อีซูซุ

บริษัท อีซูซุมอเตอร์ จำกัด (; โรมาจิ: "Isuzu Jidōsha Kabushiki-Kaisha") หรือที่รู้จักทั่วไปว่า อีซูซุ  เป็นบริษัทผู้ผลิตยานยนต์ข้ามชาติสัญชาติญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ กิจกรรมหลักของบริษัทคือการผลิต การตลาดและการจำหน่ายรถเพื่อการพาณิชย์และเครื่องยนต์ดีเซลของอีซูซุ
บริษัทยังมีบริษัทย่อยและกิจการร่วมค้าอีกหลายแห่ง รวมถึง ยูดี ทรัคส์, อานาโดลู อีซูซุ (กิจการร่วมค้าในตุรกีกับกลุ่มบริษัทอานาโดลู), โซลเลอส์-อีซูซุ (กิจการร่วมค้าในรัสเซียกับโซลเลอส์ เจเอสซี - การผลิตหยุดลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022 หุ้นของอีซูซุถูกโอนไปยังโซลเลอส์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023), เอสเอ็มแอลอีซูซุ (กิจการในอินเดียเดิมชื่อสวาราชมาสด้า), เจียงซีอีซูซุมอเตอร์ (กิจการร่วมค้าในจีนกับกลุ่มบริษัทเจียงหลิงมอเตอร์), อีซูซุแอสตรามอเตอร์ อินโดนีเซีย, อีซูซุมาเลเซีย (อีซูซุไฮคอม), อุตสาหกรรมเครื่องกลมัฆริบ, อีซูซุทรัก (สหราชอาณาจักร), อีซูซุเซาท์แอฟริกา, อีซูซุฟิลิปปินส์, ไต้หวันอีซูซุมอเตอร์, อีซูซุเวียดนาม, อีซูซุมอเตอร์อินเดีย และบีวายดีอีซูซุ
อีซูซุมีโรงงานประกอบและผลิตในฟูจิซาวะ ซึ่งตั้งอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่บริษัทก่อตั้งภายใต้ชื่อเดิม เช่นเดียวกับในจังหวัดโทจิงิและฮกไกโด พาหนะภายใต้ตราอีซูซุมีการจำหน่ายในตลาดเชิงพาณิชย์ส่วนใหญ่ทั่วโลก ตลาดหลักที่อีซูซุมุ่งเน้นคือรถบรรทุกดีเซลเพื่อการพาณิชย์ รถโดยสารและเครื่องจักรก่อสร้าง
บริษัทมีชื่อตามแม่น้ำอิซูซุ โดยคันจิของอิซุซุ (五十鈴) มีความหมายว่า "ระฆังห้าสิบใบ"
ประวัติ.
ประวัติของอีซูซุมอเตอร์เริ่มต้นใน ค.ศ. 1916 เมื่อ บจ.การต่อเรือและวิศวกรรมโตเกียวอิชิกาวะจิมะวางแผนร่วมมือกับ บ.อุตสาหกรรมก๊าซและไฟฟ้าโตเกียว เพื่อสร้างรถยนต์ ขั้นตอนต่อไปเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1918 เมื่อมีการเริ่มต้นความร่วมมือทางเทคนิคกับบจ.วูลส์ลีย์มอเตอร์ ซึ่งให้สิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการผลิตและจำหน่ายรถยนต์วูลส์ลีย์ในเอเชียตะวันออกจากการนำเข้าชิ้นส่วนมาประกอบ (knock-down kits) ใน ค.ศ. 1919 มีการผลิตรถยนต์นั่งส่วนบุคคลที่ผลิตในญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก เป็นรถยนต์รุ่นวูลส์ลีย์ ชื่อฟิฟทีน เอ9 15/40 เอชพี ที่อู่ต่อเรือโตเกียวอิชิกาวะจิมะในโรงงานฟูกางาวะ รถบรรทุกซีพีที่มาจากวูลส์ลีย์ตามมาในอีกสองปีถัดมา โดยมีการสร้างรถบรรทุกรุ่นนี้ 550 คันภายใน ค.ศ. 1927 ใน ค.ศ. 1923 ประเทศญี่ปุ่นได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโตซึ่งทำให้โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งที่เพิ่งเริ่มต้นและพึ่งพารถไฟของรัฐบาลเป็นอย่างมากไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากรางรถไฟบิดเบี้ยว มีการนำเข้ารถก่อสร้างขนาดใหญ่จากจีเอ็มซีและฟอร์ดของสหรัฐเพื่อช่วยในการฟื้นฟูและบูรณะ และบริษัทก็ต้องการจะมีส่วนร่วมด้วยการผลิตรถก่อสร้างและรถบรรทุกขนาดใหญ่ในประเทศ ใน ค.ศ. 1927 บริษัทเปิดตัว "รถบรรทุกซูมิดะ พี-ไทป์" ขนาดบรรทุก 2 ตัน ซึ่งติดตั้งเครื่องยนต์ A6 และรถขนาด 1 ตัน "รถโดยสารซูมิดะ เอ็ม-ไทป์ หมายเลข 1" ซึ่งติดตั้งเครื่องยนต์ A4 ชื่อ "ซูมิดะ" มาจากแม่น้ำซูมิดะ เนื่องจากโรงงานที่ฟูกางาวะตั้งอยู่ใกล้เคียง
ใน ค.ศ. 1929 ไอเอชไอคอร์ปอเรชันแยกธุรกิจการผลิตบางส่วนออกไป และควบรวมกิจการกับบจ.การผลิตยานยนต์ดัท (บริษัทรุ่นก่อนของนิสสัน) และเปลี่ยนชื่อเป็น Jidosha Kogyo Co., Ltd. (บจ.อุตสาหกรรมยานยนต์) ชื่อที่ใช้สำหรับผลิตภัณฑ์ของบริษัทนี้ ซึ่งทำการตลาดในชื่อ "ซูมิดะ" และ "ชิโยดะ" มีความสำคัญพิเศษในญี่ปุ่น ชิโยดะเป็นเขตหนึ่งในโตเกียวซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังหลวง และซูมิดะหมายถึงแม่น้ำที่ไหลผ่านโตเกียวไปทางทิศตะวันออกของพระราชวังหลวงประมาณ ใน ค.ศ. 1934 โรงงานสึรูมิเปิดทำการภายใต้ชื่อบจ.