pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อำเภอวังสะพุง

วังสะพุง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเลย เป็นอำเภอที่ประชากรมากที่สุดรองจาก อำเภอเมืองเลย และมีศูนย์กลางการบริหารราชการและเศรษฐกิจ คือ เทศบาลเมืองวังสะพุง
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอวังสะพุงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท่านเจ้าพระยาศรีสงคราม รณฤทธิ์ (เจ้าพ่อศรีสงคราม) ได้เดินทางมากับนายโส เดินทางขึ้นตแม่น้ำเลยไป จนมาถึงวังน้ำวนจึงได้หยุดพัก และที่ตรงวังน้ำวนนั้นมีต้นสะพุงต้นหนึ่งใหญ่ประมาณ 7 คน กางแขนโอบรอบได้พอดี ตรงที่มีต้นสะพุงต้นใหญ่อยู่นั้น ปัจจุบันนี้คือเป็นที่ตั้งของวัดศรีชมชื่น ท่านเจ้าพระยาศรีสงคราม รณฤทธิ์ ได้ปรึกษากับนายพรานโสว่าตรงนี้ร่มรื่นดี สมควรจะตั้งหลักแหล่งอยู่ตรงนี้ เพราะว่าตามที่เดินผ่านมาแรมวัน แรมคืน แรมเดือนนั้นไม่เห็นตรงไหนที่จะร่มรื่นน่าอยู่เหมือนกับที่ต้นสะพุงใหญ่อยู่ ทั้งสองท่านก็ลงความเห็นกันว่าเหมาะสมที่จะตั้งเป็นบ้านเมืองได้ ก็ได้มาตั้งหลักฐานอยู่ที่ศาลเจ้าพ่อศรีสงคราม ชื่อของบ้านวังสะพุงได้มีคำบอกเล่าสืบกันมาว่าเป็นการรวมกันของคำว่า "วัง" รวมกับคำว่า "สะพุง" ซึ่งเป็นชื่อของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ขึ้นอยู่ใกล้บริเวณวังน้ำวนนั้นจึงเรียกว่า "บ้านวังสะพุง" 
วังสะพุงเดิมแบ่งการปกครองออกเป็น 2 แขวงโดยยึดถือลำน้ำปวนเป็นเส้นแบ่งเขต ทางฝั่งตะวันตกของลำน้ำปวนขึ้นอยู่กับเมืองหล่มศักดิ์ ในมณฑลพิษณุโลก ส่วนฝั่งตะวันออกของลำน้ำปวนขึ้นอยู่กับเมืองกมุทธาไสย ต่อมาปรากฏว่าแขวงทั้งสองมีพลเมืองหนาแน่นขึ้น ในปี พ.ศ. 2440 ทางราชการจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอมีชื่อว่า "อำเภอวังสะพุง" โดยให้อยู่ในความปกครองของเมืองหล่มสัก ต่อมาในปี พ.ศ. 2450 ได้มีการจัดแบ่งเขตการปกครองใหม่ อำเภอวังสะพุง จึงถูกโอนมาขึ้นอยู่ในความปกครองของจังหวัดเลย จนถึงปัจจุบัน
ในอดีตนั้น อำเภอวังสะพุงมีพื้นที่กว้างขวางมาก จึงมีการจัดตั้งตำบล และแยกการปกครองเป็นอำเภอใหม่ดังนี้ 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอวังสะพุงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 144 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอวังสะพุงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองเลย

เมืองเลย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย เป็นศูนย์กลางการศึกษา เศรษฐกิจ ราชการของ จังหวัดเลย และเป็นอำเภอที่มีประชากรมากที่สุดของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองเลยมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
อำเภอเมืองเลย ก่อตั้งโดยชนเผ่าไทยที่อาณาจักรโยนกเชียงแสน โดยพ่อขุนบางกลางหาวและพ่อขุนผาเมือง ต่อมาในปี พ.ศ. 2396 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงเห็นว่า หมู่บ้านแฮ่ที่อยู่ริมห้วยน้ำหมาน ใกล้แม่น้ำเลย มีผู้คนอพยมมาอยู่มากขึ้น จึงตั้งเป็นเมืองตามชื่อแม่น้ำเลยว่า เมืองเลย ต่อมาในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่ออำเภอเมือง จังหวัดเลย เป็น อำเภอกุดป่อง และเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อ อำเภอเมืองเลย ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 เนื่องจากเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดเลย
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองเลยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 131 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองเลยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
หลอดเลือดแดง

หลอดเลือดแดง  เป็นหลอดเลือดที่นำเลือดออกจากหัวใจไปยังทุกส่วนของร่างกาย หลอดเลือดแดงส่วนใหญ่ขนส่งเลือดที่มีออกซิเจน ยกเว้นหลอดเลือดแดงสู่ปอด (pulmonary artery) และหลอดเลือดแดงอัมบิลิคัล (umbilical artery) ที่แม้จะชื่อหลอดเลือดแดง แต่ขนส่งเลือดที่มีออกซิเจนต่ำไปยังอวัยวะที่เติมออกซิเจน
ระบบไหลเวียนโลหิตเป็นระบบที่สำคัญมากในการดำรงชีวิต หน้าที่โดยทั่วไปของระบบนี้คือการขนส่งออกซิเจนและสารอาหารไปยังเซลล์ต่างๆ รวมทั้งขนส่งคาร์บอนไดออกไซด์และของเสียออกจากเนื้อเยื่อ รักษา pH ให้เหมาะกับการดำรงชีวิต รวมถึงการขนส่งสาร โปรตีนอาทิฮีโมโกลบิน และเซลล์ในระบบภูมิคุ้มกัน
ในประเทศที่พัฒนาแล้ว สาเหตุของการเสียชีวิต 2 อันดับแรกคือโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด (myocardial infarction) และโรคหลอดเลือดสมอง (stroke) ซึ่งทั้งคู่ต่างเป็นผลมาจากความผิดปกติของการไหลของเลือดซึ่งเสื่อมสภาพไปตามอายุ (ดูเพิ่มที่ โรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง)
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
หลอดเลือดดำ

ในระบบไหลเวียนโลหิต หลอดเลือดดำ (vein) เป็นหลอดเลือดที่มีผนังสีคล้ำ ทำหน้าที่นำพาเลือดกลับเข้าสู่หัวใจ หน้าที่หลักของหลอดเลือดดำคือการขนส่งเลือดที่มีออกซิเจนต่ำจากเนื้อเยื่อกลับเข้าสู่หัวใจ ยกเว้นหลอดเลือดดำจากปอด (pulmonary vein) และหลอดเลือดดำอัมบิลิคัล (umbilical vein) ที่ขนส่งเลือดที่มีออกซิเจนสูง
ลักษณะของหลอดเลือดดำ.
ผนังของหลอดเลือดดำจะมีผนังบางกว่าหลอดเลือดแดง ประกอบด้วยเนื้อเยื่ออิลาสติกและกล้ามเนื้อเรียบน้อยกว่า นอกจากนี้หลอดเลือดดำยังมีความดันโลหิตภายใน ต่ำมากกว่าหลอดเลือดแดง อีกทั้งชั้นลูเมน (lumen) ของหลอดเลือดดำยังมีขนาดใหญ่กว่าหลอดหลอดแดงอีกด้วย
หลอดเลือดดำนำเข้าสู่หัวใจห้องขวา
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย

ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย (left gastric artery) เป็นแขนงที่แยกออกมาจากหลอดเลือดแดงใหญ่ซิลิแอค (celiac trunk) วิ่งมาตามส่วนบนของส่วนโค้งเล็ก (lesser curvature) ของกระเพาะอาหาร แขนงของเส้นเลือดนี้เลี้ยงส่วนล่างของหลอดอาหาร หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้ายมีแขนงเชื่อม (anastomoses) กับหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารขวา (right gastric artery) ซึ่งทำหน้าที่เลี้ยงส่วนล่าง
พยาธิวิทยา.
หลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้ายอาจเกี่ยวข้องกับโรคแผลเปื่อยเพปติก (peptic ulcer disease) หากแผลทะลุผ่านชั้นเยื่อเมือก (mucosa) ของกระเพาะอาหารไปถึงแขนงของหลอดเลือดแดง จะทำให้เสียเลือดในกระเพาะอาหาร ซึ่งอาจทำให้เกิดอาการต่างๆ เช่น อาเจียนเป็นเลือด (hematemesis) หรืออุจจาระดำ (melaena)
บรรจบ พลอินทร์

บรรจบ พลอินทร์ หรือ จ๊อบ บรรจบ (16 ธันวาคม พ.ศ. 2501 -) นักร้อง และนักดนตรีแนวเร็กเก ชาวไทย มีชื่อในการแสดงว่าวง "Job 2 Do" 
และเป็นนักร้องปักษ์ใต้คนแรกที่ทำเพลงแนว เร็กเก
ประวัติ.
บรรจบ พลอินทร์ เกิดที่ตำบลหนองตรุด อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง มีชื่อเล่นว่า จบ จบเกิดในทายาทที่เป็นศิลปิน คือ คุณตาเป็น มโนราห์ ชื่อคณะว่า "มโนราห์หมึก อินเดชะ" ส่วนคุณปู่นั้นเป็น หนังตะลุง ทำให้จบได้ซึมซับวัฒนธรรมเหล่านี้จากบรรพบุรุษ เลยได้นำโลโก้รูป"ไอ้เท่ง"ตัวตลกหนังตะลุง มาเป็นโลโก้ของวง ในไสตล์ศิลปะเร็กเก้ ร่วมสมัยขึ้นมา 
หลายปีต่อมาได้ไปใช้ชีวิตเล่นดนตรีตามสวนสาธารณะ และงานเทศกาลต่างๆ ที่เมืองนิวคาสเซิล ประเทศอังกฤษ นานถึง 17 ปี เพื่อนนักดนตรีต่างชาติเรียกว่า จ๊อบ จึงใช้ชื่อนี้ในการเล่นดนตรี เคยได้รับรางวัลศิลปินข้างถนนยอดเยี่ยม จัดประกวดที่รอยัลคอนเสิร์ต ฮอลล์ เมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ เมื่อ พ.ศ. 2538 มีผลงานบันทึกเสียงชุดแรกเมื่อ พ.ศ. 2543 ชื่อชุด "Job 2 Do" กับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม สีสันอวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2543 เมื่อกลางเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 
บรรจบแต่งงานแล้วกับ Dorothy Lemanczyk พลอินทร์ ภรรยาชาวเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่แถบทะเลอันดามัน จังหวัดกระบี่ และเล่นดนตรีเพื่อสังคม 
ผลงานชุดล่าสุดของบรรจบเริ่มเป็นที่นิยม เนื่องจากเพลง "ลืมไม่ลง" ได้รับเลือกเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ไทยเรื่อง "สวยลากไส้" และเพลง "แด่คนช่างฝัน" ได้รับเลือกเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "พลอย" ของ เป็นเอก รัตนเรือง 
ในปี พ.ศ. 2551 เพลง "ดูเธอทำ" ยังได้เป็นเพลงประกอบโฆษณาทางโทรทัศน์ ของผลิตภัณฑ์รังนกตราสก๊อตต์ และถูกนำมาร้องโดยศรัณยู วงศ์กระจ่าง ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 ทั้งสองคนได้ร้องเพลงนี้ร่วมกันบนเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่สะพานชมัยมรุเชฐ เมื่อคืนวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2551
โอเอซิส

