pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
แม่ครัวหัวป่าก์

แม่ครัวหัวป่าก์ เป็นตำราอาหารที่แต่งโดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ภริยาของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ที่กล่าวกันว่าเป็นตำราอาหารเล่มแรกของคนไทย เป็นตำรากับข้าวที่เก่าแก่ที่สุดที่เผยแพร่ในสังคมไทย โดยพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2451–2452
ชื่อ.
คำว่า "หัวป่าก์" ปรากฏอยู่ในกลอนเรื่อง "พระอภัยมณี" ตอน 27 นางละเวง ว่า "พ่อครัวหัวป่าก์หาแกล้มเหล้า" คำว่า หัวป่าก์ หมายถึง คนทำอาหาร ในอักขราภิธานศรับท์ของหมอบรัดเลย์ ซึ่งพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2416 อธิบายคำว่า "หัวป่า" ไว้ว่า "พ่อครัว, หัวป่า คือคนชาย เปนผู้ช่างทำของกิน มีหุงเข้าฤแกง แลทำของหวานเปนต้น" บ้างสันนิษฐานว่า "ป่าก์" มาจากคำว่า ปาก (อ่านว่า ปา-กะ) ในภาษาบาลีและสันสกฤตที่แปลว่า การหุงต้ม
ประวัติ.
ธเนศ วงศ์ยานนาวา เขียนไว้ใน "ศิลปวัฒนธรรม" ฉบับ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ว่า "…ตำรากับข้าวเล่มนี้ได้แรงบันดาลใจจากหนังสือ "The Book of Household Management" (พ.ศ. 2404) อันเป็นตำราการทำอาหารและการดูแลครัวเรือนที่สำคัญ และพิมพ์ตกทอดกันมาจนถึงปัจจุบัน และยังเป็นตำราที่มีบทบาทสำคัญในการเขียนตำราอาหารในหมู่ประเทศอาณานิคมของอังกฤษ" ซึ่งหนังสือเล่มดังกล่าวเป็นหนังสือการจัดและดูแลบ้าน
เดิมท่านผู้หญิงเปลี่ยนได้เขียนบทความลงในนิตยสารรายเดือน ชื่อ "ประติทินบัตรแลจดหมายเหตุ" เมื่อ พ.ศ. 2432 จำนวน 6 ฉบับ ตามจำนวนอายุของนิตยสาร โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "ตำราแม่ครัวหัวป่าก์" แต่นิตยสารฉบับนี้มีอายุสั้นเพียง 6 เดือนก็ปิดกิจการลง จนเมื่อ พ.ศ. 2451 ท่านผู้หญิงเปลี่ยนทำบุญอายุและฉลองวาระสมรสวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 โดยได้จัดพิมพ์ตำราแม่ครัวหัวป่าก์แจกแขกเหรื่อเป็นของชำร่วย 400 ฉบับ ปรากฏได้รับความนิยมมาก ท่านจึงดำริจัดพิมพ์และเขียนเพิ่มเติมขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2451–2452 เพื่อวางจำหน่ายในท้องตลาด เล่มที่ 1 และ 2 มีนายเปียร์ เดอ ลา ก๊อล เพชร์ เป็นบรรณาธิการ เล่มที่ 3 นายปอล ม” กลึง เป็นบรรณาธิการ ส่วนเล่มที่ 4 ท่านเป็นบรรณาธิการเอง เล่มที่ 5 ได้มอบให้นายทด เป็นบรรณาธิการ แต่การพิมพ์หนังสือขายต้องประสบปัญหาขาดทุน เพราะช่วงนั้นคนไทยนิยมอ่านเรื่องบันเทิงใจมากกว่า
ภายหลังได้มีการพิมพ์ซ้ำ 
เนื้อหา.
เดิมทีท่านผู้หญิงเปลี่ยนมีความตั้งใจจะจัดพิมพ์หนังสือแบ่งออกเป็นสี่ภาค "ภาคหนึ่ง ตำรากับเข้าของกินอย่างไทย… ภาค 2 กับเข้าของกินต่างประเทศ… ภาค 3 ว่าด้วยปานะเครื่องดื่มต่าง ๆ… ภาค 4 ว่าด้วยคฤหะวิทยา ตำราและวิธีพยาบาลสำหรับบ้านเรือนและแพทย์ ตำรายาสำหรับครอบครัวด้วย…" แต่เมื่อจัดพิมพ์จริง ในแต่ละเล่มมีเฉพาะภาค 1 เท่านั้น คือ ตำราหรือวิธีทำกับข้าวของกินอย่างไทย เมื่อตีพิมพ์จึงออกเป็น 5 เล่ม ในแต่ละเล่มแบ่งออกเป็นเรื่อง ๆ เรียกว่า "บริเฉท" ประกอบด้วย 8 บริเฉท (ยกเว้นเล่มที่ 5 ไม่มีบริเฉทที่ 8 เพราะขนาดของเล่มคงจะหนาเกินไป) คือ ทั่วไป หุงต้มข้าว ต้มแกง กับข้าวของจาน เครื่องจิ้มผักปลาแกล้ม ของหวานขนม ผลไม้ และเครื่องว่าง
บริเฉทแรกของแต่ละเล่มเป็นเรื่องสำคัญที่ควรรู้ เล่มที่ 1 เป็นเรื่อง "สูปะเพียญชะนะสรณะพลี" การเตรียมสำรับอาหารสำรับเลี้ยงพระ สังเวย ไหว้ครู ถวายเทวดาพระภูมิเจ้าที่เป็นต้น เล่มที่ 2 เป็นเรื่อง ความสังเกตเรื่องอาหารการกิน เล่มที่ 3 เรื่อง เครื่องชั่ง ตวง วัด เล่ม 4 เรื่อง ความสะอาด และเล่มที่ 5 เป็นเรื่อง จ่ายตลาด
คลองเฉลิมชัยพัฒนา

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2022-02-20T04:58:12Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Dharmadana</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง คลองหัวกระบือ</comment>
 <origin>9940739</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ซังซุง

ซังซุง (ทิเบต: ཞང་ཞུང, ไวลี: "zhang zhung", พินอินทิเบต: "xang xung") เป็นอาณาจักรโบราณในแถบทิเบต มีใจกลางอยู่ที่งารี ในบันทึกสมัยราชวงศ์ถังยังมีการใช้อีกชื่อเรียกว่า "หยางถง" (羊同)
อาณาจักรโบราณซังซุงก่อตั้งขึ้นในช่วงยุคเหล็ก ระหว่าง 1500 ปีก่อนคริสตกาลไปจนถึงศตวรรษที่ 1 และล่มสลายลงเพราะถูกพิชิตโดยจักรวรรดิทิเบตในปี ค.ศ. 644
จุดกำเนิด.
ตามตำนานของศาสนาเพินที่มีต้นกำเนิดในพื้นที่ซังซุงนั้น เดิมทีโลกนี้เป็นไข่ขนาดใหญ่ เปลือกไข่กลายเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์สีขาว ไข่ขาว กลายเป็นทะเล และไข่แดงกลายมาเป็นไข่ขนาดกลาง 18 ฟอง แล้วจึงกลายมาเป็นต้นกำเนิดของสัตว์ชนิดต่าง ตามตำนานในพุทธศาสนาแบบทิเบตได้บอกถึงที่มาของชนชาติทิเบตไว้ว่าเป็นลูกหลานของลิงแสมและรากษสที่แต่งงานกัน 
ประวัติศาสตร์.
ชาวซังซุงนั้นเป็นต้นกำเนิดของศาสนาบอน และมีภาษาซังซุงที่มีอักษรมาร์เชนเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองตามตำนานเล่าว่าผู้นำเผ่าซังซุงคนแรกชื่อว่าเซ็นรับ (ทิเบต: གཤེན་རབ་, ไวลี: "gShen rab", พินอินทิเบต: "xen rab") บ้างก็บอกว่าเซ็นรับเป็นพรรพบุรุษของชาวทิเบตประมาณ 200 ปี หรือสักห้ารุ่นก่อนนับจากยาชีแจ็นโปผู้เป็นต้นราชวงศ์ยาร์ลุงของชาวทิเบต ซึ่งก็คือช่วงประมาณ 4 ศตวรรษก่อนคริสตกาล
หลังจากการเรืองอำนาจของจักรวรรดิทิเบตชาวซังซุงก็ค่อย ๆ เสื่อมถอยลง กษัตริย์องค์สุดท้ายของซังซุงได้ขอแต่งงานกับน้องสาวของซงแจ็นกัมโปจึงทำให้กลายเป็นพันธมิตรกัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายกลับเลวร้ายลงเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วซงแจ็นกัมโปได้สั่งปราบซังซุงในปี 642 จนล่มสลายลงแล้วกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิทิเบต
ตำหรับสายเยาวภา

