pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ซีเกมส์ 1995

กีฬาซีเกมส์ 1995 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 18 โดยมีจังหวัดเชียงใหม่เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 9 ถึง 17 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ซึ่งเป็นการแข่งขันซีเกมส์ครั้งแรก ที่เมืองเจ้าภาพไม่ได้เป็นเมืองหลวง นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 5 ของประเทศไทย
สถานที่จัดการแข่งขัน.
อนึ่ง การแข่งขันรอบแรกจัดกระจายไปตามจังหวัดใหญ่ ทั่วประเทศไทย
การแข่งขัน.
ประเทศที่เข้าร่วม.
ประเทศที่เข้าร่วมกีฬาซีเกมส์ 2007 มีทั้งหมด 11 ประเทศ ซึ่งเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์กีฬาซีเกมส์
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ชนิดกีฬา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การตลาด.
สัตว์นำโชค.
เป็นแมววิเชียรมาศถือร่มบ่อสร้าง ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดเชียงใหม่ โดยแมสคอทตัวนี้มีชื่อว่า "สวัสดี"
ซีเกมส์ 1997

กีฬาซีเกมส์ 1997 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 19 โดยมี จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 11 ถึง 19 ตุลาคม พ.ศ. 2540 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 3 ของประเทศอินโดนีเซีย
การแข่งขัน.
ชาติที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ชนิดกีฬา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การตลาด.
ผู้ให้การสนับสนุน.
ผู้ให้การสนับสนุนการแข่งขันทั้งหมด 31 ราย
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ซีเกมส์ 1999

กีฬาซีเกมส์ 1999 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 20 โดยมี บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศบรูไนดารุสซาลาม เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 7 ถึง 15 สิงหาคม พ.ศ. 2542 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งแรก ของประเทศบรูไนดารุสซาลาม และเป็นครั้งแรกที่ ประเทศลาว ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์
การแข่งขัน.
ชาติที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ชนิดกีฬา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ซีเกมส์ 2001

กีฬาซีเกมส์ 2001 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 21 โดยมี กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 8 ถึง 17 กันยายน พ.ศ. 2544 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 5 ของมาเลเซีย
การแข่งขัน.
ชาติที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ชนิดกีฬา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ซีเกมส์ 2003

กีฬาซีเกมส์ 2003 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 22 โดยมี ฮานอย และ โฮจิมินห์ซิตี้ ประเทศเวียดนาม เป็นร่วมเป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 5 ถึง 13 ธันวาคม พ.ศ. 2546 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งแรกของเวียดนาม ครั้งแรกที่มีเมืองสองเมืองร่วมกันเป็นเจ้าภาพ และเป็นครั้งแรกที่ประเทศติมอร์-เลสเต เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์
การตลาด.
สัตว์นำโชค.
ตรัว วัง สัตว์นำโชคเป็นตัวควายทองของเวียดนาม และ เป็นสัตว์นำโชคของซีเกมส์ 2003 อีกด้วย
เพลงประจำการแข่งขัน.
เพลงประจำการแข่งขันคือ "For the World of Tomorrow"  ซึ่งแต่งโดย เหงียน กว๋าง วินห์ โดยที่เพลงมี 2 เวอร์ชัน
การแข่งขัน.
ชาติที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ชนิดกีฬา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ซีเกมส์ 2005

กีฬาซีเกมส์ 2005 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 23 โดยมี มะนิลา และอีกหลายเมืองใน ประเทศฟิลิปปินส์ ร่วมเป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 27 พฤศจิกายน ถึง 5 ธันวาคม พ.ศ. 2548 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 3 ของฟิลิปปินส์
การแข่งขันครั้งนี้ได้รับคำตำหนิจากการแบ่งการแข่งขันไปยังเกาะต่าง ๆ ทั่วประเทศฟิลิปปินส์ ทำให้เกิดความยากลำบากในการจัดการการแข่งขัน
การแข่งขัน.
ชาติที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ชนิดกีฬา.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ริปลีย์ เชื่อหรือไม่

ริปลีย์ เชื่อหรือไม่ (Ripley's Believe It or Not!) เป็นแฟรนไชส์จดบันทึกเรื่องแปลกประหลาดในโลก เผยแพร่ตอนแรกในปี ค.ศ. 1918 โดย โรเบิร์ต ริปลีย์ เขียนเป็นการ์ตูนในหนังสือพิมพ์ แต่ต่อมาก็ขยายลงสื่ออื่น ๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ และพิพิธภัณฑ์ 
สถานที่ตั้ง.
ริปลีย์มีพิพิธภัณฑ์อยู่ 19 แห่ง ทั่วโลก ดังนี้
ปลาอุก

ปลาอุก ปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cephalocassis borneensis" อยู่ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae) มีรูปร่างเพรียว หางคอดเล็ก หลังยกสูงเล็กน้อย จะงอยปากยื่นยาว หัวโตแบนราบเล็กน้อย ปากเล็ก ตาเล็กอยู่กลางหัว ครีบหลังมีก้านแข็งหนาและยาว ครีบไขมันเล็กมีสีคล้ำเล็กน้อย ครีบท้องใหญ่ ครีบหางเว้าลึก ตัวมีสีเทาอมเหลืองอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบสีจาง มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 20 เซนติเมตร
อาศัยในแม่น้ำตอนล่าง พบในแม่น้ำแม่กลองถึงแม่น้ำบางปะกง ในแม่น้ำเจ้าพระยาพบขึ้นไปสูงสุดจนถึง จังหวัดชัยนาท นิยมบริโภคตัวผู้ที่มีไข่ในปากเรียก "ไข่ปลาอุก" โดยนิยมนำมาทำแกงส้ม พบจับขึ้นมาขายเป็นครั้งคราวในตลาดของชัยนาท อยุธยา และ อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา และพบได้ในภาคใต้จนถึงเกาะบอร์เนียว และพบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "อุกแดง", "อุกชมพู" หรือ "กดโป๊ะ"
วงศ์ปลากดทะเล

วงศ์ปลากดทะเล หรือ วงศ์ปลาอุก  จัดอยู่ในกลุ่มปลาที่มีก้านครีบ ในอันดับปลาหนัง ซึ่งเป็นปลาที่หากินตามพื้นน้ำ โดยมากจะไม่มีเกล็ด มีครีบแข็งที่ก้านครีบอก มีหนวด โดยมากเป็นปลากินซาก ทั้งซากพืช ซากสัตว์ พบทั้งน้ำจืด, น้ำเค็ม และน้ำกร่อย ทั่วเขตอบอุ่นของโลก ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ariidae (/อา-รี-อาย-ดี้/)
สำหรับปลาในวงศ์นี้ เป็นปลาที่อาศัยในบริเวณน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำ และในทะเล ส่วนมากมีรูปร่างคล้ายปลาสวายแต่มีส่วนหัวที่โตกว่าและแบนราบเล็กน้อย ครีบหลังยกสูงมีก้านแข็งคมเช่นเดียวกับครีบอก ครีบไขมันใหญ่ ครีบก้นสั้น ครีบหางเว้าลึก มีหนวด 1-3 คู่รอบปาก บนเพดานมีฟันเป็นแถบแข็งรูปกลมรี
โดยการแพร่พันธุ์ ตัวผู้จะอมไข่ไว้ในปาก รอจนกว่าไข่จะฟักเป็นตัว โดยหลังจากการผสมพันธุ์ภายนอกแล้วตัวเมียจะใช้ครีบก้นที่มีขนาดใหญ่และหนากว่าตัวผู้อุ้มไข่ไว้แล้วให้ตัวผู้มารับไป ไข่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 0.5-1 เซนติเมตร แล้วแต่ชนิด
กระจายพันธุ์ทั่วเขตร้อนของโลก พบในประเทศไทยประมาณ 20 ชนิด เช่น ปลาริวกิว หรือปลาลู่ทู ("Arius thalassinus") และพบในน้ำจืดราว 10 ชนิด เช่น ปลากดหัวโต ("Ketengus typus"), ปลาอุก ("Cephalocassis borneensis"), ปลาอุกจุดดำ ("Arius maculatus"), ปลาอุกหัวกบ ("Batrachocephalus mino") และ ปลากดหัวผาน ("Hemiarius verrucosus") เป็นต้น
โดยมากปลาในวงศ์นี้ จะถูกเรียกรวมกันว่า "อุก" เนื่องจากเมื่อถูกจับพ้นน้ำได้แล้วจะส่งเสียงร้องได้ โดยส่งเสียงว่า "อุก อุก"
นอกจากนี้แล้ว ในมุมมองของชาวตะวันตก เมื่อมองกะโหลกของปลาในวงศ์นี้ซึ่งเป็นกระดูกแข็ง ก่อให้เกิดเป็นจินตภาพเห็นภาพมีคนหรือพระเยซูตรึงกางเขนอยู่ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษที่ว่า "Crucifix catfish"
ปลาดุกมูน

ปลาดุกมูน ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Bagrichthys obscurus" อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีส่วนหัวสั้น จะงอยปากเล็ก ตาเล็กมาก มีหนวดสั้น 4 คู่ คู่ที่อยู่ด้านล่างจะเป็นเส้นแบนบิดเป็นเกลียว ริมฝีปากเล็กเป็นจีบ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ส่วนหลังยกสูง ครีบหลังสูง ครีบไขมันยาวมาก ครีบหางเว้าลึก ครีบหลังยกสูงและครีบอกแข็งเป็นก้านแข็งปลายคม ตัวมีสีคล้ำหรือน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีจาง ปลาวัยอ่อนมีแถบเฉียงสีจางพาดขวางลำตัว ครีบสีจาง หางใส มีขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 30 เซนติเมตร
พบชุกชุมในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ตั้งแต่แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำบางปะกง, แม่น้ำโขง มีพฤติกรรมมักหากินบริเวณท้องน้ำที่มีน้ำขุ่นจัดๆ วางไข่ในฤดูฝน นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย มีราคาสูง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่หากถูกเลี้ยงในน้ำใสนานๆ จะเปลี่ยนเป็นสีดำล้วน เว้นแต่ส่วนหางและหนวดโดยหนวดจะเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่าง และเป็นปลาที่ไม่อยู่รวมกันเป็นฝูง จึงมักพบอยู่กับปลาหน้าดินชนิดอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้เห็นตัวไม่ง่ายเช่นกัน เพราะในช่วงกลางวันมันจะซ่อนตัว และออกหากินเฉพาะกลางคืนเท่านั้น
ปลาดุกมูน ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า "ปลาแขยงหนู", "ปลาแขยงหมู", "ปลากดหมู" หรือ "ปลาแขยงดาน" เป็นต้น
ปลาหมากผาง

