ปีเตอร์ นอร์ตัน

ปีเตอร์ นอร์ตัน (14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943) เป็นทั้งโปรแกรมเมอร์, ผู้เผยแพร่ซอฟต์แวร์, นักเขียน และนักการกุศลชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับโปรแกรมคอมพิวเตอร์และหนังสือที่มีชื่อและภาพของเขา นอร์ตันขายธุรกิจซอฟต์แวร์พีซีให้แก่ไซแมนเทกคอร์ปอเรชันในปี ค.ศ. 1990
อาชีพ.
นอร์ตันเกิดในอเบอร์ดีน วอชิงตัน และเติบโตในซีแอตเทิล เขาเข้าเรียนที่วิทยาลัยรีด ในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน โดยสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1965 ก่อนจะค้นพบไมโครคอมพิวเตอร์ เขาใช้เวลากว่าสิบปีในการทำงานบนเมนเฟรมและมินิคอมพิวเตอร์สำหรับบริษัทต่าง ๆ เช่น โบอิงและเจ็ทโพรพัลชันแลบอราทอรี ระบบอรรถประโยชน์ระดับต่ำสุดของเขาได้รับการออกแบบมาเพื่อให้โปรแกรมเมอร์ที่ใช้เมนเฟรมสามารถเข้าถึงแรมรุ่นก่อนหน้าซึ่งไอบีเอ็มสงวนไว้สำหรับการวินิจฉัย การทำงานด้านคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลของเขา ส่งผลให้เขากลายเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เขียนเข้าใจระบบอรรถประโยชน์ระดับต่ำและหนังสืออ้างอิง
เมื่อไอบีเอ็มพีซีเปิดตัวปี ค.ศ. 1981 นอร์ตันเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่ซื้อผลิตภัณฑ์นี้ หลังจากที่เขาถูกปลดออกจากงานในช่วงที่ประหยัดงบด้านอุตสาหกรรมการบินและอวกาศ เขาเริ่มหันมาสนใจโปรแกรมไมโครคอมพิวเตอร์เพื่อทำให้เสร็จสิ้นการตอบสนอง อยู่มาวันหนึ่งเขาได้ลบไฟล์โดยไม่ตั้งใจ แทนที่จะป้อนข้อมูลใหม่ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาจึงตัดสินใจที่จะเขียนโปรแกรมเพื่อกู้คืนข้อมูลจากดิสก์ เพื่อนของเขารู้สึกยินดีกับโปรแกรมนี้และเขาก็ได้พัฒนากลุ่มโปรแกรมอรรถประโยชน์ที่เขาขายไป – หนึ่งครั้ง – กับกลุ่มผู้ใช้ ส่วนในปี ค.ศ. 1982 เขาก่อตั้งบริษัทปีเตอร์ นอร์ตัน คอมพิวติง ด้วยเงิน 30,000 ดอลลาร์และคอมพิวเตอร์ไอพีเอ็มหนึ่งเครื่อง
บริษัทเป็นผู้บุกเบิกซอฟต์แวร์ระบบอรรถประโยชน์ของดอส การเปิดตัวของนอร์ตันยูทิลิตีในปี ค.ศ. 1982 รวมถึงเครื่องมืออันอีเรสของนอร์ตันเพื่อดึงข้อมูลที่ถูกลบออกจากดิสก์ดอส นอร์ตันวางตลาดโปรแกรม (ส่วนใหญ่เดินเท้า) ผ่านทางบริษัทผู้เผยแพร่ซอฟต์แวร์รายเดียวของเขา โดยทิ้งแผ่นพับเล็ก ๆ ไว้พร้อมกับบันทึกทางเทคนิคในการประชุมกลุ่มผู้ใช้และร้านคอมพิวเตอร์ กระทั่งทางสำนักพิมพ์เห็นแผ่นพับของเขา และเห็นว่าเขาสามารถเขียนเรื่องเทคนิคได้ ทางสำนักพิมพ์จึงเรียกเขาและถามว่าเขาต้องการเขียนหนังสือหรือไม่ ในที่สุด หนังสือเล่มแรกของนอร์ตันชื่อ "อินไซด์เดอะไอบีเอ็ม พีซี: แอ็คเซสทูแอดวานซ์พีเจอส์แอนด์โปรแกรมมิง (เทคนิค)" ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1983 โดยมีการตีพิมพ์หนังสือขายดีนี้ซ้ำถึงแปดครั้ง ซึ่งครั้งล่าสุดได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1999 นอร์ตันยังได้เขียนคู่มือทางเทคนิคและหนังสือคอมพิวเตอร์เบื้องต้นหลายเล่ม เขาเริ่มเขียนคอลัมน์รายเดือนในปี ค.ศ. 1983 สำหรับนิตยสาร"พีซี แมกกาซีน" และต่อมาในนิตยสาร"พีซี วีค" เช่นกัน ซึ่งเขาเขียนถึงปี ค.ศ. 1987 ในไม่ช้าเขาก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้มีอำนาจหลักในด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลของไอบีเอ็ม
