pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
X-เม็น (ภาพยนตร์ชุด)

X-เม็น  เป็นภาพยนตร์ชุดแนวซูเปอร์ฮีโรสัญชาติอเมริกันที่สร้างจากทีมซูเปอร์ฮีโรสมมติชื่อเดียวกัน ซึ่งแต่เดิมเคยปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูนที่สร้างโดย สแตน ลีและแจ็ก เคอร์บี และตีพิมพ์โดย มาร์เวลคอมิกส์ ต่อมา ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้รับสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ของตัวละครในปี ค.ศ. 1994 และหลังจากผ่านการร่างบทอยู่หลายครั้ง ไบรอัน ซิงเกอร์ ได้รับการว่าจ้างให้กำกับภาพยนตร์เรื่องแรกออกฉายในปี ค.ศ. 2000 และภาคต่อ "X-เม็น 2" (2003) ในขณะที่ภาคที่สามของไตรภาคดั้งเดิม "X-เม็น รวมพลังประจัญบาน" (2006) กำกับโดย เบร็ต แรตเนอร์
หลังภาพยนตร์แต่ละเรื่องที่ฉายต่อมา ทำรายได้มากกว่าภาพยนตร์ที่ฉายไปก่อนหน้า จึงได้มีการเปิดตัวภาพยนตร์แยกหลายเรื่อง ได้แก่ ภาพยนตร์ "วูล์ฟเวอรีน" สามเรื่อง (ค.ศ. 2009–2017), ภาพยนตร์ภาคก่อน "X-เม็น" สี่เรื่อง (ค.ศ. 2011–2019), ภาพยนตร์ "เดดพูล" สองเรื่อง (ค.ศ. 2016–2018) และภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย "มิวแทนท์รุ่นใหม่" เป็นการสิ้นสุดภาพยนตร์ชุดในปี ค.ศ. 2020
"X-เม็น" เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 8 ทำเงินทั่วโลกมากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากการฉายภาพยนตร์ทั้งหมดสิบสามเรื่อง
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 มาร์เวลสตูดิโอส์ได้รับลิขสิทธิ์ภาพยนตร์เรื่อง "X-เม็น" หลังจากที่ ดิสนีย์ซื้อกิจการทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีฟอกซ์ ในเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 2020 ภาพยนตร์ชุด "X-เม็น" พร้อมกับภาพยนตร์ "แฟนแทสติกโฟร์" ได้รับการเปลี่ยนชื่อแบรนด์เป็น มาร์เวลเลกาซีมูฟวี บน ดิสนีย์+
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
ภาพยนตร์.
"X-เม็น" ไตรภาคดั้งเดิม (2000–2006).
"X-เม็น ศึกมนุษย์พลังเหนือโลก" (2000).
ภาพยนตร์เปิดตัวด้วย โลแกนและโร้ค เข้าสู่ความขัดแย้งระหว่างกลุ่ม เอ็กซ์เมนของศาสตราจารย์เอ็กซ์ กับ กลุ่มบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์ส นำโดย แมกนีโต โดยแมกนีโตตั้งใจที่จะกลายพันธุ์ผู้นำระดับโลกในการประชุมสุดยอดของสหประชาชาติด้วยเครื่องจักรที่เขาสร้างขึ้นเพื่อทำให้เหล่ามนุษย์กลายพันธุ์เป็นที่ยอมรับ แต่เขาไม่รู้ว่าการบังคับกลายพันธุ์นี้จะส่งผลให้พวกเขาต้องเสียชีวิต
ในปี ค.ศ. 1993 ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์และผู้อำนวยการสร้าง ลอเรน ชูเลอร์ ดอนเนอร์ ซื้อสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์เอ็กซ์เมน แอนดรูว์ เควิน วอล์กเกอร์ ได้รับการว่าจ้างให้เขียนบทภาพยนตร์และ เจมส์ แคเมรอน แสดงความสนใจที่จะเป็นผู้อำนวยการสร้าง ในที่สุด ไบรอัน ซิงเกอร์ เซ็นสัญญาเป็นผู้กำกับในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1996 แม้ว่าเขาจะไม่ใช่แฟนหนังสือการ์ตูน แต่ซิงเกอร์ก็รู้สึกทึ่งกับความคล้ายคลึงของความอคติและการเลือกปฏิบัติที่ "เอ็กซ์เมน" นำเสนอ จอห์น โลแกน, จอสส์ วีดอน, เอ็ด โซโลมอน, คริสโตเฟอร์ แม็คควอรี่และเดวิด เฮย์เทอร์ เขียนบทภาพยนตร์ โดยมีเพียงเฮย์เทอร์เท่านั้นที่มีชื่อในเครดิต การถ่ายทำเริ่มต้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1999 ใน โทรอนโต, แคนาดา และสิ้นสุดการถ่ายทำในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2000 ภาพยนตร์ฉายเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2000
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส (ภาพยนตร์ชุด)

ทรานส์ฟอร์เมอร์ส  เป็นภาพยนตร์ชุดแนวโลดโผนและนิยายวิทยาศาสตร์ สร้างจากแฟรนไชส์ "ทรานส์ฟอร์เมอร์ส" ซึ่งเริ่มต้นในทศวรรษที่ 1980 ไมเคิล เบย์ กำกับภาพยนตร์ห้าเรื่องแรก ได้แก่ "มหาวิบัติจักรกลสังหารถล่มจักรวาล" (2007), "อภิมหาสงครามแค้น" (2009), "ทรานส์ฟอร์เมอร์ส 3" (2011), ' (2014) และ "อัศวินรุ่นสุดท้าย" (2017) ภาพยนตร์เรื่องที่หก "บัมเบิ้ลบี" กำกับโดย ทราวิส ไนต์ และอำนวยการสร้างโดย ไมเคิล เบย์ ฉายเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2018 ภาพยนตร์เรื่องที่เจ็ด ' กำกับโดย สตีเวน เคเปิล จูเนียร์ และอำนวยการสร้างโดย ไมเคิล เบย์ กำหนดฉายวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2023
ภาพยนตร์ชุดจัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์และดรีมเวิกส์พิกเจอส์ ภาพยนตร์ชุดได้รับการตอบรับในแง่ลบจนถึงหลากหลาย ยกเว้น "บัมเบิ้ลบี" ที่ได้รับการตอบรับที่ดี ภาพยนตร์ชุดทำเงินมากกว่า 4.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ 14 โดย "ทรานส์ฟอร์เมอร์ส 3" และ "มหาวิบัติยุคสูญพันธุ์" ทำเงินมากกว่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
คริสตัลไวโอเลต

คริสตัลไวโอเลต  เป็นสีย้อมในกลุ่มไตรฟีนิลมีเทนที่ใช้ในการย้อมสีเนื้อเยื่อและย้อมสีแบคทีเรียตามการย้อมสีกรัม คริสตัลไวโอเลตมีคุณสมบัติเป็นยาปฏิชีวนะ สารต้านเชื้อรา และสารต้านพยาธิ ในอดีตคริสตัลไวโอเลตเป็นยาทาระงับเชื้อที่สำคัญและยังคงอยู่ในบัญชียาขององค์การอนามัยโลก คริสตัลไวโอเล็ตมีอีกชื่อคือเจนเชียนไวโอเลต (gentian violet) ซึ่งเดิมใช้เรียกสารผสมเมทิลพาราโรซานิลีน แต่ปัจจุบันถือเป็นไวพจน์ของคริสตัลไวโอเลต ชื่อเจนเชียนไวโอเลตมาจากสีของสารที่เหมือนสีดอกเจนเชียน (สกุล "Gentiana") แต่ไม่ได้ผลิตจากดอกเจนเชียนหรือไวโอเลต
คริสตัลไวโอเลตถูกสังเคราะห์ครั้งแรกโดยอัลเฟรท เคิร์นในปี ค.ศ. 1883 วิธีดั้งเดิมในการเตรียมคริสตัลไวโอเลตได้จากปฏิกิริยาไดเมทิลอะนิลีนกับฟอสจีนได้มิชเลอส์คีโตน (4,4′-bis(dimethylamino)benzophenone) เป็นสารมัธยันตร์ จากนั้นจะทำปฏิกิริยากับไดเมทิลอะนิลีน ฟอสฟอริลคลอไรด์ และกรดไฮโดรคลอริก นอกจากนี้คริสตัลไวโอเลตยังเตรียมได้จากการควบแน่นของฟอร์มาลดีไฮด์กับไดเมทิลอะนิลีน ได้ลิวโคไดย์ตามสมการ
CH2O + 3 C6H5N(CH3)2 → CH(C6H4N(CH3)2)3 + H2O
หลังจากนั้นลิวโคไดย์ที่ไม่มีสีจะถูกออกซิไดซ์ให้อยู่ในรูปแคทไอออนที่มีสี (ตัวออกซิไดซ์ทั่วไปที่ใช้ในปฏิกิริยานี้คือแมงกานีสไดออกไซด์)
CH(C6H4N(CH3)2)3 + HCl + 1/2 O2 → [C(C6H4N(CH3)2)3]Cl + H2O
คริสตัลไวโอเลตใช้เป็นตัวบ่งชี้พีเอช โดยจะปรากฏเป็นสีเหลืองเมื่อทดสอบด้วยสารละลายที่มี pH −1.0 และเปลี่ยนเป็นสีไวโอเลตเมื่อทดสอบด้วยสารละลายที่มี pH 2.0 คริสตัลไวโอเลตใช้ในการย้อมสีกรัมเพื่อจำแนกแบคทีเรีย วิธีคือใช้คริสตัลไวโอเลตแต้มบนผนังเซลล์แบคทีเรียแล้วย้อมทับด้วยไอโอดีนเพื่อให้สีติดทน ก่อนจะใช้เอทานอลหรือแอซีโทนล้างสีออก หากเป็นแบคทีเรียแกรมลบสีจะละลายออกมาพร้อมกับสารล้างสีเนื่องจากแบคทีเรียสูญเสียเยื่อลิโพพอลิแซกคาไรด์ชั้นนอก ขณะที่สีจะยังคงติดบนแบคทีเรียแกรมบวกเนื่องจากสารทั้งสองจะทำให้แบคทีเรียแกรมบวกสูญเสียน้ำ ทำให้ผนังเซลล์หดตัวขัดขวางการแพร่ออกของสีย้อม จากนั้นจะใช้ซาฟรานินหรือคาร์บอลฟุคซินย้อมทับลงบนแบคทีเรีย โดยแบคทีเรียแกรมลบจะปรากฏเป็นสีชมพู ส่วนแบคทีเรียแกรมบวกจะเป็นสีม่วงเช่นเดิมเนื่องจากมีสีเข้มกว่าสีชมพู นอกเหนือจากใช้ย้อมสีเนื้อเยื่อ คริสตัลไวโอเลตยังใช้ย้อมสีผ้า กระดาษ เป็นส่วนประกอบของหมึกพิมพ์ และหมึกปากกา ในทางนิติวิทยาศาสตร์มีการใช้คริสตัลไวโอเลตในการทำให้ลายนิ้วมือปรากฏชัดขึ้น
คริสตัลไวโอเลตมีฤทธิ์ต้านแบคทีเรีย เชื้อรา และพยาธิ จึงใช้ในการรักษาการติดเชื้อ "Candida albicans" หรือโรคติดเชื้อที่เกี่ยวข้อง เช่น กลาก โรคน้ำกัดเท้า คริสตัลไวโอเลตยังใช้ในการรักษาโรคพุพองในผู้ป่วยที่แพ้ยาเพนิซิลลิน
เด็กหญิงอัฟกัน

