ตำรวจจังหวัด

การบังคับใช้กฎหมายในประเทศญี่ปุ่น ตำรวจจังหวัด (; โรมาจิ: "Todōfuken Keisatsu") นั้นมีอำนาจหน้าที่ในการกิจการตำรวจตามจังหวัดใดจังหวัดหนึ่ง ถึงแม้ว่าตำรวจจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นมักถูกจัดเป็นตำรวจท้องถิ่น ซึ่งจัดตั้งขึ้นตามแต่ละจังหวัดตามพระราชบัญญัติตำรวจ แต่ส่วนราชการส่วนใหญ่จะมีสำนักงานตำรวจแห่งชาติกำกับดูแลอยู่ ในปี ค.ศ. 2017 ตำรวจจังหวัดมีกำลังพลโดยประมาณ 288,000 นาย
การแบ่งส่วนราชการ.
ตำรวจจังหวัดประกอบไปด้วยส่วนอำนวยการ และส่วนปฏิบัติการ กล่าวคือ คณะกรรมการความปลอดภัยจังหวัด  และกองบัญชาการตำรวจจังหวัด  ตามลำดับ
คณะกรรมการความปลอดภัยจังหวัด.
คณะกรรมการความปลอดภัยจังหวัด เป็นคณะกรรมการธิการส่วนอำนวยการ ขึ้นตรงต่อผู้ว่าราชการจังหวัด จัดตั้งขึ้นเพื่อสร้างส่วนร่วมระหว่างประชาชนและตำรวจ อีกทั้งยังมีหน้าที่ในการออกข้อกำหนดด้านความปลอดภัย และออกใบอนุญาตต่าง ๆ คณะกรรมการฯ ประกอบไปด้วยกรรมการ 3 คนสำหรับจังหวัดที่มีประชากรไม่หนาแน่น หรือกรรมการ 5 คนในจังหวัดที่เป็นเขตเมือง
กองบัญชาการตำรวจจังหวัด.
ผู้บัญชาการกองบัญชาการตำรวจจังหวัด (; โรมาจิ: "Keisatsu Hon Buchō") เป็นข้าราชการที่อยู่ระดับสูงที่สุดในสายการบังคับบัญชาของแต่ละกองบัญชาการตำรวจจังหวัด สำหรับตำรวจนครบาลโตเกียว จะใช้ชื่อเรียก "ผู้กำกับใหญ่ (; โรมาจิ: "Keishi Sōkan")"
ตำรวจจังหวัดเหล่านี้ มีหน้าที่ในการกิจการตำรวจในเขตพื้นที่ของตนเอง แต่ภารกิจที่สำคัญจะกำหนดโดยสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ซึ่งมีชั้นยศสูงกว่า ผู้ช่วยผู้บัญชาการ (; โรมาจิ: "Keishisei",) จะได้รับเงินเดือนจากงบประมาณแห่งชาติ ถึงแม้ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจท้องถิ่น การแต่งตั้งและปลดออกซึ่งเจ้าหน้าที่อาวุโสจะกระทำผ่านคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ
ในแต่ละกองบัญชาการตำรวจจังหวัด ประกอบไปด้วยส่วนอำนวยการ ซึ่งสอดคล้องกับกองบัญชาการต่าง ๆ ในสำนักงานตำรวจแห่งชาติดังนี้
ตำรวจจังหวัดในเขตเมืองอาจมีกองบริหารงานทั่วไป (; โรมาจิ: "Sōmubu") และกองตำรวจชุมชนสัมพันธ์ (; โรมาจิ: "Chīkibu")
การสืบสวนคดีอาญา.