"สำหรับปลาที่เป็นปลาทะเลหรือปลาน้ำกร่อยดูที่: ปลามงโกรย"
ปลาหมากผาง  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tenualosa thibaudeaui" อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) 
ลักษณะ.
มีรูปร่างป้อมสั้น ลำตัวกว้าง แบนข้างมาก ปากกว้าง กรามล่างยื่นยาวกว่ากรามบน ตามีเยื่อคลุม เกล็ดใหญ่แต่หลุดร่วงง่าย ลำตัวสีเงิน ด้านข้างมีแต้มสีน้ำเงินอมม่วงสด มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต
ที่อยู่.
พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาที่เดียวเท่านั้น มีพฤติกรรมอพยพขึ้นลงในแม่น้ำเพื่อวางไข่และหากิน โดยอาหารจะกินได้เพียง แพลงก์ตอนและอินทรียสารเท่านั้น
ชื่อเรียกอื่น.
ปัจจุบัน เป็นปลาที่อยู่ในสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ ใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่เป็นปลาที่เลี้ยงให้รอดยาก เนื่องจากกินได้แต่เฉพาะอาหารขนาดเล็ก 
ปลาหมากผาง มีชื่อเรียกอื่นว่า ปลามงโกรย, ปลาขมงโกรย, ปลาลินโกรย หรือ ปลามงโกรยน้ำจืดเป็นต้น
วิชา

วิชา มาจากภาษาบาลี "วิชฺช" หมายถึง "ความรู้ที่ได้จากการเล่าเรียนหรือฝึกฝน" บางครั้งอาจหมายถึง ความรู้ความสามารถของบุคคลหนึ่งที่สามารถถ่ายทอดไปให้ผู้อื่นได้ โดยไม่จำเป็นต้องสอนในห้องเรียน ผู้เรียนจะต้องศึกษาเรียนรู้เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในวิชานั้น ๆ ฝึกฝนให้เกิดความชำนาญ แล้วสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ เราจะพบเห็นวิชาได้บ่อยในโรงเรียนหรือสถานศึกษา โดยใช้วิชาเป็นสิ่งที่แบ่งแยกระหว่างเรื่องที่สอน เช่น วิชาภาษาไทย วิชาสังคมศึกษา วิชาคณิตศาสตร์ เป็นต้น
อนึ่ง คำว่า วิทยา, พิทยา มาจากภาษาสันสกฤต "วิทฺย, พิทฺย" ซึ่งมีรากศัพท์มาจาก "วิชฺช" เช่นกัน แต่ปัจจุบันได้ใช้ในความหมายว่า ความรู้ความสามารถที่ถูกต้องตรงตามแบบแผน ดังที่เคยมีบุคคลหนึ่งได้ทดลองและพิสูจน์มาแล้ว เหมือนแนวคิดของวิชาวิทยาศาสตร์ เป็นต้น
ในทางพระพุทธศาสนา วิชชา หมายถึง การรู้แจ้งเห็นจริงตามความเป็นจริง รู้ว่าสิ่งใดเป็นทุกข์ เหตุและหนทางแห่งความดับทุกข์ ตรงข้ามกับคำว่า อวิชชา ซึ่งหมายถึงความไม่รู้แจ้ง
น้ำตกทีลอซู

น้ำตกทีลอซู เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก ห่างจากที่ทำการเขตฯ 3 กิโลเมตร มีลักษณะเป็นน้ำตกภูเขาหินปูนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนความสูงจากระดับน้ำทะเล 900 เมตร เกิดจากลำห้วยกล้อท้อ ลำน้ำทั้งสายตกลงสู่หน้าผาสูงชัน มีน้ำไหลแรงตลอดปี ความกว้างของตัวน้ำตกประมาณ 500 เมตร ไหลลดหลั่นเป็นชั้น ๆ มีความสูงประมาณ 250 เมตร ล้อมรอบไปด้วยป่าดงดิบที่สมบูรณ์ เป็นน้ำตกที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 6 ของเอเชีย
ทีลอซู ได้รับคำกล่าวขานถึงว่าเป็นน้ำตกที่สวยงาม และมีความสวยงามเป็นพิเศษในช่วงฤดูฝน ระหว่างเดือนมิถุนายน - พฤศจิกายน ปริมาณน้ำฝนที่มากจะเพิ่มปริมาณน้ำในลำธารทำให้สายน้ำตกกว้างใหญ่กว่าฤดูอื่น แต่เป็นช่วงที่ทางรถเข้าน้ำตกปิด เพื่อป้องกันอันตรายแก่ผู้ใช้เส้นทางและถนอมสภาพทางไม่ให้เสียหาย นักท่องเที่ยวอาจเลี่ยงใช้เส้นทางนี้ได้ โดยการซื้อทัวร์กับบริษัทนำเที่ยวซึ่งจะเดินทางด้วยเรือยางและเดินป่าอีกราว 12 กิโลเมตร แต่หากมาท่องเที่ยวช่วงฤดูหนาว - ฤดูร้อน ระหว่างเดือนธันวาคม - พฤษภาคม ก็สามารถใช้ทางรถยนต์เข้าน้ำตกได้ จึงเป็นช่วงเวลาที่เที่ยวได้สะดวกที่สุด ไม่ว่าจะเที่ยวแบบไปกลับหรือพักค้างแรม
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้กำหนดให้น้ำตกทีลอซู เป็นหนึ่งในเก้าตะวัน ตามโครงการมหัศจรรย์เมืองไทย 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน โดยมีจุดเด่นคือ "มหัศจรรย์รุ้งกินน้ำที่น้ำตกทีลอซู"
สิ่งที่น่าสนใจ.
เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติระยะทาง 1.5 กิโลเมตร ก่อนถึงน้ำตกจะผ่านป่าไผ่และป่าเบญจพรรณ มีดอกกระเจียวขึ้นตามพื้นป่าระหว่างทางมีป้ายสื่อความหมายเกี่ยวกับธรรมชาติและพืชพันธุ์ตามจุดต่างๆ ให้นักท่องเที่ยวได้ศึกษา เมื่อถึงบริเวณน้ำตก จะเห็นละอองน้ำฟุ้งกระจายไปทั่วโขดหินเบื้องล่าง มองเห็นธารน้ำตกลงมาจากผาหินปูนซึ่งอยู่สูงประมาณ 300 เมตร ตามแนวกว้างกว่า 500 เมตร ท่ามกลางป่าครึ้ม อาจแบ่งธารน้ำตกได้เป็นสามกลุ่ม คือกลุ่มด้านซ้ายมือ (เมื่อหันหน้าเข้าหาน้ำตก) เป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดสูงที่สุด และเป็นด้านที่สวยที่สุด มีธารน้ำตกหลายสายไหลลดหลั่นลงมาเป็นชั้นเชิง ส่วนกลุ่มตรงกลาง สายน้ำไหลลงมาจากหน้าผาสูงชันใกล้เคียงกบกลุ่มซ้ายมือแต่ไม่เป็นชั้นและแคบกว่า ส่วนหลุ่มทางขวามือ มีสายน้ำตกมากและหน้าผาเตี้ยกว่าสองกลุ่มแรก เมื่อมองทั้งสามกลุ่มรวมกันจะเห็น น้ำตกทีลอซู ที่ยิ่งใหญ่และสวยงาม บริเวณด้านล่างมีทางเดินไปยังจุดชมวิวทิวทัศน์บนยอดเขาฝั่งตรงกันข้าม เป็นจุดที่มองเห็น น้ำตกทีลอซู ได้สวยงามและชัดเจนขึ้น ใช้เวลาเดินไปกลับประมาณ 2 ชั่วโมง
การเดินทาง.
การเดินทางด้วยรถยนต์ จากอำเภออุ้มผางใช้เส้นทางสายอุ้มผาง-แม่สอด ถึงหลักกิโลเมตรที่ 161 มีทางแยกซ้ายที่บ้านแม่กลองใหม่ไปด่านเดลอ หรือจุดตรวจ “เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง” เป็นระยะทาง 30 กิโลเมตร จากนั้นเดินทางไปตามถนนลูกรังอีก 26 กิโลเมตร ถึงที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง ใช้เวลาในการเดินทางโดยรถยนต์ประมาณ 3 ชั่วโมง เส้นทางช่วงนี้เป็นทางดิน ควรใช้รถปิคอัพ หรือรถขับเคลื่อน 4 ล้อที่ช่วงล่างมีความสูงมากพอสมควร ในฤดูฝนรถอาจเข้าไม่ได้ และจากที่ทำการเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางต้องเดินเท้าเข้าไปอีกประมาณ 1.5 กิโลเมตร จึงถึงตัวน้ำตกทีลอซู
สถานที่พัก.
สถานที่พักผ่อนท่องเที่ยวน้ำตกทีลอซู มีให้เลือกหลายรูปแบบ
ประชา คุณะเกษม