ตำหรับสายเยาวภา เป็นตำราอาหารที่เป็นการรวบรวมตํารับอาหารส่วนพระองค์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสายปัญญาสมาคม เพื่อเป็นหนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท
พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์และหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ มีความประสงค์ที่จะจัดพิมพ์หนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท จึงได้ชักชวนพระประยูรญาติและข้าหลวงในพระองค์ เลือกเฟ้นเขียนตำราปรุงอาหาร โดยมีหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ เป็นผู้รวบรวม และหม่อมหลวงติ๋ว ชลมารคพิจารณ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ ช่วยหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ คัดแยกหมวดหมู่กับข้าว และช่วยเขียนคำอธิบายวิธีการฝีมือในการจัดปรุงอาหาร หม่อมราชวงศ์ดัน สนิทวงศ์ ช่วยเขียนคำอธิบายคุณสมบัติของวัตถุที่ประกอบอาหารทางเทคนิคโดยละเอียด
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร พระอนุชา ได้ประทานลิขสิทธิ์ของตำราเล่มนี้แก่หม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ อาจารย์ใหญ่คนแรกของโรงเรียนสายปัญญา และเป็นธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ ภายหลังมีการตีพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2482, พ.ศ. 2494 จนถึง พ.ศ. 2514
เนื้อหาอาจแบ่งได้กว้าง ๆ เป็น 2 กลุ่ม คือ ตํารับอาหารของพระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารฝรั่งและอาหารจีน แต่ทรงดัดแปลงให้เป็นไทย เช่น ซูปผักโหมหรือซุปผักโขม ซุปสาคู และแกงจืดจากผลไม้ไทย เป็นต้น อีกกลุ่มเนื้อหา คือ ตํารับอาหารในสายราชสกุลสนิทวงศ์และผู้ใกล้ชิด สูตรอาหารเช่น อาหารฝรั่งที่มักมีวิธีการทำไม่ซับซ้อน และอาหารไทยบางตำรับที่ลดความซับซ้อนลง มีหลายตํารับที่คิดค้นหรือดัดแปลงขึ้นใหม่ รวมทั้งตั้งชื่อใหม่ด้วย เช่น "แกงตูมี้" และ "ไข่ฟูใจน้อย" เป็นต้น ตํารับในส่วนที่เป็นของสมาชิกในราชสกุลสนิทวงศ์นั้น มีทั้งที่เป็นตํารับของเจ้านายและราชสกุลฝ่ายชาย เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในขณะที่ตํารับอาหารส่วนใหญ่เป็นตํารับที่ตกทอดมายังสายของสะใภ้ในราชสกุล
งารี

จังหวัดงารี (ทิเบต: མངའ་རིས་ས་ཁུལ།, ไวลี: "mnga' ris sa khul", พินอินทิเบต: "Ngari Sakü") หรือ จังหวัดอาหลี่  เป็นเขตการปกครองแห่งหนึ่งของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ตอนเหนือของที่ราบสูงทิเบต เป็นพื้นที่หนึ่งของโลกที่มีประชากรเบาบางที่สุด มีพื้นที่ 337,174.95 ตร.กม. 
ภูมิศาสตร์.
มีพรมแดนติดกับประเทศเนปาลและกัศมีร์ของอินเดีย โดยมีแนวพรมแดนยาว 1,170 กิโลเมตร พื้นดินระดับความสูงเฉลี่ยราว ๆ 4500 เมตร รู้จักกันในนาม "หลังคาของโลก" เทือกเขาหิมาลัย เทือกเขาการาโกรัม และ เทือกเขาคุนหลุน นั้นได้มาบรรจบกันที่นี่แม่น้ำต่างๆในอินเดียหลายแห่งที่สำคัญเช่น แม่น้ำคงคา รวมถึงแม่น้ำยาร์ลุงจังโปภายในประเทศจีนล้วนมีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ พื้นที่ผืนน้ำ 12,418 ตารางกิโลเมตร ความยาวแม่น้ำรวม 9,089 กิโลเมตร จึงอุดมไปด้วยทรัพยากรน้ำ
คิโซซากิ

คิโซซากิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคูวานะ จังหวัดมิเอะ มีขนาดเนื้อที่ทั้งหมด ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2021 (2021)[ [update]] เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,134 คน 2,518 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
คิโซซากิตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดมิเอะ ติดกับอาณาเขตของจังหวัดไอจิ เมืองนี้ตั้งอยู่บนเกาะที่เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสามสายคิโซะ ที่ไหลออกมายังอ่าวอิเซะ
ภูมิอากาศ.
คิโซซากิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") ซึ่งมีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายและมีหิมะตกเบาบางไม่จนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคิโซซากิอยู่ที่ 14.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1656 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5 °C
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของคิโซซากิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1980
ประวัติศาสตร์.
หมู่บ้านคิโซซากิก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในปี 1989
การเมืองการปกครอง.
คิโซซากิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 8 คน เมืองคิโซซากิประกอบกับนครคูวานะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะ 4 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะที่ 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจในท้องถิ่นที่เด่น ๆ คือ การปลูกมะเขือเทศ และอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร
การศึกษา.
คิโซซากิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง 2 แห่ง ดังรายชื่อด้านล่าง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
การขนส่ง.
รถไฟ.
คิโซซากิไม่มีรถไฟให้บริการ แต่สามารถเดินทางโดยใช้สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ ยาโตมิ หรือ คินเต็ตสึ-ยาโตมิ ในนครยาโตมิที่อยู่ใกล้เคียง
อำเภอคูวานะ

อำเภอคูวานะ (; โรมาจิ: "Kuwana-gun") เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
ประมาณการจำนวนประชากรปี ค.ศ. 2003 (ก่อนการควบรวมเทศบาลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004) อำเภอคูวานะมีประชากรประมาณ 7,091 คน และมีความหนาแน่น 451 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 15.72 ตารางกิโลเมตร
ชัมโต

ชัมโต (ทิเบต: ཆབ་མདོ་གྲོང་ཁྱེར།, ไวลี: "chab mdo grong khyer", พินอินทิเบต: "Qamdo Chongkyêr") หรือชางตู (昌都) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในเขตคัมของทิเบตในอดีต
ชัมโตตั้งอยู่ในภาคตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์มีความสำคัญมาก เพราะเป็นต้นน้ำของแม่น้ำหลานชางหรือแม่น้ำโขงในภาษาไทย เป็นประตูตะวันออกสู่เขตปกครองตนเองทิเบต แลมีแม่น้ำอีกสามสายอยู่ในพื้นที่ ได้แก่ แม่น้ำอ๋างชวี (昂曲, áng qū) แม่น้ำจ๋าชวี (扎曲, zhá qū) แม่น้ำเซ่อชวี (色曲, sè qū) ชื่อชัมโตในภาษาทิเบตนั้นหมายถึง "จุดที่น้ำมาบรรจบกัน"
ภูมิศาสตร์.
ขอบเขตที่ตั้ง.
ชัมโตตั้งอยู่ระหว่างลองจิจูด 93°6′-99°2′ ตะวันออกและละติจูด 28°5′-32°6′ เหนือ ทางตะวันออกจรดมณฑลเสฉวน ทางเหนือจรดมณฑลชิงไห่ พื้นที่ทั้งหมด 110,000 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 8.9% ของพื้นที่ทั้งหมดของเขตปกครองตนเองทิเบต
อิโนะ

อิโนะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออางาวะ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีชื่อเสียงด้านการผลิตกระดาษญี่ปุ่น หรือ "วาชิ" 
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2004 หมู่บ้านโกโฮกุ จากอำเภออางาวะ และหมู่บ้านฮงงาวะ จากอำเภอโทซะ ถูกควบรวมกลายเป็นเมืองอิโนะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่เพิ่มขึ้นถึงเกือบห้าเท่า
เมืองอิโนะมีพื้นที่ทั้งหมด 470.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 เมษายน 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 22,155 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 47 คนต่อตารางกิโลเมตร
อวีจัง

อวีจัง (ทิเบต: དབུས་གཙང, ไวลี: "dbus gtsang", พินอินทิเบต: "ü-zang") หรือ เว่ย์จ้าง (衛藏) เป็นหนึ่งในเขตทิเบตดั้งเดิมส่วนหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันนี้คือพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตปกครองตนเองทิเบต
อวีจังตั้งอยู่ในภาคกลางและตะวันตกของภูมิภาคทิเบต ซึ่งรวมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโปทางตะวันตกจรดเขาไกรลาส ทางเหนือจรดชังทัง และทางใต้จรดเทือกเขาหิมาลัย บางครั้งพื้นที่ชังทังและงารีก็รวมอยู่ในเขตอวีจังด้วย
ประวัติศาสตร์.
อวีจังเป็นชื่อเรียกรวมของสองภูมิภาคคือ "อวี" (དབུས) และ "จัง" (གཙང) โดยเขต "อวี" นั้นเดิมในภาษาจีนยังเรียกว่า "เฉียนจ้าง" (前藏) ตั้งอยู่แถวเมืองลาซา เมืองซานหนาน และส่วนตะวันตกของเมืองญิงจี ส่วนเขต "จัง" นั้นในภาษาจีนยังเรียกว่า "โฮ่วจ้าง" (后藏) ตั้งอยู่บริเวณเมืองซีกาเจ (ยกเว้นบางส่วนทางตอนเหนือ) ทั้งเฉียงจ้างและโฮ่วจ้างนี้เป็นเขตที่แบ่งในสมัยราชวงศ์ชิง ชาวทิเบตไม่ได้เรียกแบบนี้ไปด้วย
ในยุคแรกสุด "อวี" และ "จัง" ถูกปกครองโดยพุทธศาสนาทิเบตสองนิกายคือนิกายเกลุกใน "อวี" และ นิกายสักยะ ใน"จัง" สมัยราชวงศ์ชิงแถบนี้ถูกเรียกว่า "เว่ย์จ้าง" (衛藏) และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ซีจ้าง" (西藏) ระหว่างปี 1906 และ 1913 และในปี 1950 ปันเชนลามะจะขอทวงคืนพื้นที่บริเวณโฮ่วจ้าง แต่ถูกทางรัฐบาลจีนปฏิเสธ #เปลี่ยนทาง
ชานหนาน

นครชานหนาน (山南市) หรือ โลคา (ทิเบต: ལྷོ་ཁ་གྲོང་ཁྱེར།, ไวลี: "Lho-kha grong khyer", พินอินทิเบต: "Lhoka Chongkyêr") เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโป ทางทิศเหนือติดกับนครลาซ่า ทางทิศตะวันตกติดกับนครซีกาเจ ทางทิศตะวันออกติดกับนครญิงจี ทางทิศใต้ติดกับอินเดียและภูฏาน และยังมีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับทั้งสองประเทศนี้อยู่ด้วย
ประวัติศาสตร์.
ตำนานของพื้นที่นี้เป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าพื้นที่ชานหนานนี้มีตำแหน่งที่แน่นอนในประวัติศาสตร์ของทิเบต ตามตำนานแล้วเผ่าพันธุ์มนุษย์ในแถบที่เต็มไปด้วยหิมะแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยการรวมตัวกันของลิงเทพและผู้หญิง 
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ได้ยุบเลิกจังหวัดชานหนานและอำเภอเนตง และก่อตั้งเมืองชานหนานเป็นนครระดับจังหวัด ส่วนเขตเนตงก็กลายเป็นเขตตัวเมืองของนครชานหนาน 
ภูมิศาสตร์.
เมืองชานหนาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 79,700 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 1 ใน 15 ของพื้นที่ทั้งหมดในเขตปกครองตนเองทิเบต ส่วนหนึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่เทือกเขาหิมาลัย มีพรมแดนติดกับ อินเดียและภูฏาน โดยมีความยาวพรมแดน 630 กิโลเมตร
ซีกาเจ

