พรรคความหวังใหม่

พรรคความหวังใหม่ (ย่อว่า ควม.) เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย พรรคก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2533 โดย พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด อดีตผู้บัญชาการทหารบก และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมในรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ พรรคความหวังใหม่ชนะการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2539 และจัดตั้งรัฐบาลผสมโดยมีพลเอกชวลิตเป็นนายกรัฐมนตรี การเกิดวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ทำให้ความเชื่อมั่นของผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีต่อรัฐบาลลดน้อยลง และพลเอกชวลิตถูกบีบให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ผลจากวิกฤตเศรษฐกิจ พลเอกชวลิตได้นำพรรคความหวังใหม่จัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคไทยรักไทยที่นำโดยทักษิณ ชินวัตร ซึ่งเป็นพรรคที่มี ส.ส. มากที่สุดในสภาหลังการเลือกตั้งเมื่อวันเสาร์ที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 หลังจากนั้นไม่นาน พรรคความหวังใหม่ได้รวมเข้ากับพรรคไทยรักไทย และพลเอกชวลิตได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลของทักษิณ
ประวัติ.
พรรคความหวังใหม่ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2533 เป็นลำดับที่ 26/2533 ในขั้นต้นมีนายวีระ สุวรรณกุล เป็นหัวหน้าพรรคคนแรกและมีนางสาวปราณี มีอุดร เป็นเลขาธิการพรรคคนแรกต่อมาในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ได้มีการจัดประชุมใหญ่สามัญครั้งแรกของพรรคที่ประชุมมีมติเลือก พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ อดีต ผู้บัญชาการทหารบก และอดีต ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นหัวหน้าพรรค 
พรรคความหวังใหม่ ลงเลือกตั้งครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยมี พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นหัวหน้าพรรค ร่วมด้วยนักการเมืองหลายคน เช่น นายจาตุรนต์ ฉายแสง และ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา มีสัญลักษณ์พรรคคือ ดอกทานตะวัน และมีคำขวัญพรรคว่า ประเทศมั่นคง ประชาชนมั่งคั่ง ได้เป็นฝ่ายค้าน และหลังจากนั้นไม่นานก็เกิด เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ และ พรรคความหวังใหม่ เป็นหนึ่งในบรรดา 4 พรรคการเมือง ที่เรียกกันในช่วงเวลานั้นว่า พรรคเทพ ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่ร่วมกันคัดค้าน การขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของ พล.อ.สุจินดา คราประยูร
พรรคความหวังใหม่ประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2539 ได้ที่นั่ง ส.ส. จำนวน 125 ที่นั่ง โดยเฉือนชนะ พรรคประชาธิปัตย์ พรรคคู่แข่งสำคัญไปเพียง 2 ที่นั่ง ส่งผลให้ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคขึ้นดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี
พรรคความหวังใหม่ มีฐานเสียงส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ชนบท โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาคอีสาน หลังจากพล.อ.ชวลิต ได้ประกาศลาออกจากตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี จากภาวะเศรษฐกิจที่ตกต่ำเป็นอย่างมากในปี พ.ศ. 2540 จากการประกาศลดค่าเงินบาท และทำให้ระหว่างปี พ.ศ. 2540–2544 พรรคความหวังใหม่ต้องเปลี่ยนสถานะไปเป็น พรรคฝ่ายค้าน
ใน คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 53 พรรคความหวังใหม่ยังมีส่วนในการนำสมาชิกพรรคลาออกบีบให้ ชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรีขณะนั้นยุบสภา ซี่งต่อมาได้มีการยุบสภาในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2543
การยุบรวมกับพรรคไทยรักไทย.
หลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2544 ทักษิณ ชินวัตร หัวหน้าพรรคไทยรักไทยขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี พรรคความหวังใหม่ได้เข้าร่วมรัฐบาล หลังจากนั้นไม่นาน มีการควบรวมพรรคความหวังใหม่ เข้ากับพรรคไทยรักไทย โดยที่สมาชิกพรรคความหวังใหม่ส่วนใหญ่ไปเข้าร่วมกับพรรคไทยรักไทยพร้อมกับ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรค
พรรคความหวังใหม่ยุคหลัง พ.ศ. 2545.
นายชิงชัย มงคลธรรม และสมาชิกอีกจำนวนหนึ่ง ได้จดทะเบียนพรรคความหวังใหม่ขึ้นมาอีกครั้งเป็นลำดับที่ 6/2545 เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 โดยมีนายโยธินทร์ เพียรภูเขา และนางสาวนันทกาล ตาลจินดา เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนแรกพร้อมคณะกรรมการบริหารพรรคชุดแรกอีกจำนวน 7 คนรวมเป็น 9 คน มีที่ทำการพรรคแห่งแรกอยู่ที่แขวงลาดยาว เขตจตุจักร ปัจจุบัน พรรคความหวังใหม่ ยังคงดำเนินกิจการทางการเมืองอยู่ โดยที่มีหัวหน้าพรรคคือ นายชิงชัย มงคลธรรม โดยที่ไม่เกี่ยวข้องกับผู้บริหารพรรคชุดเดิม และได้เปลี่ยนสัญลักษณ์พรรคใหม่ ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548 ทางพรรคก็ได้ส่งผู้สมัครลงในพื้นที่อีสาน แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้งเลยแม้ที่นั่งเดียว รวมทั้งการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2550 ด้วย ต่อมาในการเลือกตั้งซ่อม ส.ส. กรุงเทพมหานคร เขต 6 เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 พรรคความหวังใหม่ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง คือ นายอนุสรณ์ สมอ่อน หมายเลข 3 แต่ได้รับคะแนนเพียง 684 คะแนน และ ในปี พ.ศ. 2554 พรรคความหวังใหม่ได้ส่ง นายอธิวัฒน์ บุญชาติ นักเคลื่อนไหวทางการเมือง และ พิธีกรรายการทีวี ลงสมัครรับเลือกตั้ง ในเขต 9 บุรีรัมย์
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. โดยได้รับหมายเลขประจำพรรค คือ หมายเลข 34 ซึ่งการเลือกตั้งในครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากพล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ อดีตนายกรัฐมนตรี และอดีตหัวหน้าพรรคความหวังใหม่ เข้ามาทำหน้าที่ประธานที่ปรึกษาพรรค แต่ผลปรากฏว่าไม่ได้รับเลือกตั้งทั้งในระบบเขต และระบบบัญชีรายชื่อ
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 และ พ.ศ. 2566 ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้ง แต่ไม่ได้รับเลือก