pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อัลบั้ม

อัลบัม  คือ การรวมเพลงหรือเสียงที่เกี่ยวกับดนตรี ออกสู่สาธารณชน โดยมากจะทำเป็นธุรกิจ มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ขาย ถึงแม้ว่าศิลปินเล็ก ๆ มักจะขายเองโดยตรง โดยอาจขายในงานคอนเสิร์ตหรือบนเว็บไซต์
เพลงในอัลบัมอาจเนื้อหา อารมณ์ เสียง ที่ตั้งใจที่จะเล่าเรื่องราว หรือมีแนวความคิด หรือต้องการแสดงการบันทึกเสียงที่ใดที่หนึ่ง เวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบันทึกเสียงเพื่อการค้าโดยค่ายเพลง
เพลงต่าง ๆ ในอัลบัมมักมีรายชื่อเพลง ในบางอัลบัม อาจมีเพลงเพิ่มเติมขึ้นมาหรือที่เรียกว่า โบนัสแทร็ค (บางทีอาจมีซ่อนชื่อเพลง หรือที่เรียกว่า Hidden Track) ในบางอัลบัมอาจวางขายในรูปแบบเดียว เช่น ซีดี, ดีวีดี ออดิโอ, คาสเซ็ตต์, ไวนีล, เอ็มพี3 เป็นต้น
อัลบัมในยุคแรกจะเป็นแผ่นเสียง 78 RPM ที่รวมอัลบัมภาพไว้ด้วย โดยแผ่นแรกที่เรียกว่า อัลบัมคือ Nutcracker Suite โดย Tchaikovsky ในปี ค.ศ. 1909 วางจำหน่ายโดย Odeon Records
ในปี ค.ศ. 1948 โคลัมเบียได้ผลิตแผ่น 12", 33⅓ RPM เป็นครั้งแรกทำจากแผ่นไวนีล โดยมีความยาวประมาณ 23 นาทีต่อ 1 หน้า
ความยาวของอัลบัมมักมีช่วงระหว่าง ครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง
ปัจจุบันรูปแบบแผ่นไวนีลไม่ได้รับความนิยมเหมือนแต่เคย โดยในปัจจุบันมักอยู่ในรูปแบบของซีดี คาสเซ็ทท์และเอ็มพี 3 ในปกอัลบัมมีการออกแบบกราฟิกต่าง ๆ และมีคำบรรยาย รวมถึงเนื้อเพลง ภาพของศิลปิน หรือ อาร์ทเวิร์คและตัวหนังสือต่าง ๆ ซีดีบางแผ่นมีเป็นบุ๊คเล็ท (หนังสือเล่มเล็กๆ) แผ่นซีดีเริ่มทีมีความยาว 74 นาที ต่อมายาวเพิ่มเป็น 80 นาที ปัจจุบันความยาวของอัลบั้มต่อหนึ่งอัลบัมมักมีความยาวตั้งแต่ 40 นาทีถึง 55 นาที
จากกฎของชาร์ทในอังกฤษ อัลบัมต้องมีเพลงมากกว่า 4 เพลงและมีความยาวมากกว่า 25 นาที บางครั้งอัลบัมที่สั้นกว่านี้จะเรียกว่า อีพี (EP ย่อมาจาก extended play) และอาจมีความหมายเดียวกับคำว่า มินิอัลบัม
ในบางอัลบัมที่มีความยาวเกินกว่า 1 แผ่น ศิลปินมักตัดสินใจที่จะออกเป็นอัลบัมคู่ โดยมีรูปแบบของ แผ่นซีดี หรือ แผ่นไวนีล รวมกันในหีบห่อเดียวกัน หรือในบางครั้งก็มีถึง 3 แผ่น (triple album)
ไอ โรบอท พิฆาตแผนจักรกลเขมือบโลก

ไอ โรบอท แผนพิฆาตจักรกลเขมือบโลก  เป็นภาพยนตร์แนวไซไฟแอ็คชั่นผจญภัย ที่สร้างจากเรื่อง "Hardwired" บทภาพยนตร์ที่เขียนโดย เจฟ วินทาร์ โดยใช้โครงเรื่องมาจากเรื่องสั้นชุด I, Robot ของไอแซค อสิมอฟ แต่นำมาเฉพาะชื่อเรื่อง ชื่อตัวละครสำคัญ และแนวคิดเรื่อง กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ เนื้อหาหลักๆ ในเรื่อง เขียนขึ้นใหม่ทั้งหมด ไม่ได้เกี่ยวข้องกับนิยายต้นฉบับเลย
ผู้ชื่นชอบนิยายต้นฉบับของไอแซค อสิมอฟ ส่วนหนึ่งไม่พอใจการดัดแปลงเนื้อเรื่องของนิยาย และประท้วงภาพยนตร์เรื่องนี้ 
เรื่องย่อ.
ค.ศ. 2035 ในยุคที่หุ่นยนต์อาศัยอยู่ร่วมกับมนุษย์ในฐานะผู้รับใช้ เดล (สมิธ) ตำรวจนักสืบชิคาโก ต้องสืบสวนคดีฆาตกรรมศาสตราจารย์คนหนึ่งที่เขาเชื่อมั่นว่าต้องเป็นฝีมือของ บรรดาหุ่นยนต์ที่กำลังวางแผนครอบงำมนุษย์อย่างแน่นอน
ภาษาซาไก

ภาษาซาไก (Kensiu) หรือภาษาเกนซีอู ภาษาโอรัง บูกิต ภาษาโมนิก ภาษาเมนดี มีผู้พูดทั้งหมด 3,300 คน พบในมาเลเซีย 3,000 คน (พ.ศ. 2527) ในบริเวณตอนเหนือของรัฐเกอดะฮ์ใกล้กับชายแดนไทย พบในไทย 300 คน ทางใต้ของจังหวัดยะลา พัทลุง สตูล นราธิวาส ตามแนวชายแดนมาเลเซีย จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาอัสเลียน สาขาย่อยอัสเลียนเหนือ 
มีคำยืมจากภาษามลายูปะปนอยู่มากเช่น ปะยง (พระจันทร์, ภาษามลายูหมายถึงร่ม) ตาโก๊ะ (เสือ, ภาษามลายูหมายถึงกลัว) ชาวซาไกที่ติดต่อกับคนไทยรับคำยืมจากภาษาไทยด้วยเช่นเดียวกัน ภาษาซาไกมีเสียงนาสิกแต่ไม่มีเสียงควบกล้ำและเสียงวรรณยุกต์ เป็นภาษาคำโดด มีลักษณะของภาษาคำติดต่ออยู่บ้างแต่ไม่มากนัก
ภาษาพวน

ภาษาพวน หรือ ภาษาลาวพวน เป็นภาษาในตระกูลขร้า-ไทที่มีผู้พูดในประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา
โดยเป็นภาษาของชาวไทพวนหรือลาวพวน คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาลาวและภาษาไทยถิ่นอีสานมากกว่าภาษาไทยภาคกลางและเป็นภาษาที่ใกล้เคียงกันกับภาษาผู้ไทมาก มีเสียงพยัญชนะ 20 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง มีเสียงควบกล้ำเฉพาะ /คฺว/ เท่านั้น สระมี 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์มี 6 เสียง
ลักษณะเด่นของคำพวนเช่น ถ้าใช้ ก เป็นตัวสะกดจะไม่ออกเสียงตัวสะกด ดังเช่น หูก พวนออกเสียงเป็น หุ ปาก พวนออกเสียงเป็น ปะ แบก พวนออกเสียง แบะ 
ส่วนคำที่ใช้สระใอไม้ม้วน (สระ ใ-) จะออกเสียงเป็น สระเออ เช่น บ้านใต้ พวนออกเสียงเป็น บ้านเต้อ ใกล้ พวนออกเสียงเป็น เค่อ ให้ พวนออกเสียงเป็น เห้อ ส่วนสระไอไม้มลาย (สระ ไ-) จะออกเสียงตามรูป เช่น ผัดไทยใส่ไข่ พวนออกเสียงเป็น ผัดไทยเส่อไข่ จะไม่พูดว่า ผัดเทอเส่อเข่อ ไม่มีเสียง ช ซึ่งจะออกเสียงเป็น ซ แทน เช่น ช้าง เป็น ซ้าง ช่วย เป็น ซ่อย ไม่มีเสียง ร ซึ่งมักจะออกเป็น ฮ แทน เช่น เรือน เป็น เฮือน ร่ำเรียน เป็น ฮ่ำเฮียน ไร่นา เป็น ไฮ่นา การออกเสียง ย และ ญ ลักษณะการออกเสียงของภาษาไทยนั้น ลิ้นจะอยู่กลางปาก แต่การออกเสียงของคนพวน ลิ้นจะแตะเพดานปากด้านหน้า
ภาษาเมี่ยน

ภาษาเมี่ยน หรือ ภาษาอิ้วเมี่ยน เป็นภาษาตระกูลม้ง-เมี่ยน คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาจีนกวางตุ้ง เขียนด้วยอักษรจีน มีพยัญชนะ 33 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 9 เสียง สระมี 10 เสียง เป็นสระเดี่ยว 8 เสียง สระประสม 2 เสียง
ไวยากรณ์.
เป็นภาษาคำโดด ไม่มีการผันคำตามกาล คำขยายอยู่หลังคำถูกขยาย เช่น อวม (น้ำ) + จอม (ร้อน) เป็น อวม จอม = น้ำร้อน
ชุดตัวอักษรคอปติก

ชุดตัวอักษรคอปติก  เป็นรูปแบบหนึ่งของชุดตัวอักษรกรีก โดยเพิ่มอักษรพิเศษสำหรับเสียงที่ไม่มีในภาษากรีก รูปที่เพิ่มนำมาจากอักษรอียิปต์ที่ใช้กันอยู่ทั่วไป เริ่มปรากฏเมื่อ พ.ศ. 243 หลังจากกรีซเข้ายึดครองอียิปต์และมีการเผยแผ่ศาสนาคริสต์เข้าไปในอียิปต์ คำว่าคอปติกมาจากภาษากรีกที่ใช้เรียกอียิปต์ Aigyptioi ซึ่งกลายเป็น Qibt ในภาษาอาหรับและถอดรูปเป็นอักษรโรมันได้เป็น Copt
ยูนิโคด.
อักษรคอปติกในยูนิโคดแบ่งเป็นสองช่วง ช่วงแรกรวมอยู่กับช่วงอักษรกรีก อีกช่วงเป็นของอักษรคอปติกโดยเฉพาะ
อักษรเอลบ์ซาน

อักษรเอลบ์ซาน หรือ อักษรเอลบาซาน  ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2300 ตั้งชื่อตามเมืองเอลบาซาน (Elbasan) ในอัลเบเนียกลางซึ่งมีการใช้อักษรนี้ ใช้เขียนภาษาอัลเบเนียแต่ไม่เป็นที่นิยมเท่าใดนัก ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรละติน อักษรกรีกหรืออักษรอาหรับ
อักษรโมฑี