อุตสาหกรรมยานยนต์ และใน ค.ศ. 1937 บจ.อุตสาหกรรมยานยนต์ได้รับการปรับโครงสร้างและก่อตั้งเป็นบริษัทใหม่ชื่อ บจ.อุตสาหกรรมยานยนต์โตเกียว โดยมีทุนจดทะเบียน 1,000,000 เยน บริษัทดำเนินธุรกิจผลิตรถบรรทุกขนาดใหญ่และรถโดยสารต่อไป โดยตระหนักถึงความจำเป็นในการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งของญี่ปุ่นให้ทันสมัย และเป็นหนึ่งในผู้ผลิตหลักให้กับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นร่วมกับมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์และมีความผูกพันกับกลุ่มบริษัทยาซูดะไซบัตสึ หนึ่งในพาหนะที่ผลิตขึ้นเพื่อสนับสนุนความพยายามในการทำสงครามคือรถลำเลียงพลหุ้มเกราะซูมิดะ เอ็ม.2593 ใน ค.ศ. 1942 ฮีโน่เฮฟวีอินดัสทรีส์แยกตัวออกจากอุตสาหกรรมยานยนต์โตเกียว กลายเป็นบริษัทเอกเทศ ใน ค.ศ. 1949 บริษัทเปลี่ยนชื่อเป็นอีซูซุตามชื่อแม่น้ำอิซูซุ ภายหลังการประชุมกับกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม (MITI) ของรัฐบาลญี่ปุ่น
นิรุกติศาสตร์.
คำว่าอีซูซุเมื่อแปลเป็นภาษาอังกฤษจะหมายถึง "ระฆังห้าสิบใบ" (fifty bells) ซึ่งเป็นเหตุผลที่เน้นคำว่า "Bell" (ระฆัง) ในชื่อรุ่นเบลเลล (Bellel) และเบลเล็ตต์ (Bellett) ในภายหลัง ชื่อนี้มาจากแม่น้ำอิซูซุที่ไหลผ่านใกล้กับศาลเจ้าอิเซะ หนึ่งในศาลเจ้าที่ศักดิ์สิทธิ์และเป็นที่เคารพมากที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง.
การผลิตรถบรรทุกและรถโดยสารตระกูล TX 40 และ TU 60 และ กลับมาดำเนินการอีกครั้งใน ค.ศ. 1945 โดยได้รับการอนุญาตจากทางการฝ่ายยึดครอง และยังคงเป็นเป้าหมายหลักของการผลิตของบริษัท ควบคู่ไปกับการผลิตเครื่องยนต์ดีเซล ใน ค.ศ. 1958 มีการสร้างโรงงานที่ฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะ และใน ค.ศ. 1959 มีการเปิดตัวอีซูซุ เอลฟ์ รถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์ขนาดกลางแบบแค็บโอเวอร์ซึ่งยังคงมีการผลิตอยู่ และยังใช้โครงสร้างร่วมกับรถโดยสารอีซูซุ เจอร์นีย์อีกด้วย อีซูซุยังคงรักษาตำแหน่งทางการตลาดด้วยการนำเสนอรถเพื่อการพาณิชย์อย่างต่อเนื่องโดยเปิดตัวอีซูซุ TY ใน ค.ศ. 1966 บริษัทเป็นหนึ่งในผู้ผลิตหลักของรถบรรทุกและรถโดยสารเพื่อการพาณิชย์สำหรับการขนส่งสาธารณะ เช่น อีซูซุ คิวบิก, อีซูซุ กาลา และอีซูซุ เออร์กา รวมถึงอีซูซุ จีกา
ความร่วมมือ.
ใน ค.ศ. 1953 รถยนต์นั่งส่วนบุคคลฮิลแมน มินซ์ถูกผลิตภายใต้ลิขสิทธิ์ของกลุ่มบริษัทรูตส์ ทำให้บริษัทมีรถยนต์นั่งส่วนบุคคลเพื่อแข่งขันกับผู้ผลิตรายอื่น ๆ ในญี่ปุ่น โดยตระหนักว่าทรัพยากรของตนเองมีจำกัดจึงแสวงหาความร่วมมือจากต่างประเทศ มินซ์ยังคงอยู่ในสายการผลิตจนถึง ค.ศ. 1962 หลังอีซูซุเปิดตัวรถยนต์นั่งส่วนบุคคลคันแรกคือเบลเลล ใน ค.ศ. 1961 และต่อมาคือรถสปอร์ตคูเป อีซูซุ 117 คูเป ด้วยความที่เป็นผู้ผลิตรายเล็กที่ผลิตรถยนต์ซึ่งมีขนาดค่อนข้างใหญ่และมีราคาสูงเกินไปสำหรับตลาดญี่ปุ่นในขณะนั้น อีซูซุจึงใช้เวลาพอสมควรในการมองหาพันธมิตรทางการค้า ภายใต้แรงกดดันจากกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม (MITI) ซึ่งพยายามจำกัดจำนวนผู้ผลิตรถยนต์ในญี่ปุ่น ความร่วมมือกับฟูจิเฮฟวีอินดัสตรีส์ (ซูบารุ) เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1966 ความร่วมมือด้านการขายและการบริการร่วมกันนี้ถูกมองว่าเป็นก้าวแรกสู่การควบรวมกิจการในที่สุด ซูบารุ 1000 ถึงกับปรากฏอยู่ในโบรชัวร์รถยนต์ประจำปี 1967 ของอีซูซุ ในฐานะส่วนเติมเต็มที่เหมาะสมสำหรับรถยนต์รุ่นใหญ่ของอีซูซุ ความร่วมมือนี้สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1968 เมื่อมีการทำข้อตกลงกับมิตซูบิชิ ซึ่งสิ้นสุดลงเร็วยิ่งกว่าเดิมใน ค.ศ. 1969 และในปีถัดมาได้มีการร่วมมือระยะสั้นกับนิสสัน ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1971 ความตกลงด้านเงินทุนที่พิสูจน์ได้ว่ามีความยั่งยืนมากขึ้นก็ได้รับการลงนามกับเจเนรัลมอเตอร์ ซึ่งจะทำให้จีเอ็มเป็นเจ้าของอีซูซุเป็นเวลา 35 ปีต่อมา
การเชื่อมโยงกับเจเนรัลมอเตอร์.
