pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี

สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี ศรีจักรพรรดิราช วรลักษณ อรรคกัลยาณี วุฒิอุดมบรมบพิตร พระนามเดิม วงษ์ เป็นพระอัครมเหสีในพระนารายน์ราชารามาธิบดี มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือนักองค์เม็ญ
พระประวัติ.
สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี มีพระชนม์ชีพช่วงต้นอย่างไรไม่เป็นที่ปรากฏ ทราบเพียงว่ามีพระนามเดิมว่า วงษ์ เป็นหญิงสามัญชนที่เข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาตำแหน่งพระสนมโทในพระนารายน์ราชารามาธิบดี ทรงพระเมตตานักนางวงษ์มาก จึงโปรดเกล้าพระราชทานนามให้ใหม่ว่า "นักนางบุบผาวดี" เมื่อ พ.ศ. 2303 ในช่วงเวลานั้นพระศรีไชยเชษฐ์ (กวัน) เจ้าลาวเมืองสตึงแตรงถวายนางแก้วประทุมามารับราชการฝ่ายในได้สามเดือน ก็ไม่โปรดปรานส่งนางแก้วประทุมาคืนเมืองลาว
หลังนักนางบุบผาวดีตั้งพระหน่อเจ้าได้สิบเดือน จึงประสูติการพระราชธิดา มีพระนามว่า นักองค์เม็ญ (หรือมิน) เมื่อ พ.ศ. 2308 พระนารายน์ราชารามาธิบดีปีติโสมนัสมาก ทรงโปรดเกล้าสถาปนานักนางบุบผาวดีขึ้นเป็น "สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรี ศรีจักรพรรดิราช วรลักษณ อรรคกัลยาณี วุฒิอุดมบรมบพิตร" เป็นพระอัครมเหสี ขุนนางทั้งหลายให้เพ็ดทูลขานรับว่า "พระกรุณาพิเศษ" ส่วนคุณหญิงและข้าราชการฝ่ายในให้เพ็ดทูลขานรับว่า "แม่" ต่อมาพระนารายน์ราชารามาธิบดี ทรงโปรดเกล้าสถาปนานักนางอี ขึ้นเป็นสมเด็จพระภัควดี พระศรีสุชาดา เป็นอัครมเหสีอีกพระองค์คู่กันใน พ.ศ. 2311 และด้วยความที่พระองค์เป็นพระอัครมเหสี จึงมีฐานะเป็นพระมารดาเลี้ยงหรือสมเด็จพระท้าวของนักองค์เองด้วย
เมื่อกรุงกัมพูชาเกิดจลาจลใน พ.ศ. 2325 สมเด็จพระภัควดี พระเอกกระษัตรีไม่ได้เสด็จลี้ภัยไปสยามพร้อมกับพระบรมวงศานุวงศ์อื่น ๆ ด้วย ส่วนนักองค์เม็ญ พระราชธิดา สิ้นพระชนม์ขณะเสด็จลี้ภัยไปกรุงสยาม
วัดช้าง (อำเภอเมืองอ่างทอง)

วัดช้าง วัดโบราณประเภทวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลบ้านอิฐ อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดแห่งนี้สร้างในสมัย กรุงสุโขทัย เป็นราชธานีเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1845 ต่อมาในสมัยกรุงศรีอยุธยาใน ยุทธการที่ทุ่งบางแก้ว เมื่อปี พ.ศ. 2128 สมเด็จพระนเรศวรโปรดเกล้าฯ ให้ พระราชมนู เป็นแม่ทัพหน้าซึ่งพระราชมนูได้ใช้วัดช้างซึ่งขณะนั้นไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นวัดที่มีพระสงฆ์จำพรรษาหรือเป็นวัดร้างเป็นที่ตั้งทัพทหารจำนวน 10,000 นาย
หลังจากมีชัยชนะเหนือกองทัพพม่าสมเด็จพระนเรศวรก็โปรดเกล้าฯ ให้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดจนกระทั่งสิ้นรัชสมัยของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระราชมนูซึ่งขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็น เจ้าพระยาอัครมหาเสนาธิบดี ที่สมุหพระกลาโหมได้ลาออกจากราชการและออกบวชจนสิ้นอายุขัยโดยได้สร้างพระวิหารเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและได้มีการสร้างเจดีย์บรรจุอัฐิขึ้นหลังจากนั้นก็ไม่ปรากฏหลักฐานอีก จนกระทั่งเสียกรุงศรีอยุธยาจึงถูกทิ้งเป็นวัดร้าง
ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้มีการฟื้นฟูวัดช้างขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งโดยวัดช้างได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2403 
ลำดับเจ้าอาวาสเท่าที่ปรากฏหลักฐาน.
1. หลวงพ่อเพชร (พระราชมนู)
2. หลวงปู่รอด
3. หลวงพ่อพ่วง
4. หลวงพ่อเพ็ง (ลำดับที่ 2-4 เป็นพ่อลูกกัน)
หลังจากนั้นก็ไม่ปรากฏนามเจ้าอาวาสอีกจนกระทั่งเสียกรุงศรีอยุธยา
5. พระพ่วง
6. พระเปรื่อง
7. พระโห (พ.ศ. 2466) รักษาการเจ้าอาวาส
- พระรอด (พ.ศ. 2478) รักษาการเจ้าอาวาส
8. พระเฉื่อย
9. พระนา
10. พระศิริ (พิทักษ์สาลี)
11. พระฮวด
12. พระปุ่น (อนนท์พันธ์)
13. พระกลั่น (วัฒนศิริ)
14. พระใบฎีกาช้อย วิสารโท (เขม้นจันทร์) 2509-2534
15. พระครูสุวัฒน์วรกิจ (สุพจน์ สุวจฺจโน) 2534-ปัจจุบัน
มาดามญู

เจิ่น เหละ ซวน (22 สิงหาคม ค.ศ. 1924 – 24 เมษายน ค.ศ. 2011) เป็นที่รู้จักในนาม มาดามญู เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง "โดยพฤตินัย" ของเวียดนามใต้ช่วง ค.ศ. 1955–1963 เป็นภรรยาของโง ดิ่ญ ญู น้องชายและหัวหน้าที่ปรึกษาของโง ดิ่ญ เสี่ยม ประธานาธิบดีประเทศเวียดนามใต้
เจิ่น เหละ ซวน เกิดในครอบครัวชนชั้นสูงในฮานอย ในช่วงที่ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ปู่ของเธอทำงานใกล้ชิดกับผู้ปกครองอาณานิคม ส่วนบิดาชื่อเจิ่น วัน เจือง สำเร็จการศึกษาด้านกฎหมายจากฝรั่งเศส และดำรงตำแหน่งเลขานุการต่างประเทศคนแรกของดินแดนอินโดจีนในอาณัติของญี่ปุ่น ส่วนมารดาชื่อเทิน ถิ นาม เจิน เป็นเชื้อพระวงศ์ เธอเข้าเรียนที่วิทยาลัยอาลแบร์ ซาร์โร ซึ่งเป็นโรงเรียนภาษาฝรั่งเศสในฮานอย เธอสนใจในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ชอบการขับร้องเพลงบรรยายธรรมชาติป่าเขาของฝรั่งเศส ต่อมาเธอตั้งเป้าประสงค์ในการเรียนนี้เพื่อขจัดความเป็นเวียดนามและทำให้ตนเป็นหญิงสาวชาวฝรั่งเศสที่เพรียบพร้อม ซึ่งนโยบายของโรงเรียนฝรั่งเศสในเวียดนามคือการอ้างตัวเป็นผู้เจริญแล้ว (คือเป็นอารยะ) มาพัฒนาคนเวียดนามให้เป็น "คนฝรั่งเศสผิวเหลือง" เพราะการเป็นคนเวียดนามนั้นเป็น "อนารยชน" หลังเธอหยุดเรียนและออกจากโรงเรียน เหละ ซวนพูดภาษาฝรั่งเศสในบ้านและเขียนภาษาเวียดนามไม่ได้เลย จนเธอโตขึ้นจึงเริ่มร่างสุนทรพจน์ฝรั่งเศสและแปลออกเป็นภาษาเวียดนาม
ครั้นจำเริญวัยขึ้น มารดาก็แนะนำชายหนุ่มที่มีคุณสมบัติดีหลายคนแก่เธอ แต่เหละ ซวนชอบโง ดิ่ญ ญู ชายผู้มีอายุมากกว่าเธอ 14 ปี และเรียกเธอว่า "หลานสาว" ตามธรรมเนียมเวียดนาม ทั้งสองหมั้นหมายกันใน ค.ศ. 1940 และสมรสกันใน ค.ศ. 1943 เมื่ออายุได้ 18 ปี เดิมเคยนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายาน ก่อนเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกหลังการสมรสกับสามี เธอมีบทบาททางการเมืองอยู่เนือง ๆ หลังโง ดิ่ญ เสี่ยม ขึ้นเป็นประธานาธิบดีซึ่งครองโสด และรายล้อมไปด้วยองครักษ์ "มีแต่คนหล่อ ๆ รอบตัวเขา" เหละ ซวน หรือมาดามญูในฐานะน้องสะใภ้ผู้มีทักษะทางสังคมต่ำ จึงดำรงตำแหน่งเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศอย่างไม่เป็นทางการ เธอมักผสานความเชื่อคาทอลิกที่เธอนับถือกับลัทธิพื้นบ้านเพื่อสร้างเรื่องราวแก่ตนเอง เช่น เธออ้างตัวว่าเป็นพี่น้องตระกูลจึง ซึ่งเป็นวีรสตรีเวียดนามผู้ต่อต้านการรุกรานของจีน กลับชาติมาเกิด และโดยเฉพาะในช่วงวิกฤตศาสนาพุทธ มาดามญูเป็นที่รู้จักจากการแสดงความคิดเห็นที่รุนแรงและไม่เหมาะสมกับผู้ประท้วงต่อต้านรัฐบาลโดยกลุ่มชาวพุทธหลายครั้ง เช่น "หากพระรูปไหนทำบาร์บีคิวให้เห็นอีก ฉันจะปรบมือให้ พร้อมถวายไฟแช็กและน้ำมันให้" ที่กล่าวถึงกรณีพระทิก กว๋าง ดึ๊ก และ "ช่างน่าอายเสียเหลือเกินที่เห็นคน [ผู้นำชาวพุทธ] ไร้มารยาท อ้างตัวว่าจะเป็นผู้นำ" แต่หลังโง ดิ่ญ ญู สามี และโง ดิ่ญ เสี่ยม พี่เขย ถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1963 เธอจึงลี้ภัยไปประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตที่ประเทศอิตาลี
มาลีเอโตอา

