pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มาดอนนาแห่งเคียฟ

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
มาดอนนาแห่งเคียฟ  คือภาพที่เป็นสัญลักษณ์ของผู้หญิงที่ให้นมลูกซึ่งหลบภัยในสถานีรถไฟใต้ดินของกรุงเคียฟ เพื่อป้องกันตัวจากการถูกโจมตีทางอากาศใส่เมืองหลวงของประเทศยูเครนโดยกองทัพสหพันธรัฐรัสเซียใน พ.ศ. 2565 ภาพถ่ายดังกล่าวโดยอ็อนดราช เฟิลแด็ช  ผู้สื่อข่าวชาวฮังการี ได้รับความนิยมทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งได้กลายเป็นตัวอย่างของทั้งวิกฤตด้านมนุษยธรรมและความไม่ยุติธรรมของสงคราม ภาพดังกล่าวเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างรูปบูชาที่แสดงในโบสถ์คาทอลิกของชุมชนมุญญาโนดีนาโปลี  ในประเทศอิตาลี ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ทางศิลปะของความหวังและการต่อต้าน
ประวัติ.
ในวันแรกของการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย พ.ศ. 2565 ภาพของแตจานา บลิซญัก  หญิงวัย 27 ปี กำลังให้นมแก่มาริชกา  บุตรสาววัย 3 เดือนของเธอ ขณะเข้าไปหลบในอุโมงค์ของสถานีรถไฟใต้ดินอูนีแวร์ซือแตต  ของสายสเวียตอชึนสกอ-บรอวาร์สกา  ในกรุงเคียฟ เพื่อป้องกันตัวเองจากกองกำลังของสหพันธรัฐรัสเซียซึ่งทำการโจมตีด้วยขีปนาวุธร่อนใส่กรุงเคียฟ ดึงดูดความสนใจของอ็อนดราช เฟิลแด็ช นักข่าวชาวฮังการีของสำนักข่าว Telex.hu โดยสัญชาตญาณเขาได้ถ่ายภาพดังกล่าว ผู้หญิงคนนี้หลบภัยในรถไฟใต้ดินพร้อมกับสามีและลูกตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 แม้ว่าพวกเขาควรจะต้องอพยพในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ แต่เนื่องจากการสู้รบพวกเขาจึงไม่สามารถออกจากอุโมงค์ที่ใช้เป็นที่กำบังอยู่ได้ 
ภาพถ่ายดังกล่าวกลายเป็นไวรัลและได้รับการแชร์โดยเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสำนักเลขาธิการวาติกัน มารือนา ซอลอแมนนือกอวา  ศิลปินชาวยูเครนจากดนีปรอเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้เห็นภาพ เธอใช้ภาพสัญลักษณ์ของหญิงคนนี้เป็นแรงบันดาลใจในการรังสรรค์ภาพวาดพระแม่มารีย์และพระบุตร โดยในภาพแสดงผ้าโพกศีรษะของผู้หญิงยูเครนแทนผ้าคลุมพระพักตร์ของพระแม่มารีย์ และด้านบนพระเศียรปรากฏรัศมีเป็นภาพของแผนที่รถไฟใต้ดิน ในวันที่ 5 มีนาคม ศิลปินได้โพสต์ภาพเหมือนที่เธอสร้างขึ้นในอินเทอร์เน็ต
ตามคำร้องขอของวิยาแชสเลา ออกุญ  บาทหลวงในคณะเยสุอิตยูเครนซึ่งกำลังศึกษาอยู่ที่กรุงโรม ได้มีการส่งสำเนาของภาพวาด "มาดอนนัซแมตรอ"  ไปยังประเทศอิตาลีโดยเก็บไว้ในสถานที่ซึ่งคณะบาทหลวงเป็นผู้ดูแล ในวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ อัครมุขนายกแห่งนาโปลีได้ถวายภาพวาดเพื่อเป็นวัตถุบูชา ไอคอนนี้จัดแสดงในโบสถ์พระหฤทัยของพระเยซู โดยภาพมีชื่ออย่างลำลองว่า "มาดอนนาแห่งเคียฟ" โบสถ์ตั้งอยู่ในชุมชนมุญญาโนดีนาโปลีของเมืองนาโปลี ซึ่งมีผู้ลี้ภัยจากยูเครนประมาณ 40 คน ต่อมามีพิธีถวายภาพนี้เป็นวัตถุบูชาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2565
แตจานา บลิซญัก มาจากแคว้นลวิว เธอจบการศึกษาด้านการบูรณะงานศิลปะจากสถาบันศิลปะแห่งชาติลวิว  ต่อมาเธอได้แต่งงานและย้ายไปเคียฟโดยทำงานในสตูดิโอศิลปะ แตจานือ บลิซญัก ได้ลี้ภัยไปยังลวิวหลังจากการโจมตีของรัสเซีย
ความหมาย.
ภาพดังกล่าวกลายเป็นทั้งภาพประกอบของวิกฤตการณ์ด้านมนุษยธรรมและสงครามที่ไม่ยุติธรรม และเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและการต่อต้านอย่างเงียบ ๆ ของชาวยูเครน ในทางกลับกันถือเป็นภาพสัญลักษณ์ของพระแม่มารีย์ในสมัยปัจจุบัน ผู้หลบซ่อนจากความรุนแรงของสงครามและบริบาลบุตรของเธอ เช่นเดียวกับภาพพระมารดาของพระเยซูชาวนาซาเรธซึ่งซ่อนพระองค์จากภัยของพระเจ้าเฮโรดมหาราช ศาสตราจารย์ลุยจี ซันโตปาโอโล  นักเทววิทยาชาวอิตาลี กล่าวว่าภาพบูชานี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แทนชาวยูเครนพลัดถิ่นทางตอนใต้ของอิตาลีทั้งหมด
นมม้า

นมม้า คือน้ำนมที่รีดได้จากม้า นมม้าอุดมไปด้วยโปรตีนเวย์และกรดไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่หลายคู่
ในบรรดาชนร่อนเร่บนที่ราบสูงมองโกล ม้าเป็นหนึ่งในปศุสัตว์นมที่สำคัญที่สุด และนมม้าถูกใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตภัณฑ์นม เช่น เหล้านมม้า ที่เรียกในภาษามองโกลว่า ไอรัก (айраг)
นอกจากนี้ ยังกล่าวกันว่ามีส่วนประกอบคล้ายกับนมจากเต้านมแม่ของมนุษย์ และบางครั้งถูกแปรรูปเป็นนมผงและเติมลงในอาหารเสริม อาหารเพื่อสุขภาพ เครื่องสำอาง สบู่ ฯลฯ
วัดวิเชียรบำรุง

วัดวิเชียรบำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโรง อำเภอวิเชียรบุรี จังหวัดเพชรบูรณ์ ปัจจุบันมีอธิการแผน เตชะธมโม เป็นเจ้าอาวาส
วัดวิเชียรบำรุง เดิมชื่อว่า วัดท่าน้ำ สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2471 อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2496 มีกำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2549
วัดประดิษฐาน "พระพุทธไสยาสน์วิเชียรบุรีศรีรัตนมิ่งมงคล" ความยาวประมาณ 50 เมตร สูง 5 เมตร อยู่กลางแจ้งหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก องค์พระหล่อด้วยปูนทาทอง ภายในองค์พระเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุส่วนพระรากขวัญ (ไหปลาร้า) ด้านหลังองค์พระมีพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระสุพรรณกัลยา และสมเด็จพระเอกาทศรถ
นอกจากนั้นยังมีโบราณวัตถุคือ "ขอนมาดโบราณ" หรือ "เรือมาด" ซึ่งขุดแต่งจากไม้ตะเคียนทั้งต้น มีอายุราวสมัยอยุธยา ขุดเจอในแม่น้ำป่าสัก อำเภอวิเชียรบุรี ยังมีสระน้ำขนาดใหญ่เลี้ยงปลาจำนวนมาก
ชาโซบะ

ชาโซบะ หรือ โซบาจะ (; โรมาจิ: "sobacha") เป็นเครื่องดื่มประเภทชา (ชาที่ไม่ใช่ชา) ที่ทำโดยการเอาเปลือกออกและ คั่วต้นโซบะ (บักวีต) ทำให้ได้เป็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของโซบะ
โดยทั่วไปชาโซบะจะใช้ต้นโซบะธรรมดา ส่วนกรณีที่ใช้บักวีตทาร์ทาร์ จะเรียกว่าชาโซบะทาร์ทาร์ หรือ ดัตตันโซบาจะ (だったんそば茶) ซึ่งอุดมไปด้วยรูติน
ในช่วงไม่นานมานี้ เครื่องดื่มชาที่ทำจากบักวีตทาร์ทาร์ได้รับการจำหน่ายใน ขวด PET โดยผู้ผลิตเครื่องดื่มรายใหญ่
วัตถุดิบเหล่านี้จำเป็นต้องติดฉลากเป็น 1 ใน 7 วัตถุดิบที่ก่อให้เกิดสารก่อภูมิแพ้ ตามที่ระบุใน กฎหมายสุขาภิบาลอาหารของญี่ปุ่น
รอเบิร์ตแห่งเซนต์ออลบันส์

รอเบิร์ตแห่งเซนต์ออลบันส์ (เสียชีวิต ค.ศ. 1187) เป็นอัศวินเทมพลาร์ชาวอังกฤษที่เข้ารึตจากศาสนาคริสต์ไปเป็นอิสลาม เขานำกองทัพแก่เศาะลาฮุดดีนใน ค.ศ. 1187 เพื่อสู้รบต่อนักรบครูเสดในยุทธการที่ฮัททินและการพิชิตเยรูซาเลมอีกครั้งจากการควบคุมของชาวแฟรงก์ 
รอเบิร์ตภายหลังแต่งงานกับหลานสาวของเศาะลาฮุดดีน แต่เขาถูกฆ่าตอนอยู่นอกเยรูซาเลมเพียงไม่นาน 
การเข้ารับอิสลามของรอเบิร์ตสร้างความตกตะลึงอย่างมากในหมู่ชาวคริสต์และจุดประกายความประสงค์ร้ายต่ออัศวินเทมพลาร์โดยทั่วไป
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2023

วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2023  เป็นการแข่งขันครั้งที่ 22 ของวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นที่จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 30 สิงหาคม ถึง 6 กันยายน ค.ศ. 2023
* ประเทศเจ้าภาพ
* 10 อันดับแรกจากครั้งที่แล้ว
* ตัวแทนจาก 5 ภูมิภาคในทวีปเอเชีย
การแบ่งกลุ่ม.
การจับสลากแบ่งกลุ่มอาศัยอันดับจากการแข่งขันครั้งที่แล้ว โดยเจ้าภาพและอีก 7 ทีมจะได้รับให้เป็นทีมวางของแต่ละกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลา และอีก 5 ทีมที่เหลือได้ทำการจับฉลากเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2023 ณ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากการแข่งขันเมื่อครั้งที่แล้ว ยกเว้นเจ้าภาพและทีมที่ไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน ซึ่งจะแสดงเครื่องหมาย (–)
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รางวัล.
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
 (THA)
 (THA)
 (THA)
ฮอจีออบอด (จังหวัดโฮร์โมซกอน)

ฮอจีออบอด  เป้นเมืองและเมืองหลักของเทศมณฑลฮอจีออบอด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 20,264 คนใน 4,719 ครัวเรือน
ฮอจีออบอดตั้งอยู่ทางเหนือของแบนแดร์แอบบอสประมาณ 100 กิโลเมตร และเป็นที่รู้จักจากผลผลิตพืชตระกูลส้ม
คิลเลอร์ควีน (วิดีโอเกม)

คิลเลอร์ควีน  เป็นเกมตู้แพลตฟอร์มวางแผนเวลาจริงที่เน้นชุมชนสำหรับผู้เล่นสูงสุดสิบคน เกมนี้ได้รับการพัฒนาโดยจอช เดโบนิส และนิกิตา ไมโครส ผู้ร่วมก่อตั้งบัมเบิลแบร์เกมส์ โดยเริ่มแรกได้รับการพัฒนาในฐานะเกมภาคสนาม แต่ได้รับการเปิดตัวในรูปแบบอาร์เคดเมื่อ ค.ศ. 2013 ที่งานนิทรรศการโนควอเตอร์ประจำปีครั้งที่สี่ของมหาวิทยาลัยนิวยอร์กสำหรับเกมอาร์เคดอินดี
เกมนี้ออกแบบมาให้เล่นโดยผู้เล่นสิบคนบนตู้อาร์เคดสองตู้ที่วางเรียงกันหรือเรียงต่อกัน สองทีมจากผู้เล่นห้าคนเลือกระหว่างบทบาทที่หลากหลาย ได้แก่: คนงาน, นักรบ หรือราชินี บรรดาทีมต่อสู้เพื่อความเป็นใหญ่ผ่านสามช่องทางสู่ชัยชนะ ได้แก่: เศรษฐกิจ, การทหาร และหอยทาก ส่วนเกมใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก"คิลเลอร์ควีน" มีชื่อว่า"คิลเลอร์ควีนแบล็ก" ซึ่งได้รับการวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2019 ในระบบไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และนินเท็นโด สวิตช์ รวมทั้งเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 สำหรับระบบเอกซ์บอกซ์วัน ตลอดจนหนึ่งเดือนต่อมาในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2021 สำหรับบริการกูเกิล สตาเดีย และในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2021 สำหรับแอมะซอน ลูนา
กอร์ดอน สตรักคัน

กอร์ดอน เดวิด สตรักคัน (เกิด 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1957) เป็นอดีตโค้ชและนักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์ เขาเล่นให้กับดันดี, แอเบอร์ดีน, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, ลีดส์ยูไนเต็ด และคอเวนทรีซิตี รวมถึงทีมชาติสกอตแลนด์ เขาได้คุมทีมคอเวนทรีซิตี, เซาแทมป์ตัน, เซลติก, มิดเดิลส์เบรอและสกอตแลนด์
ในระดับสโมสร สตรักคันลงเล่นทั้งหมด 635 นัดในลีก ยิงได้ทั้งหมด 138 ประตู เล่น 21 จาก 25 ฤดูกาลในลีกสูงสุดของอังกฤษหรือสกอตแลนด์
แซนด์แลนด์

แซนด์แลนด์ (; โรมาจิ: "Sando Rando") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยอากิระ โทริยามะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงสิงหาคม พ.ศ. 2543 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") 1 เล่มในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2543 โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนต์และเคยตีพิมพ์ในนิตยสาร"บูม" ภาพยนตร์อนิเมะซีจีไอดัดแปลงที่ร่วมผลิตโดยสตูดิโอซันไรส์, คามิกาเซะ โดงะ และอนิมา มีกำหนดออกฉายในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566
ชฺวี

ชฺวี  หรือ โคจิ (; โรมาจิ: "kōji") เป็นกล้าเชื้อที่ผลิตจากการเพาะพันธุ์จุลินทรีย์ โดยเฉพาะเชื้อรา เช่น "Aspergillus" ซึ่งมีประสิทธิภาพในการหมักอาหาร โดยใช้ธัญพืช เช่น ข้าว ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ถั่วเหลือง เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อ
เชื้อรา "Aspergillus" นั้นผลิตและปล่อยเอนไซม์หลายชนิดที่ย่อยสลายแป้งและโปรตีนจากส่วนปลายของไมซีเลียม เพื่อการแพร่กระจายพันธุ์ ย่อยสลายแป้งและโปรตีนของข้าวสวยและข้าวบาร์เลย์ที่เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อ และใช้กลูโคสและกรดอะมิโนที่ผลิตขึ้นเป็นสารอาหารเพื่อการเติบโต ใช้ในการผลิตอาหารหมักดอง เช่น สาเก มิโซะ น้ำส้มสายชู โชยุ สึเกโมโนะ โชจู อาวาโมริ โดยอาศัยการทำงานของเอนไซม์ย่อยสลายต่าง ๆ ที่ผลิตโดยเชื้อรา "Aspergillus" เป็นเทคโนโลยีการหมักเฉพาะของเอเชียตะวันออก รวมทั้งแถบเทือกเขาหิมาลัยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
โคจิมีต้นกำเนิดในประเทศจีน แต่ราที่จีนและเกาหลีใช้ในการผลิตเหล้าและซีอิ๊วแบบดั้งเดิมคือราในสกุล "Rhizopus" หรือ"Mucor" แต่ที่นิยมในญี่ปุ่นปัจจุบันและแพร่หลายไปถึงในเอเชียตะวันออกประเทศอื่นด้วยนั้นมักใช้สายพันธุ์ "Aspergillus oryzae" และ "Aspergillus sojae"
เหยียนคัง

เหยียนคัง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 6 ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ชื่อศักราชเหยียนคังใช้ในปี ค.ศ. 220 ตั้งแต่เดือน 3 ถึงเดือน 10 รวมเวลา 8 เดือน ถือเป็นชื่อรัชศกสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ศักราชเหยียนคังปีที่ 1 เดือน 10 พระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์ให้โจผี ถือเป็นการสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเข้าสู่ยุคสามก๊ก โจผีชิงอำนาจราชวงศ์ฮั่นมาเป็นของตนและสถาปนารัฐวุยก๊กขึ้น ชื่อศักราชถูกเปลี่ยนจากเหยียนคังเป็นอ้วยโช่ (黄初 "หฺวางชู")
ด้านเล่าปี่ไม่ยอมรับการปกครองของโจผี จึงยังคงใช้ชื่อศักราชเจี้ยนอัน (建安) ต่อไป จึงกระทั่งเมื่อเล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กที่เซงโต๋ ("เฉิงตู") เมื่อศักราชเจี้ยนอันปีที่ 26 (ค.ศ. 221) จึงเปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจี๋ยงบู๋ (章武 "จางอู่") 
ด้านซุนกวนในตอนแรกยอมเป็นสวามิภักดิ์เป็นรัฐประเทศราชของโจผี จึงใช้ชื่อศักราชเหยียนคังและอ้วยโช่ตามลำดับ จนกระทั่งศักราชอ้วยโช่ปีที่ 3 (ค.ศ. 222) ซุนกวนประกาศตั้งตนเป็นอิสระจากวุยก๊ก และใช้ชื่อศักราชเป็นหฺวางอู่ (黃武) ภายหลังเมื่อจะบันทึกถึงเหตุการณ์ในช่วงศักราชเหยียนคังและอ้วยโช่ ก็เปลี่ยนไปเรียกด้วยศักราชเจี้ยนอันแทน
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006

ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 หรือ ถนนสายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เป็นถนนทางหลวงท้องถิ่นในตำบลเกาะขวางและตำบลหนองบัว อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
ประวัติ.
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เดิมเคยอยู่ในความดูแลของกรมโยธาธิการ จากหลักฐานที่ปรากฏบริเวณสะพานข้ามคลองเสม็ดงาม ที่มีการทำป้ายอักษรระบุว่า "กรมโยธาธิการ พ.ศ. 2539" ซึ่งคาดว่าเป็นปีที่ก่อสร้างสะพาน ติดอยู่บริเวณราวสะพานทั้ง 2 ด้าน
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก มีระยะทาง 7.330 กิโลเมตร ขนาด 2 ช่องจราจร พื้นผิวจราจรแบบคอนกรีตและแอสฟัลต์คอนกรีต ความกว้าง 6 เมตร พร้อมติดตั้งไฟส่องสว่างพลังงานแสงอาทิตย์ และมีสะพานคอนกรีตเสริมแรงจำนวน 1 แห่ง มีแนวเส้นทางเริ่มต้นจากถนนสายอ่างหิน–เกาะตะเคียน ไปทางทิศใต้และทิศตะวันตก สิ้นสุดบริเวณอู่ต่อเรือพระเจ้าตากสินมหาราช ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดจันทบุรี 
ถนนสายนี้เป็นเพียงเส้นทางเข้าออกทางบกเส้นทางเดียวของบ้านเสม็ดงาม หรือที่เรียกกันในท้องถิ่นว่าเกาะเสม็ดงาม เนื่องจากภูมิประเทศที่เป็นแหลมยื่นออกมาและมีคลองเสม็ดงามแบ่งแยกจากแผ่นดินใหญ่
รายชื่อทางแยก.
เนื่องจากทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เป็นถนนระยะสั้นเพียงประมาณ 7 กิโลเมตร ทำให้ไม่มีทางแยกขนาดใหญ่ มีเพียงทางแยกย่อยในรูปแบบของถนนสายซอยภายในชุมชน จึงแสดงเพียงรายชื่อทางแยกที่มีความสำคัญและเชื่อมต่อกับสถานที่สำคัญ หรือถนนสายทางอื่นใกล้เคียง
อิบน์ อัรรอวันดี

อะบูลฮะซัน อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ อิสฮาก อัรรอวันดี  โดยทั่วไปรู้จักในนาม อิบน์ อัรรอวันดี (;‎ ค.ศ. 827–911) เป็นนักวิชาการและนักเทววิทยาชาวเปอร์เซียยุคแรก ในช่วงแรก เขาเป็นนักวิชาการสายอัลมัวะอ์ตะซิละฮ์ แต่ภายหลังปฏิเสธแนวคิดนี้ จากนั้นเขาจงกลายเป็นนักวิชาการชีอะฮ์ โดยมีข้อโต้แย้งว่าเขายังคงเป็นชีอะฮ์จนกระทั่งเสียชีวิตหรือกลายเป็นผู้ที่สงสัย แม้ว่าข้อมูลส่วนใหญ่ยืนยันว่าภายหลังเขาปฏิเสธทุกศาสนาและกลายเป็นนักอเทวนิยม ถึงแม้ว่าไม่มีหนังสือเล่มใดที่เหลือรอด ความเห็นของเขาก็ได้รับการรักษาผ่านนักวิจารณ์และหนังสือตอบกลับที่ยังหลงเหลืออยู่
ประวัติ.
อะบูลฮะซัน อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ อิสฮาก อัรรอวันดีเกิดใน ค.ศ. 827 ที่เกรตเตอร์โฆรอซอน ซึ่งปัจจุบันอยู่ในอัฟกานิสถานตะวันตกเฉียงเหนือ อัรรอวันดีเกิดที่บัสราในรัชสมัยเคาะลีฟะฮ์อัลมะอ์มูนแห่งอับบาซียะฮ์ ยะห์ยา พ่อของเขา เป็นชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิวที่หันมาเข้ารับอิสลามและสอนเรื่องการหักล้างทัลมุดแก่มุสลิม
เขาเข้าร่วมฝ่ายอัลมัวะอ์ตะซิละฮ์แห่งแบกแดดและได้รับความโดดเด่น ในที่สุดเขาก็เหินห่างจากกลุ่มนี้และจัดตั้งพันธมิตรอย่างใกล้ชิดกับมุสลิมนิกายชีอะฮ์และผู้ที่ไม่ใช่มุสลิม (มาณีกี, ยิว และอาจรวมคริสต์ด้วย) อัรรอวันดีกลายเป็นผู้ติดตามของอะบู อีซา อัลวัรรอก ก่อนจะเลิกนับถือศาสนาไปในที่สุด โดยเขาเขียนหนังสือหลายเล่มวิจารณ์ทุกศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งศาสนาอิสลาม
ทังจ่ง

ทังจ่ง  หรือ ยูดาเนะ (; โรมาจิ: "yudane") เป็นส่วนประกอบอาหารที่ทำโดยการนวดแป้งสาลีเข้ากับน้ำร้อนเพื่อให้แป้งเหนียว ใช้สำหรับทำขนมปัง
วิธีการทำขนมปังโดยใช้วิธีนี้เรียกว่า "วิธีขนมปังจากยูดาเนะ" (湯種製パン法) และขนมปังที่ทำเรียกว่า "ขนมปังยูดาเนะ" (湯種パン) ขนมปังยูดาเนะมีเอกลักษณ์เฉพาะด้วยเนื้อสัมผัสที่เหนียวนุ่ม รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ บูดช้า และความอร่อยที่เก็บไว้ได้นาน
วัดพลานุภาพ

วัดพลานุภาพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งพลา อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
วัดพลานุภาพ หรือ วัดทุ่งพลา จากประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยคำว่า "ทุ่งพลา" เนื่องจากในสมัยก่อน บริเวณที่ตั้งของวัด เคยเป็นสถานที่พลับพลาของพระมหากษัตริย์ ในคราวที่ยกทัพมาทางภาคใต้ แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 วัดพลานุภาพ ได้รับการพัฒนาเรื่อยมาจนมีความเจริญรุ่งเรือง
อุโบสถระบุว่าสร้างเมื่อ จ.ศ. 1271 (พ.ศ. 2452) มีการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2527 มีศาลา 2 หลัง คือ ศาลาหลังคาปั้นหยาและหลังคาทรงจั่ว ศาลาหลังคาปั้นหยามีภาพจิตรกรรมรูปราหูปรากฏอยู่บนเพดานแต่เลือนลางมากแล้ว ส่วนศาลาหลังคาทรงจั่วมีภาพจิตรกรรมเรื่องชาดก
วัดพลานุภาพ มีพระเกจิอาจารย์ผู้ทรงพุทธาคมอย่าง พ่อท่านพรหม ทำให้สาธุชนจำนวนไม่น้อย ที่เดินทางไปกราบนมัสการหลวงพ่อพรหมอย่างต่อเนื่อง และทำให้วัดพลานุภาพเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางมากขึ้น ได้รับการขนานนามจากชาวบ้านใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ว่า "เทพเจ้าฝ่ายบุ๋นแห่งเมืองลังกาสุกะ"
การประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ

กองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก จะประชุมกันทุก ๆ ปี ในฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเป็นที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการในชื่อ การประชุมประจำปีสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศ  และในฤดูใบไม้ผลิในชื่อ การประชุมสภาผู้ว่าการธนาคารโลกและกองทุนการเงินระหว่างประเทศภาคฤดูใบไม้ผลิ  ชื่อการประชุมทั้ง 2 ชื่อจะมีขึ้นในทุก ๆ ปี โดยจะมีการประชาสัมพันธ์ในแต่ละครั้งเพียง 1 ชื่อตามช่วงเวลาการประชุม
การประชุมประจำปี (ฤดูใบไม้ร่วง) จะจัดขึ้นตามธรรมเนียมในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐ เป็นเวลา 2 ปีติดต่อกัน และในปีที่ 3 จะจัดขึ้นในประเทศสมาชิกอื่น ในการประชุมทุก ๆ ครั้ง จะมีการประชุมของคณะกรรมการการพัฒนาของทั้ง 2 หน่วยงาน และคณะกรรมการการเงินระหว่างประเทศ (IMFC) คณะกรรมการแต่ละชุดประกอบด้วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังหรือผู้ว่าการธนาคารกลางของแต่ละประเทศ มีจำนวนเท่ากัน และระบบการเลือกตั้งแบบเดียวกับที่ใช้ในคณะกรรมการบริหารของสถาบัน ในการประชุมประจำปี ผู้ว่าการธนาคารโลกและกรรมการจัดการกองทุนการเงินระหว่างประเทศจะเข้าร่วมประชุมในการประชุมใหญ่ด้วย
จนกระทั่งเกิดวิกฤติสินเชื่อซับไพรม์ในปี ค.ศ. 2008 การประชุมทั้ง 2 ครั้งของปีดังกล่าวมีขึ้นก่อนการประชุมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของประเทศกลุ่ม 7 ท่ามกลางวิกฤตการเงินโลกที่ลุกลาม นับเป็นครั้งแรกที่การประชุมประจำปี ค.ศ. 2008 ประชุมพร้อมกับการประชุมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของกลุ่ม 20 การประชุมประจำปี ค.ศ. 2009 เป็นสักขีพยานแห่งการประชุมครั้งสุดท้ายของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของกลุ่ม 7 โดยมีการประชุมภาคฤดูใบไม้ผลิและการประชุมประจำปีในอนาคตทั้งหมดพร้อมกับการประชุมรัฐมนตรีคลัง G20 การประชุมภาคฤดูใบไม้ผลิและการประชุมประจำปียังรวมถึงการประชุมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของกลุ่ม 24 ของประเทศกำลังพัฒนา
ตั้งแต่กลางทศวรรษที่ 1990 การประชุมเหล่านี้มีจุดศูนย์กลางสำหรับการประท้วงของขบวนการเคลื่อนไหวต่อต้านโลกาภิวัตน์ มีการห้ามการประท้วงกลางแจ้งอย่างสมบูรณ์ในการประชุมเมื่อปี ค.ศ. 2003 ที่ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เช่นเดียวกับการประชุมที่สิงคโปร์ ในปี ค.ศ. 2006 ซึ่งอนุญาตให้มีเฉพาะการสาธิตในร่มภายในพื้นที่ที่กำหนดเท่านั้น บางคนโต้แย้งว่าการแบนดังกล่าวไม่เกี่ยวกับความปลอดภัย ในขณะที่บางคนมองว่าเป็นการพยายามระงับความขัดแย้ง มาตรการเหล่านี้นำไปสู่การตอบโต้โดยองค์การนอกภาครัฐ ที่พุ่งเป้าไปที่ผู้จัดงาน เช่นเดียวกับกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก เนื่องจากถูกกล่าวหาว่าเลือกสถานที่ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีว่ากำหนดข้อจำกัดดังกล่าว
อาซาฮิ (จังหวัดโทยามะ)

อาซาฮิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิโมนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2023 (2023)[ [update]] เมืองนี้มีประชากรประมาณ 10,452 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 46.2 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
อาซาฮิตั้งอยู่บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดโทยามะ ระหว่างเทือกเขาฮิดะ (หรือเทือกเขาแอลป์เหนือ) กับทะเลญี่ปุ่น จุดที่สูงที่สุดในอาซาฮิอยู่ที่เขาชิโรอูมะ มีระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 2,932 เมตร
ภูมิอากาศ.
เมืองอาซาฮิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนและฤดูที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอาซาฮิอยู่ที่ 13.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2219 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.2 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.5 °C
ประชากร.
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอาซาฮิลดลงในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่ที่เป็นเมืองอาซาฮิในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณคือแคว้นเอ็ตจู ในยุคเอโดะได้มีการพัฒนาพื้นที่แห่งนี้เป็นสถานีพักแรมในเส้นทางการค้าสายโฮกูริกุ หลังจากการฟื้นฟูเมจิพื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอชิโมนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ต่อมาได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองโทมาริเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1954 เมืองโทมาริได้ควบรวมกับหมู่บ้านโดยรอบ 6 หมู่บ้าน เพื่อก่อตั้งเป็นเมืองอาซาฮิ
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจหลักของอาซาฮิ ได้แก่ การเกษตร และการประมงเชิงพาณิชย์ พืชเด่น ได้แก่ ข้าว หน่อไม้ฝรั่ง และฟักสปาเกตตี (สปาเกตตีสควอช)
การศึกษา.
อาซาฮิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทยามะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง
มายเอฟวรีติง

มายเอฟวรีติง  เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 2 ของนักร้องชาวอเมริกัน อารีอานา กรานเด วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2014 โดยรีพับลิกเรเคิดส์ ในการผลิตอัลบั้มกรานเดได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์และนักเขียนร่วมมากมาย ได้แก่ แมกซ์ มาร์ติน, เชลล์แบ็ก, เบนนี บลังโก, ไรอัน เท็ดเดอร์, ดาร์กไชลด์, อิลยา ซัลมานซาเดห์, เซดด์ และดาวีด แกตา เป็นต้น
แกรนด์พยายามให้"มายเอฟวรีติง"ฟังดูเป็น "วิวัฒนาการ" จากอัลบั้มเปิดตัว "ยัวร์ทรูลี" (2013); โดยพาสำรวจเนื้อหาโคลงสั้น ๆ และสไตล์ดนตรีที่เป็นผู้ใหญ่และหลากหลายมากขึ้น โดยพื้นฐานแล้วเป็นแนวเพลงป็อปและอาร์แอนด์บี "มายเอฟวรีติง"ต่อยอดจากสไตล์เรโตรอาร์แอนด์บีในคริสต์ศตวรรษ 1990 ของรุ่นก่อน ในขณะเดียวกันก็ใกล้แนวเพลงใหม่ ๆ เช่น อีดีเอ็ม, อิเล็กโทรป็อป และแดนซ์ป็อป โดยมีอิกกี อะเซเลีย, เซดด์, บิกฌอน, แคชเมียร์แคต, ไชล์ดิช แกมบิโน, เดอะวีกเอนด์ และเอแซ็พ เฟิร์ก ปรากฏตัวเป็นนักร้องรับเชิญใน"มายเอฟวรีติง"เช่นเดียวกับเจสซี เจ และนิกกี มินาจในรุ่นดีลักซ์
"มายเอฟวรีติง"เปิดตัวบนชาร์ตอัลบั้มบิลบอร์ด 200 ในสหรัฐอเมริกา โดยขายได้ 169,000 ชุดในสัปดาห์แรก นับเป็นชาร์ตสูงสุดอันดับสองติดต่อกันของกรานเดในสหรัฐอเมริกา ต่อมาได้รับการรับรองดับเบิลแพลทินัมโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกาและได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มยอดนิยมประจำปี ค.ศ. 2014, 2015 และ 2010 ในบิลบอร์ด 200 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับหนึ่งในออสเตรเลียและแคนาดาเช่นกัน และสูงสุดในสิบอันดับแรกจากยี่สิบประเทศทั่วโลก ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีโดยทั่วไปจากนักวิจารณ์เพลง โดยปรากฏในรายชื่อเพลงที่ดีที่สุดประจำปี ค.ศ. 2014 ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 57 ในปี ค.ศ. 2015 "มายเอฟวรีติง"ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม
"มายเอฟวรีติง"ได้รับการสนับสนุนจากห้าซิงเกิล; ซึ่งทั้งหมดนี้ประสบความสำเร็จในระดับโลก ซิงเกิลนำ "Problem" ทำลายสถิติยอดขายดิจิทัลจำนวนมากเมื่อเปิดตัว และขึ้นสูงสุดที่อันดับสองในบิลบอร์ดฮอต 100 ของสหรัฐอเมริกา ซิงเกิลที่สอง "Break Free" ขึ้นถึงอันดับสี่ในสหรัฐอเมริกา ซิงเกิลต่อไปนี้ "Bang Bang" ขึ้นสูงสุดที่อันดับสามในสหรัฐอเมริกาและติดอันดับชาร์ตในต่างประเทศ ซิงเกิลที่สี่และห้า "Love Me Harder" และ "One Last Time" ขึ้นสูงสุดที่อันดับเจ็ดและสิบสามตามลำดับโดยอันดับสองในสหราชอาณาจักร ซิงเกิล"มายเอฟวรีติง"ของกรานเด ติดอันดับหนึ่งในสิบเพลงฮิตสูงสุดสำหรับศิลปินในปี ค.ศ. 2014 บนฮอต 100 เพื่อสนับสนุนอัลบั้มนี้กราเดเริ่มจัดทัวร์เดอะฮันนีมูนทัวร์ในปี ค.ศ. 2015
รายการเพลง.
หมายเหตุ
ราดิช (พืช)

คำว่า ราดิช (radish) ในภาษาอังกฤษอาจแปลว่า ผักกาดหัว (หัวไชเท้า) อย่างไรก็ตามคำว่าราดิชนั้นมีความหมายกว้างกว่า โดยอาจหมายรวมถึงชนิดย่อยของสปีชีส์ Raphanus sativus ทั้งหมด ซึ่งก็รวมถึงผักกาดหัว คือ "Raphanus sativus" var. "longipinnatus" ด้วย
ชนิดย่อยต่างๆ.
สปีชีส์ Raphanus sativus นั้นประกอบไปด้วยสายพันธุ์ย่อยต่างๆดังนี้
รอริงทเวนตีส์

รอริงทเวนตีส์  เป็นกระแสดนตรีและแฟชันที่เกิดขึ้นในโลกตะวันตกและวัฒนธรรมตะวันตกสมัยคริสต์ทศวรรษ 1920 เป็นช่วงรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจและก้าวหน้าทางวัฒนธรรมในสหรัฐและยุโรป โดยเฉพาะนครใหญ่อย่างเบอร์ลิน บัวโนสไอเรส ชิคาโก ลอนดอน ลอสแอนเจลิส เม็กซิโกซิตี นครนิวยอร์ก ปารีส และซิดนีย์ ในฝรั่งเศสเรียกคริสต์ทศวรรษนี้ว่า "อาเนฟอล" (années folles, "ปีที่บ้าคลั่ง") ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงพลวัตทางสังคม ศิลปะและวัฒนธรรมของยุคนี้ รอริงทเวนตีส์เป็นช่วงที่ดนตรีแจ๊สเฟื่องฟู อลังการศิลป์เจริญถึงขีดสุด และเกิดวัฒนธรรมย่อยที่เรียกว่าแฟลปเปอร์ซึ่งปรับเปลี่ยนการแต่งกายของสตรีชาวบริติชและอเมริกัน
รอริงทเวนตีส์เกิดขึ้นในนครใหญ่และแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยวาร์เรน จี. ฮาร์ดิง ประธานาธิบดีสหรัฐรณรงค์ "กลับสู่สภาวะปกติ" ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1920 จิตวิญญาณของยุคสมัยนี้มีความรู้สึกแปลกใหม่ต่อภาวะสมัยใหม่และออกจากกรอบจารีตเดิม ประชากรส่วนใหญ่เข้าถึงเทคโนโลยีอย่างรถยนต์ ภาพยนตร์และวิทยุ ขณะเดียวกันดนตรีแจ๊สและการเต้นรำได้รับความนิยมอย่างมากจนเกิดเป็นยุคแจ๊ส (Jazz Age)
ผู้คนในโลกตะวันตกช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 พัฒนาและใช้งานรถยนต์ โทรศัพท์ ภาพยนตร์ วิทยุและเครื่องใช้ไฟฟ้าในวงกว้าง การเดินอากาศรุดหน้าจนธุรกิจนี้เริ่มแพร่หลาย หลายชาติมีความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม มีการแนะนำรูปแบบการดำเนินชีวิตใหม่ ๆ สื่อซึ่งมีส่วนในการขับเคลื่อนความต้องการของผู้บริโภคมุ่งสนใจผู้มีชื่อเสียงโดยเฉพาะนักแสดงภาพยนตร์และนักกีฬา และผู้หญิงมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งในรัฐประชาธิปไตยหลักหลายรัฐของสหรัฐ
รอริงทเวนตีส์ร่วมสมัยกับ "โกลเดนทเวนตีส์" (Golden Twenties) ของเยอรมนี อันเป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจประเทศเติบโต เสรีภาพแผ่ขยายในสังคมและการปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์และการทดลองทางศิลปะ อย่างไรก็ตามเยอรมนีไม่สามารถชำระค่าปฏิกรรมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 สหรัฐจึงดำเนินแผนการดอวส์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจและทำให้ค่าเงินเยอรมันมีเสถียรภาพมากขึ้น แต่เมื่อสหรัฐประสบเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929 ทำให้เศรษฐกิจเยอรมนีและประเทศอื่น ๆ ที่ผูกพันกับสหรัฐผ่านแผนการดอวส์พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย เหตุการณ์นี้ยังนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ซึ่งสร้างความเสียหายทั่วโลก และเป็นการสิ้นสุดของรอริงทเวนตีส์
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติปักกิ่ง

