เชิง

ในศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ เชิง หรือ เซริฟ (serif) คือขีดเส้นเล็ก ๆ ที่มักติดอยู่ที่ปลายขีดเส้นขนาดใหญ่ในตัวอักษรหรือสัญลักษณ์ภายในแบบอักษรหรือกลุ่มแบบอักษร ไทป์เฟซหรือ"ตระกูลแบบอักษร"ที่มีเชิงนั้นเรียกว่า ไทป์เฟซแบบมีเชิง (serif typeface หรือ serifed typeface) ส่วนไทป์เฟซที่ไม่มีเชิงก็เรียกว่าไม่มีเชิง (sans-serif) แหล่งข้อมูลศิลปะการใช้ตัวพิมพ์บางแห่งเรียกไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงว่า "วิรูป"  หรือ "Gothic", และไทป์เฟซแบบมีเชิงว่า "อักษรโรมัน"
ต้นกำเนิดและนิรุกติศาสตร์.
เชิงมีต้นกำเนิดมาจากงานเขียนอย่างเป็นทางการภาษากรีกฉบับแรกบนหินและอักษรละตินที่มีตัวอักษรจารึก — กล่าวคือเป็นการแกะสลักบนหินในสมัยโบราณของโรมัน คำอธิบายที่เสนอโดยฟาเธอร์ เอ็ดเวิร์ด คาติช ในหนังสือ "The Origin of the Serif" เมื่อปี 1968 เป็นที่แพร่หลายในปัจจุบันแต่ยังไม่เป็นที่ยอมรับอย่างเป็นสากล กล่าวคือ โครงร่างอักษรโรมันถูกวาดลงบนหินเป็นครั้งแรก และผู้แกะสลักหินตามรอยพู่กัน ซึ่งบานออกที่ปลายเส้นขีดและมุม, การสร้างเชิงตามอีกทฤษฎีหนึ่งก็คือ เชิงถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำให้ปลายเส้นเรียบในขณะที่สกัดเป็นหิน
การจัดหมวดหมู่.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสามารถแบ่งกว้าง ๆ ได้เป็นกลุ่มย่อยหนึ่งในสี่กลุ่ม: เชิงเก่า (Old-style), เชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ (Transitional), เชิงดีโดนี (Didone) และเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก (Slab serif) ตามลำดับที่ปรากฏครั้งแรก
เชิงเก่า.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่า (Old-style) มีอายุย้อนไปถึงปี 1465 ไม่นานหลังจากที่ Johannes Gutenberg เลือกใช้แท่นพิมพ์ประเภทเคลื่อนย้ายได้เครื่องพิมพ์ในยุคแรก ๆ ในอิตาลีสร้างรูปแบบที่ฉีกแนวการพิมพ์อักษรนิลของกูเทินแบร์ค โดยสร้างรูปแบบแนวตั้งตรงและตัวเอียงในเวลาต่อมาโดยได้รับแรงบันดาลใจจากการประดิษฐ์อักษรของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ายังคงได้รับความนิยมในข้อความเนื้อหา เนื่องจากมีรูปลักษณ์ที่เป็นธรรมชาติและสามารถอ่านได้ดีเยี่ยมบนกระดาษหนังสือเนื้อหยาบ ความสนใจที่เพิ่มขึ้นในการพิมพ์ในยุคแรก ๆ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 ทำให้เครื่องพิมพ์และผู้ก่อตั้งประเภทในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยากลับมาใช้อีกครั้ง ซึ่งหลายแห่งยังคงใช้ชื่อและการออกแบบจนถึงทุกวันนี้
ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ามีลักษณะเฉพาะคือความแตกต่างระหว่างเส้นหนาและเส้นบางค่อนข้างน้อย (คอนทราสต์ของเส้นต่ำ) และโดยทั่วไปแล้วจะมีการเน้นในแนวทแยง (ส่วนที่บางที่สุดของตัวอักษรอยู่ที่มุมมากกว่าที่ด้านบนและด้านล่าง) ปกติฟอนต์แบบเก่าจะมีแกนโค้งเอียงซ้าย โดยมีน้ำหนักอยู่ที่ตำแหน่งประมาณ 8 และ 2 นาฬิกา; เชิงมักจะอยู่ในวงเล็บเสมอ (มีเส้นโค้งที่เชื่อมต่อเชิงกับเส้นขีด) ส่วนหัวเชิงมักจะทำมุม
ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ามีการพัฒนาไปตามกาลเวลา โดยแสดงให้เห็นถึงนามธรรมที่เพิ่มขึ้นจากสิ่งที่ในปัจจุบันถือเป็นลักษณะการเขียนด้วยลายมือและอักษรนิล และมักจะเพิ่มความละเอียดอ่อนหรือคอนทราสต์เมื่อเทคนิคการพิมพ์ได้รับการปรับปรุง ไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่ามักแบ่งย่อยออกเป็น 'เวนิส' (หรือ 'มนุษยนิยม') และ 'การาลเดส' (หรือ 'อัลดีน') ซึ่งเป็นการแยกแยะตามระบบการจัดหมวดหมู่ Vox-ATypI อย่างไรก็ตาม บางคนแย้งว่าความแตกต่างนั้นเป็นนามธรรมมากเกินไป มองเห็นได้ยากยกเว้นเฉพาะผู้เชี่ยวชาญ และบ่งบอกถึงการแยกระหว่างสไตล์ต่างๆ อย่างชัดเจนมากกว่าที่ปรากฏในตอนแรก แบบอักษรสมัยใหม่ เช่น Arno และ Trinité อาจหลอมรวมทั้งสองสไตล์เข้าด้วยกัน 
ประเภทโรมัน "มนุษยนิยม" ในยุคแรกเริ่มถูกนำมาใช้ในอิตาลี สร้างแบบจำลองตามสคริปต์ในช่วงเวลานั้น โดยมีแนวโน้มที่จะมีตัว "e" ซึ่งครอสสโตรคเป็นมุม ไม่ใช่แนวนอน "M" ที่มีเชิงสองทาง และมักเป็นสีที่ค่อนข้างเข้มบนหน้ากระดาษ ในยุคปัจจุบัน ไทป์เฟซของนิโคลัส เจนสันได้รับการยกย่องมากที่สุดและมีการกลับมาใหม่หลายครั้ง การาลเดสซึ่งมีแนวโน้มที่จะใช้ระดับขีดขวางบนตัว "e" นั้นสืบเชื้อสายมาจากแบบอักษรทรงอิทธิพลในปี 1495 ที่ตัดโดยช่างแกะสลัก Francesco Griffo สำหรับเครื่องพิมพ์ Aldus Manutius ซึ่งกลายเป็นแรงบันดาลใจสำหรับไทป์เฟซหลายแบบที่เกิดขึ้นในฝรั่งเศสตั้งแต่ทศวรรษที่ 1530 เป็นต้นไป มักจะเบากว่าบนหน้ากระดาษและทำขึ้นให้มีขนาดใหญ่กว่าที่เคยใช้กับรูปแบบโรมันมาก่อน ไทป์เฟซการาลเดแบบฝรั่งเศสแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วยุโรปตั้งแต่ทศวรรษที่ 1530 จนกลายเป็นมาตรฐานสากล
นอกจากนี้ ในช่วงเวลานี้ก็มีการสร้างตัวเอียงแท้ที่พัฒนาจากไทป์เฟซคนละแนวจากกัน ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อใช้อย่างไม่เป็นทางการ เช่น บทกวีใช้ตัวเอียงแท้ในการเน้น ตัวเอียงแท้นั้นเคยถูกมองว่าเป็นการออกแบบและสัดส่วนที่แยกจากกับแบบโรมัน แต่ต่อมาก็ยอมรับว่าอยู่ในแนวเดียวกับแบบโรมัน โดยเป็นการออกแบบที่เสริมกัน
ตัวอย่างของไทป์เฟซแบบมีเชิงเก่าการาลเดร่วมสมัยได้แก่ Bembo, Garamond, Galliard, Granjon, Goudy Old Style, Minion, Palatino, Renard, Sabon และ Scala ไทป์เฟซร่วมสมัยที่มีลักษณะสไตล์เก่าแบบเวนิส ได้แก่ Cloister, Adobe Jenson, Golden Type, Hightower Text, Centaur, Goudy's Italian Old Style และ Berkeley Old Style และ ITC Legacy การผสมผสานหลายอย่างเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากการาลเดเพื่อให้เข้ากับแนวทางการออกแบบสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการวางเชิงด้านเดียวบนตัว "M"; Cloister เป็นข้อยกเว้น
แอนทีควา.
