pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กฎของบีโย–ซาวาร์

กฎของบีโย–ซาวาร์ เป็นกฎทางฟิสิกส์ว่าด้วยสนามแม่เหล็ก ณ จุดใด ๆ ที่อยู่ห่างไปจากแหล่งกำเนิดสนามแม่เหล็กที่มีกระแสไฟฟ้าหรือประจุไฟฟ้าเคลื่อนที่อยู่ โดยระบุได้ทั้งขนาดและทิศทางของสนามแม่เหล็กซึ่งเป็นปริมาณเวกเตอร์ จุดเด่นของกฎของบีโย–ซาวาร์นั้นก็คือเป็นคำตอบกำลังสองผกผันของกฎของอ็องแปร์ กฎนี้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ฌ็อง-บาติสต์ บีโย และเฟลิกซ์ ซาวาร์ (Félix Savart) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
นิยาม.
กฎของบีโย–ซาวาร์ เป็นสมการสำหรับอธิบายสนามแม่เหล็ก ณ จุดใด ๆ ที่ห่างออกไประยะหนึ่งจากบริเวณที่มีการไหลของกระแสไฟฟ้า หรือมีประจุไฟฟ้าเคลื่อนที่อยู่ ไม่จำกัดว่าจะไหลผ่านโลหะหรือพลาสมา ทั้งนี้ การไหลของกระแสไฟฟ้านั้นจะต้องคงตัวไม่แปรปรวน จึงจะสามารถใช้สมการดังต่อไปนี้ได้ สำหรับสมการอธิบายสนามแม่เหล็กย่อย <math>d\mathbf{B}</math> เป็นดังนี้
 <math> d\mathbf{B} = \frac{\mu_0}{4\pi} \frac{I d\mathbf{l} \times \mathbf{r}}{r^2} </math>
โดยที่
 <math>I</math> แทนกระแสไฟฟ้า มีหน่วยเป็นแอมแปร์
 <math>d\mathbf{l}</math> เป็นเวกเตอร์ทิศทางที่ที่มีขนาดสั้นมาก ๆ (ในทางแคลคูลัส) มีทิศทางเดียวกับการไหลของกระแสไฟฟ้าในตัวนำนั้น ๆ
 <math>d\mathbf{B}</math> เป็นสนามแม่เหล็กย่อย ซึ่งเกิดจากเวกเตอร์ทิศทาง <math>d\mathbf{l}</math> ที่มีขนาดเล็กมากเช่นกัน
 <math>\mu_0</math> เป็นสภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ (magnetic permeability of free space)
 <math>\mathbf{r}</math> เป็นเวกเตอร์ชี้จากจุดกำเนิดสนามแม่เหล็ก (คือตัวนำ) ไปยังจุดที่ต้องการจะคำนวณ
 <math>r</math> เป็นระยะทางจากจุดกำเนิดสนามแม่เหล็กไปยังจุดที่ต้องการคำนวณ กล่าวให้ง่ายก็คือขนาดของเวกเตอร์ <math>\scriptstyle{\mathbf{r}}</math> นั่นเอง
 <math>\times</math> เป็นตัวดำเนินการผลคูณเชิงเวกเตอร์ หรือการคูณเวกเตอร์ด้วยกันเองแล้วให้ผลเป็นเวกเตอร์
ซึ่งการคำนวณตามกฎนั้น จะต้องเลือกจุดหนึ่งจุดใดบนตัวนำ และถือว่าจุดนั้นมีขนาดเล็กมาก ๆ กำหนดทิศทางของกระแสไฟฟ้าเพื่อกำหนดเวกเตอร์ทิศทาง แล้วกำหนดจุดที่ต้องการจะหา จากนั้นแทนค่าในสมการ แล้วหาปริพันธ์จากปลายตัวนำหนึ่งไปหาอีกปลายหนึ่งอย่างระมัดระวัง
อัสซีซี

อัสซีซี  เป็นโคมูนี (เทศบาล) ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเปรูจา แคว้นอุมเบรีย อยู่ทางตะวันตกของภูเขาซูบาซิโอ (Mt. Subasio) อัสซีซีเป็นเมืองเกิดของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะฟรันซิสกันในปี ค.ศ. 1208 และนักบุญกลาราแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะกลาริส และนักบุญกาเบรียลแห่งแม่พระระทมทุกข์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
บาซิลิกาเซ็นต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิและคริสต์ศาสนสถานในเมืองอัสซีซีได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปีค.ศ. 2000
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล

จูลิอาโน ดา ซานกาลโล (ประมาณปี ค.ศ. 1443 – ปี ค.ศ. 1516) เป็นประติมากรและวิศวกรทางยุทธศาสตร์ ชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์
ประวัติ.
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นลูกของฟรานเชสโก จิแอมเบอร์ติ (Francesco Giamberti) ผู้มีอาชีพเป็นช่างแกะไม้และสถาปนิกที่ทำงานกับโคสิโม เดอ เมดิชิ น้องชายของจูลิอาโนชื่ออันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ(Antonio da Sangallo the Elder) และ หลาน อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) ต่างก็เป็นสถาปนิก ลูกชายของจูลิอาโน ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) เป็นประติมากร จูลิอาโนเองเป็นสถาปนิกคนโปรดของลอเร็นโซ เดอ เมดิชิ งานหลายชิ้นจึงเป็นงานที่ตระกูลเมดิชิจ้าง
งานระยะแรกจูลิอาโนเป็นงานที่ทำกับลอเรนโซ เดอ เมดิชิซึ่งก็ได้แก่วัง Poggio a Caiano เมื่อปี ค.ศ. 1485 ตั้งอยู่ระหว่างฟลอเรนซ์กับพิสโตเอีย และเสริมป้อมที่ฟลอเรนซ์ คาสเตลลานา (Castellana) และที่อื่นให้แข็งแรงขึ้น นอกจากนั้นลอเร็นโซยังจ้างให้จูลิอาโนสร้างสำนักสงฆ์ลัทธิออกัสติเนียนนอกประตูซานกาลโลที่ของเมืองฟลอเรนซ์ซึ่งถูกทำลายระหว่างที่เมืองฟลอเรนซ์ถูกล้อมเมื่อปี ค.ศ. 1530
งานสร้างวัดที่ประตูซานกาลโลทำให้จูลิอาโนได้รับชื่อ “ซานกาลโล” ซึ่งต่อมาเป็นชื่อที่สถาปนิกชาวอิตาลีใช้ ขณะที่ยังอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของลอเร็นโซจูลิอาโนเดินทางไปเนเปิลส์เพื่อไปทำงานให้กับผู้ครองนครเนเปิลผู้ที่ส่งจูลิอาโนกลับไปฟลอเรนซ์พร้อมกับเงิน ถาดและรูปปั้นเก่า สิ่งหลังนี้จูลิอาโนมอบให้กับลอเร็นโซ หลังจากลอเร็นโซเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1492 จูลิอาโนก็เดินทางไปโลเร็ตโตไปสร้างโดมที่วัดคาซาซานตาโลเร็ตโต (Chiesa della Casa Santa Loreto) ทั้งที่เสาของสิ่งก่อสร้างที่มีอยู่แล้วไม่ถูกลักษณะ จูลิอาโนใช้เถ้า pozzolana จากโรมเป็นส่วนผสมในซีเมนต์ในการสร้างโดมเพื่อทำให้สิ่งก่อสร้างแข็งแรงขึ้น
หลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6เพื่อออกแบบเพดานวัดซานตามาเรียมายอเร (Santa Maria Maggiore) งานส่วนใหญ่ของจูลิอาโนได้รับจากสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทั้งเสริมป้อมรอบปราสาทเซ็นต์แอนเจโล (Castel Sant'Angelo) หน้ามหาวิหารเซนต์ปีเตอร์และสร้างวังติดกับวัดเซนต์ปีเตอร์ในวินโคลิ (San Pietro in Vincoli) ซึ่งเป็นวัดที่พระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เคยเป็นคาร์ดินาล จูลิอาโนต้องผิดหวังเมื่อโดนาโต ดันเจโล บรามันเตได้รับเลือกเป็นสถาปนิกในการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ใหม่แทนที่ จูลิอาโนจึงกลับไปฟลอเรนซ์ งานระยะนี้เป็นงานวิศวกรรมสิ่งก่อสร้างทางยุทธศาสตร์โดยการสร้างป้อมระหว่างสงครามระหว่างฟลอเรนซ์และปิซา ไม่นานหลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวกลับไปโรมอีกครั้งหนึ่งเพราะความสามารถทางวิศวกรรมยุทธศาสตร์เมื่อโรมถูกโจมตีโดยโบโลนยา
ระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึงปี ค.ศ. 1515 จูลิอาโนเป็นสถาปนิกร่วมกับราฟาเอลในการสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ แต่เนื่องจากจูลิอาโนอายุมากขึ้นสุขภาพเสื่อมลงจึงได้ลาออกสองปีก่อนที่จะเสียชีวิต
อาบูจา

อาบูจา  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 8 ของประเทศไนจีเรีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศในเฟเดอรัลแคพิทอลเทร์ริทอรี (FCT) อาบูจาเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ในคริสตทศวรรษ 1980 เพื่อแทนที่เลกอส ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ ในฐานะเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1991
อาบูจามีภูมิลักษณ์ที่สำคัญคือหินอาโซ ซึ่งเป็นหินขนาดใหญ่ความสูง เกิดจากการกร่อนของน้ำ ศูนย์ประธานาธิบดีไนจีเรีย, รัฐสภาแห่งชาติ, ศาลฎีกา และพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองมีการขยายตัวไปทางทิศใต้ นอกจากนี้ ยังมีหินซูมา หินขนาดใหญ่อีกแห่งซึ่งมีความสูง ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง บริเวณทางด่วนที่ไปคาดูนา
ใน ค.ศ. 2006 อาบูจามีประชากร 776,298 คน ทำให้เป็นหนึ่งใน 10 นครที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ (อยู่อันดับที่ 8) องค์การสหประชาชาติเปิดเผยว่าอาบูจามีการเติบโตเพิ่มขึ้นร้อยละ 139.7 ระหว่างปี 2000 ถึง 2010 ทำให้เป็นนครที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก ณ ขณะนั้น
ใน ค.ศ. 2015 นครมีอัตราการเติบโตต่อปีอย่างน้อยร้อยละ 35 ทำให้ยังคงเป็นนครที่เติบโตเร็วที่สุดในทวีปแอฟริกาและเป็นหนึ่งในนครที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก พื้นที่เขตมหานครอาบูจามีประชากรประมาณ 6 ล้านคนโดยประมาณใน ค.ศ. 2016 ทำให้เป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศรองจากเลกอส
อาบูจาเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางศาสนาหลายแห่ง อาทิ มัสยิดแห่งชาติไนจีเรียและศูนย์คริสตศาสนิกชนแห่งชาติไนจีเรีย และยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติเอ็นนัมดี อาซีกีเว อาบูจายังเป็นหนึ่งในเมืองหลวงที่ถูกสร้างขึ้นตามวัตถุประสงค์ในแอฟริกา เช่นเดียวกันกับหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในทวีป
อาบูจาเป็นศูนย์กลางการบริหารและการเมืองของประเทศ และเป็นเมืองหลวงที่สำคัญแห่งหนึ่งของทวีปเนื่องจากอิทธิพลทางการเมืองและภูมิศาสตร์ของประเทศที่มีต่อภูมิภาค อาบูจายังเป็นสถานที่ที่ใช้จัดการประชุมหลายครั้ง เช่น การประชุมของหัวหน้ารัฐบาลในเครือจักรภพเมื่อปี 2003 และการประชุมเศรษฐกิจโลกของแอฟริกาเมื่อปี 2014
ปลาทรงเครื่อง

