pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
แคว้นวอลโกกราด

แคว้นวอลโกกราด ("Volgogradskaya oblast") เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ตั้งอยู่ในภูมิภาควอลกาทางตอนใต้ของรัสเซีย ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือเมืองวอลโกกราด มีประชากรอยู่ 2,610,161 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากรใน ค.ศ. 2010 เดิมแคว้นนี้มีชื่อว่าแคว้นสตาลินกราด ชื่อปัจจุบันถูกใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1961 เมื่อเมืองสตาลินกราดถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองวอลโกกราดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการล้มล้างอิทธิพลของสตาลิน แคว้นวอลโกกราดมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นรอสตอฟทางตะวันตกเฉียงใต้, แคว้นโวโรเนจทางตะวันตกเฉียงเหนือ, แคว้นซาราตอฟทางตอนเหนือ, แคว้นอัสตราฮันและสาธารณรัฐคัลมืยคียาทางตะวันออกเฉียงใต้ และมีพรมแดนระหว่างประเทศติดกับคาซัคสถานทางตะวันออก แม่น้ำสายหลักสองสายในรัสเซียโซนยุโรป ได้แก่แม่น้ำดอนและแม่น้ำวอลกาไหลผ่านแคว้นและเชื่อมต่อกันด้วยคลองวอลกา–ดอน ทางน้ำเชิงยุทธศาสตร์ของแคว้นได้ทำให้เส้นทางนี้เป็นเส้นทางยอดนิยมสำหรับการขนส่งและสำหรับการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ
แคว้นวอลโกกราดยังเป็นพื้นที่หลักของยุทธการที่สตาลินกราดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมักถูกมองว่าเป็นหนึ่งในการสู้รบที่ใหญ่ที่สุดและนองเลือดที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์การทำสงคราม
วัดพระธาตุสร้อยทอง

วัดพระธาตุสร้อยทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอยลาน อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
ก่อนปี พ.ศ. 2480 มีสภาพเป็นวัดร้าง เป็นซากอิฐเก่าโบราณ จากคำบอกเล่าของผู้อาวุโสเล่าว่า เดิมเป็นที่ตั้งของ "พระธาตุสร้อยทอง" เป็นวัดเก่าแก่ในสมัยโบราณ ซึ่งจะปรากฏซากของอิฐเก่าเดิมไว้ ชาวบ้านไม่มีใครกล้าขึ้นไปถางป่าบริเวณนั้น เล่ากันว่าในยามคืนขึ้น 15 ค่ำ ชาวบ้านจักพบเห็นดวงไฟประหลาด ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "แก้วพระธาตุ" จะลอยมาจากพระธาตุเป็นประจำ และมีเสียงคล้ายกับเท้าม้าวิ่งมาตามเส้นทางตลอดทั้งคืน
โบราณสถานนี้มีเนื้อที่ 10 ไร่ เมื่อวัดจากซากโบราณที่พบ ชาวบ้านจึงได้พากันไปปักหมายเขตของที่ดินวัดไว้ จน พ.ศ. 2512 ได้มีการบูรณะวัดร้างแห่งนี้ขึ้นโดยการนำของพ่อหลวงอุตทา คำน้อย พร้อมคณะศรัทธาและประชาชนในหมู่บ้านได้เข้ามาบูรณะซากวัด พระธาตุ โดยมีขนาด 9 x 20 เมตร พ.ศ. 2540 ได้สร้างกุฏิ ศาลาเอนกประสงค์ ใช้เป็นที่พำนักของพระภิกษุสงฆ์ และประชาชนที่มาปฏิบัติธรรม อยู่เป็นเนือง ๆ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วย กุฏิ 2 หลัง หอฉัน 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง ห้องเก็บเสนาสนะ 1 หลัง วิหาร 1 หลัง และห้องน้ำ
วัดสีหยัง

วัดสีหยัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 3 งาน
หนังสือ "กัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง" ระบุว่า สร้างในสมัยศรีวิชัย ในสมัยอยุธยาเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดศรีกูยัง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ในแผนที่กัลปนาวัดเมืองพัทลุง เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดสีกุหยัง" เป็นวัดที่หลวงปู่ทวด เมื่อครั้งเป็นสามเณรได้มาศึกษาธรรมบททศชาติที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 ต่อมา พ.ศ. 2528 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
บริเวณวัดมีคูขุดล้อมรอบไว้ทั้ง 4 ด้าน เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความกว้างประมาณ 200 เมตร คูกว้าง 30 เมตร ไม่ปรากฏคันดินชัดเจนคูเมืองด้านทิศใต้ แนวคูเมืองบางส่วนถูกตัดออกและส่วนที่เหลือถูกถมปรับในบางส่วนบริเวณด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของมุมคูเมือง จะปรากฏสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างประมาณ 40 เมตร ยาว 60 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2522 หน่วยศิลปากรที่ 9 สงขลา กองโบราณคดี ได้สำรวจขุดแต่งบูรณะวัดสีหยังพบว่ามีซากสถูปก่อด้วยอิฐตั้งอยู่ในเนินดินเป็นสถูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนบนหักหายไปมีการใช้หินปะการังซึ่งมีอยู่ในท้องถิ่นมาทำเป็นรูปบัวของสถูปแทนอิฐ และพบเศษภาชนะดินเผาเนื้อดินธรรมดาและแบบเคลือบ ประติมากรรมสำริดในบริเวณใกล้เคียงเป็นเทวรูปสำริดพระกรถือรวงข้าว (ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่วัดสีหยัง) และบริเวณรอบ ๆ สถูปยังปรากฏคันคูดินโบราณ ที่บ่งบอกถึงความเป็นชุมชนโบราณอยู่ด้วย
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ ซากฐานเจดีย์มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเสาติดผนังมีบันไดทางขึ้นอยู่ทางด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจดีย์มีขนาดกว้าง 7.63 เมตร ยาว 7.76 เมตร ฐานสูงประมาณ 1.86 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านทิศเหนือ อิฐที่ใช้ก่อ มีขนาดกว้าง 16 เซนติเมตร ยาว 32 เซนติเมตร หนา 6 เซนติเมตร อุโบสถเก่าก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ที่สูง มีประตูทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 2 ช่อง บริเวณเหนือหน้าต่างมีลายปูนปั้นเป็นวงโค้ง บริเวณหน้าบันเป็นรูปลายก้านขดสี่วง รูปรามสูรขว้างขวาน และเมขลาล่อแก้ว และศาลาไม้หรือวิหารโถงไม้ มีหลังคาทรงปั้นหยา มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ยอดหลังคาประดับด้วยรูปครุฑและพญานาค
โยโชกุ

โยโชกุ (; โรมาจิ: "yōshoku", "อาหารตะวันตก") เป็นอาหารญี่ปุ่นรูปแบบหนึ่งซึ่งได้รับอิทธิพลจากตะวันตก กำเนิดขึ้นครั้งแรกในยุคฟื้นฟูเมจิ เป็นอาหารลูกผสมระหว่างญี่ปุ่นกับตะวันตก หรือเป็นอาหารตะวันตกแบบญี่ปุ่น ชื่ออาหารมักเขียนด้วยอักษรคาตากานะ
ประวัติ.
ญี่ปุ่นเปิดประเทศอีกครั้งในยุคแรกของการฟื้นฟูเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) และจักรพรรดิเมจิมีพระราชกระแสว่าวิทยาการของตะวันตกมีประโยชน์ยิ่งต่อการพัฒนาชาติญี่ปุ่น ทรงยกเลิกการห้ามใช้เนื้อแดงและส่งเสริมอาหารอย่างตะวันตก ด้วยทรงมองว่าอาหารนี้จะทำให้คนญี่ปุ่นได้มีร่างกายสูงใหญ่อย่างชาวตะวันตก โยโชกุจึงมีเนื้อสัตว์เป็นส่วนประกอบหลักต่างจากอาหารญี่ปุ่นทั่ว ๆ ไปในยุคนั้น นอกจากนี้ชาวตะวันตกที่เข้ามาพำนักในประเทศญี่ปุ่นมักปฏิเสธที่จะรับประทานอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม พ่อครัวชาวญี่ปุ่นจึงต้องเรียนรู้การทำอาหารแบบตะวันตกควบคู่กับการทำอาหารแบบญี่ปุ่น
ชื่อ "โยโชกุ" ถูกเรียกครั้งแรกใน ค.ศ. 1872 เดิมหมายถึงอาหารตะวันตก แต่ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ผู้คนแยกแยะ "โยโชกุ" กับอาหารยุโรปออกจากกัน เพราะในช่วงเวลานั้นเริ่มมีภัตตาคารอาหารยุโรปแท้ ๆ (ที่ไม่ได้รับอิทธิพลจากอาหารญี่ปุ่น) เปิดให้บริการแพร่หลายขึ้น
คานางากิ โรบุง  นักเขียนชาวญี่ปุ่น ได้เขียนหนังสื่อชื่อ "เซโยเรียวริตซือ" (แปลว่า "คู่มืออาหารตะวันตก") เมื่อ ค.ศ. 1872 ซึ่งคำ "เซโยเรียวริ" ส่วนใหญ่จะแปลว่าอาหารฝรั่งเศสและอิตาลี ขณะที่ "โยโชกุ" แปลว่าอาหารญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตก ต่างจาก "วาโชกุ" ซึ่งเป็นอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ความต่างกันอีกประการคือ "เซโยเรียวริ" จะใช้มีดและส้อมในการรับประทานอาหาร ส่วน "โยโชกุ" จะรับประทานโดยใช้ช้อนและตะเกียบ
ก่อนหน้านี้ ญี่ปุ่นเคยได้รับอิทธิพลจากอาหารตะวันตกมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 คือ "เท็มปูระ" ที่ได้รับอิทธิพลจากชาวโปรตุเกสในเมืองนางาซากิ ซึ่งอาจจะนับว่าเป็นโยโชกุหรือไม่ก็ได้ เพราะเท็มปูระมีมาก่อนการฟื้นฟูเมจิเสียอีก
อาหารโยโชกุบางอย่างต้องรับประทานด้วยช้อน เช่น กะหรี่  รับประทานกับขนมปังหรือข้าวสวย  ชื่ออาหารถูกเขียนด้วยอักษรคาตากานะเพื่อบ่งว่าเป็นอาหารต่างชาติ อาหารบางชนิดถูกจัดเป็นสำรับแบบญี่ปุ่น คือเสิร์ฟพร้อมด้วยข้าวและซุปมิโซะ รับประทานด้วยตะเกียบ แต่อาหารอีกชนิดคือ คัตสึ  ในสำรับประกอบด้วยข้าวสวย  พร้อมกับซอสแบบญี่ปุ่น เช่นพนซุและหัวไชเท้าขูดแทนซอสคัตสึ รับประทานด้วยตะเกียบเช่นกัน แต่ชื่ออาหารนี้ถูกเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ เพราะเป็นคำญี่ปุ่นพื้นเมือง
สภานิติบัญญัติตองงา