ขณะที่บริษัทมีความสัมพันธ์อันยาวนานกับจีเอ็มย้อนกลับไปถึงทศวรรษ 1920 การลงทุนครั้งแรกของจีเอ็มโดยการเข้าถือหุ้น 34% ในอีซูซุเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1972 ปีที่เชฟโรเลต แอลยูวีกลายเป็นรถยนต์ที่อีซูซุสร้างขึ้นเป็นครั้งแรกที่จำหน่ายในสหรัฐ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ อีซูซุยังพัฒนาระบบโลโก้ใหม่ใน ค.ศ. 1974 โดยมีสองเสาแนวตั้งเป็นภาพแทนที่เรียบง่ายของพยางค์แรกใน いすゞ ("อีซุซุ") ใน ค.ศ. 1974 อีซูซุเปิดตัวเจมิไน ซึ่งผลิตร่วมกับเจเนรับมอเตอร์ในฐานะเชฟโรเลต เชเวตต์ ที-บอดี รุ่นดัดแปลงถูกจำหน่ายในสหรัฐในชื่อบิวอิก โอเปิล และในออสเตรเลียในชื่อโฮลเดน เจมิไน อันเป็นผลมาจากการร่วมมือกัน ผลิตภัณฑ์จีเอ็มบางอย่างของอเมริกาจึงถูกจำหน่ายให้กับลูกค้าชาวญี่ปุ่นผ่านตัวแทนจำหน่ายของอีซูซุ โฮลเดน สเตตส์แมนก็ถูกจำหน่ายในช่วงสั้น ๆ (246 คัน) โดยติดตราอีซูซุในญี่ปุ่นในช่วงทศวรรษ 1970 การส่งออกของอีซูซุก็เพิ่มขึ้นอย่างมากอันเป็นผลมาจากการสามารถใช้เครือข่ายของจีเอ็มจาก 0.7% ของการผลิตใน ค.ศ. 1973 เป็น 35.2% ภายใน ค.ศ. 1976 ขณะที่การผลิตโดยรวมเพิ่มขึ้นมากกว่าสี่เท่าในช่วงเวลาเดียวกัน อันเป็นผลมาจากการร่วมทุนกับจีเอ็ม เครื่องยนต์ของอีซูซุยังถูกนำไปใช้โดยแผนกต่าง ๆ ของจีเอ็มที่มีอยู่ (รถเชฟโรเลตบางรุ่นในตลาดสหรัฐมีระบบส่งกำลังของอีซูซุ เช่น เชเวตต์และรถกระบะเอส10/เอส15 รุ่นแรก ๆ ที่ผลิตก่อน ค.ศ. 1985)
ใน ค.ศ. 1981 อีซูซุเริ่มจำหน่ายรถสำหรับผู้บริโภคและรถเพื่อการพาณิชย์ภายใต้ตราของตนเองในสหรัฐ รถกระบะอีซูซุ พี'อัปเป็นรุ่นแรกที่จำหน่ายให้กับผู้บริโภคในชื่ออีซูซุ แทนที่จะเป็นเชฟโรเลตหรือบิวอิก ควบคู่ไปกับรถสปอร์ตอีซูซุ เพียซซา (Isuzu Piazza) ในขณะนั้น โทชิโอะ โอคาโมโตะ ประธานของอีซูซุได้ริเริ่มความร่วมมือกับซูซูกิ ผู้เชี่ยวชาญด้านรถยนต์ขนาดเล็กเพื่อพัฒนารถยนต์ขนาดเล็กระดับโลกให้กับจีเอ็ม ซึ่งมีชื่อเรียกว่าโครงการเอสคาร์ (S-car) มีการลงนามความตกลงร่วมเป็นเจ้าของสามฝ่ายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1981 โดยอีซูซุและซูซูกิแลกเปลี่ยนหุ้นกันและเจเนรัลมอเตอร์ถือหุ้น 5% ในซูซูกิ ต่อมาใน ค.ศ. 1985 อีซูซุและจีเอ็มก่อตั้งบริษัทร่วมทุนไอบีซีวีฮิเคิลส์ในสหราชอาณาจักร ซึ่งผลิตรถตู้ขนาดเล็กของอีซูซุและซูซูกิในท้องถิ่น (อีซูซุ ฟาร์โกและซูซูกิ แคร์รี) เพื่อจำหน่ายในตลาดยุโรปภายใต้ตราเบดฟอร์ดของว็อกซอล ในช่วงเวลานี้อีซูซุยังพัฒนาสถานะในระดับโลกในฐานะผู้ส่งออกเครื่องยนต์ดีเซล โดยเครื่องยนต์ของพวกเขาถูกนำไปใช้ในรถยนต์โอเปิล/ว็อกซอล, แลนด์โรเวอร์, ฮินดูสถาน และอื่น ๆ อีกมากมาย รถยนต์อีซูซุสองรุ่น (เจมิไน, อิมพัลส์) ถูกทำการตลาดภายใต้ตราจีโอ (สเปกตรัม, สตอร์ม) เมื่อเริ่มก่อตั้งเป็นบริษัทในเครือเชฟโรเลต ในตลาดญี่ปุ่นภายในประเทศ อีซูซุทำความตกลง OEM กับผู้ผลิตรายอื่นเพื่อช่วยเสริมธุรกิจรถยนต์นั่งส่วนบุคคลที่ไม่ประสบความสำเร็จนัก นำไปสู่การติดตราซูซูกิ เริ่มต้นใน ค.ศ. 1986 และรถเพื่อการพาณิชย์ขนาดเล็กของซูบารุในชื่ออีซูซุ (เจมิเน็ตต์, เจมิเนตต์ II) ความร่วมมือ OEM นี้เกิดขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งเอสไอเอ (ซูบารุ–อีซูซุออโตโมทีฟ) เป็นบริษัทร่วมทุนในสหรัฐกับฟูจิเฮฟวีอินดัสทรีส์ (บริษัทแม่ของซูบารุ) ไม่นานหลังจากนั้น โรงงานในลาฟีย์เอต รัฐอินเดียนา ก็เริ่มดำเนินการ
การหดตัวเริ่มต้นขึ้น.
อีซูซุยุติการจำหน่ายอิมพัลส์ (หรือที่รู้จักในชื่อจีโอ สตอร์ม) ในสหรัฐใน ค.ศ. 1992 และในปีถัดมาก็หยุดการส่งออกสไตลัส (พื้นฐานของจีโอ สเปกตรัม) รถที่ผลิตโดยอีซูซุรุ่นสุดท้ายที่จำหน่ายในสหรัฐ
