pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ถีนมิทธะ

ถีนมิทธะ (อ่านว่า ถี-นะ-มิด-ทะ) แปลว่า "ความหดหู่และเคลิบเคลิ้ม" (ถีนะ ความหดหู่ มิทธะ ความเคลิบเคลิ้ม) หมายถึง อาการที่จิตเกิดความห่อเหี่ยว ท้อแท้ หมดหวัง และเศร้าซึม ง่วงเหงา หาวนอน เป็นเหตุให้เกิดความหมดอาลัย ความเกียจคร้าน ไม่กระตือรือร้น ปล่อยปละละเลยไปตามยถากรรม จัดเป็น นิวรณ์ คือเครื่องปิดกั้นขัดขวางมิให้บรรลุถึงสมาธิและปิดกั้นสมาธิมิให้เข้าถึงจิต
ถีนมิทธะ เกิดจาก อรติ คือ ความไม่ยินดี ความเกียจคร้าน และความเมาอาหาร คืออิ่มเกินไป แก้ได้ด้วยอนุสติ คือระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย เป็นต้น
ถีนมิทธะ เป็นหนึ่งในนิวรณ์ 5 อันเป็นสิ่งกั้นจิตไม่ให้ก้าวหน้าในคุณธรรม ทำให้จิตเศร้าหมอง และทำปัญญาให้อ่อนกำลัง ซึ่งมีห้าอย่าง คือ กามฉันทะ, พยาบาท, ถีนมิทธะ, อุทธัจจกุกกุจจะ และวิจิกิจฉา
เหตุให้ละความง่วงได้.
ในพระไตรปิฏกโมคคัลลานสูตร บรรยายเหตุให้ละความง่วงได้ ไว้มีดังนี้
ถีนเจตสิกและมิทธเจตสิก.
ในพระอภิธรรมได้บรรยาย ถีนมิทธะ ในลักษณะของเจตสิก (คือ ธรรมชาติที่อาศัยจิตเกิด) โดยแบ่งเป็น ถีนเจตสิก และ มิทธเจตสิก
ถีนเจตสิก.
ถีนเจตสิก คือ ธรรมชาติที่ทำให้จิตหดหู่ ท้อถอยจากอารมณ์ ได้แก่สภาพที่ จิตคลายลงจากอำนาจ ความขะมักเขม้นต่ออารมณ์ มีลักษณะดังนี้
มิทธเจตสิก.
มิทธเจตสิก คือ ความโงกง่วง ได้แก่ สภาพที่ทำให้จิตเซื่องซึม ท้อถอยจากอารมณ์ มีลักษณะ
<br>ถีนเจตสิก มีหน้าที่ ทำให้จิตที่เกิดพร้อมกับตน ท้อถอยจากอารมณ์ ส่วน มิทธเจตสิก มีหน้าที่ ทำให้เจตสิกที่เกิดพร้อมกับตน ท้อถอยจากอารมณ์
<br>สำหรับ วิตก (วิตกเจตสิก) อันเป็นหนึ่งในองค์ฌาน เป็นปรปักษ์กับ ถีนมิทธะ (ถีนเจตสิก และ มิทธเจตสิก)
อาหารของถีนมิทธะ.
ร่างกายนี้มีอาหารเป็นที่ตั้ง ดำรงอยู่ได้เพราะอาศัยอาหาร ไม่มีอาหารดำรงอยู่ไม่ได้ แม้ฉันใด ถีนมิทธะ ก็มีอาหารเป็นที่ตั้ง ดำรงอยู่ได้เพราะอาศัยอาหาร ไม่มีอาหารดำรงอยู่ไม่ได้ ฉันนั้นเหมือนกัน<br>อาหารของถีนมิทธะในที่นี้ หมายถึง ปัจจัยอันนำมาซึ่งผลคือ จิตเกิดความห่อเหี่ยว และเศร้าซึม ง่วงเหงา<br>สิ่งที่เป็นอาหารให้ถีนมิทธะที่ยังไม่เกิด เกิดขึ้น หรือถีนมิทธะที่เกิดแล้วให้เจริญไพบูลย์ยิ่งขึ้น ได้แก่ การมีอยู่ของสิ่งเหล่านี้ หรือ การกระทำในใจโดยไม่แยบคาย (อโยนิโสมนสิการ) ในสิ่งเหล่านี้ คือ
ถูปารหบุคคล

ถูปารหบุคคล คือบุคคลผู้ควรแก่สถูปหรือเจดีย์ ได้แก่ บุคคลผู้สมควรที่จะสร้างสถูปหรือเจดีย์บรรจุอัฐิไว้เพื่อเป็นที่ระลึกและกราบไหว้บูชา
ถูปะ แปลว่า "กระหม่อม, ยอด, จอม, หน้าจั่ว" ใช้หมายถึง เนิน โดม สถูป หรือเจดีย์ ที่มียอดสูงซึ่งสร้างครอบหรือบรรจุของควรบูชา เช่น อัฐิของบุคคลที่ควรบูชากราบไหว้
ถูปารหบุคคลในศาสนาพุทธ.
ถูปารหบุคคลที่สำคัญที่ท่านได้กำหนดไว้ ๔ คือ
เถยจิต

เถยจิต โบราณเขียนว่า ไถยจิต (อ่านว่า เถย-ยะ-จิด) แปลว่า "จิตคิดจะขโมย, ความคิดที่จะลัก" หมายถึงความคิดจะถือเอาสิ่งของที่เจ้าของเขามิได้ให้ ด้วยอาการแห่งโจร คือมีเจตนาลัก ฉ้อ โกง ตระบัด เป็นต้น
เถยจิตเป็นภาษาพระวินัย เป็นเครื่องพิสูจน์ หรือตัดสินภิกษุว่าล่วงละเมิดพระวินัยในข้อหาว่าลักทรัพย์หรือไม่ โดยดูที่จิตหรือความคิดเช่นนี้ คือพิจารณาว่ามีเถยจิตหรือไม่ ถ้ามีเถยจิตก็ถือว่าผิด ถ้าไม่มีเถยจิตก็ไม่ผิด
ไวลี อี. ไคโยตี และโรด รันเนอร์

ไวลี อี. ไคโยตี และโรด รันเนอร์ ตัวละครการ์ตูน ลูนีทูนส์ของวอร์เนอร์บราเทอรส์ เป็นสุนัขไคโยตี ชื่อ ไวลี อี. ไคโยตี (Wile E. Coyote) เป็นคู่ปรับกับนกโรด รันเนอร์ (Road Runner) นกนักวิ่งที่มีฝีเท้าไวมาก พูดไม่ได้ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์คือเสียง "บี๊ป บี๊ป" (Beep Beep) เหมือนเสียงแตรรถยนต์ (พอล จูเลี่ยน เป็นต้นแบบเลียนเสียง ช่วงยุคแรก) ซึ่งไวลี พยายามไล่ล่าจับมาตลอด แต่ไม่เคยจับได้แม้แต่ครั้งเดียว
การ์ตูนไวลี อี. ไคโยตี และโรด รันเนอร์ สร้างโดยชัค โจนส์ เมื่อ พ.ศ. 2491 โดยนำตัวละครมาจากหนังสือของมาร์ค ทเวน ชื่อ Roughing It ที่ว่า ไคโยตี อดโซพยายามจับนกโรด รันเนอร์ เป็นอาหาร
มุขตลกของการ์ตูนเรื่องนี้อยู่ที่การไม่มีบทพูด ไวลีพยายามต่างๆ นานาที่จะจับ โรด รันเนอร์ กินให้ได้ ใช้เครื่องทุ่นแรงทั้งจรวด ระเบิด กลอุบายต่างๆ แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง มิหนำซ้ำยังต้องเจ็บตัวจากกลอุบายของตัวเสียเอง และทุกครั้งเจ้าโรด รันเนอร์ ก็จะแลบลิ้นใส่ ส่งเสียง "บี๊ป บี๊ป" เยาะเย้ย และวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เจ้าไวลีต้องยืนอับอาย และคับแค้นใจอยู่ตรงนั้น
อุปกรณ์ที่ไวลีใช้จับโรด รันเนอร์ ทุกชิ้นเป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัท ACME เป็นมุขล้อเลียนอุตสาหกรรมของสหรัฐอเมริกาในยุคนั้น
ไวเวิร์น

ไวเวิร์น  คือ สิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายมังกรชนิดหนึ่ง แต่มีลำตัวขนาดเล็ก กว่ามังกรทั่วไป มีปีกเป็นค้างคาว ปลายหางเป็นรูปหัวหอก (สามเหลี่ยม) มีขาเพียง 2 ขา(ขาหน้าและปีกเป็นส่วนเดียวกัน) บางตำนานว่าไวเวิร์นนั้นต่างจากมังกรตรงที่ไม่สามารถพ่นไฟได้ แต่ก็มีฤทธานุภาพไม่แพ้มังกรในเผ่าพันธุ์อื่น ๆ อาศัยตามโพรงถ้ำหรือภูเขาสูง 
ไวเวิร์น มักถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของชนชั้นสูงในยุโรปสมัยกลาง เช่น เป็นตราอัศวิน หรือติดตามสัญลักษณ์ของราชวงศ์ต่าง ๆ
ไวเวิร์น ยังมีชื่อเรียกอื่น เช่น ไวบาน หรือ ไวเบิร์น (Waiban "ออกเสียงตามสำเนียงภาษาญี่ปุ่น"), วายเวิร์น (ในเกม magicfortress) เป็นต้น นอกจากนี้แล้วในยุคกลาง ในแคว้นกาตาลุญญาของสเปน ไวเวิร์นถูกเรียกว่า ไวเบรีย (Vibria) เป็นมังกรตัวเมียบินได้
ไดกิ นากามูระ

ไดกิ นากามูระ (; โรมาจิ: "Nakamura Daiki") เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1962 ที่จังหวัดโตเกียว กรุ๊ปเลือด A สังกัดค่าย 81 โปรดิวซ์ เคยมีชื่อเสียงโด่งดังมาก จากบท ดาเตะ เซจิ ในเรื่อง ซามูไรทรูปเปอร์
เทศบาลนครในประเทศไทย