มาลีเอโตอา ("Mālietoa") เป็นราชวงศ์ของรัฐและหนึ่งในสี่ตำแหน่งประมุขที่ยิ่งใหญ่แห่งประเทศซามัว แปลตรงตัวเป็น "นักรบผู้ยิ่งใหญ่" ต้นกำเนิดของชื่อตำแหน่งมาจากประโยคสุดท้ายของนักรบชาวตองงาขณะหนีจากชายหาดไปที่เรือของพวกเขาว่า "มาลีเอโตอา, มาโลเอตาอู..." ("นักรบผู้ยิ่งใหญ่ ขอบคุณสำหรับสงคราม)
ปัจจุบัน ผู้ดำรงตำแหน่งนี้คือ มาลีเอโตอา ฟาอามาอูซีลี โมลี ผู้ถูกมอบให้ด้วยพระเกียรติแห่งมาลีเอในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2018 เสด็จขึ้นครองราชย์หลังมาลีเอโตอา ตานูมาฟีลีที่ 2 พระราชบิดาสวรรคตในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2007
พงศาวลี.
ต่อไปนี้คือรายนามมาลีเอตัวที่รวบรวม นอกจากนี้ยังมีการบันทึกในฉบับอื่น ๆ อีกเล็กน้อย; อย่างไรก็ตาม ความสอดคล้องโดยรวมของลำดับเหตุการณ์และการตั้งชื่อนั้น เมื่อพิจารณาจากคำบอกเล่ามุขปาฐะของลำดับวงศ์ตระกูลของซามัว
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
กองภารกิจพิเศษที่ 707

กองภารกิจพิเศษที่ 707 (ฮันจา: 第707特殊任務團) เป็นหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายชั้นยอด ของหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษกองทัพบกสาธารณรัฐเกาหลี
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ยุคทองของอิสลาม

ยุคทองของอิสลาม  เป็นยุครุ่งเรืองทางวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และวิทยาศาสตร์ในประวัติศาสตร์อิสลาม ตามธรรมเนียมถือว่าเริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14 และเป็นที่เข้าใจกันว่าเริ่มขึ้นในรัชสมัยของเคาะลีฟะฮ์ฮารูน อัรเราะชีด (ค.ศ. 786–809) แห่งราชวงศ์อับบาซียะฮ์ ด้วยการเปิดบัยตุลฮิกมะฮ์ในแบกแดด เมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกในขณะนั้น ที่นั่น นักวิชาการอิสลามและผู้รู้รอบด้านจากทั่วสารทิศซึ่งมีภูมิหลังทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกันได้รับคำสั่งให้รวบรวมและแปลความรู้สมัยคลาสสิกของโลกเป็นภาษาซีรีแอกและภาษาอาหรับ
ตามธรรมเนียมถือกันว่ายุคทองของอิสลามสิ้นสุดลงพร้อมกับการล่มสลายของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์เนื่องจากการโจมตีของชาวมองโกลและการล้อมแบกแดดใน ค.ศ. 1258 นักวิชาการจำนวนหนึ่งกำหนดจุดสิ้นสุดของยุคทองไว้ในราว ค.ศ. 1350 โดยเชื่อมกับสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาของตีมูร์ ในขณะที่นักประวัติศาสตร์และนักวิชาการสมัยใหม่จำนวนมากกำหนดจุดสิ้นสุดของยุคทองไว้ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ต่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยเชื่อมกับสมัยดินปืนอิสลาม (สมัยกลางของอิสลามอยู่ในช่วงคาบเกี่ยวกับยุคทองของอิสลาม โดยแหล่งข้อมูลหนึ่งกำหนดระยะเวลาไว้ระหว่าง ค.ศ. 900–1300)
ท่าอากาศยานอาคือเรย์รี

ท่าอากาศยานอาคือเรย์รี  (IATA: AEY, ICAO: BIAR) เป็นท่าอากาศยานทางวิ่งเดียวในเมืองอาคือเรย์รี ประเทศไอซ์แลนด์ อยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศใต้ประมาณ
อำเภอเราะดาอ์

เราะดาอ์  เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 56,382 คน โดยมีเมืองเราะดาอ์เป็นเมืองใหญ่ที่สุด อยู่ห่างจากเมืองษะมารไปทางตะวันออก ตัวเมืองเป็นที่รู้จักจากมัสยิดและมัดเราะซะฮ์อัลอามิรียะฮ์ซึ่งสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16
โฟกัส (อีพี)

Focus เป็นอีพีเปิดตัวของศิลปินดูโอจากประเทศเกาหลีใต้ จัสทู ถูกเผยแพร่โดย เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2019 โดยมีเพลง "Focus On Me" เป็นเพลงไตเติ้ล และอัลบั้มในภาษาญี่ปุ่นเผยแพร่เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2019
รายชื่อเพลง.
เครดิตดัดแปลงมาจาก Naver Music
มิวสิกวิดีโอ.
มิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงไตเติ้ลถูกเผยแพร่เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2019 โดยภายใน 24 ชั่วโมงหลังเผยแพร่ มิวสิกวิดีโอมีจำนวนผู้เข้าชมมากกว่า 8 ล้านคนบนยูทูบ และมีมากกว่า 32 ล้านคน 0.7 ล้านคนถูกใจในเดือนมิถุนายน นอกจากนี้ยังมี 4 ล้านสตรีมบนสปอทิฟาย
ในวันที่ 8 มีนาคม วิดีโอการซ้อมเต้นของเพลง "Focus On Me" ได้ถูกเผยแพร่ในช่องยูทูบทางการของก็อตเซเวน หลังจากนั้นในเดือนมิถุนายน วิดีโอซ้อมเต้นมียอดผู้ชมมากกว่า 0.5 ล้านคน
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วัดช้าง (ตำบลหันตรา)

วัดช้าง โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางใต้ของ วัดมเหยงคณ์
สันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้นโดยมีเจดีย์ช้างล้อมเป็นประธานของวัด มีการสร้างเจดีย์รายประจำที่มุมทั้งสี่โดยรอบเจดีย์ประธาน และทำกำแพงวัดล้อมรอบ อุโบสถอยู่ถัดออกมาทางด้านหน้าของเจดีย์ ยังพบหลักฐานประติมากรรมรูปช้างปูนปั้นจำนวนมาก
สันนิษฐานว่าน่าจะอยู่ในช่วงการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดครั้งที่ 2 ประมาณรัชสมัย สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เฉกเช่นเดียวกันกับวัดมเหยงคณ์ที่ สมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ สมเด็จพระบรมเชษฐาธิราชของพระองค์ที่ได้บูรณะปฏิสังขรณ์ไปก่อนแล้ว
แอ็กเซียม

คาร์ลอส รุยซ์ (Carlos Ruiz; 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวสเปนที่รู้จักในนาม แอ็กเซียม (Axiom) หรือชื่อเดิม เอ-คิด (A-Kid) เซ็นสัญญากับ WWE เป็นแชมป์ NXT UK Heritage Cup Champion คนแรกใน NXT UK เขาเคยแข่งขันในสมาคมอิสระของอเมริกาและยุโรปโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ Pro Wrestling Guerrilla (PWG), Progress Wrestling, Chikara, Defiant Wrestling และ White Wolf Wrestling (Triple W) ในเดือนเมษายน 2018, เขากลายเป็นชาวสเปนคนแรกและเมื่ออายุ 20 ปีเป็นนักมวยปล้ำที่อายุน้อยที่สุดที่เคยแข่งขันในการแข่งขันเดี่ยวที่ได้รับการจัดอันดับห้าดาวโดย the Wrestling Observer Newsletter
วิกทอเรีย คอเริน มิตเชลล์

วิกทอเรีย เอลิซาเบธ คอเริน มิตเชลล์ ("#เปลี่ยนทาง" คอเริน; เกิด 18 ค.ศ. 1972(1972--)) เป็นนักเขียน, ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ และนักเล่นโป๊กเกอร์อาชีพ เธอเป็นที่รู้จักจากการดำเนินรายการตอบคำถามทางช่องบีบีซีโฟร์ "ออนลีคอนเน็กต์" ตั้งแต่ปี 2008
เธอเกิดในย่านฮัมเมอสมิธในเวสท์ลอนดอน และเป็นลูกสาวคนเดียวของนักข่าวและตลกอาชีพ อลัน คอเริน กับภรรยา แอน คัสเรียล (Anne Kasriel) เธอมีพี่ชายหนึ่งคนคือ นักข่าว ไกลส์ คอเริน และเธอเป็นญาติกับนักข่าวชาวแคนาดา ไมเคิล คอเริน
ติมอร์ของโปรตุเกส

ติมอร์ของโปรตุเกส  หมายถึงช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ของประเทศติมอร์ตะวันออก ขณะเป็นอาณานิคมของโปรตุเกส ระหว่าง ค.ศ. 1702 ถึง ค.ศ. 1975 ในช่วงเวลาส่วนใหญ่ของยุคสมัยนี้ เกาะติมอร์ ถูกแบ่งระหว่างโปรตุเกสและหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
ชาวโปรตุเกสถือเป็นชนชาติยุโรปกลุ่มแรกในบริเวณนี้ โดยเดินทางมาถึงใน ค.ศ. 1515 นักบวชคณะดอมินิกัน เดินทางมาถึงเกาะติมอร์ใน ค.ศ. 1556 และตัวเกาะก็ถูกประกาศเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสใน ค.ศ. 1702 ภายหลังจากการปฏิวัติคาร์เนชัน (ถือเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการปลดปล่อยอาณานิคมโดยรัฐบาลลิสบอน) ใน ค.ศ. 1975 ติมอร์ตะวันออกถูกบุกครองโดยอินโดนีเซีย กระนั้น การบุกครองดังกล่าวก็ไม่ได้ถูกยอมรับว่าชอบด้วยกฎหมายจากสหประชาชาติ ซึ่งยังคงรับรองว่าติมอร์ตะวันออกยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส ท้ายที่สุดแล้วติมอร์ตะวันออกจึงได้รับเอกราชใน ค.ศ. 2002 หลังจากอยู่ภายใต้ การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านโดยสหประชาชาติ
วัดสีกุก

