การประกวดความงาม

การประกวดความงาม คือการแข่งขันที่ผู้เข้าประกวดจะถูกตัดสินและจัดอันดับตามคุณสมบัติทั้งด้านร่างกายและจิตใจ ตามชื่อเรียก การประกวดนางงามในอดีตมักเน้นที่ความสวยงามทางกายภาพเพียงอย่างเดียว แต่การประกวดนางงามสมัยใหม่ได้ขยายเกณฑ์การตัดสินไปถึง “ความงามภายใน” เช่น บุคลิกภาพ สติปัญญา ความถนัด คุณธรรม และการกุศล แม้ว่าการประกวดนางงามจะถูกมองว่าเป็นการแข่งขันของผู้หญิงเป็นหลัก แต่ก็มีการประกวดสำหรับผู้ชาย รวมถึงการประกวดนางงามเด็กด้วย 
คำว่า "การประกวดนางงาม" เดิมหมายถึงการประกวดนางงามนานาชาติใหญ่ 6 เวที ได้แก่ มิสยูนิเวิร์ส, มิสเวิลด์, มิสอินเตอร์เนชันแนล, มิสเอิร์ธ, มิสซูปราเนชันแนล และมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล และการประกวดหนุ่มงามนานาชาติใหญ่ 5 เวที ได้แก่ แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล, มิสเตอร์เวิลด์, มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล , มิสเตอร์โกลบอล และมิสเตอร์ซูปราเนชันแนล แม้ทุกปีจะมีการจัดประกวดนางงามนับไม่ถ้วน แต่สี่เวทีนี้ถือว่ามีเกียรติสูงสุด และได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนทั่วโลก 
การประกวดนางงามอย่างเป็นทางการครั้งแรกเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ว่าเหตุการณ์ลักษณะคล้ายกันจะมีมาตั้งแต่ประวัติศาสตร์หลังยุคคลาสสิกแล้วก็ตาม การประกวดนางงามสมัยใหม่เกิดขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และได้รับความนิยมมากขึ้นเมื่อมีเวทีการประกวดระดับนานาชาติเกิดขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษ การปฏิรูปการประกวดในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ได้เปลี่ยนแนวทางจากการมุ่งเน้นรูปร่างหน้าตาเพียงอย่างเดียวไปสู่การให้ความสำคัญกับคุณสมบัติด้านอื่น ๆ 
การประกวดนางงามมักจัดเป็นหลายระดับ โดยเริ่มจากการประกวดท้องถิ่นที่คัดผู้ชนะเข้าสู่เวทีใหญ่ เช่น เวทีนานาชาติที่มีผู้เข้าร่วมจากหลายร้อยหรือหลายพันการประกวดย่อย กฎเกณฑ์ขึ้นอยู่กับผู้จัด เช่น กำหนดอายุ ช่วงสถานภาพสมรส ต้องมีความประพฤติดี เป็นมือสมัครเล่น และสามารถเข้าร่วมกิจกรรมส่งเสริมการตลาดได้ นอกจากนี้ยังอาจกำหนดมาตรฐานการแต่งกาย เช่น ชุดราตรี ชุดว่ายน้ำ ชุดกีฬา หรือเสื้อผ้าออกแบบโดยดีไซเนอร์ 
รางวัลของการประกวดนางงามอาจประกอบด้วย ตำแหน่ง เทียร่า มงกุฎ สายสะพาย ช่อดอกไม้ คทา พันธบัตรออมทรัพย์ ทุนการศึกษา และเงินรางวัล ผู้ชนะมักถูกเรียกว่า "นางงาม" ("Beauty Queen") สำหรับฝ่ายหญิง และ "หนุ่มงาม" ("Beauty King") สำหรับฝ่ายชาย ตำแหน่งย่อยมักแบ่งเป็น Miss, Mister , Mrs., Ms. และ Teen เพื่อบ่งบอกประเภทของการประกวด ส่วนการจัดลำดับผู้เข้าประกวดเรียกว่า การจัดตำแหน่ง ("Placements")
ประวัติ.