ในทาง ภูมิศาสตร์ โอเอซิส หมายถึงอาณาเขตบริเวณส่วนใดของทะเลทราย ที่มีพืชขึ้นอยู่ในลักษณะที่ไม่ใช่สังคมพืชทะเลทราย ซึ่งโดยปกติ จะปรากฏรอบ ๆ ตาน้ำ หรือแหล่งน้ำประเภทอื่น ๆ โอเอซิสมักเป็นแหล่งพักพิงของสัตว์ต่าง ๆ และอาจรวมถึงมนุษย์ด้วย หากโอเอซิสนั้นมีพื้นที่มากพอ ตำแหน่งที่ตั้งของโอเอซิสนั้น มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ในการค้า หรือการขนส่งผ่านทะเลทราย กองคาราวานจำเป็นที่จะต้องแวะพักยังโอเอซิสต่าง ๆ เพื่อสะสมน้ำและอาหาร ในการเดินทางต่อ ๆ ไป
เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส

เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส (; โรมาจิ: "Seinto Seiya THE LOST CANVAS Meiōshinwa") เป็นเซนต์เซย์ย่าในรูปแบบหนังสือการ์ตูนอย่างเป็นทางการอีกภาคหนึ่ง แต่งเนื้อเรื่องโดย มาซามิ คุรุมาดะ วาดภาพโดย ชิโอริ เทชิโรงิ เนื้อเรื่องกล่าวถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งก่อน เช่นเดียวกับภาค Next Dimension ซึ่งทั้ง 2 ภาคนี้มีเนื้อเรื่องที่ขนานกัน แต่มีความสัมพันธ์กันเพียงแค่บางส่วน ปัจจุบันภาคนี้ในญี่ปุ่นตีพิมพ์ออกมาแล้ว 114 ตอน ส่วนฉบับรวมเล่มออกมาถึงเล่ม 13 และได้รับการสร้างเป็นโอวีเอโดย TMS ในปี 2552
ในประเทศไทย เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร VIVA Friday โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ส่วนฉบับรวมเล่มออกมาถึงเล่ม 15
เรื่องย่อ.
เนื้อเรื่องได้กล่าวถึงเรื่องราวก่อนสงครามศักดิ์สิทธิ์ในภาคปัจจุบัน ประมาณ 243 ปี ในช่วงสงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างอาเทน่าและเจ้านรกฮาเดสเมื่อครั้งก่อน แก่นของเรื่องพูดถึงความสัมพันธ์และคำสัญญาระหว่างกลุ่มเด็กกำพร้ากลุ่มหนึ่ง ประกอบด้วย เซนต์เพกาซัสชาติก่อนของเซย์ย่าที่ชื่อ "เทนมะ" ซึ่งเป็นเพื่อนรักกับ "อาโรน" ผู้ที่ถูกเลือกเป็นร่างทรงของเจ้านรกฮาเดส และเป็นพี่ชายของ "ซาช่า" เทพีอาเทน่าในภาคนี้ โดยภาคนี้จะจบลงด้วยการมีชีวิตรอดของ 2 เซนต์ คือ ไลบร้า โดโก และ เเอเรียส ชิออน ซึ่งได้เป็นเคียวโกคนใหม่ในเวลาต่อมา ตามเนื้อเรื่องของเซนต์ เซย์ย่า ภาคแรก
รายชื่อตอนทั้งหมด.
เล่มที่ 1.
ออกวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550
เล่มที่ 2.
ออกวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2550
เล่มที่ 3.
ออกวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
เล่มที่ 4.
ออกวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2551
เล่มที่ 5.
ออกวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2551
เล่มที่ 6.
ออกวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2551
เล่มที่ 7.
ออกวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551
เล่มที่ 10.
ตัวละครบนหน้าปก.
เล่มที่ 11
ตัวละครบนหน้าปก
ตอนที่ยังไม่ได้รวมเป็นรูปเล่ม (ในประเทศไทย).
เล่ม 13
ตัวละครหน้าปก
อควาเรียส เดเจล
ยูนิตี้
เล่ม 17 
ตัวละครหน้าปก
ไลบร้า โดโก
หลอดเลือดแดงท้อง

หลอดเลือดแดงท้อง หรือ หลอดเลือดแดงซีลิแอก  เป็นแขนงใหญ่แขนงแรกของเอออร์ตาส่วนท้อง (abdominal aorta) มีความยาว 1.25 เซนติเมตร แตกแขนงมาจากเอออร์ตาตรงกับตำแหน่งกระดูกสันหลังส่วนอกชิ้นที่ 12 (T12) ในมนุษย์ และเป็นหนึ่งในสามแขนงของเอออร์ตาส่วนท้องที่ออกมาทางด้านหน้าในแนวกลางลำตัว ซึ่งอีก 2 แขนง ได้แก่ หลอดเลือดแดงเยื่อแขวนลำไส้ด้านบน และด้านล่าง (superior and inferior mesenteric arteries)
แขนง.
หลอดเลือดแดงซีลิแอกแตกออกเป็น 3 กิ่งใหญ่
หลอดเลือดแดงซีลิแอกอาจให้แขนงหลอดเลือดแดงกะบังลมล่าง (inferior phrenic arteries)
บริเวณที่เลี้ยง.
หลอดเลือดแดงซีลิแอกให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปเลี้ยงตับ, กระเพาะอาหาร, หลอดอาหารส่วนท้อง, ม้าม และครึ่งบนของลำไส้เล็กส่วนต้นและตับอ่อน โครงสร้างทั้งหมดดังกล่าวในระยะเอ็มบริโอคือ foregut (เช่นเดียวกัน หลอดเลือดแดงซุพีเรียร์มีเซนเทอริคและหลอดเลือดแดงอินฟีเรียมีเซนเทอริคให้เลือดไปเลี้ยงโครงสร้างที่เจริญมาจาก midgut และ hindgut ในระยะเอ็มบริโอตามลำดับ สังเกตว่าทั้งสามแขนงที่แตกออกทางด้านหน้าจากหลอดเลือดแดงเอออร์ตาส่วนท้องนี้แตกต่างกันและทดแทนกันไม่ได้ แม้ว่าจะมีแขนงปลายเชื่อมต่อกันก็ตาม)
หลอดเลือดแดงซีลิแอกเป็นแหล่งให้เลือดที่สำคัญ เพราะว่าแขนงที่เชื่อมต่อกันระหว่างหลอดเลือดใหญ่ที่เลี้ยงทางเดินอาหารทั้งสามนั้นไม่เพียงพอที่จะให้เลือดมาทดแทนกันได้ ดังนั้นหลอดเลือดนี้ไม่สามารถถูกอุดกั้นได้ การอุดตันของหลอดเลือดแดงซีลิแอกจะทำให้โครงสร้างที่เลือดเลี้ยงไม่พอตายได้
การระบาย.
หลอดเลือดแดงซีลิแอกเป็นหลอดเลือดแดงหลักเดียวที่เลี้ยงอวัยวะในระบบทางเดินอาหารส่วนท้องและไม่มีหลอดเลือดดำชื่อเดียวกัน
เลือดส่วนใหญ่ที่กลับออกมาจากอวัยวะในระบบทางเดินอาหาร (รวมทั้งจากบริเวณที่หลอดเลือดแดงซีลิแอกให้แขนง) จะกลับออกไปที่ตับโดยผ่านระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล 
ในทางตรงข้ามการลำเลียงเลือดจาก midgut และ hindgut จะผ่านมาทางหลอดเลือดดำซุพีเรียร์มีเซนเทอริค (superior mesenteric vein) และหลอดเลือดดำอินฟีเรียมีเซนเทอริค (inferior mesenteric vein) ตามลำดับ เลือดดำไหลกลับจากหลอดเลือดแดงซีลิแอกอาจผ่านมาทางหลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) ไปยังหลอดเลือดดำพอร์ทัล (hepatic portal vein) หรือผ่านทางสาขาเล็ก ๆ ของระบบหลอดเลือดดำพอร์ทัล
หลอดเลือดดำม้าม (splenic vein) ขนส่งบิลิรูบิน (bilirubin) ซึ่งเป็นของเสียจากกระบวนการเมตาบอลิซึมของฮีโมโกลบิน ไปยังตับเพื่อขับถ่ายออกทางท่อน้ำดี
หลอดเลือดแดงแขน

หลอดเลือดแดงแขน  เป็นหลอดเลือดหลักของต้นแขน ต่อเนื่องมาจากหลอดเลือดแดงรักแร้ (axillary artery) และเริ่มจากขอบล่างของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (teres major muscle) ต่อเนื่องลงมาตามแขน จนกระทั่งถึงแอ่งแขนพับ (cubital fossa) บริเวณข้อศอก จนกระทั่งสิ้นสุดเมื่อหลอดเลือดนี้แยกออกเป็นหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) และหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery) ที่ทอดลงมาตามปลายแขน (forearm) ในบางคน ตำแหน่งแยกนี้อาจแยกก่อนถึงแอ่งแขนพับ ทำให้พบหลอดเลือดแดงเรเดียลและอัลนาในต้นแขน
เราสามารถคลำชีพจรได้จากหลอดเลือดแดงแขนทางด้านหน้าของข้อศอกและอาจใช้เครื่องฟังตรวจ (stethoscope) และมาตรความดันเลือด (sphygmomanometer) เพื่อวัดความดันโลหิต
ลักษณะที่ brachial artery มี brachial vein สองเส้นทอดขนาบ เราเรียกลักษณะเช่นนี้ว่า venae commitant
สาขา.
หลอดเลือดแดงแขนมีแขนงต่างๆ แยกออกตามเส้นทางที่หลอดเลือดผ่าน แขนงเหล่านี้เลี้ยงกล้ามเนื้อของต้นแขน เช่น กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ, กล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรกิไอ และให้แขนงเชื่อมต่อในข้อศอกและ (เหมือนในหลอดเลือดแดงรักแร้) ไหล่
โรงเรียนชลประทานวิทยา

