pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อีริค ชาเวซ

อีริค ชาเวซ (Eric Chavez) หรือ เคนตะ ซาโตะ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ มีชื่อจริงว่า อัลเกริโอ ชาเวซ เกิดเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2505 สถิติการชก 60 ครั้ง ชนะ 39 (น็อค 24) เสมอ 5 แพ้ 16 
ประวัติ.
ชาเวซขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ชนะคะแนน จูน กาเวโร จากนั้นชกชนะและเสมอโดยไม่แพ้ใครจนถึง พ.ศ. 2532 โดยเคยชกชนะน็อค ดอมมี่ เออร์ซัว จูเนียร์ ยก 1 และชนะน็อค จอห์น เมดิน่า ยก 5 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2532 ซึ่งชาเวชเป็นฝ่ายชนะน็อคนิกโก้ โทมัส ยก 5 ได้แชมป์มาครอง แต่พอขึ้นป้องกันแชมป์ครั้งแรก ชาเวชมาแพ้แตกฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 7 เสียแชมป์ไปเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ชาเวชขึ้นชกชนะน็อค ทวีเลิศ ต.บุญเลิศ ยก 3 จากนั้นจึงชกแก้มือกับฟ้าลั่นอีกครั้งเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ซึ่งชาเวชเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ
ในช่วง พ.ศ. 2534 - 2535 การชกของชาเวชตกต่ำมาก ชกแพ้ตลอด โดยแพ้ แมนนี่ เมลชอร์ แอนดี้ ทานาบาส โนเอล ทูนาเกา เมลวิน มากราโม นอกจากนั้น ยังมาชกนอกรอบในไทย แพ้พะเนียง พูนธรัตน์ โตโต้ ป.พงษ์สว่าง และ ห้าดาว ซีพียิม ในช่วง พ.ศ. 2536 – 2537 จากนั้น การชกของชาเวชเริ่มดีขึ้น ชกชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮ และได้ไปเป็นมวยสร้างในประเทศญี่ปุ่นในชื่อ เคนตะ ซาโตะ ชกชนะคะแนน อัศวิน ศิษย์หลักเมือง และชนะน็อค นกน้อย ส.ธนิกุล ชาเวชเดินทางมาชกในไทยสองครั้งในช่วงปลายปี พ.ศ. 2538 ชนะน็อค ฤทธิชัย เกียรติประภัสร์ ยก 4 และชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท ชนะน็อค ขวัญใจ สามเคแบตเตอรี ยก 1 ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น ชาเวชขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโรเซนโด อัลวาเรซแบบไม่เอกฉันท์ จากนั้น ชาเวชกลับมาชกที่ฟิลิปปินส์และชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ หลังที่ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBOเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 แพ้คะแนน มซูกิซี มาราลี ที่แอฟริกาใต้แล้ว ชาเวชก็แขวนนวมไป
ซาอิด อิสกันดาร์

ซาอิด อิสกันดาร์  นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 6 ครั้ง แพ้ 6 
ประวัติ.
อิสกันดาร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกตามที่มีบันทึกใน Boxrec.com เมื่อ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2531 แพ้คะแนน อซาดิน อันฮาร์ ที่อินโดนีเซีย จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน ฮุสนี เรย์ ไม่ได้แชมป์ ต่อมา อิสกันดาร์ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2534 แพ้น็อค ลี ซุงวู ยก 5 ที่เกาหลีใต้ และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2535 แพ้น็อค ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ ยก 8 หลังจากนั้น อิสกันดาร์ขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว แพ้คะแนน นิกโก้ โธมัส เมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2536 จากนั้นก็แขวนนวมไป
เบนจี้ โซรอลลา

เบนจี้ โซรอลลา (Benjie Sorolla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ที่ เมืองบาโกลอด สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 6) เสมอ 3 แพ้ 15 
ประวัติ.
โซรอลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนน อาลี อานีโน ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกแพ้คะแนนโมฮัมหมัด รัชแมน และอีวาน เคย์ ที่อินโดนีเซีย เมื่อ พ.ศ. 2546 ในปีเดียวกันนี้ โซรอลลาเดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน มานะศักดิ์ ยุทธกิจ จากนั้น ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท แพ้คะแนน คมพยัคฆ์ ป. ประมุข และชนะน็อค แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ ยก 2 โซรอลลาได้ครองแชมป์เป็นคร้งแรกเมื่อขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF ที่ว่างเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2547 ชนะน็อค เรย์ โอราริส ยก 7 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง ชนะคะแนน แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ ที่ฟิลิปปินส์ ได้แชมป์มาครอง โซรอลลาขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBO ที่ว่างอีกเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 2 ได้แชมป์อีกเส้น
หลังจากนั้น โซรอลลาขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ที่อินโดนีเซีย ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค มูฮัมหมัด รัชแมน ยก 7 ไม่ได้แชมป์ ต่อมา โซรอลลามาชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป. ประมุข หลังจากนั้น โซรอลลาชกแพ้รวดตลอด จนหลังจากที่ชกแพ้น็อค เดนเวอร์ กูเอโญ ยก 2 เมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โซรอลลาก็แขวนนวมไป
เอรัสมุส

