pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระแม่มารีแห่งพาร์โต

พระแม่มารีแห่งพาร์โต (ภาษาอิตาลี: Madonna del Parto) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์มาดอนนาเดลพาร์โตที่มอนเตร์ชิในประเทศอิตาลี
“พระแม่มารีแห่งพาร์โต” เป็นงานที่เขียนหลังปี ค.ศ. 1457 เปียโรใช้เวลาเขียนเพียงเจ็ดวัน ใช้สีที่มีคุณภาพดีและส่วนใหญ่เป็นสี “blu oltremare” ซึ่งทำจากหินลาพิส ลาซูริ (lapis lazuli) ซึ่งเป็นหินสีน้ำเงินที่มีค่าที่ใช้กันในยุคกลางที่มาจาก ประเทศอัฟกานิสถานผ่านทางสาธารณรัฐเวนิส
จิตรกรรมเดิมอยู่บนผนังของวัดซานตามาเรีย ดิ โมเมนตานาซึ่งเป็นวัดเล็กๆ ที่เมืองมอนเตร์ชิบนเขา แต่วัดมาถูกทำลายเมื่อเกิดแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1785 ซึ่งทำให้ต้องเลาะงานเขียนออกจากผนังและนำไปตั้งเหนือแท่นบูชาเอกภายในชาเปลใหม่ในสุสาน ในปี ค.ศ. 1992 ภาพเขียนก็ถูกย้ายไปตั้งที่พิพิธภัณฑ์มาดอนนาเดลพาร์โตที่มอนเตร์ชิ งานนี้เพิ่งได้รับการยืนยันว่าเป็นงานของเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาในปี ค.ศ. 1889 แต่เวลาที่เขียนยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้ซึ่งประมาณว่าอาจจะระหว่างปี ค.ศ. 1450 ถึงปี ค.ศ. 1475 จอร์โจ วาซารีจิตรกรและนักประพันธ์จากคริสต์ศตวรรษที่ 16 บ่งว่าเขียนเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1459 เมื่อเปียโตรกลับไปซานเซพอลโครในโอกาสที่แม่เสียชีวิต
ภาพเขียนนี้มีบทบาทสำคัญในนวนิยายของริชาร์ด เฮเยอร์ “Visus”, ในภาพยนตร์โดยอันเดร ทาร์คอฟสกี “Nostalghia” และโคลง “ซานเซพอลโคร” โดย โจรี แกรม
ความหมาย.
ภาพพระแม่มารีทรงครรภ์เป็นหัวเรื่องหนึ่งในชีวิตของพระแม่มารีที่นิยมเขียนกันในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในทัสเคนี เช่นงานเขียนของแทดดิโอ แกดดี (Taddeo Gaddi), เบอร์นาร์โด แดดดี (Bernardo Daddi) และ นาร์โด ดิ ชิโอเน (Nardo di Cione) ที่จะเป็นพระแม่มารีในรูปที่ทรงยืนอยู่คนเดียวโดยมีหนังสืออยู่เหนือพระครรภ์ซึ่งเปรียบเหมือนโลก
แต่พระแม่มารีของเปียโรไม่มีทั้งหนังสือและสิ่งใดที่เป็นสัญลักษณ์เช่นภาพเขียนในหัวเรื่องเดียวกันที่เขียนกันก่อนหน้านั้นในยุคกลาง ในภาพของเปียโรพระแม่มารีทรงยืนมีพระหัตถ์ซ้ายเท้าสะเอวพระหัตถ์ขวาอยู่บนพระครรภ์เป็นทำนองพยุง สองข้างกระหนาบด้วยเทวดาที่เบิกม่านของศาลาที่ภายในตกแต่งด้วยผลทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูที่จะมาถึง เทวดาสององค์สองข้างเหมือนกันเพียงแต่กลับข้างกัน เพราะจิตรกรใช้ร่างเดียวกันปรุผนังก่อนวาด ส่วนบนของภาพสูญหายไป
สัญลักษณ์ทางคริสต์ศาสนวิทยาค่อนข้างจะซับซ้อน มอริซิโอ คาลเวซิ เสนอว่าอาจเป็นสัญลักษณะของ “หีบพันธสัญญา” (Ark of the Covenant) โดยมีพระแม่มารีเป็นผู้ประสานเพราะเป็นพระมารดาของพระเยซู ส่วนนักวิชาการผู้อื่นสันนิษฐานว่าศาลาเป็นสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนจักรและพระแม่มารีคือสัญลักษณ์ของ “แท่นบูชา” (Tabernacle) เพราะทรงเป็นผู้แบกร่างของพระเยซูก็เป็นได้
ราชวิทยาลัยศิลปกรรม

ราชวิทยาลัยศิลปกรรม  เป็นสถาบันศิลปะ ตั้งอยู่ที่คฤหาสน์เบอร์ลิงตัน ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1768 มีจุดประสงค์ในการส่งเสริมศิลปะอังกฤษและมีสมาชิกเป็นศิลปิน สถาบันจัดงานแสดงศิลปะทั้งถาวรและชั่วคราว และมีโรงเรียนศิลปะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน

พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่ทางตะวันออกของเซ็นทรัลพาร์คในนครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิทันก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1870
พิพิธภัณฑ์เป็นเจ้าของงานศิลปะถาวรกว่าสองล้านชิ้นที่แบ่งเป็นสิบเก้าแผนก อาคารหลักมักจะเรียกสั้น ๆ ว่า “the Met” เป็นหอศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกหอศิลป์หนึ่งแลมีสาขาที่สองที่เล็กกว่าที่“เดอะคล็อยสเตอร์ส” (The Cloisters) ในอัพเพอร์แมนแฮตตัน Upper Manhattan ซึ่งเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะยุคกลาง
ศิลปะถาวรที่เป็นเจ้าของเป็นงานศิลปะตั้งแต่ศิลปะยุคคลาสสิกและศิลปะอียิปต์โบราณ, จิตรกรรมและประติมากรรมของจิตรกรชั้นครูจากเกือบทุกประเทศในยุโรปตะวันตก และงานสะสมศิลปะอเมริกันและศิลปะสมัยใหม่ นอกจากนั้นพิพิธภัณฑ์ก็ยังเป็นเจ้าของงานศิลปะจากแอฟริกา, เอเชีย, ศิลปะจากหมู่เกาะแปซิฟิค, ศิลปะไบเซนไทน์ และศิลปะอิสลาม นอกไปจากศิลปะแล้วพิพิธภัณฑ์ก็ยังสะสมเครื่องดนตรี เสื้อผ้าและเครื่องตกแต่ง อาวุธโบราณ เสื้อเกราะและอาวุธจากทั่วโลก ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งก่อสร้างที่แสดงการตกแต่งภายในเป็นการถาวรตั้งแต่จากคริสต์ศตวรรษที่ 1 ของสมัยโรมันไปจนถึงสมัยใหม่ของสหรัฐอเมริกา
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1870 โดยกลุ่มชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งรวมทั้งนักธุรกิจและนักการเงินและผู้นำศิลปินและนักคิดในสมัยนั้น ประสงค์จะก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่นำศิลปะและการศึกษาศิลปะมาสู่ประชาชนอเมริกัน พิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872
ในปี ค.ศ. 2007 พิพิธภัณฑ์มีความยาวทั้งสิ้นเกือบหนึ่งในสี่ไมล์และมีเนื้อที่ทั้งหมดกว่าสองล้านตารางฟุต
ลัทธิคลาสสิกใหม่

ลัทธิคลาสสิกใหม่  เป็นชื่อที่ใช้สำหรับขบวนการทางวัฒนธรรมของศิลปะการตกแต่ง ทัศนศิลป์ วรรณคดี การละคร ดนตรี และสถาปัตยกรรมที่มาจากศิลปะคลาสสิกและวัฒนธรรมซึ่งส่วนใหญ่มาจากกรีกโบราณหรือโรมันโบราณ) ขบวนการเหล่านี้มีความนิยมระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 19
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
พระเจ้าควังแกโทมหาราช

พระเจ้าควังแกโทมหาราช (ค.ศ. 374–413) เป็นจักรพรรดิรัชกาลที่ 19 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 374 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกยัง (ค.ศ. 384–391) 
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 391 รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็น "พระเจ้าควังแกโท" ตามตำนานพระองค์คือพระราชาจูซิน พระเจ้าควังแกโทมหาราชทรงสนับสนุนทุกด้าน จนบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ระหว่างรัชกาลมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์ว่า "พระเจ้าย็องนัก" หลังสวรรคตแล้วมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์อีกพระนามหนึ่งว่า "แทวัง"
สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 413 ขณะพระชนมายุได้ 39 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 22 ปี พระราชโอรสขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นพระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ
วิซเดิล

ภาษาพรรณนาบริการเว็บ หรือ วิซเดิล  คือ เอกสารที่เขียนด้วยภาษา XML ที่ใช้ในการอธิบาย/บรรยาย Web Service โดยจะบอกถึง วิธี/รูปแบบ การติดต่อกับ Web Services และบอกว่า Web Service นั้นมี Service อะไรไว้ให้ใช้บริการบ้าง
ตลาดข้อมูล