วัดสีกุก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย ในตำบลน้ำเต้า อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณค่ายสีกุก
วัดสีกุกสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายเมื่อปี พ.ศ. 2240 ตรงกับรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา และมาปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่าเป็นที่ตั้งค่ายของมังมหานรธา แม่ทัพฝ่ายใต้ของพม่าในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เพื่อใช้โจมตีกรุงศรีอยุธยา จึงไม่ได้รับความเสียหายซึ่งมังมหานรธาได้ล้มป่วยและถึงแก่กรรมที่วัดนี้ก่อนกรุงจะแตกเพียงไม่กี่เดือน โดยปัจจุบันได้มีการขุดค้นพบแนวกำแพงค่ายของพม่าบริเวณวัดสีกุก กล่าวกันว่า ศพของมังมหานรธา ได้ทำการฝังและมีการสร้างเจดีย์ไว้ที่วัดสีกุก ค่ายสีกุกที่สร้างนั้นเป็นกำแพงอิฐและดิน สันนิษฐานว่าได้รื้ออิฐมาจากวัดสีกุกและวัดใกล้เคียงเพื่อมาสร้างค่ายทัพพม่า
หลังจากนั้นวัดสีกุกก็ได้ปรากฏชื่ออีกครั้งเมื่อคราวที่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสต้นครั้งที่ 2 พร้อมเชื้อพระวงศ์และขุนนางข้าราชบริพารผู้ตามเสด็จมาถึงวัดสีกุกในช่วงบ่ายถึงเย็นของวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2449 โดยพระองค์ได้พักเสวยพระกระยาหารที่ใต้ต้นสะตืออายุกว่า 300 ปีของวัดและได้ประทับพักค้างแรมก่อนจะเสด็จออกจากวัดสีกุกในเช้าวันรุ่งขึ้น
สิ่งก่อสร้างภายในวัด.
เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์สภาพหักพังซึ่งสันนิษฐานว่า 1 ในนั้นเป็นพระเจดีย์ที่บรรจุอัฐิของมังมหานรธา ศาลแม่ทัพมังมหานรธา ซึ่งตั้งติดกับพระเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ริมแม่น้ำน้อย
อาสนวิหารแม่พระปฏิสนธินิรมล (นางาซากิ)

อาสนวิหารปฏิสนธินิรมล (無原罪の聖母司教座聖堂) หรือ อาสนวิหารนักบุญมารี  หรือมักรู้จักในชื่อ อาสนวิหารอูรากามิ  ซึ่งตั้งตามที่ตั้งในย่านอูรากามิ เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในย่านโมโตโอมาชิ เมืองนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ.
อาสนวิหารหลังเดิมสร้างขึ้นด้วยอิฐและด้วยสถาปัตยกรรมแบบนีโอโรมาเนสก์ เริ่มก่อสร้างในปี 1895 หลังการห้ามนับถือศาสนาคริสต์ในญี่ปุ่นถูกยกเลิก หอสูงคู่ด้านหน้าของอาสนวิหารมีความสูง 64 เมตร และสร้างมาตั้งแต่ปี 1875 อาสนวิหารก่อสร้างเสร็จในปี 1925 และเป็นสิ่งก่อสร้างของศาสนาคริสต์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก จนกระทั่งอาสนวิหารถูกทำลายจากการทิ้งระเบิดในปี 1945
ระเบิดนิวเคลียร์แฟตแมนถูกทิ้งระเบิดลงนางาซากิในวันที่ 9 สิงหาคม 1945 และศูนย์กลางการระเบิดอยู่ที่อูรากามิ ห่างไปจากอาสนวิหารเพียงราว 500 เมตร ส่งผลให้อาสนวิหารถูกทำลายเสียหายทั้งหมด เนื่องจากวันฉลองการยกขึ้นสวรรค์ของพระแม่กำลังจะมีขึ้นในวันที่ 15 ซึ่งใกล้เข้ามานั้น ทำให้ในอาคารเต็มไปด้วยศาสนิกชนกำลังเข้าร่วมพิธีมิสซา การถล่มทันทีของอาคารและผลจากคลื่นความร้อนส่งผลให้ผู้เข้าร่วมพิธีและผู้ที่อยู่ในอาสนวิหารขณะนั้นเสียชีวิตทั้งหมดทันที 
ภายหลังการถกเถียงระหว่างคณะศิษยานุศิษย์ของอาสนวิหารกับรัฐบาลท้องถิ่นในการสร้างโบสถ์ขึ้นมาใหม่สิ้นสุดลง ในปี 1958 ชุมชนคาทอลิกได้ประกาศสร้างอาสนวิหารใหม่ขึ้นที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมตรงจุดที่อาสนวิหารเดิมเคยตั้งอยู่โดยใช้แปลนจากอาสนวิหารหลังเดิม รัฐบาลท้องถิ่นยอมรับการตัดสินใจและอนุมัติการก่อสร้างในปี 1959 
ในบรรดารูปปั้นและศาสนวัตถุที่หลงเหลือจากการทำลาย คือเศียรแม่พระแห่งนางาซากิ (Our Mary of Nagasaki) ที่มีชื่อเสียง อันเป็นรูปปั้นแม่พระที่ถูกทำลายจากแรงระเบิดจนเหลือพบเพียงแค่ส่วนศีรษะ ปัจจุบันนำประดิษฐานในอาสนวิหารหลังปัจจุบัน
วัดบางน้อย (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดบางน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจอมปลวก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดบางน้อยตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สิ่งที่ปรากฏหลักฐาน คือ อิฐก้อนใหญ่สมัยกรุงศรีอยุธยา และกระเบื้องรางสำหรับมุงหลังคา เป็นต้น เดิมชื่อว่า วัดโคกมะนาว ต่อมาเรียกว่า วัดต้นมะนาว เข้าใจว่ามีต้นมะนาวใหญ่อยู่หน้าวัด ต่อมาเรียกว่า วัดน้อย และ "วัดบางน้อย" เพราะตั้งอยู่ริมคลองบางน้อย ซึ่งแต่เดิมขึ้นอยู่กับตำบลบางน้อย กำนันตำบลนี้มีนามว่า ขุนพิบูรณ์บางน้อย (ยู้ พุกพิบูลย์) ต่อมารวมกับตำบลจอมปลวก วัดบางน้อยจึงขึ้นอยู่กับตำบลจอมปลวก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2516
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปหล่อ ลงรักปิดทอง ปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 4 ศอก สูง 4 ศอก 1 คืบ หลวงพ่อรอด หน้าอุโบสถ ปางป่าเลไลยก์ ศิลาแลง พระพุทธไสยาสน์ หรือหลวงพ่อพระนอน ความยาว 19 เมตร สูง 3 เมตรเศษ องค์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสมุทรสงคราม และปิดด้วยเหรียญชนิดต่างๆ รวมกว่า 5 แสนเหรียญ รอยพระพุทธบาทในวิหาร วิหารเจ้าอาวาสของวัดมีรูปหล่อเท่าองค์จริง (ครึ่งตัว) ของพระอธิการสุข พระอธิการนวน พระอธิการอยู่ และพระครูทรัพย์ ในวิหารยังประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ ๆ อาทิ หลวงพ่อบ้านแหลม เป็นต้น หินลูกนิมิตรโบราณ และใบเสมาเก่าหินทรายแดง ขุดได้จากการสร้างอุโบสถใหม่ เป็นก้อนหินรูปร่างแปลก มิได้เป็นทรงกลม
เจนรัลออฟดิอาร์มีส์

เจนรัลออฟดิอาร์มีส์ออฟดิยูไนเต็ดสเตดส์  เรียกอย่างลำลองว่า เจนรัลออฟดิอาร์มีส์  เป็นยศทหารระดับสูงสุดของกองทัพบกสหรัฐ เคยมีการมอบยศนี้สามครั้งในประวัติศาสตร์ บุคคลแรกคือจอห์น เจ. เพอร์ชิง ผู้บัญชาการกำลังรบนอกประเทศสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ได้รับแต่งตั้งใน ค.ศ. 1919 บุคคลที่สองคือจอร์จ วอชิงตัน ได้รับแต่งตั้งย้อนหลังใน ค.ศ. 1976 ในมหกรรมฉลองสองศตวรรษการก่อตั้งสหรัฐ บุคคลที่สามคือยูลิสซีส เอส. แกรนต์ ได้รับแต่งตั้งย้อนหลังใน ค.ศ. 2024
ประวัติ.
ยศเจนรัลออฟดิอาร์มีส์ถูกบัญญัติขึ้นโดยรัฐบัญญัติคองเกรส (Act of Congress) เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 1799 กฎหมายฉบับดังกล่าวตราขึ้นเพื่อหมายจะมอบยศนี้ให้แก่พลโทจอร์จ วอชิงตัน แต่ประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ ปฏิเสธการแต่งตั้ง แอดัมส์เชื่อว่าการตั้งวอชิงตันเป็นเจนรัลออฟดิอาร์มีส์จะเป็นการละเมิดกลไกทางรัฐธรรมนูญ
ในสงครามโลกครั้งที่สอง เคยมีความพยายามมอบยศนี้ให้แก่พลเอกจอร์จ มาร์แชลล์ และพลเอกเฮนรี อาร์โนลด์ แต่ถูกทั้งคู่ปฏิเสธ กระทรวงการสงครามสหรัฐจึงสถาปนายศจอมพลขึ้นเพิ่มเติมในเดือนธันวาคม 1944 ทางกระทรวงยืนยันว่ายศนี้เป็นยศจอมพล ไม่ใช่ยศเจนรัลออฟดิอาร์มีส์ ทั้งคู่จึงยอมรับยศ
ในอดีต นายพลสหรัฐมีจำนวนดาวสูงสุดเพียงสี่ดวง ตัวของเพอร์ชิงเองแม้มียศเจนรัลออฟดิอาร์มีส์สหรัฐ แต่ก็ไม่เคยติดดาวเกินสี่ดวง ทำให้เกิดข้อถกเถียงว่ายศจอมพลที่อยู่ต่ำกว่าควรมีดาวสี่ดวงหรือห้าดวง ข้อถกเถียงนี้ยุติในปี 1944 เมื่อกองทัพสหรัฐกำหนดให้ยศจอมพลเป็นนายพลห้าดาว จึงได้ข้อสรุปว่ายศเจนรัลออฟดิอาร์มีส์เป็นนายพลหกดาว
เอกสิทธิ์พิเศษ.
เจนรัลออฟดิอาร์มีส์สหรัฐได้รับสิทธิพิเศษหลายประการที่นายพลคนอื่นไม่ได้รับ อาทิ ได้รับค่าตอบแทนสูงกว่า เมื่อเกษียณแล้วก็ยังได้รับค่าตอบแทนจำนวนนั้นตลอดชีวิต เจนรัลออฟดิอาร์มีส์เพอร์ชิงหลังเกษียณ ถือเป็นบุคคลที่ได้รับค่าตอบแทนสูงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศรองจากประธานาธิบดีสหรัฐ
วัดแสวงสามัคคีธรรม

วัดแสวงสามัคคีธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี หน้าวัดทางทิศตะวันออกติดกับคลองระบายน้ำ
วัดแสวงสามัคคีธรรมได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 นายแสวง สวนสวย และนางสวิง ยินดี ผู้เป็นน้องสาวเป็นผู้ถวายที่ดินและเป็นผู้ทำการสร้างวัด ในด้านการเงินได้รับการช่วยเหลือ บริจาคผู้ใหญ่เสงียม เพ็ชรน้อย และนายพะยอม เพ็ชรน้อย กระทรวงศีกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดโดยถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า วัดใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร ได้รับพัทธสีมาเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2509 ทำพิธีฝังลูกนิมิตเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2549
วัดแสวงสามัคคีธรรมเป็นวัดที่มีอุโบสถใหญ่ และทางด้านหลังวัดมีบรรยากาศร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่
เขากิลเบิร์ท

เขากิลเบิร์ท ("คิลพรรฏ") เป็นหินเนินยอดป้าน เสาหินมอนอลิธหินบะซอลต์ดำความสูง ในย่านอานเธรี มุมไบ ประเทศอินเดีย เขามีหน้าผาความชันสูงซึ่งเกิดจากลาวาที่หลอมเหลวและถูกบีบออกมาจากโลกในยุคเมโสโซอิกราว 66 ล้านปีก่อน ซึ่งพบกระจัดกระจายทั่วไปในบริเวณที่ปัจจุบันคือรัฐมหาราษฏระ, รัฐคุชราต และ รัฐมัธยประเทศ กินพื้นที่กว่า อันเป็นผลจากการปะทุของภูเขาไฟในเวลานั้น
เขากิลเบิร์ทได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1952 และในปี 2007 เป็นโครงสร้างภายใต้การคุ้มครองเกรด II ของเทศบาลมหานครมุมไบ (MCGM) ในปัจจุบัน การขุดเจาะหินจากเขาและพื้นที่รอบ ๆ จึงเป็นสิ่งผิดกฎหมาย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพบว่าเขากิลเบิร์ทเผชิญกับการกรัดกร่อนรุนแรงในระดับหนึ่ง
บนยอดของเขาเป้นที่ตั้งของมนเทียรสองแห่ง คือ โคเทวีมนเทียร กับ ทุรคามาตามนเทียร สามารถเข้าถึงได้โดยการปีนบันไดที่สบักเข้าไปในเขา บนยอดเขาเป็นจุดชมวิวของย่านชานเมืองมุมไบ
วัดเมตารางค์

วัดเมตารางค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก ในตำบลเชียงรากน้อย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่
วัดเมตารางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2364 ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เดิมชื่อ วัดปากคลองเชียงรากน้อย เปลี่ยนเป็น "วัดเมตารางค์" มีชื่อวัดภาษามอญ เภียมิตรัง ภายหลังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2391 ใครเป็นผู้อุทิศ ได้มาอย่างไร ไม่ทราบแน่ชัด เริ่มสร้างมีกุฏิ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง อุโบสถ 1 หลัง สร้างศาลาการเปรียญคู่กับหลังเก่าอีก 1 หลัง และซ่อมแซมศาลาที่ทรุดโทรม
ภายในมีเจดีย์แบบชเวดากองเป็นรูปแปดเหลี่ยม ยอดเจดีย์มีฉัตรทำด้วยทองเหลืองเป็นลายเทพนม หอสวดมนต์พื้นไม้สัก เสาไม้แก่นกลมศาลาการเปรียญ มีเสาหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวัดมอญ มีรูปหงส์อยู่บนยอดเสา และพระพุทธรูปต่าง ๆ ที่สร้างขึ้นในสมัยพระอธิการสง่า
บัสยูน

บัสยูน  เป็นเมืองและเขตเทศบาลในเขตผู้ว่าการอัลฆ็อรบียะฮ์ ประเทศอียิปต์ เป็นบ้านเกิดของอะห์มัด อัลมุฮัมมะดี และมุฮัมมัด เศาะลาห์ นักฟุตบอลทีมชาติอียิปต์
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
วัดบางช้างใต้

วัดบางช้างใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครชัยศรี ในตำบลบางช้าง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
วัดบางช้างใต้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2335 ในแผ่นดินรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ต่อมา พ.ศ. 2400 ทางวัดได้สร้างอุโบสถหลังที่ 2 ขึ้นมาใหม่แทนหลังแรกซึ่งถูกไฟไหม้ และได้มีการอัญเชิญพระพุทธรูปนามว่า "หลวงพ่อเพชร" จากจังหวัดพระนครศรีอยุธยามาด้วยเรือพายม้า เป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน ประทับนั่งอยู่ในปางสมาธิ ปัจจุบันประดิษฐานอยู่บนบุษบกภายในอุโบสถหลังที่ 3 ซึ่งสร้างขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดบางช้างใต้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันมีพระครูอรุณธรรมวิสุทธิ์ เป็นเจ้าอาวาส
เดิมวัดชื่อว่า วัดบางช้าง มีตำนานกล่าวไว้ว่าบริเวณลุ่มน้ำนครชัยศรี มีสัตว์ป่านานาชนิดและโขลงช้างอาศัยอยู่และเดินไปกินน้ำที่นี่ทุกวัน นานวันทางเดินของช้างจึงกลายเป็นคลอง จึงเรียกคลองนี้ว่าคลองบางช้าง มีวัดที่ตั้งอยู่ทางเหนือ เรียกว่า วัดบางช้างเหนือ และวัดที่ตั้งอยู่ทางใต้เรียกว่า วัดบางช้างใต้
ภายในวัดบางช้างใต้มีพิพิธภัณฑ์อยู่ภายในวัด ที่อาคารพิพิธภัณฑ์จะเป็นอาคารทรงไทยใต้ถุนสูง เดิมเป็นหอฉัน ชั้นบนจัดแสดงข้าวของสะสมของทางวัด วัตถุที่จัดแสดง ได้แก่ พระพุทธรูปโบราณ พระบุเงิน ตาลปัตร รอยพระพุทธบาทจำลอง คัมภีร์ใบลาน หีบพระธรรม ตู้พระธรรม ภาพถ่ายเก่าของวัด เครื่องลายคราม เครื่องปั้นดินเผา และตู้ไม้แกะสลัก เป็นต้น
หลุมดำแห่งกัลกัตตา

หลุมดำแห่งกัลกัตตา ("อนฺธกูป หตฺยา") เป็นอดีตคุกมืด (dungeon) ในฟอร์ตวิลเลียมของเมืองกัลกัตตาของอินเดียในปัจจุบัน มีพื้นที่ 4.30 × 5.50 ⁠เมตร ที่ซึ่งกองทัพของซีราช อุดดาวลอฮ์ นาวับแห่งเบงกัล ใช้คุมขังนักโทษสงครามของกองทัพอังกฤษในคืนวันที่ 20 มิถุนายน 1756#เปลี่ยนทาง จอห์น เซฟานียาห์ ฮอลเวิล หนึ่งในผู้ถูกคุมขังชาวอังกฤษและเจ้าหน้าที่ของบริษัทอินเดียตะวันออกระบุว่าภายหลังฟอร์ตวิลเลียมล่มสลาย ทหารชาวอังกฤษ, ทหารอินเดียที่รับราชการให้กับอังกฤษ และพลเมืองอินเดียถูกจับกุมข้ามคืนในสภาวะที่อัดกันจนทำให้หลายคนตายจากการขาดอากาศและจากความร้อน มีคนเสียชีวิตทั้งหมด 123 รายจากผู้ถูกกักขัง 146 คน นักประวัติศาสตร์ยุคใหม่เชื่อว่านักโทษจำนวน 64 คนถูกส่งเข้าไปในอนธกูป และ 43 รายเสียชีวิตในนั้น
ทรอเฟเดช็องปียง 2021

ทรอเฟเดช็องปียง 2021 เป็นการแข่งขันฟุตบอลทรอเฟเดช็องปียง ครั้งที่ 26 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำระหว่างทีมชนะเลิศ ลีกเอิง ฤดูกาล 2020–21 ล็อสก์ลีล พบกับ ทีมชนะเลิศกุปเดอฟร็องส์ ฤดูกาล 2020–21  ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง โดยมีกำหนดการแข่งขันในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ณ สนามกีฬาบลูมฟิลด์ ในเทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล
การคัดเลือกเจ้าภาพ.
ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2021สหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศส ได้ประกาศว่าการแข่งขันจะเกิดขึ้นที่สนาม สนามกีฬาบลูมฟิลด์ ในเทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล โดยมีกำหนดในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2021
การแข่งขัน.
การแข่งขัน.
<onlyinclude></onlyinclude>
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
จลิยานวาลาบาค

จลิยานวาลาบาค หรือบางทีสะกด จัลเลียนวาลาบาค ("จลฺฮิอานวาลา บาก", , Jallianwala Bagh) เป็นสวน (บาค) เก่าแก่และอนุสรณ์ประวัติศาสตร์ชาติอันสำคัญยิ่งของรัฐในเมืองอมฤตสระ ประเทศอินเดีย ได้รับการอนุรักษ์ไว้เพื่อระลึกถึงเหตุสังหารหมู่ที่เกิดขึ้นที่นี่ระหว่างเทศกาลไวสาขีเมื่อวันที่ 13 เมษายน 1919 ปัจจุบันภายในมีทั้งพิพิธภัณฑ์ อนุสรณ์ และรูประลึกถึงผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์
สวนขนาด 7 เอเคอร์ (28,000 ตารางเมตร) นี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่ศาสนสถานของวิหารทองในศาสนาซิกข์
การสังหารหมู่ที่จลิยานวาลาบาค

