สภาคริสตจักรในประเทศไทย

มูลนิธิสภาคริสตจักรในประเทศไทย  เป็นองค์การทางศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย ที่รวมตัวกันเพื่อทำพันธกิจของพระเจ้าในประเทศไทย อันประกอบด้วย พันธกิจด้านการประกาศเผยแพร่พระกิตติคุณ พันธกิจด้านการศึกษา พันธกิจด้านการรักษาพยาบาล และพันธกิจอื่น ๆ โดยมีหลักข้อเชื่อ ข้อปฏิบัติ และธรรมนูญเดียวกัน อยู่ภายใต้การปกครองด้วยกัน ด้วยวิธีการเลี้ยงตนเอง ปกครองตนเอง และประกาศพระกิตติคุณด้วยตนเอง ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 24 คริสตจักรภาค 
ประวัติ.
สภาคริสตจักรในประเทศไทย มีประวัติศาสตร์สืบย้อนไปใน ค.ศ.1828 เมื่อศาสนาจารย์จาคอบ ทอมลิน และศาสนาจารย์นายแพทย์คาร์ล กุตสลาฟ ของคณะสมาคมมิชชันนารีแห่งลอนดอน ได้เข้ามาเผยแพร่คริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์เป็นครั้งแรกที่กรุงเทพฯ ต่อมาในปี ค.ศ.1833 มิชชันนารีของคณะอเมริกันแบ๊บติสต์เข้ามาทำพันธกิจและได้จัดตั้งคริสตจักรไมตรีจิต ใน ค.ศ.1837 เป็นคริสตจักรโปรเตสแตนต์แห่งแรกในประเทศสยาม 
ใน ค.ศ.1840 มิชชันนารีคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนที่เป็นรากฐานสำคัญของสภาคริสตจักรในประเทศไทยเข้ามายังประเทศสยามและปฏิบัติพันธกิจจนถึง ค.ศ.1844 จึงกลับออกไป ต่อมาเมื่อศาสนาจารย์สตีเฟนกับนางแมรี่ แมตตูน และนายแพทย์ซามูเอล เฮาส์ ได้เข้ามาใน ค.ศ.1847 จึงมีการตั้งมิชชั่นอย่างมั่นคงเรียกว่า "มิชชันสยาม" และมีการจัดตั้งคริสตจักรเพรสไบทีเรียนที่ 1 กรุงเทพฯ ในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ.1849 เมื่อถึงวันที่ 1 กันยายน ค.ศ.1858 ได้จัดตั้งเพรสไบเทอรี่แห่งสยามเพื่อขยายงานมิชชั่นและพันธกิจคริสตจักรออกไปยังส่วนภูมิภาค 
มิชชันคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้ขยายงานออกไปนอกกรุงเทพฯ โดยมีครอบครัวศาสนาจารย์แดเนียล แมคกิลวารี และครอบครัวศาสนาจารย์ซามูเอล แมคฟาร์แลนด์ ได้จัดตั้งสถานีมิชชั่นที่เพชรบุรีใน ค.ศ.1861 ต่อมาในปี ค.ศ.1867 ครอบครัวศาสนาจารย์แมคกิลวารี ได้จัดตั้งสถานีมิชชั่นที่เชียงใหม่และเป็นศูนย์กลางของเพรสไบทีเรียนที่ 1 เชียงใหม่ ในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ.1868 และเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ.1869 มีคริสเตียนคนเมืองสองคน คือน้อยสุริยะและหนานชัยถูกฆ่าตายเนื่องด้วยไม่ยอมละทิ้งความเชื่อในคริสต์ศาสนา และต่อมาใน ค.ศ.1878 มิชชันนารีถูกขัดขวางไม่ให้มีการจัดพิธีแต่งงานตามแบบคริสเตียนที่จะจัดขึ้นครั้งแรกจึงมีการฟ้องร้องขอสิทธิคุ้มครองจากราชสำนักสยาม ทำให้ได้รับพระบรมราชโองการเรื่องเสรีภาพทางศาสนา (The Edict of Toleration) ในเดือนตุลาคม ค.ศ.1878 บังคับใช้ในเชียงใหม่ ลำพูน และลำปาง 
มิชชั่นคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้ขยายงานออกไปยังหัวเมืองต่าง ๆ โดยในมิชชั่นลาวได้จัดตั้งสถานีมิชชั่นที่ลำปางใน ค.ศ.1858 ที่ลำพูน (ค.ศ.1891) แพร่ (ค.ศ.1893) น่าน (ค.ศ.1895) เชียงราย (ค.ศ.1897) ซึ่งภายหลังยังได้ขยายงานไปยังเชียงตุงของพม่า (ค.ศ.1904-1908) และเขตเชียงรุ้งของจีน (ค.ศ.1917-1941) ส่วนมิชชั่นสยาม ได้ขยายงานไปยังราชบุรี (ค.ศ.1889) พิษณุโลก (ค.ศ.1899) นครศรีธรรมราช (ค.ศ.1900) และตรัง (ค.ศ.1910) 
นอกจากนี้ใน ค.ศ.1903 คณะคริสตจักรของพระคริสต์แห่งสหราชอาณาจักรเข้ามาทำพันธกิจที่บ้านนครชุมน์ ราชบุรี และได้ย้ายศูนย์มิชชั่นมาอยู่ที่นครปฐมใน ค.ศ.1906 มิชชั่นคณะนี้ได้มีส่วนร่วมในการจัดตั้ง "สยามคริสตสภา" และริเริ่มจัดตั้งสภาคริสตจักรในสยามด้วย 
กำเนิดสภาคริสตจักรในประเทศไทย.
