pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
หมีเซิน

หมีเซิน  เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง
มรดกโลก.
ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
มาย เฟือง ทวี้

มาย เฟือง ทวี้  เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์
คิงคริมสัน

คิง คริมสัน  เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยมือกีตาร์ โรเบิร์ต ฟริปป์ และมือกลอง ไมเคิล ไจล์ส ชื่อวงตั้งขึ้นโดย ปีเตอร์ ซินฟิลด์ มีความหมายว่า "Ba‘al Zebûb" (ภาษาอาหรับ หมายความว่า 'Lord of Zebûb' หรือ 'เจ้าชายปิศาจ')
ดนตรีของคิง คริมสัน จัดเป็นประเภท โปรเกรสซีฟร็อก ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีหลายแนว ไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส, คลาสสิก, ไซคีเดลิก, เฮฟวีเมทัล หรือ โฟล์ก ดนตรีของคิง คริมสัน เป็นต้นแบบของวงดนตรีร็อกรุ่นหลังหลายวง อาทิ เนอร์วานา, ไนน์ อินช์ เนล
คิง คริมสัน เปิดตัวครั้งแรกในการแสดงสดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2512 ต่อมาได้แสดงฟรีคอนเสิร์ตที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ก ลอนดอน ในเดือนกรกฎาคม ต่อหน้าผู้ชม 650,000 คน และวางตลาดอัลบั้มแรก "In the Court of the Crimson King" ในเดือนตุลาคม อัลบั้มนี้ได้รับคำชื่นชมจาก พีท ทาวน์เซนต์ แห่งวงเดอะ ฮู ว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม 
ภาพหน้าปกอัลบั้ม "In the Court of the Crimson King" ออกแบบโดย Barry Godber (1946–1970) ศิลปินและคอมพิวเตอร์โปรแกรมเมอร์ ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย หลังจากอัลบั้มออกวางจำหน่ายไม่นาน อัลบั้มนี้เป็นที่นิยมของนักสะสม และถูกกล่าวถึงในมังงะของ โอโตโมะ คัทสุฮิโร (ผู้เขียน อะกิระ) เรื่อง "Hair" ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Young Comic ฉบับวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 โดยสำนักพิมพ์ Shonen Goho-Sha
โบอิง 767

โบอิง 767  เป็นรุ่นของอากาศยานขนาดกลางแบบลำตัวกว้าง ที่ผลิตและออกแบบโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 181 ถึง 245 คน เมื่อจัดที่นั่งแบบ 3 ชั้นบิน และมีพิสัยบิน 9,400 ถึง 12,200 กิโลเมตร (5,200 ถึง 6,600 ไมล์ทะเล)
ส่วนควบคุมการบินของ 767 มีความคล้ายคลึงกับ 757 ซึ่งเป็นเครื่องบินลำตัวแคบ ที่เริ่มผลิตในช่วงเดียว ทำให้นักบินที่ได้รับใบอนุญาตให้ขับเครื่อง 757 ได้ ก็สามารถขับเครื่อง 767 ได้โดยปริยาย
ลักษณะ.
ภาพรวม.
โบอิง 767 เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวกว้าง ที่มีระบบครีบและหางเสือเดียว โดยปีกทำมุม 31.5 จากลำตัวเครื่องและมีความเร็วขณะบินปกติอยู่ที่ มัค 0.8 (553 ไมล์/ชม. หรือ 858 กม./ชม.) แต่ละปีกมีแผ่นแสลทหกแผง, แฟลปแบบหนึ่งและสองชั้น, เอละรอนภายในและภายนอก และสปอยเลอร์หกแผง นอกจากนี้แล้วโบอิง 767 ยังมีพื้นผิวปีกที่มีส่วนประกอบของวัสดุผสมชนิดพอลิเมอร์เสริมคาร์บอนไฟเบอร์ แฟริ่งปีกและแผงอุปกรณ์จากวัสดุเคฟลาร์ และการใช้อลูมิเนียมอัลลอยด์ ซึ่งทั้งหมดนี้จะสามารถลดน้ำหนักเครื่องบินได้ถึง เมื่อเปรียบเทียบกับเครื่องบินรุ่นก่อนหน้า
เพื่อกระจายน้ำหนักของเครื่องบินบนพื้นดิน บนโบอิง 767 จะมีการจัดเรียงล้อลงจอดแบบรถสามล้อ โดยล้อลงจอดหลักจะมีสี่ล้อและล้องลงจอดส่วนหัวจะมีสองล้อ ปีกในรูปแบบแรกสามารถรองรับความยาวลำตัวเครื่องได้ถึงรุ่น -300 เท่านั้น ในรุ่น -400อีอาร์ จึงมีการปรับปรุงรูปแบบปีกและล้อลงจอดใหม่ โดยล้อลงจอดหลัก จะจัดให้อยู่ห่างกันมากขึ้น และจะเปลี่ยนล้อ ยาง และระบบเบรกเป็นชนิดเดียวกันกับบนโบอิง 777 เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ส่วนหางชนกับพื้นเมื่อขึ้นบิน บนรุ่น -300 และ -400อีอาร์จะมีการติดตั้งระบบเทลสกิด
บนโบอิง 767 รุ่นโดยสารทุกลำจะมีการติดตั้งทางออกฉุกเฉินบริเวณด้าหน้าและด้านหลังของเครื่องบิน โดยรุ่น -200 และ -200อีอาร์ จะมีประตูทางออกฉุกเฉินเหนือปีก และมีตัวเลือกสำหรับประตูบานที่สองหากต้องการเพื่อความจุจาก 255 ที่นั่งเป็น 290 ที่นั่งตามกฎการบิน รุ่น -300 และ -300อีอาร์จะมีประตูทางออกฉุกเฉินสองบาน และตัวเลือกที่จะไม่ติดตั้งเลย หรือประตูทางออกสามประตูพร้อมประตูขนาดเล็กหนึ่งบานบริเวณหลังปีก และยังสามารถติดตั้งประตูทางออกสามบานและประตูทางออกฉุกเฉินเหนือปีกอีกหนึ่งบานเพื่อเพิ่มความจุจาก 290 ที่นั่งเป็น 351ที่นั่งได้ บนรุ่น -400อีอาร์ทุกลำจะมีประตูทางออกสามบานและประตูขนาดเล็กอีกหนึ่งบานบริเวณหลังปีก รุ่น -300F จะมีประตูทางออกเพียงหนึ่งบานบริเวณด้านหน้าฝั่งซ้ายของเครื่องบิน
นอกจากจะใช้ระบบการบินที่คล้ายกันแล้ว โบอิง 767 ยังใช้ระบบยังใช้หน่วยพลังงานเสริมระบบพลังงานไฟฟ้าและชิ้นส่วนไฮดรอลิกเดียวกับโบอิง 757 นอกจากนี้แล้วห้องนักบินยังมีลักษณะเดียว นักบินที่มีใบอนุญาตสำหรับการบินโบอิง 767 แล้ว ยังสามารถบินเครื่องบินโบอิง 757 ได้ สิ่งนี้จะช่วยลดค่าใช้จ่ายสำหรับสายการบินมีเครื่องบินทั้งสองประจำการในฝูงบิน
ผู้ให้บริการ.
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 มีอากาศยานใช้งานถึง 742 ลำ: รุ่น 73 -200s, 632 -300 และ 37 -400 โดยรุ่น 65 -300F ยังอยู่ในระยะสั่งซื้อon order ผู้ที่ใช้งานมากที่สุดคือเดลตาแอร์ไลน์ (77), เฟดเอกซ์เอกซ์เพรส (60; ผู้ส่งสินค้ามากที่สุด), ยูพีเอสแอร์ไลน์ (59), ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (51), เจแปนแอร์ไลน์ (35), ออล นิปปอน แอร์เวย์ (34) 
ผู้ซื้อโบอิง 767 มากที่สุดตามลำดับคือเดลตาแอร์ไลน์ที่ 117 ลำ, เฟดเอกซ์เอกซ์เพรส (148), ออล นิปปอน แอร์เวย์ (96), อเมริกันแอร์ไลน์ (88) และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (82) เฉพาะเดลตาและยูไนเต็ดเท่านั้นที่ซื้อรุ่น -200, -300 และ -400 ทั้งหมด
คำสั่งซื้อและการส่งมอบ.
การสั่งซื้อและจัดส่งโบอิง 767 (สะสม, ต่อปี): 
 สั่งซื้อ  จัดส่ง
ISO 216

ISO 216 เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก
ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า
รูปแบบกระดาษชนิด A.
รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง เป็นทางหลวงแผ่นดินไปยังภาคใต้ฝั่งอันดามัน เป็นทางหลวงแผ่นดินเลนถนนตลอด 4 เลน และมีความสำคัญ เพราะเป็นเส้นทางที่ไม่มีทางเขา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สามารถแบ่งเส้นทางออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่
- ช่วงแรกเริ่มต้นจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านอำเภอร่อนพิบูลย์ ข้ามทางรถไฟสายใต้ และบรรจบกับ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก 
- ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4301 บริเวณสามแยกทุ่งสง แล้ววิ่งไปทางตะวันตก ออกจากตัวอำเภอทุ่งสง และเข้าสู่ทางแยกต่างระดับทุ่งสง แล้วมุ่งทางตะวันตก ผ่านอำเภอรัษฎา อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง ผ่าน ถนนเพชรเกษมที่สี่แยกอันดามัน แล้วไปบรรจบกับ ถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ที่แยกนาขา อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง 
- ช่วงที่ 3 แยกจากถนนในอำเภอเมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านถนนวงแหวนรอบเมืองตรัง ขนานไปกับแม่นํ้าตรัง สิ้นสุดเส้นทางที่อำเภอกันตัง
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร
ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร
ช่วงที่ 3 เริ่มจากอำเภอเมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร
เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา

จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา (แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า "วิกโนลา" , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)
ฟาน วัน ขาย

ฟาน วัน ขาย  อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศเวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2540 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาลาออกจากตำแหน่งและให้เหงียน เติ๊น สุง เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไป
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม

นายกรัฐมนตรีเวียดนาม หรือ นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยม เป็นหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ซึ่งเป็นประธานในการประชุมของรัฐบาลกลาง (เดิมคือคณะรัฐมนตรี) นายกรัฐมนตรีเป็นผู้บังคับบัญชาการทำงานของสมาชิกในรัฐบาล และอาจเสนอชื่อรองนายกรัฐมนตรีต่อรัฐสภา
โดยแต่ละสมัยจะมีการใช้การเรียกขานตำแหน่งแตกต่างกันไป
รายนาม.
ยุคที่ 1.
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม
ยุคที่ 2 (ปัจจุบัน).
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
เมื่อหวอ วัน เกียตออกจากตำแหน่งแล้ว ผู้ตำแหน่งหลังจากนี้ คือ "นายกรัฐมนตรีเวียดนาม"
ภาษาอาเจะฮ์

ภาษาอาเจะฮ์  เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนของชาวอาเจะฮ์ มีผู้พูดในอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และโบตา รัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย
ภาษาถิ่น.
ปรากฏภาษาอาเจะฮ์ถิ่นอย่างน้อย 10 ภาษา ได้แก่ Pasè, Peusangan, Matang, Pidië, Buëng, Banda, Daya, Meulabôh, Seunagan และ Tunong
เขื่อนซานเสียต้าป้า

เขื่อนซานเสียต้าป้า, เขื่อนสามหุบเขา, เขื่อนสามผา หรือ เขื่อนสามโตรก  เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (พ.ศ. 2550) ของประเทศจีน ลักษณะของเขื่อนเป็นแบบเขื่อนคอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam) กั้นขวางแม่น้ำแยงซี 
เขื่อนซานเสียต้าป้า เป็นเขื่อนแรกของจีนที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อเต็มในภาษาอังกฤษของโครงการก่อสร้างเขื่อนนี้ คือ “Three Gorges multipurpose water control project” มีประวัติการก่อสร้างยาวนาน ตั้งแต่สมัย ดร.ซุน ยัตเซ็น ในปี พ.ศ. 2462 และเริ่มศึกษาโครงการฯ เมื่อปี พ.ศ. 2473 สภาประชาชน ลงมติให้ก่อสร้างได้ในปี พ.ศ. 2535 ในสมัยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีหลี่เผิง 
วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างเขื่อน ใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าเป็นหลักและป้องกันน้ำท่วม ซึ่งในขณะที่สร้างเขื่อนนั้น มีผู้อพยพจากน้ำท่วมบริเวณโดยรอบมีถึงประมาณ 1.35 ล้านคน
แก๊สปิโตรเลียมเหลว

แก๊สปิโตรเลียมเหลว หรือ แอลพีจี  จัดเป็นเชื้อเพลิงอีกชนิดหนึ่งที่มาจากซากดึกดำบรรพ์  เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการแยกน้ำมันดิบในโรงกลั่นน้ำมันหรือการแยกแก๊สธรรมชาติ ในโรงแยกแก๊สธรรมชาติ ซึ่งประกอบด้วยส่วนผสมของไฮโดรคาร์บอน 2 ชนิด คือ โพรเพนและบิวเทนไม่มีกลิ่น ไม่มีสี ปราศจากพิษ หนักกว่าอากาศ ติดไฟได้ในช่วงของการติดไฟที่ 2–15 % ของปริมาณในอากาศ และอุณหภูมิที่ติดไฟได้เองคือ 400 องศาเซลเซียส
ในประเทศไทยแก๊สหุงต้มส่วนใหญ่ได้จากการกลั่นน้ำมัน โดยใช้อัตราส่วนผสมของโพรเพน และบิวเทนประมาณ 70:30 ซึ่งจะให้ค่าความร้อนที่สูง 
การใช้ประโยชน์.
แก๊สปิโตรเลียมเหลวสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงในการประกอบอาหารในครัวเรือน จึงเรียกกันว่า แก๊สหุงต้ม สามารถใช้ในโรงงานอุตสาหกรรมและยานพาหนะได้
กลุ่มภาษากะตู

กลุ่มภาษากะตู (Katuic languages) อยู่ในกลุ่มภาษามอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก
การจัดอันดับ.
Sidwell (2005).
การจัดอันดับย่อยของกลุ่มภาษากะตูเสนอโดย Sidwell (2005) นอกจากนี้ Sidwell (2009) ยังวิเคราะห์สายกะตูเป็นกลุ่มภาษาย่อยกะตูที่คงเดิมมากที่สุด
Gehrmann (2019).
Gehrmann (2019) เสนอการจัดกลุ่มภาษานี้ไว้ดังนี้:
"เอทโนล็อก"ก็จัดภาษา Kassang (ภาษา Tariang) เข้าในนี้ด้วย แต่อยู่ในภาษาบะห์นาริก (Sidwell 2003). Lê, et al. (2014:294) รายงานถึงกลุ่มย่อยกะตูที่มีชื่อว่า "Ba-hi" อยู่ในพื้นที่ภูเขาของอำเภอ Phong Điền จังหวัดเถื่อเทียนเว้ ประเทศเวียดนาม แต่ Watson (1996:197) จัดให้ผู้พูด "Pacoh Pahi" ในวิธภาษาปาโกะห์
สุริยัน ศักดิ์ไธสง

สุริยัน ศักดิ์ไธสง อดีตนักเขียนผู้ล่วงลับ มีผลงานโดดเด่นในนิยายแนวอาชญากรรม มาเฟียย้อนยุค บางครั้งถูกเรียกว่า เปี๊ยก วิสุทธิกษัตริย์ ซึ่งเป็นชื่อที่สถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งเคยใช้เรียกตอนที่เขาไปออกรายการ
ประวัติ.
สุริยัน ศักดิ์ไธสง มีชื่อจริงว่า "ถาวร ภู่ประเสริฐ" เกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2481 ที่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีชื่อเล่นว่า "เปี๊ยก" โดยมีพ่อเป็นอดีตโจร ชื่อ เสือผาด เมื่อยังอยู่ในวัยเด็ก ผู้เป็นพ่อได้นำไปฝากไว้ให้อาศัยอยู่กับพระที่วัดราษฎร์ประคองธรรม จนกระทั่งเมื่ออายุได้ 7 ขวบ จึงรู้ตัวว่าพ่อแท้ ๆ ของตนนั้นเป็นโจร จึงมีความผิดหวัง เนื่องจากหวังมาตลอดว่าพ่อตัวเองเป็นขุนนางหรือข้าราชการ
ขณะศึกษาอยู่ที่ โรงเรียนช่างกลปทุมวัน ถึงปีที่ 2 ก็ถูกไล่ออกเพราะเป็นคนเกเร อีกทั้งเคยก่อเหตุอาชญากรรมไว้ต่าง ๆ มากมาย ทั้งลักจี้ชิงปล้น คุมบ่อนการพนันที่ย่านวิสุทธิกษัตริย์ รวมถึงเคยก่อเหตุฆาตกรรม จนวนเวียนเข้าสถานพินิจและเรือนจำอยู่สองครั้ง ในเก้าสถานที่ รวมเป็นระยะเวลาหนึ่งปีกับเจ็ดเดือน โดยแต่ละครั้งถูกขังเดี่ยวทั้งสิ้น เมื่อออกมาจึงกลับใจได้ และได้เปลี่ยนชีวิตตัวเองด้วยการเป็นนักเขียน จากการที่เป็นผู้ชื่นชอบการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะนิยายกำลังภายในของโกวเล้งและกิมย้ง เริ่มต้นชีวิตการเป็นนักเขียนจากการเป็นผู้เขียนจดหมายให้กับนักโทษในเรือนจำด้วยกัน หลังจากที่พ้นโทษแล้วได้ ราช เลอสรวง และ เสถียร จันทิมาธร ช่วยเหลือให้สร้างสรรค์ผลงาน
จงโคร่ง

จงโคร่ง หมาน้ำ กง กระทาหอง กระหอง (ปักษ์ใต้) (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Phrynoidis aspera") เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกคางคกขนาดใหญ่ที่พบในประเทศไทยชนิดหนึ่ง
จงโคร่งนับเป็นคางคกชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย บริเวณหลังมีน้ำพิษเห็นเป็นปุ่มชัดเจน ตาใหญ่ ตัวมีสีน้ำตาลดำ ตัวผู้มักปรากฏลายสีเข้มเป็นแถบทั้งขาหน้า และขาหลัง บริเวณใต้ท้องมีสีขาวหม่น ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร ขายาว 6-8 นิ้ว ขาหน้าสั้นกว่าขาหลัง นิ้วเท้ามี 4 นิ้ว สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ตามสภาพแวดล้อม โดยตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้
จงโคร่งเป็นสัตว์ที่พบได้เฉพาะในป่าดิบชื้น โดยจะอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารน้ำตกหรือลำห้วย โดยมักใช้ชีวิตอยู่ในน้ำมากกว่าอยู่บนบก มักหลบอยู่ตามขอนไม้หรือก้อนหินขนาดใหญ่ หากินในเวลากลางคืน อาหารหลักได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก 
มีเสียงร้องคล้ายสุนัขเห่า จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "หมาน้ำ" โดยมีพฤติกรรมร้องเป็นจังหวะ ๆ ละ 6-10 วินาที ลักษณะไข่เป็นฟองกลม ๆ อาจติดอยู่ตามขอบแหล่งน้ำที่อาศัย โดยฤดูกาลผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูฝนจนถึงต้นฤดูหนาว 
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตกและภาคใต้
ในความเชื่อของคนปักษ์ใต้ จงโคร่งหรือกงเป็นสัตว์นำโชค หากเข้าบ้านใครถือเป็นลางมงคล โดยเฉพาะทางจังหวัดนราธิวาส มีความเชื่อเรื่องนี้มาก โดยเรียกว่า 'กง' หากเข้าบ้านใคร เขาจะเลี้ยงดูอย่างดี มีการอาบน้ำปะแป้งให้ และมีคติว่า กงไม่ชอบให้คนในบ้านทะเลาะกัน หากทะเลาะกัน มันจะหนีไปอยู่ที่อื่น ทั้งนี้นิสัยของกง คือ จะเลือกอาศัยอยู่กับบ้านที่มันชอบเท่านั้น ถ้าไม่ชอบ ต่อให้จับมาเลี้ยง ก็หนีไป แต่ในบางท้องถิ่นมีการเอาหนังของจงโคร่งมาตากแห้งแล้วมวนผสมกับใบยาสูบสูบเหมือนยาสูบทั่วไป มีฤทธิ์แรงกว่ายาสูบหรือบุหรี่ทั่วไป โดยมีความแรงเทียบเท่ากับกัญชา ในฟิลิปปินส์ก็นิยมทำเช่นเดียวกัน 
ปัจจุบัน มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ชาวม่าน