อักษรโมฑี (𑘦𑘻𑘚𑘲‎ Mōḍī,) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษามราฐีในรัฐมหาราษฏระ อินเดีย อักษรนี้มีทฤษฎีต้นกำเนิดหลายแบบ ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 2200 เพื่อใช้เขียนภาษามราฐี โดยพัฒนามาจากอักษรเทวนาครี ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2493 จึงเปลี่ยนมาใช้อักษรเทวนาครี
ยูนิโคด.
อักษรโมฑีได้ถูกเพิ่มเข้ามาในยูนิโค้ดเวอร์ชัน 7.0 ในปี 2014 ช่วงรหัส U+11600 - U+1165F。
อักษรไบบายิน

อักษรไบบายิน  เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาตากาล็อกและภาษาอีโลกาโน ได้ต้นแบบมาจากอักษรกวิ คาดว่าเริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 1900 และยังคงใช้อยู่เมื่อเป็นอาณานิคมของสเปน ไบบายิน แปลว่า การสะกด พยัญชนะมีพื้นเสียงเป็น อะ เมื่อมิชชันนารีเข้ามาเผยแผ่ศาสนา ได้เพิ่มเครื่องหมายกดเสียงสระ ในการแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษาพื้นเมือง
ลักษณะ.
เป็นอักษรสระประกอบ ทำให้ต้องมีการผสมระหว่างพยัญชนะ-สระ แต่ละอักษรหรือ "ตีติก" มักเขียนในรูปพื้นฐาน ประกอบด้วยพยัญชนะลงท้ายด้วยสระ "A" ถ้าจะเขียนพยัญชนะลงท้ายด้วยสระอื่น ๆ จะใช้สัญลักษณ์ที่เรียกว่า "kudlít" ซึ่งตั้งข้างบน (เพื่อออกเสียง "E" หรือ "I") หรือล่างตัวอักษร (เพื่อออกเสียง "O" หรือ "U") ในการเขียนคำที่ขึ้นต้นด้วยสระ จะมีการใช้อักษรสามตัว แต่ละอันสำหรับเสียง "A", "E/I" และ "O/U"
ชลธารวิทยา

ชลธารวิทยา หรือ ชลธีวิทยา  เป็นการศึกษาเรื่องราวในลักษณะเช่นเดียวกับสมุทรศาสตร์ แต่กระทำการศึกษาในแหล่งน้ำผิวดินที่มิใช่ทะเล (inland waters) ทั้งที่เป็นแหล่งน้ำไหล เช่น ห้วย ลำธาร แม่น้ำ ปากแม่น้ำ และแหล่งน้ำนิ่งเช่น หนอง บึง ทะเลสาบน้ำจืด ทะเลสาบน้ำเค็ม อ่างเก็บน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำ เป็นต้น
ล่องแก่ง

ล่องแก่ง เป็น กิจกรรมการท่องเที่ยวแนวผจญภัยอย่างหนึ่ง ซึ่งนิยมใช้เรือยาง หรือ แพไม้ไผ่ ล่องตามลำน้ำที่มีแก่ง 
การล่องแก่ง ในสากลได้มีการแบ่งระดับความยาก-ง่ายของสายน้ำ สามารถแบ่งได้เป็น 6 ระดับ ดังนี้
ระดับ 1 ง่ายมาก มีแก่งเล็กน้อยที่ง่ายมากคนทั่วไปสามารถพายได้บนสายน้ำไหลเอื่อย เหมาะสมสำหรับผู้ที่เริ่มล่องแก่ง
ระดับ 2 ธรรมดา น้ำไหลแรงขึ้น มีแก่งที่ต้องใช้เทคนิค ในระดับนี้ผู้พายจะต้องมีทักษะในการพายอยู่พอสมควร
ระดับ 3 ปานกลาง เริ่มมีแก่งน่าตื่นเต้น เทคนิคการพายสูงขึ้น มีแก่งให้ผู้พายได้ตื่นเต้นเป็นระยะๆ ในการพายจะต้องฝึกฝนเทคนิค การพายและการเรียนรู้ถึงลักษณะของสายน้ำ
ระดับ 4 ยาก มีแก่งที่ต้องใช้ทั้งเทคนิคและทักษะในการพาย และต้องใช้ความระมัดระวังในการล่องแก่ง
ระดับ 5 ยากมาก น้ำไหลเชี่ยว ต้องใช้เทคนิคและประสบการณ์การพายสูง และต้องมีความระมัดระวังในการล่องแก่งเป็นพิเศษ
ระดับ 6 อันตราย ไม่เหมาะสมการล่องแก่งเพราะแก่งมีลักษณะเป็นน้ำตก 
การล่องแก่งในประเทศไทย.
สถานที่ล่องแก่งที่นิยมกันได้แก่
คาราบาวแดง

คาราบาวแดง  เป็นเครื่องดื่มชูกำลังสัญชาติไทย กำเนิดขึ้นจากการนำชื่อของวงดนตรีเพื่อชีวิต คาราบาว มาผสมผสานกับชื่อโรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง การก่อตั้งแบรนด์มีจุดเริ่มต้นจากความร่วมมือระหว่างยืนยง โอภากุล นักร้องนำวงคาราบาว และคณะผู้บริหารโรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง ได้แก่ เสถียร เศรษฐสิทธิ์ และ ณัฐชไม ถนอมบูรณ์เจริญ ต่อมาได้จัดตั้ง บริษัท คาราบาวตะวันแดง จำกัด เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2544 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มต้น 1 ล้านบาท และเปิดตัวผลิตภัณฑ์คาราบาวแดงอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2545
โฆษณาเปิดตัวเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เวลา 18.30 น. ภายใต้สโลแกน "เชิดชูนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ โดยเนื้อหานำเสนอวีรกรรมของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ไทย อาทิ ชาวบ้านบางระจัน, ท้าวสุรนารี และยุทธนาวีเกาะช้าง โฆษณาดังกล่าวได้รับความสนใจอย่างกว้างขวาง เนื่องจากใช้งบประมาณสูงและมีคุณภาพระดับภาพยนตร์ ควบคู่กับการเปิดตัวอัลบั้มใหม่ของวงคาราบาวชื่อ "นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่" และการจัดคอนเสิร์ตฟรีเพื่อส่งเสริมการตลาด อย่างไรก็ดี โฆษณาก็ได้รับเสียงวิจารณ์บางส่วนเกี่ยวกับความเหมาะสมในการใช้เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เชิงพาณิชย์ และการที่วงดนตรีเพื่อชีวิตเข้าสู่ธุรกิจเชิงทุน
ใน พ.ศ. 2548 บริษัทได้เปิดตัว "คาราบาว เอ็กซ์โอ" เครื่องดื่มชูกำลังรสชาติใกล้เคียงวิสกี้ เพื่อเจาะกลุ่มผู้บริโภคใหม่ และในปี พ.ศ. 2550 กมลดิษฐ์ สมุทรโคจร ผู้จัดการฝ่ายการตลาด ได้ประกาศแผนรุกตลาดต่างประเทศ โดยตั้งเป้าเพิ่มสัดส่วนการส่งออกจาก 20% เป็น 25% ของกำลังการผลิตรวม 2 ล้านขวดต่อวัน รวมถึงขยายตลาดไปยังประเทศจีน ผ่านการร่วมทุนกับนักธุรกิจท้องถิ่น แทนการลงทุนเอง เนื่องจากข้อจำกัดด้านกฎหมายและภาษีนำเข้าที่สูง
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ผลิตภัณฑ์คาราบาวแดงได้เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ภายใต้ชื่อใหม่ว่า บริษัท คาราบาวกรุ๊ป จำกัด (มหาชน) จากนั้นแบรนด์ได้ขยายการตลาดด้านกีฬา โดยเป็นผู้สนับสนุนสโมสรฟุตบอลเชลซีในพรีเมียร์ลีก, สโมสรฟุตบอลเรดิงในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป รวมถึงเป็นผู้สนับสนุนหลักของการแข่งขันฟุตบอลถ้วยอีเอฟแอลคัพตั้งแต่ พ.ศ. 2560 ภายใต้ชื่อ "คาราบาวคัพ"
ใน พ.ศ. 2566 คาราบาวแดงยังได้เป็นผู้สนับสนุนสโมสรฟุตบอลฮหว่างอัญซาลาย ในวี.ลีก 1 ลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศเวียดนามอีกด้วย
ฮันส์ แฮ็นดริก ฟัน ปาสเซิน

ฮันส์ แฮ็นดริก ฟัน ปาสเซิน (ประมาณ ค.ศ. 1510-ค.ศ. 1582) เป็นสถาปนิกจากเมืองแอนต์เวิร์ป อาณาจักรฟลานเดอส์ (ทางตอนเหนือของประเทศเบลเยียมปัจจุบัน) ผู้ออกแบบอาคารรูปแบบคลาสสิกในหลาย ๆ อาณาจักรในเขตยุโรปเหนือ
ในยุคนั้น สถาปนิกที่มีอิทธิพลสุดในอิตาลีคืออันเดรอา ปัลลาดีโอ (Andrea Palladio) ฝรั่งเศสคือฟีลีแบร์ เดอลอร์ม (Philibert Delorme) แต่จริง ๆ แล้ว ฮันส์ แฮ็นดริก ฟัน ปาสเซิน ได้ออกแบบอาคารมากมายในยุโรปเหนือไม่แพ้สถาปนิกสองคนข้างต้น แต่สาเหตุที่เขาไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังเพราะว่าแต่ละดินแดนที่เขาได้ไปออกแบบสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ให้นั้น ชื่อของเขาได้รับการสะกดแตกต่างกันหมด
ปาสเซินได้รับการฝึกมาจากอิตาลี แล้วกลับมาทำงานในเมืองแอนต์เวิร์ป ทำงานร่วมกับประติมากรชื่อดัง โฟลริส เดอ ฟรีนต์ (Floris de Vriendt) ได้รับโครงการมาทำมากมาย ปาสเซินทำการออกแบบโครงการในฟลานเดอส์ เนเธอร์แลนด์ อังกฤษ เวลส์ เดนมาร์ก นอร์เวย์ สวีเดน และคาลีนินกราด (Kaliningrad) นอกจากนี้ยังมีหลักฐานที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่า เขาออกแบบอาคารในตอนเหนือของฝรั่งเศส เอสโตเนีย ลัตเวีย และลิทัวเนีย
ปาสเซินมักจะออกแบบลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบเฟลมิชแท้ ๆ โดยผสมความเป็นสถาปัตยกรรมยุโรปเหนือเล็กน้อย ซึ่งแตกต่างกับแบบอย่างในยุโรปเหนือเวลานั้นที่มักจะเป็นส่วนผสมของความเป็นกอทิก (gothic) และจริตนิยม (mannerist style) เขาได้นำองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของเมืองเวนิสมาใช้ไม่น้อย เช่น อาร์เคด (arcade) ทางเดินใต้หลังคา (loggia) โดม (dome) และโครงสร้างโค้งแบบเวนิส (Venetian arches) น่าเสียดายที่งานออกแบบส่วนใหญ่ของเขาได้พังทลายไปหมด หรือได้ถูกปรับปรุงเปลี่ยนแปลงจนไม่เหลือรูปแบบดั้งเดิมแล้ว งานที่เป็นต้นฉบับที่ไว้ให้ศึกษากันคืออยู่ในเอกสารเท่านั้น ลูกศิษย์ของเขาในอีกหลายชั่วคนต่อมาได้กลายเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง โดยมักจะมีการใช้นามสกุลเพื่อยกย่องปาสเซิน นามสกุลดังกล่าวเช่น เดอ ปา (de Pas) หรือฟัน เดอปัสเซอ (van de Passe)
อายะ มัตสึอูระ

