pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
คริปโตไนต์

คริปโตไนต์  เป็นแร่ในจินตนาการจากการ์ตูนฝรั่งเรื่อง ซูเปอร์แมน ของ ค่ายดีซีคอมิก
แร่ชนิดนี้ ถูกเล่าไว้ว่า มีต้นกำเนิดจากดาวบ้านเกิดของ ซูเปอร์แมน ที่ชื่อว่า คริปตอน และแร่นี้จะปล่อยกัมมันตภาพรังสีซึ่งสามารถที่จะส่งผลให้ซูเปอร์แมนอ่อนแอลงได้
คริปโตไนต์ เป็นชื่อกลางของสารที่มีส่วนประกอบคล้ายกัน แต่ที่พบบ่อยที่สุดจะมีสีเขียว
ปัจจุบันมีการค้นพบแร่ที่มีส่วนประกอบทางเคมีคล้ายกับ คริปโตไนท ที่เหมืองในประเทศเซอร์เบีย ซึ่งเป็นสารประกอบ โซเดียมลิเทียมโบรอนซิลิเกตไฮดรอกไซด์ (sodium lithium boron silicate hydroxide) ต่างกันที่แร่ดังกล่าวไม่มี ธาตุฟลูออรีน (fluorine) , ปลอดกัมมันตภาพรังสี และมีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่เรืองแสง
แร่ใหม่นี้ใช้ชื่อว่า ยาดาไรต์ (Jadarite)
เจ้าหญิงลูอิส ดัชเชสแห่งอาร์กายล์

เจ้าหญิงลูอีส หรือ ลูอิซา แคโรไลน์ อัลเบอร์ตา หลังอภิเษกสมรสได้ทรงพระอิสริยยศเป็น ดัชเชสแห่งอาร์กายล์ และมาร์เชเนสแห่งลอร์น (18 มีนาคม ค.ศ. 1848 - 3 ธันวาคม ค.ศ. 1939) ทรงเป็นสมาชิกองค์หนี่งในพระราชวงศ์อังกฤษ และพระราชธิดาองค์ที่สี่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี
ขณะทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงตามเสด็จครอบครัวไปยังพระตำหนักที่ประทับต่าง ๆ เมื่อเจ้าชายอัลเบิร์ต พระชนกสิ้นพระชนม์ในวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1861 ราชสำนักอังกฤษอยู่ในช่วงโศกสลดอย่างยิ่ง ซึ่งเจ้าหญิงลูอิสไม่ได้ทรงรู้สึกดีเท่าใดนัก
เสิ่น เตี้ยนเสีย

เสิ่นเตี้ยนเสีย  (21 กรกฎาคม 1945 – 19 กุมภาพันธ์ 2008) เป็นนักแสดงชาวจีน ที่ในวงการบันเทิงฮ่องกงเรียกว่า เจ๊อ้วน （肥姐）
ประวัติ.
เสิ่นเตี้ยนเสีย เกิดที่เมืองเซี่ยงไฮ้ จีนแผ่นดินใหญ่ พออายุ 13 ปีเดินทางมาฮ่องกง ต่อมาใน ค.ศ. 1960 เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกในฐานะนักแสดงเด็กในภาพยนตร์เรื่อง “อีซู่เถาฮวาเชียนตั่วหง” 《一树桃花千朵红》
เธอถือเป็นศิลปินผู้บุกเบิกให้กับ สถานีโทรทัศน์ฮ่องกง ทีวีบี เธอรับหน้าที่เป็นพิธีกรรายการ “ฮวนเล่อจินเซียว” 《欢乐今宵》 ซึ่งแพร่ภาพนานถึง 20 ปี จนกระทั่งได้รับการขนานนามว่าเป็น “พิธีกรป้ายทอง” นอกจากนี้เธอยังได้ตั้งวงดนตรีร่วมกับ เฉินจื้อเฉียง เฉินหาว เติ้งกวางหรง ฉินเสียงหลิน และเซี่ยเสียน ว่า “วงหนูเงิน” ขึ้น และได้รับความนิยมทั้งในฮ่องกงและไต้หวัน และเป็นช่วงเวลาที่เธอได้แสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง “ชีสือเอ้อร์เจียฝางเค่อ” 《七十二家房客》
ทางด้านชีวิตส่วนตัวเสิ่นเตี้ยนเสียได้รู้จักกับเจิ้งเส้าชิว และคบหากันเป็นแฟน ในขณะที่เจิ้งเส้าชิวยังเป็นแค่ดาราเล็ก ๆ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากเสิ่นเตี้ยนเสีย ทำให้เจิ้งเส้าชิวได้มีโอกาสรับบทดี ๆ ทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น ซึ่งทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อ 5 มกราคม ค.ศ. 1985 ที่แคนาดา ต่อมาตั้งครรภ์และมีลูกคนแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1987 เป็นลูกสาวคือ เจิ้งซินอี๋ แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ได้หย่าขาดจากสามีในอีก 8 เดือนต่อมา 
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 90 เธอยังรับงานภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น “เหม่ยหนันจื่อ” 《美男子》, “จุ้ยเจียหนี่ว์ซี่ว์” 《最佳女婿》 , “ซวงเฝยหลินเหมิน” 《双肥临门》， “ฟู่กุ้ยจ้ายปีเหริน” 《富贵再逼人》เป็นต้น 
ในปี 2005 เสิ่นเตี้ยนเสียเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลควีน แมรี่ และตรวจพบเชื้อมะเร็งในตับอ่อน ซึ่งถึงแม้จะได้รับการผ่าตัดเอาเนื้อร้ายออกไปแล้ว แต่ก็ยังไม่หายขาด ยังต้องเข้าโรงพยาบาลอย่างต่อเนื่อง และทำให้เธอไม่สามารถทำงานบันเทิงต่อได้ ต้องหยุดชั่วคราว และต่อมาในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 สถานีโทรทัศน์ทีวีบีได้มอบรางวัลอันทรงเกียรติ “รางวัลศิลปินผู้ประสบความสำเร็จสูงสุด” เพื่อเป็นการขอบคุณคุณูปการที่เสิ่นเตี้ยนเสียมอบให้แก่วงการบันเทิงจีนมาตลอดจนกระทั่งได้รับการขนานนามว่าเป็น “Happy Fruit” ของฮ่องกง และเพื่อเป็นกำลังใจให้เธอต่อสู้กับโรคร้าย ซึ่งเธอก็มารับรางวัลด้วยตัวเองพร้อมกับรถเข็น ด้วยสภาพร่างกายอ่อนแอและผ่ายผอมจากโรคร้ายที่รุมเร้า โดยเธอกล่าวว่า “ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รับรางวัลนี้ หวังว่าต่อจากนี้ร่างกายจะแข็งแรงขึ้น ฉันจะไม่ทิ้งอาชีพที่ฉันรักไปง่าย ๆ” 
จนเมื่อ วันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 เธอก็สิ้นลมหายใจอย่างสงบ ที่โรงพยาบาลควีน แมรี่ ในฮ่องกงด้วยวัย 62 ปี
ผลงานด้านภาพยนตร์.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ออร์กัต

ออร์กัต (Orkut) เป็นเครือข่ายชุมชนออนไลน์ให้บริการโดยกูเกิล โดยตั้งชื่อตามพนักงานกูเกิลผู้ออกแบบระบบ ออร์กัต บือยืกเคิกเทน (Orkut Büyükkökten) วิศวกรชาวตุรกี โดยการบริการนี้มีลักษณะคล้ายเว็บไซต์ ไฮไฟฟ์ เฟซบุ๊ก มายสเปซ ที่ให้ผู้ใช้ระบุตัวตนและพูดคุย พบปะบุคคลใหม่หรือเพื่อนเก่า โดยในระบบมีให้บริการเว็บบอร์ด และอัปโหลดรูปภาพ ออร์กัตเปิดให้ใช้เมื่อมกราคม พ.ศ. 2547 โดยผู้ที่จะใช้งานต้องได้รับการเชิญจากผู้ใช้ที่ใช้งานอยู่เท่านั้น เพื่อเป็นการจำกัดผู้ใช้งาน จนกระทั่ง ตุลาคม พ.ศ. 2549 กูเกิลได้เปิดให้ผู้ใช้ทั่วไปสามารถลงทะเบียนใช้งานได้โดยไม่ต้องได้รับการเชิญ ออร์กัตเป็นเว็บไซต์ที่นิยมมากที่สุดในประเทศอินเดีย และเป็นเว็บอันดับสองในประเทศบราซิล 
วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2557 กูเกิลประกาศจะปิดให้บริการออร์กัตในวันที่ 30 กันยายน ปีเดียวกัน โดยเปิดให้ผู้ใช้สามารถดาวน์โหลดข้อมูลต่าง ๆ จนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 2016
มาร์ธา วอชิงตัน

มาร์ธา แดนดริด์จ คัสติส วอชิงตัน (2 มิถุนายน ค.ศ. 1731 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1802) เป็นภริยาของจอร์จ วอชิงตัน ประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีตำแหน่งจนกระทั่งเสียชีวิต มาร์ธา วอชิงตันได้รับการพิจารณาให้เป็น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกา คนแรก ในระหว่างที่มีชีวิตอยู่เธอรู้จักกันในนาม "เลดี้ วอชิงตัน"
ประวัติ.
มาร์ธา วอชิงตัน เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1731 เธอเป็นบุตรสาวคนโตของเจ้าของฟาร์มใน รัฐเวอร์จิเนีย ชื่อ จอห์น แดนดริด์จ กับ เฟรนซ์ โจนน์ เธอเป็นผู้นับถือ ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนท์
ตอนอายุ 18 ปี ได้แต่งงานกับ แดเนียล ปราค คัสติส ทั้งคู่อยู่ด้วยกันที่บ้านสวนขาว ริมชายฝั่ง แม่น้ำพามันคีร์ ไม่ไกลมากจากสวนเกาลัด เธอมีบุตรทั้งหมด 4 คนกับ คัสติส บุตรชายแดเนียล และบุตรสาวเฟรนซ์ เสียชีวิตแต่เยาว์วัย ส่วนอีก 2 คน คือ จอห์น และ มาร์ธา ยังมีชีวิตอยู่จนเติบใหญ่ จนกระทั่ง ค.ศ. 1757 คัสติสเสียชีวิต มาร์ธาได้เป็นแม่ม่ายที่รวยมากพร้อมกับมีอิสระในการควบคุมมรดกของสามีที่ตาย และได้เป็นผู้รักษาทรัพย์สินแก่บุตรของเธอ
มาร์ธา แดนดริด์จ คัสติสได้แต่งงานใหม่กับ จอร์จ วอชิงตัน ในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1759
เต๊กเลา