ในประเทศไทย เทศบาลนคร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับเมืองขนาดใหญ่ที่มีประชากรตั้งแต่ 50,000 คนขึ้นไปและมีรายได้พอเพียงต่อการให้บริการสาธารณะตามหน้าที่ที่กฎหมายบัญญัติไว้ การจัดตั้งเทศบาลนครกระทำโดยประกาศกระทรวงมหาดไทยยกฐานะเป็นเทศบาลนครตามพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 (ฉบับล่าสุด) ปัจจุบันมีเทศบาลนครอยู่ 35 แห่งทั่วประเทศ (ไม่นับรวมกรุงเทพมหานครและเมืองพัทยา) เทศบาลนครแห่งแรกของไทย 3 แห่งคือเทศบาลนครกรุงเทพ เทศบาลนครธนบุรี และเทศบาลนครเชียงใหม่ จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2478 ต่อมาเทศบาลนครกรุงเทพและเทศบาลนครธนบุรีได้ถูกยุบรวมกันเป็นเทศบาลนครหลวงใน พ.ศ. 2514 และใน พ.ศ. 2515 เทศบาลนครหลวงได้ถูกยุบพร้อมกับจังหวัดนครหลวงกรุงเทพธนบุรีเพื่อจัดตั้งกรุงเทพมหานคร หลังจากนั้นเทศบาลนครจึงเหลือแต่เพียงเทศบาลนครเชียงใหม่ ซึ่งเป็นเทศบาลนครแห่งแรกในส่วนภูมิภาค จนกระทั่ง พ.ศ. 2537 จึงมีการจัดตั้งเทศบาลนครแห่งที่สองในส่วนภูมิภาคคือเทศบาลนครนครศรีธรรมราช และเทศบาลนครอื่น ๆ มาตามลำดับ
เทศบาลนครประกอบด้วยนายกเทศมนตรีทำหน้าที่หัวหน้าฝ่ายบริหารและสภาเทศบาลที่มีสมาชิกจำนวน 24 คนมาจากการเลือกตั้งของราษฎรในเขตเทศบาลทำหน้าที่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติ นายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของราษฎรในเขตเทศบาลและมีรองนายกเทศมนตรีมาจากการแต่งตั้งของนายกเทศมนตรี นอกจากนี้ยังมีสำนักงานเทศบาลนครซึ่งมีปลัดเทศบาลเป็นหัวหน้าพนักงานเทศบาล ทำหน้าที่เป็นหน่วยงานธุรการและหน่วยงานให้บริการประชาชนภายใต้การบังคับบัญชาของนายกเทศมนตรี
รายชื่อ.
อันดับของเทศบาลนครในประเทศไทยตามจำนวนประชากรเป็นดังนี้
<templatestyles src="Template:Table alignment/tables.css" />
สตาร์ดัสต์อายส์

"สตาร์ดัสต์อายส์"  เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง "ซามูไรทรูปเปอร์" ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นาโกย่า โดยบรรจุร่วมกับเพลงประกอบภาพยนตร์อื่นๆ ในอัลบั้ม "Kimi O Nemurasenai" อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนดังกล่าว เป็นผลงานการขับร้องของคาโต มิจิอากินักร้องชาวญี่ปุ่น ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2531 โดย บริษัทคิง เร็คคอร์ด ลิมิตเต็ด ปรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น 
"สตาร์ดัสต์อายส์" มีความหมายว่า "แสงสว่างสดใสในดวงตา" เป็นเพลงเปิดภาพยนตร์การ์ตูน "ซามูไรทรูปเปอร์" ในภาคโทรทัศน์ตอนที่ 1 - 19 ลิขสิทธิ์เพลงโดย สถานีโทรทัศน์อาซาฮี เป็นผลงานการประพันธ์ของอุรานิชิ มาริโกะ และเรียบเรียงดนตรีโดยชิเกะมุระ ยาสุฮิโกะ ซึ่งได้รับความนิยมเทียบเคียงกับเพลง "ซามูไรฮาร์ต" เพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องดังกล่าวเช่นกัน
อำเภอหนองจิก

หนองจิก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี เดิมเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชของสยาม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอหนองจิกตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอหนองจิกในอดีตคือหนึ่งใน 7 หัวเมือง ตั้งอยู่ในตำบลหนองใหม่ อำเภอยะรัง ต่อมาปี พ.ศ. 2444 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้งที่หมู่ 1 ตำบลตุยง 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอหนองจิกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 74 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอหนองจิกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
อำเภอโคกโพธิ์

โคกโพธิ์ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอโคกโพธิ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เมื่อประมาณ ร.ศ. 119 อำเภอโคกโพธิ์ขึ้นอยู่กับเมืองหนองจิกซึ่งเป็น 1 ใน 7 หัวเมืองที่แยกออกมาจากเมืองปัตตานีเดิม ได้แก่ ปัตตานี หนองจิก ยะหริ่ง สายบุรี ยะลา ระแงะ และรามัน ต่อมา ร.ศ. 125 ได้สถาปนาเป็นมณฑลปัตตานีขึ้น 
โคกโพธิ์ได้ยกฐานะเป็นอำเภอแยกจากอำเภอหนองจิกเป็นอำเภอใหม่ มีชื่อว่า อำเภอเมืองเก่า ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 บ้านนาเกตุ ตำบลมะกรูด ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอมะกรูด ตามชื่อตำบลที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ
ปี พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 7) ได้เสด็จมาทอดพระเนตรสุริยุปราคา จึงได้พิจารณาหาสถานที่เป็นที่ประทับ และตั้งกล้องดูดาวทรงเห็นว่าหลังสถานีรถไฟโคกโพธิ์ซึ่งเป็นที่ว่าการอำเภอในปัจจุบัน มีสภาพเหมาะสมได้สร้างพลับพลาและที่พักสำหรับเจ้าหน้าที่ และเมื่อเสร็จการรับเสด็จ ที่ก่อสร้างนั้นมีอาคารหลายหลังที่สามารถใช้เป็นที่ว่าการอำเภอและบ้านพักจึงได้ย้ายมาสถานที่แห่งนี้ และปี พ.ศ. 2482 ได้เปลื่ยนชื่อจากอำเภอมะกรูดมาเป็น อำเภอโคกโพธิ์ ตามชื่อของตำบลของอำเภอโคกโพธิ์จนปัจจุบันมีอายุถึง 97 ปี
ต่อมาพื้นที่ในตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ และตำบลม่วงเตี้ย ซึ่งแยกออกจากตำบลแม่ลานในปี พ.ศ. 2524 นั้น เป็นท้องที่ห่างไกลทุรกันดาร มีการคมนาคมไม่สะดวก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นที่หลบซ่อนและซ่องสุมของโจรผู้ร้าย
ซึ่งในปี พ.ศ. 2528 นายอำเภอโคกโพธิ์ในขณะนั้น ได้พิจารณาเห็นว่าพี่น้องประชาชนในตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่บางส่วนที่ถูกแบ่งไปจัดตั้งเป็นตำบลควนโนรี ในปี พ.ศ. 2531 และตำบลม่วงเตี้ย ได้รับความเดือดร้อนในการเดินทางไปติดต่อราชการกับอำเภอโคกโพธิ์ 
ในท้ายที่สุด กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้ง กิ่งอำเภอแม่ลาน เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้การบริการ การรักษาความสงบเรียบร้อย ประกอบด้วยพื้นที่ 3 ตำบลของอำเภอโคกโพธิ์เดิม คือ ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ (บางส่วน) ตำบลม่วงเตี้ย และต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอแม่ลาน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอโคกโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 82 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอโคกโพธิ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
ฟิโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี

ฟิโอดอร์ มีไคโลวิช ดอสโตเยฟสกี (ภาษารัสเซีย Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1821 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1881) เป็นนักเขียนที่ถือกันว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนรัสเซียที่ยิ่งใหญ่ที่สุด งานของเขายังมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อมาถึงนวนิยายในคริสต์ศตวรรษที่ 20 งานของเขามักจะมีตัวละครที่อาศัยอยู่อย่างแร้นแค้น มีความคิดที่แตกต่างและสุดโต่ง และมักจะแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจอย่างน่าประหลาดของจิตวิทยามนุษย์ และการวิเคราะห์อย่างฉลาดหลักแหลม ของสภาพการเมือง สังคม และจิตวิญญาณ ของประเทศรัสเซียในช่วงเวลาของเขา
นวนิยายของเขาที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ พี่น้องคารามาซอฟ และ อาชญากรรมกับการลงทัณฑ์
นริศ ทวีกุล

นริศ ทวีกุล นักฟุตบอลชาวไทย นริศเคยเป็นผู้รักษาประตูของโรงเรียนเทพศิรินทร์ ชุดจตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 21 พ.ศ. 2544
ระดับทีมชาติ.
เขาลงเล่นให้กับ ทีมชาติไทย ตั้งแต่ปี 2004. ในปี 2013 นริศได้มีชื่อติดทีมชาติอีกครั้ง โดย สุรชัย จตุรภัทรพงษ์ ในการแข่งขัน เอเชียนคัพ 2015 รอบคัดเลือก
วัดชนาธิปเฉลิม

วัดชนาธิปเฉลิม หรือวัดมำบัง ถือเป็นวัดแห่งแรกของเมืองสตูล โดยวัดตั้งอยู่ริมคลองมำบัง ถนนศุลกานุกูล ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล 
ประวัติ.
วัดชนาธิปเฉลิม เดิมชื่อ "วัดมำบัง" สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดชนาธิปเฉลิม" เมื่อ พ.ศ. 2482 ขณะที่ชาวเมืองสตูลส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม วัดแห่งนี้จึงถือเป็นที่รวมน้ำใจของชาวพุทธในเมืองสตูลมาร่วม 100 กว่าปีมาแล้ว 
อุโบสถที่มีลักษณะแปลกไปจากพระอุโบสถโดยทั่วไป คือ อุโบสถวัดชนาธิปเฉลิม มีลักษณะ เป็นทรง 2 ชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนเป็นอาคารไม้ ด้านหน้าพระอุโบสถเป็นระเบียง มีบันไดทั้ง 2 ด้าน 
พ.ศ. 2473 สร้างพระอุโบสถ ชั้นบนสำหรับประกอบพิธีกรรมของพระสงฆ์ ส่วนชั้นล่างใช้เป็นศาลาการเปรียญ ปัจจุบันได้บูรณปฏิสังขรณ์แล้ว สภาพเดิมที่ยังคงเหลืออยู่ คือ โครงสร้างของพระอุโบสถ และเสาบานหน้าต่างซึ่งแกะสลักรูปเครือเถา
วัดชนาธิปเฉลิมเป็นวัดที่หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่นจังหวัดสตูลร่วมกับศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดสตูล โรงเรียนสตูลวิทยา ประกาศเป็นเขตอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ปัจจุบันมี โรงเรียนเทศบาล 2 (วัดชนาธิปเฉลิม) อยู่ติดกับวัด ล้อมรอบด้วยคลองจำนวน 3 สาย คือ คลองมำบัง คลองเส็นเต็น และคลองตายาย
เชมัน