ในปี ค.ศ. 1984 นอร์ตันคอมพิวติงมีรายได้ถึง 1 ล้านดอลลาร์ และรุ่น 3.0 ของนอร์ตันยูทิลิตีได้รับการเผยแพร่ นอร์ตันมีสามคนที่ทำงานธุรการให้แก่เขา เขาทำทุกส่วนของการพัฒนาซอฟต์แวร์, ทั้งหมดของการเขียนหนังสือ, ทั้งหมดของการเขียนคู่มือและการดำเนินธุรกิจ สิ่งเดียวที่เขาไม่ได้ทำคือการบรรจุบรรจุภัณฑ์ เขาจ้างแบรด คิงสบูรี มาเป็นพนักงานคนที่สี่และโปรแกรมเมอร์คนแรกในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1985 ส่วนในปลายปีเดียวกัน นอร์ตันได้ว่าจ้างผู้จัดการธุรกิจเพื่อดูแลการดำเนินงานวันต่อวัน
ใน ค.ศ. 1985 นอร์ตันคอมพิวติงได้ผลิตนอร์ตันอิดิเตอร์ขึ้น ซึ่งเป็นโปรแกรมแก้ไขข้อความของโปรแกรมเมอร์ที่สร้างโดยสแตนเลย์ ไรเฟล และนอร์ตันไกด์ เป็นโปรแกรมทีเอสอาร์ซึ่งแสดงข้อมูลอ้างอิงสำหรับภาษาแอสเซมบลีและคุณสมบัติภายในอื่น ๆ ของไอบีเอ็ม พีซี แต่ยังสามารถแสดงข้อมูลอ้างอิงอื่น ๆ ที่รวบรวมไว้ในรูปแบบไฟล์ที่เหมาะสม ส่วนนอร์ตันคอมมานเดอร์ เป็นเครื่องมือจัดการไฟล์สำหรับดอส ซึ่งได้รับการแนะนำในปี ค.ศ. 1986
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1983 นอร์ตันเริ่มเขียนหนังสือ "เดอะปีเตอร์ นอร์ตัน โปรแกรมเมอร์ไกด์ทูเดอะไอบีเอ็ม พีซี" โดยหนังสือเล่มนี้เป็นคู่มือที่เป็นที่นิยมและครอบคลุมถึงการเขียนโปรแกรมระดับต่ำบนแพลตฟอร์มพีซีแบบเดิม (ซึ่งครอบคลุมระบบไบออส และเอ็มเอสดอสโดยละเอียด) ฉบับพิมพ์ครั้งแรก (ค.ศ. 1985) มีการตั้งชื่อล้อว่า "หนังสือเสื้อสีชมพู" ตามที่นอร์ตันสวมเสื้อสีชมพูสำหรับภาพปก และท่าไขว้แขนของนอร์ตันบนหน้าปกนั้นเป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของสหรัฐ
ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง (ค.ศ. 1988) ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "เดอะนิวปีเตอร์ นอร์ตัน โปรแกรมเมอร์ไกด์ทูดิไอบีเอ็ม พีซี แอนด์ พีเอส/2" โดยให้ความสำคัญกับภาพท่าไขว้แขน เสื้อสีชมพูอีกครั้ง และริชาร์ด วิลตัน ร่วมประพันธ์ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง ตามด้วยฉบับพิมพ์ครั้งที่สาม (ค.ศ. 1988) ของ "หนังสือนอร์ตัน" โดยได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "เดอะปีเตอร์ นอร์ตัน พีซี โปรแกรมเมอร์ไบเบิล" ที่ประพันธ์ร่วมกับวิลตัน และปีเตอร์ เอตเคน ส่วนฉบับต่อมาของ "ปีเตอร์ นอร์ตัน อินไซด์เดอะพีซี" เป็นแนะนำการจัดการกับปัญหาอย่างกว้าง ๆ สำหรับเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล โดยมีนอร์ตันในท่าไขว้แขน สวมเสื้อสีขาวบนหน้าปก
