pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ถวิล อุดล

ถวิล อุดล (3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักการเมือง หนึ่งใน "สี่เสืออีสาน" ซึ่งประกอบด้วย ตัวนายถวิลเอง นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายเตียง ศิริขันธ์ และนายจำลอง ดาวเรือง และเป็นรัฐมนตรีที่ถูกสังหารเมื่อปี พ.ศ. 2492 สิริอายุ 39 ปี
ประวัติ.
นาย ถวิล อุดล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดร้อยเอ็ด คุณถวิลนั้นเป็นคนร้อยเอ็ดโดยกำเนิด เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 ที่บ้านคุ้มเหนือ จังหวัดร้อยเอ็ด บิดาชื่อนายฟัก มารดาชื่อนางนิ่ม ฐานะทางบ้านดี บิดาทำการค้าขายข้าวเปลือก ในด้านการศึกษาท่านเรียนที่โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัยมาก่อนจนถึงมัธยมปีที่ 5 แล้วจึงเข้ามาเรียนต่อในพระนคร ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในชั้นมัธยมปีที 6 จนจบมัธยมปีที่ 8 จากนั้นจึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนกฎหมายของกระทรวงยุติธรรม จบเป็นเนติบัณฑิต ขณะที่มีอายุได้ 21 ปี เมื่อ พ.ศ. 2473 เรียนจบแล้วก็ไปมีอาชีพเบื้องต้นเป็นทนายความ ชีวิตสมรสของท่านนั้นมีภรรยาชื่อนางบุนทัน อุดล
นายถวิลดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดร้อยเอ็ด 2 สมัย เป็นหัวหน้าเสรีไทย จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเคยเดินทางไปติดต่อขอความร่วมมือจาก ประเทศจีน แนวคิดทางการเมืองที่สำคัญ คือ เงินภาษีที่เก็บจากประชาชน ต้องเป็นประโยชน์กลับคืนสู่ประชาชนทั้งหมด
ถวิล อุดล ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2488 ในรัฐบาลของนายทวี บุณยเกตุ รัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
การเสียชีวิต.
นายถวิล อุดล เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2492 หลังเหตุการณ์กบฏแบ่งแยกดินแดน โดยถูกจับกุมพร้อมกับ อดีตรัฐมนตรีอีสานอีก 3 คน คือ นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายจำลอง ดาวเรือง และนายทองเปลว ชลภูมิ และถูกนำตัวไปที่บริเวณ ทุ่งบางเขน ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 14 โดย กรมตำรวจ ในเวลานั้นอ้างเหตุว่า มีโจรคอมมิวนิสต์มลายู มาชิงตัว 4 อดีตรัฐมนตรี และเกิดการต่อสู้ขึ้น จนทำให้ทั้ง 4 คน ถูกลูกหลงเสียชีวิตทั้งหมด แต่ไม่ใคร่จะมีใครเชื่อข้ออ้างดังกล่าวนัก เนื่องจากไม่มีตำรวจเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว
นักธรณีวิทยา

นักธรณีวิทยา  เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ทำการศึกษาของแข็ง ของเหลวและแก๊สที่เป็นองค์ประกอบของโลกและดาวเคราะห์ รวมถึงกระบวนการที่ก่อร่างสร้างขึ้นมา นักธรณีวิทยามักศึกษาธรณีวิทยาเป็นสำคัญ แต่ก็ศึกษาศาสตร์อื่นร่วมด้วย เช่น ฟิสิกส์, เคมี, ชีววิทยาและวิทยาศาสตร์โลกอื่น ๆ นักธรณีวิทยาส่วนมากจะทำการวิจัยภาคสนามประกอบกับการทำแลป
นักธรณีวิทยาส่วนมากทำงานในภาคอุตสาหกรรมพลังงานและอุตสาหกรรมเหมืองแร่ เพื่อทำการค้นหาทรัพยากรธรรมชาติอย่างปิโตรเลียม, ก๊าซธรรมชาติ, โลหะมีค่าและโลหะไร้สกุล นอกจากนี้ยังทำงานในการแจ้งเตือนภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างการติดตามการปะทุของภูเขาไฟ การเกิดแผ่นดินไหว สึนามิและดินถล่ม งานของนักธรณีวิทยาสามารถใช้ในการให้ข้อมูลแก่ประชาชนเรื่องภัยพิบัติและใช้อภิปรายเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศด้วย
ประวัติ.
ใน ค.ศ. 1785 เจมส์ ฮัตตันได้เสนอผลงานตีพิมพ์เรื่อง "Theory of the Earth" กับราชสมาคมแห่งเอดินบะระ ทำให้เจมส์ ฮัตตันได้รับขนานนามว่าบิดาแห่งธรณีวิทยาสมัยใหม่ เขาอธิบายในผลงานตีพิมพ์ว่า โลกต้องเก่าแก่กว่านี้มากขนาดที่มีเวลามากพอที่จะทำให้ภูเขาเกิดการกัดเซาะ และตะกอนสะสมเป็นหินก้อนใหม่ใต้ก้นทะเลและยกตัวขึ้นมาเป็นแผ่นดิน ต่อมาเขาตีพิมพ์เวอร์ชันสองใน ค.ศ. 1795 (Vol. 1, Vol. 2).
ผู้ติดตามเจมส์ ฮัตตันที่รู้จักกันในชื่อพลูโตนิสต์ เชื่อว่าหินบนโลกเกิดจาก"วอลคานิสซึม" หรือก็คือหินเกิดจากการลาวาที่เย็นตัวและทับถม ในขณะที่กลุ่มเนปจูนนิสต์ นำโดยอับราฮัม เวอร์เนอร์เชื่อว่าหินบนโลกเกิดจากการตกผลึกของแร่ในมหาสมุทรยุคแรกเริ่มแล้วระดับน้ำทะเลลดระดับลง
การศึกษา.
นักธรณีวิทยาจำเป็นต้องมีความรู้ศาสตร์ที่สำคัญอย่าง ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ และเคมี และต้องเรียนวิชาเจาะจงในวิชาธรณีวิทยาอย่าง ศิลาวิทยา วิชาลำดับชั้นหิน วิทยาแร่ บรรพชีวินวิทยา ภูมิศาสตร์กายภาพและโครงสร้างทางธรณีวิทยาเป็นต้น นอกจากความรู้พื้นฐานและความรู้เฉพาะด้านแล้วอาจยังต้องมีความรู้เสริมอย่างการใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์อันเป็นเทคนิคการสร้างแผนที่ร่วมด้วย ผู้ที่ศึกษาธรณีวิทยาโดยตรงมักมีช่วงเวลาหนึ่งที่จะไปทำการวิจัยและสำรวจภาคสนามร่วมกับทีม (อาจเป็นอาจารย์ เพื่อนหรือผุ้ทรงคุณวุฒิ) ส่วนผู้ที่ไม่ใช้นักธรณีวิทยาอย่างเช่น นักภูมิศาสตร์ วิศวะกรก็อาจทำการศึกษาวิชาธรณีวิทยาด้วย เนื่องจากอาจมีประโยชน์และเพิ่มพูลความสามารถ
คำยัง

คำยัง หรือ ไทคำยัง เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทกลุ่มหนึ่ง ที่อพยพไปอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย และทางตอนเหนือของประเทศพม่า เดิมชาวไทคำยังอาศัยอยู่บริเวณเมืองกอง (โมกอง) ใกล้ทิวเขาปาดไก่ และอพยพไปอยู่ร่วมกับชาวไทอาหม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 ดินแดนของชาวไทคำยัง มีอยู่ 2 ส่วน คือ บ้านน้ำ ได้แก่ หมู่บ้านทิสังปานี และหมู่บ้านโซราปัตเถิร แขวงศิวสาคร กับ บ้านดอย ได้แก่ หมู่บ้านตาติบาร์ แขวงโชรหัท และยังมีในแขวงตินสุกิยา
วิถีชีวิต.
ชาวไทคำยังมักปลูกข้าว และตำข้าวกินเอง ชาวไทคำยังตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อมาตำข้าว โดยตำในครกกระเดื่อง บ้านเรือนของชาวไทคำยังไม่แตกต่างจากชาวไทพวกอื่นมากนัก สภาพจะคล้าย ๆ คนไทยในภาคอีสานบางถิ่น คือกลางครัวมีที่ตั้งเตา ทำเป็นกะบะดินใหญ่ก่ออยู่บนเสากลางของครัว นอกจากนี้ชาวไทคำยังยังมีอาหารการกินที่ใกล้เคียงกับชาวไททั่วไป และยังเคยกินปลาเน่า คือ ปลาร้า หรือกะปิ ซึ่งปัจจุบันนี้ได้เลิกกินไปแล้ว แต่ก็ยังกินข้าวหลามกันอยู่
ภาษา.
ชาวไทคำยังใช้ภาษาคำยัง ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือ ในกลุ่มภาษากัม-ไท ตระกูลภาษาขร้า-ไท แต่ชาวไทคำยังส่วนใหญ่ในปัจจุบันได้สูญเสียภาษาไทไปแล้ว ที่หมู่บ้านชาวไทคำยังในหมู่บ้านโซลาปัตเถิร ได้พบพ่อเฒ่าคนหนึ่งสามารถพูดไทคำยังได้บ้าง และพบว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทคำตี่ และคล้ายกับภาษาคำเมืองทางเหนือของไทย แต่ทั้งหมู่บ้านโซลาปัตเถิร มีพ่อเฒ่าคนเดียวเท่านั้นที่จำภาษาไทคำยังได้ สาเหตุก็มาจากในอัสสัม ใคร ๆ ก็พูดภาษาอัสสัม ถ้าไม่ใช้ภาษาอัสสัมก็จะประกอบอาชีพได้ยาก นานวันก็ลืมภาษาของตนเองไป แต่ใช่ว่าจะสูญเสียไปเสียหมด เพราะว่าปัจจุบันในอัสสัม ยังมีชาวไทคำยังที่พูดภาษาไทได้เหลืออยู่หนึ่งหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านโป่อ่ายมุข
ภาษาซิมูลา