ใน ค.ศ. 1993 อีซูซุริเริ่มโครงการแลกเปลี่ยนยานยนต์ใหม่กับฮอนด้า โดยฮอนด้าจำหน่ายอีซูซุ โรดีโอ และอีซูซุ ทรูเปอร์ในชื่อฮอนด้า พาสปอร์ตและอคิวรา เอสแอลเอกซ์ ตามลำดับ กลับกัน อีซูซุเริ่มจำหน่ายรถฮอนด้า โอดิสซีย์ในชื่ออีซูซุ โอเอซิส ด้วยเหตุนี้ กลุ่มผลิตภัณฑ์ของฮอนด้าจึงมียานยนต์อเนกประสงค์เพิ่มขึ้นสองรุ่น และกลุ่มผลิตภัณฑ์ของอีซูซุมีรถมินิแวนเพิ่มขึ้นหนึ่งรุ่น ในตลาดญี่ปุ่น เจมิไน (สไตลัส) เปลี่ยนชื่อเป็นฮอนด้า โดมานี และอาสก้า (เดิมทีพัฒนาจากจีเอ็ม เจคาร์) เปลี่ยนชื่อเป็นฮอนด้า แอคคอร์ด ขณะที่ฮอนด้าได้รับมิวรุ่น 2 ประตูในชื่อแจ๊ซ และทรูเปอร์รุ่น 4 ประตูในชื่อฮอไรซอน
ยอดขายของอีซูซุในสหรัฐแตะจุดสูงสุดใน ค.ศ. 1996 หลังจากเปิดตัวรถกระบะอีซูซุ ฮอมเบร รถกระบะจีเอ็มที่เปลี่ยนตรา (ใช้ตัวถังของเชฟโรเลต เอส10 ที่จำหน่ายในบราซิล) อีซูซุนำรถรุ่นอามิโกที่ได้รับความนิยมกลับมาอีกครั้งใน ค.ศ. 1998 ก่อนจะเปลี่ยนชื่อรถเปิดประทุน 2 ประตูเป็นโรดีโอ สปอร์ตใน ค.ศ. 2001 เพื่อพยายามเชื่อมโยงกับโรดีโอ 4 ประตูที่ขายดีกว่า รถรุ่นใหม่ แอ็กเซียม เปิดตัวใน ค.ศ. 2001 โดยมีการนำตัวละครนักขายสมมติ โจ อีซูซุ จากแคมเปญโฆษณาในทศวรรษ 1980 กลับมาเพื่อโปรโมต ยอดขายของอีซูซุเริ่มลดลงเนื่องจากโรดีโอและทรูเปอร์เริ่มเก่า ประกอบกับการจัดการที่ไม่ดีและการขาดความช่วยเหลือจากจีเอ็ม โรดีโอ สปอร์ตถูกยกเลิกการผลิตใน ค.ศ. 2003 ขณะที่การผลิตโรดีโอและแอ็กเซียมก็ยุติลงในปีถัดมา ณ จุดนี้ ยอดขายในอเมริกาเหนือชะลอตัวลงเหลือเพียง 27,188 คัน โดยโรดีโอและแอ็กเซียมที่เลิกผลิตไปแล้วนั้นคิดเป็น 71% ของยอดขายทั้งหมด
ใน ค.ศ. 1998 จีเอ็มและอีซูซุก่อตั้งบริษัทร่วมทุนชื่อดีแมคซ์เพื่อผลิตเครื่องยนต์ดีเซล ปีถัดมา จีเอ็มเพิ่มสัดส่วนการถือหุ้นในอีซูซุเป็น 49% ทำให้จีเอ็มสามารถควบคุมบริษัทได้อย่างมีประสิทธิภาพ และหลังจากนั้นไม่นานจีเอ็มก็แต่งตั้งผู้บริหารชาวอเมริกันของตนเองให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของอีซูซุในอเมริกาเหนือ นี่นับเป็นครั้งแรกที่ผู้บริหารที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่นดำรงตำแหน่งสูงเช่นนี้ในอีซูซุ ใน ค.ศ. 2001 จีเอ็มและอีซูซุประกาศแผนการใช้เครือข่ายการจัดจำหน่ายร่วมกันและให้เชฟโรเลตทำการตลาดผลิตภัณฑ์ของอีซูซุ
รุ่นผลิตจริงของวีฮิครอสเปิดตัวในสหรัฐใน ค.ศ. 1999 แต่ได้รับการตอบรับที่หลากหลาย เนื่องจากราคาที่สูง รูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์ และการมีเพียงสองประตู ดูเหมือนจะไม่ตรงกับความต้องการของตลาด การผลิตวีฮิครอสและรถยนต์อเนกประสงค์รุ่นอื่น ๆ รวมถึงทรูเปอร์สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปรับโครงสร้างทางการเงินครั้งใหญ่ที่ทำให้ต้องลดพนักงานเกือบ 10,000 ตำแหน่ง จีเอ็มได้ผลักดันให้บริษัทมุ่งเน้นไปที่การผลิตรถเพื่อการพาณิชย์และเครื่องยนต์แต่เพียงอย่างเดียว 
จำนวนผู้แทนจำหน่ายรถยนต์อีซูซุในสหรัฐเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว และภายใน ค.ศ. 2005 เหลือเพียง 2 รุ่น ได้แก่ แอสเซนเดอร์ (จีเอ็มซี เอ็นวอยที่เปลี่ยนตรา) และรถกระบะไอซีรีส์ (เชฟโรเลต โคโลราโดที่เปลี่ยนตรา) ในเวลานี้ อีซูซุในสหรัฐส่วนใหญ่เป็นผู้จัดจำหน่ายรถบรรทุกขนาดกลาง เช่น เอ็นซีรีส์ ซึ่งนำเข้าจากทั้งญี่ปุ่นและโรงงานในสหรัฐที่เจนส์วิลล์ รัฐวิสคอนซิน และฟลินต์ รัฐมิชิแกน อีซูซุมีผู้แทนจำหน่ายรถยนต์ขนาดเล็ก 290 แห่งในสหรัฐในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 และขายรถยนต์แอสเซนเดอร์ได้เฉลี่ยเพียงสองคันต่อเดือนต่อผู้แทนจำหน่ายเท่านั้น และข่าวลือเกี่ยวกับการถอนตัวของอีซูซุออกจากตลาดสหรัฐก็แพร่สะพัด แผนการเปิดตัว SUV ที่ผลิตในประเทศไทยรุ่นใหม่สำหรับ ค.