pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อินโดมี่

อินโดมี่ (อักษรโรมัน: Indomie) เป็นตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผลิตโดยบริษัทอินโดฟู้ด สัญชาติอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ในปีหนึ่งมีการผลิตอินโดมี่รวม 15 พันล้านห่อ และส่งออกไปยัง 90 ประเทศทั่วโลก การผลิตอินโดมี่อยู่ในอินโดนีเซียมาตั้งแต่เปิดตัวในปี 1972 ก่อนจะเพิ่มฐานการผลิตในไนจีเรียนับตั้งแต่ 1995 โดยในประเทศไนจีเรียนี้ อินโดมี่ได้รับความนิยมมากในบรรดาประเทศแอฟริกาอื่น ๆ
ภูมิหลัง.
ศัพทมูล.
ชื่ออินโดมี่มาจาก "indo" ซึ่งหมายถึง "อินโดนีเซีย" และ "mie" คำภาษาอินโดนีเซีย ตรงกับคำว่า "หมี่"
ประวัติศาสตร์.
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเริ่มข้าสู่ตลาดอินโดนีเซียในปี 1969 โดยอินโดฟู้ดเป็นหนึ่งในบริษัทผู้ผลิตอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ตั้งขึ้นในปี 1982 โดย ซูโดโน ซาลิม (1916–2012) มหาเศรษฐีผู้ยังเป็นเจ้าของโรงสีแผ้งสาลีโบกาซารี (Bogasari Flour Mills)
ตราอินโดมี่เริ่มผลิตครั้งแรกในปี 1972 โดยบริษัท PT Sanmaru Food Manufacturing Co. Ltd. โดยมีรส "Indomie Kuah Rasa Kaldu Ayam" (ซุปไก่) ออกจำหน่ายเป็นรสแรก ต่อมาจึงได้ออกรส "Indomie Kuah Rasa Kari Ayam" (แกงกะหรี่ไก่) ในปี 1980 และต่อมาในปี 1982 ได้เปิดตัวบะหมี่แห้ง "Indomie Mi Goreng" (บะหมี่ผัด; "หมี่โกเรง") ซึ่งกลายมาเป็นบะหมี่ยอดนิยมในตลาดอินโดนีเซียทันที
ในปี 1984 PT Sanmaru Food ถูกซื้อโดย PT Sarimi Asli Jaya ซึ่งตอนนั้นเป็นของโรงสีแป้งสาลีโบกาซารี ก่อนจะรวมเข้ากับ PT Indofood Sukses Makmur Tbk ในปี 1994 อินโดมี่ครองตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ของประเทศอินโดนีเซียในปี 2010
รสชาติและรูปแบบ.
อินโดมี่วางจำหน่ายในหลายรสและภายใต้หลายตรา โดยแบ่งสินค้าออกเป็นห้ากลุ่ม ได้แก่: "Indomie goreng" (บะหมี่ผัดแห้ง), "Indomie kuah" (บะหมี่น้ำ), "Kuliner Indonesia" (อาหารอินโดนีเซีย), "Mi Keriting" (บะหมี่งอชั้นดี) และ "Hype Abis" (รสเผ็ดแปลกใหม่) รสส่วนใหญ่ของอินโดมี่เป็นผลงานสร้างสรรค์ของนูนุก นูไรนี (Nunuk Nuraini) พนักงานของบริษัทอินโดฟู้ดในแผนกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
สายการผลิตของอินโดมี่รส "หมี่โกเรง" ("Mi Goreng") หรือบะหมี่ผัดแห้ง มาจากหมี่ผัดแห้งของอินโดนีเซีย "หมี่โกเรง" เริ่มออกจำหน่ายในปี 1983 วางจำหน่ายในขนาดราว 85 กรัมต่อห่อ ภายในประกอบด้วยเครื่องปรุงสองซอง ซองแรกเป็นซีอิ๊วหวาน, ซอสพริก, น้ำมันปรุงรส และหอมเจียว อีกซองเป็นผงปรุงรส และหอมแดงเจียว ในบางพื้นที่มีวางขายหมี่โกเรงในรูปซองใหญ่ ("Jumbo") ที่มีน้ำหนักสุทธิ 127–129 กรัม
เจ้าแม่สองนาง

เจ้าแม่สองนาง เป็นตำนานและความเชื่อเกี่ยวกับวิญญาณผู้หญิงสองคนในชุมชนอีสานและกลุ่มชาติพันธุ์ลาว โดยเฉพาะชุมชนที่ตั้งอยู่ริมน้ำแถบลุ่มน้ำโขงและลุ่มน้ำชี เช่น อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู อำเภอศรีเชียงใหม่ อำเภอท่าบ่อ อำเภอเมืองหนองคายและอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย อำเภอบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ บ้านแพงใต้ ตำบลบ้านแพง อำเภอบ้านแพง บ้านนาเขท่า ตำบลนาเข อำเภอบ้านแพง บ้านน้ำก่ำ อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น บ้านสิงห์ท่า และบ้านสิงห์โคก อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร
โครงเรื่องหลักกล่าวว่าเจ้าแม่สองนางซึ่งเป็นพี่น้องหรือฝาแฝด เป็นธิดาของเจ้าเมืองเวียงจันทน์หรือหลวงพระบาง มีการเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ช่วงพระเจ้าฟ้างุ้มและพระไชยเชษฐาธิราช มีการอ้างศึกสงครามซึ่งเป็นเหตุให้เจ้าแม่สองนางหนีมาและทำให้เรือล่มเสียชีวิต ต่อมาวิญญาณได้ปรากฏให้ชาวบ้านตามชุมชนต่าง ๆ หรือเป็นผู้ติดตามนักรบไปทางบก จากเรื่องในตำนานทำให้ผู้คนชาวอีสานเชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษของตน
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม (สวธ.) ได้ขึ้นทะเบียนตำนานเจ้าแม่สองนางเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม เมื่อ พ.ศ. 2555 ในสาขาวรรณกรรมพื้นบ้านและภาษา ประเภทนิทานพื้นบ้าน
ผลกระทบ.
ในแต่ละชุมชนท้องถิ่นมีความเชื่อที่แตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ ปรากฏเป็นตำนานเรื่องเล่า พิธีกรรม ศาล สิ่งก่อสร้าง รูปเคารพ เป็นต้น ได้แก่
ลัทธิพิธีเกี่ยวกับเจ้าแม่สองนางที่มีต่อชุมชนชายฝั่งลุ่มน้ำโขงในเขตพื้นที่จังหวัดหนองบัวลำภู เลย หนองคาย บึงกาฬ นครพนม และมุกดาหาร พิธีกรรมประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่แสดงสถานภาพของเจ้าแม่สองนางที่เป็นเสมือนเจ้าเมืองมุกดาหารและบรรพบุรุษในอดีต ให้ความหวังเรื่องความอุดมสมบูรณ์ และความมั่งคั่งแก่ชุมชน ขจัดปัดเป่าเคราะห์ภัยและสร้างขวัญกำลังใจ
สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับตำนานเช่น เจดีย์ศรีสองนางที่วัดหอสองนาง อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ศาลเจ้าแม่สองนางที่วัดหายโศก อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย หอเจ้าแม่สองนางที่ปากห้วยหลวง อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ศาลสองนางที่จังหวัดบึงกาฬ เจดีย์ศรีสองนางที่วัดกลาง อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย ศาลเจ้าแม่สองนางสถิตย์ อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร ศาลเจ้าแม่สองนางที่บ้านเกิ้ง อำเภอเมืองจังหวัดมหาสารคาม ศาลเจ้าแม่สองนาง บ้านเชียงเหียน อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม หอสองเจ้านาง บ้านหัวขัว ตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม ศาลเจ้าแม่สองนางพี่น้อง บ้านท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
เจ้าหลวงคำแดง

เจ้าหลวงคำแดง เป็นตำนานและเรื่องเล่า รวมถึงการประกอบพิธีกรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทยวน ไทลื้อ และไทใหญ่ ฯลฯ แพร่หลายอยู่ในหลายจังหวัดทางภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย รวมถึงชาวไทลื้อในสิบสองปันนา ชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ชาวไทใหญ่ในดินแดนอาหม และชาวไทน้อยในลาว เป็นต้น
ในแต่ละท้องที่เรียกชื่อแตกต่างกันไป เช่น ชาวไทยวนและชาวลัวะ เรียก "สุวัณณะคำแดง" (สุวรรณคำแดง) ชาวไทยวนแถบวัดพระนั่งดิน จังหวัดพะเยา เรียก "พระญาคำแดง" ชาวไทยวน อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย เรียก "เจ้าพ่อคำแดง" ชาวไทยวน อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา เรียก "เจ้าหม่อมคำแดง" และ "ขุนคำแดง" ชาวไทลื้อ บ้านแพด อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา เรียก "เจ้า (พ่อ) พญาคำแดง"
ปรากฏเป็นฉบับลายลักษณ์ ตัวอย่างเช่น "ตำนานโบราณนิทานปถมเหตุการตั้งเชียงใหม่", "ตำนานเชียงใหม่ปางเดิม" และ "ตำนานสุวรรณคำแดง" หรือ "ตำนานเสาอินทขีล" เนื้อหาหลักระบุว่าเจ้าหลวงคำแดง เป็นบุคคลในยุคก่อนสมัยประวัติศาสตร์มีฐานะเป็นปฐมกษัตริย์ผู้สร้างเมืองล้านนา ยังกล่าวถึงอดีตชาติที่เกิดเป็นพระยาหมูชื่ออุตรจุนทะ จากนั้นเกิดมาเป็นบุตรพระยาโจรณีชื่อ สุวัณณะคำแดงราชบุตร พระวิสสุกรรมได้เนรมิตรกายเป็นกวางทองให้สุวัณณะคำแดงไปตามจับ เป็นเหตุให้ได้พบนางอินเหลาที่ดอยอ่างสรง จากนั้นเหล่าเสนาอำมาตย์ไปพบสระบัวและสร้างเมืองล้านนาขึ้นในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำปิง เจ้าหลวงคำแดงเป็นกษัตริย์องค์แรกของเมืองล้านนา ต่อมาปลายชีวิตได้สละสมบัติไปอยู่ถ้ำเชียงดาวกับนางอินเหลา
ความเชื่อ.
ชาวล้านนาเชื่อว่าเจ้าหลวงคำแดงมีฐานะเป็นอารักษ์เมืองของล้านนา มีความยิ่งใหญ่กว่าอารักษ์อื่น ๆ 
ปรากฏเป็นพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น พิธีกรรมบวงสรวงเจ้าหลวงคำแดงประจำปีของชาวไทยวนที่จังหวัดเชียงใหม่และจังหวัดพะเยา พิธีกรรมเลี้ยงผีเจ้าหลวงคำแดงของชาวไทลื้อที่จังหวัดพะเยา จังหวัดน่านและจังหวัดเชียงราย พิธีกรรมเลี้ยงผีเมืองของชาวไทใหญ่ที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ฯลฯ โดยอำเภอเชียงดาว โดยเฉพาะดอยหลวงเชียงดาวเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญที่สุดในความเชื่อเรื่องเจ้าหลวงคำแดง พบว่ามีศาลเจ้าหลวงคำแดงในอำเภอเชียงดาวถึง 4 แห่ง มีการสักการะบูชาและจัดพิธีกรรมเลี้ยงผีในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 9 ของทุกปี
สโมสรฟุตบอลลอสแอนเจลิส