โรงเรียนชลประทานวิทยา เป็นโรงเรียนเอกชนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดนนทบุรี โดยมีกรมชลประทานเป็นเจ้าของ ตั้งอยู่เลขที่ 201 หมู่ 1 ถนนติวานนท์ ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120 สังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน สังกัดเขตพื้นที่การศึกษานนทบุรี เขต 2 
โรงเรียนชลประทานวิทยา มีเนื้อที่ประมาณ 56 ไร่ มีอาคารเรียน 10 หลังและอาคารเรียนประกอบล้อมรอบสนามฟุตบอล และสนามกรีฑา ผังของโรงเรียนท่านนั้นอาจารย์ประหยัด ไพทีกุล นำแบบอย่างมาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ 
ปัจจุบันโรงเรียนชลประทานวิทยามีนักเรียน 6,482 คน ชาย 3,378 คน หญิง 3,104 คน มีครู 305 คน มีห้องเรียนทั้งหมด 138 ห้องในปีการศึกษา 2551 และเพิ่มขึ้นเป็น 141 ในปีการศึกษา 2557 โดยโรงเรียนทำการสอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเปิดสอนดังนี้
ปีการศึกษา 2561 นายเลอศักดิ์ ริ้วตระกูลไพบูลย์ เป็นผู้จัดการ และ ดร.นิตยา เทพอรุณรัตน์ เป็นผู้อำนวยการ
โรงเรียนชลประทานวิทยาประกอบด้วยอาคารเรียนที่ทันสมัย และมีการติดตั้งอุปกรณ์ที่พร้อมสำหรับการเรียนการสอนภายในห้องเรียน และยังมีห้องปฏิบัติการที่ทันสมัย ไม่ว่าจะเป็นห้องปฏิบัติการเคมี ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ ห้องปฏิบัติการชีววิทยา และห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ รวมทั้งมีการรักษาความปลอดภัยจากกล้อง CCTV ทั่วโรงเรียน มีความร่มรื่น น่าอยู่ น่าเรียน และปลอดภัย ดังวิสัยทัศน์ของโรงเรียนชลประทานวิทยา
ประวัติ.
โรงเรียนชลประทานวิทยาเปิดสอนวันแรกเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2498 โดยดำริของหม่อมหลวงชูชาติ กำภู อดีตอธิบดีกรมชลประทาน และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ เนื่องจากในขณะนั้น กรมชลประทานกำลังดำเนินการก่อสร้างเขื่อนเจ้าพระยา อยู่ที่จังหวัดชัยนาท และมีโครงการที่จะก่อสร้างเขื่อนภูมิพลที่จังหวัดตาก ในการนี้จะต้องมีการย้ายหน่วยงานบางหน่วยงานของกรมชลประทานจากสามเสนมาอยู่ที่อำเภอปากเกร็ด ทำให้ข้าราชการต้องย้ายสถานที่ทำงาน ท่านหม่อมหลวงชูชาติ กำภู มีความห่วงใยในเรื่องสถานศึกษาของบุตรหลานข้าราชการกรมชลประทาน จึงให้ท่านอาจารย์ประหยัด ไพทีกุล หัวหน้าแผนกอาณาบาลกรมชลประทานในขณะนั้น ดำเนินการจัดตั้งโรงเรียนขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2498 การจัดตั้งโรงเรียนนั้นเต็มไปด้วยปัญหา เพราะเวลานั้นโรงเรียนต่าง ๆ ได้เปิดภาคเรียนของปีการศึกษา 2498 ไปแล้วถึง 4 วัน (เปิดเรียนวันที่ 16 พฤษภาคม) และการจัดตั้งโรงเรียนต้องขออนุญาตภายในเดือนกุมภาพันธ์ โดยให้อาจารย์ประหยัด ไพทีกุลเป็นผู้จัดการโรงเรียน และอาจารย์โกศล ภาสวณิช เป็นอาจารย์ใหญ่
การแข่งขันฟุตบอลภายในของนักเรียนโรงเรียนชลประทานวิทยา.
การแข่งขันฟุตบอลภายในของนักเรียนชลประทานวิทยาเริ่มดำเนินการครั้งแรกใน ปี พ.ศ. 2539 ได้รับการสนับสนุนการจัดการแข่งขันโดย อาจารย์ ไพจิตร เสงี่ยมลักษณ์ อดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนชลประทานวิทยาในขณะนั้น
หลอดเลือดแดงอัลนา

หลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery)เป็นเส้นเลือดหลักที่นำเลือดที่มีออกซิเจนไปยังแขน ไปสิ้นสุดยังฝ่ามือ ซึ่งเชื่อมต่อกับหลอดเลือดแดงที่เรียงตัวเป็นรัศมี สามารถเห็นได้ชัดที่ข้อมือ มีเส้นเลือดดำชื่อเดียวกันนี้เรียกหลอดเลือดดำอัลนา
อำเภอสองแคว

สองแคว  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอสองแควมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอสองแควเดิมนั้นเป็นส่วนหนึ่งของตำบลนาไร่หลวง ของอำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน และตำบลยอด ของอำเภอปง จังหวัดเชียงราย (ปัจจุบันเป็นจังหวัดพะเยา) ต่อมาพื้นที่ตำบลนาไร่หลวงได้ย้ายขึ้นกับกิ่งอำเภอเชียงกลางในปี พ.ศ. 2511 และอำเภอเชียงกลางในปี พ.ศ. 2514 ในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 ได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดเชียงรายกับจังหวัดน่าน โดยโอนท้องที่ตำบลยอด อำเภอปง จังหวัดเชียงราย มาขึ้นกับอำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน เข้ามาสมทบในพื้นที่ และในวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2521 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกหมู่ 1, 3–5, 7–8, 12 และหมู่ 15 (ในขณะนั้น) ของตำบลนาไร่หลวง รวมตั้งเป็นตำบลชนแดน
เมื่อปี พ.ศ. 2534 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน รวม 3 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทย ต่อมาเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 จีงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอเชียงกลางแยกตำบลนาไร่หลวง ตำบลชนแดน และตำบลยอด ออกจากอำเภอเชียงกลางและรวมจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอสองแคว โดยใช้ชื่อ  กิ่งอำเภอสองแคว ตั้งอยู่ที่บ้านสองแคว หมู่ที่ 5 ตำบลนาไร่หลวง ซึ่งคำว่า “สองแคว” มีความหมายว่า ลำน้ำสองสายไหลมาบรรจบกัน คือ ลำน้ำยาวและลำน้ำยอด และเมื่อถึงวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2540 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นให้เป็น อำเภอสองแคว จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอสองแควแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอสองแควประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอนาหมื่น

นาหมื่น  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอนาหมื่น จังหวัดน่าน มีประชากรตั้งถิ่นฐานทำมาหากินอยู่เป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า ๒๐๐ ปี มาแล้ว อยู่ทางใต้สุดของจังหวัดน่าน ระยะทางห่างจากจังหวัดประมาณ ๘๐ กิโลเมตร สภาพพื้นที่เป็นภูเขา และที่ราบบริเวณหุบเขา มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอนาหมื่นแต่เดิมนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนาน้อย ต่อมาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลบ่อแก้ว ตำบลนาทะนุง และตำบลเมืองลี ออกจากการปกครองของอำเภอนาน้อย รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาหมื่น ต่อมาในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกจากการปกครองของตำบลเมืองลี รวมตั้งเป็นตำบลปิงหลวง และในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะให้เป็น อำเภอนาหมื่น จนถึงปัจจุบัน
ในอดีตนั้นได้แบ่งเป็น ๒ เมืองคือ
๑.เมืองหิน ประกอบด้วยตำบลบ่อแก้ว 
ตำบลนาทะนุง และยังรวมไปถึงตำบลสถาน ที่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนาน้อยในปัจจุบันด้วย 
๒.เมืองลี ประกอบด้วยตำบลเมืองลีกับตำบลปิงหลวง ซึ่งทั้งสองเมืองนี้เป็นเพียงเมืองเล็กๆที่อยู่ทางตอนใต้ของเมืองน่านเท่านั้นแต่มีความสำคัญคือเป็นเมืองด่านใต้ของเมืองน่านในสมัยที่ยังมีเจ้าเมืองปกครองอยู่ได้มีด่านตรวจคนเข้าเมืองอยู่ที่ บ้านนาทะนุง เมืองหินและในปี พ.ศ. ๒๕๕๕ ข้าศึกพวกเงี้ยวเข้าตีเมืองแพร่นั้น ทางเมืองน่านก็ได้ทำการตั้งด่านอยู่ที่ดอยผาไก่ขัน เมืองลี ดังนั้นเมืองทั้งสองจึงเป็นเมืองด่านใต้ของเมืองน่าน
ที่มาของคำว่า “อำเภอนาหมื่น” แต่เดิมหมู่บ้านตั้งอยู่ ตำบลนาทะนุง สาเหตุที่ชื่อบ้านหลักหมื่น ได้มีเล่าสืบต่อกันมาว่า มีเสาหลักกิโลเมตรที่ทางราชการมาปักไว้แต่ไม่ทราบว่า พ.ศ.ใด และยังบอกว่าเสานี้ คือ “เสาแดนเมือง” เป็นหลักที่หนึ่งหมื่น แต่ไม่ทราบว่าเสาต้นที่หนึ่งเริ่มนับมาจากที่ใด หมู่บ้านดังกล่าวจึงได้ชื่อว่า “บ้านหลักหมื่น” เป็นต้นมา เสาหลักกิโลเมตรที่หนึ่งหมื่นดังกล่าว เป็นเสาไม้เนื้อแข็ง สี่เหลี่ยม ขนาด ๑๐ x ๑๐ นิ้ว ยาว ๓ เมตร รอบฐานมีเสาไม้ขนาด ๕ x ๕ นิ้ว ยาว ๑.๕ เมตร ฝังรอบอีก ๕ ต้น กาลเวลาล่วงเลยมานาน เสาหลักที่หมื่นได้ล้มลง และต่อมาโดยการนำของท่านนายอำเภอนาหมื่นสมัยนั้น คือ นายดิเรก ถึงฝั่ง พร้อมราษฎรในอำเภอ นำเสาแดนเมืองมาปักไว้ที่ที่ว่าการกิ่งอำเภอนาหมื่น และตั้งศาลขึ้นมา เรียกกันทั่วไปว่า “ศาลหลักเมือง” ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอนาหมื่น และเป็นที่นับถือ ยึดเหนี่ยวรวมน้ำใจของชาวอำเภอนาหมื่นจนถึงปัจจุบันนี้ ชื่ออำเภอนาหมื่นได้มาจากหลักเมืองนาหมื่น ถือว่าเป็นสิริมงคล ทางผู้ใหญ่และชาวบ้านเห็นฟ้องกันว่าต้องการให้สอดคล้องกับอำเภอนาน้อย อันเนื่องจากเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนาน้อย และเห็นควรให้ชื่อดีเด่นกว่าของเดิม ซึ่ง นาน้อย หมายถึงที่นามีน้อย 
แต่คำว่า นาหมื่น หมายถึงมีที่นามากเป็นหมื่นไร่
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอนาหมื่นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอนาหมื่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอทุ่งช้าง