ซีกาเจ (ทิเบต: གཞིས་ཀ་རྩེ་, ไวลี: "gzhis ka rtse", พินอินทิเบต: "xigazê") หรือ รื่อคาเจ๋อ  เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่ 179,903 ตร.กม. สถานที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ในเขตซัมจุบเจ นครซีกาเจนั้นเป็นทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเมือง ศาสนา และวัฒนธรรม ของเขตโฮ่วจ้าง
ประวัติศาสตร์.
เดิมทีซีกาเจมีชื่อเรียกว่า "ญังชู" (ทิเบต: མྱང་ཆུ་, ไวลี: "myang chu", พินอินทิเบต: "nyang cu") แม้ว่าจะมีผู้อยู่อาศัยตั้งแต่นานมาแล้ว แต่ก็ยังถือเป็นเขตที่ค่อนข้างรกร้าง
คามิโนกาวะ

คามิโนกาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคาวาจิ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2020 (2020)[ [update]] มีประชากรประมาณ 31,243 คน 12,061 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 570 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
คามิโนกาวะตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโทจิงิ อยู่ทางเหนือของมหานครโตเกียวห่างไปประมาณ 90 กิโลเมตร พื้นที่ของเมืองประกอบด้วยพื้นที่ราบและแม่น้ำ ไม่มีภูเขา และตั้งอยู่ในส่วนที่ยื่นขึ้นไปทางทิศเหนือของที่ราบคันโต มีแม่น้ำคินูงาวะไหลผ่านเมือง เมืองนี้มีอาณาเขตติดกับนครอุสึโนมิยะทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัด
ภูมิอากาศ.
คามิโนกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (Köppen "Cfa") มีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และะฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคามิโนกาวะอยู่ที่ 13.8 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,378 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.4 °C
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคามิโนกาวะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
มีการก่อตั้งหมู่บ้านคามิโนกาวะ ฮงโงะ และทาโกะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2432 ซึ่งเป็นการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ ต่อมาวันที่ 26 ธันวาคม 1891 หมู่บ้านทาโกะได้เปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านเมจิ และยกฐานะหมู่บ้านคามิโนกาวะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1893 และในวันที่ 29 เมษายน 1955 เมืองคามิโนกาวะก็ได้ผนวกหมู่บ้านเมจิและฮงโงะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเมือง
การเมืองการปกครอง.
คามิโนกาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน เมืองคามิโนกาวะกับนครอุตสึโนมิยะ ประกอบกับเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดโทจิงิจำนวน 13 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโทจิงิที่ 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เมืองคามิโนกาวะเป็นที่ตั้งของโรงงานนิสสันโทจิงิ และเป็นผู้ว่าจ้างรายใหญ่ในท้องถิ่น
การศึกษา.
คามิโนกาวะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 7 แห่ง และโรงเรียมัธยมต้น 3 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทจิงิ
การขนส่ง.
รถไฟ.
เมืองคามิโนกาวะไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ
เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส

เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส  เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์พลเรือนของสาธารณรัฐจีน สำหรับมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐเท่านั้น ประธานาธิบดีจะมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่เป็นพันธมิตรระหว่างประเทศ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1933 ดาราประดับด้วยหยกฝังด้วยทองคำและไข่มุก ตรงกลางดวงดารามีดวงอาทิตย์ล้อมรอบด้วยท้องฟ้าสีครามอันเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ ก่อนหน้านี้ เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสแบ่งเป็นสองระดับ คือเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสนี้กับเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสที่มี 9 ชั้น
ข้อโต้แย้งและข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่ออิสริยาภรณ์.
ชื่อในภาษาจีนของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ตั้งตามชื่อมารดาของอดีตประธานาธิบดีเจียง ไคเช็ก ซึ่งทำให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าเสนอต่อสภานิติบัญญัติแห่งไต้หวันให้เปลี่ยนชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ใหม่เป็น "เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งไต้หวัน" แต่ไม่ผ่านการพิจารณาเนื่องจากก๊กมินตั๋งคัดค้าน
แม่น้ำหวงกัง

แม่น้ำหวงกัง หรือ แม่น้ำเฟิ่ง  ตั้งอยู่ในอำเภอเหราผิง เมืองเฉาโจว มณฑลกวางตุ้ง เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอนี้ และเป็นระบบลำน้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองในภูมิภาคเฉาช่าน (แต้ซัว) มีต้นกำเนิดจากที่ราบสูงต้าตง (大岽坪) เมืองช่างเหรา อำเภอเหราผิง และลำน้ำหลักไหลจากเหนือลงใต้ผ่าน 11 อำเภอและเมืองได้แก่ เหราผิง (饶平县上饶), เหราหยาง (饶洋)、ซินเฟิง (新丰)、ซานเหรา (三饶)、ทังซี (汤溪)、ฝูชาน (浮山)、ฝูปิน (浮滨)、จางซี (樟溪)、เกาถัง (高堂)、เหลียนเหรา (联饶) และหวงกัง (黄冈) ลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ฉือเหมี่ยนโถว (石黾头) หมู่บ้านปี้โจว (碧洲村) เมืองหวงกัง มีความยาวรวม 87.2 กิโลเมตร (54.2 ไมล์) และพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,621 ตารางกิโลเมตร (626 ตารางไมล์)
ที่ราบลุ่มน้ำ.
ความยาวของแม่น้ำหวงกัง 87.2 กิโลเมตร ความลาดชันเฉลี่ยของพื้นแม่น้ำคือร้อยละ 1.44 และพื้นรับน้ำฝนของลุ่มน้ำประมาณ 1317 ตารางกิโลเมตร แต่ไม่มีขอบเขตที่แน่นอนสำหรับการแบ่งสันปันน้ำของแม่น้ำ ที่ต้นน้ำมีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ มีพื้นที่ลุ่มน้ำมีเนื้อที่ประมาณ 1,621 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเหราผิง เขตเฉาอัน ในกวางตุ้ง (เป็นเนื้อที่ประมาณ 1,588 ตารางกิโลเมตร) และบางส่วนเล็ก ๆ ของอำเภอเจ้าอาน ในจางโจว มณฑลฝูเจี้ยน
แม่น้ำสาขา.
แควของแม่น้ำหวงกังประกอบด้วยแม่น้ำสาขาหลัก 8 สายและสาขาย่อยอีกกว่า 10 สาย แม่น้ำเดิมมีทางคดเคี้ยวและน้ำท่วมบ่อยมาก ต่อมาแม่น้ำถูกปรับให้ตรง ทำให้ลดปัญหาน้ำท่วมให้หมดไปได้ นอกจากนี้ยังมีคลองชลประทานและคลองผันต่าง ๆ ตามแนวชายฝั่งมากมาย
สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ.
แต่เดิมปากแม่น้ำออกสู่ทะเล ก่อนปี ค.ศ. 1958 ปลายน้ำตอนล่างของมันถูกแบ่งออกเป็นหกแคว ได้แก่ ห้วยซี (西溪), ห้วยจูเกอ (猪哥溪), ห้วยหฺยวีฉู (渔橱溪), ห้วยต้าอ้าว (大澳溪), ห้วยตง (东溪) และห้วยตงน้อย (东溪仔) ซึ่งก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหวงกัง หลายหมู่บ้านและเมืองหวงกัง ตั้งขึ้นบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำนี้ ในปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากการถมทะเลของอำเภอเหราผิง และโครงการปรับปรุงแม่น้ำหวงกัง ลำน้ำกระแสหลักจึงเปลี่ยนไปที่ห้วยตงไหลออกสู่ทะเลเพียงสายเดียว แม้ยังมีห้วยที่เหลืออยู่แต่ไม่สามารถออกสู่ทะเลได้ จากการปรับขยานคลองชลประทาน ลำน้ำบางส่วนในเมืองไม่เหมาะสำหรับดื่มเนื่องจากมลพิษร้ายแรง
อ่างเก็บน้ำ.
อ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำห้วยทัง (汤溪水库) ซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้งฝั่งตะวันออก หรือที่มักเรียกว่าทะเลสาบเหราผิงเหนือ (饶平北湖) อ่างเก็บน้ำอื่น ๆ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำเชิ่งลี่ อ่างเก็บน้ำหนิวเจี่ยวหลง และอ่างเก็บน้ำต้าถาน
นักชู

นักชู (ทิเบต: ནག་ཆུ་གྲོང་ཁྱེར།, ไวลี: "nag chu grong khyer", พินอินทิเบต: "Nagqu Chongkyêr") หรือ น่าชวี  เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนเหนือของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ที่ตั้ง.
นครนักชูตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิเบต ในเขตชนบทของที่ราบสูงทิเบต เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำแยงซี แม่น้ำนู่เจียง แม่น้ำลาซ่า แม่น้ำอี้ก้ง และแม่น้ำสายสำคัญอื่น ๆ มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ และมณฑลชิงไห่ ติดกับนครชัมโต ทางตะวันออก ส่วนทางใต้ติดกับนครลาซา นครญิงจี และนครซีกาเจ ส่วนทางตะวันตกติดกับจังหวัดงารี ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์อยู่ที่ประมาณลองจิจูด 83°55′–95°5′ ตะวันออกและละติจูด 29°55′–36°30′ เหนือ
ชาวทะเล