อายะ มัตสึอูระ (#เปลี่ยนทาง , เกิดวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1986) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ประวัติการทำงาน.
มัตสึอูระไดเเข้าร่วมออดิชันสำหรับมอร์นิงมูซูเมะ ใน ค.ศ. 2000 พร้อมกับเชกิ-ดอลเพื่อกลายเป็นส่วนหนึ่งของเฮลโล! โปรเจกต์
ในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2006 งานคอนเสิร์ตสองแห่งถูกยกเลิก เพราะเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย
ต่อมามีข่าวลือที่ไม่ทราบแหล่งที่มาว่าเธอมีความผิดปกติของข้อต่อขากรรไกร (Temporomandibular joint disorder; TMJ) หลังยกเลิกสองคอนเสริตแล้ว ผู้จัดการของมัตสึอูระยืนยันว่าข่าวลือนั้นเป็นความจริง โดยเธอต้องกินยาแก้ปวดเพื่อทำงานต่อ
ในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2008 มัตสึอูระได้รับหน้าที่แขกลับในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกพิเศษฤดูหนาวครั้งที่ 4 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกพิเศษประจำฤดูหนาวปี 2009 ที่จัดขึ้นในบอยซี รัฐไอดาโฮ เธอร้องเพลง "คิซูนะ" เป็นซิงเกิลที่ 20 ที่เผยแพร่ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2008
มีการประกาศอย่างเป้นทางการในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ว่ามัตสึอูระจะ "จบการศึกษา" จากเฮลโล! โปรเจกต์พร้อมกับสมาชิกคนอื่น ๆ ก่อนที่เธอจะจบ มัตสึอูระได้เผยแพร่อัลบั้มที่ห้าของสตูดิโอ โอโมอิอาฟูเรเตะ ในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2009 และซิงเกิลที่ 21 "ช็อกโกแลตดามาชี" ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์
วันที่ 14 เมษายน 2022 มัตสึอูระได้ปรากฏตัวในผลงานโฆษณา "เนสกาแฟ เอ็กซ์เซลลา" โดยเธอเป็นพรีเซ็นเตอร์และร้องเพลงประกอบโฆษณาที่มีชื่อว่า "ฮาซูมุ คิโมชิ" (はずむ気持ち) ซึ่งผลงานโฆษณาชุดนี้เป็นโฆษณาแรกในรอบ 11 ปีของเธอ
ชีวิตส่วนตัว.
ในปี ค.ศ. 2001 มัตสึอูระได้คบหากับเคตะ ทาจิบานะหนึ่งในสมาชิกจากวงวินส์ และได้แต่งงานกันในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ทั้งคู่มีลูกร่วมกัน 3 คน
ผลงาน.
เพลงซิงเกิล.
"หมายเหตุ: * (ดู ยัวร์ซอง ~เซชุงเซ็นเซ) ใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ของประเทศญี่ปุ่น เรื่อง "ไอโจะอิปปง!" (愛情イッポン!) ซึ่งเธอร่วมแสดงด้วย
ซิงเกิลอื่น ๆ.
"หมายเหตุ: * (ดู เท็นไซ! เล็ทส์โก อายายามุ) ใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง "แฮมทาโร่ เดอะมูฟ์วี 4" (Hamtaro the Movie 4) โดยร้องร่วมกับกลุ่ม "อีโคโมนิ" (エコモニ。) "
การปรากฏตัว.
ทางโทรทัศน์.
ละครโทรทัศน์.
"หมายเหตุ* (ดู อิโนจิโนะคิเซกิ) : เป็นละครโทรทัศน์ตอนพิเศษที่ทำขึ้นมาเพื่อฉลองครบรอบการก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ซีบีซี 50 ปี"
ยโศธรปุระ

ยโศธรปุระ ([jeaʔ sao tʰeaʔ reaʔ boʔ raʔ]; "Yaśōdharapura") หรือ เมืองพระนคร  เป็นเมืองหลวงแห่งที่สองของอาณาจักรพระนคร (หลังจากอินทรปุระ) พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 โปรดให้สร้างขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีศูนย์กลางอยู่ที่วิหารพนมบาเค็ง#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง ต่อมาในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 4 ได้เกิดเหตุอุทกภัยครั้งใหญ่ในเมืองยโศธรปุระ จึงย้ายราชธานีไปยังเมืองเกาะแกร์
ใน ค.ศ. 1352 สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 แห่งอาณาจักรอยุธยา นำกองทัพเข้าล้อมเมืองนี้ ปีถัดมาฝ่ายอยุธยาสามารถยึดเมืองสำเร็จ โดยแต่งตั้งเจ้าชายองค์หนึ่งมาปกครองเมือง จากนั้น ฝ่ายเขมรยึดเมืองกลับใน ค.ศ. 1357#เปลี่ยนทาง จากนั้นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา เข้ารุกรานและทอดทิ้งนครธมในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ปลาอีโต้มอญ

ปลาอีโต้มอญ เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Percifoemes) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Coryphaena hippurus" จัดอยู่ในวงศ์ปลาอีโต้ (Coryphaenidae) ซึ่งมีอยู่ด้วยกันเพียง 2 ชนิดเท่านั้น 
ปลาอีโต้มอญเป็นปลาที่เป็นที่นิยมอย่างยิ่งในการตกปลาเป็นเกมกีฬา เช่นเดียวกับปลากระโทง (Istiophoridae) หรือปลาทูน่า (Scombridae) เนื่องจากเป็นปลาที่สู้เบ็ดและมีความสวยงามเมื่อเวลาตก และนิยมจับเพื่อการประมงเชิงพาณิชย์ด้วย ซึ่งประเทศในแถบแคริบเบียนเป็นกลุ่มผู้บริโภคผลิตภัณฑ์จากปลาอีโต้มอญกลุ่มใหญ่ของโลก ส่วนหลาย ๆ ประเทศที่พัฒนาแล้วในยุโรปมีปริมาณการบริโภคเพิ่มมากขึ้นทุกปี และญี่ปุ่นก็เป็นประเทศที่บริโภคปลาชนิดนี้เป็นปริมาณมากเช่นกัน
ชื่อเรียก.
ปลาอีโต้มอญยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก ในภาษาไทย เช่น "หน้ามอม", "อีโต้", "มงเจ้าเลือด", "โต้มอญ" หรือ "สีเสียดอินเดีย" เป็นต้น 
ส่วนชื่อ "mahi-mahi" ในภาษาอังกฤษมาจากภาษาฮาวายที่หมายถึง 'แข็งแรงมาก' ในภาษาเปอร์เซีย  หมายถึง 'ปลา' โดยบังเอิญ แต่คำว่า เป็นภาษาฮาวาย ในพื้นที่แปซิฟิกและชายฝั่งแอฟริกาใต้ที่พูดภาษาอังกฤษ ปลาชนิดนี้มักเรียกจากชื่อในภาษาสเปนว่า 
ลินเนียสตั้งชื่อสกุลจากศัพท์ภาษากรีกว่า , หมายถึง 'บน' หรือ 'ยอด' ใน ค.ศ. 1758 ชื่อพ้องของปลาชนิดนี้ได้แก่ "Coryphaena argyrurus", "Coryphaena chrysurus" และ "Coryphaena dolfyn"
รายละเอียด.
ปลาอีโต้มอญมีลำตัวยาวเรียว แต่เมื่อเจริญเติบโตขึ้นลำตัวจะกว้างขึ้นและแบนข้างเล็กน้อย หัวงุ้มลง ทำให้มีรูปร่างคล้ายมีดโต้ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก มีเกล็ดเล็กละเอียด ปากกว้างและเฉียงขึ้น ฟันเล็กละเอียด ครีบหลังยาวเริ่มตั้งแต่บริเวณโหนกหัวไปจนถึงโคนหาง ครีบหางใหญ่เว้าลึกรูปส้อม ตัวผู้มีโหนกหัวนูนออกไปข้างหน้าเป็นแนวตั้งฉากกับปากคล้ายกับโลมา อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ ส่วนตัวเมียจะมีโหนกหัวลาดลง ปลาขนาดโตเต็มวัยลำตัวมีสีน้ำเงินปนเขียว ข้างตัวมีจุดดำเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วลำตัว 
ปลาอีโต้มอญมีความยาวตั้งแต่ 40–100 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุดมีความยาวถึง 150 เซนติเมตร เป็นปลาที่อยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดไม่ใหญ่ อาศัยอยู่ในบริเวณน้ำลึก และมักขึ้นมาหากินและหาอาหารบริเวณผิวน้ำ มักพบอยู่บริเวณข้างเกาะแก่ง ตามต้นไม้หรือกิ่งไม้หรือซากอวนที่ลอยมาตามน้ำ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่ปราดเปรียวว่องไว ว่ายน้ำได้เร็วมาก กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร
รายชื่อวิดีโอเกมนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

วิดีโอเกม "นินจาคาถาโอ้โฮะเฮะ" (; โรมาจิ: "Naruto"; ทับศัพท์; นารูโตะ) ปรากฏขึ้นให้เห็นในเครื่องเล่นเกมต่าง ๆ จาก นินเท็นโด, โซนี่ และ ไมโครซอฟท์ ส่วนใหญ่เป็นเกมประเภท เกมต่อสู้ ที่ผู้เล่นสามารถควบคุมตัวละครที่อยู่ในอนิเมะหรือมังงะโดยตรง จุดประสงค์ของเกมต่อสู้นั้นถ้าทำให้ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเลือดเหลือศูนย์ก็เป็นฝ่ายชนะ โดยการใช้ระบบการเล่นภายในเกมเช่นกระบวนท่าหรือคาถาที่มีเฉพาะในแต่ละตัวละครเหมือนกันกับในนารูโตะอนิเมะหรือมังงะ วิดีโอเกมแรกของ"นารูโตะ"คือ "นารูโตะ: โคโนฮะ นินโปโช" ซึ่งถูกวางจำหน่ายในญี่ปุ่นในวันที่ 27 มีนาคม ปี พ.ศ. 2546 สำหรับ วอนเดอร์สวอน คัลเลอร์ วิดีโอเกมนารูโตะส่วนใหญ่ถูกวางจำหน่ายเฉพาะในญี่ปุ่นเท่านั้น เกมแรกที่เปิดตัวนอกประเทศญี่ปุ่นคือซีรีส์ "นารูโตะ: เกคิโต นินจา ไทเซน" และ ซีรีส์ "นารูโตะ: ไซเคียว นินจา ไดเกสชู" ซึ่งถูกวางจำหน่ายใน ทวีปอเมริกาเหนือ ในชื่อว่า นารูโตะ": แคลช ออฟ นินจา" และ "นารูโตะ: นินจา เคานซิล" ในเดือน มกราคม ปี พ.ศ. 2555, บันได นัมโค ได้ประกาศว่าเกมนารูโตะมากกว่า 10 ล้านชุดได้ถูกจัดจำหน่ายทั่วโลก
ตราแผ่นดินของญี่ปุ่น

