เจ้าหญิงโนบูโกะ พระชายาในเจ้าชายโทโมฮิโตะ

เจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ (ญี่ปุ่น: 寬仁親王妃信子殿下; โรมาจิ: "Tomohito Shinnōhi Nobuko" "Denka"; อังกฤษ: Her Imperial Higness Princess Tomohito of Mikasa) ทรงดำรงพระอิสริยยศ "ชินโนฮิ" หรือ พระชายาในเจ้าชายชั้นเอกแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น
ทรงเป็นพระชายาในเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ ซึ่งเป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิไทโช และเป็นพระราชภาดาในสมเด็จพระจักรพรรดิพระเจ้าหลวงอากิฮิโตะ
ทรงมีพระนามจริงว่าเจ้าหญิง "โนบูโกะ" ส่วนการออกพระนามว่า "เจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ" เป็นการออกพระนามตามพระสวามี เนื่องด้วยพระสวามีทรงเป็นพระโอรสพระองค์โตในเจ้าชายมิกาซะ ทำให้พระสวามีไม่ได้ก่อตั้ง มิยาเกะ (ราชวงศ์สาขา) ใหม่ และทรงเป็นผู้สืบทอดมิยาโง "มิกาซะ" ต่อจากพระชนก สำนักพระราชวังจึงออกพระนามของพระองค์ ในฐานะพระชายาโดยใช้พระนามจริงของพระสวามี 
สัญลักษณ์ประจำพระองค์ ดอกท้อ (花桃)
ที่ประทับหลัก วังมิกาซะตะวันออก เขตพระราชฐานอากาซากะ  เขตโมโตะ-อากาซากะ กรุงโตเกียว และอดีตบ้านพักของอธิบดีสำนักพระราชวัง เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว 
พระประวัติ.
โนบูโกะ อาโซ.
โนบูโกะ อาโซ (ญี่ปุ่น: 麻生信子; โรมาจิ: Asō Nobuko) เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2498 เป็นบุตรของนายทากากิจิ อาโซ  กับนางคาซูโกะ อาโซ 
นายทากากิจิ อาโซ  บิดา เป็นประธานบริษัทอาโซ  ซึ่งทำธุรกิจการขุดเหมืองถ่านหินและโลหะ (ปัจจุบันทำการผลิตปูนซีเมนต์, เวชกรรม, และอสังหาริมทรัพย์)
นางคาซูโกะ อาโซ  (สกุลเดิม โยชิดะ) มารดา เป็นบุตรสาวของนายชิเกรุ โยชิดะ นายกรัฐมนตรีคนที่ 32 ของญี่ปุ่น
โนบูโกะ อาโซ เป็นบุตรคนสุดท้องในพี่น้องจำนวน 6 คน ได้แก่
เจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ.
นางสาวโนบูโกะ อาโซ พบกับเจ้าชายโทโมฮิโตะครั้งแรกที่สหราชอาณาจักร ซึ่งขณะนั้นเจ้าชายโทโมฮิโตะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ส่วนเธอเป็นนักเรียนที่โรงเรียนการศึกษาพิเศษรอสลีนเฮาส์ (Rosslyn House) แลงคาเชอร์ สหราชอาณาจักร
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 เจ้าชายโทโมฮิโตะขอเธอแต่งงาน แต่เธอปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าเธอยังเด็กเกินไป (ณ ขณะนั้น เธอมีอายุเพียงแค่ 16 ปี)
วันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2523 สภาราชวงศ์อนุมัติการอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าชายโทโมฮิโตะกับนางสาวโนบูโกะ อาโซ และมีการจัดงานแถลงข่าวการอภิเษกสมรสต่อสื่อมวลชน
วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 มีการจัดพิธี "โนไซ"  หรือ พิธีหมั้น
วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 มีการจัดพิธีอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าชายโทโมฮิโตะกับนางสาวโนบูโกะ อาโซ