ปลาทรงเครื่อง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Epalzeorhynchos bicolor" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
ลักษณะ.
มีรูปร่างคล้ายปลากา ("Labeo chrysophekadion") ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาว มีขนาดเล็กกว่ามาก สีลำตัวสีแดงอ่อน ครีบหางสีแดงเข้ม มีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร
ที่อยู่.
พบเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น บริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน ปัจจุบันเชื่อว่า สูญพันธุ์ไปแล้วจากธรรมชาติ เนื่องจากถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยและถูกจับไปเป็นปลาสวยงาม ซึ่งปลาที่ขายกันในตลาดปลาสวยงามเป็นปลาที่เกิดจากการผสมเทียมทั้งสิ้น
ชื่อเรียกอื่น.
ปลาทรงเครื่องยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกในวงการปลาสวยงาม เช่น "ปลาฉลามทรงเครื่อง" หรือ "ปลาหมูทรงเครื่อง" เป็นต้น
โจเซฟ ปาเด็น

โจเซฟ ปาเด็น  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 26 
ประวัติ.
ปาเด็นขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อค เท็ด อันดามอน ยก 4 จากนั้น ก็ชกชนะรวดมาตลอด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อแพ้น็อคแอนดี้ ทานาบาส ปลายปี พ.ศ. 2532 หลังจากนั้น ปาเด็นก็ยังชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชนะคะแนนทีโอฟีโล ทูนาเกา เมื่อ พ.ศ. 2535 มาชกนอกรอบในไทย แพ้น็อค โตโต้ ป.พงษ์สว่าง ยก 4 และไปชกที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 1 เมื่อ พ.ศ. 2536 จากนั้น ปาเด็นได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF ที่อินโดนีเซียเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 แพ้น็อค แอบดี โปฮัง ยก 4 ไม่ได้แชมป์
ปาเด็นขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน คิด ราฟามอนเต เมื่อ พ.ศ. 2538 จากนั้นมาชกนอกรอบไนไทย แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 3 ต่อมาใน พ.ศ. 2543 มาชกนอกรอบ แพ้น็อค แสน ส.เพลินจิต ยก 4 นอกจากนั้น ปาเด็นเคยชกชนะคะแนน ลี เอสโคปิโด เมื่อ พ.ศ. 2545 และในปีเดียวกันนี้ก็ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม ซึ่งปาเด็นเป็นฝ่ายแพ้น็อคนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยยกแรก หลังจากนั้น ปาเด็นมาชกแพ้น็อคสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 1 ในเดือนสิงหาคม และขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ดิออสกาโด กาบี ยก 1 จากนั้นก็แขวนนวมไป
เฟร์นันโด โมนติลยา

เฟร์นันโด โมนติลยา  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ที่เมืองดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 58 ครั้ง ชนะ 33 (น็อก 22) เสมอ 4 แพ้ 21
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม

พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม  เป็นพรรคการเมืองที่ถูกกฎหมายพรรคเดียวในเวียดนาม เป็นพรรคนิยมลัทธิมากซ์-เลนินที่สนับสนุนโดยแนวหน้าปิตุภูมิเวียดนาม
ประวัติ.
ผู้ก่อตั้งพรรคคือโฮจิมินห์และชาวเวียดนามที่ลี้ภัยในจีนโดยใช้ชื่อพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม โดยมีการประชุมพรรคครั้งแรกที่ฮ่องกงเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ซึ่งในการประชุมครั้งนั้นได้ตกลงรวมพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน  และพรรคคอมมิวนิสต์อันนัม  เข้าด้วยกัน โดยที่กลุ่มนิยมลัทธิมาร์กอีกกลุ่มหนึ่งของเวียดนามคือพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน  ไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าร่วมประชุมในฮ่องกง แต่สมาชิกของกลุ่มนี้เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ภายหลัง
หลังจากนั้นไม่นาน พรรคเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนภายใต้การนำขององค์การคอมมิวนิสต์สากล การประชุมพรรคครั้งแรกเป็นการประชุมลับที่มาเก๊าเมื่อ พ.ศ. 2478 ในเวลาเดียวกัน ทางมอสโกได้ออกนโยบายต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์และสนับสนุนให้แนวร่วมคอมมิวนิสต์ทั่วโลกทำตามรวมทั้งต้องการให้ขบวนการคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในอินโดจีนเป็นพันธมิตรกัน อย่างไรก็ตามพรรคนี้สลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2488 กลายเป็นสมาคมนิยมลัทธิมาร์กและเวียดมินห์ซึ่งเป็นแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ 
พรรคนี้ก่อตั้งใหม่อีกครั้งในนามพรรคแรงงานเวียดนาม  เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในการประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคครั้งที่ 2 ในสงครามอินโดจีนครั้งแรก การประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2503 ซึ่งเน้นการเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือหรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม รวมทั้งให้มีการสนับสนุนการปลดปล่อยในภาคใต้ การประชุมใหญ่ครั้งที่ 4 มีขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
การจัดองค์กร.
ส่วนที่มีอำนาจสูงสุดของพรรคคือคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่นำโดยเลขาธิการใหญ่ คณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคเลือกตั้งโดยคณะกรรมการศูนย์กลางพรรคและคณะกรรมการกลางเลือกตั้งจากการประชุมใหญ่ของพรรค หลังจากการรวมชาติเวียดนาม มีการเพิ่มจำนวนคณะกรรมการศูนย์กลางจาก 77 คนเป็น 133 คน และเพิ่มคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคจาก 11 เป็น 17 คน จำนวนสมาชิกเพิ่มจาก 760,000 คน เมื่อ พ.ศ. 2509 เป็น 1,553,500 ใน พ.ศ. 2519 คิดเป็น 3.1% ของประชากรทั้งหมด และเป็นเกือบสองล้านคนเมื่อ พ.ศ. 2529 
หัวหน้าคณะกรรมการกลางของพรรคระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2512 นำโดยโฮจิมินต์ซึ่งถือเป็นผู้นำสูงสุดของพรรค การประชุมใหญ่ของพรรคมีทุกๆ 5 ปี การประชุม 4 ครั้งแรกไม่ได้กำหนดเวลาที่แน่นอนเนื่องจากสงครามกับฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา การประชุมใหญ่ที่จัดขึ้นได้แก่
ผู้ที่ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคนที่ 1 (2503–2519) และเลขาธิการใหญ่ (2473–2503 และ 2519–ปัจจุบัน) ได้แก่
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม

พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม  เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 โดย เหงียน ฟุก บูจาญซึ่งกล่าวอ้างว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์ของเวียดนามที่ลี้ภัยออกจากประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2518 องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐพื่อจัดตั้งรัฐบาลแทนที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ในปัจจุบัน เป้าหมายของขบวนการคือสืบทอดอำนาจของจักรพรรดิเบ๋าได่ซึ่งถือเป็นผู้นำตามกฎหมายของเวียดนาม
ใน พ.ศ. 2540 จักรพรรดิเบ๋าได่สิ้นพระชนม์และพระโอรสของพระองค์คือ เจ้าชายเบ๋าลองขึ้นเป็นผู้นำของราชวงศ์เหงียน พระองค์ยืนยันไม่ยุ่งเก่ยวกับการเมืองและประทับที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสจนสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ผู้นำราชวงศ์องค์ต่อมาคือ เจ้าชายเบ๋าทาง ผู้ประกาศตัวต่อสาธารณชนเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ในชื่อบูจาญ
เจ้าชายเบ๋าลองเคยทำงานกับเจ้าชายเบ๋าวางและได้รับตำแหน่งมังกรแห่งอันนัมซึ่งไม่มีบทบาททางการเมืองในเวียดนาม กลุ่มพันธมิตรนี้ต้องการต่อสู้เพื่อฟื้นฟูระบอบราชวงศ์เช่นที่เป็นในประเทศไทยและประเทศกัมพูชา แต่ไม่ได้เป็นความปรารถนาของเจ้าชายเบ๋าลองหรือเจ้าชายเบ๋าทางเท่าใดนัก 
การเมือง.
สมาชิกของพันธมิตรส่วนมากเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามใต้ที่ลี้ภัยมาอยู่ที่สหรัฐ แคนาดา ยุโรปและออสเตรเลีย การต่อสู้ขององค์กรเน้นการสร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเวียดนามโดยไม่ใช้ความรุนแรง
เศรษฐกิจ.
พันธมิตรได้รับการสนับสนุนจากเงินบริจาคของชาวเวียดนามที่ลี้ภัยอยู่ใน สหรัฐ แคนาดา ยุโรปและออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
ทรอน