ตราแผ่นดินญี่ปุ่น หรือเรียกว่า ตราเบญจมาศ (; โรมาจิ: "kikumon") หรือ ตราดอกเบญจมาศ ; โรมาจิ: "kikukamon, kikukamonshō") หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ พระราชลัญจกรดอกเบญจมาศ (; โรมาจิ: "kikunogomon") เป็นตราแผ่นดินประจำชาติของประเทศญี่ปุ่น และเป็นตราที่ใช้สำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิและพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์ญี่ปุ่น ซึ่งจะใช้ตรงกันข้ามกับ ตราดอกคิริ ซึ่งใช้กันในรัฐบาลญี่ปุ่น
ประวัติ.
ในรัฐธรรมนูญรัชสมัยเมจิได้กำหนดไว้ว่า ไม่มีพระราชวงศ์พระองค์ใดสามารถใช้พระราชลัญจกรนี้ได้นอกจากสมเด็จพระจักรพรรดิเท่านั้น ดังนั้น พระราชวงศ์ญี่ปุ่นจึงต้องใช้ตราประจำพระองค์ที่ดัดแปลงจากพระราชลัญจกรองค์นี้ไปบ้างแทน ส่วนศาลเจ้าชินโตที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับพระราชวงศ์จะใช้ตราดังกล่าวนี้เป็นตราประจำศาลเจ้าด้วยเช่นกัน หากศาลเจ้าชินโตใดไม่ได้มีความสัมพันธ์กับพระราชวงศ์จะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตให้ใช้ตราก่อน จึงจะนำตราดอกเบญจมาศนี้ประกอบเข้าเป็นส่วนหนึ่งของตราศาลเจ้าได้
ลักษณะ.
ลักษณะของพระราชลัญจกรนี้เป็นรูปดอกเบญจมาศสีเหลืองหรือสีแสดอยู่บนพื้นหลังสีแดงหรือสีดำ หากเป็นตราที่มีลายเส้นในภาพจะใช้สีแดงหรือสีดำตัดเส้นแทนเช่นกัน 
พระราชลัญจกรนี้หากดอกเบญจมาศมี 14 กลีบ เป็นตราใช้สำหรับพระราชวงศ์ญี่ปุ่น ส่วนพระราชลัญจกรแบบ 16 กลีบนั้นจะใช้สำหรับเข็มเครื่องหมายสมาชิกรัฐสภา ตราหัวกระดาษหนังสือราชการ ตราบนปกหนังสือเดินทาง และอื่น ๆ
อนึ่ง ประเทศญี่ปุ่นไม่ได้มีกฎหมายระบุลักษณะตราแผ่นดิน พระราชลัญจกรดอกเบญจมาศนี้จึงใช้เป็นตราประจำประเทศโดยธรรมเนียมปฏิบัติ เหมือนกับบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขและไม่มีการกำหนดตราประจำประเทศอย่างเป็นทางการ
เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2

เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2  เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวมหากาพย์และอาชญากรรม ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1974 กำกับโดย ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา จากบทภาพยนตร์ที่เขาเขียนร่วมกันกับ มาริโอ พูโซ ภาพยนตร์แสดงนำโดย อัล ปาชิโน, โรเบิร์ต ดูวัล, ไดแอน คีตัน, รอเบิร์ต เดอ นิโร, ทาเลีย ไชร์, มอร์กานา คิง, จอห์น คาซาล, มารีอานา ฮิลล์และลี สตราสเบิร์ก "เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2" เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองใน "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" ไตรภาค โดยเป็นทั้งภาคก่อนและภาคต่อของ "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" โดยเล่าเรื่องราวคู่ขนานของ ไมเคิล คอร์เลโอเน (ปาชิโน) ในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นดอนคนใหม่ของครอบครัวคอร์เลโอเน โดยเขาต้องปกป้องธุรกิจของครอบครัว หลังมีคนความพยายามเอาชีวิตของเขา และ วิโต คอร์เลโอเน (เดอ นิโร) ตั้งแต่วัยเด็กใน เกาะซิซีลี จนถึงการก่อตั้งกิจการครอบครัวในนครนิวยอร์ก
หลังความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องแรก พาราเมาต์พิกเจอส์ เริ่มพัฒนาภาพยนตร์ภาคต่อ โดยส่วนใหญ่ใช้นักแสดงและทีมงานชุดเดิม คอปโปลาได้รับการควบคุมการสร้างสรรค์ของภาพยนตร์มากขึ้น ต้องการสร้างทั้งภาคต่อและภาคก่อนของภาพยนตร์ เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของการผงาดของวีโตและการล่มสลายของไมเคิล การถ่ายทำเริ่มต้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1973 และสิ้นสุดในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 "เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2" ฉายรอบปฐมทัศน์ที่นครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1974 และฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1974 ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับที่แบ่งออกเป็นสองฝั่งจากนักวิจารณ์ ยกเว้นชื่อเสียงของภาพยนตร์ อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับที่ดีอย่างรวดเร็วและกลายเป็นประเด็นของการวิจารณ์ใหม่ของนักวิจารณ์ ภาพยนตร์ทำเงินระหว่าง 48–88 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก จากทุนสร้าง 13 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อในรางวัลออสการ์ จำนวนสิบเอ็ดสาขา ณ งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 47 และเป็นภาพยนตร์ภาคต่อเรื่องแรกที่ชนะเลิศในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ภาพยนตร์ยังชนะเลิศอีกหกสาขา เช่น สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (คอปโปลา), สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (เดอ นิโร) และ สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม (คอปโปลาและพูโซ) ปาชิโน ชนะเลิศในรางวัลแบฟตา สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อในรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
บางคนมองว่าภาพยนตร์เหนือกว่า "เดอะ ก็อดฟาเธอร์" "ภาค 2" ยังคงได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาพยนตร์แนวอันธพาล ในปี ค.ศ. 1997 ภาพยนตร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับสามสิบสองในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์อเมริกัน โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน และสิบปีต่อมาก็ยังคงอยู่อันดับเดิม ภาพยนตร์ได้รับเลือกให้เก็บรักษาในหอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติของหอสมุดรัฐสภา ในปี ค.ศ. 1993 ถือว่า "มีความสำคัญทางวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์หรือสุนทรียศาสตร์" ภาพยนตร์ตามมาด้วยภาคต่อ "เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 3" ฉายในปี ค.ศ. 1990 ซึ่งเป็นภาคสุดท้ายในไตรภาค
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ศุ บุญเลี้ยง

ศุ บุญเลี้ยง มีชื่อเล่นคือ จุ้ย ศิลปินชาวเกาะสมุย เป็นนักเขียน นักร้อง นักแต่งเพลง และเจ้าของธุรกิจร้านอิ่มอุ่น (ปัจจุบันปิดตัวไปแล้ว) เป็นที่รู้จักจากการเป็นสมาชิกวงเฉลียง กลุ่มตัวโน้ตอารมณ์ดีที่สร้างตำนานของประเทศไทย หลังจากแยกตัวออกจากวงเฉลียง ก็ยังคงมีผลงานเพลงเดี่ยวออกมาหลายผลงาน เช่น "เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้, ภูเขา & ทะเล, อิ่มอุ่น," "หวังดี" และงานเขียนหนังสือ, งานเขียนบันเทิงคดี, งานเขียนกวี โดยใช้ชื่อตัวเองและใช้นามปากกาอย่าง "สมจุ้ย เจตนาน่าสนุก" กับ "ศุราณี"
ประวัติ.
ศุ บุญเลี้ยง เกิดที่อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ศึกษาเล่าเรียนที่บ้านเกิด ก่อนจะไปเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดนครปฐม และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนวัดนวลนรดิศ กรุงเทพมหานคร แล้วสอบเข้าเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เลิกเรียนก่อนจบการศึกษาปีสุดท้ายเพราะไม่สนใจรายวิชาที่เหลืออยู่และต้องการออกไปทำงาน เขาเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการทำให้วงเฉลียงกลับมารวมตัวกันอีกครั้งหนึ่งโดยการเข้าไปขอบทเพลง "เที่ยวละไม" จาก ประภาส ชลศรานนท์ เนื่องจากได้ซื้อผลงานเฉลียงในชุดแรก แล้วชอบใจในเพลง "เที่ยวละไม" ในตอนแรกประภาส ชลศรานนท์จะให้ออกผลงานเป็นศิลปินคู่ร่วมกับ เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ ในนาม "วงไปยาลใหญ่" แต่สุดท้ายก็ยกเลิกโครงการนี้ ทำให้เป็นต้นกำเนิดของการรวมตัวกันของวงเฉลียงในยุคที่สอง ในชุด "อื่นๆ อีกมากมาย"
โดยที่ชื่อ "ศุ บุญเลี้ยง" นั้นมาจากการที่นั่งรถเมล์ไปที่ห้าแยกลาดพร้าว แล้วพบป้ายแผ่นหนึ่งที่ติดอยู่ที่ห้างเซ็นทรัลลาดพร้าว มีคำว่า "ศุ" เห็นว่าเพราะดี เลยใช้เป็นชื่อตัวตราบจนปัจจุบัน (ป้ายแผ่นนั้น เขียนเต็ม ๆ ว่า "ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ปิด 4 ทุ่ม")
ผลงาน.
หนังสือ.
สารคดีท่องเที่ยว 
รวมเรื่องสั้น
ชีวิตส่วนตัว.
จุ้ย สมรสกับ พวงมณี บุญยธรรม หรือ จ๋า
คลองถม

คลองถม เป็นแหล่งขายของมือสองและของเก่า รวมทั้งอุปกรณ์รถยนต์ประดับยนต์ รวมไปถึงของจิปาถะ เป็นย่านการค้าที่ตั้งอยู่ระหว่างถนนวรจักรและถนนเจริญกรุงกับเยาวราชมาแต่โบราณ ปัจจุบันตั้งอยู่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
เดิมคลองถมนั้นเรียกกันว่า คลองสำเพ็ง โดยมีปลายคลองด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนปลายคลองอีกด้านออกสู่คลองมหานาค เมื่อมีการตัดถนนเพิ่มขึ้น และทางการได้ลดจำนวนคลองลง ในช่วงก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองใน พ.ศ. 2475 จากนั้นก็ได้มีการสร้างถนนขึ้นบริเวณคลองนี้ ตอนแรกก็ถมกันด้วยขยะทั่วไป ต่อมาก็แปรสภาพมาเป็นถนน ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นมาแต่เดิม เรียกกันติดปากเรื่อยมากันว่า "คลองถม" จนถึงทุกวันนี้
คลองถม ถือเป็นแหล่งขายของมือสอง เสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิก อุปกรณ์รถยนต์ ตลอดจนถึงของจิปาถะเป็นเวลายาวนานจนเป็นที่รู้จักกันดี โดยเฉพาะในวันหยุดสัปดาห์จะมีทั้งผู้ค้าและผู้ซื้อคับคั่ง จนเกิดเป็นปัญหาการจราจร จนกระทั่งหลังการรัฐประหารใน พ.ศ. 2557 รัฐบาลมีนโยบายจัดระเบียบสังคม จึงมีนโยบายให้ผู้ค้าคลองถมเลิกขาย โดยจะหาพื้นที่ใหม่ให้ ซึ่งในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2558 คือ วันสุดท้ายที่อนุญาตให้มีการขายได้
มนุษย์สองร้อยปี