เหตุสังหารหมู่ที่จลิยานวาลาบาค (บ้างสะกด "จัลเลียนวาลาบาค") หรือ การสังหารหมู่ที่อมฤตสระ  เกิดขึ้นเมื่อ 13 เมษายน 1919 เมื่อนายพลจัตวาและจอมพลเรจินอลด์ ไดเออร์สั่งการให้กองกำลังของกองทัพบริติชอินเดียยิงปืนไรเฟิลเข้าใส่พลเมืองชาวอินเดียผู้ปราศจากอาวุธ ในสวนสาธารณะจลิยานวาลาบาคในเมืองอมฤตสระ จังหวัดปัญจาบ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 379 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 1,200 คน
ในวันอาทิตย์ที่ 13 เมษายน 1919 จอมพลไดเออร์ได้ออกประกาศห้ามการรวมกลุ่มหรือชุมนุมของประชาชน แต่การประกาศนี้ไม่ได้ถูกเผยแพร่ไปอย่างทั่วถึง จึงมีชาวบ้านจำนวนมากมารวมตัวกันที่บาคเพื่อเฉลิมฉลองไพสาขี เทศกาลสำคัญของศาสนาฮินดูและสิกข์ รวมถึงประท้วงการจับกุมและขับไล่ผู้นำการเรียกร้องเอกราช สัตยปาล กับ ไซฟุดดิน กิตจลีว ออกนอกประเทศ ไดเออร์แบะกองทหารของเขาเข้าสู่สวนสาธารณะ ปิดกั้นทางเข้าออก ประจำการและกราดยิงฝูงชนในสวนเป็นเวลาสิบนาทีติดต่อกันโดยไม่มีการประกาศแจ้งให้ทราบก่อนล่วงหน้า ส่วนมากเล็งไปยังทางเข้าออกบางส่วนที่ยังไม่ถูกปิดเพื่อกราดยิงผู้ที่พยายามหลบหนี สุดท้ายได้หยุดยิงหลังจำนวนกระสุนร่อยหรอ ในวันถัดมา ไดเออร์ได้ระบุว่า "ข้าพเจ้าได้ยินมาว่ามีคนถูกฆ่าตายไปประมาณ 200 ถึง 300 คน คณะของข้ายิงปืนไปทั้งหมดราว 1,650 ครั้ง"
รายงานผู้เสียชีวิตที่รัฐบาลตีพิมพ์โดยอ้างจำนวนจากเซวาสมาติ (Sewa Samati) สมาคมบริการสังคม (เซวา) หนึ่ง อยู่ที่ 379 ราย ที่ได้รับการยืนยัน, ผู้บาดเจ็บประมาณ 1,200 คน จำนวนนี้ 192 คนบาดเจ็บสาหัส ยอดผู้เสียชีวิตที่ประมาณการณ์โดยไอเอ็นซีอยู่ที่ประมาณ 1,000 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 1,500 คน
เหตุการณ์นี้สร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งประเทศ และส่งผลรุนแรงต่อความไว้ใจและเชื่อถือของชาวอินเดียในรัฐบาลอังกฤษที่ปกครองอินเดียขณะนั้น และยิ่งผลักดันไปสู่การดื้อแพ่งในปี 1920–22 นักประวัติศาสตร์บางส่วนเชื่อว่าเหตุการณ์นี้เป็นเหตุผลักดันสำคัญไปสู่จุดจบของการปกครองอินเดียโดยอังกฤษ
จนถึงปัจจุบัน รัฐบาลอังกฤษไม่เคยขอโทษอย่างเป็นทางการถึงเหตุการณ์นี้ มีแต่เพียงแถลงการณ์ "สำนึกผิด" (regret) ในปี 2019
วัดศรีอุโมงค์คำ

วัดศรีอุโมงค์คำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา มีที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ 
ประวัติ.
วัดศรีอุโมงค์คำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2389 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดสูง ตามลักษณะพื้นที่ตั้งวัดที่เป็นเนินสูงเด่น เป็นเนินที่เกิดจากการขุดสระของชาวบ้านแล้วนำดินไปถมจนเกินเป็นเนินเขาขนาดใหญ่ขึ้นมา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 มีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 26 เมตร จากหลักฐานทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา ราวพุทธศตวรรษที่ 20–21 เพราะพบหลักฐานเป็นพระพุทธรูปหินทราย และงานแกะสลักหินทรายอื่น ๆ เช่น เทวรูป รูปสัตว์ต่าง ๆ ในยุคหินทรายเมืองพะเยาอยู่เป็นจำนวนมาก
คำว่า "ศรี" หรือที่ล้านนาอ่านว่า "สะ-หรี" หมายถึง ต้นโพธิ์ คำว่า "อุโมงค์" เดิมทีชาวบ้านเชื่อกันว่าใต้ฐานโบสถ์ของวัดแห่งนี้ มีถ้ำหรืออุโมงค์อยู่ สามารถลอดไปโผล่ยังแม่น้ำอิงที่ไหลผ่านใจกลางกว๊านพะเยาได้ ส่วนคำว่า "คำ" หมายถึง ทองคำ ชื่อว่าที่นี่มีพระพุทธรูปทองคำฝังอยู่ใต้ฐานอุโมงค์ หรือ มีอุโมงค์ลงรักปิดทอง สามารถนำพระบรมธาตุมาประดิษฐานไว้ได้ หรือ มีสะเปา (เรือ) ที่ลงรักปิดทองอยู่
อาคารเสนาสนะ.
องค์พระธาตุเจดีย์บนเนินสร้างขึ้นในสมัยเชียงแสน แต่จากเอกสารของวัดระบุว่าไม่ปรากฏหลักฐานศักราชที่สร้างชัดเจน มีฐานย่อมุมไม้สิบสอง และมีซุ้มพระประดับอยู่ทั้ง 4 ด้าน เจดีย์องค์นี้ ได้ถูกฟ้าผ่าอยู่บ่อยครั้ง ทำให้คนโบราณหลายคนเชื่อว่าเป็นเจดีย์อาถรรพ์
อุโบสถประดิษฐาน "พระเจ้าล้านตื้อ" หรือ "หลวงพ่องามเมืองเรืองฤทธิ์" ซึ่งได้รับการยกย่องเป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะงดงามที่สุดแห่งล้านนาไทย มีหลักฐานปรากฏในศิลาจารึกว่าสร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าเมืองสร้อยพะเยา ในราวปี พ.ศ. 2058 แต่ไม่ทราบว่าเดิมมาจากที่ไหน เพราะพบถูกทิ้งอยู่ที่สนามเวียงแก้ว (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลหลักเมืองพะเยา) ก่อนถูกอัญเชิญมาเป็นพระประธานภายในอุโบสถ พระเจ้าล้านตื้อเป็นปางมารวิชัย ทำจากทองสำริด หน้าตักกว้าง 184 เซนติเมตร สูง 270 เซนติเมตร
วิหารหลังเก่าที่สร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1237 สัปตศก เจ้าหลวงอริยะซึ่งลงไปรับสัญญาบัตรกลับมาครองเมืองพะเยาได้ก่อสร้างวิหารนี้ขึ้น แต่ภายหลังถูกรื้อออกไป สันนิษฐานว่าอาจเป็นวิหารหลังที่เหลือร่องรอยเพียงฐานของวิหาร ต่อมาได้รับการขึ้นทะเบียนจากกรมศิลปากร ในส่วนฐานวิหารเก่านี้
ด้านล่างของฐานอุโบสถและเจดีย์ ยังมีวิหารเล็กกว้างประมาณ 10 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญสององค์ คือ พระพุทธรูปหินทรายพระเจ้าทันใจและพระพุทธรูปหินทรายกว๊านพระเยา
จาวสัถโยคินีมนเทียร (มุไรนา)

จาวสัถโยคินีมนเทียร (เทวนาครี: चौसठ योगिनी मंदिर; Chausath Yogini Temple) เป็นมนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่ในอำเภอมุไรนา รัฐมัธยประเทศ สร้างขึ้นด้วยแปลนเป็นรูปวงกลม จาวสัถมนเทียรตั้งอยู่ในหมูบ้านมิตาวลี (ปรากฏคำสะกดทั้ง Mitaoli, Mitauli, Mitawali และ Mitavali) ในอำเภอมุไรนา จากควาลิยัร 
เป็นที่พูดถึงกันทั่วไปว่ามนเทียรนี้เป็นต้นแบบในการออกแบบอาคารรัฐสภาอินเดียที่นิวเดลีซึ่งมีลักษณะแปลนเป็นรูปวงกลมเช่นกัน และเคยถูกนำไปถกเถียงในรัฐสภาของอินเดีย
ประวัติ.
ในจารึกเมื่อปี 1323 (วิกรมสามวัต 1383) ระบุว่ามนเทียรนี้สร้างขึ้นโดยราชาแห่งกาฉปฆตา นามว่า เทวปาละ (Devapala; ค. 1075) เชื่อกันว่าการสร้างมนเทียรนี้มีความสัมพันธ์กับลักษณะการโคจรทางดาราศาสตร์ของดวงอาทิตย์
อาคารรัฐสภา (นิวเดลี)

อาคารรัฐสภา  หรือ สันสัทภวัน (แปลว่า "อาคารรัฐสภา") ในนิวเดลี เป็นที่ทำการของรัฐสภาอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 750 เมตรจากราษฎรบดีภวัน และตั้งอยู่บนถนนสันสัทมรรค ล้อมรอบด้วยประตูอินเดีย, อนุสรณ์สถานสงครามแห่งชาติ, สำนักนายกรัฐมนตรี, บ้านเลขที่ 7 ถนนโลกกัลยาณ, อาคารรัฐเลขานุการ อาคารรัฐสภาเป็นที่ตั้งของโลกสภา กับ ราชยสภา (สภาล่างและสภาสูงตามลำดับ) ของรัฐสภาอินเดียซึ่งเป็นระบบสองสภา
อาคารออกแบบโดย เซอร์เอ็ดวิน ลุทเยนส์ กับ เซอร์เฮอร์เบิร์ท เบเคอร์ เริ่มก่อสร้างในปี 1921 และเสร็จสมบูรณ์ในปี 1927 ก่อนจะเปิดอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม 1927 ในฐานะที่ทำการของสภานิติบัญญัติจักรวรรดิ หลังสิ้นสุดการปกครองของจักรวรรดิอังกฤษ อาคารได้ถูกใช้งานโดยสภานิติบัญญัติและรัฐสภาภายหลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญอินเดียในปี 1950 อย่างไรก็ตามมีแหล่งข้อมูลบางแหล่งอ้างว่าการออกแบบนี้ได้รับแรงบันดาลใจมากจากแปลนของจาวสัถโบคินีมนเทียรในมุไรนา
ปัจจุบัน อาคารรัฐสภาแห่งใหม่ตั้งอยู่ไม่ไกลกันกำลังก่อสร้างเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการออกจากมรดกของจักรวรรดิอังกฤษ และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาเซนตรัลวิสตาใหม่ภายใต้รัฐบาลนเรนทระ โมที ซึ่งถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก
วัดสีฟัน