ประชา คุณะเกษม (29 ธันวาคม พ.ศ. 2477 – 8 ตุลาคม พ.ศ. 2552) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ อดีตปลัดกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคไทยรักไทย
ประวัติ.
ดร.ประชา คุณะเกษม เกิดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2477 เป็นอดีตนักการทูตไทยของกระทรวงการต่างประเทศ เป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย และเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านการต่างประเทศ เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของนายโชติ คุณะเกษม อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และอดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย และคุณหญิง ระเบียบ คุณะเกษม สมรสกับคุณสุมณี คุณะเกษม บุตรสาวคนเดียวของ พล.ต.จ.ปราโมทย์ จงเจริญ และคุณหญิง สุภัทรา จงเจริญ นักสะสมของเก่าจากทั่วโลก มูลค่าหลายพันล้านบาท ที่มีโครงการจะจัดทำเป็นพิพิธภัณฑ์ ภายใต้การบริหารงานของมูลนิธิ “มณีมณฑ์ชา” มีบุตรชาย 1 คน คือ นายวชิระมณฑ์ คุณะเกษมธนาวัฒน์ อดีตโฆษกพรรคเพื่อแผ่นดิน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เขต 17 (ลาดพร้าว) และอดีตรองโฆษกพรรคไทยรักไทย
ประวัติการศึกษา.
ดร.ประชา คุณะเกษม จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเทพศิรินทร์ และได้รับทุนของกระทรวงการต่างประเทศ ในปี พ.ศ. 2491 ไปศึกษาต่อจบการศึกษาปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2499 ต่อจากนั้นในปี พ.ศ. 2500 ได้สำเร็จการศึกษาปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเยล ปี พ.ศ. 2502 จบการศึกษาปริญญาโท สาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และปีต่อมาได้สำเร็จการศึกษาปริญญาเอก สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเยล
ประวัติการทำงาน.
หลังสำเร็จการศึกษาได้เข้าทำงานที่กรมองค์การระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ และได้ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำสหประชาชาติ ณ กรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หลังจากนั้นได้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย กับ ดร.ทักษิณ ชินวัตร และเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ สมัย ดร.สุรเกียรติ เสถียรไทย เป็นรัฐมนตรี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
ประชา คุณะเกษม ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ.
 <id>155194</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Country data France" />
 <revision>
 <id>1018478</id>
 <timestamp>2008-03-26T12:46:18Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Lerdsuwa</username>
 <id>436</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>1018478</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
พระราชพิธีตรียัมปวาย

พระราชพิธีตรียัมปวาย  เป็นพิธีกรรมทางศาสนาฮินดู หนึ่งในพระราชพิธีสิบสองเดือน ปัจจุบันประกอบพิธีภายในเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ กรุงเทพมหานคร พิธีนี้มีที่มาจากธรรมเนียมติรุเวมปาไวที่มีที่มาจากชาวทมิฬ 
ตรียัมปวาย เป็นรูปแบบชื่อที่ใช้ในพจนานุกรมไทยของสำนักราชบัณฑิตยสภา ส่วนการสะกดแบบอื่น ๆ ของชื่อพระราชพิธี ได้แก่ ตรียำปวาย ในมนเทียรบาล, ตรียำพวาย ในกฎหมายตราสามดวง, ตรียัมพวาย ในพระราชนิพนธ์พระราชพิธีสิบสองเดือน, ตรียัมภวาย ในหนังสือประกาศพระราชพิธี
ประวัติศาสตร์.
เป็นที่เข้าใจกันว่าติรุเวมปาไว (Thiruvembavai) เข้ามาสู่ประเทศไทยผ่านชาวทมิฬที่อพยพมายังสยามในศตววรษที่ 14 หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ปรากฏยืนยันว่าพิธีติรุเวมปาไวมีการปฏิบัติมาตั้งแต่สมัยอยุธยา, สุโขทัย และสวรรคโลก โดยเริ่มแรกเป็นพิธีไถ่บาปและอดอาหารจำพรตที่มีปฏิบัติในสวรรคโลกกับพิษณุโลก ก่อนที่ต่อมาจะได้รับสถานะเป็นพระราชพิธีและรวมกับพิธีโล้ชิงช้า
พิธี.
พระราชพิธีตรียัมปวายมีขึ้นเพื่อบูชาสรรเสริญพระศิวะซึ่งตามธรรมเนียมเชื่อว่าเสด็จมาเยือนประเทศไทยทุกสิ้นปีตามระบบการนับเดือนแบบไทยเดิม โดยจะมีการถวายบูชาข้าว ผลไม้ และผักแก่พระศิวะ ส่วนพิธีการโล้ชิงช้าที่เสาชิงช้ามีขึ้นเพื่อเป็นสร้างความบันเทิงแก่พระศิวะ ตำนานพื้นถิ่นในไทยจำนวนมากตีความความสัมพันธ์ระหส่างพระศิวะกับการโล้ชิงช้าผ่านคำอธิบายมากมาย พิธีมีชึ้นนานสิบวัน หลังจากนั้น เชื่อว่าพระนารายณ์หรือพระวิษณุจะเสด็จมาประทานพรแก่ประเทศไทยนานห้าวัน 
บทสวดบูชาของพระราชพิธีตรียัมปวายถอดมาจากติรุเวมปาไวของมาณิกกวาจกร์ โดย 11 บทแรกจะสวดต่อหน้าพระศิวะ และอีก 9 บทจะสวดต่อหน้าพระนารายณ์
พิธีโล้ชิงช้า.
พิธีโล้ชิงช้าเป็นที่จัดฉลองอย่างยิ่งใหญ่ในประเทศไทยเรื่อยมาจนกระทั่งรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว หลังจากนั้นมา รัฐบาลได้สั่งยกเลิกพิธีโล้ชิงช้าเนื่องด้วยสาเหตุคือตัวชิงช้ามีความเสื่อมสภาพ การบาดเจ็บของผู้โล้ชิงช้า และค่าใช้จ่ายสำหรับพิธีซึ่งสูงสำหรับรัฐบาลในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
พรชัย มาตังคสมบัติ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ พรชัย มาตังคสมบัติ เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2483 ที่กรุงเทพมหานคร สมรสกับ รศ.ดร.ภญ.อรพรรณ มาตังคสมบัติ มีธิดา 2 คน คือ รศ.ทพญ.ดร.อรนาฏ มาตังคสมบัติ และ รศ.พญ.ดร.พรพรรณ มาตังคสมบัติ 
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ พรชัย มาตังคสมบัติ หรือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ ดร.พรชัย มาตังคสมบัติ เป็นผู้มีความมุ่งมั่นและให้ความสำคัญต่อการพัฒนาระบบการศึกษาวิทยาศาสตร์ของประเทศ โดยมุ่งเน้นการพัฒนาบุคลากรสายวิทยาศาสตร์อย่างครบวงจร การพัฒนาหลักสูตรการเรียนการสอน และกระบวนการสอนวิทยาศาสตร์ระดับประเทศ รวมทั้งการสร้างเครือข่ายภายในประเทศและต่างประเทศทั้งระดับภูมิภาคและทั่วโลก เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล ผู้มีวิสัยทัศน์ในการพัฒนามหาวิทยาลัย ระหว่างดำรงตำแหน่งอธิการบดี ได้ทำให้มหาวิทยาลัยมหิดลพัฒนาขึ้นเป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีเป็นวาระที่สอง ไม่นานมานี้ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ พรชัย มาตังคสมบัติได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ปาล์มส์อะกาเดมิกส์ ชั้นอัศวิน (Commandeur dans l’Ordre des Palmes Academiques) ในฐานะผู้พัฒนาความร่วมมือทางวิชาการและทางวัฒนธรรมระหว่างประเทศไทยกับประเทศฝรั่งเศส 
ขณะเดียวกัน มหาวิทยาลัยมหิดลก็ได้รับรางวัลประกาศเกียรติคุณประเภทธุรกิจบริการดีเด่นกลุ่มการศึกษานานาชาติ ปี 2549 (Prime Minister’s Export Award 2006) จากนายกรัฐมนตรี เพื่อประกาศเกียรติคุณมหาวิทยาลัยในฐานะที่ได้รับความนิยมจากชาวต่างประเทศมากที่สุด ในพิธีประกาศเกียรติคุณและมอบรางวัล เมื่อวันจันทร์ที่ 28 สิงหาคม 2549 ณ ตึกสันติไมตรี ทำเนียบรัฐบาล นอกจากนั้น มหาวิทยาลัยมหิดลในยุคสมัยของท่านได้รับการจัดอันดับจาก สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) แห่งชาติให้เป็นมหาวิทยาลัยดีเลิศอันดับ 1 ของไทยทั้งด้านการเรียนการสอนและการวิจัย เมื่อเปรียบเทียบกับมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ภายในประเทศทั้งหมด
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
ต่างประเทศ.
 <id>155194</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Country data France" />
 <revision>
 <id>1018478</id>
 <timestamp>2008-03-26T12:46:18Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Lerdsuwa</username>
 <id>436</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>1018478</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
วัดเสด็จ (จังหวัดปทุมธานี)

วัดเสด็จ เดิมชื่อ วัดสร้อยทอง ตั้งอยู่ที่ หมู่ 5 บ้านคลองกระแชง ตำบลสวนพริกไทย อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดราษฎร์และโบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี ส่วนใหญ่เป็นวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งตั้งกระจัดกระจายอยู่ตลอดพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา 
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้อพยพผู้คนที่นำมาจากเมืองปัตตานี มาตั้งบ้านเรือนอยู่ใต้วัดสร้อยทองบริเวณแม่น้ำอ้อม (ปัจจุบันเรียกว่า คลองน้ำอ้อม) เรียกกันว่า "บ้านแขก" มีอาชีพทำสวนพริกไทย 
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2369 เจ้าอนุวงศ์เวียงจันทน์แห่งประเทศลาวเป็นกบฏ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) ยกทัพไปปราบจนสงบราบคาบแล้ว จึงได้นำครอบครัวชาวลาวมากรุงเทพฯ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ไปตั้งบ้านเรือนที่เมืองปทุมใกล้วัดสร้อยทองเรียกว่า "บ้านลาว"
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จเยี่ยมเยียนผู้คนในย่านวัดสร้อยทอง และประทับอยู่ที่วัดสร้อยทอง ในเวลาต่อมาหลายปีท้องถิ่นนี้ กลายเป็นชุมชนหนาแน่นขึ้น ทางราชการจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นตำบล ให้ชื่อว่าตำบลสวนพริกไทย และวัดสร้อยทองได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดเสด็จ ปัจจุบัน มีท่าน พระครูปทุมวัชรกิจ (วัชรินทร์ ปญฺญาวฑฺฒโก) เจ้าคณะตำบลบ้านกลาง เป็นเจ้าอาวาส"
บิลบอร์ด