ประวัติศาสตร์โบราณ.
Callisteia หรือ Kallisteia (καλλιστεῖα) คือการประกวดความงามในกรีกโบราณที่จัดขึ้นตามภูมิภาคต่าง ๆ ของกรีซ หนึ่งในตัวอย่างที่มีชื่อเสียงเกิดขึ้นที่เกาะเลสบอส ซึ่งสตรีจะมารวมตัวกัน ณ วิหารของเฮรา และจะมีการมอบรางวัลแก่ผู้ที่งดงามที่สุด อีกหนึ่งงานจัดขึ้นในอาร์คาเดีย ระหว่างเทศกาลถวายเกียรติแด่เดมีเทอร์ Eleusinia ซึ่งสตรีที่รู้จักกันในนาม Chrysophoroi (Χρυσοφόροι; "ผู้ถือทอง") ได้เข้าร่วมแข่งขัน อธีเนอัส ยังได้กล่าวถึงทีเนดอสควบคู่กับเลสบอส ซึ่งบ่งบอกว่าเทศกาลความงามลักษณะเดียวกันอาจจัดขึ้นที่นั่นด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ เขายังได้กล่าวถึงการประกวดความงามที่จัดขึ้นในเอลิส ซึ่งมีเฉพาะบุรุษเข้าร่วม โดยผู้ที่รูปงามที่สุดจะได้รับชุดเกราะหนึ่งชุด นำไปถวายแด่อธีนา และได้รับการตกแต่งพิธีการก่อนถูกเพื่อน ๆ ของเขาอัญเชิญไปยังวิหาร
นอกเหนือจากการประกวดที่เน้นด้านความงามแล้ว ยังมีการแข่งขันอื่น ๆ ในกรีกโบราณที่ผสมผสานความงามกับสมรรถภาพทางกาย การแข่งขันเหล่านี้ได้แก่ Euandria (εὐανδρία) และ Euexia (εὐεξία) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลการต่อสู้ Euandria มีแนวโน้มว่าจะเป็นการแสดงความงามของบุรุษ โดยใช้รูปร่างและพละกำลังเป็นเกณฑ์สำคัญในการตัดสิน ในขณะที่ Euexia มีลักษณะใกล้เคียงกับการประกวดเรือนร่างหรือการประกวดฟิตเนสในยุคปัจจุบัน โดยมุ่งเน้นความสมดุลของสรีระ โทนกล้ามเนื้อ ท่วงท่า และสุขภาพโดยรวม มากกว่าขนาดหรือความใหญ่โตเพียงอย่างเดียว
ประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่ม.
งานเทศกาลของยุโรปที่มีมาตั้งแต่ยุคกลาง ถือเป็นรากฐานโดยตรงของการประกวดนางงาม ตัวอย่างเช่น การเฉลิมฉลองเมย์เดย์ในอังกฤษ มักจะมีการคัดเลือกราชินีแห่งเดือนพฤษภาคม (May Queen) เสมอ ในสหรัฐอเมริกา ประเพณีเมย์เดย์ในการคัดเลือกสตรีผู้ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความงามและอุดมคติของชุมชนยังคงดำเนินต่อไป โดยมีหญิงสาวผู้เลอโฉมเข้าร่วมเฉลิมฉลองสาธารณะ
การประกวดนางงามครั้งหนึ่งถูกจัดขึ้นระหว่างการแข่งขันเอกลินตัน ค.ศ. 1839 โดยอาร์ชิบอลด์ มอนต์โกเมอรี เอิร์ลที่ 13 แห่งเอกลินตัน ในฐานะส่วนหนึ่งของการจำลองงานประลองหอกยุคกลางที่สกอตแลนด์ ผู้ชนะคือจอร์เจียนา ซีมัวร์ ดัชเชสแห่งซัมเมอร์เซ็ต ภรรยาของเอ็ดเวิร์ด ซีมัวร์ ดยุคที่ 12 แห่งซัมเมอร์เซ็ต และน้องสาวของแคโรไลน์ นอร์ตัน โดยเธอได้รับการสถาปนาเป็น "ราชินีแห่งความงาม" (Queen of Beauty)[]