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เด็กหญิงอัฟกัน  เป็นภาพถ่ายบุคคลของชาร์บาต กูลา (ออกเสียง: ; เกิด ป. 1972) หรือรู้จักในชื่อ ชาร์บาต บีบี (Sharbat Bibi) ถ่ายในปี 1984 โดยช่างภาพข่าว สตีฟ แมคเคอรี ภาพนี้ปรากฏเป็นปกบนฉบับเดือนมิถุนายน 1985 ของนิตยสาร "เนชั่นแนล จีโอกราฟิก" ภาพนี้เป็นของเด็กหญิงตาสีเขียวใต้ผ้าคลุมศีรษะสีแดง กำลังจ้องมาที่กล้องอย่างดุดัน แรกเริ่มไม่ทราบแน่ชัดว่าบุคคลในภาพคือใคร จนกระทั่งในช่วงต้นปี 2002 ที่ซึ่งเธอถูกระบุว่าคือชาร์บาต กูลา ขณะนั้นเธอเป็นเด็กหญิงชาวปาทาน อาศัยอยู่ใกล้กับนาซีร์บากในค่ายผู้ลี้ภัยชาวอัฟกานิสถานในประเทศปากีสถาน ระหว่างที่อัฟกานิสถานถูกสหภาพโซเวียตปกครอง
มีการเชื่อมโยงภาพถ่ายนี้กับ "โมนาลิซา" ภาพเขียนชื่อดังของเลโอนาร์โด ดา วินชี และได้รับการเรียกขานว่าเป็น "โมนาลิซาโลกที่สามของโลกที่หนึ่ง" (the First World's Third World "Mona Lisa") ภาพนี้กลายมาเป็นภาพ "สัญลักษณ์" (emblematic) ของ "สตรีผู้ลี้ภัยในค่ายห่างไกลบางค่าย" ผู้ซึ่งควรค่าแก่ความหลงใหลจากผู้ชมภาพชาวตะวันตก นอกจากนี้ภาพนี้ยังกลายเป็นภาพสัญลักษณ์ของประเทศอัฟกานิสถานในสายตาตะวันตก
โอยาโกดง

โอยาโกดง  แปลตรงตัวว่า "ดมบูริพ่อแม่ลูก" คือ "ดมบูริ" หรือชามข้าวหน้าของญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยไข่, ไก่, ต้นหอมซอย (บางครั้งใช้หอมใหญ่) และส่วนประกอบอื่น ๆ นำมาเคี่ยวรวมกันในน้ำซุปและโซยุ ก่อนจะนำมาโปะบนข้าวในชามขนาดใหญ่ ชื่อของโอยาโกดงเป็นอุปไมยของคำว่า "พ่อแม่ลูก" กับ "ไก่ไข่" ซึ่งถูกนำมารวมในอาหารจานเดียวกัน
ประวัติ.
อาหารจานนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นในร้านอาหารทามาฮิเดะในโตเกียวเมื่อปี ค.ศ. 1891
รูปแบบอื่น.
มีอาหารญี่ปุ่นอื่น ๆ ที่มีการเล่นคำ "พ่อแม่ลูก" เหมือน "โอยาโกดง" อีก เช่น ทานินดง  ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ดมบูริคนแปลกหน้า" นั้นเหมือนกับโอยาโกดง แต่ต่างตรงที่มีการแทนที่เนื้อไก่ด้วยเนื้อวัวหรือเนื้อหมู ส่วนดมบูริลักษณะที่เสิร์ฟแซลมอนและไข่ปลาแซลมอนแบบดิบบนข้าวนั้นเรียกว่า "ซาเกะโอยาโกดง" ("ดมบูริพ่อแม่ลูกแซลมอน")
วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้

วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เป็นส่วนราชการเทียบเท่าคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ให้จัดตั้งหน่วยงาน ตามประกาศสภา มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ที่ 5/2547 ทำหน้าที่ให้ความรู้เรื่องรัฐศาสตร์และการบริหารราชการ
ประวัติ.
วิทยาลัยบริหารศาสตร์ ได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ให้จัดตั้งหน่วยงาน ตามประกาศสภา มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ที่ 5/2547 เรื่อง การแบ่งหน่วยงานของมหาวิทยาลัยแม่โจ้เป็นการภายใน ลงวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ให้เป็นหน่วยงานอิสระภายใต้การกำกับของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ และสภามหาวิทยาลัย มีนโยบายในการทำงานเชิงรุก เพื่อการศึกษา วิจัย มุ่งเน้นการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาทางบริหารศาสตร์และสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง ส่งเสริมการวิจัย การให้บริการวิชาการแก่สังคม ส่งเสริมคุณธรรม และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยปัจจุบัน วิทยาลัยบริหารศาสตร์ได้จัดการเรียนการสอน 4 หลักสูตร คือ
นอกจากวิทยาลัยบริหารศาสตร์แล้ว สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ยังมีการเรียนการสอนในสาขาวิชารัฐศาสตร์อีก 2 แห่ง ได้แก่ สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ และสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร แต่ปัจจุบันมีการขยายวิทยาเขตในการศึกษาทางด้านรัฐศาสตร์ อันได้แก่ แม่โจ้-แม่สะเรียง, แม่โจ้-แม่ฮ่องสอน, แม่โจ้พังงา-ภูเก็ต, แม่โจ้-ร้อยเอ็ด ซึ่งเป็นส่วนที่เพิ่มเติมจาก แม่โจ้-เชียงใหม่ แม่โจ้-แพร่ และแม่โจ้ - ชุมพร จะเน้นในการบริหารงานของภาครัฐโดยเพิ่มเติมส่วนที่ควรปฏิบัติเพิ่มเติมด้านการบริหารงานแบบเอกชน จุดเน้นที่สำคัญคือ การบริหารงานส่วนท้องถิ่น ซึ่งต่อไปถือเป็นส่วนที่เป็นฐานของการพัฒนาจังหวัด ประเทศ โดยสร้างความเจริญรุ่งเรืองแก่ประเทศ และสร้างความเป็นอยู่ที่ดีแก่ประชาชนเป็นหลัก ซึ่งภายในไม่กี่ปี จะมีการเปิดรับสมัคร ปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นการครบส่วนการศึกษาในวิทยาลัยบริหารศาสตร์ ที่มีหลักสูตรการศึกษาในภาคอุดมดศึกษา ตั้งแต่ปริญญาตรี โท และเอก
อัตลักษณ์.
สัญลักษณ์ประจำวิทยาลัย.
สัญลักษณ์ประจำวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ได้แก่ 
"สิงห์ไพร" 
ด้วยความที่ "สิงห์" ลูกแม่โจ้ จะต้องมีสีประจำสาขาวิชาตามธรรมเนียมปฏิบติของแวดวงนักปกครอง และเพื่อเป็นเกียรติ ขวัญ และกำลังใจของทั้งนักศึกษาและคณาจารย์ประจำสาขาวิชา จึงจำเป็นเรื่อง ที่ต้องคิด ในการนี้ รองศาสตราจารย์ ดร.เทพ พงษ์พาณิช อธิการบดี ได้กรุณาเลือกสีที่เหมาะสมให้กับสาขารัฐศาสตร์ คือ "สีไพล" ซึ่งเกิดจากความผสมผสานจากสีประจำมหาวิทยาลัยแม่โจ้ คือ เขียวขาวเหลือง ทำให้ได้สีที่ไปทางโทน เหลืองอมเขียว อันเป็นสีเดียวกับแป้งมงคลที่ใช้เจิมหน้าผากนักศึกษาใหม่ ในรุ่งเช้าของวัน "คลอด" ซึ่งคณาจารย์ และพี่ศิษย์เก่า ต่างก็ใช้แป้งโทนเขียวอมเหลือง หรือ "สีไพล" ใช้เจิมหน้าผากของนักศึกษาทุกคน ซึ่งลูกแม่โจ้ถือว่า เป็นศิริมงคลแก่นักศึกษาใหม่ ทั้งยังเป็นการรับน้องใหม่เข้าสู่สังคมของมหาวิทยาลัยโดยสมบูรณ์แล้วนั้นเอง
และอธิการบดีได้กล่าวไว้ในที่ประชุมว่า "สิงห์ไพร" ที่ให้เป็นตัว ร.เรือ นั้น มาจากสิงห์ป่า สิงห์ที่อยู่ในป่า เหมาะสมที่จะเป็นสิงห์ลูกเกษตรแม่โจ้ ดังนั้น จึงขอให้ใช้คำว่า สิงห์ไพร ร.เรือ แทนคำว่า สิงห์ไพล ล.ลิง 
สีประจำคณะ.
สีประจำวิทยาลัยการเมืองการปกครองคือ
โออิโซะ

โออิโซะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 32,786 คน ความหนาแน่น 1,910 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 17.18 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
โออิโซะตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ติดกับอ่าวซางามิของมหาสมุทรแปซิฟิก พื้นที่โดยทั่วไปเป็นเนินเขา โดยมีภูเขาโคมะ (สูง 168 เมตร) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของใจกลางเมือง เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร โดยมีฤดูหนาวเป็นระยะเวลาสั้น ๆ และฤดูร้อนที่ชื้น แนวชายฝั่งของโออิโซะเป็นหาดทรายและถือได้ว่าเป็นพื้นที่ทางตะวันตกสุดของพื้นที่โชนัน และโออิโซะยังคงเป็นสถานที่ตากอากาศริมชายหาดและสถานที่พักผ่อนยอดนิยมของคนโตเกียว
สัตว์ป่า.
เทรูงาซากิในเมืองโออิโซะ เป็นสถานที่ที่นกเปล้าท้องขาวมาดื่มน้ำเค็ม
สถานที่ท่องเที่ยว.
สถานที่ท่องเที่ยวในโออิโซะ เช่น
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
แซนตี อาซานูมะ

แซนตี เอส. อาซานูมะ (เกิด 11 ธันวาคม ค.ศ. 1961) เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภาปาเลา เขากำเนิดในครอบครัวญี่ปุ่น-ปาเลา หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาในประเทศปาเลา เขาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยกอนเซกาในสหรัฐ ระหว่าง ค.ศ. 1980–84 โดยศึกษาด้านเตรียมแพทยศาสตร์ และมีปรัชญาเป็นวิชาโท หลังจากสำเร็จการศึกษาเขากลับมาที่ปาเลาเพื่อช่วยเหลือบิดาในการประกอบธุรกิจ และเริ่มเข้าสู่วงการการเมืองในเวลาหลังจากนั้น โดยการเลือกตั้งทั่วไปใน ค.ศ. 2016 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
จูไห่