ภาษาซิมูลา (Simula) เป็นชื่อเรียกรวมของภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ 2 ภาษาคือ ภาษาซิมูลา 1 (Simula 1) และภาษาซิมูลา 67 (Simula 67) ภาษาโปรแกรมดังกล่าวนี้ได้เริ่มพัฒนาขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2503 เป็นต้นมาที่ "ศูนย์คอมพิวเตอร์นอร์เวย์" (Norwegian Computing Center) ที่นครออสโลโดย โอล-โยฮาน ดาห์ล และ คริสเตน ไนกาอาร์ด ในเชิงวากยสัมพันธ์ยังนับได้ว่าเป็นชุดภาษาโปรแกรมชุด "อัลกอล 60" (Algol 60) ที่เชื่อถือได้มากที่สุดอยู่
ภาษาซิมูลา 67 แนะให้ใช้วัตถุหรืออ็อบเจกต์ คลาส (class) ซับคลาส (subclasses) เวอร์ชวลเมธอด (virtual method) โครูทีน (coroutine) การกวาดล้างข้อมูลขยะ (garbage collection) และเหตุการณ์จำลองไม่ต่อเนื่อง (discrete event simulation)
ซึ่งซิมูลาได้รับการยอมรับว่าเป็นการเขียนภาษาโปรแกรมเชิงอ็อบเจกต์รุ่นแรกสุด แม้บางครั้งแบบจำลองอ็อบเจกต์อาจไม่สมบูรณ์ ดังที่ชื่อของมันบ่งบอกเป็นนัยอยู่ โปรแกรมซิมูลาได้แรกเริ่มออกแบบมาก็เพื่อการจำลองซึ่งก็ได้มีการใช้เนื้อหาของมันมาเป็นพื้นฐาน หรือกรอบงานสำหรับการออกแบบภาษาโปรแกรมเชิงอ็อบเจกต์ทั้งหลายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
แม้ในปัจจุบันโปรแกรมซิมูลายังมีการนำมาใช้อยู่อย่างกว้างขวาง เช่นการจำลองการออกแบบ VLSI โปรแกรมกระบวนการ (processes) โพรโทคอล ภาษาขั้นตอนวิธี และการประยุกต์อื่นๆ เช่นการเรียงพิมพ์ เรขนิเทศคอมพิวเตอร์และด้านการศึกษา เนื่องจากอ็อบเจกต์เชิงซิมูลาได้ถุกนำมาประยุกต์ซ้ำใน ภาษา C++ อิทธิพลของซิมูลาจึงได้รับการกล่าวถึงความสำคัญน้อยกว่าความเป็นจริง
โค้ดอย่างง่าย.
โปรแกรมอย่างน้อยที่สุด.
โปรแกรมอย่างน้อยที่สุด(มินิมัล)ของSimula คือไฟล์ว่างเปล่า ซึ่งมีองค์ประกอบเพียง ; (ดัมมี่สเตทเมนท์) เพียงอย่างเดียว.
แต่โปรแกรมอย่างน้อยที่สุดก็มักจะเขียนเป็นบล็อกว่างเปล่าตามความนิยมด้วยเช่นกัน
 Begin
 End;
โปรแกรมนี้เริ่มรันและจบลงทันที. โดยในภาษาSimulaจะไม่มีการรีเทิร์นค่าเมื่อจบโปรแกรม.
คลาสสิกเฮลโลเวิลด์.
โปรแกรมภาษาSimulaแบ่งแยกตัวอักษรเล็กและใหญ่(เคสเซนสิทีฟ) ตัวอย่างต่อไปนี้คือโปรแกรมเฮลโลเวิลด์ในภาษาSimula
 Begin
 OutText ("Hello World!");
 Outimage;
 End;
ชั้น, ชั้นย่อย, และวิธีการเสมือน.
A more realistic example with use of classes, subclasses and virtual methods:
 Begin
 Class Glyph;
 Virtual: Procedure print Is Procedure print;;
 Begin
 End;
 Glyph Class Char (c);
 Character c;
 Begin
 Procedure print;
 OutChar(c);
 End;
 Glyph Class Line (elements);
 Ref (Glyph) Array elements;
 Begin
 Procedure print;
 Begin
 Integer i;
 For i:= 1 Step 1 Until UpperBound (elements, 1) Do
 elements (i).print;
 OutImage;
 End;
 End;
 Ref (Glyph) rg;
 Ref (Glyph) Array rgs (1 : 4);
 "! Main program;"
 rgs (1):- New Char ('A');
 rgs (2):- New Char ('b');
 rgs (3):- New Char ('b');
 rgs (4):- New Char ('a');
 rg:- New Line (rgs);
 rg.print;
 End;
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา

แอนทีกาและบาร์บิวดา  เป็นประเทศเกาะตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียนตะวันออก บริเวณรอยต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติก ประเทศนี้ประกอบด้วยเกาะหลักสองเกาะ คือ เกาะแอนทีกาและเกาะบาร์บิวดา ทั้งสองเกาะตั้งอยู่ในตอนกลางของหมู่เกาะลีเวิร์ด (Leeward Islands) ในภูมิภาคแคริบเบียนตะวันออก ประมาณ 17 องศาเหนือเส้นศูนย์สูตร แอนทีกาและบาร์บิวดายังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส โดยมีหมู่เกาะกัวเดอลุป ดอมินีกา มาร์ตีนิก เซนต์ลูเชีย เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ บาร์เบโดส เกรเนดา ตรินิแดดและโตเบโกอยู่ทางทิศใต้ เกาะมอนต์เซอร์รัตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ หมู่เกาะเซนต์คิตส์และเนวิสทางทิศตะวันตก และมีเกาะแซ็ง-บาร์เตเลมี เกาะเซนต์มาร์ติน และมีเกาะแองกวิลลาอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ภูมิศาสตร์.
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินปูนและเกาะปะการัง
การเมืองการปกครอง.
การปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ
บริหาร.
ผู้สำเร็จราชการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาลและหัวหน้าคณะรัฐมนตรี
ตุลาการ.
อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (Eastern Caribbean Supreme Court) โดยมีผู้พิพากษา 1 คน ประจำอยู่ในเซนต์คิตส์
คิราเมกุนามิดะวะโฮชินิ

คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ (; โรมาจิ: "Kirameku namida wa hoshi ni") เป็นซิงเกิลที่ 2 ของ ซะชิ ทะอินะกะ ที่วางแผงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงเปิดของแอนิเมชันเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ตั้งแต่ตอนที่ 15-24 รหัสซีดีของซิงเกิลชุดนี้คือ GNCX-0003
รายชื่อเพลง.
1. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ (; โรมาจิ: "Kirameku Namida wa Hoshi ni"; : lit.หยาดน้ำตาส่องประกายกลายเป็นดวงดาว)
2. โชเน็น โนะ ยูเมะ (; โรมาจิ: "Shounen no Yume"; : lit.ฝันของเด็กน้อย)
3. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ -instrumental-
4. โชเน็น โนะ ยูเมะ -instrumental-
พ็อทซ์ดัม