สโมสรฟุตบอลลอสแอนเจลิส  หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า แอลเอเอฟซี เป็นทีมฟุตบอลอาชีพอเมริกัน ซึ่งตั้งอยู่ในลอสแอนเจลิส สโมสรนี้แข่งขันในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ (MLS) ในฐานะสโมสรสมาชิกของฝั่งตะวันตก สโมสรก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2014 และเริ่มเล่นในฤดูกาล 2018 ในฐานะทีมขยาย สโมสรเล่นแมตช์เหย้าของพวกเขาที่แบงค์ออฟแคลิฟอร์เนียสเตเดียมซึ่งเป็นสนามกีฬาเฉพาะฟุตบอลที่ตั้งอยู่ใน เอ็กโพซิชันพาร์ก
เจ้าของสโมสรคือ แบรนดอน เบ็ค, แลร์รี เบิร์ก และเบนเน็ตต์ โรเซนธาล สโมสรฟุตบอลลอสแอนเจลิสยังมีเจ้าร่วมอื่น ๆ อีกหลายคน เช่น วิล เฟอร์เรลล์ หัวหน้าโค้ชคนแรกของสโมสรคือ บ็อบ แบรดลีย์ ซึ่งทำหน้าที่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2017 ถึง 2021 ในช่วงฤดูกาลที่สองในปี ค.ศ. 2019 สโมสรฟุตบอลลอสแอนเจลิสได้รับรางวัลโล่ผู้สนับสนุนกับ คาร์ลอส เวล่า กัปตันสโมสรได้รับ รางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า ในปี ค.ศ. 2020 สโมสรฟุตบอลลอสแองเจลิสเป็นรองแชมป์ในคอนคาเคฟแชมเปียนส์ลีก สโมสรคว้าแชมป์เมเจอร์ลีกซอกเกอร์เป็นครั้งแรกในฤดูกาล 2022 ซึ่งจบดับเบิ้ลลีกด้วยรางวัลโล่ผู้สนับสนุนครั้งที่สอง
ตั้งแต่พวกเขาเริ่มแข่งขัน สโมสรฟุตบอลลอสแอนเจลิสมีการแข่งขันที่เป็นคู่ปรับกับแอลเอ แกลักซี ซึ่งเป็นทีมเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ที่เก่าแก่กว่าสองทีมในลอสแอนเจลิส การแข่งขันระหว่างทั้งสองสโมสรได้รับการขนานนามว่า เอล ทราฟิโก โดยผู้สนับสนุนของทั้งสองสโมสร
อาหารทางการแพทย์

อาหารทางการแพทย์  คืออาหารสูตรพิเศษสำหรับการจัดการด้านอาหารของผู้ป่วยที่มีความต้องการทางโภชนาการเฉพาะซึ่งไม่สามารถได้รับโดยการรับประทานอาหารตามปกติเพียงอย่างเดียว ในสหรัฐ มีการกำหนดคำนิยามไว้ในรัฐบัญญัติยากำพร้า (Orphan Drug Act) โดยองค์การอาหารและยาสหรัฐซึ่งแก้ไขในปี ค.ศ. 1988 และอยู่ภายใต้ข้อกำหนดฉลากอาหารและความปลอดภัยทั่วไปของกฎหมายอาหาร ยา และเครื่องสำอาง (Federal Food, Drug, and Cosmetic Act) ของรัฐบาลสหรัฐ ส่วนในยุโรป องค์การความปลอดภัยอาหารยุโรป (European Food Safety Authority) ได้กำหนดคำจำกัดความของ "อาหารเพื่อวัตถุประสงค์ทางการแพทย์พิเศษ" (Foods for Special Medical Purposes, FSMPs) ในปี ค.ศ. 2015
คำนิยาม.
อาหารทางการแพทย์ซึ่งคำนิยามในยุโรประบุว่าเป็น "อาหารเพื่อวัตถุประสงค์พิเศษทางการแพทย์" จะแตกต่างจากความหมายที่มีขอบเขตกว้างกว่าของอาหารพิเศษประเภทอื่น ซึ่งเป็นอาหารแบบปรกติที่มีการกล่าวอ้างด้านสุขภาพหรือเป็นผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร
เพื่อให้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นอาหารทางการแพทย์ อย่างน้อยที่สุดผลิตภัณฑ์ต้องมีคุณสมบัติดังนี้
อาหารทางการแพทย์แบ่งออกได้เป็นประเภทต่าง ๆ คือ สูตรที่มีสารอาหารครบถ้วน, สูตรที่มีสารอาหารไม่ครบถ้วน, สูตรสำหรับผู้มีความผิดปกติของการเผาผลาญ และผลิตภัณฑ์ให้สารน้ำทางปาก
ข้อบังคับ.
สหรัฐ.
อาหารทางการแพทย์ได้รับการควบคุมโดยองค์การอาหารและยาสหรัฐภายใต้รัฐบัญญัติอาหาร ยา และเครื่องสำอาง (Federal Food, Drug, and Cosmetic Act) ในประมวลกฎหมายแห่งสหพันธรัฐ ลักษณะ 21 มาตรา 101.9(j)(8)
คำว่า อาหารทางการแพทย์ ตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 5(b) ของรัฐบัญญัติยากำพร้า (Orphan Drug Act) ในประมวลกฎหมายสหรัฐ ลักษณะ 21 มาตรา 360ee(b)(3) คือ "อาหารที่จัดทำขึ้นเพื่อบริโภคหรือป้อนเข้าสู่ร่างกายภายใต้การดูแลของแพทย์ ซึ่งมีไว้สำหรับการจัดการอาหารที่เฉพาะเจาะจงสำหรับโรคหรือสภาวะต่าง ๆ ซึ่งความต้องการทางโภชนาการเฉพาะนั้นขึ้นอยู่กับหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการยอมรับ โดยการประเมินทางการแพทย์"
อาหารทางการแพทย์ไม่จำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบหรืออนุมัติก่อนวางตลาดจากองค์การอาหารและยา นอกจากนี้ยังได้รับการยกเว้นจากข้อกำหนดการติดฉลากสำหรับการระบุข้อมูลด้านสุขภาพและการระบุรายการสารอาหารที่เป็นส่วนประกอบภายใต้รัฐบัญญัติการติดฉลากโภชนาการและการให้การศึกษา ค.ศ. 1990 ในปี ค.ศ. 2016 องค์การอาหารและยาสหรัฐได้เผยแพร่ "คำแนะนำสำหรับอุตสาหกรรม: คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับอาหารทางการแพทย์" ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง ซึ่งมีคำจำกัดความและข้อกำหนดการติดฉลากรวมอยู่ด้วย
เค้กอาโวคาโด

เค้กอาโวคาโด เป็นเค้กที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นส่วนประกอบหลักร่วมกับส่วนผสมอื่น ๆ ทั่วไปสำหรับเค้ก อาโวคาโดอาจเป็นส่วนประกอบในแป้งหรือในเครื่องโรยหน้าเค้กชนิดนี้ก็ได้
ภาพรวม.
อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลักในเค้กอาโวคาโด ร่วมกันกับส่วนผสมแบบฉบับอื่น ๆ ของเค้ก อาโวคาโดสามารถใช้ได้หลากหลายพันธุ์ ซึ่งอาจให้กลิ่นรสอาโวคาโดที่ละเอียดอ่อนอบอวลอยู่ในนั้น สามารถใช้อาโวคาโดบดเป็นส่วนประกอบในแป้ง ไอซิง หรือโรยหน้าเค้กได้ หรือใช้อาโวคาโดหั่นบาง ๆ วางประกอบด้านบนหรือวางตกแต่ง และยังสามารถใช้ร่วมกับส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ผิวของผลไม้รสเปรี้ยว
ส่วนผสมเพิ่มเติมสามารถใช้โยเกิร์ต บัตเตอร์มิลก์ ลูกเกด อินทผาลัม วอลนัต เฮเซลนัต ออลสไปซ์ อบเชย และลูกจันทน์เทศ และอื่น ๆ อีกทั้ง น้ำมะนาวสามารถใช้เพื่อป้องกันเกิดสีน้ำตาลขึ้นแก่อาโวคาโดได้ เค้กอาโวคาโดยังสามารถปรุงเป็นอาหารมังสวิรัติและอาหารวีกันได้ นอกจากนี้ยังสามารถปรุงช็อกโกแลตเค้กและแพนเค้กโดยใช้อาโวคาโดลงไปผสมในแป้งได้อีกด้วย
รูปแบบต่าง ๆ.
เค้กอาโวคาโดดิบ.
เค้กอาโวคาโดสามารถปรุงเป็นเค้กดิบได้โดยใช้อาโวคาโดสด และวัตถุดิบอื่น ๆ ซึ่งผสมเข้าด้วยกันเป็นเนื้อเนียนละเอียดแล้วนำไปแช่เย็น ซึ่งสามารถนำเครื่องเตรียมอาหารมาใช้ในการปั่นส่วนผสมได้ เค้กอาโวคาโดดิบที่ปรุงกับอาโวคาโดจำนวนมากมักมีวิตามินสูงและมีกรดไขมันที่จำเป็นจำนวนมาก ซึ่งได้มาจากผลอาโวคาโด
บราวนีอาโวคาโด.
บราวนีอาโวคาโด คือบราวนีที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นวัตถุดิบหลัก การใช้อาโวคาโดที่สุกงอมอาจมีส่วนทำให้เนื้อบราวนีชุ่มฉ่ำเหมือนฟัดจ์ นอกจากนี้ ยังสามารถนำถั่วดำมาใช้ปรุงในจานและใช้แทนที่แป้งได้
อาโวคาโดชีสเค้ก.
อาโวคาโดชีสเค้ก เป็นรูปแบบของชีสเค้กที่ปรุงโดยใช้อาโวคาโดเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งสามารถใช้อาโวคาโดดิบได้ อาโวคาโดชีสเค้กอาจมีเนื้อสัมผัสเป็นครีมและมีความคงตัว อาหารจานนี้ยังปรากฏในตอนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ "มาสเตอร์เชฟ" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015
การสะสมธาตุเคมี