ใน ค.ศ.1920 มีการรวมมิชชั่นสยามและมิชชั่นลาว ต่อมาใน ค.ศ.1930 มีการจัดตั้งสยามคริสต์สภา (National Christian Council in Siam) เพื่อการจัดตั้งคริสตจักรที่เป็นของชนในชาติ (National Church) และใน ค.ศ.1932 มีการรวมเพรสไบเทอรี่สยามกับเพรสไบเทอรี่ลาว และได้ตีพิมพ์วารสาร "ข่าวคริสตจักร" เป็นสื่อรณรงค์เรื่องการจัดตั้งองค์กรคริสตจักรที่เป็นของชนในชาติ ต่อมาได้มีการประชุมผู้แทนคริสตจักรจากคริสตจักรเพรสไบทีเรียน (ทั้งชาวไทยและจีน) ในสยาม ผู้แทนจากคริสตจักรไมตรีจิตของคณะอเมริกันแบ๊บติสต์ และผู้แทนจากคริสตจักรพระคริสต์แห่งสหราชอาณาจักร (คณะดีไซเปิลส์ออฟไครส์ นครปฐม) ในวันที่ 7-11 เมษายน ค.ศ.1934 ณ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย นับเป็นสมัชชาสภาคริสตจักรในประเทศสยามครั้งแรก โดยที่ประชุมได้รับรองธรรมนูญการปกครองซึ่งได้กำหนดนามคริสตจักรที่เป็นของชนในชาตินี้ว่า "คริสตจักรในสยาม" จัดแบ่งการปกครองออกเป็นคริสตจักรภาค 7 ภาค มีหลักการพื้นฐานในการทำพันธกิจสามด้าน คือ "การเลี้ยงตนเอง" "การปกครองตนเอง" และ "การประกาศพระกิตติคุณด้วยตนเอง" ต่อมาในธรรมนูญการปกครอง ค.ศ.1941 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สภาคริสตจักรในประเทศไทย" ตามการเปลี่ยนชื่อประเทศสยามเป็นประเทศไทยในสมัยรัฐบาลจอมพล ป พิบูลสงคราม
ในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ.1957 มิชชั่นคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้สลายตัวอย่างเป็นทางการ ได้มอบหมายกิจการต่าง ๆ ให้อยู่ภายใต้อำนาจบริหารของสภาคริสตจักรในประเทศไทยโดยตรง และใน ค.ศ.1962 มิชชั่นคณะดีไซเปิลส์ออฟไครส์ ได้สลายตัวเข้ากับสภาคริสตจักรในประเทศไทย จากนั้นเมื่อมีมิชชันนารีของมิชชั่นคณะต่าง ๆ เข้ามาร่วมงานกับสภาคริสตจักรในประเทศไทยต้องอยู่ในฐานะภารดรผู้ร่วมงาน
หลักข้อเชื่อ.
สภาคริสตจักรในประเทศไทยยึดถือหลักข้อเชื่อจาก 3 แหล่ง คือคัมภีร์ไบเบิล หลักข้อเชื่อของอัครทูต และหลักข้อเชื่อไนซีน
วัตถุประสงค์.
สภาคริสตจักรในประเทศไทย มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 
การปกครอง.
สภาคริสตจักรในประเทศไทยมีการปกครองโดยมีธรรมนูญเป็นระเบียบปกครองสูงสุด ในปัจจุบันได้ใช้ "ธรรมนูญแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย คริสตศักราช 1998"
สภาคริสตจักรในประเทศไทยแบ่งการปกครองคริสตจักรออกเป็น 3 ระดับดังนี้
คริสตจักรภาค.
คริสตจักรภาค หมายถึง คริสตจักรท้องถิ่นหลายคริสตจักรและหมวดคริสเตียนหรือศาลาธรรม รวมตัวกันตั้งอยู่ในเขตภาค ซึ่งสภาคริสตจักรในประเทศไทยกำหนดไว้ โดยถือเขตภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม หรือภาษาเป็นเกณฑ์ ปัจจุบันสภาคริสตจักรในประเทศไทยแบ่งการปกครองออกเป็น 24 คริสตจักรภาค
ความสัมพันธ์.
สภาคริสตจักรในประเทศไทยมีความสัมพันธ์กับคริสตจักรสากล อาทิ เป็นสมาชิกของ
การทำงานเพื่อสังคม.