เดซีเดริอุส เอรัสมุส โรเตโรดามุส  หรือ เดซีเดริอุส เอรัสมุส แห่งรอตเทอร์ดาม (28 ตุลาคม ค.ศ. 1466 - 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1536) เป็นนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา นักวิจารณ์สังคม ครู บาทหลวงโรมันคาทอลิก และนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ชาวดัตช์ 
เอรัสมุส เป็นนักวิชาการคลาสสิก แต่งหนังสือด้วยภาษาละตินแท้ได้ ในวงการมนุษยนิยมเขาได้รับสมญาว่า “"เจ้าชายแห่งนักมนุษยนิยม"” (Prince of the Humanists) และ "ความรุ่งโรจน์แห่งนักมนุษยนิยมคริสเตียน" เขาใช้เทคนิคทางมนุษยนิยมศึกษาตัวบทต่าง ๆ จนสามารถริเริ่มปรับปรุงคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ฉบับภาษากรีกและละติน ซึ่งมีอิทธิพลต่อการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์และการปฏิรูปคาทอลิกในเวลาต่อมา
แม้เอรัสมุสจะต้านการปฏิรูปศาสนาของฝ่ายโปรเตสแตนต์ แต่เขาก็วิพากษ์วิจารณ์ศาสนจักรคาทอลิกและเรียกร้องให้ศาสนจักรปฏิรูปด้วย เขายังคงยอมรับสิทธิอำนาจของพระสันตะปาปา และให้ความสำคัญการรักษาขนบที่สืบทอดมาควบคู่กับการพึ่งอาศัยพระคุณจากพระเจ้า ต่างจากมาร์ติน ลูเทอร์ ที่เน้นเรื่องพระคุณจากพระเจ้าอย่างเดียว เอรัสมุสจึงนับถือนิกายโรมันคาทอลิกตลอดชีวิตและยังคงสนับสนุนการปฏิรูปภายในศาสนจักร นอกจากนี้เขายังเชื่อตามศาสนจักรคาทอลิกว่ามนุษย์มีเจตจำนงเสรี ต่างจากลัทธิคาลวินที่ปฏิเสธแนวคิดนี้เพราะถือว่าทุกสิ่งเป็นไปตามเทวลิขิต แนวคิดสายกลางของเขา ทำให้เขาถูกต่อต้านทั้งจากศาสนจักรคาทอลิกฝ่ายอนุรักษนิยมและฝ่ายโปรเตสแตนต์
เอรัสมุสถึงแก่กรรมที่เมืองบาเซิลในปี ค.ศ. 1536 ระหว่างเตรียมตัวเดินทางกลับดัชชีบราบันต์ ศพของเขาฝังอยู่ที่บาเซิลมินส์เตอร์
ชีวประวัติโดยสรุป.
เอรัสมุสเกิดในนครรอตเทอร์ดาม ประเทศเนเธอร์แลนด์ หลังจากอาศัยอยู่ที่อารามคณะออกัสติเนียนแห่งหนึ่งเป็นเวลา 6 ปีก็ได้เป็นเลขานุการส่วนตัวของ "บิชอปแห่งแคมบราอิ" และบวชเป็นบาทหลวงเมื่อ พ.ศ. 2035 ต่อมาเอรัสมุสจึงได้ย้ายไปอยู่ปารีสมีอาชีพเป็นครูและย้ายไปอยู่ลอนดอนในปี พ.ศ. 2041 โดยดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์สาขาศาสนศาสตร์ (Divinity) และกรีกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และที่นี่เองที่เอรัสมุสได้เขียนหนังสือประเภทเสียดสีเรื่อง “"การสดุดีคนโง่"” (พ.ศ. 2052) นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2057 เป็นต้นมา อีราสมุสย้ายที่อยู่อาศัยไปมาระหว่างเมืองบาเซิลและลอนดอน ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองลูเวียน (ในเบลเยียม พ.ศ. 2060-2064) ในช่วงนี้อีราสมุสได้ผลิตผลงานเขียนที่มีชื่อเสียงอีกหลายเล่ม
ในบั้นปลายชีวิต เอรัสมุสได้เขียนหนังสืออีกหลายเล่มและเข้าไปเกี่ยวข้องกับความคิดที่ขัดแย้งทางศาสนาค่อนข้างมาก แต่ก็ได้รับการยกย่องและมีความสุขมากในชีวิตท่ามกลางเพื่อนแท้ทางความคิดที่เป็นฝ่ายโปรเทสแตนท์ เอรัสมุสถึงแก่กรรมเมื่ออายุประมาณ 70 ปี ที่เมืองบาเซิล
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ปลายแขน