วัดสีฟัน เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลสวนพริก อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดสีฟันเป็นวัดโบราณที่สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง ซึ่งชื่อของวัดสีฟันได้ปรากฏในพระราชพงศาวดารโดยเฉพาะ "พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)" ในตอนที่ ธรรมเถียร อดีตข้าหลวงของ เจ้าฟ้าอภัยทศ พระราชอนุชาของ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งเป็นผู้นำกบฏต่อ สมเด็จพระเพทราชา ได้พ่ายแพ้ต่อการปราบปรามของ ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลและหลบหนีมาจนถูกจับที่สวนดอกไม้ของวัดสีฟัน และถูกประหารในที่สุด 
ปัจจุบันวัดสีฟันเหลือเพียงแค่เศษกระเบื้องและเนินดินซึ่งทาง กรมศิลปากร ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานและสั่งห้ามมิให้ชาวบ้านใกล้เคียงใช้ประโยชน์บนพื้นที่ของวัดสีฟันเพราะเป็นเขตโบราณสถาน
กินีของโปรตุเกส

โปรตุเกสกินี  ถูกเรียกว่าจังหวัดโพ้นทะเลกินี ตั้งแต่ปีค.ศ. 1951 จนถึงค.ศ. 1972 และจากนั้นจึงกลายเป็นรัฐกินี ตั้งแต่ปีค.ศ. 1972 จนถึงค.ศ. 1974 เป็นอาณานิคมของโปรตุเกสในทวีปแอฟริกาด้านตะวันตกตั้งแต่ปีค.ศ. 1588 ถึง 10 กันยายน ค.ศ. 1974 เมื่อได้รับเอกราชจากโปรตุเกส จึงกลายเป็นกินี-บิสเซา
การครองคู่ในสหราชอาณาจักร

การครองคู่ในสหราชอาณาจักร  คือสถานภาพการการอยู่กินด้วยกันแบบหนึ่งในสหราชอาณาจักร ระหว่างบุคคลเพศเดียวกันและระหว่างบุคคลต่างเพศ การจดทะเบียนครองคู่มีข้อดีกว่าการจดทะเบียนสมรสตรงที่ไม่ต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของอีกฝ่าย
เดิมที พระราชบัญญัติการครองคู่ ค.ศ. 2004 (Civil Partnership Act 2004) กำหนดให้บุคคลผู้สามารถจดทะเบียนสถานภาพนี้เป็นบุคคลเพศเดียวกันเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 รัฐบาลสหราชอาณาจักรและรัฐบาลสกอตแลนด์เริ่มตรวจแก้กฎหมายฉบับนี้ให้ครอบคลุมถึงบุคคลต่างเพศ บุคคลต่างเพศในอังกฤษและเวลส์สามารถจดทะเบียนการครองคู่ได้ตั้งแต่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2019 ไอร์แลนด์เหนือได้ตั้งแต่ 12 มกราคม ค.ศ. 2020 ประเทศสกอตแลนด์ได้ตั้งแต่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2020 
การแก้ไขกฎหมายครั้งดังกล่าวให้การรับรองทางกฎหมายว่าผู้จดทะเบียนตามพระราชบัญญัติการครองคู่ ค.ศ. 2004 มีสิทธิและความรับผิดชอบเสมอเหมือนผู้จดทะเบียนสมรส สามารถมีกรรมสิทธิ์ร่วมเหนือทรัพย์สิน, สิทธิร่วมเช่าทรัพย์สิน, สิทธิด้านภาษีมรดก, สวัสดิการสังคม, เงินบำนาญ, สิทธิรับผลประโยชน์จากประกันภัย, สิทธิปกครองบุตร และด้านอื่นๆ เช่นเดียวกับคู่สมรสปกติทั่วไปทุกประการ
เมื่อพระราชบัญญัติการสมรส ค.ศ. 2013 อนุญาตให้บุคคลเพียงเดียวกันในอังกฤษและเวลส์สามารถจะทะเบียนสมรสตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 กฎหมายการครองคู่ก็ยังคงมีอยู่ นอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้คู่รักสามารถเปลี่ยนสถานภาพการครองคู่เป็นสถานภาพการสมรสได้
วัดนก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดนก เป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ วัดมหาธาตุ
วัดนกแห่งนี้สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง โดยวัดนกได้ปรากฏในพระราชพงศาวดารว่าเป็นที่พำนักจำพรรษาของ พระมหาเถรคันฉ่อง หลังจากที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ได้กวาดต้อนครัวมอญลงมาหลังจากประกาศอิสรภาพ ส่วน พระยาเกียรติ พระยาราม โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้วัดขุนแสน
ในคำอธิบายแผนที่พระนครศรีอยุธยาของพระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ได้มีการกล่าวถึงวัดนกไว้ว่า ด้านหลังวัดเป็นที่ขาย ขัน ถาด พาน เครื่องทองเหลือง ส่วนหน้าวัดเป็นตลาดสดเช้าเย็น ส่วนในปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดนกเป็นโบราณสถานและได้ทำการขุดแต่งบูรณะปฏิสังขรณ์จนอยู่ในสภาพปัจจุบันโดยโบราณสถานของวัดที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือ พระปรางค์ กับ พระวิหาร ปรางค์ประธาน มีทางเข้าสู่ครรภคูหาทางด้านตะวันออก จัดว่าเป็นปรางค์ในระยะแรกสุดของสมัยอยุธยา ต่อมาภายหลังมีการบูรณะองค์ปรางค์โดยการต่อมุขด้านหน้าองค์ปรางค์ให้ยาวออกมา ฐานของมุขแอ่นโค้งซึ่งน่าจะเป็นการบูรณะในสมัยอยุธยาตอนปลาย
พระตำหนักสวนกระต่าย

พระตำหนักสวนกระต่าย โบราณสถานประเภทพระตำหนักร้าง ตั้งอยู่ท้ายวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในพระราชวังโบราณ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของกรมขุนพรพินิต พระราชโอรสองค์เล็ก เมื่อกรมขุนพรพินิตอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ก็ยังคงประทับอยู่ที่พระตำหนักนี้
ใน "พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา" ได้ระบุไว้ว่าก่อนที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจะเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2301 สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ขณะดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ซึ่งผนวชอยู่ ณ วัดละมุด ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระราชบิดาในขณะประชวรหนักโดยได้มาประทับที่พระตำหนักแห่งนี้
โบราณสถานที่เหลืออยู่ คือ ซากฐานพระตำหนัก สระระฆังซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของพระตำหนัก ส่วนโรงอาลักษณ์ และ หอหลวง ไม่เหลือหลักฐานให้เห็นแล้ว
วัดหว่านบุญ

วัดหว่านบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองหก อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี มี ดร.พระมหาสมโชค ชุตินฺธโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดหว่านบุญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2424 โดยมีนางเขียน ลือประเสริฐ ได้บริจาคที่ดินวัด เนื้อที่ 9 ไร่เศษ โดยมีชื่อว่า วัดโคกอีแร้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 นางยิ้ม ได้ถวายที่ดินให้วัดเนื้อที่ประมาณ 11 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาอีกครั้งเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2519 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ดำเนินการเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2479 และได้เปิดทำการสอนแผนกบาลีตั้งแต่ พ.ศ. 2538 วัดหว่านบุญยังเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม สามารถปฏิบัติธรรมค้างหลายคืน
เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ วิหาร หอระฆัง กุฏิสงฆ์ 11 หลัง ฌาปนสถาน ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง และศาลาอเนกประสงค์
วัดบางแคน้อย

วัดบางแคน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง บริเวณปากคลองบางแค ในตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ.
วัดบางแคน้อยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2411 โดยคุณหญิงน้อย หรือจุ้ย วงศาโรจน์ ซึ่งเป็นน้องสาวของคุณหญิงใหญ่ ภรรยาของเจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ ผู้สร้างวัดบางแคใหญ่ วัดบางแคในละแวกนั้นมี 3 วัด คือ วัดบางแคใหญ่ วัดบางแคน้อย และวัดบางแคกลาง 
อุโบสถของวัดบางแคน้อย แต่เดิมสร้างบนแพไม้ไผ่ผูกไว้กับต้นโพธิ์ มีพระอธิการทัตเป็นเจ้าอาวาส เรียกอุโบสถแบบนี้ว่า "อุทกกุกเขปสีมา" ต่อมาพระอธิการรอด เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 2 ได้ย้ายอุโบสถขึ้นมาปลูกบนพื้นดิน คุณหญิงน้อยได้อุทิศที่ดินจำนวน 8 ไร่ 2 งาน 29 ตารางวา ให้สร้างวัดได้อนุญาตให้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2418 อุโบสถหลังที่สองของวัดจึงสร้างขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2430 และผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2440 เป็นโบสถ์แบบมหาอุด มีประตูหน้าเพียงประตูเดียว สร้างด้วยอิฐถือปูน เครื่องบนเป็นไม้ หน้าโบสถ์เป็นรูปผีเสื้อ ไม่มีช่อฟ้าใบระกา
เมื่อวัดมีเจ้าอาวาสต่อมาอีก 3 องค์ ก็ไม่ได้บูรณะวัดให้เจริญขึ้น ชาวบ้านจึงพากันไปนิมนต์พระภิกษุเขียว ฐิติสฺสโร จากวัดบางแคใหญ่มาเป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้มาสร้างศาลาการเปรียญ และอุโบสถหลังใหม่ (หลังที่ 3) แทนหลังเดิมซึ่งผุผัง เมื่อ พ.ศ. 2484 เสร็จปี พ.ศ. 2490 ในสมัยพระครูสมุทรนันทคุณ (หลวงพ่อแพร) ได้พัฒนาวัดต่อ จนกระทั่ง พ.ศ. 2540 อุโบสถหลังที่ 3 เกิดชำรุดทรุดโทรมลงอีก พระครูสมุทรนันทคุณ (แพร นนฺโท) เจ้าอาวาสรูปที่ 7 จึงได้ดำเนินการสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2540
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถหลังใหม่ มีผนังอุโบสถ ซ้ายและขวาแกะสลักด้วยไม้สักเรื่องราวของทศชาติชาดกฝีมือช่างแกะสลักจากเพชรบุรี ภาพพุทธประวัติผนังด้านในอุโบสถเป็นศิลปะไม้ฝังไม้ คือการฝังไม้โมกมันลงในไม้สักซึ่งรับทอดจากสีครีมลงสู่ไม้สักสีน้ำตาลสวยงาม พื้นของอุโบสถยังปูด้วยไม้ตะเคียนแผ่นโต 7 แผ่น ขนาดหนา 2 นิ้ว ใหญ่ (กว้าง) 39–40 นิ้ว พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปเก่าคู่มากับวัด ศิลปะช่างจีน ส่วนแท่นที่ใช้รองพระประธานเป็นไม้มะค่าโมงขนาดใหญ่มาก ขนาดกว้าง 2 เมตรครึ่ง ยาว 3 เมตร หนา 4 นิ้ว ฐานปูนสำหรับประดิษฐานพระประธานเป็นไม้แกะสลักทรงจอมแห
นอกจากนั้นยังมีบุษบกแท่นวัชรอาสน์ ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และภายในกุฏิทรงไทยมหาอุดซึ่งเป็นที่ประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) บนกุฎิยังมีพระพุทธเจ้า 28 พระองค์ ทรงกษัตริย์หรือที่เรียกกันว่า พระพุทธรูปทรงเครื่อง และพระพุทธรูปแกะสลักจากหินพระธาตุ
วัดเขาน้อย (จังหวัดจันทบุรี)

