ตูร์แน

ตูร์แน  หรือ โดร์นิก  เป็นเมืองในจังหวัดแอโน แคว้นวอลลูน และเขตเทศบาลหนึ่งของเบลเยียม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงบรัสเซลส์ไปประมาณ 85 กิโลเมตร ตัวเมืองมีแม่น้ำสเกลต์พาดผ่านกลางเมือง เมืองตูร์แนยังเป็นที่ตั้งของมุขมณฑลตูร์แน (Diocese of Tournai) อีกด้วย
ตูร์แนเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์แห่งเบลเยียม คู่กับอาร์ลงและตองเคอเรน อันเป็นเมืองสำคัญส่วนหนึ่งของเคาน์ตีฟลานเดอร์  ตั้งแต่สมัยยุคกลาง โดยเป็นที่ตั้งของหอระฆังที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเบลเยียม และอาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน ซึ่งทั้งสองแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยมหาวิหารนั้นเป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ของยุคกลางที่ผสมผสานกันด้วยสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และกอทิกอย่างสวยงาม พร้อมทั้งหอคอยขนาดใหญ่จำนวนห้าหออันเป็นเอกลักษณ์สำคัญและเป็นที่มาของชื่อเล่นของตูร์แนว่า "เมืองแห่งหอระฆังทั้งห้า"
ประวัติ.
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
ความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์
<poem>"ซาเลียนแฟรงก์" 432–481
ราชอาณาจักรแฟรงก์ 481–843
อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก 843–987
 ราชอาณาจักรฝรั่งเศส 987–1513
 ราชอาณาจักรอังกฤษ 1513–1519
 ราชอาณาจักรฝรั่งเศส 1519–1521
 เนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค 1521–1556
 เนเธอร์แลนด์ของสเปน 1556–1668
 ราชอาณาจักรฝรั่งเศส 1668–1713
 เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย 1714–1794
 สาธารณรัฐฝรั่งเศส 1794–1804
 จักรวรรดิฝรั่งเศส 1804–1815
 สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ 1815–1830
 ราชอาณาจักรเบลเยียม1830–ปัจจุบัน</poem>
ในอดีตนั้นตูร์แนเคยถูกเรียกว่า "ตอร์นาคุม" (Tornacum) ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆในยุคสมัยโรมันซึ่งเป็นสถานที่พักรถบนถนนโรมันซึ่งเริ่มจากโคโลญน์ไปยังบูลอญ-ซูร์-แมร์ โดยตัดข้ามผ่านแม่น้ำสเกลด์ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในรัชสมัยของแม็กซีเมียน ได้มีการสร้างปราการขึ้นเพื่อป้องกันการรุกราน ต่อมาเมื่อโรมันได้ลดเขตแดนลงช่วงถนนโรมันสายนี้ทำให้ตกมาอยู่ในการปกครองของชาวซาเลียนแฟรงก์ในปีค.ศ. 432 ในรัชสมัยของพระเจ้าชิลเดอริคที่ 1 (พระบรมศพนั้นได้ฝังอยู่ที่ตูร์แนในปัจจุบัน) ตูร์แนได้กลายเป็นศูนย์กลางอำนาจและเมืองหลวงของราชอาณาจักรแฟรงก์ ต่อมาในปีค.ศ. 486 พระเจ้าโคลวิสที่ 1ได้ย้ายเมืองหลวงจากตูร์แนไปยังปารีสแทน หลังจากการก่อตั้งเขตมุขมณฑลตูร์แนขึ้นมา อะเลอเทรุส ชาวตูร์แนโดยกำเนิดได้รับเลือกเป็นบิชอปองค์แรก ซึ่งปกครองดินแดนบริเวณกว้างของเขตลุ่มแม่น้ำเชลดท์ฝั่งตะวันตก ต่อมาในปีค.ศ. 862 พระเจ้าชาลส์ ผู้เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก และยังได้รับเลือกเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงมีพระบัญชาให้ตูร์แนเป็นเมืองศูนย์กลางของเคาน์ตีฟลานเดอร์ 
