ปรัชญาเทคโนโลยี

ปรัชญาเทคโนโลยี เป็นปรัชญาสาขาย่อยที่ศึกษาธรรมชาติของเทคโนโลยีและผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อสังคม
การอภิปรายเชิงปรัชญาของคำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยี (ชาวกรีกโบราณ เรียกว่า "techne") ย้อนกลับไปในยุคแรกของปรัชญาตะวันตก วลี "ปรัชญาของเทคโนโลยี" นำมาใช้ครั้งแรกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดย Ernst Kapp นักปรัชญาและนักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมันซึ่งตีพิมพ์หนังสือชื่อ "Grundlinien einer Philosophie der Technik" 
ประวัติศาสตร์.
ปรัชญากรีก.
คำว่า 'เทคโนโลยี' ของตะวันตกมาจากคำภาษากรีกว่า "techne" (τέχνη) (ความรู้ด้านศิลปะหรืองานฝีมือ) และมุมมองทางปรัชญาเกี่ยวกับเทคโนโลยีสามารถสืบย้อนไปถึงรากเหง้าของปรัชญาตะวันตก ชาวกรีกโบราณมีมุมมองเกี่ยวกับเทคโนโลยีว่า ""เทคโนโลยี" คือ การเกิดขึ้นโดยเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ" (เช่น การทอผ้าที่พัฒนามาจากการดูแมงมุม) นักปรัชญาชาวกรีก เช่น Heraclitus และ Democritus รับรองแนวคิดนี้ ในวิชาฟิสิกส์ของอริสโตเติล เห็นด้วยว่าเทคโนโลยีมักเป็นการลอกเลียน แต่ก็แย้งว่า "เทคโนโลยี" สามารถก้าวข้ามธรรมชาติและเติมเต็ม "สิ่งที่ธรรมชาติไม่สามารถทำให้สำเร็จได้" อริสโตเติลยังโต้แย้งว่าธรรมชาติ "(physis)" และความรู้ด้านงานฝีมือ"(Techne)" มีความแตกต่างกันทางภววิทยา เพราะสิ่งที่เป็นธรรมชาติมีหลักการภายในตัวมันเองซึ่งเป็นไปตามรุ่นและการเคลื่อนไหวเช่นเดียวกับสาเหตุสุดท้ายทางเทววิทยา (teleological) ในขณะที่ "Techne" เป็นรูปจากสาเหตุภายนอกและนอก"เทลอส" (เป้าหมายหรือจุดสิ้นสุด) ซึ่งรูปร่างมัน สิ่งที่เป็นธรรมชาติพยายามดิ้นรนเพื่อจุดจบและการผลิตซ้ำได้เอง ในขณะที่ "เทคโนโลยี" ไม่เป็นเช่นนั้น ใน บทสนทนา Timaeus ของ Plato โลกถูกพรรณนาว่าเป็นงานของช่างฝีมืออันศักดิ์สิทธิ์ (Demiurge) ผู้ซึ่งสร้างโลกตามรูปแบบนิรันดร์ ในขณะที่ช่างฝีมือสร้างสิ่งต่างๆ โดยใช้พิมพ์เขียว นอกจากนี้ เพลโตยังโต้แย้งในกฎว่า สิ่งที่ช่างทำ คือ การเลียนแบบช่างฝีมือระดับเทพคนนี้
ยุคกลางถึงศตวรรษที่ 19.
ในสมัยจักรวรรดิโรมันและยุคโบราณตอนปลาย Vitruvius ได้สร้างสรรค์ผลงานเชิงปฏิบัติ เช่น "De Architectura" (ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช) และ "De Re Metallica" ของ Agricola (1556) นักปรัชญาวิชาการในยุคกลางโดยทั่วไปยึดถือเอาทัศนะดั้งเดิมของเทคโนโลยีว่าเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ ในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ฟรานซิส เบคอน ได้กลายเป็นหนึ่งในนักเขียนสมัยใหม่คนแรกๆ ที่ไตร่ตรองถึงผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อสังคม ในงานยูโทเปียของเขา "New Atlantis" (1627) เบคอนได้นำเสนอโลกทัศน์ในแง่ดีที่ในหน่วยงานของเขา (บ้านของซาโลมอน) ใช้ปรัชญาธรรมชาติและเทคโนโลยีธรรมชาติเพื่อขยายอำนาจของมนุษย์เหนือธรรมชาติ - เพื่อความเจริญของสังคมผ่านการทำงานที่ช่วยปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ เป้าหมายของรากฐานสมมตินี้คือ "...ความรู้เกี่ยวกับสาเหตุ และการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ของสิ่งต่างๆ และการขยายขอบเขตของอาณาจักรมนุษย์ ไปสู่ผลของทุกสิ่งที่เป็นไปได้"
ยุคศตวรรษที่ 19.