ศ. 2007 ถูกระงับไปเมื่อบจ.อีซูซุมอเตอร์ตัดสินใจว่า SUV รุ่นใหม่มีความเสี่ยงมากเกินไป โดยหันไปเปิดตัวรถกระบะไอซีรีส์แทน แม้ยอดขายรถยนต์นั่งส่วนบุคคลจะต่ำมากเพียง 12,177 คันใน ค.ศ. 2005 (โดยมียอดขายที่เหลือของแอ็กเซียมและ โรดีโอคิดเป็น 30% ของยอดขายทั้งหมดนี้) อีซูซุมอเตอร์อเมริกาประกาศผลกำไรเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการปรับโครงสร้างลดต้นทุน
ในช่วงต้น ค.ศ. 2002 ฟูจิเฮฟวีอินดัสทรีส์ (บริษัทแม่ของซูบารุ) ซื้อหุ้นของอีซูซุในโรงงานที่ลาฟีย์เอต รัฐอินเดียนา และซูบารุอิซูซุออโตโมทีฟ (เอสไอเอ) ก็กลายเป็นซูบารุออฟอินดีแอนาออโตโมทีฟ หลังจากแปดปีที่ยอดขายฮอนด้า พาสปอร์ตสูงและยอดขายอีซูซุ โอเอซิสต่ำ ฮอนด้าและอีซูซุยุติความตกลงการแลกเปลี่ยนยานยนต์ร่วมกันใน ค.ศ. 2001 โอเอซิสถูกยกเลิก และฮอนด้านำรุ่นฮอนด้า ไพลอตมาแทนที่พาสปอร์ต ปีสุดท้ายที่อีซูซุจำหน่ายรถยนต์นั่งส่วนบุคคลในแคนาดาคือ ค.ศ. 2001 เนื่องจากรถอีซูซุในแคนาดาส่วนใหญ่ถูกขายที่ตัวแทนจำหน่ายแซตเทิร์น-ซ้าบ ในช่วงปลาย ค.ศ. 2002 อีซูซุเริ่มแผนปรับโครงสร้างทุนและแปลงหนี้เป็นทุนเพื่อเลี่ยงการล้มละลาย จีเอ็มเข้าซื้อหุ้น 20% ในดีแมคซ์, 60% ในอีซูซุมอเตอร์โปแลนด์และอีซูซุมอเตอร์เยอรมนี รวมถึงสิทธิ์ในเทคโนโลยีเครื่องยนต์ดีเซลสามประเภทจากอีซูซุ โดยจ่ายเงิน 5 หมื่นล้านเยน (ประมาณ 425 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) จีเอ็มยังจ่ายเงินอีก 1 หมื่นล้านเยน (ประมาณ 85 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อถือหุ้น 12% ในบริษัทที่ได้รับการปรับโครงสร้างทุนแล้ว จีเอ็มตัดค่าการลงทุนในอีซูซุใน ค.ศ. 2001
การผลิตแอสเซนเดอร์รุ่น 7 ที่นั่งสิ้นสุดลงในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 พร้อมกับการปิดโรงงานประกอบของจีเอ็มในโอคลาโฮมาซิตี ทำให้อีซูซุเหลือเพียงแอสเซนเดอร์รุ่น 5 ที่นั่ง ซึ่งผลิตในมอเรน รัฐโอไฮโอ และไอซีรีส์ที่มียอดขายน้อยเป็นผลิตภัณฑ์สำหรับลูกค้ารายย่อยเพียงสองรุ่นเท่านั้น บริษัทขายรถได้เพียง 1,504 คันในอเมริกาเหนือในช่วงสองเดือนแรกของ ค.ศ. 2006 จีเอ็มยุติการลงทุนในส่วนของผู้ถือหุ้นในอีซูซุและขายหุ้นทั้งหมดให้กับมิตซูบิชิ คอร์ปอเรชั่น, อิโตชูและธนาคารมิซูโฮคอร์ปอเรต ทั้งจีเอ็มและอีซูซุต่างกล่าวว่าบริษัทจะยังคงความสัมพันธ์กันต่อไป แต่ ณ วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 2006 ยังไม่มีความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับการดำเนินงานของดีแมคซ์
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2006 อีซูซุและจีเอ็มตกลงจัดตั้งบริษัทร่วมทุนชื่อ "แอลซีวี แพลตฟอร์ม เอ็นจิเนียริง (LPEC)" เพื่อพัฒนารถกระบะรุ่นใหม่ อีซูซุระบุว่าจะใช้ความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมในการพัฒนารถกระบะ และจีเอ็มจะพัฒนารถรุ่นต่าง ๆ ที่ต่อยอดจากแพลตฟอร์มร่วมนี้ มิตซูบิชิ คอร์ปอเรชั่นกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของอีซูซุในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006 หลังบริษัทแปลงหุ้นบุริมสิทธิทั้งหมดที่ถืออยู่ในอีซูซุมาตั้งแต่ ค.ศ. 2005 เป็นหุ้นสามัญ ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นเพิ่มขึ้นจาก 3.5% เป็น 15.65%