พ็อทซ์ดัม  เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) ห่าง 26 กิโลเมตร จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน
พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci "ไกลกังวล") ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี
ศัพทมูลวิทยา.
ทฤษฎีทั่วไประบุว่า คำว่า "Potsdam" มีที่มาจากภาษากลุ่มสลาโวนิกตะวันตกเก่าที่หมายถึง "ใต้ต้นโอ๊ก" อย่างไรก็ตาม มีบางส่วนตั้งคำถามเกี่ยวกับทฤษฎีนี้
ประชากร.
พ็อทซ์ดัมเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเยอรมนีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000
เมืองพี่น้อง.
พ็อทซ์ดัมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
พ่าเก

ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้.
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา
การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้.
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู
บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้.
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่
หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ.
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด
ทอฝ้าย.
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก
สังคมของไทพ่าเกเหนือ.
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
พระมณีรัตนา

พระมณีรัตนา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีบรมราชาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์
พระประวัติ.
พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำ พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า ""ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."
ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของบาทหลวงคณะฟรันซิสกันที่เคยอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า "...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...[เรือ] แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น [เรือของ] พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์..."
จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์
พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร
ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan" และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน
ริการ์โด โลเปซ

ริการ์โด โลเปซ นาบา  อดีตแชมป์โลกชาวเม็กซิโกผู้ยิ่งใหญ่ ที่ไม่เคยแพ้ใคร เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ที่เมืองเกร์นาบากา รัฐโมเรโลส ประเทศเม็กซิโก
ประวัติ.
โลเปซได้แชมป์โลกรุ่นแรกด้วยการเอาชนะทีเคโอ ฮิเดยูกิ โอฮาชิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ถึงถิ่นประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2533 ได้เป็นแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นสตรอว์เวท (105 ปอนด์) และป้องกันตำแหน่งรุ่นนี้ไว้ได้ถึง 22 ครั้ง โดยได้พบกับมวยไทยหลายราย ได้แก่ โตโต้ ป.พงษ์สว่าง, จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง, สมาน ส.จาตุรงค์, สิงห์ประเสริฐ กิตติเกษม, สุรชัย แสงมรกต, มงคล จ.เจริญ และ พยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น อีกทั้งยังเอาชนะน็อกอเล็กซ์ ซันเชซ แชมป์โลก WBO รุ่นเดียวกัน ได้เป็นแชมป์ WBO อีกสถาบัน 
ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2541 โลเปซได้ขึ้นชิงแชมป์โลกข้ามสถาบันกับแชมป์โลก WBA รุ่นเดียวกันของ ชาวนิการากัว คือ โรเซนโด อัลบาเรซ ผู้แย่งแชมป์มาจากชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทย ร่วมรายการเดียวกับการชิงแชมป์โลก WBC ที่ว่างในรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท (140 ปอนด์) ระหว่างฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ กับ มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ โดยคู่ของโลเปซกับอัลบาเรซชกก่อน ในการชกครั้งนี้ โลเปซถูกอัลบาเรซชกลงไปนับ เป็นการถูกนับครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตการชกมวยของโลเปซด้วยการชกจบลงด้วยที่โลเปซเกิดแตก กรรมการรวมคะแนนให้ทั้งคู่เสมอกันไปในยกที่ 8 นับเป็นการเสมอครั้งแรกและครั้งเดียวของโลเปซอีกด้วย
จากนั้น โลเปซ จึงได้ชกแก้มือกับอัลบาเรซอีกครั้ง และสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยก ได้แชมป์โลกสมาคมมวยโลกมาครองตำแหน่งอีกหนึ่งสถาบัน
จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 โลเปซได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) และสามารถเอาชนะวิล กริกส์บี แชมป์โลก IBF ในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท ชาวอเมริกัน ไปได้ และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งสุดท้ายจะเอาชนะ โซลานี่ เปเตโล นักมวยชาวแอฟริกาใต้ อดีตแชมป์โลก IBF ในรุ่น 105 ปอนด์ของ ที่ได้แชมป์มาจากการเอาชนะน็อก รัตนพล ส.วรพิน มาแล้วถึงประเทศไทยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 โดยโลเปซเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 8 ที่นครนิวยอร์ก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ก่อนที่ปี 2545 จะแถลงข่าวประกาศแขวนนวมไปอย่างเป็นทางการในประเทศเม็กซิโกบ้านเกิดของตัวเอง
ริการ์โด โลเปซ เป็นนักมวยรุ่นเล็ก แต่เป็นนักมวยที่เมื่อมีการจัดอันดับนักมวยที่ดีที่สุดในโลก ในห้วงเวลาที่ยังชกอยู่นั้น ต้องมีชื่อของโลเปซ ติดอยู่ในอันดับต้น ๆ ด้วยทุกครั้ง และสร้างสถิติเป็นนักมวยที่สามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้มากที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก
เอกลักษณ์ของชุดที่โดดเด่นของโลเปซเวลาขึ้นชกทุกครั้ง สีของกางเกง ถุงเท้า รองเท้า เป็นสีขาวทั้งหมด อาจมีสีอื่นแทรกในชุดบ้าง แต่สีของชุดที่ใส่ขี้นชกนั้นสีขาวโดดเด่นกว่าเสมอ 
หลังแขวนนวมแล้ว โลเปซเป็นผู้ให้คำบรรยายการชกในสถานีโทรทัศน์เทเลวิซา เครือข่ายโทรทัศน์ของเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2550 ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศ ของหอเกียรติยศมวยนานาชาติ รวมถึงลูกชายของโลเปซคนหนึ่ง ปัจจุบันเป็นนักมวยในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) และซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) คือ อลอนโซ โลเปซ
จังหวัดชิมาเนะ

จังหวัดชิมาเนะ (; โรมาจิ: "Shimane-ken") เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ลักษณะภูมิศาสตร์ของจังหวัดชิมาเนะเป็นที่ราบสลับหุบเขาสูงทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามางูจิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดทตโตริ จังหวัดชิมาเนะมีเมืองหลวงชื่อ นครมัตสึเอะ ตั้งอยู่ริมทะเลสาบชินจิโกะ ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้มีทัศนียภาพที่สวยงามยามเย็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ยังมีปราสาทมัตสึเอะปราสาทเก่าแก่โบราณ
มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ โบราณสถานโคจินดานิ ตั้งอยู่ที่เมืองฮิกาวะ เป็นที่ที่ขุดพบดาบสัมฤทธิ์จำนวนมากถึง 358 เล่ม และในปีต่อมาก็มีการขุดพบทวน 16 เล่ม ระฆังสำริด 6 ใบ ปัจจุบันได้มีจัดแสดงภาพการจำลองตอนขุดพบ รวมทั้งจำลองบ้านทรงกระโจมกึ่งใต้ดินเอาไว้ให้ชม
การปกครอง.
จังหวัดชิมาเนะประกอบด้วย 8 นคร, 5 อำเภอ, 10 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
อ่ายตน

ไทอ่ายตน เป็นชาวไท ที่อพยพมาอาศัยในประเทศอินเดียปัจจุบัน มีประชากร 5,500 คน นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 92.09 ฮินดู ร้อยละ 7.91% ไทอ่ายตน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) เช่นเดียวกันกับชาวไทคำยัง และชาวไทนะรา เดิมทีชาวไทอ่ายตนเป็นพวกที่ส่งขันทีให้ราชสำนักเป็นประจำ ต่อมาถูกกริ้วจึงหนีมายังอัสสัม ตั้งหลักแหล่ง 2 แห่ง คือ ที่ภูเขานาคแห่งหนึ่ง และที่สิบสาคร อีกแห่งหนึ่ง มีผู้กล่าวว่ามีผู้กระทำผิดทางชู้สาวกับธิดาเจ้าฟ้า จึงถูกตอน คนไทเหล่านี้จึงได้ชื่อว่า "ไทอ่ายตอน" แต่ออกเสียงเป็น "ไทอ่ายตน" ชาวไทอ่ายตน มีอยู่หลายหมู่บ้านที่เมืองโคลาฆาต เช่น บ้านหิน บ้านน้ำท่วม บอราปัตเถิร ชาวอ่ายตนที่บอราปัตเถิร เล่ากันว่าพวกเขาอพยพมาจากเมืองรีเมืองราม และเจล้าน 
ภาษาไทอ่ายตนมีลักษณะคล้ายกันกับภาษาไทอาหม จนอาจมีถิ่นฐานเดิมร่วมกัน การแต่งกายของหญิงชาวไทอ่ายตน แต่งกายคล้ายกับหญิงชาวไทพ่าเก แต่นุ่งซิ่นดำแทนซิ่นลาย มีผ้าสไบเฉียงแบบไทย ทั้งชาวไทเหนือ ในยูนนาน และชาวไทเมา ตลอดจนชาวไทยในประเทศไทย
ส่วนชาวไทอ่ายตนที่ขริกะเตีย มีอยู่ 3 หมู่บ้าน คือ นานคาว ภลีชัน และเภชเภรี รวมเรียกว่า "สยามคาว" ("หมู่บ้านสยาม") แต่ภาษาไทที่นี่นั่นสูญหายไปนานแล้ว แม้พ่อเฒ่าอายุ 70 ปีก็ยังจำไม่ได้ แม้ชาวไทอ่ายตนที่นี่ จะสูญเสียภาษาแล้ว แต่ก็ยังมีการผูกข้อมือรับขวัญ อาหารการกินก็คล้ายๆกับหมู่บ้านชาวไทอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือ "ปู่สอนหลาน"ก็ยังเป็นคัมภีร์สำคัญของที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแล้ว
เดียนเบียนฟู