Ernst Kapp นักปรัชญาและนักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมัน ประจำอยู่ที่รัฐเท็กซัส เขาได้ตีพิมพ์หนังสือพื้นฐาน "Grundlinien einer Philosophie der Technik" ในปี 1877 Kapp ได้รับแรงบันดาลใจอย่างลึกซึ้งจากปรัชญาของ Hegel และถือเป็นเทคนิคในการฉายภาพอวัยวะของมนุษย์ ในบริบทของยุโรป Kapp ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผู้ก่อตั้งปรัชญาเทคโนโลยี
สิ่งที่เป็นสสารมากขึ้นในด้านเทคโนโลยีซึ่งมีอิทธิพลต่อปรัชญาเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 20 มีศูนย์กลางอยู่ที่แนวคิดของเบนจามิน แฟรงคลิน และ คาร์ล มาร์กซ์
ยุคศตวรรษที่ 20 ถึงปัจจุบัน.
นักปรัชญาที่มีชื่อเสียงในยุคต้นศตวรรษที่ 20 ห้าคนที่กล่าวถึงผลกระทบของเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีต่อมนุษยชาติโดยตรง ได้แก่ John Dewey, Martin Heidegger, Herbert Marcuse, Günther Anders และ Hannah Arendt พวกเขาทั้งหมดมองว่าเทคโนโลยีเป็นศูนย์กลางของชีวิตสมัยใหม่ แม้ว่า Heidegger, Anders, Arendt และ Marcuse จะมีความคลุมเครือและมีแนวคิดวิพากษ์ต่อเทคโนโลยีมากกว่าดิวอี้ ปัญหาสำหรับไฮเดกเกอร์คือธรรมชาติที่ซ่อนเร้นของแก่นแท้ของเทคโนโลยี นั่นคือ "Gestell (เกสเทล" หรือ "เอนเฟรมิง" ซึ่งเขาเรียกว่าอันตรายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับมนุษย์ และด้วยเหตุนี้จึงมีความเป็นไปได้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด งานหลักของไฮเดกเกอร์เกี่ยวกับเทคโนโลยีมีอยู่ใน "คำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยี"
นักปรัชญาร่วมสมัยที่มีความสนใจในเทคโนโลยี ได้แก่ Jean Baudrillard, Albert Borgmann, Andrew Feenberg, Langdon Winner, Donna Haraway, Avital Ronell, Brian Holmes, Don Ihde, Bruno Latour, Paul Levinson, Ernesto Mayz Vallenilla, Carl Mitcham, Leo Marx, Gilbert Simondon, Lewis Mumford, Jacques Ellul, Bernard Stiegler, Paul Virilio, Günter Ropohl, Nicole C. Karafyllis, Richard Sennett, , George Grant และ Yuk Hui
แม้ว่าผลงานชิ้นเอกที่สำคัญจำนวนหนึ่งได้รับการตีพิมพ์ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 แต่ Paul Durbin ได้ระบุหนังสือสองเล่มที่ตีพิมพ์ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษว่าเป็นเครื่องหมายของการพัฒนาปรัชญาเทคโนโลยีในฐานะสาขาย่อยทางวิชาการที่มีข้อความตามบัญญัติบัญญัติ สิ่งเหล่านี้คือ "Technology and the Good Life" (2000) แก้ไขโดย Eric Higgs, Andrew Light และ David Strong และ "American Philosophy of Technology" (2001) โดย Hans Achterhuis ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา วารสาร "" (วารสารของ Society for Philosophy and Technology จัดพิมพ์โดย Philosophy Documentation Center) และ "Philosophy & Technology" (Springer) เผยแพร่เฉพาะผลงานด้านปรัชญาเทคโนโลยี นักปรัชญาเทคโนโลยีสะท้อนให้เห็นในวงกว้างและทำงานในพื้นที่ และรวมถึงความสนใจในหัวข้อที่หลากหลายของวิศวกรรมธรณีวิทยา (Geoengineering) ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตและความเป็นส่วนตัว ความเข้าใจของเราเกี่ยวกับทางผ่านอินเทอร์เน็ต หน้าที่ทางเทคโนโลยี และญาณวิทยาของเทคโนโลยี จริยศาสตร์ทางคอมพิวเตอร์ เทคโนโลยีชีวภาพ และความหมายโดยนัย รวมไปถึงความเหนือกว่าทางพื้นที่ และจริยศาสตร์เชิงเทคโนโลยีอย่างกว้างขวาง
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 นักปรัชญาบางคน เช่น Alexander R. Galloway, Eugene Thacker และ McKenzie Wark ได้โต้แย้งกันในหนังสือ "Excommunication" พวกเขาได้อ้างว่าความก้าวหน้าและความแพร่หลายของเทคโนโลยีดิจิทัลเปลี่ยนปรัชญาเทคโนโลยีให้กลายเป็น 'ปรัชญาแรก' รูปแบบใหม่ ยกตัวอย่างเช่น การวิเคราะห์การเขียนและคำพูดในบทสนทนาของเพลโต อย่างเช่น "The Phaedrus", Galloway et al. พวกเขาเสนอว่าแทนที่จะพิจารณาเทคโนโลยีเป็นรองจากภววิทยา จะต้องเข้าใจความเป็นไปได้ของเทคโนโลยีก่อนที่จะเข้าใจความเป็นไปได้ของปรัชญาเทคโนโลยี ถือว่า : "ทุกสิ่งที่มีอยู่ มีอยู่ให้ฉันนำเสนอและเป็นตัวแทน เพื่อไกล่เกลี่ยและแก้ไข เพื่อสื่อสารและแปล? มีสถานการณ์ที่เป็นสื่อกลางซึ่งความนอกรีต การเนรเทศ หรือการเนรเทศดำเนินไปในวันนั้น ไม่ใช่การซ้ำซ้อน การมีส่วนร่วม หรือการรวมกลุ่ม มีข้อความบางประเภทที่ระบุว่า 'จะไม่มีข้อความอีกต่อไป' ดังนั้นสำหรับการสื่อสารทุกครั้งจะมีการคว่ำบาตรที่มีความสัมพันธ์กัน" 
มีบทสะท้อนเพิ่มเติมโดยเน้นที่ปรัชญาวิศวกรรมซึ่งเป็นสาขาย่อยของปรัชญาเทคโนโลยี Ibo van de Poel และ David E. Goldberg แก้ไขหนังสือ "ปรัชญาและวิศวกรรม: วาระเกิดใหม่" (2010) พวกเขามีบทความวิจัยจำนวนหนึ่งที่เน้นการออกแบบ ญาณวิทยา ภววิทยา และจริยศาสตร์ในวิศวกรรม
เทคโนโลยีและความเป็นกลาง.
นิยัตินิยมทางเทคโนโลยีเป็นแนวคิดที่ว่า "คุณสมบัติของเทคโนโลยี [กำหนด] การใช้งานและบทบาทของสังคมที่ก้าวหน้า ซึ่งเป็นการปรับตัวให้เข้ากับ [และได้รับประโยชน์จาก] การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี" มุมมองทางเลือกจะเป็นตัวกำหนดทางสังคมซึ่งมองว่าสังคมมีข้อบกพร่องสำหรับ "การพัฒนาและการใช้งาน" ของเทคโนโลยี Lelia Green ใช้การสังหารหมู่ด้วยปืนเมื่อเร็วๆ นี้ เช่น การสังหารหมู่ที่พอร์ตอาร์เธอร์ และการสังหารหมู่ที่ Dunblane เพื่อเลือกการแสดงปัจจัยที่กำหนดคำจำกัดความของเทคโนโลยีและ นิยัตินิยมทางสังคม ตามข้อมูลของ Green เทคโนโลยีสามารถคิดได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ที่เป็นกลางก็ต่อเมื่อบริบททางสังคมวัฒนธรรมและปัญหาที่หมุนเวียนอยู่ล้อมรอบเทคโนโลยีโดยเฉพาะนั้นจะถูกลบออก เราจะเห็นได้ว่ามีความสัมพันธ์ของกลุ่มสังคมและอำนาจที่ได้ครอบครองเทคโนโลยี ตำแหน่งที่เข้ากันได้ระหว่างสองตำแหน่งนี้คือจุดยืนเชิงปฏิสัมพันธ์เกี่ยวกับเทคโนโลยีที่เสนอโดย Batya Friedman ซึ่งระบุว่ากองกำลังทางสังคมและเทคโนโลยีร่วมกันสร้างและเปลี่ยนแปลงซึ่งกันและกัน