รายพระนามพระมหากษัตริย์อังกฤษ

ต่อไปนี้คือรายพระปรมาภิไธย พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ซึ่งในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ และประเทศในเครือจักรภพ สำหรับรายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะซึ่งประกอบกันเป็นสหราชอาณาจักรปัจจุบันดู รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะอังกฤษและรายพระนามพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
พระอิสริยยศของกษัตริย์อังกฤษ.
พระอิสริยยศของกษัตริย์อังกฤษนับแต่พระเจ้าอัลเฟรดมหาราชจนถึงพระเจ้าจอห์น คือ "Rex Anglorum" ("King of the English") สำหรับกษัตริย์ในยุคก่อนนอร์แมนนั้น บางพระองค์มีพระอิสริยยศพิเศษดังนี้
ในยุคนอร์มัน พระมหากษัตริย์ทุกพระองค์ใช้พระอิสริยยศว่า "Rex Anglorum" พร้อมกับ "Rex Anglie" อย่างไรก็ตามจักรพรรดินีมาทิลดาทรงใช้พระอิสริยยศว่า "Domina Anglorum" ("Lady of the English") หลังจากรัชสมัยของพระเจ้าจอห์นเป็นต้นมา พระมหากษัตริย์ทรงใช้คำว่า "Rex Anglie" และพระราชินีทรงใช้ "Regina Anglie" ("Queen of England") ในปี ค.ศ. 1604 พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ทรงเถลิงราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ และก่อนที่สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์จะทรงออกพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีนาถทุกพระองค์ใช้พระอิสริยยศว่า "พระมหากษัตริย์ (หรือสมเด็จพระราชินีนาถ) แห่งอังกฤษและสกอตแลนด์" และหลังพระราชบัญญัติสหภาพสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ทรงเฉลิมพระปรมาภิไธยว่า "สมเด็จพระราชินีนาถแห่งบริเตนใหญ่" ซึ่งเป็นพระอิสริยยศของพระประมุขแห่งสหราชอาณาจักรมาจนกระทั่งทุกวันนี้
ราชวงศ์เวสเซกซ์.
พระมหากษัตริย์พระองค์แรกของอังกฤษเริ่มต้นนับที่พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ซึ่งแต่เดิมเป็นกษัตริย์แห่งเวสเซกซ์มาตั้งแต่ ค.ศ. 871 พระองค์ทรงเอาชนะพวกเดนมาร์กในปี ค.ศ. 878 และได้ทรงรวบรวมอาณาจักรให้เป็นปึกแผ่นก่อนสถาปนาเป็นราชอาณาจักรอังกฤษ และทรงปราบดาภิเษกพระองค์เองขึ้นเป็น พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน หลังจากยึดและสร้างนครลอนดอนจากชาวเดนมาร์กในปี ค.ศ. 886
ยังเป็นที่ถกเถียง.
มีหลักฐานบางชิ้นบ่งชี้ว่า พระเจ้าเอลฟ์เวียร์ดแห่งเวสเซกซ์ อาจจะทรงเป็นกษัตริย์ในช่วงสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 924 คั่นกลางระหว่างพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสและพระเจ้าแอเทลสแตน ถึงแม้พระองค์จะไม่ได้รับการราชาภิเษกก็ตาม รายพระนามกษัตริย์อังกฤษในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 บันทึกไว้พระองค์ทรงราชย์เป็นเวลา 4 สัปดาห์ แต่พงศวดารแองโกล-แซกซอนกล่าวว่าพระองค์สวรรคต 16 วันหลังจากพระราชบิดา เรื่องนี้ยังเป็นที่ถกเถียงในหมู่นักประวัติศาสตร์ว่า—หากเจ้าชายเอลฟ์เวียร์ดได้ขึ้นครองราชย์จริง—พระองค์ทรงปกครองทั้งอาณาจักร หรือทรงปกครองแค่เพียงบริเวณเวสเซ็กซ์ ข้อสันนิฐานหนึ่งคือพระเจ้าเอลฟ์เวียร์ดปกครองเวสเซ็กซ์ พระเจ้าแอเทลสแตนปกครองเมอร์เซีย
ราชวงศ์เดนมาร์ก.
อังกฤษตกมาอยู่ใต้การปกครองของพระเจ้าสเวน ฟอร์กเบียร์ด กษัตริย์แห่งเดนมาร์ก หลังจากการรุกรานในปี ค.ศ. 1013 พระเจ้าแอเธลเรดทรงละทิ้งราชบัลลังก์และลี้ภัยไปยังดัชชีนอร์ม็องดี
ราชวงศ์เวสเซกซ์ (ฟื้นฟูครั้งที่หนึ่ง).
หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสเวน ฟอร์กเบียด์ พระเจ้าแอเธลเรดผู้ไม่พร้อม ทรงได้รับการทูลเชิญกลับมาจากการลี้ภัยและได้ขึ้นครองราชย์อีกครั้งในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1014 หลังจากพระองค์เสด็จสวรรคต พระราชโอรสทรงรับราชสมบัติต่อหลังจากได้รับเลือกจากชาวเมืองลอนดอนและสมาชิกสภาวิททันถึงแม้ชาวเดนส์จะยังคงพยายามชิงบัลลังก์จากชาวแองโกล-แซกซันอยู่ก็ตาม
ราชวงศ์เดนมาร์ก (ฟื้นฟู).
ภายหลังจากความพ่ายแพ้ใน ยุทธการแอชชิงดัน (Battle of Ashingdon) พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 2 จึงจำยอมลงพระปรมาภิไธยในสนธิสัญญากับเจ้าชายคนุต (ต่อมาคือพระเจ้าคนุตมหาราช) ภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญาดังกล่าว ดินแดนอังกฤษทั้งหมด (ยกเว้นเวสเซกซ์) จะตกเป็นของเจ้าชายคนุต พระเจ้าเอ็ดมันด์เสด็จสวรรคตในวันที่ 30 พฤศจิกายน จึงทำให้พระเจ้าคนุตกลายเป็นพระมหากษัตริย์แต่เพียงพระองค์เดียว
ราชวงศ์เวสเซกซ์ (ฟื้นฟูครั้งที่สอง).
ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าฮาร์ธาคนุต ราชวงศ์เวสเซกซ์ถูกฟื้นฟูขึ้นมาเป็นระเวลาสั้นๆ ระหว่าง ค.ศ. 1042 ถึง ค.ศ. 1066
ราชวงศ์กอดวิน.
ราชวงศ์นอร์มัน.
"หลังจากที่ชาวนอร์มันสามารถเอาชนะอังกฤษได้ในปี พ.ศ. 1609 พระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ได้มีการใส่ตัวเลขแสดงรัชกาล (Regnal number) ตามแบบฝรั่งเศสเพื่อแยกกษัตริย์ที่มีพระนามซ้ำกัน แต่กระนั้นธรรมเนียมการตั้งพระนามด้วยพระนามเล่นก็ยังคงใช้กันอยู่บ้าง"
ราชวงศ์แพลนแทเจเนต.
"ในช่วงต้นของราชวงศ์แพลนแมเจเนต พระมหากษัตริย์อังกฤษได้ปกครองพื้นที่มากมายในฝรั่งเศส และไม่ได้ทรงมองอังกฤษเป็นประเทศหลัก (primary home) จนกระทั่งได้เสียอาณาจักรในฝรั่งเศสจำนวนมากในรัชสมัยพระเจ้าจอห์น ราชวงศ์นี้ปกครองอังกฤษอยู่นาน สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ราชวงศ์ย่อย"
ราชวงศ์ทิวดอร์.
"บรรพบุรุษของราชวงศ์ทิวดอร์บางส่วนเป็นชาวเวลส์ ในปี พ.ศ. 2079 ชาวเวลส์สามารถรวบรวมอาณาจักรอังกฤษได้หลังจากตกภายใต้การปกครองของอังกฤษมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 1827 เมื่อสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงขัดแย้งกับศาสนจักรคาทอลิก กษัตริย์อังกฤษถือว่าเป็นประมุขของนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์(The Supreme Head of the Church of England) พระอิสสริยยศของพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 ประมุขสูงสุดของนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์
ราชวงศ์สจวต.
"หลังจากที่พระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 สวรรคตในปี พ.ศ. 2146 พระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ในขณะนั้นคือพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ได้ทรงขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษเป็นสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือที่รู้จักกันว่า "Union of the Crowns" ในปี พ.ศ. 2147 พระองค์ทรงฉลองพระอิสสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ กระนั้นก็ตามทั้งสองราชอาณาจักรก็ยังคงแบ่งแยกกันอยู่"
สมัยสาธารณรัฐ.
ไม่มีกษัตริย์ครองราชย์หลังจากพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ทรงถูกสำเร็จโทษในปี ค.ศ. 1649 จนกระทั่งมีการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษอีกครั้งของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ในปี พ.ศ. 1660 ในระหว่างนี้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1653 มี “เจ้าผู้อารักขา” (Lord Protector) ปกครอง เรียกสมัยนี้ว่าช่วงว่างระหว่างรัชกาล หรือ สมัยสาธารณรัฐ"
ราชวงศ์สจวต (ฟื้นฟู).
"แม้ว่าจะมีการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ขึ้นในปี พ.ศ. 2203 แต่ก็ไม่มีความมั่นคงจนกระทั่งมีการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ พ.ศ. 2231 (The Glorious Revolution 1688) ซึ่งรัฐสภาได้สรรหาผู้ที่เหมาะสมจะครองราชย์ได้"