การประกวดความงามได้รับความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1880 ในปี ค.ศ. 1888 ผู้เข้าแข่งขันชาวเครโอลวัย 18 ปี ได้รับตำแหน่ง "ราชินีแห่งความงาม" (beauty queen) จากเวทีประกวดที่เมืองสปา ประเทศเบลเยียม ผู้เข้าประกวดทุกคนต้องส่งรูปถ่ายพร้อมคำบรรยายสั้น ๆ เกี่ยวกับตนเองเพื่อมีสิทธิ์เข้าร่วม และคณะกรรมการตัดสินได้คัดเลือกผู้เข้ารอบสุดท้าย 21 คน อย่างไรก็ตาม งานลักษณะนี้ยังไม่ถือว่าได้รับการยอมรับในด้านความเหมาะสม
ในปี ค.ศ. 1880 รีโฮโบทบีช มลรัฐเดลาแวร์ ได้จัดประกวดนางงามครั้งแรกที่มีบันทึกไว้ในสหรัฐอเมริกา โดยค้นหาสตรีที่ "สวยที่สุดและยังไม่แต่งงานในชาติของเรา" และมอบตำแหน่งมิสยูไนเต็ดสเตทส์ให้แก่เธอ
การประกวดระดับชาติและนานาชาติ.
การประกวดนางงามเริ่มได้รับการมองว่าเป็นสิ่งที่น่านับถือมากขึ้นจากการจัดประกวด "มิสอเมริกา" ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1921 โดยการประกวดมิสอเมริกาถือเป็นเวทีที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังคงจัดอยู่จนถึงปัจจุบัน จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1921 โดยนักธุรกิจท้องถิ่นเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวมายังแอตแลนติกซิตี มลรัฐนิวเจอร์ซีย์ การประกวดดังกล่าวรวมเอาผู้ชนะการประกวดนางงามจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในชื่อ "การประกวดงามระหว่างเมือง" (Inter-City Beauty Contest) ซึ่งมีผู้เข้าร่วมชมกว่าแสนคน ผู้ชนะคือมากาเร็ต กอร์แมน สาวน้อยวัย 16 ปีจากวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งได้รับตำแหน่งมิสอเมริกา 1921 หลังจากชนะทั้งรางวัลความนิยมและรางวัลความงาม พร้อมรับเงินรางวัล 100 ดอลลาร์สหรัฐ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1920 ผู้จัดงานชื่อ ซี.อี. บาร์ฟิลด์ จากกัลเวสตัน รัฐเทกซัส ได้จัดงานใหม่ชื่อ "สแปลชเดย์" (Splash Day) บนเกาะ โดยมีการประกวด "บาธธิงเกิร์ลรีวิว" (Bathing Girl Revue) เป็นไฮไลท์ งานนี้ถือเป็นการเปิดฤดูท่องเที่ยวฤดูร้อนของเมือง และต่อมาได้จัดเป็นประจำทุกปี โดยเริ่มได้รับความนิยมไปไกลเกินกว่าเทกซัส และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926 ได้มีการเพิ่มการประกวดนานาชาติครั้งแรกของโลกที่ชื่อว่า อินเตอร์เนชั่นแนลเพเจ้นท์ออฟปุลติจูด (International Pageant of Pulchritude) ซึ่งถือเป็นต้นแบบของการประกวดนางงามสมัยใหม่ โดยมีผู้เข้าประกวดจากอังกฤษ รัสเซีย ตุรกี และอีกหลายประเทศ ตำแหน่งที่มอบในขณะนั้นเรียกว่า "มิสยูนิเวิร์ส" อย่างไรก็ตาม การประกวดนี้ถูกยกเลิกในสหรัฐฯ ในปี ค.ศ. 1932 เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ (แต่การแข่งขันระดับนานาชาติได้ถูกฟื้นฟูขึ้นชั่วคราวที่เบลเยียม)