สนามกีฬาในร่มแห่งชาติ (ชื่อทางการ); #เปลี่ยนทาง) เป็นสนามกีฬาในร่มที่ตั้งอยู่ในโอลิมปิกกรีนในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สนามกีฬาจุคนได้ 20,000 คน และสร้างขึ้นเพื่อการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 มีอีกชื่อว่า "เดอะแฟน" (扇子, "shànzi" แปลว่า พัด) เนื่องจากการออกแบบที่คล้ายกับพัดจีนโบราณ
ละครแห่งทิวาและราตรี

ละครแห่งทิวาและราตรี (; โรมาจิ: "Machine to Soware") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเมงูมิ โอซูงะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งซันเดย์รายเดือน"ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
การตีพิมพ์.
ซีรีส์มังงะ"ละครแห่งทิวาและราตรี"แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเมงูมิ โอซูงะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งซันเดย์รายเดือน"ตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่ามังงะกำลังเข้าสู้ช่วงไคลแมกซ์ สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2560 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 11 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566
หนังสือมังงะ.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่าย
!width=48%|ISBN
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 10 มีนาคม พ.ศ. 2560</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 10 สิงหาคม พ.ศ. 2560</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 12 มีนาคม พ.ศ. 2561</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 9 สิงหาคม พ.ศ. 2561</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol5" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">5</th></td><td> 11 มกราคม พ.ศ. 2562</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol6" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">6</th></td><td> 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2562</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol7" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">7</th></td><td> 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol8" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">8</th></td><td> 12 สิงหาคม พ.ศ. 2563</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol9" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">9</th></td><td> 12 เมษายน พ.ศ. 2564</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol10" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">10</th></td><td> 10 ธันวาคม พ.ศ. 2564</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol11" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">11</th></td><td> 10 มิถุนายน พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
</table>
สกุลผักกาดหัว

สกุลผักกาดหัว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Raphanus") เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักกาด (Brassicaceae)
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่ "Raphanus raphanistrum" (หัวไชเท้าป่า) และ "Raphanus sativus" (หัวไชเท้าที่ปลูก) ตามลำดับ
ลาก่อนเอริ

ลาก่อนเอริ (; โรมาจิ: "Sayonara Eri") เป็นเว็บมังงะเรื่องสั้นญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ เผยแพร่ทางเว็บไซต์"โชเน็งจัมป์+"ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 และตีพิมพ์เป็นหนังสือในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!

เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซาฮิโระ ฮิราตากะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสาร"จัมป์กิกา"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ก่อนจะเผยแพร่ในฐานะซีรีส์ในเว็บไซต์"โชเน็งจัมป์+"ตั้งแต่เดือนธันวาคมในปีเดียวกัน และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 9 เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยถึงเล่มที่ 7 โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
ให้เสียงโดย: #เปลี่ยนทาง 
ให้เสียงโดย: โซรุ ไซโต
ตำนานศึกยุวชน ม.ปลาย

ตำนานศึกยุวชน ม.ปลาย (; โรมาจิ: "Gunjō Senki") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซากิ คาซาฮาระ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"ยังจัมป์รายสัปดาห์" นิตยสารมังงะแนว"เซเน็ง"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ซีรีส์มังงะภาคต่อชื่อเรื่องว่า "ชิง กุนโจ เซ็งกิ" แต่งเรื่องโดยคาซาฮาระและวาดภาพโดยอาจิจิกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารเดียวกันตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2564 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์มังงะภาคแรกมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ภาพยนตร์คนแสดงดัดแปลงชื่อเรื่องว่า "เบรฟ เจาะเวลา ฉะซามูไร" ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 และออกฉายในประเทศไทยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู

สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากมหาวิทยาลัยรังสิต ปัจจุบันเล่นในไทยแลนด์ เซมิโปรลีก โซนกรุงเทพและปริมณฑล
ประวัติ.
สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู ก่อตั้งเมื่อปี 2565 โดยกลด เศรษฐนันท์ ผู้บริหารดิไอคอนกรุ๊ป โดยความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยรังสิต
ดิไอคอน อาร์เอสยู ได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 ในโซนกรุงเทพและปริมณฑล โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล
 "ณ วันที่ 27 มกราคม 2567"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
โซซูอิ

โซซูอิ (; โรมาจิ: "zōsui") เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำจากข้าวที่หุงจนนิ่มเหมือนโจ๊ก ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ ต้ม กับอาหารอื่น ๆ เช่น เนื้อสัตว์ อาหารทะเล เห็ด และ ผัก อาจเรียกอีกอย่างว่า โอจิยะ (おじや) หรือ โคนางากิ (こながき) เป็นคำคิโงะที่แทนฤดูหนาว
ภาพรวม.
ในสมัยที่การอุ่นหรืออุ่นข้าวต้มไม่ใช่เรื่องง่าย มักจะทำที่บ้านโดยผสมกับ ซุปมิโซะ ฯลฯ เป็นวิธีหนึ่งในการนำข้าวที่เย็นแล้วกลับมาใช้ใหม่ ในปัจจุบัน มักใช้เป็นส่วนประกอบสุดท้ายโดยใช้น้ำที่เหลือจากนาเบโมโนะ หรือเป็นอาหารเสริมสำหรับผู้ที่รู้สึกไม่สบายเช่นเดียวกับโจ๊ก
ที่โอกินาวะ.
ที่จังหวัดโอกินาวะมีอาหารโอกินาวะที่เรียกว่า จูชี (ジューシー) เป็นโซซูอิแบบโอกินาวะ อย่างไรก็ตาม ทากิโกมิโงฮังปกติที่ปรุงจากข้าวดิบและโจ๊กที่มีน้ำมากก็เรียกว่าจูชีเช่นกัน เพื่อแยกแยะจึงอาจเรียกทากิโกมิโงฮังว่า คูฟาจูชี (クファジューシー) และเรียกโซซูอิว่า ยาฟาราจูชี (ヤファラジューシー)
MWC 480

MWC 480 เป็นดาวฤกษ์อายุน้อยดวงหนึ่ง อยู่ห่างออกไปประมาณ 455 ปีแสง มีมวลประมาณสองเท่าของมวลดวงอาทิตย์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ก่อตัวดาวฤกษ์ภายในกลุ่มดาววัว
ที่มาของชื่อเรียก MWC มาจาก สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ A และ B ที่มีเส้นไฮโดรเจนสว่างในสเปกตรัมของเมานต์วิลสัน (Mount Wilson Catalog of B and A stars with bright hydrogen lines in their spectra)
MWC 480 เป็น ดาวเฮอร์บิก เออี/บีอี ในแถบลำดับหลักที่มีการปล่อยรังสีเอกซ์ มีเปลือกก๊าซล้อมรอบด้วยจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด นักดาราศาสตร์ใช้ ALMA สังเกตการณ์พบว่าแผ่นจานที่อยู่รอบ ๆ MWC 480 มี อาซีโตไนไตรล์ (CH3CN) ที่มีโมเลกุลเป็นคาร์บอนเชิงซ้อนจำนวนมาก และที่ภายในแผ่นจานก็ยังพบไฮโดรเจนไซยาไนด์ (HCN) อย่างไรก็ตามยังไม่พบสัญญาณการก่อตัวของดาวเคราะห์
ถั่วอาซูกิ

ถั่วอาซูกิ (; โรมาจิ: "azuki", ชื่อวิทยาศาสตร์: "Vigna angularis") เป็นพืชฤดูเดียวที่อยู่ในสกุลย่อย "Vigna" ในวงศ์ถั่ว เมล็ด เป็นถั่วหรือเป็นธัญพืชกินได้เรียกอีกอย่างว่า โชซุ (しょうず)
น้ำส้มสายชูดำ

น้ำส้มสายชูดำ (หรือ ; โรมาจิ: "kurozu") เป็น น้ำส้มสายชูชนิดหนึ่งที่ทำจากธัญพืช ลักษณะเด่นคือมีสีดำ อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในวัตถุดิบระหว่างน้ำส้มสายชูดำของญี่ปุ่นและน้ำส้มสายชูดำของจีน ในญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างว่าน้ำส้มสายชูไห (つぼ酢) หรือน้ำส้มสายชูข้าวดำ (米黒酢)
ในวิธีการดั้งเดิมจะต้มโดยวิธีแซ็กคาริฟิเคชัน การหมักแอลกอฮอล์ และการหมักกรดน้ำส้มโดยใช้ไหที่ตั้งวางไว้ในที่โล่ง
จิ๊กโฉ่ว.
จิ๊กโฉ่ว (เพ็งอิม: zig4 cou3) เป็นยี่ห้อน้ำส้มสายชูดำที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ทำให้ในไทยมักใช้คำว่าจิ๊กโฉ่วเพื่อเรียกน้ำส้มสายชูดำไปด้วย
ไอนะ ไอบะ