การสะสมธาตุเคมี เป็นงานอดิเรก ว่าด้วยการเก็บสะสมธาตุเคมี นักสะสมธาตุเคมีส่วนใหญ่มักสะสมเพื่อศึกษาหรือจัดแสดงธาตุรวมถึงคุณสมบัติที่แตกต่างไปตามแต่ละธาตุ ในขณะที่บางคนก็สะสมธาตุโดยไม่มีเหตุผลในทางปฏิบัติ นักสะสมธาตุบางคนมีเหตุผลด้านลงทุนจัดซื้อธาตุ ในขณะที่นักเคมีบางคนสะสมธาตุหนึ่ง ๆ จำนวนมาก เช่น โอลิเวอร์ แซกส์ เป็นต้น ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา การสะสมธาตุได้รับความนิยมจากความสนใจของสื่อที่จัดแสดงโดยนักสะสมธาตุเคมีอย่าง ธีโอดอร์ เกรย์
อย่างไรก็ตาม การสะสมธาตุเคมีในประเทศไทยยังไม่เป็นที่แพร่หลายเนื่องด้วยราคาเคมีภัณฑ์สูง การจัดซื้อที่ยาก และกฎหมายคุ้มครองจำกัดบางอย่าง
การครอบครองธาตุเคมี.
นักสะสมบางคนพยายามเก็บตัวอย่างของธาตุที่มีความบริสุทธิ์สูงของแต่ละธาตุ คนบางกลุ่มอาจเลือกที่จะค้นหาธาตุในการใช้งานประจำวัน บางคนอาจไม่เห็นด้วยกับการสะสมธาตุในรูปสารประกอบหรือ โลหะผสม ในขณะที่คนอื่นเห็นว่าสิ่งนี้ยอมรับได้ นักสะสมอาจใช้การแยกสารจากสารประกอบในบ้านของตนเอง ตัวอย่างเช่น ไฮโดรเจน สามารถแยกได้ง่ายผ่านการสลายพันธะด้วยไฟฟ้าของน้ำ
นอกจากการสะสมตัวอย่างธาตุแล้ว นักสะสมธาตุบางคนยังสะสมสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับธาตุ เช่น สินค้าที่ผลิตซึ่งมีธาตุต่าง ๆ หินและแร่ที่มีธาตุนั้นในรูปสารประกอบ หรือสารประกอบของธาตุ ผู้ผลิตบางรายยังขายเหรียญที่ทำจากธาตุบริสุทธิ์และลูกบาศก์ที่ทำจากธาตุบริสุทธิ์ ซึ่งสามารถหาซื้อได้จาก เว็บไซต์ประมูล เช่น eBay
ปัจจุบัน ร้านจัดจำหน่ายบางแห่งพยายามลงตลาดกับการสะสมธาตุ แม้กระทั่งการขายในปริมาณมากเป็นชุด เนื่องจากการซื้อธาตุจากบริษัทจำหน่ายเคมีภัณฑ์ขนาดใหญ่มักเป็นสิ่งที่ทำได้ยากและมีข้อจำกัดสำหรับบุคคลทั่วไป กระทั่งมีผู้ให้จำหน่ายตัวอย่างธาตุเคมีอย่างเป็นสาธารณะทางเว็บไซต์ มีผู้จัดจำหน่ายที่จัดตั้งขึ้น อาทิ Nova Elements, RGB Elements, Smart Elements, SMT Metalle Wimmer, PEGUYS, Metallium, Collect the Periodic Table, Luciteria และ Onyxmet การสะสมธาตุทำให้เกิดความท้าทายมากมาย ธาตุบางชนิด เช่น ปรอท เบริลเลียม แทลเลียม พลูโตเนียม และ สารหนู เป็นพิษอันตราย จึงหายากหรือถูกจำกัดต่อการขนส่ง บางธาตุหายากมากในการใช้งานเชิงพาณิชย์ เช่น สแกนเดียม ลูเทเทียม และ ทูเลียม ดังนั้นจึงหาซื้อได้ยากหรือมีราคาค่อนข้างแพง บางชนิด เช่น ซีเซียม ฟอสฟอรัสขาว และ ฟลูออรีน เสี่ยงต่อการเกิดปฏิกิริยาร้ายแรงและมีข้อจำกัดในการขนส่ง สารอื่น ๆ เช่น แกลเลียม ทำปฏิกิริยากับ อะลูมิเนียม โดยจะกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว (เป็นวัสดุโครงสร้างในเครื่องบิน) ธาตุบางชนิด เช่น ฟอสฟอรัสและไอโอดีน ถูกควบคุมเนื่องจากใช้ในเคมีลับ สารอื่น ๆ เช่น เรดอนและแอสทาทีน เป็นธาตุกัมมันตภาพรังสี และมีครึ่งชีวิตสั้นเกินไปสำหรับการสะสมในทางปฏิบัติ นอกเหนือจากอันตรายจากกัมมันตภาพรังสี โดยปกติจะรวบรวมเฉพาะธาตุที่เสถียรตั้งแต่ไฮโดรเจนไปจนถึงบิสมัท (ยกเว้นเทคนีเทียม ธาตุกัมมันตภาพรังสี และโพรมีเทียม) ยกเว้นทอเรียมและยูเรเนียม ที่มีไอโซโทปครึ่งชีวิตยาวนาน และอาจเป็นไปได้ที่จะจัดหาธาตุกัมมันตภาพรังสีอื่น ๆ เช่น เรเดียม (โดยปกติจะอยู่ในรูปของ เรเดียมซัลเฟต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสีเรืองแสงบนเข็มนาฬิกาโบราณ)อะเมริเซียม (ในรูปของแหล่งกำเนิดรังสีที่บรรจุอะเมริเซียม 0.29 ไมโครกรัมที่สกัดจากเครื่องตรวจจับควันบางชนิด) โพรมีเทียม (มักอยู่ในรูปของสีเรืองแสงในสัญญาณไฟ) และเทคนีเชียม (มีการขาย แต่มักมีราคาสูง)
ธีโอดอร์ เกรย์

ธีโอดอร์ "ธีโอ" เกรย์  เป็นผู้ร่วมก่อตั้งวุลแฟรมรีเสิร์ช นักเขียนด้านวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งและผู้พัฒนาแอปพลิเคชันของทัชเพรซ
การศึกษา.
ธีโอดอร์ เกรย์เข้าศึกษาที่ โรงเรียนมัธยมศึกษาศูนย์ปฏิบัติการมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขาเคมี จากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ที่เออร์แบนา–แชมเปญจน์ ใน ค.ศ. 1986   
อาชีพการงาน.
ใน ค.ศ. 1987 เขาลาออกขณะศึกษาในระดับปริญญาเอก สาขาเคมีทฤษฎีที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เพื่อร่วมงานกับ สตีเฟน วุลแฟรม ในปีเดียวกันนั้น เขาร่วมก่อตั้ง"วุลแฟรมรีเสิร์ช" งานแรกของเขาในบริษัทคือการสร้างอินเทอร์เฟซผู้ใช้สำหรับแมทะแมทิคา ในเวลาต่อมา เกรย์ได้ออกจากวุลแฟรมรีเสิร์ชไปเป็นนักเขียนและผู้จัดพิมพ์เต็มเวลา 
เขาสะสมธาตุเคมี และครอบครองตัวอย่างธาตุมากกว่า 1,000 ตัวอย่าง และนำตัวอย่างธาตุต่าง ๆ ในใส่ในช่องของโต๊ะที่เป็นรูปตารางธาตุที่เขาจัดทำขึ้น และได้รับรางวัลเอซีเอสเกรดดี้สแต็ก (ACS Grady Stack) ประจำ ค.ศ. 2011 เพื่อเป็นเกียรติแก่การเผยแพร่ความรู้ทางด้านเคมีสู่สาธารณะ รวมถึงรางวัลอิกโนเบล สาขาเคมี ประจำ ค.ศ. 2002 เขาจ้างนักถ่ายรูป นิก แมนน์ ร่วมถ่ายภาพตัวอย่างธาตุ และนำไปประกอบในหนังสือ "The Elements: A Visual Exploration of Every Known Atom in the Universe" และเป็นเวลาหลายปีที่เกรย์เขียนคอลัมน์ประจำสำหรับ "วิทยาศาสตร์ยอดนิยม" เรื่อง "Gray Matter" คอลัมน์นี้เข้ารอบสุดท้ายสำหรับรางวัลนิตยสารแห่งชาติสำหรับคอลัมน์ดีเด่นใน ค.ศ. 2010 ใน ค.ศ. 2009 บทความของเกรย์ได้รับการตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ "Mad Science: Experiments You Can Do at Home—But Probably Shouldn't." ต่อจากหนังสือ "Mad Science 2: Experiments You Can Do At Home, But STILL Probably Shouldn't" ที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2013 "
ในปี ค.ศ. 2010 เกรย์ได้ก่อตั้ง ทัชเพรซ ร่วมกับ แม็กซ์ วิตบี, จอห์น โครมี และ สตีเฟน วุลแฟรม ไม่นานหลังจากการเผยแพร่แอปพลิเคชันในไอแพด บริษัทถูกสร้างขึ้นเพื่อพัฒนาแอปพลิเคชันเพื่อการศึกษาที่เป็นนวัตกรรมใหม่โดยใช้เทคโนโลยีของไอแพด แอปพลิเคชันที่เผยแพร่ครั้งแรกคือ "The Elements" และใน ค.ศ. 2014 เกรย์เผยแพร่แอปพลิเคชัน "Molecules" ที่สามารถตอบสนองผู้ใช้จากการสัมผัสได้ จาก "Disney Animated" ของทัชเพรซซิ่ง ซึ่งแอปเปิลเสนอชื่อให้เป็นแอปพลิเคชันไอแพดที่ดีที่สุดประจำ ค.ศ. 2013 ทั่วโลก App Editor ของไอทูนส์ นอกจากนี้แอปพลิเคชันของเขาได้รับรางวัล BAFTA ใน ค.ศ. 2014 เกรย์ยังเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง เพลย์เกรย์แลบ กับนินา พาเลย์
เกรย์พัฒนาชุดโมเดลอะคริลิกหลายชุดที่เคลื่อนไหวได้ เขาตั้งชื่อว่า "เครื่องกลภาพเคลื่อนไหว" (Mechanical GIFs) เพื่อแสดงถึงการทำงานของเครื่องจักร กลไก อุปกรณ์ และอุปกรณ์ต่าง ๆ 
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 เกรย์ได้รับเชิญให้ไปที่ปักกิ่งในนามของ เดอะนิวตันโปรเจกต์ โดยผู้ก่อตั้ง Jizhe Xu เพื่อทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา
ตลอดอาชีพการงานของเขา เกรย์เป็นผู้สนับสนุนการเผยแพร่ความรู้จากผู้มีความรู้วิทยาศาสตร์สู่สาธารณชนในวงกว้าง
ระหว่างเรา และดอกไม้ไฟ

