pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ดอนดอน จีเมนา

ดอนดอน จีเมนา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 11 
ประวัติ.
จีเมนาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน โจนาธาน อีกอต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด รวมทั้งชนะจูน อีราแฮม 2 ครั้ง จากนั้น จีเมนา ได้เดินทางมาชกที่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2547 โดยมาซ้อมมวยที่ค่ายของใหม่ เมืองคอนอยู่ระยะหนึ่ง ในช่วงนี้ จีเมนาขึ้นชกในไทยหลายครั้ง โดยมีแพ้คะแนน วันมีโชค สิงห์วังชา และไก่ชน ส.วรพิน จากนั้น เสมอกับสำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ สำราญศักดิ์ขอแก้มืออีก ปรากฏว่าจีเมนาเป็นฝ่ายชนะน็อค สำราญศักดิ์อีก 2 ครั้งรวด จากนั้น ชกชนะคะแนน นกน้อย สิทธิประเสริฐ และได้ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เพชรตาปี ป.สิงห์ใต้ ยก 9 จากนั้น แพ้ทีเคโอ แมกไซไซ ศิษย์ทรายทอง ยก 9 จากนั้น จีเมนากลับไปชกที่ฟิลิปปินส์ ชกชนะอีกหลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์ จน พ.ศ. 2550 ได้มาชกในไทยอีก แพ้น็อค แท่งทอง เกียรติทวีสุข ยก 7 และแพ้คะแนน ประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ
หลังจากนั้น จีเมนาชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ มีชกชนะและเสมอไม่กี่ครั้ง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน มาร์โก เดเมซีโญ จากนั้นได้ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 และชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ขวัญพิชิต วันทรงชัยยิม ขึ้นชกนอกรอบ แพ้คะแนนโดยเทคนิค ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 หลังจากที่จีเมนาขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์เงาของ WBC เอเชียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เพชร ก่อเกียรติยิม ยก 8 แล้ว ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
เซลโซ โกโซ

เซลโซ โกโซ  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2516 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 2)เสมอ 2 แพ้ 27 
ประวัติ.
โกโซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2534 แพ้คะแนน แซมมี เบอร์นาเบ้ จากนั้น ขึ้นชกในฟิลิปปินส์เป็นส่วนใหญ่ แพ้บ้าง ชนะบ้าง มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน ยอดชิงชัย ศรทองยิม และเทพสตาร์ เฉลิมศรี จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 โกโซยังมาชกในไทยอีกหลายครั้ง แพ้คะแนน ต้อยติ่ง เกียรติเพชรน้อย ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม แพ้น็อค รุ่งเรือง เกียรติปากพนัง ยก 7 และยังไปชกที่เกาหลีใต้และญี่ปุ่นด้วย แต่ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป จากนั้นมาชกแพ้คะแนน จ้าวสิงห์ทอง เฉลิมศรีใน พ.ศ. 2539 และมาชกแพ้น็อค เสาหิน ส.ธนิกุล ยก 1 ใน พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น โกโซหยุดชกไปสามปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ออร์เก ดีโก ยก 1 ที่ฟิลิปินส์จากนั้นก็แขวนนวมไป
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา

ทริฟฟอน ทอร์รัลบา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่เมือง Ormoc City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 89 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 22) เสมอ 10 แพ้ 37 
ประวัติ.
ทอบรัลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค เอลิเซโอ คาสตาเนราส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เรย์ ลีกัส โรแลนโด วาเลนทิน ทอบรัลลาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ริค ซิโอโดร่า ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ทอบรัลลายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดน เนียเตส ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ทอบรัลลาได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 จากนั้น ไปชกแพ้น็อค ฮิโรกิ อิโอกะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น ทอบรัลลา ยังขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2537 กับอลัน มอร์เรแต่ไม่มีการตัดสิน จากนั้น เขาก็แขวนนวมไป
มัธยมกะ

สำนักมัธยมกะ ("สายกลาง"; #เปลี่ยนทาง ; ทิเบต: དབུ་མ་པ ; "dbu ma pa") เป็นสำนักในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานยุคแรกที่ก่อตั้งโดยท่านนาคารชุนะ คำว่ามัธยมกะมาจากคำว่ามัชฌิมาปฏิปทา บางครั้งเรียกสำนักนี้ว่าศูนยตา เพราะคำสอนของสำนักนี้เน้นที่ความว่างเปล่าของสรรพสิ่ง และเรียกผู้ที่นับถือสำนักนี้เรียกว่า มาธยมิกะ (Mādhyamika) คณาจารย์สำคัญของสำนักนี้ เช่น จันทรกีรติ
คัมภีร์.
คัมภีร์ที่สำคัญของสำนักนี้มีหลายเล่ม ที่เขียนโดยท่านนาคารชุนะได้แก่ มาธยมิกศาสตร์ ทวาทศนิกายศาสตร์ ปรัชญาปารมิตาศาสตร์ และที่เขียนโดยลูกศิษย์ของท่าน เช่น ศตศาสตร์ของท่านเทวะ กรกาลรัตนศาสตร์ของท่านภาววิเวก 
หลักธรรม.
คำสอนของสำนักนี้เน้นที่หลักปฏิจสมุปบาทและศูนยตา โดยถือว่าสรรพสิ่งทั้งหลายไม่มีความอยู่ด้วยตัวเอง (สวภาวะ) แต่เกิดได้เพราะอาศัยเหตุปัจจัยอิงกันเกิด ปฏิเสธทั้งทิฐิข้างที่กล่าวอ้างว่าสรรพสิ่งมีอยู่จริง (สัสสตทิฐิ) และที่ถือว่าขาดศูนย์ (อุจเฉททิฐิ) คำสอนของสำนักนี้ขัดแย้งกับสำนักโยคาจารอย่างรุนแรง ในแง่ที่ว่าสำนักโยคาจารยอมรับการมีอยู่ของสวภาวะแต่สำนักมัธยมกะไม่ยอมรับ มีการโจมตีกันว่าเป็นมิจฉาทิฐิในพุทธศาสนาทั้งสองฝ่าย
การปฏิเสธคำสอน.
สำนักมัธยมกะ เป็นคำสอนแนวปฏิเสธ และเป็นเพียงปรัชญา ที่ทำให้หลุดพ้นไปไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎีตามสำนักอื่น ๆ ที่โจมตี โดยสำนักที่ต่อยอดให้มัธยมกะ คือสำนักเทนได ที่พยายามต่อความคิด
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง

กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง หรือ กลุ่มภาษานิวเคลียร์มลายู-พอลินีเชีย เป็นสาขาของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนซึ่งคาดว่ามีแหล่งกำเนิดอยู่ที่เกาะซูลาเวซี แยกเป็น 2 สาขาคือ
พระจุนทีโพธิสัตว์

จุนที (สันสกฤต: चुन्दी, ; #เปลี่ยนทาง ; พินอิน: "Zhǔntí Púsà"; ทิเบต: ལྷ་མོ་སྐུལ་བྱེད་མ།, ไวลี: "lha mo skul byed ma", THL: "lha-mo kül-jé-ma") หรือ จุณฑา (चुन्दा,) หรือที่รู้จักในพระนาม สัปตโกฏิพุทธมาตร (सप्तकोटिबुद्धमत्ड़्, "เทวีแห่งเจ็ดสิบล้าน ("สัปตโกฏิ") [พระพุทธรูป]"; #เปลี่ยนทาง ; พินอิน: "Qījùzhī Fómǔ") เป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในศาสนาพุทธมหายาน เช่นเดียวกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แต่มีคนรู้จักน้อยกว่า เชื่อกันว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาภาคสัมโภคกาย (กายทิพย์) ของพระเจ้าห้าพระองค์ในภัทรกัปปัจจุบัน มักจะเข้าใจกันผิดว่าเป็นพระแม่กวนอิม เพราะเกิดจากความเชื่อในพุทธศาสนาของนิกายฉาน ที่กล่าวว่าพระจุนทีนั้นเป็นภาคหนึ่งของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แล้วนำไปจัดรวมไว้ในรูปเคารพของกวนอิม 6 ปางใหญ่ ซึงในขณะที่นิกายอื่น ๆ ของทางมหายานเนั้นจะถือว่าพระจุนทีกับพระกวนอิม นั้นเป็นคนละองค์กัน หลายที่ก็ยังไปจำสับสนด้วยรูปลักษณะของพระมารีจี ซึ่งเป็นมารดาของเทวดานพเคราะห์ทางลัทธิเต๋า บ้างก็ไปจำสับสนกับพระมหามายูรีที่ทรงนกยูงเป็นพาหนะ โดยพระโพธิสัตว์พระองค์นี้จะมีกล่าวถึง แต่ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไรในพระพุทธศาสนาของจีน แต่จะมีบทบาทในญี่ปุ่นมากกว่า
ลักษณะ.
รูปลักษณ์ของท่านอยู่ในท่านั่งหรือยืน จะทรงมีสิบแปดพระกร มีพระเนตร 3 พระเนตร ลักษณะที่สังเกตได้ง่าย คือ หนึ่งในพระกรทั้งสิบแปดพระกรนั้นจะทรงร่มไว้คันหนึ่งเสมอ
ความเชื่อ.
พระจุนทีโพธิสัตว์ (准提菩薩) ในภาษาจีนกลางจะเรียกว่า “จุ่นถีผูซา” และในภาษาจีนแต้จิ๋วจะเรียกว่า “จุ้งที้พู้สัก” โดยทรงมีนามอย่างเต็ม ๆ ว่า “พระจุนทีสัปตโกฏิพุทธภควตี” ทางมหายานถือว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาในรูปสัมโภคกายแห่งพระพุทธเจ้าในตรีกาลของภัทรกัปนี้ (อดีต ปัจจุบัน และอนาคต) ที่ทรงมีบุญญาบารมี และอิทธิฤทธิ์มากมาย สามารถบันดาลให้ผู้ที่เคารพศรัทธาสามารถสมปรารถนาได้ทุกประการ
จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราช

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 27 กุมภาพันธ์ ป. ค.ศ. 272 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 337) ครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 306 ถึงวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 312 มีพระนามเต็มว่า “Flavius Valerius Aurelius Constantinus” หรือที่รู้จักกันว่า “คอนสแตนตินที่ 1” ในบรรดาผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก หรือ “คอนสแตนตินมหาราช” หรือ “นักบุญคอนสแตนติน” ในบรรดาผู้นับถือนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์หรือนิกายบิแซนไทน์คาทอลิก พระราชกรณียกิจสำคัญที่สุดคือการประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจักรวรรดิโรมันเมื่อปี ค.ศ. 313 จักพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 จึงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของจักรวรรดิโรมันที่นับถือศาสนาคริสต์ตามพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลาน (Edict of Milan) ที่ประกาศโดยจักรพรรดิลิกินิอุส (Licinius) ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระองค์ พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเป็นพระราชกฤษฎีกาที่ยกเลิกการทารุณกรรมต่อคริสต์ศาสนิกชนทั่วทั้งจักรวรรดิโรมัน
ตามปฏิทินศาสนาของบิแซนไทน์ของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ และนิการคาทอลิกตะวันออกแห่งบิแซนไทน์บันทึกจักพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และเฮเลนแห่งคอนสแตนติโนเปิลพระมารดาว่าเป็นนักบุญ แต่ในปฏิทินศาสนาของตะวันตกไม่มีอยู่ในรายนามนักบุญ คอนสแตนตินได้รับนาม “มหาราช” เพราะพระราชกรณียกิจต่างที่ทรงทำให้ต่อคริสต์ศาสนา 
ในปี ค.ศ. 324 จักรพรรดิคอนสแตนตินทรงประกาศการปรับปรุงเมืองบิแซนเทียมให้เป็น “กรุงโรมใหม่” (Nova Roma) และเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 330 ทรงประกาศให้เมืองบิแซนเทียมเป็นเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิโรมัน เมืองบิแซนเทียมเปลื่ยนชื่อเป็น “คอนสแตนติโนเปิล” แปลว่า “เมืองของคอนสแตนติน” หลังจากจักรพรรดิคอนสแตนตินสิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 337 เมืองคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิบิแซนไทน์ต่อมาอีกกว่าหนึ่งพันปียกเว้นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เมื่อถูกปล้นและเผาและยึดครองระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สี่ เมื่อปี ค.ศ. 1204 ในที่สุดการเป็นเมืองหลวงก็มาสิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิออตโตมันเมื่อปี ค.ศ. 1453
อสูรน้อยคิทาโร่

อสูรน้อยคิทาโร่ (; โรมาจิ: "GeGeGe no Kitarō"; : เกะเกะเกะ โนะ คิทะโร) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น แนวแอ็คชั่นแฟนตาซี ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง อสูรน้อยคิทาโร่ นำแสดงโดย เอย์จิ เวนท์ซ, เรนะ ทานากะ, คันเป ฮาซามะ, โย โออิซุมิ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2550 และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เฉพาะโรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ เท่านั้น
เนื้อเรื่อง.
มนุษย์หนู (โย โออิซุมิ) รับจ้างมนุษย์ด้วยการให้เพื่อน ๆ ผีออกอาละวาดไล่ผู้คนในอพาร์ตเมนต์เพื่อไล่ที่ แต่ถูก คิทาโร่ (เอย์จิ เวนท์ซ) ขัดขวางซะก่อน มนุษย์หนูเลยเข้าไปในศาลเจ้าปีศาจจิ้งจอกและได้พบกับหินเรืองแสงสีเขียวก้อนหนึ่งเข้า และได้ขโมยมาโดยที่ไม่รู้ว่า นั่นคือ "หินปีศาจ" ของปีศาจจิ้งจอก คูโกะ (ซาโตชิ ฮาชิโมโตะ) จึงทำให้คูโกะโกรธแค้นมาก และประกาศตามล่าผู้ที่ขโมยไป
มนุษย์หนูนำเอาหินก้อนนี้ไปขายให้กับฮารุฮิโกะ (โก ริจู) พ่อของเคนตะ (รุกะ อุจิดะ) เด็กผู้ที่ชื่นชอบในตัวคิทาโร่ และ มิกะ (มาโอะ อิโนะอุเอะ) พี่สาวของเคนตะ ได้ไปเจอเข้าและถูกความชั่วร้ายจากหินครอบงำ จึงขโมยไป และถูกตำรวจจับขังคุก
คิทาโร่ ผีน้อยที่มีผมซ่อนเข็มเป็นอาวุธจึงต้องปกป้องเคนตะกับมิกะ พร้อมความช่ววยเหลือจากเพื่อน ๆ ผีทั้งหลาย ทั้ง พ่อตาเดียว (ให้เสียงพากย์โดย อิซามุ ทาโนนากะ) และปีศาจแมวสาว (เรนะ ทานากะ) และเพื่อน ๆ พ้องผีทั้งหลาย โดยทั้งหมดต้องเผชิญกับปีศาจจิ้งจอกที่เจ่าเล่ห์และเหล่าลูกสมุน
เมสเซนเจอร์ (ยานอวกาศ)

ยานเมสเซนเจอร์  เป็นยานอวกาศขององค์การนาซา ส่งขึ้นจากพื้นโลกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเป้าหมายเพื่อสำรวจพื้นผิวของดาวพุธ เป็นโครงการแรกในรอบ 30 ปีที่มีการส่งยานไปสำรวจดาวพุธ ยานเพียงลำเดียวก่อนหน้านี้คือ ยานมาริเนอร์ 10 ซึ่งสิ้นสุดภารกิจไปตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2518
ยานเมสเซนเจอร์ได้บินผ่านดาวพุธเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่ระดับความสูงประมาณ 200 กิโลเมตร จากพื้นผิว และตามกำหนดการที่วางไว้ ยานเมสเซนเจอร์จะบินผ่านดาวพุธอีก 2 ครั้งในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2551 และ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 ก่อนจะเข้าสู่วงโคจรในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 เพื่อเริ่มภารกิจการสำรวจ
ภารกิจการสำรวจของเมสเซนเจอร์สิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 เมื่อตัวยานได้พุ่งชนกับผิวดาวพุธ
ถนนราชปรารภ

ถนนราชปรารภ (อักษรโรมัน: Thanon Ratchaprarop) ถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 1.4 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกประตูน้ำซึ่งเป็นแยกตัดกับถนนราชดำริและถนนเพชรบุรี มุ่งไปทางทิศเหนือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงถนนพญาไทกับแขวงมักกะสัน ตัดกับถนนศรีอยุธยาและถนนรางน้ำ และไปสิ้นสุดที่สามเหลี่ยมดินแดง ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับถนนราชวิถีและถนนดินแดง
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ

ดาบล่าพญามาร โดโรโระ (; โรมาจิ: "Dororo") ภาพยนตร์ญี่ปุ่นในแนวพีเรียดผสมแฟนตาซี นำแสดงโดย โยชิโอะ ฮาราดะ, ซาโตชิ ซึมาบุกิ, โค ชิบาซากิ เข้าฉายในประเทศไทย 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550
เนื้อเรื่องย่อ.
เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุหรือในยุคสงครามระหว่างแคว้นปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ 48 ตนหรือที่รู้จักกันในชื่อ มาจินส์ (เทพปีศาจ) สัมผัสได้ว่าเวลาแห่งการกำเนิดของมนุษย์ผู้ทรงด้วยฤทธานุภาพซึ่งเมื่อเติบใหญ่ขึ้นจะกลายเป็นผู้กุมชัยชนะเหนือเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งปวงได้เคลื่อนคล้อยใกล้เข้ามาทุกขณะ
คาเงะมิตสึ ไดโกะ ซามูไรผู้เป็นบิดาของมนุษย์ผู้นั้นซึ่งยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมา คาเงะมิตสึได้ทำข้อตกลงกับเหล่ามาจินส์ทั้ง 48 ตน โดยมีเงื่อนไขให้ตนชนะสงครามและเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าจะเป็นการรบที่ไหนก็ตาม คาเงะมิตสึได้ใช้ 48 อวัยวะสำคัญของร่างกายของลูกชายที่ยังมิได้ถือกำเนิดของเขาคนนี้ไว้เป็นสิ่งค้ำประกันกับพวกปีศาจ 
ต่อมาลูกของคาเงะมิตสึได้ถือกำเนิดขึ้น โดยไร้อวัยวะสำคัญของร่างกายทั้ง 48 จนดูเหมือนตัวหนอน แต่สามารถร้องได้ คาเงะมิตสึจึงนำเด็กน้อยใส่ตะกร้าแล้วปล่อยลอยไปตามน้ำ 
เป็นโชคดีของเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์ผู้มีนามว่า จูไค (โยชิโอะ ฮาราดะ) เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาได้รับการขนานนามจากจูไคว่า เฮียกกุมารุ จูไคได้ทำการคิดค้นเรื่องการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างยอดเยี่ยมเอาไว้มากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กน้อย เฮียกกุมารุ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป และเฮียกกุมารุยังมีพลังเหนือธรรมชาติหลายประการทำให้เขาสามารถมองเห็น พูดคุยได้ยินทั้งที่ไม่มีตา ปาก หรือ หู และจูไคก็ได้ตีดาบขึ้นมา 2 เล่ม และติดเป็นแขนให้กับเฮียกกุมารุ พร้อมกับสอนเพลงดาบให้
เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เฮียกกุมารุ (ซาโตชิ ซึมาบุกิ) ได้ออกเดินทางเพื่อกำจัด มาจินส์ทั้ง 48 เพื่อนำเอาร่างกายของเขากลับคืนมา หลังจากเดินทางได้ไม่นานเขาก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นเด็กน้อยผู้มีความสามารถเกินวัย เป็นหัวขโมยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนั่นคือ โดโรโระ (โค ชิบาซากิ) ทั้งเฮียกกุมารุและโดโรโระเดินทางไปทั่วอาณาจักรญี่ปุ่น ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่และต่อสู้กับเหล่าปีศาจ โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งเฮียกกุมารุจะได้ร่างกายทั้งหมดคืนกลับมาจากมาจินส์ทั้ง 48 ตน เมื่อเฮียกกุมารุฆ่าปีศาจไป 1 ตน ก็จะได้อวัยวะคืนมา 1 ชิ้น
เบื้องหลังและการออกฉาย.
"Dororo" เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกัน ของโอซามุ เทตสึกะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นผู้ได้ฉายาว่า "บิดาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น" (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ)
โดยได้มี เฉิน เสี่ยวตง นักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นชื่อดังชาวฮ่องกง มาทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องนี้ด้วย และได้ชมซาโตชิ ซึมาบุกิ นักแสดงชาวญี่ปุ่นผู้รับบทนำในเรื่องว่า มีตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง
ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 และฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 เมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 03.25 น.
ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)

ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) (อักษรโรมัน: Thanon Sukhumvit 71 (Pridi Banomyong)) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นจากถนนสุขุมวิทที่ทางแยกสุขุมวิทในแขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา มุ่งไปทางทิศเหนือ เมื่อถึงปากซอยปรีดี พนมยงค์ 26 (พัฒนเวศม์) จึงเริ่มเป็นเส้นแบ่งพื้นที่การปกครองระหว่างแขวงพระโขนงเหนือกับแขวงคลองตันเหนือ จนกระทั่งผ่านปากซอยปรีดี พนมยงค์ 25 (เจริญมิตร) จึงเข้าแขวงคลองตันเหนือ ไปทางทิศเดิม ข้ามคลองตันเข้าพื้นที่แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง และไปสิ้นสุดที่ทางแยกคลองตัน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนเพชรบุรีและถนนพัฒนาการ โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนรามคำแหง
ถนนนี้เดิมคือซอยสุขุมวิท 71 สร้างในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณ พ.ศ. 2485–2486 เทศบาลนครกรุงเทพได้รับมอบมาจากแขวงการทางกรุงเทพ (หน่วยงานของกรมทางหลวง) เมื่อ พ.ศ. 2503 โดยกรมทางหลวงเรียกซอยนี้ว่า "ทางสายพระโขนง-คลองตัน (ซอยปรีดี)" และต่อมาคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานได้ตั้งชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนสุขุมวิท 71 เมื่อ พ.ศ. 2513
ต่อมาใน พ.ศ. 2542 สำนักงานเขตวัฒนาโดยคณะกรรมการพิจารณาตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานในพื้นที่เขตวัฒนาได้มีมติให้ตั้งชื่อถนนสุขุมวิท 71 ว่า "ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล นายกรัฐมนตรีคนที่ 7 หัวหน้าขบวนการเสรีไทย และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร เพื่อสดุดีเกียรติคุณของท่านในฐานะบุคคลสำคัญของชาติ และในวาระที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือยูเนสโก ประกาศให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญของโลกใน พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 100 ปีชาตกาลของท่าน และในฐานะที่ปรีดี พนมยงค์ ได้สั่งการให้สร้างถนนเส้นนี้ในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยกรุงเทพมหานครได้อนุมัติให้ใช้ชื่อดังกล่าวเมื่อ พ.ศ. 2545
สถานที่สำคัญบนถนนเส้นนี้ ได้แก่ สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย และโรงพยาบาลพัฒนเวช
ถนนปรีดีพนมยงค์

ถนนปรีดีพนมยงค์  เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนโรจนะ ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม 2549 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันถึงอสัญกรรมของท่านรัฐบุรุษอาวุโส เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยาได้เปลี่ยนชื่อถนนโรจนะ ช่วงใจกลางเมือง ระหว่างสะพานปรีดี-ธำรง กับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานพระนครศรีอยุธยา (ศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยาหลังเก่า) เป็นถนนปรีดีพนมยงค์ เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ ในฐานะที่ท่านเป็นบุคคลสำคัญของชาติ ซึ่งเป็นชาวอยุธยา และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 1 คนแรกอีกด้วย
ถนนปรีดี พนมยงค์ (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต)

ถนนปรีดี พนมยงค์  เป็นชื่อถนนสายหนึ่งภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ช่วงระหว่าง ประตูพหลโยธิน 3 และ ถนนตลาดวิชา ทางมหาวิทยาลัยได้ตั้งชื่อถนนสายที่ขนานไปกับถนนป๋วย อึ๊งภากรณ์ และ ถนนสัญญา ธรรมศักดิ์ ว่า "ถนนปรีดี พนมยงค์" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส, ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8, นายกรัฐมนตรีคนที่ 7, หัวหน้าขบวนการเสรีไทย, และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้ง และผู้ประศาสน์การ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
อาร์ชดยุกเฟลิกซ์แห่งออสเตรีย

อาร์ชดยุกเฟลิกซ์แห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: เฟลิกซ์ เฟรเดอริค ออกัส มาเรีย วอม เซียจ ฟรานซ์ โจเซฟ ปีเตอร์ คาร์ล แอนตัน โรเบิร์ต อ๊อตโต้ พิอุส ไมเคิล เบเนดิกต์ เซบัสเตียน อิกเนเชียส, ภาษาอังกฤษ: Felix Friedrich August Maria vom Siege Franz Joseph Peter Karl Anton Robert Otto Pius Michael Benedikt Sebastian Ignatius von Habsburg-Lorraine) ประสูติเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 ณ พระราชวังเชินบรุนน์ ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 และพระราชบุตรองค์ที่ 4 ในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ แอนนา-ยูจีนี่ พอลลีน กาเบรียล โรเบิร์ตไทน์ มารี เดอ เมอร์ซีเดส-เมลชอร์ เจ้าหญิงแห่งอาเรนเบิร์ก ซึ่งเป็นพระธิดาองค์สุดท้องใน เจ้าชายโรเบิร์ต-พรอสเพอร์แห่งอาเรนเบิร์ก และเจ้าหญิงกาเบรียลแห่งเวรด เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ณ วิหารโบลิแยร์ ประเทศฝรั่งเศส ทั้งสองพระองค์มีพระธิดา 4 พระองค์และพระโอรส 3 พระองค์ รวมทั้งสิ้น 7 พระองค์ ดังนี้
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร

ทางพิเศษเฉลิมมหานคร หรือ ระบบทางด่วนขั้นที่ 1 เป็นทางพิเศษสายแรกของประเทศไทย ก่อสร้างและเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 โดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างภาคต่าง ๆ ของประเทศเข้าด้วยกัน โดยไม่ต้องเดินทางผ่านการจราจรหนาแน่นในใจกลางกรุงเทพมหานคร ช่วยลดปริมาณการจราจรที่คับคั่งบนถนนระดับดิน รวมทั้งช่วยให้การขนส่งสินค้าระหว่างท่าเรือคลองเตยกับภาคต่าง ๆ ให้เป็นไปด้วยความสะดวกและรวดเร็ว มีระยะทางทั้งสิ้น 27.1 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางพิเศษเฉลิมมหานครมีจำนวน 3 เส้นทาง มีจุดเริ่มต้นทางฝั่งทิศเหนือ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก เชื่อมต่อกันที่ทางแยกต่างระดับท่าเรือ ระยะทางรวม 27.1 กิโลเมตร ประกอบด้วย สายดินแดง–ท่าเรือ สายบางนา–ท่าเรือ และสายดาวคะนอง–ท่าเรือ
สายดินแดง–ท่าเรือ.
"ทางพิเศษสายดินแดง–ท่าเรือ" เปิดให้บริการ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 ระยะทาง 8.9 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากปลายถนนวิภาวดีรังสิต มุ่งไปทางทิศใต้ ผ่านทางแยกต่างระดับมักกะสัน ผ่านถนนสุขุมวิท ช่วงนี้เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร และเป็นทางระดับดินตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงถนนพระรามที่ 4 และเป็นทางยกระดับอีกครั้งในช่วงถนนพระรามที่ 4 ถึงทางแยกต่างระดับท่าเรือ เชื่อมต่อกับทางพิเศษสายดาวคะนอง–ท่าเรือ ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 7 ด่านคือ ด่านดินแดง, เพชรบุรี, สุขุมวิท, ลุมพินี, พระรามสี่ 1, เลียบแม่น้ำ และท่าเรือ 1 โดยด่านลุมพินีเชื่อมต่อโดยตรงกับโครงการวัน แบงค็อก
สายท่าเรือ–บางนา.
"ทางพิเศษสายท่าเรือ–บางนา" เปิดให้บริการ 17 มกราคม พ.ศ. 2526 ระยะทาง 7.9 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากปลายถนนเทพรัตน บริเวณทางแยกบางนา แล้วมุ่งไปทางทิศตะวันตก ผ่านจุดตัดทางพิเศษฉลองรัชที่ทางแยกต่างระดับสุขุมวิท ช่วงนี้เป็นทางระดับดินขนาด 6 ช่องจราจร และเป็นทางยกระดับตั้งแต่ทางแยกต่างระดับสุขุมวิท 50 ถึงทางแยกต่างระดับท่าเรือ ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 4 ด่านคือ ด่านท่าเรือ 2, ด่านอาจณรงค์, ด่านสุขุมวิท 62 และด่านบางนา
สายท่าเรือ–ดาวคะนอง.
"ทางพิเศษสายท่าเรือ–ดาวคะนอง" เปิดให้บริการ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ระยะทาง 10.3 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากทางแยกต่างระดับท่าเรือ มีถนนรัชดาภิเษก กับ ถนนพระรามที่ 3 คู่ขนานไปตามทางด่วน ผ่านทางแยกต่างระดับบางโคล่ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่สะพานพระราม 9 ช่วงนี้เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร และลดช่องจราจรเหลือ 4 ช่อง ตั้งแต่สะพานพระราม 9 และสิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 2 ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 5 ด่านคือ ด่านสาธุประดิษฐ์ 1, ด่านสาธุประดิษฐ์ 2, ด่านพระราม 3, ด่านสุขสวัสดิ์ และด่านดาวคะนอง
ทางพิเศษอุดรรัถยา