ความนิยมของการประกวดมิสอเมริกา ได้นำไปสู่การก่อตั้งเวทีประกวดอื่น ๆ ในคริสต์ทศวรรษ 1950 และหลังจากนั้น บางเวทีมีความสำคัญ ขณะที่บางเวทีก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เช่น การประกวด National Donut Queen การประกวดมิสเวิลด์เริ่มในปี ค.ศ. 1951 มิสยูนิเวิร์สและมิสยูเอสเอเริ่มในปี ค.ศ. 1952 ส่วนมิสอินเตอร์เนชันแนลเริ่มในปี ค.ศ. 1960 มิสเอเชียแปซิฟิกอินเตอร์เนชันแนล เริ่มในปี ค.ศ. 1968 และถือเป็นเวทีการประกวดนางงามที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชีย การประกวดมิสแบล็กอเมริกาเริ่มในปี ค.ศ. 1968 เพื่อตอบสนองต่อการกีดกันสตรีเชื้อสายแอฟริกันอเมริกันจากเวทีมิสอเมริกา ต่อมาองค์กรนางงามจักรวาลได้ก่อตั้งการประกวดมิสทีนยูเอสเอในปี ค.ศ. 1983 สำหรับกลุ่มอายุ 14–19 ปี การประกวดมิสเอิร์ธเริ่มในปี ค.ศ. 2001 โดยใช้ความนิยมของวงการประกวดนางงามเพื่อรณรงค์การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม<ref name="missearth.tv/about.html"></ref> มิสซูปราเนชันแนลเริ่มในปี ค.ศ. 2009 โดยการประกวดที่ผสมผสานระหว่างความงาม ความบันเทิง และความเป็นสากล มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลเริ่มในปี ค.ศ. 2013 ยุติสงครามและความรุนแรง นอกจากนี้ ยังมีการนำเสนอคอนเซ็ปต์ 4B ซึ่งประกอบด้วย: Beauty – ความงามที่มีจุดมุ่งหมายและพลัง Body – สุขภาพและการแสดงบนเวที Brain – สติปัญญาและวิสัยทัศน์ Business – อาชีพ การสร้างแบรนด์ และความยั่งยืน การประกวดเหล่านี้ยังคงจัดต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน 
การประกวดนางงามระดับชาติและนานาชาติ.
การประกวดนางงามระดับนานาชาติที่สำคัญสำหรับผู้หญิง ได้แก่ การประกวด มิสเวิลด์ รายปี (ก่อตั้งโดย Eric Morley ในปี 1951), มิสยูนิเวิร์ส (ก่อตั้งปี 1952), มิสอินเตอร์เนชันแนล (ก่อตั้งปี 1960), มิสเอิร์ธ (ก่อตั้งปี 2001 โดยเน้นการตระหนักถึงสิ่งแวดล้อม), มิสซูปราเนชันแนล (ก่อตั้งปี 2009) และ มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล (ก่อตั้งปี 2013) หกการประกวดนี้ถือเป็นการประกวดนางงามระดับนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดสำหรับผู้หญิงโสดหรือยังไม่แต่งงาน (ยกเว้น มิสยูนิเวิร์ส และมิสซูปราเนชันแนล)
ประกวดหนุ่มงามระดับนานาชาติที่สำคัญสำหรับผู้ชาย ได้แก่ แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล (ก่อตั้งปี 1993), มิสเตอร์เวิลด์ (ก่อตั้งปี 1996), มิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล (ก่อตั้งปี 2006), มิสเตอร์โกลบอล (ก่อตั้งปี 2014) และมิสเตอร์ซูปราเนชันแนล (ก่อตั้งปี 2019) หกการประกวดนี้ถือเป็นการประกวดนางงามระดับนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดสำหรับผู้ชาย 
การสละตำแหน่งและการถูกปลดของการประกวดใหญ่.
