แร็มบรันต์

แร็มบรันต์ ฮาร์เมินส์โซน ฟัน ไรน์ (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2149 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2212) เป็นจิตรกรและช่างพิมพ์ในประวัติศาสตร์ศิลปะยุโรปและเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดรายหนึ่งของโลก
ผลงานของแร็มบรันต์ทำให้เนเธอร์แลนด์รุ่งเรืองสุดขีดหรือที่เรียกว่ายุคทองในช่วงศตวรรษที่ 17 และเป็นผู้มีอำนาจทั้งด้านอิทธิพลการเมือง วิทยาศาสตร์ พาณิชย์ และวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องจิตรกรรม
เขาเป็นบุตรคนที่ 9 ของครอบครัวเจ้าของโรงงานและหุ้นส่วนโรงสีลมในเมืองไลเดิน เนเธอร์แลนด์ พี่น้องของแร็มบรันต์ถูกฝึกหัดเป็นเจ้าของโรงงาน คนทำขนมปัง หรือช่างทำรองเท้า แต่พ่อแม่ส่งลูกคนเล็กสุดของพวกเขาตอนอายุเจ็ดขวบไปที่โรงเรียนประถมมัธยมศึกษาโปรเตสแตนต์ที่ซึ่งเขาเรียนภาษาละติน เมื่อเขาอายุ 14 ปี แร็มบรันต์ลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงของไลเดิน แต่เขาแทบจะไม่เรียนมากเพราะว่าในขณะเดียวกันเขาขอให้พ่อแม่ของเขาฝึกหัดเขาให้เป็นจิตรกร
ความหวังของเขาได้รับการเติมเต็ม และเขากลายเป็นลูกศิษย์ของศิลปินท้องถิ่น ยาโกบ ฟัน สวาเนินบืร์ค (Jacob van Swanenburgh) ซึ่งเพิ่งกลับมาหลังจากการอยู่อาศัยที่ยาวนานในอิตาลี ระหว่างช่วงนี้เขาได้วาดฉากมากมายของแม่มดและนรก เขาสอนแร็มบรันต์ว่าถ่ายความรู้สึกของมนุษย์ลงในภาพอย่างไร ใช้แสงและความมืดเพื่อแบ่งแยกองค์ประกอบสำคัญจากสิ่งเล็กน้อยอย่างไร หลังจากเสร็จการฝึกหัดของเขา แร็มบรันต์ในวัยเยาว์ไปอัมสเตอร์ดัมเป็นครั้งแรก รับการสอนจากปีเตอร์ ลัสต์มัน เป็นไปได้ว่าแร็มบรันต์ใช้เวลาไม่เกินหกเดือนกับลัสต์มันก่อนกลับไปบ้านเดิมของเขาที่ไลเดิน
แร็มบรันต์ฝึกงานครั้งแรกของเขา เขาใช้จ่ายร้อยกิลเดอร์ต่อปี ไม่รวมอาหารและที่พัก ต่อมาเขาควบคุมสตูดิโอขนาดใหญ่กับผู้ช่วยและเด็กฝึกงานประมาณ 50 คน
พ่อของแร็มบรันต์เสียชีวิตในเดือนเมษายน พ.ศ. 2173 ตอนนี้ชื่อเสียงของแร็มบรันต์แผ่ไปไกลเกินไลเดิน ขณะเดียวกันการเชื่อมต่อของเขากับอัมสเตอร์ดัมลึกขึ้น เขาไปที่นั่นอีกครั้งเพื่อพบผู้จำหน่ายงานศิลปะ แฮ็นดริก ฟัน เอยเลินบืร์ค (Hendrik van Uylenburgh) เพื่อดำเนินการในงานต่าง ๆ ที่ฝ่ายหลังได้จัดให้สำหรับเขา จนกระทั่ง พ.ศ. 2175 ในที่สุดแร็มบรันต์จากบ้านเดิมของเขาไปอัมสเตอร์ดัม
อัมสเตอร์ดัมเป็นท่าเรือใหญ่และศูนย์กลางทางการค้าของฮอลแลนด์ เขาสามารถคาดหวังงานที่นี่มากกว่าในไลเดิน ขณะที่อยู่ในไลเดิน แร็มบรันต์ครอบครองหุ้นธุรกิจศิลปะของแฮ็นดริก ฟัน เอยเลินบืร์คในอัมสเตอร์ดัม ตอนนี้เขาย้ายไปอยู่ในบ้านของผู้จำหน่าย เอยเลินบืร์คจัดงานภาพวาดต่าง ๆ ของพลเมืองอัมสเตอร์ดัม ขณะที่แร็มบรันต์สอนที่โรงเรียนศิลปะของเอยเลินบืร์ค เขามีส่วนในกำไรของธุรกิจนี้เช่นกัน