ชาวม่าน (คำว่า "ม่าน" มีความหมายว่า "บ้าน") เป็นชนกลุ่มแรกที่อพยพมาทางหุบเขาตอนเหนือของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ตั้งบ้านเรือนระยะห่างๆกัน ประมาณ 600-1,000 เมตร และแยกออกจากกันเป็นก๊กเป็นเหล่า ซึ่งจะสังเกตได้โดยเครื่องแต่งกายสตรี
อุปนิสัยของชาวม่าน.
โดยทั่วไปชาวม่าน เป็นพลเมืองที่รักการอุตสาหกรรม ใช้ภาษายูนนานได้ รู้จักนิสัยของชาวจีนได้เป็นอย่างดี เป็นพ่อค้า และรู้จักการเลี้ยงสัตว์พอดีพอใช้ จึงนับว่าเป็นพวกที่สำคัญพวกหนึ่งในบรรดาชาวม้ง และชาวไททั้งหลาย (ไทดำ, ไทแดง และไทขาว)
จำนวนประชากร.
พลเมืองเหล่านี้ในปัจจุบันอาจจะมีจำนวนมากกว่า 12,000 คน อาศัยตามหมู่บ้านต่างๆที่ติดกันเป็นหย่อมๆ ไม่ค่อยขยับขยายให้กว้างใหญ่เท่าใดนัก มีชาวม่านอยู่ที่ซินโห 8,000 คน มูสัง โลลาว 2,000 คน ลาดเขาฟันสีพาน 3,000 คน ภูเขาสามคาบ 1,000 คน แอ่งตานอูเย็น 2,000 คน ตามเทืองเขาใกล้กับแม่น้ำแดงฝั่งขวาจนถึงเงียโล 14,000 คน และทางก๊กลื้อ มีชาวม่านไปทำกินอยู่ในที่ต่ำๆมาก ขนาดสูงกว่าระดับน้ำทะเล 200 เมตร
ฮองตง

ฮองตง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งจ๊กก๊ก ฉายา "ฮั่นสินแห่งหนานหยาง" เป็นชาวเมืองหนานหยาง (บ้านเดียวกับขงเบ้ง) เชี่ยวชาญในการใช้ง้าวและเกาทัณฑ์ เป็นผู้ที่มีคุณธรรม เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก โดยฮองตงเป็นคนที่ 4
เดิมเป็นขุนพลที่รักษาเมืองเตียงสา ของเล่าเปียว เมื่อออกรบเคยพลาดท่าในสนามรบ และกวนอูไว้ชีวิต ในการต่อสู้ครั้งต่อมา จึงจงใจยิงเกาทัณฑ์พลาด เป็นการทดแทนบุญคุณกลับคืน แต่เจ้าเมืองเตียงสาเข้าใจว่า ฮองตงเอาใจข้างข้างฝ่ายเล่าปี่ จึงกล่าวหาว่าฮองตงเป็นกบฏ เมื่อเล่าปี่เข้าเมืองเตียงสาได้แล้ว ได้ไปพบฮองตงที่บ้านพัก พบฮองตงนอนเมาอยู่ด้วยความเสียใจที่ไม่สามารถรักษาเมืองได้ เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยทำการคาราวะฮองตงว่า เป็นนักรบที่มีฝีมือและคุณธรรมอย่างแท้จริง พร้อมเกลี้ยกล่อมให้มาเข้าร่วมด้วย ฮองตงจึงเข้าร่วมกับเล่าปี่เมื่ออายุได้ 60 ปี และได้เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก 
ฮองตงสร้างผลงานอีกครั้ง เมื่อแฮหัวเอี๋ยนยกทัพมา ขงเบ้งแสร้งพูดยั่ว โดยกล่าวว่าฮองตงแก่ชราแล้ว คงจะไม่มีเรี่ยวแรง ฮองตงจึงเกิดมานะ แสดงพละกำลังด้วยการหักคันธนูและรำง้าวให้ดู ฮองตงหนีไปตั้งหลักที่ยอดเขาเตงกุนสัน เพื่อให้แฮหัวเอี๋ยนที่อยู่ริมเขาตะโกนท้าทายให้ลงมาสู้ แต่ฮองตงก็ไม่ยอมสู้ เพราะการที่ฮองตงไม่ลงมาโจมตีนั้นเพราะหวดเจ้งยังไม่ยกธงแดง เมื่อยกธงแดงจึงฉวยโอกาสโจมตีในตอนที่แฮหัวเอี๋ยนอ่อนล้าเองในเวลาบ่าย ทหารทุกคนกำลังนอนหลับ ฮองตงจึงได้บุกลงมาจากเขา ในขณะที่แฮหัวเอี๋ยนกำลังใส่ชุดเกราะ ฮองตงขี่ม้าประชิดตัวและยกง้าวฟันลำตัวขาดทันที
ฮองตงเสียชีวิต ณ ค่ายทหารฝ่ายจ๊กก๊ก หลังจากถูกยิงด้วยเกาทัณฑ์ของทหารฝ่าย ง่อก๊ก เข้าซอกคอ ครั้งเล่าปี่ยกทัพไปรบเพื่อล้างแค้นให้กวนอูในศึกอิเหลง เมื่ออายุได้ 75 ปี
ถนนรังสิต-นครนายก

ถนนรังสิต–นครนายก ซึ่งมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 305 สายต่างระดับรังสิต–นครนายก เป็นถนนแนวตะวันตก–ตะวันออก เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดนครนายก เป็นถนนขนาด 6–8 ช่องทางจราจรในเขตจังหวัดปทุมธานี และ 4 ช่องจราจรในเขตจังหวัดนครนายก ระยะทางตลอดทั้งสาย 74.811 กิโลเมตร โดยทางหลวงสายนี้ได้ช่วยเพิ่มความสะดวกในการเข้าสู่จังหวัดนครนายกและจังหวัดใกล้เคียงมากขึ้น โดยไม่ต้องใช้ถนนพหลโยธิน แล้วเข้าถนนสุวรรณศรที่ทางแยกต่างระดับหินกอง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ทำให้สามารถช่วยร่นระยะทางให้สั้นกว่าประมาณ 24 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง.
ถนนรังสิต–นครนายกเริ่มต้นจากถนนพหลโยธิน ที่บริเวณทางแยกต่างระดับที่รังสิต ที่หลักกิโลเมตรที่ 32 ในท้องที่ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีแนวถนนเลียบไปกับคลองรังสิตประยูรศักดิ์ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับธัญบุรีตรงหลักกิโลเมตรที่ 9 ตัดกับถนนลำลูกกา–วังน้อย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352) ที่หลักกิโลเมตรที่ 14 และตัดกับทางหลวงชนบท ปท.3004 ที่หลักกิโลเมตรที่ 15 จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดนครนายก โดยผ่านท้องที่อำเภอองครักษ์ ลอดใต้ทางรถไฟสายชุมทางคลองสิบเก้า-ชุมทางแก่งคอย จากนั้นจึงแยกออกจากแนวคลองรังสิตประยูรศักดิ์แล้วไปตัดกับถนนบางน้ำเปรี้ยว–องครักษ์ (ทางหลวงชนบท นย.3001) ที่ทางแยกองครักษ์ ตรงหลักกิโลเมตรที่ 44 ข้ามคลองอุโมงค์ ตรงหลักกิโลเมตรที่ 47 จากนั้นเริ่มต้นเลียบคลองฝั่งขวาแล้วจึงผ่านท้องที่อำเภอบ้านนา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3051 และในเขตอำเภอเมืองนครนายก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3428 ที่หลักกิโลเมตรที่ 67 ตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนครนายกที่หลักกิโลเมตรที่ 70 ข้ามคลองฝั่งขวาแล้วไปตัดกับถนนบ้านสร้าง–นครนายก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3076) ที่หลักกิโลเมตรที่ 72 (แยกสามสาว) และไปสิ้นสุดที่ถนนสุวรรณศร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33) บริเวณทางแยกโรงพยาบาลในท้องที่อำเภอเมืองนครนายก รวมระยะทางทั้งหมด 74.811 กิโลเมตร
ในเขตจังหวัดปทุมธานีจะเรียกชื่อถนนนี้ว่า "ถนนรังสิต–นครนายก" ส่วนในเขตจังหวัดนครนายกจะเรียกชื่อถนนว่า "ถนนนครนายก–รังสิต" และถนนสายนี้ยังแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ได้แก่ ช่วงตั้งแต่รังสิตถึงองครักษ์ เรียกว่า "ถนนรังสิต–องครักษ์" และช่วงตั้งต่อองครักษ์ต่อไปจนถึงยังนครนายกจะเรียกว่า "ถนนองครักษ์–นครนายก"
สถานที่สำคัญ.
สถานที่สำคัญบนถนนรังสิต-นครนายก ช่วงคลองรังสิตประยูรศักดิ์ นับรวมสถานที่ในฝั่งเลียบคลองรังสิตฯด้วย
สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง

รศ.สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง อาจารย์ประจำ ภาควิชาสัตวบาล คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน และสมาชิกสมาคมเทคโนโลยีชีวภาพแห่งประเทศไทยอดีตอาจารย์ ภาคสัตวบาล คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประวัติ.
สุพัตร์ จบการศึกษาปริญญาตรี คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งเปิดทำการสอน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
ประวัติ.
คณะเกษตร เป็นหนึ่งในสี่คณะแรกตั้งของมหาวิทยาลัย และยังเป็นคณะเกษตรแห่งแรกของประเทศไทยด้วย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2486 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเกษตรศาสตร์" โดยเปิดสอนในหลักสูตรกสิกรรมและสัตวบาลเป็นหลักสูตรแรก ต่อมา ในปี พ.ศ. 2497 ได้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น " คณะกสิกรรมและสัตวบาล" โดยเพิ่มแผนกเศรษฐศาสตร์ขึ้นอีก 1 แผนก ในระยะได้มีการเปิดสอนระดับปริญญาโทเป็นครั้งแรก ในหลักสูตรกสิกรรมและสัตวบาลมหาบัณฑิต สาขาวิชาสัตวบาล และ ในปี พ.ศ. 2509 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะเกษตร" เมื่อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ขยายการใช้พื้นที่เต็มกำลังและประสิทธิภาพในพื้นที่วิทยาเขตบางเขนแล้ว จึงได้มีการขยายมายังวิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม โดยได้นำเอานิสิตชั้นปีที่ 3 และ 4 มาเรียน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน เริ่มเปิดการเรียนการสอนในวันที่ 12 พศจิกายน 2522 และ ในปีการศึกษา 2538 ได้ย้ายนำนิสิตชั้นปีที่ 1 มาเรียน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน
พ.ศ. 2546 แยกคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ออกเป็น 2 คณะคือ คณะเกษตร (อยู่ ณ วิทยาเขตบางเขน) และคณะเกษตร กำแพงแสน แล้วมีการเสนอให้ใช้ชื่อใหม่ว่า คณะเกษตรอุตสาหกรรม แต่ไม่ผ่านสภามหาวิทยาลัย จึงได้ใช้ชื่อที่สภามหาวิทยาลัยประกาศมาก่อนหน้านั้น (คณะเกษตร กำแพงแสน)
พ.ศ. 2554 คณะเกษตร กำแพงแสน ได้ดำเนินการสรรหาชื่อใหม่คณะคือ คณะวิทยาการเกษตร (Faculty of Agricultural Science) ได้เสนอต่อสภามหาวิทยาลัย ได้รับการอนุมัติชื่อ คณะวิทยาการเกษตร แต่ให้คณะกลับไป พิจารณาชื่อในภาษาอังกฤษมาใหม่
ที่ประชุมคณะได้ยืนยันที่จะใช้ชื่อในภาษาอังกฤษตามที่เคย ทางสภามหาวิทยาลัยได้พิจารณาให้กลับไปใช้ชื่อ คณะเกษตร กำแพงแสน
หน่วยงาน.
คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มีหน่วยงานในสังกัดประกอบด้วย 8 ภาควิชา 1 สำนักงานเลขานุการ ส่วนสาขาวิชาจะอยู่สังกัดภายใต้คณะ ซึ่งจำแนกได้ดังนี้
พิพิธภัณฑ์แมลง.
พิพิธภัณฑ์แมลง อยู่ที่ชั้น 1 อาคารภาควิชากีฏวิทยา-โรคพืช คณะเกษตรกำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม พิพิธภัณฑ์แมลงเป็นการจัดแสดงแบบแมลงชนิดต่างๆ จำแนกตามชนิดต่าง ๆ
คลินิคสุขภาพพืช.
เป็นหน่วยงานในภายวิชาโรคพืชตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน รับผิดชอบ/ให้บริการตรวจวินิจฉัยโรคพืช
อิโตชีฮิโตะเอะ

อิโตะชีฮิโตะเอะ (; โรมาจิ: "Itoshii hito e") เป็นซิงเกิลลำดับที่ห้าของซะชิ ทะอินะกะ (Sachi Tainaka) เผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2550 โดยเพลง "อิโตะชีฮิโตะเอะ" นั้นใช้เป็นเพลงจบอะนิเมะเรื่อง "บัลซ่า...หอกสาวผู้พิทักษ์ (Seirei no Moribito)" ด้วย
ซิงเกิลนี้ขายดีเป็นอันดับที่ 67 ในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์การทหาร

ประวัติศาสตร์การทหาร เป็นการรวบรวมบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของความขัดแย้ง ตั้งแต่ข้อขัดแย้งระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองเล็ก ๆ สองเผ่า ระหว่างสองรัฐ หรือสงครามโลกที่มีผลกระทบต่อประชากรโลกในระดับที่รุนแรง นักประวัติศาสตร์การทหารเป็นผู้ทำการบันทึกประวัติศาสตร์การทหารเหล่านี้
กิจกรรมทางทหาร เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมาเป็นเวลานับพันปี แต่การจัดการบันทึกข้อมูลนั้นเป็นไปอย่างหยาบ ๆ สิ่งที่เป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์โลกก่อนประวัติศาสตร์นั้นแทบจะไม่มีข้อมูลหลงเหลืออยู่ แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนเชื่อว่า รูปแบบของยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ และจุดมุ่งหมายในการทำสงครามต่าง ๆ นั้นแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาร่วมห้าพันปี ในประวัติศาสตร์ที่มีบันทึกไว้และในรอบ 90,000 ปีตั้งแต่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏขึ้นมาบนโลก ตัวอย่างที่ชัดเจนอย่างหนึ่งคือ ยุทธวิธี Double envelopment หรือการล้อมสองด้าน ซึ่งเป็นยุทธวิธีพื้นฐานที่ใช้กันมากในการทำสงคราม ได้ถูกใช้โดย ฮันนิบาล (Hannibal) ที่ยุทธการคันนาย เมื่อ 216 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นเวลากว่าสองพันสองร้อยปีมาแล้ว ต่อมาอีกเกือบพันปี ก็ถูกใช้อีกโดย Robin Phan Persie คาลิด ไอบิน อัลวาลิด (Khalid ibn al-Walid) ที่ยุทธการวาฮายา (Walaja) ใน ค.ศ. 633 และในอีกซีกโลกหนึ่งก็ได้รับการบันทึกได้โดยซุนวู นักการทหารผู้เขียนตำราพิชัยสงคราม การศึกษาประวัติศาสตร์เหล่านี้ นักการทหารมีจุดประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงการทำความผิดซ้ำเดิมที่มีคนเคยทำมาแล้ว และนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์เบื้องหน้า เพื่อหยิบยุทธวิธีที่เคยมีการใช้แก้ปัญหาในประวัติศาสตร์มาแล้วมาเป็นหนึ่งในแนวทางการพิจารณา ขอบเขตของประวัติศาสตร์การทหาร จะมีแยกย่อยออกไปเป็นประวัติศาสตร์สงคราม ประวัติศาสตร์ของยุทธการต่าง ๆ การต่อสู้ทั่วไป ศิลปะทางทหาร และการสนับสนุนกิจการทางทหารอื่น
มีวิธีการจัดแบ่งหมวดหมู่ของสงครามอยู่หลายแบบ แต่แบบที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งสงครามออกเป็น สงครามตามแบบ ซึ่งตรงข้ามกับสงครามนอกแบบ โดยสงครามตามแบบจะเกี่ยวข้องกับ การแบ่งฝายชัดเจน มีการจัดการกองทัพเป็นหมวดหมู่ มีการปะทะเข้าหากันโดยตรงโดยไม่ใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูง ส่วนสงครามนอกแบบ ได้แก่ การบุกเข้ายึด ปฏิบัติการใต้ดิน การก่อการร้าย หรือการใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูงเช่น อาวุธนิวเคลียร์ อาวุธเคมี หรืออาวุธชีวภาพ
อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์

อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ (Emerson, Lake & Palmer) หรือ ELP เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2513 โดย คีธ อีเมอร์สัน มือคีย์บอร์ดจากวงไนซ์ และ เกร็ก เลค มือกีตาร์จากวงคิง คริมสัน ซึ่งพบกันเมื่อทั้งสองวงออกแสดงคอนเสิร์ตร่วมกันสองครั้ง พบว่ามีแนวทางดนตรีเข้ากันได้ และคิดจะตั้งวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรีสามชิ้น คือ คีย์บอร์ด กีตาร์และกลอง
อีเมอร์สัน และเลค ชักชวนมิทช์ มิทเชล มือกลองวง The Jimi Hendrix Experience ของจิมิ เฮนดริกซ์มาร่วมงาน มิทช์ มิทเชลปฏิเสธ แต่ก็ทำให้ จิมิ เฮนดริกซ์ สนใจจะมาร่วมงานด้วย และในที่สุดทางวงก็ได้สมาชิกคนสุดท้าย คือ คาร์ล พาล์มเมอร์
ข่าวที่ว่า จิมิ เฮนดริกซ์ จะมาร่วมกับวงนี้ เป็นที่สนใจของสื่อมวลชนอังกฤษ นำเสนอข่าวว่าวงดนตรีที่ตั้งขึ้นนี้จะใช้ชื่อว่า "Hendrix, Emerson, Lake & Palmer" หรือ "HELP" แต่แล้วจิมิ เฮนดริกซ์ ก็เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2513 ก่อนที่จะได้ร่วมงานกัน
อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ ผลิตงานดนตรีในแนวโปรเกรสซีฟร็อก และซิมโฟนิกร็อก ออกมาทั้งสิ้น 9 ชุด มียอดขายประมาณ 30 ล้านชุด และมีช่วงระยะเวลาสั้นๆ ในปี พ.ศ. 2528-29 ที่ได้ โคซี พาวเวลล์ มาเป็นมือกลองของวง (เนื่องจาก พาล์มเมอร์ ติดสัญญาต้องออกตระเวนแสดงสดในประเทศแถบเอเชีย) ช่วงนี้ วงใช้ชื่อว่า "Emerson, Lake & Powell" ชื่อย่อ "ELPowell" หรืออาจจะใช้ "ELP" เหมือนกัน
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008

วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 (Windows Server 2008) เป็นชื่อของระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์รุ่นต่อไปจากไมโครซอฟท์ เป็นรุ่นถัดจากวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 เดิมทีมีรหัสในการพัฒนาว่า Windows Server "Longhorn"
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 เป็นระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์ที่นำคุณสมบัติหลายอย่างมาจากวินโดวส์วิสตา ความสัมพันธ์ลักษณะเดียวกับวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 และวินโดวส์เอกซ์พี
ปัจจุบันวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 ออกรุ่นทดสอบมาแล้ว 3 รุ่น ได้แก่ เบต้า 1 (27 กรกฎาคม ค.ศ. 2005) เบต้า 2 (23 พฤษภาคม ค.ศ. 2006) และเบต้า 3 (25 เมษายน ค.ศ. 2007) รุ่นสุดท้ายมีกำหนดออกในครึ่งหลังของปี 2007
รุ่น.
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 จะมีทั้งที่เป็นรุ่นสำหรับ 32 บิต (x86) และ 64 บิต (x86-64) เช่นเดียวกับวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 และยังแบ่งเป็นรุ่นสำหรับการใช้งาน ดังนี้
ภาษากะเซง