ปลายแขน หรือ แขนท่อนปลาย  เป็นโครงสร้างส่วนหนึ่งของรยางค์บน (upper limb) อยู่ระหว่างข้อศอกและข้อมือ ซึ่งจะต่างจากแขนหรือต้นแขน (arm หรือ upper arm) ที่ในทางกายวิภาคจะนับจากหัวไหล่ลงมาถึงแค่ข้อศอก
ปลายแขนของมนุษย์.
ปลายแขนประกอบด้วยกระดูกยาว 2 ชิ้น คือ กระดูกเรเดียส (radius) และกระดูกอัลนา (ulna) ประกอบกันเป็นข้อต่อเรดิโออัลนา (radioulnar joint) โดยมีเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane) เชื่อมระหว่างกระดูกสองชิ้นนี้ ปลายแขนจะปกคลุมด้วยผิวหนัง โดยพื้นผิวส่วนหน้ามักมีขนน้อยกว่าพื้นผิวส่วนหลัง
ปลายแขนประกอบด้วยกล้ามเนื้อจำนวนมากมายในกลุ่มกล้ามเนื้องอนิ้ว (flexors) และกล้ามเนื้อเหยียดนิ้ว (extensors) , กล้ามเนื้องอข้อศอก (กล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis)) , และกลุ่มกล้ามเนื้อคว่ำมือ (pronators) และหงายมือ (supinators) ในภาพตัดขวางของปลายแขนอาจแบ่งพื้นที่ของปลายแขนออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ พื้นที่ด้านหลังปลายแขน (posterior compartment) ซึ่งมีกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดมือซึ่งเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve) และพื้นที่ด้านหน้าปลายแขน (anterior compartment) ซึ่งมีกล้ามเนื้อกลุ่มงอมือซึ่งส่วนใหญ่เลี้ยงโดยเส้นประสาทมีเดียน (median nerve) และยังมีเส้นประสาทอัลนา (ulnar nerve) ซึ่งวิ่งไปตามความยาวของปลายแขน
หลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) และหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery) และแขนงต่างๆ ของมันให้เลือดไปเลี้ยงปลายแขน หลอดเลือดเหล่านี้มักจะวิ่งไปบนด้านหน้าของกระดูกเรเดียสและอัลนาลงไปตลอดปลายแขน หลอดเลือดดำชั้นผิวหลักๆ ของปลายแขนได้แก่หลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) , หลอดเลือดดำกลางปลายแขน (median antebrachial vein) , และหลอดเลือดดำเบซิลิค (basilic vein) หลอดเลือดดำเหล่านี้สามารถนำมาใส่หลอดคา (cannularisation) หรือใช้เจาะเลือด (venipuncture) แต่แพทย์มักจะใช้การเจาะเลือดจากหลอดเลือดดำในแอ่งแขนพับ (cubital fossa) มากกว่า
นาทีแสง

นาทีแสง  เป็นหน่วยวัดระยะทาง โดยเทียบกับอัตราเร็วของแสงในสุญญากาศ มีค่าเท่ากับ 17,987,547,480 เมตร 
ตัวอย่างเช่น ระยะห่างจากโลกถึงดวงอาทิตย์ คือระยะทาง 1 หน่วยดาราศาสตร์ (1 A.U.) มีค่าความไกลเท่ากับ 8.317 นาทีแสง เป็นต้น
ลัทธิจุลนิยม