เนื่องจากเจ้าชายโทโมฮิโตะ ทรงเป็นพระโอรสพระองค์โตในเจ้าชายมิกาซะ จึงทำให้พระองค์ไม่ได้ก่อตั้ง มิยาเกะ (ราชวงศ์สาขา) ใหม่ และพระองค์จะเป็นผู้สืบทอดมิยาโง "มิกาซะ" ต่อจากพระชนก สำนักพระราชวังระบุพระนามของพระองค์เป็นภาษาอังกฤษว่า "His Imperial Higness Prince Tomohito of Mikasa" (เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ) 
นางสาวโนบูโกะ อาโซ ได้รับการสถาปนาอิสริยยศเป็น "ชินโนฮิ" หรือ พระชายาในเจ้าชายชั้นเอกแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น มีพระนามเต็มคือ 寬仁親王妃信子殿下 ("Tomohito Shinnōhi Nobuko" "Denka") โดยสำนักพระราชวังระบุพระนามเป็นภาษาอังกฤษว่า "Her Imperial Higness Princess Tomohito of Mikasa" (เจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ) ซึ่งเป็นการออกพระนามตามพระสวามีของพระองค์ อีกทั้งในวันอภิเษกสมรส พระองค์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์รัตนมงกุฎ ชั้นประถมาภรณ์ (มงกุฎดอกพอโลเนีย)
หลังจากการอภิเษกสมรส ถึงเจ้าชายจะทรงไม่ได้ก่อตั้ง มิยาเกะ (ราชวงศ์สาขา) ใหม่ อย่างไรก็ตามพระองค์มีสถานะเป็น "เจ้าชายที่ทรงดำรงชีพแบบอิสระ" (独立の生計を営む親王) ตามกฎหมายเศรษฐกิจราชวงศ์ (皇室経済法) จากการลงมติของคณะกรรมการเศรษฐกิจราชวงศ์ เพื่อที่พระองค์จะได้รับการจัดสรร "ค่าใช้จ่ายราชวงศ์"  สำหรับพระชายา, พระบุตร รวมถึงของพระองค์เอง แยกจากเจ้าชายมิกาซะ (พระชนก) และ เจ้าหญิงมิกาซะ (พระชนนี) (อธิบายเพิ่มเติมคือเจ้าชายจะทรงมีสถานะเป็นผู้นำตระกูลแบบที่ไม่ได้มีการตั้งชื่อตระกูลใหม่ เพื่อที่พระองค์จะได้รับเงินค่าใช้จ่ายสำหรับครอบครัวแบบเต็ม แยกออกจากส่วนของพระชนกและพระชนนี)
เจ้าชายและเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ มีพระธิดาด้วยกัน 2 พระองค์ คือ
ที่ประทับหลักของเจ้าชายและเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ รวมทั้งพระธิดา คือ วังมิกาซะตะวันออก เขตพระราชฐานอากาซากะ  เขตโมโตะ-อากาซากะ กรุงโตเกียว
ปัญหาด้านพระพลานามัยและความบาดหมางกับพระสวามี.
พ.ศ. 2533 เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ พระสวามี ประชวรมะเร็งหลอดอาหาร ในช่วงแรกเจ้าหญิงทรงทุ่มเทดูแลพระสวามีอย่างเต็มที่ ซึ่งพระองค์ทรงต้องประกอบอาหารถึง 6 มื้อต่อวัน เนื่องจากพระสวามีเสวยอาหารต่อมื้อได้น้อยลง ซึ่งพระสวามีก็รู้สึกซาบซึ้งในการปรนนิบัติของพระองค์มาก 
พระสวามีต้องทรงเข้ารับการรักษาต่อเนื่องนานหลายปีและเข้าผ่าตัดถึง 16 ครั้ง มีรายงานว่าเป็นเพราะความเหนื่อยล้าในการรักษาจึงทำให้พระสวามีทรงกลับมาเริ่มติดสุรา เจ้าหญิงจึงทรงให้พระสวามีเข้ารับการรักษาอาการติดสุรา แต่ทรงทูลพระสวามีไปว่าเป็นการตรวจมะเร็ง พอพระสวามีทราบความจริงเข้าจึงทรงกริ้วมาก
มีรายงานว่าพระสวามีใช้ความรุนแรงกับคนในครอบครัวเนื่องจากอาการติดสุราของพระองค์ แต่เจ้าหญิงอากิโกะ (พระธิดา) ออกมาปฏิเสธผ่านนิตยสารรายสัปดาห์ "ชูคัง ชินโช" (週刊新潮) ว่าพระชนกไม่เคยทำร้ายพระชนนีเลยแม้แต่ครั้งเดียว 