ในจักรวรรดิญี่ปุ่น การสืบสวนคดีอาญานั้นมีอัยการเป็นผู้รับผิดชอบเหมือนสถาบันอัยการ (ministère public) ในกฎหมายประเทศฝรั่งเศส หลังจากนั้นกฎหมายตำรวจในปี ค.ศ. 1947 (; โรมาจิ: "Keisatsuhou") และประมวลกฎหมายอาญาในปี ค.ศ.1948  อำนาจหน้าที่ในการสืบสวนถูกนิยามให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเห็นได้ชัด เพื่อที่จะให้การสืบสวนนี้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ กองสืบสวนคดีอาญาและกองบัญชาการสืบสวนคดีอาญา (ตำรวจศาล) ถูกจัดตั้งขึ้นในแต่ละองค์กรตำรวจ แต่ภายหลังการแก้ไขกฎหมายตำรวจในปี ค.ศ. 1954 กองและกองบัญชาการดังกล่าวถูกกำกับการโดยกองบัญชาการกิจการคดีอาญา สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
การตำรวจจราจร.
โดยแต่ดั้งเดิมแล้ว การอำนวยการจราจรจะดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชนสัมพันธ์ แต่อย่างไหร่ก็ตาม ในช่วงปี ค.ศ. 1950 ซึ่งมีการเปลี่ยนยานพาหนะเป็นเครื่องยนต์ อุบัติเหตุจราจรทางบกได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ถูกเรียกกันอย่างแพร่หลายว่าเป็น "สงครามการจราจร (traffic war)" ทำให้ตำรวจจราจรต้องกวดขันมากขึ้น
ในช่วงกลางปี ค.ศ. 1960 หน่วยลาดตระเวนเคลื่อนที่ถูกจัดตั้งขึ้นตามกองบัญชาการตำรวจจังหวัดต่าง ๆ และถูกจัดตั้งในทุกกองบัญชาการตำรวจจังหวัดในปี ค.ศ. 1972 เช่น หน่วยจราจรเคลื่อนที่ (; โรมาจิ: "Kōtsū Kidōtai") จะมียานพาหนะอย่างรถตำรวจจราจร (รวมถึงรถสายสืบ) และรถจักรยานยนต์ตำรวจ
การพัฒนาทางพิเศษนั้นได้ก้าวหน้าขึ้น ในปี ค.ศ. 1971 ก็ได้มีการจัดตั้งหน่วยจราจรทางพิเศษ (; โรมาจิ: "Kōsokudōro Kōtsūkeisatsutai")
ความมั่นคงสาธารณะ.
ในตำรวจนครบาลโตเกียว อำนาจหน้าที่ในการรักษาความมั่นคงสาธารณะ ถูกแบ่งออกเป็น 2 กองบัญชาการได้แก่ กองบัญชาการความมั่นคงสาธารณะ (; โรมาจิ: "Kōanbu") มีหน้าที่ในการสืบสวน และกองบัญชาการความมั่นคง (; โรมาจิ: "Keibibu") มีหน้าที่ในการปฏิบัติการรักษาความปลอดภัย ส่วนกองบัญชาการตำรวจจังหวัดอื่น ๆ การรักษาความมั่นคงสาธารณะจะตกเป็นหน้าที่ของกองความมั่นคง และถูกกำกับโดยกองบัญชาการความมั่นคง สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ในแต่ละกองบัญชาการหรือกองความมั่นคง จะประกอบไปด้วยหน่วยปราบจราจล (; โรมาจิ: "Kidōtai") หน่วยเหล่านี้ไม่ได้มีหน้าที่ปราบจราจลไปโดยสิ้นเชิง แต่ยังทำหน้าที่เป็นหน่วยตอบโต้เฉียบพลันในสถานการณ์ฉุกเฉินหรือการบรรเทาสาธารณภัย รวมถึงการสนับสนุนเจ้าหน้าที่ตำรวจท้องถิ่นหากจำเป็น
ปฏิบัติการด้านการต่อต้านการก่อการร้ายนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งในหน้าที่ของกองความมั่นคง มีทีมจู่โจมพิเศษ (; โรมาจิ: "Tokushu Kyūshū Butai") เป็นหน่วยในระดับชาติ และทีมต่อต้านอาวุธปืน (; โรมาจิ: "Jyūki Taisaku Butai") เป็นหน่วยงานระดับท้องถิ่น หน่วยเหล่านี้ถูกจัดตั้งภายใต้การกำกับดูแลของหน่วยปราบจราจล ยกเว้นทีมจู่โจมพิเศษของตำรวจนครบาลโตเกียว และกองบัญชาการตำรวจจังหวัดโอซากะจะขึ้นตรงต่อกองบัญชาการความมั่นคงและกองความมั่นคงตามลำดับ
การตำรวจชุมชน.