ฟาเล อาเลอา หรือ สภานิติบัญญัติตองงา  มีสมาชิกทั้งหมด 25 คน โดยที่สมาชิก 17 คนมาจากการเลือกตั้งโดยประชาชนตามแต่ละเขตเลือกตั้ง ส่วนอีก 8 คนเป็นผู้แทนขุนนางสืบตระกูลของตองงา ประธานสภาเป็นผู้ควบคุมการประชุม ซึ่งได้รับการเลือกจากเสียงส่วนใหญ่ของสมาชิกสภา และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งตามรัฐธรรมนูญโดยพระมหากษัตริย์ 
การจัดตั้งสภานิติบัญญัติที่ประกอบด้วยขุนนางและสามัญชนได้รับการจัดตั้งในปี 1862 โดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 โดยมีการประชุมทุก ๆ 4 ปี และดำเนินการต่อไปตามความในรัฐธรรมนูญฉบับปี 1875
เดิมทีสภานิติบัญญัติมีสมาชิกประกอบด้วยผู้ครองตำแหน่งขุนนางทั้งหมด, ผู้แทนประชาชนในจำนวนที่เท่ากัน, ผู้ว่าการฮาอะไปและวาวาอู, และสมาชิกในคณะรัญมนตรีอย่างน้อย 4 คน ที่ได้รับเลือกจากพระมหากษัตริย์ การที่จำนวนขุนนางเพิ่มขึ้นจาก 20 เป็น 30 ทำให้สภามีจำนวนสมาชิกมากถึง 70 คน การแก้ไขรัฐธรรมนูญในปี 1914 ทำให้เกิดการลดขนาดและที่นั่งในสภาลง หลักการที่กำหนดให้มีผู้แทนขุนนางและสามัญชนเท่ากันยังคงอยู่
ในเดือนเมษายน 2010 สภานิติบัญญัติตราข้อกฎหมายด้านการปฏิรูปการเมืองขึ้น โดยเพิ่มสมาชิกที่เป็นผู้แทนประชาชนจากเก้าเป็นสิบเจ็ดที่นั่ง โดยโตงาตาปูมี 10 ที่นั่ง วาวาอูมี 3 ที่นั่ง ฮาอะไปมี 2 ที่นั่ง ส่วนเออัวและโอโงนีอูอามีอย่างละ 1 ที่นั่ง การปฏิรูปในปี 2010 ยังส่งผลให้นายกรัฐมนตรีได้รับการเลือกจากสภาเป็นครั้งแรก ซึ่งต่างจากเดิมที่พระมหากษัตริย์สามารถแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีได้ตามพระราชอัธยาศัย 
อาคารสภาอายุกว่าร้อยปีถล่มลงจากอิทธิพลของไซโคลนกีตา ซึ่งเป็นพายุหมุนเขตร้อนระดับ 4 ที่เข้ามาในวันที่ 12 และ 13 กุมภาพันธ์ 2018
อัฟเตอร์เดอะซอฟต์แวร์วอร์ส

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อัฟเตอร์เดอะซอฟต์แวร์วอร์ส  เป็นหนังสือเกี่ยวกับซอฟต์แวร์เสรีกับความสำคัญต่ออุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์โดยคีธ เคอร์ติส โดยเฉพาะผลกระทบต่อไมโครซอฟท์และรูปแบบการพัฒนาซอฟต์แวร์จำกัดสิทธิ์
หนังสือนี้กล่าวถึงพลังของการทำงานร่วมกันและความเป็นไปได้ในการเข้าถึงพื้นฐานเหตุผลเดียวด้วยการแสดงตัวอย่างการทำงานร่วมกันในซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ซที่ประสบความสำเร็จ เช่นลินุกซ์และวิกิพีเดีย
คีธ เคอร์ติส  เคยเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยมิชิแกน แต่พักการเรียนเพื่อไปทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ของไมโครซอฟท์หลังพบกับบิล เกตส์ใน ค.ศ. 1993 เขาทำงานที่นั่นเป็นเวลา 11 ปีแล้วลาออกเพราะรู้สึกเบื่อ
ต่อมาเขาเขียนและตีพิมพ์ "อัฟเตอร์เดอะซอฟต์แวร์วอร์ส" ด้วยตัวเองเพื่ออธิบายถึงความสามารถของซอฟต์แวร์แบบเสรีและโอเพนซอร์สและทำไมเขาเชื่อว่าลินุกซ์มีความเหนือกว่าระบบปฏิบัติการทุกประเภท
นากาซารี

เค้กนึ่งอินโดนีเซีย
นากาซารี  เป็นขนมชวาแบบดั้งเดิมอย่างหนึ่ง ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า กะทิ และน้ำตาล สอดไส้ด้วยกล้วยฝานหนึ่งชิ้น แล้วนำไปนึ่ง
ศัพทมูลวิทยา.
"นากา" ในภาษาชวาแปลว่า "งูใหญ่; นาค" ซึ่งสื่อถึงงูเขียวที่นำความอุดมสมบูรณ์ลงมายังโลกตามตำนานชวาเก่า คำนี้มีที่มาจากภาษาสันสกฤต ส่วน "ซารี" หมายถึง "สวยงาม; อุดมสมบูรณ์; อดทน" หรือ "เมล็ดพันธุ์; ดอกไม้"
"นากาซารี" จึงแปลตรงตัวได้ว่า "เมล็ดพันธุ์ของนาค" หรือ "นาคที่สวยงาม" เนื่องจากนาคชวามักได้รับการพรรณนาว่าเป็นงูสีเขียว อาหารชนิดนี้จึงมีสีเขียวตามไปด้วย นอกจากนี้ คำว่า "นากาซารี" ยังหมายถึงต้นไม้ชนิดหนึ่งและลวดลายผ้าบาติกชนิดหนึ่ง
โตมาช โซว์แช็ก

โตมาช โซว์แช็ก (เกิดวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวเช็กที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับเวสต์แฮมยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกและทีมชาติเช็กเกีย
ทีมชาติ.
โซว์แช็กเคยลงเล่นให้กับทีมชาติเช็กชุดเยาวชนหลายรุ่นอายุ ก่อนที่จะได้ลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ในนัดกระชับมิตรที่พบกับเดนมาร์ก ต่อมาเขาได้ลงเล่นในเกมอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2017 ในนัดที่เสมอกับนอร์เวย์ 1–1 ในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก โซว์แช็กได้ลงเล่นครบทั้ง 3 นัดให้กับทีมชาติเช็กเกียรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปีในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2017
วันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2021 โซว์แช็กทำแฮตทริกช่วยให้ทีมเอาชนะเอสโตเนีย 6–2 ในฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก
เกียรติประวัติ.
สโมสร.
สลาวิยาปราฮา
ทีมชาติ.
เช็กเกีย
ฟิกตอร์ โดนต์

ฟิกตอร์ โยเซฟ เอาคึสต์ โดนต์ (20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1841 – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1901) เป็นทนายความชาวเบลเยียมและนักนิติศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยเกนต์ เขาได้คิดค้นขั้นตอนวิธีโดนต์ซึ่งเขากล่าวถึงเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1878 เพื่อจัดสรรที่นั่งแก่ผู้สมัครในการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ
โดนต์เป็นผู้สนับสนุนที่มีอิทธิพลคนหนึ่งของการมีผู้แทนตามสัดส่วนในประเทศเบลเยียม เขาตีพิมพ์บทความหลายบทความว่าด้วยการเลือกตั้งระบบสัดส่วนและเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งสมาคมปฏิรูปเบลเยียมเพื่อการยอมรับการมีผู้แทนตามสัดส่วน  ใน ค.ศ. 1881 ตั้งแต่ ค.ศ. 1885 เขาดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์สาขากฎหมายแพ่งและกฎหมายการคลังประจำมหาวิทยาลัยเกนต์ และใน ค.ศ. 1896 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เลออปอลชั้นเจ้าพนักงาน
ไรส์ (เพลงของแกเบรียล)