ตลาดข้อมูล  คือ คลังข้อมูลขนาดเล็ก ข้อมูลใน Data Mart เป็น subset ของ Data warehouse ซึ่งมีลักษณะดังนี้ มีลักษณะเฉพาะของแต่ละเรื่อง/หัวข้อ หรือความเคลื่อไหวทางธุรกิจ สามารถใช้เป็นยุทธวิธีเพื่อแก้ปัญหาทางธุรกิจในทันทีทันใด (สามารถสร้าง Data Mart จากการสร้าง Data warehouse)
สาเหตุที่ต้องมีการสร้าง Data Mart ได้แก่ มีความเร็วใน query สูง เพราะว่ามีข้อมูลน้อย มีการแย่งข้อมูลระหว่างผู้ใช้ระบบด้วยกันน้อย และสามารถปรับปรุงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว
พระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอ ("Dongmyeong-seongwang", 59 - 19 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์ผู้ก่อตั้งอาณาจักรโคกูรยอ ชาวโคกูรยอและโครยอบูชาในฐานะราชาแห่งเทพเจ้า ชูโมเดิมเป็นคำสแลงของพูยอสำหรับนักธนูฝีมือเยี่ยม ซึ่งกลายมาเป็นพระนามของพระองค์ในภายหลัง
ประสูติ.
ในประวัติศาสตร์ไม่ทราบแน่ชัดว่าผู้ใดเป็นพระบิดาของจักรพรรดิทงมย็อง บางตำราบอกว่าพระองค์เป็นลูกของแฮโมซูและยูฮวา โดยแฮโมซูนั้นเป็นบุตรชายแห่งสวรรค์ ส่วนยูฮวาเป็นธิดาของฮาบก เทพเจ้าแห่งน้ำ ตำราบอกว่าแฮมโมซูได้แอบดูยูฮวาที่แม่น้ำขณะที่นางกำลังอาบน้ำอยู่ ทั้งสองได้ตกหลุมรักกัน แต่เทพฮาบกพ่อของยูฮวาไม่ชอบแฮโมซู ต่อมาได้กลับคืนสู่สวรรค์ ส่วนยูฮวาเทพฮาบกพ่อของนางได้ขับไล่นางไปยังที่อื่น นางได้พบกับพระเจ้ากึมวาแห่งพูยอตะวันออก ซึ่งต่อมาเขาได้รับนางเป็นสนมของตัวเอง
ต่อมายูฮวาท้องโดยได้รับแสงไฟจากดวงอาทิตย์และคลอดลูกออกมาเป็นไข่ กษัตริย์กึมวาได้พยายามทำลายไข่ใบนี้ อีกทั้งยังพยายามนำไข่ไปทิ้งในป่าเพื่อเป็นอาหารของสัตว์แต่ก็ไม่สำเร็จกษัตริย์กึมวาจึงคืนไข่ให้สนมยูฮวา ต่อมาเปลือกไข่ได้ฟักออกมาเป็นเด็กผู้ชาย พระสนมยูฮวาจึงได้ขนานนามเด็กคนนี้ว่า จูมง ซึ่งในภาษาพูยอโบราณแปลว่า นักแม่นธนู
หนีออกจากพูยอ.
จูมงเป็นที่ชื่นชอบเพราะมีฝีมือการยิงธนูเก่งมาก ทำให้บรรดาโอรสของกษัตริย์กึมฮวาพากันอิจฉา ท้ายที่สุดจูมงถูกบังคับให้ออกจากพูยอ ตามตำนานเล่าว่าขณะที่จูมงควบม้าไปถึงบริเวณแม่น้ำ ตะไคร่น้ำได้เกาะกลุ่มเป็นสะพานให้จูมงขี่ม้าข้ามไป ในปี 37 ก่อนคริสตกาล จูมงได้กลายเป็นจักรพรรดิองค์แรกของโคกูรยอ และได้รวบรวม 6 ชนเผ่าแห่งจงกรมบนเข้าสู่อาณาจักรโคกูรยอ และต่อมาพระองค์ได้สมรสกับโซซอโนธิดาของหัวหน้าเผ่าเครู
พระมหากษัตริย์องค์แรกแห่งอาณาจักรโคกูรยอ.
ในปีที่ 37 ก่อนคริตกาล จูมงสถาปนาอาณาจักรโคกูรยอขึ้นและดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์องค์แรก ในปีเดียวกันนั้นเอง เจ้าซงยางแห่งพีรยูได้สวามิภักดิ์ต่อโคกูรยอ หลังจากพระเจ้าทงมย็องส่งทหารไปช่วยพีรยูปราบเผ่ามัลกัลที่มารุกรานพีรยู
ในปีที่ 34 ก่อนคริตกาล การก่อสร้างเมืองโชลบน เมืองหลวงแห่งแรกของอาณาจักรโคกูรยอพร้อมด้วยพระราชวังหลวงแล้วเสร็จ 4 ปีต่อมาในปีที่ 28 ก่อนคริตกาล จักรพรรดิทงมย็องส่งนายพลบูวียอมไปปราบแคว้นอกจอ ในปีเดียวกันนั้นเอง พระมารดาของพระองค์ พระนางยูฮวาสิ้นพระชนม์ลงในพระราชวังที่พูยอ พระเจ้ากึมจัดงานพระศพของพระนางเทียบเท่าพระมเหสีถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงนางสนมก็ตาม 
จักรพรรดิทงมย็องส่งคณะทูตและของขวัญมากมายไปให้พระเจ้ากึมวาในความรู้สึกสำนึกบุญคุณที่ทรงเลี้ยงดูพระองค์มา ในปีที่ 19 ก่อนคริตกาลพระนางเยโซยา ชายาของพระองค์ได้หนีออกจากพูยอพร้อมด้วยพระโอรสคือ เจ้าชายยูรีเข้ามายังโคกูรยอ
พระนางยีโซยาและเจ้าชายยูรี ได้กลับมาจากการเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ ทำให้พระนางโซซอโนคิดจะสร้างอาณาจักรใหม่ เพราะพระนางกลัวว่าโอรสของพระนางจะแย่งบัลลังก์กับเจ้าชายยูรี พระนางโซซอโนพร้อมด้วยพระโอรสทั้ง 2 พระองค์และผู้คนมากมายได้ออกจากโคกูรยอไปสร้างเมืองใหม่ทางตอนใต้ของโคกูรยอ บริเวณคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน พระนางได้สร้างอาณาจักรแพ็กเจขึ้นมา 
ต่อมาพระเจ้าทงมย็องได้สถาปนาเจ้าชายยูรีเป็นรัชทายาท ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ายูรีนั่นเอง
พระราชวงศ์.
พระมเหสี
พระโอรส
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์

ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ เป็นลานสวนกลางแจ้งตั้งอยู่บริเวณมุมถนนราชดำเนินกลางตัดกับถนนมหาไชย แขวง บวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อตามพระนามกรมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ พื้นที่โดยรอบเป็นลานกว้าง มีพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวประดิษฐานอยู่ นอกจากนี้ ยังมีการรจัดสร้างพลับพลาที่ประทับเพื่อใช้เป็นที่สำหรับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงออกรับแขกเมืองของประเทศ ลานพลับพลาแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 บนสถานที่เดิมของศาลาเฉลิมไทย ที่ได้รื้อถอนไปด้วยเหตุผลด้านทัศนียภาพ
ทัศนียภาพบริเวณลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ มีสิ่งปลูกสร้างและสำคัญหลายแห่ง เช่น โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ป้อมมหากาฬ และพระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง วัดสระเกศ
พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (13 ธันวาคม ค.ศ. 1553 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1610) ทรงเป็นที่รู้จักในชื่อเรียกขานทั่วไปว่า พระเจ้าอ็องรีผู้ทรงธรรม หรือ พระเจ้าอ็องรีมหาราช ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ (นามว่า พระเจ้าเอนริเกที่ 3) ตั้งแต่ ค.ศ. 1572 และพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ตั้งแต่ ค.ศ. 1589 ถึง 1610 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกที่มาจากราชวงศ์บูร์บง สาขาย่อยจากสายเลือดราชวงศ์กาเปเซียง พะองค์ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1610 โดยฟร็องซัว ราวายัก ผู้คลั่งศาสนานิกายคาทอลิก และได้รับการสืบทอดต่อจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระราชโอรสของพระองค์
พระองค์ทรงเป็นโอรสของ อ็องตวนแห่งบูร์บง ดุกแห่งว็องโดม และสมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 3 แห่งนาวาร์ อ็องรีเข้าพิธีบัพติศเป็นชาวคาทอลิก แต่ได้รับการเลี้ยงดูจากความศรัทธาโปรเตสแตนต์โดยพระมารดา พระองค์ทรงสืบราชบังลังก์แห่งนาวาร์ใน ค.ศ. 1572 เมื่อพระมารดาทรงสวรรคต ในฐานะที่ทรงเป็นอูว์เกอโน พระเจ้าอ็องรีทรงมีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส แทบจะไม่รอดพ้นจากการถูกลอบปลงพระชนม์ในการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว ต่อมาพระองค์ทรงนำกองทัพโปรเตสแตนต์ต่อต้านกองทัพหลวง
พระเจ้าอ็องรีที่ 4 และพระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ผู้อยู่ในตำแหน่งคนก่อนของพระองค์เป็นทายาทสายตรงของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 พระเจ้าอ็องรีที่ 3 ซึ่งอยู่ในราชวงศ์วาลัว สือเชื้อสายมาจากพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสองค์โตของนักบุญหลุยส์ ส่วนพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ซึ่งอยู่ในราชวงศ์บูร์บง สืบเชื้อสายมาจากโรเบิร์ต เคานต์แห่งแคลร์มงต์ พระราชโอรสองค์เล็กของนักบุญหลุยส์ ในฐานะหัวหน้าของราชวงศ์บูรบง อ็อรีทรงเป็น"เจ้าชายสืบสายพระโลหิตองค์แรก" เมื่อพระเจ้าอ็องรีที่ 3 ผู้เป็นพระเทวันและพระญาติห่าง ๆ ทรงสวรรคตใน ค.ศ. 1589 พระเจ้าอ็องรีทรงถูกเรียกตัวให้มาสืบราชบังลังก์แห่งฝรั่งเศสโดยกฏหมายซาลิก 
ในช่วงแรก พระองค์ยังคงศรัทธาโปรเตสแตนต์ (นับเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสพระองค์แรก และพระองค์เดียวที่นับถือนิกายดังกล่าว) และต้องต่อสู้รบกับสันนิบาตคาทอลิก ซึ่งไม่ยอมรับว่า พระองค์จะสามารถสวมมงกุฏแห่งฝรั่งเศสในฐานะชาวโปรเตสแตนต์ ภายหลังจากสี่ปีแห่งการจนมุม พระองค์ทรงเปลี่ยนมานับถือนิกายคาทอลิกเพื่อได้รับอำนาจการปกครองเหนืออาณาจักรของพระองค์ (มีรายงานว่า ทรงอุทานว่า "Paris vaut bien une messe" (ปารีสมีค่าพอให้ร่วมมิสซา)) ในฐานะที่เป็นนักการเมืองเชิงปฏิบัติ (ในสำนวนของสมัยนั้นว่า "Politique") พระองค์ทรงประกาศพระราชกฤษฎีกาน็องต์ (ค.ศ. 1598) ซึ่งได้รับรองเสรีภาพทางศาสนาแก่นิกายโปรเตสแตนต์ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นผลทำให้สงครามศาสนาของฝรั่งเศสได้ยุติลงในที่สุด
ในฐานะผู้ปกครองที่เข้มแข็ง พระเจ้าอ็องรีทรงทำงานเพื่อให้การเงินของรัฐกลับมาเป็นปกติ ส่งเสริมเกษตรกรรม ขจัดฉ้อราษฎร์บังหลวง และส่งเสริมการศึกษา ในรัชสมัยของพระองค์ การล่าอาณานิคมของฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาได้เริ่มต้นอย่างแท้จริงด้วยก่อตั้งอาณานิคมแห่งอาคาเดีย คานาดา พอร์ท-รอยัล และควิเบก โดยตามลำดับ พระองค์ทรงมีชื่อเสียงโด่งดังในเพลงยอดนิยม "วีฟว์เลอรัวอ็องรี" (ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีของพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระองค์) และในมหากาพย์ La Henriade ของวอลแตร์
พระเจ้าโคกุกยัง

