูนปั้น และภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวพุทธประวัติ
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 มีระยะทาง 37.55 กิโลเมตร จำนวน 26 สถานี
วัดเต็มรักสามัคคี

วัดเต็มรักสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ.
วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า "วัดเต็มรักสามัคคี" ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด
อาคารเสนาสนะ.
เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์
วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์
วัดโบสถ์ (อำเภอสามโคก)

วัดโบสถ์ หรือรู้จักในชื่อ วัดโบสถ์หลวงพ่อโตองค์ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่เศษ
วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496
จุดเด่นของวัด คือ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ปางเทศนาธรรม ซึ่งมีขนาดใหญ่ มีความสูงถึง 28 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดสร้างถวาย คือ นายวัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีวิหารคดล้อมสร้างในรูปแบบสมัยใหม่ ในวาระเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีทางเดินไปยังศาลาจัตุรมุขยอดมงกุฎ นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่และพระสีวลี ริมแม่น้ำมีวังมัจฉาที่ประชาชนมักมาให้อาหารปลากัน
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อเหลือ ถือว่าเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองปทุมธานี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างด้วยศิลาทราย ราวปี พ.ศ. 2507 มีโจรเข้ามาลักลอบตัดเศียรพระพุทธรูปภายในโบสถ์ เหลือแต่เพียงหลวงพ่อเหลือ ชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปนี้ว่า "หลวงพ่อเหลือ"
วัดหนองบัว (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 
ประวัติ.
วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน 
ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน "หลวงพ่อแดง" ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
ทองสัมฤทธิ์เบนิน

ทองสัมฤทธิ์เบนิน หรือ เบนินบรอนซ์  เป็นกลุ่มของแผ่นโลหะประดับบางและประติมากรรมโลหะจำนวนมากกว่าหนึ่งพันชิ้น ที่เคยประดับพระราชวังของราชอาณาจักรเบนินที่ซ่งปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศไนจีเรีย เบนินบรอนซ์เป็นหนึ่งในกลุ่มของตัวอย่างที่ดีที่สุดของศิลปะเบนิน สร้างขึ้นตั้งแต่ในศตวรรษที่สิบสามเป็นต้นมาโดยชาวเอโด
ในปี 1897 แผ่นโลหะเบนินและวัตถุอื่น ๆ ได้ถูกปล้นไปจากราชอาณาจักรเบนินโดยกองกำลังอังกฤษระหว่างการเดินทางลงโทษราชอาณาจักรเบนิน วัตถุจำนวนสองร้อยชิ้นได้ถูกนำไปส่งมอบให้กับบริติชมิวเซียมในกรุงลอนดอน ในขณะที่ที่เหลือถูกขโมยและอยู่ภายใต้ครอบครองของพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในทวีปยุโรป ในปัจจุบันชิ้นงานส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การดูแลของบริติชมิวเซียม เช่นเดียวกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ในเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา
เบนินบรอนซ์ได้นำไปสู่การยอมรับวัฒนธรรมแอฟริกาและศิลปะแอฟริกาในยุโรปที่มากขึ้น แรกเริ่มเดิมทีเป็นเรื่องที่ดูเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบว่ากลุ่มคนที่ "ควรจะป่าเถื่อนและใช้ชีวิตแบบบรรพกาล" จะสามารถรังสรรค์ชิ้นงานที่มีความสวยงามและซับซ้อนเช่นนี้ได้ บางส่วนถึงกับเข้าใจผิดว่าการทำเหล็กในเบนินนั้นได้รับมาจากพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่เดินทางเข้ามาติดต่อกับชาวเบนินในยุคสมัยใหม่ตอนต้น แต่ในความเป็นจริงแล้วอาณาจักรเบนินเคยเป็นศูนย์กลางของอารยธรรมแอฟริกามายาวนานก่อนการเข้ามาของชาวโปรตุเกสเสียอีก และเป็นที่ประจักษ์ว่างานบรอนซ์เหล่านี้สร้างสรรค์ขึ้นในเบนินด้วยวัฒนธรรมพื้นถิ่น ชิ้นงานหลายชิ้นมีอายุเก่าแก่ถึงศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนการติดต่อกับชาวโปรตุเกส ส่วนชิ้นงานส่วนมากอายุราวศตวรรษที่สิบห้าและสิบหก เชื่อกันว่า "ยุคทอง" ของหัตถกรรมลมโลหะเบนินนั้นอยู่ในรัชสมัยของเอซีกี (ราว 1550) และเอเรโซเยน (1735–50) ที่ซึ่งงานหัตถกรรมเหล่านี้มีคุณภาพสูงสุด
ชิ้นงานโลหะเหล่านี้หล่อขึ้นด้วยวิธีลอสท์-แวกซ์ และยอมรับกันว่าเป็นหนึ่งในบรรดาประติมากรรมที่ดีที่สุดที่สร้างสรรค์ขึ้นด้วยวิธีนี้
วัดบางนางเกรง

วัดบางนางเกรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางนางเกรง ตำบลบางด้วน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่
วัดบางนางเกรงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2420 โดยมีนายเหลือ เศรษฐีคนหนึ่งเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อว่า วัดเหลือราษฎร์ศรัทธาธรรม ตามนามผู้ถวายที่ดิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดบางนางเกรง" เพื่อให้สอดคล้องกับสถานที่ตั้งวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2516 สร้างแทนหลังเก่า ภายในมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3 เมตร หอระฆัง สุสาน อาคารเรียนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังสร้างห้องสมุดสำหรับค้นคว้าและมีโรงเรียนประชาบาลตั้งอยู่ในวัดอีกด้วย มีศาลาทั้งหมด 6 ศาลา