ทางพิเศษอุดรรัถยา หรือ ทางด่วนสายบางปะอิน–ปากเกร็ด เป็นทางด่วนของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ระยะทางรวม 32 กิโลเมตร มีปลายทางทิศใต้ที่ปลายทางทิศเหนือของทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และมีปลายทางทิศเหนือบนถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ทางพิเศษอุดรรัถยามีวัตถุประสงค์การก่อสร้างเพื่อรองรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 และเพื่อให้ระบบทางพิเศษในตอนบนของกรุงเทพมหานครสมบูรณ์ขึ้น
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางพิเศษอุดรรัถยามีเส้นทางเชื่อมต่อมาจากทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร (ยกเว้นช่วงที่ผ่านเมืองทองธานี มีขนาด 6 ช่องจราจร) มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านเมืองทองธานี จากนั้นเข้าสู่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 แล้วข้ามคลองเชียงราก ก่อนที่ลดระดับเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร โดยมีรั้วกั้นตลอด จากนั้นเข้าสู่อำเภอสามโคก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214 ซึ่งบริเวณนี้จะมีเส้นทางแยกไปทางทิศตะวันออกเพื่อต่อเชื่อมกับถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต หลังจากนี้ เส้นทางจะโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเข้าสู่อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แล้วไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 79 ของถนนกาญจนาภิเษก
โครงการก่อสร้างในอนาคต.
ปัจจุบัน การทางพิเศษแห่งประเทศไทยมีโครงการทางพิเศษสายอุดรรัถยา–สุพรรณบุรี (ทางพิเศษอุดรรัถยาส่วนต่อขยาย) เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร แนวสายทางเริ่มจากด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษบางปะอิน สิ้นสุดที่ถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร รอบที่ 3 อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี ระยะทาง 35 กิโลเมตร ทั้งนี้ ได้มีโครงการทางเชื่อมต่อศูนย์ศิลปาชีพบางไทรในโครงการ และยังมีโครงการปรับปรุงทางพิเศษอุดรรัถยา ช่วงบางพูน-บางไทรจากทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจรเป็นทางยกระดับอีกด้วย ซึ่งโครงการนี้ถูกกำหนดหมายเลขทางหลวงตามแผนของกรมทางหลวง ให้เป็นทางหลวงพิเศษ (Motorway) หมายเลข 51 แต่ทางพิเศษนี้อยู่ในแผนขยายของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย
ทางพิเศษบูรพาวิถี

<templatestyles src="Routemap/styles.css"/>
ทางพิเศษบูรพาวิถี หรือ ทางด่วน 4 เป็นทางพิเศษที่ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2541 และเปิดให้บริการตลอดสายเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 มีจุดเริ่มต้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร สิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจรซ้อนอยู่บนถนนเทพรัตน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34) เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างกรุงเทพมหานครกับพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศ ช่วยลดปริมาณการจราจรบนถนนเทพรัตน และในช่วงเทศกาลวันหยุดยาวทางพิเศษบูรพาวิถีจะมีการยกเว้นค่าผ่านทาง ได้แก่ เทศกาลปีใหม่ และเทศกาลสงกรานต์
ใน พ.ศ. 2543 ทางพิเศษบูรพาวิถีได้รับการจัดอันดับโดย "กินเนสส์บุ๊ค" ให้เป็นสะพานมีความยาวที่สุดในโลก แต่ถูกโค่นสถิติลงในปี พ.ศ. 2551 โดยสะพานเว่ยหนาน-เว่ยเหอในประเทศจีนซึ่งเป็นสะพานรถไฟความเร็วสูง ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นสะพานที่ยาวเป็นอันดับ 6 ของโลกในปัจจุบัน โดยที่อันดับ 1-5 เป็นสะพานทางรถไฟ ทำให้ทางพิเศษบูรพาวิถียังมีตำแหน่งเป็นสะพานทางรถยนต์ที่ยาวที่สุดในโลก
ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นทางพิเศษสายแรกที่ใช้ระบบปิดหรือระบบเก็บเงินตามระยะทาง กล่าวคือ เวลารถที่จะขึ้นทางออกต้องรับบัตรที่ด่านทางเข้า และเวลารถที่จะลงทางด่วนต้องคืนบัตรและจ่ายเงินที่ด่านทางออก ในปัจจุบัน ทางพิเศษกาญจนาภิเษก และทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ก็ใช้ระบบนี้เช่นเดียวกัน ในอนาคต ทางหลวงพิเศษหมายเลข 6 และทางหลวงพิเศษหมายเลข 81 ก็จะใช้ระบบเก็บค่าผ่านทางแบบปิดด้วยเช่นกัน
ในวันที่ท้องฟ้าเปิดและทัศนวิสัยดี จะทำให้มองเห็นเขาเขียวบนทางพิเศษตั้งแต่ กม.0 ขาออกไปจนถึง กม.55
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางพิเศษบูรพาวิถีมีแนวสายทางเริ่มที่บริเวณปลายทางพิเศษสายบางนา–อาจณรงค์ (ระบบทางด่วนขั้นที่ 3 สายใต้ตอน S1) บริเวณเขตบางนา กรุงเทพมหานคร โดยใช้พื้นที่เกาะกลางถนนเทพรัตน มุ่งไปทางทิศตะวันออก เข้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ผ่านอำเภอบางพลี ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ผ่านอำเภอบางเสาธง อำเภอบางบ่อ แล้วเข้าสู่จังหวัดฉะเชิงเทรา ผ่านอำเภอบางปะกง ข้ามแม่น้ำบางปะกง และสิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร
รองประธานาธิบดีสหรัฐ

รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ (ย่อ: VPOTUS) เป็นบุคคลแรกภายใต้โครงสร้างการบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ และจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีเมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบันถึงแก่อสัญกรรม ลาออก หรือถูกถอดถอนจากตำแหน่ง และตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐ รองประธานาธิบดียังได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานวุฒิสภาอีกด้วย แต่จะไม่มีอำนาจในการลงมติ เว้นแต่เพื่อการชี้ขาดในกรณีที่คะแนนเสียงในสภาเท่ากัน 
รองประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐภายใต้การนำของประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ คือ เจดี แวนซ์ 
"ดูบทความเพิ่มเติมได้ที่ รายนามรองประธานาธิบดีสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ

วุฒิสภาสหรัฐ  เป็นสภาสูงของรัฐสภาสหรัฐ โดยเป็นสภานิติบัญญัติแห่งสหรัฐร่วมกับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐซึ่งเป็นสภาล่าง
องค์ประกอบและอำนาจของวุฒิสภาตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ มาตรา 1 วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นผู้แทนจากแต่ละรัฐ โดยแต่ละรัฐมีผู้แทนเท่ากันรัฐละสองคน ไม่ว่ามีประชากรมากน้อยเพียงใด โดยมีวาระดำรงตำแหน่งสลับฟันปลา (staggered term) วาระละ 6 ปี ปัจจุบันในสหภาพมี 50 รัฐ ฉะนั้นจึงมีสมาชิกวุฒิสภา 100 คน รองประธานาธิบดีสหรัฐมีหน้าที่เป็นประธานในที่ประชุมและถือเป็นประธานวุฒิสภาโดยตำแหน่ง (ex officio member) และสามารถออกเสียงลงมติได้ในกรณีที่เสียงเท่ากันทั้งสองฝ่าย โดยหากรองประธานาธิบดีสหรัฐไม่ได้เป็นประธานในการประชุม ประธานชั่วคราวซึ่งโดยธรรมเนียมจะเป็นสมาชิกอาวุโสซึ่งมาจากฝ่ายเสียงข้างมากจะทำหน้าที่แทนประธาน
วุฒิสภานั้นกล่าวได้ว่าเป็นสภาที่มีความสุขุมรอบคอบและมีเกียรติมากกว่าสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอันเนื่องมาจากวาระที่นานกว่า จำนวนสมาชิกที่น้อยกว่า และการเป็นผู้แทนของคนทั้งรัฐ ซึ่งจากอดีตจนถึงปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าวุฒิสภามีบรรยากาศของความเป็นเหตุเป็นผลและมีการแบ่งพรรคพวกตามพรรคการเมืองน้อยกว่า
ตั้งแต่ปี 1789 ถึง 1913 สมาชิกวุฒิสภามาจากการแต่งตั้งของสภานิติบัญญัติของรัฐที่ตนเป็นผู้แทน หลังการให้สัตยาบันการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 17 ในปี 1913 ปัจจุบัน สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยระบบคะแนนนำ ห้องประชุมวุฒิสภาตั้งอยู่บริเวณปีกเหนือของอาคารรัฐสภาสหรัฐในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน

โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน (27 มกราคม ค.ศ. 1687 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1753) เป็นวิศวกรทางยุทธศาสตร์แลสถาปนิกชาวเยอรมันสมัยบาโรกที่ผสมผสานการออกแบบจากหลายพื้นที่เข้าด้วยกัน เช่น ออสเตรีย ฝรั่งเศส อิตาลี โบฮีเมีย โดยออกมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สง่างามเช่นที่วังเวือทซ์บวร์ค (Würzburg Residence) และมหาวิหารเฟียร์ทเซนไฮลิกเกิน (Vierzehnheiligen) ที่ใกล้เมืองบัมแบร์ค สิ่งก่อสร้างทั้งสองถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นของยุคนั้น
งานชิ้นสุดท้ายของน็อยมันคือ "Visitation of Mary" ที่เอ็ลท์มันอัมไมน์ (Eltmann am Main) ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของศิลปะบาโรก
น็อยมันเกิดที่เมืองเอเกอร์ในราชอาณาจักรโบฮีเมีย (ปัจจุบันคือเมืองแค็ปในประเทศเช็กเกีย) ย้ายไปเวือทซ์บวร์คเมื่อ ค.ศ. 1711 และได้รับอุปการะโดยครอบครัวเชินบอร์น (Schönborn) เมื่อค. ศ. 1717 โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมันเป็นสถาปนิกที่รับผิดชอบในการก่อสร้างอาคารทุกอาคารในบริเวณวังเวือทซ์บวร์ค น็อยมันเสียชีวิตที่เวือทซ์บวร์ค 
นอกจากรูปของน็อยมันที่ปรากฏบนธนบัตร 50 มาร์คเก่าของประเทศเยอรมนี ค.ศ. 1991 แล้ว ยังพบรูปของน็อยมันได้ที่บันไดภายในวังเวือทซ์บวร์คในทำนองเครื่องแบบอิงปืนใหญ่ น็อยมันคุยว่าเพดานของวังนั้นออกแบบดีจนแม้แต่เสียงของปืนใหญ่ก็ไม่ทำให้เพดานพังลงมาได้
ท่าประตูน้ำ

ท่าประตูน้ำ  เป็นท่าจอดเรือของเรือโดยสารคลองแสนแสบบริเวณเชิงสะพานเฉลิมโลก 55 ด้านทิศตะวันออก ถนนราชดำริ ระหว่างสี่แยกประตูน้ำ (ตัดถนนเพชรบุรีและถนนราชปรารภ) และสี่แยกราชประสงค์ ในพื้นที่เขตราชเทวี และเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ท่าเรือแห่งนี้เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเรือโดยสารคลองแสนแสบทั้ง 2 ช่วง คือช่วงวัดศรีบุญเรือง - ประตูน้ำ ซึ่งใช้เรือขนาดใหญ่บรรทุก 150-200 คน กับช่วงประตูน้ำ - ผ่านฟ้าลีลาศ ซึ่งใช้เรือขนาดเล็กบรรทุก 80-100 คน ผู้โดยสารที่เดินทางผ่านท่านี้สามารถเดินทางต่อได้โดยไม่เสียค่าโดยสารเพิ่ม โดยเปลี่ยนจากเรือลำเดิมเป็นลำใหม่บนฝั่งเดียวกัน และแสดงตั๋วจากเรือลำเดิมกับพนักงานเก็บเงินบนเรือลำใหม่
ประวัติศาสตร์.
"ท่าประตูน้ำสระปทุม" ในอดีตเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางจากพระนครออกไปยังชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือและเมืองแปดริ้ว (ฉะเชิงเทรา) ตามเส้นทางเรือเมล์นายเลิศ ในคลองบางกะปิ-คลองแสนแสบ ซึ่งขุดผ่านทุ่งบางกะปิ (บริเวณด้านทิศเหนือของถนนสุขุมวิทหรือเขตวัฒนาในปัจจุบัน ไปจนถึงพื้นที่เขตห้วยขวาง เขตวังทองหลาง และเขตบางกะปิ) เมืองมีนบุรี หนองจอก บางน้ำเปรี้ยว และเมืองฉะเชิงเทรา บริเวณท่าประตูน้ำจึงกลายมาเป็นย่านการค้าที่สำคัญ และมีบริการขนส่งมวลชนทั้งรถราง และรถประจำทางหลายสาย โดยเฉพาะรถประจำทางของบริษัท นายเลิศ จำกัด (รถเมล์ขาวนายเลิศ) ซึ่งให้บริการครั้งแรกประมาณปี 2450 ด้วยรถม้าลากจูง ในเส้นทางแรกคือสะพานยศเส-ประตูน้ำ ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ในเส้นทางตลาดยอดบางลำพู-ยศเส-ประตูน้ำ และต่อมารถเมล์ขาวก็ได้กลายมาเป็นรถประจำทาง ขสมก. หลายสายที่ผ่านท่าประตูน้ำมาจนถึงปัจจุบัน เช่นสาย 2, 60, 73, 511 เป็นต้น
สกุลศิลปะเวสโซบรุนเนอร์

โรโคโคเวสโซบรุน (ภาษาอังกฤษ: Wessobrunner School) หมายถึงกลุ่มนักปั้นปูนที่เริ่มก่อตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่แอบบีเบ็นนาดิคตินเวสโซบรุน (Wessobrunn Abbey) กลุ่มช่างนี้มีด้วยกันทั้งหมด 600 คนเท่าที่ทราบกัน กลุ่มโรโคโคเวสโซบรุนเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลสำคัญต่อศิลปะปูนปั้นทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนีเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 
โรโคโคเวสโซบรุน เป็นคำที่นักประวัติศาสตร์ศิลปะกุสตาฟ ฟอน เบโซลด์ (Gustav von Bezold) และ จอร์จ แฮคเคอร์ (Georg Hacker) ใช้เรียกศิลปินหรือช่างกลุ่มนี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888
การทำงานร่วมกันระหว่างช่างวางอิฐและช่างสลักหิน และช่างปั้นปูนชาวอิตาลีมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ในบาวาเรีย พอมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 โรโคโคเวสโซบรุนก็กลายมาเป็นศูนย์กลางศิลปะปูนปั้นที่สำคัญในยุโรป ช่างจากเวสโซบรุนมิใช่แต่จะรับงานของทางใต้ประเทศเยอรมนีเท่านั้นแต่ยังรับงานจากประเทศฝรั่งเศส ประเทศโปแลนด์ ประเทศฮังการี และ ประเทศรัสเซียด้วย จนช่างอิตาลีไม่สามารถสู้ได้
งานที่ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของโรโคโคเวสโซบรุนก็คืองานที่วัดวีส์ สร้างและตกแต่งโดยสถาปนิกโดมินิคุส ซิมเมอร์มันน์ และโยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์เป็นทำจิตรกรรมฝาผนัง ทุกอย่างภายในเป็นสิ่งตกแต่งไปหมดแม้แต่สถาปัตยกรรมของวัด โค้งบริเวณสงฆ์อันที่จริงก็คือโค้งตกแต่งมหึมาที่ซ้อนกันซึ่งเป็นการริเริ่มโดยโดมินิคุส ซิมเมอร์มันน์ 
สมาชิก.
สมาชิกคนสำคัญๆ ของกลุ่มโรโคโคเวสโซบรุนก็ได้แก่:
* โดมินิคุส ซิมเมอร์มันน์ (Dominikus Zimmermann) 
* โยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์ (Johann Baptist Zimmermann) 
* ครอบครัว ฟ็อยค์เมเยอร์
* เล็นนาร์ด ดินเซนฮอฟเฟอร์ (Leonhard Dientzenhofer) 
* คริสตอฟ ดินเซนฮอฟเฟอร์ (Christoph Dientzenhofer) 
* คิลเลียน อิกนาซ ดินเซนฮอฟเฟอร์ (Kilian Ignaz Dientzenhofer) 
* โยฮันน์ ดินเซนฮอฟเฟอร์ (Johann Dientzenhofer) 
* อิกนาซ ฟินสเตอร์วาลเดอร์ (Ignaz Finsterwalder)
* อันโทน กิเกิล (Anton Gigl)
และตระกูลศิลปินตระกูลอื่นๆ เช่น ชมุซเซอร์ (Schmuzer) , เมิร์ค (Merck) , เราค์ (Rauch) , ไชดอฟ (Schaidauf) , อืเบลแฮ (Übelher) และ เซิพฟ (Zöpf)
การวิวัฒนาการของงานปูนปั้น.
ศิลปะการทำปูนปั้นเริ่มมาตั้งแต่ 7000 ปีก่อนคริสตกาลและมารุ่งเรืองที่ประเทศอิตาลีในยุคเรอเนซองส์ ในประเทศเยอรมนีการทำปูนปั้นเริ่มเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1545 ที่วังที่เมืองแลนด์ชุท (Landshut) จากคำบรรยายของ มิเคิล เวนิก (Michael Wenig) ในหนังสือ “Historico-Topographica Descriptio” เมื่อปี ค.ศ. 1701 กล่าวว่าผู้ที่อยู่ในหมู่บ้านไกส์พอยท์ และเฮด ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่ขึ้นอยู่กับแอบบีเวสโซบรุนส่วนใหญ่จะมีอาชีพเป็นช่างปั้นปูนและช่างอิฐ 
ประมาณปี ค.ศ. 1750 กิจการการก่อสร้างก็เริ่มลดน้อยลงเพราะวัดและวัดแสวงบุญแบบโรโคโคสร้างกันเสร็จ นอกจากนั้นสถาปัตยกรรมรุ่นใหม่แบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกโรมัน (Neo-Classical architecture) ก็เริ่มเข้ามาแทนที่ระหว่างปี ค.ศ. 1775 ถึงปี ค.ศ. 1790 ทำให้ศิลปะการทำปูนปั้นมีความนิยมลดลง “สมาคมช่างปูนปั้น” (Society of Stucco-workers) ซึ่งก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1783 มีสมาชิก 68 คน เมื่อปี ค.ศ. 1798 ก็ลดลงไปเหลือ 27 คน พอมาถึงปี ค.ศ. 1864 ก็เหลือเพียง 9 คน
โรโคโคเวสโซบรุนเสื่อมลงเมื่อศิลปินเริ่มหันไปหารูปทรงใหม่ที่เรียบง่ายกว่าและคำนึงถึงประโยชน์การใช้สอยมากกว่าแบบเวสโซบรุน ผลงานของโรโคโคเวสโซบรุนจะหาดูได้จากหลายประเทศในยุโรปโดยเฉพาะในประเทศออสเตรีย
พระเศวตคชเดชน์ดิลก

พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ มีลักษณะสำคัญดังนี้ 
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเป็นช้างสำคัญ เมื่อวันที่ 15-16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 พระราชนามว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />พระเศวตคชเดชน์ดิลก ประชาธิปกปทุมรัตนดำริ<br>เทวอัคนีนิรุฒชุบเชิด กำเนิดนภีสีฉวนเฉลียง<br>ฉวีเยี่ยงบุษกรโกมล นขาขนขาวผ่องแผ้ว<br> แก้วเนตรน้ำเงินงามลึก วันวณึกบรรณาการ<br>คชเชนทรยานยวดยิ่ง มิ่งมงคลฉนำเฉลิมฉัตร<br>สัตตมกษัตรทรงศร อมรรัตนโกสินทร์<br>รบือรบินบารมีทศ ยืนพระยศธรรมราชัย<br>นิรามัยมนุญคุณ บุณยโศลกเลิศฟ้า ๚
มีเรื่องเล่ากันว่า ในคืนวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2475 คืนก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ซึ่งยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต ได้ส่งเสียงร้องประหลาดตลอดทั้งคืน เมื่อถึงเวลารุ่งสาง คณะราษฎรก็ก่อการ ณ บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า ใกล้กับโรงช้างต้นนั้น 
เมื่อพระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ โตขึ้น มีลักษณะแปลก คือมีงางอกออกมาไขว้กัน มีเรื่องเล่าว่าวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484 พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ได้ยกงวงขึ้นไปติดบนงา แล้วเอาลงไม่ได้ เจ็บปวดร้องครวญครางอยู่หลายวัน เจ้าหน้าที่แก้ไขอย่างไรก็ไม่หาย จึงจำเป็นต้องเลื่อยงาทั้งสองออก ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันที่ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็ตสวรรคต เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น) คู่กับ พระเศวตวชิรพาหฯ เป็นเวลา 16 ปี จึงล้มลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2486
ทุ่นระเบิด

ทุ่นระเบิด  มีหลักการทำงาน คือทำอุปกรณ์ตัวหนึ่งเป็นตัวกระตุ้น ให้เกิดการระเบิด ไม่ว่าจะเป็น เสียง แสง อุณหภูมิ แรงสั่นสะเทือน แรงกด ลวดสะดุด ที่นิยมกันมาก คือ เป็นตัวรับแรงกด (Pressure) ซึ่งจะเข้าไปกระทบกับ ตัวจุดระเบิด ทำให้เกิดระเบิดขึ้น ดินระเบิดที่นิยมใช้กันมากคือ TNT (Trinitrotoluene) ใช้ในการโจมตีผู้บุกรุก
ส่วนวิธีการระเบิด แล้วแต่วิธีออกแบบ เช่น ระเบิดทันทีที่โดนสัมผัส หรือ เมื่อได้รับแรงกระตุ้นแล้ว จะดีดตัวขึ้นมาเหนือพื้นดิน แล้วจึงระเบิด
ประวัติ.
การใช้ทุ่นระเบิดเกิดจากวิวัฒนาการของการใช้กับดัก เพื่อก่อให้เกิดความเสียหายต่อข้าศึก เช่น การใช้หลุมพราง บ่วงแร้ว ต่อมา เมื่อเทคโนโลยีได้พัฒนาขึ้น ได้มีการพัฒนาระบบกับดักให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทุ่นระเบิดก็เป็นผลของการพัฒนาอันหนึ่ง ซึ่งได้แตกออกตามวัตถุประสงค์ของการใช้งาน เช่น เพื่อใช้ทำความเสียหายต่อบุคคล ยานพาหนะทั้งทางบก ทางเรือ และทางอากาศ
ทุ่นระเบิดสมัยใหม่เริ่มได้มีการเริ่มใช้เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1277 โดยราชวงศ์ซ้องของจีน เพื่อต่อต้านการรุกราณของมองโกล ที่เริ่มรุกรานและยึดหัวเมืองทางตอนเหนือ และได้มีการพัฒนารูปแบบการใช้งานและ อานุภาพในการทำลายให้มากขึ้น
ในสงครามแต่ละที่ทุ่นระเบิดแต่ละประเภทหรือ แต่ละแบบถูกนำมาใช้ตามความเหมาะสม เช่นในสงครามเกาหลี ทุ่นระเบิดแบบสาย ถูกนำมาติดตั้งตามแนวป้องกัน เป็นเครือข่ายที่ซับซ้อนหลายชั้น แต่ใน สงครามเวียดนาม ทุ่นระเบิดแบบเคโม (Claymore) ซึ่งมีขนาดเล็กทำจากพลาสติก ภายในบรรจุระเบิดและแผ่นโลหะ สามารถกำหนดทิศทางได้ ระยะหวังผลอยู่ที่ 76 เมตร สามารถใช้ฝังลงไปดิน หรือ แขวนไว้กับต้นไม้ก็ได้
การติดตั้งและการวางทุ่นระเบิด.
การติดตั้งทุ่นระเบิด ก็คือการนำระเบิดไปติดตั้งยังเป้าหมาย ให้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะทำงานได้ทันที ที่มีการกระตุ้นให้เกิดการระเบิดตามเงื่อนไขที่ต้องการ มีวิธีการหลายวิธีได้แก่
มารีจี

มารีจี  เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงตามความเชื่อของพุทธศาสนามหายาน พุทธศาสนาวัชรยาน และศาสนาเต๋า โดยนับถือว่าเป็นพระโพธิสัตว์แห่งแสงอาทิตย์ยามเช้า ทรงรถที่ลากด้วยหมูป่าเจ็ดตัว รูปลักษณ์ของพระนางมีหลากหลายมีตั้งแต่พักตร์เดียว 2 กรไปจนถึงหกพัตร์ 12 กร ในอินเดียจะพบรูปปั้นแบบพักตร์เดียว 2 กร และ 3 พักตร์ 6 กร พระโพธิสัตว์องค์นี้เป็นที่นิยมนับถือในทิเบตและจีน ญี่ปุ่น และทรงมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตำนานเทศกาลกินเจ
เหวัชระ

เหวัชระ (ภาษาทิเบต: ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ kye'i rdo rje / kye rdo rje; ภาษาจีน: 喜金刚 Xǐ jīngāng;) เป็นอีกภาคหนึ่งของเหรุกะ ที่สะท้อนถึงจิตใจด้านดีงามต่างจากเหรุกะที่สะท้อนจิตใจด้านชั่วร้าย ถือเป็นยิดัมเช่นกัน อิตถีภาวะของเหวัชระ เรียกว่า วัชรโยคินี หรือ ไนราตมยะ ซึ่งบ่งถึงสุญตาหรือความไร้ตัวตน รูปปั้นของเหวัชระมีกายสีน้ำเงิน แปดเศียร สี่ขา สิบหกกร ถือถ้วยรูปหัวกะโหลกที่บรรจุรูปพระธยานิพุทธะหรือเทพต่าง ๆ รวมถึงสัญลักษณ์ของพุทธะและเทพเหล่านั้น
บัลลูน

บัลลูน หรือ บอลลูน  เป็นยานพาหนะที่ใช้ในการเดินทางทางอากาศ ด้วยหลักการของแรงลอยตัว (Buoyancy) และเคลื่อนที่ด้วยลม มีหลักฐานการสร้างในประเทศจีนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ต่อมาในทวีปยุโรปมีการทดลองสร้างเป็นพาหนะสำหรับใช้เดินทางทางอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1709 ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783 พี่น้องมงกอลฟีเย ชาวฝรั่งเศส ประสบความสำเร็จในการใช้บัลลูนขนาดใหญ่ ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์ ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกที่ ปารีส และนับเป็นก้าวแรกของการเดินทางด้วยบัลลูนอย่างแท้จริง
พี่น้องมงกอลฟีเย

พี่น้องมงกอลฟีเย  ประกอบด้วย โฌแซ็ฟ-มีแชล มงกอลฟีเย (26 สิงหาคม ค.ศ. 1740 - 26 มิถุนายน ค.ศ. 1810) และ ฌัก-เอเตียน มงกอลฟีเย (6 มกราคม ค.ศ. 1745 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 1799) นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส เป็นคนสร้างบัลลูนที่ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์ ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกของโลกที่กรุงปารีส เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ

อะนะตะ กะ อิตะ โมริ (; โรมาจิ: "Anata ga Ita Mori") เป็นซิงเกิลเปิดตัวของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 15 มีนาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอนิเมะเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ส่วนอันดับในโอริก้อนชาร์ตนั้น ซิงเกิลนี้อยู่ในอันดับที่ 16 และมียอดวางจำหน่าย 19,172 ชุดด้วยกัน ซึ่งถือว่าเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของจูไคเลยทีเดียว
โคะอิบิโตะ โดชิ

โคะอิบิโตะ โดชิ (; โรมาจิ: "Koibito Doushi") เป็นซิงเกิลชุดที่ 2 ของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง "โอ้! เทพธิดา ภาค ปีกของพวกเราทุกคน" (; โรมาจิ: "Aa! Megami-sama: Sorezore no Tsubasa")
พระเศวตวรวรรณ

