pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดนางวัง

วัดนางวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูบวรธรรมธัช (ธงชัย) เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ.
วัดนางวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมเรียกว่า วัดเพชรน้อยนางวัง หรือ วัดยายวัง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงให้ตัดคำว่า "เพชรน้อย" ออก ให้เรียกว่า "วัดนางวัง" สันนิษฐานกันว่า ชาววังได้มาสร้างหรือปฏิสังขรณ์ไว้ เพราะตัววัดตั้งอยู่ไม่ไกลจากพระตำหนักที่ประสูติของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ.
พื้นที่ส่วนใหญ่ของวัดถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนพังทลายไปมาก พื้นที่จริงกับโฉนดของวัดจึงไม่ตรงกัน อุโบสถก็ถูกกระแสน้ำเซาะพังลงน้ำไปสองหลังแล้ว ปัจจุบันอุโบสถหลังที่สามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และเมื่อ พ.ศ. 2511 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เสด็จมายกช่อฟ้าอุโบสถหลังที่สามนี้ด้วย ภายในพระอุโบสถมีพระประธาน พระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ ซึ่งเป็นฝีพระหัตถ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ 
ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปศิลาแดงปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว ชาวบ้านเรียกกันว่า "หลวงพ่อแดง" เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่คู่มากับวัด เป็นพระประธานในอุโบสถหลังแรก พระประธานในอุโบสถหลังปัจจุบัน หน้าตักกว้าง 42 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ห่างจากอุโบสถหลังแรกประมาณ 100 ปี ผนังอุโบสถมีภาพเขียนสวยงาม เป็นรูปพระอาทิตย์กับพระจันทร์คู่กัน รูปพระอาทิตย์ชิงดวง มีนัยว่าเป็นตรารูปประจำตระกูลบุนนาค จึงสันนิษฐานว่าผู้สร้างโบสถ์หลังที่สองคงเป็นสมาชิกตระกูลบุนนาค วัดยังมีพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่อง เคยอาราธนานำไปแห่รอบตลาดอัมพวาเพื่อให้ประชาชนสักการะทุก ๆ ปี ปัจจุบันได้ยกเลิกประเพณีนี้ไปแล้ว และมีธรรมาสน์บุษบกของเก่า ปัจจุบันชำรุดทรุดโทรมมาก
เทศบาลตำบลเกษไชโย

เทศบาลตำบลเกษไชโย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลไชโย ในอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดไชโยวรวิหาร เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเกษไชโยที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 ก่อนที่ต่อมาจะยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลเกษไชโยมีประชากรทั้งหมด 2,765 คน 
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 สภาตำบลไชโยได้ยุบรวมกับพื้นที่เทศบาลตำบลเกษไชโย เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับเทศบาลตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน จึงรับพื้นที่สภาตำบลไชโยมาทั้งหมด 5.749 ตารางกิโลเมตร จากพื้นที่สุขาภิบาลเดิมมีพื้นที่ 0.750 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันจึงมีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 6.499 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลตำบลเกษไชโยเป็นที่ตั้งของวัดสำคัญในจังหวัดอ่างทอง ได้แก่ วัดไชโยวรวิหาร เดิมเป็นวัดราษฏร์โบราณ ซึ่งต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ได้สร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์ใหญ่เป็นปูนขาวไม่ปิดทองไว้กลางแจ้ง ณ วัดแห่งนี้ ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์ได้เสด็จมานมัสการและโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดไชโยใน พ.ศ. 2430 สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสองแห่งและมีโรงพยาบาลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลไชโย
แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ

แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ (; โรมาจิ: "Kumo desu ga, Nani ka?") เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยโอกินะ บาบะ วาดภาพประกอบโดยสึกาสะ คิริว เป็นเรื่องราวเกี่ยวเด็กสาวที่เกิดใหม่เป็นแมงมุมในดันเจี้ยนและพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ และได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Millepensee เริ่มออกอากาศในเดือนมกราคมถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2564
เธอเป็นผู้กลับชาติมาเกิดที่ได้เกิดใหม่เป็นสมอลเลซเซอร์ทาราเทคต์ มอนสเตอร์ที่อ่อนแอที่สุดในเขาวงกตใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุดในโลก อย่างเขาวงกตยักษ์เอลโรว์ เธอต้องเอาชีวิตรอดในเขาวงกตที่แสนอันตรายในช่วงระยะเวลา 2 ปี จนกระทั่งเธอได้วิวัฒนาการมาเป็นอารัคเน่
องค์ชายลำดับที่ 4 แห่งราชอาณาจักรอนาเลท เกิดจากพระสนมลำดับที่ 3 เขาเป็นผู้กลับชาติมาเกิด ชื่อในชาติที่แล้วคือ "ยามาดะ ชุนสุเกะ"
ให้เสียงโดย: นาโอะ โทยามะ (anime)
ให้เสียงโดย: ไคโตะ อิชิกาวะ (anime)
ให้เสียงโดย: ยูอิ โองุระ (anime)
ให้เสียงโดย: เอริ คิตามูระ (anime)
ให้เสียงโดย: คายะ โอกูโนะ (anime)
ให้เสียงโดย: ไอมิ ทานากะ (anime)
ให้เสียงโดย: จุนยะ เอโนกิ (anime)
ร่องทอร์นาโด

ร่องทอร์นาโด  เป็นพื้นที่ที่กำหนดขึ้นอย่างคร่าว ๆ ในบริเวณตอนกลางของสหรัฐ เนื่องจากบริเวณนี้มีการก่อตัวของทอร์นาโดอยู่บ่อยครั้ง มีการใช้ศัพท์นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1952 เพื่อใช้เป็นหัวข้องานวิจัยที่ศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่เท็กซัส ลุยเซียนา โอคลาโฮมา แคนซัส เซาท์ดาโคตา ไอโอวา และเนแบรสกา นักภูมิอากาศวิทยาได้จำแนกความถี่ของทอร์นาโดในบางพื้นที่ และนักล่าพายุก็มักจะมาล่าทอร์นาโดบริเวณเกรตเพลนส์
ถึงแม้จะยังไม่มีการกำหนดขอบเขตที่ชัดเจนอย่างเป็นทางการ แต่ร่องทอร์นาโดหลักจะเริ่มตั้งแต่รัฐเท็กซัสผ่านขึ้นไปทางโอคลาโฮมา แคนซัส เนแบรสกา และเซาท์ดาโคตา แต่บางครั้งรัฐรอบข้างอย่างมินนิโซตา วิสคอนซิน อิลลินอยส์ อินดีแอนา มิสซูรี นอร์ทดาโคตา และโอไฮโอก็ถูกรวมอยู่ในร่องทอร์นาโดด้วยเช่นกัน นอกจากนี้งานวิจัยยังแสดงให้เห็นว่าบ่อยครั้งพายุทอร์นาโดสามารถก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของร่องทอร์นาโดซึ่งขึ้นไปถึงบริเวณที่ราบแพรรีแคนาดาด้วย
ที่มาของศัพท์.
ศัพท์ "ร่องทอร์นาโด" ถูกใช้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1952 โดยนักอุตุนิยมวิทยาของกองทัพอากาศสหรัฐนามว่า พันตรี เออร์เนสต์ เจ. ฟอว์บุช (ค.ศ. 1915–1982) และร้อยเอก รอเบิร์ต ซี. มิลเลอร์ (ค.ศ. 1920–1998) โดยใช้เป็นหัวข้องานวิจัย เพื่อศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่บางส่วนของเท็กซัสและโอคลาโฮมา
ความถี่.
ตัวเลขนี้รายงานโดยศูนย์ข้อมูลภูมิอากาศแห่งชาติสหรัฐ โดยเป็นข้อมูลในช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2010 โดยแสดงชื่อรัฐ 17 รัฐที่มีอัตราการเกิดพายุเฉลี่ยมากที่สุดต่อพื้นที่ 10,000 ตารางไมล์ (25,899.9 ตารางกิโลเมตร) ต่อปี
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
วัดสุธรรมวดี

วัดสุธรรมวดี หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดสุธรรมวดีตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535
ตึกพระปริยัติธรรมสุธรรมวดีภายในวัดเป็นโรงเรียนสอนพระและเด็กนักเรียนที่ต้องการหาความรู้ไม่ว่าจะเป็นชาวมอญ เขมร และเชื้อสายอื่น ๆ ที่ไม่มีกำลังทรัพย์ วัดนี้มักมีประชาชนมาทำบุญตลอดเวลาโดยเฉพาะวันหยุด วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ส่วนมากจะเป็นชาวมอญ มีการดำรงรักษาประเพณีของชาวมอญไม่ว่าจะเป็นประเพณีปีใหม่ ประเพณีเปิงสงกรานต์ ฟังเทศน์ การทำบุญกัดทอน (ทอดกฐิน) การทำบุญข้าวยาคู เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2560 วัดมีการจัดงานพิธีประชุมเพลิงพระภิกษุมอญ 2 รูป ได้แก่ หลวงพ่อพระครูปลัดสมจิตร อุตตโม และหลวงพ่อประเสริฐ เอกวัณโณ ซึ่งเป็นพระภิกษุที่ชาวมอญศรัทธาเลื่อมใส โดยใช้เวลาสร้างปราสาทตั้งศพ 4 เดือนทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้ช่าง 10 คนพร้อมกับชาวมอญที่ศรัทธาอีกจำนวนมาก และประชุมเพลิงในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชาวมอญมาร่วมจากทุกสารทิศ ส่วนใหญ่เป็นแรงงานในภาคกลางและภาคตะวันออกของไทย พุทธศาสนิกชนชาวมอญนิยมไปงานศพมากกว่าที่จะไปงานทอดกฐิน เพราะการเผาศพพระเกจิอาจารย์มอญถือเป็นมหากาลทานซึ่งเป็นทานที่ใหญ่กว่า
ปราสาทมอญที่สร้างไว้เพื่อเผาปราสาทตั้งศพและโลงไปด้วยกัน เป็นโครงสร้างทำจากไม้ ประดับประดาด้วยกระดาษระบายสีและประดับไฟอย่างสวยงาม บนปราสาทมีชิงช้าไกวสำหรับนำร่างภิกษุจากโลงใส่ลงภายในซึ่งมีลักษณะเป็นตะแกรง
วัดเกาะสุวรรณาราม

วัดเกาะสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดเกาะสุวรรณารามสร้างประมาณ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณนี้เป็นที่ราบลุ่ม ล้อมรอบด้วยลำคลองและทุ่งนา พระครูพร พุทธสโร มาปักกลด ณ บริเวณนี้ ชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันนิมนต์พระครูพรให้เป็นผู้นำในการสร้างวัดและอุโบสถ และขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เจ้าของที่ดินชื่อว่า "เกาะ" ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ ได้รวบรวมที่ดินกับญาติพี่น้องถวายที่ดิน 13 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกชื่อวัดว่า วัดออเกาะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเกาะสุวรรณาราม" หลังจากนั้นคุณสินและคุณผุด รุ่งแกร ได้ถวายที่ดินข้างวัดจำนวน 4 ไร่ และผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมที่ดินซึ่งเป็นที่ทำนา 1 แปลง ถวายแก่วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541
ปัจจุบันสภาพบริเวณวัดเป็นถนน หมู่บ้าน อาคารพาณิชย์ ภายในวัดมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ เช่น อุโบสถ 2 ชั้น ซึ่งสร้างขึ้นแทนพระอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร หอระฆัง ฌาปนสถานไร้ควัน ศาลาบำเพ็ญศพ และซุ้มประตูเป็นต้น
วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยพระอาจารย์แม้น อัคคจิตโต เช่น ผ้ายันต์ ที่โด่งดังคือ ยันต์พระเจ้า 5 พระองค์ ท่านมักจะลงอักขระหลายตัวจนเต็มพื้นที่ โดดเด่นทางด้านเมตตามหานิยมเป็นพิเศษ
อีกอร์ โนวีคอฟ (นักปัญจกีฬา)

อีกอร์ โนวีคอฟ (19 ตุลาคม ค.ศ. 1929 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 2007) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่และแชมป์โอลิมปิกชาวโซเวียต เขาเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภททีม (ร่วมกับอะเลคซันดร์ ทาราซอฟ และอีวาน เดรูฮิน) เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่โรม และเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งประเภททีม (ร่วมกับอัลเบิร์ต โมเกเยฟ และวิกเตอร์ มีเนเยฟ) และเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล
หลังจากออกจากการแข่ง โนวีคอฟได้ทำงานในฐานะผู้ฝึกสอนและผู้ดูแลปัญจกีฬาสมัยใหม่ นอกจากนี้ ระหว่างปี ค.ศ. 1977 ถึง 1991 เขาได้เป็นประธานสหพันธ์ปัญจกีฬาสมัยใหม่ของสหภาพโซเวียต และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ถึง 1992 เขาได้เป็นประธานของสหภาพปัญจกีฬาสมัยใหม่นานาชาติ
เพอร์เพิลฮาร์ต

เพอร์เพิลฮาร์ต  เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารของสหรัฐที่ปูนบำเหน็จในนามของประธานาธิบดีให้แก่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ทั้งในและภายหลังจากวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1917 กับกองทัพสหรัฐ เมื่อนับรวมกับแบดจ์ออฟมิลิเทรีเมริต (ซึ่งมีรูปหัวใจที่ทำด้วยผ้าสีม่วง) ที่มีมาก่อน เพอร์เพิลฮาร์ตเป็นรางวัลปูนบำเหน็จแก่ทหารที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงมอบให้แก่สมาชิกกองทัพสหรัฐ รางวัลปูนบำเหน็จเพียงรางวัลเดียวก่อนหน้านี้คือฟิเดลิตีมิแดเลียนซึ่งปัจจุบันไม่มีแล้ว หอเกียรติยศเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติตั้งอยู่ที่นิววินด์เซอร์ รัฐนิวยอร์ก
ประวัติ.
เพอร์เพิลฮาร์ตแบบเดิม ซึ่งทำหน้าที่เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทหาร ได้รับการจัดตั้งโดยจอร์จ วอชิงตัน (ณ เวลานั้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารในกองทัพภาคพื้นทวีป) ตามคำสั่งที่นิวเบิร์ก ศูนย์บัญชาการนิวยอร์กเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1782 วอชิงตันให้เครื่องอิสริยาภรณ์ทหารเฉพาะทหารในสงครามปฏิวัติเพียงสามคน เขาอนุญาตให้เจ้าหน้าที่ผู้ใต้บังคับบัญชาออกเครื่องอิสริยาภรณ์ตามความเหมาะสม ถึงแม้ว่าจะไม่ยุบเลิกรางวัลนี้ แต่ไม่มีการเสนอรางวัลนี้อย่างเป็นทางการอีกเลยจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ณ ค.ศ. 2009 "เนชั่นแนล จีโอกราฟิก" ประมาณการจำนวนเพอร์เพิลฮาร์ตไว้ดังนี้: 
ทุก ๆ วันที่ 7 สิงหาคมของทุกปี เป็น "วันเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติ"
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดท่าเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเก่า ตำบลท่าเสา อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศก์สาครธรรมหรือหลวงพ่อลำเจียกเป็นเจ้าอาวาส
วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อน ถูกทอดทิ้งมานานมาก อุโบสถหลังเก่าผุพังหมด จนในสมัยพระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาส ได้มาบูรณะใหม่ แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัด สาเหตุที่ตั้งชื่อว่าวัดท่าเสาเป็นเพราะเคยเป็นสถานที่นำเสามาขึ้นสำหรับนำไปปลูกสร้างบ้านเรือน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ คือ หอกลอง หอระฆัง หอฉัน และศาลาธรรมสังเวช
วัดป่ากลางทุ่ง

วัดป่ากลางทุ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีพื้นที่ทั้งหมดราว 32 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา
วัดป่ากลางทุ่งเป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าอุโบสถเก่าที่มีภาพจิตรกรรมนั้นสร้างมาตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2385 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมชื่อ วัดป่าใต้ จากนั้นมีอีกวัดหนึ่งมาสร้างติดคลองเรียกว่า "วัดกลางทุ่ง" เมื่อมีการรวมสองวัดเข้าด้วยกันจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดป่ากลางทุ่ง" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังจากที่สร้างอุโบสถหลังใหม่เสร็จใน พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ทรงโถง หลังคามุงกระเบื้อง ไม่มีช่อฟ้า ใบระกามีชายคากันฝนด้านหน้า หน้าบันเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประกอบลายช่อดอกไม้ ติดกระเบื้องถ้วยเบญจรงค์ประดับที่ดอก อันเป็นรูปแบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประตูหน้าต่างเจาะเป็นช่องสี่เหลี่ยมตกแต่งอย่างเรียบง่าย ซุ้มประตูแต่งลายปูนปั้นเป็นรูปเทพนม ซุ้มหน้าต่างแต่ละบานตกแต่งลายปูนปั้นต่าง ๆ กัน สีมาเป็นปูนปั้นสลักลวดลายตั้งอยู่บนฐานบัว มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ทาสีทองอยู่ 2 องค์เบื้องหน้าอุโบสถ สันนิษฐานว่าคงจะบรรจุอัฐิธาตุผู้สร้างอารามแห่งนี้ 
พระพุทธรูปในอุโบสถที่เก่าแก่นั้นได้ถูกโจรขโมยไปนานแล้ว ภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวทศชาติชาดก เขียนด้วยสีที่สกัดจากพืชและสารตามธรรมชาติ แต่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม บริเวณผนังด้านหลังพระประธานเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้าประทับนั่งในซุ้มเรือนแก้วปางมารวิชัย ฐานชุกชีประดับด้วยกระหนกใบเทศ ผ้าทิพย์ปูลาดลง ด้านหน้าประดับด้วยดอกบัวและลายประจำยาม พื้นผนังลงด้วยสีแดง บางส่วนมีการลงรักปิดทอง ระหว่างหน้าต่างด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติเขียนเป็นตอน ๆ สลับกันไป ส่วนฝาผนังด้านสกัดไม่ปรากฏจิตรกรรม
อุโบสถหลังใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารทรงไทย หลังคามุงกระเบื้องซ้อน 2 ชั้น มีปีนกลาดลงด้านละ 2 ตับ ซุ้มประตูและหน้าต่างทรงมงกุฎ มีพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรอยู่กลางซุ้ม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปเป็นพระประธานลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช หน้าตัก 40 นิ้ว สูง 50 นิ้ว ระหว่างอุโบสถเก่ากับอุโบสถใหม่เป็นที่ตั้งของศาลาการเปรียญหลังใหญ่ 2 ชั้น ก่ออิฐถือปูนทรงไทย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 วัดยังมีศาลเจ้า โดยมีรูปเจ้าแม่กวนอิมอยู่เพียงรูปเดียว
วัดเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพระปริยัติธรรม สร้างด้วยไม้ในรูปแบบของวัดมอญทั้งหลาย มีเสาหงส์อยู่ระหว่างบันไดทางขึ้นและมีอักขระรามัญที่ซุ้มประตู บนอาสน์สงฆ์ด้านในสุดมีพระพุทธรูปตั้งเป็นประธาน ด้านซ้ายเป็นภาพพระเวสสันดร
วัดสิงห์ (จังหวัดนนทบุรี)

วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางคูเวียง ในท้องที่หมู่ที่ 7 บ้านคลองบางนา ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดสิงห์สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2320 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง พระวิหาร หอระฆัง หอไตร ศาลาการเปรียญเก่า และศาลาท่าน้ำของวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อ พ.ศ. 2536 
พระอุโบสถมีฐานเป็นฐานสิงห์เช่นเดียวกับฐานส่วนเฉลียง ซุ้มประตูประดับซุ้มบันแถลง ส่วนหน้าต่างประดับซุ้มกรอบลายอย่างเทศ เป็นลวดลายดอกไม้และใบไม้ประสานกันเป็นตัวลาย หลังคาเป็นทรงจั่วแบบไขรา มีมุขลดใต้ขื่อด้านหน้าและด้านหลัง หลังคาอาคารและมุขซ้อน 3 ตับ ส่วนหน้าบันอาคารและมุขลดประดับลวดลายพุดตานล้อมกรอบ ที่หน้าบันชั้นลดมีประดับกรอบสาหร่าย รวงผึ้งสลักลวดลายพรรณพฤกษา
พระวิหารมีลักษณะทรงสูง ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขเด็จ หน้าบันและสาหร่ายสร้างด้วยไม้สัก สลักลวดลายดอกไม้ บัวหัวเสา ฐานชุกชี ซุ้มประตู และหน้าต่างเป็นลวดลายปูนปั้นปิดทองประดับกระจก ฐานพระวิหารแอ่นโค้งเป็นรูปสำเภาแบบศิลปกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย หอไตรตั้งอยู่กลางน้ำ หน้าบันแกะเป็นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑและลายกระหนกเปลว ออกช่อเป็นรูปเทพนมล้อมรูปพระนารายณ์ บานประตูหน้าต่างเป็นลายรดน้ำ หอระฆังประดับลายจำหลักประณีตตลอดทั้งหลัง หลังคาซ้อนทรงสูงเพรียว ซ้อนหนึ่งชั้น ลดหนึ่งชั้น และมีเฉลี่ยงล้อมรอบหนึ่งชั้น ศิลปกรรมสมัยอยุธยา
วัดสิงห์ (จังหวัดนครปฐม)

วัดสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางแก้วด้านทิศเหนือ ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดสิงห์ ตำบลบางแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ภายในวัดมีแนวถนนแบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน คือ ทิศเหนือเป็นหมู่กุฏิและศาลาอเนกประสงค์ ส่วนทิศใต้มีสระน้ำขนาดใหญ่ อุโบสถ และเจดีย์โบราณ
วัดสิงห์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2342 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2516
วัดสิงห์เป็นที่ประดิษฐานเจดีย์ทรงสูงขนาดใหญ่ ทรงระฆังกลม ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นศิลปะสมัยทวารวดีตอนปลาย เจดีย์ตั้งอยู่บนชุดฐานสิงห์ซ้อนลดหลั่นสามชั้น ย่อมุมไม้สิบสอง องค์เจดีย์มีบัวปากระฆัง เหนือระฆังทำเป็นบัว แทนบัลลังก์รองรับส่วนป้องไฉน ปลียอดหักหายไป องค์เจดีย์ตั้งอยู่บนฐานหน้ากระดานยืดสูง มีลานประทักษิณและราวระเบียงโดยรอบ บริเวณมุมทั้งสี่ทำเป็นเสาบัวเม็ดทรงมัณฑ์ มีบันไดทางขึ้นด้านทิศตะวันตก
พระพุทธรูปในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูน เดิมเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ แต่ภายหลังได้รับการบูรณะใหม่มีลักษณะคล้ายปางมารวิชัย แต่พระหัตถ์หงายออกจีบพระอังคุฐและพระดัชนี
วัดภาวนาราม (จังหวัดสมุทรปราการ)

วัดภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า วัดภาวณาสุวรรณาราม ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ
วัดปากน้ำ (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดปากน้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านปากน้ำ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ.
วัดปากน้ำหรือ วัดอมรวิมลจันทร์ เป็นวัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยสันนิษฐานได้จากโบราณวัตถุที่ยังหลงเหลืออยู่ มีรอยพระพุทธบาทและพระพุทธไสยาสน์เป็นต้น ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่เพิ่งขอตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2458 และได้รับวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน วัดมีความเจริญสูงสุดเมื่อพระครูวิมลศีลาจารย์เป็นเจ้าอาวาส และท่านเป็นเจ้าคณะอำเภออัมพวาด้วย มีความเจริญทางด้านการศึกษา ทั้งด้านศาสนาและการศึกษาสามัญ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เสด็จมาทอดพระเนตรวัดนี้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น 2 ชั้น ซ้อนกันชั้นละ 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังมีประตูทางเข้าด้านละ 1 ประตู ซุ้มประตูปูนปั้นตกแต่งด้วยเศษเครื่องถ้วย เป็นรูปพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ มีมังกรดั้นเมฆเลื้อยอยู่ด้านบน และมีอักษรระบุศักราช 2458 ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระปูนปั้นปางมารวิชัย และยังมีพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะปางอุ้มบาตรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์เป็นโบราณสถานแห่งชาติ มีภาพผนังนูนปูนปั้นประดับกระเบื้องเคลือบฝีมืองดงามมาก วิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปจำลองหลวงพ่อบ้านแหลม พระพุทธฉาย ก่อสร้างด้วยไหโบราณ วิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท 4 รอย พระปรางค์ก่ออิฐถือปูนขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมมีระเบียงล้อมรอบ ฐานพระปรางค์เป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น เรือนธาตุมีซุ้มหน้านางซ้อนกันด้านละ 2 ซุ้มทั้งสี่ด้านยอดปรางค์ นอกจากนี้ยังมีอาคารอื่น ๆ ของวัดที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถานไว้ ได้แก่ ศาลาท่าน้ำเก่า วิหารน้อย เรือนไทยไม้สักทรงปั้นหยาขนมปังขิง ศาลาการเปรียญไม้สักทรงไทย และกุฏิเก๋งจีน วัดมีพระพุทธรูปหลวงพ่อทันใจประทับนั่งปางมารวิชัย สีเหลืองทององค์ใหญ่ ประดิษฐานอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองหน้าวัด
วัตถุมงคล.
วัตถุมงคลที่สร้างโดยเกจิอาจารย์ หลวงพ่อช่วงหรือพระครูวิมลศิลาจารย์ ที่ได้รับความนับถือมากคือตะกรุดและเหรียญ เมื่อปี พ.ศ. 2463 หลวงพ่อช่วงได้สร้างเหรียญหล่อเป็นรูปหลวงพ่อวัดบ้านแหลม และเมื่อปี พ.ศ 2471 ลูกศิษย์ลูกหาของหลวงพ่อช่วงได้ขออนุญาตหลวงพ่อช่วงสร้างเหรียญที่ระลึกในการทำบุญอายุหลวงพ่อช่วง อายุครบ 6 รอบ 72 ปี เป็นเหรียญปั๊มรูปหลวงพ่อครึ่งองค์ด้านหลัง เป็นรูปพระปิดตา และมียันต์ล้อมรอบ พุทธคุณเด่นทางด้านมหาอุด แคล้วคลาด และเมตตามหานิยม
วัดหลักสาม

วัดหลักสาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
วัดหลักสามเดิมชื่อ สำนักสงฆ์พระอาทิตย์ พระจันทร์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2515 นายชวลิต เงินล้าน และเพื่อนได้มีจิตศรัทธาตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น มีเจ้าอาวาสองค์แรกคือ พระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร ต่อมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหลักสาม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นายเล็ก สีเฟื่อง และดาบตำรวจ บุญช่วย ปิณฑะคุปต์ โดยมีพระครูสังฆรักษ์แก้ว สัจจวโร เป็นเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544
ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ หลวงพ่อใหญ่ เจ้าแม่กวนอิม ไอ้ไข่ บริเวณวัดหลักสามมีชุมชนข้างวัดหลักสามโดยมีจำนวนครัวเรือนทั้งหมดราว 80 ครัวเรือน
บาเกโมโนะ โนะ เอะ

บาเกโมโนะ โนะ เอะ  หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "บาเกโมโนซูกูชิเอะ"  เป็นม้วนภาพในประเทศญี่ปุ่นสมัยเอโดะที่มีภาพบาเกโมโนะ 35 ชนิดจากคติชนญี่ปุ่น ซึ่งวาดด้วยมือด้วยเม็ดสีที่สดใสบนกระดาษ บาเกโมโนะแต่ละชนิดมีชื่อที่เขียนด้วยพู่กัน และไม่มีอย่างอื้นเขียนลงในม้วนกระดาษ ไม่มีข้อมูลทางบรรณานุกรม และไม่มีลายเซ็นหรือตราของศิลปิน
รายชื่อบาเกโมโนะ.
นี่คือรายชื่อบาเกโมโนะใน "บาเกโมโนะ โนะ เอะ" พร้อมกับรายละเอียด.
อัดนัน ออกทาร์