แอนติควา (Antiqua) เป็นรูปแบบของไทป์เฟซที่ใช้ในการเลียนแบบรูปแบบการเขียนด้วยลายมือหรือ การประดิษฐ์ตัวอักษร ที่พบได้ทั่วไปในช่วงศตวรรษที่ 15 และ 16 ตัวอักษรได้รับการออกแบบมาให้ลื่นไหล และลายเส้นเชื่อมต่อกันอย่างต่อเนื่อง ด้วยวิธีนี้ มักจะถูกเปรียบเทียบกับแบบอักษรสไตล์ Fraktur ซึ่งลายเส้นแต่ละเส้นจะแยกออกจากกัน แบบอักษรทั้งสองถูกนำมาเปรียบเทียบกันในโลกของผู้พูดภาษาเยอรมัน ในข้อถกเถียง Antiqua–Fraktur ซึ่งมักจะแบ่งตามแนวความคิดหรือการเมือง หลังจากกลางศตวรรษที่ 20 Fraktur หมดความนิยมและไทป์เฟซแบบ Antiqua ก็กลายเป็นมาตรฐานอย่างเป็นทางการในเยอรมนี (ในภาษาเยอรมัน คำว่า "Antiqua" หมายถึงไทป์เฟซแบบมีเชิง)
รสแบบดัตช์.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงชนิดใหม่พัฒนาขึ้นในราวศตวรรษที่ 17 ในประเทศเนเธอร์แลนด์และเยอรมนี ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่า "รสชาติแบบดัตช์"  การออกแบบเน้นความหนาแน่นและแข็งทื่อ โดยมักจะมีความสูงของตัวเอ็กซ์ที่สูง (ตัวอักษรตัวพิมพ์เล็กสูง) และความหนาบางของเส้นแตกต่างอย่างชัดเจน ซึ่งอาจได้รับอิทธิพลจากอักษรนิล
ศิลปินในสไตล์ "รสแบบดัตช์" ได้แก่ Hendrik van den Keere, Nicolaas Briot, Christoffel van Dijck, Miklós Tótfalusi Kis และประเภท Janson และ Ehrhardt ตามผลงานของเขาและ Caslon โดยเฉพาะขนาดที่ใหญ่กว่า
เชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ (Transitional) หรือบาโรก (Baroque) เริ่มแพร่หลายครั้งแรกในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 จนถึงต้นศตวรรษที่ 19 อยู่ระหว่างแบบอักษร "แบบเก่า" และ "แบบใหม่" จึงเป็นชื่อ "แบบหัวเลี้ยวหัวต่อ" ความแตกต่างระหว่างเส้นหนาและเส้นบางนั้นเด่นชัดกว่าในรูปแบบเก่า แต่ยังไม่ชัดเท่ากับในแบบดีโดนีที่ตามมา มักจะเน้นเส้นแนวตั้ง และบ่อยครั้งที่ตัว "R" มีหางงอ ปลายของสโตรคหลายจังหวะไม่ได้ทำเครื่องหมายด้วยเซอริฟทื่อหรือมุม แต่โดยขั้วต่อลูกปืน ใบหน้าเปลี่ยนผ่านมักจะมีตัวเอียง 'h' ที่เปิดออกไปด้านนอกที่ด้านล่างขวา เนื่องจากแบบหัวเลี้ยวหัวต่อเชื่อมโยงสไตล์เข้าด้วยกัน จึงเป็นการยากที่จะกำหนดว่าไทป์เฟซแบบมีเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อนั้นเริ่มต้นและสิ้นสุดที่ใด การออกแบบเฉพาะกาลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดหลายชิ้นเป็นการสร้างสรรค์ในภายหลังในสไตล์เดียวกัน
ไทป์เฟซแบบมีเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อจากยุคดั้งเดิม ได้แก่ อักษรโรมันในยุคแรก ๆ อย่าง ในฝรั่งเศส จากนั้นเป็นผลงานของ ปิแอร์ ไซมอน โฟร์เนียร์ ในฝรั่งเศสเฟลชแมนและโรซาร์ตในประเทศต่ำ พราเดลล์ในสเปน และจอห์น บาสเกอร์วิลล์และ บัลเมอร์ในอังกฤษ ในบรรดาการออกแบบใหม่ ๆ Times New Roman (1932), Perpetua, Plantin, Mrs. Eaves, Freight Text และ "รูปแบบเก่าสมัยใหม่" ก่อนหน้านี้ ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นการออกแบบไทป์เฟซแบบมีเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ
ต่อมาไทป์เฟซแบบมีเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อในศตวรรษที่ 18 ในอังกฤษเริ่มแสดงอิทธิพลของไทป์เฟซแบบดีโดนีจากยุโรป ดังที่อธิบายไว้ด้านล่าง และไทป์เฟซทั้งสองแบบกลืนเข้าหากัน โดยเฉพาะไทป์เฟซที่มีไว้สำหรับข้อความเนื้อหา เช่น เบลล์
เชิงดีโดนี.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนี (Didone) หรือแบบทันสมัย (modern) เกิดขึ้นครั้งแรกในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 มีลักษณะที่เน้นความแตกต่างระหว่างเส้นหนาและเส้นบาง ไทป์เฟซเหล่านี้มีเน้นเส้นแนวตั้งและเชิงบาง ๆ ที่มีความกว้างคงที่ โดยมีการถ่ายคร่อมน้อยที่สุด (ความกว้างคงที่) เชิงมักจะบางมากและเส้นแนวตั้งก็หนักมาก ไทป์เฟซแบบดีโดนีมักถือว่าอ่านได้ยากกว่าแบบอักษรเชิงแบบหัวเลี้ยวหัวต่อหรือแบบเก่า ตัวอย่างในยุคสมัยนั้นได้แก่ Bodoni, Didot และ Walbaum Computer Modern เป็นตัวอย่างร่วมสมัยยอดนิยม ไทป์เฟซ Century ที่ได้รับความนิยมอย่างมากนั้นเป็นมีการออกแบบบนพื้นฐานของไทป์เฟซแบบดีโดนี แต่ปรับให้มีคอนทราสต์ลดลง ไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในการพิมพ์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ก่อนที่จะได้รับความนิยมลดลงในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงศตวรรษที่ 20 เมื่อมีการออกแบบใหม่และการฟื้นฟูไทป์เฟซแบบเก่า
ในการพิมพ์ ฟอนต์แบบดีโดนีมักใช้บนกระดาษนิตยสารที่มีความมันเงาสูงสำหรับนิตยสารต่าง ๆ เช่น "Harper's Bazaar" ซึ่งกระดาษยังคงรักษารายละเอียดของคอนทราสต์สูงได้ดี และสำหรับเอกลักษณ์องค์กรที่มีการออกแบบประเภท "ยุโรป" ที่คมชัดอาจถือว่าเหมาะสม มักใช้บ่อยกว่าสำหรับข้อความเนื้อหาวัตถุประสงค์ทั่วไป เช่น การพิมพ์หนังสือ ในยุโรป พวกมันยังคงได้รับความนิยมในการพิมพ์ภาษากรีก เนื่องจากตระกูล Didot เป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรก ๆ ที่สร้างแท่นพิมพ์ในกรีซที่เพิ่งได้รับเอกราช ช่วงเวลาความนิยมสูงสุดของแบบดีโดนีเกิดขึ้นพร้อมกับการแพร่กระจายอย่างรวดเร็วของโปสเตอร์ พิมพ์และแมลงเม่าเชิงพาณิชย์ และการมาถึงของตัวหนา ด้วยเหตุนี้ ไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีจำนวนมากจึงเป็นหนึ่งในไทป์เฟซแรก ๆ ที่ออกแบบมาสำหรับการใช้งาน "ดิสเพลย์" โดยรูปแบบ "หน้าอ้วน" ที่หนาเป็นพิเศษกลายเป็นแนวย่อยทั่วไป
เชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเกิดเมื่อราว ๆ ปี 1817 เดิมทีตั้งใจให้เป็นดีไซน์ที่ดึงดูดความสนใจสำหรับโปสเตอร์ โดยมีเชิงที่หนามาก ซึ่งมักจะหนาพอ ๆ กับเส้นแนวตั้งเลยทีเดียว ฟอนต์แบบเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากมีความแตกต่างกันอย่างมาก บางตัวเช่น Rockwell มีการออกแบบที่เน้นความเป็นเรขาคณิต โดยความกว้างของเส้นขีดถูกออกแบบมาให้แตกต่างกันน้อยเท่าที่จะน้อยได้ บางครั้งก็ถูกเรียกว่าเป็นฟอนต์แบบไม่มีเชิงที่มีเชิงเพิ่มเข้ามา แบบอักษรอื่น ๆ เช่น แบบอักษร "Clarendon" มีโครงสร้างเหมือนกับแบบอักษรเชิงอื่น ๆ ส่วนใหญ่ แม้ว่าจะมีเซอริฟที่ใหญ่กว่าและชัดเจนกว่าก็ตาม การออกแบบเหล่านี้อาจมีวงเล็บเหลี่ยมที่เพิ่มความกว้างตามความยาว
เนื่องจากลักษณะที่ชัดเจนและหนาของเชิงขนาดใหญ่ ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากจึงมักใช้สำหรับโปสเตอร์และงานพิมพ์ขนาดเล็ก แบบอักษรโมโนสเปซหลายแบบ ซึ่งอักขระทุกตัวใช้พื้นที่แนวนอนเท่ากันกับในเครื่องพิมพ์ดีด เป็นแบบเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก แม้ว่าจะไม่ใช่การออกแบบแบบเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเพียงอย่างเดียวเสมอไป แต่แบบอักษรจำนวนมากสำหรับใช้ในหนังสือพิมพ์ก็มีเชิงที่มีลักษณะคล้ายแผ่นเพื่อให้อ่านได้ชัดเจนยิ่งขึ้นบนกระดาษคุณภาพต่ำ แบบเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากหลายประเภทในยุคแรก ๆ มีไว้สำหรับโปสเตอร์ มีเพียงรูปแบบตัวหนาโดยมีความแตกต่างที่สำคัญคือความกว้าง และมักไม่มีอักษรตัวพิมพ์เล็กเลย
ตัวอย่างของแบบอักษรแบบเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากได้แก่ Clarendon, ร็อคเวลล์, Archer, เคอเรียร์, Excelsior, TheSerif และ Zilla Slab FF Meta Serif และ Guardian Egyptian คือตัวอย่างของหนังสือพิมพ์และแบบอักษรขนาดเล็กที่เน้นการพิมพ์ โดยมีลักษณะเฉพาะแบบเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก ซึ่งมักจะมองเห็นได้ชัดเจนที่สุดในรูปแบบตัวหนา ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 คำว่า "humanist slab-serif" ได้ถูกนำไปใช้กับแบบอักษร เช่น Chaparral, Caecilia และ Tisa โดยมีเชิงที่หนา แต่มีโครงสร้างเค้าร่างที่มีอิทธิพลบางประการจากไทป์เฟซแบบเชิงแบบเก่า
สไตล์อื่น ๆ.
ในช่วงศตวรรษที่ 19 ประเภทของประเภทเชิงนอกเหนือจากข้อความเนื้อหาทั่วไปกำลังแพร่หลายมากขึ้น สิ่งเหล่านี้รวมถึงใบหน้า "ทัสคานี" ที่มีการตกแต่งปลายลายเส้นแทนที่จะเป็นเซอริฟ และใบหน้า "ละติน" หรือ "ลิ่ม-เชิง" ที่มีเชิงปลายแหลม ซึ่งได้รับความนิยมเป็นพิเศษในฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆ ของยุโรป รวมทั้งสำหรับการใช้งานป้าย เช่นนามบัตรหรือหน้าร้าน
แบบอักษรที่รู้จักกันดีในสไตล์ "ละติน" ได้แก่ Wide Latin, Copperplate Gothic, Johnston Delf Smith และ Méridien ที่ยับยั้งชั่งใจมากขึ้น
แกลเลอรี.
ด้านล่างนี้คือภาพบางส่วนของรูปแบบตัวอักษรมีเชิงในประวัติศาสตร์:
เทียบกับระบบการเขียนอื่น ๆ.