ต่อมาในภายหลังจากการแบ่งจักรวรรดิแฟรงค์ตามความตกลงในสนธิสัญญาแวร์เดิงและสนธิสัญญาเมอเซน ทำให้ตูร์แนนั้นตกมาอยู่ในการปกครองของจักรวรรดิฝั่งตะวันตก ซึ่งต่อมาในปีค.ศ. 987 ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในสมัยรุ่งเรืองของเมืองในกลุ่มประเทศต่ำซึ่งมีอาชีพทอผ้าขนสัตว์ที่ใช้วัตถุดิบขนสัตว์จากอังกฤษ ซึ่งทำให้ได้รับความนิยมโดยพ่อค้าร่ำรวยมาติดต่อค้าขายจำนวนมาก อาสนวิหารแห่งใหม่อันใหญ่โตก็ริเริ่มโครงการขึ้นในสมัยนั้นราวปีค.ศ. 1030 ต่อมาในปีค.ศ. 1187 ชาวเมืองตูร์แนได้รวมตัวกันประกาศอิสรภาพต่อเคานต์ซึ่งปกครองในท้องถิ่นอีกต่อหนึ่ง โดยไปขึ้นตรงกับพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแทน โดยได้เรียกถึงอาณาเขตนี้ว่า "Seigneurie de Tournaisis" ต่อมาในปีค.ศ. 1290 ได้มีการสร้างปราการทำจากหินพาดผ่านแม่น้ำสเกลท์ โดยมีป้อมขนาบสองฝั่งของแม่น้ำเพื่อใช้ป้องกันภัยรุกรานโดยสร้างแทนที่ของเดิมซึ่งทำจากไม้
ในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตูร์แนได้รับความนิยมในฐานแหล่งผลิตสำคัญของพรมแขวนผนัง โดยมีจิตรกรเอกหลายคนของยุคสมัยได้มาจากตูร์แน ได้แก่ ฌัค ดาเร, โรแบร์ต แคมแพง และโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น ต่อมาในปีค.ศ. 1513 ตูร์แนได้พ่ายให้กับกองทัพของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ จำให้ตูร์แนนั้นกลายเป็นเมืองแห่งเดียวในเบลเยียมซึ่งเคยถูกปกครองโดยกษัตริย์อังกฤษ โดยในปีค.ศ. 1515 ยังมีผู้แทนราษฎรจากตูร์แนในรัฐสภาอังกฤษอีกด้วย ต่อมาตูร์แนได้ถูกยกคืนกลับให้แก่ฝรั่งเศสในปีค.ศ. 1519 จากข้อตกลงในสนธิสัญญาลอนดอนปีค.ศ. 1518
ในปีค.ศ. 1521 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รวมตูร์แนเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งก็ได้นำพาให้เกิดกลียุคทางศาสนาและความเสื่อมโทรมทางเศรษฐกิจ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 นั้นได้กลายเป็นแหล่งของนิกายโปรเตสแตนท์ลัทธิคาลวิน แต่ต่อมากลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำได้ถูกยึดครองโดยชาวสเปนภายใต้ดยุกแห่งปาร์มาหลังจากการบุกล้อมเมืองครั้งสำคัญในปีค.ศ. 1581 หลังจากที่เมืองได้ถูกยึดแล้วโดยราบคาบ เหล่าชาวเมืองผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนท์ได้รับอนุญาตให้ขายสมบัติของตนภายในหนึ่งปีและอพยพไปอยู่ที่อื่น ซึ่งนโยบายนี้ในขณะนั้นถือว่าเป็นวิธีปฏิบัติที่ละมุนละม่อมที่สุด ซึ่งในที่อื่นๆผู้นับถือศาสนาอื่นล้วนถูกฆ่าตายโดยสิ้น
ราวหนึ่งร้อยปีต่อมาในปีค.ศ. 1668 ตูร์แนได้กลับมาอยู่ในการปกครองของฝรั่งเศสอีกครั้งภายใต้พระเจ้าหลุยส์ที่ 14จากผลพวงของสนธิสัญญาอาเคิน และหลังจากการสิ้นสุดสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในปีค.ศ. 1713 ภายใต้สนธิสัญญายูเทรกต์ให้เนเธอร์แลนด์ของสเปนรวมถึงตูร์แนได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฮับส์บูร์ (ออสเตรีย) 
ต่อมาในปีค.ศ. 1815 สืบเนื่องจากสงครามนโปเลียน ตูร์แนได้รวมเข้ากันเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และอีกราวสิบห้าปีต่อมาก็ได้ประกาศอิสรภาพเป็นราชอาณาจักรเบลเยียมในปีค.ศ. 1830 
สถานที่น่าสนใจ.