บิลบอร์ด  เป็นนิตยสารทางด้านเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเพลงฉบับหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีลักษณะของชาร์ทเพลงและอัลบั้ม ออกเป็นรายสัปดาห์ โดยนิตยสารฉบับนี้จะมีตารางจัดอันดับเพลงและอัลบั้มยอดนิยมตามแนวเพลงในแต่ละสัปดาห์ แต่ตารางอันดับเพลงซึ่งคนทั่วโลกเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ "Billboard Hot 100" ชาร์ทเพลงอันดับ 1 ของโลก เป็นการจัดอันดับเพลง 100 อันดับ โดยไม่แบ่งประเภทหรือแนวเพลง และอีกตารางคือ "Billboard 200" ซึ่งเป็นการจัดอันดับอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุด 200 อัลบั้มตามผลสำรวจ
ประวัติ.
เริ่มก่อตั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 โดย วิลเลียม เอช โดนัลด์สัน และ เจมส์ เอช เฮนเนแกน ในตอนแรกจะเป็นหนังสือรายเดือนเกี่ยวกับการค้าสำหรับการลงประกาศโฆษณา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ใช้ชื่อว่า “บิลบอร์ด” จากนั้นอีกไม่กี่ปี ทางบิลบอร์ดจึงเพิ่มเรื่องข่าวเกี่ยวกับกิจกรรมกลางแจ้งเข้าไป ซึ่งสุดท้ายแล้ว บิลบอร์ดก็กลายเป็นแหล่งประชาสัมพันธ์สำหรับบรรดา ละครสัตว์ เทศกาลคาร์นิวัล งานรื่นเริง และกิจกรรมบันเทิงต่างๆเป็นส่วนมาก
ในนิตยสารฉบับวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1961 ทางนิตยสารบิลบอร์ดได้หันมาเสนอข่าวเกี่ยวกับอุตสาหกรรมดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยได้ยกส่วนที่เป็นกิจกรรมบันเทิงต่างๆไปไว้ที่นิตยสารเล่มใหม่ชื่อ “Amusement Business” (ปัจจุบันยังคงมีอยู่) พร้อมกันนั้น ทางบิลบอร์ดยังได้เปลี่ยนชื่อเป็น Billboard Music Week แต่ในอีก 2 ปี ทางนิตยสารก็กลับมาใช้ชื่อ Billboard ตามเดิมจนถึงปัจจุบัน
บิลบอร์ดชาร์ต.
เริ่มมีชาร์ตเพลงเมื่อฉบับ 4 มกราคม ค.ศ. 1936 จัดอันดับในลักษณะของ Hit Parade และในฉบับ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ก็ถูกจัดอันดับในชาร์ตเพลงที่เป็นที่นิยมเป็นครั้งแรก จนกระทั่งใน ค.ศ. 1958 อันดับเพลง บิลบอร์ดฮอต 100 ก็ถูกตีพิมพ์โดยคำนวณจากยอดการออกอากาศและยอดขายซิงเกิล
ศิลปินที่ประสบความสำเร็จในบิลบอร์ดชาร์ต เช่น เดอะบีตเทิลส์, มารายห์ แครี, เอลวิส เพรสลีย์, มาดอนน่า, ไมเคิล แจ็กสัน, บิง ครอสบี, ไดอาน่า รอสส์, เจเน็ท แจ็กสัน‎ และเอลตัน จอห์น
บิลบอร์ดในปัจจุบันได้ครอบคลุมอันดับดีวีดี ยอดการขายวิดีโอ รวมถึงการดาวน์โหลดเพลง นอกจากนั้นยังมีข้อมูลข่าวสาร และบทความเห็นของผู้คร่ำหวอดในวงการอย่างค่ายเพลงหรือดีเจ ทั้งนี้บิลบอร์ดก็ยังเป็นที่คงเลื่องชื่อเกี่ยวกันอันดับเพลงอยู่
อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ (3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 – 18 มกราคม พ.ศ. 2566) เป็นนายแพทย์ชาวไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข รัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหิดล และอดีตนายกราชบัณฑิตยสถาน เป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระบบประสาทและระบบสมอง
ระหว่างเป็นคณบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล อรรถสิทธิ์ เป็นผู้ริเริ่มโครงการศูนย์วินิจฉัยก้าวหน้าและรังสีร่วมรักษา (AIMC) เป็นโครงการนำร่องของการบริหารงานภายใต้การกำกับดูแลของคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล สังกัดศูนย์การแพทย์สิริกิติ์ มีระบบบริหารจัดการแบบพิเศษ โดยมูลนิธิรามาธิบดี เพื่อให้มีการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
ประวัติ.
อรรถสิทธิ์ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 เป็นบุตรคนที่ 7 ในจำนวน 10 คน ของนายโฆสิต (น้องชายของพระบำราศนราดูร (หลง เวชชาชีวะ) อดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข) และนางสุเพี้ยน เวชชาชีวะ มีพี่ชายคือนิสสัย เวชชาชีวะ อดีตเอกอัครราชทูตหลายประเทศและบิดา[[สุรนันท์ เวชชาชีวะ] และพี่ชายวิทยา เวชชาชีวะ อดีตปลัดกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา
อรรถสิทธิ์ สมรสกับ ศาสตราจารย์แพทย์หญิงสดใส เวชชาชีวะ มีบุตร-ธิดา 3 คน ได้แก่ 
สาขาที่เชี่ยวชาญ.
ชำนาญด้าน[[ประสาทวิทยา]] โดยแบ่งเป็นสาขาต่างๆ กล่าวคือ Demyelinating diseases โดยเฉพาะ multiple sclerosis,Myasthenia gravis, Periodic paralysis, Neurosyphilis
ผีกะ

ผีกะ เป็นผีพื้นบ้านทางภาคเหนือของประเทศไทย ผีพวกนี้จะมีลักษณะคล้ายผีปอบ คือเข้าสิงในคน และชอบกินของสดของคาว ผีชนิดนี้ยังเป็นผีพื้นบ้านของทางภาคใต้อีกด้วย โดยสันนิษฐานว่ารับความเชื่อนี้ไปจากล้านนา แต่จะรับไปช่วงใดไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่คาดว่าน่าจะรับไปช่วงที่มีการอพยพครัวชาวล้านนาลงไปยังคาบสมุทรมลายูในสมัยอยุธยารัชกาลของสมเด็จพระราเมศวร
คำว่าผีกะ มีข้อสันนิษฐานว่าอาจมาจากคำว่า กูล (غُول) หรือ กล่า (غَالَ) ในภาษาอาหรับ ซึ่งหมายถึงผีชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากตะวันออกกลาง กล่าวกันว่าเป็นผีที่มักป้วนเปี้ยนบริเวณสุสาน เพื่อคอยขุดศพเอาไปกินเป็นอาหาร ซึ่งมีลักษณะนิสัยไกล้เคียงกับผีกะในภาคเหนือของประเทศไทย
ในภาคเหนือของประเทศไทย ช่วงปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีชาวต่างชาติรายงานว่าในละแวกนั้นมีการกล่าวหาคนอื่นว่าเป็น “พ่อมด” หรือ “แม่มด” (witches) คนที่ถูกกล่าวว่าเป็นแม่มด ไม่ได้มีเวทมนตร์หรือคาถาแต่อย่างไร แต่เพียงถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงร่าง ซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่า “ผีกะ”
คนที่เลี้ยงผีกะ เป็นคนที่มีวิชาอาคม เล่นคุณเล่นของ ผีกะจะถูกเลี้ยงไว้ในหม้อดิน โดยมีผ้ายันต์สีขาวปิดปากหม้อไว้ โดยจะวางไว้บนเพดานบ้าน เจ้าของจะเซ่นผีกะด้วยไข่ดิบวันละฟอง
ผีกะ แต่เดิมคนที่เริ่มนำมาเผยแพร่ คือพวกลิเก หรือพวกนักดนตรี ที่แสดงการละเล่น เรียกว่าผีกะพระ-นาง ผีกะชนิดนี้มีลักษณะคล้ายวอกหรือค่าง ตัวเล็ก ๆ สองตัว มักจะนั่งบนบ่าคนเลี้ยง ผีกะชนิดนี้มีคุณประโยชน์ตรงที่ หากใครเลี้ยงไว้ไม่ว่านักแสดงจะขี้เหร่แค่ไหน พอตกกลางคืนมันจะเลียหน้า ทำให้ยิ่งดึกยิ่งงดงาม การเลี้ยงผีกะจึงเป็นแฟชั่นของนักแสดงทางภาคเหนือในช่วงหนึ่งและเริ่มแพร่หลายสู่ภาคเหนือในจังหวัดต่าง ๆ จนกระทั่งแยกเป็นหลายชนิด ผีกะมีคุณอนันต์แต่ก็มีโทษมหันต์ หากใครเลี้ยงไม่ดี ปล่อยให้ผีกะอด ๆ อยาก ๆ มันก็จะทำให้เจ้าของกลายสภาพเป็นกึ่งคนกึ่งภูติ ชอบสิงสู่ชาวบ้านกินตับไตไส้พุง ต้องหาหมอผีมาไล่ออกไปเป็นประจำ
ชนิดของผีกะ.
ผีกะได้แตกสาขาออกเป็นหลายชนิด ดังต่อไปนี้
รายชื่อสำนักพิมพ์การ์ตูน

