กูว์รี (หน่วย)

กูว์รี (สัญลักษณ์: Ci) เป็นหน่วยที่ไม่ได้กำหนดใน เอสไอ ของ กัมมันตภาพรังสี ซึ่งเดิมกำหนดไว้ในปี ค.ศ. 1910 ตามประกาศใน "วารสารเนเจอร์" ในขณะนั้น ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ปีแยร์ กูว์รี บางคนเชื่อว่าตั้งให้เป็นเกียรติแก่ มารี กูว์รี แหล่งข้อมูลในเวลาต่อมาเชื่อว่าเป็นเกียรติแก่ทั้งสอง 
เดิมแล้วนั้น หน่วยกูว์รีถูกกำหนดให้เป็น "ปริมาณหรือมวลของ เรดอน ที่ปล่อยออกมาในภาวะสมดุลกับ เรเดียม 1 กรัม (ธาตุเคมี) " แต่ปัจจุบันถูกกำหนดไว้ว่า 1 Ci = การสลายตัว ครั้งต่อวินาที หลังจากการพิสูจน์ค่าที่แม่นยำยิ่งขึ้นในการเคลื่อนไหวของอะตอม 226Ra (ด้วยแอคติวิตีเฉพาะที่ 3.66 × 1010 Bq/g)
226 Ra (ซึ่งมีกิจกรรมเฉพาะ).
ในปี ค.ศ. 1975 ในการ ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด ได้ให้ค่าเบกเคอเรล (Bq) ซึ่งหมายถึงการสลายตัวเชิงนิวเคลียร์หนึ่งครั้งต่อวินาที ซึ่งมีสถานะอย่างเป็นทางการในฐานะ หน่วยวัดค่าเคลื่อนไหวเอสไอ ดังนั้น:
 1 Ci = = 37 GBq
และ
 1 Bq ≅ ≅ 27 pCi
ในขณะที่ สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ และองค์กรอื่น ๆ กีดกันไม่ให้ใช้งานหน่วยกูว์รีต่อไปนั้น แต่หน่วยกูว์รียังคงใช้กันอย่างแพร่หลายทั่วทั้งภาครัฐ อุตสาหกรรม และการแพทย์ในสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ๆ
ในการประชุมปี ค.ศ. 1910 ซึ่งแต่เดิมกำหนกูว์รี ได้มีการเสนอให้มีค่าเท่ากับ 10 นาโนกรัม ของเรเดียม (ปริมาณจริง) แต่หลังจากมารี กูว์รียอมรับสิ่งนี้ในตอนแรก เธอได้เปลี่ยนใจและยืนยันที่จะใช้เรเดียมหนึ่งกรัม จากข้อมูลของ เบอร์ทรัม โบลต์วูดนั้น มารี กูว์รี คิดว่า "การใช้ชื่อ 'กูว์รี' สำหรับปริมาณที่น้อยมากเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมโดยสิ้นเชิง" 
พลังงานที่ปล่อยออกมาในการสลายตัวของสารกัมมันตภาพรังสีที่สอดคล้องกับหนึ่งกูว์รีสามารถคำนวณได้โดยการคูณ พลังงานที่สลายตัว โดยประมาณ 5.93 เมกะวัตต์ /เมกะอิเล็กตรอนโวลต์
เครื่องฉายรังสีอาจบรรจุสารรังสีได้ป
ประมาณ 1,000  ังสี เช่น ซีเซียม-137 หรือ โคบอลต์-60 ตภันในตภาพรังสีปริมาณนี้สามารถก่อให้เกิดผลกระทบร้ายแรงต่อเพียงจากการได้รัรับแสงในระยะใกล้เพียงไม่กี่นาทีโดยไม่มีเครื่องกำบัง