ชาวทะเล หมายถึงกลุ่มคนเชื่อว่าเป็นสมาพันธรัฐชาวเรือที่โจมตีอียิปต์โบราณและภูมิภาคอื่น ๆ ในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกช่วงก่อนและระหว่างการล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์ (1200–900 ปีก่อนคริสตกาล) แนวคิดเกี่ยวกับชาวทะเลเกิดขึ้นสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นหนึ่งในหัวข้อสำคัญในประวัติศาสตร์อียิปต์ ดังที่วิลเฮ็ล์ม มัคส์ มึลเลอร์ นักบูรพคดีศึกษาชาวเยอรมัน–อเมริกันกล่าวในค.ศ. 1888 ว่าชาวทะเลเป็น "คำถามสำคัญที่สุดในทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของชนชาติคลาสสิก" ไม่มีการบันทึกถึงที่มาของชาวทะเลและมีการเสนอแหล่งกำเนิดไว้หลายแห่ง เช่น อานาโตเลียตะวันตก ทะเลอีเจียน หมู่เกาะทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและยุโรปใต้ แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีไม่ได้กล่าวถึงการอพยพ แต่คาดว่าชาวทะเลแล่นเรือไปรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและรุกรานอานาโตเลีย ซีเรีย ฟินิเชีย คานาอัน ไซปรัสและอียิปต์จนสิ้นยุคสัมฤทธิ์
แอมานุแอล เดอ รูเช นักอียิปต์วิทยาชาวฝรั่งเศสใช้คำว่า "peuples de la mer" (กลุ่มคนแห่งทะเล) เป็นครั้งแรกในค.ศ. 1855 เพื่อบรรยายถึงรูปนูนบนเสาที่สองของวิหารเมดิเน็ตฮาบูที่บันทึกปีที่ 8 ในรัชกาลฟาโรห์แรเมซีสที่ 3 ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กัสตง มัสแปโร ผู้สืบทอดตำแหน่งเดอ รูเชที่กอแลเดอฟร็องส์ทำให้คำนี้เป็นที่นิยมและเชื่อมโยงเข้ากับทฤษฎีการอพยพ อย่างไรก็ตามนักวิชาการจำนวนหนึ่งตั้งคำถามถึงแนวคิดอพยพของมัสแปโรตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา
นักวิชาการสมัยใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถระบุตัวตนชาวทะเลและสมมติฐานเกี่ยวกับที่มาของชนกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา มีการเสนออย่างหลากหลายว่าชาวทะเลเป็นชนเผ่าอีเจียน ผู้รุกรานจากยุโรปกลาง ทหารแตกทัพที่ผันตัวเป็นโจรสลัดหรือผู้ลี้ภัย โดยโยงเข้ากับภัยธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวและภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง
คัตสึรางิ (จังหวัดวากายามะ)

คัตสึรางิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออิโตะ จังหวัดวากายามะ ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2021 (2021)[ [update]] เมืองนี้มีประชากรประมาณ 16,170 คน 7,137 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด เมืองนี้ตั้งชื่อตามเทือกเขาคัตสึรางิ
ภูมิศาสตร์.
คัตสึรางิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดวากายามะ มีรูปร่างยาวและแคบตั้งแต่เหนือจรดใต้ มีแม่น้ำคิโนกาวะไหลจากตะวันออกไปตะวันตกในเขตเมืองคัตสึรางิเดิม และมีแม่น้ำคิชิไหลจากตะวันออกไปตะวันตกในพื้นที่ชินชิโระที่ปลายทางใต้สุดของเมืองคัตสึรางิเดิม นอกจากนี้ ยังมีแม่น้ำอาริตะที่ไหลผ่านพื้นที่ที่เดิมเป็นหมู่บ้านฮานาโซโนะอีกด้วย ภูมิประเทศของคัตสึรางิถูกประกบด้วยเทือกเขาคิอิและเทือกเขาอิซูมิ ก่อตัวเป็นแอ่งระหว่างกลาง
ภูมิอากาศ.
คัตสึรางิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen "Cfa") ลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคัตสึรางิอยู่ที่ 13.7 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,771 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.4 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.3 °C พื้นที่นี้อาจมีพายุไต้ฝุ่นในฤดูร้อน
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคัตสึรางิลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
เมืองคัตสึรางิก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมเมืองอิโตะ เมืองเมียวจิ และหมู่บ้านมิโยชิ (ทั้งหมดขึ้นกับอำเภออิโตะ) เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1958 ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2005 หมู่บ้านฮานาโซโนะ ซึ่งขึ้นกับอำเภออิโตะ ได้ผนวกรวมเข้ากับเมืองคัตสึรางิ
การเมืองการปกครอง.
คัตสึรางิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน คัตสึรางิกับเทศบาลอื่น ๆ ในอำเภออิโตะ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดวากายามะจำนวน 1 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งวากายามะที่ 2 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
คัตสึรางิเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในวากายามะ เศรษฐกิจในท้องถิ่นส่วนใหญ่จะเป็นเกษตรกรรม พืชสวน และการแปรรูปอาหาร
การศึกษา.
คัตสึรางิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 5 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง เมืองนี้มีโรงเรียนมัธยมปลาย 2 แห่ง ซึ่งดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดวากายามะ
วัดดอนชัย (จังหวัดชุมพร)

วัดดอนชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพ้อแดง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 4 งาน
วัดดอนชัยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2369 เดิมชื่อว่า วัดดอนยาง ไม่ปรากฏนามผู้สร้างและผู้บริจาคที่ดินวัด ได้รับการพัฒนาและบูรณะมาโดยตลอด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง กุฎิเจ้าอาวาสซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น หลังคาทรงปั้นหยาใต้ถุนสูง ฝาทำด้วยไม้ เจาะช่องหน้าต่าง บานหน้าต่างเป็นบานประกบ หน้าอาคารมีบันไดทางขึ้น ต่อกับส่วนระเบียงที่มีซี่กรงฉลุ เป็นช่อง เหนือซี่กรงระเบียง เป็นตารางโปร่งจนถึงส่วนหลังคา บริเวณมุขยื่น ส่วนหลังคามีช่องแสงทำด้วยไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ฌาปนสถาน หอระฆัง และโรงครัว ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ พระพุทธรูปอีก 8 องค์ แบ่งเป็นปางห้ามญาติ ปางรำพึง และปางอุ้มบาตร นอกจากนั้นยังมีเรือมะเขือยำอายุกว่า 100 ปี เมื่อคราวพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสหลังสวน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2432 เรือนี้เป็นเรือนำเสด็จ
ทะเลฮีวงะ

ทะเลฮีวงะ (; โรมาจิ: "Hyūga Nada") เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิกตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางทิศตะวันออกของเกาะคีวชู และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฮนชู ชื่อของทะเลฮีวงะถูกตั้งตามแคว้นฮีวงะซึ่งในปัจุบันคือจังหวัดมิยาซากิ ทะเลแห่งนี้เป็นสถาที่เกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้งเช่น แผ่นดินไหวฮีวงะ-นาดะ พ.ศ. 2511
เลาดาแอร์

เลาดาแอร์  เป็นสายการบินสัญชาติออสเตรีย โดยมีสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา โดย นิกิ เลาดา อดีตแชมป์โลกฟอร์มูลาร์วัน ได้ก่อตั้งสายการบินนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1979 ในช่วงเวลาต่อมา เลาดาแอร์ได้กลายเป็นสายการบินเช่าเหมาลำในเครือของออสเตรียนแอร์ไลน์ ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2013 กิจการของเลาดาแอร์ได้ถูกโอนย้ายไปยังออสเตรียนเอ็มฮอลิเดย์
ประวัติ.
เลาดาแอร์ก่อตั้งขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979 โดยอดีตแชมป์แข่งรถฟอร์มูลาร์วัน นิกิ เลาดา และเริ่มดำเนินการในปีค.ศ. 1985 โดยเริ่มดำเนินการเป็นบริการเช่าเหมาลำ เครื่องบินเจ็ตประเภทแรกของเลาดาแอร์คือ บีเอซี 1-11 โดยเครื่องบินเหล่านี้เช่าจากทารอม เลาดาเปิดสำนักงานใหญ่ในชเวแชต ประเทศออสเตรีย 
เลาดาแอร์กลายเป็นบริษัทในเครือของออสเตรียนแอร์ไลน์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 และมีพนักงาน 35 คนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ในปี 2005 เที่ยวบินของเลาดาแอร์ได้รวมเข้ากับสายการบินออสเตรียนแอร์ไลน์ และป้ายชื่อ "เลาดาแอร์" เป็นผู้ดำเนินการเที่ยวบินเช่าเหมาลำภายในกลุ่มสายการบินออสเตรียน
เลาดาแอร์ได้ผนวกเข้ากับออสเตรียนแอร์ไลน์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เครื่องบินทุกลำในฝูงบินของเลาดาแอร์นี้ถูกย้ายไปยังออสเตรียนแอร์ไลน์เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เพื่อให้สามารถใช้ประโยชน์จากโครงสร้างสายการบินออสเตรียน 
เลาดาร์แอร์เริ่มยกเลิกเที่ยวบินฤดูร้อนในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2013 ก่อนถูกแทนที่ด้วย "ออสเตรียนเอ็มฮอลิเดย์" 
จุดหมายปลายทาง.
สายการบินออสเตรียนแอร์ไลน์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 38 แห่งภายใต้ชื่อเลาดาแอร์เป็นประจำจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 
ฝูงบิน.
เลาดาแอร์เคยมีเครื่องบินในฝูงดังนี้:
เลาดาเอ็กซ์คลูทีฟ.
เลาดาแอร์ให้บริการฝูงบินซึ่งประกอบด้วยเครื่องบินเจ็ตขนาดเล็ก 3 ลำ ได้แก่ เซสนา ไซเทชั่นทู (9 ที่นั่ง), บอมบาร์ดิเอร์ เลียร์ 60 (7 ที่นั่ง) และ แดสซอล์ท ฟอลคอน 20 (12 ที่นั่ง) เครื่องบินทุกลำใช้สำหรับเที่ยวบินเช่าเหมาลำส่วนตัว
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2021–22

สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2021–22 เป็นฤดูกาลที่ 122 ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 91 ที่ได้อยู่บนลีกสูงสุดของสเปน นอกเหนือไปจากลีกในประเทศ บาร์เซโลนาจะมีส่วนร่วมในแต่ละครั้งของฤดูกาลนี้ของโกปาเดลเรย์, ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา, ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และ ยูฟ่ายูโรปาลีก.
นี่เป็นฤดูกาลแรกนับตั้งแต่ ฤดูกาล 2003–04 ที่จะไม่แสดงให้เห็น ลิโอเนล เมสซิ, ผู้ที่ย้ายไป ปารี แซ็ง-แฌร์แม็ง หลังจากสัญญาของเขาหมด.
ภาพรวมฤดูกาล.
พฤษภาคม.
ในวันที่ 31 พฤษภาคม, บาร์เซโลนาได้ประกาศเซ็นสัญญากับ เซร์ฆิโอ อาเกวโร มาจาก แมนเชสเตอร์ซิตี ด้วยการย้ายฟรี.
มิถุนายน.
ในวันที่ 1 มิถุนายน, บาร์เซโลนาได้ประกาศจรดปากกาเซ็นสัญญากับ เอริก การ์ซิอา จากแมนเชสเตอร์ซิตีด้วยการย้ายฟรี.
ในวันที่ 2 มิถุนายน, บาร์เซโลนาได้ประกาศจรดปากกาเซ็นสัญญากับ อีเมร์ซง จาก เรอัลเบติส. บาร์ซาได้แจ้งเบติสว่าพวกเขาจะใช้ทางเลือกของพวกเขาเพื่อนำเอเมอร์สันกลับมาหลังจากถูกยืมตัวมาสองปีกับ "เบร์ดิบลันโกส".
ในวันที่ 19 มิถุนายน, บาร์เซโลนาได้ประกาศจรดปากกาเซ็นสัญญากับ แม็มฟิส เดอไป จาก ออแล็งปิกลียอแน ด้วยการย้ายฟรี.
ในวันที่ 27 มิถุนายน, โอเฌเซ นิส เปิดใช้งานออปชั่นที่จะซื้อ ฌ็อง-แกลร์ โตดีโบ ถาวรจากการยืมตัวของเขา 8.5 ล้านยูโรบวกกับตัวแปร 7 ล้านยูโร.
ในวันที่ 29 มิถุนายน, บาร์เซโลนาและ ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ บรรลุข้อตกลงในการย้ายออกของ คอนราด เด ลา ฟูเอนเต ในราคา 3 ล้านยูโร. บาร์ซ่าจะได้รับเปอร์เซ็นต์ของค่าธรรมเนียมการโอนในอนาคตด้วย. Barça also terminated the contract of Matheus Fernandes.
กรกฎาคม.
ในวันที่ 1 กรกฎาคม, สัญญาของ ลิโอเนล เมสซิ หมดสัญญาระหว่างการเจรจาเซ็นสัญญาฉบับใหม่, ส่งผลให้เมสซี่กลายเป็นนักเตะฟรีเอเจนต์หรือไร้สังกัด.
ในวันที่ 4 กรกฎาคม, บาร์เซโลนาและ วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ บรรลุข้อตกลงในการย้ายออกของ ฟรังซิชกู ตริงเกา ตลอดช่วงที่เหลือของฤดูกาลพร้อมออปชั่นซื้อขาดในราคา 29 ล้านยูโร.
ในวันที่ 6 กรกฎาคม, บาร์เซโลนาและ ลีดส์ยูไนเต็ด บรรลุข้อตกลงในการย้ายออกของ ยูนิออร์ ฟีร์โป สำหรับค่าตัว €15 ล้าน.
การย้ายและยืมตัว.
ภาพรวมการย้าย.
"ค่าตัวที่ไม่เปิดเผยราคาจะไม่นับอยู่ในยอดรวม"
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การแข่งขัน.
ลาลิกา.
นัด.
โปรแกรมการแข่งขันลีกได้ประกาศไว้เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2021
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก.
รอบแบ่งกลุ่ม.
การจับสลากสำหรับรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2021.
ยูฟ่ายูโรปาลีก.
รอบแพ้คัดออก.
รอบแพ้คัดออก เพลย์ออฟ.
การจับสลากสำหรับรอบแพ้คัดออก เพลย์ออฟ ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2021.
รอบ 16 ทีมสุดท้าย.
การจับสลากสำหรับรอบ 16 ทีมสุดท้าย ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022.
รอบก่อนรองชนะเลิศ.
การจับสลากสำหรับรอบก่อนรองชนะเลิศได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2022.
แป็นเช็นลามะ

แป็นเช็นลามะ (ทิเบต: པཎ་ཆེན་བླ་མ།, ไวลี: "paN chen bla ma") เป็นตุลกูของศาสนาพุทธแบบทิเบต นิกายเกลุก แป็นเช็นลามะเป็นหนึ่งในบุคคลที่สำคัญที่สุดในธรรมเนียมเกลุก ซึ่งเป็นตำแหน่งทางจิตวิญญาณที่เป็นรองเพียงทะไลลามะ นอกจากอยู่ร่วมกับสภาลามะชั้นสูงแล้ว เขาทำหน้าที่ค้นหาองค์ทะไลลามะถัดไป "แป็นเช็น"เป็นหน่วยคำควบของ"บัณฑิต"กับ"เช็นโป" หมายถึง "มหาบัณฑิต"
การรับรองแป็นเช็นลามะเริ่มขึ้นที่โลซัง เชอกยี แกยแช็น ครูของทะไลลามะองค์ที่ 5 ผู้ได้รับตำแหน่ง "Panchen Bogd" จากอัลตัน ข่านและทะไลลามะใน ค.ศ. 1645 "Bogd" ในภาษามองโกลคือ "ศักดิ์สิทธิ์" แคชุบ เกเล็ก แปซังโป, เซอนัม ชกคยี ลังโป และเว็นซาปา โลซัง เทินชุบได้รับการรับรองเป็นแป็นเช็นลามะคนที่ 1 ถึง 3 ตามลำดับหลังเสียชีวิต
ใน ค.ศ. 1713 จักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิงพระราชทานตำแหน่ง Panchen Erdeni แก่แป็นเช็นลามะที่ 5 ใน ค.ศ. 1792 จักรพรรดิเฉียนหลงทรงออกพระราชกฤษฎีกาที่เรียกว่าข้อบัญญัติ 29 มาตรา สำหรับการปกครองทิเบตอย่างมีประสิทธิผลยิ่งขึ้น และพระราชกฤษฎีกาข้อที่ 1 ได้รับการออกแบบมาเพื่อใช้ในการคัดเลือกรินโปเช ลามะ และตำแหน่งสูงอื่น ๆ ในพุทธศาสนาแบบทิเบต รวมถึงทะไลลามะ แป็นเช็นลามะ และลามะมองโกเลีย
ตามธรรมเนียม แป็นเช็นลามะเป็นหัวหน้าประจำวัดจาซีลวินโป และถือครองอำนาจทางศาสนาและฆราวาสในภูมิภาต Tsang ที่มีจุดศูนย์กลางที่ซีกาเจซึ่งเป็นอิสระจากอำนาจของ Ganden Podrang ที่นำโดยทะไลลามะ องค์ทะไลลามะและแป็นเช็นลามะมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด และทั้งสองมีส่วนร่วมในกระบวนการรับรู้การกลับชาติมาเกิดของอีกฝ่าย
ตำบลเฆร์กู

เฆร์กู  เป็นตำบลในอำเภอแอลอแมร์ฟแดชต์ เทศมณฑลลอเมร์ด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 22 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,259 คนใน 1,314 ครัวเรือน
วัดจาซีลวินโป

วัดจาซีลวินโป (ทิเบต: བཀྲ་ཤིས་ལྷུན་པོ་) หรือ วัดจาสือหลุนปู้ (扎什伦布寺) หรือ วัดจี๋เสียงซวีหมี (吉祥须弥寺) เป็นis an historically and culturally important วัดที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ซีกาเจ เมืองใหญ่สุดอันดับสองของทิเบต ก่อตั้งใน ค.ศ. 1447 โดยทะไลลามะ องค์ที่หนึ่ง เป็นที่พักตามธรรมเนียมของแป็นเช็นลามะ
วัดนี้ถูกปล้มสะดมใน ค.ศ. 1791 เมื่ออาณาจักรโกรข่าเข้ารุกรานทิเบตและยึดเมืองซีกาเจ กองทัพทิเบตและจีนร่วมกันขับไล่พวกเขาให้ถอยกลับไปไกลถึงเขตชานเมืองกาฐมาณฑุ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่พวกเขาถูกบังคับให้ตกลงที่จะรักษาสันติภาพในอนาคต จ่ายบรรณาการทุกห้าปี และคืนสิ่งที่ปล้นมาจากวัดจาซีลวินโป
วัดนี้เป็นที่พักของแป็นเช็นลามะตั้งแต่รุ่นที่สี่เป็นต้นมา มักเรียกรวมกับสามวัดใหญ่ในลาซ่าคือวัดกันแต็น วัดเซรา วัดแจปุง ว่าเป็น "สี่วัดใหญ่" และยังเรียกรวมพร้อมกับวัดกูปุม (塔尔寺) ในมณฑลชิงไห่ และวัดลาจัง (拉卜楞寺) ในมณฑลกานซู่ ว่าเป็น "หกวัดใหญ่" แห่งนิกายเกลุก
แม้ว่าอาคารสองในสามถูกทำลายในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม อาคารเหล่านี้โดยหลักเป็นที่จำพรรษาของพระสงฆ์ 4,000 รูป ใน ค.ศ. 1966 ยุวชนแดงนำกลุ่มคนไปทำลายรูปปั้น เผาคัมภีร์ และเปิดสถูปบรรจุพระอัฐิของแป็นเช็นลามะที่ 5 ถึง 9 แล้วโยนลงในแม่น้ำ คนท้องถิ่นยังคงรักษาส่วนที่เหลือบางส่วนไว้ได้ และใน ค.ศ. 1985 แป็นเช็นลามะที่ 10 เชอกยี แกยแช็นเริ่มสร้างสถูปใหม่เพื่อบรรบุอัฐิและอุทิศผู้ดำรงตำแหน่งคนก่อนหน้า ในที่สุดก็ได้รับการถวายเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1989 เพียงหกวันก่อนที่ท่านจะสิ้นพระชนม์ด้วยวัย 51 ปี ณ วัดจาซีลวินโป "ราวกับว่าท่านกำลังตรัสว่าบัดนี้ท่านได้พักผ่อนแล้ว"
แชฮ์เรพีร์