ทรอน  เป็นภาพยนตร์ไซไฟของดิสนีย์ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2525 เขียนบทและกำกับโดย สตีเวน ลิสเบอร์เกอร์ ภาพยนตร์ออกฉายพร้อมกับการวางจำหน่ายเกมตู้ และเกมคอมพิวเตอร์บนเครื่องอาตาริ ในชื่อเดียวกัน และเป็นเกมที่ปรากฏในภาพยนตร์
ทรอน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรก ๆ ที่มีการใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกส์เป็นองค์ประกอบหลักของเรื่อง 
ปัจจุบันดิสนีย์มีภาคต่อของ "ทรอน" แล้ว ใช้ชื่อว่า "Tron Legacy" นำแสดงโดยเจฟ บริดเจส (เควิน ฟลินน์), บรูซ บ็อกซ์ลีทเนอร์ (ทรอน) และแกร์เรต เฮดลันด์ (แซม ฟลินน์ ลูกชายวัยรุ่นของเควิน) ในระบบสามมิติ และ IMAX 3D 
เรื่องย่อ.
ทรอน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโปรแกรมเมอร์ชื่อ เควิน ฟลินน์ (รับบทโดย เจฟ บริดเจส) เป็นนักเขียนโปรแกรมเกมคอมพิวเตอร์ให้กับบริษัทชื่อ ENCOM วันหนึ่งโปรแกรมที่เขาเขียน ถูกขโมยโดยเพื่อนร่วมงานชื่อ เอด ดิลลิงเจอร์ (รับบทโดย เดวิด วอร์เนอร์) และฟลินน์ถูกไล่ออกจากงาน ส่วนดิลลิงเจอร์ กลับเติบโตเป็นผู้บริหารระดับสูงในบริษัท
สามปีถัดมา ฟลินน์ลักลอบเจาะข้อมูลเข้าไปในระบบเมนเฟรมของ ENCOM เพื่อหาหลักฐานว่าเขาถูกใส่ร้าย โดยใช้โปรแกรมประตูหลังที่เขาเขียนขึ้นเอง ชื่อว่า คลู ฟลินน์พลาดท่าถูกระบบป้องกันของคอมพิวเตอร์ซึ่งมีปัญญาประดิษฐ์ ใช้เลเซอร์ยิงใส่ และแปลงให้เขาอยู่ในรูปข้อมูลดิจิทัล
ฟลินน์พบว่าตัวเองอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ซึ่งเป็นดิจิทัล มีชื่อว่า คลู ได้พบกับ ทรอน ซึ่งเป็นระบบรักษาความปลอดภัยที่เขียนโดย อลัน แบรดลีย์ (รับบทโดย บรูซ บ็อกซ์ลีทเนอร์) และ โยริ โปรแกรมของ ลอร่า อดีตแฟนเก่า (รับบทโดย ซินดี มอร์แกน) ฟลินน์ พยายามหาทางออกจากระบบ ด้วยความช่วยเหลือของ ทรอน และ โยริ โดยเขาต้องต่อสู้กับตัวละครในเกมที่เขาเป็นคนเขียนขึ้น ในด่านสุดท้าย ฟลินน์ต้องต่อสู้กับ ซาร์ค โปรแกรมของดิลลิงเจอร์ (รับบทโดย เดวิด วอร์เนอร์)
เกมมหัศจรรย์คนพันลึก

เกมมหัศจรรย์คนพันลึก (; โรมาจิ: "Hatenkō Yūgi") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวแฟนตาซีวิทยาศาสตร์ ผลงานของ มินาริ เอ็นโด เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสาร G แฟนตาซีรายเดือน ตั้งแต่ฉบับประจำเดือนธันวาคม พ.ศ. 2542 จากนั้นก็ย้ายไปลงตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมิก ZERO-SUM ตั้งแต่ฉบับประจำเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 จนถึงปัจจุบัน โดยมีฉบับรวมเล่มออกมาถึงเล่ม 10 ส่วนในประเทศไทย ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์
ในปี พ.ศ. 2547 เกมมหัศจรรย์คนพันลึก ได้ถูกดัดแปลงเป็นดราม่าซีดี และในปี พ.ศ. 2551 ก็ได้รับการสร้างเป็นอนิเมะ ความยาว 10 ตอนจบ ออกอากาศในระบบ UHF
พากย์เสียงโดย ซานาเอะ โคบายาชิ
พากย์เสียงโดย ทากาฮิโระ ซากุระอิ
พากย์เสียงโดย ชินอิจิโร่ มิกิ
 เนื้อร้อง : อิคุโกะ เอมะ / ทำนอง-เรียบเรียง : โย โอยามะ / ขับร้อง : คานาโกะ อิโต้
 เนื้อร้อง : จิอากิ อิชิคาวะ / ทำนอง : Jin Nakamura / เรียบเรียง : ฮิเดฮารุ โมริ / ขับร้อง : คาโอริ ฮิคิตะ
 ขับร้อง : คานาโกะ อิโต้
กอทิกร็อก

กอทิกร็อก  หรือบางครั้งเรียก กอทร็อก (goth rock) หรือ กอท (goth) เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีออลเทอร์นาทิฟ เริ่มมีมาตั้งแต่ช่วงปลายยุคทศวรรษ 1970 วงประเภทกอทิกร็อกเติบโตขึ้นจากการพัฒนาของดนตรีพังก์ร็อกอังกฤษ และการเกิดขึ้นของโพสต์-พังก์ และด้วยแนวเพลงแล้วได้แยกออกมาจากกระแสของพังก์ร็อกมาตั้งแต่ทศวรรษ 1980 อันเนื่องมาจากความแตกต่างอย่างชัดเจนของรูปแบบ กอทิกร็อกยังต่อต้านพังก์ มีความมืดหม่น มักใช้คีย์บอร์ดอย่างหนักด้วยเนื้อเพลงที่ใคร่ครวญ หดหู่ วงกอทิกร็อกที่เป็นที่รู้จักเช่นวง Bauhaus, The Cure, Siouxsie & the Banshees, และ The Sisters of Mercy
ดนตรีกอทิกร็อกยังทำให้เกิดวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ เช่น แฟชั่น และสิ่งพิมพ์หลายสื่อเติบโตและได้รับความนิยมในยุคทศวรรษ 1980 จากนั้นความนิยมในดนตรีกรันจ์ในสหรัฐอเมริกามีมากจนทำให้กระแสของกอทิกร็อกค่อย ๆ จางหายไปจากดนตรีกระแสหลัก แต่ก็ยังคงอยู่ในเพลงใต้ดินอย่างกว้างขวาง
การฝ่อ

ในทางการแพทย์ การฝ่อ  หมายถึงการลีบ แห้ง หรือผอมลงบางส่วนหรือทั้งหมดของส่วนต่างๆ ร่างกาย สาเหตุของการฝ่ออาทิการขาดสารอาหาร ขาดเลือดไหลเข้ามาเลี้ยง ขาดฮอร์โมนที่มาช่วยในการทำงาน ขาดเส้นประสาทมาเลี้ยงที่อวัยวะเป้าหมาย การขาดการออกกำลังกายหรือโรคที่เกิดภายในเนื้อเยื่อเอง
การฝ่อนับเป็นกระบวนการปกติทางสรีรวิทยาของการเสื่อมหรือทำลายเนื้อเยื่อ ซึ่งเกี่ยวข้องกับอะพอพโทซิส (apoptosis) ในระดับเซลล์อันเป็นส่วนหนึ่งในพัฒนาการของร่างกายและการรักษาภาวะธำรงดุล แต่หากเกิดจากโรคหรือการขาดปัจจัยที่มาเลี้ยงเนื้อเยื่อจากโรค จะจัดเป็นการฝ่อทางพยาธิวิทยา (pathological atrophy)
การเสด็จเยี่ยม

พระนางมารีย์เสด็จเยี่ยม  หรือเรียกโดยย่อว่าการเสด็จเยี่ยม (Visitation) เป็นเหตุการณ์ที่พระแม่มารีย์เสด็จมาเยี่ยมนักบุญเอลิซาเบธ ซึ่งบันทึกไว้ในพระวรสารนักบุญลูกา
สำหรับศาสนาคริสต์ตะวันตกจะจัดการฉลอง (feast) เพื่อฉลองการเสด็จเยี่ยมในวันที่ 31 พฤษภาคม ของทุกปี และในศาสนาคริสต์ตะวันออกตรงกับวันที่ 2 กรกฎาคม ของทุกปี ในปฏิทินระหว่างปี ค.ศ. 1263-ค.ศ. 1969 และวันที่ 30 มีนาคมของทุกปี
เหตุการณ์.
พระแม่มารีย์เสด็จเยี่ยมนางเอลีซาเบธโดยที่ทั้งสองต่างกำลังตั้งครรภ์ โดยพระแม่มารีย์ตั้งครรภ์พระเยซู ส่วนนางเอลีซาเบธตั้งครรภ์ยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา
ในเหตุการณ์นี้ เมื่อพระแม่มารีย์รับสารจากพระเจ้าแล้ว ท่านก็เดินทางลงใต้เพื่อไปหานางเอลีซาเบธญาติของท่าน ชาวคริสต์เชื่อว่าการที่พระนางมารีย์เสด็จมาเยี่ยมนางเอลีซาเบธนี้ ก็เพื่อนำพระหรรษทานของพระเจ้า (divine grace) มาให้แก่นางเอลีซาเบธและบุตรในครรภ์ และแม้ยอห์นจะยังอยู่ในท้องมารดา เขาก็ทราบได้ถึง "การปรากฏพระองค์" (presence) มาของพระผู้ช่วยให้รอด (Divine Saviour) และบังเกิดความปีติยินดีประหนึ่งว่าพระหรรษทานของพระเจ้าได้ชำระเขาแล้ว ครั้นแล้วพระแม่มารีย์ก็กล่าว “คำสรรเสริญของมารีย์” (Magnificat) และทรงพำนักอยู่กับนางเอลีซาเบธเป็นเวลาสามเดือน
ในด้านศิลปะฉาก “การเสด็จเยี่ยม” เป็นฉากหนึ่งในภาพชุดชีวิตของพระแม่มารี เป็นข้อรำพึงที่สองของรหัสธรรมแห่งความชื่นชมยินดี (Joyful Mysteries) เวลาสวดโรซารี (Rosary)
พระเจ้าโคกุกช็อนแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าโคกุกช็อน (? - ค.ศ. 197) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ และเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในพระเจ้าชินแด มีพระนามเดิมว่า โก นัมมู 
ทรงได้เป็นองค์รัชทายาทแทนองค์ชายโค บัลกี พระเชษฐาที่เหล่าขุนนางไม่สนับสนุน แต่เหล่าขุนนางกลับสนับสนุนองค์ชายรองให้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน ในปี ค.ศ. 176 (พ.ศ. 719) และเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 179 (พ.ศ. 722) องค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้าโคกุกช็อน
ในปี ค.ศ. 180 (พ.ศ. 723) ทรงเสกสมรสกับพระมเหสีอู (Lady U) บุตรสาวของอู โซ (U So) หัวหน้าชนเผ่าเชนา-บู (Jena-Bu)
ในปี ค.ศ. 182 (พ.ศ. 725) ทรงส่งพระราชโอรสองค์หนึ่งออกไปรบป้องกันการรุกรานจากกองทัพราชวงศ์ฮั่นตะวันออกที่มาจากเหลียวตง (Liaodong) และกองทัพโคกูรยอก็สามารถป้องกันได้สำเร็จ ทำให้กองทัพฮั่นต้องล่าถอยไป
พระองค์เคยเสด็จประพาสล่าสัตว์พร้อมกับพระราชทานชุดและอาหารให้กับชาวบ้าน ทรงพอพระทัยในการเป็นชาวสวนและชาวนาในอาณาจักรของพระองค์ ทรงคิดค้นระบบกู้ยืมข้าวขึ้นมาระบบหนึ่ง มีชื่อว่า "ชินแดบุบ" (Jindaebup) ซึ่งระบบนี้ใช้มาถึงราชวงศ์โชซ็อน และได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อว่า "ฮวังอก" (Hwangok)
พระเจ้าโคกุกช็อนสวรรคตในปี ค.ศ. 197 (พ.ศ. 740) หลังจากครองราชย์ได้ 18 ปี พระราชอนุชาคือองค์ชายโค ย็อน-อู ได้เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าซันซัง
การมัดอิสอัค