พ.ศ. 2546 อาการโรคมะเร็งของพระสวามีกลับมากำเริบหนักอีกครั้ง แต่กลับไม่มีข่าวการปรนนิบัติดูแลพระสวามีของพระองค์ปรากฏอีกเลย โดยมีรายงานออกมาว่าพระองค์ก็ทรงประชวรเช่นกันด้วยภาวะสมองขาดเลือด 
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 พระองค์ทรงประชวรด้วยโรคกระเพาะอาหารเป็นแผลและอาการวัยทอง พระองค์จึงต้องย้ายที่ประทับไปทำการพักฟื้น ณ บ้านพักของพระเชษฐภคิณีของพระองค์ ที่เมืองคารูอิซาวะ จังหวัดนากาโนะ และงดพระกรณียกิจต่างๆ โดยการประชวรครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการแยกที่ประทับระหว่างพระองค์กับพระสวามี ซึ่งสาเหตุของการแยกที่ประทับ นอกจากการประชวรแล้วนั้น ยังเป็นเพราะความบาดหมางของทั้งสองพระองค์อีกด้วย
สำนักพระราชวังรายงานว่า "ทั้งสองพระองค์มีความขัดแย้งกันเกี่ยวกับการเปิดเผยเรื่องอาการประชวร นอกจากนี้เจ้าหญิงยังทรงมีความกังวลเกี่ยวกับสถานะของพระองค์ในฐานะพระบรมวงศานุวงศ์เมื่อพระองค์ประชวรเอง กล่าวกันว่าความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เกิดความขัดแย้งในชีวิตคู่"
วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2549 เจ้าหญิงทรงกลับมาประทับที่วังมิกาซะตะวันออก เขตพระราชฐานอากาซากะ  ร่วมกับพระสวามีและพระธิดา
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ พระสวามี ทรงให้สัมภาษณ์กับนิวยอร์กไทม์ว่า "เนื่องจากอยู่ด้วยกันมา 26 ปีแล้ว จึงมีความขัดแย้งในครอบครัวมากมาย"
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 พระองค์ทรงประชวรอาการหอบหืดจากความเครียด (ストレス性ぜんそく) โดยพระองค์เสด็จเพื่อรับการรักษาที่โรงพยาบาลหลายต่อหลายครั้ง 
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 พระองค์ทรงเข้าประทับที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเคโอ  เพื่อรักษาอาการหอบหืด 
วันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เจ้าหญิงเสด็จออกจากโรงพยาบาล แต่ทรงย้ายไปประทับเพียงลำพังที่อดีตบ้านพักของอธิบดีสำนักพระราชวัง เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากพระราชวังอิมพีเรียล แทนที่จะประทับที่วังมิกาซะตะวันออกกับพระสวามีและพระธิดา โดยมีรายงานว่าถ้าพระองค์ทรงกลับไปประทับที่เดิม อาการหอบหืดของพระองค์อาจจะกำเริบอีกได้ 
วันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ พระสวามี สิ้นพระชนม์ด้วยอาการอวัยวะภายในล้มเหลว หลังจากที่ประชวรโรคมะเร็งมานาน อย่างไรก็ตามไม่มีการรายงานว่าเจ้าหญิงทรงไปเยี่ยมอาการพระสวามีเลย พระองค์ได้ไปเยี่ยมครั้งสุดท้ายที่โรงพยาบาลในช่วงที่พระสวามีใกล้จะสิ้นพระชนม์ แต่พระองค์กลับถูกปฏิเสธการให้เข้าเยี่ยม และในขณะนั้นพระสวามีไม่รู้สึกพระองค์แล้ว 
ในพิธี "โอฟูเนะอิริ" (การเคลื่อนย้ายพระศพ) และ "ไฮเค็ตสึ" (การถวายความเคารพพระศพ) ของพระสวามี เจ้าหญิงในฐานะพระชายาทรงไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นประธานและเข้าร่วมในพิธีพระศพ โดยเจ้าหญิงอากิโกะ (พระธิดา) ทรงเป็นประธานในพิธีพระศพแทน ซึ่งมีรายงานจากสำนักพระราชวังว่าเป็นรับสั่งของพระสวามีก่อนสิ้นพระชนม์
เหตุการณ์หลังการสิ้นพระชนม์ของพระสวามี.