หมอผี หรือ แชมัน หรือ เชมัน  เป็นชื่อเรียกของกลุ่มบุคคลที่เชื่อว่ามีความสามารถในทางวิญญาณ มีความสามารถในการรักษาโรคด้วยวิญญาณ ในบางวัฒนธรรมจะเชื่อว่าสามารถควบคุมสภาพอากาศ สามารถเดินทางไประหว่างโลกมนุษย์ โลกวิญญาณ นรก และสวรรค์ พบได้มากในทางตอนเหนือและตอนกลางของทวีปเอเชีย เชมันแบ่งออกได้หลากหลายประเภท หลัก ๆ ก็คือ คนทรง (medium) ผู้เผยพระวจนะ (prophet) ผู้เห็นสิ่งต่าง ๆ (seer) และผู้ร่ายคาถา (sorcerer)
เชมันมีชื่อเรียกแตกต่างไปตามแต่ภาษา วัฒนธรรม และลักษณะของความสามารถ เช่น คนทรง มิโกะ องเมียว บ้างเรียก พ่อมด หรือแม่มด ส่วนในประเทศญี่ปุ่น ก็มีผู้ใช้คาถาสาปแช่งเรียกชื่อว่า พระนางฮิมิโกะ ถือเป็นส่วนหนึ่งของเชมันเช่นกัน
อำเภอสายบุรี

สายบุรี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี เดิมเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชมลายูของสยาม ชาวไทยเชื้อสายมลายูจะเรียกว่า ตะลุแบ ("Taluban; Telubae") หรือในภาษามลายู-สันสกฤตเรียกว่า สลินดงบายู หรือ ซือลินดงบายู ("Selindung Bayu" แปลว่า "ที่กำบังลมพายุ") ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยมุสลิม มีขนบธรรมเนียมประเพณีเป็นของตนเอง มีความหลากหลายทางด้านภาษา
ที่มาของชื่อ.
เมืองสายบุรี เดิมเรียกกันว่า เมืองสาย ซึ่งมาจากภาษามลายูว่า นครีซา มีความหมายว่า "เมืองแห่งปฏัก" ซึ่งคำว่า ซา มาจากคำว่า "ซากาเยาะ" คือ ปฏัก (อุปกรณ์ที่ควาญช้างใช้บังคับช้าง) 
และยังมีชื่อในภาษามลายูที่ยืมคำมาจากภาษาสันสกฤต คือ ซือลินดงบายู ซือมาลันบุลัน มาตันดูวอ อันมีความหมายว่า "เมืองกำบังลมพายุใต้แสงจันทร์ ณ ธารสองสาย" 
ประวัติ.
จังหวัดสายบุรีถูกยุบเลิกตามประกาศเรื่องยุบรวมท้องที่บางมณฑลและบางจังหวัดจังหวัดสายบุรีถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดปัตตานี ยกเว้น อำเภอบาเจาะถูกผนวกเข้ากับจังหวัดนราธิวาส ประกาศในราชกิจจานุเบกษาวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2474 เล่มที่ 48 หน้าที่ 576 กล่าวคือ ในอดีต 7 หัวเมืองถูกขีดเส้นแบ่งอีกครั้งเป็น 4 จังหวัดคือ จ.ยะลา จ.ปัตตานี จ.ระแงะ และ จ.สายบุรี และต่อมาถูกเปลี่ยนแปลงจากส่วนกลางเพื่อง่ายต่อการปกครองประชาชนในพื้นที่ที่มีประชากรมุสลิมจำนวนมาก โดยลดสถานะของ จ. สายบุรี เป็นอำเภอสายบุรี โดยมีการตัดแบ่งออกเป็น 2 ส่วน โดยใช้เขตของสะพานกอตอ เป็นเส้นแบ่ง ส่วนล่างที่เป็นต้นไทร บาเจาะและยี่งอ ให้อยู่ในเขตปกครองของจังหวัดนราธิวาส อีกส่วนที่อยู่ตอนบนคือ อ.สายบุรี กะพ้อ ไม้แก่น ให้ควบรวมเป็นของจังหวัดปัตตานีแทนอีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งคือปรับลดสถานนะจากจังหวัดระแงะเป็นอำเภอระแงะและย้ายที่ทำการจังหวัดระแงะไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่แถวริมแม่น้ำบางนราและเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น จ.นราธิวาส ดังนั้นอำเภอระแงะจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของ จ.นราธิวาส ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ต่อมาได้แยกการปกครองจาก 2 ตำบลตอนล่างของอำเภอ เป็นกิ่งอำเภอไม้แก่น เมื่อปี พ.ศ. 2516 ซึ่งเป็นกิ่งอำเภอแห่งแรกของจังหวัดปัตตานี และได้ยกฐานะเป็นอำเภอไม้แก่นเมื่อปี พ.ศ. 2537
และในปี พ.ศ.2525 ได้แยก 3 ตำบลตอนล่างของอำเภอเช่นกัน แยกเป็นกิ่งอำเภอกะพ้อ และได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอกะพ้อเมื่อปี พ.ศ.2536
ทำให้อำเภอสายบุรีคงเหลือเพียง 11 ตำบลเท่านั้นจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอสายบุรีตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกของจังหวัด อำเภอสายบุรีห่างจากศาลากลางจังหวัดปัตตานีประมาณ 50 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอสายบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอสายบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน

เมืองแม่ฮ่องสอน  เป็นหนึ่งในอำเภอของจังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัด ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอน และศูนย์ราชการของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
สถานีตำรวจ.
อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอนมีสถานีตำรวจภูธรทั้งหมด 4 แห่ง ได้แก่
การศึกษา.
อุดมศึกษา.
อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน เป็นศูนย์กลางของการศึกษาของจังหวัด และเป็นที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษา 2 แห่ง คือ
โรงเรียน.
ในอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน มีโรงเรียนสำคัญ ดังนี้
อำเภอปางมะผ้า

ปางมะผ้า (ไทยถิ่นเหนือ:) เป็นอำเภอในจังหวัดแม่ฮ่องสอน แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ปี พ.ศ. 2531 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีที่เพิงผาถ้ำลอดมีอายุเก่าแก่ถึง 32,000 ปี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอปางมะผ้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ปางมะผ้า มีลักษณะกายภาพทางภูมิศาสตร์ความโดดเด่นและหลากหลายทางธรรมชาติเป็นอย่างมากซึ่งมีความเป็นพื้นที่ป่าส่วนใหญ่ ด้วยเหตุนี้พื้นที่ปางมะผ้าจึงแทบจะถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกส่งผลให้การเดินทางหรือการคมนาคมผ่านพื้นที่ของเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานราชการสามารถเข้าถึงพื้นที่ได้ลำบาก คุณภาพชีวิตของประชาชนมีความแตกต่างกับพื้นที่อื่นอย่างชัดเจน ประกอบกับสภาพพื้นที่บางจุดของพื้นที่มีปัญหาความไม่สมดุลของสภาพแวดล้อมธรรมชาติที่ส่งผลต่อการดำรงชีวิตของผู้คนในพื้นที่ ในปี พ.ศ. 2513 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เคยเสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมเยียนราษฎร ในพื้นที่หมู่บ้านแอโก๋แสนคำลือ พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง โดยมีพระราชประสงค์ที่จะทรงรับทราบและแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนของพสกนิกร และในช่วงเวลาต่อมาสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีได้ทรงมาปฏิบัติพระราชกรณียกิจเกี่ยวกับด้านการศึกษาและเรื่องการจัดการน้ำบ่อยครั้งในเขตพื้นที่ปางมะผ้า อาทิ โรงเรียนตำรวจตระเวนชายแดน ระบบกักเก็บน้ำในน้ำ เป็นต้น
ต่อมาพ่อค้าประชาชนได้ใช้เส้นทางนี้ในการติดต่อไปมา โดยมีจุดพักค้างแรมบริเวณที่ห้วยแม่อูมองไหลลงน้ำลางเรียกว่า "สบป่อง" และบริเวณที่พักค้างแรมเรียกว่า "ปางมะผ้า" เป็นภูเขาสลับซับซ้อนมีชาวไทยใหญ่ ลาหู่ ลีซูตั้งบ้านเรือนอยู่เป็นหย่อมและแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ปี พ.ศ. 2520 ทางราชการได้ตัดถนนให้ดีขึ้น บรรดาชาวพื้นราบ ชาวเขาจากต่างอำเภอ และชนกลุ่มน้อยผู้หลบหนีเข้าเมืองจากประเทศพม่า ได้อพยพเข้ามาตั้งรกรากทำมาหากินมากขึ้นตามลำดับ และในปี พ.ศ. 2526 พื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลปางมะผ้า ได้แยกตั้งออกเป็นตำบลสบป่อง ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2530 กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย และนายคงศักดิ์ ลิ่วมโนมนต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้ประกาศแยกพื้นที่ตำบลปางมะผ้า ตำบลสบป่อง ของอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน ออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอในชื่อ "ปางมะผ้า" เป็นภาษาของชาวไทยใหญ่เพราะจุดที่พักแรมนี้สามารถหามะนาวมาปรุงอาหารได้ "ปาง" แปลว่า ที่พักแรม "มะผ้า" หรือ "หมากผ้า" แปลว่า มะนาว "ปางมะผ้า" จึงหมายถึงบริเวณที่พักแรมที่มีต้นมะนาวอยู่เป็นจำนวนมาก
ในปี พ.ศ. 2532 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่ 3 บ้านถ้ำลอด รวมกับอีก 4 หมู่บ้านในตำบลสบป่อง แยกตั้งออกเป็นตำบลถ้ำลอด และแยกพื้นที่หมู่ 3 บ้านนาปู่ป้อม รวมกับอีก 6 หมู่บ้านในตำบลปางมะผ้า แยกตั้งออกเป็นตำบลนาปู่ป้อม และจัดตั้งไปรษณีย์ปางมะผ้าขึ้นในปี พ.ศ. 2532 ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย และนายนายสมเจตน์ วิริยะดำรงค์ ผู้ว่าราชการจังหวัดแม่ฮ่องสอน ได้พิจารณาความเหมาะสมของพื้นที่กิ่งอำเภอปางมะผ้า มีเขตการปกครองทั้งหมด 4 ตำบล 33 หมู่บ้าน ประชากร 14,316 คน และ 3,380 ครัวเรือน ในปี พ.ศ. 2539 จึงยกฐานะจากกิ่งอำเภอปางมะผ้า เป็น "อำเภอปางมะผ้า" เป็นอำเภอลำดับที่ 7 ของทางจังหวัดแม่ฮ่องสอน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอปางมะผ้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอปางมะผ้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอบันนังสตา

บันนังสตา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยะลา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบันนังสตาตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด ห่างจากอำเภอเมืองยะลา 39 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
อำเภอบันนังสตาเดิมชื่อว่า อำเภอบาเจาะ (ยาวี: باچوق; รูมี: Bachok) ขึ้นกับเมืองรามัน ตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2450 ต่อมาได้ยกเลิกหัวเมืองต่าง ๆ จึงได้ย้ายอำเภอมาตั้งที่แห่งใหม่แล้วตั้งชื่อว่า อำเภอบันนังสตา (ยาวี: بنڠ ستار; รูมี: Benang Setar) เป็นภาษามลายูปัตตานี มาจากคำว่า บันนัง หรือ เบินดัง มีความหมายว่า "ที่นา" กับคำว่า สตา ที่หมายถึงต้นมะปราง รวมกันจึงมีความหมายว่า "นามะปราง" หรือ "ที่นาที่มองเห็นต้นมะปรางได้แต่ไกล"
อำเภอบันนังสตาและอำเภอธารโตแวดล้อมไปด้วยภูเขาและป่าไม้ โดยเฉพาะบริเวณภูเขาจึงมีแหล่งแร่ธาตุ ทำให้เกิดการทำเหมืองดีบุก วุลแฟรม แมงกานีส ตะกั่ว ประมาณ 30 เหมือง และเป็นที่มาของตราประจำจังหวัดยะลา
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองของอำเภอบันนังสตามี 6 ตำบล 50 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบันนังสตาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
ประชากร.
ประชากรส่วนใหญ่ของอำเภอบันนังสตาประกอบอาชีพทำสวนยางพารา ทำสวนผลไม้ และค้าขาย
อำเภอแม่ลาน้อย

แม่ลาน้อย  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอแม่ลาน้อยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
แม่ลาน้อยแต่เดิมเป็นถิ่นที่ตั้งของชาวลัวะ (ละว้า) อาศัยประกอบการทำมาหาเลี้ยงชีพตามลำน้ำสองแง่ ซึ่งมีต้นน้ำจากทิวเขาเดียวกัน แง่ที่ไหลไปทางแม่ลาหลวงเป็นแง่ที่กว้างใหญ่และมีความยาวกว่าแง่ที่ไหลมาทางแง่แม่ลาน้อย และเนื่องจากที่ราบข้างลำน้ำเป็นถิ่นฐานทำมาหากินของพวกชาวลัวะมาก่อน จึงเรียกชื่อแม่น้ำทั้งสองสายว่า "แม่ลัวะหลวง" และ "แม่ลัวะน้อย" ต่อมาชาวลั๊วะถูกชาวเงี้ยว (ไทยใหญ่) เข้าแย่งที่ทำกิน พวกลัวะจึงร่นถอยอพยพห่างออกไป นาน ๆ เข้าการออกเสียงคำว่า "ลัวะ" ก็เพี้ยนไปเป็น "ลา" ตามสำเนียงของชาวเงี้ยว ในที่สุดเรียกชื่อเป็น "แม่ลาน้อย" มาจนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2509 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลแม่ลาน้อย โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าเป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรในตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอแม่สะเรียง รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้น และเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 จึงแยกออกมาเป็น กิ่งอำเภอแม่ลาน้อย กับได้โอนท้องที่ตำบลแม่ลาหลวง ของอำเภอขุนยวม เข้ามาในการปกครองของทางกิ่งอำเภอในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510
ในปี พ.ศ. 2514 ได้มีการตั้งตำบลเพิ่มอีก 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลท่าผาปุ้ม โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่ลาน้อย และตั้งตำบลแม่โถ โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่ลาหลวง ภายในวันเดียวกัน เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 4 ตำบล (ในกรณีพื้นที่ห่างไกล) ในปี พ.ศ. 2516 ได้โอนพื้นที่หมู่ 6 บ้านท่าผาปุ้ม และพื้นที่หมู่ 7 บ้านแม่เตี๋ย (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง มาสมทบขึ้นกับตำบลท่าผาปุ้ม ก่อนที่จะยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอแม่ลาน้อย โดยพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2518 ในขณะนั้นท้องที่อำเภอแม่ลาน้อยมีเขตการปกครองทั้งหมด 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลแม่ลาหลวง ตำบลแม่ลาน้อย ตำบลท่าผาปุ้ม และตำบลแม่โถ
ต่อมาได้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่ลาน้อยและตำบลท่าผาปุ้ม จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลห้วยห้อม ในปี พ.ศ. 2525 เมื่ออำเภอแม่ลาน้อยมีสภาพชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่นหรือมีสภาพเจริญขึ้นกว่าเดิมมาก จึงมีการจัดตั้งสุขาภิบาลแม่ลาน้อย ในปี พ.ศ. 2526 ทีมีลักษณะเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่โถและตำบลแม่ลาหลวง จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลแม่นาจาง และในปี พ.ศ. 2534 ได้จัดตั้งตำบลลำดับที่ 7 ของอำเภอโดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่ลาหลวง จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลสันติคีรี และตั้งตำบลลำดับที่ 8 โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่นาจาง จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลขุนแม่ลาน้อย ในปี พ.ศ. 2536 จึงมีเขตการปกครองทั้งหมด 8 ตำบลจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอแม่ลาน้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 69 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอแม่ลาน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
อำเภอสบเมย

สบเมย  เป็นหนึ่งในอำเภอของจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอสบเมยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เดิมอำเภอสบเมยเป็นส่วนหนึ่งของตำบลกองก๋อย ตำบลแม่ยวม และตำบลแม่คะตวน อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2520 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่ยวม รวมตั้งเป็นตำบลสบเมย สบเมย มาจากคำว่า “สบ” หมายถึง การพบกัน การบรรจบ ปลายสุดแม่น้ำหรือปากน้ำ และคำว่า “เมย” หมายถึง ชื่อแม่น้ำเมย ที่ใช้แบ่งอาณาเขตระหว่างประเทศไทยในจังหวัดตากและจังหวัดแม่ฮ่องสอน บางส่วนกับสหภาพเมียนมา ซึ่งไหลมาบรรจบกับแม่น้ำสาละวิน ที่บ้านสบเมยหมู่ที่ 4 ตำบลแม่สามแลบ ก่อนที่จะไหลเข้าสู่ประเทศสหภาพเมียนมา
ในปี พ.ศ. 2526 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ขอให้ตั้งกิ่งอำเภอขึ้นที่ตำบลแม่คะตวน โดยกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่าราษฎรทั้งสามตำบล ได้แก่ ตำบลแม่คะตวน ตำบลกองก๋อย และตำบลสบเมย เป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งสามตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอแม่สะเรียง รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้น และเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 จึงแยกออกมาเป็น กิ่งอำเภอสบเมย ซึ่งตั้งตามชื่อตำบลสบเมยและแม่น้ำที่บรรจบแม่น้ำสาละวินที่บ้านสบเมย โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอสบเมยที่โรงเรียนชุมชนบ้านผาผ่า (หมู่ที่ 1 ตำบลแม่คะตวน) และได้ย้ายส่วนราชการ  มาปฏิบัติราชการ ณ ที่ว่าการกิ่งอำเภอสบเมยแห่งใหม่ หมู่ที่ 1 ตำบลแม่สวด ในปี พ.ศ. 2528
ในท้ายปี พ.ศ. 2527 ได้ตั้งตำบลแม่สวด โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแม่คะตวน ในปี พ.ศ. 2527 ต่อมาในปี พ.ศ. 2531 ได้มีการตั้งตำบลเพิ่มอีก 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลแม่สามแลบ โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลสบเมย และตั้งตำบลป่าโปง โดยแยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลกองก๋อย ภายในวันเดียวกัน เนื่องจากหลักเกณฑ์ต้องมีตำบลไม่น้อยกว่า 5 ตำบล ในปี พ.ศ. 2532 ได้แก้ไขชื่อหมู่บ้านในตำบลแม่สามแลบ (ตั้งใหม่) ให้มีความถูกต้อง ก่อนที่จะยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอสบเมย โดยพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2536 โดยมีการปกครองทั้งหมด 6 ตำบล ได้แก่ ตำบลแม่คะตวน ตำบลกองก๋อย ตำบลสบเมย ตำบลแม่สวด ตำบลป่าโปง และตำบลแม่สามแลบ
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอสบเมยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 58 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอสบเมยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
สุเนตร ชุตินธรานนท์

ศาสตราจารย์ ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ เป็นนักประวัติศาสตร์ ประธานกรรมการศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) อดีตอาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย
ประวัติ.
ศาสตราจารย์สุเนตรจบการศึกษาปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต (ประวัติศาสตร์) เกียรตินิยมอันดับ 1 เหรียญทอง จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และมหาบัณฑิต และ ดุษฎีบัณฑิต สาขา ประวัติศาสตร์เอเชียอาคเนย์ จากมหาวิทยาลัยคอร์แนล ประเทศสหรัฐอเมริกา ปัจจุบันเป็นศาสตราจารย์ ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สุเนตรเป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ และดำรงตำแหน่งคณบดีบัณฑิตวิทยาลัย (2557- 2560) เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันเอเชียศึกษา (2550-2557) และผู้อำนวยการหลักสูตรปริญญามหาบัณฑิต (นานาชาติ) สาขาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษาของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นผู้สนใจและศึกษาประวัติศาสตร์โบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับพม่า จนเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับประวัติศาสตร์พม่า
ผลงาน.
มีผลงานการเขียนด้านบทความมากมายตามนิตยสารต่าง ๆ เช่น "เมืองโบราณ, ศิลปวัฒนธรรม" เป็นต้น มีผลงานด้านหนังสือ เช่น 
สำหรับผลงานวิจัย ในปี พ.ศ. 2552 คือ "ไทยในการรับรู้และความเข้าใจของประเทศเพื่อนบ้าน" ภายใต้การสนับสนุนจากสำนักงานกองทุนเพื่อสนับสนุนการวิจัย (สกว.) เป็นโครงการที่ศึกษามุมมองของประเทศเพื่อนบ้านอันได้แก่ พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, และมาเลเซีย ว่ามีมุมมอง ทัศนคติต่อไทยอย่างไร ซึ่ง ศ.ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าโครงการ
นอกจากนี้ ศ.ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ยังเป็นวิทยากรให้ความรู้ทางประวัติศาสตร์ตามโอกาสต่าง ๆ เช่น การพูดคุยกับวีระ ธีรภัทรทางวิทยุคลื่น F.M.96.5 MHz เป็นต้น และยังเป็นที่ปรึกษาทางประวัติศาสตร์แก่หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ในการเขียนบทภาพยนตร์เรื่อง "สุริโยไท" (พ.ศ. 2544) "ภาพยนตร์ชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช" (พ.ศ. 2550-2557) "พันท้ายนรสิงห์" (พ.ศ. 2558) โดยในเครดิตภาพยนตร์ปรากฏชื่อของ ดร. สุเนตร เป็นผู้เขียนบทร่วมกับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ด้วย
ปริญญา เทวานฤมิตรกุล