อัดนัน ออกทาร์ (เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) ซึ่งยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อัดนัน โฮจา  และ ฮารุน ยาฮ์ยา  เป็นผู้นำลัทธิทางศาสนาเช่นเดียวกับนักรังสรรค์นิยมอิสลามชาวตุรกี ใน พ.ศ. 2550 เขาได้จัดส่งหนังสือ "ดิแอตลัสออฟครีเอชัน" (ซึ่งสนับสนุนรังสรรค์นิยมอิสลาม) กว่าพันเล่ม ไปให้แก่นักวิทยาศาสตร์ สมาชิกรัฐสภา และพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ในสหรัฐโดยที่ไม่มีการสั่งซื้อ ออกทาร์บริหารองค์กร 2 องค์กรซึ่งเขาเป็นประธานกิตติมศักดิ์ คือ "บีลิมอารัชทือร์มาวักฟือ" (แปลตรงตัว "มูลนิธิวิจัยวิทยาศาสตร์" ก่อตั้งใน พ.ศ. 2533) ซึ่งส่งเสริมแนวคิดรังสรรค์นิยม และ "มิลลีเดแอร์เลรีโครูมาวักฟือ" (แปลตรงตัว "มูลนิธิอนุรักษ์ค่านิยมแห่งชาติ" ก่อตั้งใน พ.ศ. 2538) ซึ่งทำงานด้านความหลากหลายของประเด็นทางศีลธรรม
ในไม่กี่ปีที่ผ่านมา ออกทาร์ได้เทศนาเกี่ยวกับ "ศาสนาอิสลามที่แท้จริง" ตามอัลกุรอาน ทางช่องเอ9 ทีวี โดยทั่วไปองค์กรของเขาถูกเรียกว่าเป็นลัทธิ และนิตยสาร "ไวซ์" ได้กล่าวถึงเขาว่าเป็น "ผู้นำลัทธิที่ฉาวโฉ่ที่สุดในตุรกี" ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 ถึง 2558 ออกทาร์ยื่นฟ้องบุคคลต่าง ๆ ในความผิดฐานหมิ่นประมาทมากกว่า 5,000 คดี
ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ออกทาร์กับผู้มีส่วนร่วมกว่า 160 คนถูกคุมตัวและต่อมาถูกจับในหลายข้อหาซึ่งรวมถึงการจัดตั้งองค์กรอาชญากรรม การทุจริตทางการบัญชี และการล่วงละเมิดทางเพศ ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ได้มีการยอมรับคำฟ้อง ซึ่งมีกำหนดการไต่สวนครั้งแรกในวันที่ 17 กันยายน ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2564 เขาถูกพิพากษาลงโทษจำคุกเป็นเวลา 1,075 ปี
จังหวัดฮัมกย็องใต้

จังหวัดฮัมกย็องใต้  เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ จังหวัดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1896 โดยแยกออกจากพื้นที่ทางใต้ของจังหวัดฮัมกย็องเดิม และยังคงเป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีจนถึงปี ค.ศ. 1945 หลังจากนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเกาหลีเหนือ มีเมืองเอกคือฮัมฮึง
ภูมิศาสตร์.
จังหวัดนี้มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดรยังกัง ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับจังหวัดฮัมกย็องเหนือ ทางทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคังว็อน และทางทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดพย็องอันใต้ โดยทางตะวันออกของจังหวัดคือทะเลญี่ปุ่น (เรียกว่า "ทะเลเกาหลีตะวันออก" ในเกาหลีเหนือ)
การแบ่งเขตการปกครอง.
จังหวัดฮัมกย็องใต้แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 เมือง 2 เขต และ 15 อำเภอ ดังนี้
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2021 นัดชิงชนะเลิศ

ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2021 นัดชิงชนะเลิศ ตัดสินหาผู้ชนะของ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2020–21, เป็นการแข่งขันฟุตบอลครั้งที่ 37 ของการแข่งขันฟุตบอลสเปน ซูเปอร์คัพ ประจำปี. นัดนี้ได้ลงเล่นเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2021 ที่ สนามกีฬาลาการ์ตูฆา ใน เซบิยา, ประเทศสเปน. คู่นี้เป็นศึก กลาซิโก ระหว่าง บาร์เซโลนา และ อัตเลติกบิลบาโอ.
อัตเลติกบิลบาโอชนะนัดนี้ 3–2 หลังต่อเวลาพิเศษที่ทำให้พวกเขาชนะ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา สมัยที่สาม.
แมตช์.
รายละเอียด.
<onlyinclude></onlyinclude>
Notes.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เกาะมอร์กิต

เกาะมอร์กิต (;) เป็นเกาะที่อยู่กลางแม่น้ำดานูบ ตั้งอยู่ในอาณาเขตของกรุงบูดาเปสต์ เมืองหลวงของประเทศฮังการี เกาะกลางแม่น้ำนี้มีขนาด 0.965 ตารางกิโลเมตร มีความยาว 2.5 กิโลเมตร และ ความกว้าง 500 เมตร เกาะนี้ทั้งเกาะถือเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ประจำกรุงบูดาเปสต์ เป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับการทำกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ในกรุงบูดาเปสต์ ในสมัยยุคกลางของยุโรป เกาะมอร์กิตเคยมีความสำคัญทางด้านศาสนาในอดีต และยังมีซากปรักหักพักของสิ่งปลูกสร้างที่เคยตั้งอยู่บนเกาะมอร์กิต (ส่วนใหญ่เป็นโบสถ์คริสต์) เกาะนี้มีสะพานอยู่สองแห่งอยู่ทางด้านเหนือสุดและทางด้านใต้สุดของเกาะ ประกอบด้วย สะพานอาร์ปาด ("Árpád-híd") และ สะพานมอร์กิต ("Margit-híd") ตามลำดับ ซึ่งเชื่อมฝั่งตะวันตก (บูดอ) และฝั่งตะวันออก (แปชต์) ของกรุงบูดาเปสต์เข้าด้วยกัน ก่อนคริสตศตวรรษที่ 14 เกาะแห่งนี้มีชื่อว่า "Insula leporum" ซึ่งเป็นภาษาละตินแปลว่า เกาะแห่งกระต่าย เกาะมอร์กิตเคยอยู่ใต้การปกครองของเขต 13 ของกรุงบูดาเปสต์ แต่ได้มีการเปลี่ยนแปลงให้อยู่ภายใต้การปกครองของกรุงบูดาเปสต์โดยตรงโดยที่ไม่ขึ้นกับเขตไหนเลย ตั้งแต่วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2013
เกาะที่ปรากฏในปัจจุบันเกิดจากการพัฒนาโดยการเชื่อมต่อเกาะสามเกาะที่แยกจากกันเข้าด้วยกัน ได้แก่เกาะเฟสตือ Festő ("ชื่อจิตรกร"), เกาะเฟอร์ดือ Fürdő ("โรงอาบน้ำ") และเกาะญุลอก Nyulak ("กระต่าย") ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อควบคุมการไหลของแม่น้ำดานูบ เดิมเกาะนี้อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 102.5 เมตร แต่ตอนนี้ถูกถมขึ้นให้สูงขึ้นถึงระดับ 104.85 เมตรจากระดับน้ำทะเล เพื่อควบคุมน้ำท่วม
เกาะนี้มีสิ่งปลูกสร้างตั้งอยู่เล็กน้อย มีโรงแรม 2 แห่ง ร้านขายอาหารและเครื่องดื่มจำนวนหนึ่ง สนามกีฬา สระว่ายน้ำ สปา เวทีจัดแสดงแบบเปิดโล่ง และ หอคอยเก็บน้ำแห่งเกาะมอร์กิต นอกจากนั้นเกาะแห่งนี้ยังมีซากปรักหักพังและโบสถ์ขนาดเล็กจากยุคกลาง รูปปั้นบุคคลสำคัญและอนุสาวรีย์ต่าง ๆ บ่อน้ำ สวนหย่อม สนามหญ้า น้ำพุ และ สวนสัตว์ขนาดเล็ก เกาะนี้รอบเกาะมีทางวิ่งสำหรับผู้ที่ต้องการวิ่ง บนเกาะนี้นอกจากแท็กซี่และรถบัสประจำทางแล้ว ห้ามไม่ให้ยานพาหนะส่วนบุคคลเข้ามาในพื้นที่ของเกาะมอร์กิต
ซาเลห์ อะบาซารี

ซาเลห์ อะบาซารี (อักษรโรมัน: Saleh Abazari; 3 มีนาคม ค.ศ. 1998 –) เป็นนักคาราเต้ชาวอิหร่าน โดยในการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่อัมมาน ประเทศจอร์แดน เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป และทีมอิหร่านของเขายังได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งคูมิเตะทีมชาย
ทีมอิหร่านของเขาได้ทำผลงานซ้ำในปีถัดไปในรายการคูมิเตะทีมชายของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์เอเชีย 2019 ซึ่งจัดขึ้นที่ทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน
ส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะชายรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป ของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์มหาวิทยาลัยโลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น รวมถึงเขายังได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งคูมิเตะประเภททีมชาย ไม่กี่เดือนต่อมา เขาได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมอิหร่านที่ได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการคูมิเตะทีมชายของการแข่งคาราเต้ชิงแชมป์โลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่มาดริด ประเทศสเปน
วัดโกมุทพุทธรังสี

วัดโกมุทพุทธรังสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูโกมุทสิทธิการ (พิทักษ์ เกสโร) เป็นเจ้าอาวาส
วัดโกมุทพุทธรังสีเริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2540 ในครั้งแรกนางสาวนฤมล โกมุท คหบดีชาวบางขุนนนท์ ได้ถวายที่ดิน 15 ไร่ แด่พระราชพิพัฒน์โกศล (หลวงพ่อเณร) เจ้าอาวาสวัดศรีสุดารามวรวิหาร จากนั้นมีการนิมนต์พระราชพิพัฒน์โกศลเป็นประธานก่อสร้างฝ่ายพระสงฆ์ และเชิญนางสาวนฤมลเป็นประธานฝ่ายฆราวาส แล้วจึงได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดในศาสนาพุทธเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
อุโบสถประดิษฐานหลวงพ่อโกมุทพุทธาภิบาลปราบมารประทานพรโชคลาภ ซึ่งสร้างคู่มากับวัดเป็นพระพุทธรูปประจำวัด ได้ทำการหล่อที่ประเทศอินเดีย และมีรูปหล่อเหมือนเกจิอาจารย์ เช่น หลวงพ่อโต หลวงปู่มั่น หลวงปู่ทิม และยังมีปู่ฤๅษีบดยา ฤๅษีตาไฟ ฤๅษีตาวัด ฤๅษี 108 และยังมีราหู ที่มีการบูชาราหูทุกค่ำวันพุธ นอกจากยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนากรรมฐาน มีการจัดพิธีสวดมนต์ทุกวันพระ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ สวดนพเคราะห์
วัดบางนมโค

วัดบางนมโค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านหัวไผ่ ตำบลบางนมโค อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมด 24 ไร่ 21 วา 3 งาน 
วัดบางนมโคสร้างขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน บางท่านก็ว่ามีในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อ วัดนมโค ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2310 พม่าข้าศึกล้อมกรุงศรีอยุธยา ได้มาตั้งค่ายหนึ่งขึ้นที่ตำบลสีกุก ห่างจากวัดบางนมโค ย่านนั้นมีการเลี้ยงวัวมากกว่าที่อื่น พม่าได้ถือโอกาสกวาดต้อนเอาวัวควายจากย่านนี้ไปเป็นเสบียง ในที่สุดกรุงศรีอยุธยาก็เสียแก่พม่า วัดบางนมโคจึงทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลา ต่อมาก็ได้มีการซ่อมแซมขึ้นใหม่ก็ยังมีการเลี้ยงวัวกันอยู่อีกมากมาย ชาวบ้านจึงเรียกติดปากว่า "วัดบางนมโค"
วัดบางนมโคเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของผู้คนทั่วประเทศ ด้วยความเมตตาของพระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท) ท่านมีความรู้รอบด้านอย่างลึกซึ้ง ตั้งแต่พระธรรม กัมมัฏฐาน การแพทย์แผนโบราณ รวมถึงได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ เช่น เกราะยันต์ พระเครื่องเนื้อดินเผา อุดด้วยผงอิทธิเจของหลวงพ่อปาน ซึ่งเป็นรุ่นเดียวที่ท่านสร้างขึ้นและปลุกเสกเอง ท่านได้วิชาการสร้างพระพิมพ์ต่าง ๆ เหล่านี้มาจากชีปะขาว ซึ่งเป็นพระพิมพ์ที่ไม่เหมือนพระพิมพ์ใด
วัดมีมณฑปหลวงพ่อปานซึ่งมีรูปหล่อลื่น อัฐิ และหุ่นขี้ผึ้งของหลวงพ่อตั้งอยู่ภายใน อุโบสถที่หลวงพ่อปานที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2467 รายล้อมด้วยใบเสมาทอง ด้านหน้าคือรูปหล่อหลวงพ่อปาน มีภาพจิตรกรรมฝาผนังบันทึกเหตุการณ์เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดบางนมโคเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2517 ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า "พระพุทธโสนันทะ" ด้านหลังพระอุโบสถคือพระธาตุเจดีย์ซึ่งหลวงพ่อปานสร้างขึ้นใหม่แทนองค์เดิมที่ชำรุดทรุดโทรม เป็นที่มาของการสร้างพระรุ่นแรก รูปพระพุทธเจ้าประทับบนบัลลังก์เหนือสัตว์ต่าง ๆ ทั้งเจ็ด เมื่อ พ.ศ. 2450 ซึ่งมีชื่อเสียงมาก วัดบางนมโคมีจัดงานพิธีสักการะรำลึกพระเดชพระคุณหลวงพ่อปานทุกวันที่ 26 กรกฎาคม
วัดสัมมาชัญญาวาส

วัดสัมมาชัญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร
วัดสัมมาชัญญาวาสมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดใหม่คลองสอง ตามชื่อคลองที่มีอยู่เดิม นายนิ่ม เกตุหิรัญ, นายม่วม นันวิชัย, กำนันสง่า ศรีอำพันธ์ ได้นำที่ดินจำนวน 6 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินของนางพริ้ง เกตุหิรัญ น้อมเกล้าถวายสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เมื่อราวปี พ.ศ. 2516 พระองค์ก็มีพระเมตตารับไว้และทรงดำเนินการสร้างวัดเป็นลำดับต่อมา จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2521 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535
ในปี พ.ศ. 2528 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานเททองหล่อพระประธาน ในปี พ.ศ. 2538 สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จมาทรงประกอบพิธีตัดหวายลูกนิมิต
เจ้าภาพได้สร้างศาลาการเปรียญไม้ขึ้นมา 1 หลัง กุฏิเล็ก 4 เสา ประมาณ 20 หลัง พระอุโบสถ 2 ชั้น ก่อฉาบปิดด้วยกระเบื้องเคลือบดินเผาทั้งหลัง ทรงไทยประยุกต์กับลวดลายแบบขอมโบราณ ดำเนินการสร้างโดยพระครูอุทัยธรรมโสภิต (จันทร์ลี อุทคฺโค) อดีตเจ้าอาวาส ร่วมกับประชาชนในชุมชนและใกล้เคียง บริเวณชั้นหนึ่งของพระอุโบสถเป็นที่สำหรับถวายสังฆทาน กราบไหว้บูชาองค์พระพุทธรูปปางต่าง ๆ และรอบบริเวณวัดยังมีศาลากาแฟฟรีและศาลาไถ่ชีวิตโคกระบือ
แอแรบดีแซจี

แอแรบดีแซจี  เป้นหมู่บ้านในตำบลออวอจีเฆโจนูบี อำเภอแดชแทคี เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 750 คนใน 140 ครัวเรือน
ตำบลออวอจีเฆโจนูบี

ออวอจีเฆโจนูบี  เป็นตำบลในอำเภอแดชแทคี เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 27 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 4,543 คนใน 883 ครัวเรือน
ตำบลออวอจีเฆโจนูบีตั้งอยู่ในจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชาติพันธุ์มากที่สุดในอิหร่าน โดยเฉพาะชาวเคิร์ดและอาเซอรี
ตำบลออวอจีเฆโชมอลี

ออวอจีเฆโชมอลี  เป็นตำบลในอำเภอแดชแทคี เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 17 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 2,877 คนใน 625 ครัวเรือน
คณะประพันธกรจรจัด เดอะมูฟวี่ เดธแอปเปิล

คณะประพันธกรจรจัด เดอะมูฟวี่ เดธแอปเปิล (; โรมาจิ: "Bungō Sutorei Doggusu Deddo Appuru") เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2561 ผลิตโดยสตูดิโอโบนส์ กำกับโดยทากูยะ อิงาราชิ และเขียนบทโดยคาฟกา อาซางิริและโยจิ เอโนกิโดะ อิงจากซีรีส์มังงะ"คณะประพันธกรจรจัด"ที่แต่งเรื่องโดยอาซางิริและวาดภาพโดยซังโงะ ฮารูกาวะ ภาพยนตร์เรื่องราวหลังเหตุการณ์ในซีรีส์อนิเมะฤดูกาลที่สอง เมื่อกลุ่มนักสืบได้เห็นความเชื่อมโยงของคดีฆาตกรรมหลายคดีที่เกิดขึ้นกับผู้มีพลังพิเศษ นาคาจิมะ อัตสึชิและพวกพ้องจึงได้เผชิญหน้าของคนร้ายในคดีเหล่านี้ซึ่งเป็นชายที่มีชื่อว่าชิบุซาวะ ทัตสึฮิโกะ นักพากย์ตัวละครหลักที่กลับมารับบทในภาพยนตร์ได้แก่ เค็นโชะ โอโนะ, คิโช ทานิยามะ, มาโมรุ มิยาโนะ, ยูโตะ อูเอมูระ และอากิระ อิชิดะ ภาพยนตร์ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2561 และออกฉายในประเทศไทยในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2561
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์คิดขึ้นโดยอาซางิริ ผู้ซึ่งต้องการสานต่อเรื่องราวหลังจากซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ฤดูกาลที่สองได้จบลงเมื่อปลายปี พ.ศ. 2559 ทีมงานสร้างมีเป้าหมายที่จะสร้างโครงเรื่องที่ลึกซึ้งโดยอ้างอิงจากชิบุซาวะ ทัตสึฮิโกะตัวจริง ๆ อย่างหลวม ๆ ในขณะเดียวกันก็สร้างสมดุลระหว่างผลกระทบของบทบาทของตัวละครในภาพยนตร์ โดยเฉพาะอัตสึชิและนากาฮาระ ชูยะ วง Granrodeo, Screen Mode และ Luck Life ร้องเพลงประกอบของภาพยนตร์เรื่องนี้ มังงะดัดแปลงจากภาพยนตร์จำนวน 2 เล่มออกฉายในญี่ปุ่น และยังมีไลต์โนเวลอีก 2 เล่มที่เขียนขึ้นเพื่อโปรโมตภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย 
ภาพยนตร์ทำรายได้รวม 550 ล้านเยน (4.98 ล้านเหรียญสหรัฐ) ในบ็อกซ์ออฟฟิสญี่ปุ่น และชนะหลายรางวัลจากนิตยสาร"นิวไทป์" โดยเฉพาะ"รางวัลภาพยนตร์" ภาพยนตร์ได้เสียงตอบรับในเชิงบวกในเรื่องการจัดการบทบาทตัวละครและงานภาพ แม้ว่่าหลายคนเห็นว่าผู้ที่รู้จักซีรีส์นี้ใหม่ ๆ จะเข้าใจเนื้อเรื่องได้ยาก
สมเด็จพระสันตะปาปาลีนัส