พระเจ้าโคกุกยัง  หรือพระเจ้ายังวัง (? - 391) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏโดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกว็อน (ค.ศ. 331 - ค.ศ. 371) จักรพรรดิองค์ที่ 16 ของราชวงศ์ที่ถูกสังหารโดยพระเจ้ากึนโชโกแห่งแพ็กเจ และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโซซูริม (ค.ศ. 371 - 384) กษัตริย์ องค์ที่ 17 ของอาณาจักร
เมื่อพระเจ้าโซซูริมพระเชษฐาสวรรคตโดยไร้รัชทายาท พระอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้า"โคกุกยัง" (ค.ศ. 384 - 391)
พระเจ้าโคกุกยัง เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าควังแกโทมหาราช (ทัมด็อก) จักรพรรดิมหาราชองค์แรกของเกาหลี
ตลอด 7 ปีในรัชกาล ทรงรบกับอาณาจักรต่าง ๆ โดยในปี ค.ศ. 386 (พ.ศ. 929) ทรงส่งทหารจำนวน 50,000 คน ไปรบกับจักรวรรดิจีน และทรงมีองค์ชายทัมต๊อกรัชทายาท เป็นแม่ทัพที่สำคัญแต่ในรัชสมัยของพระองค์นั้น พระองค์ทรงคิดว่าพระองค์เองไม่เหมาะกับตำแหน่งจักรพรรดิ เพราะตำแหน่งจักรพรรดินั้น เหมาะกับองค์ชายรัชทายาทของพระองค์มากกว่า ซึ่งตามตำนานนั้นกล่าวไว้ว่า องค์ชายรัชทายาทของพระองค์ พระเจ้าควังแกโทมหาราชนั้นทรงเป็นพระราชาจูซินมาถือกำเนิด พระองค์จึงเป็นแค่เพียงจักรพรรดิรักษาการเพื่อรอการขึ้นครองราชย์ของพระราชโอรสของพระองค์
พระเจ้าโคกุกยังทรงครองราชย์ได้เพียง 7 ปี ก็สวรรคตลงในปี ค.ศ. 391 (พ.ศ. 934) องค์รัชทายาททัมด็อกจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าควังแกโทมหาราช
แฟ็ตเบอร์เกอร์

แฟ็ตเบอร์เกอร์  เป็นวงดนตรีแนวสมูทแจ๊สจากอเมริกาที่มีชื่อเสียงวงหนึ่ง ฟอร์มวงในปี1985 โดย Carl Evans Jr. กับ Hollis Gentry III และต่อมาก็ได้ Steve Laury , Mark Hunter และ Kevin Koch เข้าร่วมวง ไม่นานก็ทำผลงานอัลบั้มชุดแรกในปี 1986 ที่มีชื่อว่า One of a kind หลังจากนั้น Hollis Gentry ก็ออกจากวงไป แต่Fattburger ก็มีงานใหม่ๆออกมาเช่น Good News ในปี 1987 , Living In A Paradise ในปี 1988 , Time Will Tell ในปี 1989 และ Come & Get It ในปี 1990
และพอหลังจากชุด Come & Get It นั้น Steve Laury ก็ได้ออกจากวงไปทำงานเดี่ยวของตนเอง อัลบั้ม ชุดถัดมา ปี 1993 On A Roll ก็ได้ Kiko Cibrian มาเล่นกีต้าร์ให้แทน แต่พอชุดถัดมาในปี 1995 Livin Large Evan Marks ก็รับตำแหน่งมือกีต้าร์แทน และเป็นสมาชิกถาวรจนกระทั่งปัจจุบัน ส่วน Hollis Gentry III ก็ยังคงมาช่วยงานกับวงเป็นครั้งคราว
แม้ว่ายุคหลังๆของพวกเขาจะไม่ได้รับความนิยมเท่ากับยุคแรกๆ แต่ก็ยังมีผลงานอยู่อย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งปัจจุบัน Carl Evans Jr. ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคเบาหวาน เมื่อวันที่ 10 เมษา 2008 ส่วน Hollis Gentry เองก็เสียชีวิตไปในวันที่ 5 กันยา 2006 อย่างไรก็ตามในปี 2009 Allan Phillips เข้ามารับหน้าที่มือคียบอร์ด และทางวงก็กลับมาแสดงสดอีกครั้ง เพียงแต่ยังไม่มีอัลบั้มชุดใหม่ออกมา
พระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าแทมูชิน (ค.ศ. 4-44) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งโคกูรยอ อาณาจักรเหนือสุดของสามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์เป็นผู้นำโคกูรยอในยุคแรก ๆ ผ่านช่วงเวลาของการขยายดินแดนครั้งใหญ่ พิชิตอาณาจักรเล็ก ๆ หลายแห่งและรวมถึงอาณาจักรพูยอตะวันออกที่ทรงพลัง
พระราชประวัติ.
พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายมูฮยอล พระราชโอรสองค์ที่ 3 ในพระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ เมื่อพระชนมายุได้ 11 พรรษา พระองค์ขึ้นเป็นเจ้าชายรัชทายาท เนื่องจากพระเชษฐาของพระองค์ซึ่งดำรงตำแหน่งรัชทายาทอยู่ก่อนได้ปลงพระชนม์พระองค์เอง และพระองค์ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในอีก 4 ปีต่อมา
พระเจ้าแทมูชินได้เสริมสร้างการปกครองส่วนกลางของโคกูรยอ และขยายพระราชอาณาเขตของอาณาจักร พระองค์ผนวกพูยอตะวันออกและสังหารพระเจ้าแทโซในปี 22 ในปี 26 พระองค์พิชิต "แกมะกุก" ริมแม่น้ำอัมนก และพิชิต "กูดากุก" ในเวลาต่อมา
หลังจากป้องกันการโจมตีของจีนในปี 28 พระองค์ได้ส่งเจ้าชายโฮดง พระราชโอรส ซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุประมาณ 16 พรรษา เข้าโจมตีอาณาจักรนังนัง นอกจากนี้พระองค์ยังเอาชนะอาณาจักรนักรัง ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาหลีในปี 32 พระองค์ทำลายนังนังในปี 37 แต่กองทัพฮั่นตะวันออกที่ส่งโดยจักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ยึดคืนได้ในปี 44 และพระองค์ก็สวรรคตในปีนั้น พระศพของพระองค์ถูกฝังอยู่ในแทซูชุนว็อน
ในตำนานของเจ้าชายโฮดงและเจ้าหญิงแห่งนักรัง พระเจ้าแทมูชินได้ส่งพระราชโอรสของพระองค์ไปหลอกลวงเจ้าหญิงแห่งนักรังให้ทำลายกลองที่จะเตือนพวกเขาสำหรับการรุกรานที่กำลังจะมาถึง
พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ

พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ (38 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 18) เป็นกษัตริย์องค์ที่สองของอาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งอยู่เหนือสุดของสามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอ ผู้ก่อตั้งอาณาจักร เช่นเดียวกับกษัตริย์เกาหลียุคแรก ๆ หลาย ๆ พระองค์ เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของพระองค์เป็นที่รู้จักส่วนใหญ่มาจากซัมกุก ซากี
รัชสมัย.
พระเจ้ายูรีได้รับการอธิบายว่าเป็นกษัตริย์ที่ทรงอำนาจและประสบความสำเร็จด้านการทหาร พระองค์พิชิตเผ่าเซียนเป่ย์ ใน 9 ปีก่อนคริสตกาล ด้วยความช่วยเหลือของ Bu Bun-no ใน 3 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้ายูรีย้ายเมืองหลวงจาก Jolbon ไปยัง กุงแน ราชวงศ์ฮั่นถูกโค่นล้มโดยหวังหมั่ง ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซิน ในปี ค.ศ. 12 หวังหมั่งได้ส่งผู้ส่งสารไปยังโคกูรยอเพื่อขอกองทหารเพื่อช่วยในการพิชิตซงหนู พระเจ้ายูรีปฏิเสธคำขอและโจมตีซินแทน
พระราชวงศ์.
พระมเหสี
พระสนม
พระโอรส-พระธิดา
วงศ์เมือง นันทขว้าง