เมื่อเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะสิ้นพระชนม์ โดยธรรมเนียมแล้วเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะในฐานะพระชายา จะต้องเป็นผู้นำตระกูลแทนพระสวามี ซึ่งพระองค์เองก็ทรงอ้างถึงธรรมเนียมตรงนี้ แต่ทางสำนักพระราชวังเห็นควรที่จะให้เจ้าหญิงอากิโกะ (พระธิดา) เป็นผู้นำตระกูลมากกว่า การถกเถียงนี้ใช้ระยะเวลากว่า 1 ปีหลังการสิ้นพระชนม์
อย่างไรก็ตามการกำหนดผู้นำตระกูลคนถัดไปไม่ได้มีข้อบัญญัติชัดเจนในกฎหมายว่าต้องเป็นใคร แต่จะต้องผ่านการรับรองจากคณะกรรมการเศรษฐกิจราชวงศ์ ซึ่งมติของคณะกรรมการคือ การยุบให้ตระกูลของเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะไปรวมกับเจ้าชายมิกาซะดังเดิม (ซึ่งเจ้าชายมิกาซะเป็นผู้นำตระกูล) แล้วทำการจัดสรรงบประมาณตามสัดส่วนของฐานันดรศักดิ์ของแต่ละพระองค์ตามกฎหมายเศรษฐกิจราชวงศ์ (皇室経済法) 
วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556 พระองค์ทรงออกไปเยือนพื้นที่ประสบภัยเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ที่จังหวัดฟูกูชิมะ ซึ่งเป็นการกลับมาทำพระกรณียกิจในรอบเกือบ 8 ปี ของพระองค์ พร้อมกับทรงส่งจดหมายถึงสื่อมวลชนประจำสำนักพระราชวัง ว่าจะทรงกลับมาทุ่มเทปฏิบัติพระกรณียกิจอีกครั้ง 
การกลับมาทำพระกรณียกิจอย่างกระทันหันของพระองค์ ทำให้เจ้าหญิงอากิโกะ (พระธิดา) รู้สึกไม่พอพระทัย โดยในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 เจ้าหญิงอากิโกะ ทรงเปิดเผยผ่านนิตยสาร "เก็กกัน บุงเกะ ชุนจู" (月刊文藝春秋) ว่าครอบครัวของพระองค์มีปัญหามานานหลายปีแล้ว สาเหตุเกิดจากความบาดหมางอันยาวนานระหว่างพระชนกและพระชนนี ถึงแม้พระชนกจะสิ้นพระชนม์ไปแล้วแต่ปัญหาก็ยังไม่คลี่คลาย พระองค์ก็ไม่ได้พูดคุยกับพระชนนีมานานกว่าสิบปีแล้ว ซึ่งพระองค์ก็พยายามเสนอให้มีการพูดคุยกันอยู่หลายครั้ง แต่ก็ได้รับการปฏิเสธผ่านตัวแทนทุกครั้ง หากพระชนนีกลับมาทำพระกรณียกิจแล้ว ก็ควรอธิบายเหตุผลกับประชาชนที่ทรงหายไป อีกทั้งทรงอยากให้พระชนนีทูลขออภัยต่อเจ้าชายมิกาซะและเจ้าหญิงมิกาซะอีกด้วย
มีรายงานว่าพระองค์ทรงเข้าไปที่วังมิกาซะตะวันออก ในตอนที่พระธิดาไม่อยู่ที่วัง ทรงเข้าไปพร้อมกับทนาย และมีช่างกุญแจเป็นผู้เปิดประตูเข้าไปให้ ทรงให้เหตุผลว่าทรงได้รับเงินค่าใช้จ่ายเพียง 100,000 เยนต่อเดือนซึ่งไม่พอต่อชีวิตประจำวันของพระองค์ จึงต้องเข้ามาเอาสัมภาระของพระองค์ออกมาจากในวังที่เคยประทับ
วันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เจ้าชายมิกาซะ (พระชนกของพระสวามี) สิ้นพระชนม์ ซึ่งในพิธีพระศพ เจ้าหญิงมิกาซะ (พระชนนีของพระสวามี) ทรงเป็นประธานในงานพิธีพระศพ แต่เนื่องจากทรงพระชนมายุมากแล้ว จึงทรงมอบหมายให้เจ้าหญิงอากิโกะ (ในฐานะพระนัดดา) ปฏิบัติหน้าที่ประธานพิธีพระศพแทน ส่วนเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะในฐานะพระสุณิสา (ลูกสะใภ้) ของเจ้าชายมิกาซะ ไม่ได้ทรงเข้าร่วมในพิธีพระศพ อย่างไรก็ตามมีรายงานว่าพระองค์ได้ทรงเข้าเยี่ยมเจ้าชายมิกาซะที่โรงพยาบาลนานาชาติเซนต์ลุค  ประมาณ 1 เดือนก่อนที่เจ้าชายมิกาซะจะสิ้นพระชนม์ ซึ่งพระองค์ถูกปฏิเสธให้เข้าเยี่ยม
หลังเจ้าชายมิกาซะ สิ้นพระชนม์ มติของคณะกรรมการเศรษฐกิจราชวงศ์กำหนดให้เจ้าหญิงมิกาซะ เป็นผู้นำราชวงศ์สาขามิกาซะแทนพระสวามี
วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 เจ้าหญิงมิกาซะ (พระชนนีของพระสวามี) สิ้นพระชนม์ มีรายงานข่าวว่าเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะเสด็จโดยรถยนต์เข้าไปในเขตพระราชฐานอากาซากะ  เพื่อถวายความอาลัย แต่กลับถูกปฏิเสธ ในพิธีพระศพของเจ้าหญิงมิกาซะ พระองค์ก็ไม่ได้ทรงเป็นประธานและเข้าร่วมพิธีในฐานะพระสุณิสา (ลูกสะใภ้) ของเจ้าหญิงมิกาซะเช่นกัน โดยเจ้าหญิงอากิโกะ ทรงเป็นประธานในพิธีพระศพแทน ในฐานะพระนัดดา
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงมิกาซะ ก็ยังไม่มีการรายงานข่าวว่า ผู้นำของราชวงศ์สาขามิกาซะ ณ ปัจจุบัน เป็นพระองค์ใด
ปัญหาด้านพระพลานามัยอื่นๆ.