ลัทธิจุลนิยม หรือ ลัทธิมินิมัลลิสม์ (ภาษาอังกฤษ: Minimalism) คือขบวนการทางศิลปะและการออกแบบโดยเฉพาะจักษุศิลป์และคีตศิลป์ ที่เริ่มราวหลังสงครามโลกครั้งที่สองในศิลปะตะวันตกโดยเฉพาะจักษุศิลป์ของสหรัฐอเมริกา ราวปลายคริสต์ทศศตวรรษ 1960 และ ต้นคริสต์ทศศตวรรษ 1970 งานลัทธิจุลนิยมจะเป็นงานที่ปอกรายละเอียดจนเหลือแต่แก่น ซึ่งมีผลต่องานศิลปะหลายแขนงรวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม และคีตกรรม ศิลปินผู้มีบทบาทในขบวนการนี้ก็ได้แก่ โดนัลด์ จัดด์ (Donald Judd), คาร์ล อันเดร (Carl Andre) และ ริชาร์ด เซร์รา (Richard Serra) ลัทธิจุลนิยมเป็นความคิดรากฐานของการลดลง (reductive aspect) ของลัทธิสมัยใหม่ (Modernism) บางครั้งจึงตีความหมายว่าเป็นปฏิกิริยาตอบโต้ ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แนวนามธรรม (Abstract Expressionism) และเป็นสะพานเชื่อมไปยังแนวคิดหลังยุคนวนิยม (Postmodernism)
คำว่า “ลัทธิจุลนิยม” ครอบคลุมไปถึงขบวนการเปลี่ยนแปลงทางดนตรีซึ่งจะใช้การเล่นซ้ำและขยายจากแกนเช่นงานของ สตีฟ ไรค์ (Steve Reich), จอห์น แอดัมส์ (John Adams), ฟิลลิป กลาส (Philip Glass) และ เทอร์รี ไรลีย์ (Terry Riley)
คำว่า “ลัทธิจุลนิยม” มักจะใช้ในภาษาพูดที่หมายถึงสิ่งที่เปลือยจากรายละเอียดต่าง ๆ และบางครั้งก็ใช้บรรยายบทละครที่เขียนโดย ซามูเอล เบคเคท (Samuel Beckett), ภาพยนตร์โดย โรเบิร์ต เบรสซัน (Robert Bresson) และงานเขียนเรื่องเล่าของ เรมอนด์ คาร์เวอร์ (Raymond Carver), งานสถาปัตยกรรมของ ลุดวิก ฟอน เดอร์ โรห์ (Ludwig Mies van der Rohe) หรือแม้แต่การออกแบบรถยนต์โดย โคลิน แชพแมน (Colin Chapman)
ไอ้หนูหมัดเต็มร้อย

ไอ้หนูหมัดเต็มร้อย เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดโดย เท็ตสึ คึสึโมโต้ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์อาคิตะพับลิชชิ่ง ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
โครงเรื่อง.
อิโซโนะ มังเท็น เด็กม.ปลายตัวเล็ก ผู้ซึ่งถูกรังแกอยู่เป็นประจำ ถูกยุโดยเพื่อนสมัยเด็กให้ไปหัดชกมวย หลังจากที่ไปหัดได้ซักพัก นารูชิมะ ฮิโรโตะ นักมวยฝีมือดีของค่าย และ อาซาบะ เทรนเนอร์ ก็ได้เห็นอาวุธที่พระเจ้าประทานมาให้ที่เรียกว่า หมัดคม
จริตนิยม

จริตนิยม  คือยุคของศิลปะของจิตรกรรม ประติมากรรม สถาปัตยกรรม และการตกแต่ง ที่เริ่มตั้งแต่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาสมัยทึ่รุ่งเรืองที่สุดราวปี ค.ศ. 1520 จนกระทั่งจดสมัยบาโรก ราวปี ค.ศ. 1600 
ลักษณะของจริตนิยมขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลซึ่งมีอิทธิพลจากหรือมีปฏิกิริยาต่อความกลมกลืนทางอุดมคติที่เกี่ยวข้องกับงานของเลโอนาร์โด ดา วินชี ราฟาเอล และงานสมัยแรก ๆ ของมีเกลันเจโล จริตนิยมเป็นทั้งศิลปะทางความคิดและความสร้างสรรค์แทนที่จะเป็นธรรมชาติ คำว่าจริตนิยมใช้สำหรับจิตรกรกอธิคสมัยหลังที่ทำงานทางตอนเหนือของยุโรปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1530 โดยเฉพาะในบริเวณแอนต์เวิร์ปในประเทศเบลเยียมปัจจุบัน และงานวรรณกรรมสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยเฉพาะโคลงกลอน
ที่มา.
“แมนเนอริสม์” มาจากภาษาอิตาลี “maniera” หรือ “style” ซึ่งตรงกับความหมายที่ว่าเป็นการแสดงออกถึงเอกลักษณ์ของศิลปินที่ทำให้ทราบได้ว่าเป็นของใคร แมนเนอริสม์เป็นศิลปะของการ “ทำขึ้น” ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะเรอเนซองส์ หรือ บาโรคที่เป็นศิลปะที่เลียนแบบธรรมชาติ การบรรยายลักษณะแมนเนอริสม์เป็นสิ่งที่ไม่ง่ายนัก คำนี้ใช้ครั้งแรกโดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวเยอรมันเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อจัดกลุ่มศิลปะที่จัดไม่ได้มาก่อนของศิลปะอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ขาดความกลมกลืนและการวาดอย่างมีกฎเกณฑ์ที่เรารู้จักกันในศิลปะเรอเนซองส์ และเป็นคำที่ใช้จะแตกต่างกันไปตามแต่จะเป็นศิลปินผู้ใดและเป็นลักษณะศิลปะชนิดใด
กระบะทราย (แมว)