ระหว่างเรา และดอกไม้ไฟ  เป็นภาพยนตร์การ์ตูนอนิเมะโรแมนติกญี่ปุ่น อิงจากละครโทรทัศน์ชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกันของชุนจิ อิวาอิ ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ที่ชื่นชมดนตรีและแอนิเมชั่น แต่วิจารณ์การเล่าเรื่องและลักษณะ เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ทำรายได้สูงสุดอันดับหกของปี พ.ศ. 2560 และทำรายได้ไปแล้วกว่า 26 ล้านเหรียญสหรัฐทั่วโลก นอกจากนี้ยังได้รับการเผยแพร่โดยแมดแมนเอ็นเตอร์เทนเมนต์ อนิเมะลิมิเต็ด และจีเคไอดีเอส
เนื้อเรื่อง.
โนริมิจิ ชิมาดะ กับนาซึนะ โออิคาวะ อาศัยอยู่ในเมืองโมชิโมะ นักเรียนพนันกันว่าดอกไม้ไฟจะกลมหรือแบนบนท้องฟ้า หลังจากนาซึนะพบหินอ่อนแก้วขนาดเล็ก นาซึนะ โนริมิจิ และยูสุเกะแข่งขันในการแข่งขันว่ายน้ำ ยูสุเกะชนะและนาซึนะขอให้เขาไปออกเดท นาซึนะเก็บกระเป๋าเดินทางและวางแผนที่จะออกจากบ้าน ยูสึเกะประกันตัวเดทและนาซึนะถูกแม่พากลับบ้าน โนริมิจิขว้างหินอ่อนเพื่อขอพรแล้วทำให้ย้อนเวลาได้ ย้อนกลับไปเมื่อการแข่งขันเกิดขึ้น รอบนี้โนริมิจิชนะและนาซึนะถามเขาเรื่องเดท พวกเขามุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ แต่ถูกแม่ของนาซึนะถูกจับได้และคู่หมั้นของเธอ โนริมิจิรู้ว่าดอกไม้ไฟแบนและทราบว่าเขาอยู่ในไทม์ไลน์อื่น โนริมิจิขอโอกาสอีกครั้งที่จะหนีไปกับนาซึนะ เขาโยนหินอ่อนจากประภาคารและย้อนเวลาอีกครั้ง เขาช่วยเธอหลบเลี่ยงครอบครัวและขึ้นรถไฟ พวกเขาถูกจับอีกครั้งโดยคนอื่นๆ เมื่อยูสึเกะผลักทั้งสองออกจากระเบียง โนริมิจิใช้หินอ่อนอีกครั้ง ไม่ต้องการให้ใครเห็นพวกเขา เวลากระโดดกลับมาอีกครั้งและรถไฟใช้เส้นทางอื่น ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ในเมืองเดียวกันในโดมแก้ว หลังจากที่ช่างทำดอกไม้ไฟใช้หินอ่อนเป็นค่าดอกไม้ไฟที่เหลือแล้วระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า หลังจากเห็นอนาคตภายในเศษชิ้นส่วนแล้ว นะซึนิถามโนริมิจิพวกเขาจะเห็นที่ไหนต่อไป ในวันต่อมา ทางโรงเรียนแจ้งการขาดเรียนของโนริมิจิและนะซึนะ
รายชื่อผู้ชนะชาร์ตโชว์! มิวสิกคอร์ (ค.ศ. 2023)

ชาร์ต"โชว์! มิวสิกคอร์" เป็นรายการชาร์ตเพลงทางโทรทัศน์ของเอ็มบีซีในเกาหลีใต้ รายการจะมอบรางวัลให้กับซิงเกิลที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในประเทศระหว่างการถ่ายทอดสดทุกสัปดาห์
ในปี 2023 มี 29 ซิงเกิลที่ได้อันดับที่หนึ่งในชาร์ต และ 23 ศิลปินได้รับถ้วยรางวัลอันดับหนึ่ง ปัจจุบัน "I Am" โดยไอฟ์ มีคะแนนสูงสุดที่ 9,668 คะแนน ในการออกอากาศเมื่อวันที่ 22 เมษายน ปัจจุบัน "Queencard" โดยไอเดิล เป็นเพลงเดียวที่ได้รับ Quintuple Crown ในปีนี้
รายชื่อผู้ชนะชาร์ตมิวสิกแบงก์ (ค.ศ. 2023)

ชาร์ต"มิวสิกแบงก์" เป็นรายการชาร์ตเพลงทางโทรทัศน์ของเคบีเอสในเกาหลีใต้ รายการจะมอบรางวัลให้กับซิงเกิลที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในประเทศระหว่างการถ่ายทอดสดทุกสัปดาห์
ในปี 2023 มี 42 ซิงเกิลที่ได้อันดับที่หนึ่งในชาร์ต และ 3 ศิลปินได้รับถ้วยรางวัลอันดับหนึ่ง "God of Music" โดยเซเวนทีน มีคะแนนสูงสุดที่ 16,281 คะแนน ในการออกอากาศเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน
หัลทีราม

หัลทีราม (อักษรโรมัน: Haldiram's) เป็นบริษัทอุตสาหกรรมอาหาร ผลิตและให้บริการร้านอาหาร, ขนมอินเดีย และ ของว่างอินเดีย สำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ บริษัทมีโรงงานผลิตสินค้าอยู่ในนาคปุระ, นิวเดลี, คุรคาว, หูคลี, รุทรปุระ และ โนยดา หัลทีรามยังมีหน้าร้านค้าปลีกเป็นสาขา และร้านอาหารหลายรูปแบบในปูเณ, นาคปุระ, รายปุระ, โกลกาตา, โนยดา และเดลี
ประวัติศาสตร์.
หัลทีรามก่อตั้งขึ้นในปี 1937 โดยคงคา พิษาณ อัครวาล (Ganga Bishan Agarwal) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ "หัลทีรามจี" (Haldiram Ji) โดยแรกเริ่มก่อตั้งเป็นร้านค้าปลักขนมหวานและนามกีนแห่งหนึ่งในเมืองพิกาเนร์ รัฐราชสถาน
ต่อมา บริษัทได้เริ่มต้นการผลิตในระดับอุตสาหกรรม โดยโรงงานแห่งแรกตั้งอยู่ที่โกลกาตา และในปี 1970 ได้มีการตั้งโรงงานใหญ่ที่ชัยปุระ และอีกแห่งที่นิวเดลีในต้นทศวรรษ 1990s ในปี 2003 บริษัทเริ่มทำการตลาดจำหน่ายสินค้าอาหารสะดวกซื้อ ในปี 2014 บริษัทได้รับการจัดอันดับเป็นตราสินค้าที่ได้รับการเชื่อถือที่สุดของอินเดียเป็นอันดับที่ 55 ตามรายงาน Brand Trust Report โดย Trust Research Advisory บริษัทเติบโตขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง และในปี 2017 ได้กลายมาเป็นบริษัทผลิตของกินเล่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เอาชนะทั้งคู่แบ่งในประเทศและคู่แข่งระดับนานาชาติ ปัจจุบัน สินค้าของบริษัทมีจำหน่ายในมากกว่า 80 ประเทศทั่วโลก
ผลิตภัณฑ์.
หัลทีรามมีผลิตภัณฑ์มากกว่า 410 รายการ รวมถึงของกินเล่นและขนม ทั้งแบบตะวันตกและอินเดีย เช่น กุหลาบจามุน, ภุชิยาพิกาเนรี และ ปาปาดัม นอกจากนี้ บริษัทยังผลิตอาหารกึ่งสำเร็จรูป และนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s บริษัทยังเริ่มผลิตสินค้าที่มีส่วนผสมของมันฝรั่ง ภายใต้เครื่องจักรที่ผ่านการนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา
ผลิตภัณฑ์ของหัลทีรามมีวางขายในร้านค้าปลีกตั้งแต่ร้านขนมปังไปจนถึงร้านขนมหวาน รวมถึงบนเว็ยไซต์ค้าปลีกหลายเจ้า ราคาของสินค้านั้นโดยทั่วไปต่ำกว่าผลิตภัณฑ์เดียวกันของเจ้าอื่น ๆ ในตลาดสหรัฐ หัลทีรามสามารถวางจำหน่ายได้แค่ผลิตภัณฑ์ขนมมันฝรั่งทอดจนถึงปี 2003 ผลิตภัณฑ์ของหัลทีรามมีวางจำหน่ายตามซุปเปอร์มาร์เก็ตอินเดียหลายแห่งในสหรัฐ และเป็นที่นิยมในบรรดาชาวอินเดียโพ้นทะเล
โฆษณา.
หัลทีรามมีการโฆษณาและทำการตลาดเช่นเดียวกับบริษัทอุตสาหกรรมอาหารอื่น ๆ และในปี 2015 บริษัทได้ร่วมทุนผลิตภาพยนตร์บอลลีวูดในชื่อ "Prem Ratan Dhan Payo" ที่ซึ่งซองขนมของหัลทีรามกว่า 15 ล้านซองถูกพรินท์ติดไปกับตราของภาพยนตร์ ปัจจุบัน หัลทีรามยังคงขยับขยายแฟรนไชส์ของตัวเองอย่างต่อเนื่อง
วัดโพนชัย (อำเภอด่านซ้าย)

วัดโพนชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำหมัน ในตำบลด่านซ้าย อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย 
วัดโพนชัยสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจน สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในคราวเดียวกันกับการสร้างพระธาตุศรีสองรักในระหว่าง พ.ศ. 2103–06 โดยเป็นที่พักของพระสงฆ์ที่มาร่วมงานสมโภชพระธาตุศรีสองรัก โดยจากรูปแบบของเจดีย์ก็คล้ายคลึงกับพระธาตุศรีสองรัก แต่มีขนาดเล็กและชะลูดกว่าซึ่งน่าจะสร้างขึ้นในช่วงเวลาใกล้เคียงหรือหลังการสร้างพระธาตุศรีสองรักเล็กน้อย
วัดโพนชัยตั้งอยู่บนเนินดิน ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเกิดจากขุยดินปากรูพญานาค ซึ่งในสมัยพุทธกาลพญานาคเคยได้ถวายพื้นที่แห่งนี้ให้พระพุทธเจ้าประทับแรม พร้อมด้วยพระสาวก 500 รูปมาก่อน เนินดินชาวบ้านเรียกว่า "โพน" และเพื่อความเป็นสิริมงคลจึงตั้งชื่อวัดว่า "วัดโพนชัย" อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2103 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2110
วิหารของวัดมีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะล้านช้าง เดิมเป็นวิหารโถง เสาไม้ แต่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาอย่างต่อเนื่อง ส่วนบนเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ส่วนล่างเป็นผนังก่ออิฐถือปูน มีช่องหน้าต่าง ภายในประดิษฐาน "หลวงพ่อพระเจ้าใหญ่" เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย ลงรักปิดทอง ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 79 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปศิลปะล้านช้าง ฝีมือช่างท้องถิ่น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22–23 สันนิษฐานว่าอาจจะสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างวัดโพนชัย ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ผีตาโขนและพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเมืองด่านซ้าย
วัดมีประเพณีที่สำคัญคือ "งานบุญหลวง" หรือ "เทศกาลผีตาโขน" มีการทำบุญมหาชาติในเดือน 7 (กรกฏาคม)
วัดฉางข้าวน้อยใต้