เต๊กเลา  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เต๊กเลาไม่ใช่ชื่อของม้า แต่เป็นลักษณะม้าอีกประเภทหนึ่งในสามก๊ก เต๊กเลาเป็นม้ามีขนสีขาวทั้งตัว จัดเป็นยอดอาชาไนยอีกตัว แต่จะให้โทษแก่เจ้าของ เนื่องจากมีร่องน้ำตาใต้ตา เต็กเลาเดิมเป็นม้าของเตียวบู หัวหน้ากบฏผู้หนึ่ง เมื่อเตียวบูถูกจูล่งฆ่าตาย ได้จูงเต๊กเลามาให้เล่าปี่ เล่าปี่เห็นเป็นม้าที่ดีจึงยกให้เล่าเปียว แต่เก๊งอวดที่ปรึกษาของเล่าเปียวเห็นว่ามีลักษณะให้โทษแก่เจ้าของจึงบอกโบ้ยคืนให้กับเล่าปี่ 
ม้าเต๊กเลา แม้เป็นม้าที่ให้โทษก็จริง แต่ก็เคยพาเล่าปี่กระโดดข้ามแม่น้ำตันเข หนีการตามล่าของชัวมอและเตียวอุ๋นจากเมืองเกงจิ๋ว ได้อย่างปาฏิหาริย์ จนกระทั่งได้พบกับสุมาเต๊กโช เมื่อลาจากสุมาเต๊กโชไปแล้ว เล่าปี่และจูล่งได้พบกับชีซีที่ปลอมชื่อปลอมตัวเป็นตันฮก ตันฮกแกล้งแหย่เพื่อลองใจเล่าปี่ว่า ม้าตัวนี้มีลักษณะให้โทษแก่เจ้าของ วิธีแก้ง่าย ๆ ก็คือ ถ้าไม่ชอบใครก็ยกม้าตัวให้แก่ผู้นั้น แต่เล่าปี่ไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้ ตันฮกจึงได้รับรู้ถึงคุณธรรมของเล่าปี่อย่างแท้จริง และเล่าปี่ก็ไม่เคยเปลี่ยนม้าเลย
ม้าเต๊กเลาปรากฏให้โทษแก่ผู้ขี่จริง ๆ คือ ตอนที่บังทองและเล่าปี่แยกย้ายเข้าเมืองเสฉวนไปกันคนละทาง โดยบังทองไปในทางที่แคบ เล่าปี่ไปในทางที่กว้างกว่า ก่อนแยกกันบังทองเกิดพลัดตกม้า เล่าปี่จึงให้สลับม้ากับตน เมื่อเดินทางไปถึงเนินหงส์ร่วง เตียวหยิมทหารของเล่าเจี้ยงดักซุ่มยิงอยู่ด้วยธนูด้วยเจตนาจะสังหารเล่าปี่ แต่ไม่รู้ว่าเล่าปี่หน้าตาเป็นยังไง พอดีมีทหารคนหนึ่งพูดขึ้นว่า เล่าปี่ชอบขี่ม้าสีขาว เมื่อเห็นบังทองขี่ม้าสีขาวมา จึงสั่งให้รุมยิงจนบังทองถึงแก่ความตาย
ERI

ERI สามารถหมายถึง
ดูเพิ่ม.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติสวีเดน

สถานีโทรทัศน์แห่งชาติสวีเดน หรือ เอสเวียเทีย  เป็นสถานีโทรทัศน์สาธารณะออกอากาศในประเทศสวีเดน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2499
การจัดรายการ.
สถานีย่อย.
สถานีย่อยของเอสวีที มีดังนี้
จ่าง แซ่ตั้ง

จ่าง แซ่ตั้ง (1 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 - 26 สิงหาคม พ.ศ. 2533) เป็นศิลปิน นักเขียนบทกวี และจิตรกร เขามีเชื้อสายจีน โดยบิดาอพยพมาจากประเทศจีน ส่วนมารดาเป็นคนจีนเกิดในประเทศไทย จ่างเกิดที่ตลาดสมเด็จ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฝั่งธนบุรี เข้าเรียนหนังสือระดับชั้นมูลที่โรงเรียนเทศบาลสอง วัดพิชัยญาติ แต่เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง จึงไม่ได้เรียนหนังสือที่ไหนอีก
จ่าง แซ่ตั้ง สมรสกับนางเซี้ยะ แซ่ตั้ง มีบุตร 7 คน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2533 อายุ 56 ปี
การทำงาน.
จ่าง แซ่ตั้ง ชื่นชอบการวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก และได้ฝึกฝนฝีมือการวาดภาพด้วยตัวเอง ใน พ.ศ. 2505 เริ่มเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังสีน้ำมันขนาดใหญ่ โดยใช้นิ้วมือแทนพู่กัน เป็นภาพเจ้าแม่โพธิสัตว์ ที่มูลนิธิโรงพยาบาลเทียน โดยเขาเริ่มเขียนเรื่องสั้นใน พ.ศ. 2506 เรื่อง “เวลาอันยาวนาน” พิมพ์ในหนังสือรับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยศิลปากร ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 เริ่มเขียนบทกวี ที่มีลักษณะเด่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เรียกว่า "กวีรูปธรรม" (concrete poetry) ซึ่งมีที่มาจากการเป็นจิตรกรวาดภาพมาแต่เดิม ลักษณะเฉพาะของบทกวีของจ่าง คือไม่ใช้ไม้ยมกแทนคำซ้ำ แต่กลับเขียนคำซ้ำ ๆ กัน และมีลักษณะคล้ายการเขียนรูป ซึ่งเป็นความแปลกใหม่ที่ไม่มีใครทำมาก่อน ทั้งนี้ จ่าง แซ่ตั้ง ถือว่าเป็นคนแรกในประเทศไทย ที่ได้สร้างงานศิลปะประเภทนามธรรมและมีอิทธิพลต่อวงการศิลปะไทยเป็นอันมาก
ในปี พ.ศ. 2510 มีการแปลผลงานกวีของจ่าง แซ่ตั้งเป็นภาษาอังกฤษ และได้รับเชิญไปร่วมงานประชุมกวรโลกที่กรุงแคนเบอร์รา ออสเตรเลีย ในปี พ.ศ. 2514 ต่อมานิตยสาร “ลุคอิส” ได้มาทำสารคดีเกี่ยวกับชีวิต การทำงานและความเป็นอยู่ ของจ่าง รวมทั้งนำภาพสีพิมพ์เป็นปกเพื่อจำหน่ายขายทั่วโลก
ผลงาน.
การแสดงศิลปะ-วรรณกรรม
- นิทรรศการศิลปกรรมไทย-จีนแห่งประเทศไทยที่กรุงเทพฯ
Seth et Holth

Seth et Holth เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นโดย ฮิเดะโตะ มัทซึโมะโตะ (ฮิเดะ) จากวงเอกซ์ เจแปน และนาย Tusk Itaya จากวง 
ทั้งสองอยู่ค่ายเพลงเดียวกันคือ Extasy Records ในปีนั้น คือ 1993 เป็นทั้ง co-producer, co-director และ co-actors
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับอิทธิพลมาจากเทพนิยายอียิปต์ และนำมาดัดแปลงโครงเรื่อง จึงมีความเสี่ยงที่ภาพยนตร์นี้จะถูกต่อต้านนอกประเทศญี่ปุ่น
ผู้สร้างทั้งสอง ได้คิดบทภาพยนตร์ร่วมกัน ในเรื่องมีการใช้สัญลักษณ์ เช่น ตัว Trilobite ซึ่งเป็นสัตว์ดึกดำบรรพ์ สามารถพบได้ที่อียิปต์ ซึ่งจะได้เห็นตามหินปูน, มีการใช้ไม้กางเขน, ดวงตา เป็นสัญลักษณ์ที่เป็นที่นิยมในญี่ปุ่นสมัยนั้น, ฉากการเขี่ยตาซ้าย และเลือดไหล มาจาก ตำนานการต่อสู้ของ Seth กับ Horus และ Horus เสียตาซ้ายไป ซึ่งภายหลังได้คืนมาเรียกว่า Udjat ซึ่งเทพเจ้ารา ได้นำส่วนที่หาได้เพียง 1 ใน 64 มาสร้างใหม่ มันคือสัญลักษณ์ของการรักษาโรคนั่นเอง, ฉากที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันในโบสถ์
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการจำหน่ายเป็นวิดีโอเทปและวีซีดี รวมถึงได้ติดใน Oricon Chart ในเวลานั้น นอกจากนี้ยังมีผู้คัดลอกนำไปลงในเว็บไซต์ยูทูบตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006
References.
http://sw-eden.net/2008/03/21/thai-review-seth-et-holth/
งำเต๊ก

งำเต๊ก, ขอดเต๊ก หรือ กำเจ๊ก (เสียชีวิตพฤศจิกายนหรือธันวาคม ค.ศ. 243) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า คั่น เจ๋อ  มีชื่อรองว่าเต๋อรุ่น  เป็นขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ.
งำเต๊กเป็นชาวอำเภอซานอิน เมืองห้อยเข (ปัจจุบันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเชี่ยวซิง มณฑลเจ้อเจียง) วัยเด็กยากจน ไม่มีเงินซื้อตำราอ่าน ต้องอาศัยยืมหรืออ่านพร้อมผู้อื่น แต่มีความจำเป็นเลิศ จึงได้เข้าราชการกับซุนกวน 
ในนิยาย "สามก๊ก".
ในศึกเซ็กเพ็ก นอกจากจิวยี่และขงเบ้งแล้ว งำเต๊กเป็นเพียงผู้เดียวที่มองว่า การที่จิวยี่สั่งให้โบยอุยกายจนสาหัสปางตายนั้น เป็นเพียงอุบายที่ต้องหลอกโจโฉ ตกกลางคืนงำเต๊กลอบเข้าไปหาอุยกายที่กระโจม จึงแน่ชัดว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้นเป็นอุบาย ด้วยความเสียสละของอุยกาย งำเต๊กจึงอาสาเป็นคนนำสารสวามิภักดิ์จากอุยกายไปหาโจโฉ 
เมื่อข้ามไปถึง โจโฉไม่เชื่อใจความในจดหมาย สั่งให้เอางำเต๊กไปประหาร แต่งำเต๊กหัวเราะเยาะ พร้อมชี้แจงเหตุผลและใช้วาทศิลป์โน้มน้าวว่า อุยกายเห็นที่จะเจ็บตัวเปล่า โจโฉสั่งไม่ประหาร แต่ก็ยังไม่เชื่อใจนักทีเดียว เมื่อกลับมาแล้ว งำเต๊กยังได้ร่วมมือกับกำเหลงรองแม่ทัพเรือ หลอกชัวต๋งและชัวโฮ น้องชายของชัวมอที่แสร้งเข้ามาสืบข่าวฝ่ายง่อก๊กโดยทำเป็นสวามิภักดิ์ ว่าอุยกายคิดทรยศจริงเพื่อให้ทั้งคู่ส่งข่าวลวงไปให้โจโฉเชื่อใจสนิท โจโฉจึงเชื่อสนิท ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่งที่ทำให้กองทัพเรือของโจโฉถูกเผาจนวอดวาย
งำเต๊ก ปรากฏบทบาทอีกครั้ง เมื่อเล่าปี่ยกทัพมาจากเสฉวนหมายจะล้างแค้นให้กวนอู ขณะที่ลิบองผู้ชนะกวนอูได้ก็ตายไปแล้ว ไม่รู้จะหาใครเป็นแม่ทัพใหญ่ไปสู้กับเล่าปี่ งำเต๊กเป็นผู้เสนอแนะลกซุน บัณฑิตหนุ่มวัย 29 ปี ที่รักษาเมืองเกงจิ๋วอยู่ ซุนกวนเห็นดีด้วย แม้ที่ปรึกษาหลายคนคัดค้าน แต่งำเต๊กยืนยันว่า ลกซุนสามารถทำการนี้ได้ และที่สุดก็เป็นไปดั่งที่งำเต๊กคาดไว้ทุกประการ
สเปกโทรกราฟถ่ายภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศ

สเปกโทรกราฟถ่ายภาพกล้องโทรทรรศน์อวกาศ  คือ สเปกโทรกราฟที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ทำงานตั้งแต่ปี 1997 จนถึงปี 2004 ทำหน้าที่สังเกตการณ์สำคัญๆ หลายอย่าง เช่น แยกสเปกตรัมของชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะชื่อโอซิริส
สเปกโทรกราฟกล้องโทรทรรศน์อวกาศถูกติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลระหว่างการซ่อมบำรุงครั้งที่สองในปี 1997 โดย มาร์ก ลี และ สตีเวน สมิธ แทนที่สเปกโทรกราฟความละเอียดสูง (High Resolution Spectrograph) และสเปกโทรกราฟวัตถุมัว (Faint Object Spectrograph) ที่เสีย มันถูกออกแบบมาให้ใช้งานได้ 5 ปี วันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2004 ความเสียหายทางอิเล็กทรอนิกส์ที่เกิดขึ้นทำให้มันใช้งานไม่ได้ มันจะได้รับการซ่อมแซมโดยนักบินอวกาศในภารกิจซ่อมบำรุงครั้งที่สี่ซึ่งมีกำหนดการในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008
งอก๊กไถ้

งอก๊กไถ้ หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า อู๋ กั๋วไท่ ) เป็นตัวละครสมมติในนิยายเรื่อง"สามก๊ก" งอก๊กไถ้ไม่ใช่ชื่อบุคคล แต่เป็นชื่อเรียกมีความหมายว่า "สตรีอาวุโสแซ่งอ (อู๋) แห่งรัฐ" เป็นน้องสาวของงอฮูหยินภรรยาหลวงของซุนเกี๋ยนและมารดาของซุนเซ็กและซุนกวน ตัวงอก๊กไถ้เองเป็นภรรยารองของซุนเกี๋ยน เป็นมารดาของซุนลองและซุนฮูหยิน
ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์.
ในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ไม่มีบันทึกว่างอฮูหยินมีน้องสาว มีเพียงน้องชายคืองอเก๋ง บุคคลที่เป็นต้นแบบของงอก๊กไถ้น่าจะเป็นภรรยาแซ่ติง (丁) ของซุนเกี๋ยนผู้เป็นมารดาของซุนลอง ซึ่งสอดคล้องกับงอก๊กไถ้ในนิยาย"สามก๊ก"
บทบาทในนิยาย"สามก๊ก".
งอก๊กไถ้ปรากฏตัวครั้งแรก เมื่อมาเยี่ยมซุนกวนถึงที่จวนกลางดึก ขณะที่ซุนกวนกำลังหนักใจเพราะลังเลว่าจะรบหรือยอมจำนนต่อโจโฉ เพราะโจโฉมีหนังสือชักชวนให้ซุนกวนร่วมกันรบเล่าปี่ แต่เล่าปี่ก็ส่งขงเบ้งมาเจรจาขอเป็นพันธมิตรด้วย ขณะที่โจโฉกำลังตามล่าเล่าปี่เสียเมืองหนึมาขอพึ่งซุนกวน งอก๊กไถ้ได้ยกคำเมื่อครั้งซุนเซ็กก่อนเสียได้สั่งเสียว่า "การภายในให้ถามเตียวเจียว การภายนอกให้ถามจิวยี่" ซุนกวนจึงนึกขึ้นได้ และได้เรียกตัวจิวยี่กลับมา จนได้ข้อสรุปว่าจะรบกับโจโฉโดยร่วมมือกับเล่าปี่
งอก๊กไถ้มีบุตร 2 คน คนโตเป็นชายคือซุนลอง คนเล็กเป็นหญิงคือซุนฮูหยิน ซึ่งต่อมาซุนกวนวางแผนให้เล่าปี่ข้ามฟากมากังตั๋ง เพื่อสมรสกับซุนฮูหยิน หมายที่จะมอมเมาให้เล่าปี่อยู่กับภรรยาสาวจนลืมภารกิจบ้านเมือง เพื่อที่ตนจะยึดเกงจิ๋วคืนมา ซึ่งซุนกวนและที่ปรึกษาไม่กี่คนดำเนินแผนการนี้โดยที่งอก๊กไถ้ไม่ทราบเรื่องเลย จนกระทั่งเล่าปี่ได้เดินทางมาถึงแล้ว ด้วยอุบายของขงเบ้งที่แก้สถานการณ์ให้ งอก๊กไถ้จึงได้ทราบเรื่องและตำหนิซุนกวนอย่างรุนแรงถึงเรื่องนี้ พร้อมกับขอดูตัวเล่าปี่ นางมีความเอ็นดูในตัวเล่าปี่เป็นอย่างมาก และออกหน้าปกป้องเล่าปี่อย่างเต็มที่ ทำให้ซุนกวนไม่กล้าทำร้ายเล่าปี่ได้ดั่งที่คิด
งอก๊กไถ้ ปรากฏบทบาทอีกครั้ง เมื่อถูกใช้เป็นเหตุอ้างว่า นางต้องการจะพบหน้าหลาน ซึ่งก็คือ อาเต๊าที่อยู่กับนางซุนฮูหยินกับเล่าปี่ที่เกงจิ๋วนานแล้ว เป็นเหตุให้นางซุนฮูหยินต้องรีบรุดพาอาเต๊าข้ามฟากกลับไปยังกังตั๋ง ซึ่งแท้ที่จริงแล้วทั้งหมดเป็นแผนของซุนกวน แต่ขงเบ้งรู้เท่าทัน จึงได้ให้จูล่งตามไปชิงตัวอาเต๊าคืน
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์

กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์  คือ กล้องที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล เป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ถูกติดตั้งตั้งแต่ตอนขนส่งขึ้นสู่วงโคจร ประสิทธิภาพของมันมันลดลงเนื่องจากข้อบกพร่องของกระจกหลักในกล้องโทรทรรศน์ อย่างไรก็ตาม มันยังคงถ่ายภาพวัตถุทางดาราศาสตร์ที่สว่างมากด้วยความละเอียดสูง ทำให้เกิดการค้นพบที่สำคัญต่างๆมากมาย
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์เกิดจากแนวคิดของ James A. Westphal ศาสตราจารย์วิชาอวกาศดาวเคราะห์จากสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ถูกออกแบบและก่อสร้างโดยห้องทดลองการขับเคลื่อนด้วยไอพ่นขององค์การนาซา ในเวลานั้น อุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD) ยังไม่ถูกนำมาใช้งานทางดาราศาสตร์มากนัก แต่ประสิทธิภาพของมันก็ทำให้นักดาราศาสตร์เห็นว่าควรใช้มันในกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ประกอบด้วยกล้องสองตัวแยกจากกัน ได้แก่ กล้องถ่ายภาพสนามกว้าง และกล้องถ่ายภาพดาวเคราะห์ กล้องแต่ละตัวมีอุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD) ขนาด 800 x 800 พิกเซล จำนวน 4 ตัว วางติดกันให้สามารถถ่ายรูปได้โดยไร้รอยต่อ กล้องถ่ายภาพสนามกว้างมีพิกเซลขนาด 0.1 พิลิปดา ใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุมัวในมุมกว้าง กล้องถ่ายภาพดาวเคราะห์มีพิกเซลขนาด 0.043 พิลิปดา ใช้สำหรับถ่ายภาพความละเอียดสูง พีระมิดสี่หน้าที่เอียง 45 องศาเป็นตัวเลือกว่าจะใช้กล้องใด
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ถูกเปลี่ยนเป็นกล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 ในภารกิจซ่อมบำรุงกล้องฮับเบิลครั้งแรกเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1993 เพื่อแก้ปัญหาข้อบกพร่องของกระจกหลัก
ถ้ำมังกรขาว

ถ้ำมังกรขาว หรือ สำนักหลวงปู่มังกรขาว "(White Dragon King temple, Bailong King temple, 白龙王)" เป็นศาลเจ้าจีน ตั้งอยู่ในเขตตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2530 โดยทำพิธียกเสาเอกเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2530 และทำพิธีปิดแท่นบูชา ของหลวงปู่มังกรขาวเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2530 และมีการทำพิธีไหว้ครูในเดือนสิงหาคมของทุกปี
หลวงปู่มังกรขาวเป็นที่เคารพนับถือในหมู่ชาวจีน ว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากชาวจีนถือว่ามังกรขาว เป็นหนึ่งในสี่พญามังกรจีนโบราณ โดยเฉพาะนักแสดงในวงการบันเทิงจากฮ่องกง และไต้หวัน นิยมเข้ามาสักการบูชา ทำนายดวงชะตา และสะเดาะเคราะห์
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2

กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2  คือ กล้องที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ถูกนำขึ้นไปติดตั้งในภารกิจซ่อมบำรุงกล้องฮับเบิลครั้งที่หนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1993 มันถ่ายภาพสนามลึกฮับเบิลเมื่อ ค.ศ. 1995 และภาพเนบิวลานาฬิกาทราย กับภาพเนบิวลาไข่ เมื่อ ค.ศ. 1995
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 มีอุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD) ทั้งหมด 4 ตัว แต่ละตัวมีขนาด 800x800 พิกเซล สามารถตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่อยู่ในช่วง 120 นาโนเมตรถึง 1100 นาโนเมตรได้ (ครอบคลุมคลื่นที่ตามองเห็นทั้งหมดและคลื่นอัลตราไวโอเลตกับคลื่นอินฟราเรดบางส่วน) มีการแจกแจงความไวต่อแสงเป็นรูปการแจงแจกปกติที่มีจุดยอดอยู่ที่ 700 นาโนเมตร อุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD) 3 ตัววางเรียงกันเป็นรูปตัวแอล (L) ทำหน้าที่เป็นกล้องถ่ายภาพสนามกว้าง (Wide Field Camera) อุปกรณ์ถ่ายเทประจุอีกตัวหนึ่งวางอยู่ติดกับอุปกรณ์ถ่ายเทประจุ 3 ตัวแรก ทำหน้าที่เป็นกล้องถ่ายภาพดาวเคราะห์ (Planetary Camera) ที่มีโฟกัสแคบกว่าทำให้ได้ภาพที่มีขนาดเล็กกว่าแต่มีความละเอียดสูงกว่า โดยปกติ จะมีการนำภาพที่ได้จากกล้องถ่ายภาพสนามกว้างและกล้องถ่ายภาพดาวเคราะห์มารวมกันทำให้ได้ภาพที่มีรูปร่างเป็นขั้นบันได เมื่อมีการเผยแพร่ภาพเหล่านี้โดยจุดประสงค์ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ ภาพจากกล้องถ่ายภาพดาวเคราะห์จะถูกปรับความละเอียดให้ลดลงเท่ากับภาพจากกล้องถ่ายภาพสนามกว้าง อย่างไรก็ตาม นักดาราศาสตร์สามารถขอภาพต้นฉบับที่ไม่มีการลดความละเอียดได้
อุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD) ของกล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 มีพิกเซลที่เสียไปตามอายุ ผู้ควบคุมกล้องโทรทรรศน์จะเก็บข้อมูลพิกเซลที่เสียทุกๆเดือน นักดาราศาสตร์ที่ใช้ภาพจากกล้องนี้จะได้รับรายการพิกเซลที่เสีย โดยปกติแล้วนักดาราศาสตร์จะแก้ไขซอฟต์แวร์ประมวลผลภาพของตนเองให้ไม่ต้องไปสนใจพิกเซลเหล่านี้
กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 ถูกสร้างโดยห้องทดลองการขับเคลื่อนด้วยไอพ่นขององค์การนาซาเพื่อแทนที่กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ตัวก่อนที่ใช้งานมาตั้งแต่ ค.ศ. 1990 กล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 มีระบบแก้ไขความพร่าเหตุขอบเลนส์ (spherical aberration) ของกระจกหลักของกล้องโทรทรรศน์ฮับเบิล
กล้องถ่ายภาพสนามกว้าง 3