ตูร์แนถือเป็นเมืองที่มีมรดกสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งหนึ่งในเบลเยียม [[มหาวิหารตูร์แน|อาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน]โดดเด่นผสมผสานสถาปัตยกรรมทั้ง[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]]และ[[สถาปัตยกรรมกอทิก|กอทิก]] และ[[หอระฆังแห่งเบลเยียมและฝรั่งเศส|หอระฆัง]]ที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเบลเยียม โดยทั้งสองแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น[[มรดกโลกทางวัฒนธรรม]]โดย[[ยูเนสโก]] ภายในมหาวิหารนี้ยังพบ[[หีบวัตถุมงคล]]สมัยศตวรรษที่ 12 ซึ่งเป็นหนึ่งในขุมทรัพย์ที่ประดับประดาอย่างวิจิตรพิศดาร อันแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจของตูร์แนในสมัยยุคกลาง สถานที่น่าสนใจอีกแห่งหนึ่งคือ "ปงเดทรู" หรือปราการที่พาดผ่านแม่น้ำสเกลต์ จตุรัสกลางเมือง "กร็อง ปลาส" รายล้อมไปด้วยบ้านเมืองที่เก่าแก่สวยงาม รวมทั้งประตูเมืองเก่าต่างๆ และพิพิธภัณฑ์อีกหลายแห่ง
บนถนนบาร์-แซ็ง-บรีสยังเป็นที่ตั้งของบ้านโบราณที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป โดยคาดการณ์ว่าสร้างราวปีค.ศ. 1175-1200 ในแบบ[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]] และบนถนนรูเดเฌซูอิทยังพบบ้านโบราณแบบ[[สถาปัตยกรรมกอทิก|กอทิก]]ที่สร้างราวศตวรรณที่ 13 นอกจากนี้ยังพบบ้านเรือน และอาคารหลายแห่งที่สร้างในแบบ[[นวศิลป์|อาร์นูโว]]
อนุสรณ์สถานสำคัญ.
ศาสนสถาน.
การปกครองคณะสงฆ์ใน[[ตูร์แน]]อยู่ภายใต้[[มุขนายก]]กีร์ อาร์ปีญญี (Guy Harpigny) ประจำ[[มุขมณฑลตูร์แน]] (Diocese of Tournai)
ตูรแนเป็นเมืองที่มีโบสถ์จำนวนมากซึ่งในปัจจุบันโบสถ์สมัยยุคกลางทั้งหมดนี้ได้รับการจดทะเบียนเป็นอนุสรณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งวัลโลเนีย
อาสนวิหารแม่พระ.
[[มหาวิหารตูร์แน|อาสนวิหารแม่พระแห่งตูร์แน]]  เป็น[[อาสนวิหาร]]เพียงแห่งเดียวใน[[ประเทศเบลเยียม]] ที่ได้รับการยกย่องเป็น[[มรดกโลกทางวัฒนธรรม]]โดย[[ยูเนสโก]] เมื่อปี[[ค.ศ. 2000]] ซึ่งมีลักษณะพิเศษคือมีการผสมผสานกันระหว่าง[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]]และ[[สถาปัตยกรรมกอทิก|กอทิก]] หรือที่เรียกกันว่า "กอทิกแบบตูร์แนเซียง" โดยเริ่มก่อสร้างราวปี[[ค.ศ. 1140]] และได้รับการเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อปี[[ค.ศ. 1171]] โดยอุทิศให้แก่[[พระแม่มารี]]
โบสถ์นักบุญก็องแตง.
โบสถ์นักบุญก็องแตง  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่ตั้งอยู่ในบริเวณกร็อง-ปลัสแห่งตูร์แน สร้างใน[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]] ใน[[สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์]] สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญเควนตินผู้เป็นมรณสักขีซึ่งเป็นที่นับถือทางตอนเหนือของฝรั่งเศสในยุคกลาง
โบสถ์นักบุญมารีย์-แมกดาลีน.
โบสถ์นักบุญมารี-มาเดอแลน  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่สร้างในแบบ[[สถาปัตยกรรมกอทิก]] โดยดำริของโกทิเย เดอ มาร์วี มุขนายกแห่งตูร์แน [[บริเวณร้องเพลงสวด]]และ[[แขนกางเขน]]นั้นสร้างในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 13]] ส่วน[[หอระฆัง]]และด้านหน้าวิหารนั้นเป็นผลงานในช่วง[[คริสต์ศตวรรษที่ 14]] สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่นักบุญ[[มารีย์ชาวมักดาลา]] ซึ่งได้มีการถ่ายทอดชีวประวัติของพระนางลงบน[[ฉากประดับแท่นบูชา]]ภายในวิหาร ในปัจจุบันโบสถ์แห่งนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมมาเป็นเวลาหลายสิบปี
โบสถ์นักบุญมาร์เกอริต.