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ปริญญา เทวานฤมิตรกุล (เกิด 17 มกราคม พ.ศ. 2511) ชื่อเล่น เอก กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการสภาบันวิจัยระบบสาธารณสุข กรรมการสภาวิจัยสาขานิติศาสตร์ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง นักวิชาการกฎหมายชาวไทย อดีตรองอธิการบดีฝ่ายความยั่งยืนและบริหารศูนย์รังสิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำภาควิชากฎหมายมหาชนและผู้อำนวยการศูนย์นิติศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มักแสดงความคิดเห็นทางการเมืองในแง่มุมกฎหมายตามสื่อต่าง ๆ ในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 มีบทบาทเป็นเลขาธิการสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.) แต่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เมื่อทหารปราบประชาชนในวันที่ 18-20 พฤษภาคม และการชุมนุมที่ลาน สวป. มหาวิทยาลัยรามคำแหง หลังจากนั้น
ประวัติการศึกษา.
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปริญญา เทวานฤมิตรกุล มีประวัติการศึกษาดังนี้
ดอนผีบิน

ดอนผีบิน เป็นวงดนตรีแทรช เมทัลของประเทศไทย เกิดจากการรวมตัวกันเพื่อทำผลงานทางดนตรีของสามพี่น้องตระกูล "แก้วทิตย์" เมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยสร้างงานแบบเพลงใต้ดิน ไม่สังกัดค่ายใดอย่างถาวร และเคยออกอัลบั้มเพลงทั้งกับค่ายเล็กๆไปจนถึงค่ายใหญ่อย่างวอร์นเนอร์ มิวสิค ไทยแลนด์ และจีราฟ เรคคอร์ดในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ 
เนื้อหาในบทเพลงส่วนใหญ่ของทางวง จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาสังคม การทำลายล้างธรรมชาติสิ่งแวดล้อม ตลอดจนเรื่องราว ปรัชญาชีวิตและจิตวิญญาณ รวมถึงความตาย โดยขับเคลื่อนเนื้อหาผ่านความหนักหน่วงและรุนแรงของดนตรีแทรช เมทัล แต่ในขณะเดียวกันก็มีจุดเด่นในภาษาที่สละสลวยสวยงามดังบทกวี โดยในภาคดนตรีนั้นทางวงเคยได้รับรางวัลสีสันอะวอร์ดส์สาขาเพลงบรรเลงยอดเยี่ยมถึงสองสมัยซ้อน จากเพลง "Return to The Nature II" ในอัลบั้มสองฟากฝั่ง และเพลง "ใดใดไร้ยืนยง" ในอัลบั้มสัญญาณเยือน 
วงดอนผีบินได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์ดนตรีให้เป็น อุกกาบาตทางดนตรี เนื่องจากเป็นวงดนตรีจากทางชนบทในภาคเหนือที่ไม่มีที่มาที่ไป และไม่ได้สังกัดค่ายเพลงใหญ่ แต่กลับมีความเป็นตัวของตัวเองอย่างสูงทั้งภาษาที่งดงาม สำเนียงดนตรีและเนื้อหาในเพลง รวมทั้งภาพวาดสีน้ำมันบนปกอัลบั้มที่สมบัติ แก้วทิตย์ มือกีตาร์ผู้เป็นหัวหน้าวงวาดด้วยตนเอง อีกทั้งชื่อของวงที่ตั้งแบบไม่สนใจการตลาด และเพียงแค่การออกอัลบั้มชุดแรกก็สามารถจุดกระแสในวงการเพลงร็อคได้ และได้รับรางวัล Reader Vote จากนิตยสาร The Quiet Strom ในอัลบั้มชุดต่อมา 
โดยชื่อ ดอนผีบิน ของวงมาจากชื่อหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของจังหวัดน่าน ซึ่งเคยเป็นสมรภูมิรบล้างเผ่าพันธ์ในสมัยอาณาจักรล้านนา ต่อมาได้มีตำนานเล่าขานว่าในคืนวันเพ็ญจะมีแสงสว่างวนเวียนล่องลอยในบริเวณนั้น บางครั้งก็ได้ยินเสียงร้องครวญคราง ทำให้พื้นที่บริเวณดังกล่าวถูกเรียกขนานนามว่า "ดอนผีล่องลอย" 
ในปัจจุบัน สมศักดิ์ แก้วทิตย์ มือกลองของวง ได้ก่อตั้งค่ายเพลงที่ชื่อ Day One Record เพื่อเป็นช่องทางในการสร้างศิลปินเฮฟวี่ เมทัลหน้าใหม่ และนำผลงานในอดีตของวงดอนผีบินกลับมาผลิตและจัดจำหน่ายใหม่อีกครั้ง โดยนอกจากนี้สมศักดิ์ ยังออกอัลบั้มของตนเองภายใต้ชื่อ Doomed Day ส่วนสมคิด แก้วทิตย์ มือเบสและนักร้องนำของวงได้ออกผลงานเดี่ยวของตนเองออกมา 1 ชุดในชื่อ Thro My Window
เดือนมกราคม พ.ศ. 2559 สมศักดิ์ แก้วทิตย์ มือกลองได้ประกาศยุติการทำงานร่วมกับวงดอนผีบิน เนื่องจากมีความคิดเห็นทางดนตรีที่ไม่ตรงกันกับสมบัติ แก้วทิตย์ หลังจากออกอัลบั้ม "Utopia-1 แดนดินทิพย์ กำเนิดมวลสาร"
142857

142857 คือชุดตัวเลขหกหลักในทศนิยมซ้ำของ 1/7 นั่นคือ 0.142857 และเป็นจำนวนวัฏจักรอันเป็นที่รู้จักในเลขฐานสิบ ซึ่งหากคูณจำนวนนี้ด้วย 2, 3, 4, 5 และ 6 จะได้คำตอบเป็นการเรียงสับเปลี่ยนเชิงวัฏจักร (หรือเชิงวงกลม) ของจำนวนนี้เอง และสอดคล้องกับตัวเลขในทศนิยมซ้ำของ 2/7, 3/7, 4/7, 5/7 และ 6/7 ตามลำดับ
 1 × 142,857 = 142,857
 2 × 142,857 = 285,714
 3 × 142,857 = 428,571
 4 × 142,857 = 571,428
 5 × 142,857 = 714,285
 6 × 142,857 = 857,142
 7 × 142,857 = 999,999
การคำนวณ.
หากคูณด้วยจำนวนเต็มที่มากกว่า 7 มีกระบวนการอย่างง่ายเพื่อให้เกิดการเรียงสับเปลี่ยนเชิงวัฏจักรของ 142857 โดยแยกผลลัพธ์ออกเป็นสองจำนวน จำนวนหนึ่งเป็นหกหลักสุดท้ายของผลลัพธ์ (หลักหน่วยถึงหลักแสน) อีกจำนวนเป็นหลักตัวเลขที่เหลือ นำจำนวนทั้งสองมาบวกกัน ถ้าผลบวกที่ได้มากกว่าหกหลักให้ทำซ้ำกระบวนการนี้อีก สุดท้ายจะได้การเรียงสับเปลี่ยนเชิงวัฏจักรของ 142857 ดังตัวอย่าง
 142,857 × 8 = 1,142,856
 1 + 142,856 = 142,857
 142,857 × 815 = 116,428,455
 116 + 428,455 = 428,571
 142,8572 = 142,857 × 142,857 = 20,408,122,449
 20,408 + 122,449 = 142,857
แต่ถ้าคูณด้วยพหุคูณของ 7 จะได้ผลลัพธ์เป็น 999999 ในกระบวนการนี้
 142,857 × 74 = 342,999,657
 342 + 999,657 = 999,999
หากแบ่งจำนวนนี้ออกเป็นสองจำนวน จำนวนละสามหลัก นำแต่ละจำนวนยกกำลังสอง แล้วนำผลลัพธ์ที่ได้มาลบกัน จะได้การเรียงสับเปลี่ยนเชิงวัฏจักรของจำนวนนี้เช่นกัน
 8572 = 734,449
 1422 = 20,164
 734,449 − 20,164 = 714,285
ชุดตัวเลขซ้ำในการแทนแบบฐานสิบของจำนวนตรรกยะ 1/7 = 0.142857 ก็เป็นตัวเลขชุดนี้เช่นกัน ดังนั้นพหุคูณของ 1/7 จึงมีชุดตัวเลขซ้ำที่สอดคล้องกับพหุคูณของ 142857 ด้วย
 1 ÷ 7 = 0.142857
 2 ÷ 7 = 0.285714
 3 ÷ 7 = 0.428571
 4 ÷ 7 = 0.571428
 5 ÷ 7 = 0.714285
 6 ÷ 7 = 0.857142
 7 ÷ 7 = 0.999999
 8 ÷ 7 = 1.142857
 9 ÷ 7 = 1.285714
142,857 ในฐานสิบก็จัดเป็นจำนวนฮาร์ชาดและจำนวนกาปีการ์อีกด้วย
ซอฟต์แวร์โฆษณา

ซอฟต์แวร์สนับสนุนการโฆษณา  หรือ แอดแวร์  หมายถึงแพกเกจซอฟต์แวร์ใดๆ ที่สามารถทำงาน แสดง หรือดาวน์โหลดสื่อโฆษณาโดยอัตโนมัติ ไปยังคอมพิวเตอร์ที่ได้รับการติดตั้งซอฟต์แวร์ชนิดนี้ไว้ หรือขณะที่โปรแกรมประยุกต์กำลังเรียกใช้ ซอฟต์แวร์โฆษณาบางประเภทเป็นซอฟต์แวร์สอดแนม (spyware) และถูกจัดว่าเป็นซอฟต์แวร์รุกรานภาวะส่วนตัว (privacy-invasive software)
สปายแวร์