รายได้จากนอร์ตันคอมพิวติงเพิ่มขึ้นเป็น 5 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 1986, 11 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 1987 และ 15 ล้านดอลลาร์ในปี ค.ศ. 1988 ผลิตภัณฑ์ของบริษัทได้รับรางวัลอรรถประโยชน์เป็นจำนวนมาก และได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับที่ 136 ในนิตยสาร"อิงค์" ของรายชื่อ 500 บริษัทเอกชนที่เติบโตเร็วที่สุดในอเมริกา ซึ่งมีพนักงาน 38 คน นอร์ตันยังได้รับการยกให้เป็น "ผู้ประกอบการแห่งปี" โดยอาเธอร์ยังแอนด์โค. (ผู้ชนะรางวัลเทคโนโลยีระดับสูงในภูมิภาคลอสแอนเจลิส ค.ศ. 1988) และนิตยสาร"เวนเจอร์"
เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1989 นอร์ตันได้แต่งตั้งรอน พอสเนอร์ เป็นผู้บริหารระดับสูงของนอร์ตันคอมพิวติง ส่วนนอร์ตันยังคงเป็นประธาน เป้าหมายของพอสเนอร์คือการให้บริษัทเติบโตเป็นผู้จัดจำหน่ายซอฟต์แวร์รายใหญ่อย่างรวดเร็ว ไม่นานหลังจากที่เขามา พอสเนอร์ได้จ้างประธานคนใหม่, หัวหน้าเจ้าหน้าที่การเงินคนใหม่ และเพิ่มรองประธานฝ่ายขาย
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1990 นอร์ตันคอมพิวติงได้เปิดตัวโปรแกรมสำรองข้อมูลของนอร์ตันเพื่อรองรับการสำรองข้อมูลและกู้คืนฮาร์ดดิสก์ ส่วนนอร์ตันยูทิลิตีสำหรับ[[แมคอินทอช]]เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1990 นอร์ตันขายบริษัท 25 ล้านดอลลาร์ (ยอดจำหน่ายปี ค.ศ. 1989) ที่[[แซนตามอนิกา (รัฐแคลิฟอร์เนีย)|แซนตามอนิกา]] [[รัฐแคลิฟอร์เนีย]] ของเขาแก่ไซแมนเทคด้วยมูลค่า 70 ล้านดอลลาร์ พอสเนอร์ได้ประสานการควบรวมกิจการ นอร์ตันได้รับหนึ่งในสามของหุ้นไซแมนเทค มูลค่าประมาณ 60 ล้านดอลลาร์ และดำรงตำแหน่งคณะกรรมการของไซแมนเทค บริษัทที่ได้มานี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของไซแมนเทคและได้เปลี่ยนชื่อเป็นปีเตอร์ นอร์ตัน คอมพิวติงกรุ๊ป ประมาณหนึ่งในสามของพนักงานนอร์ตันคอมพิวติงจำนวน 115 คนถูกปลดออกหลังจากควบรวมกิจการ แบรนด์นอร์ตันมีอยู่ในผลิตภัณฑ์ไซแมนเทค เช่น [[นอร์ตันแอนติไวรัส]], [[นอร์ตัน 360]], [[นอร์ตันอินเทอร์เน็ตซีเคียวริตี]], [[นอร์ตันเพอร์ซันแนลไฟร์วอลล์]], [[นอร์ตันซิสเต็มเวิร์คส์]] (ซึ่งตอนนี้มีเวอร์ชันปัจจุบันของ[[นอร์ตันยูทิลิตี]]), [[นอร์ตันแอนติบอท]], นอร์ตันแอนติสแปม, [[โกแบ็ค|นอร์ตันโกแบ็ค]] (ก่อนหน้านี้คือ[[ร็อกซิโอ]]โกแบ็ค), [[พาร์ทิชันแมจิก|นอร์ตันพาร์ทิชันแมจิก]] (ก่อนหน้านี้คือ[[พาวเวอร์เควสต์]]พาร์ทิชันแมจิก) และ[[นอร์ตันโกสต์]] สัญลักษณ์ของนอร์ตันได้รับการใช้ในบรรจุภัณฑ์ของผลิตภัณฑ์ที่มีตราสินค้าทั้งหมดของนอร์ตันจนถึงปี ค.ศ. 2001
ในปี ค.ศ. 1996 นอร์ตันได้ช่วยผลิตบัตร[[กลยุทธ์หลบเลี่ยง]]ของ[[ไบรอัน อีโน]] เพื่อแจกจ่ายให้แก่เพื่อนและเพื่อนร่วมงานของเขา
ส่วนในปี ค.ศ. 2002 [[เอคอร์นเทคโนโลยี]]ได้เย้ายวนใจให้นอร์ตันออกจากการจำศีลธุรกิจ 10 ปี โดยนอร์ตันมี "การลงทุนที่สำคัญ" ในบริษัทและทำหน้าที่เป็นประธานกรรมการของเอคอร์น
นอร์ตันยังเป็นประธานของ[[อีไชนาแคช]] ซึ่งเป็นบริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2003 ส่วนพอสเนอร์เป็นซีอีโอ
ชีวิตส่วนตัว.