จูไห่ (เยล: "Jyūhói") เป็นนครระดับจังหวัดตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของชะวากทะเลของแม่น้ำเพิร์ล บนชายฝั่งตอนกลางของมณฑลกวางตุ้งตอนใต้ สาธารณรัฐประชาชนจีน อยู่บริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ความหมายของจูไห่เมื่อแปลตรงตัวคือ "ทะเลไข่มุก" ซึ่งมาจากสถานที่ตั้งของเมืองซึ่งอยู่ติดปากแม่น้ำเพิร์ลไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ ทิศตะวันตกของจูไห่ติดกับเจียงเหมิน ทิศเหนือติดกับจงชาน และทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับมาเก๊า และมีอาณาเขตทางทะเลติดกับเชินเจิ้นและฮ่องกงทางตะวันออกเฉียงเหนืออีกฝั่งของปากแม่น้ำ
จูไห่เป็นหนึ่งในสี่เขตเศรษฐกิจพิเศษในช่วงแรกที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1980 และเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำของจีนที่เรียกว่า ริเวียร่าของจีน (Chinese Riviera) แม้ว่าเมืองนี้จะตั้งอยู่ในภูมิภาคที่พูดภาษากวางตุ้ง แต่ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่เป็นผู้ที่พูดภาษาจีนกลางที่อพยพมาจากมณฑลทางตอนในของประเทศ
ศูนย์กลางเมืองของจูไห่ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตการปกครองนครจูไห่ เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่รอบอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊า (Guangdong-Hong Kong-Macau Greater Bay Area) ซึ่งเป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วยจำนวนผู้อยู่อาศัยกว่า 44,478,513 คน ตามข้อมูลสำมะโนประชากรปี 2010 ซึ่งครอบคลุม เชินเจิ้น ตงกว่าน ฝัวชาน จงชาน มาเก๊า ฮ่องกง ส่วนใหญ่ของกว่างโจว และส่วนเล็ก ๆ ของเจียงเหมินและฮุ่ยโจว
จากรายงานของสถาบันสังคมศาสตร์แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 2014 ระบุว่าจูไห่เป็นเมืองที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศจีน
ภูมิอากาศ.
จูไห่มีสภาพอากาศชื้นแบบกึ่งเขตร้อน ได้รับผลกระทบจากลมมรสุมเอเชียตะวันออก (เขตภูมิอากาศเคิพเพินแบบ Cwa) ซึ่งควบคุมโดยทะเลจีนใต้ โดยมีฤดูร้อนที่ยาวนาน อากาศร้อนและชื้น มีพายุฝนฟ้าคะนองบ่อย และฤดูหนาวที่สั้น อบอุ่นและแห้งแล้ง อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในเดือนมกราคมและกรกฎาคมอยู่ที่ 18 และ 32 °C (64 และ 90 °F) ตามลำดับ ไม่มีหิมะและไม่เคยมีการบันทึกน้ำค้างแข็งในบริเวณใจกลางเมือง ในทางกลับกัน คลื่นความร้อนที่มีอุณหภูมิสูงจะไม่ปรากฏขึ้นในขณะที่เคลื่อนเข้าสู่แผ่นดิน จูไห่ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นเมืองที่น่าอยู่ที่สุดแห่งหนึ่งของจีน จึงมีโครงการอสังหาริมทรัพย์มากมายที่นี่ ผู้อยู่อาศัยจากแผ่นดินใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มาจากทางเหนือ จะซื้อบ้านและใช้เวลาช่วงฤดูหนาวในจูไห่
4K

4K อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
กองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน

กองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน  เป็นหน่วยงานในสังกัดของกองบัญชาการตำรวจนครบาล มีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยในการชุมนุมเรียกร้องของกลุ่มมวลชน พร้อมกับการถวายความปลอดภัยแด่องค์พระมหากษัตริย์ พระราชินี และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ และอารักขาบุคคลสำคัญตามแต่ละโอกาส มีหน่วยงานอยู่ในสังกัด 4 กองกำกับการ กองบังคับการก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2552 ตามพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2552 ผู้บังคับการกองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชนคนปัจจุบัน คือ พลตำรวจตรี ชัยกฤต โพธิ์อ๊ะ
ประวัติ.
กองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน เป็นกองบังคับการในสังกัดของกองบัญชาการตำรวจนครบาล เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2552 ตามพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2552 มีภารกิจควบคุมฝูงชน พร้อมกับการถวายความปลอดภัยแด่องค์พระมหากษัตริย์ พระราชินี และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ และอารักขาบุคคลสำคัญ
ปฏิบัติการ.
กองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน ในส่วนของกองกำกับควบคุมฝูงชน 1 และ 2 ได้ปฏิบัติภารกิจในช่วงวิกฤตการณ์ทางการเมืองต่าง ๆ ทั้งการใช้กำลังของหน่วยเอง และสนับสนุนกองร้อยควบคุมฝูงชนที่กองบัญชาการตำรวจนครบาล ได้ร้องขอกำลังจากตำรวจภูธร และตำรวจตระเวนชายแดน ในด้านการบังคับบัญชา และการใช้อุปกรณ์ควบคุมฝูงชน
วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557.
วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 มีการจัดกำลังเพื่อควบคุมฝูงชนทั่วกรุงเทพมหานคร ในการชุมนุมที่แยกผ่านฟ้า เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 มีการใช้อาวุธปืน และลูกระเบิดเอ็ม 79 ส่งผลให้ตำรวจที่เข้ามาเพื่อควบคุมพื้นที่ได้รับบาดเจ็บ และเสียชีวิตจากการใช้ความรุนแรงในครั้งนั้น
การประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564.
การประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2563–2564 มีการตรึงกำลังเป็นรายวันทั่วพื้นที่กรุงเทพมหานคร จนเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ในการชุมนุมที่แยกปทุมวัน ได้เกิดการสลายการชุมนุมขึ้น ส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บอย่างน้อย 6 คน และมีผู้ถูกจับกุมกว่า 100 คน จากการใช้รถฉีดน้ำแรงดันสูงผสมสารแก๊สน้ำตา
ในช่วงเดือนกรกฎาคม – สิงหาคม พ.ศ. 2564 มีการตั้งข้อสังเกตว่ามีการยกระดับการใช้ความรุนแรงจากเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมฝูงชน ซึ่งมีตำรวจสังกัดกองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชนเป็นกำลังหลักในการใช้อาวุธ คือกระสุนยาง แก๊สน้ำตา และใช้กำลังเกินกว่าเหตุในการปฏิบัติหน้าที่
ในการชุมนุมวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ส.ต.ต.เดชวิทย์ เล็ทเทนสัน ผบ.หมู่ กองกำกับการอารักขา 1 กองบังคับการหน่วยอารักขาและควบคุมฝูงชน (บก.อคฝ.) ถูกยิงด้วยอาวุธปืนไม่ทราบขนาด ทะลุหมวกกันน็อคได้รับบาดเจ็บสาหัสภายในซอยดินแดง 1 ขณะปฏิบัติงานบริเวณแยกดินแดงโดยกล่าวหาว่ากระสุนมาจากฝั่งผู้ชุมนุม ในขณะที่ผู้ชุมนุมถูกจับกุมทั้งสิ้น 73 คน เป็นเยาวชน 21 คน และผู้ใหญ่ 52 คน โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่าจะออกหมายจับผู้ก่อเหตุการยิงเจ้าหน้าที่ดังกล่าว
ในขณะที่กองบัญชาการตำรวจนครบาลออกประกาศผู้ชนะการเสนอราคาจ้างซ่อมแซมรถฉีดน้ำแรงดันสูง จำนวน 5 คัน ซึ่งถูกทำลายได้รับความเสียหายจากการชุมนุมในระหว่างปี 2563 - 2564 ความเสียหายมูลค่าสูงกว่า 30 ล้านบาท
บรอมอไทมอลบลู

บรอมอไทมอลบลู หรือ โบรโมไทมอลบลู  เป็นตัวบ่งชี้พีเอชที่ใช้ในการวัดระดับ pH ของสารที่มีความใกล้เคียงกับความเป็นกลาง (pH 7) และใช้ทั่วไปในการตรวจหากรดคาร์บอนิกในของเหลว บรอมอไทมอลบลูในสถานะของแข็งมีลักษณะเป็นผงผลึกสีชมพู–น้ำตาลอ่อน ไม่มีกลิ่น มีสูตรเคมีคือ C27H28Br2O5S มีความหนาแน่น 1.25 g/cm3 และจุดหลอมเหลวที่ 202 °C
บรอมอไทมอลบลูสามารถสังเคราะห์ได้จากการเติมโบรมีนในไทมอลบลูในสารละลายกรดแกลเชียลแอซีติก บรอมอไทมอลบลูละลายในน้ำ อีเทอร์ และสารละลายเอเควียสของแอลคาไลน์ ละลายได้น้อยในตัวทำละลายไม่มีขั้ว เช่น เบนซีน โทลูอีน ไซลีน และไม่ละลายในปิโตรเลียมอีเทอร์ บรอมอไทมอลบลูมีความไวไฟ 1 ตาม NFPA 704 หรือต้องให้ความร้อนสูงเป็นเวลานานจึงจะลุกติดไฟ และเป็นสารก่อระคายเคือง
บรอมอไทมอลบลูเป็นส่วนประกอบหนึ่งของยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์ เมื่ออยู่ในรูปสารละลายเป็นกลางจะมีสีเขียว บรอมอไทมอลบลูปรากฏเป็นสีเหลืองเมื่อทดสอบกับสารละลายที่มี pH 6 และจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเมื่อทดสอบกับสารละลายที่มี pH สูงกว่า 7.6 บรอมอไทมอลบลูใช้ในการศึกษาการสังเคราะห์แสงหรือการหายใจ เพราะจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเมื่อมีคาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งมีฤทธิ์เป็นกรด วิธีทดสอบอย่างง่ายคือหายใจออกในหลอดที่มีสารละลายเป็นกลางของบรอมอไทมอลบลู เมื่อคาร์บอนไดออกไซด์ทำปฏิกิริยากับสารละลายจะก่อให้เกิดกรดคาร์บอนิก และสีของสารละลายจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง
สาเหตุหนึ่งที่ทำให้บรอมอไทมอลบลูเกิดความเปลี่ยนแปลงเป็นสีเหลือง–น้ำเงิน เกิดจากการรับโปรตอนและเสียโปรตอนในโครงสร้าง กล่าวคือเมื่อบรอมอไทมอลบลูทำปฏิกิริยากับกรดจะได้รับโปรตอนเพิ่ม ทำให้มีค่าความดูดกลืนแสงสูงสุดที่ 427 nm จึงปรากฏเป็นสีเหลือง ขณะที่เมื่อทดสอบกับสารละลายเบส บรอมอไทมอลบลูจะเสียโปรตอนทำให้มีค่าดูดกลืนแสงสูงสุดที่ 602 nm และปรากฏเป็นสีน้ำเงิน ส่วนการเปลี่ยนแปลงของสีในช่วง pH 6–7.6 เกิดจากโครงสร้างแบบคอนจูเกตของบรอมอไทมอลบลูที่มีหนึ่งหมู่ดึงอิเล็กตรอน (อะตอมโบรมีน) และสองหมู่ให้อิเล็กตรอน (หมู่แทนที่แอลคิล)
นอกจากใช้เป็นตัวบ่งชี้พีเอช มีการใช้บรอมอไทมอลบลูในการตรวจหาการแตกของถุงน้ำคร่ำก่อนกำหนด โดยน้ำคร่ำจะมีค่า pH มากกว่า 7.2 และจะทำให้บรอมอไทมอลบลูเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ขณะที่ค่า pH ทั่วไปในช่องคลอดจะเป็นกรด หากทดสอบด้วยบรอมอไทมอลบลูแล้วเป็นสีน้ำเงินแสดงว่าภายในช่องคลอดอาจมีน้ำคร่ำอยู่ อย่างไรก็ตามการทดสอบด้วยวิธีนี้อาจให้ผลบวกปลอมเนื่องจากอาจเกิดจากภาวะอื่น เช่น มีเลือดหรือน้ำอสุจิในช่องคลอด หรือเกิดโรคช่องคลอดอักเสบจากเชื้อแบคทีเรีย
จาปากูรี