วัดฉางข้าวน้อยใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลป่าซาง อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 4 ไร่ 42 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา 
วัดฉางข้าวน้อยใต้ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดต้นยาง เนื่องจากมีต้นยางนาขนาดใหญ่ขึ้นที่บริเวณด้านหลัง (ทิศตะวันตก) ของวัด วัดฉางข้าวน้อยใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยครูบาคัณธา เรวจฺจ พร้อมด้วยชาวบ้านได้อพยพมาจากสิบสองปันนาได้ช่วยกันสร้างวัด เดิมใช้ชื่อวัดว่า วัดสันข้าวน้อย ตามสภาพพื้นที่ซึ่งมีฉางข้าวสำหรับเก็บผลผลิตจากการทำนา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2340 วัดฉางข้าวน้อยใต้ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นมรดกจังหวัดลำพูนเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
พื้นที่ของวัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน อันเนื่องจากมีถนนพหลโยธินตัดผ่าน พื้นที่ฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งเสนาสนะสงฆ์ วิหารทรงโรงเป็นอาคารทึบ ฐานเป็นฐานเขียง ที่ผนังด้านหลังพระประธานมีลายรดน้ำและมีช่องทางเชื่อมเข้าสู่องค์เจดีย์ซึ่งสร้างติดกับวิหาร หอไตรก่อด้วยอิฐถือปูน 2 ชั้น ส่วนพื้นที่ฝั่งตะวันตกเป็นที่ตั้งของเจดีย์ครูบาคางเป็ด (ครูบาคัณธา เรวจฺจ) และอุโบสถ เจดีย์ครูบาคางเป็ดเป็นเจดีย์ที่บรรจุอัฐครูบาคัณธา เป็นเจดีย์ศิลปะแบบไทลื้อที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปกรรมแบบพม่า บริเวณรององค์เจดีย์มีประติมากรรมแสดงเรื่องราวจากชาดกเรื่องสิงห์คาบนาง
อุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ

อุมัร อิบน์ อับดุลอะซีซ (2 พฤศจิกายน ค.ศ. 680 – ป. 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 720) โดยทั่วไปรู้จักในพระนาม อุมัรที่ 2  เป็นเคาะลีฟะฮ์แห่งรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 8 พระองค์ทรงมีส่วนสำคัญหลายประการและได้ปฏิรูปสังคม และมักระบุเป็นมุญัดดิดคนแรกและเคาะลีฟะฮ์ผู้ชอบธรรมแห่งอิสลามองค์ที่ 6
พระองค์เป็นลูกพี่ลูกน้องในอดีตเคาะลีฟะฮ์ โดยเป็นพระราชโอรสของอับดุลอะซีซ พระอนุชาในอับดุลมะลิก พระองค์ยังเป็นพระราชปนัดดาฝ่ายพระราชมารดาของอุมัร อิบน์ อับค็อฏฏอบ เคาะลีฟะฮ์องค์ที่ 2 ด้วย 
ชีวิตช่วงต้น.
อุมัรน่าจะเสด็จพระราชสมภพในมะดีนะฮ์เมื่อประมาณ ค.ศ. 680 อับดุลอะซีซ อิบน์ มัรวาน พระราชบิดาของพระองค์ อยู่ในตระกูลอุมัยยะฮ์อันมั่งคั่งในนครนี้ ส่วนอุมม์ อาศิม บินต์ อาศิม พระราชมารดา เป็นหลานวาสของเคาะลีฟะฮ์ อุมัร อิบน์ อัลค็อฏฏอบ (ค. 634 – 644) การที่อุมัรที่ 2 สืบเชื้อสายจากเคาะลีฟะฮ์อุมัรทำให้ภายหลังพระองค์เน้นย้ำในเรื่องนี้ และข้อมูลธรรมเนียมมุสลิมแยกพระองค์จากผู้นำอุมัยยะฮ์องค์อื่น ๆ ในช่วงที่พระองค์เสด็จพระราชสมภพนั้น ผู้ปกครองรัฐเคาะลีฟะฮ์มาจากสายซุฟยาน ซึ่งปกครองรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์จากดามัสกัส เมื่อเคาะลีฟะฮ์ ยะซีดที่ 1 และมุอาวิยะฮ์ที่ 2 พระราชโอรสของพระองค์และผู้สืบทอด สววรคตใน ค.ศ. 683 และ 684 ตามลำดับ อำนาจของอุมัยยะฮ์ล่มสลายทั่วรัฐเคาะลีฟะฮ์และตระกูลอุมัยยะฮ์ในฮิญาซ (รวมมะดีนะฮ์) ถูกขับออกจากบริเวณนี้โดยผู้สนับสนุนเคาะลีฟะฮ์คู่เข้าชิงที่มีฐานในมักกะฮ์นาม อับดุลลอฮ์ อิบน์ อัซซุบัยร์ ฝ่ายอุมัยยะฮ์ลี้ภัยไปที่ซีเรีย ซึ่งยังมีชนเผ่าอาหรับที่จงรักภักดีสนับสนุนราชวงศ์อยู่ โดยพวกชนเผ่าให้การยอมรับมัรวานที่ 1 พระอัยกาของอุมัร เป็นเคาะลีฟะฮ์และจัดตั้งการปกครองของอุมัยยะฮ์ในซีเรียใหม่
สวรรคต.
ขณะเดินทางกลับจากอะเลปโปไปยังดามัสกัส หรืออาจกลับไปที่คฤหาสน์ Khunasira ของพระองค์ อุมัรกลับทรงพระประชวร พระองค์สวรรคตในช่วงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ถึง 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 720 ขณะมีพระชนมพรรษา 37 พรรษา ที่หมู่บ้าน Dayr Sim'an (มีอีกชื่อว่า Dayr al-Naqira) ใกล้มะอะเราะตุนนัวะอ์มาน อุมัรได้ซื้อที่ดินด้วยเงินของพระองค์เองและฝังในหมู่บ้านนั้น โดยซากสุสานที่ไม่ทราบวันก่อสร้างของพระองค์ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ ยะซีดที่ 2 ขึ้นครองราชย์ถัดจากอุมัรที่ 2
ณ วันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 ในช่วงสงครามกลางเมืองซีเรีย มีรายงานกองกำลังอาสาสมัครที่หนุนโดยอิหร่านเข้าจู่โจมสุสานของอุมัร ตามภาพวิดีโอที่เผยแพร่ในหน้าเพจที่สนับสนุนรัฐบาลซีเรียบนสื่อสังคม ส่วนอีกวิดีโอหนึ่งแสดงภาพสุสานที่ถูกเปิดและไม่มีศพข้างใน ไม่มีข้อมูลว่าส่วนหลงเหลือที่อยู่ข้างในนั้นถูกย้ายไปไว้ที่ไหน
เคียราเบ็ง

เคียราเบ็ง (; โรมาจิ: "Kyaraben") หรือ คาราเบ็ง (charaben) ย่อมาจาก เคียรากูตาเบ็นโต (; โรมาจิ: "kyarakutā bentō") หรือ คาแร็กเตอร์เบ็นโต (character bento) เป็น"เบ็นโต" (ข้าวกล่องมื้อกลางวันของญี่ปุ่น) รูปแบบหนึ่งที่จัดแต่งอย่างประณีต โดยประกอบด้วยอาหารที่การตกแต่งให้ดูเหมือนคน ตัวละครจากสื่อที่เป็นที่นิยม สัตว์ และพืช แม่บ้านหรือพ่อบ้านชาวญี่ปุ่นมักใช้เวลาวางแผนมื้ออาหารของครอบครัว รวมถึงข้าวกล่องมื้อกลางวันด้วย
เดิมที "เคียราเบ็ง"หรือเบ็นโตตกแต่งทำขึ้นด้วยจุดประสงค์เพื่อให้เด็กสนใจอาหารและส่งเสริมนิสัยการรับประทานอาหารที่หลากหลาย ปัจจุบันได้พัฒนาเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมจนถึงขั้นที่มีการจัดประกวดระดับชาติ
ในวัฒนธรรมประชานิยม.
กล่องข้าว"เคียราเบ็ง" เป็นองค์ประกอบหลักของเนื้อเรื่องใน "เบ็นโตโมโนงาตาริ (Bento Monogatari)" ภาพยนตร์สั้นในปี พ.ศ. 2553 โดยผู้กำกับชาวเบลเยียม Pieter Dirkx
ตำบลสำนักบก

สำนักบก เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอำเภอเมืองชลบุรี ระยะทางห่างจากตัวอำเภอประมาณ 14 กิโลเมตร มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้นประมาณ 6.5 ตารางกิโลเมตร (4,062.5 ไร่) สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดหนึ่งแห่ง ได้แก่ โรงเรียนวัดสำนักบก ด้านสาธารณสุขนั้นมีโรงพยาบาลชลบุรีตั้งอยู่ห่างจากพื้นที่ตำบลไปอีกประมาณ 12 กิโลเมตร และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสำนักบก
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลสำนักบกมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ตำบลสำนักบกเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี เป็นตำบลเก่าแก่ในจังหวัดชลบุรี และปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับการให้ใช้ชื่อ "ตำบลสำนักกระบก" ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2447 เป็นรายชื่อตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชลบุรี
เดิมตำบลนี้มีต้นไม้ชนิดหนึ่งชาวบ้านทั่ว ๆ ไปเรียกว่า "ต้นกระบก" มีกิ่งก้านสาขาใหญ่โตมาก ตั้งอยู่กลางตำบลและอยู่ใกล้ทางเกวียน (ข้างวัดหนองศรีสงวน) พวกบรรดาเวียนไปมาโดยมาหยุดพักอาศัยกันตลอดฤดูฝนและพักร้อนใต้ต้นกระบกนี้ ซึ่งมีน้ำอุดมสมบูรณ์ จึงได้ชื่อว่า "ตำบลสำนักกระบก" ต่อมาชื่อเพี้ยนจากสำนักกระบก มาเป็น "สำนักบก" ชื่อนี้จึงเป็นชื่อของตำบลสำนักบกนับตั้งแต่นั้นมา
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลสำนักบกแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลสำนักบก มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลสำนักบก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักบกทั้งหมด ซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสำนักบก แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสำนักบกใน พ.ศ. 2539
ประชากร.
พื้นที่ตำบลสำนักบกประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 7 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,170 คน แบ่งเป็นชาย 3,111 คน หญิง 3,059 คน (เดือนธันวาคม 2564)
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ชอร์บา