การมัดอิสอัค  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "การมัด"  เป็นเรื่องราวจากปฐมกาล 22 ในคัมภีร์ฮับรู ในรายงานพระคัมภีร์ พระผู้เป็นเจ้าสั่งให้อับราฮัมเชือดพลีอิสอัค ลูกชายของท่าน ที่โมริยาห์ ในขณะที่อับราฮัมเริ่มปฏิบัติตามโดยมัดอิสอัคไว้ที่แท่นบูชา ท่านถูกทูตขององค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งให้หยุด จากนั้นแกะผู้ตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและถูกเชือดพลีแทนอิสอัค ขณะที่พระผู้เป็นเจ้าทรงยกย่องการเชื่อฟังอันเคร่งครัดของอับราฮัมที่จะถวายบุตรชายของท่านไว้
นอกจากได้รับการระบุตามวิชาการสมัยใหม่แล้ว ตอนในพระคัมภีร์นี้ยังเป็นจุดสนใจในอรรถกถาจำนวนมากในแหล่งข้อมูลแบบดั้งเดิมของศาสนายูดาห์ คริสต์ และอิสลาม
รายงานพระคัมภีร์.
รายงานจากคัมภีร์ฮีบรู พระผู้เป็นเจ้าสั่งให้อับราฮัมถวายอิสอัค ลูกชายของท่า เป็นเครื่องบูชายัญ หลังผูกอิสอัคบนแท่นบูชาแล้ว ทูตขององค์พระผู้เป็นเจ้าหยุดอับราฮัมก่อนที่ท่านจะเชือดพลีเสร็จ โดยกล่าวว่า "บัดนี้เรารู้แล้วว่าเจ้ายำเกรงพระเจ้า" อับราฮัมเงยหน้าขึ้นและเห็นแกะเพศผู้และเชือดพลีมันแทนอิสอัค
พระคัมภีร์ระบุว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่ "ภูเขาของพระยาห์เวห์" ใน "แคว้นโมริยาห์" หนังสือพงศาวดารฉบับที่ 2 3:1 ระบุ "ภูเขาโมริยาห์" เป็นที่ตั้งของพระวิหารของซาโลมอน ในขณะที่หนังสือเพลงสดุดี 24:3 อิสยาห์ 2:3 กับ 30:29, และเศคาริยาห์ 8:3 ใช้คำว่า "ภูเขาของพระยาห์เวห์" เพื่อสื่อถึงที่ตั้งของพระวิหารของซาโลมอนในเยรูซาเลม เชื่อกันว่าที่ตั้งนั้นอยู่ที่เนินพระวิหารในเยรูซาเลม ใน Samaritan Pentateuch ปฐมกาล 22:14 วลี มีความหมายว่า "in the mountain the Lord was seen" ภูเขานั้นคือเขาเกริซิม
พระเจ้าซันซังแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าซันซัง (? - ค.ศ. 227) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ในพระเจ้าชินแด และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าโคกุกช็อน พระนามเดิมว่า โค ย็อน-อู เมื่อพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 197 (พ.ศ. 740) โค ย็อน-อูได้เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้าซันซัง และทรงแต่งตั้งอดีตพระมเหสีอูของพระเชษฐาให้เป็นพระมเหสีอีกครั้ง 
ต่อมาเจ้าชายพัลกีซึ่งเป็นพระเชษฐาองค์โตได้ก่อการกบฏ พระองค์จึงบัญชาให้เจ้าชายคเยซู พระราชนัดดาไปปราบกบฏและปราบได้ ชายพัลกีจึงทรงปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง
ในปี ค.ศ. 209 (พ.ศ. 752) ปีที่ 12 ในรัชกาล ทรงย้ายราชธานีหนีภัยกองทัพฮั่น 
ในเดือนที่ 11 ทางจันทรคติ ปี ค.ศ. 208 (พ.ศ. 751) เสด็จประพาสหมู่บ้านชูทง-ช็อน ทรงพบหญิงสาวคนหนึ่งและทั้งสองมีอะไรกัน ทำให้พระมเหสีอูไม่พอพระทัย ต่อมานางตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายออกมา เมื่อพระเจ้าซันซังทรงทราบเรื่องก็โปรดให้ทั้งสองเข้าวัง และสถาปนาหญิงคนนั้นเป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 
ในปี ค.ศ. 213 (พ.ศ. 756) โปรดให้สถาปนาอูวีกอ (องค์ชายที่ประสูติจากพระมเหสีองค์ที่ 2) ขึ้นเป็น องค์รัชทายาทอูวีกอ เมื่อพระเจ้าซันซังสวรรคตในปี ค.ศ. 227 (พ.ศ. 770) องค์รัชทายาทอูวีกอจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าทงช็อน
แจ๊ส ชวนชื่น

ผดุง ทรงแสง หรือที่รู้จักกันในชื่อ แจ๊ส ชวนชื่น (เกิด 24 พฤษภาคม พ.ศ.2527) เป็นนักแสดง นักแสดงตลก พิธีกร ยูทูบเบอร์ เขาเป็นบุตรคนเล็กของ นายอุดม ทรงแสง (พ่อดม ชวนชื่น) นักแสดงตลกชื่อดังชาวไทย
ประวัติ.
มีชื่อจริงว่า ผดุง ทรงแสง เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 เป็นบุตรคนเล็กสุดในบรรดาบุตรทั้ง 15 คนของนายอุดม ทรงแสง และ นางรัตนา แดงบาง เป็นนักแสดงตลกที่มีมุกมากมายโดยเฉพาะมุกเลียนแบบบุคคล เช่น อ่าง เถิดเทิง, ตูน บอดี้สแลม, แด๊ก บิ๊กแอส,ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ จบการศึกษาระดับชั้นประถมที่โรงเรียนพิบูลประชาสรรค์ และจบการศึกษาเพียงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนบางกะปิ เพราะติดเพื่อนไม่เข้าเรียนจนถูกไล่ออก ในเวลาต่อมาช่วยงานในคณะตลกเพราะอยากจะเป็นนักแสดงตลกตามพ่อ แม้ผู้เป็นพ่อแม่จะไม่เห็นด้วยก็ตาม โดยเริ่มการไปทำหน้าที่ด้วยการยกของตามคณะชวนชื่นโดยค่าแรงประมาณ 100 บาท ก่อนจะได้ไปร้องเพลงในคณะ เริ่มซึมซับความเป็นตลกจากการดันของจิ้ม ชวนชื่น ต่อมาเขาได้รับทบาทที่เด่นขึ้นในรายการชวนชื่นคาเฟ่ ทางช่องไอทีวี (ก่อนจะเปลี่ยนเป็นทีไอทีวี) ภายหลังทำรายการ บริษัทฮาไม่จำกัด ได้รับสมญานามใหม่ว่า "เยลโล่ เชิญยิ้ม" นอกจากนี้ยังเป็นศิลปินแต่งเพลงจนมีแฟนคลับจำนวนมาก
ผลงานเพลง.
ซิงเกิ้ล.
หมายเหตุ:มิวสิควิดีโอเพลงยับแม่ได้ยุติการออกอากาศทางยูทูปในเวลาต่อมา เนื่องจากได้รับกระแสวิพากย์วิจารณ์จากสังคมออนไลน์เป็นจำนวนมาก
หมายเหตุ:เพลงประกอบโฆษณา ตู้เติมเงิน AJ เติมสบาย
พระเจ้าทงช็อนแห่งโคกูรยอ

พระเจ้าทงช็อน (ค.ศ. 209-248) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 11 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อ ค.ศ. 209 โดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าซันซัง ประสูติแต่พระมเหสีองค์ที่ 2 ที่มาจากหมู่บ้านชูทง-ชน และเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าชินแด ทรงได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 213 ขณะพระชนม์เพียง 4 พรรษา และเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 227 องค์ชายอูวีกอ องค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้าทงช็อน ขณะพระชนม์เพียง 18 พรรษาและตลอดรัชกาลทรงต้องรบกับวุยก๊กจากสามก๊กของจีนในปี ค.ศ. 243 พระราชโอรสองค์หนึ่งพระนามว่า โค ย็อน-บุล ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นองค์รัชทายาท และเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 248 องค์ชายรัชทายาทโค ย็อน-บุล จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า "พระเจ้าชุงช็อน"
พระราชโอรสพระองค์แรก : 중천왕 고연불(中川王 高然弗)เจ้าชุงชอน โคยอนบุล
พระราชโอรสพระองค์ที่ ๒ : 고예물(高預物)โคเยมุล
พระราชโอรสพระองค์ที่ ๓ : 고사구(高奢句)โคซากู
พระสนม : พระสนมไม่ปรากฏพระนาม
องค์การบริหารส่วนตำบลบางเสาธง

องค์การบริหารส่วนตำบลบางเสาธง เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลขนาดใหญ่ ประเภท 1 พื้นที่ในการบริหารราชการครอบคลุมบางส่วนของตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ และยังเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอบางเสาธงอีกด้วย
ประชากร.
ประชากรทั้งสิ้น 31,467 คน แยกเป็นชาย 15,338 คน หญิง 16,129 คน มีความหนาแน่นเฉลี่ย 560.81 คนต่อตารางกิโลเมตร
โฮม

โฮม  ในภาษาไทยแปลว่า "บ้าน" สามารถหมายถึง
อัลบั้มเพลง
เพลง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด

การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด (ภาษาอังกฤษ: The Expulsion of Heliodorus from the Temple) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1511 ถึงปี ค.ศ. 1512 ภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของสัญญาการจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งภายในวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ที่ปัจจุบันเรียกกันว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเฮลิโอโดรัส” (Stanza di Eliodoro) ซึ่งเป็นชื่อที่ภาพได้รับ การขับเฮลิโอโดรัสจากวัดเป็นภาพจาก 2 มัคคาบี (3:21-28) จากพันธสัญญาเดิม เมื่อ พระเจ้าเซลิวคัสที่ 4 ฟิโลพาทอร์แห่งซีเรีย (Seleucus IV Philopator) มีพระราชโองการให้เฮลิโอโดรัส (Heliodorus) ให้ยึดทรัพย์สมบัติของวัดแห่งเยรุซาเล็ม แต่ถูกขับออกจากวัดโดยพระเจ้าที่ทรงส่งนายอาชาและผู้ช่วยสองคนมาขับไล่ออกจากวัด
พระเจ้าธีโอดอริคมหาราช