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 โตโยต้าซื้อหุ้นในอีซูซุเป็นจำนวน 5.9% ขึ้นเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสาม รองจากอิโตชูและมิตซูบิชิ คอร์ปอเรชั่น ทั้งสองบริษัทตกลงจะศึกษาความเป็นไปได้ในการร่วมมือทางธุรกิจ โดยมุ่งเน้นในด้านการวิจัยและพัฒนาและการผลิตเครื่องยนต์ดีเซล เทคโนโลยีควบคุมการปล่อยไอเสียที่เกี่ยวข้อง และเทคโนโลยีด้านสิ่งแวดล้อมอื่น ๆ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 อีซูซุและเจเนรัลมอเตอร์ปรับปรุงกลุ่มรถเพื่อการพาณิชย์ขนาดเล็ก (LCV) ด้วยเครื่องยนต์ดีเซลคอมมอนเรลขนาด 3.0 ลิตรที่มีแรงบิดและกำลังมากกว่ารุ่นก่อนหน้าอย่างมาก ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2007 อีซูซุและโตโยต้าตกลงพัฒน เครื่องยนต์ดีเซลขนาด 1.6 ลิตรเพื่อใช้ในรถโตโยต้าที่จำหน่ายในตลาดยุโรป ณ จุดนี้ รายละเอียดเกี่ยวกับการพัฒนา การผลิตและการจัดหาเครื่องยนต์ดีเซลยังอยู่ระหว่างการหารือ แต่โดยหลักการแล้ว อีซูซุจะมีบทบาทนำ โดยมีกำหนดการเริ่มการผลิตประมาณ ค.ศ. 2012
วันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2008 อีซูซุประกาศถอนตัวออกจากตลาดสหรัฐอย่างสมบูรณ์ โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2009 บริษัทจะยังคงให้การสนับสนุนและจัดหาชิ้นส่วนต่อไป การตัดสินใจดังกล่าวเป็นผลมาจากยอดขายที่ไม่ดีนัก สาเหตุส่วนหนึ่งของยอดขายที่ไม่ดีนั้นมาจากการที่ผู้บริโภคมีประสบการณ์ที่ไม่ดีกับเครื่องยนต์และบริการที่มีคุณภาพต่ำ อีซูซุประสบปัญหาการลดลงของยอดขายอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1990 ในระยะเวลาไม่ถึง 10 ปี พวกเขาเปลี่ยนจากการจำหน่ายรถยนต์ รถบรรทุก และ SUV ครบวงจร ไปเป็นการเป็นผู้ผลิต SUV เฉพาะทาง และสุดท้ายจำหน่ายเพียงรถที่เปลี่ยนตราจากเจเนรัลมอเตอร์เพียงสองรุ่นเท่านั้น บริษัทฯ ยังคงจำหน่ายรถเพื่อการพาณิชย์ในสหรัฐต่อไป
อีซูซุและโตโยต้าระงับการพัฒนาเครื่องยนต์ดีเซลสะอาดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008
วันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2009 อีซูซุและจีเอ็มประกาศว่ากำลังเจรจาเพื่อถ่ายโอนการดำเนินงานสายการผลิตรถบรรทุกขนาดกลางในฟลินต์ รัฐมิชิแกน ให้กับอีซูซุเป็นระยะเวลาห้าปี อย่างไรก็ตาม ในเดือนมิถุนายน จีเอ็มประกาศว่าการเจรจาเหล่านี้ไม่สามารถบรรลุความตกลงได้ และจีเอ็มยุติการผลิตเชฟโรเลต โคดิแอกและจีเอ็มซี ท็อปคิกในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2009
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 อีซูซุและมาสด้าตกลงร่วมมือกันผลิตรถกระบะรุ่นต่อไปสำหรับมาสด้าภายนอกทวีปอเมริกาเหนือ ผลลัพธ์คือ มาสด้า บีที-50 รุ่นที่สามถูกสร้างโดยอีซูซุในประเทศไทยตั้งแต่ ค.ศ. 2020
โรงงานของอีซูซุในรัฐอานธรประเทศของอินเดียเริ่มดำเนินการใน ค.ศ. 2016
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2018 โตโยต้าขายหุ้น 5.9% ที่ถืออยู่ในอีซูซุออกไป
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 อีซูซุประกาศว่าได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจแบบไม่มีผลผูกพันซึ่งในที่สุดจะนำไปสู่การที่วอลโว่ขายยูดี ทรัคส์ให้กับพวกเขา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 บริษัทต่าง ๆ ประกาศว่าได้ลงนามใน "ความตกลงสุดท้าย" ทำให้บันทึกความเข้าใจดังกล่าวมีผลผูกพัน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 อีซูซุดำเนินการซื้อกิจการยูดี ทรัคส์เสร็จสมบูรณ์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 อีซูซุ ฮีโน่ และโตโยต้าซึ่งเป็นบริษัทแม่ของฮีโน่ประกาศความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ระหว่างทั้งสามบริษัท โตโยต้าเข้าซื้อหุ้น 4.6% ในอีซูซุ ขณะที่อีซูซุวางแผนซื้อหุ้นโตโยต้าในมูลค่าเท่ากัน ทั้งสามบริษัทกล่าวว่าจะร่วมกันจัดตั้งบริษัทร่วมทุนแห่งใหม่ภายในเดือนเมษายนโดยใช้ชื่อว่า บ.