"ไรส์" (อังกฤษ: Rise) คือเพลงของ แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ แต่งโดย แกเบรียล, ออลลี่ ดาโกส์ และ เฟอร์ดี้ อังเกอร์-ฮามิลตัน และโปรดิวซ์โดย จอนนี่ ดอลลาร์ เพื่อใช้บรรจุลงอัลบั้มชุดที่สามของเธอ ที่มีชื่อเดียวกัน "ไรส์" (พ.ศ. 2542) เพลงนี้มีความน่าสนใจตรงที่ได้รับอนุญาตให้ใช้แซมเพิลเพลงดังอย่าง "น็อคกินออนเฮเวนส์ดอร์" (อังกฤษ:) (พ.ศ. 2516) ของ บ็อบ ดิลลัน ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ดราม่าตะวันตกของ แซม เพกคินพาห์ เรื่อง "Pat Garrett and Billy the Kid" (พ.ศ. 2516) ซึ่งดิลลันชอบเพลง "ไรส์" มาก เขาจึงอนุญาตให้ แกเบรียลใช้แซมเพิลเพลงได้ฟรี โดยเขาได้รับเครดิตเป็นผู้ร่วมแต่งเพลง แต่งคอร์ดและแซมเพิลเสียงร้องด้วย
เพลงนี้ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลที่สองจากอัลบั้ม ซึ่งสามารถขึ้นอันดับ 1 บน ชาร์ตซิงเกิลของสหราชอาณาจักร เป็นเวลาสองสัปดาห์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 เพลงนี้จึงกลายเป็นเพลงที่สองของเธอที่ติดชาร์ตสูงสุด "ไรส์" ยังขึ้นสู่อันดับ 1 ในไอร์แลนด์และติดอันดับต้นๆในออสเตรีย, ไอซ์แลนด์, นอร์เวย์ และในนิวซีแลนด์ที่ขึ้นอันดับ 2 ในเดือนเมษายน และเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 และเป็นซิงเกิลขายดีอันดับ 3 ของนิวซีแลนด์ในปีนั้นด้วย
มิวสิกวิดีโอ.
มิวสิกวิดีโอ เพลง "ไรส์" เป็นภาพของแกเบรียลในฐานะผู้เข้าชมการแข่งขันชกมวย วิดีโอนี้กำกับโดย เควิน กอดลี่ และถ่ายทำช่วงฤดูหนาวในปี พ.ศ. 2542
ชาร์ตและการรับรองยอดขาย.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เจ้าหญิงนาเด็จดา เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย

เจ้าหญิงนาเด็จดา เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย  ประสูติเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1898 ณ จักรวรรดิรัสเซีย เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 3 และ 2 ใน แกรนด์ดยุกปีเตอร์ นิไคโลวิชแห่งรัสเซีย และ เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร ผานทางสายพระมารดา และเป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดินีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผ่านทางสายพระบิดา โดยช่วงก่อน สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์ทรงหมั้นหมายกับ เจ้าชายโอเลจ คอนสแตนนิโนวิชแห่งรัสเซีย ผู้เป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดินิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย เช่นเดียวกับพระองค์ แต่แล้ว พระคู่หมั้น ก็ถูกลอบสังหารจนสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ต่อมาพระองค์จึงได้เสกสมรสกับ เจ้าชายนิโคลัส ออโรวา เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 ณ แหลมไครเมีย ทั้งสองมีพระบุตรคือ 
โดยทั้ง 2 เป็นพระราชวงศ์แห่งรัสเซียที่ได้รับผลกระทบจากการปฏิวัติรัสเซีย จนต้องเสด็จทางเรือด้วยความยากลำบาก ซึ่งพระธิดาของพระองค์ เป็นผู้โดยสารในเรือที่มีพระชันษาน้อยที่สุด โดยพระชนม์ชีพของครอบครัวพระองค์นั้น เริ่มต้นที่ ประเทศฝรั่งเศส และเป็นบั้นปลายพระชนม์ชีพของพระองค์ พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1988 พระชันษาได้ 90 ปี
เจ้าหญิงโซเฟีย เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย

เจ้าหญิงโซเฟีย เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย  ประสูติเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1898 ณ จักรวรรดิรัสเซีย เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้อง แกรนด์ดยุกปีเตอร์ นิไคโลวิชแห่งรัสเซีย และ เจ้าหญิงมิลิตซาแห่งมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร ผ่านทางสายพระมารดา และเป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดินีโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผ่านทางสายพระบิดา และเป็นพระขนิษฐาฝาแฝดใน เจ้าหญิงนาเด็จดา เปตรอฟนาแห่งรัสเซีย โดยพระองค์สิ้นพระชนม์หลังจากประสูติได้ไม่นาน โดยพระศพของพระองค์ถูกฝังในเคียฟ ประเทศยูเครน
อัลมินยา

อัลมินยา  เป็นเมืองหลักในเขตผู้ว่าการอัลมินยาในอียิปต์ตอนบน ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ ห่างจากไคโรไปทางทิศใต้ประมาณ 245 กิโลเมตร (152 ไมล์) ชื่อเมืองมาจากชื่อในภาษาอียิปต์โบราณว่า "เม็นอัตคูฟู" (Men'at Khufu) แปลว่า เมืองพยาบาลแห่งคูฟู โดยเชื่อมโยงกับฟาโรห์คูฟูหรือคีออปส์ ผู้สร้างพีระมิดใหญ่ที่กีซา
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อ "อัลมินยา" อาจมาจากชื่อเมืองในภาษาคอปติกว่า "Tmoone" และในภาษาถิ่นโบฮาริกว่า "Thmonē" แปลว่า "ที่อยู่อาศัย" เพื่อสื่อถึงอารามเก่าแห่งหนึ่งในบริเวณนี้ ส่วนคนท้องถิ่นขนานนามเมืองนี้ว่าเป็น "เจ้าสาวแห่งอียิปต์ตอนบน" เพื่อสื่อถึงทำเลที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ของเมืองในอียิปต์ตอนกลาง ในฐานะจุดเชื่อมโยงสำคัญระหว่างตอนเหนือกับตอนใต้ของอียิปต์ อัลมินยาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีชาวคริสต์นิกายคอปติกมากที่สุดของประเทศ (ประมาณครึ่งหนึ่งของประชากร)
ภูมิอากาศ.
การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินจัดให้ภูมิอากาศของเมืองอยู่ในภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) ในช่วงฤดูร้าน อุณหภูมิอาจสูงขึ้นถึง ส่วนฤดูหนาวอุณหภูมิอาจลดลงต่ำกว่า ในเวลากลางคืน ปริมาณฝนรายปีเฉลี่ยที่อัลมินยาอยู่ที่ 
ข้อมูลอีกอันที่มีค่าเฉลี่ยต่างกัน
อาลี ข่าน ซัมซูดิน

อาลี ข่าน ซัมซูดิน (3 มกราคม ค.ศ. 1958 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 2006 ที่กัวลาลัมเปอร์) รู้จักกันในประเทศมาเลเซียว่า "ราชางู" เขาได้รับตำแหน่งนี้หลังอยู่ร่วมกับงูเห่า 400 ตัว เป็นเวลา 12 ชั่วโมงต่อวัน เป็นเวลา 40 วัน ในห้องเล็กในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เขายังได้ตำแหน่ง "ราชาแมงป่อง" หลังประสบความสำเร็จจากการอยู่ในตู้กระจกกับแมงป่อง 6,000 ตัว เป็นเวลา 21 วัน จึงได้รับการบันทึกในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ประจำ ค.ศ. 1998
เขาเคยให้การอุปถัมภ์แก่นูร์ มาเลนา ฮัซซัน (Nur Malena Hassan) ผู้ทำการแสดงผาดโผนทำลายสถิติของเธอสำเร็จแล้วสองครั้ง และตอนนี้รู้จักกันในฉายา "ราชินีแมงป่อง"
เสียชีวิต.
อาลี ข่าน เสียชีวิตในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2006 หลังถูกงูจงอางกัด คงเหลือเพียงภรรยาสองคนและลูกห้าคน
เฉวียนกั๋วชานเหออีเพี่ยนหง

เฉวียนกั๋วชานเหออีเพี่ยนหง  หรือชื่อแปล ทั้งประเทศเป็นสีแดง  เป็นดวงตราไปรษณียากรจีนที่ปล่อยออกมาเมื่อ 24 พฤศจิกายน 1968 ที่มีปัญหาในการออกแบบ ดวงตราไปรษณียากรนี้ประกอบด้วยภาพของแผนที่ประเทศจีนพร้อมด้วยตัวหนังสือภาษาจีนที่แปลว่า "ทั้งประเทศเป็นสีแดง" และมีภาพแรงงาน ชาวนา และทหาร ยืนชู"สมุดปกแดง"อยู่ใต้แผนที่ แต่ในแผนที่มีส่วนของเกาะไต้หวันที่ไม่ได้ระบายเป็นสีแดง มูลค่าหน้าดวงตราไปรษณียากรอยู่ที่ 8 "เฟิน"
เหตุผลที่ไต้หวันไม่ได้ถูกระบายเป็นสีแดงในดวงตราไปรษณียากร เนื่องจากในขณะที่ตีพิมพ์นั้น ไต้หวันอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน ไม่ใช่สาธารณรัฐประชาชนจีน (ในปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนี้อยู่) โดยทางการจีนให้เหตุผลในการยึดคืนดวงตราไปรษณียากรทั้งหมดว่า ในแผนที่นี้ไม่มีหมู่เกาะสแปรตลีกับหมู่เกาะแพราเซล รวมถึงพรมแดนที่ติดกับประเทศมองโกเลีย ภูฏาน และพม่า วาดออกมาไม่ถูกต้อง ในขณะที่ดวงตราไปรษณียากรกระจายออกไปได้ไม่ถึงครึ่งวัน บรรณาธิการของไซโนแมปส์เพรสก็เห็นปัญหาตรงแผนที่ของไต้หวัน และได้รายงานต่อกระทรวงอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ มีผลให้ที่ทำการไปรษณีย์ทั่วประเทศถูกสั่งให้หยุดจำหน่ายและต้องส่งคืนดวงตราไปรษณียากรทั้งหมด โดยมีจำนวนน้อยเท่านั้นที่อยู่ในมือของนักสะสม ผู้ออกแบบ วั่น เหวย์เชิง ได้ให้สัมภาษณ์กับ AFP ว่า "ผมกังวลอยู่นานเลยว่าผมจะติดคุกหรือเปล่า"
ปัจจุบันดวงตราไปรษณียากรนี้จัดว่าหายาก โดยมีชิ้นหนึ่งที่ขายไปในปี 2009 ด้วยมูลค่า 3.68 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง (475,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
อับบาส อิบน์ ฟิรนาส