ไอนะ ไอบะ (<ruby>相羽<rt>あいば</rt></ruby> あいな, 17 ตุลาคม 1988 -) เป็น นักพากย์ นักร้อง นักแสดงละครเวที และอดีตนักมวยปล้ำอาชีพ ชาวญี่ปุ่น สังกัดฮิบิกิ เกิดที่จังหวัดโอซากะ มีชื่อเล่นว่า ไอไอ (あいあい)
บาตารากาลา

บาตารากาลา  ในวรรณคดีอิเหนาของไทยเรียก ปะตาระกาหลา เป็นเทพเจ้าประจำยมโลกตามเทวตำนานของฮินดูแบบชวาและบาหลี โดยปกครองอยู่ภายในถ้ำร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา  ได้รับการนับถือว่าเป็นเทพเจ้าผู้สร้างแสงสว่างและโลก เป็นเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพแห่งการทำลาย มีอำนาจในการก่อให้เกิดสุริยุปราคา จันทรุปราคา หรือแม้แต่ผลาญคนที่อัปโชค
ในวรรณคดีไทยเรื่องอิเหนา บาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา เป็นเทพบรรพชนของอสัญแดหวาหรือสกุลของเจ้าผู้ครองเมืองซึ่งสืบเชื้อสายจากเทวดา มีอยู่ทั้งหมดสี่เมือง ได้แก่ เมืองกุเรปัน ดาหา กาหลัง และสิงหัดส่าหรี ถือเป็นเทวดาผู้ยิ่งใหญ่ที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของตัวละคร
ประวัติ.
ตำนานเบื้องกำเนิดของบาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา สำนวนหนึ่งอธิบายไว้ว่า บาตารากูรู (คือพระศิวะในคติชวา) มีพระชายาผู้ทรงสิริโฉมนามว่าเดวีอูมา (คือพระปารวตีในคติชวา) ทว่าวันหนึ่งบาตารากูรูไม่สามารถควบคุมกามารมณ์ของตนเองได้ จึงไปสังวาสกับเดวีอูมาบนหลังโคนนทิ ซึ่งเป็นพาหนะศักดิ์สิทธิ์ สร้างความอับอายขายหน้าแก่เดวีอูมายิ่งนัก เดวีอูมาที่โกรธเกรี้ยว (คือกลายเป็นนางทุรคา) ได้สาปสรรให้ทั้งบาตารากูรู และบุตรที่เกิดขึ้นมาคือบาตารากาลา มีหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนยักษ์
ส่วนอีกสำนวนหนึ่งอธิบายว่า บาตารากูรูทำน้ำอสุจิตกลงไปหยดหนึ่ง แต่มีปลากลืนอสุจินั้นลงไปจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดบาตารากาลา
เชื่อกันว่าบาตารากาลามีความต้องการด้านการบริโภคไม่มีมีสิ้นสุด และมีพฤติกรรมหยาบคาย เหล่าเทวดาจึงส่งบาตารากาลาลงไปกำจัดมนุษย์ที่ชั่วช้า แต่บาตารากาลากลืนกินมนุษย์ลงไป ก็เพียงเพื่อสนองความต้องการด้านการบริโภคเท่านั้น หาใช่การลงทัณฑ์คนเลว เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนั้น เหล่าเทวดาจึงเรียกตัวบาตารากาลากลับขึ้นมาบนสวรรค์อีกครั้ง และถูกส่งไปปกครองยมโลกร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา
การบูชา.
ชาวชวามีธรรมเนียมในการบูชาบาตารากาลาในฐานะเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพเจ้าแห่งการทำลาย เพื่อป้องกันเหตุร้ายโดยเฉพาะกับเยาวชน มีพิธีกรรมสะเดาะเคราะห์ เรียกว่า "รูวาตัน"  สำหรับเด็กในช่วงสถานการณ์ที่เลวร้าย อย่างเช่น การคลอดท่าก้น เพื่อมิให้เด็กคนนั้นถูกบาตารากาลากลืนกิน ในพิธีดังกล่าวจะจัดการแสดงวายัง (หนังตะลุงอย่างชวา) และการจัดเลี้ยงเซอลามาตัน 
นอกจากนี้ในความเชื่อของชาวชวาระบุว่า บาตารากาลาเป็นสาเหตุของการเกิดุสุริยุปราคา และจันทรุปราคา ด้วยเป็นเทพเจ้าแห่งความมืดและนรก ทั้งยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของเทพบาตาราจันดรา (คือพระจันทร์ในคติชวา) และบาตาราซูรียา (คือพระอาทิตย์ในคติชวา) บางครั้งบาตารากาลาจะพยายามกลืนกินดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ทำให้เกิดคราส ชาวชวาจะทำการเซ่นสรวงสังเวย ใช้ไม้ตีพริกเคาะเลซุง (ครกไม้ใหญ่คล้ายครกกระเดื่องของไทย) หรือตีกลอง เพื่อให้เกิดเสียงดัง ด้วยมุ่งหวังให้บาตารากาลาคายดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์เพื่อหยุดคราส
ประตูหลงจง

ประตูหลงจง (แมนจู: <templatestyles src="Template:MongolUnicode/fonts.css" />ᠯᡠᠩ <br>ᡯᡠᠩ <br>ᠮᡝᠨ "lung dzung men") เป็นประตูของพระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประตูเฉียนชิง
ประตูเฉียนชิง

ประตูเฉียนชิง (แมนจู: <templatestyles src="Template:MongolUnicode/fonts.css" />ᡴᡳᠶᠠᠨ<br>ᠴᡳᠩ<br>ᠮᡝᠨ "kiyan cing men") เป็นประตูหลักของพระราชฐานชั้นในของ พระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ประเทศจีน ในอดีตประตูแห่งนี้เป็นทางเข้าของผู้คนไปยังที่เขตพักอาศัยของพระราชวังต้องห้าม มันเชื่อมต่อกับพระตำหนักเฉียนชิงและใกล้กับประตูหลงจง
ประตูนี้มีรูปปั้นสิงโตจีนปิดทองสองตัวตั้งอยู่นอกประตู
อาซาฮิ (จังหวัดมิเอะ)

อาซาฮิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอมิเอะ จังหวัดมิเอะ ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2023 (2023)[ [update]] เมืองอาซาฮิมีประชากรประมาณ 11,143 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,860 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น เป็นเทศบาลที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดในจังหวัดมิเอะ
ภูมิศาสตร์.
เมืองอาซาฮิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดมิเอะ เป็นเทศบาลที่เล็กที่สุดในจังหวัดมิเอะในแง่ของพื้นที่
ภูมิอากาศ.
อาซาฮิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อยไปจนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอาซาฮิอยู่ที่ 14.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1656 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C
ประชากร.
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอาซาฮิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
อาซาฮิมีผู้คนอยู่อาศัยมาตั้งแต่ยุคยาโยอิเป็นอย่างน้อย และเคยเป็นที่ตั้งของหนึ่งในสมรภูมิสงครามจินชินในยุคอาซูกะ ในยุคเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งเทศบาลหมู่บ้านอาซาฮิเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ซึ่งเป็นเทศบาลหมู่บ้านหนึ่งภายในอำเภออาซาเกะ จังหวัดมิเอะ ต่อมาอำเภออาซาเกะถูกยุบและไปรวมกับอำเภออำเภอมิเอะใน ค.ศ. 1896 หมู่บ้านอาซาฮิได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1957
การเมืองการปกครอง.
อาซาฮิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเมืองที่เป็นระบบสภาเดียว มีสมาชิก 11 คน ในการเมืองระดับจังหวัด เมืองอาซาฮิพร้อมกับเทศบาลอื่น ๆ ในอำเภอมิเอะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะจำนวน 2 คน ในการเมืองระดับชาติ เมืองอาซาฮิเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะ เขต 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจในท้องถิ่นอยู่ภายใต้อิทธิพลของโรงงานขนาดใหญ่ที่โตชิบาเป็นเจ้าของ (รวมถึงบริษัทในเครือ) ซึ่งจ้างงานมากกว่าครึ่งหนึ่งของแรงงานในท้องถิ่น
การศึกษา.
อาซาฮิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง โดยที่เมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
ดอน อะมีชี

ดอน อะมีชี (31 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 – 6 ธันวาคม ค.ศ. 1993) หรือชื่อเกิด โดมินิก เฟลิกซ์ อามีชี  เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน หลังจากได้แสดงในวิทยาลัย โรงละคร และโวเดอวีล เขากลายเป็นดาราวิทยุที่สำคัญในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งนำไปสู่การเซ็นสัญญากับทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์ ในปี 1935
ในฐานะผู้แสดงนำชาย เขาปรากฏอยู่ในภาพยนตร์หลายเรื่อง ทั้งแนวตลก ชีวิต และละครเพลง ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาได้ทำงานกับละครบรอดเวย์และโทรทัศน์ และเป็นพิธีกรในรายการ "อินเตอร์เนชันแนลโชว์ไทม์" ทางช่องเอ็นบีซี ตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1965 ก่อนจะกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งในปีต่อมา โดยเริ่มจากบทวายร้ายในเรื่อง "เทรดดิงเพลซส์" (1983) และได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง "โคคูน สื่อชีวิต" (1985)
อะมีชีสมรสกับออนอเร เพรนเดอร์กาสต์ ตั้งแต่ปี 1932 จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี 1986 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหกคน ต่อมาในปี 1993 เขาเสียชีวิตจากโรคมะเร็งต่อมลูกหมากเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 1993
ฟ่าน เหวินเฉิง

ฟ่าน เหวินเฉิง (1597-1666) ชื่อรอง เซี่ยนโต่ว  เป็นนักปราชญ์ ขุนนาง อัครมหาเสนาบดีและราชเลขาธิการชาวจีนยุคต้นราชวงศ์ชิง เขารับราชการภายใต้จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง 4 พระองค์คือ พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ, หฺวัง ไท่จี๋, จักรพรรดิชุ่นจื้อ และจักรพรรดิคังซี
ชาตรี ศิษย์ยอดธง