ใน พ.ศ. 2175 แร็มบรันต์ได้รับหน้าที่ให้วาดภาพ "บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์นีโกลาส ตึลป์" (Anatomy Lesson of Dr. Nicolaes Tulp) เขาเห็นงานนี้เป็นความท้าทาย เขาทิ้งศพที่ถูกวางในแนวทแยงอย่างแทบจะไม่เสียหาย จัดกลุ่มสมาชิกของสมาคมในครึ่งวงกลมรอบร่าง คนหนึ่งกำลังดูที่เอ็นของมืออย่างตั้งใจมาก พวกเขาทั้งหมดถูกแต่งตัวในเสื้อคลุมสีน้ำตาลกับปกเสื้อขนาดใหญ่ ไม่สวมหมวกและจ้องด้วยความสนใจที่ศพหรือผู้บรรยาย คนหนึ่งถือแผ่นกระดาษ ตัวนายแพทย์ตึลป์เองแต่งชุดสีดำ ปกเสื้อเชือกของเขาเล็กกว่าคนอื่น ๆ มาก แร็มบรันต์ใช้เสื้อผ้าและหมวกของเขาเพื่อแยกเขาเป็นตัวแสดงหลัก เป็นครั้งแรกที่แร็มบรันต์เชื่อมประเภทภาพกลุ่มกับการพรรณนาเหตุการณ์ ฉากจริง ๆ ไม่ได้ดูเหมือนแบบนี้ แต่สะท้อนกฎขององค์ประกอบทางศิลปะ
เขากลายเป็นพลเมืองของอัมสเตอร์ดัมและเข้าร่วมเป็นสมาชิกสมาคมเซนต์ลุก (สมาคมของจิตรกร) ทั้งสองก้าวคือสิ่งจำเป็นก่อนที่เขาสามารถตั้งสตูดิโอของเขา ในปี พ.ศ. 2176 แร็มบรันต์รู้จักหลานสาวของผู้จำหน่ายเขา ซัสกียา เอยเลินบืร์ค (Saskia Uylenburgh) ลูกสาวของครอบครัวมั่งคั่งจากจังหวัดฟริเซีย แร็มบรันต์และซัสกียาสมรสในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2177 ตอนแรกคู่บ่าวสาวอายุน้อยอาศัยอยู่กับแฮ็นดริก เอยเลินบืร์ค แล้วเช่าบ้านที่แร็มบรันต์สามารถตั้งสตูดิโอของเขาได้ ต่อมาเขาซื้อบ้านด้วยเงิน 13,000 กิลเดอร์
เขาวุ่นโดยงานชิ้นใหญ่ ภาพวาดกลุ่มทหารกองหนุนของฟรันส์ บันนิง โกก (The Militia Company of Captain Frans Banning Cocq) หรือ "การเฝ้ายามกลางคืน" (The Night Watch) นี่ไม่เป็นภาพมีชื่อสุดของแร็มบรันต์เท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งภาพวาดที่มีชื่อสุดในประวัติศาสตร์ของศิลปะยุโรป แต่งตัวในสีของอัมสเตอร์ดัม (แดงและดำ) ฟรันส์ บันนิง โกก ร้อยเอกและหัวหน้าลูกค้า กำลังออกคำสั่งต่อร้อยโทของเขาให้นำเหล่าทหารเสือมาอยู่ในความสนใจ
แต่ละคนต้องจ่ายแร็มบรันต์ 100 กิลเดอร์สำหรับภาพนี้ ซึ่งตั้งใจไว้สำหรับบ้านทหารกองหนุนที่สร้างขึ้นใหม่ด้วยกันกับภาพของกลุ่มอื่น ๆ แต่ข้าง ๆ ลูกค้าทหารกองหนุน 16 นาย แร็มบรันต์รวมรูปอื่น ๆ ที่สำคัญอย่างยิ่ง คือเด็กผู้หญิงสว่างอย่างเจิดจ้าในตำแหน่งที่โดดเด่น เธอกำลังถือกรงเล็บไก่ตัวผู้บนเข็มขัดของเธอ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขา 
ซัสกียาเจ็บป่วยบ่อยตั้งแต่การเกิดของตีตึส วันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2185 เธอทำพินัยกรรม ตีตึสได้รับการระบุชื่อว่าเป็นผู้รับมรดกคนเดียว แร็มบรันต์แต่งตั้งผู้จัดการมรดกของเธอจนกระทั่งการตายของเขาหรือแต่งงานใหม่ หนึ่งสัปดาห์หลังจากเธอทำพินัยกรรม เธอเสียชีวิต
แร็มบรันต์ไม่เคยถูกรบกวนให้จ่ายหนี้ที่บ้านของเขา แต่เจ้าหนี้ของเขาค่อย ๆ เพิ่มความต้องการขึ้นและอดทนน้อยลง แร็มบรันต์พยายามอย่างสูญเปล่าที่จะโอนความเป็นเจ้าของไปให้ตีตึส ลูกชายของเขา และเขาถูกขู่ด้วยคุกของลูกหนี้ เขาไปสู่การล้มละลายโดยสมัครใจ ใน พ.ศ. 2201 บ้านของเขาถูกประมูลเพื่อจ่ายหนี้ของเขา
แร็มบรันต์ถูกฝังที่แว็สเตอร์แกร์ก (Westerkerk) ในอัมสเตอร์ดัมเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2212