อะบูลกอซิม อับบาส อิบน์ ฟิรนาส อิบน์ วิรดาส อัตตากูรีนี (ประมาณ ค.ศ. 809/810 – 887) รู้จักกันในชื่อ อับบาส อิบน์ ฟิรนาส  หรือชื่อที่แปลงเป็นภาษาละตินว่า อาร์แม็น ฟีร์มัน #เปลี่ยนทาง 
 เป็นผู้รู้รอบด้านชาวอัลอันดะลุส มีรายงานว่าเขาได้ทดลองการบินรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง 
ต้นกำเนิด.
เขาเกิดที่รอนดาในจังหวัดตากูรุนนาจากพ่อแม่ชาวเบอร์เบอร์ และอาศัยอยู่ที่กอร์โดบา
ผลงาน.
อับบาส อิบน์ ฟิรนาสได้คิดค้นวิธีการผลิตแก้วไร้สีแบบหนึ่ง ประดิษฐ์แผนที่ทรงกลมบนระนาบ (planisphere) ที่ทำจากแก้วหลายแบบ ทำเลนส์ที่ใช้แก้ไขสายตา ("reading stone") สร้างสิ่งที่สามารถจำลองการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์และดวงดาว และพัฒนาวิธีการตัดผลึกหินซึ่งทำให้สเปนไม่ต้องส่งควอตซ์ออกไปตัดที่อียิปต์ เขานำ "ซินด์ฮินด์" เข้าสู่อัลอันดะลุส ซึ่งมีอิทธิพลสำคัญต่อดาราศาสตร์ในยุโรป เขายังเป็นคนออกแบบอัลมะกอตา (นาฬิกาน้ำ) ด้วย
ยูตะ วากิโมโตะ

ยูตะ วากิโมโตะ  เป็นนักกีฬาจักรยานลู่และจักรยานถนนชาวญี่ปุ่น 
ในปี ค.ศ. 2014 ยูตะ วากิโมโตะได้เข้าร่วมแข่งขันจักรยานชิงแชมป์เอเชีย 2014 ที่ อัสตานา ประเทศคาซัคสถาน เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันประเภทเครินและเหรียญเงินในประเภทไทม์ไทรอัล 1 กม. และในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2014 วากิโมโตะจบอันดับที่ 4 ในประเภทเคริน
นอกจากนี้ในประเภทเครินนั้น วากิโมโตะยังได้คะแนนรวมเป็นอันดับสองในการแข่งขันจักรยานลู่เวิลด์คัพ 2015–16 ต่อมาในการแข่งขันจักรยานลู่ชิงแชมป์โลก 2018 ที่ ลอนดอน สหราชอาณาจักร เขาจบอันดับที่ 5 ในประเภทเคริน และในปีเดียวกันนั้นเขาได้เข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่ รีโอเดจาเนโร ซึ่งเขาจบอันดับที่ 13
วากิโมโตะได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันจักรยานชิงแชมป์เอเชีย ปี 2017, 2019 และ 2020 ในการแข่งขันประเภทเคริน และเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในประเภทเครินจากการแข่งขันจักรยานลู่ชิงแชมป์โลก 2020 ที่ เบอร์ลิน, ประเทศเยอรมนี ในปี 2021 เขาได้ลงแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกที่โตเกียว เขาจบอันดับที่ 7 ในการแข่งขันประเภทเคริน และอันดับที่ 9 ในประเภทสปรินต์
สุรินทร์ ภาคศิริ

สุรินทร์ ภาคศิริ เป็นศิลปินมรดกอีสาน (ประพันธ์เพลง) ประจำปี พ.ศ. 2551 เป็นนักแต่งเพลงในแนวเพลงลูกทุ่งอีสานที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศไทย เป็นที่รู้จักจากเพลง "หนาวลมที่เรณู" ขับร้องโดยศรคีรี ศรีประจวบ "อีสานลำเพลิน" ขับร้องโดยอังคนางค์ คุณไชย และ "วอนลมฝากรัก" ขับร้องโดยบุปผา สายชล และยังมีผลงานประพันธ์เพลงให้นักร้องลูกทุ่งอีกเป็นจำนวนมาก และยังเป็นพิธีกร และที่ปรึกษาของรายการสารพันลั่นทุ่ง (บางเขน) ทางสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
ประวัติ.
สุรินทร์ ภาคศิริ มีชื่อเกิดว่า ชานนท์ ภาคศิริ เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ที่ตำบลกุดเชียงหมี อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันแยกตัวออกมาเป็นจังหวัดอำนาจเจริญ) จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนอำนาจเจริญ เมื่อ พ.ศ. 2503
เขามีพรสวรรค์ด้านการประพันธ์เพลงและร้อยแก้วต่าง ๆ มาตั้งแต่เยาว์วัย เนื่องจากเขาได้มีโอกาสเรียนรู้จากคณะละครอุลิตราตรีศิลป์และคณะเทพศิลป์ 2 ซึ่งไปทำการแสดงที่บ้านเกิดของเขาขณะเขากำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากนั้นเขาจึงเริ่มแต่งคำประพันธ์ นิยาย เรื่องสั้น และยังแต่งเพลงเชียร์กีฬาให้กับทางโรงเรียนอีกด้วย
การเสียชีวิต.
สุรินทร์ ได้ล้มป่วยและเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล กระทั่งจากไปอย่างสงบ เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
เส้นทางนักแต่งเพลง.
เมื่อจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สุรินทร์ได้มุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพมหานครเพื่อทำตามความฝันเนื่องจากมีอุปสรรคและขาดโอกาสการศึกษาต่อจึงไปอยู่ที่วัดนรนารถสุนทริการามโดยได้รับความช่วยเหลือจากพระที่วัดดังกล่าว ระหว่างนี้เขาได้ฝึกการเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงจนกระทั่งไปฝากตัวเป็นศิษย์ของก.แก้วประเสริฐ จากนั้นก็ไปสอบเข้าเป็นข้าราชการประจำกรมราชทัณฑ์ ทำให้เขาไม่ได้มีผลงานด้านการร้องเพลงอีก เขามุ่งกับงานราชการประกอบกับเป็นนักแต่งเพลงจึงทำให้เขาได้มีโอกาสประพันธ์เพลงให้กับนักร้องลูกทุ่งในสมัยนั้น โดยผลงานชิ้นแรกคือ "คนขี้หึง" ขับร้องโดยชื่นกมล ชื่นฤทัย ต่อด้วย "คนขี้งอน" ขับร้องโดยไพรวัลย์ ลูกเพชร ตามด้วย "เมษาอาลัย" และ "เต้ยเกี้ยวสาว" ตามลำดับ หลังจากนั้นเขาก็มีผลงานแต่งเพลงให้กับศิลปินท่านอื่นอีกมากมาย เช่น สายัณห์ สัญญา ยอดรัก สลักใจ ศักดิ์ศรี ศรีอักษร ไพรินร์ พรพิบูลย์ สนธิ สมมาตร กาเหว่า เสียงทอง ศรคีรี ศรีประจวบ ชาย เมืองสิงห์ รอยัลสไปรท์ ศรชัย เมฆวิเชียร ศักดิ์สยาม เพชรชมภู ดาว บ้านดอน บรรจบ เจริญพร เอ๋ พจนา เป็นต้น
ใน พ.ศ. 2534 เขาได้รับรางวัลพระราชทานจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เนื่องในงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทย ครั้งที่ 2 จากเพลง "ทุ่งกุลาร้องไห้" ขับร้องโดยศักดิ์สยาม เพชรชมภู
ตัวอย่างผลงานประพันธ์เพลง.
และเพลงอื่น ๆ อีกมากมาย
แอร์แดคอน

แอร์แดคอน  เป็นเมืองและเมืองหลักในเทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 16,212 คนใน 3,534 ครัวเรือน
ประวัติ.
เมืองนี้ถูกฝังในหิมะโดยมีผู้เสียชีวิตหลายคนในช่วงพายุหิมะในประเทศอิหร่าน ค.ศ. 1972
จังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน

ประเทศเติร์กเมนิสถานแบ่งออกเป็น 5 จังหวัด  และ 1 เมืองหลวง  ได้แก่ จังหวัดอาฮัล, บัลกัน, ดาโชกุซ, เลบัป และมารือ บวกเมืองหลวงอาชกาบัต แต่ละจังหวัดแบ่งออกเป็นอำเภอ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2020 ประเทศเติร์กเมนิสถานประกอบด้วย 43 อำเภอ , 51 นคร  ซึ่งรวมถึง 11 นครที่มีสถานะอำเภอ , 62 เมือง , 504 สภาชนบท (หน่วยเทศบาลชนบท) และ 1,717 หมู่บ้าน (นิคมชนบท)
เมืองหลวง.
เมืองหลวงของประเทศเติร์กเมนิสถานคืออาชกาบัต ซึ่งเป็นหน่วยการปกครองและหน่วยดินแดนที่มีหน่วยงานบริหารอย่างจังหวัด<br>
"ดูเพิ่ม" Map of the Boroughs of Ashgabat
ณ วันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2018 อาชกาบัตแบ่งออกเป็น 4 เขต  แต่ละเขตปกครองโดยนายกเขตที่ประธานาธิบดีเป็นผู้แต่งตั้ง :
นี่เป็นการลดจำนวนเขตจากในอดีต โดยเขตอาร์ชาบิลและเขตชันดึบิลถูกยุบรวมกันในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 และมีเขตใหม่ชื่อว่าอาร์ชาบิล ซึ่งต่อมาถูกเปลี่ยนชื่อเป็นบืซเมยินในเดือนมกราคม ค.ศ. 2018 ในขณะนั้นเขตอาบาดันแห่งอาชกาบัตซึ่งจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2013 จากการผนวกเมืองอาบาดันเข้ากับหมู่บ้านรอบ ๆ ถึงทางใต้ของอาบาดัน ถูกยุบและโอนพื้นที่ไปรวมกับเขตบืซเมยินที่เปลี่ยนชื่อใหม่ เขตรูฮาบัตเดิมถูกยุบในเวลาเดียวกันและโดยโอนพื้นที่ไปรวมกับเขตบักตึยาร์ลึก
ในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2020 กูร์บันกูลือ เบร์ดือมูฮาเมดอว์ ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน ประกาศเจตนารมณ์ในการจัดตั้งเขตที่ห้าของอาชกาบัตซึ่งจะมีชื่อว่า เขตอัลตึน โดยมีศูนย์กลางอยู่บริเวณสถานตากอากาศใหม่ริมฝั่งอ่างเก็บน้ำกูร์ตลือซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น "ทะเลสาบทอง"  เมื่อไม่นานมานี้
รายชื่อจังหวัด.
ตามมาตรา 80–81 แห่งรัฐธรรมนูญเติร์กเมนิสถาน ประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถานเป็นผู้แต่งตั้งหัวหน้าจังหวัด ("ผู้นำ")
พระมาลัย