การสละตำแหน่งหรือการถูกปลดเกิดขึ้นไม่บ่อยนักสำหรับผู้ชนะสี่การประกวดใหญ่ แต่เมื่อเกิดขึ้นมักสร้างความสนใจในสื่อ
การประกวดมิสเวิลด์ มีกรณีการ ถูกปลดหรือสละตำแหน่ง ของผู้ชนะทั้งหมด 3 ครั้ง:
ในช่วงปีแรก ๆ ของการประกวด มิสยูนิเวิร์ส มีสองกรณีที่ผู้ชนะสละตำแหน่งด้วยตนเอง ได้แก่ Armi Kuusela (มิสยูนิเวิร์ส 1952 จากฟินแลนด์) ซึ่งเป็นผู้ชนะคนแรกที่สละมงกุฎภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีเพื่อแต่งงานกับนักธุรกิจชาวฟิลิปปินส์ Virgilio Hilario และ Amparo Muñoz (มิสยูนิเวิร์ส 1974 จากสเปน) ซึ่งปฏิเสธการเดินทางไปญี่ปุ่นและสละตำแหน่งหลังครองมงกุฎได้เพียงหกเดือน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการประกวดในขณะนั้นยังไม่มีข้อกำหนดชัดเจนเกี่ยวกับการสละตำแหน่ง ผู้ชนะทั้งสองจึงได้รับอนุญาตให้รักษาตำแหน่ง มิสยูนิเวิร์ส ของตนไว้.
ใน มิสเอิร์ธ รางวัลชนะเลิศปี 2002 Dzejla Glavovic จากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาถูกปลดจากตำแหน่งหลังจากครองมงกุฎได้เพียงหกเดือน เนื่องจากเธอไม่เข้าร่วมกิจกรรมด้านสิ่งแวดล้อมหลายรายการ ตามรายงานของ Carousel Productions ผู้จัดงานมิสเอิร์ธ, Glavovic ถูกปลดเนื่องจาก "ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่และความรับผิดชอบในฐานะผู้ครองตำแหน่ง มิสเอิร์ธ ตามกฎระเบียบที่ระบุในสัญญาที่เธอเซ็นไว้" เธอถูกแทนที่โดยรองอันดับหนึ่ง Winfred Omwakwe จากเคนยา ในตำแหน่ง มิสเอิร์ธ 2002
ใน มิสอินเตอร์เนชันแนล, Ikumi Yoshimatsu มิสอินเตอร์เนชันแนล 2012 เป็นผู้ครองตำแหน่งคนแรกจากญี่ปุ่นที่ถูกปลดก่อนสิ้นสุดระยะเวลาการครองตำแหน่ง เธอถูกผู้จัดงาน International Culture Association สั่งให้พลาดพิธีส่งต่อมงกุฎและ "แกล้งป่วยและเงียบไว้" เนื่องจากกลัวเกิดเรื่องอื้อฉาว ผู้จัดงานอ้างเหตุผลในการปลดเธอว่าเกิดจากข้อพิพาทสัญญากับเอเจนซี่ด้านความบันเทิง ซึ่ง Yoshimatsu ระบุว่าเธอถูกกดดันให้เซ็นสัญญากับ Burning Productions บริษัทผลิตภาพยนตร์ที่มีข่าวลือเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมในญี่ปุ่น แต่เธอปฏิเสธและเลือกก่อตั้งบริษัทของตัวเอง ต่อมา Yoshimatsu ฟ้องร้องทางอาญากับหนึ่งในผู้บริหารเอเจนซี่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดของญี่ปุ่น Genichi Taniguchi ของ Burning Productions ในข้อหาติดตาม คุกคาม และข่มขู่เธอ
การประกวมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล มีกรณีการ ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ของผู้ชนะทั้งหมด 2 ครั้ง:
ความหลากหลาย.