วงศ์เมือง นันทขว้าง (ชื่อเล่น: น้ำพุ; 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 – 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2517) เด็กหนุ่มที่เกิดในครอบครัวที่มีชื่อเสียง และฐานะครอบครัวที่มั่นคง แต่พ่อแม่หย่าร้างกัน และต้องมาอยู่กับแม่พร้อมกับพี่น้องอีก 3 คนซึ่งล้วนแต่เป็นผู้หญิง ทำให้ผู้เป็นแม่ที่ต้องทำงานเลี้ยงลูกทั้ง 4 คนดูแลได้ไม่ทั่วถึง และด้วยวัยที่ย่างเข้าสู่วัยรุ่น ประกอบกับความที่เป็นคนมีจิตใจที่อ่อนไหว จนเกิดเป็นปมด้อย ทำให้หันเหเข้าเสพยาเสพติด จนทำให้เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ซึ่งเป็นอุทาหรณ์ได้ดีในยุคสมัยนั้น
ประวัติ.
วงศ์เมือง นันทขว้าง หรือชื่อเล่นในครอบครัวว่า "น้ำพุ" เกิดเมื่อวันอังคารที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของ สุวรรณี สุคนธา นักเขียน, นักประพันธ์นวนิยายชื่อดัง กับ ทวี นันทขว้าง อาจารย์ประจำคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533 ซึ่งได้หย่าร้างกันในเวลาต่อมา น้ำพุเป็นบุตรลำดับที่ 2 เป็นบุตรชายคนเดียวจากจำนวนพี่น้องทั้งหมด 4 คน โดยมีพี่สาว 1 คนและน้องสาวอีก 2 คน ภายหลังจากที่บิดาและมารดาได้หย่าขาดจากกัน น้ำพุและพี่น้องทั้ง 4 คนได้มาอยู่กับมารดาผู้ซึ่งรับผิดชอบค่าใช้จ่ายและดูแลบุตรทั้งหมด
เมื่อน้ำพุเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ได้เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนศรีวิกรม์จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 น้ำพุเป็นเด็กที่มีจิตใจอ่อนไหวทำให้เกิดปมด้อยในเรื่องของครอบครัว ประกอบกับในครอบครัวมีแต่ผู้หญิง ทำให้ความสนิทสนมระหว่างน้ำพุกับครอบครัวมีน้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็น และเนื่องจากมารดามีภาระหน้าที่ค่อนข้างมาก จึงไม่สามารถเอาใจใส่น้ำพุที่เป็นลูกชายคนเดียวได้อย่างเต็มที่ เมื่อเติบโตจนเข้าสู่วัยรุ่นจึงเริ่มเที่ยวเตร่และหันเข้าหายาเสพติด และเคยมีเรื่องราวต้องขึ้นศาลเยาวชนและเข้าสถานพินิจมาแล้ว และเนื่องจากน้ำพุมีความสนใจในด้านศิลปะจึงขออนุญาตมารดาเข้าศึกษาต่อด้านศิลปะที่โรงเรียนช่างศิลป์หรือวิทยาลัยช่างศิลปกรมศิลปากรในปัจจุบัน น้ำพุจึงได้เพื่อนสนิทใหม่และได้ชักชวนกันเสพยาเสพติด ในช่วงนี้เองที่น้ำพุได้เสพยาหนักขึ้นจนทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดเรียนไปเข้ารับการบำบัดเลิกยาเสพติด ที่สำนักสงฆ์วัดถ้ำกระบอก จังหวัดสระบุรี
นอกจากน้ำพุจะชอบเขียนรูปแล้วยังมีความสามารถในการเขียนหนังสือ โดยมีบทความเป็นจดหมายที่เขียนถึงมารดา ซึ่งเป็นเรื่องราวของตนเองในแต่ละวันช่วงที่ไปเข้ารับการบำบัดเลิกเสพยา บทเรียงความสั้น ๆ เรื่อง"พฤติกรรมของวัยรุ่น" และเรื่อง "ครอบครัวของข้าพเจ้า" ซี่งทั้ง 3 เรื่อง ได้ถูกตีพิมพ์ลงเป็นหนังสือเรื่องของน้ำพุ ซี่งเป็นหนังสือระลึกงานฌาปนกิจของตัวเอง
หลังจากการบำบัดเลิกยาเสพติด จึงกลับเข้าเรียนโรงเรียนช่างศิลป์ต่อ และในรุ่งสางของวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 คนในบ้านได้เข้ามาพบน้ำพุนอนหงายหมดสติอยู่กลางพื้นห้องนอน จึงได้รีบนำส่งที่โรงพยาบาลเดชา แต่น้ำพุก็ได้เสียชีวิตลง สันนิษฐานว่าน้ำพุหันกลับมาเสพยาเสพติดอีกโดยเสียชีวิตจากการเสพเฮโรอีนเกินขนาด และจากการวินิจฉัยของแพทย์ระบุว่าหัวใจวายเฉียบพลัน สิริอายุได้ 18 ปี 2 เดือน 15 วัน เรื่องราวของน้ำพุเป็นอุทาหรณ์ของครอบครัวและอันตรายของยาเสพติด โดยได้ถูกนำเรื่องราวมาทำเป็นภาพยนตร์และละครทางโทรทัศน์
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
เรื่องน้ำพุได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "น้ำพุ" ในปี พ.ศ. 2527 รับบทโดย อำพล ลำพูน, ภัทราวดี มีชูธน, เรวัติ พุทธินันทน์, วรรษมน วัฒโรดม กำกับโดย ยุทธนา มุกดาสนิท และละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2545 รับบทโดย ตะวัน จารุจินดา, สินจัย เปล่งพานิช, จิรายุส วรรธนะสิน
พระเจ้ามินจุงแห่งโคกูรยอ

พระเจ้ามินจุง (? - ค.ศ. 48) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายแฮซักจู เมื่อพระเจ้าแทมูชินสวรรคตในปี ค.ศ. 44 (พ.ศ. 587) โดยที่เจ้าชายแฮอู พระราชโอรสของพระเจ้าแทมูชิน ยังเยาว์อยู่ เจ้าชายแฮซักจู จึงขึ้นครองราชย์แทนพระนามว่าพระเจ้ามินจุง
สวรรคตในปี ค.ศ. 48 (พ.ศ. 591) หลังจากครองราชย์ได้เพียง 4 ปี เจ้าชายแฮอู พระภาติยะจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่าพระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ (Mobon)
พระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าโมบน (ค.ศ. 30 - ค.ศ. 53) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายแฮอู เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอกับพระนางซงแมซอนซู เมื่อพระเจ้ามินจุงแห่งโคกูรยอพระปิตุลาสวรรคตไปในปี ค.ศ. 48 (พ.ศ. 591) เจ้าชายแฮอูจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าโมบน (ค.ศ. 48 - 53) แต่ครองราชย์ได้เพียง 5 ปี ก็ถูกปลงพระชนม์โดยขุนนางของพระองค์เอง ขณะพระชนมายุเพียง 23 พรรษา
โกกุง พระญาติอีกพระองค์หนึ่งจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา พระนามว่าพระเจ้าแทโจมหาราช (Taejo The Great) 
ถือว่าพระเจ้าโมบนเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายที่มาจากราชสกุลแฮ ที่เป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าแทมูชิน เพราะจักรพรรดิพระองค์ต่อมาเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ
มหายุคพาลีโอโซอิก

มหายุคพาลีโอโซอิก (จากภาษากรีก "palaio" (παλαιο), "เก่าแก่" และ "zoe" (ζωη), "ชีวิต", หมายถึง "ชีวิตโบราณ")) เป็นมหายุคแรกสุดจาก 3 มหายุคในบรมยุคฟาเนอโรโซอิก ซึ่งเป็นยุคทางธรณีกาลของโลก ช่วงเวลาของมหายุคพาลีโอโซอิกอยู่ในช่วง 542-251 ล้านปีมาแล้ว และแบ่งย่อยออกเป็นหกยุคเรียงตามลำดับเก่า-ใหม่ ได้แก่ ยุคแคมเบรียน ยุคออร์โดวิเชียน ยุคไซลูเรียน ยุคดีโวเนียน ยุคคาร์บอนิเฟอรัส และ ยุคเพอร์เมียน
ชีวิตในมหายุคพาลีโอโซอิก.
มหายุคพาลีโอโซอิกครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ช่วงที่มีการปรากฏตัวเป็นจำนวนมากของซากดึกดำบรรพ์เปลือกอ่อนนุ่ม จนถึงช่วงเวลาที่ทวีปรวมตัวเป็นทวีปขนาดใหญ่ ซึ่งสัมพันธ์กับช่วงที่มีการพัฒนาขึ้นของสัตว์เลื้อยคลานและพืชสมัยใหม่ ช่วงเริ่มต้นของมหายุคเริ่มตั้งแต่มีการกำเนิดขึ้นเป็นจำนวนมากของสิ่งมีชีวิตจำพวกไตรโลไบต์และ Archeocyathid ส่วนช่วงปลายมหายุคเกิดในช่วง 300 ล้านปีถัดจากช่วงเริ่มมหายุค เป็นช่วงที่มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ซึ่งรู้จักกันในชื่อการสูญพันธุ์เพอร์เมียน การเรียนการสอนสมัยใหม่กำหนดให้ช่วงปลายมหายุคคือช่วงที่มีการปรากฏตัวครั้งแรกของรอยซากดึกดำบรรพ์ (trace fossil) ที่มีลักษณะเฉพาะ เรียกว่า "Trichophycus pedum"
ธรณีแปรสัณฐาน.
ทางธรณีวิทยา, มหายุคพาลีโอโซอิกเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากการแยกของมหาทวีปที่ชื่อว่า แพนโนเทีย (Pannotia) และสิ้นสุดยุคน้ำแข็งของโลก ตลอดช่วงต้นมหายุคพาลีโอโซอิก แผ่นดินของโลกแยกออกเป็นทวีปเล็ก ๆ หลายทวีป จนกระทั่งสิ้นสุดมหายุค ทวีปต่าง ๆ เคลื่อนมารวมกันจนเป็นมหาทวีปที่มีชื่อว่าแพนเจีย ซึ่งประกอบด้วยพื้นดินส่วนใหญ่ของโลก
พระเจ้าแทโจมหาราช

พระเจ้าแทโจมหาราช (ประมาณ ค.ศ. 47 - ค.ศ. 146) เป็นกษัตริย์องค์ที่หกของ โคกูรยอ หนึ่งใน สามราชอาณาจักรเกาหลี ภายใต้การปกครองของพระองค์ โคกูรยอได้ขยายอาณาเขตและพัฒนาเป็นอาณาจักรที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง 93 ปีในรัชสมัยของพระองค์ถือกันว่ายาวนานเป็นอันดับสองในบรรดาพระมหากษัตริย์ใด ๆ ในโลก แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งกันก็ตาม
พระราชประวัติ.
พระราชบิดาของพระเจ้าแทโจเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องในกษัตริย์องค์ที่ 2 ของโคกูรยอ ยูรี โก แจ-ซา ผู้นำราชสกุลโกแห่งคเยรู ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าราชสกุลที่ทรงอำนาจของราชสำนัก พระราชมารดาของพระองค์มาจาก พูยอ
พระเจ้าโมบน ที่ไม่เป็นที่นิยมได้ตั้งโอรสของพระองค์พระนามว่า อิก เป็นรัชทายาท หลังจากที่ พระเจ้าโมบน เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 53 ราชสำนักของโคกูรยอได้เสนอพระนามของ เจ้าชายแชซา ให้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป เจ้าชายแชซา ได้ปฏิเสธด้วยพระชนมายุที่มากขึ้นและ เจ้าชายกุง โอรสพระชนมายุ 7 พรรษาได้กลายเป็นกษัตริย์ พระราชมารดาของพระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของยุวกษัตริย์
การขยายพระราชอาณาเขตและการรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง.
ในช่วงปีแรกในรัชสมัยของพระองค์ พระองค์รวมพระราชอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางด้วยการเปลี่ยนห้าตระกูลเป็นห้ามณฑลที่ปกครองโดยผู้ว่าการจากตระกูลนั้น ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของกษัตริย์ พระองค์จึงควบคุมกองทัพ เศรษฐกิจ และการเมืองได้อย่างมั่นคง
พระองค์พิชิตรัฐอกจอในปี ค.ศ. 56, กัลซาในปี ค.ศ. 68, โจนาในปี ค.ศ. 72 และจูนาในปี ค.ศ. 74 พระองค์ดึงกองกำลังหัวเมืองเข้าสู่ส่วนกลาง และการเดินทางทั่วดินแดนของพระองค์เพื่อเสริมอำนาจของราชวงศ์
พระองค์ต่อสู้หลายครั้งกับราชวงศ์ฮั่นของจีนและขัดขวางการค้าระหว่างเลลังและฮั่น ในปี ค.ศ. 55 พระองค์มีพระบัญชาสั่งให้สร้างป้อมปราการใน เหลียวตง พระองค์โจมตีเขตชายแดนของจีนในปี ค.ศ. 105, 111 และ 118 ในปี ค.ศ. 122 พระเจ้าแทโจเป็นพันธมิตรกับสมาพันธ์มาฮันทางตอนกลางของเกาหลีและชนเผ่าเยแม็กที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อโจมตีเหลียวตง ขยายขอบเขตของโคกูรยออย่างมาก พระองค์เริ่มการโจมตีครั้งใหญ่อีกครั้งในปี ค.ศ. 146
พระเจ้าชาแดแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าชาแด (ค.ศ. 71-165) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพในปี ค.ศ. 71 (พ.ศ. 614) มีพระนามเดิมว่า โค ซูซ็อง เป็นพระโอรสในเจ้าชายแชซา และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทโจมหาราช ในปีที่ 94 ของรัชกาลพระเจ้าแทโจ เจ้าชายโค ซูซ็อง ได้บังคับให้พระเชษฐาสละราชสมบัติ และทรงสำเร็จโทษพระราชนัดดาทั้งสองซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระเชษฐา เพื่อขึ้นครองราชย์แทนโดยทรงพระนามว่า พระเจ้าชาแด ขณะที่มีพระชนมายุถึง 75 พรรษา ทรงสนับสนุนเจ้าชายแพ็กโก พระราชอนุชาให้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระองค์ แต่ในปี ค.ศ. 165 (พ.ศ. 708) ทรงถูกพระราชอนุชาองค์นี้จับสำเร็จโทษขณะพระชนมายุ 94 พรรษา เจ้าชายแพ็กโกเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชินแดแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าชินแด (ค.ศ. 89 - 179) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายโค แบ็กโก เป็นพระโอรสในเจ้าชายแชซา เป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทโจมหาราชและพระเจ้าชาแด ก่อนครองราชย์ ทรงปลงพระชนม์พระเชษฐาทั้งสองแล้วจึงเสด็จขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า พระเจ้าชินแด (ค.ศ. 165 - 179) 
ทรงรบกับจีนที่แมนจูเรียและได้ชัยชนะเหนือกองทัพของฮั่นตะวันออก
พระเจ้าชินแดสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 179 มีพระชนมายุ 90 พรรษา ครองราชย์ได้ 14 ปี เจ้าชายรัชทายาทโค นัมมู ที่ทรงสนับสนุนในช่วงปลายรัชกาลจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าโคกุกช็อน
เซียว เหอ