ภาษากะเซง หรือภาษาโกเซง ภาษากัสเซง ภาษากราเซง มีผู้พูดทั้งหมด 1,200 คน (พ.ศ. 2543) ในลาวภาคใต้ ใกล้เคียงกับชายแดนเวียดนาม ที่ราบโบโลเวนต์ทางเหนือของแขวงอัตตะปือแขวงเซกอง ประเทศลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู บางครั้งจัดอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก
ภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษาเตรียง จนนักภาษาศาสตร์บางคน ดังที่กล่าวถึงในบันทึกของพระยาประชากิจกรจักรว่าภาษาเตรียงกับภาษากะเซงเป็นภาษาเดียวกัน แต่ที่จริงทั้งสองภาษามีศัพท์พื้นฐานใช้ร่วมกันเพียง 76% จึงมีผู้แยกเป็นสองภาษา พยัญชนะต้นมี 24 เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 21 เสียง
ภาษากะเหรี่ยงสะกอ

ภาษากะเหรี่ยงสะกอ (S'gaw Karen) หรือ ภาษากะเหรี่ยงขาว หรือ ภาษาปกาเกอะญอ เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงสะกอ มีผู้พูดทั้งหมด 1,584,700 คน พบในพม่า 1,284,700 คน (พ.ศ. 2526) ในลุ่มแม่น้ำอิระวดี ในไทยพบ 300,000 คน (พ.ศ. 2530) ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ และเชียงราย ใกล้แนวชายแดนพม่า ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือความเชื่อดั้งเดิมหรือศาสนาคริสต์จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไฆ เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
สัทวิทยา.
มีเสียงพยัญชนะต้นมากกว่าภาษาไทย ไม่มีเสียงตัวสะกด มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมาก นอกจากกล้ำกับเสียง ร ล ว แล้ว ยังกล้ำกับเสียง ก (คล้ายเสียง g ในภาษาอังกฤษ) และเสียง ย ได้ด้วย มีสระเดี่ยวเท่ากับภาษาไทย แต่ความสั้นยาวของสระไม่มีนัยสำคัญทางภาษาศาสตร์ เสียงวรรณยุกต์มี 5 เสียง คือ 
ตัวอย่างภาษาะเหรี่ยงสะกอ ได้แก่ 
การเขียนด้วยอักษรโรมัน.
วรรณยุกต์.
การเขียนวรรณยุกต์ในภาษากะเหรี่ยงมีสองแบบคือแบบที่แทนด้วยตัวสะกด นิยมใช้ในการพิมพ์ กับแบบที่ใส่เป็นเครื่องหมายบนสระ นิยมใช้กับการเขียนด้วยมือ ซึ่งมีดังต่อไปนี้
ไวยากรณ์.
คุณศัพท์.
วางไว้ข้างหลังคำนามที่ขยาย คำวิเศษณ์อยู่ข้างหลังคำกริยาที่ขยายเช่นกัน
ประโยค.
โครงสร้างประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา คำที่ใช้บอกหน้าที่ของคำเป็นแบบปรบท
ภาษากะเหรี่ยงโป

ภาษากะเหรี่ยงโปวฺ เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงโปวฺ มีพยัญชนะต้นเดี่ยว 23 เสียง มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมากโดยวบกับ ล ร ว และ ย ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสียงยาว สระเดี่ยวมี 9 เสียง สระประสมมี 5 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ไม่มีเสียงตัวสะกด
ไวยากรณ์.
การเรียงประโยคเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เช่น 
ประโยคปฏิเสธใช้คำว่า เอ หรือ บา หรือ วา ต่อท้ายประโยคบอกเล่า บางครั้งอาจเติมคำว่า เหล่อ (ไม่) ไว้หน้าคำกริยาที่ต้องการปฏิเสธเพิ่มอีกคำหนึ่งด้วย เช่น 
ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ เติมคำว่า หงฺะ ท้ายประโยค ซึ่งเป็นคำที่ไม่มีในภาษาไทยออกเสียงในลำคอส่วนคำถามที่ต้องการข้อมูลจะเติมคำสรรพนามแสดงคำถามไว้ในตำแหน่งที่ต้องการถาม เช่น 
สำเนียง.
ภาษากะเหรี่ยงโปมีหลายสำเนียง ได้แก่
แต่ละสำเนียงมีคลังศัพท์คล้ายกัน แต่ไม่สามารถพูดระหว่างกันเข้าใจได้
เกลุก

นิกายเกลุก (ทิเบต: དགེ་ལུགས་, ไวลี: "Dge-lugs", พินอินทิเบต: "Gelug") หรือ นิกายเกลุกปา (ทิเบต: དགེ་ལུགས་པ་, ไวลี: "Dge-lugs-pa", พินอินทิเบต: "Gelug-pa") พัฒนามาจากนิกายกาตัมที่อาจารย์อตีศะวางรากฐานและและอาจารย์จงคาปาเป็นผู้ปฏิรูปหลักคำสอนของนิกายหมวกแดงแล้วตั้งนิกายใหม่ขึ้นเมื่อ นิกายเกลุกปะ หรือนิกายหมวกเหลือง เมื่อท่านมรณภาพได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดกานเด็นให้ เจล ซับเจ ถือเป็นจุดเริ่มต้นการสืบทอดผู้นำของสายนิกายเกลุก ผู้นำนิกายเกลุกในปัจจุบันคือผู้ดำรงตำแหน่งดาไล ลามะหรือทะไล ลามะ ซึ่งเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของทิเบตด้วย
พระสงฆ์ในนิกายนี้ได้รับการยกย่องนับถือจากผู้ปกครองมองโกลว่าเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ และต่อมาถือว่าเป็นผู้ปกครองบ้านเมืองด้วย
ในรัชสมัยของพระเจ้าอัลตันข่าน พระองค์ได้พบประมุขสงฆ์องค์ที่ 3 ของนิกายเกลุกปะชื่อ สอดนัมยาโส พระองค์เกิดความเชื่อว่า พระสอดนัมยาโสนี้เป็นอาจารย์ของพระองค์ในชาติก่อนจึงเรียกพระสอดนัมยาโสว่า ตาแล (ཏཱ་ལའི་) หรือทะไล ตั้งแต่นั้นมาประมุขสงฆ์ของทิเบตจะถูกเรียกว่า ดาไลลามะ หรือทะไล ลามะ
ทะไลลามะบางองค์ได้รับมอบอำนาจจากผู้นำมองโกลให้ปกครองประเทศทิเบตทั้งหมด ทำให้พระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมเจริญรุ่งเรือง จนถึงทะไลลามะองค์ที่ 7 (พ.ศ. 2351-2401) ทิเบตได้เข้าสู่ยุคของการปิดประตูอยู่โดดเดี่ยว เนื่องจากประสบความผันผวนและการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ตามเหตุการณ์ของบ้านเมือง เช่น มีนักบวชคริสต์ศาสนาเดินทางเข้ามาเผยแผ่ศาสนา ความสัมพันธ์กับประเทศอินเดียจางหาย จีนได้เข้าครอบครองทิเบตใน พ.ศ. 2494
ขณะนี้ทะไลลามะผู้นำทางจิตวิญญาณสูงสุดของทิเบตองค์ปัจจุบัน เป็นพระองค์ที่ 14 ทรงพำนักลี้ภัยอยู่ในประเทศอินเดีย ตั้งแต่ทรงเดินทางหลบหนีออกจากทิเบตใน พ.ศ. 2502 เป็นต้นมา
พระพุทธศาสนาในทิเบตมีหลายนิกาย นิกายเก่าที่นับถือพระปัทมสัมภวะนั้นต่อมาได้ชื่อว่า นิกายญิงมาปะส่วนใหญ่นักบวชในนิกายนี้ เป็นเหล่า งักปะ (โยคีพุทธ) นิกายเกลุกปะ (ส่วนใหญ่เป็นพระสงฆ์) และยังมีนิกายอื่น ๆ อีก เช่น สาเกียปะ การ์จูปะ โจนังปะ เป็นต้น
คำสอน.
นิกายเกลุก เน้นความเคร่งครัดในวินัยเป็นพื้นฐาน ลามะของนิกายนี้ส่วนใหญ่เป็นพระสงฆ์ เน้นการสอนทั้งทางพระสูตรที่เป็นวิชาการ และทางตันตระที่เน้นการปฏิบัติ และการวิเคราะห์ธรรมโดยตรรกวิภาษ หัวข้อใหญ่ที่ศึกษาคือ ปัญญาบารมี ปรัชญามาธยมิกะ การรับรู้ที่ถูกต้อง ปรากฏการณ์วิทยา และพระวินัย
บทบาททางการเมือง.
ผู้นำของนิกายนี้คือทะไล ลามะ ถือเป็นประมุขของทิเบตตั้งแต่ พ.ศ. 2183
พระรัตนสัมภวพุทธะ

พระรัตนสัมภวพุทธะ (; โรมาจิ: "Hōshō Nyorai"; #เปลี่ยนทาง) เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึงพระผู้เป็นต้นกำเนิดแห่งสิ่งมีค่าทั้งมวล ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล พระกายสีเหลืองทอง เป็นต้นตระกูลพระโพธิสัตว์ตระกูลรัตนะ ซึ่งเปรียบได้กับปัญญาอันประเสริฐ เป็นสัญลักษณ์ของพระรัตนตรัย สัญลักษณ์ประจำพระองค์คือ จินดามณี หมายถึงการเข้าถึงความรู้แจ้ง มโนวิญญาณธาตุและจิตตรัสรู้ ทรงม้าเป็นพาหนะ
ความเชื่อ.
พระองค์เป็นประมุขของรัตนโคตร ซึ่งแสดงความอุดมสมบูรณ์ รูปลักษณ์ที่อยู่เดี่ยวๆของพระองค์หายาก มักจะรวมอยู่กับพระธยานิพุทธะองค์อื่นๆ ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล ทรงเป็นตัวแทนปัญญาญาณแบบเท่าเทียม คือมองเห็นผู้อื่นเท่าเทียมกับตน คัมภีร์มรณศาสตร์ของทิเบตกล่าวว่าพระองค์จะปรากฏกายในวันที่สามของบาร์โด พร้อมด้วยแสงสีเหลือง พระโพธิสัตว์ที่ปรากฏพร้อมกับพระองค์คือ พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์และพระสมันตภัทรโพธิสัตว์
รูปลักษณ์.
ท่าทาง.
ภาพของพระองค์มักมีกายสีเหลืองทอง พระหัตถ์ทำท่าทานมุทรา คือพระหัตถ์ซ้ายวางบนพระเพลาอยู่ในท่าทำสมาธิ พระหัตถ์ขวาเหยียดลง แบพระหัตถ์ออก ปลายนิ้วชี้จดนิ้วโป้ง
พาหนะ.
พาหนะของพระองค์คือม้าบิน ซึ่งตามความเชื่อของคนโบราณมักเป็นตัวแทนของแสงสว่างเพราะเป็นพาหนะของพระอาทิตย์ ส่วนชาวพุทธมหายาน จะถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของโชคและความสง่างาม
สัญลักษณ์.
สัญลักษณ์ของพระองค์คือจินดามณี ซึ่งอาจหมายถึงได้ทั้งพระรัตนตรัยและจิตที่หลุดพ้นแล้ว
เสียง.
เสียงประจำพระองค์คือ ตรัม ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากศูนย์ลมที่สะดือ จึงเป็นการสะท้อนความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชีวิต การเปลี่ยนถ่ายเวทนาขันธ์และความผูกพันระหว่างแม่กับลูก
พระอโมฆสิทธิพุทธะ