พันธมิตรด้านเทคโนโลยีเชิงพาณิชย์ญี่ปุ่น (Commercial Japan Partnership Technologies Corporation) โดยมีเป้าหมายเพื่อพัฒนารถบรรทุกขนาดเล็กรุ่นที่ใช้เซลล์เชื้อเพลิงและรถบรรทุกไฟฟ้า โตโยต้าจะถือหุ้น 80% ในกิจการร่วมทุนนี้ ขณะที่ฮีโน่และอีซูซุจะถือหุ้น 10% เท่ากัน
สถานะทางการตลาด.
ในประเทศส่วนใหญ่ของเอเชียและแอฟริกา อีซูซุเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ผลิตรถบรรทุกทุกขนาดเป็นหลัก หลังอีซูซุเลิกจำหน่ายรถเก๋งและรถยนต์ขนาดเล็กทั้งหมดในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เนื่องจากยอดขายที่ลดลงอย่างมาก ในยุคที่อีซูซุยังจำหน่ายรถยนต์นั่ง พวกเขาเป็นที่รู้จักจากการมุ่งเน้นไปที่ตลาดเฉพาะกลุ่มเครื่องยนต์ดีเซล ตัวอย่างเช่น ใน ค.ศ. 1983 เป็นเวลานานก่อนยอดขายรถดีเซลจะเติบโตอย่างก้าวกระโดด รถดีเซลคิดเป็น 63.4% ของการผลิตรถยนต์นั่งของพวกเขา ใน ค.ศ. 2009 อีซูซุถอนตัวออกจากตลาดผู้บริโภคในสหรัฐเนื่องจากยอดขายไม่ดี อีซูซุในฐานะบริษัทเป็นผู้ผลิตรถยนต์ขนาดเล็กถึงขนาดกลาง และรถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์ขนาดกลางและใหญ่เป็นหลักมาโดยตลอด แต่ตลาดทั่วโลกก็มีความต้องการที่แตกต่างกัน
อีซูซุมอเตอร์อเมริกายุติการจำหน่ายรถยนต์นั่งส่วนบุคคลในสหรัฐในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2009 บริษัทอธิบายกับตัวแทนจำหน่ายว่าไม่สามารถจัดหารถยนต์ทดแทนสำหรับอีซูซุ แอสเซนเดอร์และอีซูซุ ไอซีรีส์ที่จะมีความคุ้มค่าทางการค้าได้ อีซูซุจำหน่ายรถยนต์ได้ 7,098 คันใน ค.ศ. 2007 การดำเนินการนี้ไม่มีผลกระทบต่อการดำเนินงานด้านรถเพื่อการพาณิชย์หรือเครื่องยนต์ดีเซลอุตสาหกรรมของอีซูซุในสหรัฐ อีซูซุมีสัญญากับบ.บัดเจ็ตทรักเรนทัลในการผลิตรถบรรทุกให้เช่า ร่วมกับฟอร์ด จีเอ็มซี และนาวิสตาร์ อินเตอร์เนชั่นแนล
ในประเทศออสเตรเลีย เป็นเวลาหลายปีที่อีซูซุเป็นผู้จัดจำหน่ายหลักของรถเพื่อการพาณิชย์ขนาดเล็กและรถสำหรับใช้งานทั่วไปให้กับโฮลเดน (เจเนรัลมอเตอร์) อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 2008 โฮลเดนจัดหารถอีซูซุน้อยลงมาก ในช่วงเวลานี้เองที่อีซูซุเริ่มจำหน่ายดีแมคซ์ภายใต้ชื่ออีซูซุ
การเข้ามาของอีซูซุในตลาดประเทศไทยพิสูจน์ให้เห็นถึงความสำเร็จอย่างมาก การเข้ามามีบทบาทในประเทศนี้เริ่มต้นใน ค.ศ. 1966 เมื่อบริษัทก่อตั้งโรงงานผลิตรถกระบะในจังหวัดสมุทรปราการโดยมีกำลังการผลิต 155,000 คันต่อปี ผู้ผลิตรถยนต์รายนี้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตลาดอย่างรวดเร็วจนกระทั่งใน ค.ศ. 2002 บริษัทย้ายฐานการผลิตจากที่ตั้งเดิมในฟูจิซาวะ ประเทศญี่ปุ่น มายังประเทศไทย อีซูซุอ้างว่ามีส่วนแบ่งทางการตลาดรถเพื่อการพาณิชย์ในประเทศไทยมากที่สุด โดยมีผลการดำเนินงานเหนือกว่าคู่แข่งเป็นเวลาอย่างน้อย 23 ปี ใน ค.ศ. 2006 บริษัทย้ายไปยังเขตอุตสาหกรรมในจังหวัดฉะเชิงเทราเพื่อรองรับการขยายการผลิตเพิ่มเติม ภายใน ค.ศ. 2017 อีซูซุส่งออกรถกระบะ โดยมีการส่งไปยังทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น ในปีเดียวกันนั้น บริษัทประกาศว่าผลกำไรเพิ่มขึ้น 7% และได้เพิ่มกำลังการผลิตรถบรรทุกประจำปีเป็นสองเท่าเพื่อตอบสนองความต้องการในต่างประเทศ
บริษัทในเครือและกิจการร่วมค้า.