เซียว เหอ (#เปลี่ยนทาง , 257 – 16 สิงหาคม 193 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นขุนนางจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตกตอนต้น เขารับใช้ หลิว ปัง (จักรพรรดิฮั่นเกาจู่) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น ในระหว่างการจลาจลต่อต้าน ราชวงศ์ฉิน และต่อสู้เคียงข้างหลิวใน สงครามฉู่-ฮั่น กับคู่แข่งของหลิว เซี่ยง อวี่ ภายหลังการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น เซียว เหอ กลายเป็น อัครมหาเสนาบดี และดำรงตำแหน่งไปจนเขาถึงแก่กรรม สำหรับผลงานของเขา เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน วีรบุรุษทั้งสามแห่งราชวงศ์ฮั่นตอนต้น (漢初三傑) ร่วมกับ หาน ซิ่น และ เตียวเหลียง
เซี่ยวเหอถึงแก่อสัญกรรมในปีที่ 2 ในรัชกาลฮั่นฮุ่ยตี้ เมื่อ 193 ปีก่อนคริสตกาล
กรุซ การ์บาฆัล

กรุซ การ์บาฆัล  อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองเบรากรุซ ประเทศเม็กซิโก มีศักดิ์เป็นน้องชายของนักมวยอดีตแชมป์โลกชื่อดัง ไมเคิล คาร์บาฮาล มีสถิติการชกทั้งหมด 47 ครั้ง ชนะ 29 (น็อก 25) เสมอ 2 แพ้ 16
ฆิลเบร์โต โรมัน

ฆิลเบร์โต โรมัน ซัลดาญญา  อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เป็นแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) 2 สมัย ได้ชื่อว่าเป็นนักมวยในรุ่น 115 ปอนด์ที่เก่งกาจที่สุดในโลกคนหนึ่งเทียบเท่ากับ เขาทราย แกแล็คซี่ เมื่อสมัยที่ทั้งคู่ยังชกมวยอยู่ แต่ทั้งคู่ไม่ได้มีโอกาสชกเพื่อพิสูจน์ฝีมือกัน โดยก่อนที่จะชกมวยสากลอาชีพ โรมันเคยชกมวยสากลสมัครเล่นในทีมชาติเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 มาก่อน โดยตกรอบ 3 ในรุ่นฟลายเวท (51 กิโลกรัม)
โรมันเกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่เมืองเมฆิกาลิ รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ รวมอายุได้ 29 ปี มีสถิติการชกทั้งหมด 61 ครั้ง ชนะ 54 (น็อก 35) เสมอ 1 แพ้ 6
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ทุ่งมะส้าน)-ห้วยผึ้ง] เป็นทางหลวงแผ่นดินในพื้นที่ตำบลห้วยผา อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 15 กิโลเมตร แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) เข้าสู่หมู่บ้านในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) จนสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง
ปัจจุบันเส้นทางนี้ได้มีการก่อสร้างทางหลวงชนบทเพิ่มเติม เพื่อต่อขยายเส้นทางจากบ้านห้วยผึ้ง ผ่านพื้นที่อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อไปยังจุดผ่อนปรนบ้านห้วยผึ้ง ที่ชายแดนประเทศพม่า บริเวณเขตเมืองปั่น ในแขวงลอยแหลม รัฐฉาน ซึ่งได้เปิดตลาดร่องแห้งเป็นตลาดนัดการค้าชายแดนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ถือเป็นช่องทางการค้าชายแดนที่สำคัญ 1 ใน 2 แห่งของจังหวัดแม่ฮ่องสอน นอกเหนือจากจุดผ่อนปรนบ้านห้วยต้นนุ่นในอำเภอขุนยวม ที่ชายแดนไทย-พม่า รัฐกะยา คาดว่าทางหลวงสายบ้านห้วยผึ้งรวมถึงส่วนต่อขยายนี้จะมีบทบาทต่อการค้าชายแดนผ่านรัฐฉานมากขึ้นในอนาคต โดยเฉพาะการขนส่งวัสดุก่อสร้าง เนื่องจากจุดผ่อนปรนแห่งนี้อยู่ห่างจากกรุงเนปยีดอ เมืองหลวงใหม่ของพม่าประมาณ 240 กิโลเมตรเท่านั้น
รายละเอียดของเส้นทาง.
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ระยะทาง 15.000 กิโลเมตร ผิวทางลาดยาง อยู่ในความดูแลของแขวงการทางแม่ฮ่องสอน สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เส้นทางแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 บริเวณกิโลเมตรที่ 188.125 ด้านขวาทาง (มุ่งหน้าตัวเมืองแม่ฮ่องสอน) ที่หมู่บ้านห้วยผา ใกล้กับถ้ำปลา (ที่ทำการอุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ) เลียบฝั่งซ้ายของลำน้ำแม่สะงี ผ่านบ้านทุ่งมะส้าน บ้านนาปลาจาด บ้านทุ่งคาหาร ไปสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง 
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง.
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางดิน กว้างประมาณ 3-4 เมตร เป็นเส้นทางของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมากรมทางหลวงได้รับมาดำเนินการก่อสร้างตามโครงการพระราชดำริเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2529 และรับเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2529 มีสภาพเป็นทางลูกรังและลาดยางบางช่วง คันทางกว้าง 6 เมตร ในภายหลังได้มีการลาดยางเพิ่มเติมเป็นตอน ๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2537-2541 จนเป็นผิวลาดยางตลอดทั้งเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (แม่ละนา)-ปางคาม] เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 24.793 กิโลเมตร เป็นเส้นทางที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ไปยังหมู่บ้านหลายแห่งในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) และสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือ ถ้ำแม่ละนา
รายละเอียดของเส้นทาง.
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ที่หลักกิโลเมตรที่ 152.275 ด้านขวาทาง (จากแม่มาลัยมุ่งหน้าปาย) ที่ตำบลนาปู่ป้อม ผ่านบ้านแม่ละนา และสิ้นสุดที่บ้านปางคาม ในพื้นที่ตำบลปางมะผ้า อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ลักษณะเส้นทางช่วงต้นเป็นผิวลาดยาง ช่วงถัดมาเป็นผิวคอนกรีตสลับลูกรัง โดยมีแนวเส้นทางบางช่วงเลียบชายแดนไทย-พม่า
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง.
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางคนเดินและม้าต่าง ต่อมาทางจังหวัดแม่ฮ่องสอนมีบัญชาให้อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 เพื่อเป็นเส้นทางเข้าหมู่บ้านแม่ละนา ต่อมามีการก่อสร้างและรับมอบเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 และได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2539-2541
เป็นเส้นทางที่กรมทางหลวงได้รับมอบจากกองบัญชาการทหารสูงสุดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2543-2545
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ปาย)-วัดจันทร์] เป็นทางหลวงสายหลักที่ใช้สำหรับเดินทางเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ และศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ โดยเชื่อมต่อจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (แม่มาลัย-ปาย-แม่ฮ่องสอน) ที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
รายละเอียดของเส้นทาง.
เส้นทางนี้อยู่ในการดูแลของแขวงทางหลวงแม่ฮ่องสอน สำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เริ่มต้นจากแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) กิโลเมตรที่ 85+225 ด้านซ้ายทาง (จากแม่มาลัย) ที่บ้านแม่ปิง ตำบลแม่ฮี้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เลียบไปตามริมฝั่งห้วยแม่ยะและแม่น้ำปาย ผ่านบ้านเมืองแปง ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ ข้ามแม่น้ำแม่แจ่ม และสิ้นสุดที่หมู่บ้านวัดจันทร์ ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ ที่แยกตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1349 (สะเมิง-วัดจันทร์) รวมระยะทาง 43.619 กิโลเมตร เส้นทางเป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย กว้าง 7.00 เมตร เขตทางกว้างข้างละ 20.00 เมตร
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง.
แนวเส้นทางสายนี้ เดิมเป็นทางลำลองของเหมืองแร่มหาลานนาและทางเดินเท้าเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ อำเภอแม่แจ่ม (เดิม) จังหวัดเชียงใหม่ ความกว้าง 2.5 เมตร กรมทางหลวงได้เริ่มก่อสร้างโดยขยายคันทางเดิมและปรับปรุงช่วงที่ลาดชันในปี พ.ศ. 2523-2524 จากนั้นได้ปรับปรุงเส้นทางช่วง 12 กิโลเมตรแรกเป็นผิวทางลูกรังในปี พ.ศ. 2526 และได้เร่งดำเนินการก่อสร้างผิวทางลูกรังในส่วนที่เหลือเพื่อสนับสนุนศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์เมื่อปี พ.ศ. 2527 แต่เนื่องจากกำลังคนและเครื่องจักรไม่พอ ทางแขวงการทางแม่ฮ่องสอนจึงดำเนินการจากกิโลเมตรที่ 12 ถึง 28 และศูนย์สร้างทางลำปางดำเนินการตั้งแต่กิโลเมตรที่ 28 เป็นต้นไป จากนั้นในปี พ.ศ. 2528 จึงได้ตัดลาดเชิงเขาแก้ความลาดชันเป็นแห่งๆ ในช่วง 28 กิโลเมตรแรก และได้รับมอบเส้นทางช่วงกิโลเมตรที่ 0 ถึง 26+931 เป็นทางบำรุงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ในภายหลังมีการปรับปรุงเส้นทางเป็นระยะๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2539-2545 จนกระทั่งการปรับปรุงล่าสุด ทำให้เส้นทางนี้เป็นถนนลาดยางตลอดสายเมื่อปี พ.ศ. 2550
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1088