สำหรับเจ้าหน้าที่ตำรวจญี่ปุ่นแล้ว การตำรวจชุมชนนั้นเปรียบเสมือนการป้องกันไม่ให้เกิดอาชญากรรมขึ้น อีกทั้งยังมีหน้าที่ในการลาดตระเวนในเขตชุมชน และการเยื่ยมบ้านเป็นครั้งคราว เจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชนนั้นมักจะมีการสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนในชุมชนนั้น ๆ รวมถึงการให้คำแนะนำแก่เยาวชน ป้องกันไม่ให้เด็กพลัดหลงหรือสูญหาย และการให้ความช่วยเหลือแก่ประชาชนที่ได้รับปัญหาต่าง ๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชนจะถูกกระจายไปตามสถานีตำรวจท้องถิ่น ซึ่งในแต่ละสถานีตำรวจจะมีการแบ่งส่วนปฏิบัติงานดังนี้:
เจ้าหน้าที่ส่วนกิจการตำรวจชุมชนจะถูกกระจายไปยังในเขตพื้นที่ของตนเองตาม ป้อมตำรวจชุมชนเมือง (โคบัง) ป้อมตำรวจชุมชนท้องถิ่น (; โรมาจิ: "Chūsaisho") รถยนต์สายตรวจวิทยุ และอื่น ๆ
เจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชนจะได้รับการสนับสนุนจากกองตำรวจชุมชนหรือกองความปลอดภัยชุมชนในแต่ละกองบัญชาการตำรวจจังหวัด นอกเหนือจากการปฏิบัติงานด้านเครือข่ายวิทยุตำรวจ กองดังกล่าวยังให้การสนับสนุนทั้งสายตรวจระหว่างจังหวัด กองบินตำรวจ หรืออื่น ๆ หากจำเป็นหรือถูกเรียกขอ
ยศตำรวจ.
เจ้าหน้าที่ตำรวจจะถูกแบ่งเป็นออกเป็น 9 ชั้นยศ:
เครื่องแบบ.
ในช่วงที่มีการเกิดขึ้นของสนธิสัญญาความร่วมมือและความมั่นคงร่วมระหว่างสหรัฐฯ และญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1960 หมวกปราบจราจล และชุดป้องกันส่วนบุคคลสำหรับตำรวจปราบจราจลได้ถูกพัฒนาให้ดีขึ้น ในทางกลับกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจท้องถิ่นจะสวมเสื้อเกราะกันมีดบาดใต้เครื่องแบบ แต่ในช่วงปี ค.ศ. 2000 ได้มีการพัฒนาและใช้เป็นเสื้อเกราะกันแทงขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจท้องถิ่น ตำรวจปราบจราจล สายสืบ หน่วยสวาต และผู้ปฏิบัติการงานต่อต้านการก่อการร้ายจะสวมเสื้อเกราะที่ไม่เหมือนกันในมาตรฐานที่แตกต่างกัน
อาวุธปืน.