กล้องถ่ายภาพสนามกว้าง 3  คือ กล้องที่จะถูกนำไปติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ใช้สำหรับถ่ายคลื่นที่ตามองเห็น มันจะเป็นอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยที่สุดที่ใช้ถ่ายคลื่นที่ตามองเห็นของกล้องฮับเบิลและเป็นอุปกรณ์ตัวสุดท้ายของกล้องฮับเบิล
รายละเอียด.
กล้องถ่ายภาพสนามกว้าง 3 มีอุปกรณ์ถ่ายเทประจุ (CCD) ที่ใช้ถ่ายคลื่นที่ตามองเห็นและคลื่นอัลตราไวโอเลต จำนวน 2 ตัว ขนาด 2048x4096 พิกเซล และมีอุปกรณ์ถ่ายเทประจุที่ใช้ถ่ายคลื่นอินฟราเรดความยาวคลื่นไม่เกิน 1,700 นาโนเมตร 1 ตัว ขนาด 1024 x 1024 พิกเซล
กล้องสำรวจขั้นสูง

กล้องสำรวจขั้นสูง  คือ อุปกรณ์วิทยาศาสตร์รุ่นที่สามของกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ได้รับออกแบบเบื้องต้นโดยทีมจากมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ สร้างและทดสอบโดยบริษัท Ball Aerospace & Technologies Corp และศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด และทดสอบความพร้อมที่ศูนย์อวกาศเคนเนดีก่อนที่จะบรรจุในกระสวยอวกาศโคลัมเบีย ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2002 ในภารกิจซ่อมบำรุง 3B และติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลเมื่อวันที่ 7 มีนาคม แทนที่กล้องถ่ายภาพวัตถุมัว (Faint Object Camera)
กล้องสำรวจขั้นสูงเป็นกล้องที่มีความสามารถหลายอย่างจนทำให้มันกลายเป็นเครื่องมือหลักของกล้องฮับเบิลไปอย่างรวดเร็ว ข้อได้เปรียบของมันเหนือเครื่องมืออื่น ๆ ได้แก่ มันสามารถเคลื่อนที่ได้ตามแกนสามแกนอิสระ ตรวจจับคลื่นย่านอัลตราไวโอเลตจนถึงอินฟราเรด มีพื้นที่สำรวจกว้างและมีประสิทธิภาพควอนตัมสูง ทำให้กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลมีประสิทธิภาพในการค้นหามากเพิ่มขึ้นสิบเท่า นอกจากนี้มันยังมีฟิลเตอร์เป็นจำนวนมาก มีความสามารถในการป้องกันแสงความเข้มสูงจากดาวฤกษ์ การวัดโพลาไรเซชันของแสง และการเลือกความยาวคลื่นแสงที่ต้องการ การที่มันมีความไวต่อแสงสูงมากทำให้นักดาราศาสตร์สามารถถ่ายภาพจักรวาลอันไกลโพ้นอย่างภาพอวกาศห้วงลึกมากของฮับเบิล (Hubble Ultra Deep Field) ได้และสามารถถ่ายภาพปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ตั้งแต่ดาวหางในระบบสุริยะของเราไปจนถึงควอซาร์ที่ไกลที่สุดเท่าที่มนุษย์ค้นพบ
ลูกเห็บยักษ์

ลูกเห็บยักษ์ (megacryometeor) เป็นหยาดน้ำฟ้าชนิดหนึ่ง ปรากฏในลักษณะก้อนน้ำแข็งที่มีขนาดใหญ่กว่าลูกเห็บ เกิดขึ้นจากความผิดปกติของสภาพอากาศเมื่อสภาพอากาศแจ่มใส ไม่มีเมฆ ไม่เกิดขึ้นจากพายุฝนฟ้าคะนอง 
ประวัติ.
จีซัส มาร์ตินีซ-ฟรายส์ นักธรณีวิทยาดาวเคราะห์จากศูนย์สิ่งมีชีวิตนอกโลกในกรุงมาดริดเป็นผู้บุกเบิกการวิจัยลูกเห็บยักษ์ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) หลังจากที่ลูกเห็บยักษ์หนักประมาณ 3 กิโลกรัมตกในสเปนในขณะที่ท้องฟ้าแจ่มใสนานถึง 10 วัน
ขนาด.
ลูกเห็บยักษ์กว่า 50 ลูกที่ได้รับการบันทึกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 มีน้ำหนักตั้งแต่ 0.5-200 กิโลกรัม ลูกหนึ่งที่ตกในประเทศบราซิลหนักถึง 220 กิโลกรัม
ความรู้เกี่ยวกับลูกเห็บยักษ์.
กระบวนการเกิดของลูกเห็บยักษ์ยังเป็นที่สงสัย สันนิษฐานว่าคล้ายกับการเกิดของลูกเห็บ และเกิดในฤดูร้อนขณะที่อากาศแจ่มใส การวิเคราะห์ลูกเห็บยักษ์แสดงองค์ประกอบเข้าคู่กับฝนในบริเวณที่มันตก ไม่ได้มาจากเครื่องบิน เพราะมีการบันทึกว่าเกิดปรากฏการณ์นี้ก่อนที่จะมีการประดิษฐ์เครื่องบิน ผลการทดสอบแรกบ่งชี้ว่าการผันแปรในช่องว่างโทรโพพอส(ช่องที่อยู่ระหว่างบรรยากาศชั้นโทรโพสเฟียร์กับสตราโตสเฟียร์) สามารถสอดคล้องกับการเกิดลูกเห็บยักษ์ มีบางครั้งผู้เห็นเหตุการณ์ก็คิดว่าเป็นอุกกาบาตเพราะลูกเห็บยักษ์สามารถทำให้เกิดหลุมขนาดเล็กๆ ได้
พรานทะเล

พรานทะเล เป็นธุรกิจอาหารแช่แข็งพร้อมบริโภค ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2547 เป็นของบริษัท พรานทะเล มาร์เก็ตติ้ง ซึ่งเป็นบริษัทลูกของ บจก ยูเนี่ยนโฟรเซนโปรดักส์ (UFP) ผู้ผลิตอาหารแช่แข็งเพื่อส่งออกมานานกว่า 23 ปี (ในปี พ.ศ. 2551) มีตลาดหลักในอเมริกาและยุโรป ในประเทศไทยออกโฆษณาทางโทรทัศน์ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์น้ำที่ถูกจับขึ้นมาแช่แข็งเข้าสู่ตู้เย็นโดยยังไม่รู้ตัว โดยมุ่งให้ผู้บริโภคซื้อไปทดแทนอาหารทะเลสด ผลิตภัณฑ์ในปัจจุบันได้แก่ อาหารทะเลแช่แข็งพร้อมปรุง อาหารทะเลแช่แข็งพร้อมรับประทาน อาหารพร้อมรับประทาน น้ำจิ้มและซอส 
ในปัจจุบันมีอยู่ 150 สาขา ทั้งใน โลตัส บิ๊กซี และท็อปส์ เป็นต้น
ท่าอากาศยานระนอง

ท่าอากาศยานระนอง หรือ สนามบินระนอง  ตั้งอยู่ที่ อ.เมืองระนอง จังหวัดระนอง เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม มีลานจอดเครื่องบิน 4 ช่อง ทางวิ่งยาว 2,000 เมตร 
ปัจจุบันอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานระนอง มีพื้นที่ 4,000 ตารางเมตร รองรับผู้โดยสารได้ 300 คนต่อชั่วโมง และมีโครงการซึ่งกำลังอยู่ระหว่างการออกแบบ อาคารผู้โดยสารหลังใหม่ มีพื้นที่ 20,000 ตารางเมตร รองรับผู้โดยสารได้ 1,000 คนต่อชั่วโมง และเมื่ออาคารผู้โดยสารหลังใหม่สร้างเสร็จ อาคารหลังปัจจุบันจะถูกปรับเปลี่ยนเป็น อาคารประทับ และสำนักงานท่าอากาศยาน 
ท่าอากาศยานระนอง รองรับเที่ยวบินจากกรุงเทพมหานคร (ดอนเมือง) ปัจจุบันมีให้บริการ 2 สายการบิน คือสายการบินนกแอร์ และไทยแอร์เอเชีย
ข้อมูลท่าอากาศยาน.
ท่าอากาศยานระนอง มีอาคารผู้โดยสารขนาดพื้นที่ใช้สอยรวม 4,000 ตารางเมตร รองรับจำนวนผู้โดยสารได้ 300 คนต่อชั่วโมง และมีลานจอดรถยนต์รองรับได้ 250 คัน ท่าอากาศยานสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 2,400 คนต่อวัน
ท่าอากาศยานระนอง มีทางวิ่งขนาดกว้าง 45 เมตร ยาว 2,100 เมตร ลานจอดเครื่องบินขนาดกว้าง 120 เมตร ยาว 180 เมตร รองรับเครื่องบินได้ 24 เที่ยวบินต่อวัน
แผนพัฒนา.
สำหรับโครงการก่อสร้างขยายท่าอากาศยานระนอง วงเงินลงทุน 3,530 ล้านบาท จะดำเนินการระหว่างปี 2566-2571 แบ่งการพัฒนาออกเป็น 2 เฟส สำหรับเฟสที่ 1 ปี 2566-2568 วงเงินลงทุน 2,280 ล้านบาท ประกอบด้วยโครงการขยายอาคารที่พักผู้โดยสาร วงเงินลงทุน 1,230 ล้านบาท เพิ่มการรองรับผู้โดยสารให้ได้ 2.8 ล้านคน จากปัจจุบันรองรับได้ 8 แสนคน ,โครงการขยายทาววิ่งรันเวย์ ขนาด 45 x2,000 เมตร เป็น 45 x2,400 เมตร วงเงินลงทุน 750 ล้านบาท เพื่อรองรับอากาศยานขนาด 230 ที่นั่งบินตรงจากเอเชีย 
โครงการขยายทางขับขนาน เพื่อเพิ่มความสามารถในการรองรับเที่ยวบินเพิ่มขึ้นเป็น10 เที่ยว/ชั่วโมง จากเดิม 6 เที่ยว/ชั่วโมง ,โครงการขยายลานจอด ให้สามารถรองรับเครื่องบินลำตัวแคบ เช่น B737 หรือ A320 เพิ่มขึ้นเป็น10 ลำ จากเดิม 3 ลำ หรือเครื่องบินลำตัวกว้างได้พร้อมกัน 5 ลำ,โครงการ ขยายลานจอดรถจาก 250 คัน เป็น 500 คันซึ่งจะต้องมีการจัดหาที่ดินเพิ่มเติม 262ไร่ เพื่อนำมาพัฒนา วงเงิน 300 ล้านบาท
ส่วนแผนพัฒนาเฟสที่ 2 จะใช้วงเงินลงทุนอีก 1,250 ล้านบาท ดำเนินการระหว่างปี 2568-2571ได้แก่การขยายความยาวทางวิ่งจาก 2,400 เป็น 2,990 เมตร และก่อสร้างทางขับขนานเส้นใหม่ และก่อสร้างพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง หัวทางวิ่ง
อาณานิคม