ธีโอดาริค (หรือ ธีโอเดริค) มหาราช (ค.ศ. 454 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 526) มีอีกพระนามว่า ธีโอดอริคแห่งอามัล (กรีก: , Theuderikhos) เป็นกษัตริย์แห่งชาวออสโตรกอท (ค.ศ. 475–526) และผู้ปกครองอาณาจักรออสโตรกอทแห่งอิตาลีใน ค.ศ. 493 ถึง 526 อุปราชของชาววิซิกอท (ค.ศ. 511–526) และแพทริเซียนแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ธีโอดอริคปกครองจักรวรรดิที่มีพื้นที่จากมหาสมุทรแอตแลนติกถึงทะเลเอเดรียติกในฐานผู้ปกครองดินแดนกอททั้งหมด แม้ว่าธีโอดอริคใช้ตำแหน่ง 'กษัตริย์' ("rex") นักวิชาการบางส่วนจัดให้พระองค์เป็นจักรพรรดิโรมันตะวันตกเพียงในนาม เนื่องจากพระองค์ปกครองพื้นที่อดีตจักรวรรดิโรมันตะวันตกขนาดใหญ่ ได้รับเครื่องราชกกุธภัณฑ์ของอดีตจักรวรรดิโรมันตะวันตกจากคอนสแตนตินเปิลใน ค.ศ. 497 และพลเมืองบางส่วนเรียกพระองค์ด้วยตำแหน่ง "เอากุสตุส"
วัยเยาว์และการแสวงหาประโยชน์ช่วงแรก.
ธีโอดาริคเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 454 ที่พันโนเนีย ริมทะเลสาบน็อยซีเดิลใกล้การ์นุนตุม โดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเธโอเดมีร์ ขุนนาง อามาลีเชื้อสายเจอร์แมนิกกับเอเรเลอูวา พระสนม พระนามในภาษากอทิกที่สร้างขึ้นใหม่โดยนักภาษาศาสตร์เป็น "*Þiudareiks" แปลว่า "ผู้คน-กษัตริย์" หรืแ "ผู้ปกครองผู้คน"
เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25

เรซเซิลมาเนีย ครั้งที่ 25 จัดในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2009 ณ รีเรนท์ สเตเดียม เมืองฮูสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 72,744 คน โดยเป็นศึกที่รวมการแสดงนักมวยปล้ำแต่ละค่ายของ WWE เอาไว้ทั้งหมด โดยก่อนเริ่มศึกได้มีการร้องเพลง America the Beautiful ก่อนที่จะเริ่มต้นรายการอีกด้วย
เบื้องหลัง.
ในฝั่งของรอว์ คริส เจอริโค ได้มีเรื่องกับนักมวยปล้ำในตำนาน ได้แก่ ริกกี สตีมโบต, จิมมี สนูกกา, ร็อดดี ไพเพอร์ และริก แฟลร์ จนทำให้ต้องเจอกันในเรสเซิลเมเนีย โดยมีริก แฟลร์ยีนอยู่ข้างเวทีด้านของแรนดี ออร์ตัน ชึ่งในรอยัลรัมเบิล (2009) ออร์ตันได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล ซึ่งมีสิทธิ์ในการชิงแชมป์โลกในเรสเซิลเมเนีย และได้เลือกชิงแชมป์ WWEกับทริปเปิลเอช ซึ่งเป็นลูกเขยของตระกูลแม็กแมนรอคอยการแก้แค้นให้พ่อตาจึงท้าให้ออร์ตันชิงแชมป์กับเขาในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25ในฝั่งของสแมคดาวน์ โดยทางด้านของแมทท์ ฮาร์ดี และเจฟฟ์ ฮาร์ดี ชึ่งในรอยัลรัมเบิล (2009) แมทท์ได้เอาเก้าอี้ฟาดใส่เจฟฟ์ จนทำให้เจฟฟ์เสียแชมป์ WWE ให้กับเอดจ์ เป็นเพราะแมทท์อิจฉาเจฟฟ์ นอกจากนี้ แมทท์ยังได้ยิงพลุใส่เจฟฟ์ ขับชนใส่เจฟฟ์ และยังเผาบ้านเจฟฟ์ จนทำให้หมาของเจฟฟ์ตาย ทั้งคู่จึงกลายมาเป็นศัตรูคู่แค้นกันจนในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 แมทท์และเจฟฟ์จะต้องเจอกันในแมตช์ Extreme Rules ในรายการรอว์ มีการคัดเลือกนักมวยปล้ำจากรอว์ ไปปล้ำกติกา Money In The Bank จำนวน 6 คน โดยมีผู้เข้าร่วมทั้งหมด 8 คน โดยผู้ชนะจะสามารถท้าชิงแชมป์อะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ เวลาใดก็ได้ ด้านของจอห์น ซีนา ซึ่งในNo Way Out (2009) ซีนาต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ในกรงเหล็กมรณะ หรือ Elination Chamber กับนักมวยปล้ำถึง 5 คน ได้แก่ เรย์ มิสเตริโอ, เคน, ไมค์ นอกซ์, คริส เจริโค และโคฟี คิงส์ตัน ผลปรากฏว่า ตอนเปิดตัว เอดจ์ได้วิ่งเข้ามาลอบทำร้ายโคฟี หลังจากเสียแชมป์ WWE ให้กับทริปเปิลเอชไปแล้ว ทำให้โคฟีหมดสิทธิ์การปล้ำ และเอดจ์ก็เข้าไปในกรงแทน และก็ใช้กลโกงสารพัดจนกระชากเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวทไปจากซีนา ซีนาแค้นมากที่ตนเสียแชมป์โลกให้เอดจ์ ตนจึงพยายามหาโอกาสชิงเข็มขัดคืนมา แต่ก็ไม่ได้ซักที เพราะวิกกี เกร์เรโร ภรรยาของเอดจ์ (ตามเส้นเรื่อง) ซึ่งเป็นผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ ได้กีดกันทุกวิถีทางไม่ให้เอดจ์ได้เจอกับซีนา แต่ซีนาก็ไม่ยอมแพ้ ขู่วิกกีเรื่องที่เธอแอบเป็นกิ๊กกับบิ๊กโชว์ จนเธอจำต้องยอมให้ซีนา ได้ชิงแชมป์กับเอดจ์ แต่สุดท้ายความจริงก็ปรากฏให้เอดจ์ รู้ว่าเธอปันใจให้กับ บิ๊กโชว์ ทำให้คู่นี้กลายเป็นศัตรูกัน ทั้งๆที่กะจะรุมซีนาแต่แรก 3 คนนี้ได้เจอกันในเรสเซิลเมเนียชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท
ไดแอน คีตัน

ไดแอน คีตัน  เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1946 เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ผู้กำกับ ผู้สร้าง คีตันเริ่มอาชีพของเธอบนเวที จากนั้นมีผลงานบนจอครั้งแรกในปี ค.ศ. 1970 ผลงานแสดงภาพยนตร์บทหลักเรื่องแรก แสดงเป็น Kay Adams-Corleone ใน "The Godfather" (ค.ศ. 1972) แต่ภาพยนตร์ที่ทำให้เธอโดดเด่นชัดในยุคแรกคือ แสดงร่วมในภาพยนตร์ของวูดดี อัลเลน เรื่อง "Play It Again, Sam" ในปี ค.ศ. 1972 ผลงานเรื่องต่อมาในหนังของอัลเลนคือ Sleeper (ค.ศ. 1973) และ Love and Death (ค.ศ. 1975) ที่ทำให้เธอรู้จักในฐานะนักแสดงตลกหญิง และต่อมาแสดงใน "Annie Hall" (ค.ศ. 1977) ที่เธอได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
คีตันยังคงมีผลงานการแสดงต่อเนื่อง แสดงในหนังดราม่าเรื่อง "Looking for Mr. Goodbar" (ค.ศ. 1977) และกับภาพยนตร์ที่ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ในเรื่อง "Reds" (ค.ศ. 1981) และ "Marvin's Room" (ค.ศ. 1996) ภาพยนตร์ที่โด่งดังของเธอในยุคหลัง ๆ เช่น "Father of the Bride" (ค.ศ. 1991), "The First Wives Club" (ค.ศ. 1996), และ "Something's Gotta Give" (ค.ศ. 2003) ผลงานภาพยนตร์ที่เธอแสดง มีรายได้รวม 1.1 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ ในอเมริกาเหนือ นอกจากผลงานการแสดงแล้ว เธอยังเป็นช่างภาพ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพทย์ และเป็นนักร้องในบางคราว
นุสบา ปุณณกันต์

นุสบา ปุณณกันต์ (สกุลเดิม วานิชอังกูร; เกิด 7 มิถุนายน พ.ศ. 2516) ชื่อเล่น นุส เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย มีผลงานการแสดงตั้งแต่ พ.ศ. 2535 เป็นต้นมา และเป็นคู่สมรสของนักการเมือง พุทธิพงษ์ ปุณณกันต์ และเขายังเป็นพี่ชายของดนุพร ปุณณกันต์ นักการเมืองและอดีตนักแสดง
ประวัติ.
นุสบา ปุณณกันต์ เกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เป็นบุตรของยุทธนา วานิชอังกูร กับรัศมี (สกุลเดิม ริมสินธุ) ครอบครัวฝ่ายบิดาสืบเชื้อสายจากนูรุดดีน ดาลจาวัล นายห้างชาวอินเดียมุสลิมจากย่านมัสยิดฮารูณ และมีย่าสืบเชื้อสายจากราชสกุลชุมสาย นุสบามีน้องสาวคนหนึ่งชื่อ ณัชชา (ชื่อเล่น แนน) ส่วนตัวเธอนับถือศาสนาพุทธ
นุสบาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ (รุ่นโบว์แดง R3) ระดับปริญญาตรีจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาเอกภาษาอังกฤษ วิชาโทฝรั่งเศส และระดับปริญญาโทในสาขาวิชาการจัดการทางวัฒนธรรม หลักสูตรนานาชาติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
ด้านชีวิตส่วนตัวสมรสกับ นายพุทธิพงษ์ ปุณณกันต์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม มีบุตรชาย 2 คน คือ ปุณณ์ ปุณณกันต์และ กันต์ ปุณณกันต์
ปี่มอญ

ปี่มอญ เป็นเครื่องเป่าในตระกูลปี่ ไทยได้แบบอย่างมาจากมอญ ปี่ชนิดนี้แบ่งเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกเรียกว่า "ตัวเลา" ทำด้วยไม้จริง กลึงให้กลมเรียวยาว ภายในโปร่งตลอด ตอนปลายกลึงผายออกเล็กน้อย ถัดลงมากลึงเป็นลูกแก้วคั่นสำหรับผูกเชือกโยงกับตัวลำโพง ที่ตัวเลาด้านหน้าเจาะรู 7 รู เรียงตามลำดับเพื่อเปิดปิดนิ้วบังคับเสียง ด้านหลังตอนบนเจาะอีก 1 รูเป็น "รูนิ้วคำ" อีกท่อนหนึ่งเรียกว่าลำโพง ทำด้วยทองเหลืองหรือสแตนเลส ลักษณะคล้ายดอกลำโพง แต่ใหญ่กว่า ปลายผายบานงุ้มขึ้น ตอนกลางและตอนปลายตีเป็นลูกแก้ว ตัวเลาปี่จะสอดใส่เข้าไปในลำโพง โดยมีเชือกเคียนเป็นทักษิณาวรรต ในเงื่อน "สับปลาช่อน" ยึดระหว่างลูกแก้วลำโพงปี่กับลูกแก้วตอนบนของตัวเลาปี่ เพื่อไม่ให้หลุดออกจากกันง่าย ๆ
เนื่องจากว่าปี่มอญมีขนาดใหญ่และยาวกว่าปี่อื่น ๆ ทำให้กำพวดของปี่จึงต้องยาวไปตามส่วนโดยมีความยาวประมาณ 8-9 ซม. และเขื่องกว่ากำพวดของปี่ชวา และมีแผ่นกะบังลมเช่นเดียวกับปี่ชวาและปี่ไฉน
ปี่มอญใช้เล่นในวงปี่พาทย์มอญ และเล่นประกอบเพลงออกภาษาในภาษามอญ
ซอสหอยนางรม