พระมาลัย หรือ พระมาลิยเทวะ (อักษรโรมัน: Maliyadeva) เป็นพระภิกษุที่เชื่อว่าอาศัยอยู่ที่ประเทศศรีลังกาในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล และได้บรรลุนิพพาน
ตามคัมภีร์มหาวงศ์ พระมาลัยเป็นพระอรหันต์อภิญญาลาภี (Abigngnalabhi:) รูปสุดท้ายที่เป็นที่รู้จักในประเทศศรีลังกา และศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาเริ่มเสื่อมลงหลังสมัยนี้ ตำนานกล่าวว่า ท่านนำพระพุทธรูป 4 องค์จากอินเดียมาที่ศรีลังกา
ห้องทำสมาธิของท่านอาจพบได้ที่อารันกาเล (Arankale)
และที่อยู่อาศัยของท่านอยู่ที่คูหารามัย (Guharamaya)
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล รวมอุปกรณ์ บุคคลชาย

การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล รวมอุปกรณ์ บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24-28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
ทรับซอน

ทรับซอน  หรือที่ในอดีตเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า เทรบิซอนด์  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลดำ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศตุรกี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดทรับซอน ตามประวัติศาสตร์ ทรับซอนตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหม ซึ่งได้กลายเป็นแหล่งหลอมรวมของหลายศาสนา ภาษาและวัฒนธรรมที่มีอยู่มาช้านานหลายชั่วศตวรรษ และเป็นประตูการค้าที่นำไปสู่เปอร์เซีย ทางตะวันออกเฉียงใต้ และคอเคซัส ทางตะวันออกเฉียงเหนือ พ่อค้าชาวเวนิส และชาวเจนัว ได้มาแวะชม และค้าขายในเมืองทรับซอน ในช่วงยุคกลาง รวมทั้งขายผ้าไหม ผ้าลินิน และผ้าขนสัตว์
สาธารณรัฐทั้งสองมีอาณานิคมเกี่ยวกับการค้าอยู่ภายในเมือง - เลออนคาสตรอน และ"ปราสาทเวนิส" ในอดีต มีบทบาทเกี่ยวกับทรับซอน ที่คล้ายคลึงกับที่ กาลาตา ที่มีบทบาทเกี่ยวกับคอนสแตนติโนเปิล (ในปัจจุบันนี้คืออิสตันบูล) ทรับซอนกลายเป็นรากฐานของหลากหลายรัฐ ภายใต้ประวัติศาสตร์อันยาวนาน และเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิเทรบิซอนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1204 ถึง ค.ศ. 1461 ในสมัยใหม่ช่วงตอนต้น ทรับซอนได้กลับมามีบทบาทอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากท่าเรือได้มีความสำคัญ จึงกลายเป็นศูนย์รวมการค้าไปยังเปอร์เซียและคอเคซัส
แซ็งต์-กอลงบ์-เดอ-แปอีร์

แซ็งต์-กอลงบ์-เดอ-แปอีร์  เป็นอดีตเทศบาลในจังหวัดลอแซร์ในภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2017 เทศบาลนี้ถูกรวมเข้ากับแปอีร็องโนบรัก เทศบาลใหม่ ใน ค.ศ. 2017 อดีตเทศบาลนี้มีประชากร 190 คน
วัดโคก (จังหวัดเพชรบุรี)

วัดโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 80 ตารางวา มีทีธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา
วัดโคกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2170 คำว่าโคก คือทางด้านทิศตะวันออกของวัดมีแม่น้ำคลองกระแชงไหลผ่าน น้ำจะท่วมวัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ แต่น้ำไม่ท่วมวัดโคก เพราะเป็นที่สูง ผู้สร้างจึงให้ชื่อว่า "วัดโคก" อุโบสถหลังเก่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา อุโบสถหลังนี้ได้ทำการบูรณะซ่อมแซมมาหลายครั้งแล้ว จนกระทั่งในสมัยพระอธิการลำไย ปทีโป เป็นเจ้าอาวาส ได้ทำการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าและได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2518 โดยได้รับความอุปถัมภ์จากหลวงจบกระบวนยุทธ และคุณหญิงจงกล กิตติขจร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร และมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตั้งอยู่ในบริเวณวัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 30.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มี โรงครัว 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ปูชนียวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2515 ผู้สร้างคือ คุณแม่ทวี ทัศพันธ์ พระยืนปางห้ามญาติ สูง 1.30 เมตร สมัยอยุธยาตอนปลาย จำนวน 2 องค์ นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 พระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 และพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 10 นิ้ว สูง 19 นิ้ว นายเขลง นางยิ้ม ดีฉ่ำ สร้างถวายเมื่อ พ.ศ. 2470
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้ากระโดด บุคคลชาย

การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้ากระโดด บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้าหู บุคคลชาย

การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ม้าหู บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ห่วง บุคคลชาย

การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล ห่วง บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์คู่ บุคคลชาย

การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์คู่ บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
อุตตราคณภพัน

อุตตราคณภพัน (Uttara Ganabhaban) หรือ พระราชวังทิฆาปติยา  เป็นพระราชวังเก่าแก่ตั้งอยู่ในอำเภอนาตอร์ ภาคราชชาฮี ประเทศบังกลาเทศ เป็นอดีตที่พำนักของทิฆาปติยาราช วังนี้เป็นตัวอย่างชิ้นเอกของชมิดาร์บารี (บ้านคันทรี) ในปัจจุบันที่นี่เป็นที่พำนักหลักในภาคเหนือสำหรับนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศบังกลาเทศ รวมถึงใช้ในการต้อนรับอาคันตุกะของรัฐ
ภายในยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์อุตตราคณภพัน ซึ่งตั้งขึ้นเมื่อ 9 มีนาคม 2018 มีของสะสมอยู่อย่างน้อยหนึ่งร้อยชิ้นจากในพื้นที่ของอาคาร
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์เดี่ยว บุคคลชาย

การแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ยิมนาสติกสากล บาร์เดี่ยว บุคคลชาย เป็น 1 ใน 18 รายการแข่งขันยิมนาสติกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่ศูนย์ยิมนาสติกอาริอาเกะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร

ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร หรือ ชาวยิวซันนีกันโดร เป็นชุมชนผู้เปลี่ยนศาสนาขนาดน้อยในเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก ประเทศอิตาลี พวกเขานับถือศาสนายูดาห์ หากแต่สืบเชื้อสายพื้นเมืองและไม่มีเชื้อสายยิวเลย จอห์น เอ. เดวิส ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์อิตาลี มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต กล่าวว่า "ชาวยิวแห่งซันนีกันโดรเป็นชนในยุโรปยุคปัจจุบันกลุ่มเดียวที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนายูดาห์"
ประวัติ.
ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ชาวเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก  เริ่มทิ้งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและไปเข้ารีตศาสนายูดาห์ตามโดนาโต มันดูซีโอ (ค.ศ. 1885-1948) อดีตทหารผ่านศึกช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยได้แรงบันดาลใจจากคัมภีร์ไบเบิล โดนาโตเป็นบุตรของจูเซปเป มันดูซีโอ  กับกอนเกตตา ฟรัสการีอา  เกษตรกรคริสตังผู้ยากจนในเมืองซันนีกันโดร เพราะความยากไร้นี้เองทำให้โดนาโตไม่ได้เข้าโรงเรียน แต่เขาเริ่มต้นอ่านและเขียนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทหารเมืองปีซา หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาอ่านหนังสือเรื่องศาสนา และวรรณคดีอิตาลีด้วยตนเองจนแตกฉาน และกลายเป็นหมอพื้นบ้าน นอกจากนี้เขาเคยพบปะกับชาวโปรเตสแตนต์ (ทั้งกลุ่มเพนเทคอสต์และแอดเวนทิตส์) ใกล้บ้านเกิดของเขา
กระทั่ง ค.ศ. 1930 เขาอ่านพระคัมภีร์และอ้างว่าตนเกิดนิมิต หลังจากนั้นก็ละจากศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเผยแผ่ข้อความของเขาแก่ชาวบ้านในซันนีกันโดร ชี้ชวนให้พวกเขาปฏิบัติตนตามกฎของโมเสส และปฏิบัติตนอย่างธรรมเนียมยิว หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนบ้านจำนวนหลายสิบคนเปลี่ยนศาสนาตามเขา รวมกันเป็นกลุ่มชาวยิวสะบาโตขนาดเล็ก ๆ ต่อมาโดนาโตติดต่อไปยังหัวหน้ารับบีแห่งชุมชนยิวในโรม ให้มาเปลี่ยนศาสนิกชนใหม่นี้เข้านิกายออร์ทอดอกซ์ ครั้น ค.ศ. 1949 ชาวยิวในซันนีกันโดรส่วนใหญ่อพยพไปประเทศอิสราเอล โดยมากตั้งรกรากในเมืองบีร์ยา  และซาเฟด  ปัจจุบันชาวยิวซันนีกันโดรที่หลงเหลืออยู่เข้านมัสการพระเจ้าที่ศาลาธรรมสโกลาโนวา  เมืองตรานี  แคว้นปุลยา
วิราฏรามายัณมนเทียร