เดียนเบียนฟู  หรือ เดี่ยนเบียนฝู  (ชื่อเดิม: แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954
ประวัติศาสตร์.
เดียนเบียนฟูสมัยปกครองโดยอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งมีชื่อเรียกว่า แถง ในจดหมายเหตุกองทัพไทยมีการบันทึกไว้ว่า กองทัพของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้เคยยกกองทัพมาปราบกลุ่มโจรชาวฮ่อถึงเมืองนี้
ภูมิศาสตร์.
เป็นที่ราบล้อมรอบด้วยภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกอยู่ใกล้กับชายแดนแขวงพงสาลีของประเทศลาว 
ประชากร.
ส่วนใหญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่
อักษรกลาโกลิติก

อักษรกลาโกลิติก (ⰃⰎⰀⰃⰑⰎⰉⰜⰀ, "glagolitsa") เป็นอักษรสลาฟที่เก่าที่สุดเท่าที่รู้จัก ยอมรับกันโดยทั่วไปว่านักบุญซีริล นักบวชชาวบัลแกเรียจากเทสซาโลนีกา ประดิษฐ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยมร ค.ศ. 863 จักรพรรดิมิคาเอลที่ 3 แห่งไบแซนไทน์ส่งตัวเขากับนักบุญเมโธเดียสไปที่เกรตโมเรเวีย เพื่อเผยแผ่ศาสนาคริสต์แก่ชาวสลาฟตะวันตกในบริเวณนั้น ทั้งสองจึงตัดสินใจแปลหนังสือพิธีกรรมไปเป็นภาษาสลาฟร่วมสมัยที่ประชากรทั่วไปเข้าใจ (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า) และซีริลตัดสินใจประดิษฐ์อักษรใหม่ที่มีชื่อว่า กลาโกลิติก ซึ่งอิงจากสำเนียงท้องถิ่นของชนเผ่าสลาฟจากรอบเทสซาโลนีกา หลังจากซีริลและเมโธเดียสเสียชีวิต จึงยกเลิกการใช้งานอักษรกลาโกลิติกในโมเรเวียเพื่อความต้องการทางการเมืองหรือศาสนา
ใน ค.ศ. 886 ลูกศิษย์ของซีริลและเมโธเดียสถูกขับออกจากประเทศ และย้ายไปที่จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 แทน อักษรซีริลลิกที่พัฒนาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 รวมอักษรบางส่วนที่น่าจะมาจากอักษรกลาโกลิติก ทั้งอักษรกลาโกลิติกและซีริลลิกยังคงมีผู้ใช้งานในบัลแกเรียจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 13–14
เมื่อประเทศที่พูดภาษากลุ่มสลาฟหันมาใช้อักษรละตินและอักษรซีริลลิกในสมัยใหม่ตอนต้น อักษรกลาโกลิติกยังคงมีผู้ใช้งานจำกัดเพียงในด้านศาสนา และเลิกใช้งานในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตั้งแต่นั้นมา อักษรนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่น่าสนใจทางวิชาการ หลังมีการค้นพบทางโบราณคดีหลายครั้ง
ชื่อและศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "กลาโกลิติก" มาจากภาษาละตินใหม่ และภาษาโครเอเชีย ซึ่งมาจากภาษาสลาวอนิกคริสตจักรเก่า ("glagolŭ") ที่หมายถึง "การเปล่งเสียง" หรือ "คำศัพท์"
ชื่อ "glagolitsa" คาดว่าพัฒนาขึ้นในประเทศโครเอเชียประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 14 และมีที่มาจากศัพท์ "glagoljati" ที่แยกเป็น "รูปกริยา ("glagol") โดยใช้ ("jati")" หมายถึงมิสซาในพิธีสวดของสลาวอนิกคริสตจักรเก่า
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
อักษรกลาโกลิติกเป็นระบบการเขียนที่ใช้ในโลกซีรีส์หนังสือและวิดีโอเกม "เดอะวิตเชอร์"
ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน

ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน  พัฒนามาจากชุดตัวอักษรกรีกตะวันตก จารึกที่พบครั้งแรกอายุราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ส่วนมากเขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แต่บางหลักเขียนจากซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้าย พบจารึกอักษรนี้ตามหลุมฝังศพ แจกัน รูปปั้น กระจก อัญมณี ชิ้นส่วนของจารึกเหล่านี้สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่นักวิชาการยังไม่แน่ใจในความหมาย งานส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เป็นงานด้านศาสนา ประวัติศาสตร์และการละคร
ชุดตัวอักษรอเวสตะ

ชุดตัวอักษรอเวสตะ (เปอร์เซียกลาง: "dyn' dpywryh", "dēn dēbīrē") ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 843 เพื่อใช้เขียนบทสวดสรรเสริญในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ส่วนใหญ่ได้อิทธิพลจากอักษรปะห์ลาวีของเปอร์เซีย บางส่วนมาจากชุดตัวอักษรแอราเมอิก และได้อิทธิพลจากชุดตัวอักษรกรีกในการกำหนดรูปสระ ถูกแทนที่ด้วยชุดตัวอักษรอาหรับเมื่อชาวเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน
อักษร.
อักษรอเวสตะโดยรวมมีพยัญชนะ 37 ตัว และสระ 16 ตัว แผนการถอดความหลักของอักษรนี้มีสองแบบ แบ่งเป็นแบบอักขรวิธีใหม่โดย Karl Hoffmann และแบบอักขรวิธีเก่าโดย Christian Bartholomae
ต่อมาหลังมีการใช้งานภาษาเปอร์เซียกลาง (เช่น ภาษาพาเซนด์) จึงมีการเพิ่มพยัญชนะ ไว้เป็นหน่วยเสียง /l/ ที่ไม่ปรากฏในภาษาอเวสตะ
ตัวแฝด.
ตัวแฝด 4 ตัวมักพบใเอกสารตัวเขียนภาษาอเวสตะ:
ถ้าไม่ต้องการใช้ตัวแฝด สามารถใช้ U+200C ZERO WIDTH NON-JOINER ได้
เช่น เทียบระหว่าง (U+10B31 10B00) กับ (U+10B31 200C 10B00)
Fossey ระบุตัวแฝดถึง 16 ตัว แต่ส่วนใหญ่เกิดจากการเชื่อมตัวหาง
อักษรสันถาลี

อักษรสันถาลี (Santali) หรือ อักษรอ็อลจิกิ (ᱚᱞ ᱪᱤᱠᱤ; Ol Chiki) หรือ อักษรอ็อลเจะเม็ท (ᱚᱞ ᱪᱮᱢᱮᱫ; Ol Chemetʼ) หรือเพียงแค่ อักษรอ็อล (ᱚᱞ; Ol) ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย บัณฑิต รฆุนาถ มุร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกอล อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส

เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ปาเปียเมนโต: "Antia Hulandes") เป็นอดีตประเทศองค์ประกอบของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ซึ่งประกอบด้วยเกาะในทะเลแคริบเบียน หมู่เกาะเหล่านี้มีชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ดัตช์แอนทิลลีส ประเทศนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1954 ในฐานะรัฐสืบทอดของอาณานิคมดัตช์แห่งกือราเซากับเมืองขึ้น และ ยุบตัวใน ค.ศ. 2010 เกาะในดินแดนทั้งหมดที่เคยอยู่ในเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสยังคงเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรในปัจจุบัน แม้ว่าจะมีสถานะทางกฎหมายแตกต่างกัน เพราะกลุ่มคนเหล่านี้ยังคงถูกเรียกเป็นดัตช์แคริบเบียน ในประเทศเนเธอร์แลนด์ยังคงเรียกคนที่มาจากอดีตดินแดนนี้ว่า ชาวแอนทิลลีส ("")
ประวัติศาสตร์.
ในอดีตเป็นกือราเซาและเขตสังกัด (ค.ศ. 1815–1954) ซึ่งมีลำดับดังนี้
เกาะต่าง ๆ.
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสไม่มีเขตการปกครองหลัก แม้ว่าแต่ละเกาะจะมีรัฐบาลท้องถิ่นเป็นของตนเอง
กลุ่มเกาะสองแห่งซึ่งประกอบเป็นเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ได้แก่
ภูมิศาสตร์.
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดทั้งหมดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและมีลักษณะเป็นเนิน มีพื้นที่ราบเพียงเล็กน้อยสำหรับประกอบเกษตรกรรม ส่วนหมู่เกาะลีเวิร์ดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและปะการังผสมกัน จุดสูงสุดคือ เมานต์ซีเนอรี (Mount Scenery) สูง 862 เมตร (2,828 ฟุต) ตั้งอยู่บนเกาะซาบา (และยังเป็นจุดสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ทั้งประเทศอีกด้วย)
ภูมิอากาศของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสเป็นแบบเขตร้อน แต่ก็มีสภาพอากาศอบอุ่นอยู่บ้างในหนึ่งปี หมู่เกาะวินด์เวิร์ดมักประสบกับพายุเฮอร์ริเคนในหน้าร้อน
วัฒนธรรม.
รากฐานดั้งเดิมของประชากรและตำแหน่งที่ตั้งของเกาะต่าง ๆ ทำให้เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสมีวัฒนธรรมแบบผสม การท่องเที่ยวและสื่อที่มาจากสหรัฐอเมริกาได้เพิ่มอิทธิพลมากขึ้นในดินแดนแห่งนี้ บนเกาะทุกเกาะ เทศกาลงานคาร์นิวัลเป็นสิ่งสำคัญ เช่นเดียวกับในหลายประเทศที่อยู่ในแถบแคริบเบียนและลาตินอเมริกา
ล็อกฮีด U-2

ล็อกฮีด U-2 (Lockheed U-2) เป็นเครื่องบินที่ออกแบบมาให้บินในระดับสูงกว่า 21,000 เมตร ขึ้นไป มีลักษณะเหมือนเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์ ปีกยาวลำตัวเล็กบางเพื่อลดน้ำหนัก และ เครื่องยนต์สามารถทำงานในทีมีอากาศเบาบางได้
ยู-2 เป็นเครื่องบินจรกรรมที่ออกแบบมาเพื่อบินสูงเป็นพิเศษ และ เป็นเครื่องบินที่เป็นความลับสุดยอดแบบหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ยู-2 ถูกเปิดเผยต่อชาวโลกเป็นครั้งแรกเมื่อถูกยิงตกในสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐและซีไอเอใช้ ยู-2 บินเข้าไปในอีกหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาชนจีน คิวบา เวียดนาม และ ประเทศคอมมิวนิสต์อื่นๆ ด้วยเพดานบินที่สูงเป็นพิเศษซึ่งสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ทั่วไปในช่วงสมัยสงครามเย็น
ชาวสกอตแลนด์

ชาวสกอตแลนด์ หรือ ชาวสกอต  เป็นชนชาติและกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของสกอตแลนด์ ในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์แล้ว ชาวสกอตประกอบไปด้วยหลายกลุ่ม เช่น Picts, Gaels, Brythons และกลุ่มอื่น
ในปัจจุบัน "ชาวสกอต" ใช้หมายถึงใครก็ตามที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในสกอตแลนด์ หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวสกอต หรือผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่มีชาติพันธุ์หรือระบุว่าเป็นชาวสกอต
กรัมแมน OV-1 โมฮอว์ก

กรัมแมน OV-1 โมฮอว์ก (Grumman OV-1 Mohawk) เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ลาดตระเวณเหนือสนามรบ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1959 โอวี-1 มีความสามารถในการตรวจการณ์ ภาพถ่าย เรดาร์และใช้รังสีอินฟราเรด สามารถขึ้นลงในระยะสั้นได้ วิ่งขึ้นจากสนามหญ้า และเคยเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม
สะพานคิงฟะฮัด

สะพานคิงฟะฮัด  เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเมืองอัลเคาะบัร ประเทศซาอุดีอาระเบีย กับประเทศบาห์เรน มีขนาด 4 เลน กว้าง 23 เมตร ยาว 28 กิโลเมตร
การก่อสร้าง.
โครงการได้เริ่มเซ็นสัญญาการก่อสร้างตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 และได้ลงเริ่มก่อสร้างจริงในปีต่อมา แล้วเสร็จ ค.ศ. 1986
ตูโปเลฟ ตู-95

ตูโปเลฟ ตู-95  (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง 
มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583
ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย
รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่าตู-142
กังสดาล พิพิธภักดี

กังสดาล พิพิธภักดี หรือ เติงกูซูไบดะฮ์ บินตี เติงกูโนรูดิน บิน เติงกูมูดา (ยาวี:) ชื่อเล่น ก้อย เป็นอดีตพระชายาในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งกลันตัน
ประวัติ.
กังสดาล พิพิธภักดี มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (หรือ ตนกูนูรดิน) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี (หรือ เจะยามิล่ะห์) บิดาสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองยะหริ่ง ด้วยเป็นบุตรชายของพระพิพิธภักดี (ตนกูมุกดา อับดุลบุตร) กับสวาสดิ์ (สกุลเดิม ดาราชาติ) ภรรยาคนที่สาม ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนจากกรุงเทพมหานคร กังสดาลมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของสมเด็จพระราชินีอานิซ พระชนนีของสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 ด้วยสมเด็จพระราชินีอานิซเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดาวัยโรจน์ 
กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546 และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
อภิเษกสมรส.
กังสดาลรู้จักกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสอง
กังสดาลอภิเษกสมรสกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานาเนอเกอรีกูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วย โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท
กังสดาลมีฐานันดรศักดิ์เป็นเจ้า  และมีตำแหน่งเป็น "เติงกูอัมปวนมะฮ์โกตา"  หรือพระชายาในมกุฎราชกุมาร หลังจากการอภิเษกสมรสได้เพียงสี่ปี ทั้งสองก็หย่าขาดจากกัน โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ในฐานะโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้เปิดรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรกในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ.
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มจัดตั้งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538 โดยในระยะแรกเป็นโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ในปีการศึกษา 2540 โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรก เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาทันตแพทยศาสตร์ ระยะแรกรับจำนวน 30 คน ในปีการศึกษาต่อๆมาจนถึงปัจจุบันได้เพิ่มจำนวนนิสิตทันตแพทย์เป็น รับจำนวน 45 คนต่อปี
โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยนเรศวรให้มีสถานภาพเป็น คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543
ภาควิชา.
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนราชการในการเรียนการสอน โดยประกอบไปด้วย 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
หน่วยทันตกรรมพระราชทาน.
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดให้มีการบริการทางทันตกรรมเคลื่อนที่แก่ประชาชนในเขตภาคเหนือตอนล่างโดยไม่มีค่าบริการในหลายโอกาส เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
หน่วยทันตกรรมพระราชทาน เป็นหน่วยบริการทันตกรรมเคลื่อนที่ เพื่อให้บริการอุดฟัน ถอนฟัน ขูดหินน้ำลาย ผ่าฟันคุด ส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันโรคภายในช่องปาก การใส่ฟันปลอม การให้ความรู้ด้านทันตสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยอาจารย์ทันตแพทย์และนิสิตทันตแพทย์ โดยจะจัดให้มีปฏิบัติการประมาณ 6 ครั้ง ใน 1 ปีการศึกษา
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ดำเนินกิจกรรมโดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทาน "หน่วยทันตกรรมพระราชทาน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และได้รับการสนับสนุนงบดำเนินการจากมูลนิธิเฉลิมพระเกียรติ
ในด้านงานวิจัย คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร สนับสนุนให้อาจารย์ทันตแพทย์ทำวิจัยโดยเลือกปัญหาของชุมชน เก็บรวบรวมข้อมูลจากการออกหน่วยบริการทัตกรรมเคลื่อนที่ การออกศึกษาทันตกรรมชุมชน และพัฒนานักวิจัยโดยการสนับสนุนให้นิสิตทันตแพทย์ ชั้นปีที่ 5 และ 6 เรียนรู้การวิจัยและสามารถศึกษาและวิจัยโครงการวิจัย เก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล ตามหลักสูตรทันตแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
หลักสูตรการศึกษา.
ปัจจุบัน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
โรงพยาบาลทันตกรรม.
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดตั้งโรงพยาบาลทันตกรรม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อเป็นแหล่งทำการเรียนการสอนภาคปฏิบัติให้แก่นิสิตทันตแพทย์ในชั้นคลินิก และเพื่อให้การรักษาทางด้านทันตกรรมแก่ประชาชนทั่วไป โดยตั้งอยู่บริเวณหลังโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
คิวต์ (วงดนตรีญี่ปุ่น)