ชอร์บา (/) เป็นประเภทกว้าง ๆ ของสตูหรือซุปข้นที่พบในอาหารประจำชาติของประเทศในตะวันออกกลาง ยุโรปกลาง ยุโรปตะวันออก เอเชียกลาง และอนุทวีปอินเดีย นิยมเสิร์ฟเป็นจานเดี่ยว ๆ ในฐานะซุป หรือเสิร์ฟกับขนมปัง
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "ชอร์บา" ในภาษาต่าง ๆ มีที่มาหลากหลาย โดยอาจแผลงมาจากคำในภาษาอาหรับถิ่นว่า "ชูรบะฮ์"  ซึ่งแปลว่า 'ซอสข้น'; แผลงมาจากศัพท์ในภาษาเปอร์เซียว่า "โชร์บา"  ซึ่งมาจากคำว่า "โชร์" ('เค็ม') ประสมกับคำว่า "อาบ" ('น้ำ') หรือคำว่า "มา" ('สตู, แกง'); หรืออาจมาจากคำที่สมมุติว่าเป็นคำร่วมเชื้อสายคำหนึ่งซึ่งพบทั้งในภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย
ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ "ชอร์เบอ" , "ชอร์โป" , "โชร์บา" , "โชร์ปา" (/), "โชร์วา" , "ชูร์บัด" , "ชูร์ปา"  และ "โซร์ปา" 
ประเภท.
"โชร์วา"  เป็นซุปอัฟกันที่ทำง่าย แต่เนื่องจากใช้เวลานานในการปรุงจึงนิยมใช้หม้ออัดแรงดันเพื่อร่นระยะเวลา ส่วนผสมหลักคือมันฝรั่ง ถั่ว และเนื้อสัตว์ นิยมเสิร์ฟกับขนมปังแผ่นแบน โดยฉีกขนมปังในวงกินข้าวลงไปผสมในซุป
"ชอร์เบอ"  ตามที่เรียกในประเทศมอลโดวาและประเทศโรมาเนียนั้นประกอบด้วยผัก เนื้อสัตว์ และสมุนไพรต่าง ๆ ส่วน "บอร์ช"  เป็นซุปเปรี้ยวที่รับประทานกันในประเทศมอลโดวาและภูมิภาคมอลโดวาของประเทศโรมาเนีย กล่าวกันว่าซุปชนิดนี้มีประโยชน์ต่อสุขภาพ โดยช่วยกระตุ้นระบบการย่อยอาหารและต้านโรคหวัด
Fibularia

Fibularia เป็นสกุลของหนอนตัวแบนที่อยู่ในวงศ์ Fibulariidae สกุลนี้พบว่ามีการกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้พบใน
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
สกุลย่อย "Fibularia (Fibulariella)" ได้รับการยกฐานะสกุลเป็น "Fibulariella" .
Brissus

Brissus เป็นสกุลของหนอนตัวแบนที่อยู่ในวงศ์ Brissidae.
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ

เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ (; โรมาจิ: "Fushigi Dagashiya Zenitendō") เป็นวรรณกรรมชุดสำหรับเยาวชนญี่ปุ่น เขียนโดยเรโกะ ฮิโรชิมะ  วาดภาพประกอบโดย Jyajya (จาจา) และตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ไคเซชะ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 รวมทั้งหมด 21 เล่ม ต่อมาโทเอแอนิเมชันได้ดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์แบบชุด ออกฉายเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2563 และโทเอแอนิเมชันได้ดัดแปลงนวนิยายดังกล่าวเป็นภาพยนตร์อนิมะ ใช้ชื่อว่า "Fushigi Dagashiya Zenitendō: Tsuritai Yaki"  เดิมมีกำหนดฉายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2563 แต่ถูกเลื่อนไปฉายในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 อันเป็นผลจากการระบาดทั่วของโควิด-19
เนื้อหาในแต่ละตอนเป็นเรื่องราวของเบนิโกะ  หญิงลึกลับร่างท้วมสูงใหญ่ในชุดกิโมโน ริมฝีปากทาด้วยสีแดงสด มีผมสีขาวปักด้วยปิ่นหลายอัน แต่มีดวงหน้าอ่อนเยาว์ เป็นเจ้าของร้านขายขนมชื่อเซนิเท็นโด  ร้านซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องราวลึกลับมหัศจรรย์ เบนิโกะจะมอบโชคดีหรือความสมปรารถนาแก่ผู้ที่ผ่านมาพบร้านนี้โดยบังเอิญ โดยต้องแลกขนมวิเศษหรือของวิเศษกับเหรียญเงินเยนในแต่ละปีแก่เธอ ในแต่ละตอนนั้นจะเขียนถึงปัญหาที่เราพบได้ในชีวิตประจำวัน ทั้งยังแฝงแง่คิดบางประการเอาไว้ให้ขบคิด
ในประเทศไทยมีการตีพิมพ์และแปล "เซนิเท็นโด ร้านลึกลับกับขนมวิเศษ" เป็นภาษาไทย โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ ตีพิมพ์ออกมาสี่เล่ม ได้แก่ ตอนของนำโชคของเบนิโกะ (กรกฎาคม 2565) ตอนโชคชะตาที่คุณเลือกเอง (กันยายน 2565) ตอนคู่แข่งเบนิโกะปรากฏตัว (พฤศจิกายน 2565) ตอนเบนิโกะปะทะโยโดมิ (กุมภาพันธ์ 2566) เล่มแรกแปลโดยกิ่งดาว ไตรยสุนันท์ ส่วนเล่มที่สองและสี่แปลโดยวิธารณี จงสถิตย์วัฒนา
มีซ็องปลัส

มีซ็องปลัส ([mi zɑ̃ ˈplas]) เป็นวลีเกี่ยวกับการทำอาหารในภาษาฝรั่งเศสซึ่งหมายถึง "วางประจำที่" หรือ "รวบรวม" วลีนี้สื่อถึงการเตรียมการต่าง ๆ ที่จำเป็นก่อนลงมือทำอาหาร และมักใช้ในครัวตามภัตตาคารหรือร้านอาหารขนาดใหญ่เพื่อสื่อถึงการจัดเรียงส่วนผสมต่าง ๆ เช่นเนื้อสัตว์ ผักดอง ซอส ส่วนผสมที่ทำให้สุกบางส่วนไปแล้ว เครื่องเทศ ผักที่หั่นเรียบร้อยแล้ว และส่วนผสมอื่น ๆ ที่คนครัวต้องใช้สำหรับเมนูต่าง ๆ ที่คาดว่าจะต้องปรุงในช่วงเวลาทำการ
นอกจากในร้านอาหารแล้ว ธรรมเนียมนี้ยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในครัวเรือนได้เช่นกัน
วลี "มีซ็องปลัส" ในบริบทการทำอาหารสามารถเป็นได้ทั้งคำนามและคำกริยาสื่อถึงการเตรียมวัตถุดิบหรือส่วนผสมก่อนลงมือทำ และยังใช้สื่อถึงสภาพจิตหรือกรอบความคิดได้ด้วยเช่นกัน วลีนี้ยังสามารถนำไปใช้ในสถานการณ์อื่น ๆ นอกเหนือจากการทำอาหาร เช่นในห้องเรียน ในโรงพยาบาล ในฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศของสำนักงาน เป็นต้น
ศิลปะพะเยา

ศิลปะพะเยา หรือ สกุลช่างพะเยา เป็นรูปแบบศิลปะจัดอยู่ในสกุลช่างหนึ่งในศิลปะล้านนา พบบริเวณจังหวัดพะเยา พบเป็นประติมากรรมเช่นพระพุทธรูปหินทราย สถูปเจดีย์หินทราย และจารึกต่าง ๆ ปัจจุบันได้มีการเก็บรวบรวมไว้หลายที่หลายแห่ง แต่มากที่สุดถูกเก็บไว้ที่วัดศรีโคมคำและวัดลี จังหวัดพะเยา 
นิยาม.
ศิลปะพะเยาได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกโดยหม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล โดยทรงจัดว่าศิลปะพะเยาเป็นตอนปลายของศิลปะเชียงแสนรุ่นหลัง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 21–22
จากงานวิจัยเรื่อง "พระพุทธรูปหินทรายสกุลช่างพะเยา" ของศักดิ์ชัย สายสิงห์ ระบุว่าสกุลช่างพะเยาเริ่มสร้างงานศิลปกรรมตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา จนถึงช่วงครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 24 โดยในยุคแรกสร้างตามแบบพระสิงห์โดยใช้วัสดุเป็นหินทราย ต่อมาได้รับอิทธิพลสกุลช่างสุโขทัยเข้ามา โดยได้พัฒนาจนมีรูปแบบเฉพาะตัวในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 21 คงดำรงไว้จนถึงช่วงครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 22 แล้วจึงเสื่อมโทรมลง
น.ณ. ปากน้ำ กำหนดอายุพระพุทธรูปหินทรายสกุลช่างพะเยาว่า ร่วมสมัยกับพระพุทธรูปหินทรายในสมัยอยุธยา สุพรรณบุรีและลพบุรี
ลักษณะ.
พระพุทธรูปหินทรายสกุลช่างพะเยามีเอกลักษณ์คือ ทำพระพุทธรูปที่มีเม็ดพระศกมีลักษณะเป็นตารางสี่เหลี่ยมมีส่วนยอดเรียวแหลม เป็นลักษณะเฉพาะที่เกิดขึ้นเพราะวัสดุหินทรายซึ่งไม่สามารถสลักเป็นขมวดวงก้นหอยได้ ส่วนประกอบของพระพักตร์ ได้แก่ พระขนง พระนาสิก เชื่อมต่อกันเป็นสันนูน ไม่นิยมทำไรพระศก มุมพระโอษฐ์ทั้งสองข้างตวัดขึ้นสูง พระวรกายโปร่ง เพรียว มักทำประทับขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย พระพุทธรูปปางสมาธิ หรือพระพุทธรูปทรงเครื่องพบหลักฐานไม่มากนัก
ดิสคอฟเวอร์แอร์ไลน์