แชฮ์เรพีร์  เป็นเมืองและเมืองหลักในอำเภออีแซดฆวอสต์ เทศมณฑลแซร์รีนแดชต์ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 7,161 คนใน 1,549 ครัวเรือน
ตำบลระหาน

ระหาน เป็นหนึ่งในจำนวน 4 ตำบลของอำเภอบึงสามัคคี จังหวัดกำแพงเพชร ปัจจุบันมีประชากรทั้งหมด 7,228 คน พื้นที่ตำบลอยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลระหาน
ประวัติ.
ตำบลระหานเดิมอยู่ในเขตของการปกครองของอำเภอขาณุ (อำเภอคลองขลุงในปัจจุบัน) จังหวัดกำแพงเพชร ซึ่งในปี พ.ศ. 2460 ตำบลระหานมีหมู่บ้านจำนวน 5 หมู่บ้าน คือ บ้านโพธิ์เอน บ้านระหาน บ้านหนองบัว บ้านคอปล้อง และบ้านสามขา ราษฎรประกอบอาชีพทำนาและหาของป่าเป็นส่วนใหญ่ ต่อมามีราษฎรจากอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ได้อพยพมาอาศัยอยู่ประมาณ 30 ครอบครัว ในปี พ.ศ. 2470 จากนั้นในปี พ.ศ. 2475 มีราษฎรจากจังหวัดนครปฐม อพยพมาอยู่ที่บ้านทุ่งสนุ่น และในปี พ.ศ. 2485 มีราษฎรจากอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ มาตั้งถิ่นฐานอยู่อีกกลุ่มหนึ่ง ราษฎรเหล่านี้ได้เข้าจับจองที่ดินประกอบอาชีพทำนาทำไร่ และเผชิญกับโรคภัยไข้เจ็บ สัตว์ดุร้าย และกลุ่มโจรด้วยความยากลำบาก แม้จะต้องประสบกับภยันตรายต่าง ๆ แต่ราษฎรดังกล่าวต่างก็ร่วมกันพัฒนาบ้านเมืองให้มีความเจริญก้าวหน้า ด้วยเหตุที่พื้นที่มีบริเวณกว้างขวาง การบุกเบิกถางป่าเพื่อจับจองที่ดินทำกิน ทำให้ราษฎรจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดมหาสารคาม จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดชัยภูมิ และจังหวัดขอนแก่น กับภาคกลาง ได้แก่ จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดอ่างทอง จังหวัดสิงห์บุรี จังหวัดชัยนาท และจังหวัดนครปฐม และจังหวัดใกล้เคียง เช่น จังหวัดพิจิตร จังหวัดนครสวรรค์ จังหวัดอุทัยธานี เข้ามาจับจองที่ดินและจัดตั้งขึ้นเป็นหมู่บ้าน ทำให้ตำบลระหานมีหมู่บ้านถึง 21 หมู่บ้าน
ในปี พ.ศ. 2517 จัดตั้งสภาตำบลระหานในท้องที่ตำบลระหาน อำเภอขาณุวรลักษบุรี ต่อมาได้มีการจัดตั้งตำบลวังชะโอน โดยแยกออกจากตำบลระหานในปี พ.ศ. 2515 จากนั้นในปี พ.ศ. 2538 ได้มีการจัดตั้งตำบลเทพนิมิต โดยแยกออกจาหมู่ที่ 6–11, 14 และ 17 ของตำบลระหาน ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้ยกฐานะสภาตำบลระหานเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลระหาน และได้ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลระหานเป็นเทศบาลตำบลระหาน ในปี พ.ศ. 2551
ภูมิศาสตร์.
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลระหานมีที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอบึงสามัคคี จังหวัดกำแพงเพชร อยู่ห่างจากตัวเมืองกำแพงเพชรประมาณ 80 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 307 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 50.32 ตารางกิโลเมตร หรือ 31,450 ไร่ ตำบลระหานมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
สภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศ.
พื้นที่ตำบลระหานเป็นพื้นที่ราบลุ่ม มีคลองหลายสาย ทำให้คุณภาพดินส่วนใหญ่ของที่นี่เป็นดินร่วน และบางส่วนจะมีดินปนทรายอยู่บ้าง ตำบลระหานมีอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส โดยสภาพอากาศจะแบ่งออกเป็น 3 ฤดู ดังนี้ 
หมู่บ้านและประชากร.
พื้นที่ตำบลระหานมีประชากรทั้งหมด 7,228 คน โดยแบ่งเป็นประชากรชายทั้งหมด 3,549 คน และประชากรหญิงทั้งหมด 3,679 คน (เดือนธันวาคม 2564) แบ่งการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ดังนี้
โครงสร้างพื้นฐาน.
การศึกษา.
พื้นที่เขตเทศบาลตำบลระหานมีสถานการศึกษาหลากหลายแห่ง ดังนี้
ศาสนสถาน.
พื้นที่เขตเทศบาลตำบลระหานมีศาสนสถานที่สำคัญ ดังนี้
สาธารณสุข.
พื้นที่เขตเทศบาลตำบลระหานมีบริการสาธารณสุข ดังนี้
ระบบการถอดอักษรแบบไวลี

ระบบการถอดอักษรแบบไวลี (威利转写) เป็นหนึ่งในวิธีการถอดอักษรทิเบตเป็นอักษรโรมัน คิดค้นขึ้นโดยเทอเรล ไวลี (Turrell Wylie) ในปี ค.ศ. 1959 และได้กลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการทับศัพท์ภาษาทิเบตแบบถอดตัวอักษรเพื่อการศึกษา
ภาพรวม.
อักษรทิเบตเป็นอักษรแสดงเสียงซึ่งได้รับการคิดขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 7 เพื่อแสดงเสียงภาษาทิเบตในสมัยนั้น แต่เสียงอ่านภาษาทิเบตในปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมาก ในขณะที่อักษรยังเขียนเหมือนเดิมอยู่ ดังนั้นเมื่อพยายามเขียนภาษาทิเบตโดยใช้อักษรโรมันจึงมีความแตกต่างอย่างมากระหว่างการถอดอักษรกับการถอดตามเสียง ระบบการถอดอักษรไวลีนี้เป็นวิธีทับศัพท์โดยการถอดอักษรทิเบตโดยตรง เน้นการถอดอักษรให้เห็นรากศัพท์มากกว่าที่จะแสดงเสียงอ่านจริง ต่างจากระบบพินอินทิเบตที่ถอดตามเสียงโดยอิงสำเนียงลาซ่าเป็นมาตรฐาน
ประวัติศาสตร์.
ในปี ค.ศ. 1959 เทอเรล ไวลี ได้ชี้ให้เห็นว่าระบบการทับศัพท์ทิเบตที่ใช้กันมาก่อนหน้านั้นมีปัญหา จึงได้เรียบเรียงระบบการถอดอักษรนี้ขึ้น โดยเขาไม่ได้คิดขึ้นเองใหม่ทั้งหมดแต่ปรับปรุงจากระบบที่มีการใช้อยู่ในมหาวิทยาลัยวอชิงตัน
พยัญชนะ.
อักษรพยัญชนะแต่ละตัวถอดเป็นอักษรโรมันตามระบบไวลีได้ดังนี้
อักษรทิเบตตัวสุดท้ายคือ นั้นเป็นเสียง "อ" ซึ่งจะไม่แสดงในการเขียนระบบไวลี
สระ.
อักษรทิเบตมีรูปสระมีอยู่ 4 ตัวคือสระอี อู เอ โอ โดยสระอะจะไม่แสดงรูปในอักษรทิเบตแต่จะแทนด้วยตัว a ในระบบไวลี
เพิ่มเติม.
เครื่องหมาย  ที่วางต่อท้ายแต่ละพยางค์จะแทนด้วยการเว้นวรรค
คั่ม

คัม (ทิเบต: ཁམས, ไวลี: "khams", พินอินทิเบต: "Kam") หรือ คัง  เป็นเขตหนึ่งในการแบ่งเขตของทิเบตสมัยก่อน ซึ่งมักจะแบ่งเป็น 3 ส่วน โดยที่เหลือคืออวีจังและอัมโต กินพื้นที่ตรงตอนตะวันออกของเขตปกครองตนเองทิเบต และตอนตะวันตกของมณฑลเสฉวน รวมถึงตอนเหนือของมณฑลยูนนาน
ในสมัยจักรวรรดิทิเบต อัมโตและคัมถูกเรียกรวมกันเรียกว่า "โตคัม" (ทิเบต: མདོ་ཁམས, ไวลี: "mDo Khams", พินอินทิเบต: "do kam")
ผู้อยู่อาศัยหลักของพื้นที่คัมนี้เรียกว่า คัมปา (ทิเบต: ཁམས་པ, ไวลี: "khams pa", พินอินทิเบต: "kamba",)
คดีป่วน ชวนให้รัก