สปายแวร์  หมายถึง ประเภทซอฟต์แวร์ที่ออกแบบเพื่อสังเกตการณ์หรือดักจับข้อมูล หรือควบคุมเครื่องคอมพิวเตอร์ โดยที่ผู้ใช้ไม่รับทราบว่าได้ติดตั้งเอาไว้ หรือผู้ใช้ไม่ยอมรับ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเพื่อสร้างผลประโยชน์แก่ผู้อื่น
ในความหมายทั่วไป สปายแวร์ คือ ประเภทโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่บันทึกการกระทำของผู้ใช้บนเครื่องคอมพิวเตอร์ และส่งผ่านอินเทอร์เน็ตโดยที่ผู้ใช้ไม่ได้รับทราบ โปรแกรมแอบดักข้อมูลนั้นสามารถรวบรวมข้อมูล สถิติการใช้งานจากผู้ใช้ได้หลายอย่างขึ้นอยู่กับการออกแบบของโปรแกรม ซึ่งส่วนใหญ่แล้วบันทึกเว็บไซต์ที่ผู้ใช้เข้าถึง และส่งไปยังบริษัทโฆษณาต่างๆ บางโปรแกรมอาจบันทึกว่าผู้ใช้พิมพ์อะไรบ้าง เพื่อพยายามค้นหารหัสผ่าน หรือเลขหมายบัตรเครดิต
หรือ "สปายแวร์" ก็คือ โปรแกรมเล็ก ๆ ที่ถูกเขียนขึ้นมาสอดส่อง (สปาย) การใช้งานเครื่องคอมพิวเตอร์ของคุณ อาจจะเพื่อโฆษณาสินค้าต่าง ๆ สปายแวร์บางตัวก็สร้างความรำคาญเพราะจะเปิดหน้าต่างโฆษณาบ่อย ๆ แต่บางตัวร้ายกว่านั้น คือ ทำให้คุณใช้อินเตอร์เน็ทไม่ได้เลย ไม่ว่าจะไปเวบไหน ก็จะโชว์หน้าต่างโฆษณา
วิธีการป้องกัน.
ใช้โปรแกรมแอนติสปายแวร์ (Anti-spyware).
รายชื่อโปรแกรมที่นิยมใช้และเป็นฟรีแวร์
โปรแกรมแอนติสปายแวร์ปลอม.
รายชื่อโปรแกรมดังต่อไปนี้นั้นเป็นที่ทราบกันทั่วไปว่า ไม่ใช่ โปรแกรมแอนติสปายแวร์
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติม กรุณาไปที่ Rogue/Suspect Anti-Spyware Products & Web Sites (ภาษาอังกฤษ)
อ่างล้างจาน

อ่างล้างจาน หรือ อ่างล้างหน้า เรียกกันว่า ซิงค์น้ำ เป็นอุปกรณ์ในครัวของบ้านสมัยใหม่ ใช้ล้างจาน ชาม แก้วน้ำ หรืออาจใช้สำหรับล้างหน้า ล้างมือ ในห้องน้ำ
ลักษณะ.
เป็น อ่างหลุม ส่วนมากทำด้วยสเตนเลส บ้างก็เป็นเซรามิก ไฟเบอร์ โดยจะติดตั้งกับตัวเคาน์เตอร์ในครัว โดยมีหลายรูปแบบ เช่น อ่างหลุมเดียวกับที่พักจาน หรือ อ่างสองหลุม ใต้หลุมจะมีท่อน้ำทิ้ง ติดตะแกรงดักเศษอาหาร ซึ่งมีขนาดเดียว คือ 3นิ้วครึ่ง และ บางแบบอาจมีการใส่ท่อดักกลิ่น ด้วย
หม่อน

หม่อน หรือ มัลเบอร์รี  ภาคอีสานเรียก มอน ภาษาจีนแต้จิ๋วเรียก เก้ซิวเอียะ เป็นพืชอาหารตามธรรมชาติชนิดเดียวของหนอนไหม และเป็นหัวใจสำคัญของการประกอบอาชีพการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม ปริมาณผลผลิตและคุณภาพรังไหมจะมากหรือน้อย ขึ้นอยู่กับคุณภาพใบหม่อน หม่อนเป็นพืชที่มีอายุนาน 80-100 ปี ถ้าไม่ได้รับความกระทบกระเทือน จากการเก็บเกี่ยวหรือโรค แมลงศัตรู สามารถเจริญได้ดีตั้งแต่เขตอบอุ่นถึงเขตร้อน หม่อนที่เกิดในเขตอากาศหนาว จะหยุดพักไม่เจริญเติบโต นับตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ผลหม่อนสามารถรับประทานได้ สารสกัดด้วยเอทานอลจากกากหม่อนที่เหลือจากการทำน้ำผลไม้มีฤทธิ์กำจัดอนุมูลอิสระ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
หม่อนเป็นไม้พุ่มขนาดกลาง เปลือกต้นสีน้ำตาลแดง ลำต้นตั้งตรง แตกกิ่งก้านไม่มากนัก ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่ หรือรูปไข่กว้าง ขอบเรียบหรือหยักเว้าเป็นพู ขึ้นกับพันธุ์ กว้าง 8-14 เซนติเมตร ยาว 12-16 เซนติเมตร ผิวใบสากคาย ปลายเรียวแหลมยาว ฐานใบกลม หรือรูปหัวใจ หรือค่อนข้างตัด ใบอ่อนขอบจักเป็นพูสองข้างไม่เท่ากัน ขอบพูจักเป็นซี่ฟัน เส้นใบมี 3 เส้น ออกจากโคนยาวไปถึงกลางใบ และเส้นใบออกจากเส้นกลางใบ 4 คู่ เส้นร่างแหเห็นชัดด้านล่าง ใบสีเขียวเข้ม ผิวใบสากคาย ก้านใบเล็กเรียว ยาว 1.0-1.5 เซนติเมตร หูใบรูปแถบแคบปลายแหลม ยาว 0.2-0.5 เซนติเมตร ดอกเป็นดอกช่อ รูปทรงกระบอกออกที่ซอกใบ และปลายยอด แยกเพศอยู่บนต้นเดียวกัน ช่อดอกเพศผู้และช่อดอกเพศเมียอยู่ต่างช่อกัน วงกลีบรวมสีขาวหม่น หรือสีขาวแกมเขียว ช่อดอกเป็นหางกระรอก ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร ดอกเพศผู้ วงกลีบรวมมี 4 แฉก เกลี้ยง เกสรเพศเมีย วงกลีบรวมมี 4 แฉก เกลี้ยง ขอบมีขน เมื่อเป็นผลจะอวบน้ำ รังไข่เกลี้ยง ก้านเกสรเพศเมียมี 2 อัน ผลเป็นผลรวม รูปทรงกระบอก มีสีเขียว เมื่อสุกสีม่วงแดงเข้ม เกือบดำ ฉ่ำน้ำ มีรสหวานอมเปรี้ยว 
สรรพคุณ.
ยาพื้นบ้าน ใช้ ใบ รสจืดเย็น เป็นยาขับเหงื่อ แก้ไข้ แก้ตัวร้อน แก้ร้อนในกระหายน้ำ ทำยาต้มใช้อมแก้เจ็บคอ และทำให้เนื้อเยื่อชุ่มชื้น แก้ไอ ระงับประสาท หรือต้มเอาน้ำล้างตา แก้ตาแดง แฉะ ฝ้าฟาง ใบแก่ ตากแห้งมวนสูบเหมือนบุหรี่ แก้ริดสีดวงจมูก ใบ แก้ไอ ระงับประสาท หรือต้มเอาน้ำล้างตา แก้ตาแดง แฉะฝ้าฟาง ใบ ใช้ทำชามีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ ราก ขับพยาธิ และเป็นยาสมาน ตากแห้งต้มผสมน้ำผึ้ง ยานี้จะมีรสหวานเย็น ใช้มากในโรคทางเดินหายใจ และการมีน้ำสะสมในร่างกายผิดปกติ ใช้แก้โรคความดันโลหิตสูง แขนขาหมดความรู้สึก กิ่งอ่อน ใบอ่อน แก้ไข้ แก้หวัด แก้ไอ ใบ น้ำต้มและยาชง มีฤทธิ์เป็นยาชะล้าง ใช้ล้างตาแก้ตาอักเสบ ใบอังไฟและทาด้วยน้ำมันมะพร้าวใช้วางบนแผล หรือตำใช้ทาแก้แมลงกัด เป็นยาขับเหงื่อ แก้ไอ ยาหล่อลื่นภายนอก น้ำต้มใบใช้กลั้วคอแก้เจ็บคอ ใช้ล้างตา แก้อาการติดเชื้อ ผสมกับหอมหัวใหญ่เป็นยาพอก รักษาแผลจากการนอนกดทับ ผล รสเปรี้ยวหวานเย็น ต้มน้ำหรือเชื่อมกิน เป็นยาเย็น ยาระบายอ่อนๆ แก้ธาตุไม่ปกติ บรรเทาอาการกระหายน้ำ แก้โรคปวดข้อ ใช้แก้โรคได้เช่นเดียวกับเปลือกราก ใช้แก้ไข้ แก้เจ็บคอ ทำให้ชุ่มคอ บำรุงไต ดับร้อน ช่วยย่อย และเพื่อความสดชื่น เมล็ด ใช้เพิ่มกากใยอาหาร เปลือก เป็นยาระบาย และยาถ่ายพยาธิ
ในประเทศจีนใช้ เปลือกราก กิ่งอ่อน ใบ ผล เป็นยาบำรุง แก้โรคเกี่ยวกับทรวงอก ขับปัสสาวะแก้ไอ หืด วัณโรคปอด การสะสมน้ำในร่างกายผิดปกติ โรคปวดข้อ เปลือกต้น เป็นยาถ่าย และยาขับพยาธิ
องค์ประกอบทางเคมี.
ใบ มี carotene, succinic acid, adenine, choline, วิตามินซี ผล มี citric acid, วิตามินซี เนื้อไม้ มี morin ลำต้น มี steroidal sapogenin เปลือก มี α-amyrin
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ

"ระวังสับสนกับ สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด ในไทยลีก 3"
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทยของโรงเรียนอัสสัมชัญ เคยเป็นทีมชนะเลิศในฟุตบอลสโมรสรชิงถ้วยพระราชทานถ้วย กและถ้วย ข ปัจจุบันแข่งขันในจตุรมิตรสามัคคี
รายชื่อผู้เล่น.
จตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 28.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
จตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 24.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
จตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 23.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ปาท่องโก๋