ซอสหอยนางรม หรือมักเรียกกันติดปากว่า น้ำมันหอย เป็นซอสปรุงรสในการทำอาหาร มีลักษณะข้น หนืดและมีสีเข้ม ผลิตจากส่วนผสมของน้ำตาล เกลือ ซีอิ๊ว และน้ำหอยนางรมหรือสารสกัดจากหอยนางรม ซอสหอยนางรมนิยมใช้เป็นเครื่องปรุงในอาหารจีน ไทย เวียดนาม และกัมพูชา
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อเรียกโดยทั่วไปของซอสหอยนางรมคือ "น้ำมันหอย" ซึ่งแปลตามตัวจากภาษาจีนคือ 蚝油 ("蚝"; "หาว" แปลว่า หอยนางรม และ "油"; "โหยว" แปลว่า น้ำมัน ในที่นี้หมายถึงการเรียกโดยรวมของเหลวที่มีลักษณะข้นหนืดมันวาว)
ประวัติ.
เชื่อกันในวงกว้างว่า ซอสหอยนางรมได้รับการคิดค้นโดยบังเอิญโดย ลี คัมเซิง (李锦裳; สำเนียงจีนกลาง: "หลี่ จิ่นชาง") (ผู้ก่อตั้งแบรนด์ "ลีกุมกี่" ของฮ่องกง) กลางทศวรรษที่ 1870 ในเวลานั้นเขาเปิดร้านน้ำชาเล็ก ๆ ในเมืองจูไห่ มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน และขายหอยนางรมต้มเพื่อหาเลี้ยงชีพ อยู่มาวันหนึ่ง ลี คัมเซิง ยุ่งมากจนเขาลืมหอยนางรมที่ต้มไว้ เขาไม่ได้เปิดฝาหม้อดูจนกระทั่งได้กลิ่นหอมแรงโชยเข้าจมูก เมื่อเปิดเห็นซุปหอยนางรมที่โดยปกติมีสีขาวน้ำนม กลับถูกต้มในหม้อจนข้นและมีสีน้ำตาล มีรสอูมามิที่มากยิ่งขึ้น 
การผลิต.
ในแบบดั้งเดิม นำเนื้อหอยนางรมไปต้มในกระทะเหล็กจนสุกเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จากนั้นแยกเนื้อหอยออกไปผึ่งให้แห้งบนกระด้งหรือตะแกรงลวดตาห่างให้แห้ง 1 แดด (ได้"หอยนางรมแห้ง" ในการทำอาหารอื่น ๆ) ขั้นตอนถัดมาซึ่งสำคัญที่สุดในการทำซอสหอยนางรมคือ การต้มน้ำซุปหอยนางรมที่กรองแล้ว และเคี่ยวจนได้ความหนืดตามต้องการ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ใช้เวลานานที่สุด ประมาณ 4 ชั่วโมงในแบบดั้งเดิม และ 2 ชั่วโมงในแบบอุตสาหกรรมซึ่งมักเติมสารเพิ่มความหนืดเพื่อลดเวลา อาจเติมน้ำตาลและซีอิ๊วเล็กน้อยเพื่อรสและสีที่เข้มขึ้น 
ปัจจุบัน ในระบบอุตสาหกรรมมีการสร้างรสชาติที่คล้ายคลึงกัน ซึ่งผลิตได้อย่างรวดเร็วกว่าและลดต้นทุน โดยใช้น้ำผสมด้วยน้ำตาลและเกลือ และความข้นหนืดด้วยแป้งข้าวโพด จากนั้นใช้สารสกัดจากหอยนางรมหรือหัวเชื้อเพื่อเป็นฐาน อาจมีการเติมส่วนผสมอื่น ๆ เช่น ซีอิ๊วขาวและผงชูรสเพื่อเพิ่มรสชาติและสีสัน คุณภาพของหัวเชื้อหอยนางรมส่งผลต่อรสชาติอย่างมาก
สุขภาพ.
ในปี 2001 สำนักงานมาตรฐานอาหารแห่งสหราชอาณาจักรตรวจสอบพบว่าซอสหอยนางรมและซีอิ๊วต่าง ๆ ในจำนวนร้อยละ 22 ของตัวอย่างทั้งหมด มีสาร 3-MCPD (3-monochloropropane-1,2-diol) ในระดับที่สูงมากกว่ามาตรฐานความปลอดภัยโดยสหภาพยุโรป ประมาณ 2 ใน 3 ของตัวอย่างเหล่านี้ยังมีสารเคมีตัวที่สองที่เรียกว่า 1,3-DCP (1,3-dichloropropanol) ซึ่งผู้เชี่ยวชาญแนะนำว่าไม่ควรมีอยู่ในอาหารในระดับใด ๆ สารเคมีทั้งสองมีศักยภาพที่จะ ทำให้เกิดมะเร็ง และหน่วยงานแนะนำให้นำผลิตภัณฑ์ที่ได้รับผลกระทบออกจากชั้นวางและหลีกเลี่ยงการบริโภค
สำนักงานอาหารร่วมแห่งนิวซีแลนด์และออสเตรเลีย (ANZFA) กล่าวว่าได้ดำเนินการฉุกเฉินเพื่อแก้ไขรหัสมาตรฐานอาหารเพื่อกำหนดขีดจำกัดของ 3-MCPD ในซอสถั่วเหลืองที่ 0.02 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ตามมาตรฐานคณะกรรมาธิการยุโรปที่มีผลบังคับใช้ในสหภาพยุโรปในเดือนเมษายน 2002
เชอร์รี

เชอร์รี เป็นผลไม้ชนิดหนึ่ง มีรสชาติหวานอมเปรี้ยว ต้นเชอร์รีเป็นไม้ยืนต้นในสกุล "Prunus" สกุลย่อย "Cerasus" เป็นไม้พุ่มขนาดกลาง ชอบอากาศหนาวเย็น ใบเขียวเข้ม ดอกสีขาวอมชมพู ผลกลม ขนาดเล็ก เปลือกมีทั้งสีแดงเข้ม สีส้มและสีเหลือง โดยทั่วไปแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือเชอร์รีหวานกับเชอร์รีหวานอมเปรี้ยว แหล่งที่ปลูกเชอร์รีมากคือทวีปอเมริกา ทวีปออสเตรเลีย ทวีปยุโรป และประเทศญี่ปุ่น
การใช้ประโยชน์.
เชอร์รีเป็นผลไม้ที่นำมาปรุงอาหารได้หลากหลายชนิด ทั้งกินสดเป็นผลไม้ คั้นเป็นน้ำเชอร์รี ทำขนมเช่น พายเชอร์รี แยมเชอร์รีหรือนำไปเชื่อม เชอร์รีที่นิยมนำผลมาบริโภคมากที่สุดคือเชอร์รีป่า ("P. avium")
ประโยชน์ของเชอร์รี
1.ช่วยบำรุงผิวพรรณให้เปล่งปลั่ง และช่วยยับยั้งการผลิตเมลานิน 
2.ช่วยกระตุ้นการสร้างคอลลาเจนของร่างกาย สามารถชะลอการเกิดริ้วรอยต่าง ๆ ได้
3.ช่วยลดการสร้างอนุมูลอิสระ 
4.มีสารไลโคปีนช่วยยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็ง
5.มีสารแอนโทไซยานินสามารถช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดได้ดี 
6.มีวิตามินซี ช่วยเสริมภูมิต้านทานลดโอกาสการติดเชื้อหวัด และบรรเทาอาการของโรคหวัด ป้องกันการเกิดโรคเลือดออกตามไรฟัน และเพิ่มอัตราการไหลเวียนของโลหิต
ดอน สอนระเบียบ

ดอน สอนระเบียบ (เกิด 27 มิถุนายน พ.ศ. 2492 -) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย และเป็นสมาชิกวงดนตรี P.M.5
ประวัติ.
ดอน สอนระเบียบ เป็นชาวกรุงเทพมหานครและนครสวรรค์จบการศึกษาจากชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสันติราษฎร์บำรุง เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2492 เข้าสู่วงการเพลงด้วยการสมัครวงดนตรีของครูพยงค์ มุกดาศิลปินแห่งชาติ ทำหน้าที่เป็นมือกลองของวง P.M.Pocket Music จนมีชื่อเสียงโด่งดัง 
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น P.M.7 ไม่นานก็เปลี่ยนชื่อเป็น P.M.5 มีผลงานเพลงออกมาให้แฟนเพลงอย่างต่อเนื่อง เดินสายไปตามสถานที่ต่างๆ ในย่านเพชรบุรีตัดใหม่ตามคำเรียกร้องของแฟนเพลง
หลังจากที่มีการยุบวง P.M.5 ดอนเข้ามาเป็นศิลปินเดี่ยวในสังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่นของวิเชียร อัศวศิวะกุลมีเพลงดังเช่น เก้าล้านหยดน้ำตา, สวรรค์ปิด,ไม่รักแกล้งหลอก, รักแสนเศร้า, ดาวประดับใจ, นางโลม, รอวันเธอกลับ, ทางรักสีดำ, ดา ดา ดา ฯลฯ
ดอน สอนระเบียบอยู่ในวงการเพลงมาอย่างยาวนาน จนได้รับฉายาว่า "แมวเก้าชีวิต"
ขณะที่ ดอน สอนระเบียบ ยึดอาชีพนักร้องเป็นชีวิตจิตใจมอบความสุขให้กับแฟนเพลงแต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ในช่วงปี พ.ศ. 2539 ดอนเกิดอาการหมดสติ จึงนำส่งโรงพยาบาล พบว่าเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ใช้เวลาในการรักษาตัวประมาณ 2-3 เดือน จากนั้นดอนกลับมาจับไมค์อีกครั้ง
16 กันยายน 2546 ดอนเข้าสู่โรงพยาบาลอีกครั้ง พบว่าเป็นเส้นเลือดในสมองแตก ส่งผลให้ดอนเป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้าย มือและขาข้างซ้ายไม่สามารถใช้งานได้
จักรพรรดิเหวิน