ในทางการเมืองและประวัติศาสตร์ อาณานิคม  หมายถึงดินแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมทางการเมืองของรัฐๆหนึ่ง ไม่มีอำนาจอธิปไตยเป็นของตนเอง 
อาณานิคมสามารถเกิดขึ้นได้จาก 2 กรณีคือ กรณีแรกคือการจัดตั้งอาณานิคม ในอดีต เจ้าอาณานิคมมักส่งคณะบุกเบิกไปตั้งอาณานิคมในดินแดนที่ไม่มีเจ้าของ กรณีที่สองคือการเข้ายึดครองดินแดนซึ่งเดิมอาจเคยเป็นประเทศที่มีประวัติศาสตร์ของตนเองมาก่อน หรืออาจมีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ก่อน อย่างไรก็ตาม วัตถุประสงค์หลักของการมีอาณานิคม คือการแสวงหาทรัพยากรและผลประโยชน์ป้อนแก่แผ่นดินบ้านเกิดของเจ้าอาณานิคมที่เรียกว่า "แผ่นดินแม่" 
อาณานิคมไม่เหมือนกับ รัฐหุ่นเชิด หรือ รัฐบริวาร เนื่องจากอาณานิคมไม่ได้มีฐานะเป็น รัฐ จึงไม่มีจุดยืนในเวทีระหว่างประเทศ เนื่องจากฝ่ายบริหารสูงสุดของอาณานิคม ยังคงต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของแผ่นดินแม่ ในปัจจุบัน อาณานิคมที่มีอยู่ทั้งหมดเป็นอาณานิคมโพ้นทะเล รัฐบาลกลางบางประเทศ อาจยินยอมให้อาณานิคมมีรัฐบาลเป็นของตนเองซึ่งเป็นการลดภาระของรัฐบาลกลาง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า รัฐบาลอาณานิคมจะดูแลทุกอย่างภายในอาณานิคม ด้านกฎหมาย, การคลัง, กลาโหม, ต่างประเทศ ยังคงถูกกำหนดจากรัฐบาลกลาง
พรรควิทรรภราชยะ

พรรควิทรรภราชยะ  เป็นพรรคการเมืองในรัฐมหาราษฏระในประเทศอินเดีย มีเป้าหมายเพื่อแยกรัฐวิทรรภะที่อยู่ทางตะวันออกของรัฐมหาราษฏระออกไปตั้งเป็นรัฐใหม่ ผู้นำพรรคคือพันวาริลัล ปุโรหิต ในการเลือกตั้งโลกสภา พ.ศ. 2547 ปุโรหิตลงสมัครรับเลือกตั้งในนาคปูร์ ได้คะแนนเสียง 3.52% ตัวแทนอีกคนของพรรคคือ เกเศาเรา เศนเท ที่ลงสมัครในรามเตก ได้คะแนนเสียง 1.4% ปุโรหิตเป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ชื่อ หิตวทะ ซึ่งกล่าวอ้างว่าเป็นหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่มีผู้อ่านมากที่สุดในนาคปูร์
พรรคโคณฑวานาคณตันตระ

พรรคโคณฑวานาคณตันตระ  ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 เพื่อเรียกร้องสิทธิของชาวคอนทิและจัดตั้งรัฐโคณฑวานาในภาคกลางของอินเดีย ผู้นำพรรคคือ สิงห์ มัรกัม ในการเลือกตั้งสภาวิธันในรัฐอุตรประเทศ พ.ศ. 2545 ส่งผู้สมัคร 8 คน ได้รับเลือกตั้ง 1 คน ส่วนการเลือกตั้งสภาวิธัน รัฐอุตรประเทศ พ.ศ. 2546 ส่งผู้สมัคร 61 คน ได้รับเลือกตั้ง 3 คน และในการเลือกตั้งสภาวิธันของรัฐฉัตตีสครห์ ส่งผู้สมัคร 41 คน แต่ไม่ได้รับเลือก
ในการเลือกตั้งโลกสภา พ.ศ. 2547 พรรคส่งผู้สมัครในรัฐมัธยประเทศ ฉัตตีสครห์ พิหาร อุตรประเทศ และ มหาราษฏระ
แนวร่วมกู้ชาติแห่งชัมมูและกัษมีระ

แนวร่วมปลดปล่อยชัมมูและกัษมีระ (Jammu Kashmir Liberation Front) ก่อตั้งโดย อมานุลลอห์ ข่านและมักบูล ภัท เป็นองค์กรชาตินิยมของกัษมีระ ก่อตั้งที่เบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 และมีการตั้งสาขาตามเมืองต่างๆของอังกฤษ รวมทั้งประเทศอื่นในยุโรป สหรัฐอเมริกาและตะวันออกกลางภายในสองปี ใน พ.ศ. 2529 มีการตั้งสาขาในดินแดนกัษมีระของปากีสถาน (อาซัด กัษมีระ) และปากีสถาน ใน พ.ศ. 2530 มีการตั้งสาขาในกัษมีระของอินเดีย (รัฐชัมมูและกัษมีระ)
แนวร่วมนี้เป็นองค์กรก่อการร้ายองค์กรแรกในกัษมีระ มีเป้าหมายเพื่อเรียกร้องให้มีการปลดปล่อยส่วนของอินเดียที่เคยเป็นราชอาณาจักรโทคระของชัมมูและกัษมีระที่มีอยู่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2490 แนวร่วมนี้อ้างว่าพวกเขาไม่ใช่องค์กรอิสลามแต่เน้นที่ความเป็นชาติ และต่อต้านการยึดครองของทั้งปากีสถานและอินเดีย ความรุนแรงหลักที่กลุ่มนี้ก่อขึ้น ได้แก่การลอบสังหาร รวันทรา มหาเตร ชาวอินเดีย ในลอนดอนและการจี้เครื่องบินหลายครั้ง
การแยกตัวและการรวมตัวกันใหม่.
กลุ่มนี้มีการแยกตัวออกไปนำโดยยาซิน มาลิก ไปเป็นแนวร่วมปลดปล่อยชัมมูและกัษมีระ (ยาซิน มาลิก) ซึ่งเป็นกลุ่มที่ออกมาปฏิเสธความรุนแรง ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ในขณะที่กลุ่มดั้งเดิมของอมานุลลอห์ ข่าน ยังคงใช้ความรุนแรงต่อไป ใน พ.ศ. 2548 อินเดียยอมให้ ยาซิน มาลิกเข้าสู่ปากีสถานได้เป็นครั้งแรก ผู้นำของขบวนการทั้งสองคือมาลิกและข่านมีโอกาสพบกันในปากีสถานเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2538 ทั้งสองกลุ่มเริ่มเจรจาที่จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้งอย่างไรก็ตามในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 มีสมาชิกอาวุโสของขบวนการแยกตัวออกมาจากกลุ่มของยาซัน มาลิก และออกมาตั้งขบวนการใหม่ภายใต้การนำของฟารุก ซิดดิกี 
ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ยาซิน มาลิกเรียกร้องให้เลิกใช้ความรุนแรงและหันมาใช้สันติวิธีสำหรับปัญหากัษมีระ กลุ่มของมาลิกยอมรับชาวฮินดูกัษมีระให้เป็นส่วนหนึ่งของสังคมกัษมีระและสิทธิของพวกเขาที่จะกลับมาสู่ดินแดน ในขณะที่ฝ่ายของข่านยังคงใช้ความรุนแรงเพื่อปลดปล่อยกัษมีระต่อไป
วังบ้านหม้อ

วังบ้านหม้อ ตั้งอยู่ริมถนนอัษฎางค์ ริมคลองคูเมืองเดิม ฝั่งตรงข้ามกับ ศาลเจ้าพ่อหอกลอง เดิมเป็นวังประทับของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิทักษเทเวศร์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และเจ้าจอมมารดาศิลา ซึ่งเป็นต้นราชสกุล กุญชร นับตั้งแต่ได้เข้ารับราชการที่กรมม้า และกรมคชบาล กรมพระพิทักษเทเวศร์ ได้ประทับอยู่ที่ วังบ้านหม้อมาจวบจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ 
วังบ้านหม้อมีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 3-5) ปัจจุบันวังบ้านหม้อตกอยู่ในความครอบครองของ หม่อมหลวงแฉล้ม กุญชร ธิดาคนที่ 27 ของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ ปัจจุบันเหลือเพียงท้องพระโรง ศาลาท้องพระโรง และเก๋งด้านหน้าท้องพระโรง อันเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีมานับตั้งแต่สร้างวัง
ขาลิสถาน

ขาลิสถาน (อักษรคุรมุขี: ਖਾਲਿਸਤਾਨ ; อักษรชาห์มุขี: ًًخالستان) หมายถึงดินแดนแห่งความบริสุทธิ์ เป็นชื่อของดินแดนที่ต้องการก่อตั้งเป็นรัฐชาติ นำโดยชัคชิต สิงห์ เฉาหัน ผู้นำของสาธารณรัฐสิกข์ขาลิสถาน เป็นความต้องการรวมจังหวัดปัญจาบของปากีสถาน เข้ากับรัฐปัญจาบของอินเดีย และรวมผู้พูดภาษาปัญจาบทั้งหมดให้เป็นเอกภาพ การต่อสู้เพื่อก่อตั้งรัฐนี้นำโดยขบวนการขาลิสถาน ซึ่งเป็นขบวนการที่สำคัญของชาวสิกข์ในอินเดีย
ประวัติศาสตร์.
ในช่วง พ.ศ. 2513 – 2523 ขบวนการเริ่มต่อสู้เพื่อก่อตั้งรัฐสิกข์ชื่อขาลิสถานแต่ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนน้อยเพราะชาวสิกข์ส่วนใหญ่ไม่ได้ต้องการจัดตั้งรัฐสิกข์ต่างหาก
ภูมิศาสตร์.
ดินแดนที่จะจัดตั้งเป็นรัฐขาลิสถานประกอบด้วยจังหวัดปัญจาบของปากีสถาน รัฐปัญจาบของอินเดีย และบางส่วนของรัฐข้างเคียงคือรัฐหรยาณาและรัฐหิมาจัลประเทศ
โอ บอง แปง

โอ บอง แปง (Au Bon Pain) เป็นร้านอาหาร/คาเฟ่ ประเภท เบเกอรี่ และเครื่องดื่ม ก่อตั้งโดย หลุยส์ เคน ในปี 1978 ในสหรัฐ ด้วยแนวคิดที่ต้องการทำเบเกอรี่สำหรับคนทำงาน นักเรียน นักท่องเที่ยว หรือคนที่เดินทางผ่านไปผ่านมาได้เข้ามานั่งพักหรือพบปะพูดคุย เน้นทั้งอาหาร กาแฟ และน้ำผลไม้ไปพร้อมๆกัน จากนั้นก็ขยายสาขาไปทั่วสหรัฐ และจัดตั้งเป็นบริษัท ABP Corporation 
สำหรับในประเทศไทย เริ่มเข้ามาเปิดสาขาในไทยเมื่อปี 1997 โดยในปี 2007 มีจำนวนสาขา 70 สาขาทั้งในศูนย์การค้าและโรงพยาบาล เป็นที่สองรองจากในสหรัฐที่มีกว่า 200 สาขา และรองจากประเทศไทยคือไต้หวันและเกาหลีใต้ซึ่งมีเพียง 4 และ 3 สาขาเท่านั้น 
สัดส่วนประเภทยอดขายของโอ บอง แปง (by category) จากทั้งหมด 70 สาขา ในประเทศไทย (ข้อมูล กันยายน 2567) เครื่องดื่ม 35%, แซนด์วิช 25%, เบเกอรี 20%, สลัด 7% และซุป 3%
ฟูจิ กรุ๊ป