พระอโมฆสิทธิพุทธะ เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึง ผู้มีความสำเร็จอันสมบูรณ์ ประทับทางทิศเหนือของพุทธมณฑล พระกายสีเขียว เป็นตัวแทนของพลังลมแห่งจิตวิญญาณ ที่จะผลักดันมนุษย์ไปสู่ความหลุดพ้น สัญลักษณ์คือวัชระไขว้ โดยวัชระแนวนอนหมายถึงการมีอยู่และการกระทำทางโลก วัชระแนวตั้งหมายถึงพลังบวกแห่งจิตวิญญาณ โดยรวม วัชระไขว้หมายถึงพลังแห่งชีวิต ทรงครุฑเป็นพาหนะ
ความหมาย.
ชื่อของพระอโมฆสิทธิหมายถึงผู้ที่มีความสำเร็จโดยสมบูรณ์ ทรงสถิตย์อยู่ทางทิศเหนือของพุทธมณฑล และเป็นตัวแทนของดวงอาทิตย์ยามเที่ยงคืน อันเป็นสัญลักษณ์ของกิจกรรมทางจิตวิญญาณอันลี้ลับ เป็นประธานของกรรมโคตร ในทางปัญญาเป็นภาพสะท้อนของปัญญาญาณแบบสำเร็จทุกอย่างซึ่งเป็นการผสมผสานของปัญญาญาณทุกชนิดหลังจา 
เสียงประจำพระองค์คือ อา มนตร์คือโอม อโมฆสิทธิ อาหูม
ภาษาไมถิลี

ภาษาไมถิลี (อักษรโรมัน: Maithili; "Maithilī",) เป็นภาษาอินโด-อารยันในอนุทวีปอินเดีย ส่วนใหญ่พูดในประเทศอินเดียและเนปาล ในประเทศอินเดียมีผู้พูดในรัฐพิหารกับรัฐฌารขัณฑ์ และเป็นหนึ่งใน 22 ภาษาที่ได้รับการยอมรับ ส่วนในประเทศเนปาล มีผู้พูดในTeraiตะวันออกและเป็นภาษาที่แพร่หลายมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ ในอดีต ภาษาไมถิลีเคยเขียนด้วยอักษรติรหุตา บางครั้งก็เขียนด้วยอักษรไกถีที่นิยมกันน้อยกว่า ปัจจุบันภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
ประวัติ.
คำว่าไมถิลีมาจากคำว่ามิถิลา อาณาจักรโบราณที่ปกครองโดยกษัตริย์ชนกะหรือท้าวชนกในเรื่องรามเกียรติ์ ไมถิลีนี้เป็นอีกชื่อหนึ่งของนางสีดา มเหสีของพระราม และเป็นธิดาของท้าวชนก นักวิชาการในมิถิลาใช้ภาษาสันสกฤตเป็นภาษาในวรรณคดีและใช้ภาษาไมถิลีเป็นภาษาสำหรับวรรณกรรมพื้นบ้าน งานที่ใช้ภาษาไมถิลีชิ้นแรกๆ พบเมื่อราว พ.ศ. 1867
เมื่อการปกครองของอาณาจักรปาละเสื่อมลง ศาสนาพุทธได้สาบสูญไป ในขณะที่มีการสถาปนาราชวงศ์กรณาฏกะในสมัยของหรสิมหเทวะ (พ.ศ. 1769–1867) กวีชื่อชโยติริสวระ ฐากูร (พ.ศ. 1823 – 1883) ได้เขียนเรื่องวรรณรัตนากรโดยใช้ภาษาไมถิลีล้วน ๆ ใน พ.ศ. 1867 ฆยาซุดดิน ตุฆลัก จักรพรรดิแห่งเดลฮีรุกรานมิถิลาขับไล่กษัตริย์หรสิมหเทวะ ในช่วงนี้ ไม่มีการสร้างวรรณกรรมใดๆ จนกระทั่ง วิทยาปติ ฐากูร (พ.ศ. 1903–1993) ได้เขียนบทกวีจำนวนมากด้วยภาษาไมถิลีเกี่ยวกับพระกฤษณะ พระศิวะ และพระปรวตี ซึ่งได้แพร่หลายไปทั่ว หลังจากการรุกรานมิถิลาโดยสุลต่านโชห์ปุร เดลฮี และการหายสาบสูญของศิวสิมหะ ใน พ.ศ. 1972 วรรณคดีของภาษานี้เปลี่ยนไปปรากฏที่เนปาล
การกล่าวถึงภาษาไมถิลีครั้งแรกปรากฏในหนังสือของอมาดุซซี ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2314 ในหนังสือรายชื่อภาษาสันสกฤตและปรากฤตของ Colebrooke ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2344 ได้อธิบายภาษาไมถิลีเป็นอีกสำเนียงหนึ่งต่างหาก การใช้ภาษาไมถิลีส่วนมากเกี่ยวข้องกับระบำ ละคร และดนตรี อุมาปาตี อุปัธยะเขียนบทละครเรื่องปาริชาตัลด้วยภาษาไมถิลี
ภาษาแม่ของราชวงศ์มัลละคือภาษาไมถิลี ซึ่งแพร่กระจายไปทั่วเนปาลในพุทธศตวรรษที่ 21–22 ในช่วงนี้ มีละครอย่างน้อย 70 เรื่องที่เขียนด้วยภาษาไมถิลี ในละครเรื่องหริศจันทรันนิยัมที่เขียนโดยสิทธินรยัณเทวะ (พ.ศ. 2163–2200) ตัวละครบางตัวพูดภาษาไมถิลี ในขณะที่ตัวละครอื่น ๆ พูดภาษาเบงกอล สันสกฤตหรือปรากฤต
องค์กรเกี่ยวกับภาษาไมถิลีแห่งแรกคือไมถิลี มหสภา จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 เพื่อพัฒนาภาษาไมถิลี ไมถิลี มหสภาได้เรียกร้องให้มีการยอมรับภาษาไมถิลีเป็นภาษาประจำถิ่น มหาวิทยาลัยกัลกัตตายอมรับภาษาไมถิลีใน พ.ศ. 2460 และมีมหาวิทยาลัยอื่นยอมรับตามมา ใน พ.ศ. 2508 ภาษาไมถิลีได้รับการยอมรับจากสถาบันวิชาการสหิตยซึ่งเป็นสถาบันที่สนับสนุนวรรณคดีอินเดีย ใน พ.ศ. 2546 ภาษาไมถิลีได้รับการยอมรับจากสถาบันอินเดียให้เป็นภาษาหลักของอินเดีย ปัจจุบันเป็นหนึ่งในภาษาประจำชาติ 22 ภาษาของอินเดีย
ทรงยี่สิบหน้า

ทรงยี่สิบหน้า (พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 20 หน้า ทรงยี่สิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้
ทรงยี่สิบหน้าปรกติ (regular icosahedron) เป็นทรงหลายหน้าที่ประกอบด้วยหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทั้ง 20 หน้า มี 12 จุดยอด 30 ขอบ โดยที่ทุกจุดยอดจะล้อมรอบด้วยรูปสามเหลี่ยมจำนวน 5 หน้า ทรงนี้เป็นหนึ่งในทรงตันเพลโต (Platonic solid) และเมื่อกล่าวถึงทรงยี่สิบหน้าขึ้นมาลอย ๆ จะมีความหมายโดยนัยเป็นทรงยี่สิบหน้าปรกติ
สำหรับทรงยี่สิบหน้าปรกติ สามารถเรียกได้อีกอย่างว่า "พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยมไจโรอีลองเกต (gyroelongated pentagonal dipyramid) "
พื้นที่ผิวและปริมาตร.
พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงยี่สิบหน้าปรกติ ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ "a" สามารถคำนวณได้ดังนี้
<math>A = 5\sqrt{3}a^2 \approx 8.66025404a^2</math>
<math>V = \frac{5\sqrt{2}}{3}a^3 \approx 2.35702260a^3</math>
พิกัดคาร์ทีเซียน.
พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงยี่สิบหน้าปรกติ สามารถกำหนดพิกัดของจุดยอดได้ดังนี้
 (0, ±1, ±φ)
 (±1, ±φ, 0)
 (±φ, 0, ±1)
เมื่อ φ = (1+√5)/2 หรืออัตราส่วนทอง (อาจเขียนแทนด้วย τ)
ภัทราวดีเธียเตอร์

ภัทราวดีเธียเตอร์ เป็น โรงละครเอกชนและสถาบันสอนศิลปะการแสดง ตั้งอยู่ในซอยวัดระฆัง เขตบางกอกน้อย ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา จัดตั้งโดย ภัทราวดี มีชูธน เมื่อปี พ.ศ. 2535 แต่ได้ปิดตัวลงในกลางปี พ.ศ. 2557
เจโทร ทัล