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1088 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (ออบหลวง)-แม่ซา] เป็นทางหลวงในพื้นที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ มีระยะทางตลอดสายทั้งสิ้น 97.518 กิโลเมตร (เฉพาะในความดูแลของกรมทางหลวง) 
รายละเอียดและสภาพเส้นทาง.
ถนนสายนี้เป็นถนนทางขึ้นเขาสูงชันแต่ไม่มากนัก โดยเริ่มต้นจากสวนสนบ่อแก้ว อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ บ้านแม่นาจร และสิ้นสุดที่บ้านวัดจันทร์ ช่วงสวนสนบ่อแก้ว-บ้านแม่นาจร เป็นถนนลาดยางช่วงบ้านแม่นาจร-บ้านวัดจันทร์ เป็นทางลูกรังจนไปบ้านวัดจันทร์ ถนนขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย
ไปรษณีย์อืดอาด

ไปรษณีย์อืดอาด ซึ่งเป็นศัพท์บัญญัติจากภาษาอังกฤษว่า "snail mail" หรือ "smail" (จาก snail + mail) เป็นคำที่ประดิษฐ์กันขึ้นในทางเสียดสีระบบการขนส่งไปรษณียภัณฑ์ว่ากว่าจะบริการส่งถึงผู้รับนั้นช่างอืดอาดเหลือใจ โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษนั้นว่าอืดอาดอย่าง "snail" คือหอยทาก เทียบไม่ได้กับไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์ ไปรษณีย์อืดอาดนี้ความจริงแล้วก็หมายถึงไปรษณียภัณฑ์ที่ไม่ได้ส่งผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์นั่นเอง คือเป็นไปรษณียภัณฑ์ทั่วไปซึ่งบางทีภาษาอังกฤษก็เรียก "ไปรษณีย์กระดาษ" (paper mail) หรือ "ไปรษณีย์บก" (land mail) นอกจากนี้ คำ "ไปรษณีย์อืดอาด" ยังหมายถึง มิตรสัมพันธ์ทางไปรษณีย์  อีกด้วย
คำ "ไปรษณีย์อืดอาด" มีการใช้ครั้งแรกประมาณ พ.ศ. 2513 ในเรื่องสั้น "เดอะเลตเทอร์"  ที่นายอาร์โนลด์ โลเบล (Arnold Lobel) เขียนไว้ในหนังสือ "ฟรอกแอนด์โทดอาร์เฟรนส์"  แต่มิใช่ในความหมายดังข้างต้น แต่หมายถึงไปรษณีย์ที่อืดอาดเพราะมีหอยทากจริง ๆ เป็นพนักงานไปรษณีย์ โดยในเรื่องสั้นนั้น เจ้ากบฝากจดหมายให้เจ้าหอยทากนำไปส่งให้แก่เจ้าคางคก พนักงานไปรษณีย์หอยทากใช้เวลาสี่วันในการนำพาจดหมายไปถึงจุดหมาย
ต่อมายังมีการใช้คำนี้โดยหมายถึงไปรษณีย์ที่หอยทากจริง ๆ เป็นพนักงานไปรษณีย์อีกด้วย โดยในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง "สตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กอินบิ๊กแอปเพิลซิตี"  ฉายเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นมุกตลกซึ่งผลสตรอว์เบอร์รีได้รับจดหมายของเธอช้ากว่าปรกติถึงสามสัปดาห์ เพราะหอยทากเป็นพนักงานไปรษณีย์ และก็ยอมรับว่า "ไปรษณีย์หอยทาก (snail mail) อืดอาดเป็นธรรมดา"
นครเวสต์มินสเตอร์

นครเวสท์มินส์เตอร์  เป็นนครและโบโรในลอนดอนชั้นใน และเป็นเมืองหลวงทางพฤตินัยของรัฐบาลอังกฤษหลายสมัย ในอดีต เวสท์มินส์เตอร์ถือเป็นส่วนหนึ่งของมิดเดิลเซกซ์ และตั้งอยู่ติดกับนครลอนดอน อาณาเขตทางตอนใต้คือแม่น้ำเทมส์ อาณาเขตของเวสท์มินส์เตอร์กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกรเทอร์ลอนดอน รวมถึงส่วนใหญ่ของเวสท์เอนด์ ไปจนถึงรอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซีทางตะวันตก
จักรพรรดิจินซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า)

สมเด็จพระจักรพรรดิจินซีจง (14 สิงหาคม ค.ศ. 1119 – 9 มกราคม ค.ศ. 1150) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์จินประสูติเมื่อ ค.ศ. 1119 (พ.ศ. 1662) มีพระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน เหอล่า พระองค์ทรงครองราชย์ประมาณ 15 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1135 ถึงปี ค.ศ. 1150 ในรัชสมัยของพระองค์ ราชวงศ์จินได้เปิดฉากการรบหลายครั้งกับราชวงศ์ซ่งใต้ ซึ่งย้ายราชสำนักไปทางใต้ของจีน
พระราชประวัติ.
หว่านเอี๋ยน เหอล่าเป็นพระราชโอรสองค์โตของเจ้าชายเซิงกั๋ว (หรือที่รู้จักในพระนาม หว่านเอี๋ยน ซงจุน) ซึ่งเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิจินไท่จู่ ผู้ก่อตั้งและจักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์จิน เมื่อจักรพรรดิไท่จู่สวรรคตในปี ค.ศ. 1123 ราชบัลลังก์ก็ถูกส่งต่อไปยังพระอนุชาผู้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิจินไท่จง Wanyan Zonghan และ Wanyan Xiyin ซึ่งเคยเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาของจักรพรรดิไท่จู่ โน้มน้าวให้จักรพรรดิไท่จงสถาปนาเหอล่าเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 1132 ดังนั้น เหอล่าจึงได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ในปี ค.ศ. 1135 เมื่อจักรพรรดิไท่จงสวรรคต
พระเจ้าโจวอู่

พระเจ้าโจวอู่ (หรือพระเจ้าจิวบู๊อ๋อง ในสำเนียงฮกเกี้ยน, #เปลี่ยนทาง ; ? - ป. 1043 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์โจวของจีนโบราณ ระยะเวลาของรัชสมัยของพระองค์ไม่แน่นอนแต่ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าเริ่มต้นประมาณ 1046 ปีก่อนคริสตกาล และสิ้นสุดในอีกสามปีต่อมาใน 1043 ปีก่อนคริสตกาล
ราชสกุลของพระเจ้าโจวอู่คือ จี (姬) และพระนามเดิมคือ ฟา (發) พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าโจวเหวิน และพระมเหสีไท่ซื่อ ในบันทึกส่วนใหญ่ระบุว่า ปั๋ว อี้เข่า พระเชษฐาของพระองค์ สิ้นพระชนม์ก่อนหน้าพระราชบิดา โดยโดยไปมักระบุว่า เป็นฝีมือของพระเจ้าโจ้ว กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ชาง อย่างไรก็ตาม ข้อมูลใน"หลี่จี้"สันนิษฐานว่ามรดกของพระองค์เป็นตัวแทนประเพณีเก่าแก่กว่าเกี่ยวกับการส่งต่อโดยข้ามลูกชายคนโตในตระกูลโจว (จี่ลี่ พระอัยกาของพระองค์ น่าจะได้รับมรดกนี้ แม้ว่าจะมีพระเชษฐา 2 พระองค์ก็ตาม)
พระองค์กับเจียง จื่อหยามีส่วนในการโค่นล้มราชวงศ์ชาง
รายนามแชมป์โลกมวยสากลปัจจุบัน