สมเด็จพระสันตะปาปาลีนัส เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาพระองค์ที่ 2 ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 67 จนถึงสิ้นพระชนม์ เช่นเดียวกับสมเด็จพระสันตปาปาในยุคแรก ๆ พระองค์ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ
ตามที่ Irenaeus ได้ระบุว่า สมเด็จพระสันตะปาปาลีนัสเป็นบุคคลเดียวกันกับที่กล่าวถึงในพันธสัญญาใหม่ สมเด็จพระสันตะปาปาลีนัสได้รับการกล่าวถึงในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 2 ว่าประทับอยู่กับเปาโลอัครทูตในกรุงโรมในช่วงบั้นปลายชีวิตของเปาโล
วัดใหญ่เทพนิมิตร

วัดใหญ่เทพนิมิตร เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก ในตำบลสามไถ อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดใหญ่เทพนิมิตรตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2355 เดิมชาวบ้านเรียก วัดใหญ่ ต่อมาได้สร้อยนามวัดภายหลัง สันนิษฐานว่าชาวลาวยวนซึ่งอพยพมาเป็นผู้สร้าง
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8.7 เมตร ยาว 17.20 เมตร โครงสร้างคอนกรีต ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์และพระธาตุจุฬามณีฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญกว้าง 13.50 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ และหอระฆัง สำหรับปูชนียวัตถุมีประธานในอุโบสถ และมีพระธาตุสูง 15 วา มีลักษณะคล้ายพระธาตุพนม 
เมื่อ พ.ศ. 2565 มีโจรเข้ามาทำลายหลวงพ่อโต พระประธาน เนื้อปูน ที่หูข้างซ้ายแตกหัก เศษปูนแตกกระจายเกลื่อน ส่วนพระพุทธรูปด้านขวา ปางห้ามสมุทร เนื้อปูนลงรักปิดทอง ขนาดความสูง 1.50 เมตร ที่บริเวณหัวไหล่ซ้าย ถูกคนร้ายทุบเสียหาย เศษปูน เศษทอง แตกกระจายเกลื่อนพื้นโบสถ์
วัดโพธิ์ (อำเภอมหาราช)

วัดโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโพธิ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2410 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2543
วัดที่วิหารเก่าเหลือแต่ฐานอิฐสภาพทรุดโทรมมีวิหารโถงใหม่สร้างทับบนฐานวิหารเก่า มีหลวงพ่อดำพระหินทรายลงรัก ลักษณะผอมเพรียวมีเค้าศิลปะล้านช้าง หันหน้าไปทางทิศเหนือซึ่งต่างจากพระองค์อื่นที่อยู่ด้วยกันซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออกทิศเดียวกับวัด ในบริเวณวัดมีเจดีย์ มีปูนปั้นรูปทหารถือปืนและทวารบาล (ยักษ์) หนุมาน และสัตว์ต่าง ๆ เหมันตฤดู มณฑปอยู่ในสภาพมั่นคงแข็งแรงมีเพียงปูนปั้นและปูนฉาบที่กระเทาะหลุดร่วง
วิลเลียม เจ. เพอร์รี

วิลเลียม เจมส์ เพอร์รี  เป็นนักคณิตศาสตร์, วิศวกร, นักธุรกิจ, ข้ารัฐการ และนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมในปี 1993 และขึ้นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมในปี 1994 ภายใต้ประธานาธิบดีบิล คลินตัน
อัยการแดนประหาร

อัยการแดนประหาร  เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดยจี ซ็อง, ออม กี-จุน, คว็อน ยู-รี, โอ ชาง-ซ็อก และออม ฮย็อน-กย็อง ออกอากาศทางช่องเอสบีเอส ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม ถึง 21 มีนาคม ค.ศ. 2017 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 22:00 น. (ตามเวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 18 ตอน
เนื้อเรื่องย่อ.
พัค ช็อง-อู (จี ซ็อง) เป็นอัยการที่สำนักงานอัยการเขตกลางของกรุงโซล วันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองเป็นนักโทษประหาร ช็อง-อูต้องทนทุกข์ทรมานจากความจำเสื่อมชั่วคราว โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำให้เขาต้องติดคุก เขาพยายามดิ้นรนเพื่อฟื้นความทรงจำและล้างมลทินให้กับตัวเอง
 อัยการของสำนักงานอัยการเขตกลางของกรุงโซล หัวหน้าแผนกสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์ผู้ไม่เคยแพ้สักคดี
 ชา ซอน-โฮเป็นประธานของชามย็อง กรุ๊ป และเป็นพี่ชายของชา มิน-โฮ ชา มิน-โฮเป็นรองประธานของชามย็อง กรุ๊ป และเป็นน้องชายของชา ซอน-โฮ เขาถูกพ่อทอดทิ้งและทารุณกรรม
 ทนายจำเลยที่พยายามพูดจาฉะฉานและมีเหตุผล แต่แพ้ในศาลทุกครั้ง เธอทำคดีของช็อง-อู
 เพื่อนสนิทของช็อง-อูและเพื่อนอัยการที่สำนักงานอัยการเขตกลางของกรุงโซล
 ภรรยาของซอนโฮและลูกสาวของมหาเศรษฐีผู้ล้มละลาย ผู้มีความทะเยอทะยานที่จะประสบความสำเร็จ
งานสร้าง.
อัยการแดนประหารกำกับโดย โช ย็อง-กวัง จาก49 วันลิขิตฟ้า...ตามหารัก และเขียนบทโดย ชเว ซู-จิน จากซิตี้ฮันเตอร์ การอ่านบทครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ที่สตูดิโอ SBS ในเมืองอิลซาน ประเทศเกาหลีใต้
วัดกลาง (จังหวัดพิษณุโลก)

วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครไทย อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก
วัดกลาง วัดกลางศรีพุทธาราม หรือ วัดกลางนครไทย เป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองนครไทย หรือเมืองบางยางสมัยโบราณ สร้างในยุคพ่อขุนบางกลางหาวหรือพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ ปฐมบรมกษัตริย์ไทยแห่งกรุงสุโขทัย สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1887 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อุโบสถเก่า สร้างตั้งแต่สมัยพ่อขุนบางกลางหาว มีใบเสมาทำด้วยศิลาทรายสีแดง ปัจจุบันทางวัดได้ปรับรูปแบบอุโบสถเสียใหม่ 
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปขนาดใหญ่ 3 องค์ คือ พระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัย มีขนาดหน้าตักกว้าง 53 เซนติเมตร สูง 68 เซนติเมตร และพระพุทธรูปศิลานาคปรก ปางสมาธิศิลปะสมัยลพบุรี 2 องค์ องค์หนึ่งสร้างเสร็จแล้ว แต่มีส่วนชำรุดมีขนาดหน้าตักกว้าง 65 เซนติเมตร สูง 177 เซนติเมตร(เฉพาะองค์พระพุทธรูปสูง 1 เมตร) ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ในสภาพเป็นโกลน จัดเป็นศิลปะลพบุรีมีอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 18–19 ซึ่งองค์ พระพุทธรูปมีรูปร่างหน้าตาเป็นแบบศิลปะท้องถิ่นมากกว่าจะเป็นของที่เคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น ปัจจุบันพระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัยและพระพุทธรูปนาคปรกศิลปะลพบุรี (องค์สมบูรณ์) ได้ถูกโจรกรรมสูญหายไปแล้ว
นอกจากนี้ในวัดมีอนุสาวรีย์พ่อขุนบางกลางหาว และต้นจำปาขาว เชื่อว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ อายุกว่า 700 ปี (ปลูกก่อนปี พ.ศ. 1806) สันนิษฐานว่าพ่อขุนบางกลางหาวทรงปลูกต้นจำปาต้นนี้ไว้ก่อนออกไปสู้รบกับขอมเพื่อตีเมืองสุโขทัยคืนมา พร้อมกันนั้นได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า ถ้าตีเมืองสุโขทัยได้สำเร็จ ขอให้ต้นจำปาเจริญงอกงามดีและออกดอกเป็นสีขาว ปัจจุบันจำปาขาวต้นนั้นมีขนาดลำต้นวัดโดยรอบประมาณ 3 เมตรเศษ สูงประมาณ 9–10 เมตร มีความเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา
ห่านที่วางไข่ทองคำ