ทุ่งช้าง  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน เดิมมีพื้นที่ครอบคลุมอำเภอเชียงกลาง อำเภอสองแควทั้งหมด และตำบลห้วยโก๋นของอำเภอเฉลิมพระเกียรติ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอทุ่งช้างมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
ประวัติ.
แต่เดิมท้องที่อำเภอทุ่งช้างเป็นบริเวณที่เรียกว่าแขวงเมืองและ ต่อมาในปี พ.ศ. 2457 ได้ยกฐานะเป็นอำเภอ ชื่อว่าอำเภอและ ตามตำบลที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอ โดยมีอาคารที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ที่บ้านเฟือยลุง หมู่ 9 ตำบลและ เมื่อปี พ.ศ. 2504 ต่อมาได้ย้ายอาคารที่ว่าการอำเภอมาตั้งใหม่ซึ่งห่างจากเดิม 2 กิโลเมตร อยู่ในเขตบ้านทุ่งช้าง หมู่ 2 ตำบลทุ่งช้าง จึงได้เปลี่ยนชื่ออำเภอและ จังหวัดน่าน เป็นอำเภอทุ่งช้าง ในวันที่ 11 เมษายน ปีเดียวกัน และย้ายที่ว่าการอำเภอไปอยู่ที่ตำบลทุ่งช้างจนถึงปัจจุบัน
อำเภอทุ่งช้าง มีประวัติศาสตร์การสู้รบที่ยาวนาน คือสงครามอันเนื่องมาจากความแตกต่างทางความทางคิด อุดมการณ์ ลัทธิการปกครอง ผู้ก่อการร้าย คอมมิวนิสต์ที่แทรกซึมเพื่อหวังทำลายการปกครองระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข เริ่มปฏิบัติการตั้งแต่ พ.ศ. 2506 ทวีความรุนแรงตั้งแต่ พ.ศ. 2513 จนถึง พ.ศ. 2518 ชาวไทยที่รักชาติต้องพลีชีพปกป้องผืนแผ่นดินไทยมากมายถึง 600 กว่าคน ทั้งพลเรือน ตำรวจ ทหาร ปัจจุบันชาวอำเภอทุ่งช้างมีวิถีชีวิตที่สุขสงบท่ามกลางธรรมชาติที่ร่มรื่นสวยงาม อากาศบริสุทธิ์ ผู้คนมีอัธยาศัยไมตรี ราษฎรมีอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก ถึงแม้จะประกอบด้วยราษฎรหลากหลายเผ่าพันธ์ เช่น ไทยเหนือ ไทลื้อ ม้ง ขมุ ลัวะ เย้า ถิ่น แต่ชนทุกเผ่าก็อยู่อาศัยร่วมกันในผืนดินนี้อย่างสุขสงบ ไม่เคยมีปัญหาด้านการปกครอง
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอทุ่งช้างแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอทุ่งช้างประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอบ้านหลวง

บ้านหลวง  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สวยงาม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบ้านหลวงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
พื้นที่ของอำเภอบ้านหลวงเดิมเป็นที่รู้จักในชื่อ เมืองสวด อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอปง จังหวัดน่านในขณะนั้น (ปัจจุบันอยู่ในท้องที่จังหวัดพะเยา) ต่อมาในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2495 มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดน่าน จังหวัดเชียงราย และจังหวัดแพร่ โดยโอนอำเภอปง ยกเว้นตำบลสะเอียบและตำบลสวด ไปขึ้นจังหวัดเชียงราย โอนตำบลสะเอียบไปขึ้นอำเภอสอง จังหวัดแพร่ และเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2496 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตอำเภอเมืองน่าน โดยโอนตำบลสวดมาขึ้นกับอำเภอเมืองน่าน
วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2516 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ได้เสด็จพระราชดำเนิน พร้อมด้วยพระบรมโอรสาธิราชฯ ทรงเยี่ยมเยือนราษฎรตำบลสวดเป็นครั้งแรก ได้มีพระราชดำริเห็นสมควรยกฐานะตำบลสวดขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ เนื่องจากสภาพพื้นที่ภูเขาสูงชัน การคมนาคมระหว่างตำบลสวดกับอำเภอเมืองน่าน เป็นไปด้วยความยากลำบาก ดังนั้น ผู้ว่าราชการจังหวัดน่านในสมัยนั้น (นายสุกิจ จุลละนันท์) ได้กราบบังคมทูลถึงการขอยกฐานะตำบลสวดขึ้นเป็นกิ่งอำเภอโดยใช้ชื่อว่า “กิ่งอำเภอบ้านหลวง” ซึ่งพระองค์ทรงเห็นชอบด้วย จึงทรงรับสั่งให้รีบดำเนินการยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอ จังหวัดน่านจึงได้ดำเนินการทำเรื่องเสนอกระทรวงมหาดไทย เพื่อประกาศยกฐานะตำบลสวดขึ้นเป็นกิ่งอำเภอบ้านหลวง ซึ่งต่อมาได้ตั้งตำบลป่าคาหลวง และตำบลบ้านฟ้าขึ้นในวันที่ 21 สิงหาคม ปีเดียวกัน โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลสวด เพื่อเตรียมจัดตั้งกิ่งอำเภอ
ต่อมาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลป่าคาหลวง ตำบลสวด และตำบลบ้านฟ้า ออกจากการปกครองของอำเภอเมืองน่าน รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอบ้านหลวง และในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2523 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลป่าคาหลวง รวมตั้งเป็นตำบลบ้านพี้ เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 4 ตำบล (ในกรณีพื้นที่ห่างไกล) จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบ้านหลวง จนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบ้านหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 26 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบ้านหลวงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เต่าร้างยักษ์น่าน

เต่าร้างยักษ์น่าน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Caryota obtusa") เป็นปาล์มชนิดที่ค้นพบเป็นแห่งแรกที่จังหวัดน่าน เป็นไม้หายากและใกล้จะสูญพันธุ์ ชึ้นกระจัดกระจาย บนเทือกเขาหลวงพระบางระดับสูง บริเวณดอยภูคา จังหวัดน่าน เป็นปาล์มตระกูลเต่าร้าง ใบมีลักษณะรูปรูปขนนกสองชั้น สีเขียวเข้มเป็นมัน ลักษณะของใบย่อยคล้ายครีบหรือหางปลา เวลาลมพัดใบโบกสะบัดดูงดงามยิ่ง มีกาบหุ้มคอยอดมาก เมื่อโตเต็มที่จะออกลูกจากด้านยอดลงมาหาโคนและลำต้นแม่ก็จะตาย ลำต้นสูงใหญ่สูงได้ถึง 30 ฟุต เป็นเต่าร้างลำต้นเดี่ยว ไม่แตกกอเหมือนเต่าร้างทั่วไป เป็นไม้ต้องการแสงมาก แต่ก็สามารถปรับตัวให้เข้ากับบรรยาศภายในร่มที่มีแสงน้อยได้ จัดเป็นปาล์มชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
เป็นพืชที่หายากและใกล้สูญพันธุ์มากชนิดหนึ่ง ในประเทศไทยพบเพียงแห่งเดียวคือ ที่ดอยภูคา จังหวัดน่าน ในป่าดิบเขาที่มีความสูง 1,500-1,700 เมตร ที่มีเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี และยังพบเป็นปริมาณมาก ส่วนในต่างประเทศพบได้ที่รัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย และเชื่อว่ายังมีเหลืออยู่บ้างในป่าดิบเขาของเทือกเขาหลวงพระบางในประเทศลาว
จัดเป็นพืชอีกชนิดหนึ่งที่มีกำเนิดมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ร่วมสมัยเดียวกับไดโนเสาร์ ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน
ปาล์มน้ำพุ

ปาล์มน้ำพุ หรือมีชื่อวิทยาศาสตร์: "Carpentaria acuminata") เป็นปาล์มชนิดเดียวในสกุล "Carpentaria" มีถิ่นกำเนิดในพื้นที่ชายฝั่งเขตร้อนทางตอนเหนือของดินแดนเหนือ ประเทศออสเตรเลีย เมื่อปลูกในสวน ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 12-15 เซนติเมตร ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ยาว 3-4 เมตร อย่างไรก็ตาม ในถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ เช่น ป่ามรสุมฟ็อกก์แดม ทางตะวันออกของเมืองดาร์วินราว 70 กิโลเมตร พบว่าปาล์มน้ำพุสามารถสูงเกิน 30 เมตร ได้ เป็นพืชประดับยอดนิยมในภาคเหนือของออสเตรเลีย เนื่องจากเจริญเติบโตเร็วและมีใบที่สวยงามมาก ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองดาร์วิน เมืองหลวงของดินแดนเหนือ สวนต่างๆ ที่ได้รับความเสียหายจากพายุไซโคลนเทรซีย์ในปี 2517 ได้ฟื้นตัวขึ้น ทำให้ปาล์มน้ำพุจำนวนมากเติบโตจนถึงระยะเจริญพันธุ์และติดผล ส่งผลให้ปาล์มน้ำพุจำนวนมากถูกกำจัดเนื่องจากผลจำนวนมากที่ผลิต ผลสุกดึงดูดค้างคาวผลไม้และนกพิราบช่องแคบทอร์เรส ซึ่งสามารถสร้างความยุ่งยากในสวนย่อยได้ อย่างไรก็ตาม เป็นต้นไม้ที่สวยงามและเจริญเติบโตเร็วมากในสถานที่ที่เหมาะสม
ปาล์มน้ำพุออกผลเป็นทะลายคล้าย ๆ หมาก แต่ผลเล็กกว่าหมาก คือขนาดผลยาวรีประมาณขนาดนิ้วก้อยเท่านั้น ผลเมื่อสุกพร้อมจะนำไปขยายพันธุ์ได้จะเปลี่ยนสีจากเขียวเป็นเหลืองและเป็นสีส้มสดในที่สุด เปลือกนอกของผลเมื่อโดนผิวหนังอ่อน ๆ จะเป็นพิษทำให้คันจึงควรระวังไม่บีบให้น้ำจากผลถูกผิวหนังอ่อน ๆ หรือเข้าตา
หมายเหตุ: Carpentaria ไม่ควรสับสนกับ "Carpenteria" ซึ่งเป็นสกุลของไม้พุ่มในวงศ์ "Hydrangeaceae" มีถิ่นกำเนิดในแคลิฟอร์เนีย
หมากแดง