ปาท่องโก๋ หรือ โหยวเถียว  เป็นชื่อของกินชนิดหนึ่งของจีน ทำด้วยแป้งสาลีตัดเป็นท่อน ๆ แล้วจับเป็นคู่ติดกัน ทอดนํ้ามันให้พอง เพื่อความสะดวก จะมีการใส่เกลือในปาท่องโก๋เล็กน้อย และทำให้หักเป็นสองชิ้นได้ นิยมกินเป็นอาหารเช้า พร้อมกับโจ๊กหรือเครื่องดื่มร้อน เช่น น้ำเต้าหู้ กาแฟ โกโก้ หรือช็อกโกแลต
ชื่อ.
จีน.
ชื่อจีนโดยทั่วไปของอาหารชนิดนี้ คือ "โหยวเถียว" (油條 "yóutiáo") ในสำเนียงกลาง ซึ่งแปลว่า ท่อนแป้งทอดน้ำมัน (oil strip)
ชาวจีนภาคเหนือเรียกโหยวเถียวว่า "กั่วจึ" (餜子 "guǒzi") ในสำเนียงกลาง แปลว่า ขนมทอด (pastry)
ชาวหมิ่นหนานเรียกว่า "โหยวจ๋ากั่ว" (油炸粿 "yóuzháguǒ") ในสำเนียงกลาง, "อิ่วจาก้วย" ในสำเนียงแต้จิ๋ว, "เหยาจากวั๋ย" (yàuhjagwái) ในสำเนียงกวางตุ้ง, และ "อิ่วเจี่ยโก้ย" (iû-chiā-kóe) ในสำเนียงฮกเกี้ยน แปลว่า ขนมทอดน้ำมัน (oil-fried pastry)
ชาวกวางตุ้งนิยมเรียก "โหยวจ๋ากุ่ย" (油炸鬼 "yóuzháguǐ") ในสำเนียงกลาง ชื่อนี้แปลว่า "ผีทอดน้ำมัน" โดยสำหรับที่มาของชื่อนี้นั้น ว่ากันว่าในรัชสมัยพระเจ้าเกาจง (高宗) แห่งราชวงศ์ซ่ง ฉินฮุ่ย (秦檜) อัครมหาเสนาบดี ได้วางแผนฆ่าเยฺว่ เฟย์ (岳飛) หรือที่รู้จักกันในชื่อ งักฮุย ข้าราชการทหารที่มีชื่อเสียง ราษฎรโกรธแค้น แต่ทำอะไรไม่ได้ จึงทำปั้นแป้งเป็นรูปคนสองคนทอดจนพองแล้วเคี้ยวกินให้หายแค้น สองคนที่ทำเป็นแป้งนั้น คือ ฉิน ฮุ่ย และภริยา ภายหลังนิยมทำแป้งทั้งสองชิ้นติดกันตรงกลางสืบมาจนปัจจุบัน
ไทย.
ชื่อไทยว่า "ปาท่องโก๋" นั้นแผลงมาจากคำจีนว่า "白糖粿" ซึ่งสำเนียงหมิ่นหนานว่า "beh teung guai" และสำเนียงกลางว่า "ไป๋ถังกั่ว" (báitángguǒ) หรือจากคำจีนว่า "白糖糕" ซึ่งเรียกในสำเนียงกวางตุ้งว่า "ปากถ่องโก๊ว" (baak6 tong4 gou1) และสำเนียงกลางว่า "ไป๋ถังเกา" (báitánggāo) อย่างไรก็ดี ทั้ง "ไป๋ถังกั่ว" และ "ไป๋ถังเกา" ที่จริงแล้วเป็นชื่อของกินอีกชนิดทำด้วยแป้งข้าวเจ้ากับนํ้าตาลทราย รูปสี่เหลี่ยม เนื้อคล้ายขนมถ้วยฟู ภาษาไทยเรียก "ปาท่องโก๋" เช่นกัน ส่วนภาษาอังกฤษเรียก "white sugar sponge cake"
เล่ากันว่า ในประเทศไทยแต่ก่อนพ่อค้าขายโหยวเถียวและไป๋ถังกั่วในรถเข็นเดียวกัน แต่คนไทยนิยมโหยวเถียวมากกว่า และสำคัญว่า โหยวเถียวเรียกไป๋ถังกั่ว ต่อมาเมื่อไป๋ถังกั่วขายไม่ออกจึงเลิกขาย ส่วนคนไทยก็เรียกโหยวเถียวผิดว่าไป๋ถังกั่วต่อไป จนในที่สุดเป็นที่รับรู้กันทั่วไปว่า ไป๋ถังกั่วคือโหยวเถียว
อักษรไซปรัส

อักษรไซปรัส คาดว่าพัฒนามาจากอักษรไลเนียร์เอ ซึ่งยังไม่ทราบต้นกำเนิดที่แน่นอน ใช้ในช่วง 257 ปีก่อนพุทธศักราช - พ.ศ. 343
ลักษณะ.
เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ไม่มีช่องว่างระหว่างคำ ออกเสียงหนึ่งอักษรเป็นหนึ่งพยางค์
อักษรไอบีเรีย

อักษรไอบีเรีย จารึกของอักษรนี้พบในคาบสมุทรไอบีเรีย ฝรั่งเศสตอนใต้ และเกาะบาเลียริก อายุเก่าสุดเมื่อราวพ.ศ. 143 คาดว่าพัฒนามาจากอักษรพูนิก คาบสมุทรไอบีเรียถูกชาวคาร์เธจรุกรานในช่วงพ.ศ. 243 และตามด้วยชาวโรมัน ภาษาและอักษรดั้งเดิมบริเวณนี้จึงหายไป 
ลักษณะ.
โดยทั่วไป เป็นอักษรพยางค์ บางส่วนมีลักษณะของการแบ่งเป็นสระ-พยัญชนะ มี 2 รูปแบบคือ
วัดถ้ำคีรีวิหาร

วัดคีรีวิหาร เดิมชื่อ วัดหาร ตั้งอยู่ที่ บ้านวัดคีรีวิหาร หมู่ที่ 7 ตำบลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง
ภายในวัดถ้ำคีรีวิหารเป็นสภานที่เก็บพระพิมพ์ดินดิบ ภายในถ้ำห้องที่ห้ามีพระพิมพิ์ดินดิบวางซ้อนทับไว้บนพื้นจำนวนมาก มีอยู่สามชนิด ได้แก่ พระพิมพ์ดินดิบรูปวงรีคล้ายลูกไข่ พระพิมพ์ดินดิบมีรูปพระนารายณ์สี่กรอยู่กลาง มีเทวดาล้อมแปดองค์ พระพิมพ์ดินดิบรูปกลีบบัวมีรูปพระนารายณ์สี่กรองค์เดียวใหญ่ พระพิมพ์ดินดิบรูปแผ่นอิฐมีรูปพระนารายณ์สองกรอยู่กลาง มีสาวกหรือเทวดาสองข้าง 
พระพิมพ์ดินดิบมีอยู่สองปาง ได้แก่ พระพุทธรูปปางเทศนาประทับนั่งตรงกลางล้อมรอบด้วยพระพุทธรูปปางต่าง ๆ อีกแปดองค์ และรูปพระโพธิสัตว์นั่ง 
วัดถ้ำเขาสาย ตั้งอยู่ใกล้กับวัดคูหาแกงอำเภอห้วยยอด หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดหูแกง ภายในถ้ำถ้ำเขาสายมีรูปพระโพธิสัตว์สองกรนั่งห้อยพระบาท (พระพุทธรูปปางนั่งเรือ) รูปพระโพธิสัตว์ยืน รูปพระพุทธเจ้านั่งขัดสมาธิพระพุทธรูปปางสมาธิ) เช่นเดียวกับที่พบภายในถ้ำเขาสาย 
วัดถ้ำเขาสาย ตั้งอยู่ใกล้กับถ้ำเขาขาวได้พบพระพิมพ์ดินดิบรูปพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร เช่นเดียวกับที่พบภายในถ้ำเขาสาย
ตราหนังสือแบบพิมพ์พระคาถา.
พุทธศตวรรษที่ 14 สมัยศรีวิชัย ได้พบอักษรจารึกบนแผ่นศิลาวงกลมเขียนด้วยภาษาสันสกฤต อักษรเทวนาครี ใช้เป็นตราหนังสือแบบพิมพ์พระคาถาเย ธมมา ที่ใช้พิมพ์คู่กับพระพุทธรูปและพระโพธิสัตว์ศรีวิชัย 
ตราหนังหสือมีแบบพิมพ์ต่างกันแต่ตัวหนังสือ ได่แก่เย ธรมา เห ตุปฺรภวา เห ตุ เตษา ตถาคโต หฺยวทต เตษำ จโย นิโรธ วาที มหา ศฺรมณ แปลว่า ธรรมทั้งหลายใดมีเหตุเป็นแดนเกิดก่อน พระตถาคตเจ้าได้ตรัสแล้ว ซึ่งเหตุแห่งธรรมเหล่านั้น และความดับใดแห่งธรรมเหล่านั้น พระมหาสมณเจ้าตรัสอย่างนี้โดยปรกติ
วัดดุลยาราม

วัดดุลยาราม เดิมชื่อ วัดบ้านจีน เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ที่ หมู่ 2 บ้านจีน ตำบลฉลุง อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล 
วัดดุลยาราม มีพระพุทธรูปเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง คือ พระพุทธรูปหลวงพ่อแก่ หรือเรียกว่าพ่อแก่ เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องปางห้ามญาติเป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากไม้ ฝีมือช่างล้านนา ขนาดสูง 75 เซนติเมตร พุทธศิลป์สมัยล้านนา คล้ายพระแก่นจันทร์ ซึ่งมีพระพักตร์เหมือนผู้หญิง แบบพระสมเด็จนางพญา หรือเรียกว่า พระหน้านาง สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปประจำเรือสำเภาจีนบรรทุกสินค้าซึ่งเดินทางข้ามทะเล กล่าวกันว่าในปี พ.ศ. 2456 - 2479 พระพุทธรูปหลวงพ่อแก่ได้ลอยน้ำมา มีผู้นำไปถวายพระอธิการปลอดซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัด
หลวงพ่อแก่ ได้แสดงอภินิหารความศักดิ์สิทธิ์ช่วยให้พ้นจากโชคร้าย และให้ประสบโชคลาภมีสวัสดิมงคลสุดแต่จะปรารถนาได้ตามที่ต้องการ
วันสงกรานต์ของทุกปีชาวพุทธในตำบลฉลุง ประกอบพิธีสักการบูชาหลวงพ่อแก่ โดยมีการอัญเชิญหลวงพ่อแก่จากวิหารมาประดิษฐานไว้บนแท่นบูชาแล้วเปิดโอกาสให้ประชาชนได้สรงน้ำ
วัดคูหาภิมุข