จาปากูรี หรือ ชาปากูรี (เกาหลี: ) รู้จักกันในชื่อภาษาอังกฤษว่า รัม-ดง เป็นบะหมี่เกาหลีที่ผสมผสานกันระหว่าง ชาปาเก็ตตี และนอกูรี ซึ่งทั้งสองเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ผลิตโดยน็องชิม ไอรีน เจียง จาก"อินไซเดอร์" อธิบายว่าเป็น "อาหารที่ทานแล้วมีความสุข" ศาสตราจารย์เจนนิเฟอร์ ช็อง-คิม อาจารย์สาขาเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย อธิบายต่อจากซาราห์ คัฟลินว่า "เป็นอาหารราคาประหยัด" และคัฟลินเองก็อธิบายว่าเป็น "อาหารเกาหลีที่ไม่เหมือนใคร" ซึ่งทำจากผลิตภัณฑ์อาหารญี่ปุ่นของเกาหลี
ดาร์ซีย์ พาเก็ต ผู้แปลภาพยนตร์เรื่อง "ชนชั้นปรสิต" แปลอาหารจานนี้ในภาพยนตร์ว่า "รัม-ดง" ซึ่งมาจาก ราเม็ง-อูดง ภาพยนตร์ฉบับภาษาอังกฤษแสดงผลิตภัณฑ์ที่มีป้ายกำกับเป็นภาษาอังกฤษว่า "รัมย็อน" และ "อูดง" เพื่อเน้นให้ผู้พูดภาษาอังกฤษได้รับรู้ถึงวิธีการสร้างชื่อ พาเก็ตเชื่อว่า คำว่า "รัม-ดง" ไม่เคยมีมาก่อน เนื่องจากไม่พบผลลัพธ์ในกูเกิล ผู้คนเริ่มโพสต์วิดีโอเกี่ยวกับการทำอาหารนี้บนยูทูบหลังจากที่ภาพยนตร์ออกฉาย
ความสัมพันธ์จีน–แปซิฟิก

เขตโอเชียเนียเป็นพื้นที่ทีมีการแข่งขันทางการทูตอย่างต่อเนื่องระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีน (People's Republic of China; "จีน") กับสาธารณรัฐจีน (Republic of China; "ไต้หวัน") จีนกำหนดว่าไม่มีรัฐใดสามารถมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนและไต้หวันพร้อมกันได้ ณ ค.ศ. 2019 รัฐเอกราชมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนจำนวน 10 รัฐ ขณะที่มีเพียง 4 รัฐที่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับไต้หวัน จำนวนตัวเลขดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด เนื่องจากชาติเกาะแปซิฟิกจะประเมินนโยบายความสัมพันธ์ระหว่างประเทศใหม่ และมักจะเปลี่ยนการให้การรับรองทางการทูตระหว่างปักกิ่งกับไทเป ประเด็นเกี่ยวกับว่าจะให้การรับรองรัฐบาล "จีน" ใด มักถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อกลางในการเลือกตั้งของชาติเกาะแปซิฟิก และประเด็นนี้มักนำไปสู่การอภิปรายไม่ไว้วางใจหลายครั้ง
แม้ว่าทั้งออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ต่างให้การรับรองทางการทูตกับจีนเป็นเวลานาน และมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงและเป็นมิตร แต่ทั้งจีนและไต้หวันต่างพยายามโน้มน้าวให้ชาติเกาะแปซิฟิกขนาดเล็กมีความสัมพันธ์กับประเทศของตน นักวิจารณ์มักกล่าวถึงการทูตลักษณะนี้ว่า "การทูตสมุดเช็ค" ซึ่งมักอยู่ในรูปของความช่วยเหลือทางการพัฒนา หรือในกรณีของจีน จะให้การสนับสนุนการก่อสร้างที่ทำการรัฐบาลขนาดใหญ่ สนามกีฬา หรือโครงสร้างพื้นฐาน หนังสือพิมพ์ไต้หวัน "เดอะไชนาโพสต์" ได้กล่าวถึงประเด็นนี้ว่า "ไต้หวันและจีนต่างแข่งขันอย่างดุเดือดเพื่อความสัมพันธ์ทางการทูต และทั้งสองประเทศต่างจ่ายเงินให้เปล่าหลายล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ทางการทูตหรือแย่งชิงพันธมิตรของอีกฝ่าย
รัฐเกาะแปซิฟิกหลายแห่งได้รับเงินช่วยเหลือการพัฒนาจากไต้หวันและจีน เฮมิช แมกดอนัลด์จากหนังสือพิมพ์ "ดิเอจ" ได้รายงานใน ค.ศ. 2003 ความว่า "การใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งเรื่องการรับรองทางการทูตระหว่างจีนกับไต้หวันเป็นรายรับที่สร้างรายได้เป็นอย่างมากให้กับชาติแปซิฟิกขนาดเล็ก" พันธมิตรของไต้หวันรับปากในการส่งเสริมผลประโยชน์ของไต้หวันในสหประชาชาติอย่างแข็งขัน
นอกจากนี้ ประเทศแปซิฟิกหลายประเทศ รวมถึงออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ปาปัวนิวกินี หมู่เกาะโซโลมอน ตองงา ฟีจี วานูอาตู และซามัวมีประชาชนที่มีเชื้อสายจีนเป็นประชากรกลุ่มน้อย ซึ่งมีชาวจีนโพ้นทะเลรวมกันประมาณ 80,000 คน โดยในฟีจีและปาปัวนิวกินีต่างมีประชากรเชื้อสายจีนชาติละประมาณ 20,000 คน ประเทศอย่างออสเตรเลีย ปาปัวนิวกินี และวานูอาตูเป็นประเทศที่น่าดึงดูดสำหรับนักธุรกิจและนักลงทุนชาวจีน
เดเนียลลา อะลอนโซ

เดเนียลลา อะลอนโซ (born September 22, 1978) เป็นนักแสดง, นางแบบแฟชั่นหญิงชาวอเมริกัน เธอมีผลงานเด่นจากการแสดงภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "The Hills Have Eyes 2" และ "" ต่อมาเธอได้แสดงนำในละครโทรทัศน์ของ NBC เรื่อง "Revolution" ในปี 2012-2013 เรื่อง "The Night Shift" ในปี 2014 เธอแสดงละครโทรทัศน์ทาง่ช่อง TNT อีกหลายเรื่อง เช่น "Animal Kingdom" ในปี 2019 เธอได้รับบทแสดงนำในละครเรื่อง "Dynasty"
แมคกายเวอร์ ยอดคนสมองเพชร

แมคกายเวอร์ ยอดคนสมองเพชร  เป็นละครโทรทัศน์แนวแอคชั่น-ผจญภัย สร้างโดย ปีเตอร์ เอ็ม. เลนคอร์ฟ นำแสดงโดย ลูคัส ทิลล์ รับบท อังกัส "แม๊ค" แมคกายเวอร์ ละครเรื่องนี้รีบูตมาจากละครโทรทัศน์ที่ส้างโดยช่อง ABC ชื่อเดียวกัน ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 23 กันยายน 2016 ทางช่อง CBS จนถึงซีซั่น 4 ในปี 8 พฤษภาคม 2020 ในเดือนพฤษภาคม 2020 CBS ได้สร้างซีซั่นที่ 5 ขึ้น โดยออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 4 ธันวาคม 2020.
เนื้อเรื่องย่อ.
เรื่องราวของ แองกัส แม็คกายเวอร์ ในวัยชายหนุ่มที่มีอายุอยู่ในช่วง 20 กว่าๆ กับการเรียนรู้ที่จะเป็นสุดยอดสายลับในแบบฉบับของเขา เขาใช้ไหวพริบในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ด้วยมีดพับสวิสเพียงเล่มเดียวหรือคลิปกระดาษ ซึ่งมีดพับสวิสก็แปลงเป็นเอกลักษณ์ให้กับซีรี่ส์เรื่องนี้ เมื่อแม็คกายเวอร์ได้ถูกหักหลังโดยแฟนสาวของเขา ทำให้แม็คกายเวอร์ต้องออกตามหาความจริงว่าใครอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับปฏิบัติภารกิจช่วยโลกไปพร้อมๆกัน
พุลดักโบกึมมย็อน

พุลดักโบกึมมย็อน  หรือ ราเม็งรสไก่เผ็ด เป็นตราสินค้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ที่ผลิตโดยซามยังฟูด ในประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่เดือนเมษายน 2012 บะหมี่ถ้วยใหญ่เปิดตัวครั้งแรกในเดือนมิถุนายน 2012 และถ้วยเล็กในเดือนพฤศจิกายน 2013 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 บริษัทมียอดขายสะสมมากกว่า 100 ล้านชิ้น ในปี 2015 แบรนด์มียอดขายต่อเดือน 6 ถึง 7 พันล้านวอน พุลดักโบกึมมย็อนถือเป็นหนึ่งในบะหมี่ที่มีรสเผ็ดที่สุดในตลาดเกาหลี โดยมีค่าสโกวิลล์ของพริก 4,404 สโกวิลล์ฮีตยูนิต บะหมี่ส่วนเป็นมีซองเครื่องปรุงแบบผง ต่างจากบะหมี่ของซามยังที่มีเครื่องปรุงเป็นซอส ผักอบแห้ง และเมล็ดงา
พุลดักโบกึมมย็อนโด่งดังจากการทำชาเลนจ์ ไฟเออร์นูเดิล ซึ่งเป็นการท้าทายให้ผู้คนถ่ายคลิปตนเองกินพุลดักโบกึมมย็อนให้สำเร็จ ในเดือนพฤศจิกายน 2016 ซามยังฟูดได้รับใบรับรองเครื่องหมายฮาลาลสำหรับ "พุลดักโบกึมมย็อน" จากคณะกรรมการฮาลาลของสหพันธ์มุสลิมเกาหลี
ความนิยม.
ความนิยมของบะหมี่พุ่งสูงขึ้นเมื่อ เดอะไฟเออร์นูเดิลชาเลนจ์ กลายเป็นไวรัลบนยูทูบ ความท้าทายนี้เริ่มต้นครั้งแรกในปี 2014 โดยช่องยูทูบชื่อ "Korean Englishman" ซึ่งจอช แคร์รอตต์ พิธีกรหลักของช่องได้ท้าทายเพื่อน ๆ ในสหราชอาณาจักรเพื่อดูว่าใครสามารถทานบะหมี่ให้เสร็จเร็วที่สุดโดยไม่ต้องดื่มน้ำ หรือเครื่องดื่มเพื่อดับความเผ็ด ความนิยมของวิดีโอทำให้ผู้ใช้ยูทูบคนอื่น ๆ ทั่วโลกต้องเผชิญกับคำท้าทายเดียวกัน และทำให้ความนิยมของบะหมี่เพิ่มขึ้น
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3475