ความหลากหลายของผู้เข้าประกวดและผู้ชนะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เริ่มต้นการประกวดความงาม ในปี 1945 Bess Myerson นักการเมือง นักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เป็นคนเชื้อสายยิวคนแรกที่คว้ามงกุฎ มิสอเมริกา ที่แอตแลนติกซิตี และจนถึงปัจจุบันยังคงเป็นคนยิวเพียงคนเดียวที่ได้รับมงกุฎ การที่เธอชนะมีความหมายเชิงสัญลักษณ์และเป็นเรื่องส่วนตัวสำหรับคนยิวในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี 1959 นางแบบชาวญี่ปุ่น Akiko Kojima เป็นผู้หญิงผิวสีคนแรกที่คว้ามงกุฎ มิสยูนิเวิร์ส ซึ่งถือเป็นการเปลี่ยนแนวคิดเกี่ยวกับมาตรฐานความงามจากผู้หญิงผิวขาวไปสู่ความหลากหลายมากขึ้น ความสำเร็จของผู้หญิงเอเชียในเวทีอเมริกาและเวทีนานาชาติชี้ให้เห็นว่าผู้หญิงผิวขาวไม่ใช่มาตรฐานความงามเดียวอีกต่อไป ในปี 1983 Vanessa Williams นักร้อง นักแสดงและนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน เป็นผู้หญิงแอฟริกันอเมริกันคนแรกที่คว้ามงกุฎ มิสอเมริกา และในปี 1991 Lupita Jones นักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวเม็กซิกัน เป็นคนเม็กซิกันคนแรกที่ชนะ มิสยูนิเวิร์ส
นอกจากการประกวดความงามระดับนานาชาติแล้ว ยังมีการประกวดเล็ก ๆ หลายรายการทั่วโลกที่แสดงให้เห็นถึงการตีความความงามในวัฒนธรรมต่าง ๆ ตัวอย่างเช่น การประกวด มิสอินเดียยูเอสเอ ใช้ความรู้ด้าน ประวัติศาสตร์อินเดีย และทักษะงานฝีมือแบบดั้งเดิมเป็นเกณฑ์ ในขณะที่การประกวด มิสยูนิเวอร์ซิตี้ฮาวเวิร์ด ใช้หลักเกณฑ์ "ความงามแบบคนผิวดำ" ผู้ชนะมักถูกมองเป็นแบบอย่างของสมาชิกที่ดีของชุมชน การประกวดเหล่านี้ช่วยให้ผู้เข้าประกวดเรียนรู้การนำเสนอและฝึกฝนคุณลักษณะ เช่น ความมั่นใจหรือท่าทาง บางครั้งผู้เข้าประกวดถูกเลือกเพื่อเป็นตัวแทนชุมชน เช่น มิสยูนิเวอร์ซิตี้ฮาวเวิร์ด ทำหน้าที่เป็นผู้สนับสนุนขบวนการสิทธิพลเมืองหลังปี 1960 และการประกวด Miss Landmine ใน แองโกลา ช่วยให้ผู้ประสบเหตุแร่นแร่แสดงบทบาทเป็นผู้สนับสนุนผู้ประสบเหตุอื่น ๆ
นักวิจัยระบุว่าการเกิดขึ้นของการประกวดความงามนอกสหรัฐอเมริกามีความสัมพันธ์กับการเติบโตทางเศรษฐกิจและการบริโภคในชีวิตประจำวัน เช่น ในอินเดีย การเติบโตของอุตสาหกรรมดูแลร่างกายสอดคล้องกับการเข้าร่วมการประกวดความงามระดับชาติที่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้ หลังจากที่จีนเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดความงามนานาชาติประมาณ 6 รายการในปี 2004 อุตสาหกรรมความงามก็มีอิทธิพลมากขึ้น และจำนวนการประกวดระดับภูมิภาคก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
คำวิจารณ์.