นอร์ตันใช้เวลาประมาณห้าปีในอาราม[[ศาสนาพุทธ|พุทธ]]ในบริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ส่วนในปี ค.ศ. 1983 นอร์ตันได้แต่งงานกับไอลีน แฮร์ริส ที่เติบโตใน[[วัตส์ (ลอสแอนเจลิส)|วัตส์]] รัฐแคลิฟอร์เนีย พวกเขามีลูกสองคน และอาศัยอยู่ในพื้นที่ลอสแอนเจลิส ครั้นในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1990 พวกเขาเพลิดเพลินต่อการไปเยือน[[มาร์ธาสวินยาร์ด]] และกลับมาอีกในปีถัดไปกับลูก ๆ ของพวกเขา โดยทำการจัดซื้อบ้านแบบ[[สถาปัตยกรรมแบบควีนแอนน์|ควีนแอนน์]] ค.ศ. 1891 ขนาดแปดห้องนอนใน[[โอกบลัฟส์ (รัฐแมสซาชูเซตส์)|โอกบลัฟส์]] พวกเขายังซื้อและอาศัยอยู่ในบ้านใกล้เคียงในขณะที่เริ่มต้นการออกแบบใหม่ของบ้านหลังใหญ่ "ลูกของผมเป็นคนผิวเข้ม และเราคิดว่าโอกบลัฟส์จะทำให้พวกเขามีโอกาสได้ไปเที่ยวรอบ ๆ ช่วงฤดูร้อน เด็กคนอื่น ๆ ก็ชอบพวกเขา" นอร์ตันกล่าวในการให้สัมภาษณ์กับลอรา ดี. โรสเวลต์ เมื่อปี ค.ศ. 2007 สำหรับ[[มาร์ธาสวินยาร์ดแมกกาซีน]] โดยพาดพิงถึงชื่อเสียงของโอกบลัฟส์ในฐานะสถานที่ฤดูร้อนยอดนิยมในหมู่คนผิวดำ
ในปี ค.ศ. 2000 ทั้งคู่หย่าจากกัน ตั้งแต่นั้นมา นอร์ตันใช้เวลาอาศัยอยู่ในนิวยอร์กเป็นส่วนใหญ่ ทว่าในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 ไฟไหม้ที่เกิดจากการเดินสายไฟผิดพลาดทำให้บ้านที่มาร์ธาสวินยาร์ดซึ่งได้รับการบูรณะเมื่อปี ค.ศ. 1994 เสียหาย นอร์ตันได้สร้างมันขึ้นมาใหม่จนเกือบจะเท่ากับก่อนเกิดเพลิงไหม้ ในขณะเดียวกัน เขาเริ่มมีความสัมพันธ์กับเกว็น อดัมส์ ซึ่งเป็นนักการเงินจากนิวยอร์ก ผู้เป็น "[[มาร์ธาสวินยาร์ด#การใช้ชีวิตบนเกาะและผู้อยู่อาศัย|ชาวเกาะ]]" โดยกำเนิดของเธอ และอาศัยอยู่ในพื้นที่ดังกล่าว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งคู่ใช้เวลาสิบสัปดาห์ในฤดูร้อนที่คอร์บิน-นอร์ตันเฮาส์ เป็นประจำทุกปี ซึ่งมักจะมีแขกหลายคน ครั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 พวกเขาก็แต่งงานกันในโบสถ์ในบริเวณใกล้เคียง[[เอดการ์ทาวน์]] พิธีได้ทำบนเกาะโดยเพื่อนบ้านของพวกเขา ซึ่งเป็นนักเขียนและนักวิชาการชื่อ[[เฮนรี หลุยส์ เกตส์ จูเนียร์]]
การกุศล.