ญี่ปุ่น.
โรงงานฟูจิซาวะถูกสร้างและเปิดดำเนินการผลิตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1961 ตั้งอยู่ที่ 8 สึจิดานะ ฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะ และยังคงผลิตรถเพื่อการพาณิชย์สำหรับใช้ในประเทศญี่ปุ่นและการส่งออกระหว่างประเทศ โรงงานโทจิกิ ตั้งอยู่ที่ฮาคุจู โอฮิระ จังหวัดโทจิงิ เป็นสถานที่ผลิตเครื่องยนต์ในปัจจุบัน เคยมีโรงงานอยู่ที่โทโนะมาจิ เขตคาวาซากิ คาวาซากิ จังหวัดคานางาวะ ซึ่งปิดตัวลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 โดยผลิตรถยนต์นั่ง
บริการออนไลน์มิมาโมริ-คุง.
มิมาโมริ-คุง ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นแปลว่าเฝ้าดู ติดตาม หรือสังเกต (แปลตรงตัวคือ "คุณผู้เฝ้าดู") เป็นบริการเทเลเมติกส์สำหรับรถเพื่อการพาณิชย์ที่พัฒนาโดยอีซูซุเพื่อติดตามและตรวจสอบการปฏิบัติงานและการเคลื่อนไหวของรถเพื่อการพาณิชย์ในประเทศญี่ปุ่น บริการนี้ใช้ระบบติดตามด้วยสัญญาณดาวเทียม GPS และเริ่มให้บริการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 โดยเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตและให้บริการบันทึกกิจกรรมการขับขี่ตามที่รัฐบาลกำหนด รวมถึงบันทึกระยะเวลาที่ผู้ขับขี่ปฏิบัติหน้าที่และระยะเวลาที่ใช้ในการขับรถ บริการนี้ยังบันทึกเวลาพักกลางวันของผู้ขับขี่ สถานที่และระยะเวลาที่รถบรรทุกจอด และเวลาที่ผู้ขับขี่ลงชื่อออกจากกะงาน
บริการนี้ได้รับการปรับปรุงเพื่อการใช้งานส่วนบุคคลในประเทศญี่ปุ่นเพื่อติดตามสมาชิกในครอบครัว โดยรวมถึงสถานะสุขภาพของผู้สูงอายุและระบุตำแหน่งที่แน่นอนของเด็กเพื่อจุดประสงค์ด้านความปลอดภัย
คุณสมบัติหลักบางประการรวมถึงเครื่องบันทึกเวลาแบบดิจิทัลไร้สาย ซึ่งเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น ที่รวมเข้ากับการสื่อสารแบบแฮนด์ฟรี ระบบนำทางด้วยเสียง และข้อความที่แสดงจากสำนักงานจัดส่ง ระบบยังมีคุณสมบัติป้องกันการโจรกรรมด้วยการตั้งรหัสผ่านที่จะไม่อนุญาตให้รถสตาร์ทหากผู้ขับขี่ไม่ได้ป้อนรหัสผ่าน
แผนกเครื่องยนต์ดีเซล/ระบบส่งกำลังอีซูซุ.
เครื่องยนต์ดีเซลเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งของธุรกิจของอีซูซุโดยมีเครื่องยนต์กว่า 20 ล้านตัวทั่วโลก #เปลี่ยนทาง แผนกพลังงานดีเซล รู้จักในชื่อแผนกระบบส่งกำลังของอีซูซุมอเตอร์อเมริกาตั้งอยู่ในพลีมัท รัฐมิชิแกน
รถยนต์ รถโดยสาร และรถเพื่อการพาณิชย์.
รถเพื่อการพาณิชย์ปัจจุบัน.
รถยูดี ทรัคส์.
ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2021 เป็นต้นไป ผลิตภัณฑ์ของยูดี ทรัคส์จะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผลิตภัณฑ์ของอีซูซุ
การสนับสนุน.
ณ ค.ศ. 2017 อีซูซุได้เป็นผู้สนับสนุนหลักบนเสื้อของทีมกีฬาเวลส์รักบียูเนียนในสหราชอาณาจักร (ยุโรป) สัญญาได้รับการต่ออายุในช่วง ค.ศ. 2023 จนถึง 2025