วัดเขาน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคมบาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี 
วัดเขาน้อย หรือ วัดสิงขรคีรี ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2390
อุโบสถ (หลังเก่า) ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 3 ห้อง กว้าง 7.5 เมตร ยาว 11.5 เมตร หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ชักปีกนกคลุมโดยรอบ ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันอุดเรียบ เหนือกรอบประตูหน้าต่างมีลวดลายปูนปั้นประดับ ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพพุทธประวัติ ดอกไม้ร่วง ที่บานแผละเป็นภาพทหารฝรั่งเขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2450 เพดานเป็นภาพดวงดารา และภาพจับพญากาเผือก ด้านหน้าอุโบสถมีเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังตั้งอยู่บนฐานสูง เป็นฐานเขียง เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ประกอบด้วยมาลัยเถา องค์ระฆัง และส่วนยอด ซึ่งองค์ระฆังค่อนข้างเพรียว มีประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 115 ตอนพิเศษ 38 ง ลงวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541
วัดแจ้ง (อำเภอเมืองปราจีนบุรี)

วัดแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่
วัดแจ้งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2391 ที่มาของชื่อวัดสืบเนื่องจากเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) นำทัพเดินทางกลับจาราชการสงครามที่ประเทศกัมพูชา เมื่อเดินทางถึงบริเวณที่วัดแจ้งก็สว่างดี จึงให้ทหารพักผ่อนที่บริเวณนี้ ต่อมาได้ทำการสร้างวัดขึ้นและได้อัญเชิญพระพุทธรูปที่นำมาจากประเทศกัมพูชา ซึ่งพบ ณ เจดีย์เก่าแก่พุพัง มีต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่ขึ้นปกคลุม มาประดิษฐานไว้ในอุโบสถ นามว่า "หลวงพ่อเพชร" ได้สร้างกุฏิให้อาจารย์เป็นพระภิกษุเขมรที่ติดตามกองทัพมา ให้อาจารย์เป็นผู้ดูแลรักษาวัดในตำแหน่งเจ้าอาวาส วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 11 เมตร ยาว 29 เมตร 
พุทธลักษณะของ "หลวงพ่อเพชร" เป็นพระพุทธรูปที่หล่อด้วยโลหะ เกศเป็นเกศบัวตูม นั่งขัดสมาธิเพชร คือ พระบาท (เท้า) ทั้งสองไขว้กัน ฝ่าพระบาทเกี่ยวกระหวัดมองเห็นชัดทั้งสองข้าง พระหัตถ์ (มือ) ขวา ห้อยบนพระชานุ (เข่า) ด้านขวา พระหัตถ์ซ้ายวางอยู่บนหน้าตัก เป็นพระพุทธรูปปางสดุ้งมารหรือปางมารวิชัย สันนิษฐานว่าเป็นพระสร้างสมัยเชียงแสน ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวิหารแบบล้านนา
พระธาตุวัดแจ้งปราจีนบุรี รูปทรงคล้ายพระธาตุพนม จังหวัดนครพนม และศาลาวิปัสสนา ภายในศาลาประดิษฐานสรีระอดีตเจ้าอาวาส (หลงปู่ทัต) ตั้งอยู่กลางสระน้ำ อุโบสถมีขนาดกว้าง 11 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อพ.ศ. 2494 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
ปฏิทรรศน์แนวชายฝั่ง

ปฏิทรรศน์แนวชายฝั่ง  เป็นข้อสังเกตที่ขัดแย้งความรู้สึกอย่างหนึ่งที่พบว่าไม่สามารถหาความยาวที่แน่ชัดของชายฝั่งใด ๆ ได้ เนื่องจากมีลักษณะที่ย่อยลงไปได้เรื่อย ๆ คล้ายกับแฟร็กทัล ข้อสังเกตของปรากฎการณ์นี้มีบันทึกไว้เป็นครั้งแรกโดย Lewis Fry Richardson และได้รับการลงรายละเอียดเพิ่มเติมโดย Benoit Mandelbrot
วัดวรโพธิ์

วัดวรโพธิ์ โบราณสถานประเภทวัดในสังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ วัดโลกยสุธาราม และ วัดวรเชษฐาราม
ประวัติ.
วัดวรโพธิ์สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้นไม่ปรากฏนามผู้สร้าง มีชื่อเดิมว่า วัดระฆัง เป็นที่ประทับของสมเด็จพระสังฆราชในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาวัดระฆังได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารว่า พระศรีศิลป์ ได้ผนวชอยู่ที่วัดระฆังแห่งนี้จนได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ "พระพิมลธรรมอนันตปรีชา" ในภายหลังได้ลาผนวชมาขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
ต่อมาในช่วงปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดระฆังได้ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารอีกครั้งในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ประมาณ พ.ศ. 2295–2296 เมื่อคณะสมณทูตที่เดินทางไปเผยแพร่พระพุทธศาสนาที่ลังกาได้นำต้นพระศรีมหาโพธิ์กลับมาปลูกที่วัดระฆังพร้อมกับได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวัดวรโพธิ์ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2300 สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรขณะดำรงพระราชอิสริยยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล พระปรางค์มหาธาตุวัดวรโพธิ์หักลง สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เป็นแม่กองในการบูรณะพระมหาธาตุ
โบราณสถาน.
โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยพระปรางค์ประธาน ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงแต่ซากฐาน ปรางค์ล้อมรอบด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยม มีบันไดขึ้นสู่องค์เรือนธาตุทั้งสี่ด้าน ลักษณะการก่อบัวของฐานปรางค์มีการเล่นระดับแบบที่ปรากฏในแถบล้านนา ปรางค์องค์นี้น่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งเป็นระยะเวลาที่ศิลปะล้านนาได้แพร่หลายเข้ามาสู่อยุธยามากขึ้น และน่าจะเป็นเวลาเดียวกับการสร้างวิหารสมัยแรก ที่อยู่ภายใต้วิหารสมัยอยุธยาตอนปลายในปัจจุบัน
พระวิหารและพระเจดีย์เหลี่ยม ซึ่งเหลือแต่ซาก พระวิหารที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง พระพุทธรูปปางมารวิชัยกลางแจ้ง ทางด้านทิศเหนือของวัดนี้เป็นที่ตั้งของแท่นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททองเพื่อทรงปลูกพระศรีมหาโพธิ์ที่นำมาจากลังกา
วัดท้ายหาด

วัดท้ายหาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท้ายหาด อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดท้ายหาดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2465 ผู้สร้างวัดคือ เจ้าคุณในโกศ ชื่อของวัดเป็นชื่อดั่งเดิมเมื่อมีการสร้างวัด เนื่องจากตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ด้านเหนือวัดมีหาดเกิดขึ้นกว้างไปถึงกลางแม่น้ำ และสอดคล้องกับชื่อตำบลที่ทางราชการสร้างขึ้นด้วย มีโรงเรียนประชาบาลวัดท้ายหาดอยู่ด้วย
อุโบสถหลังเก่าสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่เดิมมีหลวงพ่อดำประดิษฐานอยู่ที่วิหารหน้าอุโบสถและมีพระประธานด้านในเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งมีความอัศจรรย์ปรากฏให้เห็นคือ มีน้ำหยดใต้ฐานโบสถ์ตลอดเวลา ต่อมาจึงได้บูรณะให้มีอุโมงค์รอดโบสถ์เพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธามารอดโบสถ์ เชื่อกันว่าจะขจัดเสนียดจัญไร หมดเคราะห์ โศก โรคภัย นอกจากนั้นภายในวัดยังประดิษฐานหลวงพ่อคง หลวงพ่อแดง หลวงพ่อดำ ผู้มีจิตศรัทธามักมาบนบานสานกล่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของ การเกณฑ์ทหาร ซึ่งจะได้ยินเสียงประทัดจากหน้าโบสถ์เป็นประจำ
กาบูเวร์ดีของโปรตุเกส

กาบูเวร์ดี  เป็นดินแดนอาณานิคมภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโปรตุเกส จากการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกของหมู่เกาะกาบูเวร์ดีในปีค.ศ. 1462 จนกระทั่งกาบูเวร์ดีได้รับเอกราชในปีค.ศ. 1975 ชื่อกาบูเวร์ดี มาจากสองคำในภาษาโปรตุเกส คือ
ซึ่งชื่อนี้มีมาจาก กัป-แวร์ ซึ่งเป็นคาบสมุทรเล็กๆ ที่ไม่ได้ไกลจากประเทศเซเนกัลในปัจจุบัน และชื่อนี้ตั้งตามการค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1444
ธนะมินทร์ วงษ์สกุลพัชร์

ธนะมินทร์ วงษ์สกุลพัชร์ (ชื่อเล่น ชีวิน) เป็น โปรดิวซ์เซอร์ ผู้กำกับ และเจ้าของบริษัท ก็อปปี้ เอ แบงคอก (Copy A Bangkok)
ประวัติ.
ชีวิน อยู่ในวงการบันเทิงไทยตั้งแต่อายุ 15 ปี ในปัจจุบันชีวินหันมาเป็นคนเบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็น Casting ผู้ช่วยผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ หรือแอคติ้งโค้ช และในปัจจุบันชีวินเป็นผู้กำกับ และเจ้าของบริษัทก็อปปี้เอแบงคอก
เบอร์มาบะซาร์