แชมป์โลกปัจจุบัน.
เฮฟวี่เวท (200+ ป., 90.7+ ก.ก.).
 แอนโธนี โจชัว (WBA) (ซูเปอร์แชมป์) (IBF) และ (WBO) 23-1 (21 KO) 7 ธันวาคม , 2562 
 มามูด ชาร์ (WBA) 31-4 (17 KO) 25 พฤศจิกายน , 2561
 เทรเวอร์ ไบรอัน (WBA) (เฉพาะกาล) 20-0 (14 KO) 11 สิงหาคม , 2561 
 ไทสัน ฟิวรี (WBC) และเดอะริง 30-0-1 (21 KO) 22 กุมภาพันธ์ , 2563
 อเล็กซานเดอร์ โพเวตกิน (WBC) (เฉพาะกาล) 36-2-1 (25 KO) 22 สิงหาคม , 2563
ครุยเซอร์เวท (200 ป., 90.7 ก.ก.).
 อาร์แซน กูร์ลามิแยน (WBA) (ซูเปอร์แชมป์) 26-0 (18 KO) 31 สิงหาคม , 2562 
 เบบูต ชูเมนอฟ (WBA) 18-2 (12 KO) 31 สิงหาคม , 2562
 ริยาด แมร์อี (WBA) (เฉพาะกาล) 29-1 (24 KO) 19 ตุลาคม , 2562
 อิลุงกา มากูบู (WBC) 27-2 (24 KO) 31 มกราคม , 2563
 ไมริส ไบรอิดิส (IBF) และเดอะริง 27-1 (19 KO) 26 กันยายน , 2563
(WBO) แชมป์ว่าง
ซูเปอร์เฟเธอร์เวท (130 ป., 59 กก.).
 ฮอร์เก้ ลินาเรส 26-0 (17 KO) พฤศจิกายน 28, 2551
 ฮุมเบร์โต้ โซโต้ 46-7-2-1 (29 KO) ธันวาคม 20, 2551
 แคสเซียส บาโลยี่ 36-3-1 (19 KO) เมษายน 12, 2551
 นิกกี้ คุ๊ก 29-1 (16 KO) กันยายน 6, 2551
เฟเธอร์เวท (126 ป., 57.2 ก.ก.).
 คริส จอห์น(WBA) 42-0-2 (22 KO) พฤศจิกายน 1, 2546
 ทาคาฮิโร่ อาโอะ(WBC) 17-1-1 (8 KO) มีนาคม 13, 2552
 คริสโตบัล ครูซ 38-11-1-1 (23 KO) ตุลาคม 23, 2551
 สตีเว่น ลูวาโน่ 36-1-1 (15 KO) กรกฎาคม 14, 2550
ซูเปอร์แบนตั้มเวท (122 ป., 55.3 กก.).
 เซเลสติโน่ คาบัลเรโล (WBA) 31-2 (22 KO) พฤศจิกายน 21, 2551
 ริคาร์โด คอร์โดบา เฉพาะกาล WBA 34-1-2 (21 KO) พฤศจิกายน 21, 2551
 โตชิอากิ นิชิโอกะ (WBC) 33-4-3 (20 KO) ธันวาคม 18, 2551) 31-2 (22 KO) พฤศจิกายน 21, 2551
 เซเลสติโน่ คาบัลเรโล (WBA) 31-2 (22 KO) พฤศจิกายน 21, 2551
 ฮวน มานูเอล โลเปซ (WBO) 24-0 (22 KO) มิถุนายน 7, 2551
แบนตั้มเวท (118 ป., 53.5 กก.).
 นาโอยะ อิโนอูเอะ (WBA) (ซูเปอร์แชมป์) (IBF) และเดอะริง 22-0 (19 KO) 7 พฤศจิกายน , 2562
 นอร์ดีน อูบาอาลี (WBC) 17-0 (12 KO) 19 มกราคม, 2562
 จอห์นเรียล คาซิเมโร (WBO) 30-4 (21 KO) 30 พฤศจิกายน, 2562
ซูเปอร์ฟลายเวท(115 ป., 52.2 กก.).
 โรมัน กอนซาเลซ (WBA) (ซูเปอร์แชมป์) 50-2 (41 KO) 29 กุมภาพันธ์, 2563
 โจชัว ฟรานโก (WBA) 17-1-2 (8 KO) 23 มิถุนายน, 2563
 ฆวน ฟรันซิสโก เอสตราดา (WBC) และเดอะริง 41-3 (28 KO) 26 เมษายน, 2562
 เจอร์วิน อันคาฮัส (IBF) 32-1-2 (22 KO) 3 กันยายน, 2559
 คาซูโตะ อิโอกะ (WBO) 25-2-14 (14 KO) 19 มิถุนายน, 2562
ฟลายเวท (112 ป., 50.8 ก.ก.).
 อาเต็ม ดาลาคิอัน (WBA) 20-0 (14 KO) 24 กุมภาพันธ์ 2561
 ลุยส์ กอนเซปซิโอน (WBA) (เฉพาะกาล) 39-8 (28 KO) 7 กุมภาพันธ์ 2563
 ฆูลิโอ เซซาร์ มาร์ติเนซ (WBC) สถิติ 16-1-0-1 (12 KO) 12 ธันวาคม 2562
 โมรูติ มทาลาเน (IBF) สถิติ 39-2 (26 KO) 15 กรกฎาคม 2561
 จุนโตะ นากาตานิ (WBO) 21-0 (16 KO) 6 พฤศจิกายน 2563
ไลท์ฟลายเวท (108 ป., 49 กก.).
 ฮิโรโตะ เคียวงูจิ (WBA) (ซูเปอร์แชมป์) และเดอะริง 14-0 (9 KO) 31 ธันวาคม , 2561
 การ์โลส กาญิซาเลส (WBA) 22-0-1 (17 KO) 18 มีนาคม 26, 2561
 ดานิเอล มาเตยอน (WBA) (เฉพาะกาล) 11-0-2 (6 KO) 7 กุมภาพันธ์, 2563
 เค็งชิโร เทราจิ (WBC) 17-0 (10 KO) 17 พฤษภาคม, 2560
 เฟลิกซ์ อัลบาราโด (IBF) 35-2 (30 KO) 29 ตุลาคม, 2561
 เอลวิน โซโต (WBO) 17-1 (12 KO) 21 มิถุนายน, 2562
สตรอว์เวท (105 ป., 47.6 กก.).
 น็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท (WBA) (ซูเปอร์แชมป์) 21-0 (7 KO) 29 มิถุนายน 2559
 เพชรมณี ก่อเกียรติยิม (WBC) 27 พฤศจิกายน 2563
 เปโดร ทาดูรัน (IBF) 14-2-1 (20 KO) 7 กันยายน 2562
 วิลเฟรโด เมนเดซ (WBO) 16-1 (6 KO) 24 สิงหาคม 2562
พระเจ้าโจวเฉิง

พระเจ้าโจวเฉิง  เป็นกษัตริย์องค์ที่สองของ ราชวงศ์โจว ของจีน รัชสมัยของพระองค์คือ 1042–1021 ก่อนคริสตกาลหรือ 1042/35–1006 ก่อนคริสตกาล พระราชบิดาพระราชมารดาของพระองค์คือ พระเจ้าโจวอู่ และ พระมเหสี อี้ เจียง (宜姜)
พระเจ้าโจวเฉิงยังทรงพระเยาว์เมื่อเสด็จขึ้นครองบัลลังก์ พระปิตุลา (อา) ของพระองค์ โจวกงหวัง เกรงว่ากองกำลังของ ราชวงศ์ชาง อาจกลับมาผงาดอีกครั้งภายใต้การปกครองที่อ่อนแอของยุวกษัตริย์ จึงกลายเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และดูแลกิจการราชการมาหลายปี โจวกงหวังก่อตั้งเมืองหลวงทางทิศตะวันออกที่ ลั่วหยาง และภายหลังเอาชนะการกบฏโดยพระปิตุลาของพระเจ้าโจวเฉิง Cai Shu, Guan Shu และ Huo Shu
ต่อมาพระเจ้าโจวเฉิงทรงรักษาพรมแดนของราชวงศ์โจวให้มั่นคงโดยเอาชนะชนเผ่าป่าเถื่อนหลายเผ่าพร้อมกับโจวกงหวัง
อภิชัย พันธเสน

ศาสตราจารย์ อภิชัย พันธเสน (เกิด ?) อาจารย์ประจำหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาผู้นำทางสังคม ธุรกิจและการเมือง วิทยาลัยนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต และผู้อำนวยการสถาบันการจัดการเพื่อชนบทและสังคม หน่วยงานภายใต้มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ รวมทั้งยังร่วมเป็นคณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงอีกด้วย
ศ.อภิชัย พันธเสน หรือ ศ.ดร.อภิชัย พันธเสน มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงให้เป็นรูปธรรมทั้งในเชิงวิชาการและเชิงปฏบัติ โดยผลงานทางวิชาการต่างๆของอาจารย์ ได้ถูกหยิบยกไปใช้ในการอ้างอิงเพื่อการศึกษา และนำไปเป็นฐานในการประยุกต์ใช้และส่งเสริมปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในพื้นที่ชนบท โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลงานที่เกี่ยวข้องกับพุทธเศรษฐศาสตร์และเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งเป็นผลงานที่เปลี่ยนโฉมหน้าการศึกษาทางด้านวิชาการเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย ดังข้อความตอนท้ายช่วงหนึ่งในโมทนพจน์ของสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
การศึกษา.
ศาสตราจารย์ ดร.อภิชัย พันธเสน สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2505) จากนั้นเดินทางไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทและเอก ทางด้านเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลต์ ณ สหรัฐอเมริกา โดยสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2510 และ พ.ศ. 2516 ตามลำดับ
ราชวงศ์โจวตะวันตก

ราชวงศ์โจวตะวันตก(#เปลี่ยนทาง , 1046- 771 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นครึ่งแรกในราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เริ่มต้นเมื่อพระเจ้าโจวอู่ล้มล้างราชวงศ์ชางในยุทธการมู่เหย่ และจบลงเมื่อพวกเร่ร่อน กวนหรง เข้าปล้นเมืองหลวงเหาจิง และสังหารพระเจ้าโจวโยวใน 771 ปีก่อนคริสตกาล
ราชวงศ์โจวตะวันตกในช่วงต้น รุ่งเรืองอยู่ประมาณเจ็ดสิบห้าปีแล้วค่อยสูญเสียอำนาจ
ประวัติ.
ลำดับพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โจวตะวันตกที่ซือหม่า เชียน นักประวัติศาสตร์ฮั่นระบุไว้ ตรงกัน (ยกเว้นอักษรที่ไม่ค่อยใช้งานบางตัว) ตามรายพระนามที่จารึกบน"ถาด" Lai ที่ได้รับการขุดค้น
จารึกและข้อความที่ระบุไว้แสดงให้เห็นถึงความผิดปกติในการสืบทอดตำแหน่งบางประการ แต่เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้ได้รับการเรียบเรียงในเรื่องเล่าอย่างเป็นทางการในสมัย"ถาด" Lai แล้ว
นักวิชาการส่วนใหญ่แบ่งราชวงศ์โจวออกเป็นตอนต้น ตอนกลาง และตอนปลาย ซึ่งยังสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงรูปแบบภาชนะสำริดโดยประมาณอีกด้วย
ซือหม่า เชียนรู้สึกว่าไม่สามารถขยายตารางลำดับเวลาของเขาไปไกลกว่า 841 ปีก่อน ค.ศ. ซึ่งเป็นปีแรกของก้งเหอ และยังไม่มีลำดับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์จีนที่ได้รับการยอมรับก่อนถึงจุดนั้น
"Cambridge History of Ancient China" ใช้วันที่ที่กำหนดโดย Edward L. Shaughnessy จาก"จู๋ชูจี้เหนียน""ข้อความปัจจุบัน" และจารึกสำริด
ใน ค.ศ. 2000 โครงการลำดับเหตุการณ์เซี่ย–ชาง–โจวจัดทำตารางวันที่ขึ้น โดยอิงจากข้อความที่ได้รับ จารึกสัมฤทธิ์ การหาอายุด้วยคาร์บอนกัมมันตรังสี และเหตุการณ์ทางดาราศาสตร์
อย่างไรก็ตาม ข้อความจารึกบนสัมฤทธิ์หลายอันที่ค้นพบตั้งแต่นั้นมาไม่สอดคล้องกับวันที่ของโครงการ
พระพินิจชนคดี (พินิจ อินทรทูต)