วัดคูหาภิมุข หรือ วัดหน้าถ้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 136 หมู่ 1 บ้านหน้าถ้ำ ตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ประวัติ.
พ.ศ. 2390 ผู้ใหญ่บ้านอาศัยอยู่ที่บ้านหน้าถ้ำ ได้สร้างวัดคูหาภิมุขเพื่อประกอบพิธีบำเพ็ญกุศลในหมู่บ้าน ภายในวัดคูหาภิมุขมีถ้ำใหญ่ ประดิษฐาน พระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ ภายในถ้ำ ยังมีหินงอกหินย้อย และน้ำใสสะอาดไหลริน จากโขดหิน
วัดคูหาภิมุข เป็นวัดที่สำคัญของเมืองยะลา มีพิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย เก็บวัตถุโบราณที่ได้มาจาก วัดถ้ำ ภูเขากำปั่น พระพิมพ์ดินดิบ สถูปเม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เปลี่ยนชื่อ "วัดหน้าถ้ำ" เป็น "วัดคูหาภิมุข" 
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยายะหริ่งมาสร้างเมืองยะลา ตั้งที่ว่าราชการ ณ บ้านท่าสาป ตำบลท่าสาป และสร้างวัดขึ้นที่ริมเขาหน้าถ้ำที่มีพระพุทธไสยาสน์ภายในถ้ำ 
พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินี ได้เสด็จมาประทับแรมที่วันแห่งนี้ มีพระปรมาภิไธย ย่อ ป.ป.ร. ที่ผาหินภายในวัดคูหาภิมุข
ตำบลหน้าถ้ำ.
ตำบลหน้าถ้ำเคยเป็นแหล่งชุมชนโบราณมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ พบร่องรอยศาสนสถาน เมืองโบราณ ซึ่งเป็นศาสนสถานที่พบเทวรูปสำริด กำแพงเมือง พระพิมพ์ดินดิบแบบทวารวดีศรีวิชัย ภาพเขียนสีพระพทธรูปฉาย ภาพเขียนสีราชรถมีสัตว์เทียม มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 -17 ยะลาเป็นชุมชนเกษตร นักโบราณคดีได้พบภาพเขียนก่อนประวัติศาสตร์บริเวณถ้ำคูหาภิมุข เป็นภาพพระพุทธฉายและภาพราชรถแกะสลักไว้บนหน้าผา ภายในบริเวณถ้ำคูหาภิมุข
พระพุทธไสยาสน์.
เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ปั้นด้วยดินเหนียวโดยใช้ไม่ไผ่เป็นโครง สร้างขึ้นสมัยศรีวิชัยรุ่งเรืองราว พ.ศ. 1300หรือสมัยเดียวกับพระบรมธาตุเมืองนคร มีขนาดความยาว 81 ฟุต 1 นิ้ว ประดิษฐาน ภายในถ้ำคูหาภิมุข เดิมชื่อ วัดหน้าถ้ำ กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
วัดคูหาภิมุข มีพระพุทธรูป สมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง ใกล้ๆกับวัดมีภูเขากำปั่นเป็นภูเขาหินอ่อนสีชมพู สวยงามมาก ปัจจุบันรัฐบาลได้ให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนทำหินอ่อนจำหน่าย หินอ่อนสีชมพูจากยะลามีความสวยงาม มีชื่อเสียงระดับประเทศ
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย.
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดคูหาภิมุข มีวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากถ้ำต่างๆ ในตำบลหน้าถ้ำ ได้แก่ ภูเขาวัดถ้ำ ภูเขากำปั่น กรมศิลปากรค้นพบพระพิมพ์ดินดิบ สมัยศรีวิชัย สถูป เม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป ขวานหินขัด และบริเวณสนามบินท่าสาป ได้ค้นพบโคกอิฐ เนินดิน ซากกำแพงเมืองโบราณ เครื่องถ้วยชาม เทวรูปพระนารายณ์สำริด สูงประมาณ 1 ศอก (0.5 เมตร) พระพุทธรูปแกะสลักในแผ่นหินมีสภาพสมบูรณ์ จำนวน 3 องค์ กว้าง 21.50 เซนติเมตร สูง 30 เซนติเมาตร สลักเป็นรูปนูนต่ำ รูปพระพุทธเจ้าประทับนั่ง ปางสมาธิ อีกองค์หนึ่งชำรุดครึ่งหนึ่งมีแร่พระเศียร พระพุทธรูปสมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง
ชวลิต วิทยานนท์

ชวลิต วิทยานนท์ (ชื่อเล่น: แฟรงก์; เกิดที่กรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2502) จบการศึกษาในระดับประถมและมัธยมจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีและโททางวิทยาศาสตร์ทางทะเล จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ทางทะเลและเทคโนโลยี โตเกียว กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น 
ดร.ชวลิต วิทยานนท์ ทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับความหลากหลายทางชีวภาพของปลามาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 และค้นพบปลาชนิดใหม่จากประเทศไทยและประเทศใกล้เคียงรวมกันแล้วถึงวันนี้ไม่ต่ำกว่า 20 ชนิด และร่วมการค้นพบฟอสซิลเอปโคราช "Khoratpithecus piriyai" Chaimanee, Suteethorn, Jintasakul, Vidthayanon, Marandat & Jaeger, 2004 โดยมีความเชี่ยวชาญโดยเฉพาะปลาในอันดับปลาหนัง
มีผลงานการเขียนบทความตามวารสารต่าง ๆ เช่น "สารคดี, Cichlid World" เป็นต้น มีผลงานทางหนังสือ ได้แก่ "สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในป่า, ปลาน้ำจืดไทย" (พ.ศ. 2544), "คู่มือปลาน้ำจืด" (พ.ศ. 2547), "คู่มือปลาทะเล" (พ.ศ. 2551), "ปลาไทย ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา" (พ.ศ. 2553) และมีผลงานทางด้านสื่อต่าง ๆ เช่น ซีดีฐานข้อมูลปลาในลุ่มแม่น้ำโขงและสนับสนุนข้อมูลด้านอนุกรมวิธานปลาในการจัดนิทรรศการในสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำต่าง ๆ และจัดทำเอกสารเผยแพร่ของหน่วยราชการหลายแห่ง รวมถึงองค์กรชุมชนต่าง ๆ ให้เป็นองค์ความรู้ในการเคลื่อนไหวเพื่ออนุรักษ์ถิ่นอาศัยของสัตว์น้ำในท้องถิ่น เช่น บ้านกรูด บ่อนอก ลุ่มแม่น้ำสงคราม ปากมูล และเชียงของ
เป็นกรรมการวิทยานิพนธ์และอาจารย์พิเศษในสาขามีนวิทยาและสัตววิทยาในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และมหาวิทยาลัยมหาสารคาม อีกทั้งยังเคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายอนุรักษ์ทางทะเลและแหล่งน้ำจืด ของกองทุนสัตว์ป่าโลก (Worldwide Fund for Nature - WWF-Greater Mekong สำนักงานประเทศไทย) รองผู้อำนวยการสถาบันวิจัยไม้กลายเป็นหินและทรัพยากรธรณีฯ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา และปัจจุบันเป็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโส ประจำโครงงานสิ่งแวดล้อม สำนักงานคณะกรรมาธิการลุมแม่น้ำโขง (Environment Programme Mekong River Commission) สำนักงานใหญ่เวียงจันทน์ ลาว
สโมสรฟุตบอลเทพศิรินทร์

สโมสรฟุตบอลเทพศิรินทร์ หรือ สโมสรฟุตบอลสมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นทีมฟุตบอลของโรงเรียนเทพศิรินทร์ ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก อเมเจอร์ ทัวร์นาเมนต์
โดยสมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ จัดเป็นสโมสรฟุตบอลเก่าแก่สโมสรหนึ่งของประเทศไทย เคยสร้างผลงานคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ได้ 2 สมัย และคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. ได้ 2 สมัย
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุด 2551.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
อดีตผู้เล่นคนสำคัญ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รางวัลช่อการะเกด

รางวัลช่อการะเกด เป็นรางวัลที่มอบให้แก่นักเขียนเรื่องสั้นดีเด่น ระหว่างปี 2520 - 2542 เพื่อส่งเสริมนักเขียนเรื่องสั้นรุ่นใหม่ มีต้นกำเนิดจากนิตยสาร โลกหนังสือ เมื่อ พ.ศ. 2520 มีการรวบรวมเรื่องสั้นของนักเขียนร่วมสมัยมาจัดพิมพ์ไว้ในชุด โลกหนังสือฉบับเรื่องสั้น โดยสุชาติ สวัสดิ์ศรี เป็นบรรณาธิการ และมีการประดับช่อการะเกดให้เรื่องสั้นดีเด่น ต่อมาเรียกว่า หนังสือช่อการะเกด
- ช่อการะเกดยุคแรก
หนังสือช่อการะเกดฉบับแรก ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2521 และหยุดไปเมื่อ พ.ศ. 2523 
- ช่อการะเกดยุคที่ 2 
กลับมาอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2532 (ช่อการะเกดยุคที่ 2) และตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง จนยุติลงเมื่อ พ.ศ. 2543 
- ช่อการะเกดยุคที่ 3 
กลับมาดำเนินการใหม่ใน พ.ศ. 2550 โดยทีมงานใหม่ภายใต้การควบคุมของบรรณาธิการคนเดิม มีนักเขียนแจ้งเกิดในยุคนี้หลายคน 
เช่น ชัยกร หาญไฟฟ้า ปานศักดิ์ นาแสวง ภาณุ ตรัยเวช ธาร ยุทธชัยบดินทร์ ละเวง ปัญจสุนทร จิตสุภา ธนาวัฒน์ อุ่น เรืองศรี สมภพ นิลกำแหง ดุสิต จักรศิวาทิตย์ ปิติ ระวังวงศ์ ฯลฯ
จนกระทั่งถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 ได้ยุติดำเนินการอีกครั้ง ถือเป็นบทอวสานของช่อการะเกดยุคที่ 3