ฟูจิ กรุ๊ป (Fuji Group) เป็นบริษัทประกอบธุรกิจร้านอาหารในชื่อ ฟูจิ ซูชิซึคิจิ และโคโค่อิชิบันยะ
ประวัติ.
ร้านอาหารฟูจิ เป็นร้านอาหารญี่ปุ่น โดยคุณทานากะ ชาวญี่ปุ่น ได้เดินทางเข้ามาประเทศไทย ร่วมมือกับพรรคพวกเปิดร้านอาหารญี่ปุ่นขึ้น ร้านแรกชื่อ "ไทยซึคิจิ" เป็นร้านที่เปิดเพื่อบริการลูกค้าชาวญี่ปุ่นด้วยกันเองเป็นหลัก ซึ่งประสบความสำเร็จดี จากนั้นคุณทานากะยังร่วมหุ้นเปิดร้าน "ชินไดโกกุ" ขึ้นอีกที่ย่านสวนลุม ซึ่งเป็นที่ตั้งของตึกอับดุลลาฮิมในปัจจุบัน ภายหลังได้ย้ายไปอยู่ที่ย่านอโศก นอกจากนั้นยังเปิด "โกเบ" ที่ย่านสยามสแควร์ 
จากนั้นคุณทานากะจึงเปิดร้านอาหาร "ฟูจิ" เริ่มเปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2542 โดยร้านแรกเปิดบริการที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว ธุรกิจร้านฟูจิเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงวิกฤตต้มยำกุ้ง เนื่องจากผู้บริโภคเลือกทางของที่คุ้มค่าเงินที่สุด
ในช่วง พ.ศ. 2562 ฟูจิ กรุ๊ปมีร้านฟูจิ 105 สาขา มีร้านซูชิซึคิจิ (Sushi Tsukiji) บนถนนสีลมอีก 1 สาขา และซื้อแฟรนไชส์ร้านโคโค่อิชิบันยะ ข้าวหน้าแกงกะหรี่จากญี่ปุ่น โดยเปิดได้ 25 สาขา
นอกจากธุรกิจร้านอาหารแล้ว บริษัทยังได้ลงทุนเปิดบริการโรงแรมทนาบูติก บนเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในประเทศญี่ปุ่นยังดำเนินธุรกิจร้านอาหารไทย ชื่อ ร้านบางกอกคิทเช่น ดำเนินธุรกิจโรงแรมฮิบิย่าซิตี้ ที่กรุงโตเกียว และร้านอาหารฝรั่งเศส ชื่อบราสซารี
สามก๊ก (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2537)

สามก๊ก  เป็นละครโทรทัศน์จีนดัดแปลงจากนวนิยายคลาสสิกในชื่อเดียวกันโดยล่อกวนตง ผลิตโดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ซีซีทีวี) ออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2537 จำนวน 84 ตอน ความยาวประมาณตอนละ 45 นาที เป็นหนึ่งในละครโทรทัศน์ที่มีทุนสร้างสูงที่สุดในเวลานั้น ใช้เวลาถ่ายทำมากกว่า 4 ปี โดยเริ่มถ่ายทำตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 มีทีมงานและนักแสดงรวมกันมากกว่า 400,000 คน รวมถึงทหารจากกองทัพปลดปล่อยประชาชนในกองทัพภาคปักกิ่ง, หนานจิงและเฉิงตู บทสนทนาบางส่วนที่พูดโดยตัวละครถูกดัดแปลงจากนวนิยายโดยตรง มีฉากแสดงการสู้รบขนาดใหญ่ เช่น ยุทธการที่กัวต๋อ, ผาแดงและอิเหลง เมื่อออกอากาศในจีน สามารถทำเรตติ้งในจีนได้ 47%
รายชื่อตอน.
ละครโทรทัศน์แบ่งออกเป็นห้าภาค โดยแต่ละภาคมีผู้อำนวยการสร้างและผู้กำกับที่แตกต่างกัน
นักแสดง.
เนื่องจากละครโทรทัศน์ใช้เวลาถ่ายทำนานถึงสี่ปี จึงมีหลายกรณีที่ (1) นักแสดงหลายคนแสดงเป็นตัวละครตัวเดียวกัน หรือ (2) นักแสดงคนเดียวแสดงเป็นตัวละครหลายตัว ตัวอย่างของกรณี (1) ตัวละคร เตียวเลี้ยว แสดงโดย ชู เชาหัว ในตอนที่ 12, จาง ยาคุน ในตอนที่ 39 และ หวัง เว่ยกั๋ว ในตอนที่ 54 เฉิน จื่อฮุย เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดของกรณี (2) เพราะเขาแสดงเป็นตัวละครสี่ตัว โดยนายพลจากวุยก๊ก, จ๊กก๊กและง่อก๊ก (เคาทู, เลียวฮัว และ ไทสูจู้) และขุนพลเปาสิ้น อีกสองตัวอย่างที่เด่นชัดของกรณี (2) คือ วู เสี่ยวตงและหง ยูโจว โดยวูแสดงเป็น ซุนเกี๋ยน ในตอนที่ 5 และ ซุนกวน ตั้งแต่ตอนที่ 30 เป็นต้นไป ส่วนฮ่องแสดงเป็น อ้วนเสี้ยว ในตอนที่ 5 และ จิวยี่ ตั้งแต่ตอนที่ 9 เป็นต้นไป
นักแสดงหลัก.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นักแสดงอื่น.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เพลงประกอบละครโทรทัศน์.
เพลงประกอบละครโทรทัศน์แต่งโดย กู่ เจี้ยนเฟิง  และ ลี่ ยี้ติ้ง  เนื้อร้องของบางเพลงนั้นนำมาจากบทประพันธ์จีนโบราณยุคต่างๆ ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นบทประพันธ์ที่อยู่ในนิยายต้นฉบับ และอีกส่วนหนึ่งก็เป็นบทกวีของบุคคลในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊กจริงๆ
เรตติ้ง.
เมื่อออกอากาศครั้งแรกในจีน ทำเรตติ้งได้ 47%
การออกอากาศในประเทศไทย.
ละครโทรทัศน์ชุดนี้ออกอากาศในประเทศไทยครั้งแรกเมื่อกลางปี พ.ศ. 2537 ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดยบริษัทมีเดีย ออฟ มีเดียส์ ต่อมาออกอากาศทางวาไรตี้ แชนแนล ของเอ็มวีทีวี, ไทยพีบีเอส, สถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา (ใช้ชื่อว่า สามก๊ก ฉบับนักบริหาร) เมื่อปี พ.ศ. 2551 และสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2562 ลิขสิทธิ์การจัดจำหน่ายวีดิทัศน์ของละครโทรทัศน์ชุดนี้ในประเทศไทย คือบริษัท มูฟวี่โฮมวิดีโอ จำกัด
วังเพ็ชรบูรณ์

วังเพ็ชรบูรณ์ เป็นวังที่เคยตั้งอยู่บริเวณหัวมุมตะวันตกเฉียงเหนือของสี่แยกราชประสงค์ ติดกับถนนพระรามที่ 1 และถนนราชดำริ เคยเป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราไชย พระราชโอรสพระองค์ที่ 90 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ปัจจุบันวังถูกทุบและแปรสภาพเป็นศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์
ประวัติ.
วังเพ็ชรบูรณ์เดิมเป็นพระราชวังปทุมวัน ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อเสด็จประพาสและให้ประชาชนแล่นเรือผ่านมาทางคลองแสนแสบ โดยโปรดให้ขุดสระใหญ่ 2 สระติดกัน โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพลับพลา 2 ชั้น สำหรับประทับแรม ริมสระมีพลับพลาเสด็จออกและโรงละคร พร้อมกับตำหนักฝ่ายใน และยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดใกล้กับพระราชวัง พระราชทานนามว่าวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร 
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมขุนเพ็ชรบูรณ์อินทราไชยเสด็จกลับจากศึกษาที่ประเทศอังกฤษ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระราชวังปทุมวัน นี้ว่า "วังเพ็ชร์บูรณ์" ภายในวังประกอบด้วยตำหนัก ซึ่งมีชื่อเป็นเพลงไทยเดิม เนื่องจากทรงมีความสนพระทัยในด้านนาฏศิลป์และดุริยางคศิลป์
ในปี พ.ศ. 2475 เกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง วังหลายแห่งถูกคณะราษฎรเข้ายึดครองและตกเป็นสมบัติของรัฐ รวมถึงวังเพ็ชรบูรณ์ด้วย แต่อยู่ในกรรมสิทธิ์ของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ซึ่งต่อมาคือสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์ และปัจจุบันคือสำนักงานพระคลังข้างที่ มาโดยตลอด ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 บริษัท วังเพ็ชรบูรณ์ จำกัด โดยอุเทน เตชะไพบูลย์ ได้เช่าที่ดินไปสร้างเป็นห้างสรรพสินค้าเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และปัจจุบันกลุ่มเซ็นทรัลได้ปรับปรุงใหม่เป็นเซ็นทรัลเวิลด์
พระตำหนักเอื้องเงิน

พระตำหนักเอื้องเงิน ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นอาคารทรงชาเลย์ที่กรมป่าไม้ได้สร้างถวายสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ และพระราชทานนามว่า "พระตำหนักเอื้องเงิน"
พระตำหนักเอื้องเงินตั้งอยู่บริเวณดอยกิ่วลม ภูมิทัศน์รอบพระตำหนักมีพันธุ์พืชประจำถิ่นกล้วยไม้ "เอื้องเงินหลวง" ที่ออกดอกสะพรั่งในช่วงเดือนมกราคม และยังมีไม้ดอกไม้ประดับที่เป็นพืชเมืองหนาวที่หลากหลายพันธุ์และหลากสีสัน
โรงเรียนทุ่งกะโล่วิทยา