เอเชียตะวันออก.
ในระบบการเขียนภาษาจีนและญี่ปุ่น มีรูปแบบไทป์เฟซทั่วไปที่ใช้ สคริปต์ปกติ สำหรับตัวอักษรจีน เช่น ไทป์เฟซแบบมีเชิงและแบบไม่มีเชิงในโลกตะวันตก ในจีนแผ่นดินใหญ่ หมวดหมู่แบบอักษรที่มีลักษณะคล้ายหยักที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับข้อความเนื้อหาเรียกว่า เพลง (Songti); ในญี่ปุ่น รูปแบบเชิงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดเรียกว่ามินโช (; โรมาจิ: "Minchō"; : มินโช); และในไต้หวันและฮ่องกง เรียกว่า Ming (Mingti) ชื่อของรูปแบบตัวอักษรเหล่านี้มาจากราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์หมิง ซึ่งเป็นช่วงที่การพิมพ์แบบบล็อกเฟื่องฟูในประเทศจีน เนื่องจากลายไม้ บนบล็อกการพิมพ์วิ่งในแนวนอน จึงค่อนข้างง่ายที่จะแกะสลักเส้นแนวนอนด้วยลายไม้ อย่างไรก็ตาม การแกะสลักลวดลายแนวตั้งหรือเอียงนั้นทำได้ยากเพราะลวดลายเหล่านั้นตัดกับลายไม้และแตกหักง่าย ส่งผลให้เกิดแบบอักษรที่มีลายเส้นแนวนอนบางและลายเส้นแนวตั้งหนา ตามการประดิษฐ์ตัวอักษรจีน (โดยเฉพาะสไตล์ไคติ) โดยที่การขีดแนวนอนแต่ละครั้งจะสิ้นสุดลงด้วยการเคลื่อนแปรงแบบจุ่ม การสิ้นสุดของลายเส้นแนวนอนก็จะหนาขึ้นเช่นกัน การออกแบบเหล่านี้เป็นที่มาของไทป์เฟซซ่งในปัจจุบัน อันมีลักษณะเป็นลายเส้นแนวตั้งหนาตัดกับลายเส้นแนวนอนบาง ๆ เครื่องประดับรูปสามเหลี่ยมที่ส่วนท้ายของลายเส้นแนวนอนเส้นเดียว และความสม่ำเสมอทางเรขาคณิตโดยรวม
ในรูปแบบตัวอักษรของญี่ปุ่น สิ่งอันเทียบเท่ากับเชิงในตัวอักษรคันจิและคานะถูกเรียกว่า uroko —"เกล็ดปลา" ในภาษาจีน สิ่งอันเทียบเท่ากับเชิงถูกเรียกว่า yǒujiǎotǐ ("รูปร่างมีขา") หรือ yǒuchènxiàntǐ (“รูปทรงมีเส้นประดับ”)
รูปแบบเอเชียตะวันออกทั่วไปอีกรูปแบบหนึ่งเรียกว่า สีดำ (Hēitǐ) ในภาษาจีนและ Gothic (; โรมาจิ: "Goshikku-tai") ในภาษาญี่ปุ่น กลุ่มนี้มีลักษณะเป็นเส้นที่มีความหนาเท่ากันในแต่ละจังหวะ ซึ่งเทียบเท่ากับ แบบไม่มีเชิง รูปแบบนี้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ และมักใช้กับหัวเรื่อง เว็บไซต์ ป้ายโฆษณา และป้ายโฆษณา
ไทย.
ไทป์เฟซ "ฝรั่งเศส" ซึ่งออกแบบในปี พ.ศ. 2456 เป็นที่ชื่นชอบในบรรดาเหล่าผู้พิมพ์ โดยเป็นไทป์เฟซแบบแรกที่ใช้ลายเส้นหนาและบาง สะท้อนถึงไทป์เฟซละตินแบบมีเชิงเก่า และได้รับความนิยมอย่างมาก โดยมีไทป์เฟซหลายตัวที่พัฒนาต่อมาจาก "ฝรั่งเศส" ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในยุคดิจิทัล เช่น กินรี (Kinnari) และอังสนา (Angsana)