สภาคริสตจักรได้ก่อตั้งโรงพยาบาลและสถานศึกษาต่าง ๆ เช่น โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน มหาวิทยาลัยคริสเตียน มหาวิทยาลัยพายัพ ตลอดจนบรรเทาสาธารณภัย ช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสในเขตสลัม 
การบริหารของสภาคริสตจักรในประเทศไทย.
การบริหารของสภาคริสตจักรในประเทศไทย มีกำหนดลำดับดังนี้
อำนาจของสภาคริสตจักรในประเทศไทย.
สิทธิอำนาจการปกครองมาจากพระเจ้า คือ พระบิดา พระบุตร พระวิญญาณบริสุทธิ์ ตามที่มีปรากฎในพระคริสตธรรมคัมภีร์ พระคริสต์เจ้าทรงตั้งคริสตจักรของพระองค์ไว้ และทรงเป็นพระประมุขของคริสตจักรทั้งมวล
สถาบันการศึกษา.
สถาบันอุดมศึกษา.
มูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย มีมหาวิทยาลัยในเครือ 2 แห่ง คือ 
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
โรงเรียน.
มูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย มีโรงเรียนในเครือ 30 แห่ง คือ 
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วิทยาลัยพระคริสตธรรม.
มูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย มีวิทยาลัยพระคริสตธรรมในเครือ 7 แห่ง คือ 
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สถาบันการแพทย์.
มูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย มีสถาบันการแพทย์ในเครือ 8 แห่ง คือ 
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
พันธกิจ.
ปัจจุบันมีหน่วยงานต่าง ๆ ที่สนับสนุนการปฏิบัติพันธกิจของสภาคริสตจักรในประเทศไทย จำแนกเป็น 5 พันธกิจ ได้แก่
พํนธกิจการเผยแพร่และพัฒนาคริสตจักร.
มีหน้าที่หลักในการสนับสนุนส่งเสริมให้คริสตจักรภาค คริสตจักรท้องถิ่น หมวดคริสเตียน ศาลาธรรม และสถาบัน สามารถกระทำพันธกิจของพระเจ้าได้ด้วยตนเอง
หน่วยงานในสังกัด ได้แก่
พันธกิจการอภิบาลชีวิตคริสเตียน.
มีหน้าที่หลักในการส่งเสริมและพัฒนาบุคลากร ส่งเสริมบทบาทของสตรีคริสเตียน เยาวชนคริสเตียน ครอบครัวคริสเตียน ในการเป็นพยานของพระเยซูคริสต์ รวมทั้งจัดให้มีบุคลากรที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพในการรับใช้พระเจ้า
หน่วยงานในสังกัด ได้แก่
พันธกิจการคลังและทรัพย์สิน.
มีหน้าที่หลักเกี่ยวกับการบริหารงานด้านการเงิน การคลัง การบัญชี งบประมาณ และทรัพย์สินทั้งปวงของสภาฯ และมูลนิธิฯ และจัดให้มีสวัสดิการต่าง ๆ สำหรับบุคลากรในสภาคริสตจักรในประเทศไทย
หน่วยงานในสังกัด ได้แก่
พันธกิจการศึกษา.
มีหน้าที่หลักในการพัฒนาเยาวชนคริสเตียน และบุคคลทั่วไปให้ได้รับการศึกษาในระบบ นอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัย เพื่อเป็นบุคลากรที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพ มีชีวิตที่สมบูรณ์ตามแบบของพระเยซูคริสต์ มีโรงเรียนในสังกัดพันธกิจ 30 แห่ง และมหาวิทยาลัย 2 แห่ง
หน่วยงานในสังกัด ได้แก่
นอกจากนี้ยังมีสถาบันด้านศาสนศึกษาประกอบด้วย วิทยาลัยพระคริสต์ธรรมแมคกิลวารี (มหาวิทยาลัยพายัพ) สถาบันกรุงเทพคริสต์ศาสนศาสตร์ (สถาบันสมทบมหาวิทยาลัยคริสเตียน) ศูนย์พระคริสตธรรมสิโลอัม (กระเหรี่ยงแบ๊บติสต์) ศูนย์พระคริสตธรรมเบธเอล ศูนย์พระคริสตธรรมลาหู่แบ๊บติสต์ และศูนย์พระคริสตธรรมเกธเซมาเน
พันธกิจการแพทย์.
มีหน้าที่หลักในการให้การบำบัดรักษาพยาบาล ทั้งทางร่างกาย จิตใจ สังคม และจิตวิญญาณแก่บุคคลทั่วไป รวมทั้งการฟื้นฟูสสุขภาพ การส่งเสริมสุขภาพ และการป้องกันการเจ็บป่วย เพื่อเป็นพยานของพระเยซูคริสต์โดยสถาบันสถานพยาบาลปัจจุบัน มีโรงพยาบาลและสถานพยาบาลในสังกัดจำนวน 8 แห่ง