วิราฏรามายัณมนเทียร (Viraat Ramayan Mandir) เป็นโครงการก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์ขนาดใหญ่ ในเมืองเกสริยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ด้วยงบประมาณกว่า  และจะกลายเป็นศาสนสถานที่ใหญ่ที่สุดในโลกหากก่อสร้างเสร็จตามแผน ยอดสูงสุดจะสูงราวสองเท่าของนครวัดในประเทศกัมพูชา และมีโถงที่สามารถรองรับได้ 20,000 คน แผนการก่อสร้างเดิมตั้งไว้ที่เดือนมิถุนายน ปี 2015 แต่ถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนดหลังถูกรัฐบาลของกัมพูชาประท้วงการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างเลียนแบบนครวัดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของประเทศตน
โครงร่าง.
มนเทียรนี้จะสร้างขึ้นด้วยการออกแบบเหมือนนครวัดในประเทศกัมพูชา และผสมผสานรูปแบบของราเมศวรัมมนเทียร และ มีนาฏจิโกยิล ในประเทศอินเดีย และจะประกอบด้วยวิมาน 18 แห่งที่ประทับของเทพเจ้าฮินดู โดยเน้นที่พระรามกับนางสีดา 
โครงการเสนอเริ่มแรกโดยทรัสต์มหาวีรมนเทียร (Mahavir Mandir Trust) จากปัฏนา ภายใต้ชื่อวิราฏนครวัดรามมนเทียร (Viraat Angkor Wat Ram Mandir) ในเมืองฮะญีปุระ แต่สุดท้ายทรัสต์สามารถสรรหาที่ดินขนาด 161 เอเคอร์ได้ในอำเภอจัมปารานในรัฐพิหารแทน และโครงการที่จะสร้างที่ฮะญีปุระได้ถูกยกเลิกไป
ในเดือนสิงหาคม 2012 รัฐบาลกัมพูชา เรียกร้องแต่รัฐบาลอินเดียไม่ให้สร้างสิ่งปลูกสร้างที่เป็นการเลียนแบบนครวัดเหมือนเป๊ะ โครงการจึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นวิราษรามายัณมนเทียร
เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2013 นิตีศ กุมาร ผู้ว่าการรัฐพิหารเข้าร่วมพิธีเปิดตัวโมเดลของโครงการ
ที่ตั้ง.
ที่ตั้งของโครงการอยู่ที่ราว 60 กิโลเมตรจากไวศาลี, 120 กิโลเมตรจากปัฏนา เมืองหลวงของรัฐ, 13 กิโลเมตรจากจากิยา และ 96 กิโลเมตรจากรัษสุอัล ที่ตั้งอขงโครงการมีชื่อว่า ชนกีนคร (Janaki Nagar) ใกล้กับเกสริยาในตอนเหนือของรัฐพิหาร และมีพื้นที่กว่า 200 เอเคอร์ ในอำเภออีสต์จัมปารัน ความกว้าง 2800 ฟุต และยาว 1400 ฟุต สูง 405 ฟุต
โบสถ์นักบุญอันนา (ทรับซอน)

โบสถ์นักบุญอันนา  หรือ โบสถ์อัยวาซึลน้อย  เป็นโบสถ์คริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองทรับซอน ประเทศตุรกี
สถาปัตยกรรม.
อาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ สันนิษฐานว่าถูกสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 6 หรือ 7 แผ่นหน้าบันเหนือประตูทางทิศใต้ระบุว่าโบสถ์นี้ได้รับการบูรณะโดยจักรพรรดิบาซิลที่ 1, จักรพรรดิเลโอที่ 6 ผู้ชาญฉลาด และจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์แห่งไบแซนไทน์ที่เสวยราชย์ร่วมกันใน ค.ศ. 884–885 โบสถ์มีการนำของเก่ามาใช้ใหม่ เช่น มีการนำโลงหินยุคคลาสสิกตั้งไว้เหนือประตูทางเข้าหลัก เป็นภาพนักรบยืนและปีกเทพไนกี
ภุเลศวรมนเทียร

ภุเลศวรมนเทียร (Bhuleshwar Temple) เป็นมนเทียรพระศิวะ ตั้งอยู่ในอำเภอปูเณ ราว 45 กิโลเมตรจากเมืองปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 และปัจจุบันอยู่ภายใต้สถานะการอนุรักษ์ของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
มนเทียรนี้เป็นที่รู้จักจากตำนานที่ว่าเมื่อใดก็ตามที่มีการถวายถ้วยขนม ("เปธะ") ให้แก่ศิวลึงค์ในมนเทียร ต่อมาจะพบว่าขนมหายไป นักแสดงและนักเขียนเชิงท่องเที่ยว มิลินท์ คุณาจี เคยเล่าถึงประสบการณ์นี้ไว้ในหนังสือท่องเที่ยวรัฐมหาราษฏระของเขา นอกจากนี้ในมนเทียรยังประดิษฐานพระคเณศ ในปางสตรี หรือรู้จักในพระนาม พระแม่วินายกี
นักล่านาซี

นักล่านาซี  เป็นละครชุดแนวดรามาระทึกขวัญของสหรัฐ เผยแพร่ผ่านระบบสตรีมมิงทางแอมะซอนไพรม์วิดีโอ นำแสดงโดย อัล ปาชิโน, โลแกน เลอร์แมน, เลนา โอลิน โดยเริ่มออกเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2020 ปัจจุบันออกเผยแพร่ทั้งสิ้น 2 ฤดูกาล
ละครชุดเรื่องนี้ เป็นเรื่องราวของนักล่านาซี ที่มีหน้าที่ติดตามสมาชิกของพรรคนาซีและชุทซ์ชตัฟเฟิลที่ยังเหลือรอดและแฝงตัวอยู่ในนครนิวยอร์กในปี 1977
เนื้อเรื่อง.
เนื้อเรื่องสร้างจากกลุ่มนักล่านาซี ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่มีอยู่จริงในหน้าประวัติศาสตร์ ซึ่งคอยตามล่าอดีตสมาชิกของพรรคนาซีที่ยังเหลือรอดจากการกวาดล้างและหลบหนีการดำเนินคดีในฐานะอาชญากรสงคราม โดยพวกนาซีที่ยังเหลือรอดได้เข้ามาแฝงตัวอยู่ในนครนิวยอร์ก และวางแผนจะสร้างไรช์ที่สี่ในสหรัฐ โดยเนื้อเรื่องบางส่วนดัดแปลงมาจากปฏิบัติการหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ชื่อว่า ปฏิบัติการคลิปหนีบกระดาษ ซึ่งสหรัฐได้พาเหล่านักวิทยาศาสตร์ วิศวกร และช่างเทคนิคจากพรรคนาซี เข้ามาในประเทศ โดยมอบสัญชาติอเมริกันและทำเอกสารปลอมพื่อตบตาไม่ให้ประธานาธิบดีสหรัฐ, นักการเมือง หรือสาธารณชนชาวอเมริการับรู้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยของนาซีมาใช้ประโยชน์
ป้อมสินธุทุรค

ป้อมสินธุทุรค (Sindhudurg Fort) เป็นป้อมปราการเก่าแก่บนเกาะในทะเลอาหรับ นอกชายฝั่งของรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิฉัตรบดีศิวาจีมหาราช ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของเมืองมัลวันในอำเภอสินธุทุรค ราว ทางใต้ของมุมไบ ปัจจุบันอยู่ภายใต้การอนุรักษ์โดยกร สำรวจโบราณคดีอินเดีย
ป้อมเกาะสินธุทุรคสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิศิวาจีแห่งจักรวรรดิมราฐาในศตวรรษที่ 17 เพื่อตอบรับกับอำนาจทางทะเลของพ่อค้าจากตะวันตกและอำนาจของสิทธิแห่งชนชิรา เกาะขนาดเล็กที่ป้อมตั้งอยู่นั้นชื่อว่าเกาะขูรเต (Khurte)
เจ้าชายดานิลอ มกุฎราชกุมารแห่งมอนเตเนโกร

เจ้าชายดานิลอ มกุฎราชกุมารแห่งมอนเตเนโกร  พระราชสมภพเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1872 ณ เซติเญ ราชรัฐมอนเตเนโกร ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 5 และพระองค์แรกใน พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร กับ สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร ทรงมีพระภคินี พระขนิษฐาและพระอนุชาร่วมพระอุทรถึง 11 พระองค์ โดย 1 ในนั้นคือ เอเลนาแห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระราชินีแห่งอิตาลี ทรงเป็นพระราชมาตุลาา (น้าฝ่ายแม่ใน) พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 พระองค์ทรงเป็นกองกำลังสำคัญใน สงครามบอลข่าน และ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พร้อมด้วยสมเด็จพระบรมชนกนาถ และเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1921 จันโก วูโคติช ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งมอนเตเนโกร ให้เป็นพระมหากษัตริย์มอนเตเนโกรโดยชอบธรรม ภายหลังการเสด็จสวรรคตลงของ พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร สมเด็จพระบรมชนกนาถ ทรงพระบรมนามาภิไธย พระเจ้าดานิลอที่ 2 แห่งมอนเตเนโกร แต่พระองค์ทรงดำรงพระราชอิสริยยสได้มินาน เพียง 6 วันเท่านั้น โดยวันที่ 7 มีนาคม ปีเดียวกัน พระองค์ทรงประกาศราชสมบัติโดยสำนักพระราชวังมิได้ออกแถลงการณ์ใดๆ และโดยปกติแล้ว ตำแหน่งนี้จึงตกเป็นของ เจ้าชายไมเคิล เจ้าชายแห่งมอนเตเนโกร พระโอรสใน เจ้าชายเมียร์โคแห่งมอนเตเนโกร พระอนุชาในพระองค์
พระองค์ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ ดัชเชสจัตตาแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ พระธิดาใน อดอลฟัส เฟรเดอริก แกรนด์ดยุกที่ 5 แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ แต่ไม่มีพระบุตร ต่อมาพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินไปประทับ ณ ประเทศออสเตรีย และเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1939 สิริพระชนมายุ 67 พรรษา
เจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว

ลิ้มกอเหนี่ยว  หรือ ลิ้มโกวเนี้ย ตามสำเนียงแต้จิ๋ว เป็นเทพที่ชาวจีนในภาคใต้ของประเทศไทยสักการะ กล่าวกันว่า เธอเป็นน้องสาวของลิ้มโต๊ะเคี่ยม โดยเธอฆ่าตัวตายหลังไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้พี่ชายกลับบ้านได้ และต่อมาถูกบูชาเป็นเทพีของชุมชนจีนในภาคใต้ของประเทศไทย เพื่อแสดงถึงความกตัญญูและความรู้สึกรักชาติต่อประเทศจีน ในจังหวัดปัตตานีมีศาลเจ้าเล่งจูเกียงและพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศแด่ตัวเธอ
ตำนาน.
กล่าวกันว่า ลิ้มกอเหนี่ยวเป็นน้องสาวของลิ้มโต๊ะเคี่ยม ผู้เป็นโจรสลัดในจีนราชวงศ์หมิงที่ตั้งถิ่นฐานในอาณาจักรปาตานีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ไม่มีใครรู้ว่าเธอมีตัวตนจริงหรือไม่ และชื่อเธอก็ไม่กระจ่างพอ (กอเหนี่ยว แปลว่า "พรหมจารี" หรือ "หญิงสาว") ข้อมูลบางส่วนอ้างว่า เธอมีชื่อว่าสี่เจิน (慈貞) แต่อีกเรื่องหนึ่งที่ลิ้มโต๊ะเคี่ยมออกจากไต้หวันบันทึกชื่อเธอเป็นจินเหลี่ยน (金蓮) ตามตำนาน เมื่อแม่เธอป่วย ลิ้มกอเหนี่ยวจึงตามหาลิ้มโต๊ะเคี่ยม โดยสาบานว่าจะไม่กลับมาจนกว่าจะนำเขากลับมา เธอพบลิ้มโต๊ะเคี่ยมที่ปาตานี โดยเขาแต่งงานกับพระราชธิดาของสุลต่าน เข้ารับอิสลาม และกำลังสร้างมัสยิดให้ราชินี แต่เขาไม่ยอมกลับบ้าน นั่นทำให้เธอฆ่าตัวตายโดยการแขวนคอบนต้นมะม่วงหิมพานต์ ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต เธอสาปให้มัสยิดที่พี่สร้าง (เชื่อว่าเป็นมัสยิดกรือเซะ) ไม่มีวันเสร็จ ด้วยความอาลัย ชาวจีนท้องถิ่นยุคหลังได้สร้างรูปสลักจากต้นไม้ที่เธอแขวนคอ สร้างศาลเจ้าขนาดเล็ก และสักการะเธอเพื่อแสดงถึงความกตัญญูและความรู้สึกรักชาติต่อประเทศจีน
กล่าวกันว่า พี่ชายของเธอสร้างสุสานใกล้กับมัสยิดกรือเซะใน ค.ศ. 1574 แต่จริง ๆ มันอาจถูกสร้างในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เชื่อกันว่า ที่ฝังศพของเธอจริง ๆ อยู่ริมท่าเรือ ซึ่งถูกน้ำทะเลท่วมแล้ว ทำให้ต้องย้ายสุสานไปตั้งข้างมัสยิดกรือเซะในช่วง ค.ศ. 1919
การสักการะ.
เดิมทีรูปเคารพเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวตั้งอยู่ในศาลเจ้าขนาดเล็กใกล้มัสยิดกรือเซะ ก่อนเคลื่อนย้ายไปที่ศาลเจ้าเล่งจูเกียง (靈慈宮) ซึ่งศาลเจ้านี้เคยมีชื่อว่าศาลเจ้าจ้อซูก้ง (祖師公祠) ที่อุทิศแด่เฉ่งจุ้ยจ้อซู มีบันทึกในศาลเจ้าว่า มีศาลเจ้านี้ในกัวลาเบอกะฮ์แห่งปาตานีใน ค.ศ. 1547 ด้วย โดยเป็นศาลเจ้าเก่าแก่ที่สุดที่อุทิศให้กับปรมาจารย์เฉ่งจุ้ยเท่าที่รู้จักในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กล่าวกันว่า ผู้นำจีนชื่อว่า หลวงจีนคณานุรักษ์ ตกแต่งศาลเจ้าใหม่และย้ายรูปแกะสลักของลิ้มกอเหนี่ยวมาที่นี่ใน ค.ศ. 1879 หลังย้ายรูปเคารพมาแล้ว ศาลเจ้านี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเล่งจูเกียง แต่คนทั่วไปเรียกว่าศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว ในศาลเจ้านี้ยังมีเทพเจ้าองค์อื่นที่ได้รับสักการะด้วย เช่นม่าจ้อโป๋และฝูเต๋อเจิ้งเชิน ต่อมามีการปรับปรุงศาลเจ้านี้บางส่วนใน ค.ศ. 1912 และ ค.ศ. 1969
ศาลเจ้าอื่นที่อุทิศแด่ลิ้มกอเหนี่ยวมีอยู่ในย่านจังหวัดสงขลาและจังหวัดยะลา และมีการสักการะตัวเธอในบางเมืองในภาคกลางและภาคใต้ตอนบน การสักการะลิ้มกอเหนี่ยวเริ่มเผยแผ่นอกพื้นที่ปัตตานีในคริสต์ทศวรรษ 1950 และศาลเจ้าในปัตตานีกลายเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวสำหรับผู้ที่มาจากประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา
เทศกาล.
งานสมโภชเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวจัดขึ้นทุกปีที่จังหวัดปัตตานี โดยเริ่มต้นในวันปีใหม่จีนในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี ต่อมาในวันที่ 15 ชาวบ้านจะยกภาพไม้ของลิ้มกอเหนี่ยวกับเทวรูปอื่น ๆ 17 รูปในศาลเจ้าเป็นขบวนใหญ่ ให้ผู้คนในย่านต่าง ๆ สักการะ ภาพเหล่านี้จะถูกยกข้ามแม่น้ำปัตตานีผ่านการแช่ในน้ำ และในวันต่อมา ผู้ที่ถือก็จะเดินลุยไฟ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท เจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว ได้แก่
ตำบลโสกก่าม

โสกก่าม เป็นตำบลในอำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 6,304 คน
ประวัติ.
ตำบลโสกก่ามได้รับการจัดตั้งขึ้นในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2532 โดยการแบ่งพื้นที่ 7 หมู่บ้านจากตำบลบ้านต้อง
เขตการปกครอง.
ตำบลโสกก่ามแบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลโสกก่ามทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโสกก่าม
พระยานครราชสีมา (ขำ ณ ราชสีมา)

พระยานครราชสีมา นามเดิมว่า ขำ ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองนครราชสีมาในช่วงต้นรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และดำรงตำแหน่งเป็น พระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา ผู้รักษากรุงเก่าอยุธยาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นแม่ทัพในสงครามอานัมสยามยุทธ
พระยานครราชสีมา หรือพระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (ขำ) เป็นบุตรของเจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) มารดาไม่ปรากฏชัดเจน อาจจะคือท่านผู้หญิงบุนนาค ธิดาของเจ้าพระยาอภัยราชา (ปิ่น) และเป็นน้องสาวของเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) พระยานครราชสีมา (ขำ) มีพี่น้องร่วมมารดาและต่างมารดารวมกันทั้งสิ้น 50 คน ยกตัวอย่างเช่น นายศัลวิชัยหุ้มแพร (ทองคำ) พระยานครราชสีมา (เมฆ ณ ราชสีมา) พระยามหาณรงค์ (พลาย มหาณรงค์ ณ ราชสีมา) พระยาสุริยเดช (คง ณ ราชสีมา) พระยาสุริยเดช (โสฬส อินทโสฬส ณ ราชสีมา) ฯลฯ
พระยานครราชสีมา (ขำ) ปรากฏครั้งแรกรับราชการในตำแหน่ง"พระราชวรินทร์" เจ้ากรมพระตำรวจนอกซ้าย ในสงครามอานัมสยามยุทธ พ.ศ. 2376 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯมีพระราชโองการให้พระมหาเทพ (ป้อม อมาตยกุล) และพระราชวรินทร์ (ขำ) ยกทัพไปทางภาคอีสานเพื่อไปโจมตีอาณาจักรเมืองพวนและเมืองล่าน้ำหรือจังหวัดเหงะอานของเวียดนาม พระราชวรินทร์ (ขำ) ยกทัพไปถึงเมืองหนองคาย พระราชวรินทร์และพระปทุมเทวาภิบาล (บุญมา) เจ้าเมืองหนองคายยกทัพจากหนองคายไปยังเมืองพวน ส่งคนไปเกลี้ยกล่อมเจ้าสานเมืองพวนให้หันมาเข้ากับฝ่ายสยาม เจ้าสานเมืองพวนยินยอมมาเข้าสวามิภักดิ์ต่อฝ่ายสยาม และให้การต้อนรับพระราชวรินทร์ซึ่งยกทัพเข้าครองเมืองพวนได้โดยสวัสดิภาพ
ต่อมาพระราชวรินทร์ (ขำ) ได้เลื่อนเป็น"พระพิเรนทรเทพ" เจ้ากรมพระตำรวจใหญ่ขวา จากนั้นในปีพ.ศ. 2380 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯมีพระราชโองการให้เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) พระยามหาอำมาตยาธิบดี (ป้อม อมาตยกุล) และพระพิเรนทรเทพ (ขำ) ไปสำรวจสำมะโนประชากรทำบัญชีเลกไพร่พลที่หัวเมืองลาวภาคอีสานและเขมรป่าดง พระพิเรนทรเทพ (ขำ) รับผิดชอบเดินทางไปทำบัญชีไพร่พลเมืองหนองคาย เมืองหนองหาร เมืองขอนแก่น เมืองชนบท เมืองภูเวียง และเมืองปากเหือง
ในพ.ศ. 2383 บรรดาเจ้าเมืองกัมพูชาซึ่งอยู่ภายใต้อิทธิพลของเวียดนามราชวงศ์เหงียนนั้น ก่อกบฏลุกฮือขึ้นต่อต้านการปกครองของญวน เจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) และพระพิเรนทรเทพ (ขำ) ติดตามเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) ไปในการยกทัพเข้าโจมตีเมืองเขมร เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) มอบหมายให้พระพิเรนทรเทพ (ขำ) และพระพรหมบริรักษ์ (แก้ว) ยกทัพจากเมืองพระตะบองเข้าตีเมืองโพธิสัตว์ ในเวลานั้นเจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) ผู้เป็นบิดาของพระพิเรนทรเทพ (ขำ) ล้มป่วยลง เจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) ถึงแก่อสัญกรรมในพ.ศ. 2388 พระพิเรนทรเทพ (ขำ) และญาติพี่น้องได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดใหม่โพธิ์สามต้นในพ.ศ. 2384 ซึ่งต่อมาวัดนี้ได้รับชื่อว่าวัดใหม่พิเรนทร์ 
ในช่วงปลายรัชกาลที่ 3 พระพิเรนทรเทพ (ขำ) ได้เลื่อนเป็น"พระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรามหาประเทศราชสุรชาติเสนาบดี" ผู้รักษากรุงเก่าพระนครศรีอยุธยา เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชสมบัติในพ.ศ. 2394 ทรงแต่งตั้งพระยาไชยวิชิตฯ (ขำ) ขึ้นเป็นพระยานครราชสีมา เจ้าเมืองนครราชสีมา
โรบิน โกเซินส์