โรงเรียนทุ่งกะโล่วิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบสหศึกษาขนาดกลาง ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 132 หมู่ที่ 6 บ้านบึงหลัก ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนแบ่งการเปิดการสอนเป็นประเภท มัธยมศึกษาตอนต้น-ตอนปลาย
โรงเรียนทุ่งกะโล่วิทยา เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2523 โดยเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เปิดทำการเรียนการสอนแห่งที่ 15 ของจังหวัด ในปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น-ปลาย
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนทุ่งกะโล่วิทยา จัดตั้งตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา แห่งที่ 15 ของจังหวัดอุตรดิตถ์ ตั้งอยู่ในที่สาธารณประโยชน์ ระหว่างตำบลป่าเซ่ากับตำบลหาดกรวด ติดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 พิษณุโลก - เด่นชัย มีพื้นที่ 2 แปลง คือ แปลงที่ 1 อยู่ในเขตตำบลป่าเซ่า มีเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน เป็นที่ตั้งของอาคารเรียน และอาคารประกอบ แปลงที่ 2 อยู่ในเขตตำบลหาดกรวด มีเนื้อที่ 49 ไร่ 1 งาน เป็นพื้นที่สนามกีฬา และพื้นที่เกษตรกรรม มีเนื้อที่รวมทั้งหมด 86 ไร่ 2 งาน โดยมีถนนสายบ้านบึงหลัก – บ้านห้วยบง ตัดผ่านพื้นที่ของโรงเรียน
ปีการศึกษา พ.ศ. 2523 เปิดรับนักเรียนรุ่นที่ 1 เข าเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 90 คน มีครู 5 คน โดยให้ นักเรียนไปอาศัยเรียนที่วัดทับใหม่ ตำบลหาดกรวด เป็นเวลา 1 ภาคเรียน ในระหว่างที่รอการสร้างอาคารเรียนชั่วคราว ขนาด 3 ห้องเรียน จำนวน 1 หลัง
ปีการศึกษา พ.ศ. 2525 เปิดสอนนักเรียนครบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 3 และมีจำนวนนักเรียนรวมทั้งสิ้น 336 คน มีครู 14 คน 
ปีการศึกษา พ.ศ. 2538 เริ่มเปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 4 จำนวน 43 คน และมีจำนวนนักเรียนรวมทั้งสิ้น 601 คน
ปีการศึกษา พ.ศ. 2540 เปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย ครบทุกระดับชั้นมีนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 459 คน ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 90 คน และ มีจำนวนนักเรียนรวมทั้งสิ้น 549 คน 
ปีการศึกษา พ.ศ. 2554 เปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 – 6 มีนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 239 คน ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 210 คน รวมจำนวนทั้งสิ้น 449 คน 
รายนามผู้บริหารสถานศึกษา.
โรงเรียนทุ่งกะโล่วิทยา มีผู้บริหารนับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งใน พ.ศ. 2523 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2555) นับได้ 32 ปี มีรายนามดังต่อไปนี้
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ

หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ (26 มกราคม พ.ศ. 2473 - 16 เมษายน พ.ศ. 2556) นักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น และสารคดีเกี่ยวชีวิตเจ้านายในวัง เจ้าของนามปากกา "ศรีฟ้า ลดาวัลย์" "สีฟ้า" และ "จุลลดา ภักดีภูมินทร์" ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2539 และมีผลงานเล่มแรกคือเรื่อง ปราสาทมืด
ประวัติ.
กำเนิด.
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ มีนามเดิมว่า หม่อมหลวงศรีฟ้า ลดาวัลย์ เกิดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2473 ที่วังมหาสวัสดิ์ เป็นธิดาของหม่อมราชวงศ์สนั่น ลดาวัลย์ (โอรสหม่อมเจ้าเพิ่ม ลดาวัลย์ กับหม่อมห่วง ลดาวัลย์ ณ อยุธยา) กับนางบัวจันทร์ ลดาวัลย์ ณ อยุธยา โดยมารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่ท่านอายุได้ 5 ขวบ หม่อมหลวงศรีฟ้ามีน้องสาว คือ หม่อมหลวงศรีทอง ลดาวัลย์ (ถึงแก่กรรม) ซึ่งเป็นนักเขียนเช่นกัน ใช้นามปากกาว่า "ข.อักษราพันธ์" เป็นผู้เขียนนวนิยายเรื่อง ภาพอาถรรพณ์ , ดาวพระศุกร์ , ดอกโศก , พลับพลึงสีชมพู , มรสุมสวาท , โรงแรมวิปริต และ สายรักสายสวาท
การศึกษา.
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ และศึกษาต่อที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เลิกเรียนเมื่ออยู่ชั้นปีที่ 3 แล้วไปเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟศรีราชา โรงเรียนพณิชยการพระนคร และโรงเรียนพณิชยการบพิตรพิมุข จนถึงปี พ.ศ. 2516 จึงลาออกมาเป็นนักเขียนอาชีพจนถึงแก่กรรม
งานเขียน.
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ เริ่มงานเขียนเรื่องสั้นตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายเมื่อ พ.ศ. 2489 ใช้นามปากกา "ภัฏฏินวดี" ตีพิมพ์ในนิตยสารเดลิเมล์ และไทยใหม่ ต่อมาได้ใช้นามปากกา "จุลลดา ภักดีภูมินทร์" เขียนนวนิยายเรื่อง "ปราสาทมืด" ตีพิมพ์ในนิตยสารศรีสัปดาห์ เมื่อ พ.ศ. 2498 ได้รับความนิยมมาก ตีพิมพ์ใหม่หลายสิบครั้ง และมีผู้นำไปสร้างภาพยนตร์ไทยและละครโทรทัศน์หลายครั้ง ต่อมาได้ใช้นามปากกา "ศรีฟ้า ลดาวัลย์" เขียนเรื่องสั้น และนวนิยาย ส่วนนามปากกา "จุลลดา ภักดีภูมินทร์" ใช้เขียนนวนิยายชีวิตครอบครัว ในระยะหลังได้ใช้นามปากกานี้ เขียนสารคดีเกี่ยวกับชีวิตของเชื้อพระวงศ์ในวัง ตีพิมพ์ในนิตยสารสกุลไทย 
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ เขียนนวนิยายสะท้อนสังคม โดยใช้นามปากกาว่า "สีฟ้า" ตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ตั้งให้โดยมานิต ศรีสาคร (สีน้ำ) เป็นนามปากกาที่สร้างชื่อเสียง ผลงานได้รับรางวัล และถูกนำไปสร้างภาพยนตร์เป็นจำนวนมาก เช่นเรื่อง "วงเวียนชีวิต" "ข้าวนอกนา" "ทำไม" "แผ่นดินนี้ยังรื่นรมย์" "ใต้ฟ้าสีคราม" "เศรษฐีนี" "ตะวันไม่เคยเลยลับ" โดยเฉพาะเรื่องข้าวนอกนา และ ใต้ฟ้าสีคราม ได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นโดยมูลนิธิโตโยต้า และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์
สมรส.
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ สมรสกับนายบุญทัศน์ มหาวรรณ นักธุรกิจ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504
ถึงแก่กรรม.
หม่อมหลวงศรีฟ้า มหาวรรณ ถึงแก่กรรมเมื่อเวลา 17.45 น. ของวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2556 ด้วยอาการเส้นเลือดในสมองตีบ ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า สิริอายุได้ 83 ปี 2 เดือน 21 วัน โดยทายาทและลูกศิษย์ได้กำหนดจัดสวดพระอภิธรรมที่ศาลาภาณุรังษี วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ถนนกรุงเกษม แขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย ตั้งแต่วันที่ 18-24 เมษายน โดยมีพิธีพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และเก็บศพไว้บำเพ็ญกุศลเป็นเวลา 100 วัน และขอพระราชทานเพลิงศพ
ผลงาน.
นามปากกา จุลลดา ภักดีภูมินทร์
นามปากกา ศรีฟ้า ลดาวัลย์
นามปากกา สีฟ้า
" เรื่องสั้น และ สารคดี"
ลูกนิมิต

นิมิต หมายถึงวัตถุที่เป็นเครื่องหมายบอกกำหนดเขตหรือแดนแห่งสีมา เป็นเครื่องหมายบอกเขตสีมาที่พระวินัยกำหนดให้ใช้ได้มี 8 อย่าง คือภูเขา ศิลา ป่าไม้ ต้นไม้ จอมปลวก หนทาง แม่น้ำ น้ำ แต่ที่นิยมกันมากที่สุดคือใช้ศิลาหรือหินเป็นนิมิต
นิมิตที่เป็นศิลาหรือสกัดศิลาให้มีลักษณะกลมเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 30-38 เซนติเมตร เรียกว่า ลูกนิมิต แต่ละสีมาจะใช้ 9 ลูก ก่อนทำสังฆกรรมผูกสีมานิยมจัดงานกันเอิกเกริกโดยถือกันว่าเป็นงานบุญใหญ่ เรียกว่า "งานปิดทองลูกนิมิต" เมื่อทำพิธีตามพระวินัยเสร็จแล้วจะฝังศิลานิมิตนั้นลงไปในดินแล้วสร้างซุ้มครอบไว้ข้างบนโดยมี "ใบสีมา" เป็นเครื่องหมายสังเกตว่าลูกนิมิตอยู่ตรงนั้น แต่หากใบสีมาเป็นศิลาที่ใหญ่พอ และปักติดลงไปในดิน ก็ไม่จำเป็นต้องมีลูกนิมิต
อุโบสถในภาคอีสาน หรือ สิม มักจะมีลูกนิมิตที่เป็นก้อนหินวางอยู่รอบโบสถ์ แต่ไม่มีใบเสมากำกับ
ที่มา.
ในสมัยพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีกุศโลบายที่ต้องการให้มีการทบทวนพระธรรมคำสั่งสอนของพระองค์อยู่เสมอพระองค์จึงได้กำหนดให้พระสงฆ์ต้องประชุมร่วมกัน หรือที่เรียกว่า ทำสังฆกรรม โดยกำหนดให้ทำสังฆกรรมในบริเวณที่กำหนดไว้เท่านั้นเพื่อมิให้ฆราวาสมายุ่งเกี่ยว จึงมีการกำหนดเขตแดนด้วยวัตถุบางอย่างขึ้นที่เรียกว่า "การผูกสีมา" (สีมา แปลว่า เขตแดน) พระพุทธองค์กำหนดไว้ 8 อย่าง คือ ภูเขา ศิลา ป่าไม้ ต้นไม้ จอมปลวก หนทาง แม่น้ำ และ น้ำนิ่ง เรียกเขตแดนนี้ว่า "นิมิต" 
ต่อมาจึงมีการพัฒนากำหนดนิมิตใหม่แทนเขตแดนตามธรรมชาติ เป็นการจัดสร้างขึ้นโดยเฉพาะ เช่น บ่อ คู สระ และก้อนหิน โดยเฉพาะก้อนหินเป็นที่นิยมกันมาก ซึ่งต่อมามีการประดิษฐ์ก้อนหินให้เป็นลูกกลม ๆ เป็นเครื่องหมายที่ค่อนข้างถาวรขึ้นแทน เรียกว่า "ลูกนิมิต" ภายหลังมีการจัดพิธีขึ้นเรียกว่า "ฝังลูกนิมิต"
การฝังลูกนิมิต.
การฝังลูกนิมิตต้องได้รับพระราชทานเขตวิสุงคามสีมาจากพระเจ้าแผ่นดินเสียก่อน ก่อนจะฝังลูกนิมิตจะต้องมีการสวดถอนพื้นที่ก่อนเพื่อให้พื้นที่นั้นบริสุทธิ์ หากทราบภายหลังว่าพื้นที่นั้นเคยเป็นเขตวัดใดวัดหนึ่งแล้ว การประกาศเขตครั้งนั้นก็จะถือเป็นโมฆะ ในการสวดถอนพื้นที่อาจทำล่วงหน้ากันหลายวันหรืออาจกระทำในวันผูกพัทธสีมา
การฝังลูกนิมิตนิยมฝังตอนเที่ยงคืน เช้าตรู่หรือตอนบ่าย โดยบางวัดอาจจะกราบบังคมทูลองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระบรมวงศานุวงศ์ หรือสมเด็จพระสังฆราชมาเป็นองค์ประธานในพิธี เพื่อทรงตัดลูกนิมิตด้วยก่อนทำพิธี
ลูกนิมิตที่ใช้ผูกสีมา 9 ลูก ฝังตามทิศต่าง ๆ รอบอุโบสถทั้ง 8 ทิศ ทิศละ 1 ลูก และฝังไว้กลางอุโบสถอีก 1 ลูก เป็น 1 ลูกเอก เมื่อผูกสีมา พระสงฆ์จำนวน 4 รูป จะเดินตรวจลูกนิมิตที่วางตามทิศต่าง ๆ โดยเริ่มต้นจากทิศตะวันออก เรียกว่า "สวดทักสีมา" เวียนขวาไปจนครบ 8 ลูกนิมิต เมื่อสวดทักนิมิตจบแล้วจึงกลับไปประชุมสงฆ์ในอุโบสถและสวดประกาศสีมาอีกครั้ง หลังจากนั้นจึงทำการตัดลูกนิมิตลงหลุมเพื่อกลบ แล้วสร้างเป็นซุ้มหรือก่อเป็นฐานตั้งสีมาในเวลาต่อมา หากเป็นวัดราษฎร์นิยมทำใบสีมาซุ้มละแผ่น ส่วนวัดหลวงทำซุ้มละสอง เรียกว่า "สีมาคู่"
ความเชื่อเรื่องทำบุญในพิธีฝังลูกนิมิต เชื่อกันว่าได้บุญกุศลมาก เพราะถือว่าวัดหนึ่งมีอุโบสถได้แห่งเดียว
ถนนสิริโสธร