จักรพรรดิเหวิน (#เปลี่ยนทาง - ตี้ แปลว่า จักรพรรดิ) สามารถหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
พระเจ้าช็องจงที่ 1 แห่งโครยอ

พระเจ้าช็องจงที่ 1 แห่งโครยอ (#เปลี่ยนทาง ค.ศ. 923 - ค.ศ. 949) เป็นพระราชาองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 946 - ค.ศ. 949) พระนางเดิม วัง โย (왕요, 王堯) เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์โครยอ และพระนางชินมย็องซุนซ็อง (신명순성왕후, 神明順成王后) ตระกูลยู ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าชิลลา ใน ค.ศ. 943 พระเจ้าแทโจสวรรคต องค์ชายวัง มู จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮเยจง แต่ด้วยที่พระเจ้าฮเยจงขาดการสนับสนุนจากพระญาติที่มีอำนาจ ทำให้ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของพระญาติของมเหสีต่าง ๆ ของพระเจ้าแทโจ ซึ่งล้วนเป็นขุนนางเก่าชิลลา วัง คยู (왕규, 王珪) หนึ่งในขุนนางเก่าชิลลา ต้องการให้หลานของตนได้เป็นกษัตริย์ จึงยุยงพระเจ้าฮเยจงว่าองค์ชายวัง โย และองค์ชายวัง โซ (왕소, 王昭) สองพี่น้องจะก่อกบฏ แต่พระเจ้าฮเยจงก็ไม่ทำอะไร ใน ค.ศ. 945 พระเจ้าฮเยจงสวรรคต บรรดาขุนนางจึงเชิญองค์ชายวังโยขึ้นครองราชสมบัติ เมื่อขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระเจ้าจองจงก็ไม่รอช้า ขอให้พระราชปิตุลาวังชิงยอม (왕식렴, 王式廉) แม่ทัพเปียงยางนำทัพลงมาปราบวังคยู 
ใน ค.ศ. 946 พวกคิตันตั้งราชวงศ์เหลียว พระเจ้าช็องจงเห็นว่าพวกคิตันกำลังสะสมกำลังและอาจเป็นภัยต่อโครยอได้เหมือนที่อาณาจักรพาลแฮล่มสลาย จึงวางแผนจะย้ายเมืองหลวงไปเมืองเปียงยางเพื่อให้การปกครองชายแดนทางเหนือมีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่ยังไม่ทันจะทำสิ่งใด พระเจ้าจองจงก็สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อนใน ค.ศ. 949 องค์ชายวังโซ พระราชอนุชาขึ้นครองราชย์ต่อเป็นพระเจ้าควางจง
พระเจ้าช็องจง เสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 949 รวมพระชนมายุได้ 26 พรรษา
นาโอะ ยาซาวะ

นาโอะ ยาซาวะ (; โรมาจิ: "Yazawa Nao"; เกิด 29 กรกฎาคม) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันอาศัยที่ จังหวัดคานางาวะ ผลงานที่สร้างชื่อเสียงมากที่สุด คือ "เวดดิ้งพีช สาวน้อยผู้พิทักษ์"
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2553 ได้สร้างผลงานในชื่อเรื่อง "โกสท์ ฮันเตอร์ MIZUKI!" เป็นการวาดและลงสีแบบดิจิทัล ต่อมามีผลงานในเรื่อง "ชินคูจิไต" ลงในนิตยสารรายเดือน "Manga Power" ในประเทศเยอรมนีและตีพิมพ์แยกเล่มออกมาทั้งหมด 11 เล่มจนกระทั่งปิดตัวไป นาโอะ ยาซาวะ มีผลงานล่าสุดที่ประเทศอเมริกาคือ เรื่อง "Moon & Blood"
รายชื่อตอนในเป็นต่อ

รายชื่อตอนในเป็นต่อ ละครแนวซิตคอม (Situation Comedy) ออกอากาศครั้งแรกทาง ช่อง 3 ทุกวันพฤหัสบดี เวลาประมาณ 23:15 น. - 00:15 น. ตั้งแต่วันที่ 7 ตุลาคม 2547 - 9 กุมภาพันธ์ 2555
นี่คือ รายชื่อตอนในเป็นต่อ เรียงตามลำดับการออกอากาศ สำหรับการออกอากาศในฤดูกาลปัจจุบันดูที่ "รายชื่อตอนในเป็นต่อ (ช่องวัน)"
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ภานุมา พิพิธโภคา

ท่านหญิงภานุมา ยุคล พิพิธโภคา (เดิม: หม่อมเจ้าหญิง ยุคล; ประสูติ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2524) มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงหญิง เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ประสูติแต่หม่อมไฉไล ยุคล ณ อยุธยา ท่านเป็นน้าของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ที่อายุมากกว่าท่านหญิงภานุมา ยุคล หลายปีแต่ท่านก็มีศักดิ์เป็นน้าเนื่องจากท่านผู้หญิงพันธุ์สวลี กิติยากร เป็นพี่สาวต่างมารดาของท่าน
ประวัติ.
ภานุมา พิพิธโภคา มีพระนามเมื่อแรกประสูติว่า หม่อมเจ้าหญิง ยุคล ต่อมาทรงเปลี่ยนพระนามใหม่เป็น หม่อมเจ้าภานุมา ยุคล เป็นพระธิดาองค์เล็กในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ประสูติแต่หม่อมไฉไล ยุคล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ถาวร) เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2524 มีเจ้าพี่ร่วมหม่อมมารดาหนึ่งองค์ คือ พันโท หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล และมีเจ้าพี่ต่างมารดาสี่องค์ ได้แก่
ปัจจุบันภานุมาทรงช่วยงานหม่อมมารดาซึ่งเป็นเจ้าของกิจการธุรกิจร้านจิวเวลรี่ ที่สยามพารากอนและเพนนินซูลาพลาซา และกิจการบ้านพักตากอากาศ “คุ้มป่าธรรมชาติ หม่อมไฉไล” จังหวัดกาญจนบุรี “คุ้มแม่น้ำหม่อมไฉไล” จังหวัดนครปฐม "คุ้มพัทยาหม่อมไฉไล" พัทยาใต้
ภานุมาทรงสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 (สอบเทียบ) จากโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เสด็จไปทรงศึกษาต่อที่วิทยาลัยมาร์ติน ประเทศออสเตรเลีย หลังจากทรงสำเร็จการศึกษาได้เสด็จกลับมาประทับยังประเทศไทย และเริ่มต้นทำธุรกิจเกี่ยวกับเกสต์เฮาส์ ย่านถนนข้าวสาร นำออกแบบเกสต์เฮาส์เองตามที่ศึกษามา
ชีวิตส่วนตัว.
หม่อมเจ้าภานุมา ยุคล ได้กราบถวายบังคมลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์เพื่อสมรสกับเมธ พิพิธโภคา (บุตรของสันติกับอุษา พิพิธโภคา) ในการนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีมงคลสมรส เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ณ โรงแรมเรือโบราณ คุ้มหม่อมไฉไล แม่น้ำท่าจีน อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม 
ภานุมามีบุตร-ธิดาสองคน ได้แก่
วัดเจ็ดลิน

วัดเจ็ดลิน เดิมเป็นวัดร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนปีพุทธศักราช 2060 จากเอกสารการค้นคว้าของคุณวัลลภ นามวงศ์พรหม คณะกรรมการประสานงานพัฒนาวัดเจ็ดลินและโคลงนิราศหริภุญไชย
ตามประวัติกล่าวว่า กษัตริย์ราชวงศ์มังรายก่อนจะขึ้นเสวยราชย์ทุกพระองค์ จะทรงผ้าชุดขาว (นุ่งขาวห่มขาว) ณ วัดผ้าขาว จากนั้นจะเสด็จ ไปสะเดาะเคราะห์ ณ วัดหมื่นตูม และจะเสด็จมาประกอบพิธีสรงน้ำพุทธาภิเษก ณ หนองน้ำวัดเจ็ดลิน ซึ่งจะมีรางน้ำ เรียกว่า "ลิน" ทำด้วยทองคำ หลั่งน้ำพุทธาภิเษกจากสุวรรณหอยสังข์ หล่อลงรางลินทำด้วยคำทั้ง 7 เพื่อสรงพระวรกาย แล้วจึงเปลี่ยนเครื่องทรงกษัตริย์ขึ้นเสวยราชย์ต่อไป 
ในสมัย เจ้าแม่ฟ้ากุ ก่อนขึ้นเสวยราชย์ได้ทำพิธีราชาภิเษก โดยเสด็จ ไปสรงน้ำพระที่ วัดเจ็ดลิน "คำเชิญกษัตริย์เจ้า ไปลอยเคราะห์นอนหั้นแล 3 วัน แล้วไปอุสสาราช หล่อน้ำพุทธาภิเษกสุคนธาด้วยสุวรรณหอยสังข์ที่วัด 7 ลินคำ หั้นแล….."
ในอดีตวัดเจ็ดลินเคยรุ่งเรืองมาก ทราบได้จากหลักฐานโฉนดที่ดินในปี พ.ศ. 2482 ว่ามีเนื้อที่ 7 ไร่เศษ แต่ต่อมากลายเป็นวัดร้าง
ต่อมาได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2545 โดยพระเทพวรสิทธาจารย์ รองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ภายในวัดมีหนองน้ำขนาดใหญ่สภาพสมบูรณ์อยู่กลางวัด
จากนั้นเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2546 พระญาณสมโพธิ เจ้าอาวาสวัดพระธาตุดอยสุเทพฯ เจ้าคณะอำเภอเมืองเชียงใหม่ ได้รับมอบหมาย จากคณะสงฆ์จังหวัดเชียงใหม่ให้เป็นประธานพัฒนาฟื้นฟูวัดเจ็ดลิน และขอยกเป็นวัดที่มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษา เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวโรกาสทรงเจริญ พระชนมพรรษา 6 รอบ72 พรรษา และพัฒนาหนองน้ำที่กว้างให้คงเป็น หนองน้ำที่ใสสะอาดสวยงาม ให้คงเป็นหนองน้ำแห่งประวัติศาสตร์คู่เมืองเชียงใหม่
ปัจจุบันพระมหาวิษณุ จารุธัมโม ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดเจ็ดลิน
เจดีย์.
ลักษณะขององค์พระเจดีย์ เป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมผสมทรงกลม ประกอบด้วยฐานหน้ากระดาน 3 ชั้น รองรับฐานบัวย่อเก็จแบบพิเศษ ที่ประกอบด้วยฐานบัวลูกแก้ว 2 ฐานซ้อนอยู่ในฐานเดียวกัน ลักษณะฐานเช่นนี้ เป็นแบบแผนที่พบในสมัยพุทธศตวรรษที่ 21 ลงมา เหนือขึ้นไปเป็นฐานหน้ากระดานย่อเก็จ 3 ชั้น รองรับเรือนธาตุ ที่ซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ทิศ (พระพุทธรูปในซุ้ม 4 องค์นั้นไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เก็บรักษาไว้ เหลือแต่ซุ้มเปล่า) 
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2547 อาจารย์พรศิลป์ รัตนชูเดช อาจารย์มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก พร้อมคณะ ได้เป็นเจ้าภาพพระพุทธรูปหินผสมทรายนำมาจากจังหวัดพะเยา นำขึ้นไปบรรจุไว้ที่ซุ้มพระเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน เหนือเรือนธาตุขึ้นไปเป็นมาลัยเถาขนาดใหญ่ชำรุด รองรับองค์ระฆังขนาดเล็ก ยอดชำรุด สันนิษฐานว่าเจดีย์องค์นี้ควรมีอายุ ประมาณพุทธศตวรรษที่ 21 ลงมา (สุรพล ดำริห์กุล อธิบาย ในรายการวิจัย “ วัดร้างในเวียงเชียงใหม่ หน้า 32)
ลวดลายที่ตกแต่งองค์เจดีย์ มีลักษณะเหมือนลวดลายที่ตกแต่งซุ้มประตูและเจดีย์องค์ใหญ่ที่ใช้เป็นที่บรรจุพระอัฐิของพญาติโลกราช วัดเจ็ดยอด สันนิษฐานว่าจะได้รับอิทธิพลจากวัดเจ็ดยอด และวัดโลกโมฬี
ประเพณีประจำปี.
ในวันสงกรานต์ วัดเจ็ดลินได้จัดกิจกรรม "เจดีย์ทรายสุดส้าว" ซึ่งเป็นเจดีย์ก่อจากทรายที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ดาวใจ ถนอมเมือง