ห่านที่วางไข่ทองคำ  เป็นนิทานอีสปหมายเลขที่ 87 ตามระบบจำแนกนิทานสอนใจของ B. E. Perry เป็นนิทานตะวันตกที่มีเรื่องคล้าย ๆ กันของชาวตะวันออก หลายเรื่องก็มีห่านวางไข่ทองคำเหมือนกัน ในขณะที่บางเรื่องจะแทนห่านด้วยแม่ไก่หรือสัตว์ปีกอื่นที่วางไข่ทองคำ นิทานเรื่องนี้เป็นที่มาของสำนวนภาษาอังกฤษว่า 'ฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำ' ("killing the goose that lays the golden eggs") ซึ่งหมายถึงการทำลายทรัพยากรอันมีค่าโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา หรือการกระทำที่ไม่เกิดประโยชน์เนื่องจากความโลภ
เนื้อเรื่องและคติสอนใจ.
Avianus และ Caxton ต่างเล่าเรื่องเป็นห่านออกไข่ทองคำ ในขณะที่มีรูปแบบเรื่องอื่น ๆ ที่เล่าเรื่องเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำ เช่นในเรื่องที่แปลโดย Townsend มีใจความว่า "ชาวบ้านคนหนึ่งและภรรยาของเขามีแม่ไก่ที่วางไข่ทองคำทุกวัน พวกเขาคิดว่าแม่ไก่มีทองขนาดใหญ่ภายในตัว จึงฆ่าไก่เพื่อที่เอาทองออกมา หลังจากที่ลงมือทำไปแล้ว พวกเขากลับต้องแปลกใจที่แม่ไก่นั้นไม่ได้แตกต่างไปจากแม่ไก่ตัวอื่นที่พวกเขามี ผลจากความอยากรวยในเวลาอันสั้นได้ทำให้คู่สามีภรรยาที่โง่เขลาพลาดผลประโยชน์ที่เขาควรได้รับทุกวันจากการกระทำอันโง่เขลาของตน"
สำนวนภาษาอังกฤษ "อย่าฆ่าห่านที่วางไข่เป็นทองคำ" (Kill not the goose that lays the golden egg) หรือที่บางทีเรียกสั้น ๆ ว่า "การฆ่าห่านทองคำ" (killing the golden goose) มาจากนิทานเรื่องนี้ สำนวนนี้มักใช้กับการกระทำสิ้นคิดที่ทำลายความสามารถในการทำกำไรของสินทรัพย์ ในนิทานสำนวนของ Caxton เล่าว่าเจ้าของห่านมีความโลภ ต้องการไข่สองฟองต่อวัน เมื่อห่านทำไม่ได้จึงฆ่ามันเสีย คติสอนใจทำนองเดียวกันยังสอนไว้ในนิทานของ Ignacy Krasicki ในเรื่อง "ชาวสวน" (The Farmer) ที่มีความโลภอยากได้ผลผลิตจากที่ดินเป็นสองเท่า
มีนิทานอีกสำนวนหนึ่งโดย Syntipas (Perry Index 58) ซึ่งปรากฏอยู่ในหนังสือของ Roger L'Estrange เมื่อ ค.ศ. 1692 ในเรื่อง "ผู้หญิงและแม่ไก่อ้วน" (A Woman and a Fat Hen นิทายหมายเลข 87) ความว่า "สุภาพสตรีนางหนึ่งมีแม่ไก่ที่ออกไข่วันละหนึ่งฟอง เธอคิดไปว่าหากเธอให้ข้าวโพดแก่แม่ไก่มากขึ้น แม่ไก่อาจออกไข่วันละสองครั้ง เธอจึงทำการทดลองดังที่คิด แม่ไก่อ้วนท้วนขึ้นและเลิกออกไข่" ผู้แด่งให้ความเห็นว่า 'เราทุกคนควรกำหนดข้อจำกัดของความต้องการและมีความพึงพอใจกับสิ่งที่ดีอยู่แล้ว เนื่องจากกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่มีอยู่' นิทานอีสปอีกเรื่องหนึ่งที่มีคติสอนใจอย่างเดียวกัน คือ"สุนัขและกระดูก"
การประยุกต์ใช้ในงานศิลป์.
ภาพประกอบ "ห่านกับไข่ทองคำ" โดยส่วนใหญ่แสดงให้เห็นชาวนาที่สิ้นหวังหลังจากค้นพบว่าเขาได้ฆ่าห่านไปอย่างไร้ความหมาย นิทานเรื่องนี้ยังเป็นหนึ่งในนิทานที่ถูกประยุกต์ใช้กับปัญหาการเมืองโดยนักวาดภาพประกอบชาวอเมริกันโธมัส แนสต์ ภาพประกอบแสดงถึงชาวนาที่กำลังสับสนจากคำแนะนำของนักการเมืองคอมมิวนิสต์ ปรากฏในนิตยสาร "Harpers Weekly" ฉบับวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2421 มีข้อความประกอบว่า "ฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำตลอด" ("Always killing the goose that lays the golden eggs") ภาพประกอบสื่อถึงเหตุการณ์ The Rail Strike ใน พ.ศ. 2420 ชาวนาในภาพหมายถึงสมาชิกสหภาพแรงงานที่ถูกปั่นประสาททางการเมือง มีภรรยาและลูกโศกเศร้าอยู่บริเวณพื้นหลังของภาพ
อำเภอกลาง (เทศมณฑลเนคอ)

อำเภอกลางของเทศมณฑลเนคอ  เป็นอำเภอในเทศมณฑลเนคอ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จาหสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 90,588 คนใน 23,283 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือเนคอ และมีตำบลถึง 3 ตำบล คือ: ตำบลเมฮ์แรวอน, ตำบลเพย์แรเจฮ์ และตำบลแกเรฮ์โทฆอน
เกาะโหลน

เกาะโหลน เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ห่างไปทางทิศใต้ของเกาะภูเก็ตประมาณ 5 กิโลเมตร อยู่ในความดูแลของตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่กว่า 3,000 ไร่ 
เกาะโหลนมีชุมชนหมู่บ้านเกาะโหลน แต่เดิมทีนั้นไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ แต่เป็นเกาะที่เต็มไปด้วยป่าที่สมบูรณ์ จนเมื่อ 100 กว่าปีก่อน ได้มีชาวสตูลซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม ได้เดินทางมาถึงเกาะแห่งนี้และได้ตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ จนตั้งเป็นบ้านเกาะโหลนเมื่อ พ.ศ. 2480 มีผู้ใหญ่บ้านคนแรก ชื่อนายดล สองเมือง มีประชากร 33 ครัวเรือน ปัจจุบันชุมชนนับถือศาสนาอิสลามกว่าร้อยละ 80 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 20 
จุดเด่นของเกาะโหลน ได้แก่ มีปู 7 สี นกเงือก น้ำตกโตนไทรซึ่งเป็นน้ำตกเล็ก ๆ และชาวบ้านทำผ้าบาติก ชาวบ้านประกอบอาชีพประมง ทั้งการหาหอย หาปู หาปลา และหมึกโวยวาย ซึ่งเป็นหมึกสายชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ในรูใต้ผืนทราย
เดิมประชาชนบ้านเกาะโหลน มีรายได้จากการทำสวน ทำประมงหาปลา ภายหลังมีนายทุนมาซื้อที่ดินบนเกาะโหลน ได้สร้างบังกะโล บ้านพัก สำหรับนักท่องเที่ยว
วัดนาเตา

วัดนาเตา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะเกษ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน
วัดนาเตาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2356 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 จากจารึกวัดนาเตาระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2356 เริ่มปฏิสังขรณ์วิหารวัดหนองเทา (วัดนาเตา) โดยมีครูบาเจ้าวัดนาราบเป็นที่ปรึกษา มีพระอุปนันทะเจ้าอาวาสวัดหนองเทาเป็นประธานฝ่ายบรรพชิต และมีแสนทักขิณะเป็นประธานฝ่ายฆราวาสร่วมกับพระภิกษุสามเณรและคนบ้านหนองเทาและคนในหมู่บ้านใกล้เคียง ในการนี้มีพระปัญโญเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง 
ภายในอุโบสถมีองค์พระประธานที่เป็นองค์นอนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หอไตรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสก่ออิฐถือปูน ส่วนฐานหน้ากระดานลูกแก้วอกไก่ หลังคามุงหลังคาเดิมเป็นหินชนวน ต่อมาเป็นกระเบื้องดินเผา วิหารศิลปะล้านนา หลังคาลดหน้า 3 ชั้น มีโครงสร้างหลังคาแบบม้าต่างไหม หลังคาเดิมเป็นกระเบื้องดินขอเปลี่ยนเป็นแป้นเกล็ด ในปี พ.ศ. 2522 มีการเทปูนซีเมนต์ลงทับพื้น เสาและคานหุ้มไม้จากพื้นเดิม ในปี พ.ศ. 2545 บันไดทางขึ้นด้านหน้าแก้ไขจากเหงามาเป็นนาค
วัดยังมีจารึกบนพระบฏซึ่งพบเพียงแห่งเดียวในจังหวัดน่าน ระบุปีที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2358
บิชต์