นอกจากที่พระองค์ทรงประชวรภาวะสมองขาดเลือด (2546) , โรคกระเพาะอาหารเป็นแผลและอาการวัยทอง (2547) , และอาการหอบหืดจากอาการเครียด (ストレス性ぜんそく) (2550) แล้วนั้น พระองค์ยังประชวรอาการอื่นๆอีก ได้แก่
วันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2562 พระองค์ทรงล้มในที่ประทับ (อดีตบ้านพักของอธิบดีสำนักพระราชวัง) และเสด็จเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเคโอ  ในวันรุ่งขึ้น โดยแพทย์วินิจฉัยว่ากระดูกสันหลังส่วนเอวหัก พระองค์ต้องทำการพักรักษา 3 เดือน
วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 มีรายงานว่าระหว่างที่พระองค์ทรงเข้ารับการตรวจพระวรกายเนื่องจากกระดูกสันหลังส่วนเอวหัก แพทย์ยังตรวจพบว่าพระองค์ทรงเป็นมะเร็งเต้านมระยะเริ่มต้น โดยทรงเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเคโอ  ในวันที่ 16 พฤศจิกายน และจะทรงเข้าทำการผ่าตัดในวันที่ 19 พฤศจิกายน ระหว่างการผ่าตัด ทีมแพทย์ค้นพบว่าพระองค์เป็นมะเร็งเต้านมระยะ 0 เพียงเท่านั้น ไม่มีการแพร่กระจาย และโอกาสการกลับมาเป็นซ้ำนั้นมีน้อยมาก หลังจากนั้นพระองค์เข้ารับการฉายรังสีเพื่อทำการรักษาทั้งหมด 25 ครั้ง ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม ถึงวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566
วันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2567 มีรายงานว่าพระองค์ได้รับการวินิจฉัยว่าพระเนตรเป็นต้อหินชนิดปฐมภูมิและต้อกระจก ทรงเข้ารับการผ่าตัดในวันที่ 4 มีนาคม ซึ่งการผ่าตัดเลนส์พระเนตรทั้งสองข้างสำเร็จไปได้ด้วยดี
ที่ประทับ.
หลังการอภิเษกสมรสพระองค์ประทับอยู่ที่ วังมิกาซะตะวันออก เขตพระราชฐานอากาซากะ  เขตโมโตะ-อาคะซากะ กรุงโตเกียว กับพระสวามีและพระธิดาของพระองค์ 
แต่พอเมื่อเกิดความบาดหมางกับพระสวามีและประกอบกับการประชวรอาการหอบหืด ทำให้พระองค์ไม่สามารถกลับไปประทับที่วังมิกาซะตะวันออกได้อีกเนื่องจากอาการของพระองค์อาจจะกำเริบอีก พระองค์จึงทรงไปประทับที่อดีตบ้านพักของอธิบดีสำนักพระราชวัง เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว แทน ซึ่งอยู่ใกล้กับพระราชวังอิมพีเรียล
อย่างไรก็ตามอดีตบ้านพักของอธิบดีสำนักพระราชวังมีความทรุดโทรมลงตามกาลเวลา เนื่องจากสร้างมานาน 26 ปีแล้ว จึงจำเป็นต้องมีการปรับปรุงโดยใช้เงินจำนวนกว่า 1,298 ล้านเยน และใช้เวลาในการปรับปรุงทั้งหมด 2 ปี แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2569 ทำให้ระหว่างนี้พระองค์ต้องย้ายไปประทับที่ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว เป็นการชั่วคราว
พระกรณียกิจ.
งานพิธีการ.
พระองค์ทรงเข้าร่วมงานพิธีในองค์กรที่พระองค์ทรงเป็นประธานกิตติมศักดิ์ เช่น