ดาวใจ ถนอมเมือง มีชื่อเล่นว่า ดาว หรือ ใจ อดีตนางแบบไทย และนักแสดงหญิงชาวไทย
ประวัติ.
ดาวใจ ถนอมเมือง มีชื่อเล่นว่า ดาว หรือ ใจ เป็นชาวจังหวัดสุรินทร์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2521 ที่บ้านสวาย ตำบลสวาย อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ เป็นบุตรของนางวนิดา ทิศนาม มีน้องสาวอีก 1 คน และน้องสาวต่างแม่อีก 1 คน พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เล็ก อาศัยอยู่กับคุณยายเบือน ทิศนาม จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านสวาย จังหวัดสุรินทร์ 
เข้าสู่วงการ.
ด้วยทางบ้านยากจนจึงจำเป็นต้องเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครตั้งแต่เด็ก ทำงานรับจ้าง เป็นสาวโรงงาน ด้วยความที่ดาวเป็นคนชอบภาษาอังกฤษทำให้ดาวมีโอกาสเข้าทำงานในโรงแรมที่จังหวัดภูเก็ต ดาวเป็นคนที่มีรูปร่างดี ผิวสีแทน ทำให้มีคนสนใจและแนะนำให้ลองรับงานถ่ายแบบ จนขณะเป็นนางแบบเมืองไทย และนางแบบโฆษณาที่โกอินเตอร์และเด่นดังในระดับแคตวอล์ก เดินแบบ ถ่ายแบบถ่ายโฆษณาเฉพาะเวทีระดับอินเตอร์ เธอถูกเลือกให้เป็นนางแบบถ่ายโฆษณามากที่สุดในอิตาลี ฝรั่งเศส ว่ากันว่าสไตล์แบบน้องดาวเนี่ย ฝรั่งนิยมกันมาก เพราะถ่ายภาพขึ้นกล้อง ช่วยนำเสนอให้สินค้าน่าสนใจมากยิ่งขึ้น เกี่ยวกับงานถ่ายปฏิทินชุดนี้ คุยถึงคอนเซปต์ซึ่งออกมาสวยถูกใจดาวมาก และมั่นใจในฝีมือช่างภาพมือโปรอย่าง “อัญมณี สีชาด” ว่าต้องทำงานได้ดีเยี่ยม เธอยังเคยเป็นอดีตหวานใจของพระเอกหน้าตาเป็นฝรั่งที่ชื่อ “ปีเตอร์ ธูนสตระ” นำแสดงในเรื่อง “ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด” 
ปัจจุบัน ดาวใจ ถนอมเมือง สมรสกับนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ-จีน และประกอบธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและโรงแรมอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต และยังคงมีผลงานทางการถ่ายแบบให้ชมเป็นครั้งคราว ปัจจุบันมีบุตร 2 คน
ผู้ชายที่ร่วมเพศกับผู้ชาย

ผู้ชายที่ร่วมเพศกับผู้ชาย  หมายถึงชายที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเพศกับชายคนอื่น พวกเขาอาจเป็น เกย์ ไบเซ็กชวล หรือไม่ใช่ทั้งสองอย่างก็ได้ ในภาษาอังกฤษมีการอธิบายที่มาของความหมาย MSM มาตั้งแต่ทศวรรษ 1990 โดยนักระบาดวิทยา เพื่อศึกษาการระบาดของเชื้อโรคในหมู่ผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายอื่น
และยังอาจมีความหมายถึงกลุ่มผู้ชายที่มีความเสี่ยงสูงที่อาจได้รับเชื้อโรคจากทางเพศสัมพันธ์ อย่างเช่น เชื้อเอชไอวี MSM เป็นการแบ่งแยกทางพฤติกรรม ไม่ใช่การแบ่งแยกทางอัตลักษณ์ โดยใช้ในการศึกษาเรื่องการแพร่กระจายของไวรัสเอชไอวีเป็นเบื้องต้น
การร่วมเพศทางปาก

การร่วมเพศทางปาก  หมายถึงกิจกรรมทางเพศที่ใช้ปาก (ซึ่งรวมถึงการใช้ริมฝีปาก ลิ้น และฟัน) หรือลำคอเพื่อเล้าโลมอวัยวะเพศ โดยในภาษาอังกฤษคำว่า cunnilingus หมายถึงการทำออรัลเซ็กซ์กับผู้หญิง ขณะคำว่า เฟอเลชิโอ (fellatio) และ irrumatio หมายถึงการทำออรัลเซ็กซ์กับผู้ชาย ส่วนคำว่า analingus หมายถึงการทำออรัลเซ็กซ์ทางช่องทวารหนัก ส่วนการเล้าโลมด้วยปากกับส่วนอื่นของร่างกาย เช่นจูบ หรือเลีย ไม่ถือว่าเป็นออรัลเซ็กซ์
อาจมีการทำออรัลเซ็กซ์เพื่อเล้าโลมก่อนกิจกรรมทางเพศแบบอื่น (เช่น การร่วมเพศทางช่องคลอดหรือทางทวารหนัก) นอกจากนี้มีผู้ชายบางคนที่สามารถทำออรัลเซ็กซ์ให้ตัวเองได้
หลายคนถือว่าการร่วมเพศทางปากนั้นผิด ทว่าประเทศส่วนใหญ่ไม่มีกฎหมายห้ามเรื่องนี้ โดยปกติคนถือว่าการร่วมเพศทางปากไม่กระทบต่อสภาพพรหมจารี ทว่าแต่ละคนอาจมีความคิดเห็นต่างกัน คนอาจมีความรู้สึกทางลบต่อการร่วมเพศทางปากและอาจปฏิเสธที่จะทำ
ประโยชน์.
การทำออรัลเซ็กซ์ เป็นวิธีปฏิบัติทางเพศทั้งในรักต่างเพศและรักเพศเดียวกัน ในคู่รักต่างเพศ การทำออรัลเซ็กซ์ใช้ในบางคู่เพื่อเป็นการคุมกำเนิดและเป็นทางเลือกในการร่วมเพศ แต่การใช้ปากในการร่วมเพศไม่สามารถป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ได้ แม้มีความเชื่อว่าการใช้ปากให้ความเสี่ยงน้อยกว่าก็ตาม
เคต เบ็กคินเซล

แคธรีน ไบเลย์ เบ็กคินเซล  เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในบทบาทภาพยนตร์เรื่อง "Pearl Harbor" (2001), "Underworld" (2003), "Van Helsing" (2004), "The Aviator" (2004), "" (2006) และ "Click" (2006)
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ) มาดริด

สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พระราชวังมาดริด ในประเทศสเปน 
นักชีวประวัติโจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี (Giovanni Bellori) กล่าวถึงภาพเขียน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ในปี ค.ศ. 1672 ที่การาวัจโจส่งจากเนเปิลส์ไปให้อลอฟ เด วิยาคอร์ท (Alof de Wignacourt) แกรนด์มาสเตอร์แห่งคณะอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ เพื่อหวังจะขอขมาหลังจากที่ถูกไล่ออกจากคณะก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1608 ซี่งน่าจะเป็นภาพเขียนนี้และไม่ใช่ภาพ “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (ลอนดอน)” ตามความเห็นของจอห์น แกชผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของการาวัจโจ นอกจากนั้นแกชก็ยังมีความเห็นว่าภาพที่ผู้สังหารที่ยืนอยู่ในเงามืดข้างหลังสะโลเมมองลงไปยังศีรษะที่ตัดขาดของนักบุญยอห์นแบปติสต์ ยังเป็นกิริยาทีทำให้ภาพเขียนกลายเป็นภาพที่ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้ดูตื่นตระหนกในเหตุการณ์แต่ยังเป็น “ภาพที่สื่อความหมายของการตรึกตรองเรื่องความตายและความทารุณของมนุษย์”
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ) ลอนดอน

สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอนในอังกฤษ 
การาวัจโจวาด “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1610 เป็นภาพที่พบในงานสะสมส่วนบุคคลในปี ค.ศ. 1959 นักชีวประวัติโจวันนี เบลโลรี (Giovanni Bellori) กล่าวถึงภาพเขียน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ในปี ค.ศ. 1672 ที่การาวัจโจส่งจากเนเปิลส์ไปให้อลอฟ เด วิยาคอร์ท (Alof de Wignacourt) แกรนด์มาสเตอร์ของอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ เพื่อหวังจะขอขมาหลังจากที่ถูกไล่ออกจากคณะก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1608 แต่ภาพเขียนที่เบลโลรีกล่าวถึงน่าจะเป็นภาพอีกภาพหนึ่งในหัวเรื่องเดียวกัน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (มาดริด)” การเขียนและการใช้แสงของภาพนี้ดูเหมือนจะเป็นภาพที่เขียนขณะที่คาราวัจโจพำนักอยู่ที่เนเปิลส์อยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1606 ถึง ค.ศ. 1607 ซึ่งสนับสนุนจากการวางมุมระหว่างสะโลเมและพระแม่มารีย์ในภาพ “แม่พระแห่งลูกประคำ” และระหว่างผู้สังหารผู้ถือศีรษะนักบุญยอห์นแบปติสต์กับสองผู้ทรมานในภาพ “พระเยซูที่เสา” และภาพ “พระเยซูถูกเฆี่ยน”