ดิสคอฟเวอร์แอร์ไลน์  หรือชื่อเดิม ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ เป็นสายการบินท่องเที่ยวสัญชาติเยอรมันที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต เป็นหนึ่งในสายการบินลูกของลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ป และให้บริการจุดหมายปลายทางเพื่อการพักผ่อนทั่วทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อเมริกาเหนือ และแคริบเบียน จากฐานที่ท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต และท่าอากาศยานมิวนิก
ประวัติ.
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์เริ่มดำเนินการในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 โดยเริ่มทำการบินจากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังโมมบาซาและแซนซิบาร์ด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ330 โดยได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศ สายการบินเป็นคู่แข่งหลักของค็อนดอร์ สายการบินท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนี ซึ่งให้บริการหลายเส้นทางที่เหมือนกัน
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ได้ขยายเครือข่ายไปยังปุนตาคานา, วินด์ฮุกและวิกตอเรียฟอลส์แล้ว ต่อมาในปี 2021 สายการบินได้เพิ่มเที่ยวบินไปยังลาสเวกัส, มอริเชียส, บริดจ์ทาวน์, อ่าวมอนเตโก, วาราเดโร, กานาเรียส, อียิปต์, และโมร็อกโก โดยคาดว่าจะเพิ่มฝูงบินเอ320 10 ลำและ เอ330 11 ลำภายในกลางปี 2022
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 ลุฟท์ฮันซ่าประกาศว่าจะย้ายเส้นทางพักผ่อนระยะกลางหลายเส้นทางไปยังยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ โดยใช้เครื่องบินแอร์บัส เอ320-200 จำนวน 3 ลำในแฟรงก์เฟิร์ตเพื่อให้บริการ 5 จุดหมายปลายทางบนกานาเรียสในปลายปี 2021
ในฤดูร้อนปี 2022 ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ได้ตั้งฐานการบินแห่งที่สองที่ท่าอากาศยานมิวนิก โดยเน้นการปฏิบัติการเที่ยวบินระยะสั้นรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 ลุฟต์ฮันซ่าได้ย้ายเส้นทางแคนาดาบางส่วนไปยังยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ สำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง ในช่วงปลายปี 2022 สายการบินประกาศว่าจะย้ายการดำเนินงานในเส้นทางระยะไกลไปยังท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต โดยจะยุติการให้บริการเส้นทางไปยังอเมริกาเหนือและแคริบเบียนจากท่าอากาศยานมิวนิก
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2023 ยูโรวิงส์ดิสคอฟเวอร์ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อสายการบินเป็นดิสคอฟเวอร์แอร์ไลน์ พร้อมกับนำเสนอลวดลายอากาศยานและเอกลักษณ์องค์กรใหม่
จุดหมายปลายทาง.
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางสำหรับวันหยุดในทะเลแคริบเบียน มหาสมุทรอินเดีย แอฟริกา อเมริกาเหนือ และยุโรปตามแผนการบิน
เส้นทางระยะสั้น-ปานกลาง.
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์มีเส้นทางไปยังประเทศรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน บนหมู่เกาะคานารี และในแอฟริกาเหนือมี ซึ่งให้บริการด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ320-200 สายการบินให้บริการเชื่อมต่อหลายเส้นทางจากสนามบินหลักในแฟรงก์เฟิร์ตและจากมิวนิก
เส้นทางระยะไกล.
เที่ยวบินระยะไกลของยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์จะให้บริการออกจากแฟรงก์เฟิร์ตเท่านั้น โดยมีเส้นทางไปยังแอฟริกา อเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน โดยใช้แอร์บัส เอ330-200 และแอร์บัส เอ330-300 บางเส้นทางยังให้บริการด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ350-900 ที่เช่าจากฟินน์แอร์
ฝูงบิน.
ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2025 ดิสคอฟเวอร์แอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
ดิสคอฟเวอร์แอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 13.2 ปี
ชาละวัน (สกุล)

ชาละวัน เป็นสกุลสัตว์ที่สูญพันธุ์ อยู่ในวงศ์ของ pholidosaurid mesoeucrocodylia โดยรู้จักในยุคจูแรสซิกตอนปลาย หรือยุคครีเทเชียสตอนต้น ค้นพบที่ภูกระดึง จังหวัดหนองบัวลำภู ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วยสปีชีส์เดียวชาละวัน ไทยแลนดิคัส กับสปีชีส์ที่สองที่เป็นไปได้ Chalawan shartegensis
เขาภูกระดึง

ภูกระดึง เป็นภูเขาสูง 1,316 เมตร (4,318 ฟุต) ในจังหวัดเลย ประเทศไทย ตั้งอยู่ในอำเภอภูกระดึงตามชื่อของอำเภอ ทางทิศตะวันตกติดกับอำเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์ ภูเขา"ภูกระดึง"เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเพชรบูรณ์ ซึ่งเป็นเทือกเขาพรมแดนธรรมชาติระหว่างภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ภูกระดึงอยู่ห่างจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 ไปทางทิศตะวันตก 9 กิโลเมตร
วัดพระธาตุต้นฝาง

วัดพระธาตุต้นฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนควร อำเภอปง จังหวัดพะเยา
พื้นที่เดิมของวัดเป็นป่าทึบไม่มีผู้คนอาศัย ต่อมาได้มีชาวบ้านได้อพยพโยกย้ายแหล่งท้ามาหากินจากจังหวัดน่านตั้งเป็นหมู่บ้านบ้านสบขามและบ้านนาอ้อม มีหอศาลเจ้าหลวงควรในบริเวณที่เรียกว่า "ดงป่ากรรม" ซึ่งพบซากปรักหักพังของอิฐ พระพุทธรูปทั้ง หินทราย และสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก จนกาลเวลาล่วงสมัยมาจนถึงปัจจุบัน มีพระธุดงเข้าไปจำพรรษาอยู่ในดงป่ากรรม ปฏิบัติปัดกวาดพื้นที่รกร้าง สร้างเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2548
เดิมวัดเรียกว่า วัดเก๊าราชถาน ก่อตั้งขึ้นในยุคสมัยเดียวกับอาณาจักรล้านนา อาณาจักภูกามยาวและรัฐกาวน่าน พบหลักศิลาจารึก ลักษณะเป็นหินทรายจ้านวนด้าน 2 ด้าน มี 30 บรรทัด ด้านที่ 1 มี 13 บรรทัด ด้านที่ 2 มี 17 บรรทัด จารึกเป็นอักษรล้านนาฝักขาม อายุพุทธศตวรรษที่ 21-22 มีเนื้อหาโดยสังเขปกล่าวไว้ว่า "พระสงฆ์ทั้งหลายพร้อมด้วยอาจารย์สวรมาลา ได้ทำบุญและถวายส่วนบุญแก่พระเป็นเจ้าแม่
ลูก โดยอุทิศที่นาแก่วัดเก๊าราชสถาน พระมหาเทวีเองได้อุทิศข้าพระไว้ประจ้าวัดเป็นจ้านวน 10 ครัว (ครอบครัว) ด้วยใจศรัทธา" ศิลาจารึกที่พบปัจจุบันเก็บอยู่ที่หอวัฒนธรรมนิทัศน์วัดศรีโคมคำ
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญของวัดได้แก่ วิหารเป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยระหว่างล้านนา ไทลื้อ ไทใหญ่ และพม่า และพระธาตุต้นฝางซึ่งเป็นซากปรักหักพังของอิฐ
มานูรี

มานูรี  เป็นเนยแข็งแบบกรีกสีขาวกึ่งนิ่มทำจากนม-หางนม ของแพะหรือแกะ เป็นผลพลอยได้หลังจากการผลิตเฟตา โดยส่วนใหญ่ผลิตในภูมิภาคเทสซาลีในภาคกลางและภูมิภาคมาซิโดเนียในภาคเหนือของกรีซ
มานูรีมีความข้นมากกว่าเฟตา เนื่องจากมีการเติมครีมลงในหางนม มีไขมันประมาณร้อยละ 36–38 แต่มีปริมาณเกลือเพียงร้อยละ 0.8 ทำให้มีรสเค็มน้อยกว่าเฟตา ใช้ในสลัด ขนมอบ หรือรับประทานเป็นของหวาน สามารถใช้แทนครีมชีสในอาหารต่าง ๆ เช่น ชีสเค้ก
มานูรีได้รับการกล่าวถึงในหนังสือพิมพ์ "เดอะวอชิงตันโพสต์" ว่า "มานูรีมีกลิ่นอ่อน ๆ ที่แสดงถึงรสเปรี้ยวเล็กน้อย คล้ายกับโยเกิร์ตสด แต่ไม่มีความเป็นกรดแบบโยเกิร์ต (หรือเฟตา) โดยมีรสชาติที่นุ่มนวล หอมกลิ่นถั่วอ่อน ๆ มีกลิ่นจางๆ ของนมแกะซึ่งบ่งบอกเป็นนัยถึงที่มา สิ่งที่ทำให้ชีสโดดเด่นขึ้นมาคือเนื้อสัมผัสของมัน"
มานูรีได้ขึ้นทะเบียนการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง (PDO) ของสหภาพยุโรป
มหานครบัวโนสไอเรส

มหานครบัวโนสไอเรส  หรือที่รู้จักในอีกชื่อ เขตมหานครบัวโนสไอเรส  หมายถึงการรวมกันของเขตเมือง ประกอบด้วยนครปกครองตนเองบัวโนสไอเรส และ 24 "ปาร์ติโดส" (อำเภอ) ในรัฐบัวโนสไอเรส ดังนั้นจึงไม่ถือเป็นหน่วยการบริหารเดียว เขตเมืองขยายขยายไปทางทางใต้ ทางตะวันตก และทางเหนือของบัวโนสไอเรส ในทางตะวันออก ริโอเดลาปลาตาทำหน้าที่เป็นเขตแดนธรรมชาติ
การขยายตัวของเมืองแบบกระจัดกระจาย โดยเฉพาะระหว่างปี 1945 และ 1980, สร้างเมืองขยายขนาดใหญ่ที่มีผู้อยู่อาศัย 9,910,282 คน ในเขตเมืองขยาย 24 "ปาร์ติโด", ณ ปี 2010, และทั้งหมด 12,801,365 คน รวมไปถึงนครบัวโนสไอเรส, หนึ่งในสามของประชากรของประเทศอาร์เจนตินาทั้งหมด และสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจมากกว่าครึ่งหนึ่งของจีดีพีของประเทศ
ประวัติศาสตร์.
ชื่อ "Gran Buenos Aires" ("มหานครบัวโนสไอเรส") ถูกใช้อย่างเป็นทางการในปี 1948 เมื่อโดมิงโก เมร์กันเต ผู้ว่าการรัฐบัวโนสไอเรส ลงนามในร่างกฎหมายกำหนดพื้นที่ครอบคลุมเขตเทศบาล 14 แห่งรอบเมืองบัวโนสไอเรส ชื่อนี้ยังเกี่ยวข้องกับนิพจน์อื่นๆ ที่ไม่จำเป็นต้องให้คำจำกัดความชัดเจน: "เขตเมืองขยายบัวโนสไอเรส" ("Conurbano Bonaerense"), "การรวมกันของมหานครบัวโนสไอเรส" ("Aglomerado Gran Buenos Aires"), และ"เขตมหานครของบัวโนสไอเรส" ("Área Metropolitana Buenos Aires", AMBA).
นิยาม.
สถาบันสถิติแห่งชาติและการสำรวจสำมะโนประชากร (INDEC) ได้นิยามหานครบัวโนสไอเรส
ภายในเขตเมืองขยายบัวโนสไอเรสมี 3 กลุ่มหลัก โดย 2 กลุ่มแรก ("ปาร์ติโด" 24 ปาร์ติโด) ประกอบด้วยเขตเมืองขยายแบบดั้งเดิม หรือ "เขตเมืองขยายที่มีเขตแดนที่ชัดเจน" ในขณะที่กลุ่มที่ 3 ของปาร์ติโด 6 ปาร์ติโด กำลังอยู่ในขั้นตอนการรวมเข้าส่วนที่เหลืออย่างสมบูรณ์
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ในขณะที่การขยายตัวของเมืองยังคงดำเนินต่อไปและเขตเมืองขยายเพิ่มขึ้น มีการเพิ่มเติม "ปาร์ติโด" ที่บางส่วนได้กลายเป็นเมืองอีกหกแห่ง ในขณะนี้ได้เชื่อมโยงกับ 
เขตเมืองขยายอย่างสมบูรณ์:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
พิธีเปิด