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3475 (สายทับกฤช - พนมรอก) เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในจังหวัดนครสวรรค์ เชื่อมต่อการจราจรระหว่างอำเภอชุมแสง และอำเภอท่าตะโก ให้สามารถเดินทางได้อย่างสะดวกและรวดเร็วยิ่งขึ้น ระยะทางตลอดสาย 25.007 กิโลเมตร
คุราปิก้า

คุราปิก้า (; โรมาจิ: "Kurapika") ตัวละครหลักจากการ์ตูนเรื่องฮันเตอร์ x ฮันเตอร์ สร้างโดยโยชิฮิโระ โทงาชิ
ประวัติ.
เกิดวันที่ 4 เดือนเมษายน อายุ 17 ปี หนึ่งเดียวของชนเผ่าคูลท์ที่เหลือรอดจากเหตุการณ์สังหารหมู่ เผ่าคูลท์มีลักษณะพิเศษคือเมื่อโกรธ ดวงตาจะเปล่งประกายเป็นสีแดงสด หรือที่รู้จักกันในนาม "เนตรสีเพลิง" มีความสวยงามเหมือนเปลวเพลิงกำลังเริงรำ เนื่องจากเป็น 1 ใน 7 สิ่งที่สวยงามที่สุดในโลกจึงเป็นที่ต้องการของนักสะสมมาก คุราปิก้าต้องการแก้แค้นให้พวกพ้องในเผ่าที่ถูกควักดวงตาไป และสืบรู้ว่าคนร้ายคือ "กองโจรเงามายา" หรืออีกชื่อหนึ่งคือ "แมงมุม" จึงมาสอบฮันเตอร์เพื่อแก้แค้นและค้นหาข่าวสาร อุปนิสัยเอาจริงเอาจัง เยือกเย็นและมีไหวพริบ คุราปิก้าสามารถแปรสภาพออร่าให้เป็นโซ่ และสายพิเศษ คือเมื่อตาเปลี่ยนเป็นสีแดง จะสามารถใช้เน็นทุกสายที่ฝึกมาได้ 100 เปอร์เซ็นต์ เรียกว่า "ห้วงเวลาจักรพรรดิ"
ไนเจิล อึ้ง

ไนเจิล อึ้ง (อักษรโรมัน: Nigel Ng, ; จีนกลาง: หวง จิ่นหยู; เกิดวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักแสดงตลกเดี่ยวชาวมาเลเซียที่มีถิ่นพำนักอยู่ในสหราชอาณาจักร เขาเป็นที่รู้จักในฐานะบทบาทตลกของเขา อังเคิลโรเจอร์ (Uncle Roger) ชายวัยกลางคนชาวเอเชียสวมเสื้อโปโลสีส้ม
ในเดือนกรกฎาคม 2020 ไนเจิลกลายเป็นกระแสทั่วโลกจากการสวมบทบาทเป็น “อังเคิลโรเจอร์” ชายวัยกลางคนชาวเอเชียซึ่งชมและวิจารณ์วิดีโอสอนทำข้าวผัดไข่วิดีโอหนึ่ง ปัจจุบันเขามียอดเข้าชมในยูทูบ 415.46 ล้านครั้ง บนช่องยูทูบของเขา และเขามีผู้ติดตามช่องของเขากว่า 6.01 ล้านคน
ชีวิตช่วงต้น.
อึ้งเกิดในกัวลาลัมเปอร์ในครอบครัวมาเลเซียเชื้อสายจีนจากแต้จิ๋ว เขาจบการศึกษาด้านวิศวกรรมศาสตร์และปรัชญาจากมหาวิทยาลัยนอร์ธเวสเติร์นในปี 2014 อึ้งเคยทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์ข้อมูลและมีหน้าบนกิตฮับ
การศึกษา.
อึ้งจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมฉงฮว่าอินดีเพนเดนต์ กัวลาลัมเปอร์ และมหาวิทยาลัยนอร์ธเวสเติร์นตามลำดับ ต่อมาเขาได้เดินทางไปศึกษาต่อด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่สหรัฐอเมริกาที่ซึ่งเขาได้เริ่มแสดงตลกเป็นกิจกรรมยามว่างในชิคาโก จากนี่นเขาได้ย้ายไปลอนดอน สหราชอาณาจักรเพื่อตามแฟนสาว ซึ่งปัจจุบันได้เลิกรากันแล้ว และเพื่อประกอบอาชีพนักวิทยาศาสตร์ข้อมูลให้กับสตาร์ตอัปเทคโนโลยีหลายแห่ง ก่อนจะตัดสินใจประกอบอาชีพตลกเต็มตัวในปี 2019
อาชีพ.
อึ้งได้รับรางวัลอมิวสด์มูสลาฟ-ออฟ (Amused Moose Laugh-Off) ประจำปี 2016 และรองชนะเลิศลาฟฟิงฮอร์ส นิวแอ็กต์ออฟเดอะเยียร์ (Laughing Horse New Act of the Year) ประจำปี 2015 เขาเข้ารอบสุดท้ายสำหรับรางวัลตลกแห่งปี "เลสเตอร์เมอร์คิวรี" ในปี 2016 และตลกหน้าใหม่แห่งปี "เลสเตอร์สแควร์" ในปี 2015
เขาเคยปรากฏตัวบนโทรทัศน์ในรายการ "ร็อบ เดลานีย์ส์ สแตนด์อัปเซนทรอล", "โรสต์แบตเติล" และ "ม็อกเดอะวีค"
เขาจัดพอดคาสต์ "ไรซ์ทูมีทยู" (Rice to Meet You) คู่กับตลกขาวสวีเดนที่อาศัยในสหราชอาณาจักร #เปลี่ยนทาง 
บทบาทในฐานะอังเคิลโรเจอร์.
ในเดือนกรกฎาคม 2020 อึ้งกลายเป็นที่รู้จักจากวิดีโอของเขาที่วิจารณ์วิดีโอสอนทำข้าวผัดไข่ของเฮร์ชา ปเฏล (Hersha Patel) ทางบีบีซีฟู้ด จากวิดีโอที่เป็นที่นิยมนี้ อึ้งกลายเป็นที่รู้จักไปทั่วในฐานะของบทบาทของเขาที่เป็นอังเคิลโรเจอร์ (Uncle Roger) ผู้พูดจากด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงกวางตุ้งอย่างชัดเจนและแสดงออกอย่างภาคภูมิใจในภาพเหมารวม (stereotypes) อังเคิลโรเจอร์เป็นชายวัยกลางคน อายุประมาณ 50 ปี สวมเสื้อโปโลสีส้ม บริเวณรอบเอวจะมีกระเป๋าใส่โทรศัพท์ และนั่งในท่าที่เอาขาซ้ายมาวางบนเก้าอี้ ความเป็นเอเชียหลาย ๆ อย่างที่เขาแสดง หลังวิดีโอของอึ้งเป็นที่นิยม ทั้งอึ้งและปเฏลต่อมาได้รับเชิญให้ออกอากาศบนบีบีซีร่วมกัน นอกจากนี้ทั้งคู่ยังปรากฏตัวร่วมกันในวิดีโอ "Uncle Roger Meet Egg Fried Rice Lady (@Hersha Patel)" (อังเคิลโรเจอร์พบกับนางข้าวผัดไข่) และปกป้องเธอภายหลังมีผู้คนแสดงความคิดเห็นเชิงลบต่อเธอจำนวนมากบนสื่อโซเชียล ในเดือนกันยายน 2020 เขาได้โพสต์วิดีโอวิจารณ์วิดีโอสอนทำข้าวผัดของกอร์ดอน แรมซีย์ เซเลบริตีเชฟชื่อดังชาวอังกฤษ แต่ในครั้งนี้เขาชื่นชมในเทคนิคที่กอร์ดอนใช้ว่าถูกต้อง
ในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายน เขาได้โพสต์วิดีโอสอนทำแกงเขียวหวาน 2 คลิป ของเจมี ออลิเวอร์ และ มาร์ก วีนส์ ซึ่งเขาได้วิจารณ์การทำแกงเขียวหวานของออลิเวอร์เป็นเชิงลบเสียส่วนใหญ่ ส่วนการทำแกงเขียวหวานของวีนส์นั้นเขาวิจารณ์ไปในทางที่ว่าแม่ยายของเขาแทบจะเป็นคนทำหลัก
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2007

ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2007  เป็นการประกวดไทยซูเปอร์โมเดลคอนเทสต์ ครั้งที่ 6 ซึ่งมีการประกวดรอบตัดสินในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ณ บีซีซี ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ผู้ชนะไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ในปีนี้คือ ปัณฑิตา ภูวิจารย์ เคาว์เวลล์ จากกรุงเทพมหานคร
#เปลี่ยนทาง ผู้ได้ตำแหน่ง ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์
ถ้ำเอลโลรา

เอโลรา (Ellora; \e-ˈlȯr-ə\) หรือนิยมทับศัพท์อิงชื่อภาษาอังกฤษว่า เอลโลรา หรือชื่อในภาษามราฐี เวรูละ (มราฐี: वेरूळ; ไอเอเอสที: Vērūḷ) เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกตั้งอยู่ที่อำเภอออรังกาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นหมู่ศาสนสถานและวิหารเจาะหิน (rock-cut) ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ประกอบด้วยงานศิลปะและโบราณสถานของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ อายุราวปี 600–1000 ถ้ำหมายเลข 16 ถือเป็นสถาปัตยกรรมเจาะหินก้อนเดี่ยว (single monolithic rock excavation) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ภายในถ้ำหมายเลข 16 คือไกรลาศมนเทียร และราชรถที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะ
ปัจจุบันค้นพบถ้ำมากกว่า 100 ถ้ำในหมู่ถ้ำเอโลรา ทั้งหมดสร้างขึ้นโดยการเจาะเข้าไปในหน้าผาหินบะซอลต์ในหมู่เทือกเขาจารนันทรี (Charanandri Hills) ปัจจุบันมีเพียง 34 ถ้ำที่เปิดให้เข้าชมสำหรับสาธารณชน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยวิหารในศาสนาพุทธ 12 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 1–12), ฮินดู 17 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 13–29) และไชนะ 5 แห่ง (ถ้ำหมายเลข 30–34) ภายในแต่ละวิหารเจาะหินเป็นการแสดงถึงศิลปกรรมและความเชื่อที่แพร่หลายในสหัสวรรษที่หนึ่ง และสร้างตามความเชื่อของแต่ละศาสนา การก่อสร้างให้อยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้เป็นการแสดงถึงความกลมเกลียวระหว่างศาสนา หมู๋วิหารทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นในจักรวรรดิราษฏรกูฏ (สำหรับวิหารพุทธและฮินดู) และจักรวรรดิยาทวะ (วิหารไชนะ) สนับสนุนการก่อสร้างโดยกษัตริย์ ขุนนาง และผู้ค้าขายที่มั่งคั่งในแต่ละยุคสมัย
ซีเอฟเอ็นเอ็ม