บิชต์ (พหูพจน์: , บิชูต์ และ , อิบชูต์) ในภาษาถิ่นอาหรับบางภาษาเรียกว่า มิชละห์  หรือ อะบาอ์  เป็นเสื้อคลุมแบบดั้งเดิมของผู้ชายที่ได้รับความนิยมในโลกอาหรับ สวมใส่โดยทั่วไปมาเป็นเวลาหลายพันปี 
ในภาพวาดของชาวคริสต์และชาวฮีบรูโบราณ ชาวลิแวนต์สวมใส่บิชต์ในสมัยที่พระเยซูทรงพระชนม์ชีพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
บิชต์เป็นเสื้อคลุมตัวนอกอย่างหลวม ๆ ที่สวมทับชุดเษาบ์ 
สัญลักษณ์ของความเป็นอาหรับ.
บิชต์มักจะสวมใส่เพื่อเป็นเกียรติในโอกาสพิเศษ เช่น งานแต่งงาน หรือเทศกาล เช่น วันอีด หรือสำหรับการละหมาดวันศุกร์ หรือการละหมาดญะนาซะห์ มักจะสวมใส่โดยเจ้าหน้าที่หรือนักบวช รวมถึงหัวหน้าเผ่า กษัตริย์ และอิหม่าม โดยสวมทับเษาบ์, กานซุ  หรือทูนิก  เป็นเครื่องนุ่งห่มแสดงสถานะที่เกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์ ตำแหน่งทางศาสนา ความมั่งคั่ง และในโอกาสพิธีต่าง ๆ เช่นเดียวกับชุดทักซิโดสีดำ ของตะวันตก
นิรุกติศาสตร์.
รากศัพท์สามตัวอักษรของบิชต์ ถูกใช้อย่างแพร่หลายในกลุ่มภาษาเซมิติก รวมทั้งภาษาอาหรับ และทฤษฎีหนึ่งระบุว่าบิชต์ มาจากภาษาแอกแคดคำว่า bishtu ซึ่งแปลว่า "ความสูงส่ง" หรือ "ศักดิ์ศรี" อีกชื่อเรียกของชุดคือ อะบาอ์  มาจากรากศัพท์สามตัวอักษรในภาษาอาหรับ ʿAyn-Bāʾ-Wāw ซึ่งเกี่ยวข้องกับ "การเติมเต็ม"
บันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการกล่าวถึงบิชต์หรือเสื้อคลุมอาหรับอาจเป็นข้อความในหนังสือประวัติศาสตร์ของเฮอรอโดทัส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกในศตวรรษที่ห้าก่อนคริสต์ศักราช โดยในการอธิบายเครื่องแต่งกายของทหารอาหรับ:
“ทหารอาหรับสวมเสื้อคลุมยาวซึ่งผูกด้วยเข็มขัด มีธนูยาวคล้องอยู่ที่แขนขวาโดยกลับหัวลง”
นักวิจัยกล่าวว่าต้นกำเนิดทางภาษาของคำว่าบิชต์ ย้อนกลับไปที่ภาษาแอกแคด ซึ่งเป็นภาษาของผู้คนในดินแดนบาบิโลน โดยเป็นภาษาอาหรับถิ่นของชาวเซไมต์พื้นเมือง โดยมีความหมายในแง่ความมีเกียรติ ความโอ่อ่า ซึ่งบริบททางประวัติศาสตร์ยืนยันความหมายนี้ เจ้านาย ผู้ปกครอง ขุนนางและผู้อาวุโส ใช้สวมใส่ทุกยุคสมัยจนถือเป็นสัญลักษณ์แห่งศักดิ์ศรีและความสูงส่งในสังคม
การผลิต.
บิชต์ทำมาจากขนอูฐและขนแพะ โดยนำวัสดุมาปั่นเป็นเส้นใย จากนั้นจึงนำมาทอเป็นบิชต์ ผ้าสำหรับฤดูร้อนจะมีเส้นด้ายที่อ่อนนุ่ม ส่วนสำหรับฤดูหนาวจะมีขนที่หยาบกว่า โดยปกติจะเป็นสีดำ สีน้ำตาล สีเบจ สีครีม หรือสีเทา
ในวัฒนธรรมประชานิยม.
ในช่วงท้ายของพิธีมอบรางวัลหลังการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 รอบชิงชนะเลิศ เชค ตะมีม บิน ฮะมัด อัษษานี เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์ ทรงสวมบิชต์ให้ลิโอเนล เมสซิ กัปตันทีมชาติอาร์เจนตินา ก่อนการมอบถ้วยชนะเลิศ
นักบุญซาราห์

นักบุญซาราห์ หรืออาจรู้จักในนาม ซาราผิวดำ  เป็นนักบุญอุปถัมภ์ของชาวโรมานี (หรือเป็นที่รู้จักในนาม ยิปซี) มีศูนย์กลางทางความเชื่ออยู่ที่เทศบาลแซ็งต์-มารี-เดอ-ลา-แมร์ เมืองกามาร์ก ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตามตำนานระบุว่านางเป็นคนรับใช้ของมารีย์ (คนใดคนหนึ่งในมารีย์ทั้งสาม) ซึ่งเคยเข้ามาถึงเมืองกามาร์กนี้ด้วย
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 21 เป็นที่เข้าใจกันว่านักบุญซาราห์ คือคนเดียวกันกับพระแม่กาลี เทพเจ้าของชาวอินเดีย ซึ่งชาวอินเดียก็เป็นบรรพบุรุษของชาวโรมานี ครั้นเมื่อชาวโรมานีหันไปเข้ารีตศาสนาคริสต์ พระแม่กาลีจึงถูกผสานความเชื่อกลายเป็นนักบุญของศาสนาคริสต์ไป โดยนักบุญซาราห์ได้รับการยกย่องว่า "เป็นเทพเจ้าผู้พิทักษ์ชาวโรมานี" และเป็น "ความเชื่อมโยงที่ไม่อาจปฏิเสธได้กับเทพเจ้าของอินเดีย"
ตำนาน.
มีตำนานการข่มเหงคริสต์ศาสนิกชนยุคแรก อ้างว่าใน ค.ศ. 47 ลาซารัส มีพี่สาวชื่อมารธา มารีย์แห่งเบธานี มารีย์สะโลเม (มารดาของยอห์นอัครทูตและยากอบองค์ใหญ่) มารีย์แห่งโคลปัส และมักซิมินุสแห่งแอ็กซ์ ทั้งหมดถูกส่งออกทะเลด้วยเรือ และเดินทางจนไปถึงชายฝั่งทางตอนใต้ของกอลอย่างปลอดภัย ภายหลังได้เรียกสถานที่แห่งนั้นว่าแซ็งต์-มารี-เดอ-ลา-แมร์ ปรากฏหญิงนางหนึ่งมีนามว่า "ซาราห์" เป็นสตรีชาวเบเรนีกี ผู้มีเชื้อสายอินเดียและอียิปต์ โดยเป็นหญิงรับใช้ผิวดำของนางมารีย์คนใดคนหนึ่งในสามคน แต่คาดว่าน่าจะเป็นมารีย์แห่งโคลปัส
เข้าใจว่าความเชื่อเรื่องการมาถึงฝรั่งเศสของมารีย์ทั้งสามคงถูกสร้างขึ้นในช่วงยุคกลาง แต่เรื่องราวของนักบุญซาราห์ปรากฏครั้งแรกในหนังสือ "The Legend of the Saintes-Maries" (1521; "ตำนานแห่งแซ็งต์-มารี") เขียนโดยแว็งซ็อง ฟีลิปปง (Vincent Philippon) ซาราห์มีบทบาทเป็น "...หญิงใจบุญที่ช่วยเหลือผู้อื่นด้วยการขอทาน ทำให้เชื่อกันไปว่านางเป็นชาวยิปซี..." ภายหลังซาราห์ได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญของชาวโรมานี
แต่ในงานเขียนของฟร็องซ์ เดอ วีล (Franz de Ville) เมื่อ ค.ศ. 1956 ให้ข้อมูลว่า ซาราห์เป็นผู้ต้อนรับมารีย์ทั้งสาม ความว่า
"...หนึ่งในพวกเราซึ่งได้รับวิวรณ์เป็นคนแรกคือซาราห์ นางเกิดในตระกูลสูงและเป็นหัวหน้าเผ่าของเธอริมฝั่งแม่น้ำโรน นางล่วงรู้ถึงสารที่ส่งถึงเธอ...ชาวโรม [คือชาวโรมานี] ในยุคนั้นเป็นพวกพหุเทวนิยม พวกเขาแบกเทวรูปเทพีอิชตาร์ขึ้นบ่าและพาลงไปในทะเลเพื่อรับพรที่นั่นปีละครั้ง วันหนึ่งซาราห์มีนิมิตแจ้งว่ามีนักบุญที่อยู่ในเหตุการณ์การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูจะเดินทางเข้ามา และเธอต้องช่วยพวกเขา ซาราห์เห็นพวกเขาโดยสารมากับเรือ แต่ทะเลมีคลื่นสูงนักและเรือลำนั้นก็จวนจะอัปปาง มารีย์สะโลเมโยนเสื้อคลุมลงบนคลื่นน้ำเพื่อใช้เป็นแพ ซาราห์รีบลอยคอไปหาเหล่านักบุญและช่วยพวกเขาขึ้นมาบนฝั่งด้วยการสวดภาวนา"
การแสวงบุญ.
มีการแสวงบุญเพื่อบูชานักบุญซาราห์ในวันที่ 24 พฤษภาคมของทุกปี โดยจะทำรูปเคารพของนักบุญองค์นี้ลงทะเล เพื่อสื่อถึงการเข้าสู่ดินแดนฝรั่งเศสอีกครั้ง
นักเขียนบางคนให้ทัศนะเรื่องความคล้ายคลึงกันระหว่างธรรมเนียมการแสวงบุญของนักบุญซาราห์ กับการแสวงบุญและการบูชาพระแม่กาลี (ในรูปแบบของนางทุรคา) ไว้ว่า
"...หากเราเปรียบเทียบพิธีกรรมทางศาสนาที่ศาลของนักบุญซารา (เรียกว่า "ซารา เอ กาลี" ในภาษาโรมานี) ในฝรั่งเศส ก็จะพบว่ามันคือพิธีกรรมบูชาพระแม่กาลี/ทุรคา/ซารา แต่ถูกเปลี่ยนไปยังคนที่นับถือศาสนาคริสต์แทน ... การอุทิศให้กับนักบุญซารา ซึ่งเป็น "นักบุญ" ที่ไม่มีอยู่จริงในฝรั่งเศส และเป็นธรรมเนียมการบูชาพระแม่กาลี/ทุรคา/ซาราของชนบางกลุ่มในอินเดีย..."
และชื่อ "ซารา" ปราฏอยู่ใน "ทุรคาสัปตศตี" ซึ่งเป็นคัมภีร์เกี่ยวนางทุรคาของอินเดีย
ไม้เกาหลัง

ไม้เกาหลัง (ญี่ปุ่น: 孫の手, , ,) เป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเป็นแท่งยาว ๆ ใช้สำหรับเกาบริเวณที่เอื้อมไม่ถึง เช่นส่วนหลังของร่างกาย
ในภาษาญี่ปุ่นเรียกไม้เกาหลังว่า 孫の手 (มาโงะ โนะ เทะ) ซึ่งแปลตรงๆว่า "มือของหลาน"