พระเศวตวรวรรณฯ เป็นช้างสำคัญช้างที่หนึ่งในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นลูกช้างด่าง ตกที่เมืองพร้าว พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 6 โปรดให้หนานไชยวงศ์ พระยาไยชเลิก คุมลงมาถวายที่กรุงเทพมหานคร เดินทางถึงเมื่อวันขึ้น 6 ค่ำ เดือน 1 ปีมะเส็งเอกศก จุลศักราช 1231 ตรงกับ พ.ศ. 2412
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีสมโภช ขึ้นระวาง ณ โรงพิธี สนามชัย พระราชทานนามว่า พระเศวตวรวรรณฯ และโปรดฯ ให้สร้างโรงช้างต้นขึ้นภายในบริเวณพระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น ถนนอู่ทองใน)
จือนฺหวี่

จือนฺหวี่ เป็นเทพีแห่งการทอผ้าและดาวเวกาในเทพปกรณัมจีน พระองค์เป็นพระธิดาองค์สุดท้องจากพระธิดาทั้งเจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ เชื่อกันว่าพระองค์ทอเสื้อคลุมยาวหลวงของพระบิดาจากก้อนเมฆ
ตำนาน.
จือนฺหวี่เป็นพระธิดาองค์ที่เจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ วันหนึ่งขณะเดินทางลงมายังโลกเพื่ออาบน้ำในแม่น้ำ พระองค์พบกับหนิวหลาง หนุ่มเลี้ยงวัว เขาตะลึงกับความงามของพระองค์มากจนตกหลุมรักกับพระองค์ทันทีและขโมยฉลองพระองค์ของพระองค์ไป เมื่อไม่มีฉลองพระองค์ จือนฺหวี่จึงไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้ ดังนั้น พระองค์จึงตัดสินพระทัยแต่งงานกับหนิวหลาง โดยหนิวหลางออกไปทำไร่ ส่วนจือนฺหวี่ทอผ้าที่บ้านและดูแลลูก ๆ ของพวกเขา จือนฺหวี่ตกหลุมรักนานมากจนพระองค์ไม่อยากกลับสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เง็กเซียนฮ่องเต้พบตัวพระองค์ โดยมีรับสั่งให้ซีหวังหมู่นำจือนฺหวี่กลับมายังสวรรค์ หนิวหลางโมโหมากหลังรู้ว่าภรรยาถูกนำตัวกลับไปสวรรค์ วัวของหนิวหลางจึงสร้างเรือให้เขานำลูก ๆ ของเขาไปที่สวรรค์
ในตอนที่หนิวหลางกับลูกชายหลายคนของเขากำลังจะถึงสวรรค์ ซีหวังหมู่จึงลงโทษพวกเขาด้วยการสร้างแม่น้ำสวรรค์หรือทางช้างเผือกตรงใจกลางท้องฟ้าแยกคู่รักสองคนตลอดกาล เมื่อทั้งคู่อกหัก จือนฺหวี่จึงกลายเป็นดาวเวกาส่วนหนิวหลางกลายเป็นดาวตานกอินทรี 
หลังจากนั้น ซีหวังหมู่ได้อนุญาตให้ทั้งคู่พบกันได้แค่ครั้งเดียวในวันที่เจ็ด เดือนเจ็ด เมื่อมีฝูงนกสาลิกาบินไปที่ท้องฟ้าและสร้างสะพานให้ทั้งคู่เดินข้าม วันที่ฉลองมีชื่อว่า "เทศกาลซีซี" ซึ่งมีอีกชื่อว่า วันวาเลนไทน์ของจีน
เนื้อเรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในนิทานที่ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ของ "ขบวนการนิทานพื้นบ้าน" (Folklore Movement) ในคริสต์ทศวรรษ 1920—ส่วนอีกสามเรื่องคือตำนานนางพญางูขาว, พระนางเมิ่งเจียง และม่านประเพณี
ซีเอนา

ซีเอนา  เป็นเมืองในจังหวัดซีเอนา แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ซีเอนาเป็นเมืองคู่แข่งของฟลอเรนซ์ที่มีชื่อเสียงทางศิลปะและสถาปัตยกรรมในยุคกลาง ใจกลางเมืองเก่าของซีเอนาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1995
ซานจีมิญญาโน

ซานจีมิญญาโน  เป็นเมืองเล็ก ๆ บนเนินเขา ตั้งอยู่ในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาประมาณ 50 กิโลเมตรและอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฟลอเรนซ์
ความสำคัญของซานจีมิญญาโนเป็นเมืองที่ยังรักษาลักษณะเมืองในยุคกลางไว้อย่างพร้อมมูลโดยเฉพาะหอคอยซึ่งจะมองเห็นได้แต่ใกล ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินสูงล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง ตามลักษณะที่ยังพบในหลายเมืองและหมู่บ้านในบริเวณแคว้นตอสคานา 
เมืองซานจีมิญญาโนได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
โฮชิ อาคาริ

โฮชิ อาคาริ (; โรมาจิ: "Hoshi Akari") เป็นซิงเกิลที่ 3 ของดูโอซอฟท์ร็อค จูไค ที่วางจำหน่ายในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2006 โดย Sistus Records และเพลงแรกของซิงเกิลนี้ ยังเป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง นักรบเหล็กเทวะ อีกด้วย
ปิซา

ปิซา  เป็นเมืองเอกของจังหวัดปิซา อยู่ในแคว้นตอสคานา ฝั่งแม่น้ำอาร์โน ประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันตกของเมืองฟลอเรนซ์ (ฟีเรนเซ) ประมาณ 100 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาปรมาณ 130 กิโลเมตร
จตุรัสดูโอโมแห่งปิซาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1987
ปลาคางคก

ปลาคางคก หรือ ปลาย่าดุก (อังกฤษ: Freshwater toadfish, Grunting toadfish, Freshwater stonefish; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Allenbatrachus grunniens") ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาคางคก (Batrachoididae) ชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างคล้ายกับปลาย่าดุก ("Batrachomoeus trispinosus") ที่มีลักษณะใกล้เคียงและพบในแหล่งที่อยู่เดียวกัน ด้วยมีสีเลอะทั้งลำตัว หัวมีขนาดใหญ่ มุมปากกว้าง ตากลมโต แต่ว่าปลาคางคกมีลายแถบที่ครีบอกมีมากกว่า โดยมีถึง 7-8 ขีด (ขณะที่ปลาย่าดุก มี 3-4 ขีด) ขณะที่หนวดที่บริเวณแก้มและหัวของปลาย่าดุก แตกแขนงมากกว่าปลาคางคก
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามพื้นโคลนหรือเลนตามปากแม่น้ำขนาดใหญ่ในเขตร้อนและอบอุ่นของทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, บังกลาเทศ, พม่า, ไทย, เวียดนาม จนถึงฟิลิปปินส์ พบได้น้อยมากในแหล่งที่เป็นน้ำจืดสนิท 
หากินในเวลากลางคืนด้วยการซุมรอเหยื่ออย่างนิ่ง ๆ ด้วยการเขมือบกินไปทั้งตัว เหมือนเช่นปลาคางคกชนิดอื่น ๆ 
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีการปรับสภาพให้เข้ากับน้ำจืดได้เหมือนกับปลาย่าดุก โดยมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาสิงโต" หรือ "ปลาแซมเบ้"
บอบบี ฟิชเชอร์

บ็อบบี ฟิชเชอร์ หรือ โรเบิร์ต เจมส์ ฟิชเชอร์ (9 มีนาคม พ.ศ. 2486 — 17 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนักหมากรุกชาวอเมริกันเชื้อสายยิว-เยอรมัน ที่มีพรสวรรค์และอุทิศตัวให้กับเกมหมากรุก จนถึงระดับที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักหมากรุกที่เก่งที่สุดตลอดกาล. บ็อบบี ฟิชเชอร์ เคยเป็นทั้งแชมป์หมากรุกอเมริกา และแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา (นับถึงช่วงเวลานั้น) ฟิชเชอร์ได้ฉายแววความอัจฉริยะในทักษะหมากรุกของตนตั้งแต่อายุยังน้อย. เกมที่ฟิชเชอร์เล่นชนะ โดนัล เบิร์น (Donald Byrne) ในปี ค.ศ. 1956 ในขณะที่ฟิชเชอร์อายุได้เพียง 13 ปี ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เกมหมากรุกแห่งศตวรรษ" (Game of the Century) นอกจากนี้ บ็อบบี ฟิชเชอร์ ยังเป็นชาวอเมริกันเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลอย่างเป็นทางการ (ก่อนหน้านี้มีเพียงนักหมากรุกอัจฉริยะชาวอเมริกันชื่อ พอล มอร์ฟี ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นแชมป์หมากรุกโลกอย่างไม่เป็นทางการ ในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1862) โดยเป็นฝ่ายชนะโบริส สปัสสกี อดีตแชมป์โลกชาวโซเวียตในการแข่งขันที่เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลกระหว่างปี พ.ศ. 2515 ถึง 2518. แมตช์แข่งขันชิงตำแหน่งแชมป์โลกระหว่าง บ็อบบี ฟิชเชอร์ และ โบริส สปัสสกี เป็นหนึ่งในเกมหมากรุกที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์ และมีบทบาทในการยกระดับกีฬาหมากรุกให้กลายเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง
ในบั้นปลายชีวิต บ็อบบี ฟิชเชอร์ กลายเป็นบุคคลที่เก็บตัวและมีอาการป่วยทางจิต โดยหมกมุ่นกับทฤษฎีสมคบคิดว่ายิวจะยึดครองโลก จนกระทั่งกลายเป็นผู้ฝักใฝ่ในลัทธิต่อต้านอเมริกัน และยังเผยแพร่ความคิดเห็นในทางเหยียดและต่อต้านยิว (ถึงแม้มารดาของเขาจะเป็นยิว) จนกระทั่งถูกเพิกถอนพาสปอร์ตอเมริกัน และถูกควบคุมตัวโดยทางการญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือนในฐานะที่เป็นบุคคลไร้สัญชาติ และใช้พาสปอร์ตอเมริกันที่ถูกระงับแล้ว
ในปี พ.ศ. 2548 ฟิชเชอร์ ได้สัญชาติไอซ์แลนด์ เขาเดินทางไปใช้ชีวิตที่ไอซ์แลนด์กระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่โรงพยาบาลแลนด์สปิตาลิในเมืองเรคยาวิกด้วยภาวะไตวาย
สงวน นิตยารัมภ์พงศ์