ถนนสิริโสธร (อักษรโรมัน: Thanon Siri Sothon) หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 314 สายบางปะกง–ฉะเชิงเทรา มีระยะทาง 22.3 กิโลเมตร จำนวนช่องทางจราจร 6 ช่องทางจราจร และในช่วงทางแยกเข้าเมืองฉะเชิงเทราถึงทางแยกต่างระดับฉะเชิงเทราจะเป็นถนนขนาด 8 ช่องจราจร ซึ่งมีทางคู่ขนาน โดยเริ่มต้นจากปลายถนนสุวินทวงศ์และถนนมหาจักรพรรดิในท้องที่อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา จากนั้นจึงผ่านท้องที่อำเภอบ้านโพธิ์ และไปสิ้นสุดที่ถนนเทพรัตนและถนนสุขุมวิท ในท้องที่อำเภอบางปะกง มีทางแยกสำคัญดังนี้ 1.แยกคลองอ้อม 2.แยกท่าสะอ้าน 3.ทางต่างระดับบางปะกง 4.แยกเทพราช 5.แยกบางพระ
เป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงฉะเชิงเทรา
ชื่อถนน.
เดิมถนนสิริโสธรมีชื่อเรียกว่า ถนนฉะเชิงเทรา-บางปะกง ต่อมาได้รับการพิจารณาจากจังหวัดฉะเชิงเทราให้ใช้ชื่อ ถนนสิริโสธร โดยมาจากคำว่า "สิริ" หมายถึง มิ่งขวัญ สิ่งเป็นมงคล ความเจริญ ความรุ่งเรือง ความสว่างสุกใส และคำว่า "โสธร" หมายถึง หลวงพ่อโสธร เป็นพระคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดฉะเชิงเทราและเป็นที่เคารพสักการะของคนไทย ทั้งนี้ การตั้งชื่อถนนดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อเตรียมการเปิดตัวต้อนรับนักท่องเที่ยวในปี พ.ศ. 2554-2555 ซึ่งเป็นปีท่องเที่ยวจังหวัดฉะเชิงเทรา
พัทธสีมา

พัทธสีมา คือ ลักษณะหนึ่งของสีมาหรือเขตแดนที่สำหรับภิกษุทำสังฆกรรม โดยสีมาหรือเขตแดนสำหรับกำหนดสถานที่ประชุมสงฆ์นั้น มีอยู่ 2 ประเภท คือ "พัทธสีมา" คือ เขตแดนที่พระสงฆ์ผูกไว้แล้ว อีกประเภทคือ "อพัทธสีมา" คือ เขตที่กำหนดไว้ตามปกติของบ้านเมือง เช่น เขตตำบล
สำหรับพัทธสีมา คือ เขตที่สงฆ์กำหนดเอาเองนั้น โดยที่การกำหนดเขตสีมาต้องมีเครื่องหมายที่จะให้บุคคลทั่วไปหรือผู้ที่เข้าประชุมได้รับรู้ทั่วกัน พระพุทธองค์ได้ทรงอนุญาต 8 ชนิด คือ ภูเขา ศิลา ไม้ ต้นไม้ จอมปลวก หนทาง แม่น้ำ และสระน้ำ 
ในการกำหนดเขตพัทธสีมานั้น ในเขตนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นอาคารก็ได้ เพราะเป็นเขตสำหรับการประชุมสังฆกรรม แต่พระพุทธองค์ทรงมีพุทธานุญาตให้มีตัวอาคารสำหรับประชุมได้ เรียกว่า "อุโปสถัคคะ" หรือ โบสถ์ ซึ่งต่อมาการสร้างโบสถ์จะสร้างภายในสีมาหรือเท่ากับสีมา การผูกสีมาจึงมีความสัมพันธ์โดยตรงกับการสร้างโบสถ์ ซึ่งในปัจจุบันในประเทศไทยวัดที่ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาจะต้องมีโบสถ์เรียบร้อยแล้วหรืออยู่ระหว่างการก่อสร้าง
ผูกพัทธสีมา.
พื้นที่ผูกพัทธสีมา.
การกำหนดเขตพื้นที่ผูกนั้น พระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้สงฆ์กำหนดเขตเอาเอง แต่กำหนดให้สมมติสีมาไม่เล็กกว่าการจุภิกษุ 21 รูป ให้นั่งหัตถบาสกันได้ เพราะสังฆกรรมที่ต้องการสงฆ์มีจำนวนมากที่สุด 20 รูป (อัพภานกรรม) และห้ามมิให้สมมติสีมาใหญ่เกินกว่าสามโยชน์
พัทธสีมามีอยู่ 3 ชนิด (คัมภีร์มหาวรรคระบุว่ามี 4 ชนิด) คือ
ในยุคหลังมักจะผูกเฉพาะขัณฑสีมาหรือผูกเฉพาะอุโบสถ วัดที่ผูกมหาสีมามี 2 วัด คือ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร และวัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร วัดที่มีสีมาสองชั้น เช่น วัดโสมนัสราชวรวิหาร ส่วนนทีปารสีมามีปรากฏในตำนานทางภาคเหนือ คือ นิยมบวชโดยใช้สมมุติสีมาน้ำที่เรียกว่า "นทีสีมา" หรือ "อุทกสีมา" นทีปารสีมา ทรงอนุญาตให้สมมติได้เฉพาะในตำบลทีมีเรือไปมาอยู่ตลอด เป็นท่าสำหรับจอดเรือ หรือมีสะพานถาวรยื่นออก เพื่อเรือจะได้จอดเทียบได้
พิธีผูกพัทธสีมา.
งานผูกพัทธสีมา ส่วนมากวันแรกมักเป็นพิธีเปิดงาน บางวัดจัด 3 วัน 3 คืน บางวัดก็จัด 7 วัน 7 คืน โดยเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนปิดทองลูกนิมิตและหยอดหลุมลูกนิมิต กลางคืนมีมหรสพ ส่วนวันสุดท้ายเป็นพิธีตัดลูกนิมิต
วิธีการผูกพัทธสีมา ในปัจจุบันเริ่มจากพระสงฆ์ประชุมพร้อมกันที่อุโบสถ เพื่อทำพิธีสวดถอนเพื่อให้แน่ใจว่าอาณาบริเวณนี้ไม่เคยเป็นสีมาเดิมหรือสีมาเก่ามาก่อน เพื่อพระสงฆ์สวดถอนเป็นแห่ง ๆ ไปตลอดสถานที่ที่กำหนดเขตแดนทำสังฆกรรมแล้วว่ามีอาณาเขตเท่าใด จากนั้นจึงจัดเตรียมลูกนิมิตไว้ตามทิศ เมื่อจะสมมติสีมา ต้องประชุมภิกษุอยู่ในภายในนิมิตทั้งหมด แล้วมีภิกษุทักนิมิต เริ่มต้นตั้งแต่ทิศบูรพาเป็นต้นไป โดยเวียนขวา ไปจนถึงทิศอีสานแล้วจึงกลับมาทักทิศบูรพาอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นสวดกรรมวาจาสมมติสีมา ส่วนปัจฉิมกิจแห่งการผูกพัทธสีมานั้นไม่มี
ในการสร้างวัดแม้วัดจะยังไม่ได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา แต่หากราษฎรได้จัดสร้างและยกถวายให้แก่สงฆ์และสงฆ์ได้มีพิธีผูกพัทธสีมาแล้ว ก็ถือว่ามีฐานะเป็นวัดทางพระพุทธศาสนาที่ชอบด้วยพุทธบัญญัติและจารีตประเพณี ส่วนการพระราชทานวิสุงคามสีมาถือเป็นโบราณพระราชพิธีสำหรับองค์พระมหากษัตริย์เท่านั้น
ราชอาณาจักรอังกฤษ

ราชอาณาจักรอังกฤษ  เป็นราชอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 927-1649 และระหว่างปี ค.ศ. 1660-1707 โดยมีสมเด็จพระเจ้าเอเธลสตันแห่งอังกฤษแห่งราชวงศ์เวสเซ็กซ์เป็นกษัตริย์องค์แรกและ สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่แห่งราชวงศ์สจวตเป็นกษัตรีย์องค์สุดท้าย ราชอาณาจักรอังกฤษกลายมาเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ราชอาณาจักรอังกฤษตั้งอยู่ทางใต้ของเกาะอังกฤษและบริเวณที่เป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันว่าอังกฤษ 
ที่ประทับเป็นทางการของประมุขของราชอาณาจักรอังกฤษเดิมอยู่ที่วินเชสเตอร์ในแคว้นแฮมพ์เชอร์ แต่กลอสเตอร์และลอนดอนก็มีฐานะเท่าเทียมกัน โดยเฉพาะลอนดอนที่กลายมาเป็นเมืองหลวงไปโดยปริยายตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 และเป็นเมืองหลวงมาจนกระทั่งรวมกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ในปี ค.ศ. 1707 ตามพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707 (Acts of Union 1707) ลอนดอนจึงกลายมาเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1707 ถึง ปี ค.ศ. 1801 และของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1801 ถึง ปี ค.ศ. 1922 ในปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ หรือที่รู้จักกันในนาม “สหราชอาณาจักร”
นิมิต (กรรมฐาน)

นิมิต หมายถึงเครื่องหมายในเวลาทำกรรมฐาน คือเครื่องหมายสำหรับให้จิตกำหนดจับเป็นอารมณ์แล้วพิจารณาจนติดตาติดใจ
ประเภทของนิมิต.
นิมิต มี 3 อย่าง คือ
ความคลาดทรงกลม

ความคลาดทรงกลม  คือ การที่แสงหักเหผ่านเลนส์หรือสะท้อนกับกระจกแล้วไม่ตกกระทบลงบนจุดเดียวกัน แสงที่ตกกระทบใกล้แกนของเลนส์จะเกิดภาพไม่เป็นจุดเดียวกันกับแสงที่ตกกระทบไกลแกนของเลนส์ กระจกทรงกลมและเลนส์ทรงกลมทุกอันมีความคลาดทรงกลม ความคลาดทรงกลมเป็นปัญหาหลักในกล้องโทรทรรศน์ เลนส์และกระจกทรงกลมผลิตง่ายกว่าเลนส์และกระจกโค้งที่ไม่เป็นทรงกลมมาก