คดีป่วน ชวนให้รัก  เป็นละครโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2017 นำแสดงโดย จี ชัง-อุก และ นัม จี ฮย็อน ร่วมด้วย ชเว แท-จุน และ คว็อน นา-รา ออกอากาศทาง เอสบีเอส ตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม ถึง 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 เวลา 22:00 น. ในวันพุธและวันพฤหัสบดี จำนวน 40 ตอน
ละครมีส่วนแบ่งผู้ชมเพียงเล็กน้อยแต่สามารถเอาชนะคู่แข่งได้ด้วยการขึ้นอันดับหนึ่งในกลุ่มประชากรที่มีอายุตั้งแต่ 20-49 ปี
เรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ โนห์ จี-อุก (จี ชัง-อุก) เป็นอัยการ และ อึน บง-ฮี (นัม จี ฮย็อน) เป็นอัยการฝึกหัด พวกเขาทำงานร่วมกันในคดีลึกลับที่เกี่ยวข้องกับฆาตกรโรคจิตเจ้าเล่ห์ พวกเขาค้นพบว่าพวกเขาเชื่อมโยงกันในอดีต
โนห์ จี-อุก ป็นอัยการที่เปลี่ยนอาชีพเป็นทนายความในภายหลัง อึน บง-ฮี เป็นอัยการฝึกหัดภายใต้ จี-อุก ในตอนที่ จี-อุก เป็นอัยการ และ จี อึน-ฮย็อก (ชเว แท-จุน) เป็นเพื่อนสนิทของ จี-อุก ที่ทรยศ จี-อุก ด้วยการแอบมีสัมพันธ์กับแฟนสาวของ จี-อุก
เมื่อเกิดฆาตกรรมขึ้น บง-ฮี ก็พบว่าตัวเองเป็นผู้ต้องสงสัย
 เป็นอัยการในสำนักงานอัยการเขตซุนโฮ ซึ่งต่อมาเปลี่ยนอาชีพเป็นทนายความหลังปกป้อง อึน บง-ฮี จำเลยที่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา เขาต้องพบกับความบอบช้ำจากเหตุการณ์ในวัยเด็กที่เกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของเขา บง-ฮี ได้ตกหลุมรักเขาแม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกในตอนแรก แต่ในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอและพยายามเอาชนะใจเธอ เขาเริ่มหวั่นไหวอีกครั้งกับความจริงที่ว่าพ่อของ บง-ฮี อาจเป็นคนวางเพลิงจุดไฟเผาพ่อแม่ของเขาจนเสียชีวิต
 เป็นอัยการฝึกหัดที่สำนักงานของ จี-อุก ซึ่งต่อมาเป็นทนายความ เธอยังเคยเป็นนักกีฬาเทควันโดในวัยเด็ก อยู่มาวันหนึ่ง เธอก็กลายเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมโดยพบว่าศพแฟนเก่าของเธอถูกพบอยู่ในบ้านของเธอ โดยที่เธอไม่มีข้อแก้ตัว ในที่สุดเธอก็ตกหลุมรัก จี-อุก หลังจากที่เขาปกป้องเธอ
 เป็นอัยการที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนสนิทกับ จี-อุก ตอนนี้เขาถูก จี-อุก รังเกียจแต่เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อกลับไปเป็นเพื่อนกับจีอุก
 อดีตแฟนสาวของ โนห์ จี-อุก
 พ่อบุญธรรมของ จี-อุก
 แม่บุญธรรมของ จี-อุก เธอเป็นเพื่อนสนิทกับแม่แท้ ๆ ของ จี-อุก และเป็นเจ้าของร้านพิซซ่า
 พ่อของ จี-อุก ซึ่งเป็นอัยการ
 เป็นอัยการที่ผันตัวเป็นทนาย
 แม่ของ บง-ฮี เธอทำงานในสถานอาบอบนวด
 แฟนเก่าของ บง-ฮี เขาเสียชีวิตในบ้านของ บง-ฮี ทำให้เธอเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ
 เป็นเพื่อนร่วมชั้นและคู่แข่งของ บง-ฮี หลังจากนั้นเธอก็กลายเป็นอัยการ
 เหยื่อที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกรซึ่งมีความรู้สึกคล้ายกับคดีของ บง-ฮี แต่มีตัวตนลึกลับที่ซ่อนอยู่ในตัวเขา เขาเป็นผู้ร้ายตัวจริงที่ฆ่า จาง ฮี-จุน ที่จริงเป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือ บง-ฮี ซึ่งเคยเห็นเขาฆ่าคนร้ายสองคนโดยไม่รู้ตัว ในที่สุด ฮย็อน-ซู ก็ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในคดีฆาตกรรมที่เขาก่อขึ้น
 พ่อของ จาง ฮี-จุน และ อัยการเขตของเขตซุนโฮ เขาใส่ร้ายพ่อของ บง-ฮี ว่าเป็นผู้ลอบวางเพลิงที่จุดไฟเผาพ่อแม่ของ จี-อุก
 พนักงานนิติเวชที่หายตัวไป
อัมโต

อัมโต (ทิเบต: ཨ༌མདོ།, ไวลี: "Amdo", พินอินทิเบต: "Amdo") หรือ อานตัว (安多) หนึ่งในเขตดั้งเดิมของชาวทิเบตจากการแบ่งเขตเป็นสามเขต โดยอีก 2 ส่วนคืออวีจังและคัม ตั้งอยู่บนที่ราบสูงทิเบต กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลชิงไห่ และบางส่วนของมณฑลกานซู่ ของสาธารณรัฐประชาชนจึน ในปัจจุบัน 
ถอดความ.
อัมโตนั้นยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า โตแม (ทิเบต: མདོ་སྨད།, ไวลี: "mdo smad", พินอินทิเบต: "do mä") และในสมัยราชวงศ์หยวนยังถูกเรียกว่า "ตั่วซือหมา" (朵思麻) หรือ "ทัวซือหมา" (脫思麻)
ในสมัยจักรวรรดิทิเบต อัมโตและคัมได้ถูกเรียกรวมว่า "โตคัม" (ทิเบต: མདོ་ཁམས, ไวลี: "mDo Khams", พินอินทิเบต: "do kam")
ในอัมโตมีวัดที่มีชื่อเสียงที่สุดคือวัดลาจัง (拉卜楞寺) อยู่ในมณฑลกานซู่ และวัดกูปุม (塔尔寺) ในมณฑลชิงไห่
ภาษาที่ใช้ในพื้นที่นี้คือภาษาทิเบตสำเนียงอัมโต ซึ่งเป็นสำเนียงที่ยังคงอนุรักษ์การออกเสียงตามแบบภาษาทิเบตโบราณไว้ได้มากกว่าภาษาทิเบตมาตรฐานสำเนียงลาซ่า เนื่องจากไม่ได้รับผลกระทบจากภาษาถิ่นเหมือนดั่งในพื้นที่ส่วนอื่นของทิเบต
ชินะ

ชินะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนเกาะโอกิโนเอราราบุ ในอำเภอโอชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ เดือนมิถุนายน 2013 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,506 คน มีความหนาแน่นของประชากร 122 คนต่อตารางกิโลเมตร (320 คนต่อตารางไมล์) มีพื้นที่ทั้งหมด 53.29 ตารางกิโลเมตร (20.6 ตารางไมล์)
ภูมิศาสตร์.
เมืองชินะตั้งอยู่ทางใต้สุดของเกาะโอกิโนเอราราบุ มีหาดยาโกโมะความยาว 1 กิโลเมตร ซึ่งใช้เวลาเดินทางจากท่าเรือประมาณ 5 นาทีโดยรถบัส เอ็นเอชเคได้ระบุว่าเป็นชายหาดที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งบนเกาะ สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติริมทะเลอื่น ๆ เช่น หาดอูชิชิ (ウシシ海岸) และแหลมทามินะ (田皆岬)
สถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งของเมืองนี้คือ ถ้ำโชรีว (昇竜洞) ความยาว 3,500 เมตร (11,483 ฟุต หรือ 2.2 ไมล์) ถูกค้นพบในปี 1963 และเริ่มเปิดให้สาธารณชนเข้าชมบางส่วนในปีเดียวกัน
ภูมิอากาศ.
เมืองชินะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นมากและฤดูหนาวที่ไม่รุนแรง ปริมาณน้ำฝนมีมากตลอดทั้งปี แต่จะสูงที่สุดในเดือนพฤษภาคม มิถุนายน และกันยายน พื้นที่นี้มีพายุไต้ฝุ่นบ่อยครั้ง
ประวัติศาสตร์.
หมู่บ้านชินะก่อตั้งขึ้นในปี 1888 หมู่บ้านนี้รวมทั้งเกาะโอกิโนเอราบุทั้งเกาะอยู่ภายใต้การควบคุมของสหรัฐมาตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 1946 จนถึงวันที่ 25 ธันวาคม 1953 หมู่บ้านชินะได้รับการยกฐานะจากหมู่บ้านเป็นเมืองในปี 1946
วัดตะเคียนงาม (จังหวัดระยอง)

วัดตะเคียนงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำกระแส อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
วัดตะเคียนงามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2449 ภายในวัดมีต้นตะเคียนที่ได้รับการลงทะเบียนเป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน อายุกว่า 400 ปี มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับตะเคียนใหญ่นั้นว่าต้นตะเคียนนั้นมีโอ่งน้ำอยู่ภายใน เนื่องจากเคยมีโอ่งน้ำตั้งอยู่ใต้ต้น เมื่อเวลาผ่านไป ต้นตะเคียนจึงได้โตโอบเอาโอ่งใบนั้น เป็นต้นตะเคียนคู่ ชาวบ้านเรียกว่าต้นตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ จากจดหมายเหตุเมืองจันทบูรบันทึกไว้ว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีรับสั่งให้นำไม้ตะเคียนจากปากน้ำประแส เพื่อไปทำเรือพระที่นั่งอนันตนาคราช จนเมื่อมีการสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดตะเคียนงาม"
ตะเคียนเจ้าแม่และต้นตะเคียนเจ้าพ่อ ต้นแม่ปัจจุบันวัดโดยรอบได้ 7.40 เมตร ส่วนต้นพ่อนั้นวัดรอบวงได้ 5.60 เมตร แต่สูงและแผ่กิ่งก้านไปเป็นวงราว ๆ 20 เมตร เมื่อชาวประมงจะออกไปหาปลากลางทะเล จะใช้พิกัดระหว่าง ยอดไม้ 2 ต้น ซึ่งมองเห็นแต่ไกลเป็นจุดนัดพบกันบนฝั่ง
ทะเลฮาริมะ