คิวต์ (; โรมาจิ: "Kyūto") เป็นอดีตวงไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปของเฮลโล! พรอเจกต์ ในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งวันที่ 11 มิถุนายน 2005 โดย มัตสึโอะ เทราดะ ผู้ประพันธ์เพลงที่ใช้กับกลุ่มนี้ทั้งหมด
ในปี 2007 คิวต์ได้ปล่อยซิงเกิลเปิดตัวอย่างเป็นทางการ "ซากูระ ชิราริ" ทำให้ในปีเดียวกันกลุ่มนี้ได้รับรางวัลในงานเจแปน เรคคอดส์ อะวอร์ด สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และหลังจากนั้นกลุ่มก็ได้สร้างชื่อเสียงอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งวันที่ 12 มิถุนายน 2017 คิวต์ได้จัดคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายที่ไซตามะซูเปอร์อารีนา และยุบวงไปในที่สุด
ผลงาน.
คิวต์มีสตูดิโออัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม (นับรวมอัลบั้มอีพีของกลุ่มอีกหนึ่งอัลบั้ม), อัลบั้มรวมเพลง 3 อัลบั้ม, มีซิงเกิลอย่างเป็นทางการของกลุ่ม 31 ซิงเกิลและซิงเกิลอินดี้ 6 ซิงเกิล
ซิงเกิลอินดี้.
ซิงเกิลอินดี้เหล่านี้ไม่ได้มีการถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ แต่จะถูกวางจำหน่ายเฉพาะที่หน้าคอนเสิร์ต, อีเวนต์ของแฟนคลับและ "เฮลโล! พรอเจกต์ สโตร์" เท่านั้น
ซิงเกิลอย่างเป็นทางการ.
ซิงเกิลเหล่านี้ถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ภายใต้การจัดจำหน่ายโดยเซติมะ
ผลงานรูปแบบ DVD.
[2006.09.06] °C-ute - Music V Tokushuu 1 ~Cutie Visual~
[2006.12.06] °C-ute - Cutie Circuit 2006 Final in Yomiuri Land East Live
[2007.04.18] °C-ute Debut Tandoku Concert 2007 Haru ~Hajimatta yo! Cutie Show~
[2007.07.18] °C-ute Concert Tour 2007 Haru ~Golden Hatsu Date~
[2007.09.05] ℃-ute Neru Ko wa °C-ute
[2007.11.21] °C-ute Cutie Circuit 2007 ～MAGICAL CUTIE TOUR～
[2007.12.19] °C-ute Live Tour 2007 Aki ~Houkago no Essence~
สมุดภาพ.
แบบทั้งกลุ่ม.
[2006.09.21] Berryz Koubou & °C-ute in Hello!Project 2006 Summer Wonderful Hearts Land (With Berryz Koubou)
[2007.02.21] So Cute!
[2007.04.11] °C-ute Debut Tandoku Concert Live Shashinshuu Hajimatta Yo! Cutie Show
[2007.10.04] 2007 Summer °C-ute's Traveling Diary
แบบแยกเดี่ยว.
[2007.04.27] 舞美 (Maimi)
[2007-05-19] 愛理 (Airi)
ยุค

หลายศาสนามีความเชื่อว่าโลกแบ่งออกเป็นหลายยุค  
ศาสนาฮินดู.
ศาสนาฮินดูเชื่อว่ากัปนี้แบ่งออกเป็น 4 ยุค ได้แก่ สัตยยุค ทวาปรยุค เตรตยุค และกลียุค แต่ละยุคกินระยะเวลาต่างกัน และพระวิษณุได้อวตารลงมาในแต่ละยุค ดังนี้
อนุตตรธรรม.
ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าพระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลยุคสว่างออกเป็น 3 ยุค เรียกว่ายุคสามกัปสุดท้าย  แต่ละยุคมีพระพุทธเจ้าซึ่งได้รับมอบหมายจากพระแม่ให้ปกครองแตกต่างกัน และท้ายแต่ละยุคมีงานชุมนุมอริยะเพื่อสรุปการโปรดโลกถวายรายงานแก่พระแม่องค์ธรรม
หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย

หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย (28 มกราคม พ.ศ. 2449 - 24 สิงหาคม พ.ศ. 2504) นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนในคณะสุภาพบุรุษ ศิลปินช่างภาพ เป็นผู้บุกเบิกวงการถ่ายภาพนู้ดของไทย เมื่อราวทศวรรษ 2480 เคยเป็นอาจารย์ ผู้แนะนำรงค์ วงษ์สวรรค์เข้าสู่แวดวงนักหนังสือพิมพ์
หม่อมหลวงต้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดเจ็ดคนของพระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (หม่อมราชวงศ์ถัด ชุมสาย) บุตรหม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย กับหม่อมเจ้าหญิงสารภี สนิทวงศ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ (สกุลเดิม โภคาสมบัติ) ธิดาขุนโภคาสมบัติ (เอม) กับนางโภคาสมบัติ (เอม) เกิดที่บ้านหลังวัดสังขเวชวิศยราม บางลำพู มีพี่สองคนคือ หม่อมหลวงติ๋ว และหม่อมหลวงต๋อย มีน้องสี่คน คือ หม่อมหลวงตุ้ย หม่อมหลวงต่อ หม่อมหลวงเติบ และหม่อมหลวงสีตอง ชุมสาย
หม่อมหลวงต้อยสมรสกับคล้อง ชุมสาย ณ อยุธยา (สกุลเดิม คชาชีวะ) มีบุตรธิดา คือ พัชนี ชุมสาย ณ อยุธยา ผู้อำนวยการสอน หลักสูตรตำรับอาหารไทยรัตนโกสินทร์ และสีหศักดิ์ ชุมสาย ณ อยุธยา (ต๋อม) เป็นช่างภาพเช่นเดียวกับบิดา และลักษมัณ ชุมสาย ณ อยุธยา เจ้าของร้านอาหารครัวชุมสาย
เข้าศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของโชติ แพร่พันธุ์ (ยาขอบ) และเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับกุหลาบ สายประดิษฐ์ สด กูรมะโรหิต และมาลัย ชูพินิจ
หม่อมหลวงต้อยเสียชีวิตเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2504 พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2505
ระบบตะกร้าเงิน

ระบบตะกร้าเงิน  เป็นระบบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศอย่างหนึ่ง โดยคิดค่าเงินโดยคำนวณจากเงินทุกสกุลเงินที่มีอยู่ในธนาคารแห่งประเทศไทย ประเทศไทยยกเลิกระบบตะกร้าเงิน และหันมาใช้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว เมื่อ 2 กรกฎาคม 2540 ภายหลังจากประสบวิกฤติค่าเงินบาท
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว

อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว หมายถึง ระบบที่ค่าเงินของประเทศถูกกำหนดโดยอุปสงค์และอุปทานในตลาดเงินตราต่างประเทศ โดยไม่มีการแทรกแซงจากรัฐบาลหรือธนาคารกลางเป็นหลัก ค่าเงินสามารถปรับตัวขึ้นหรือลงตามการซื้อขายในตลาด ซึ่งต่างจากอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ที่ธนาคารกลางจะเข้ามาควบคุมเพื่อรักษาระดับค่าเงินให้อยู่ในช่วงที่กำหนด
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว เป็นระบบที่ตรงข้ามกับอัตราแลกเปลี่ยนคงที่
หลังจากการล่มสลายของระบบ Bretton Woods ในปี 1973 ประเทศต่างๆ ทั่วโลกโดยทั่วไปใช้อัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นแบบลอยตัวอิสระและแบบลอยตัวที่มีการจัดการได้
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวแบบกึ่งจัดการ เป็นการปล่อยให้อัตราค่าเงินเป็นไปตามกลไกของตลาด ขึ้นอยู่กับอุปสงค์-อุปทาน ของสกุลเงินนั้น ๆ โดยธนาคารกลางเป็นผู้คอยควบคุมให้เป็นไปโดยปกติ หากเกิดเหตุการณ์ผิดปกติต่อค่าเงิน เช่น มีการเก็งกำไร ธนาคารกลางก็จะเข้าแทรกแซง
หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร จิตราคนี)

หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร) หรือ นายจิตร หรือ ฟรานซิศจิตร (Francis Chit, พ.ศ. 2373 – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2434) เป็นช่างภาพอาชีพคนแรกชาวไทย เป็นผู้เปิดร้านถ่ายรูปขึ้นเป็นแห่งแรก ในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2406 บริเวณเรือนแพหน้าวัดกุฎีจีน ฝั่งธนบุรี (ปัจจุบันคือ วัดซางตาครู้ส) ร่วมกับนายทองดี บุตรชาย ชื่อ ร้านฟรานซิศจิตรแอนด์ซัน 
ประวัติ.
นายจิตรเป็นบุตรของนายตึงซึ่งเป็นทหารแม่นปืนฝ่ายพระราชวังบวร แต่ไม่ทราบชื่อมารดา นายจิตรเรียนรู้วิชาการถ่ายรูปจาก บาทหลวงหลุยส์ ลาร์นอดี (L' abbe Larnaudie) และนายจอห์น ทอมสัน ช่างภาพชาวอังกฤษที่เดินทางเข้ามาถ่ายพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์ ขณะทรงพระเยาว์ และพระฉายาลักษณ์ของพระบรมวงศานุวงศ์
ภาพถ่ายฝีมือนายจิตร มีลักษณะเด่นเป็นเอกลักษณ์ คือ ภาพมีสีเหลืองหรือน้ำตาล ดูไม่คมชัด เนื่องจากน้ำยาอัดรูป ต่างจากภาพของช่างภาพร่วมสมัย เช่นภาพของนายจอห์น ทอมสัน ซึ่งมีลักษณะสีเข้ม คมชัด ผลงานถ่ายภาพของนายจิตร มีทั้งพระบรมฉายาลักษณ์ พระฉายาลักษณ์ ภาพถ่ายของขุนนาง ข้าราชการ วัด วัง บ้านเรือน และภาพเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่ห้องบุรฉัตร ชั้น 2 กองจดหมายเหตุแห่งชาติ
ในช่วงต้นรัชกาล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ห้องภาพฟรานซิศจิตรแอนด์ซัน เป็นร้านถ่ายรูปหลวงประจำราชสำนัก ได้รับพระราชทานตราตั้ง และลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์บางกอกรีกอเดอ จดหมายเหตุสยามไสมย บางกอกไตมส์ และเดอะสยามเมอร์แคนไตล์กาเซท์
รับราชการ.
ด้านการรับราชการ นายจิตรเริ่มรับราชการเป็นมหาดเล็กหลวงอยู่เวรชิตภูบาลในพระราชวังบวรสถานมงคลสมัยรัชกาลที่ 4 ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 5 ตำลึง ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต จึงสมทบลงมารับราชการอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ในรัชกาลที่ 5 ได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนสุนทรสาทิศลักษณ์ ตำแหน่งช่างถ่ายรูปขึ้นกรมแสง รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง 5 ตำลึง และได้รับพระราชทานเลื่อนบรรดาศักดิ์และตำแหน่งเป็น หลวงอัคนีนฤมิตร เจ้ากรมหุงลมประทีป ถือศักดินา ๖๐๐ เมื่อวันศุกร์ เดือนแปดบูรพาสาธ แรมสิบเอ็ดค่ำ ปีมะโรงโทศก จุลศักราช ๑๒๔๒ ตรงกับปี พ.ศ. 2423 รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง 10 ตำลึง
ถึงแก่กรรม.
หลวงอัคนีนฤมิตร ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 ด้วยอหิวาตกโรค รวมอายุได้ 61 ปี เป็นต้นสกุล "จิตราคนี" บุตรชายของหลวงอัคนีนฤมิตรคนหนึ่งชื่อนายทองดี ได้รับราชการเป็นช่างถ่ายรูปอยู่ในกรมพระแสงหอกดาบ มีบรรดาศักดิ์เป็นขุนฉายาสาทิศกร นอกจากนี้บุตรชายคนเล็กของหลวงอัคนีนฤมิตรชื่อ นายสอาด ยังได้รับราชการเป็นช่างภาพหลวงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระฉายาสาทิศกร และเป็นผู้ได้รับพระราชทานนามสกุล จิตราคนี
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร จิตราคนี) ได้แก่
สตรอว์เวท

สตรอว์เวท  ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) จะเรียกรุ่นนี้ว่า สตรอว์เวท ซึ่งต่อมาสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกเปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น มินิมัมเวท (minimumweight) ในปี ค.ศ. 1998 แต่สถาบันสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) รวมถึงองค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกรุ่นนี้ว่า มินิฟลายเวท (mini flyweight) และถ้าหากเป็นวงการมวยไทยและมวยสากลสมัครเล่น (มีเฉพาะซีเกมส์) จะเรียกรุ่นนี้ว่า พินเวท (pinweight) 
กล่าวกันว่า พิกัด 105 ปอนด์นี้ ทางสถาบันมวยต่าง ๆ ตั้งขึ้นมาเพื่อเอาใจนักมวยทางแถบเอเชียโดยเฉพาะ เพราะนักมวยในภูมิภาคนี้มักมีรูปร่างเล็กกว่านักมวยจากทวีปอื่น โดยสถาบันแรกที่เริ่มให้มีพิกัดรุ่นนี้คือ สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ในปี ค.ศ. 1987 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์โลกในรุ่นนี้คือ อี คย็อง-ย็อน นักมวยชาวเกาหลี
นักมวยที่ป้องกันแชมป์ได้สูงสุดในรุ่นนี้คือ ริการ์โด โลเปซ ชาวเม็กซิโกสามารถป้องกันได้ถึง 22 ครั้ง และนับว่าเป็นสถิติป้องกันแชมป์สูงสุดเป็นอันดับ 3 ของโลกด้วย
สำหรับนักมวยชาวไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ สมุทร ศิษย์นฤพนธ์, นภา เกียรติวันชัย, ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ, รัตนพล ส.วรพิน, ชนะ ป.เปาอินทร์, สงคราม ป.เปาอินทร์ (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันดี สิงห์วังชา, อีเกิล เด่น จุลพันธ์ (นักมวยไทยสัญชาติญี่ปุ่น), โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย, ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง, พรสวรรค์ ป.ประมุข , ไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันเฮง มีนะโยธิน และน็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดรุ่นนี้ นอกจากริการ์โด โลเปซ แล้ว ยังมี นีโก โทมัส, อีริค ชาเวซ, เลโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลบาเรซ, ฮิโรกิ อิโอกะ, อลา วิลล่ามอร์, โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร, มูฮัมมัด รัคมัน, โรมัน กอนซาเลซ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น
พระราชวังไพลิน

พระราชวังไพลิน หรือ อิสตานาลีลัม เป็นสถานที่ประทับของกษัตริย์และราชินีแห่งอาณาจักรปตานี (ปัตตานี) ตั้งอยู่ที่กรีเซะ อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี ในปัจจุบันไม่มีพระราชวังหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว เพราะเนื่องจากเมืองปัตตานีแพ้ศึก พระราชวังจึงถูกกองทัพสยามเผาจนสูญหายหมด 
ประวัติ.
ปี พ.ศ. 2328 หลังจาก สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ทรงชนะศึกเก้าทัพ แล้วก็ทรงยาตราทัพลงมายังสงขลา และ ปัตตานี กองทัพกรุงรัตนโกสินทร์ภายใต้การนำของ พระยากลาโหมราชเสนา และพระยาจ่าแสนยากร เมื่อรบชนะแล้วดำเนินการเผาพระราชวังไพลิน หรืออิสตานาลีลัม เป็นเหตุให้ มัสยิดกรือเซะที่ตั้งอยู่ภายในพระราชวังได้ถูกไฟเผาไปด้วย
ไลท์ฟลายเวท

ไลท์ฟลายเวท  ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) และไม่เกิน 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) และมวยสากลสมัครเล่น จะเรียกรุ่นนี้ว่า ไลท์ฟลายเวท ในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) , สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกรุ่นนี้ว่า จูเนียร์ฟลายเวท (Junior flyweight) โดยสถาบันแรกที่เริ่มก่อตั้งพิกัดน้ำหนักรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1975 (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นไลท์ฟลายเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998) 
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ เนตรน้อย ศ.วรสิงห์, เมืองชัย กิตติเกษม, สมาน ส.จาตุรงค์, พิชิต ช.ศิริวัฒน์, วันดี สิงห์วังชา (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล) และ คมพยัคฆ์ ป.ประมุข 
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 2 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 คน คือ พเยาว์ พูนธรัตน์ ในโอลิมปิก 1976 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ได้รับเหรียญทองแดง และเป็นนักกีฬาคนแรกของไทยด้วยที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และ แก้ว พงษ์ประยูร ในโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้รับเหรียญเงิน
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดนี้ ได้แก่ เฟรดิ กัสติโย, ลุยส์ เอสตาบา, อุมเบร์โต กอนซาเลซ, ไมเคิล คาร์บาฮาล, ชัง ช็อน-กู, ยู มย็อง-อู, โยโก กูชิเก็ง, โรลันโด ปัสกวา, เลโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลบาเรซ, ริการ์โด โลเปซ,โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ นาโอยะ อิโนอูเอะ, โคเซ ทานากะ เป็นต้น
พระยาพัทลุง (ขุน)