ชาตรี ตรีศิริพิศาล หรือฉายา ชาตรี ศิษย์ยอดธง เป็นผู้บริหาร ครูฝึกสอนศิลปะป้องกันตัว เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้ง ประธานและซีอีโอของวันแชมเปียนชิพซึ่งเป็นโปรโมเตอร์ของสิงคโปร์ประเภทกีฬาต่อสู้
ประวัติ.
ชาตรี ศิษย์ยอดธง เกิดเมื่อ พ.ศ. 2514 บิดาเป็นชาวไทย ส่วนมารดาเป็นชาวญี่ปุ่น เติบโตที่ประเทศไทย ธุรกิจที่บ้านล้มละลายตอนอายุ 20 คุณแม่ได้พาเขาและน้องชายไปปักหลักที่อเมริกา ชาตรีจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาเศรษฐศาสตร์ที่ Tufts University และสอบชิงทุนได้ในระดับปริญญาโทสาขา MBA ที่ Harvard Business School, Harvard University หลังเรียนจบ ชาตรีตั้งบริษัทไอทีขึ้นมา และขายต่อได้ในราคา 1 ล้านเหรียญ จากนั้นเขาก็เข้าสู่วงการเฮดจ์ฟันด์หรือกองทุนเก็งกำไร มีคนเสนอทุนให้ตั้งกองทุนมูลค่า 500 ล้านเหรียญในวอลล์สตรีต ทำได้ร่วม 10 ปี จนมีความร่ำรวยมีเงินหลายพันล้าน
ชาตรีตัดสินใจกลับมาปักหลักที่เอเชีย ด้วยความชื่นชอบศิลปะการป้องกันตัว จึงตั้งอีโวลฟ์เอ็มเอ็มเอ (Evolve MMA) และวันแชมเปียนชิพขึ้นที่สิงคโปร์
เครื่องปรุงรส

เครื่องปรุงรส หมายถึง ส่วนประกอบ ของอาหาร เช่น เครื่องเทศ ซอส หรือสิ่งปรุงแต่งต่าง ๆ ที่เติมลงในอาหารก่อนหรือระหว่างการปรุง ก่อนหรือระหว่างการบริโภค เพื่อให้รสชาติเฉพาะ เพิ่มรสชาติ หรือเสริมอาหาร 
เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่มาจากส่วนต่าง ๆ ของพืชทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่บางส่วนก็มาจากส่วนประกอบจากสัตว์ เช่น คัตสึโอบุชิที่ใช้ในซุปมิโซะในอาหารญี่ปุ่น หรือส่วนผสมสังเคราะห์ เช่น โมโนโซเดียมกลูตาเมต
เครื่องปรุงรสบางชนิดใช้เป็นอาหารหลักหรือส่วนประกอบหลักได้ด้วย เช่น หอมใหญ่ ยังสามารถใช้เป็นส่วนผสมผักหลักในซุปหัวหอมของฝรั่งเศส
ทาเระ

ทาเระ (; โรมาจิ: "tare") เป็นเครื่องปรุงรสเหลวชนิดหนึ่งที่ใช้ในการปรุงอาหาร มักใช้ในอาหารญี่ปุ่น
ภาพรวม.
เป็นเครื่องปรุงรสผสมที่มีลักษณะเป็นของเหลวข้นหนืด หากมีเครื่องปรุงรสเพียงชนิดเดียว เช่น เมื่อใช้แค่โชยุ โดยทั่วไปจะไม่เรียกว่าทาเระ คำว่า "ทาเระ" นั้นมีที่มาจาก "ทาเระมิโซะ" (垂れ味噌, แปลว่า "มิโซะย้อย") คือ มิโซะละลายน้ำแล้วเคี่ยวในถุงผ้าแล้วห้อยให้ย้อยลงมาข้างล่าง ซึ่งใช้เป็นเครื่องปรุงรสเมื่อไม่มีโชยุ
ทาเระทำโดยการต้มเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ มิริง มีลักษณะเด่นตรงที่ความหวานและกลมกล่อม ยกเว้นทาเระเกลือในอาหารบางประเภท เช่น ชาบูชาบู ในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อาจมีการเติมเครื่องปรุงรส เช่น โปรตีนไฮโดรไลเสต สารเพิ่มความเป็นกรด และ น้ำเชื่อมข้าวโพดฟรักโทสสูง และสารเพิ่มความข้น เช่น แป้งที่ผ่านกระบวนการ
ทาเระยังถูกใช้ราเม็งชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่นโชยุราเม็งจะใช้น้ำซุปที่ปรุงรสด้วยทาเระโชยุใส่ในดาชิ ส่วนชิโอราเม็งจะใช้ทาเระเกลือ และมิโซราเม็งจะใส่ทาเระมิโซะเป็นส่วนประกอบหลัก
ทาเระอาจเทอลงไปในดมบูริ เช่นอูนาดง โดยใช้อุปกรณ์พิเศษที่มีพวยกาแบบท่อ เรียกว่า "อุนางิทาเรกาเกะ" (うなぎたれかけ) นอกจากนี้ เมื่อใช้สำหรับ ยากิโตริ จะใช้แปรงทา สำหรับคาบายากิปลาไหลอาจปรุงปลาไหลย่างโดยการแช่ในภาชนะที่ใส่ทาเระ
ซอสบางชนิดในอาหารจีนและอาหารเกาหลี นั้นก็มีลักษณะคล้ายกับทาเระ มักใช้น้ำมันพืช เป็นหนึ่งในส่วนผสม และยังมีน้ำมันงาผสมเกลือ หรือขิง และต้นหอม แต่ละภูมิภาคมีทาเระเฉพาะของตนเอง เช่น อาหารกุ้ยโจว ใช้น้ำจิ้มหลายชนิดที่เรียกว่า "จ้านสุ่ย" (蘸水)
โชยุราเม็ง

โชยุราเม็ง (醤油ラーメン) คือ ราเม็งที่ใช้โชยุเป็นน้ำซุป
ต้นกำเนิดของราเม็งชนิดนี้มาจาก ราเม็งโตเกียว ซึ่งเสิร์ฟที่ร้านไรไรกัง (来々軒) ในอาซากุสะ ในปี 1910 ในบรรดาราเม็งในญี่ปุ่น โชยุราเม็ง มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเช่นเดียวกับชิโอราเม็ง โดยทั่วไปถ้าพูดว่า "ราเมน" บ่อยครั้งก็จะหมายถึงโชยุราเม็งนั่นเอง
ชิโอราเม็ง

ชิโอราเม็ง (塩ラーメン) เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใส่เส้นราเม็งที่ต้มในน้ำซุปที่ทำจากดาชิที่ปรุงรสด้วยเกลือ
น้ำซุปจะมีลักษณะใส ไม่ขุ่นเนื่องจากไม่เดือดรุนแรงเหมือนอย่างในทงกตสึราเม็ง
 ใส่น้ำซุปดาชิและซอสเกลือลงในชามสำหรับทำซุป ใส่เส้นราเม็งต้มลงไป แล้วจึงใส่เครื่อง
 ทำโดยการเคี่ยวส่วนผสมต่าง ๆ เช่น กระดูกไก่และสาหร่ายคมบุ
 ใช้เกลือเป็นส่วนประกอบหลัก และอาจมีการใช้โชยุด้วย โดยมักจะใช้เป็นโชยุขาวหรือเครื่องปรุงรสทำจากพวกปลา
 เครื่องที่ใส่อาจได้แก่ เม็มมะหรือต้นหอมที่นำมาตัดเป็นชิ้นเล็กแล้วผัดหรือต้ม หรืออาจเป็นผัก หรือ นารูโตมากิ หรือ คามาโบโกะ นอกจากนี้อาจใส่กุ้งลงไปทำเป็นชิโอราเม็งอาหารทะเล
กำเนิดบาปทาโกปี้

กำเนิดบาปทาโกปี้ (; โรมาจิ: "Takopī no Genzai") เป็นซีรีส์เว็บมังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ไทซัง 5 เผยแพร่ทางเว็บแพลต "โชเน็งจัมป์+" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 2 เล่ม ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ออริจินัลเน็ตแอนิเมชันที่ผลิตโดย Enishiya ออกอากาศตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม พ.ศ. 2568
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
ให้เสียงโดย: 
สื่อ.
มังงะ.
ซีรีส์มังงะ "กำเนิดบาปทาโกปี้" แต่งเรื่องและวาดภาพโดย#เปลี่ยนทาง เผยแพร่ทางเว็บแพลต"โชเน็งจัมป์+" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ถึง 25 มีนาคม พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์ชูเอชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ทั้งหมด 2 เล่ม วางจำหน่ายในวันที่ 4 มีนาคมและ 4 เมษายน พ.ศ. 2565 ตามลำดับ
บริการมังงะ "มังงะพลัส" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะเผยแพร่แต่ละตอนซีรีส์มังงะในรูปแบบแปลเป็นภาษาอังกฤษพร้อมการเผยแพร่ในรูปแบบภาษาญี่ปุ่น 
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566
หนังสือมังงะ.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่าย
!width=48%|ISBN
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 4 มีนาคม พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 4 เมษายน พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
</table>
อนิเมะ.
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าซีรีส์นี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ ภายหลังได้มีการเปิดเผยว่าเป็นออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน ที่ผลิตโดย Enishiya โดยมีทีบีเอส รับผิดชอบด้านการวางแผนและการผลิต ซีรีส์ 6 ตอนนี้จะกำกับและเขียนบทโดย ชินยะ อิโนะ ออกแบบตัวละครโดยเคตะ นางาฮาระ และแต่งเพลงโดยโยชิอากิ ฟูจิซาวะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 28 มิถุนายน ถึงวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2568 บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งต่าง ๆ รวมถึง เน็ตฟลิกซ์, แอมะซอนไพรม์วิดีโอ และอาเบมะ เพลงเปิดเรื่องคือ "Happy Lucky Chappy" ร้องโดยเอโนะ ในขณะที่เพลงปิดคือ "Glass no Sen" ร้องโดย #เปลี่ยนทาง เมเดียลิงก์ ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก
มิโซราเม็ง