นักวิจารณ์การประกวดความงามระบุว่าการประกวดเหล่านี้ทำให้เกิดแนวคิดว่าผู้หญิงควรถูกประเมินคุณค่าจากรูปลักษณ์ทางกายภาพเป็นหลัก ซึ่งสร้างแรงกดดันให้ผู้หญิงต้องปฏิบัติตามมาตรฐานความงามดั้งเดิมโดยใช้เวลาและเงินไปกับแฟชั่น เครื่องสำอางา การทำผม และแม้กระทั่งการทำศัลยกรรมความงาม การแสวงหาความงามทางกายนี้อาจทำให้บางคนอดอาหารจนเป็นอันตรายต่อสุขภาพได้
เครือข่ายสตรีนิยมลอนดอน (London Feminist Network) ให้ความเห็นว่าการประกวดความงามไม่ได้ช่วยเสริมพลังผู้หญิง แต่กลับปฏิเสธความเป็นมนุษย์เต็มรูปแบบของผู้หญิง โดยถือว่าหน้าที่หลักของผู้หญิงคือการดูดี ตั้งแต่ปี 1981 ซึ่งเป็นปีสากลแห่งผู้พิการ ผู้ประท้วงในออสเตรเลียได้โจมตีการประกวดความงามเพื่อ "ท้าทายแนวคิดเรื่องความงาม" และ "ปฏิเสธแนวคิดการกุศล" การประท้วงที่มีชื่อเสียงทำให้บางองค์กรไม่ใช้การประกวดเพื่อระดมทุนและลบคำที่อาจสร้างความไม่เหมาะสมออกจากชื่อองค์กร
อีกหนึ่งข้อวิจารณ์คือวิธีการให้คะแนนในการประกวดความงามที่สามารถวัดเป็นตัวเลขได้ ซึ่งถูกวิพากษ์ว่าเป็น "Myth of the Perfect 10" ความงามกลายเป็นตัวเลขในการจัดอันดับผู้เข้าประกวด ระบบนี้ยังถูกใช้ในเวทีประกวดระดับประเทศ เช่น มิสอเมริกา
นักวิจัยบางกลุ่มเสนอว่าการประกวดความงามช่วยเสริมทักษะ เช่น การสื่อสารระหว่างบุคคล ความมั่นใจ และการพูดในที่สาธารณะ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อเส้นทางอาชีพในอนาคต
การประกวดชุดว่ายน้ำ.
การบังคับให้ผู้เข้าประกวดสวมชุดว่ายน้ำเป็นประเด็นถกเถียง โดยเฉพาะหลังจากบิกินี่ได้รับความนิยมในปี 1946 ในปี 1947 บิกินี่ถูกห้ามในการประกวด มิสอเมริกา เนื่องจากการประท้วงจากกลุ่มคาทอลิก เมื่อเริ่มการประกวด มิสเวิลด์ ในปี 1951 เกิดเสียงวิจารณ์อย่างรุนแรงที่ผู้ชนะใส่บิกินี่ สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ประณามการสวมบิกินี่ว่าเป็นบาป และประเทศที่มีประเพณีทางศาสนาขู่ว่าจะถอนตัวไม่ส่งผู้เข้าประกวด บิกินี่ถูกห้ามใช้ในการประกวดต่อมา จนกระทั่งช่วงปลายทศวรรษ 1990 จึงได้รับอนุญาตอีกครั้ง แต่ยังคงเป็นประเด็นถกเถียงเมื่อการประกวดจัดในประเทศที่สังคมไม่ยอมรับการใส่บิกินี่ เช่น ในปี 2003 Vida Samadzai จาก อัฟกานิสถาน ก่อให้เกิดความโกรธแค้นในประเทศเมื่อเธอเข้าประกวด มิสเอิร์ธ 2003 ใส่บิกินี่สีแดง ศาลสูงสุดอัฟกานิสถานวิจารณ์ว่าการเปิดเผยร่างกายเช่นนี้ขัดต่อ กฎหมายอิสลาม และ วัฒนธรรมอัฟกานิสถาน ในปี 2013 การแข่งขันชุดว่ายน้ำของ มิสเวิลด์ ถูกยกเลิกเนื่องจากการประท้วงของกลุ่มมุสลิมใน บาหลี (อินโดนีเซีย) และในปี 2014 มิสเวิลด์ ยกเลิกการแข่งขันชุดว่ายน้ำจากการประกวดอย่างเป็นทางการ ต่อมาในปี 2018 มิสอเมริกา ยกเลิกการประกวดชุดว่ายน้ำหลังจากจัดมา 97 ปี
ในปี ค.ศ. 2017 Carousel Productions ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการทำให้สตรีกลายเป็นวัตถุ (objectifying women) ระหว่างการประกวด มิสเอิร์ธ 2017 ในรอบการประกวด Beauty of Figure and Form ซึ่งผู้เข้าประกวดสวมชุดว่ายน้ำแต่ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุม ในนั้นเป็นรอบที่ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในการประกวด มิสฟิลิปปินส์เอิร์ธ 2017.