เจโทร ทัล  เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ที่ก่อตั้งขึ้นราวๆ พ.ศ. 2510-2511 โดยมีนักดนตรีหลัก คือ เอียน แอนเดอร์สัน มีเอกลักษณ์ที่เสียงร้องนำ และเสียงฟลูทที่บรรเลงโดย แอนเดอร์สัน
วงเจโทร ทัล มีพัฒนาการทางดนตรีหลากหลาย จากดนตรีบลูส์-ร็อก ที่มีสำเนียงแจ๊สในระยะแรก พัฒนาไปเป็นโพรเกรสซีฟร็อก ผสมดนตรีคลาสสิก และกลายไปเป็นโฟล์ก-ร็อก, ฮาร์ดร็อก และเวิร์ลดมิวสิกในยุคหลังๆ สมาชิกที่เคยร่วมวงมีจำนวนมาก รวมทั้ง ทอมมี อิโอมิ และฟิล คอลลินส์ ก็เคยร่วมวงเป็นเวลาสั้นๆ
ผลงานที่ทำให้ เจโทร ทัล มีชื่อเสียง คืออัลบั้ม "Aqualung" ในปี 1971 และคอนเซ็ปต์อัลบั้ม "Thick as a Brick" ในปีถัดมา
อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ

อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ (; โรมาจิ: "Ayasegawa Yumichika") ตัวการ์ตูนจากเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 5 ในหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
ลักษณะ/อุปนิสัย.
ยูมิจิกะ เป็นชายผู้มีผมบ๊อบสีม่วง มีจะงอยขนสีแดงที่คิ้วและสีเหลืองที่ขนตา เป็นคนรักสวยรักงาม หลงตัวเอง และมักจะทำเป็นไม่รู้จักคนที่หน้าตาแย่กว่าตัวเอง
ประวัติ.
ยูมิจิกะเป็นเพื่อนสนิทของอิกคาคุ ทั้งคู่ได้เข้ามาเป็นยมทูตหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ ยูมิจิกะเป็นนักสู้ลำดับที่ 5 โดยบอกว่าเลข 4 ไม่สวย ส่วนเลข 3 ก็เป็นของอิกคาคุไปแล้วจึงเลือกเลข 5 แทน โดยยูมิจิกะได้ปกปิดความสามารถตัวเอง ซึ่งดาบฟันวิญญาณของยูมิจิกะเป็นสายวิถีมารซึ่งขัดกับวิถีการต่อสู้ของหน่วยที่ 11
บทบาท.
ภาคโซลโซไซตี้.
ยูมิจิกะและอิกคาคุได้พบกับอิจิโกะและกันจู โดยยูมิจิกะได้สู้กับกันจู แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับดอกไม้ไฟของกันจูจนทำให้หัวฟู ต่อมาเขากับพวกหัวหน้าซาราคิได้พาโอริฮิเมะตามหาอิจิโกะ แต่ถูกหัวหน้าโคมามูระและหัวหน้าโทเซ็นขัดขวาง โดยยูมิจิกะได้ต่อสู้กับรองหัวหน้าฮิซากิ แต่แล้วรองหัวหน้าฮิซากิกลับพลาดท่าให้กับยูมิจิกะจนหมดแรงต่อสู้
ภาคเบาท์.
ยูมิจิกะได้รับคำสั่งให้มาช่วยพวกอิจิโกะต่อสู้ดับเบาท์ที่โลกมนุษย์ โดยยูมิจิกะได้สืบหาที่อยู่ของเบาท์จนพบ จึงได้ลักลอบเข้าไป แต่เขาก็ถูกพวกเบาท์เล่นงานจนบาดเจ็บ แต่โชคดีที่พวกอิจิโกะเข้ามาช่วยไว้ทัน แต่พวกเบาท์ก็หนีไปยังโซลโซไซตี้ได้ในที่สุด
ภาคอารันคาร์.
ยูมิจิกะ ได้มาที่โลกมนุษย์เพื่อเตรียมศึกต่อสู้กับอารันคาร์ โดยเขาได้พักอยู่ที่ห้องของอาซาโนะ เคย์โกะ เพื่อนของอิจิโกะที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ และเขาเองคอยติดต่อกับโซลโซไซตี้ระหว่างที่อิกคาคุกำลังต่อสู้ ต่อมาเขาและรองหัวหน้ามัตสึโมโตะได้ฝึกฝนการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่ก็มีอารันคาร์บุกเข้ามา นำโดยเอสปาด้าหมายเลข 6 คนใหม่ "ลูปี"
ภาคไอเซ็นบุกโลกมนุษย์.
ยูมิจิกะได้รับหน้าให้ปกป้องเสาทั้ง4ที่ล้อมเมืองคาราคุระไว้ และได้ต่อสู้กับคูลฮอร์นคนสนิทของบารันการ์และได้รับชัยชนะมา
ดาบฟันวิญญาณ.
ขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ (บังไค).
ไม่มี
ไมค์ โอลด์ฟิลด์

ไมค์ โอลด์ฟิลด์ (Michael Gordon Oldfield) (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 -) นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ มีผลงานทั้งประเภทโพรเกรสซีฟร็อก, ร็อก, โฟล์ก, คลาสสิก, เวิร์ลด, นิวเอจ และชำนาญการเล่นเครื่องดนตรีได้หลากหลายชนิด ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุด คืองานชุด "Tubular Bells" บันทึกเสียงปี พ.ศ. 2515 ขณะอายุ 19 ปี ซึ่งเขาเล่นเครื่องดนตรีกว่า 20 ชนิด ในอัลบั้มนี้
ไมค์ โอลด์ฟิลด์ เกิดที่เมืองเรดิง เทศมณฑลบาร์กเชอร์ อังกฤษ ในครอบครัวชาวไอริช ที่นับถือนิกายโรมันแคธอลิกอย่างเคร่งครัด มีพี่สาวและพี่ชาย ที่เป็นนักดนตรี คือ แซลลี โอลด์ฟิลด์ และเทอร์รี โอลด์ฟิลด์ ทั้งคู่เป็นนักดนตรีรับเชิญในผลงานของไมค์ โอลด์ฟิลด์หลายชุด
ในปี พ.ศ. 2510 ขณะอายุเพียง 14 ปี เขาจับคู่ดูโอกับ แซลลี โอลด์ฟิลด์ พี่สาว ตั้งวงดนตรีโฟล์ก และบันทีกเสียงอัลบั้มแรกด้หนึงชุดก็ยุบวง และหันไปจับคู่กับพี่ชาย เจอร์รี โอลด์ฟิลด์ บันทึกเสียงดนตรีร็อก
งานชุดที่มีชื่อเสียงที่สุด "Tubular Bells" เป็นดนตรีบรรเลง โพรเกรสซีฟร็อก บันทึกเสียงในปี พ.ศ. 2515 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 เป็นอัลบั้มแรกในสังกัดเวอร์จิ้น เรคคอร์ด บริษัทที่เพิ่งตั้งใหม่ของริชาร์ด แบรนสัน (ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าของธุรกิจเครือข่ายขนาดใหญ่ ทั้งธุรกิจสื่อ, สายการบิน, เกมคอมพิวเตอร์, ท่องอวกาศ, น้ำโคล่า ฯลฯ)
อัลบั้ม "Tubular Bells" ติดอันดับอัลบั้มยอดนิยม หนึ่งในสิบของสหราชอาณาจักร อย่างรวดเร็ว และอยู่บนตารางเป็นเวลา 279 สัปดาห์ ด้วยยอดขาย 2.5 ล้านชุด และได้รับเลือกใช้เป็นดนตรีประกอบภาพยนตร์ "The Exorcist" ในสหรัฐอเมริกา และได้รับรางวัลแกรมมี สาขาดนตรีบรรเลงยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2518 (1975)
จากความสำเร็จของ Tubular Bells มีการบันทึกเสียงด้วยวงออเคสตรา "The Orchestral Tubular Bells" ในปี พ.ศ. 2517 และค่ายต้นสังกัดพยายามผลักดันให้มี อัลบั้มที่สอง "Tubular Bells II" ตลอดมา แต่ ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ไม่เห็นด้วย
ผลงานต่อเนื่องจาก "Tubular Bells" ในเวลาต่อมา ประกอบด้วย
ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ยังมีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์ทีมีชื่อเสียง เช่น ดนตรีประกอบภาพยนตร์ "The Killing Fields" (ชื่อไทย ทุ่งสังหาร) ปัจจุบัน เขามีความสนใจในการเขียนเกมคอมพิวเตอร์ เขียนเกมเกี่ยวกับ Virtual Reality ซึ่งสามารถดาวน์โหลดโปรแกรมทดลองได้ที่เว็บไซต์ทางการของเขา
 ดนตรีของ ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ถูกใช้ประกอบภาพยนตร์อีก 2 เรื่อง คือ "The Exorcist" และ "The X Files" (ใช้ชื่อว่า "Tubular X")
หงษ์ทอง ดาวอุดร