ปีเตอร์และไอลีนก่อตั้ง มูลนิธิครอบครัวปีเตอร์ นอร์ตัน ขึ้นในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งให้การสนับสนุนทางการเงินแก่องค์กรศิลปะที่ไม่มุ่งหวังผลกำไรในด้านทัศนศิลป์และศิลปะร่วมสมัย รวมถึงองค์กรบริการสังคมมนุษย์ นอร์ตันยังทำหน้าที่เป็นคณะกรรมการของ[[สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย]], [[สถาบันศิลปะแคลิฟอร์เนีย]], [[วิทยาลัยรีด]], [[โรงเรียนครอสโรดส์ (แซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย)]], และ[[พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่]] (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999) สำหรับในปี ค.ศ. 2003 นอร์ตันเป็นประธานกรรมการของ[[โมมา พีเอสวัน]] ซึ่งเขาเข้าร่วมด้วยในปี ค.ศ. 1999 ส่วนในปี ค.ศ. 2004 เขากลับมาเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการของ[[พิพิธภัณฑ์ศิลปะอเมริกันวิตนีย์]]หลังจากทิ้งไว้ในปี ค.ศ. 1998 นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นคณะกรรมการบริหารสภากรรมการระหว่างประเทศของ[[พิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์|พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์]] ซึ่งเป็นคณะกรรมการเข้าซื้อกิจการหลักของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ และเป็นคณะกรรมการของ[[พิพิธภัณฑ์ศิลปะเทศมณฑลลอสแอนเจลิส]]
นอร์ตันได้สะสมหนึ่งในคอลเล็กชันศิลปะร่วมสมัยที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ ร่วมกับภรรยาคนแรกของเขา หลายชิ้นมีการยืมทั่วโลกในเวลาที่กำหนด และหลายชิ้นมีการจัดชมอยู่ที่ไซแมนเทกคอร์ปอเรชัน มูลนิธิและนอร์ตันแฟมิลีออฟฟิศตั้งอยู่ที่[[แซนตามอนิกา (รัฐแคลิฟอร์เนีย)|แซนตามอนิกา]] นิตยสาาร[[อาร์ตนิวส์]]มักจัดให้นอร์ตันอยู่ในกลุ่มนักสะสม 200 อันดับแรกของโลก
ในปี ค.ศ. 1999 นอร์ตันซื้อจดหมายที่เขียนถึง[[จอยซ์ เมย์นาร์ด]] โดยนักประพันธ์สันโดษ [[เจ. ดี. แซลินเจอร์]] เป็นเงิน 156,500 ดอลลาร์สหรัฐ (แซลินเจอร์มีความสัมพันธ์อันยาวนานกับเมย์นาร์ดในปี ค.ศ. 1972 เมื่อเธออายุได้ 18 ปี) เมย์นาร์ดกล่าวว่าเธอถูกบังคับให้ประมูลจดหมายด้วยเหตุผลด้านการเงิน ส่วนนอร์ตันได้ประกาศว่าเจตนาของเขาคือการส่งจดหมายกลับไปยังแซลินเจอร์
ในปีเดียวกัน นอร์ตันบริจาคเงิน 600,000 ดอลลาร์ให้แก่[[ซิกเนเจอร์เธียเตอร์คอมพานี (นครนิวยอร์ก)]] ซึ่งได้มีการเปลี่ยนชื่อโรงละคร[[ออฟบรอดเวย์]]ที่ 555 ตะวันตก ถนน 42 เป็น "ซิกเนเจอร์เธียเตอร์คอมพานีแอตปีเตอร์ นอร์ตัน สเปซ" โดยได้รักษาชื่อนั้นไว้จนกระทั่งโรงละครย้ายไปอยู่ที่[[เพิร์ชชิงสแควร์ซิกเนเจอร์เซนเตอร์|สถานที่ใหม่]]ในปี ค.ศ. 2012
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 โครงการบริจาคศิลปะครั้งใหญ่ครั้งที่สองของนอร์ตันได้แสดงให้เห็นว่าผลงานศิลปะสะสมส่วนตัวจำนวนมากของเขาไปสู่พิพิธภัณฑ์ทั่วโลก ร่วมกับ[[พิพิธภัณฑ์ศิลปะโรส]]ที่รับงานศิลปะ 41 ชิ้นตั้งแต่ภาพพิมพ์, ประติมากรรม, ภาพถ่าย และสื่อผสมอื่น ๆ
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 นอร์ตันได้บริจาคผลงานเพิ่มเติมมากกว่า 100 ชิ้นจากคอลเล็กชันงานศิลปะส่วนตัวของเขาไปยังพิพิธภัณฑ์ศิลปะของมหาวิทยาลัยที่ได้รับการคัดเลือก กล่าวคือ 75 ชิ้นให้แก่องค์การอาร์ตบลอค[[มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ริเวอร์ไซด์]] และ 68 ชิ้นให้แก่พิพิธภัณฑ์บลอคของ[[มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น]]