รอบดังกล่าวเป็นหนึ่งในสามการประกวดรอบคัดเลือกของเวที ซึ่งประกอบไปด้วย Poise and Beauty of Face และ Environmental and Intelligence Competition. คณะผู้จัดงานได้ออกมาปกป้องการจัดรอบ Beauty of Figure and Form โดยชี้แจงว่ามีจุดประสงค์เพื่อให้การตัดสินเป็นไปอย่างเป็นกลาง โดยมุ่งเน้นที่สรีระ รูปร่าง และการแสดงออก มากกว่าจะตัดสินจากความงามของใบหน้าเพียงอย่างเดียว.
การประกวดความงามในประเทศไทย.
"บทความหลัก: ประเทศไทยในการประกวดความงามที่สำคัญ"
การประกวดนางสาวสยามจัดครั้งแรกในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองพ.ศ. 2475 โดยใช้ชื่อว่า "นางสาวสยาม" รัฐบาลได้จัดขึ้นในงานเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญ ภายในพระราชอุทยานสราญรมย์ ซึ่งเป็นสโมสรคณะราษฎร ในปี พ.ศ. 2477 เป็นการเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญเป็นปีที่สอง แต่เริ่มจัดการประกวดนางสาวสยามเป็นปีแรกโดยผู้เข้าประกวดแต่งกายด้วยชุดไทยห่มสไบเฉียง นุ่งซิ่นยาวกรอมเท้า ต่อมาในพ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อกระโปรงติดกัน ตัดเย็บด้วยผ้าไหมของไทย เสื้อเปิดหลัง กางเกง กระโปรงยาวถึงเข่า และได้เพิ่มการสวมใส่ชุดกีฬา กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุดเปิดหลังในปีถัดมา จัดการประกวดที่พระราชอุทยานสราญรมย์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2516 ได้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบขึ้นในบ้านเมือง การประกวดนางสาวไทยจึงได้หยุดจัดไป จนปี พ.ศ. 2527 สมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธวิทยาลัยฯ โดยนายชาติเชื้อ กรรณสูต นายกสมาคมและเป็นผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ได้รื้อฟื้นการจัดประกวดนางสาวไทยขึ้นอีกครั้ง เพื่อคัดเลือกตัวแทนไปประกวดนางงามจักรวาล เนื่องจากเกิดปัญหาเรื่องสิทธิประโยชน์ในชื่อ "นางสาวไทย" ซึ่งเจ้าของลิขสิทธิ์คือสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ กับเจ้าของสิทธิ์ในการจัดการประกวดคัดเลือกตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล คือ สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ทั้งสองฝ่ายจึงได้แยกกันจัด โดยทางสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ ยังจัดการประกวดนางสาวไทยต่อไป แต่นางสาวไทยไม่ได้สิทธิ์ไปประกวดนางงามจักรวาล
ปัจจุบันมีการพัฒนารูปแบบการจัดประกวดให้เหมาะสมกับความเป็นกุลสตรี สภาพเศรษฐกิจ และสังคม ปัจจุบันมากยิ่งขึ้น อาทิ การยกเลิกการใส่ชุดว่ายน้ำบนเวที เพื่อเป็นการรักษาภาพลักษณ์ของสตรีไทย การใช้คอมพิวเตอร์เพื่อการประมวลผลคะแนน การวัดระดับ IQ และ EQ รวมทั้งการนำความสามารถพิเศษของผู้เข้าประกวดมาใช้ประกอบในการพิจารณาการตัดสินและในปัจจุบันประเทศไทยของเราก็มีเวทีการประกวดความงามอยู่หลักมากนายหลายเวที