สำนักพิมพ์การ์ตูน เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการผลิตหนังสือการ์ตูน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ และนิตยสารการ์ตูน ออกจัดจำหน่าย ในปัจจุบันสำนักพิมพ์จะเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนั้น ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
สำนักพิมพ์การ์ตูนในอดีต.
รายชื่อบางส่วนของสำนักพิมพ์ที่เคยผลิตหนังสือการ์ตูนในประเทศไทยเมื่อในอดีต แต่ปัจจุบันได้เลิกผลิตรึปิดตัวไปแล้ว โดยมีทั้งสำนักพิมพ์ที่ไม่ได้มีการขอลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง และ สำนักพิมพ์แบบลิขสิทธ์
อำเภอบางปะกง

บางปะกง เป็นอำเภอในจังหวัดฉะเชิงเทรา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา กับอำเภอพานทอง อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี และอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ รวมตั้งขึ้นเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2450 
คำว่า "บางปะกง" เพี้ยนมาจากคำว่า "บางมังกง" ซึ่งได้ชื่อมาจากปลามังกงหรือปลาอีกงที่พบชุกชุมในถิ่นนี้
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบางปะกงมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
มณฑลปราจีนบุรีเห็นว่าพื้นที่ระหว่างคลองท่าสะอ้านฝั่งใต้ตลอดจนอ่าวไทยมีพื้นที่กว้างขวาง กระทรวงนครบาลจึงรวมตำบลหนองจอก จากอำเภอสนามจันทร์ จังหวัดฉะเชิงเทรา และตำบลบางปะกง ตำบลท่าหงอนไก่ จากอำเภอบางปลาสร้อย จังหวัดชลบุรี ที่มีพื้นที่ห่างไกลแต่มีอาณาเขตติดต่อกัน อีกทั้งยังมีบ้านคลองขุนเนิน อำเภอบางเหี้ย จังหวัดสมุทรปราการ ของมณฑลกรุงเทพโอนมาสมทบ ให้รวมตั้งเป็น "อำเภอบางปะกง" ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 กำหนดขึ้นตรงกับจังหวัดฉะเชิงเทรา และตั้งที่ว่าการอำเภอที่บ้านบางปะกง รวมทั้งได้รับโอนตำบลบางพึ่ง (ตำบลบางผึ้ง) จากอำเภอท่าตะกูด จังหวัดชลบุรี มาสบทบกับพื้นที่อำเภอ
แต่ก่อนคำว่าบางปะกงนี้มีชื่อเรียกกันว่า "บางปลากง" แต่ชื่อที่ปรากฏในนิราศว่า "บางมังกร" คงเป็นเพราะคำพูดที่ชาวจีนพูดไทยไม่ชัด อย่างไรก็ตามถ้าพิจารณาคำอธิบายของท่านอาจารย์ธนิต อยู่โพธิ์ อดีตอธิบดีกรมศิลปากรในหนังสือ "ชีวิตและผลงานของสุนทรภู่" ได้อธิบายความตอนหนึ่งไว้ว่า "บ้านมังกร" ปัจจุบันเรียกกันว่า บางปะกง สันนิษฐานชื่อเดิมคงจะเรียกกันว่า บางมังกร เช่น สุนทรภู่ เรียกคำว่า "มังกร" เป็นชื่อปลาอย่างหนึ่งแต่คำว่า "ปะกง" นั้นแปลไม่ได้ใจความ คำอธิบายเกี่ยวกับชื่อของบางที่ได้ใช้ชื่อปลามาตั้ง เป็นบางปลาและแม่น้ำเหมือนจังหวัดชลบุรี มีปลาสร้อยมาก จึงเรียกกันว่า "บางปลาสร้อย" ที่จังหวัดสมุทรปราการมีปลากดมากก็เรียกกันว่า "บางปลากด" คำอธิบายของท่านอาจารย์ธนิต อยู่โพธิ์ จึงเป็นประโยชน์ในการที่จะสืบราวเรื่องไปถึง บางปลากง หรือ "บางปะกง"
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบางปะกงแบ่งออกเป็น 12 ตำบล 108 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบางปะกงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
สถานีรถไฟ

สถานีรถไฟ คืออาคารหรือกลุ่มอาคารที่ใช้บริการขนส่งระบบราง เป็นจุดจอด แวะพัก เปลี่ยนขบวน สำหรับการเดินรถไฟ มีการรับส่งผู้โดยสาร หรือรับส่งสินค้า หรือทั้งสองอย่าง โดยทั่วไปประกอบด้วยอย่างน้อยหนึ่งทางวิ่ง ทางเดินข้างทางวิ่ง(ชานชาลา) และอาคารสถานี มีบริการเสริมเช่น การขายตั๋ว ห้องรอรับฝากสัมภาระ และบริการขนส่งสินค้า หากสถานีอยู่บนเส้นทางรถไฟระบบรางเดี่ยวสถานีจะมีรางขนานช่วงสั้นๆเพื่อสับรางให้รถไฟที่ผ่านจากทิศทางตรงข้ามวิ่งผ่านได้เพื่ออำนวยความสะดวกในการจราจรทางราง 
สถานีที่เล็กที่สุดมักเรียกว่า "ป้ายหยุดรถไฟ" หรือ ในบางส่วนเรียกว่า "ที่หยุดรถไฟ" สถานีอาจอยู่ในระดับพื้นดิน ใต้ดิน หรือยกระดับ อาจเชื่อมต่อกับทางแยกรถไฟหรือโหมดการขนส่งอื่น ๆ เช่น รถเมล์ รถราง หรือ ระบบขนส่งมวลชนอื่น ๆ 
ประเภทของสถานี.
ประเภทของสถานีรถไฟได้แก่
สถานีทั่วไป.
เป็นสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง ซึ่งเปิดรับส่งผู้โดยสาร และ/หรือสินค้า และเป็นสถานที่ซึ่งมีนายสถานีประจำอยู่และอนุญาตให้รถไฟเดินไปมาตามระเบียบการเดินรถ เช่น สถานีรถไฟคลองมะพลับ สถานีรถไฟแม่ตานน้อย ในเส้นทางสายเหนือ สถานีรถไฟแผ่นดินทอง สถานีบ้านแสลงพัน ในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ สถานีรถไฟบ้านดงบัง สถานีรถไฟองครักษ์ ในเส้นทางสายตะวันออก และสถานีรถไฟบูกิ๊ต สถานีรถไฟแสงแดด ในเส้นทางสายใต้
สถานีชุมทาง เป็นสถานีที่ทางรถไฟสายหลัก และสายแยก แยกออกจากกัน ทั้งนี้ สถานีชุมทางก็มีคุณสมบัติเหมือนกันกับสถานีทั่วไปเช่นกัน กล่าวคือ เป็นสถานที่รับส่งผู้โดยสาร และ/หรือสินค้า และเป็นสถานที่ซึ่งมีนายสถานีประจำอยู่และอนุญาตให้รถไฟเดินไปมาตามระเบียบการเดินรถ ปัจจุบัน การรถไฟแห่งประเทศไทย มีสถานีชุมทางทั้งหมด 27 สถานี (สถานีชุมทางที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน 18 สถานี สถานีชุมทางในอนาคต 8 สถานี และยกเลิกใช้แล้ว 1 สถานี) คือ
แบ่งชั้นสถานีเป็น 5 ระดับ ตามปริมาณรายได้จากการโดยสาร จำนวนประชากรในชุมชน และความสำคัญในการเดินรถไฟ เป็นที่ตั้งของแขวงเดินรถ ดังนี้
ป้ายหยุดรถไฟ.
เป็นสถานที่ที่ซึ่งขบวนรถหยุดเพื่อรับส่งผู้โดยสาร แต่ไม่มีการขนส่งสินค้าขึ้นลง รวมไปถึงป้ายหยุดรถไฟจะไม่มีนายสถานีอยู่ประจำ ป้ายบอกชื่อทำด้วยเหล็ก เป็นตั้งแต่ก่อสร้าง ตัวอย่างเช่น ป้ายหยุดรถไฟอุรุพงษ์ ป้ายหยุดรถไฟพญาไท ในเส้นทางสายตะวันออก ป้ายหยุดรถไฟนิคมรถไฟ กม.11 ในเส้นทางสายเหนือ ป้ายหยุดรถไฟบ้านหนองกันงาในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ และป้ายหยุดรถไฟจรัญสนิทวงศ์ ป้ายหยุดรถไฟบางระมาด ที่หยุดรถไฟบ้านฉิมพลี ที่หยุดรถไฟ พุทธมณฑล สาย 2หยุดรถไฟพระราชวังสนามจันทร์ ที่หยุดรถไฟสะพานจุฬาลงกรณ์ ที่หยุดรถไฟบ้านป่าไก่ ที่หยุดรถไฟบ้านทรัพย์สมบูรณ์ในเส้นทางสายใต้
ที่หยุดรถไฟ.
เป็นสถานีที่ซึ่งขบวนรถหยุดเพื่อรับส่งผู้โดยสาร และขนส่งสินค้าขึ้นลง แต่ไม่มีนายสถานีอยู่ประจำ ป้ายทำด้วยปูน อาจเป็นที่หยุดรถตั้งแต่ก่อสร้างหรือสถานีที่
ถูกลดระดับ เช่น ที่หยุดรถไฟบ้านแต้ ที่หยุดรถไฟบ้านไร่ ในเส้นทางสายตะวันออกเฉียงเหนือ ที่หยุดรถไฟห้วยโรง ที่หยุดรถไฟปากแพรก ที่หยุดรถไฟเขาหลุง ในเส้นทางสายใต้ ที่หยุดรถไฟผาคอ ที่หยุดรถไฟแม่พวก ที่หยุดรถไฟนวนคร ในทางรถไฟสายเหนือ และ ที่หยุดรถไฟไทย ชายแดนไทย-กัมพูชา ในทางรถไฟสายตะวันออก เป็นต้น
สถานีรถไฟเฉพาะกิจ.
สถานีรถไฟเฉพาะกิจ คือสถานีที่ตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษ เช่น เป็นสถานีขนส่งสินค้าอย่างเดียวไม่รับผู้โดยสาร (บางแห่งรับผู้โดยสารร่วมด้วย) นอกจากนี้ อาจจะเป็นสถานีสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ เช่น สถานีรถไฟหลวงสวนจิตรลดา
ย่านลิเภา