นายแพทย์สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ (18 มีนาคม พ.ศ. 2495 – 18 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นแพทย์ชาวไทย อดีตเลขาธิการสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) และอดีตประธานชมรมแพทย์ชนบท เขาเป็นแพทย์ที่มีผลงานดีเด่นในการบุกเบิกและผลักดันโครงการประกันสุขภาพถ้วนหน้า รัฐบาลที่รับเอานโยบายนี้ไปปฏิบัติคือรัฐบาลพรรคไทยรักไทย ใช้ชื่อนโยบายว่า "30 บาทรักษาทุกโรค" 
กลุ่มแพทย์ชนบทและผู้เคยร่วมงานกับสงวน เช่น เกรียงศักดิ์ วัชรนุกูลเกียรติ ประธานชมรมแพทย์ชนบทรุ่นที่ 22 และ โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ ผู้อำนวยการสำนักงานวิจัยสังคมและสุขภาพ (สวสส.) ยกย่องสงวนว่าเป็น "รัฐบุรุษแห่งวงการสาธารณสุขไทย" 
ประวัติ.
สงวนเกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2495 เป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งหมด 6 คนในครอบครัวชาวจีนในจังหวัดพระนคร ศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จากนั้นศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
ระหว่างที่เรียนมหาวิทยาลัย สงวนเป็นนักกิจกรรม ได้ออกค่ายในช่วงก่อนเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 ซึ่งทำให้ได้พบประสบการณ์ที่ไม่เคยประสบมาก่อน
นอกจากกิจกรรมออกค่ายแล้ว จากนิสัยรักการอ่าน ยังเป็นบรรณาธิการหนังสือ "มหิดลสาร" ของมหาวิทยาลัยอีกด้วย 
หนังสือที่เขาชอบอ่านคือ วารสารสังคมปริทัศน์ เศรษฐศาสตร์ชาวบ้าน และ หนังสือพิมพ์มหาราช
หลังจากเรียนจบในปี พ.ศ. 2520 ซึ่งเป็นช่วงเวลาหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 บรรยากาศความตื่นตัวของนักศึกษามีอยู่ทั่วไป นักศึกษาด้านการแพทย์จบใหม่ล้วนมีความสำนึกรับผิดชอบต่อสังคม และอยากไปทำงานชนบท สงวนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น จึงเข้าทำงานที่โรงพยาบาลวชิระ กรุงเทพมหานคร อยู่ 1 ปี ก่อนจะออกไปเป็นแพทย์ชนบท ที่ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ อยู่ 5 ปี
บั้นปลายชีวิต สงวนล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งปอด และมีอาการทรุดหนักด้วยอาการน้ำท่วมปอดและไตไม่ทำงานหนึ่งสัปดาห์ ก่อนถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเวลาประมาณ 16.15 น. ของวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี อายุ 55 ปี
ละครโทรทัศน์.
เรื่องราวของ นายแพทย์ สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ในชื่อ "หมอหงวน...แสงดาวแห่งศรัทธา" ออกอากาศวันแรกในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2553 ทางทีวีไทย โดยมี จิรายุส วรรธนะสิน รับบทเป็น สงวน ร่วมด้วย ร่มฉัตร ขำศิริ และ ทราย เจริญปุระ กำกับการแสดงโดย วีระศักดิ์ แสงดี
แกรี คาสปารอฟ

แกรี คีโมวิช คาสปารอฟ (13 เมษายน ค.ศ. 1963 —) เป็นนักหมากรุกชาวรัสเซีย เชื้อสายยิว-อาร์มีเนีย เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลในปี ค.ศ. 1985 - 2000
คาสปารอฟ ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักหมากรุกสากลที่เก่งที่สุดในโลก ตั้งแต่เคยมีเกมนี้มา โดยนอกจากค่า เอเลอเรตติง (Elo Rating) ที่สูงที่สุดในโลก คือ 2851 ในปี ค.ศ. 1999 - 2000 แล้วนั้น คาสปารอฟ ยังชนะการแข่งขันรายการสำคัญ ๆ และมีอิทธิพลทางทฤษฎีหมากรุกสากล มาตลอดเวลากว่า 20 ปี
สไตล์การเล่นหมากรุกของ คาสปารอฟ นั้นเน้นไปในทางการใช้กลยุทธ์ (tactic) ที่แยบยล พิสดาร ลึกล้ำเป็นหลัก ในขณะที่ อนาโตลี คาร์ปอฟ คู่ปรับคนสำคัญ และเป็นแชมป์โลกคนก่อนหน้าเขา นั้นเป็นหนึ่งในนักยุทธศาสตร์ (strategy) ที่เก่งที่สุดคนหนึ่งเท่าที่โลกเคยมีมาเช่นกัน
เกมการแข่งขันระหว่าง คาสปารอฟ และ คาร์ปอฟ ที่ต่อสู้กันเพื่อชิงแชมป์โลกถึง 5 ครั้ง และการปะทะเชิงหมากกันอีกกว่าสิบปีนั้น เป็นการแข่งขันระหว่างนักหมากรุกที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ถึงสองคน ในช่วงเวลายาวนานอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
คาสปารอฟ ประกาศถอนตัวจากการเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญของมืออาชีพ ในปี ค.ศ. 2005 อย่างไรก็ตาม คาสปารอฟ ยังคงเลือกเข้าแข่งขันในเกมที่เล่นประเภทบลิสซ์ในปี ค.ศ. 2006 (ลิคท์ฮอฟเชสแชมป์เปียนทัวร์นาเมนต์) โดยได้อันดับ 1 ของรายการ ร่วมกับ อนาโตลี คาร์ปอฟ
ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 คาสปารอฟ ถูกจับและจำคุกเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยข้อหาทางการเมือง ซึ่งคาร์ปอฟ ก็ได้พยายามเดินทางไปเยี่ยมถึงห้องขังแต่กลับถูกเจ้าหน้าที่กีดกัน ไม่ยอมให้ได้เข้าเยี่ยม
และในปี ค.ศ. 2009 คาสปารอฟ ได้ประลองเชิงหมากกับ คาร์ปอฟ อีกครั้งในกติกาการแข่งขันแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งคาสปารอฟ สามารถเอาชนะ คาร์ปอฟ ไปได้
คาสปารอฟ เขียนตำราและบทวิเคราะห์ทางหมากรุกสากลไว้หลายเล่ม ซึ่งล้วนทรงคุณค่ามหาศาลต่อวงการหมากรุก และศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เช่น การออกแบบปัญญาประดิษฐ์
วิลล่าวัฒนา

วิลล่าวัฒนา (Villa Vadhana) เป็นพระตำหนักที่ประทับของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ 
วิลล่าวัฒนา ตั้งอยู่เลขที่ 51 Chamblandes dessusv อยู่ระหว่างถนน Tour Haldimand กับถนน General Guisan เมืองปุยยี นอกเมืองโลซาน เป็นบ้าน 3 ชั้น ขนาด 13 ห้องนอน ตั้งอยู่บนเนินลาดในเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ มีบริเวณและสวนผลไม้ หันหน้าไปทางทะเลสาบเจนีวา (ทะเลสาบเลม็อง) และมองเห็นเทือกเขาแอลป์ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงตัดสินพระทัยย้ายออกจากแฟลตขนาด 3 ห้องนอนที่ เลขที่ 16 ถนนทิสโซ่ต์ เมืองโลซาน เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ภายหลังการสละราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และรัฐบาลได้อัญเชิญพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทรเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงเช่าบ้านหลังนี้จากเจ้าของในราคาเดือนละ 8,000 ฟรังก์สวิส โดยเจ้าของยินดีขายบ้านให้ในราคา 96,000 ฟรังก์สวิส แต่ไม่ได้ทรงซื้อไว้ เพราะไม่มีเงินก้อน ทรงย้ายเข้ามาอยู่ที่วิลล่าวัฒนา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2478 และทรงใช้ชีวิตที่นี่เป็นเวลาสิบกว่าปี ทรงตั้งชื่อบ้านหลังนี้ว่า "วิลล่าวัฒนา" ตามพระนามาภิไธย "สว่างวัฒนา" ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
ในปี พ.ศ. 2493 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเสด็จออกไปประทับที่แฟลตเลขที่ 19 ถนนอาวองต์ โพสต์ ภายหลังพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรกับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง โดยมีพระประสงค์ให้ทั้ง 2 พระองค์มีความเป็นส่วนพระองค์
ปัจจุบันเจ้าของบ้านได้รื้อบ้านหลังนี้ลง เนื่องจากสภาพทรุดโทรม และสร้างใหม่เป็นอาคารอะพาร์ตเมนต์ 3 ชั้นสำหรับให้เช่าพักอาศัย ตั้งชื่อว่า "อาคารเลขที่ 51" (Chamblandes 51)
เมื่อสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงสร้างพระตำหนัก 6 ชั้นหลังใหม่ เลขที่ 15 ซอยบ้านดอน ถนนสุขุมวิท 47 ในบริเวณติดต่อกับพระตำหนักเลอดิส ซอยแสงมุกดา ถนนสุขุมวิท 43 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540 เพื่อใช้เป็นที่ทรงงานและเป็นที่รับแขก ทรงตั้งชื่อพระตำหนักหลังใหม่ว่า พระตำหนักวิลล่าวัฒนา ตามชื่อพระตำหนักที่ทรงใช้ชีวิตมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์