ในช่วงก่อนสงคราม เจ้าพนักงานบังคับใช้กฎหมายญี่ปุ่นจะมีเพียงแค่ดาบเท่านั้น มีเพียงเฉพาะนักสืบ องครักษ์ หรือหน่วยสวาต เช่น หน่วยบริการฉุกเฉินของตำรวจนครบาลโตเกียวเท่านั้น ที่จะพกพาอาวุธปืนสั้น จนถึงช่วงการยึดครองญี่ปุ่นที่ผู้บัญชาการทหารสูงสุดต่อฝ่ายพันธมิตรที่แนะนำให้ตำรวจฯ พกพาอาวุธปืนไปกับตัว แต่เพราะด้วยความขาดแคลนในอาวุธปืนพก เจ้าหน้าที่ตำรวจเลยเริ่มรับอาวุธปืนพกโดยเช่าจากฝ่ายพันธมิตรตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 และจนถึง ค.ศ. 1951 เจ้าหน้าที่ตำรวจมีอาวุธปืนพกเพื่อใช้ในระหว่างการปฏิบัติหน้าที่
สำหรับเจ้าหน้าที่ตำรวจญี่ปุ่นแล้ว ปืนพกที่ออกให้โดยราชการฯ จะถูกเก็บไว้ในที่ทำงานเมื่อพวกเขาไม่ได้อยู่ในระหว่างการปฏิบัติหน้าที่
ยานพาหนะ.
ภาคพื้นดิน.
ในญี่ปุ่นมียานพาหนะตำรวจมากถึง 42,600 คันทั่วประเทศ โดยที่ส่วนใหญ่แล้วเป็นโตโยต้า คราวน์ หรือรถเก๋งที่มีขนาดใหญ่เท่า ๆ กัน อีกทั้งยังมีการใช้รถยนต์นั่งขนาดเล็กในป้อมตำรวจชนบทหรือในศูนย์ใจกลางเมืองต่าง ๆ ส่วนรถยนต์ไล่ติดตามนั้นแตกต่างกันไปตามแต่ละจังหวัด เช่น ฮอนด้า เอ็นเอชเอ็กซ์ ซูบารุ อิมเพรสซ่า ซูบารุ เลกาซี มิตซูบิชิ แลนเซอร์ นิสสัน สกายไลน์ หรือ นิสสัน แฟร์เลดี้ แซด ก็ถูกนำไปใช้ในการลาดตระเวนบนทางพิเศษเช่นกัน
แต่มีข้อยกเว้นสำหรับรถสายสืบ ยานพาหนะทุกคันของกองบัญชาการตำรวจจังหวัดจะถูกทาสีแต่ละสีไม่เหมือนกัน รถสายตรวจทั่วไปจะทาสีเป็น สีดำและสีขาว โดยที่ส่วนบนของรถสายตรวจเป็นสีขาว และรถจักรยานยนต์สายตรวจจะเป็นสีขาวล้วน ส่วนยานพาหนะต่าง ๆ ที่ใช้ในการปราบจราจลจะเป็นสีน้ำเงินและสีขาว และยานพาหนะสำหรับหน่วยกู้ชีพของตำรวจนครบาลโตเกียวถูกทาสีเป็นสีเขียวและขาว
กองบิน.
ในปี ค.ศ. 1960 ญี่ปุ่นได้ริเริ่มการใช้เฮลิคอปเตอร์ตำรวจในการรายงานสภาพการจราจร การติดตามไล่ล่าผู้ต้องสงสัย การค้นหาและกู้ภัย หรือภารกิจอื่น ๆ ที่ได้รับมอบหมาย ตำรวจญี่ปุ่น มีเฮลิคอปเตอร์ประมาณ 80 ลำใน 47 จังหวัดทั่วประเทศ บางลำมีการติดตั้งกล้องโทรทัศน์และระบบลิงก์ไมโครเวฟ
ตำรวจน้ำ.
เรือตำรวจน้ำญี่ปุ่นถูกแบ่งออกเป็น 5 กลุ่ม: ประเภท 23 เมตร 20 เมตร 17 เมตร 12 เมตร และ 8 เมตร ในปี ค.ศ.2014 มีเรือตำรวจทั้งหมด 150 ลำทั่วประเทศ ด้วยสาเหตุที่ว่าหน่วยยามฝั่งญี่ปุ่นมีหน้าที่ปกป้องแนวชายฝั่ง ตำรวจน้ำญี่ปุ่นเลยรับหน้าที่ดูแลแม่น้ำ แต่อย่างไหร่ก็ตามในบางครั้ง ตำรวจน้ำญี่ปุ่นก็ถูกเรียกเพื่อไปช่วยเหลือการตำรวจภาคพื้นดิน