ทะเลฮาริมะ (; โรมาจิ: "Harima Nada") เป็นทะเลตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลในเซโตะของประเทศญี่ปุ่น อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ทางทิศตะวันออกติดกับเกาะอาวาจิ ทางทิศตะวันตกติดกับเกาะโชโดชิมะ และทางทิศใต้ติดกับเกาะชิโกกุ โดยมีหมู่เกาะอิเอชิมะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ 
ทะเลฮาริมะมีพื้นที่ 2,500 ตารางกิโลเมตร (970 ตารางไมล์) และมีความลึกประมาณ 40 เมตร (130 ฟุต) ซึ่งในบางพื้นที่มีความลึกเกิน 100 เมตร (330 ฟุต) ทะเลแห่งนี้เป็นเส้นทางสําคัญในการเดินทางระหว่างภูมิภาคคันไซ ไปยังภูมิภาคชูโงกุ ชิโกกุ และคีวชู
ในทะเลฮาริมะมีแนวปะการังหินจํานวนมาก ซึ่งทำให้ทะเลแห่งนี้เป็นสถานที่มีวงศ์ปลาจาน ปลาแซนด์แลนซ์ และสึกุดานิซึ่งเคยมีการผลิตสูงมากในจังหวัดฮาริมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดเฮียวโงะ) แต่ก็ได้ลดการผลิตลงเนื่องจากเกิดผลกระทบต่อที่อยู่อาศัยปลาแซนด์แลนซ์
จัสติน แนปป์

จัสติน แอนโทนี แนปป์ (เกิดในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) รู้จักกันในนามแฝงในโลกออนไลน์ว่า Koavf เป็นผู้ใช้วิกิพีเดียสัญชาติอเมริกันที่เป็นบุคคลแรกที่มีส่วนร่วมในการแก้ไขข้อมูลในวิกิพีเดียมากกว่าหนึ่งล้านครั้ง ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 จัสตินได้แก้ไขในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษไปแล้วมากกว่า 2.1 ล้านครั้ง เขาเคยอยู่ในอับดับ 1 ของผู้มีส่วนร่วมในวิกิพีเดียมากที่สุดตลอดกาลในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2012 จนกระทั่งสตีเวน พริวอิตแซงเขาในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015
ฟูจิซาโตะ

ฟูจิซาโตะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2020 (2020)[ [update]] เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,180 คน 1,354 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 11 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 
ภูมิศาสตร์.
ฟูจิซาโตะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือติดกับจังหวัดอาโอโมริ โดยมีเส้นแบ่งอาณาเขตคือเทือกเขาชิรากามิ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก ตัวเมืองตั้งอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ ที่บริเวณฐานของเทือกเขาชิรากามิ ในฤดูร้อนจะเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของเนินเขา สีส้มในฤดูใบไม้ร่วง และปกคลุมด้วยหิมะสีขาวในฤดูหนาว และเนื่องจากตั้งอยู่กลางภูเขา อุณหภูมิในฟูจิซาโตะจึงอาจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดในตอนกลางคืน โดยมีปริมาณหิมะที่มีแนวโน้มที่ค่อนข้างสูงกว่าในเขตเทศบาลข้างเคียง
ภูมิอากาศ.
ฟูจิซาโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างฤดูกาลอย่างมาก โดยในฤดูร้อนจะอบอุ่นจนถึงร้อน (และมักจะชื้น) และฤดูหนาวที่หนาวเย็น (บางครั้งอาจหนาวจัด) มีปริมาณน้ำฝนอย่างมีนัยสำคัญตลอดทั้งปี แต่จะมีฝนตกหนักสุดในตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฟูจิซาโตะอยู่ที่ 10.3 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1471 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.3 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -2.1 °C
ประวัติศาสตร์.
บริเวณที่เป็นฟูจิซาโตะในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเดวะในอดีต ซึ่งปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นผู้ปกครองแคว้นศักดินาคูโบตะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1884 พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดระเบียบเป็นหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฟูจิซาโตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 1955 จากการควบรวมหมู่บ้านฟูจิโงโตะและหมู่บ้านคาซูเงะ ทั้งสองขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ ต่อมาหมู่บ้านฟูจิซาโตะก็ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1963
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของฟูจิซาโตะทำยอดสูงสุดประมาณปี 1950 และลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจของฟูจิซาโตะมาจากการเกษตรเป็นหลัก
การศึกษา.
ฟูจิซาโตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
การขนส่ง.
ฟูจิซาโตะไม่มีรถไฟให้บริการ และไม่มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน ถนนสายหลักในเมืองจะเป็นทางหลวงจังหวัดอากิตะหมายเลข 200 และ 317
วัดเขาสุกิม

วัดเขาสุกิม (ราษฎร์บูรณะคุณาราม) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ในการขออนุญาตสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 50 ตารางวา มีเนื้อที่เป็นของวัด 3,344 ไร่ ต่อมาได้ยกที่ให้โรงเรียนมัธยมวัดเขาสุกิม 50 ไร่ และโรงพยาบาลวัดเขาสุกิม 14 ไร่ จึงเหลือเนื้อที่ของวัด 3,280 ไร่ 
วัดเขาสุกิมตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะสร้างวัด ชาวบ้านบริเวณเขาสุกิมได้เห็นแสงสว่างแวววาวอยู่บนยอดเขา มีลำแสงคล้ายพญานาคระยิบระยับ ส่วนมากจะเป็นวัน 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ต่อมามีพระธุดงค์องค์ชื่อ ท่านพระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย มาปักกลดอยู่ที่บ้านเนินดินแดง เพราะเห็นว่าเนินดินแดงเป็นสถานที่สงบจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ ราว พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อพระธุดงค์ทราบว่าเขาสุกิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาช่วยกันสร้างเป็นที่พักสงฆ์อีกแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยนายขาว นายมา นายสง่า และมีอีกมากที่มาช่วยสร้าง โดยย้ายที่พักสงฆ์เนินดินแดงมาพักอยู่ที่พักสงฆ์ที่สร้างใหม่ คือ บริเวณเขาสุกิม
วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเขาสุกิม อยู่บนชั้น 3 ของตึก 60 ปีเฉลิมพระเกียรติ เป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ทำด้วยศิลาและสำริด เครื่องถ้วยกระเบื้องจีนขนาดเล็กและใหญ่ ขวานหิน ฆ้อง หม้อ ไห มีด ดาบ เครื่องประดับสำริด กระต่ายขูดมะพร้าว เป็นต้น ยังมีการจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งพระเกจิอาจารย์ดังของไทย เช่น หลวงปู่แหวน หลวงปู่วัน พระอาจารย์มั่น ฯลฯ และภายในวัดยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนา
ศิขัณทิน

ศิขัณทิน ("Śikhaṇḍī") เป็นตัวละครที่เป็นบุคคลที่มีลักษณะของสองเพศในมหากาพย์ฮินดูเรื่อง"มหาภารตะ" แรกเกิดเป็นเพศหญิง เป็นธิดาของท้าวทรุปัท กษัตริย์แห่งแคว้นปัญจาละ ภายหลังได้เปลี่ยนเพศเป็นชาย ศิขัณทินเป็นพี่ชายของเทราปที ตัวละครเอกหญิงของมหากาพย์และภรรยาร่วมของพี่น้องปาณฑพ 
ศิขัณทินเป็นการกลับชาติมาเกิดของพระนางอัมพาผู้เคยถูกภีษมะทำให้เสียเกียรติ ศิขัณทินร่วมรบในสงครามทุ่งกุรุเกษตรในฝ่ายปาณฑพที่เป็นน้องเขย และเป็นตัวแปรสำคัญในการเสียชีวิตของภีษมะ นอกจากการมีส่วนร่วมในการสังหารภีษมะแล้ว ศิขัณทินยังได้รบกับยอดนักรบอย่างอัศวัตถามา กฤปาจารย์ และกฤตวรมัน
ในการแสดงหุ่นกระบอกวายังของชวา ศิขัณทินเป็นที่รู้จักในชื่อ ซรีกันดี (Srikandi) เกิดเป็นเพศชายและเปลี่ยนเป็นเพศหญิง และกลายเป็นภรรยาคนที่สองของอรชุนแห่งฝ่ายปาณฑพ ถัดจากเทราปทีที่เป็นภรรยาคนแรก
อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)

อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน) (; โรมาจิ: "Itomichi"; #เปลี่ยนทาง) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2021 ที่สร้างมาจากมังงะของ โอซามุ โคชิงายะ กำกับโดย ซาโตโกะ โยโกฮามะ นำแสดงโดย เร็น โคมาอิ ทั้งโยโกฮามะและโคมาอิมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่จังหวัดอาโอโมริ ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้
เรื่องย่อ.
นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ 4 อิโตะ โซมะ (เร็น โคมาอิ) ผู้ที่มีความสามารถในการเล่นชามิเซ็ง เครื่องดนตรีสามสายพื้นบ้านของจังหวัดอาโอโมริ อิโตะต้องการที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและพัฒนาทักษะการพูดกับคนอื่น ๆ ให้ดียิ่งขึ้นจึงตัดสินใจสมัครเข้าไปเป็นพนักงานร้านเมดคาเฟ่ด้วยความหวังที่เธอจะได้พบกับผู้คนอื่น ๆ มากมาย แต่ร้านต้องปิดตัวลงโดยปริยายหลังเจ้าของร้านอาหารถูกจับกุมตัวไป อิโตะจึงต้องตัดสินใจแก้ไขปัญหา ขณะเดียวกัน โคอิจิ โซมะ (เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ) พ่อของเธอก็ตั้งคำถามเกี่ยวกับความตั้งใจของอิโตะที่จะยังทำงานในร้านเมดคาเฟ่นั้นต่อไป