หญิงสวมเสื้อผ้า ชายเปลือยกาย  เป็นประเภทของงานด้านกามารมณ์ที่มีพื้นฐานมาจากปฏิสัมพันธ์จริงหรือจินตนาการที่ชายจำนวนหนึ่งคนหรือมากกว่านั้นเปลือยกาย ขณะที่หญิงจำนวนหนึ่งคนหรือมากกว่านั้นสวมเสื้อผ้า ในสมัยคลาสสิก การแสดงภาพชายเปลือยกาย (รวมถึงการแสดงอวัยเพศ) ได้รับการยอมรับมากกว่าหญิงเปลือยกาย ต่อมาในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา มุมมองในประเด็นนี้กลับสลับกัน 
นักเขียนคตินิยมสิทธิสตรีอย่าง คริสเตียนา โฮฟฟ์ ซอมเมอส์และนาโอมิ วูลฟ์ ได้เขียนเกี่ยวกับประเด็นนี้ว่าเสรีภาพทางเพศของหญิงนำไปสู่การที่หญิงจำนวนมากพลิกบทบาทด้วยการที่พวกเธอมองว่าชายเป็นวัตถุทางเพศ ในลักษณะเดียวกันกับที่พวกเธอวิจารณ์การกระทำของชายต่อหญิง
พายุเฮอริเคนไอโอตา (พ.ศ. 2563)

พายุเฮอริเคนไอโอตา  เป็นเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติกลูกล่าสุดที่มีความเร็วลมอยู่ในระดับ 5 และเป็นเฮอริเคนแอตแลนติกระดับ 5 ลูกที่สองที่ก่อตัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้ (อีกลูกคือเฮอริเคนคิวบา พ.ศ. 2475) ไอโอตาสร้างความเสียหายอย่างหนักแก่ภูมิภาคอเมริกากลางซึ่งเพิ่งถูกเฮอริเคนอีตาพัดถล่มเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ไอโอตาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกที่สามสิบเอ็ด พายุที่ได้รับการตั้งชื่อลูกที่สามสิบ และเฮอริเคนลูกที่สิบสาม และเฮอริเคนใหญ่ลูกที่หกของฤดูเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2563 ซึ่งมีพายุเกิดขึ้นชุกเป็นประวัติการณ์ ไอโอตามีต้นกำเนิดจากคลื่นเขตร้อนที่เคลื่อนเข้าสู่ทะเลแคริบเบียนด้านตะวันออกในวันที่ 10 พฤศจิกายน คลื่นดังกล่าวเริ่มก่อตัวเป็นระบบในอีกไม่กี่วันถัดมาและพัฒนาเป็นดีเปรสชันเขตร้อนทางทิศเหนือของโคลอมเบียเมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายน ดีเปรสชันลูกนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็น "พายุโซนร้อนไอโอตา" ในอีกหกชั่วโมงถัดมา ในช่วงแรกพายุได้รับผลกระทบจากลมเฉือน แต่การย้ายศูนย์กลางและลมเฉือนที่ผ่อนกำลังลงทำให้ไอโอตาสามารถทวีกำลังขึ้นเป็นเฮอริเคนในวันที่ 15 พฤศจิกายน หลังจากนั้นก็เพิ่มกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วและกลายเป็นเฮอริเคนระดับ 5 ในวันรุ่งขึ้น สถานการณ์นี้ทำให้ พ.ศ. 2563 เป็นฤดูกาลที่ห้าติดต่อกันนับตั้งแต่ พ.ศ. 2559 ที่มีเฮอริเคนระดับ 5 อย่างน้อยหนึ่งลูก หลังจากที่อ่อนกำลังลงเล็กน้อยเป็นเฮอริเคนระดับ 4 ไอโอตาได้ขึ้นฝั่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของนิการากัว กลายเป็นเฮอริเคนที่มีกำลังแรงที่สุดที่เคยขึ้นฝั่งที่นิการากัวในเดือนพฤศจิกายนเท่าที่มีการบันทึกไว้ จากนั้นไอโอตาก็อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วในขณะที่เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในแผ่นดิน ก่อนที่จะสลายตัวไปในวันที่ 18 พฤศจิกายน
คลื่นเขตร้อนที่เป็นต้นกำเนิดของไอโอตาได้ก่อให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันในเกาะต่าง ๆ ในทะเลแคริบเบียน มีการออกประกาศเฝ้าระวังและคำเตือนเกี่ยวกับพายุหมุนเขตร้อนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายนในบางพื้นที่ของโคลอมเบีย นิการากัว และฮอนดูรัส โดยสองประเทศหลังยังอยู่ระหว่างการฟื้นตัวจากความเสียหายที่อีตาเพิ่งก่อไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน คลื่นเขตร้อนและไอโอตาได้นำพาฝนปริมาณมากไปยังพื้นที่บางส่วนของโคลอมเบีย ทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันและดินโคลนถล่ม น้ำขึ้นจากพายุรวมทั้งฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในพื้นที่ส่วนใหญ่ของนิการากัวทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันที่ขยายเป็นวงกว้าง เหตุโคลนถล่มตามสถานที่ต่าง ๆ สร้างความเสียหายอย่างกว้างขวางและส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายราย มีผู้เสียชีวิตจากไอโอตาอย่างน้อย 54 คน ซึ่งรวมถึง 21 คนในนิการากัว และ 16 คนในฮอนดูรัสในบรรดาประเทศต่าง ๆ มีผู้สูญหายมากถึง 41 คน
การวางแผนเพื่อการบรรเทาทุกข์ตามมาในไม่ช้า ได้แก่ การตั้งเต็นท์ การเปิดโรงพยาบาลชั่วคราว และการส่งอาหารและน้ำให้แก่ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ ไฟฟ้าที่ดับหลายแห่งเริ่มกลับมาใช้ได้ภายในเวลาไม่กี่วันหลังการพัดถล่มของไอโอตา ต้นไม้ที่ล้มขวางทางและเส้นทางที่ถูกตัดขาดเป็นอุปสรรคต่องานกู้ภัยบางส่วน
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย

ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย ("Acipenser persicus") เป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์ Acipenseridae ถูกพบในทะเลแคสเปียน และพบในจำนวนน้อยที่ทะเลดำ ปลาชนิดนี้ว่ายขึ้นไปตามแม่น้ำบางสายเพื่อวางไข่ โดยมักเป็นแม่น้ำวอลกา, Kura, Araks, และยูรัล มันถูกจับอย่างหนักเพื่อเนื้อและไข่ของมัน และถูกจำกัดในการอพยพขึ้นสู่แม่น้ำโดยการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ ปลาอายุน้อยกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก จากนั้นจึงค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเหยื่อที่มีขนาดใหญ่กว่าเช่นปูและปลาเมื่อโตขึ้น ภัยคุกคามที่ปลาชนิดนี้ต้องเผชิญ ได้แก่ การจับปลามากเกินไปด้วยการลดจำนวนปลาที่ยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ก่อนที่พวกมันจะผสมพันธุ์, การสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ, การสูญเสียพื้นที่วางไข่, และมลพิษทางน้ำ สหภาพระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติได้ระบุว่าปลาชนิดนี้เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง และได้เสนอว่าการจัดหาแหล่งอนุบาลไข่อาจเป็นประโยชน์ต่อปลาชนิดนี้
ลักษณะทางกายภาพ.
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียมีลำตัวยาวเทอะทะและมีโทนสีน้ำเงิน ปลาสเตอร์เจียนชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดในแอ่งแคสเปียนและแอ่งทะเลดำ แต่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทะเลแคสเปียน อาจพบประชากรในแควและแม่น้ำขาเข้าสู่ทะเลแคสเปียน ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นปลาที่มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์ซึ่งมีมูลค่าสำหรับเนื้อ ที่ส่วนใหญ่มักเป็นไข่ปลา ก่อนหน้านี้มีปลาชนิดนี้อยู่ทั่วไปทุกแห่งในภูมิภาคนี้ การจับปลาสเตอร์เจียนอย่างหนักสำหรับคาเวียร์ได้บังคับให้ปลาชนิดนี้ตกอยู่ในสถานะสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤต
การกระจายพันธุ์.
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียหากินที่บริเวณไหล่ทะเล ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียน ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียยังสามารถพบได้ทางเหนือ, ตะวันตก และตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียน
นิเวศวิทยา.
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นเฮเทโรทรอพที่มีตัวรับสัมผัสและตัวรับรส เมื่อให้อาหาร ปลาชนิดนี้จะใช้วิธีการดูดกิน พฤติกรรมการกินของปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเปลี่ยนไปตลอดชีวิต เมื่ออายุไม่มาก ปลาสเตอร์เจียนจะกินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเช่น กุ้งเคย ริ้นน้ำจืด และแอมฟิพอดในวงศ์ Gammaridae เมื่ออายุประมาณ 2–3 ปี หลายตัวจะกินปูหรือปลา และเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่ ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียจะกินปลาเป็นหลัก 
ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียส่วนใหญ่แพร่พันธุ์ในแม่น้ำวอลกา, Kura, Araks และยูรัล การสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศนี้เกิดขึ้นในน้ำที่มีอุณหภูมิ 20–25 °C การวางไข่เกิดขึ้นในเวลาที่ต่างกันสำหรับแม่น้ำคนละสายกัน มีการวางไข่ในแม่น้ำโวลก้าตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคม ในแม่น้ำ Kura ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกลางเดือนกันยายน และในแม่น้ำยูรัลตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกรกฎาคม นอกเหนือจากช่วงเวลาของการวางไข่ ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ตามพื้นโคลนหรือพื้นทราย
การอนุรักษ์.
มีข้อควรพิจารณาสี่ประการที่ต้องคำนึงถึงเมื่อกล่าวถึงการอนุรักษ์ปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซียคือ การดูแลรักษาลำธารและการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ, การสูญเสียพื้นที่วางไข่, ระดับการปนเปื้อนของแม่น้ำสู่ทะเลแคสเปียน, และการจับปลาในทะเล ปัญหาจำนวนมากสำหรับปลาสเตอร์เจียนเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์โดยเฉพาะการจับปลา เมื่อชาวประมงนำปลาสเตอร์เจียนออกจากทะเลก่อนเวลาอันควร พวกเขาจะขัดขวางวงจรของระบบนิเวศโดยการกำจัดปลาที่ยังไม่เจริญเต็มที่และลดจำนวนประชากรที่สามารถวางไข่ได้ วิธีแก้ปัญหาดังกล่าววิธีหนึ่งคือการให้เงินอุดหนุนจากรัฐบาลหรือนอกภาครัฐเพื่อช่วยเหลือผู้อนุบาลปลาในการผสมเทียมปลาสเตอร์เจียนเปอร์เซีย
มานาซูรุ