การสลายตัวของสารกัมมันตภาพรังสีสามารถนำไปสู่การปลดปล่อยอนุภาครังสีหรือการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า การดูดซับนิวไคลด์กัมมันตภาพรังสีบางชนิดในปริมาณเพียงเล็กน้อยเข้าร่างกายก็อาจถึงแก่ชีวิตได้ ตัวอย่างเช่น ค่ามัธยฐานของปริมาณสารอันตรายที่มีผลถึงแก่ชีวิต (LD-50) สำหรับ พอโลเนียม -210 คือ 240 μCi; ประมาณ 53.5 นาโนกรัม แม้ว่าปริมาณนิวไคลด์รังสีที่แผ่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในปริมาณมิลลิกูว์รีมักนำมาใช้เป็นประจำในการแพทย์นิวเคลียร์
ร่างกายมนุษย์โดยทั่วไปมีการตรวจวัดพบประมาณ 0.1 ไมโครกูว์รี (14 มก.) ของ โพแทสเซียม-40 ที่ได้รับมาจากธรรมชาติ ร่างกายมนุษย์ที่มี 16 กิโลกรัมของคาร์บอน จะมีประมาณ 24 นาโนกรัมหรือ 0.1 μCi ของ คาร์บอน-14 เมื่อรวมกันแล้วจะได้ประมาณ 0.2 μCi หรือการสลายตัว 7400 ครั้งต่อวินาทีภายในร่างกาย (ส่วนใหญ่มาจากการสลายตัวแบบเบต้า แต่บางส่วนมาจากการสลายตัวแบบแกมมา)
การวัดปริมาณ.
หน่วยของแอคติวิตี (กูว์รีและเบกเคอเรล) ยังหมายถึงปริมาณของอะตอมกัมมันตภาพรังสีอีกด้วย เนื่องจากความน่าจะเป็นของการสลายตัวเป็นปริมาณทางกายภาพคงที่ สำหรับจำนวนอะตอมที่ทราบของ นิวไคลด์กัมมันตรังสี หนึ่ง ๆ จำนวนที่คาดการณ์ได้จะสลายตัวในเวลาที่กำหนด จำนวนของการสลายตัวที่จะเกิดขึ้นในหนึ่งวินาทีในหนึ่งกรัมของอะตอมของนิวไคลด์กัมมันตรังสีหนึ่ง ๆ เรียกว่า แอคติวิตีเฉพาะ ของนิวไคลด์กัมมันตรังสีนั้น
การเคลื่อนไหวของตัวอย่างสารลดลงตามเวลาจากการสลายตัว
กฎของ การสลายกัมมันตภาพรังสี อาจใช้เพื่อแปลงการเคลื่อนไหวเป็นจำนวนอะตอมจริง โดยระบุไว้ว่า 1 Ci ของอะตอมกัมมันตภาพรังสีจะเป็นไปตามนิพจน์ดังนี้
 "N" (เลขเชิงอะตอม) × "λ" (s −1) = 1 Ci = 3.7 × 10 10 Bq,
ซึ่ง
 N = 3.7 × 10 10 Bq / "λ",
โดยที่ "λ" คือ ค่าคงที่การสลายตัว ใน s −1
เรายังสามารถแสดงกิจกรรมเป็นโมล:
 <math>\begin{align}\text{1 Ci}&=\frac{\mathrm{3.7\times 10^{10}\ Bq}}{\ln 2\, N_\text{A}}\times t_{1/2}\\
&\approx 8.8639\times 10^{-14}\text{ moles}\times t_{1/2}\text{ in seconds}\\
&\approx 5.3183\times 10^{-12}\text{ moles}\times t_{1/2}\text{ in minutes}\\
&\approx 3.1910\times 10^{-10}\text{ moles}\times t_{1/2}\text{ in hours}\\
&\approx 7.6584\times 10^{-9}\text{ moles}\times t_{1/2}\text{ in days}\\
&\approx 2.7972\times 10^{-6}\text{ moles}\times t_{1/2}\text{ in years},
\end{align}</math>
โดยที่ "N"A คือ ตัวเลขอาโวกาโดร และ
"t" 1/2 คือค่า ครึ่งชีวิต จำนวนโมลอาจแปลงเป็นกรัมได้โดยการคูณด้วย มวลอะตอม