มนุษย์สองร้อยปี  เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ ประเภทเรื่องสั้น ที่แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และได้รับรางวัลฮิวโก ในปีนั้น
นิยายบอกเล่าถึงเรื่องราวของหุ่นยนต์ชื่อ แอนดรูว์ ซึ่งทำหน้าที่รับใช้ครอบครัวหนึ่งอย่างซื่อสัตย์เป็นเวลาหลายชั่วอายุคน จากการได้คลุกคลีกับมนุษย์เป็นเวลาหลายปี แอนดรูว์ค่อย ๆ ซึมซับด้านต่าง ๆ ของมนุษย์ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนต่าง ๆ ของตัวมัน ลดทอนความเป็นเครื่องจักรลงทีละน้อย จนในที่สุดก็ได้รับการยอมรับว่ามีความเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ ในนิยายมีการนำเสนอเรื่องกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ด้วย
ต่อมา ไอแซค อสิมอฟ ได้ร่วมกับ โรเบิร์ต ซิลเวอร์เบิร์ก เขียนนิยายขยายความเรื่อง "The Bicentennial Man" ออกมาเป็น "The Positronic Man" ตีพิมพ์เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ภายหลังการเสียชีวิตของอสิมอฟในปี พ.ศ. 2535
ในปี พ.ศ. 2542 มีการนำนิยายเรื่องนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์ ชื่อ "Bicentennial Man" นำแสดงโดย โรบิน วิลเลียมส์ ใช้ชื่อไทยว่า "บุรุษสองศตวรรษ"
บุรุษสองศตวรรษ

บุรุษสองศตวรรษ หรือ Bicentennial Man เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542 ดัดแปลงจากนิยายวิทยาศาสตร์ "The Bicentennial Man" ของ ไอแซค อสิมอฟ ซึ่งได้รับรางวัลฮิวโก ในปี พ.ศ. 2519 (ในประเทศไทย ตีพิมพ์ในชื่อเรื่อง มนุษย์สองร้อยปี แปลโดย ชัยคุปต์ เมื่อ พ.ศ. 2523)
ภาพยนตร์ ซึ่งแสดงนำโดย โรบิน วิลเลียมส์ ได้รับการยอมรับว่าถ่ายทอดจากนวนิยายมาได้ค่อนข้างครบถ้วน ถึงแม้จะมีรายละเอียดบางอย่างต่างจากในหนังสือบ้าง
มีเกเล ซานมีเกลี

มีเกเล ซานมีเกลี (อังกฤษ: Michele Sanmicheli, ค.ศ. 1484 – ค.ศ. 1559) เป็นสถาปนิกแห่งสาธารณรัฐเวนิสหรือประเทศอิตาลีในปัจจุบัน เกิดที่เมืองซานมีเกเล (San Michele) ใกล้เมืองเวโรนา (Verona) ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิส 
เขาได้เรียนรู้ฝึกฝนการออกแบบและก่อสร้างจากพ่อของเขาที่ชื่อ โจวันนี และอา (หรือลุง) ของเขาชื่อ บาร์โตโลเมโอ ผู้ซึ่งเป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จในเมืองเวโรนา มีเกเลเองก็มีแนวทางการดำเนินวิชาชีพคล้ายกับจาโกโป ซานโซวีโน (Jacopo Sansovino) คือเป็นสถาปนิกที่รับเงินตอบแทนทำงานให้กับสาธารณรัฐเวนิสโดยตรง แต่สิ่งที่ต่างจากซานโซวีโนคือ งานของมีเกเลจะเป็นงานที่อยู่ในเขตชายแดนนอกเมืองหลวงของสาธารณรัฐ ผู้คนมักจะจดจำมีเกเลในฐานะสถาปนิกผู้ทำการออกแบบเพื่อกิจการการทางทหาร และถูกจ้างมาเพื่อทำการออกแบบเพื่อสร้างความแข็งแกร่งของระบบป้อมปราการให้กับสาธารณรัฐในเมืองต่าง ๆ เช่น ครีต (Crete) กันดีอา (Candia) ดัลเมเชีย (Dalmatia) และคอร์ฟู (Corfù) เช่นเดียวกับปราการหลักที่ลีโด (Lido) ซึ่งเป็นแนวป้องกันเรือที่จะเข้ามาในทะเลสาบเวนิส (Venetian lagoon) จากการที่เขาได้ท่องเที่ยวไปในหลาย ๆ แห่งตามบันทึกแล้ว มีเกเล ซานมีเกลีอาจจะเป็นสถาปนิกชาวอิตาลีเพียงคนเดียวที่ได้เห็นสถาปัคยกรรมกรีกของแท้ ซึ่งอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขานำเสาดอริกของโรมัน มาไว้ในงานออกแบบของเขา 
เขาได้เดินทางไปโรมตั้งแต่เล็ก และคาดว่าน่าจะมีโอกาสได้ฝึกฝนวิชากับอันโตนีโอ ดา ซานกัลโล (Antonio da Sangallo (Murray)) ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของสถาปนิกตระกูลซานกัลโลที่มีชื่อเสียง ณ ที่นี้เขาได้มีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและงานประติมากรรมแบบคลาสสิก ในปี ค.ศ. 1509 เขาได้เดินทางไปพำนักที่เมืองออร์วีเอโต (Orvieto) ซึ่งเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ถึงยี่สิบปี เขาได้ทำการออกแบบโบสถ์หลาย ๆ แห่งเช่น ซานตามารีอาเดลลากราซีเอ (Santa Maria delle Grazie) ซานโดเมนีโก เป็นต้น จัตุรัสหน้าโบสถ์ซานโดเมนีโกนี้เป็นรูปแบบส่วนตัวของเขาเอง 
มีเกเลย้ายมาที่เวโรนา ประมาณช่วงปี ค.ศ. 1527 โดยทำการออกแบบอาคารทางการทหารเป็นส่วนใหญ่ เช่น ประตูเมืองที่สามารถทนกระสุนปืนใหญ่ได้ เขาได้ทำการปรับปรุงระบบป้อมปราการอีกหลาย ๆ ประการตามแนวทางการรบที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมาใหม่ในสมัยนั้น งานที่มีเกเลออกแบบนอกจากจะแข็งแรงทนทานต่อการศึกแล้ว ยังมีความงามเป็นอย่างมากด้วยการตบแต่งอย่างมหาศาล ป้อมนูโอวา (Porta Nuova) และป้อมปาลีโอ (Palio) มีการใช้องค์ประกอบเสาดอริกของโรมันเป็นเอกลักษณ์พิเศษ เข้าไปผสมกับลักษณะของการก่อให้เห็นวัสดุเปลือยให้เห็นแบบการก่อชัดเจน (rustication) จอร์โจ วาซารีได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ กล่าวชมเชยสาธารณรัฐเวนิสว่า เข้าใจนำองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของโรมันที่มีความหมายของความเกรียงไกรทางทหารเข้ามาใช้กับสถาปัตยกรรมทางทหารของสาธารณรัฐได้เป็นอย่างดี
มีเกเล ซานมีเกเลลี ยังได้ออกแบบวังอีกสามหลังในเวโรนาที่กลายมาเป็นงานออกแบบที่สำคัญที่สุดของเขา ได้แก่
ทรงสิบสองหน้ารอมบิก

ทรงสิบสองหน้ารอมบิก (อังกฤษ: rhombic dodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนซึ่งมีขนาดของมุมแหลมเท่ากับ cos-1(1/3) ≈ 70.53° ทั้ง 12 หน้า ทรงสิบสองหน้ารอมบิกมี 14 จุดยอด 24 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันแคทาแลน (Catalan solid)
คุณสมบัติพิเศษของทรงสิบสองหน้ารอมบิกคือ เมื่อเชื่อมต่อเส้นทแยงมุมบนหน้ารูปสี่เหลี่ยมเข้าด้วยกันจะเกิดเป็นรูปทรงใหม่ ถ้าเชื่อมด้วยเส้นทแยงมุมด้านสั้น จะได้ทรงลูกบาศก์ (cube) และถ้าเชื่อมด้วยเส้นทแยงมุมด้านยาว จะได้ทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron)
พื้นที่ผิวและปริมาตร.
พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงสิบสองหน้ารอมบิก ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ "a" คำนวณได้ด้วยสูตร
<math>A = 8\sqrt{2}a^2 \approx 11.3137085a^2</math>
<math>V = \frac{16}{9} \sqrt{3}a^3 \approx 3.07920144a^3</math>
พิกัดคาร์ทีเซียน.
พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงสิบสองหน้ารอมบิก สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้
 (±1, ±1, ±1), (0, 0, ±2), (0, ±2, 0), (±2, 0, 0)
สถาปนิกตระกูล ซานกาลโล

ตระกูลซานกาลโล (Sangallo) เป็นตระกูลสถาปนิก ช่างฝีมือ และศิลปินชาวเมือง ฟลอเรนซ์ สมาชิกของตระกูลนี้หลายคนได้กลายมาเป็น สถาปนิก ช่าง และ ศิลปินที่มีชื่อเสียง ตัวอย่างเช่น:
* จูลิอาโน ดา ซานกาลโล (Giuliano da Sangallo) (ค.ศ. 1445-1516)
** ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) (ค.ศ. 1493 - ค.ศ. 1570) ลูกชายของจูลิอาโน 
* อันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ (Antonio da Sangallo the Elder) (ประมาณ ค.ศ. 1455 - ค.ศ. 1534) น้องชายของจูลิอาโน
** อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) (ค.ศ. 1485 - ค.ศ. 1546) หลานชายของ จูลิอาโน
** บาสติอาโน ดา ซานกาลโล (Bastiano da Sangallo) (ค.ศ. 1481 - ค.ศ. 1551) หลานชายของ จูลิอาโน และ อันโตนิโอ ผู้พ่อ
อักษรลนตารา