หมากแดง เป็นปาล์มกอ มีขนาดลำต้นประมาณ 2–2.5 นิ้ว สูงได้ถึงประมาณ 4 เมตร ชอบขึ้นในที่ชื้นแฉะ ดินมีอินทรีย์วัตถุมาก ๆ เช่น ป่าพรุในภาคใต้ ในธรรมชาติพบได้แถวป่าพรุโต๊ะแดงในจังหวัดนราธิวาส ปัจจุบันหายาก แต่จะหาได้ตามร้านขายไม้ประดับ เพราะนิยมขยายพันธุ์เป็นไม้ประดับ สำหรับจัดสวนทั่วไป
ลักษณะเด่น คือ กาบที่หุ้มใบเป็นสีส้มเข้มจนถึงสีแดงใบเป็นรูปก้างปลาสีเขียวเข้ม มีลักษณะผลเป็นทะลาย ผลเมื่ออ่อนจะเป็นสีเขียว เมื่อแก่จะเป็นสีน้ำตาล เมื่อสุกเต็มที่พร้อมที่จะเพาะพันธุ์ได้จะมีเปลือกสีดำ สามารถขยายพันธุ์ได้ทั้งวิธีการแยกหน่อ และการเพาะเมล็ด
พระไภษัชยคุรุ

พระไภษัชยคุรุ (, , ,) หรือ พระไภษชฺยคุรุไวฑูรฺยปฺรภาราช (,) เป็นพระพุทธเจ้าที่พบเฉพาะในนิกายมหายาน ไม่พบในฝ่ายเถรวาท พระนามของท่านหมายถึงพระตถาคตเจ้าผู้เป็นบรมครูแห่งยารักษาโรค ผู้มีรัศมีสีน้ำเงินดังไพลิน พระนามอื่นๆของท่านคือ พระไภษัชยคุรุตถาคต พระมหาแพทย์ราชาพุทธเจ้า พระมหาไภษัชยราชพุทธเจ้า เป็นที่นิยมนับถือในหมู่ชาวจีนและชาวทิเบต
รูปลักษณ์.
ในความเชื่อของชาวจีน รูปของพระองค์อยู่ในท่านั่งสมาธิ มีรัตนเจดีย์วางบนพระหัตถ์ บ้างถือกระปุกยา ส่วนในความเชื่อของชาวทิเบต พระองค์มีกายสีน้ำเงินเข้ม นั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ขวาถือยาสมุนไพร (ทางจีนนิยมเป็นเห็ดหลินจือ) พระหัตถ์ซ้ายถือบาตรวางบนพระเพลา ถือกันว่าเป็นพระพุทธเจ้าที่สามารถรักษาโรคทางกายและโรคทางกรรมของสัตว์โลก
หลักฐานจากพระสูตร.
พระสูตรที่กล่าวถึงพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าโดยเฉพาะ พระองค์เดียว คือ 
ความเชื่อ.
พระไภษัชยคุรุเป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายในหมู่ชาวพุทธมหายาน แต่ไม่มีนิกายเป็นของตนเองอย่างพระอมิตาภะพุทธะ ทรงมีแดนศุทธิไวฑูรย์ที่เหมือนกับแดนสุขาวดีของพระอมิตาภะ นอกจากนี้ในคัมภีร์ไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาสัปตพุทธปูรวปณิธานสูตร กล่าวว่าทรงเป็นหนึ่งในพระไภษัชยคุรุทั้ง 7 มีพระโพธิสัตว์เป็นสาวก 2 องค์ คือ พระสุริยประภาโพธิสัตว์  และพระจันทรประภาโพธิสัตว์ 
ดังนั้น จึงเป็นที่มาของพระกริ่งปวเรศ ที่มีการจัดสร้างขึ้นเฉพาะในราชอาณาจักรไทยแต่เพียงผู้เดียว เพราะพุทธลักษณะของพระกริ่งคล้ายคลึงกับพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้ามาก
เคียวโกะ ฟูกาดะ

เคียวโกะ ฟูกาดะ (; โรมาจิ: "Fukada Kyōko";เกิด 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่น สังกัดค่ายโฮริโปร เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังจากการรับบท "โมโมโกะ รีวงาซากิ" จากภาพยนตร์เรื่อง "คามิกาเซ่ เกิลส์ สาวเฮี้ยวเฟี้ยวแสบ" (พ.ศ. 2547) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์โยโกฮามะชื่อเล่นว่า ฟุคะเคียวน์ (深キョン) สูง 163 ซม. กรุ๊ปเลือดโอ มีความสามารถในการเล่น เปียโน แคริเน็ท และว่ายน้ำ มีผลงานการแสดงมาแล้วหลายเรื่อง มีผลงานเป็นที่รู้จักในประเทศไทยคือ อยู่เพื่อรัก (Precious time), สู้อีกนิด พิชิตฝัน (I want to be Happy) และ จู่ ๆ หนูก็เป็นสายลับ (Remote)
เคียวโกะ ฟูกาดะ ชนะการประกวด Talent scout caravan grandprix # 21 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2539 และมีละครเรื่องแรกคือ Five ในปี 2540 และละคร นักข่าวสาวเหล็ก (News no onna)
องค์กรยุวชนเพื่อความยุติธรรม

องค์กรยุวชนเพื่อความยุติธรรม (Angkatan Pemuda Insaf) เป็นองค์กรที่แยกตัวออกมาจากพรรคชาตินิยมมลายูเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2489 เป็นกลุ่มที่ดำเนินนโยบายแบบหัวรุนแรง บทบาทของกลุ่มนี้เริ่มเด่นชัดในสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยเป็นกลุ่มที่ให้ความร่วมมือกับญี่ปุ่นในฐานะผู้ปลดแอกมลายูจากอังกฤษ และยังติดต่อกับพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาที่เป็นฝ่ายต่อต้านญี่ปุ่นอย่างลับๆ เป้าหมายที่แท้จริงของกลุ่มนี้คือต้องการรวมมาเลเซียเข้ากับอินโดนีเซียเป็นสมาพันธ์ของชาวมลายู 
ใน พ.ศ. 2488 เริ่มมีแนวโน้มว่าญี่ปุ่นจะแพ้สงคราม กลุ่มชาตินิยมหัวรุนแรงจึงตั้งองค์กรสหภาพชาวอินโดนีเซียแห่งคาบสมุทรเพื่อประกาศเอกราชร่วมกันแต่ไม่สำเร็จ อินโดนีเซียภายใต้การนำของซูการ์โนประกาศเอกราชต่างหาก ส่วนอังกฤษกลับมาครอบครองคาบสมุทรมาลายาตามเดิม กลุ่มชาตินิยมหัวรุนแรงจึงตั้งพรรคชาตินิยมมลายูขึ้น
การเมืองในมาลายาหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เต็มไปด้วยความขัดแย้งทางด้านเชื้อชาติ แผนการตั้งสหภาพมาลายาที่ให้โอกาสชนกลุ่มอื่นๆที่ไม่ใช่ชาวมลายูและกีดกันสิทธิของชนชั้นปกครองเดิมคือสุลต่านถูกชาวมลายูคัดค้าน จนต้องล้มเลิกไป หันมาใช้รูปแบบสหพันธรัฐมาลายาแทน เกิดกลุ่มการเมืองใหม่ที่เรียกว่าพรรคแนวร่วมชาตินิยมมลายูหรืออัมโน เมื่ออังกฤษดำเนินนโยบายเอียงไปทางกลุ่มสุลต่านและอัมโน บางส่วนของพรรคชาตินิยมมลายูได้แยกตัวออกมาเพื่อประสานงานกับกลุ่มฝ่ายซ้ายอื่นๆและเพื่อต่อรองกับกลุ่มอนุรักษนิยม
แนวทางขององค์กรยุวชนด้วยความยุติธรรมเป็นไปด้วยความรุนแรงกว่าพรรคชาตินิยมมลายู หัวหน้ากลุ่มคืออาหมัด โบเอสตามานที่เคยเป็นสมาชิกกลุ่มยุวชนภายใต้การสนับสนุนของญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 คำขวัญประจำองค์กรคือ Merdeka Dengan Durah (เสรีภาพที่ได้มาด้วยเลือด) ด้วยการเน้นการต่อสู้ด้วยความรุนแรง ทำให้อังกฤษเห็นว่ากลุ่มนี้เป็นภัยต่อประเทศ องค์กรยุวชนฯจึงถูกประกาศให้เป็นกลุ่มนอกกฎหมายเมื่อ พ.ศ. 2490 สมาชิกของกลุ่มพยายามรวมตัวกันอีกครั้งในชื่อ กลุ่มยุวชนมลายูหัวรุนแรงหรือกลุ่มปาริม เพื่อต่อต้านการตั้งสหพันธรัฐมาลายา กลุ่มนี้สลายตัวไปหลังเหตุการณ์การก่อจลาจลของพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2491
พรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย

พรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย หรือ พรรคปาส  เป็นพรรคการเมืองในมาเลเซียที่นิยมแนวทางทางศาสนาอิสลาม พยายามต่อสู้เพื่อผลักดันให้รัฐธรรมนูญเพิ่มหลักการของศาสนาอิสลามเข้าไปด้วย พรรคนี้ประสบความสำเร็จในการทำให้สภานิติบัญญัติของรัฐกลันตัน อนุมัติให้ใช้กฎหมายอิสลามได้ใน พ.ศ. 2536
จุดกำเนิดของพรรคเริ่มจากการตั้งพรรคอิสลามมาลายาทั้งมวลเมื่อ พ.ศ. 2494 ซึ่งเป็นพรรคที่เคร่งศาสนาและมีอิทธิพลทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ พรรคปาสเข้าเป็นพันธมิตรกับบารีซัน นาซิยนนัลเมื่อ พ.ศ. 2516 แต่ถูกขับออกมาเมื่อ พ.ศ. 2520 หลังจากนันพรรคมีการเปลี่ยนผู้นำ เน้นนโยบายฟื้นฟูศาสนาอิสลามและจัดตั้งรัฐอิสลาม ทำให้ประนีประนอมกับกลุ่มที่ไม่ใช่มุสลิมได้ยาก และกลายเป็นคู่แข่งทางการเมืองของพรรคอัมโนที่เป็นพรรครัฐบาล
ผลจากคดีการจับกุมนายอันวาร์ อิบราฮิม ทำให้พรรคปาสได้รับความนิยมมากขึ้น สามารถควบคุมสภานิติบัญญัติของรัฐกลันตันและรัฐตรังกานูได้ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2542 และหัวหน้าพรรคคือนายฟัดซัล โนช์ได้เป็นผู้นำฝ่ายค้านในสภาสหพันธรัฐ
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร

แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร  เป็นองค์กรทางการเมืองของฟิลิปปินส์ที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1972 และมีอำนาจในเขตปกครองตนเองมุสลิมในมินดาเนา
ประวัติ.
ในช่วง พ.ศ. 2513 MNLF จัดตั้งโดย นูร์ มิสวารี เพื่อเรียกร้องเอกราขให้ชาติโมโร การต่อสู้ของกลุ่มนี้เป็นการดึงเอาการต่อสู้อิงแนวทางศาสนาอิสลามเข้ามาในฟิลิปปินส์เป็นกลุ่มแรก มีการเจรจาสันติภาพกับรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2519 แต่ไม่สำเร็จ การต่อสู้จึงดำเนินต่อไป 
MNLF ยังคงต่อสู้เพื่อเอกราชด้วยความรุนแรงจน พ.ศ. 2524 มีการแยกตัวออกเป็นกลุ่มแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร พ.ศ. 2529 MNLF กับรัฐบาลฟิลิปปินส์ได้เจรจาสันติภาพกันสำเร็จ รัฐบาลยอมให้ตั้งเขตปกครองตนเองในบริเวณที่ชาวมุสลิมเป็นชนส่วนใหญ่ บริเวณดังกล่าวคือเขตปกครองตนเองมุสลิมมินดาเนา
กองทัพเสรีชาติกัมพูชา

กองทัพเสรีชาติกัมพูชา ("กงทัพเสรีชาติกมฺพุชา") เป็นขบวนการต่อต้านคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2532 โดย ชุน ยาสิท ที่ปอยเปตใกล้กับชายแดนไทย กองบัญชาการใหญ่อยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนียร์ สหรัฐอเมริกา มีสมาชิกในสหรัฐราว 500 คน และมีผู้สนับสนุนในกัมพูชาราว 20,000 คน
กองทัพเสรีชาติกัมพูชาปฏิเสธไม่เข้าร่วมการเลือกตั้งในกัมพูชาและปฏิเสธรัฐบาลของฮุนเซน โดยกล่าวอ้างว่ารัฐบาลนี้มีพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามหนุนหลัง กลุ่มนี้ได้รับการสนับสนุนจากชุชนชาวเขมรในสหรัฐและชาวเขมรที่ลี้ภัยในยุโรป
เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 กองทัพเสรีชาติกัมพูชาก่อการจลาจลกลางกรุงพนมเปญและเกิดการปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เมื่อเหตุการณ์สงบลงมีผู้เสียชีวิต 8 คน และผู้ก่อเหตุถูกจับกุมราว 200 คน รวมทั้ง ริชาร์ด กิรีกิม ชาวอเมริกันเชื้อสายเขมร ศาลอาญาของกัมพูชามีคำพิพากษาเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2544 ให้จำคุกแกนนำผู้ก่อความไม่สงบจำนวน 24 คน เป็นเวลา 3 – 20 ปี
พระจุฬาราชมนตรี (สอน อหะหมัดจุฬา)

พระจุฬาราชมนตรี นามเดิม สอน อหะหมัดจุฬา เป็นบุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (สัน อหะหมัดจุฬา) กับคุณหญิงถนอม เกิดเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2437 ต่อมาได้เข้ารับราชการในกรมท่าขวา เป็นหลวงราชเศรษฐีเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับการแต่งตั้งเป็นจุฬาราชมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2473 ถือเป็นจุฬาราชมนตรีคนสุดท้ายในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็นจุฬาราชมนตรีลำดับที่ 9 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์และเป็นคนที่ 13 แห่งราชอาณาจักรไทยกระทั่งลาออกจากบรรดาศักดิ์ในปี พ.ศ. 2482 ถึงแก่กรรมเมื่อ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 รวมอายุได้ 56 ปี ศพของท่านฝังอยู่ที่มัสยิดต้นสน
เชษฐา ฐานะจาโร

พลเอก เชษฐา ฐานะจาโร (เกิด 23 สิงหาคม พ.ศ. 2481) เป็นนายทหารชาวไทย อดีตประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง เคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบก
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
พล.อ. เชษฐา ฐานะจาโร หรือที่สื่อมวลชนนิยมเรียกว่า บิ๊กเหวียง เกิดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2481 เป็นบุตรของนายเปลี่ยน และนางมุ้ย ฐานะจาโร 
พล.อ. เชษฐา ฐานะจาโร สมรสกับ คุณหญิงอรวรรณ ฐานะจาโร บุตร 3 คน คือ 
การทำงาน.
ราชการทหาร.
เริ่มรับราชการทหาร ปี พ.ศ. 2505 ผู้บังคับหมวดปืนเล็กร้อยอาวุธเบา กองพันที่ 2 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ ได้แก่
พล.อ. เชษฐา ฐานะจาโร เคยผ่านราชการสงครามนอกประเทศ คือ สาธารณรัฐเวียดนาม ในตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้ายุทธการ กองพลทหารอาสาสมัคร ผลัดที่ 3 ในปี พ.ศ. 2513 - พ.ศ. 2514
การเมือง.
หลังจากเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2544 จากนั้นได้ผันตัวมาลงเล่นการเมือง จนได้เป็น ส.ส.ระบบปาร์ตี้ลิส ของพรรคไทยรักไทย อันดับที่ 17 และเคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และออกจากตำแหน่งในปี พ.ศ. 2546 จากนั้นได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในปี พ.ศ. 2547 อยู่ระยะหนึ่งเป็นเวลาสั้น ๆ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 พล.อ. เชษฐา มีข่าวว่าจะไปเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองหลายพรรค เช่น พรรคประชาราช เป็นต้น แต่ท้ายที่สุดก็ได้รับการสนับสนุนให้เป็นหัวหน้าพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา
จนกระทั่ง พ.ศ. 2552 นายยงยุทธ วิชัยดิษฐ หัวหน้าพรรคเพื่อไทย, นางสาวสุณีย์ เหลืองวิจิตร เลขาธิการพรรคเพื่อไทย นายพร้อมพงศ์ นพฤทธิ์ โฆษกพรรคเพื่อไทย นายวิทยา บุรณศิริ ส.ส.พระนครศรีอยุธยา พรรคเพื่อไทย และนายวิชาญ มีนชัยนันท์ ส.ส.กรุงเทพฯ พรรคเพื่อไทยเดินทางมาเข้าพบ พล.อ. เชษฐา ที่บ้านพัก ย่านเมืองทองธานี เพื่อเชิญเข้ารับตำแหน่งประธานที่ปรึกษาพรรคเพื่อไทย ซึ่ง พล.อ. เชษฐา ก็ได้ตอบตกลงที่จะรับตำแหน่งนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย.
พลเอก เชษฐา ฐานะจาโร ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
สุภาพร กิตติขจร

สุภาพร กิตติขจร (23 กันยายน พ.ศ. 2483 — 17 มีนาคม พ.ศ. 2548) เป็นบุตรคนที่ 3 ของจอมพล ประภาส จารุเสถียร และท่านผู้หญิง ไสว จารุเสถียร และเป็นอดีตภริยาพันเอกณรงค์ กิตติขจร
ประวัติ.
คุณสุภาพร กิตติขจร เป็นบุตรคนที่ 3 ของจอมพลประภาส จารุเสถียรและท่านผู้หญิงไสว จารุเสถียร เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2483 เมื่อเยาว์วัยเข้าเรียนชั้นอนุบาลในโรงเรียนกรมทหารสื่อสาร เขตบางซื่อ ในขณะที่จอมพลประภาส รับราชการที่กรมทหารราบที่ 11 รักษาพระองค์ (ที่ตั้งเดิม ปัจจุบันเป็น ร.1 พัน 3 รอ.) ซึ่งอยู่ใกล้กับโรงเรียน เมื่อจอมพลประภาสย้ายไปเป็น ผบ.ร.1 รอ.ซึ่งตั้งอยู่ที่สวนเจ้าเชตุ ตรงข้ามวัดโพธิ์ (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งกรมรักษาดินแดน) ครอบครัวก็ย้ายตามไปหมด คุณสุภาพรจึงย้ายไปเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนซันตาครู๊ซ แล้วย้ายมาเรียนชั้นประถมตอนปลายที่โรงเรียนราชินีบน (บางกระบือ) จนจบมัธยมบริบูรณ์ แล้วจึงไปเรียนต่อในไฮสคูล ที่ลอเร้นโต้ คอนแวนต์ เมืองซิมล่า ประเทศอินเดีย หลังจากจบลอเร็นโต้กำลังจะไปศึกษาต่อในประเทศอังกฤษ แต่ ร้อยตรีณรงค์ กิตติขจร (ยศในขณะนั้น) ซึ่งรู้จักคุ้นเคยกับคุณสุภาพรมาตั้งแต่อายุได้ 5-6 ขวบ ซึ่งรู้จักกันตั้งแต่เยาว์วัย ได้ขอแต่งงานเมื่อคุณสุภาพรอายุได้เพียง 18 ปีเท่านั้น โดยมีบุตร - ธิดารวม 4 คน ได้แก่
ชีวิตส่วนตัว.
พันโทณรงค์และคุณสุภาพร กิตติขจรอยู่กันมาเป็นระยะเวลาถึง 47 ปี แม้ว่า พันโทณรงค์ กิตติขจร ต้องไปปฏิบัติหน้าที่ราชการสงครามในต่างประเทศหรือขณะที่ พันโทณรงค์ ถูกมรสุมทางการเมือง ต้องไปอยู่ในประเทศเยอรมนีก็ตาม
บั้นปลายชีวิต.
คุณสุภาพร กิตติขจร เริ่มป่วยในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ได้รับการรักษาจากคณะแพทย์และพยาบาลโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าฯ ในเบื้องต้น และคณะแพทย์พยาบาลโรงพยาบาลกรุงเทพ โดยเฉพาะ นพ.นิพนธ์ ลิ้มตระกูล ได้พยายามรักษาพยาบาลอย่างเต็มความสามารถจนกลับบ้านได้ในครั้งแรก ต่อมาภายหลังมีอาการไม่ค่อยดี จึงเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลกรุงเทพอีกครั้ง และมีอาการทรุดลงเรื่อย ๆ จนสุดจะเยียวยาได้และจากไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2548
รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ

รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ  เป็นรางวัลโนเบลหนึ่งในห้าสาขา ที่ริเริ่มโดยอัลเฟรด โนเบล ตั้งแต่ ค.ศ. 1895 โดยคณะกรรมการโนเบลนอร์เวย์ ประเทศนอร์เวย์ เป็นผู้คัดเลือกผู้รับรางวัล มีพิธีมอบเป็นครั้งแรก เมื่อ ค.ศ. 1901 พิธีมอบรางวัลมีขึ้นในวันที่ 10 ธันวาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเสียชีวิตของโนเบลที่กรุงออสโล โดยสมเด็จพระราชาธิบดีของนอร์เวย์เป็นผู้พระราชทานรางวัล
ยุคที่สองแห่งอาร์ดา

ยุคที่สอง แห่งอาร์ดา เป็นช่วงเวลาหนึ่งในจักรวาลของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เริ่มนับตั้งแต่การจับกุมคุมขังเทพอสูรมอร์กอธไว้ในสุญญภูมิ หลังจากการล่มจมสมุทรของแผ่นดินเบเลริอันด์ ซึ่งเป็นผลจากสงครามแห่งความโกรธา อันเป็นสงครามระหว่างปวงเทพแห่งแดนประจิมกับมอร์กอธ การรุ่งเรืองและล่มสลายของอาณาจักรนูเมนอร์ ไปจนถึงการปราบปรามเซารอนลงสำเร็จในสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย กินเวลายาวนานถึง 3,441 ปี
เหตุการณ์ในยุคที่สองของอาร์ดา มิได้มีการบรรยายไว้โดยละเอียดเหมือนยุคที่หนึ่ง ซึ่งปรากฏเนื้อหาอยู่ในตำนานเรื่อง ซิลมาริลลิออน แต่ได้มีการบรรยายสรุปโดยย่ออยู่ในภาคผนวกของหนังสือเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และในตำนานอคัลลาเบธ อันเป็นตำนานว่าด้วยการรุ่งเรืองและล่มสลายของอาณาจักรนูเมนอร์ นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาจำนวนมากที่โทลคีนประพันธ์ค้างไว้ และคริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้รวบรวมไว้ในหนังสือ Unfinished Tales
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 9

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 9 ของสยาม (ตั้งแต่ 3 ตุลาคม 2482 เรียกว่า คณะรัฐมนตรี คณะที่ 9 ของไทย ตามรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติมว่าด้วยนามประเทศ) (16 ธันวาคม พ.ศ. 2481 - 7 มีนาคม พ.ศ. 2485)
จอมพลป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการลงวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2481
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ประกอบด้วย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) และนายพลเอก เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน (อุ่น อินทรโยธิน) ลงนามในประกาศ
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) ประธานสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี.
ในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2481 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีดังนี้
การแถลงนโยบายของรัฐบาล.
คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2481 และได้รับความไว้วางใจในวันเดียวกัน
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดเพราะเหตุที่นายกรัฐมนตรีและคณะได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งเพื่อที่จะให้โอกาสได้มีการเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรีเสียใหม่ให้เป็นการเหมาะสมแก่สถานการณ์ปัจจุบันเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2485
นุกูล ประจวบเหมาะ

นุกูล ประจวบเหมาะ (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2472 – 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566) อดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน
ประวัติ.
นุกูล ประจวบเหมาะ เกิดที่ตำบลกำเนิดนพคุณ อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นบุตรของนายกอบ-นางดัด ประจวบเหมาะ ศึกษามัธยม 1 ที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ จากนั้นเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง จึงเดินทางกลับมาเรียนหนังสือต่อที่บ้านเกิด หลังสงครามจึงกลับเข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพมหานคร ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาตรีเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเมลเบิร์น ออสเตรเลีย เป็นนักเรียนไทยรุ่นแรก ๆ ในประเทศออสเตรเลีย
หลังจากจบปริญญาตรีเมื่อ พ.ศ. 2496 นุกูล ประจวบเหมาะ ได้เข้ารับราชการที่กองเศรษฐกิจการคลัง กระทรวงการคลัง โดยการชักชวนของ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญการคลัง กระทรวงการคลัง และได้รับคัดเลือกไปฝึกงานที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศในระหว่างนั้นได้เข้าศึกษาปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ ในช่วงค่ำที่มหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน และกลับมาทำงานที่ กรมบัญชีกลาง จากนั้นได้ไปทำงานตำแหน่ง ที่ปรึกษาเศรษฐกิจการคลัง สถานเอกอัครราชทูตไทย กรุงวอชิงตัน ต่อมาได้พบกับภรรยา คือ เจนจิรา วิกิตเศรษฐ และสมรสกันเมื่อ เดือนกันยายน พ.ศ. 2505
นุกูล ประจวบเหมาะ เดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2507 และได้รับตำแหน่งรองอธิบดีกรมทางหลวง มีหน้าที่บริหารงานติดต่อและบริหารเงินกู้จากธนาคารโลก ต่อมา พ.ศ. 2517 ย้ายกลับมาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษา กระทรวงการคลัง และถูกย้ายไปเป็นอธิบดีกรมธนารักษ์ เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 เพื่อแก้ปัญหาพนักงานโรงกษาปณ์ประท้วงหยุดงาน และย้ายไปเป็นอธิบดีกรมสรรพากร เมื่อเดือนกันยายน ปีเดียวกัน เพื่อแก้ปัญหารัฐไม่สามารถเก็บภาษีได้ตามเป้า และย้ายไปเป็นอธิบดีกรมบัญชีกลาง เมื่อ พ.ศ. 2521
ธนาคารแห่งประเทศไทย.
นุกูล ประจวบเหมาะ ได้รับการเสนอชื่อเป็นผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย แทนนายเสนาะ อูนากูล ที่ลาออกจากตำแหน่งด้วยปัญหาสุขภาพ โดยการเสนอชื่อโดยพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2522 และพ้นจากตำแหน่งเมื่อ เดือนกันยายน พ.ศ. 2527 เนื่องจากขัดแย้งกับนายสมหมาย ฮุนตระกูล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
หลังจากพ้นจากตำแหน่งในธนาคารแห่งประเทศไทย ได้เข้าทำงานกับบริษัทเอกชนคือสยามกลการ ซึ่งกำลังประสบปัญหาการขาดทุน ระหว่าง พ.ศ. 2529–2531
งานการเมือง.
หลังปลดเกษียณอายุแล้ว นุกูล ประจวบเหมาะ ได้เข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน 2 สมัย ระหว่าง พ.ศ. 2534–2535 และเป็นผู้เข้ามาตรวจสอบการทุจริตในสัญญาโครงการโฮปเวลล์ และรถไฟฟ้าลาวาลิน จนกระทั่งสั่งยกเลิกสัญญาโครงการดังกล่าว
อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง

อาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง (ย่อ WMD) คืออาวุธที่สามารถสังหารมนุษย์, สัตว์หรือพืชในจำนวนมาก และอาจทำลายสภาพแวดล้อมของโลกอย่างมหาศาล ซึ่งจำแนกได้เป็นอาวุธหลายประเภทด้วยกันได้แก่ อาวุธปรมาณู, อาวุธชีวภาพ, อาวุธเคมี รวมไปถึงอาวุธกัมมันตภาพรังสี (ต่างจากอาวุธปรมาณูตรงที่ให้แรงระเบิดน้อยกว่ามาก แต่แพร่กัมมันตรังสีในปริมาณที่เทียบเท่าหรือใกล้เคียงกับอาวุธปรมาณู) ที่กำลังได้รับความนิยมมากขึ้นจากกองกำลังที่มีอำนาจทางการเงินและเทคโนโลยีที่ด้อยกว่า (เช่น ผู้ก่อการร้าย) เป็นที่โต้เถียงกันว่าศัพท์นี้ (ในภาษาอังกฤษ ส่วนในภาษาไทยนั้น ไม่ค่อยพบเห็นการใช้คำนี้มากนัก) ถูกใช้ครั้งแรกเมื่อใด โดยนิยามนี้อาจถูกใช้ครั้งแรกใน พ.ศ. 2480 (เมื่ออ้างอิงถึงการทิ้งระเบิดที่เกร์นิกาในสเปนด้วยการใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามกลางเมืองสเปน) หรือใน พ.ศ. 2488 (เมื่ออ้างอิงถึงการที่สหรัฐอเมริกาใช้อาวุธปรมาณูกับเมืองฮิโรชิมาและนางาซากิในญี่ปุ่น) และเมื่อสงครามเย็นสิ้นสุดลง ศัพท์นี้ก็ถูกใช้กับอาวุธอื่นนอกจากอาวุธตามปกติมากขึ้น แต่คำนี้ถูกใช้มากที่สุดในการบุกครองอิรัก พ.ศ. 2546 ที่มีสหรัฐฯ เป็นผู้นำการโจมตี (โดยอ้างเหตุในการรุกรานว่าอิรักนั้นครอบครองอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง)
ทูริน ทูรัมบาร์