ย่านลิเภา หรือ ลิเภา เป็นเฟิร์นเถาชนิดหนึ่งในสกุล "Lygodium" เช่น "Lygodium flexuosum" (ลิเภาใหญ่) และ "Lygodium circinatum" (ลิเภาหางไก่) เป็นต้น พบได้มากทางภาคใต้ของไทย 
ย่านลิเภาเป็นวัสดุสำคัญสำหรับงานสาน เช่น กระเป๋าย่านลิเภา
กำจร มนุญปิจุ

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นาวาตรี กำจร มนุญปิจุ ร.น.ราชบัณฑิต เกิดวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ที่ตำบลบางหลวง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี เป็นบุตรของ ขุนกัลยาณวิทย์ (เกิด มนุญปิจุ) อดีตศึกษาธิการจังหวัดปทุมธานี และนางกิม มนุญปิจุ สมรสกับนางวิภาวรรณ มนุญปิจุ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายณัฐเสกข์ (กวิช) มนุญปิจุ
ศ.น.ต.กำจร มนุญปิจุ เป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญในสาขาอินทรีย์เคมี เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการให้เกิดความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ระหว่างประเทศไทยและประเทศออสเตรีย นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 และได้รับอิสริยาภรณ์ Den Tiroler Adler-Orden in Gold และ Grosse Goldene Ehrenzeichen Fur Verdienste Um Die Republik Osterreich จากประเทศออสเตรีย ในเวลาเดียวกันก็มีความรอบรู้ และมีความสามารถยิ่งในด้านการบริหารการศึกษา มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาระบบการคัดเลือกผู้เข้ารับการศึกษาระดับอุดมศึกษา เป็นผู้คิดค้นและดำเนินการทำระบบการสอบคัดเลือกนักศึกษาเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา เริ่มตั้งแต่ปีการศึกษา พ.ศ. 2504-2550 โดยจัดการสอบคัดเลือกร่วมครั้งแรก สำหรับมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล) และต่อมาได้ขยายใช้กับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ อีกทั้งเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาปรับปรุงหลักสูตรสาขาวิชาต่าง ๆ ของสถาบันอุดมศึกษา ทำให้การอุดมศึกษาไทยก้าวทันพัฒนาการในยุคโลกาภิวัตน์ มีมาตรฐานทัดเทียมกับระดับสากล
ประวัติการทำงาน.
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ น.ต.กำจร มนุญปิจุ ร.น.ราชบัณฑิต เริ่มรับราชการ และมีบทบาทเกี่ยวข้องกับการบริหารและการจัดการศึกษา ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ที่ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และต่อมาได้ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดลระหว่าง พ.ศ. 2514–2518 และรักษาราชการในตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยขอนแก่น ระหว่าง พ.ศ. 2519-2521 ระหว่างนี้มีบทบาทสำคัญยิ่ง ในการวางระบบการสอบคัดเลือกนักเรียนเข้าเรียนในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ทำให้กระบวนการบริหารจัดการสอบมีขั้นตอนโปร่งใสและมีประสิทธิภาพจวบจนปัจจุบัน ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็น อ.ก.ม.วิสามัญ เกี่ยวกับตำแหน่งทางวิชาการของทบวงมหาวิทยาลัย ระหว่าง พ.ศ. 2516-2519 และทั้งยังได้รับคัดเลือกจากที่ประชุมคณะกรรมการบริหาร International Organization of Chemical Sciences for Development (IOCD) ภายใต้การสนับสนุนของ UNESCO ให้เป็น Vice President สำหรับภูมิภาคเอเชีย ในปี พ.ศ. 2524
เกียรติคุณและรางวัลที่ได้รับ.
ได้รับพระราชทาน'พระธาตุพนมทองคำ' เครื่องหมายของการประกอบการอันเป็นประโยชน์ยิ่งแก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ในคราวพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานปริญญาบัตร แก่ผู้สำเร็จการศึกษาของมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อปี 2537
ถึงแก่อนิจกรรม.
นายกำจร ถึงแก่อนิจกรรม ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2556 สิริรวมอายุ 87 ปี พิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
นาวาตรี กำจร มนุญปิจุ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
ภาษาหริยนวี

ภาษาหริยนวี (อักษรเทวนาครี: हरियाणवी) , (hariyāṇvī, หรือ हरयाणवी harayāṇvī) ชื่ออื่นๆคือ ภาษาชตุ ภาษาพังครุ เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดทางตอนเหนือของรัฐหรยาณา และเดลฮี บางครั้งจะไม่นับภาษาหริยนวี เป็นภาษาใหม่ เพราะใกล้เคียงกับภาษาฮินดี และมีคำศัพท์จากภาษาอูรดูมาก วรรณคดีมีน้อย ส่วนมากเป็นเพลงพื้นบ้าน ภาษานี้มีหลากหลายสำเนียง ที่ต่างกันไปในระดับหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกันด้วยสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์.
ภาษาหริยณวีมีผู้พูดหลายตำบลในหรรยนะ ประชาชนในหลายตำบลของโสเนปัตและโรห์ตักพูดภาษานี้ด้วยสำเนียงที่เรียกโรตากี สำเนียงที่พูดในตำบลชินท์จัดเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษานี้ แม้ว่านักภาษาศาสตร์บางคนจะจัดให้สำเนียงโรตากีเป็นสำเนียงมาตรฐาน ในตำบลฟาริดาบัดจะใช้ภาษานี้ควบคู่กับภาษาพรัช ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามจะใช้ภาษาอูรดูควบคู่ไปด้วย มุสลิมบางส่วนอพยพไปปากีสถาน จึงมีผู้พูดภาษานี้ในปากีสถาน
วรรณกรรม.
เนื่องจากไม่มีระบบการเขียนสำหรับภาษาหริยณวี ดังนั้นผู้พูดภาษานี้จึงเขียนวรรณกรรมของตนด้วยภาษาฮินดี มีวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นเพลงพื้นบ้าน และละครพื้นบ้านที่เรียกสาอัง และมีเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องตลกจำนวนมาก
ภาษายาเอยามะ

ภาษายาเอยามะ ("Yaimamuni") เป็นภาษากลุ่มรีวกีวใต้ที่มีผู้พูดในหมู่เกาะยาเอยามะ กลุ่มเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยตอนใต้สุดของประเทศญี่ปุ่นที่มีประชากรรวมประะมาณ 53,000 คน ยาเอยามะ ("Yaimamunii") มีความใกล้ชิดกับภาษามิยาโกะมาก จำนวนผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ยังไม่เป็นที่แน่จาก เนื่องด้วยผลจากระบบการศึกษาตามนโยบายภาษาญี่ปุ่นเรียกภาษานี้ว่า ภาษาย่อยยาเอยามะ  ประชากรที่อายุต่ำกว่า 60 ปีมีแนวโน้มที่จะไม่ใช้ภาษานี้เว้นแต่จะใช้ในการร้องเพลงและทำพิธี และคนรุ่นหนุ่มสาวหันมาใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่ นอกจากนี้ กลุ่มภาษารีวกีวอื่น ๆ อย่างโอกินาวะและอามามิถูกเรียกเป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นด้วย มีการเปรียบเทียบภาษายาเอยามะในหมู่เกาะรีวกีวว่ามี "ความจำเป็นทางภาษา" ต่ำ
มีผู้พูดภาษายาเอยามะในเกาะอิชิงากิ, ทาเกโตมิ, โคฮามะ, คูโรชิมะ, ฮาโตมะ, อารางาซูกุ, อิริโอโมเตะ และฮาเตรูมะ ซึ่งมีความเข้าใจร่วมกันที่ซับซ้อน เนื่องจากภูมิศาสตร์ของหมู่เกาะ ภาษาบนเกาะโยนางูนิที่มีความเกี่ยวข้องกัน มักถือเป็นภาษาต่างหาก ภาษาย่อยทาเกโตมิอาจเป็นภาษารีวกีวเหนือที่พบในภาษาย่อยโอกินาวะ ก่อนที่จะผสมเข้ากับภาษาย่อยยาเอยามะอื่น ๆ
ภาษาโยนางูนิ

