เจ้าปางคำ

เจ้าปางคำ เป็นสามีนอกสมรสของนางเภา ผู้ปกครองนครกาลจำบากนาคบุรีศรีในช่วงพุทธศตวรรษที่ 22 ในตำนานเมืองนครจำปาศักดิ์ เจ้าปางคำได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นเจ้าเมืองหนองบัวลำภู และเป็นผู้ประพันธ์เรื่องสังข์ศิลป์ชัย
ประวัติ.
ตำนานเมืองนครจำปาศักดิ์ระบุถึงเจ้าปางคำเพียงครั้งเดียวว่า ในปี พ.ศ. 2184 เจ้าปางคำได้เดินทางจากบ้านหนองบัวลำภูมายังนครกาลจำบากนาคบุรีศรีเพื่อคล้องช้างและได้พบกับนางเภา มีรายละเอียดดังนี้
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ต่อมาในศักราชได้ ๑๐๐๓ ปีมะเส็งตรีศก เจ้าปางคำบ้านหนองบัวลำภู เดินช้างพลายพังหมอควานพร้อมด้วยท้าวเพี้ยไพร่พลยกลงมาเที่ยวโพนแซกคล้องช้างตามอรัญราวป่าประเทศ ก็ถึงเขตต์แดนนครกาลจำปากนาคบุรีศรีหยุดพักอาศัยในนครได้หลายวัน เจ้าปางคำเห็นนางเภามีสิริรูปอันงาม เจ้าปางคำพูดจาลอบรักร่วมสังวาสด้วยนางเภาจนมีครรภ์ แล้วเจ้าปางคำพร้อมด้วยท้าวเพี้ยไพร่พลช้างต่อหมอควานยกกลับไปบ้านหนองบัวลำภู อยู่ภายหลังนางเภาครรภ์แก่พอถ้วนทศมาสแล้วจะคลอดบุตรก็มีความเจ็บปวดลำบาก นางเภาจึงแช่งไว้ว่า ถ้าหญิงคนใดหาผัวมิได้ มีชายมาลอบรักร่วมสังวาสจนมีครรภ์ดังนี้ ให้หญิงนั้นจัดหากระบือแต่งเครื่องพลีกรรมบวงสรวงเสื้อเมืองทรงเมือง ถ้าผู้ใดไม่ทำตามดังนี้ให้ข้าวในไร่ในนาตายแล้ง แล้วนางเภาจึงสั่งให้พระยาคำยาตรพระยาสองฮาด พร้อมด้วยท้าวเพี้ยใหญ่น้อยทำหนังสือประทับตราประจำครั่งรูปช้างยืนแท่น ประกาศให้พวกส่วยรักษาเขตต์แขวงอำเภอตามคำนางเภา จึงเป็นเยี่ยงอย่างมาจนทุกวันนี้ ครั้นนางเภาคลอดบุตรออกมาเป็นกุมารี นางเภาจึงให้ชื่อบุตรว่านางแพง
ข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับเจ้าปางคำ.
การประพันธ์วรรณกรรมเรื่องสังข์ศิลป์ชัย.
สังศิลป์ชัย หรือสินไซ เป็นวรรณกรรมที่แพร่หลายในประเทศลาวและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย สังข์ศิลป์ชัยได้รับการสันนิษฐานว่ามีเค้าโครงเรื่องมาจากปัญญาสชาดก หรือชาดกห้าสิบเรื่อง หรือพระเจ้าห้าสิบชาติตามสำนวนลาว แต่ได้รับการโต้แย้งว่า เค้าโครงเรื่องของสังข์ศิลป์ชัยมาจากประวัติศาสตร์ล้านช้าง แล้วแอบอ้างเป็นชาดกเพื่อสั่งสอนผู้ฟังให้เกิดความศรัทธา ข้อมูลที่อาจระบุถึงผู้ประพันธ์และเวลาที่ประพันธ์ปรากฏในเนื้อหาดังนี้
จากการตีความเนื้อหาดังกล่าว ทำให้สังข์ศิลป์ชัยได้รับการสันนิษฐานว่า ประพันธ์ในตอนเช้า แรม 12 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1027 ปีฉลู ตรงกับ พ.ศ. 2208 ผู้ประพันธ์ชื่อว่า"ปางคำ" สิลา วีระวงส์สันนิษฐานว่า เจ้าปางคำเป็นบุคคลเดียวกับ"ปางคำ"ผู้ประพันธ์สังข์ศิลป์ชัย โดยสันนิษฐานว่าประพันธ์เมื่อ พ.ศ. 2192 หลังการเดินทางกลับจากนครกาลจำบากนาคบุรีศรี แต่ได้รับการโต้แย้งว่า คำว่า"ปางคำ"อาจหมายถึงกษัตริย์หรือตำแหน่งผู้แต่งหนังสือในราชสำนัก รวมทั้งได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเรื่องแปลกที่ผู้ประพันธ์เปิดเผยชื่อของตน ซึ่งผิดกับความนิยม
เจ้าปางคำในประวัติศาสตร์นิพนธ์.
เรื่องราวของเจ้าปางคำปรากฏในงานเขียนของทายาทอาญาสี่เมืองอุบลราชธานี โดยระบุว่า เจ้าปางคำเป็นเชื้อพระวงศ์เชียงรุ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2228 จีนฮ่อเข้าโจมตีเชียงรุ่ง เจ้าปางคำร่วมกับเจ้าอินทกุมารและนางจันทกุมารีอพยพลงมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช พระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชโปรดให้เจ้าปางคำอภิเษกสมรสกับพระราชนัดดาในพระองค์ และให้เจ้าปางคำไปตั้งเมืองหนองบัวลำภู เป็นอิสระในฐานะเมืองหลานหลวงไม่ขึ้นแก่เวียงจันทน์ เจ้าปางคำสามารถสะสมไพร่พลสร้างกองทัพได้อย่างเสรี และได้ติดตามคล้องช้างป่าเพื่อใช้ในการศึก จนได้พบกับนางเภาที่นครกาลจำบากนาคบุรีศรี ภายหลังเจ้าปางคำถึงแก่กรรม พระตาบุตรชายได้ขึ้นปกครองเมืองแทน งานเขียนดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่มีเอกสารอ้างอิง นอกจากนี้ ตำนานเมืองนครจำปาศักดิ์ระบุว่า เจ้าปางคำเดินทางไปนครกาลจำบากนาคบุรีศรีในปี พ.ศ. 2184 ซึ่งขัดแย้งกับลำดับเวลาในงานเขียน
บุตรของเจ้าปางคำ.
เจ้าปางคำได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นบิดาของพระตา หรือทั้งพระตาและพระวอ แต่ได้รับการโต้แย้งว่า เจ้าปางคำเดินทางไปนครกาลจำบากนาคบุรีศรีในปี พ.ศ. 2184 และเหตุการณ์ระหว่างพระวอพระตาและพระเจ้าสิริบุญสารเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2310 เป็นระยะเวลาห่างกันถึง 126 ปี จึงเป็นการยากที่จะเป็นพ่อลูกกันได้ อย่างไรก็ตาม พระวอพระตาอาจเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากเจ้าปางคำ