เบอร์มาบะซาร์ ("ปรมา ปซาร") เป็นปสานหรือตลาดของชุมชนผู้ลี้ภัยชาวพม่าในเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ปาร์รีส์คอร์เนอร์และเป็นหนึ่งในบรรดาพื้นที่ค้าขายที่ไม่มีการจัดการอย่างเป็นระบบหรือตลาดเทาหลายแห่งของเจนไน ปสานตั้งขึ้นในปี 1969 โดยรัฐบาลรัฐทมิฬนาฑู ตัวปสานตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟเจนไนบีชในย่านจอร์จทาวน์
เบอร์มาบะซาร์ตั้งขึ้นโดยผู้ลี้ภัยชาวพม่าที่มีเชื้อสายชาวทมิฬ และหลบหนีออกจากประเทศพม่าในต้นทศวรรษ 1960 และรัฐบาลได้จัดสรรพื้นที่เพื่อรับผู้ลี้ภัยชาวทมิฬจากพม่านี้ในเจนไน ปสานบริหารงานโดยเบอร์มาทมิจาร์มรุมาลาร์จีสังฆัมนับตั้งแต่ปี 1966
การประมาณในปี 2017 ระบุว่าในเบอร์มาบะซาร์มีร้านค้าราว 600 ร้านและสร้างอาขีพให้กับผู้คนราว 5,000 คน
เนก จันท์ ไสนี

เนก จันท์ ไสนี (เทวนาครี: नेक चन्द सैनी; Nek Chand Saini), 15 ธันวาคม 1924 – 12 มิถุนายน 2015) เป็นศิลปินที่เกิดจากการร่ำเรียนเอง (self-taught) ผู้เป็นที่รู้จักในฐานะผู้สร้างสวนหินจัณฑีครห์สวนประติมากรรมในเมืองจัณฑีครห์
เนก จันท์ เติบโตที่ศาการครห์เตหสิล ในปี 1955 ครอบครัวของเขาย้ายมายังจัณฑีครห์หลังปี 1947 ซึ่งเกิดการแบ่งประเทศ ที่ซึ่งเมืองจัณฑีครห์ในขณะนั้นกำลังอยู่ภายใต้การออกแบบเหมืองใหม่ด้วยอิทธิพลตะวันตกของสถาปนิก เลอกอร์บูซีเยร์
เนก จันท์ ได้รับเครื่องยศปัทมศรีจากรัฐบาลอินเดียในปี 1984 เนก จันท์ เสียชีวิตไปเมื่อปี 2015
เนก จันท์ มักใช้เวลาว่างไปกับการเก็บรวบรวมซากจากการทุบทำลายรอบ ๆ เมือง ก่อนจะนำเอาวัสดุที่เก็บได้นี้มาสร้างเป็นแบบจำลองอาณาจักรอันสูงส่งในจินตนาการของเขา ชื่อ สุกรนี (Sukrani) ในนิวเดลี โดยเขาเลือกสร้างตรงหุบเขาในป่าใกล้กับทะเลสาบสุขนา ภายหลังป่าถูกประกาศเป้นพื้นที่อนุรักษ์ในปี 1902 ส่งผลให้งานศิลปะของจันท์ซึ่งสร้างขึ้นบนหุบเขานั้นผิดกฎหมายไปโดยปริยาย อย่างไรก็ตาม เขาสามารถซ่อนมันจากสายตาของเจ้าหน้าได้ถึง 18 ปี จนกระทั่งถูกพบเข้าในปี 1975 ที่ซึ่งในเวลานั้น งานศิลปะของเขาได้เติบโตเป็นสวนขนาด เต็มไปด้วยประติมากรรมรูปสัตว์ นักดนตรี และธรรมชาติ สร้างขึ้นจากวัตถุดิบที่เก็บได้จากขยะ วิธีการสร้างประติมากรรมของจันท์เริ่มจากการผสมซีเมนต์กับทราย ก่อนจะฉาบด้วยซีเมนต์เปล่าผสมวัสดุจากขยะ เช่น เศษแก้วและซากจากอาคาร
แองโกลาของโปรตุเกส

โปรตุเกสแองโกลา  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า แอฟริกาตะวันตกของโปรตุเกส  หมายถึงแองโกลา ในช่วงประวัติศาสตร์ที่เป็นดินแดนอาณานิคมภายใต้อำนาจของโปรตุเกส ตั้งอยู่ในทวีปแอฟริกาด้านตะวันตกเฉียงใต้ ในบริบทเดียวกันนี้เป็นที่รู้จักกันดี จนถึงค.ศ. 1951 ในชื่อ"แอฟริกาตะวันตกของโปรตุเกส" (โดยชื่ออย่างเป็นทางการคือรัฐแอฟริกาตะวันตก)
ในช่วงต้นได้ปกครองตามแนวชายฝั่ง และการมีส่วนร่วมในความขัดแย้งทางด้านทหารกับราชอาณาจักรบาคองโก ในศตวรรษที่ 18 โปรตุเกสค่อยๆยึดครองพื้นที่สูงๆ ภายในดินแดนบาคองโกได้ อย่างไรก็ตามยังไม่สามารถควบคุมดินแดนทั้งหมดได้อย่างเต็มที่ จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 20 เมื่อข้อตกลงกับมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปในช่วงลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา ได้เกิดการแก้ไขพรมแดนภายในของตัวอาณานิคม เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1951 สถานะได้รับการยกฐานะเป็นจังหวัดโพ้นทะเลแองโกลา และในที่สุดเป็นรัฐแองโกลาในปี ค.ศ. 1973 ในปี ค.ศ. 1975 แองโกลาของโปรตุเกสได้รับเอกราชและกลายเป็นสาธารณรัฐประชาชนแองโกลา
วัดชัยภูมิ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดชัยภูมิ หรือ วัดสะพานถ่าน โบราณสถานประเภทวัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ.
วัดชัยภูมิไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้าง โดยวัดชัยภูมิได้ปรากฏชื่อ "พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" ว่าเป็นวัดที่เจ้ายี่พระยา พระราชโอรสองค์รองของสมเด็จพระอินทราชา ได้มาตั้งทัพเพื่อเตรียมทำสงครามกลางเมืองแย่งชิงราชบัลลังก์กับ เจ้าอ้ายพระยา ผู้เป็นพระเชษฐาซึ่งตั้งทัพอยู่ที่วัดพลับพลาชัย ก่อนจะทำกระทำยุทธหัตถีและสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันที่เชิงสะพานป่าถ่าน ทำให้เจ้าสามพระยา ผู้เป็นพระอนุชาของทั้งสองพระองค์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2
หลังจากนั้นวัดชัยภูมิก็ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ 2 ครั้งในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลางและตอนปลายจนกระทั่งถูกเพลิงเผาทำลายจนกลายเป็นวัดร้างในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ปัจจุบันวัดชัยภูมิได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2484 และทางกรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งและบูรณะปฏิสังขรณ์จนอยู่ในสภาพดังที่เห็นในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 2538 
สิ่งก่อสร้างภายในวัด.
ภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ประธานทรงกลมบนเรือนธาตุผัง 8 เหลี่ยม มีทางเข้าสู่ครรภคูหาด้านตะวันออก รูปแบบเจดีย์มีความคล้ายคลึงกับกับเจดีย์ประจำมุมบนฐานไพทีวัดราชบูรณะ ภายหลังการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดโดยกรมศิลปากร เมื่อปี พ.ศ. 2538 พบว่าเป็นวัดที่ได้รับการสร้างขึ้นมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลาง และได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย
อินเดียของโปรตุเกส

รัฐอินเดีย  หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า รัฐโปรตุเกสแห่งอินเดีย ("Estado Português da Índia", EPI) หรือเรียกอย่างง่ายว่า อินเดียของโปรตุเกส ("Índia Portuguesa") หรือเรียกอย่างง่ายว่า อินเดีย เป็นรัฐอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 6 ปีหลังจากการค้นพบเส้นทางการเดินเรือไปสู่อนุทวีปอินเดียโดยโปรตุเกส เมืองหลวงของอินเดียของโปรตุเกสทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครองของฐานที่มั่นของโปรตุเกส และการตั้งถิ่นฐานที่ได้กระจัดกระจายไปตามมหาสมุทรอินเดีย
อุปราชคนแรกคือ ฟรังสิโก เด อาลเมลดา ตั้งกองบัญชาการในโคคิม ซึ่งเป็นโคชิน (โกชิ) ในสมัยนั้น ภายหลังผู้ว่าการคนต่อมา ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งอุปราชโดยเสมอไป หลังจาก ค.ศ. 1510 เมืองหลวงของอุปราชถูกย้ายไปยัง "แวลลาส คอนคิวทาส" (พื้นที่ยึดครองเดิม) ซึ่งเป็นกัวและดามาออเนในปัจจุบัน โดยมุมไบ (บอมเบย์) ในปัจจุบัน เคยเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียของโปรตุเกสในฐานะ"Bom Baim" จนกระทั่งถูกยกให้เป็นดินแดนภายใต้ราชบัลลังก์ของอังกฤษใน ค.ศ. 1661 ซึ่งได้ให้เช่าบอมเบย์ให้กับ บริษัทอินเดียตะวันออก จนกระทั่งศตวรรษที่ 18 ผู้ว่าการในกัวได้มีอำนาจเหนือการครอบครองของโปรตุเกสทั้งหมดในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่แอฟริกาตอนใต้จนไปถึงภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใน ค.ศ. 1752 โมซัมบิกได้มีรัฐบาลที่แยกต่างหาก และใน ค.ศ. 1844 รัฐบาลของอินเดียของโปรตุเกส ได้ยุติการปกครองดินแดนของ มาเก๊า, โซโลร์ และติมอร์ และอำนาจของมันได้ถูกจำกัดขอบเขต ให้อยู่ในภายใต้การถือครองอาณานิคมบนชายฝั่งของโกนกานและมะละบาร์ ของฝั่งอินเดียด้านตะวันตก
ในช่วงเวลาที่บริติชราชล่มสลายใน ค.ศ. 1947 อินเดียของโปรตุเกสถูกแบ่งออกเป็นสามเขต ซึ่งตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านตะวันตกของ อินเดีย ในปัจจุบันบางครั้งเรียกรวมกันว่ากัว ได้แก่ กัว ดาเมา ซึ่งรวมถึงดินแดนเล็กๆของดาดราและนครหเวลี และ ดีอู โปรตุเกสสูญเสียการควบคุมอย่างมีประสิทธิภาพ ในบริเวณดินแดนเล็กๆของดาดราและนครหเวลีใน ค.ศ. 1954 และในที่สุดดินแดนโพ้นทะเลที่เหลืออยู่ ถูกอินเดียได้ทำการผนวกดินแดน นำโดยนายกรัฐมนตรีชวาฮาร์ ลาลเนห์รู ในช่วงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1961 ทั้งๆ ที่โปรตุเกสได้ยอมรับในการควบคุมของอินเดียใน ค.ศ. 1974 หลังการปฏิวัติคาร์เนชันและการล่มสลายของระบอบการปกครองแบบ"เอสตาโดโนโว" โดยสนธิสัญญาที่ได้ลงนามเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1974