พลตำรวจเอก พระพินิจชนคดี มีชื่อจริงว่า พินิจ อินทรทูต (ชื่อเดิม: เซ่ง อินทรทูต) เป็นตำรวจชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมตำรวจ ผู้บัญชาการตำรวจนครบาลอดีตจเรตำรวจ และรักษาการผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ เมื่อ พ.ศ. 2487 ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการของธนาคารคนที่2 ต่อจากพลโท หม่อมเจ้าเสรฐศิริ กฤดากร เมื่อปี พ.ศ. 2492 และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท เสริมสุข จำกัด โดยมีตำแหน่งเป็นประธานบริษัท ซึ่งนำเข้าเครื่องดื่มประเภทน้ำอัดลมโคล่ายี่ห้อ "เป๊ปซี่" เข้ามาจำหน่ายในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2496 และประธานกรรมการสอบสวนการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490 ซึ่งสุดท้ายศาลมีคำพิพากษาประหารชีวิตทหารมหาดเล็ก 3 คน
พระพินิจชนคดี เกิดที่บ้านเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เกิดมาในตระกูลคหบดี ปู่ท่านเป็นนายอากร ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระรัษฏานุกุลภักดี บิดานามว่านายสุวรรณ มารดามีนามว่านางใย นามเดิมที่บิดาตั้งให้ คือนายยกเซ่ง ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเป็น พินิจ อินทรทูต
พระพินิจชนคดีสมรสกับหม่อมหลวงอรุณ สนิทวงศ์ เป็นต้นสกุล"อินทรทูต"ซึ่งเป็นตระกูลชาวไทยเชื้อสายจีน ภายหลังเมื่อหม่อมหลวงอรุณ ถึงแก่อนิจกรรมแล้วจึงได้มาสมรสกับ หม่อมราชวงศ์บุญรับ ปราโมช พี่สาวของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช 
กรณีสวรรคตของรัชกาลที่ 8.
หลังรัฐประหาร 8 พฤศจิกายน 2490 รัฐบาลใหม่ได้เรียกเอาพระพินิจชนคดี ซึ่งขณะนั้นเป็นนายตำรวจนอกราชการแล้วกลับมารับราชการ ทำหน้าที่เป็นประธานกรรมการสอบสวนการสวรรคตของรัชกาลที่ 8 เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้จ้างพยานเท็จเพื่อปรักปรำปรีดี พนมยงค์
ราชวงศ์โจว (แก้ความกำกวม)

ราชวงศ์โจว เป็นชื่อราชวงศ์โบราณของจีนหลายราชวงศ์ โดยมากจะหมายถึงราชวงศ์โจวก่อนคริสตกาล คือ
นอกจากนี้ยังมีราชวงศ์ที่ตั้งขึ้นภายหลังโดยนำชื่อราชวงศ์โจวมาใช้ คือ
นากจมูกขน

นากจมูกขน หรือ นากใหญ่หัวปลาดุก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lutra sumatrana") เป็นนากชนิดหนึ่งที่สามารถพบได้ในประเทศไทย มีรูปร่างหน้าตาคล้ายนากใหญ่ธรรมดา ("L. lutra") ขนตามลำตัวมีสีดำหรือสีน้ำตาลเข้มเหมือนกำมะหยี่ มีลักษณะเด่นคือ มีขนปกคลุมบริเวณจมูกแตกต่างไปจากนากชนิดอื่น ๆ ที่บริเวณจมูกจะเป็นแผ่นหนังเรียบ ริมฝีปากบน คาง และคอด้านล่างมีสีขาว หัวแบน และปากค่อนข้างกว้าง
มีความยาวลำตัวและหัว 50-82 เซนติเมตร ความยาวหาง 45-50 เซนติเมตร น้ำหนัก 5-6 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนใต้ของกัมพูชา บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของเวียดนาม, มาเลเซีย, ภาคตะวันตกของเกาะสุมาตราและบอร์เนียว สำหรับในประเทศไทยพบบริเวณภาคตะวันตกและภาคใต้ จากรายงานเมื่อปี พ.ศ. 2531 มีการพบนากจมูกขน 2 แห่ง คือ ลุ่มแม่น้ำแม่กลอง และบริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี และในปี พ.ศ. 2542 มีผู้สามารถจับตัวได้อีกที่ป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ในบริเวณใกล้กับชายแดนมาเลเซีย
นากจมูกขนนับว่าเป็นนากชนิดที่ได้ชื่อว่าหายากที่สุดในโลก เพราะมีรายงานพบเห็นเพียงไม่กี่ครั้งและมีการศึกษาเกี่ยวกับพฤติกรรมน้อยมาก มักพบนากชนิดนี้ตามพื้นที่ชุ่มน้ำ เช่น ปากแม่น้ำใกล้กับทะเลหรือชายฝั่ง มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ 
แต่อย่างไรก็ตาม ในกลางปี พ.ศ. 2551 ได้มีการเปิดเผยว่าที่เวียดนามได้มีการค้นพบนากจมูกขนที่เขตป่าสงวนอูมิงห่า ในจังหวัดก่าเมา ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของเวียดนาม
นาฬิกาทรายรัก

นาฬิกาทรายรัก (; โรมาจิ: "Sunadokei") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะ ผลงานของ ฮินะโกะ อะชิฮาระ ตีพิมพ์ที่ญี่ปุ่นในนิตยสารเบทสึโคะมิ ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ส่วนในประเทศไทยเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์บงกช ฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 10 เล่ม โดยในปี พ.ศ. 2548 นาฬิกาทรายรักได้รับรางวัลโชงะกุกังอวอร์ด ครั้งที่ 50 ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ในสาขาการ์ตูนโชโจะ นอกจากนี้ในประเทศญี่ปุ่นยังได้มีการนำไปสร้างเป็นดราม่าซีดี (พ.ศ. 2548) ละครโทรทัศน์ (พ.ศ. 2550) และภาพยนตร์ (พ.ศ. 2551) ด้วย
เนื้อเรื่อง.
หลังจากพ่อและแม่เลิกรากันไป อัน อุเอคุสะ เด็กหญิงอายุ 12 ปีและแม่ ย้ายจากเมืองหลวงไปยังจังหวัดที่ห่างไกลอย่างชิมะเนะ ซึ่งเป็นบ้านเดิมของแม่ ตาและยายของอันยังคงอาศัยอยู่ที่นั่น อันได้พบกับไดโกะ เด็กชายวัยเดียวกัน และได้เข้าไปช่วยงานเล็กๆน้อยๆในบ้านสึกิชิมะ เศรษฐีของละแวกนั้น จึงได้ทำความรู้จักกับฟูจิ และชีกะ ลูกชายและลูกสาวของบ้านนั้นด้วย
แม่ของอันที่จิตใจอ่อนไหวได้ตัดสินใจลาโลกไปก่อนวัยอันควร ทิ้งให้อันอยู่อาศัยกับตาและยาย เหตุการณ์นี้กลายเป็นบาดแผลลึกลงไปในใจของอัน ในขณะที่ความผูกพันระหว่างอันและไดโกะเพิ่มมากขึ้น รวมทั้งความรู้สึกของฟูจิที่มีต่ออัน และความรู้สึกของชีกะที่มีต่อไดโกะด้วย
เกริกเกียรติ ชาลีจันทร์

เกริกเกียรติ ชาลีจันทร์ ชื่อเล่น ตั้ว อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ
ประวัติ.
เกริกเกียรติเกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2492 เป็นบุตรของนิธิพัฒน์ (บิดา) กับอินทิรา (มารดา; สกุลเดิม: อินทรทูต บุตรสาวพระพินิจชนคดี (พินิจ อินทรทูต) กับหม่อมหลวงอรุณ สนิทวงศ์) จบการศึกษาระดับปริญญาโท ทางบริหารธุรกิจ สาขาการเงิน จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา
หน้าที่การงาน.
เกริกเกียรติเคยทำงานกับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ภัทรธนกิจ ก่อนจะเข้าทำงานที่ธนาคารแห่งประเทศไทย เป็นเวลา 10 ปี ตำแหน่งสุดท้ายคือหัวหน้าส่วนวิเคราะห์สถาบันการเงิน ต่อมาในปี พ.ศ. 2529 เกริกเกียรติเข้าทำงานที่ ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวฝ่ายมารดา ในตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการ และผู้อำนวยการฝ่ายสาขา ก่อนจะรับตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใหญ่ในเวลาต่อมา เกริกเกียรติขยายกิจการของธนาคารฯ โดยมุ่งเน้นสายงานวาณิชธนกิจ, บริหารการเงิน และการต่างประเทศ ภายใต้การดำเนินงานของราเกซ สักเสนา นักการเงินชาวอินเดีย ซึ่งขณะนั้นเป็นที่ปรึกษากรรมการผู้จัดการใหญ่
ในช่วงปี พ.ศ. 2536-2538 ราเกซทำธุรกรรมทางการเงินแบบพิสดาร ในนามของธนาคารฯ ทั้งการปล่อยกู้ให้กับนักลงทุน ที่ต้องการเทคโอเวอร์กิจการในตลาดหลักทรัพย์ เพื่อนำไปขายทำกำไร โดยมีลูกค้าส่วนหนึ่ง เป็นนักการเมืองสังกัดกลุ่ม 16 (กลุ่มการเมืองที่นำโดย เนวิน ชิดชอบ, สุชาติ ตันเจริญ, ชูชีพ หาญสวัสดิ์, สรอรรถ กลิ่นประทุม) หรือการปล่อยสินเชื่อให้กับกิจการต่างชาติ โดยหารายได้จากค่าธรรมเนียมธุรกรรมการเงิน จนกระทั่งเกิดหนี้เสีย และถูกควบคุมโดยธนาคารแห่งประเทศไทย
BBC ล้มละลาย.
ในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2539 ธนาคารแห่งประเทศไทย เข้ายึดและสั่งปิดกิจการ ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ พร้อมทั้งฟ้องศาลให้ดำเนินคดีกับเกริกเกียรติและราเกซ ว่ากระทำผิดตามกฎหมายธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 และ กฎหมายหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ในข้อหาฉ้อโกงและยักยอกรวมทั้งสิ้น 17 คดี มูลค่ากว่า 50,000 ล้านบาท ต่อมา ศาลชั้นต้นมีคำตัดสินเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2552 สั่งจำคุกเกริกเกียรติเป็นเวลา 20 ปี และปรับเป็นเงิน 3,100 ล้านบาท
ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจ พ.ศ. 2540.
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ ล้มละลายได้ไม่นาน ก็เกิดวิกฤตเศรษฐกิจต้มยำกุ้งขึ้นใน พ.ศ. 2540 ทำให้กิจการห้างร้านและบริษัทบางแห่งต้องปิดตัวลง ซึ่งผลกระทบนี้ทำให้คนบางกลุ่มมองว่า เกริกเกียรติเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจขึ้นในครั้งนี้ แต่ต่อมาเขาได้ออกมาเปิดเผยเมื่อปี พ.ศ. 2549 โดยเปิดเผยว่า ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการมีสถานะล้มละลายมาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเข้ามารับตำแหน่ง
เสียชีวิต.
เกริกเกียรติเสียชีวิตเมื่อวันเสาร์ที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคมะเร็งในปอด ที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ กรุงเทพมหานคร ขณะมีอายุ 63 ปี