ทูริน ทูรัมบาร์  เป็นตัวละครเอกตัวหนึ่งในจินตนิยายชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือซิลมาริลลิออน และต่อมาได้เป็นตัวละครเอกในนิยายเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน 
ทูรินเป็นตัวละครที่โทลคีนสร้างขึ้นในลักษณะ anti-hero แบบหนึ่ง คือเป็นวีรบุรุษในโศกนาฏกรรม เขาเป็นมนุษย์ ที่มีชีวิตอยู่ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา บิดาของทูรินคือ ฮูริน ประมุขของตระกูลฮาดอร์ เขาถูกมอร์กอธจับตัวไปได้หลังจากสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด แต่ฮูรินไม่ยอมจำนนต่อมอร์กอธ ทำให้มอร์กอธสาปแช่งตระกูลของฮูรินทั้งตระกูลให้ประสบหายนะ 
ที่มาของตัวละคร.
โทลคีนกล่าวถึงตัวละคร "ทูริน" ในจดหมายฉบับหนึ่งของเขา สื่อว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจมาจากตำนานนอร์สโบราณ เรื่อง "ซีกุร์ด เดอะ โวลซุง" (Sigurd the Volsung) และจากตัวละคร "คุลแลร์โว" (Kullervo) จากมหากาพย์คาเลวาลา (Kalevala) ของชาวฟินแลนด์ อันเป็นตัวละครที่ประสบเคราะห์กรรมร้ายกาจในชีวิต
ประวัติ.
ทูรินเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮูริน ธาลิออน ประมุขแห่งตระกูลฮาดอร์ ซึ่งเป็นผู้ครองแคว้นดอร์-โลมิน มารดาของเขาคือ มอร์เวน แห่งตระกูลเบออร์ เขามีน้องสาวสองคน หนึ่งคืออัวร์เวน หรือลาไลธ์ ซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก และสองคือ นิเอนอร์ นีนิเอล ผู้ต้องประสบชะตากรรม ตกในบ่วงคำสาปร่วมกันกับเขา
เมื่อทูรินอายุได้ 8 ปี เอลฟ์และมนุษย์ร่วมกันจัดทัพยกไปหมายจะปราบปรามมอร์กอธให้สิ้นซาก แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร กลายเป็นสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด ทัพเอลฟ์และมนุษย์แตกพ่ายยับเยิน กษัตริย์ฟิงกอนสิ้นพระชนม์ แว่นแคว้นของฮูรินก็ถูกพวกอีสเตอร์ลิงเข้ามายึดครอง มอร์เวนจำต้องส่งทูรินให้หนีไปเสียเพื่อมิให้ตกเป็นทาส ทูรินกับผู้ติดตามสองคนจึงเดินทางไปสู่ราชสำนักโดริอัธ ขอความอุปถัมภ์จากกษัตริย์ธิงโกลและเทพีเมลิอัน
ที่โดริอัธ ทูรินได้เป็นศิษย์และสหายของเบเล็กจอมธนู นายทหารเอลฟ์ผู้เก่งกาจ ต่อมาทูรินมีเหตุวิวาทจนซายรอส คู่กรณีเสียชีวิต ทูรินจึงหนีออกจากโดริอัธไปใช้ชีวิตเป็นโจรอยู่กับพวกกองโจรในป่าทางตะวันตกของโดริอัธ วันหนึ่งกองโจรจับตัวคนแคระมีมได้ และให้แลกอิสรภาพกับที่อยู่อาศัย คนแคระมีมจึงยกบ้านของตนบนเขาหัวโล้นหรืออะมอนรูธให้แก่พวกโจร
ธิงโกลส่งคนออกติดตามหาทูริน หลังจากสอบถามพยานหลักฐานต่าง ๆ แล้วว่า ทูรินไม่มีความผิดในการตายของซายรอส แต่ไม่มีใครหาทูรินเจอ จนกระทั่งเบเล็กเที่ยวออกติดตามไปนอกเขตอาณาจักรและเจอทูรินในที่สุด แต่ทูรินก็ไม่ยอมหวนกลับโดริอัธ เบเล็กจึงพำนักอยู่กับทูรินและพวกโจร
วันหนึ่งพวกออร์คจับตัวมีมได้ และบังคับให้มีมทรยศต่อกองโจรของทูริน พวกออร์คสังหารคนของทูรินจนหมดแล้วจับตัวทูรินไป คงเหลือแต่เบเล็กที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เบเล็กออกติดตามทูรินไปจนถึงป่าเทาร์-นู-ฟูอิน ได้พบกวินดอร์ แห่งนาร์โกธรอนด์ที่นั่น ทั้งสองคนลอบเข้าค่ายออร์ค ชิงเอาตัวทูรินคืนมาได้ แต่แล้วทูรินกลับสังหารเบเล็กด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นศัตรู
กวินดอร์พาทูรินที่เศร้าโศกจนไม่มีสติกลับมายังนาร์โกธรอนด์ เมื่อทูรินกลับฟื้นดีขึ้นแล้ว ก็ไม่ยอมใช้ชื่อเดิม ปกปิดความจริงไว้ด้วยหวาดกลัวในชะตากรรมของตนเองและผู้อยู่ใกล้
ภูเขาในมิดเดิลเอิร์ธ

ในปกรณัมชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทั้งทวีปมิดเดิลเอิร์ธ และทวีปอามัน ตลอดจนถึงดินแดนอื่น ๆ ทั่วพิภพอาร์ดา มีเทือกเขาใหญ่น้อยมากมาย ต่อไปนี้เป็นรายชื่อภูเขาหรือเทือกเขาที่สำคัญ
ฮ.
เทือกเขามิสตี้เป็นเทือกเขาใหญ่ มียอดเขาสูงสุดหลายยอด ที่โดดเด่นคือ "คาราธราส" นอกจากนี้ยังมีเส้นทางผ่านช่องเขาอีกหลายแห่ง ส่วนเส้นทางลอดใต้ขุนเขาก็มีมากมาย ดังเช่นที่กอลลัมเคยหลบหนีไปซ่อนตัวอยู่ในโถงถ้ำภายในเทือกเขาแห่งนี้ แต่ส่วนโถงถ้ำใต้ดินที่ใหญ่มากจนเป็นอาณาจักรสำคัญ คือ เหมืองหรืออาณาจักรมอเรีย ซึ่งเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ของเหล่าคนแคระ
อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา

เมืองฉะเชิงเทรา เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครองและการบริหารราชการของจังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ติดกับกรุงเทพมหานคร
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองฉะเชิงเทราแบ่งออกเป็น 19 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งย่อยออกเป็นหมู่บ้าน รวม 192 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองฉะเชิงเทราประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 20 แห่ง ได้แก่
อำเภอบางคล้า

บางคล้า เป็นอำเภอที่ตั้งขึ้นเป็นลำดับที่ 2 ของจังหวัดฉะเชิงเทรา อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 23 กิโลเมตร
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบางคล้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอบางคล้าเป็นอำเภอใหญ่อำเภอหนึ่ง เดิมแบ่งเขตการปกครองเป็นสองอำเภอ คือ อำเภอหัวไทรและอำเภอบางคล้า จนถึงปี พ.ศ. 2447 สมเด็จพระบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพกราบบังคมทูลให้มีพระบรมราชโองการยุบอำเภอหัวไทรลง อำเภอบางคล้าเดิมตั้งอยู่ที่วัดใหม่บางคล้า ตำบลบางสวนในปัจจุบัน ต่อมาทางราชการเห็นว่าที่ตั้งที่ว่าการอำเภอไม่อยู่ในบริเวณศูนย์กลาง จึงย้ายมาอยู่ที่ตำบลเตาสุราซึ่งเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบางคล้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบางคล้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
หลอดเลือดแดงตับร่วม

ในทางกายวิภาคศาสตร์ หลอดเลือดแดงคอมมอนเฮปาติก (common hepatic artery) เป็นหลอดเลือดสั้นๆ ที่ให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปยังตับ, กระเพาะอาหารส่วนไพลอรัส (pylorus), ลำไส้เล็กส่วนต้น (duodenum) และตับอ่อน
หลอดเลือดนี้เป็นแขนงมาจากหลอดเลือดแดงใหญ่ซิลิแอค (celiac artery) ให้แขนงต่างๆ ดังนี้
หลอดเลือดแดงถุงน้ำดี

หลอดเลือดแดงถุงน้ำดี (cystic artery) ให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปเลี้ยงถุงน้ำดี และ ท่อถุงน้ำดี (cystic duct)
ความสำคัญทางคลินิก.
หลอดเลือดนี้ใช้ระบุเพื่อผูกไว้ระหว่างการผ่าตัดถุงน้ำดี (cholecystectomies).
หลอดเลือดแดงแกสโตรดูโอดีนัล

ในทางกายวิภาคศาสตร์ หลอดเลือดแดงแกสโตรดูโอดีนัล (gastroduodenal artery) เป็นหลอดเลือดแดงขนาดเล็กที่อยู่ในส่วนท้อง ให้แขนงไปเลี้ยงกระเพาะอาหารส่วนไพลอรัส (pylorus) และส่วนต้นของดูโอดีนัม (duodenum)
หลอดเลือดนี้แตกแขนงออกมาจากหลอดเลือดแดงคอมมอนเฮปาติก (common hepatic artery) และสิ้นสุดลงที่จุดแยกแขนงออกเป็นหลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา (right gastroepiploic artery) และหลอดเลือดแดงซุพีเรียร์แพนครีเอติโคดูโอดีนัล (superior pancreaticoduodenal artery)
พยาธิสภาพ.
หลอดเลือดแดงแกสโตรดูโอดีนัลเป็นแหล่งที่สำคัญที่ทำให้เกิดเลือดออกในทางเดินอาหาร ซึ่งเป็นอาการแทรกซ้อนของแผลเปื่อยเพปติก (peptic ulcer)
หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา

หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา หรือ หลอดเลือดแดงแกสโตรโอเมนตัลขวา (right gastroepiploic artery or right gastro-omental artery) ทอดตัวจากทางขวาไปยังซ้ายตามแนวของส่วนโค้งใหญ่ (greater curvature) ของกระเพาะอาหาร ใต้ต่อชั้นเยื่อโอเมนตัมใหญ่ (greater omentum) มีแขนงเชื่อมต่อกับแขนงหลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกซ้ายของหลอดเลือดแดงม้าม (splenic artery) 
หลอดเลือดนี้ทอดตัวห่างจากส่วนโค้งใหญ่ของกระเพาะอาหารประมาณ 1 ข้อนิ้วมือ ยกเว้นกระเพาะอาหารส่วนไพลอรัส (pylorus) ที่ทอดตัวชิดกัน
แขนง.
หลอดเลือดนี้ให้แขนงต่างๆ จำนวนมาก
หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกซ้าย

หลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกซ้าย หรือ หลอดเลือดแดงแกสโตรโอเมนตัลซ้าย (left gastroepiploic artery or left gastro-omental artery) เป็นแขนงที่ใกญ่ที่สุดของหลอดเลือดแดงม้าม (splenic artery) ทอดจาทางซ้ายไปขวาห้างจากส่วนโค้งใหญ่ (greater curvature) ของกระเพาะอาหาร ระหว่างชั้นของเยื่อโอเมนตัมใหญ่ (greater omentum) และมีแขนงเชื่อมต่อกับหลอดเลือดแดงแกสโตรอิพิโพลอิกขวา (right gastroepiploic)
ระหว่างที่ทอดตัวไป หลอดเลือดนี้ให้แขนงต่างๆ ดังนี้