พระยาพัทลุง (ขุน) หรือ ขุนคางเหล็ก (พ.ศ. 2277 - พ.ศ. 2332) เป็นบุตรชายของ พระยาราชบังสัน (ตะตา) บุตรชายของ พระยาพัทลุง (ฮุเซน) บุตร สุลต่านสุลัยมาน เกิดและเติบโตในกรุงศรีอยุธยา จึงพูดภาษาปักษ์ใต้ไม่เป็น เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เมื่ออายุ 14 ปี ต่อมา เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกได้เข้าถวายตัวช่วยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นครั้งแรก ตามเสด็จลงไปปราบ ก๊กเจ้านครศรีธรรมราช พ.ศ. 2312 ขณะนั้นอายุ 35 ปี จึงได้เป็นพระยาภักดีนุชิต สิทธิสงคราม ผู้ช่วยราชการนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2315 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี โปรดฯให้ไปเป็นเจ้าเมืองพัทลุง ในราชทินนาม พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นเดียวกับบิดา พระยาราชบังสัน (ตะตา) ซึ่งมีราชทินนามว่า พระยาแก้วโกรพพิชัยฯ เช่นกัน ทว่าสร้อยต่างกัน 
ภายหลังกรุงศรีอยุธยาแตก พระยาพัทลุง (ขุน) กับพี่น้องญาติๆ ได้พากันอพยพมาอยู่หมู่บ้านบริเวณใกล้ ๆ วัดพลับ (วัดราชสิทธาราม) ไม่ห่างไกลกันนักกับพวกญาติ ๆ เชื้อสุลต่านสุลัยมาน ซึ่งตั้งเคหสถานอยู่ใกล้วัดหงส์รัตนาราม ในคลองบางกอกใหญ่ หรือคลองบางหลวง ใน พ.ศ. 2315 พระยาพัทลุงได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
ภรรยาพระยาพัทลุง(ขุน) คือ คุณหญิงแป้น น้องร่วมบิดามารดากับท้าวทรงกันดาล บุตร-ธิดา ที่สำคัญได้แก่
พระยาพัทลุง (ขุน) รับราชการอยู่ 17 ปี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2332 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ภายในวัดวังมีอนุสาวรีย์พระยาพัทลุง (ขุน) สร้างโดย มูลนิธิพระยาพัทลุงขุนคางเหล็ก-สุลต่านสุลัยมาน
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23

มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23  (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์) เป็นเครื่องบินขับไล่ปีกพับได้ที่ออกแบบโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต มันถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินรุ่นที่สามของโซเวียตพร้อมกับมิก-25 มันเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกของโซเวียตที่มีระบบเรดาร์ติดตามเป้าหมายและขีปนาวุธเกินระยะมองเห็น และเป็นผลิตภัณฑ์แรกของมิกที่มีช่องรับลมอยู่ที่ด้านข้างลำตัว การผลิตเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2513 และมีกว่า 5,000 ลำ ในปัจจุบันมิก-23 ยังคงประจำการอย่างจำกัดโดยชาติที่เป็นลูกค้าของโซเวียต
ฟลายเวท

ฟลายเวท  ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เคยเป็นรุ่นเล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) และไม่เกิน 112 ปอนด์ (50.802 
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกว่า ฟลายเวท ทั้งหมด สถิติของแชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้มากที่สุดในโลก คือ พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ที่ป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 17 ครั้ง 
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีจำนวนมาก ได้แก่ โผน กิ่งเพชร, ชาติชาย เชี่ยวน้อย, เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย, เวนิส บ.ข.ส., สด จิตรลดา, เมืองชัย กิตติเกษม, พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์, แสน ส.เพลินจิต, ฉัตรชัย สาสะกุล, ศรพิชัย พิษณุราชันย์, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม,พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์, เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต, คมพยัคฆ์ ป.ประมุข (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล), อำนาจ รื่นเริง, ยอดมงคล ว.แสงเทพ (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และแสตมป์ ศิษย์หมอเส็ง (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และเคยมีนักมวยสากลสมัครเล่นที่เคยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว 2 ครั้งในปี ค.ศ. 2000 คือ วิจารณ์ พลฤทธิ์ และปี ค.ศ. 2008 จาก สมจิตร จงจอหอ 
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ ปานโช วิลลา, โยชิโอะ ชิราอิ, ปัสกวล เปเรซ, ไฟติง ฮาราดะ, เอเฟรน ตอร์เรส, มิเกล กันโต, มาซาโอะ โอบะ, ชาร์ลี มากรี, กาบริเอล เบร์นัล, คิม ยง-คัง, ฮิโรกิ อิโอกะ, ยูริ อาร์บาชาค็อฟ, แดนนี่ โมโร่, มาร์ค จอห์นสัน,เลโอ กาเมซ, แมนนี ปาเกียว, โนนิโต โดแนร์, โคกิ คาเมดะ, ไดกิ คาเมดะ, โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ และโจว ซื่อหมิง, โคเซ ทานากะ เป็นต้น
ซูเปอร์ฟลายเวท

ซูเปอร์ฟลายเวท  ชื่อเรียกน้ำหนักรุ่นมวยระหว่างรุ่นฟลายเวทกับรุ่นแบนตัมเวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 112 ปอนด์ (50.802 กิโลกรัม) และไม่เกิน 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) โดยสถาบันที่เริ่มก่อตั้งรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1980 โดยเรียกรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์ฟลายเวท และในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และ องค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกว่า จูเนียร์แบนตัมเวท (Junior bantamweight) แชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้มากที่สุดในโลก คือ เขาทราย แกแล็คซี่ โดยป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 19 ครั้ง และเป็นสถิติที่มากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย และได้รับการยกย่องให้เป็นแชมป์โลกตลอดกาลในรุ่นนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) ด้วย (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอร์ฟลายเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998) 
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 6 คน ได้แก่ พเยาว์ พูนธรัตน์, เขาทราย แกแล็คซี่, หยกไทย ศิษย์ อ., เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา, สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย, ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย และเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต (เป็นแค่แชมป์เฉพาะกาล)
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ จิโร วาตานาเบะ, ราฟาเอล โอโรโน, ฆิลเบร์โต โรมัน, อิสราเอล กอนเตรรัส, เอ็ลลียัซ ปีกัล, มุน ซ็อง-กิล,คัตสึยะ โอนิซูกะ, จอห์นนี ทาเปีย,เลโอ กาเมซ, แดนนี โรเมโร , โนนิโต โดแนร์, ไดกิ คาเมดะ,คาซูโตะ อิโอกะ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น
แบนตัมเวท

แบนตัมเวท  ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กที่เคยเป็นรุ่นเล็กเป็นอันดับ 2 ของโลกมาก่อน โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) และไม่เกิน 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด แชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้มากที่สุดของรุ่นนี้คือ ออร์แลนโด แคนิซาเลส นักมวยชาวอเมริกัน โดยทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 15 ครั้ง
สำหรับนักมวยไทยแล้ว รุ่นแบนตัมเวทนี้ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นอาถรรพ์ เพราะเคยมีนักมวยไทยหลายรายที่ขึ้นชิงตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้แล้วไม่ประสบความสำเร็จ ถึงได้เป็นแชมป์ไปก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ไม่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแชมป์ของสมาคมมวยโลก (WBA) เช่น จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ที่เคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ 
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 7 ราย ได้แก่ เขาค้อ แกแล็คซี่, ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ, ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น, รัตนชัย ส.วรพิน, พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล)
และ ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
และในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 3 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก คือ ผจญ มูลสัน เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้, วิชัย ราชานนท์ เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และ วรพจน์ เพชรขุ้ม เหรียญเงินจากโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ 
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ นอกจาก ออร์แลนโด แคนิซาเลส แล้ว ได้แก่ จิมมี่ คาร์รัทเธอร์, รอแบร์ กอแอน, ไฟติง ฮาราดะ, เอเดร์ ฌูเฟร์, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, อิสราเอล กอนเตรรัส, โจอิจิโร ทัตสึโยชิ, มุน ซ็อง-กิล, นานา คอนาดู, พอลลี อยาลา, โฮซูมิ ฮาเซงาวะ, เฟร์นันโด มอนติเอล, โคกิ คาเมดะ เป็นต้น