พิธีเปิด  หรือ พิธีตัดริบบิ้น  ถือเป็นการเปิดอย่างเป็นทางการของสถานที่ที่สร้างขึ้นใหม่หรือการเริ่มต้นกิจกรรม พิธีเปิดในกิจกรรมขนาดใหญ่ เช่น การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ฟุตบอลโลก และรักบี้ชิงแชมป์โลก อาจมีผู้เข้าร่วมหลายพันคนและมีผู้ชมทั่วโลก การแข่งขันดังกล่าวมักมี พิธีปิด  เมื่อสิ้นสุดกิจกรรม
ในกรณีของสถานประกอบการที่จับต้องได้ ก่อนหน้าพิธีเปิดอาจจะมี "การเปิดอย่างไม่เป็นทางการ"  ซึ่งสถานประกอบการจะเริ่มดำเนินการโดยมีการประชาสัมพันธ์เพียงเล็กน้อย เพื่อให้มีการทดสอบการปฏิบัติงาน ขั้นตอน และสิ่งอำนวยความสะดวก
วัดส้ม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดส้ม เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ติดกับคลองท่อ (คลองฉะไกรใหญ่) ทางด้านทิศตะวันตกในตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้างวัดส้ม แต่จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมและลวดลายทางศิลปกรรมของปรางค์ เชื่อว่าเป็นศิลปะอยุธยาตอนต้น ช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงราวปลายพุทธศตวรรษที่ 19 ซึ่งเก่ากว่าปรางค์องค์อื่นในสมัยอยุธยาตอนต้น เช่น พระปรางค์องค์เล็กที่วัดมหาธาตุ (พ.ศ. 1917) และวัดราชบูรณะ (พ.ศ. 1967) เล็กน้อย 
ปรางค์เป็นปรางค์ก่ออิฐขนาดย่อมตั้งอยู่บนฐานเตี้ย เครื่องประดับชั้นหลังคาได้กลายรูปเป็นกลีบขนุนอย่างสมบูรณ์ มีลวดลายปูนปั้นลายบัวหงายประดับที่ฐาน ส่วนบนสุดของฐานเป็นลายลูกประคํา ในส่วนกลีบขนุน ที่ริมของกลีบทําเป็นโครงกรอบประดับด้วยลายลูกประคํา และลายใบไม้ม้วน ขนาบโครงลายลูกประคําไว้อีกชั้นหนึ่ง มีการทำลายทับหลัง อีกทั้งลายปูนปั้นต่าง ๆ มีทั้งลายรูปเรขาคณิต สัตว์ในนิทานโบราณ รวมทั้งลายราหูอมจันทร์ ล้วนเป็นลายที่วิวัฒนาการมาจากศิลปะเขมรในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18
มิยาเกะ (โตเกียว)

มิยาเกะ (; โรมาจิ: "Miyake-mura") เป็นหมู่บ้านในกิ่งจังหวัดมิยาเกะ ภายใต้การปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีอาณาเขตครอบคลุมทั้งเกาะมิยาเกะ
ประวัติ.
ลำดับของเหตุการณ์มีดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
มากูโนอูจิ

มากูโนอูจิ (; โรมาจิ: "makunouchi") หรือ มากูโนอูจิเบ็นโต (; โรมาจิ: "makunouchi bentō") เป็นเบ็นโต (ข้าวกล่องมื้อกลางวันของญี่ปุ่น) รูปแบบหนึ่งที่เป็นที่นิยม ประกอบด้วยข้าวเป็นส่วนใหญ่ พร้อมด้วยปลา เนื้อสัตว์ ผักดอง ไข่ ผัก และอูเมโบชิ (บ๊วยดองเค็ม) ยังมีอาหารในเบ็นโตในรูปแบบต่าง ๆ กัน เช่น ข้าวเกาลัด ซูชิปลาหวาน และอาหารตุ๋นทำจากข้าวและเนื้อสัตว์
คำว่า "มากูโนอูจิเบ็นโต" ("เบ็นโตระหว่างฉาก") มีประวัติย้อนไปถึงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603 ถึง 1867) โดยเป็นเบ็นโตที่ขายให้กับผู้ชมละครในช่วงพักการแสดง ของการแสดงละครโนและคาบูกิ
ตั้งแต่ยุคเมจิเป็นต้นมา มากูโนอูจิได้พัฒนามาเป็นข้าวกล่องเบนโตที่เรียกว่า "เอกิเบ็ง" ที่ขายตามสถานีรถไฟ ร้านสะดวกซื้อยังขายเบ็นโตในชื่อเรียกว่า"มากูโนอูจิ"อีกด้วย แม้ว่าการเลือกใช้อาหารและจำนวนของอาหารใน"มากูโนอูจิเบ็นโต"จะแตกต่างกันไปในแต่ละร้าน แต่ก็มักจะมีจำนวนอาหารมากกว่าและมีราคาสูงมากกว่าเบนโตอื่น ๆ โดยทั่วไป
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ลุยส์ การ์เรโร บลังโก

ลุยส์ การ์เรโร บลังโก (4 มีนาคม 1904 – 20 ธันวาคม 1973) เป็นนายทหารและนักการเมืองในยุคฟรังโก เขาดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีสเปนและรองนายกรัฐมนตรีสเปน ก่อนจะเสียชีวิตจากการถูกลอบวางระเบิดในปี 1973
Tethyrhynchia

Tethyrhynchia เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Tethyrhynchiidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Tethyrhynchia mediterranea
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
Thaumatosia

Thaumatosia เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Thaumatosiidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Thaumatosia anomala
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในมหาสมุทรอินเดีย
สุนทร ปานแสงทอง

สุนทร ปานแสงทอง (เกิด 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505) เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา และอดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ
ประวัติ.
สุนทร เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505 ที่อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรนายแดง นางผ่อง ปานแสงทอง ด้านครอบครัวสมรสกับนางจันทร์เพ็ญ ปานแสงทอง (สกุลเดิม: พูลผล) เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2540
จบการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
การทำงาน.
สุนทร เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ เคยดำรงตำแหน่งรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ 3 สมัย ในปี 2546-2547, 2549-2550, 2564-2565 เป็นรองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ 1 สมัย ในปี 2548-2549 และได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ ในปี 2564 ในยุคนันทิดา แก้วบัวสาย
สุนทร เคยเป็นผู้ช่วย สส.วัฒนา อัศวเหม และเคยลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขตการเลือกตั้งที่ 4 อำเภอบางพลี (ยกเว้นตำบลหนองปรือ) สังกัดพรรคมหาชน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ซึ่งถูกกล่าวถึงว่าเป็นตัวแทนของกลุ่มสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการสังกัดพรรคพลังประชารัฐ หรือกลุ่มปากน้ำ
เท็นชินดง

เท็นชินดง (; โรมาจิ: "Tenshindon") หรือ เท็นชินฮัง (; โรมาจิ: "Tenshinhan") หรือ คานิทามาดง (; โรมาจิ: "Kanitamadon") เป็นอาหารจีนแบบญี่ปุ่น ประกอบด้วยไข่เจียวเนื้อปูหรือ"คานิทามะ" (; โรมาจิ: "Kanitama") วางคลุมบนข้าวและราดด้วยซอสข้น ชื่อของ"เท็นชินดง"ตั้งชื่อตามนครเทียนจินในภาคเหนือของประเทศจีน ซึ่งภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "เท็นชิง" (; โรมาจิ: "Tenshin")
นอกจากนี้ยังมีการทำเมนูที่ใช้เส้นราเม็งแทนข้าว เรียกว่า "เท็นชิมเม็ง" (天津麺)
นิกูจางะ

นิกูจางะ (; โรมาจิ: "Nikujaga"; #เปลี่ยนทาง)<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>[หมายเหตุ ก] เป็นอาหารประเภทตุ๋นอย่างหนึ่งของญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกหรือที่เรียกว่า "โยโชกุ" โดยทำจากเนื้อสัตว์ มันฝรั่ง และหัวหอม ตุ๋นในซีอิ๊วหวานและมิริง บางครั้งอาจใส่เส้นบุกหรือผักเพิ่มไปด้วย โดยมันฝรั่งจะทำหน้าที่เป็นวัตถุดิบหลัก ส่วนเนื้อสัตว์จะเป็นตัวชูรสชาติอาหาร และต้องทำการตุ๋นจนน้ำในหม้องวดลง โดยมากจะใช้เนื้อวัวฝานบาง บ้างก็ใช้เป็นเนื้อวัวสับ หรือบด ซึ่งก็เป็นที่นิยมเช่นกัน ขณะที่บริเวณภาคตะวันออกของประเทศญี่ปุ่นจะนิยมใช้เนื้อหมูแทนเนื้อวัว
ประวัติ.
นิกูจางะถูกคิดค้นโดยพ่อครัวของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเรื่องหนึ่งระบุว่า เมื่อ ค.ศ. 1895 โทโง เฮฮาจิโร สั่งให้พ่อครัวของกองทัพเรือทำสตูเนื้ออย่างกองทัพเรือสหราชอาณาจักร ซึ่งในขณะนั้น โทโงประจำการอยู่ที่ฐานทัพเรือเมืองไมซูรุ จังหวัดเกียวโต จึงถือว่าเมืองดังกล่าวเป็นจุดกำเนิดของนิกูจางะ ขณะที่ทางเทศมนตรีเมืองคูเระ จังหวัดฮิโรชิมะออกมาแย้ง โดยอธิบายว่าโทโง เฮฮาจิโร สั่งอาหารนี้เมื่อคราวดำรงตำแหน่งเป็นเสนาธิการฐานทัพเรือคูเระใน ค.ศ. 1898
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>หมายเหตุ ก คำว่า "จางะ"  จากชื่อนิกูจางะ เป็นคำย่อของคำว่า "จากาอิโมะ"
ซอสทงกัตสึ

ซอสทงกัตสึ (; โรมาจิ: "tonkatsu sōsu") เป็นน้ำปรุงรสหรือซอสข้นที่ใช้เสิร์ฟโดยราดบนทงกัตสึ (เนื้อหมูทอดญี่ปุ่น) เป็นซอสวุร์สเตอร์เชอร์แบบหนึ่งของญี่ปุ่นที่มีความข้นหนืด (มีความหนืดมากกว่า 2.0 ปาสกาล-วินาที ตามมาตรฐานเกษตรญี่ปุ่น หรือ JAS) มีลักษณะคล้ายกับซอสสีน้ำตาล (brown sauce) อาจมีส่วนผสมเป็นน้ำปลา มะเขือเทศ ลูกพรุน อินทผลัม แอปเปิล น้ำมะนาว แคร์รอต หอมใหญ่ และขึ้นฉ่าย
ซอสทงกัตสึชนิดแรกผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1948 โดยบริษัท โอลิเวอร์ซอส จำกัดในจังหวัดเฮียวโงะ ตัวอย่างเช่นซอสทงกัตสึยี่ห้อบุล-ด็อก ทำจากน้ำส้มสายชูมอลต์ ยีสต์ ปูว์เรของผักและผลไม้ ผักและผลไม้กวน และสารสกัดของผักและผลไม้ ในสหรัฐ บริษัทคิคโคแมนขายซอสทงคัตสึผลไม้ที่มีซอสแอปเปิลเป็นส่วนผสมหลัก