อักษรลนตารา หรือ อักษรมากาซาร์ (Lontara or Makasar alphabet) พัฒนามาจากอักษรพราหมี คำว่าลนตาราเป็นภาษามลายูหมายถึงชื่อของใบปาล์มลนตราที่ใช้เขียนหนังสือในอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย ตรงกับใบลานในภาษาไทยใช้เขียน ภาษาบูกิส ภาษามากาซาร์ และภาษามันดาร์ ภาษากลุ่มออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในเกาะซูลาเวซี ปัจจุบันใช้เขียนเฉพาะภาษามากาซาร์
ประวัติ.
อักษรลนตาราสืบทอดมาจากอักษรกวิ ที่ใช้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทะเลเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13 ไม่แน่นอนว่าอักษรนี้จะสืบทอดโดยตรงจากอักษรกวิหรือพัฒนามาจากลูกหลานของอักษรกวิอีกทีหนึ่ง อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าอักษรนี้เกิดขึ้นทีหลังอักษรเรยัง เพราะมีรูปร่างอักษรคล้ายกัน แต่อักษรลนตาราบางตัวที่ไม่ม้วนงออาจพัฒนาขึ้นมาทีหลัง
คำว่าลนตารามีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของบูกิส และตำนานของซูเรก ฆาลีโฆ อักษรชนิดนี้เคยใช้เขียนเกี่ยวกับกฎหมาย แผนที่ บันทึกการเดินทาง โดยเขียนลงบนใบของพืชวงศ์ปาล์มที่เรียกลนตารา
แม้ว่าปัจจุบันอักษรละตินจะเข้ามาแทนที่อักษรลนตารา แต่ยังคงใช้อย่างจำกัดในหมู่ชาวบูกิสและมากาซาร์ ในบูกิสจะใช้ในโอกาสงานเฉลิมฉลอง เช่น งานแต่งงาน ใช้ตีพิมพ์วรรณคดีพื้นเมืองของชาวบูกิส ในมากาซาร์ใช้เขียนเอกสารส่วนตัว เช่นจดหมาย 
การใช้งาน.
อักษรบูกิสเป็นอักษรในตระกูลเดียวกับอักษรพราหมี มีพยัญชนะ 23 ตัว และแต่ละตัวมีพื้นเสียงเป็นสระ /a/ ซึ่งออกเสียงเป็น “ออ” ในภาษาบูกิส มีรูปสระเพื่อแทนเสียง /i/, /u/, /e/, /ə/, /o/ เสียงนาสิก เสียง อ ที่มีในภาษาบูกิสจะไม่เขียน ทำให้เอกสารค่อนข้างกำกวมสำหรับผู้ที่ไม่ได้ใช้เป็นภาษาแม่ ปกติเขียนจากซ้ายไปขวา หรือจะเขียนสลับซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้ายซึ่งจะพบการเขียนแบบนี้ในเอกสารเก่าๆ
ตัวอักษร.
สระ.
เครื่องหมายแสดงสระเรียก "ana’ surə’" ใช้เปลี่ยนเสียงสระที่เกาะกับพยัญชนะ มี 5 ตัวโดย /ə/ ไม่ใช้ในภาษามากาซาร์ แบ่งได้สองชุดคือ จุด (')และเครื่องหมายขีด(') 
อักษรลนตาราในคอมพิวเตอร์.
อักษรลนตาราได้ถูกเพิ่มในยูนิโค้ดตั้งแต่รุ่น 4.1
อักษรเสาราษฏร์

อักษรเสาราษฏร์ เป็นอักษรสระประกอบที่ใช้เขียนภาษาเสาราษฏร์โดยชาวเสาราษฏร์ในรัฐทมิฬนาฑู อักษรมีต้นกำเนิดจากอักษรพราหมี ถึงแม้ว่าจะยังไม่ทราบรูปแบบสืบทอดของอักษรที่ภายหลังปฏิรูปและทำให้เป็นมาตรฐานโดย T.M.Ram Rai อักษรนี้กลับมีผู้ใช้งานน้อยลง และเริ่มมีการใช้อักษรทมิฬและอักษรละตินแทนมากขึ้น
อักษรสิงหล

อักษรสิงหล พัฒนามาจากอักษรพราหมี เมื่อราว พ.ศ. 243 – 343 ใช้เขียนภาษาสิงหลซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดในศรีลังการาว 12 ล้านคน และมีผู้พูดในสิงคโปร์ ไทย แคนาดา และสหรัฐอาหรับฯ ด้วย ชาวสิงหลใช้อักษรนี้เขียนภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตเช่นกัน พยัญชนะที่มีเสียงควบ /ร/ หรือ /ย/ จะมีรูปเฉพาะ
พยัญชนะ.
ตารางต่อไปนี้แสดงชุดอักษรสิงหลโดยอักษรสีดำแทนกลุ่มศุทธะ และสีน้ำเงินแทนกลุ่มมิศระ ตัวเลขล่างสุดแสดงลำดับที่ในชุดอักษร
สระ.
รูปด้านซ้ายแสดงรูปสระลอย ด้านขวาเป็นรูปสระจม
อักษรมณีปุระ

อักษรมณีปุระ (Manipuri alphabet), อักษรไมไตมะเยก (Meitei Mayek) หรือ อักษรมีไตมะเยก (ꯃꯤꯇꯩ ꯃꯌꯦꯛ; Meetei Mayek) เป็นอักษรสระประกอบที่ใช้ในภาษามณีปุระ ซึ่งเป็นหนึ่งในภาษาทางการของรัฐมณีปุระ เคยถูกใช้จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยอักษรเบงกอล ทำให้มีเอกสารตัวเขียนไม่กี่อันที่เหลือรอด ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จึงเริ่มมีการใช้อักษรนี้อีกครั้ง
เนื่องจากภาษามณีปุระไม่มีพยัญชนะก้อง ทำให้มีตัวพยัญชนะสำหรับศัพท์ดั้งเดิมแต่ 15 ตัว บวกพยัญชนะสำหรับสระบริสุทธิ์ 3 ตัว 9 พยัญชนะสำหรับคำยืมในกลุ่มภาษาอินเดีย มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษร 7 แบบ และเครื่องหมายเสริมสัทอักษรพยัญชนะสุดท้าย  ชื่อของพยัญชนะ 27 ตัวไม่เป็นเพียงชื่อทางสัทศาสตร์เท่านั้น แต่ยังอิงมาจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกายมนุษย์ด้วย
ชื่อตัวอักษร.
หนึ่งในคุณสมบัติเฉพาะของอักษรนี้คือการใช้ส่วนของร่างกายไปตั้งเป็นชื่ออักษร ทุกตัวอักษรตั้งชื่อตามส่วนร่างกายของมนุษย์ในภาษามณีปุระ เช่น ตัวอักษรแรก "kok" แปลว่า "หัว"; ตัวอักษรที่สอง "sam" แปลว่า "ผม"; ตัวอักษรที่สาม "lai" แปลว่า "หน้าผาก" เป็นต้น โดยมีหลักฐานจากหนังสือศักดิ์สิทธิ์ "Wakoklol Heelel Theelel Salai Amailol Pukok Puya" ซึ่งมีรายละเอียดว่าชื่อของแต่ละตัวอักษรมีที่มาอย่างไร
ยูนิโคด.
 <ns>10</ns>
 <id>426541</id>
 <revision>
 <id>9755478</id>
 <parentid>9755477</parentid>
 <timestamp>2021-11-16T09:36:12Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Waniosa Amedestir</username>
 <id>304002</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>9755478</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ปูนขาว

ปูนขาว เป็นวัสดุที่ได้จากการเผาหินปูน (แคลเซียมคาร์บอเนต) โดยใช้ความร้อนสูง จะได้เป็นปูนสุก (แคลเซียมออกไซด์, CaO, lime) เมื่อเย็นตัวลงแล้วพรมน้ำให้ชุ่ม ปูนสุกจะทำปฏิกิริยากับน้ำได้เป็น แคลเซียมไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เป็นผงแห้งได้เป็น ปูนขาว และส่วนที่เป็นสารแขวนลอยคือ น้ำปูนใส (Milk of lime)
ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์

ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์  โดยทั่วไปคือคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ที่เกิดจากการกำหนดพิกัดและการคำนวณค่าบนระนาบสองมิติ รวมทั้งมุมและระยะทาง ตามทฤษฎีเวกเตอร์ในทางคณิตศาสตร์ ในการก่อให้เกิดเป็น เส้น หรือรูปภาพ ข้อดีคือ สามารถย่อขยายได้ โดยคุณภาพไม่เปลี่ยนแปลง ข้อเสียคือภาพไม่เหมือนภาพจริงเป็นได้เพียงภาพวาด หรือใกล้เคียงภาพถ่ายเท่านั้น ข้อมูลภาพพวกนี้ได้แก่ไฟล์สกุล svg, ps, eps, ai (adobe illustrator) และฟอนต์แบบ TrueType ต่างๆเป็นต้น โปรแกรมที่ใช้สร้างข้อมูลภาพประเภทนี้เช่น Adobe Illustrator, InkScape ในบางครั้ง ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ยังอาจหมายถึงกราฟิกส์สามมิติอีกด้วย
วาคอม

วาคอม (Wacom) (; โรมาจิ: "Wakomu") เป็นชื่อผลิตภัณฑ์กราฟิกส์แท็บเล็ต เป็นอุปกรณ์ใช้ในการสั่งการณ์เครื่องประมวลผล ทำหน้าที่เหมือนเม้าส์ มีลักษณะเป็นปากกา วาคอมมีสำนักงานใหญ่ที่นครคาโซะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น วาคอมเป็นแทบเล็ตที่นิยมมากที่สุดในบรรดาแทบเล็ตทั้งหมด โดยมีคุณสมบัติพิเศษที่เป็นแทบเล็ตไร้สาย
สกิน (วงดนตรี)

สกิน (เขียนเป็น S.K.I.N.) คือวงดนตรีที่เกิดจากการรวมตัวครั้งยิ่ใหญ่ของศิลปินชั้นแนวหน้าของญี่ปุ่นอาทิ แก๊กต์,มิยาบิ,สึกิโซะ และ โยชิกิ โดยทางวงจะทำการแสดงสดครั้งแรกในงาน Anime Expo 2007
ประวัติ.
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 โยชิกิ (มือกลองวงเอกซ์เจแปน) ได้ปรากฏตัวที่งานโอตาค่อน และทำการประกาศสร้างวงใหม่โดยมี แก๊กต์ (อดีตนักร้องนำวงมาลิซไมเซอร์) เข้าร่วม
ต่อมาในเดือนธันวาคมได้มีข่าวออกมาว่า สึกิโซะ (มือกีตาร์วงลูนาซี) ได้เข้าร่วมวงเป็นคนที่สาม 
และในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ทางวงก็ได้ประกาศชื่อวงออกมาอย่างเป็นทางการคือ S.K.I.N พร้อมกับสมาชิกคนที่สี่คือ มิยาวี (อดีตมือกีตาร์วง Dué le quartz) และโยชิกิยังได้ประกาศว่า ทางวงจะมีทัวร์คอนเสิร์ตทั่วในประเทศอเมริกาหลังจากงาน Anime Expo รวมทั้งการแสดงในประเทศญี่ปุ่นเองด้วย
S.K.I.N. ทำการแสดงสดครั้งแรกในงาน Anime Expo convention ในลองบีช แคลิฟอร์เนีย วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และทำการแนะนำสมาชิกคนสุดท้าย จู-เค็น มือเบสจากวง "GacktJOB" วงดนตรีซัพพอรด์ของแก๊กต์
รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่

มูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ริเริ่มให้มี รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 โดยการสนับสนุนของเครือซิเมนต์ไทย สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) 
รางวัลนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อเชิดชูเกียรติและเป็นกำลังใจให้แก่นักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ของไทยที่มีศักยภาพสูงในการทำงานวิจัยที่มีคุณภาพ โดยมีเงื่อนไขจะต้องเป็นบุคคลสัญชาติไทย มีอายุไม่เกิน 35 ปี มีผลงานด้านวิทยาศาสตร์พื้นฐาน เช่น ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา คณิตศาสตร์ หรือ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง และได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยที่มีคุณภาพดี เผยแพร่ในวารสารที่มีมาตรฐานระดับสากล จำนวนไม่น้อยกว่า 3 เรื่อง โดยผู้เสนอควรเป็นผู้วิจัยหลักและเป็นงานที่ทำในประเทศไทย เป็นผู้ทำการวิจัยและพัฒนาวิทยาศาสตร์อย่างจริงจัง มีคุณธรรมและมนุษยสัมพันธ์ที่ดี 
การประกาศรางวัล จะจัดขึ้นในต้นเดือนสิงหาคมของทุกปี
ถือเป็นที่ยอมรับในวงการวิชาการว่ารางวัลนี้เป็นรางวัลสูงสุดของประเทศสำหรับนักวิทยาศาสตร์พื้นฐานและนักวิทยาศาสตร์ประยุกต์ที่มีอายุต่ำกว่า 35 ปี โดยมีรางวัลเป็นโล่พระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ และเงินรางวัล 100,000 บาท พระราชทานโดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในวันที่ 18 สิงหาคม ของทุกปี ซึ่งเป็น "วันวิทยาศาสตร์แห่งชาติ" ที่งานมหกรรมวิทยาศาสตร์แห่งชาติพร้อมกันกับรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น
เทียนทอง ทองพันชั่ง

รองศาสตราจารย์ ดร. เทียนทอง ทองพันชั่ง เกิดวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาเคมี ประจำปี พ.ศ. 2547 ผู้ชนะรายการเกมโชว์ อัจฉริยะข้ามคืน ล้านที่ 5 ซึ่งออกอากาศไปเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 จบชั้น ม.6 จากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้เชี่ยวชาญการวิจัยทางเคมีอินทรีย์สังเคราะห์ มีบทบาทในการเผยแพร่ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นักเรียน เพื่อกระตุ้นให้เยาวชนได้เข้าใจและมองเห็นความเกี่ยวข้องของวิทยาศาสตร์ กับกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น โดยเป็นวิทยากรร่วมในการบรรยายสาธิต "มาสนุกกับเคมีกันเถอะ (Chemistry is Fun)" ซึ่งเป็นกิจกรรมของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) 
ผศ.ดร.เทียนทอง ทองพันชั่ง เป็นบุตรคนที่สองของนายทองคำ และนางประมวลศรี ทองพันชั่ง สมรสกับ ดร. ชะวะนี ทองพันชั่ง นักวิทยาศาสตร์สตรีไทยคนที่ 2 ที่ได้รับทุนวิจัยระดับสากลจากโครงการ For Women in Science "ลอรีอัล-ยูเนสโก"
การศึกษา.
เริ่มการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ที่โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย จังหวัดสงขลา และระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเดียวกัน ด้วยทุนโครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (พสวท.) และได้รับทุนดังกล่าวเพื่อศึกษาต่อจนจบระดับปริญญาตรีสาขาเคมี (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ในปี พ.ศ. 2537 ระดับปริญญาโท-เอกสาขาเคมีอินทรีย์ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2542 ในระหว่างชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ได้รับคัดเลือกเป็นผู้แทนเยาวชนไทยไปแข่งขันคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ (สาขาเคมี) เมื่อ ปี พ.ศ. 2533
งานวิจัย.
งานวิจัยหลักของ ผศ.ดร.เทียนทอง ทองพันชั่ง เป็นการศึกษาและพัฒนาปฏิกิริยาทางเคมีอินทรีย์สังเคราะห์ เพื่อใช้สร้างโมเลกุลเป้าหมายที่มีคุณสมบัติตามต้องการ ได้แก่ การประยุกต์ใช้ปฏิกิริยาทอโทเมอไรเซชัน (tautomerization) ของสารในกลุ่มฟีนอลเพื่อสังเคราะห์สารประเภทเอริลซัลไฟด์ สารประเภทเอริลไดออกซิน และแอริลไดไธอิน หรือสารประเภทเฮเทอโรเฮลิซีน ซึ่งเป็นสารประกอบอะโรเมติกที่มีโครงสร้างเป็นรูปเกลียว ซึ่งสารดังกล่าวข้างต้นมีศักยภาพในการพัฒนาเป็นวัสดุทางเคมีชนิดใหม่ ๆ กล่าวคือ สามารถใช้เป็นองค์ประกอบในการออกแบบและสร้างระบบโมเลกุลเคมีเชิงซ้อน เพื่อพัฒนาเป็นวัสดุอินทรีย์นำไฟฟ้าหรือสารผลึกเหลว ใช้เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์พอลิเมอร์แบบเกลียว หรือเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาแบบอสมมาตร เป็นต้น 
งานวิจัยอีกด้านหนึ่งเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพันธะเคมี และผลทางอิเล็กทรอนิกส์ของพันธะเคมี ที่มีต่อโครงสร้างสามมิติของโมเลกุล อันมีผลโดยตรงต่อสมบัติทางกายภาพและทางเคมีของสสาร ผลจากการศึกษาดังกล่าว ทำให้เข้าใจคุณสมบัติของพันธะเคมีได้ดียิ่งขึ้น และยังสามารถนำมาใช้ในการปรับปรุงกระบวนการแยกสารไอโซเมอร์ ที่มีการจัดเรียงอะตอมในสามมิติที่ต่างกัน ช่วยในการทำนายโครงสร้างสามมิติได้ชัดเจน นอกจากนี้ ยังสามารถใช้ในการควบคุมหรือการออกแบบปฏิกิริยาอสมมาตรแบบใหม่ ทำให้การสังเคราะห์สารที่มีโครงสร้างสามมิติเฉพาะตามต้องการ ทำได้อย่างจำเพาะเจาะจงมากยิ่งขึ้น ลดการสูญเสียสารตั้งต้นในการปฏิกิริยาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
นายกรัฐมนตรีจีน

นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อตำแหน่งอย่างเป็นทางการคือ ประธานคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน  เป็นตำแหน่งผู้นำของคณะมนตรีรัฐกิจ อันเป็นรัฐบาลประชาชนจีน ซึ่งตามระบบอาวุโสของทำเนียบการเมือง ประธานคณะมนตรีรัฐกิจถือเป็นตำแหน่งที่มีความอาวุโสที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศรองจากเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน
นายกรัฐมนตรีมาจากการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดีต่อที่ประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ นายกรัฐมนตรีฯมีหน้าที่รับผิดชอบต่อการวางแผนและการปฏิบัตินโยบายของรัฐบาลพลเรือนจีน รวมถึงกำกับดูแลกระทรวง, กรม และหน่วยงานของรัฐ ทั้งยังเป็นผู้เสนอชื่อบุลคลที่จะดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีฯ และรัฐมนตรีประจำกระทรวงต่าง ๆ ต่อสภาประชาชนแห่งชาติ อย่างไรก็ตาม นายกรัฐมนตรีฯไม่มีอำนาจในการสั่งการกองทัพ ผู้มีอำนาจนี้คือประธานาธิบดีและเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง
รายชื่อนายกรัฐมนตรี.
"หมายเหตุ (*)" - ยังมีชีวิตอยู่
ทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน

ทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน (พหูพจน์: -dra) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) คล้ายทรงลูกบาศก์ (cube) แต่หน้าทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนแทนที่จะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทรงนี้เป็นกรณีพิเศษของทรงสี่เหลี่ยมด้านขนาน (parallelepiped) ที่มีความยาวของขอบทุกด้านเท่ากัน
คำจำกัดความ.
ทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสามารถมีหน้าแต่ละหน้าที่แตกต่างกันสามคู่ซึ่งอยู่ตรงข้ามกัน นั่นหมายความว่าทุกหน้าของทรงนี้ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันเสียทีเดียว
ถ้าหากมุมภายในที่ไม่เป็นมุมป้านมีขนาดเท่ากันทั้งหมด (หน้าเหมือนกันทุกหน้า) สามารถเรียกทรงนี้ว่าเทรปโซฮีดรอนสามเหลี่ยม (trigonal trapezohedron)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 (15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1710 – 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1774) หรือ พระปิยราช  เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1715 จนกระทั่งสวรรคต พระองค์สืบราชสมบัติต่อจากพระราชปัยกาคือ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เมื่อตอนพระชนมายุ 5 ขวบจนกระทั่งทรงเจริญพระชนมายุครบ 13 พรรษาในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1723 อาณาจักรจึงถูกปกครองโดยฟีลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็องและพระคาร์ดินัลแฟลรีเป็นมุขมนตรีแห่งรัฐจนถึงปี 1743 ซึ่งขณะนั้นพระมหากษัตริย์เข้าควบคุมอาณาจักรแต่เพียงผู้เดียว
ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อยังทรงพระเยาว์ การบริหารราชการในระยะแรกอยู่ในความรับผิดชอบของอ็องเดร แร์กึล เดอ แฟลรี เมื่อเจริญพระชันษาขึ้นก็ทรงเอาพระทัยในการบริหารประเทศ แต่ทรงพยายามรักษาความยิ่งใหญ่ของฝรั่งเศสไว้เช่นสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ด้วยการทำสงครามกับเพื่อนบ้านหลายครั้งแต่ ทำให้สิ้นเปลืองงบประมาณไปเป็นจำนวนมาก ภายหลังทรงเริ่มละทิ้งราชการไปสนพระทัยในวิทยาศาสตร์และสนทนากับปัญญาชน รวมถึงทรงมีสัมพันธ์กับสตรีสูงศักดิ์หลายคน ถือว่าสถาบันกษัตริย์ของฝรั่งเศสเริ่มเสื่อมความนิยมและเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์มากขึ้น การบริหารประเทศไร้ประสิทธิภาพจนนำไปสู่วิกฤตการณ์ในรัชกาลต่อมา
พระราชประวัติ.
พระนามเมื่อแรกเกิดคือ หลุยส์ ดยุกแห่งอ็องฌู เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ (ค.ศ. 1710) ที่พระราชวังแวร์ซาย ในรัชกาลของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ผู้ทรงเป็นทวดของพระองค์ เป็นพระราชโอรสในเจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งบูร์กอญ กับ มารี อาเดลาลีเออแห่งซาวอย มีพระเชษฐาหนึ่งพระองค์คือ เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบรอตาญ ซึ่งพระราชบิดาของทั้ง 2 พระองค์นี้นั้นเป็นพระโอรสใน เจ้าชายหลุยส์ เลอกร็องโดแฟ็ง ผู้เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งอ็องฌู เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1715 หลังจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันขณะมีพระชนมายุได้ 76 พรรษา ซึ่งในขณะนั้นเจ้าชายหลุยส์มีพระชนมายุได้เพียง 5 ปีเท่านั้น
เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1725 พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ได้อภิเษกสมรสกับมารี เลชชินสกา) พระธิดาในกษัตริย์โปแลนด์มีพระราชโอรส-ธิดาร่วมกัน 10 พระองค์ นอกจากนั้นพระเจ้าหลุยส์ยังทรงมีสนมลับชื่อดังอีก 2 คน คือ มาดาม เดอ ปงปาดูร์ และมาดาม ดูว์ บารี
ภูษิต ภู่สว่าง