ภาษาโยนางูนิ ("Dunan Munui") เป็นภาษาในกลุ่มรีวกีวใต้ที่พูดโดยผู้คนราว 400 คนบนเกาะโยนางูนิ ในหมู่เกาะรีวกีวทางตะวันตกสุดของแนวเกาะซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของไต้หวัน มีความใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะมากที่สุด เนื่องจากนโยบายของญี่ปุ่นเกี่ยวกับภาษาจึงไม่ได้รับการยอมรับในสถานะภาษา โดยรัฐบาลเรียกว่าภาษาถิ่นโยนางูนิ (Yonaguni hōgen) สำหรับการจัดประเภทโดยยูเนสโก ภาษาโยนางูนิเป็นภาษาใกล้สูญมากที่สุดในญี่ปุ่น
สัทวิทยา.
สระ.
ตารางด้านล่างแสดง เสียงสระ ที่มีอยู่ในภาษาโยนางูนิ เสียงสระที่มีแต่หน่วยเสียงย่อยเท่านั้นแสดงในวงเล็บ
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^1 อาจพิจารณาว่าเป็นหน่วยเสียงอิสระและไม่เป็นเพียงหน่วยเสียงย่อยของ อย่างไรก็ตามมีการกระจายที่จำกัดมาก ทั้งนี้ไม่รวมคำช่วยจำนวนเล็กน้อยเช่น คำอุทาน "do" ซึ่งเป็นเพียงหน่วยคำเดียวที่ปรากฏท้ายประโยค
พยัญชนะ.
ตารางด้านล่างแสดงพยัญชนะที่มีอยู่ในภาษาโยนางูนิ พยัญชนะในวงเล็บจะมีเพียงหน่วยเสียงย่อยเท่านั้น หน่วยเสียงกัก (plosive) และหน่วยเสียงกึ่งเสียดแทรก (affricate) มีความแตกต่างสามแบบระหว่าง fortis, lenis และพยัญชนะเสียงโฆษะ
การเปรียบเสียงในภาษาร่วมเชื้อสาย.
ในฐานะที่เป็นภาษาในกลุ่มรีวกีวใต้ ภาษาโยนางูนิ คล้ายกับภาษามิยาโกะ และภาษายาเอยามะ มีหน่วยเสียง แทนที่หน่วยเสียง ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน เช่น คำในภาษาโยนางูนิ ('ท้อง, พุง'), เกี่ยวเนื่องกับภาษาญี่ปุ่น ('ลำไส้') ภาษาโยนางูนิยังมีหน่วยเสียง โดยที่ภาษาญี่ปุ่นและภาษากลุ่มรีวกีวอื่น ๆ เป็นหน่วยเสียง (ถอดเป็นอักษรโรมัน "y") ตัวอย่างเช่น ภาษาโยนางูนิ ('ภูเขา') เกี่ยวเนื่องกับภาษาญี่ปุ่นและภาษายาเอยามะ ("'idem' ") หน่วยเสียง ในภาษาโยนางูนิน่าจะเป็นการพัฒนาเมื่อไม่นานมานี้จากหน่วยเสียง ก่อนหน้า อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าแม้แต่ ในคำยืมจากแหล่งกำเนิดกลุ่มภาษาจีน ผู้พูดภาษาโยนางูนิก็ออกเสียง เช่น "dasai" 'ผัก' จากภาษาจีนยุคกลาง (野菜) บันทึกในพงศาวดารเกาหลีช่วงปลายศตวรรษที่ 15 "ซ็องจงแทวังซิลล็อก" บันทึกชื่อท้องถิ่นของเกาะโยนางูนิในอักษรอิดูว่า 閏伊是麼 ซึ่งมีคำอ่านในภาษาเกาหลีกลางว่า "zjuni sima" โดยคำว่า "sima" ที่ปรากฏในข้อความเป็นคำในกลุ่มภาษาญี่ปุ่นแปลว่า 'เกาะ' นี่เป็นหลักฐานโดยตรงของขั้นกลางของการเปลี่ยนแปลงเสียง (fortition) หน่วยเสียง - > - > - ซึ่งนำไปสู่ชื่อสมัยใหม่ 'โยนางูนิ'
ภาษาโยนางูนิ แสดงการเปล่งเสียงพยัญชนะระเบิดระหว่างสระ เช่นเดียวกับภาษาในตระกูลภาษาญี่ปุ่นหลายภาษา นอกจากนี้ยังแสดงแนวโน้มของหน่วยเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ระหว่างสระที่จะออกเป็นเสียงนาสิก เพดานอ่อน เช่นเดียวกับในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน
โครงสร้างพยางค์.
ด้านล่างนี้เป็นแม่แบบพยางค์ของภาษาโยนางูนิ:
(C (G)) V1 (V2) (N)
พยัญชนะต้นอนุญาตให้มีพยัญชนะตัวเดียวโดยอาจจะมีการเพิ่มพยัญชนะกึ่งสระ แกนพยางค์สามารถมีสระได้มากถึงสองตัว พยัญชนะท้ายพยางค์ที่อนุญาตคือพยัญชนะท้ายนาสิกที่มีการกลมกลืนเสียง (moraic nasal) เท่านั้น
ระบบการเขียน.
ครั้งหนึ่งภาษาโยนางูนิ มีระบบการเขียนเฉพาะที่เรียกว่าตัวหนังสือคำไคดา อย่างไรก็ตามหลังจากการยึดครองโดยอาณาจักรรีวกีว และการถูกผนวกโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นในภายหลัง ตัวหนังสือคำก็ถูกแทนที่ด้วยอักษรคานะและคันจิของญี่ปุ่น
ภาษาตูลู

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาตูลู เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์.
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ 
อักษร.
ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร
ลักษณะของภาษา.
การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ
ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.
ภาษากัจฉ์

ภาษากัจฉ์ (, ڪچّي) เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใช้พูดในบริเวณกัจฉ์ของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มีผู้พูดราว 866,000 คน โดยเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวมุสลิมในบริเวณดังกล่าว รวมทั้งชาวขวาชาห์ที่ใช้ในทางศาสนา
ภาษาใกล้เคียง.
ภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ที่ใช้พูดในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มักเข้าใจผิดกันว่าภาษากัจฉ์เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาสินธ์ ภาษาคุชราต ภาษาปัญจาบ และภาษาราชสถาน ซึ่งอาจเป็นเพราะสัทวิทยาของภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ แต่คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต ความใกล้เคียงของภาษาส่วนหนึ่งเกิดจากการอพยพระหว่างเขตสินธ์มาสู่โสวรัสตระและกัจฉ์ทางตะวันออก หรือราชสถานและปัญจาบทางเหนือ ผู้พูดภาษากัจฉ์ในอินเดียอาจพูดได้ 2 หรือ 3 ภาษา เพราะการใกล้ชิดกับภาษาใกล้เคียงเช่นภาษาคุชราตและภาษาฮินดี
คำทั่วไป.
มีความผันแปรของไวยากรณ์และความแตกต่างระหว่างสำเนียงในแต่ละถิ่น มีคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่นๆ ที่อยู่ในเส้นทางการค้า ผู้พูดภาษากัจฉ์จำนวนมากพูดภาษาคุชราตได้ด้วย สำเนียงภาษาคุชราตของผู้พูดภาษากัจฉ์เป็นที่ยอมรับจากผู้พูดภาษาคุชราตสำเนียงมาตรฐานว่าสามารถเข้าใจกันได้ 
ตัวอย่างประโยคภาษากัจฉ์เทียบกับภาษาคุชราตได้แก่
ระบบการเขียน.
โดยทั่วไปภาษากัจฉ์เขียนด้วยอักษรคุชราตดัดแปลง มีการตีพิมพ์หนังสือและวารสารจำนวนมากด้วยอักษรนี้ มีการเขียนด้วยอักษรเทวนาครีเช่นกัน ในอดีต ภาษากัจฉ์เคยเขียนด้วยอักษรโขชกีที่เลิกใช้ไปแล้ว ดร. ราหุล ชาฮ์ หมออายุรเวท, นักจิตวิทยา และนักวิเคราะห์ลายมือได้สร้างอักษรสำหรับภาษานี้ขึ้น
โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น

โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น  เป็นโรงพยาบาลในสหรัฐ ตั้งอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ในรัฐแมสซาชูเซตส์ โรงพยาบาลก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2409 (ค.ศ. 1866) เริ่มเปิดดำเนินการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2429 (ค.ศ. 1886) เดิมมีชื่อว่า โรงพยาบาลเคมบริดจ์ (Cambridge Hospital) และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นในภายหลัง และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นนี้เป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่ใช้สำหรับแพทย์ฝึกหัดจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และในปี พ.ศ. 2549 เมาต์ออเบิร์นได้รับเลือกเป็นหน่วยงานที่น่าทำงานจากทางหนังสือพิมพ์ของบอสตัน
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชสมภพ ณ โรงพยาบาลนี้
อาคารพาร์ซันส์เป็นอาคารหลังแรกของโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น ซึ่งสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2429 เป็นที่ตั้งของแผนกรังสีวิทยา ก่อตั้งโดย นพ.ริชาร์ด แชตซกี (Richard Schatzki) เขาเป็นคนแรกที่อธิบายสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการกลืนลำบากซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ Schatzki ring แผนกมีการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้านรังสีวิทยา
วิศวกรรมสารสนเทศ