มานาซูรุ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,926 คน ความหนาแน่น 1,130 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 7.02 ตารางกิโลเมตร
เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการผลิตหินคุณภาพสูงซึ่งคือ หินโคมัตสึอิชิ  เหตุที่ตั้งชื่อเมืองว่ามานาซูรุ เนื่องจากรูปร่างบนแผนที่มีลักษณะคล้ายกับนกกระเรียน (คำว่า มานาซูรุ แปลว่า นกกระเรียนคอขาว)
ภูมิศาสตร์.
มานาซูรุตั้งอยู่บนคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่ยื่นเข้าไปในอ่าวซางามิ อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาฮาโกเนะ ในพื้นที่ทางมุมตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัดคานางาวะ อยู่คั่นกลางระหว่างนครโอดาวาระทางทิศเหนือและเมืองยูงาวาระทางทิศใต้
คาบสมุทรมานาซูรุเป็นที่ราบสูงภูเขาไฟ ที่ปลายสุดของ"แหลมมานาซูรุ" มีหินที่เรียกว่า "มิตสึอิชิ" หรือ "มิตสึอิวะ" ซึ่งเป็นจุดที่สามารถชมทิวทัศน์ของทะเลได้ และได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัด มานาซูรูฮันโต (県立真鶴半島自然公園)
มีเหมืองหินจำนวนมากในพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือของเมือง เนินเขาตามชายฝั่งทางตอนเหนือมีการเพาะปลูกส้มอุนชูมิกัง และพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ภูเขาที่ต่อเนื่องไปยังวงแหวนรอบนอกของภูเขาไฟฮาโกเนะ
ริเวียร่าแห่งญี่ปุ่น.
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองเป็นพื้นที่ภูเขาและมีพื้นที่ราบน้อย แต่ก็มีใช้พื้นที่เชิงเขาของภูเขาไฟฮาโกเนะถูกใช้เป็นสวนส้มมิกัง ทิวทัศน์ที่เป็นพื้นที่ลาดชันจากฮาโกเนะทางทิศเหนือลงไปยังอ่าวซางามิทางทิศใต้เป็นที่กล่าวกันว่ามีลักษณะใกล้เคียงกับชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในฝรั่งเศสและอิตาลี ทำให้มีการเรียกที่นี่ว่าเป็น ริเวียร่าแห่งญี่ปุ่น (Japanese Riviera)
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่ในสมัยก่อนที่ประกอบเป็นมานาซูรุในปัจจุบันนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซางามิ ภายใต้การควบคุมของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ ในช่วงเวลานี้มานาซูรุเป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องหินคุณภาพสูงสำหรับการก่อสร้าง หลังจากการฟื้นฟูเมจิ มานาซูรุได้รับการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านในปี 1889 ต่อมาเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1927 หมู่บ้านมานาซูรุได้รับการยกฐานะเป็นเมือง เมื่อวันที่ 30 กันยายน 1956 ได้มีการรวมหมู่บ้านอิวะที่อยู่ติดกันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเมืองมานาซูรู ข้อเสนอในการรวมเมืองมานาซูรุเข้ากับเมืองยูงาวาระที่อยู่ติดกันได้รับการต่อต้านอย่างท่วมท้นจากการลงประชามติของพลเมืองในปี 2005
เศรษฐกิจ.
อุตสาหกรรมที่เป็นลักษณะเฉพาะของมานาซูรุคือการทำเหมืองหินโคมัตสึซึ่งมีมาตั้งแต่ยุคกลาง จากนั้นเศรษฐกิจของมานาซูรุก็ขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยว และยังเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ที่เดินทางไปทำงานในนครโอดาวาระที่อยู่ใกล้เคียง แม้ว่าคาบสมุทรที่เต็มไปด้วยเนินเขาและหินจะไม่เหมาะสำหรับการเกษตร แต่การเพาะปลูกส้มมิกังรวมไปถึงประมงเชิงพาณิชย์ก็ยังมีส่วนส่งเสริมเศรษฐกิจในท้องถิ่น
นกกะรางหัวน้ำเงิน

นกกะรางหัวน้ำเงิน "(Pterorhinus courtoisi)"  เป็นสปีชีส์ของนกในวงศ์ Leiothrichidae พบได้เฉพาะในมณฑลเจียงซี ประเทศจีน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ สิ่งมีชีวิตที่ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งชนิดนี้เคยได้รับการปฏิบัติโดยทั่วไปว่าเป็นสปีชีส์ย่อยของนกกะรางคอเหลือง แต่สปีชีส์นั้นมีหัวสีเทาซีดแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน
นกกะรางหัวน้ำเงินเดิมถูกจัดให้อยู่ในสกุล "Garrulax" แต่หลังจากการตีพิมพ์ผลการศึกษาวิวัฒนาการชาติพันธุ์ระดับโมเลกุล (molecular phylogenetics) อย่างลึกซึ้งในปี 2018 มันถูกย้ายไปอยู่ในสกุล "Pterorhinus" ที่ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ ชื่อทวินามของมันได้รับเลือกเพื่อเป็นเกียรติแก่มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสที่เดินทางไปยังประเทศจีน Frédéric Courtois (1860-1928)
สปีชีส์ย่อยต้นแบบ (nominate subspecies) ถูกค้นพบเพียงครั้งเดียวในปี 2000 ในอู้หยวน, เจียงซี แต่ยังคงหายากมากโดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 200 ตัว สายพันธุ์ย่อย "G. courtoisi simaoensis" ยังไม่เคยถูกพบในป่านับตั้งแต่ที่มีการเก็บตัวอย่างต้นแบบในซีเหมา, ยูนนานในปี ค.ศ. 1956 นกกะรางหัวน้ำเงินมากกว่า 100 ตัวถูกเก็บไว้ในสวนสัตว์ (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการเพาะพันธุ์) และสถานที่เลี้ยงนกส่วนตัว แต่ยังไม่ชัดเจนว่าพวกมันเป็นพันธุ์ย่อยใด การตรวจสอบล่าสุดล้มเหลวในการให้ข้อสนับสนุนถึงความแตกต่างของสปีชีส์ย่อยสองสปีชีส์ที่แยกจากกัน ทำให้ "simaoensis" ถูกมองว่าเป็นชื่อพ้องของชื่อที่ได้เสนอไว้แล้วใน Handbook of the Birds of the World
นกชนิดนี้ถูกระบุอย่างไม่ถูกต้องว่าเป็นสายพันธุ์ที่น่ากังวลน้อยที่สุดในปี ค.ศ. 2006 ในบัญชีแดงไอซียูเอ็น ในความเป็นจริงแล้ว ดูเหมือนว่านกชนิดนี้ใกล้จะสูญพันธุ์อย่างน้อยที่สุดก็ในป่า สถานะของมันจึงได้รับการแก้ไขให้เป็น "ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง" ในบัญชีฉบับปี 2007
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สวามีนารายัณอักษรธาม (นิวเดลี)

สวามีนารายัณอักษรธาม (Swaminarayan Akshardham) นิวเดลี เป็นโบสถ์พราหมณ์และศูนย์รวมด้านจิตวิญญาณและวัฒนธรรม ตั้งอยู่ในนิวเดลี ประเทศอินเดีย ชื่ออื่น ๆ เช่น อักษรธามมนเทียร (Akshardham Temple) และ เดลีอักษรธาม ภายในหมู่อาคารเป็นการแสดงถึงวัฒนธรรม จิตวิญญาณ และสถาปัตยกรรมของศาสนาฮินดูทั้งแบบจารีตและแบบร่วมสมัย มนเทียรได้รับแรงบันดาลใจมาจากโยคีจี มหาราช และสร้างสรรค์โดยประมุขสวามีมหาราช ก่อสร้างโดยบีเอพีเอส (BAPS)
มนเทียรมีพิธีอย่างเป็นทางการในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2005 โดยประสุขสวามีมหาราช โดยมีแขกคนสำคัญเข้าร่วมงาน เช่น เอ พี เจ อับดุล กะลาม, มันโมหัน สิงห์, แอล เค อาทวนี และ บี แอล โชษี ศูนย์กลางของหมู่อาคารคือมนเทียรที่สร้างตามหลักของ "วาสตุศาสตร์" และ "ปัญจรัตรศาสตร์"
สวามีนารายัณอักษรธามสาขาเดลีนั้นคล้ายเคียงกับอักษรธามแห่งก่อนที่คานธีนคร, รัฐคุชราต ภายในแสดงนิทรรศการและเรื่องราวเกี่ยวกับสวามีนารายัณ ผู้ออกแบบได้ใช้เทคโนโลยีและการสื่อสานสมัยใหม่ในการสร้างสรรค์นิทรรศการต่าง ๆ
นอกจากนี้ในหมู่อาคารยังประกอบด้วยอภิเษกมณฑป, น้ำพุดนตรีสหชานันท์, สวนและหอนิทรรศการสหชานันท์ทรรษัน, นีลกันถทรรษัน ภาพยนตร์ไอแม็กซ์แสดงประวัติชีวิตของสวามีนารายัณ และการล่องเรือเชิงวัฒนธรรม สันสกรุติทรรษัน ตามความเชื่อของฮินดูลัทธิสวามีนารายัณ คำว่า"อักษรธาม" หมายถึงที่ประทับของสวามีนารายัณ และผู้ศรัทธาเชื่อกันว่าเป็นวิมานประทับชั่วคราวของพระเจ้าบนโลกมนุษย์
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์

ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ ("Bison priscus")  เป็นสปีชีส์ไบซันที่สูญพันธุ์แล้ว ในอดีตพบในแมมมอธสเตปป์ (mammoth steppe) ที่มีอาณาบริเวณครอบคลุมบริติชไอลส์ ยุโรป เอเชียกลาง เอเชียเหนือไปจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ เบอริงเจีย และอเมริกาเหนือ ในยุคไพลสโตซีนตอนปลาย ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์เป็นบรรพบุรุษของไบซันอเมริกาเหนือทั้งหมด รวมถึงไบซันอเมริกันสมัยล่าสุด มีการเสนอสปีชีส์ย่อยตามกาลเวลาสามสปีชีส์ ได้แก่ "Bison priscus priscus", "Bison priscus mediator", และ "Bison priscus gigas"
วิวัฒนาการ.
เชื่อกันว่าไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์มีวิวัฒนาการมาจาก "Bison paleosinensis" ในเอเชียใต้ ซึ่งหมายความว่าสายพันธุ์นี้ปรากฏขึ้นในเวลาและที่ภูมิภาคใกล้เคียงกันกับออรอช (auroch, "Bos primigenius") ซึ่งในบางคร้งอาจเกิดความสับสนเกี่ยวกับลูกหลานของพวกมัน ในช่วงท้าย ๆ ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์อาศัยร่วมช่วงเวลากับควายไบซันป่าไพลสโตซีน ("B. schoetensacki)" และ ควายไบซันยุโรป "(Bison bonasus)", "Bison hanaizumiensis" ในญี่ปุ่น, และควายไบซันเขายาว ("Bison latifrons") ในอเมริกาเหนือ
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์สูญพันธุ์ไปในช่วงกลางถึงปลายสมัยโฮโลซีน เนื่องจากถูกแทนที่ด้วยไบซันยุโรปสมัยใหม่ ("B. bonasus") ในปี ค.ศ. 2016 เคยมีความเชื่อว่าไบซันชนิดนี้เป็นลูกผสมระหว่าง "B. priscus" และ "Bos primigenius" ซึ่งเป็นข้อสรุปก่อนก่อนเวลาอันสมควรที่มีพื้นฐานมาจากการเรียงลำดับเชื้อสายที่ไม่สมบูรณ์, และในอเมริกาโดยลำดับดีเอ็นเอของหลายสปีชีส์ (เช่น "Bison antiquus" และ "Bison occidentalis") ซึ่งมีสืบมาจนถึงไบซันอเมริกันสมัยใหม่ ("Bison bison") ภาพวาดบนผนังถ้ำในยุโรปปรากฏทั้ง "B. bonasus" และ "B. priscus"
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์คล้ายกับควายไบซันสมัยใหม่โดยเฉพาะไบซันป่าอเมริกัน ("Bison bison athabascae") ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์มีความสูงมากกว่า 2 ม. เมื่อวัดถึงตะโหงก มีน้ำหนักได้ถึง 900 กก. (2,000 ปอนด์) ปลายเขาอยู่ห่างกันหนึ่งเมตร ตัวเขามีความยาวมากกว่าครึ่งเมตร
ไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ปรากฏในศิลปะบนผนังถ้ำโดยเฉพาะในถ้ำอัลตามิราและถ้ำลัสโก, รูปแกะสลัก "Bison Licking Insect Bite", และพบในรูปแบบที่ถูกเก็บรักษาตามธรรมชาติด้วยน้ำแข็ง
บลูเบ๊บ (Blue Babe) เป็นมัมมี่อายุ 36,000 ปีของไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ตัวผู้ ซึ่งถูกค้นพบทางตอนเหนือของแฟร์แบงคส์, อะแลสกา ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1979 คนงานเหมืองทองสังเกตเห็นมัมมี่และตั้งชื่อว่าบลูเบ๊บ - "เบ๊บ" มาจากวัวยักษ์ในตำนานของพอลบันยัน ที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินไปตลอดกาลหลังจากที่ถูกฝังท่วมเขาท่ามกลางพายุหิมะ (สีน้ำเงินของบลูเบ๊บเกิดจากชั้นเคลือบของวิเวียนไนต์ ซึ่งเป็นเหล็กฟอสเฟตสีน้ำเงินที่ปกคลุมตัวมมัมมี่ไว้) นอกจากนี้บลูเบ๊บยังถูกอ้างถึงบ่อยครั้งเมื่อพูดถึงนักวิทยาศาสตร์ที่กินตัวอย่างของตัวเอง มีที่มาจากการที่ทีมวิจัยเตรียมที่มัมมี่สำหรับการจัดแสดงถาวรในพิพิธภัณฑ์ University of Alaska นำส่วนหนึ่งของคอมัมมี่ออกมาตุ๋นรับประทานเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จ
ในปี ค.ศ. 2011 มีการพบมัมมี่อายุ 9,300 ปีที่ Yukagir ในไซบีเรีย
ความพยายามที่จะคืนชีพ.
ทีมนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียและเกาหลีเสนอให้มีการฟื้นคืนชีพไบซันทุ่งหญ้าสเตปป์ด้วยไบซันป่าในไซบีเรียโดยใช้เทคนิคการโคลนนิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฝูงที่นำกลับเข้ามาใหม่ในยาคูเตีย ประเทศรัสเซีย
คอลิด อิบน์ ซะอีด

คอลิด อิบน์ ซะอีด อิบน์ อัลอาส อัลอุมะวี (เสียชีวิตใน ค.ศ. 634) เป็นเศาะฮาบะฮ์ของศาสดามุฮัมมัด
เขาเข้ารับอิสลามพร้อมกับอัมร์ พี่/น้องชายของเขาก่อน ค.ศ. 613 แล้วอพยพไปยังอบิสซิเนียพร้อมกับฮะมะนียะฮ์ ภรรยาของเขา ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นวะลีของอุมมุฮะบีบะฮ์ในตอนที่เธอแต่งงานกับมุฮัมมัดขณะยังอยู่ในอบิสซิเนีย เขาเป็นหนึ่งในมุฮาญิรูนที่ปฏิเสธสัตยาบัน 
ใน ค.ศ. 633 เขาเป็นผู้บัญชาการในการรบที่ซีเรียของอะบูบักร์ ใน ค.ศ. 634 เขาแต่งงานกับอุมมุฮะกีมในตอนเย็นก่อนที่จะถูกฆ่าในยุทธการที่มัรญ์ อัศศ็อฟฟัร
หัวเสาอโศกรูปสิงห์

หัวเสาอโศกรูปสิงห์  หรือ สิงหจตุรมุขสตมภศีรษะ  เป็นประติมากรรมรูปสิงโตเอเชียยืนหันหลังชนกันบนฐานที่แกะสลักอย่างวิจิตรที่มีสัตว์อื่นประกอบอยู่ด้วย ภาพของสิงหจตุรมุขสตมภศีรษะได้ถูกนำมาวาดเป็นรูปแบบกราฟิกใช้เป็นตราประจำชาติอินเดียนับตั้งแต่ปี 1950 เป็นต้นมา สตมภศีรษะนี้เคยตั้งอยู่บนยอดของอโศกสตมภ์ที่สารนาถ สถานที่สำคัญทางศาสนาพุทธ โดยพระเจ้าอโศกมหาราชในราว 250 ปีก่อนคริสตกาล ตัวอโศกสตมภ์ (เสาอโศก) นั้นยังคงตั้งอยู่ที่สถานที่เดินที่พบที่สารนาถ ส่วนหัวเสา (สตมภศีรษะ) นั้นปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์สารนาถ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ความสูงของหัวเสาสูงรวม 2.15 เมตร (7 ฟุต) รวมฐาน หัวเสาจตุรมุขนี้มีรายละเอียดที่ครบสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาหัวเสาอื่น ๆ ของอโศกสตมภ์ที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบัน และมีจารึกพระบรมราชโองการของพระเจ้าอโศก หัวเสาบางชิ้นที่เหลืออยู่มีสัตว์เพียงตัวเดียว (เอกมุขสตมภศีรษะ) เช่นที่สาญจี
หัวเสานี้แกะสลักจากหินทรายก้อนเดี่ยวขัดเงา และถูกสร้างให้แยกออกจากตัวเสามาตั้งแต่แรก สตมภศีรษะนั้นประกอบด้วยสิงโตเอเชียสี่ตัวบนอะบาคัสและฟรีซ พร้อมกับภาพสลักนูนสูงแสดงช้าง, ม้า, กระทิง, สิงโต คั่นด้วยลักษณะของล้อราชรถ ทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บรบานบัวคว่ำรูประฆัง ดั้งเดิมแล้วหัวเสานี้ครอบด้วย 'ธรรมจักร' หรือ "อโศกจักร" ที่มี 32 ซี่ มีการพบธรรมจักรลักษณะนี้หักอยู่ที่ค้นพบเสา ลักษณะหัวเสาที่ครอบด้วยธรรมจักรนี้มีการสร้างเลียนแบบขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดยพระยามังรายและถูกรักษาไว้อย่างดีที่วัดอุโมงค์ จังหวัดเชียงใหม่
สตฺยเมว ชยเต

สัตยเมวชยเต (Satyameva Jayate; , IAST: "satyam-eva jayate"; แปลว่า "ความจริงเท่านั้นที่มีชัย") เป็น "มนตร์" จากคัมภีร์ในศาสนาฮินดูชื่อ "มุณฑโกปนิษัท" ภายหลังประเทศอินเดียได้รับเอกราช ได้นำเอามาใช้เป็นคติพจน์ประจําชาติอินเดียเมื่อวันที่ 26 มกราคม 1950 ซึ่งเป็นวันที่อินเดียได้รับสถานะเป็นสาธารณรัฐ
ที่มา.
คำขวัญนี้มาจาก "มนตร์" บทที่ 3.1.6 จาก "มุณฑโกปนิษัท" ซึ่งปรากฏดังต่อไปนี้:
<poem>
सत्यमेव जयते नानृतं सत्येन पन्था विततो देवयानः ।
येनाक्रमन्त्यृषयो ह्याप्तकामा यत्र तत् सत्यस्य परमं निधानम् ॥
</poem>
<poem>
"satyameva jayate nānṛtaṃ"
"satyena panthā vitato devayānaḥ"
"yenākramantyṛṣayo hyāptakāmā"
"yatra tat satyasya paramaṃ nidhānam"
</poem>
<poem>
"สตฺยเมว ชยเต นานฤตํ"
"สตฺเยน ปนฺถา วิตโต เทวยานะ"
"เยนากฺรมนฺตฺยฤษโย หฺยาปฺตกามา"
"ยตฺร ตตฺ สตฺยสฺย ปรมํ นิธานมฺ"
</poem>
<poem>
Truth alone triumphs; not falsehood.
Through truth the divine path is spread out
by which the sages whose desires have been completely fulfilled,
reach to where is that supreme treasure of Truth.
</poem>
ศิลปะเมารยะ

ศิลปะเมารยะเป็นคำใช้เรียกงานศิลปะที่ผลิตขึ้นในยุคของจักรวรรดิเมารยะ อาณาจักรแรกที่สามารถปกครองอนุทวีปอินเดียตอนเหนือตั้งแต่ปี 322 ถึง 185 ปีก่อนคริสต์กาล ศิลปะเมารยะที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันเป็นผลงานภายใต้พระราชูปถัมภ์ของกษัตริย์เมารยะ โดยเฉพาะพระเจ้าอโศกมหาราช หลักฐานชิ้นสำคัญที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันมีทั้งเสา, สถูป และถ้ำเจาะหิน
ศิลปะเมารยะขนาดใหญ่ที่หลงเหลือมาจนปัจจุบันเช่นซากของพระราชวังหลวงที่ปาฏลีบุตร, ราวมอนอลิธที่สารนาถ, "โพธิมณฑล" หรือแท่นทั้งสี่ที่โพธคยา, โถงเจดีย์ที่สลักเข้าไปในหินของถ้ำบาราบาร์ใกล้กับอำเภอคยา, งานแกะสลักแสดงสัตว์และพืชบนหินที่ธาวลี เป็นต้น
อานันทะ โคมารัสวามีได้บันทึกไว้เมื่อปี 1923 ว่าศิลปะเมารยะมีอยู่สามระยะหลัก ระยะแรกสุดจะพบร่อยรอยของเทพเจ้าจากความเชื่อแบบพระเวท (เช่นภาพแกะสลักนูนต่ำแสดง พระสูรยะ และ พระอินทร์ ในถ้ำภชา) อย่างไรก็ตาม ถ้ำภชาในปัจจุบันถือกันว่าสร้างขึ้นภายหลังสมัยเมารยะ ราว 200-100 ปีก่อนคริสต์กาล ยุคที่สองเป็นราชศิลปะในพระเจ้าอโศกมหาราช พบในงานแกะสลักเสาจากหินก้อนเดียวที่มีจารึกพระราชโองการบนนั้น และยุคที่สามเป็นยุคเริ่มแรกของสถาปัตยกรรมอิฐและหิน เช่นในสถูปองค์เดิมที่สาญจี และถ้ำโลมัสฤษี ใสหมู่ถ้ำบาราบาร์
นักวิชาการส่วนมากเห็นตรงกันว่าศิลปะเมารยะได้รับอิทธิพลจากศิลปะกรีกและศิลปะเปอร์เซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พบในสถาปัตยกรรมและประติมากรรมของหลวง