ภูษิต ภู่สว่าง เป็นนักร้องลูกทุ่งชายเสียงดียุคเก่าที่โด่งดังอย่างมากจากเพลง “กัมพูชาที่รัก” และ “หยุดก่อนคนจน” ภูษิต ภู่สว่าง เป็นศิษย์เอกอีกคนหนึ่งของครูฉลอง ภู่สว่าง
ประวัติ.
ภูษิต ภู่สว่าง มีชื่อจริงว่า เลี้ยน สอนโต เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2493 เป็นชาว ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เกิด ก่อนที่จะเข้ามาเป็นนักร้องเคยทำงานอยู่การไฟฟ้ามาราว 3 – 4 ปี 
เข้าวงการ.
ภูษิต ภู่สว่าง ซึ่งชื่นชอบการร้องเพลงมาก เริ่มเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งด้วยการประกวดร้องเพลงที่สถานีวิทยุยานเกราะ และสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศ และรองชนะเลิศมาครองได้ตลอด จากนั้นจึงตัดสินใจอยู่กับวงดนตรีเล็ก ๆ ได้ค่าตัวครั้งละ 10 – 20 บาท ก่อนที่จะมาสมัครเป็นนักร้องวงโฆษิต นพคุณ โดยใช้ชื่อว่า มงคล ขวัญนคร โดยร้องเพลงในแนวของไพรวัลย์ ลูกเพชร เขาร้องเพลงและแบกกลองอยู่ที่นี่ 3 ปีกว่าจนวงยุบไป
ช่วงนั้นระพิน ภูไท ซึ่งเป็นนักร้องดังของวง “พิณศรีวิชัย” ได้ลาออกจากไป เพื่อไปตั้งวงเอง ทำให้ครูฉลอง ภู่สว่าง ซึ่งเล่นดนตรีอยู่ในวงพิณศรีวิชัยมาปรึกษากับโฆษิต นพคุณ เรื่องการหานักร้องมาแทนระพิน ภูไท โฆษิต นพคุณ จึงลองให้ ภูษิต ภู่สว่างลองไปสมัครดู ปรากฏว่าครูฉลอง ภู่สว่างเกิดชอบใจในน้ำเสียงของเขา จึงให้ไปอยู่ด้วยที่สมุทรสาคร ประมาณ ปี 2515 เขาก็ได้มีโอกาสบันทึกแผ่นเสียงชุดแรก มี 4 เพลงคือ “หยุดก่อนคนจน”, “กัมพูชาที่รัก ”, “ยอมตายถ้าได้เธอ” และ “บันทึกลวง” ปรากฏว่า 2 เพลงแรกเกิดดัง จึงได้บันทึกเสียงอีก 4 เพลง คือ “รักเธอไม่ได้”, “คนจนไม่หวาน”, “จากสลัม ถึงห้องแอร์” และ “ซึม ๆ โซ ๆ” แต่ยังไม่ทันที่เพลงจะได้ออก ครูฉลอง ภู่สว่าง กับนายทุน เกิดมีปัญหากัน ครูจึงหันไปแต่งเพลงให้จีระพันธ์ วีระพงษ์ 
จากนั้นภูษิต ภู่สว่าง จึงไปร่วมกับโฆษิต นพคุณ ตั้งวงเป็นเวลากว่า 4 ปี ในช่วงนั้นเขาก็ได้เพลงของครูเพลงหลายท่านมาร้อง แต่ปรากฏว่าดวงของเขาไม่ถูกกับเพลงของครูเพลงท่านใดนอกจากเพลงของครูฉลอง ภู่สว่างเพียงคนเดียว ทำให้เพลงของเขาไม่ได้รับความนิยม ชื่อเสียงจึงซบเซา และต้องยุบวงไปในที่สุด และได้ไปเป็นนักร้องอยู่กับวงลูกทุ่งหลายวง เช่น เพลิน พรมแดน, พุ่มพวง ดวงจันทร์ และ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
ปัจจุบัน.
ภูษิต ภู่สว่างได้ใช้ชิวิตแบบสมถะพอเพียงอยู่ที่อ.ดอนตูม จ.นครปฐม โดยยังคงรับงานรับเชิญร้องเพลงเหมือนเดิม ตามงานต่าง ๆ ร่วมกับเพื่อนสนิทอย่างดุสิต ดุริยศักดิ์ ส่วนมากเจ้าภาพก็จะเชิญไปด้วยกันทั้งคู่ มีรายได้ตามอัตภาพของศิลปินรุ่นเก่า ติดต่องาน 081-7042457
สัญญา พรนารายณ์

สัญญา พรนารายณ์ เป็นนักร้องลูกทุ่งชายชื่อดังอยู่ในวงการมาหลายสิบปี มีน้ำเสียงไพเราะ ร้องเพลงช้าได้ดีมาก เขามีเพลงที่เป็นที่นิยมในหมู่แฟนเพลงมากมายหลายเพลง และหลายเพลงในจำนวนนั้น ก็ถูกนักร้องรุ่นหลังหยิบมาบันทึกเสียงกันใหม่มากมาย สัญญา พรนารายณ์ โด่งดังอย่างมากจากเพลง “ สัญญาเมื่อสายัณห์ “
ประวัติ.
สัญญา พรนารายณ์ มีชื่อจริงว่า ณัฐธพงษ์ สร้อยสูงเนิน เกิดเมื่อ 9 มกราคม พ.ศ. 2499 เป็นชาวอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา พ่อเป็นเจ้าของค่ายมวย และอยากให้เขาชกมวย และตัวเขาเองเมื่อสมัยเด็กๆก็เคยขึ้นชกโชว์บ้าง แต่ที่เขาชื่นชอบอย่างมากก็คือการร้องเพลง เขาชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และได้เป็นนักร้องประจำโรงเรียน นอกจากนั้นก็ยังเคยตระเวนประกวดตามเวทีต่างๆมาบ้าง และในการประกวดครั้งหนึ่งที่เขาประทับใจก็คือการไปประกวดที่จัดโดยวิทยุ วศป. ลพบุรี ซึ่งครั้งนั้น ก็มีน้ำอ้อย พรวิเชียร ที่ต่อมาก็เป็นนักร้องดังในวงเดียวกันอีกคนเข้าร่วมประกวดด้วย ซึ่งเขาเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้
เข้าสู่วงการ.
ประมาณ ปี 2508 เมื่อครั้งที่วงดนตรี พรนารายณ์ ของ พร พรนารายณ์ มาเปิดการแสดงอยู่ที่โรงภาพยนตร์ อ. ปากช่อง สัญญา พรนารายณ์ ได้เข้าไปสมัครอยู่กับวง และก็ได้ทำอยู่ในตำแหน่งนักร้อง เล่นละครหน้าเวที และแบกกลองอยู่ 1 ปี ก่อนที่จะย้ายไปอยู่กับวงก้าน แก้วสุพรรณ , กาเหว่า เสียงทอง และ ทูล ทองใจ ครั้นเมื่อมีอายุได้ 13 ปี ก็ได้มีโอกาสบันทึกเสียงเพลงแรกในชีวิตชื่อ “ หนุ่มชาวไร่ “ กับวงพรนารายณ์ เนื่องจากทางพร พรนารายณ์ได้ไปตามเขาให้กลับมาอยู่กับวง เพื่อให้เป็นนักร้องแทนสายัณห์ สัญญา ที่ลาออกจากวงไป ในการกลับมาครั้งนี้ เขาจึงได้ใช้ชื่อว่า สัญญา สายัณห์ 
2 - 3 เดือนหลังจากที่มีผลงานออกมา แต่ยังไม่มีชื่อเสียงมากนัก สัญญา พรนารายณ์ ก็มาโด่งดังอย่างมากกับเพลง “สัญญาเมื่อสายัณห์ “ เมื่อประมาณปี 2511 จากฝีมือการประพันธ์ของ ธงชัย เล็กกัมพล “ ตามมาด้วยเพลงฮิตอีกมากมายหลายเพลง อาทิเช่น ทหารบกพ่ายรัก ,ลารักจากสวนแตง ,จูบมัดจำ , รักคนที่เขารักเราดีกว่า , รักแรกพบ และอื่นๆอีกมาก และผลงานเพลงดังของเขาได้ช่วยส่งเสริมให้น้ำอ้อย พรวิเชียร นักร้องหญิงร่วมวงอีกคนโด่งดังไปด้วย เมื่อมีการร้องเพลงแก้เพลงของเขา
ปัจจุบัน.
ชื่อเสียงความโด่งดังอย่างมากของสัญญา พรนารายณ์ คงอยู่ประมาณ 2 - 3 ปี พออายุประมาณ 28 ปี วงพรนารายณ์ก็ยุบวง สัญญา พรนารายณ์ ซึ่งท้อแท้กับชีวิตก็จึงเดินทางกลับบ้าน ไปช่วยพ่อแม่เลี้ยงหมู ระหว่างนั้น มีเปี๊ยก บ้านโป่ง มีทาบทามที่จะเป็นนายทุนทำวงให้ แต่ก็ไม่ได้ตัดสินใจ หลังจากนั้นไม่นานนัก สัญญา พรนารายณ์ จึงผันตัวเองมาเป็นนักร้องตามห้องอาหารและคาเฟ่ รวมทั้งรับจ้างบันทึกเสียงให้กับบริษัท โรส วิดีโอ (ปัจจุบันคือ โรสมีเดียฯ) และค่ายเทปอื่น ๆ โดยนำผลงานเพลงเก่าของตัวเอง และเพลงของ สายัณห์ สัญญา และนักร้องท่านอื่น ๆ มาร้อง
ระหว่างนั้นก็ได้จับกลุ่มกับเพื่อนนักร้องลูกทุ่งรุ่นเก่าอีกหลายคน นำผลงานเพลงเก่าของแต่ละคนมาทำเป็นแนวเพลงรำวง ภายใต้ชื่อชุด “บุญหลาย “ ที่ผลิตออกมา 3 ชุด 
สัญญา พรนารายณ์ บอกว่า รวมแล้วผลงานเพลงของเขาเองมีอยู่ประมาณ 50 เพลง ส่วนเพลงของนักร้องคนอื่นที่เขาหยิบยืมมาร้องนั้นมีมากเป็นพันเพลงเลยทีเดียว