ผอ.กุหลาบ หงษ์ทอง เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงเสียงดีที่ถนัดเพลงลูกทุ่งอีสาน และหมอลำ ปัจจุบันได้อำลาวงการเพลงไปแล้ว หงษ์ทอง ดาวอุดร เริ่มโด่งดังมาจากเพลง “ รักติ๋มแน่หรือ” และ “ หงษ์ทองคะนองลำ”
ประวัติ.
หงษ์ทอง ดาวอุดร มีชื่อจริงว่า กุหลาบ ยศอ่อน เป็นชาว อ.เมือง จ.อุดรธานี เริ่มก้าวเข้าสู่วงการเพลงด้วยการตระเวนประกวดร้องเพลงตามงานวัดต่างๆมากมายตั้งแต่อายุแค่ 7 – 8 ขวบ เธอบอกว่าเคล็ดลับในการคว้าชัยชนะมากมายของเธอก็คือการศึกษาว่าคู่ต่อสู้บนเวทีของเธอจะร้องเพลงอะไร จากนั้นเธอก็จะคิดหาเพลงมาสู้ แต่โดยมากตัวเธอจะร้องเพลงของนกน้อย อุไรพร เป็นหลัก 
เข้าวงการ.
หงษ์ทอง ดาวอุดร ในวัยแค่ 10 กว่าขวบ และด้วยพรสวรรค์ทำให้สามารถคว้าชัยชนะในการประกวดรอบเดือนที่จัดโดยศรีไพร ใจพระ ที่เวทีวัดป่าโนนนิเวศน์ จ.อุดรธานี ซึ่งมีการประกวดอยู่ 3 เดือน และศรีไพร ใจพระ ก็พานักร้องประกวดที่เข้ารอบทั้ง 3 คนเข้ากรุงเทพฯ แต่ไปๆมาๆก็เหลือเธอคนเดียว และศรีไพร ใจพระ ก็พาเด็กน้อยที่เขาตั้งชื่อให้เธอว่า หงษ์ทอง ดาวอุดร บันทึกแผ่นเสียงชุดแรกชื่อ “ รักติ๋มแน่หรือ “ ที่เป็นการร้องแก้กับเพลง “ รักติ๋มคนเดียว “ของ สายัณห์ สัญญา ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักของผู้ฟัง
แสดงภาพยนตร์.
ในระยะนั้น นอกจากจะจัดการประกวดร้องเพลงแล้ว ศรีไพร ใจพระ ยังทำธุรกิจจัดส่งคนงานไปต่างประเทศด้วย ซึ่งยุคนั้น ที่คนงานไทยชอบไปก็คือตะวันออกกลาง เขาจึงคิดสร้างภาพยนตร์เรื่อง “ คุณนายซาอุฯ” และให้นักร้องในสังกัดเป็นคนร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ในแผนการโปรโมตทั้งภาพยนตร์และเพลงไปในตัว และหงษ์ทอง ดาวอุดร ก็ได้มีโอกาสแสดงเป็นนักร้องและร้องเพลง “ หงษ์ทองคะนองลำ “ ที่แต่งโดยครู ดอย อินทนนท์ ในภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จ และก็พลอยทำให้หงส์ทอง ดาวอุดรพลอยโด่งดังตามไปด้วย
จากนั้นหงษ์ทอง ดาวอุดร ก็ตั้งวงดนตรีรับงานแสดงทั่วไป ซึ่งก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก พอถึงหน้าฝนเมื่อมีการหยุดเดินสาย เธอก็เข้าห้องอัดเสียง รวมทั้งสิ้นเธอผลิตผลงานออกมาประมาณ 15 ชุด โดยเจ้าตัวบอกว่าผลงานของเธอก็มีทั้งที่ประสบความสำเร็จบ้าง และไม่ประสบความสำเร็จบ้าง วงหงษ์ทอง ดาวอุดรเดินสายอยู่ 4 ปีก็ยุบวง เพราะภาวะขาดแคลนน้ำมันในยุคนั้น ที่ทำให้ทางการประกาศปิดปั้มน้ำมันตอน 4 ทุ่ม แต่วงต้องเดินสายกันตลอดวันตลอดคืน เมื่อไม่มีน้ำมันเติม ก็ทำให้ต้องลำบากกันมาก
หยุดวง - เพราะน้ำมันขาดแคลน.
หลังหยุดวง หงษ์ทอง ดาวอุดรเข้ามาช่วยงานบริษัทจัดหางานของศรีไพร ใจพระ นอกจากนั้นก็มาจัดรายการวิทยุควบคู่ไปด้วย หลังจากหยุดวงไม่นาน หงษ์ทอง ดาวอุดร ก็มีครอบครัว และหายหน้าไปจากวงการเพลงลูกทุ่ง พอถึงปี 2539 เธอก็เข้ารับการผ่าตัดต่อมไธรอยด์ หลังการผ่าตัด ก็ทำให้เธอพูดไม่ได้นานถึง 6 เดือน เวลาจะสื่อสารต้องใช้เขียนหนังสือเอา แต่ล่าสุด (ปี 2550) เธอบอกว่าเสียงของเธอกลับมา 80 เปอร์เซ็นต์แล้ว
ปัจจุบัน – จัดวิทยุ.
ปัจจุบัน หงษ์ทอง ดาวอุดร ในวัย 47 ปี ผันตัวเองมาเป็นนักจัดรายการวิทยุ ประเภทข่าวและเพลงคลื่น 97.5 และ 94.0 จ.อุดรธานี รวมทั้งรับเป็นพิธีกรตามงานของสมาชิกผู้ฟังคลื่น และขึ้นร้องเพลงบ้างเป็นครั้งคราว
สองคนสองคม

สองคน สองคม (พินอิน: Wú Jiān Dào) ภาพยนตร์สัญชาติฮ่องกงแนวแก๊งค์สเตอร์ แอ็คชั่น ดราม่า ทริลเลอร์ กำกับการแสดงโดย แอนดริว เลา, อลัน มัก ควบคุมการผลิตโดย หลิว เต๋อหัว นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เหลียง เฉาเหว่ย, หวง ชิวเซิน, เจิ้ง จื่อเหว่ย, เฉิน ฮุ่ยหลิน ความยาว 101 นาที ออกฉายในปี ค.ศ. 2002
โครงเรื่อง.
หานเซิน (เจิ้ง จื่อเหว่ย) เป็นมาเฟียใหญ่ฮ่องกงมานานกว่า 20 ปี หานเซินจะชุบเลี้ยงเด็กหนุ่มฝีมือดีต่าง ๆ เป็นลูกมือ ทางสารวัตรหวง (หวง ซิวเซิน) จึงต้องส่งสายลับเข้าไปแทรกซึม โดยสายลับคนนั้นก็คือ หยาน (เหลียง เฉาเหว่ย) ขณะเดียวกัน หมิง (หลิว เต๋อหัว) เป็นนายตำรวจดาวรุ่งมาแรง โดยที่หมิงเองก็เป็นสายให้ทางหานเซินด้วย ทั้งคู่ได้พบปะกันโดยที่ไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างก็เป็นสายให้ฝ่ายตรงข้าม ต่อมาจึงได้เอะใจ และหักเหลี่ยมเฉือนคมกัน โดยที่ต้องปิดบังสถานะที่แท้จริงของตัวเอง แต่ในที่สุด หยานก็จับหมิงได้ แต่หยานถูกยิงตาย ฉากจบมี 2 แบบ คือแบบที่หนึ่งหมิงถูกจับ และอีกแบบคือหมิงไม่ถูกจับ ทั้งนี้ในโรงภาพยนตร์ ผู้กำกับได้นำฉากที่หมิงไม่ถูกจับ มานำเสนอ
ผลงานรายได้.
ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ไปมากกว่า 55,000,000 ล้านเหรียญฮ่องกง (HKD) จากทุนสร้างเพียง 18,000,000 ล้านเหรียญฮ่องกง (HKD)
ความนิยมและคำวิจารณ์.
Infernal Affairs หรือ สองคน สองคม เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมอย่างมหาศาลในฮ่องกง ทุกประเทศที่เข้าฉาย รวมทั้งประเทศไทย และสหรัฐอเมริกาด้วย ได้รับยกย่องว่า เป็นภาพยนตร์มาเฟียฮ่องกงที่ดีที่สุด มีชั้นเชิงที่สุดในรอบเกือบ 20 ปี นับจาก "A Better Tomorrow" หรือ "โหด เลว ดี"มีหลายฉากที่เข้าขั้นคลาสสิก เช่น หักมุมฉากจบของเรื่อง อาเหยินถูกยิงตาย หรือ ฉากที่อาเหยินเอาปืนจ่อหัว หลิว เต๋อหัว บนดาดฟ้า เป็นต้น ตัวหนังได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด ถึง 7 รางวัล และในปี ค.ศ. 2006 ทางฮอลลีวูดได้นำเอาบทภาพยนตร์เรื่องนี้ไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มาเฟียอีกหนึ่งเรื่อง คือ "The Departed" หรือชื่อไทย ภารกิจโหด แฝงตัวโค่นเจ้าพ่อ นำแสดงโดย ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ, แมตต์ เดม่อน กำกับโดย มาร์ติน สกอร์เซซี่ ประสบความสำเร็จอย่างมาก ภาพยนตร์ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ ถึง 7 สาขา คว้ารางวัลออสการ์มาได้ถึง 4 สาขา ได้แก่ ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, ลำดับภาพยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม กวาดรายได้ในสหรัฐอเมริกามากกว่า 170 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD)
รางวัล.
รางวัลภาพยนตร์ฮ่องกง ฟิล์ม อวอร์ด ครั้งที่ 22<br>"ชนะเลิศ"
"เสนอเข้าชิง"
รางวัลม้าทองคำ ไต้หวัน ครั้งที่ 40<br> "ชนะเลิศ"
"เสนอเข้าชิง"
รางวัลสถาบันวิจารณ์ภาพยนตร์ฮ่องกงครั้งที่ 9
รางวัลดอกชงโคทองคำ (Golden Bauhinia) ครั้งที่ 8<br>"ชนะเลิศ"
รางวัลพีเพิลส์ชอยทองคำ 
ภาพยนตร์ภาคต่อและการสร้างใหม่.
จากความสำเร็จของภาคแรก จึงได้มีการสร้างภาค 2 ในปีต่อมา ในชื่อ "Infernal Affairs II" โดยเป็นเรื่องราวของหลิวและเหยินสมัยยังเป็นนักเรียนตำรวจอยู่ เล่าถึงสาเหตุที่ทำให้เหยินต้องไปเป็นสายสืบ และในภาค 3 ในชื่อว่า "Infernal Affairs III" เป็นภาคอวสาน โดยมี หลี่หมิง เข้ามาร่วมแสดงด้วย
ต่อมาถูกนำไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด ในปี ค.ศ. 2006 ใช้ชื่อว่า "The Departed" กำกับโดย มาร์ติน สกอร์เซซี นำแสดงโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ, แมตต์ เดมอน, แจ็ค นิโคลสัน และมาร์ก วาห์ลเบิร์ก ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, ตัดต่อยอดเยี่ยม และบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 79
และสร้างเป็นภาพยนตร์ฮ่องกงอีกเรื่องในชื่อ "Love Is Many Stupid Things" ซึ่งเป็นการดัดแปลงในแบบล้อเลียนเป็นภาพยนตร์ตลก ในปี ค.ศ. 2004 โดยใช้ทีมนักแสดงสมทบจากภาพยนตร์ชุดเดิม
คาวบอย

คาวบอย หรือ โคบาล  คือคนที่มีอาชีพเกี่ยวกับปศุสัตว์ เลี้ยงวัว ม้า ในฟาร์มปศุสัตว์ ในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ มีข้อถกเถียงเกี่ยวกับคำจำกัดความของอาชีพคาวบอย บ้างก็เจาะจงที่เลี้ยงม้า เพิ่มเติมมาคือการทำงานในฟาร์มปศุสัตว์ การต้อนสัตว์ คาวบอยบางคนก็ทำแค่ต้อนสัตว์
สำหรับคนที่มีอาชีพนี้ที่เป็นเพศหญิงจะเรียกว่า คาวเกิร์ล (cowgirl)