มิโซราเม็ง (; โรมาจิ: "miso rāmen") เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใช้มิโซะมาทำเป็นทาเระใส่ในน้ำซุปราเม็ง
มิโซราเม็งที่เป็นที่รู้จักกันดีนั้นคือราเม็งซัปโปโระ มีต้นกำเนิดในเมืองซัปโปโระ ฮกไกโด แต่ก็มีมิโซราเม็งที่มีต้นกำเนิดในภูมิภาคอื่นด้วยเช่นกัน เช่น ราเม็งเซ็นได จากเมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ, ราเม็งอากายุ จากเมืองนันโย จังหวัดยามางาตะ, ราเม็งคาโงชิมะ จากเมืองคาโงชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ เป็นต้น
มิโซราเม็งในซัปโปโระถูกคิดค้นขึ้นในปี 1955 โดยโมริฮิโตะ โอมิยะ  เจ้าของร้านอาจิโนะซัมเปย์  ซึ่งเป็นร้านอาหารยอดนิยมในเมืองซัปโปโระ
ชิงฉือลู่

ชื่อเต็มของ ชิงฉือลู่  คือ ต้าชิงหลี่เฉาฉือลู่  ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของจักรพรรดิแต่ละพระองค์ตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ชิง และเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ขั้นพื้นฐานสำหรับการศึกษาประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ชิง
ในประเทศไทยมีการแปล "หมิงฉือลู่" และ "ชิงฉือลู่" เฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับสยาม ออกเผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2549 ใช้ชื่อว่า "หมิงสือลู่-ชิงสือลู่ บันทึกเรื่องจริงแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ตอนว่าด้วยสยาม"
โครงสร้าง.
ชาวแมนจูเริ่มปรับปรุง "ชิงฉือลู่" ชิงไท่จู่ฉือลู่ และ "เซฺวียนถง เจิ้งจี้" ของจักรพรรดิเซฺวียนถงหรือผู่อี๋จักรพรรดิองค์สุดท้ายจำนวน 70 เล่ม โดยชิงฉือลู่มีจำนวน 4,326 เล่ม
รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม

รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม  เป็นรางวัลที่นำเสนอในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ซึ่งจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1958 และเดิมเรียกว่ารางวัลแกรมโมโฟน ตามกฎของหมวดหมู่รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 63 "หมวดหมู่นี้แสดงถึงความเป็นเลิศทางศิลปะในการขับร้องประเภทคู่ กลุ่ม หรือการร้องร่วมกันหรือบรรเลงเพลงป็อป การบันทึกเสียงที่กลุ่มได้รับการเรียกเก็บเงินจากศิลปินจะมีสิทธิ์ที่นี่ แม้ว่าจะมีเสียงร้องของสมาชิกเพียงคนเดียวในกลุ่มก็ตาม ทั้งกลุ่ม หรือการทำงานร่วมกัน แทนที่จะเป็นการขับร้องของนักร้องนำ เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของหมวดหมู่นี้"
รางวัลตกเป็นของศิลปินที่ขับร้อง โปรดิวเซอร์ ผู้เรียบเรียงเสียงประสาน วิศวกร และนักแต่งเพลงสามารถยื่นขอให้พิจารณาได้
เป็นหนึ่งในหลายสาขาใหม่สำหรับพิธีมอบรางวัลแกรมมีประจำปีที่จะเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 โดยเป็นการรวมสาขาก่อนหน้าสำหรับการทำงานร่วมกันเพลงป็อปยอดเยี่ยม รางวัลแกรมมีสำหรับการขับร้องเพลงป็อปคู่หรือกลุ่มยอดเยี่ยม และการดนตรีเพลงป็อปยอดเยี่ยม การปรับโครงสร้างหมวดหมู่เหล่านี้เป็นผลมาจากความปรารถนาของสถาบันการบันทึกเสียงที่จะลดรายชื่อหมวดหมู่และรางวัล และลดความแตกต่างระหว่างการทำงานร่วมกันและคู่หรือกลุ่ม
เลดีกากาเป็นศิลปินที่ได้รับรางวัลในสาขานี้มากที่สุด โดยได้ทั้งหมด 3 รางวัล ขณะที่โคลด์เพลย์เป็นศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในสาขานี้ โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 5 ครั้ง แต่พวกเขายังไม่เคยชนะในสาขานี้
ผู้รับ.
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^[I] แต่ละปีเชื่อมโยงกับบทความเกี่ยวกับรางวัลแกรมมีที่จัดขึ้นในปีนั้น
ศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เม็มมะ

เม็มมะ (メンマ, 麺麻, 麺媽) เป็นส่วนประกอบอาหาร ที่เกิดจากการหมักหน่อไม้กับกรดแล็กติก มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าชินาจิกุ (支那竹)
เม็มมะเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ใช้กินได้ ซึ่งแต่เดิมหมักจาก หน่อไม้พันธุ์มาจิกุ ("Dendrocalamus latiflorus Munro") ทางตอนใต้ของประเทศจีน และ ไต้หวัน
ต้นไผ่แบ่งเป็นไผ่เขตอบอุ่น (ชนิดก้านเดี่ยว) ไผ่กึ่งเขตร้อน (ชนิดก้านกึ่งต่อเนื่อง) และไผ่ เขตร้อน (ชนิดก้านต่อเนื่อง) มาจิกุเป็นไผ่ชนิดหนึ่งที่ขึ้นในจีนตอนใช้และไต้หวันซึ่งเป็นกึ่งเขตร้อน เมื่อเก็บเกี่ยวมาจิกุจะนุ่มมากจนสามารถตัดด้วยเคียวได้ และเนื้อสัมผัสของมันจะแตกต่างจาก ไผ่มาดาเกะ ที่ปลูกในญี่ปุ่น ในจีนตอนใต้และไต้หวัน มาจิกุที่เก็บเกี่ยวได้จะถูกนึ่งแล้วนำไปดองเกลือแล้วหมักโดยใส่ในภาชนะปิดสนิท แล้วเอาไปตากแห้งก็จะได้เม็มมะมา นั้นจึงนำไปดองใน เกลือ และหมักในสภาวะที่ปิดสนิท นอกจากนี้ยังมีการจำหน่ายอาหารปรุงรสและปรุงสำเร็จที่สามารถรับประทานได้ตามต้องการ
ในไต้หวันมีชื่อเรียกเม็มมะหลายแบบ ได้แก่ สุ่นกาน (筍乾), สุ่นซือ (筍絲), สุ่นหรง (筍茸), สุนเหว่ย์เพี่ยน (筍尾片) เป็นต้น ในโอกินาวะ จะเรียกว่า เรียกว่าซุนชี (スンシー) และขายในลักษณะต้มจนนิ่ม และรับประทานเป็น ซุนชีอิริจี (スンシーイリチー) ซึ่งย่างกับซี่โครงหมู ในไต้หวันและ จีนแผ่นดินใหญ่นั้นมีการใช้เม็มมะเป็นกับข้าวในเบนโต
เทคเคน 8

เทคเคน 8 (อักษรโรมัน: Tekken 8) เป็นเกมต่อสู้ที่พัฒนาร่วมกันโดยบริษัทบันไดนัมโกะสตูดิโอส์กับอาริกะ และเผยแพร่โดยบันไดนัมโกะเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยเป็นภาคหลักที่แปดและเป็นเกมลำดับที่สิบในซีรีส์"เทคเคน" ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2024 สำหรับเพลย์สเตชัน 5, วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
รูปแบบการเล่น.
ตามที่ผู้กำกับคือคัตสึฮิโระ ฮาราดะ เผยว่ารูปแบบการเล่นของ"เทคเคน 8" จะเน้นที่ "ความกล้ารุก" และจะมีระบบเกจ "ฮีต" ใหม่ นอกเหนือจากการกลับมาของคุณสมบัติรูปแบบการเล่นจาก"เทคเคน 7" เช่น การโจมตีจากระบบเรจ ด้วยเรจไดร์ฟที่ถูกแยกออกและทำใหม่ในรูปแบบท่าที่ใช้ระบบฮีตที่เรียกว่าฮีตสแมช ทำให้สถานะเรจนั้นสามารถเข้าถึงได้เพื่อใช้เรจอาร์ตอีกครั้งเหมือนเวอร์ชัน"เฟเท็ดเรทริบิวชัน"ของ"เทคเคน 7" ก่อนหน้า รูปแบบการเล่นจะให้รางวัลแก่ความกล้ารุกมากกว่าผู้ที่เอาแต่ "ขดตัวป้องกัน" โดยคล้ายกับสถานะโซลชาร์จจากเกม"โซลคาลิเบอร์ VI" ส่วนสถานะฮีตไม่เพียงแต่สร้างความเสียหายจากการบล็อกเท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนคุณสมบัติของท่าตัวละครบางตัว เช่น การทำลายการ์ดหนัก และเหล่านักสู้ยังสามารถรีบยกเลิกท่าที่กำหนดเข้าสู่สถานะฮีตได้ ซึ่งคล้ายกับโหมดแมกซ์จากซีรีส์"เดอะคิงออฟไฟเทอส์" ส่วนตัวจับเวลาของสถานะฮีตหากมีการใช้ชุดท่าของนักสู้