วิศวกรรมสารสนเทศ  เป็นสาขาทางวิศวกรรมศาสตร์ ว่าด้วยการนำความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการจัดการข้อมูลข่าวสาร ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อความต้องการของมนุษย์
การจัดการข้อมูลข่าวสาร ในที่นี้นั้นหมายถึงการกระทำใด ๆ ต่อข้อมูล เช่น การจัดเก็บ การรับส่งข้อมูล การประมวลผลข้อมูล เป็นต้น
สาขาวิชาวิศวกรรมสารสนเทศ จะมุ่งเน้นการศึกษาและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ ได้แก่ คอมพิวเตอร์ อิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม ตลอดจนถึงสาขาทางวิศวกรรมไฟ้ฟ้าอื่น ๆ เช่น ระบบควบคุม เป็นต้น
ยกตัวอย่างเช่น การประมวลผลข้อมูลด้วยคอมพิวเตอร์แล้วส่งผ่านระบบโครงข่ายการสื่อสารแบบมีสายหรือแบบไร้สายไปยังปลายทาง ตลอดจนการจัดเก็บและการบริหารจัดการข้อมูลสารสนเทศให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เป็นต้น
วิศวกรรมสารสนเทศในประเทศไทย.
วิศวกรรมสารสนเทศเป็นสาขาใหม่ของ ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้โอนเข้าสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อเริ่มแรกนั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์มีภาควิชาเพียง 3 ภาค ได้แก่ ภาควิชาวิศวกรรมโทรคมนาคม ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า และภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม
ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2517 เริ่มแรกภาควิชานี้ตั้งอยู่ที่ศูนย์นนทบุรี และตึกโทรคมนาคมที่ลาดกระบัง โดยเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรีอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ) สาขาวิชาเทคโนโลยีโทรทัศน์เพียงสาขาเดียว โดย รับนักศึกษาที่จบ ป.ว.ส. สาขาไฟฟ้าโทรคมนาคม สาขาอิเล็กทรอนิกส์และสาขาวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งมีการเรียนรอบค่ำเป็นระยะเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2539 ได้เปิดสอนสาขาเทคโนโลยีโทรคมนาคม และสาขาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ เพิ่มขึ้นอีก และได้ย้ายภาควิชาจากตึกโทรคมนาคมมาอยู่ที่อาคาร 12 ชั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์
ทางภาควิชาได้มีการทำวิจัยและได้รับทุนสนับสนุนทางด้าน Broadcasting จากรัฐบาลญี่ปุ่นมาตลอด ทางภาควิชาจึงได้ผลักดันหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ เข้าในแผน 8 ในปี พ.ศ. 2536 และต่อมาปี พ.ศ. 2539 ทางทบวงมหาวิทยาลัย ได้อนุมัติให้ทำการเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ ได้ในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งภาควิชานี้เป็นแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ
ปลาหวีเกศ

ปลาหวีเกศ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Platytropius siamensis") เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbeidae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีรูปร่างคล้ายปลาสังกะวาดและปลาเนื้ออ่อนผสมรวมกัน ตัวเรียวยาว มีครีบหลัง 2 ตอน ตอนหลังเป็นแผ่นเนื้อขนาดเล็กมาก มีลักษณะเด่นคือ มีหนวดยาว 4 คู่ แต่หนวดจะแบนไม่เป็นเส้น คล้ายกับเส้นผมของผู้หญิง จึงเป็นที่มาของชื่อ พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำเจ้าพระยาเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหาร ขนาดโตเต็มที่ราว 20 เซนติเมตร
เป็นปลาที่มีรายชื่ออยู่ในกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้ากุ้งนับตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายที่ว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />หวีเกศเพศชื่อปลา คิดสุดาอ่าองค์นาง
หวีเกล้าเจ้าสระสาง เส้นเกศสลวยรวยกลิ่นหอม
ปัจจุบันนี้ไม่มีรายงานพบในธรรมชาติมานานแล้ว จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เหลือแต่เพียงซากที่ถูกดองเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรมประมงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่เก็บตัวอย่างได้จากตลาดปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และสถาบันสมิธโซเนียนเท่านั้น 
มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสายยู" หรือ "ปลาเกด"
วงศ์ปลาหวีเกศ

วงศ์ปลาหวีเกศ (วงศ์: Schilbeidae (/ชิล-ไบ-ดี/)) เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็ง อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ซึ่งเป็นปลาไม่มีเกล็ด มีหนวด มีก้านครีบแข็งที่ครีบอกและครีบหลังและมีครีบไขมัน 
สำหรับปลาในวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasidae) ซึ่งเดิมเคยรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน แต่มีลำตัวขนาดเล็กกว่ามาก มีหนวด 3-4 คู่ ที่มีร่องเก็บหนวดแต่ละเส้นที่จะงอยปากข้างแก้มและใต้คาง รูจมูกช่องหลังมักใหญ่กว่าช่องหน้าและอยู่ชิดกัน ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบก้นยาว ลำตัวมักแบนข้าง
มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเขตซุนดา มีทั้งสิ้น 14 สกุล 61 ชนิด เฉพาะที่พบในประเทศไทยมี 4 สกุล ใน 5 ชนิด เช่น ปลาสังกะวาดขาว ("Laides hexanema"), ปลาหวีเกศ ("Platytropius siamensis"), ปลาอิแกลาเอ๊ะ ("Pseudeutropius moolenburghae") เป็นต้น
ปลาสายยู

ปลาสายยู (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Ceratoglanis pachynema") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น
พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก 
มีชื่อเรียกอื่นว่า "เกด" 
อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด หลายสกุล เช่น ปลาในสกุล ("Pangasius" spp.) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ ("Platytropius siamensis") ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น
ปลาซิวแก้ว

ปลาซิวแก้ว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Clupeichthys aesarnensis") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) 
เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวยาว ตัวใส ที่ริมฝีปากมีขากรรไกรเป็นแผ่นแบน และมีเขี้ยวแหลมโค้งขนาดเล็กมาก เกล็ดบางมากและหลุดร่วงได้ง่าย ครีบก้นมี 2 ตอน ตอนท้ายเห็นเป็นติ่งเล็ก ๆ แยกออกมา ลำตัวใสสีอมเหลืองอ่อนมีแถบสีเงินคาดกลางลำตัว หัวมีสีคล้ำเล็กน้อยออกสีเขียวอ่อน มีขนาดลำตัวประมาณ 4 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบประมาณ 6 เซนติเมตร 
พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบมากที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น, เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์, เขื่อนสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี และเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่มากบริเวณผิวน้ำและกลางน้ำในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่
กินอาหารโดยได้แก่ แมลง โดยการกระโดดงับขึ้นเหนือน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ มีวิธีจับด้วยการยกยอและใช้ไฟล่อในเวลากลางคืน นิยมใช้บริโภคและเป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่นภาคอีสาน โดยนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทำน้ำปลา, ปลาแห้ง, ปลาเจ่า เป็นต้น และได้ถูกส่งไปปล่อยในอ่างเก็บน้ำของมาเลเซียและอินโดนีเซียจนกลายเป็นปลาเศรษฐกิจของทื่นั่นด้วย
ปลาซิวแก้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ปลาแก้ว, ปลาแตบแก้ว หรือ ปลาแปบควาย เป็นต้น
ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ

ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Doryichthys martensii") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) วงศ์ย่อย Syngnathinae 
มีลักษณะคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ("D. boaja") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า จะงอยปากสั้นกว่ามาก หัวเล็ก ลำตัวมีปล้อง 15–17 ปล้อง หางยาวกว่าลำตัวมาก ซึ่งแตกต่างจากปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลแดง และมีจุดดำเล็ก ๆ ระหว่างปล้อง ครีบใส ครีบหางสีน้ำตาลและขอบสีจาง มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 15 เซนติเมตร
อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามลำธารหรือแม่น้ำในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย พบมากในบางแหล่งน้ำ โดยมักหลบซ่อนอยู่ตามพื้นท้องน้ำใต้ใบไม้ที่ร่วง หากินโดยคืบคลานไปกับพื้นน้ำ ตัวผู้และตัวเมียต่างกันชัดเจนในขณะที่ปลาตัวเมียโตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และไม่มีถุงช่องหน้าท้องที่มีไว้เพื่อเก็บไข่และลูก ๆ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
อะตอมมิค เบ๊ตตี้

อะตอมมิค เบ๊ตตี้ (Atomic Betty) หรืออะตอมมิค เบ๊ตตี้:ภารกิจโลก (Atomic Betty: Mission Earth) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันแนวตลกขบขันของประเทศแคนาดา ผลิตโดย Atomic Cartoons, Breakthrough Films & Television, และ Tele Images Kids ออกอากาศทาง TELETOON และ TÉLÉTOON ในประเทศแคนาดา Métropole 6 และ Télétoon ในประเทศฝรั่งเศสและการ์ตูนเน็ทเวิร์ก สำหรับในประเทศสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก ช่องการ์ตูนเน็ทเวิร์ก
การ์ตูนเรื่องอะตอมมิค เบ๊ตตี้ เป็นการ์ตูนที่ถูกสร้างโดยใช้ อะโดบี แฟลช ซึ่งทำให้แอนิเมชั่นค่อนข้างแข็งและลงสีแบบเซลเฉด
เรื่องราว.
เรื่องราวของอะตอมมิค เบ๊ตตี้ ตัวเอกของเรื่อง เบ๊ตตี้ ในเวลาปกติ เธอก็เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ แต่เธอมีความลับคือเธอเป็นสมาชิกของหน่วยผู้พิทักษ์กาแล็คติค ซึ่งทำหน้าที่ปกป้องจักรวาล ซึ่งในแต่ละตอนเธอมักจะเผชิญหน้ากับปัญหาที่บ้านหรือโรงเรียน จากนั้นก็จะถูกขัดจังหวะและถูกเรียกตัวเพื่อหยุดยั้งเหล่าร้ายหรือแก้ปัญหาในจักรวาล (ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นแม็กซิมัส ไอ.คิว.) พร้อมกับผู้ช่วยสองคนของเธอ สปาร์กกี้ และหุ่นยนต์ เอกซ์-ไฟว์ หลังจากนั้นเธอต้องหาทางกลับบ้านและแก้ไขปัญหาที่คั่งค้างไว้
รายชื่อตอน.
ใน 1 ตอนของอะตอมมิค เบ๊ตตี้ จะประกอบด้วยตอนย่อย 2 ตอน
ฤดูกาลที่ 1.
สำหรับฤดูกาลที่ 1 นั้นในประเทศแคนาดาและการ์ตูนเน็ทเวิร์กจะเรียงลำดับแต่ละตอนไม่เหมือนกัน ยกเว้นที่ญี่ปุ่นซึ่งจะเรียงลำดับอีกแบบหนึ่ง
ฤดูกาลที่ 3.
ฤดูกาลที่ 3 จะถูกผลิตขึ้นในช่วงปี 2008
ดีวีดี.
ดีวีดีของอะตอมมิค เบ๊ตตี้ วางจำหน่ายแบบโซนหนึ่งแล้ว โดยบรรจุแผ่นละ 8 ตอนย่อยไว้