โรบิน เอวาราร์ดุส โกเซินส์ (เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมนี ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวซ้าย หรือแบ็กซ้าย ให้แก่อูนีโอนแบร์ลีน สโมสรในบุนเดิสลีกา และทีมชาติเยอรมนี
ทีมชาติ.
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โกเซินส์ถูกเรียกติดทีมชาติเยอรมนีเป็นครั้งแรก เขาลงเล่นให้กับทีมชาตินัดแรกเมื่อวันที่ 3 กันยายน ในยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21 นัดที่พบกับสเปน
วันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เขามีชื่อติดทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ต่อมาวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2021 เขาทำหนึ่งประตูและหนี่งแอสซิสต์ช่วยให้ทีมเอาชนะโปรตุเกสในรอบแบ่งกลุ่ม 4–2 ผลงานอันโดดเด่นทำให้เขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัดนั้น
ชีวิตส่วนตัว.
โกเซินส์เกิดที่เยอรมนี แม่เป็นชาวเยอรมัน พ่อเป็นชาวดัตช์ เขาถือทั้งหนังสือเดินทางเยอรมันและหนังสือเดินทางดัตช์
แอมูฆอนซีเยโซฟลอ

แอมูฆอนซีเยโซฟลอ  เป็นหมู่บ้านในตำบลชอลโดรอเนโจนูบี อำเภอกลาง เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 113 คนใน 22 ครัวเรือน
สีม่วงแดง 1 เซ็นต์ บริติชกีอานา

สีม่วงแดง 1 เซ็นต์ บริติชกีอานา  เป็นแสตมป์ที่บรรดานักสะสมแสตมป์ถือกันว่าเป็นแสตมป์ที่หายากที่สุดในโลก แสมตป์นี้ตีพิมพ์ในจำนวนจำกัดโดยบริติชกีอานา (ปัจจุบันคือประเทศกายอานา) ในปี 1856 ปัจจุบันพบหลงเหลือเพียงแค่ชิ้นเดียว และเป็นแสตมป์หลักชิ้นเดียวที่ไม่ปรากฏในชุดสะสมแสตมป์หลวงของสหราชอาณาจักร 
แสตมป์มีลักษณะไม่ปรุรู พิมพ์ด้วยหมึกดำบนกระดาษสีม่วงแดง (magenta) และประกอบด้วยภาพเรือใบ และคำขวัญภาษาละตินของอาณานิคมที่ว่า "Damus Petimus Que Vicissim" (เราให้และจะหวังผลตอบแทน) อยู่ตรงกลาง แสตมป์มีมูลค่า 9,480,000 ดอลลาร์สหรัฐจากการประมูลขายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2014 โดยผู้ซื้อคือ Stuart Weitzman กลายเป็นแสตมป์ชิ้นเดียวที่ราคาแพงที่สุดในโลก และถูกประมูลอีกครั้งเมื่อ 8 มิถุนายน 2021 ด้วยราคาลดลงเหลือที่ 8,307,000 ดอลลาร์
แพ อิน-ฮย็อก

แพ อิน-ฮย็อก (เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2541) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากบทบาทในละครเช่น "มายรูมเมตอิสอะกูมิโฮ", "เอ็กซ์เอ็กซ์" และ "เดอะสปายส์ฮูเลิฟมี"
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์

สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์ หรือ ทนายนิ่ม (เกิด 18 มิถุนายน พ.ศ. 2498) เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน (พงศ์กวิน จึงรุ่งเรืองกิจ) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ อดีตกรรมการบริหารและอดีตนายทะเบียนพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ.
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2498 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท การศึกษามหาบัณฑิต (กศ.ม.) จากมหาวิทยาลัยบูรพา และจบเนติบัณฑิต จากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา
การทำงาน.
สุรสิทธิ์ นิธิวุฒิวรรักษ์ ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคชาติไทย เขตเลือกตั้งที่ 2 ร่วมกับ สนธยา คุณปลื้ม และสันตศักย์ งามพิเชษฐ์ และได้รับเลือกตั้งยกทีม ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 ได้ลงสมัครในเขตเลือกตั้งที่ 2 อีกครั้งคู่กับ สนธยา คุณปลื้ม และได้รับเลือกตั้งอีกเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งอีกสมัย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขาและกลุ่มของสนธยา คุณปลื้ม ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย ลงสมัครรับเลือกตั้งและได้รับเลือกตั้งเช่นเดิม โดยสุรสิทธิ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยด้วย ต่อมาเขาถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี พร้อมกับสมาชิกบ้านเลขที่ 111 หลังจากพ้นจากการถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง เขาได้เข้าร่วมกับพรรคพลังชล
ในปี 2557 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชลบุรี และได้รับเลือกตั้งในครั้งนั้นได้เป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 11 แต่เมื่อถึงเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน ก็สิ้นสุดสมาชิกภาพลงเนื่องจากการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ต่อมาเขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ และลงสมัครรับเลือกตั้ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ลำดับที่ 15 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 5
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 เขาได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ ต่อมาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่นายทะเบียนพรรค แทน บุญสิงห์ วรินทร์รักษ์ ซึ่งถูกขับออกจากสมาชิกพรรค
ปัจจุบัน ได้เข้าย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อไทยตามนายสมศักดิ์ เทพสุทิน และนายสุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ และได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อในการเลือกตั้ง ปี พ.ศ. 2566
วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์

วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์ (เกิด
10 ตุลาคม พ.ศ. 2505) เป็นรองหัวหน้าพรรคชาติไทยพัฒนา เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์
ประวัติ.
วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2505 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาศิลปศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์ และปริญญาโท การศึกษามหาบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยนเรศวร เขาสมรสกับ ธีรพร พรพฤฒิพันธุ์ อดีตนายกเทศมนตรีเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ มีบุตรชื่อ ธีรจิตร พรพฤติพันธุ์
การทำงาน.
วิจิตร พรพฤฒิพันธุ์ เริ่มงานการเมืองโดยการร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์ และเคยเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (สุทัศน์ เงินหมื่น) ต่อมาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ครั้งแรก ในปี 2544 ผลปรากฏว่า เรวัต แสงวิจิตร จากพรรคไทยรักไทย เป็นฝ่ายชนะการเลือกตั้ง แต่ต่อมาคณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของนายเรวัต เนื่องจากถูกกล่าวหาว่าได้กระทำการอันเป็นการจูงใจให้ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งลงคะแนนให้โดยการให้ทรัพย์สินแก่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง (ใบแดง) จึงได้จัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ ผลปรากฏว่านายวิจิตร เป็นฝ่ายชนะการเลือกตั้ง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์สมัยแรก ต่อมานายวิจิตร ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์
ต่อมาย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์สมัยกที่ 2 ภายหลังการยุบพรรคชาติไทยในปี 2551 เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา พร้อมกับสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคชาติไทย และลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งต่อมา ในปี 2554 แต่แพ้ให้กับ สุทัศน์ จันทร์แสงสี จากพรรคเพื่อไทย ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคชาติไทยพัฒนา
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แม้จะถูกทาบทามให้ย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ แต่เขาก็ยังยืนยันลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เดิม ในนามพรรคชาติไทยพัฒนาเช่นเดิม แต่ต้องแข่งขันกับพิมพ์พร พรพฤฒิพันธุ์ หลานสาว ซึ่งลงสมัครในนามพรรคพลังประชารัฐ ผลปรากฏว่านางสาวพิมพ์พร เป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง
นายวิจิตร เป็นนายกสมาคมกีฬาจังหวัดเพชรบูรณ์ ตั้งแต่ปี 2545 จนถึงปัจจุบัน
วัดดอนสามสิบ

วัดดอนสามสิบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหินมูล อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่
วัดดอนสามสิบเริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 โดยมี นายเจียด แก่วปู่วัด นายเทียน เมืองรามัญ นายลอย ชลธี และนางเขียว มยาพันธุ์ เป็นผู้บริจาคที่ดินและริเริ่มก่อสร้างวัดตอนแรก เป็นสำนักสงฆ์ ชื่อ สำนักสงฆ์ดอนสามสิบ ได้รับอนุญาตการแต่งตั้งให้เป็นวัด ตามที่นายเทียน เมืองรามัญได้ขออนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ และความเห็นชอบของ มหาเถรสมาคม กระทรวงศึกษาธิการจึงประกาศแต่งตั้งเป็นวัดในนามว่า "วัดดอนสามสิบ" ประกาศ ณ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2536 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2543
คำว่า "ดอนสามสิบ" มีความหมายว่า เป็นที่ดอนที่น้ำไม่ท่วมถึง สามสิบ คือ มีต้นสามสิบขึ้นเต็มไปหมด รวมความคือ ดอนที่มีต้นสามสิบเต็มไปหมด