โบสถ์นักบุญมาร์เกอริต  อดีต[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่ถูกทิ้งร้างลงในปี[[ค.ศ. 1960]] และต่อมาขายต่อให้กับเอกชนเมื่อปีค.ศ. 2012 สำหรับทำเป็นโครงการที่พักอาศัยโดยเก็บรูปแบบอาคารเดิมไว้ สร้างขึ้นในสมัยปี[[ค.ศ. 1760]] โดยคณะสงฆ์ เพื่อบูรณะแทนโบสถ์เดิมที่ถูกไฟไหม้เสียหายลงมากในปี[[ค.ศ. 1733]] จึงทำให้โบสถ์แห่งนี้มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมสองแบบอย่างชัดเจน คือ [[สถาปัตยกรรมกอทิก]]บริเวณ[[หอระฆัง]]อันเป็นส่วนของวิหารเดิมที่สร้างในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 14]] กับตัวอาคารหลักรวมทั้งประตูทางเข้าหลักสร้างในแบบ[[สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก]]สมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 18]] โบสถ์แห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณปลัส เดอ ลิล (Place de Lille) ซึ่งอยู่ห่างจากกร็อง-ปลัสไปประมาณห้านาที โบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่[[มาร์กาเรตแห่งแอนติออก|นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก]]
โบสถ์นักบุญฌาค.
โบสถ์นักบุญฌาค  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]]ที่อุทิศให้แก่[[ยากอบ บุตรเศเบดี|นักบุญเจมส์ใหญ่]] โดยตูร์แนนั้นตั้งอยู่บนทางผ่านสำหรับผู้แสวงบุญใน[[เส้นทางเซนต์เจมส์]]จาก[[บรัสเซลส์]]ไปยัง[[ปารีส]] โบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นราวปี[[ค.ศ. 1190]] โดยยังเก็บรักษาโครงหลังคาและโครงสร้างหลักๆไว้ซึ่งเป็นแบบ[[สถาปัตยกรรมกอทิก]]ที่เป็นเอกลักษณ์ของตูร์แน รวมถึงเสาและงานหัวเสาสลักเป็นลายใบไม้ต่างๆ บริเวณร้องเพลงสวดนั้นมีการต่อเติมในปี[[ค.ศ. 1368]] โดยขนาบสองข้างด้วย[[ชาเปล]] เครื่องเรือนและเครื่องตกแต่งส่วนใหญ่ที่เห็นในปัจจุบันนั้นเป็นแบบสมัยฟื้นฟูกอทิก ซึ่งได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยนั้น (ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19) ในปัจจุบันได้มีโครงการบูรณะเพิ่มเติมตั้งแต่ปี[[ค.ศ. 2010]] [[บริเวณพิธี]]และ[[งานกระจกสี]]ทั้งหมด
โบสถ์นักบุญเปีย.
โบสถ์นักบุญเปีย  เป็น[[เขตแพริช|โบสถ์ประจำเขตแพริช]] สร้างขึ้นในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 12]] บนที่ตั้งเดิมของบาซิลิกาเดิมซึ่งสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 6 โบสถ์แห่งนี้อุทิศให้แก่[[นักบุญเปียตุสแห่งตูร์แน]]ผู้เป็นมรณสักขี (ถูกประหารโดยบัญชาของ[[แม็กซีเมียน]]โดยผ่าด้านบนของศีรษะออก) ผู้ที่เป็นมิชชันนารีชุดแรกที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาคริสต์ให้แก่ชาวเมืองตูร์แนในสมัย[[คริสต์ศตวรรษที่ 2]]
โบสถ์พระมหาไถ่.
โบสถ์พระมหาไถ่  เป็นอดีตโบสถ์ในสังกัด[[คณะพระมหาไถ่]]แห่งตูร์แน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสเกลด์ สร้างขึ้นในปี[[ค.ศ. 1861]] ในแบบ[[สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์]] โดยโบสถ์แห่งนี้ได้ถูกยุบลงและขายให้กับเอกชนในปี[[ค.ศ. 2003]]