กระบะทราย  เป็นกล่องสำหรับเก็บปัสสาวะหรืออุจจาระของแมว รวมถึง กระต่าย และสัตว์เลี้ยงขนาดเล็กอื่นในบ้าน ใช้สำหรับบ้านที่ไม่สะดวกจะให้สัตว์ออกไปขับถ่ายนอกบ้าน ทรายที่บรรจุจะมีลักษณะร่วนสอดคล้อง และจะมีสารเคมีช่วยดูดซับกลิ่น โดยเมื่อถูกใช้งานไประยะหนึ่ง เจ้าของสัตว์จะนำออกมาทิ้งและเปลี่ยนทรายใหม่ให้แมวใช้
กระบะทราย (สนามเด็กเล่น)

กระบะทราย เป็นบริเวณที่เล่นในสนามเด็กเล่น มีลักษณะเป็นกล่องสี่เหลี่ยมหรือวงกลมหรือรูปร่างอื่นที่บรรจุด้วยทราย กระบะทรายใช้ในการเล่นของเด็กเพื่อเพิ่มจินตนากา ในหลายด้าน รวมถึงในการก่อสร้าง วาดลวดลาย รวมถึงการใช้ของเล่นเข้ามาช่วยในการสร้างหรือขุด ไม่ว่า รถตัก พลั่ว หรือ ถังทราย กระบะทรายช่วยให้เด็กเรียนรู้ในลักษณะโลกสามมิตินอกเหนือจากโลกสองมิติที่ใช้ในการวาดภาพบนกระดาษ
ในภาษาอังกฤษ กระบะทรายใช้คำว่า sandpit สำหรับอังกฤษบริติช และ sandbox สำหรับอังกฤษอเมริกัน
จาโกโป ปอนตอร์โม

จาโคโป ปอนตอร์โม หรือ ปอนตอร์โม  (24 พฤษภาคม ค.ศ. 1494 - 2 มกราคม ค.ศ. 1557) เป็นจิตรกรสมัยแมนเนอริสม์ตระกูลฟลอเรนซ์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน และการเขียนภาพเหมือน ปอนตอร์โมมีชื่อเสียงในการวางตัวแบบเอี้ยวตัว, การบิดเบือนทัศนียภาพ, การใช้สีที่ไม่ใช่ธรรมชาติซึ่งมาจากความเป็นคนที่อยู่นิ่งไม่ได้และเป็นคนมีอารมณ์ที่ทำนายไม่ได้
โบสถ์น้อยซิสทีน

โบสถ์น้อยซิสทีน  เป็นโบสถ์น้อยภายในพระราชวังพระสันตะปาปา ซึ่งเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน โบสถ์น้อยซิสทีนมึชื่อเสียงในทางสถาปัตยกรรมเพราะเป็นสถานที่ที่ทำให้ระลึกถึงพระวิหารของพระเจ้าโซโลมอนในพันธสัญญาเดิม, การตกแต่ง, จิตรกรรมฝาผนังโดยจิตรกรผู้มีชื่อเสียงในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยารวมทั้งมีเกลันเจโลผู้วาดเพดานของโบสถ์จนที่เป็นที่เลื่องลือ และสุดท้ายคือเป็นสถานที่จัดการประชุมเลือกสันตะปาปาองค์ใหม่ทุกครั้ง
จุดประสงค์และประวัติศาสตร์.
โบสถ์น้อยซิสทีนเป็นที่รู้จักในฐานะที่เป็นสถานที่สำหรับการประชุมเลือกสันตะปาปาองค์ใหม่ ในสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีสิทธิเลือกตั้งมีด้วยกันทั้งหมด 200 คนรวมทั้งนักบวช, เจ้าหน้าที่ของวาติกัน, และผู้นำฆราวาส
ปฏิทินพระสันตะปาปากำหนดไว้ว่าจะต้องมีการทำพิธีทางศาสนา 50 หนต่อปี ในจำนวน 50 หน 35 หนจะเป็นการทำพิธีมิสซา และใน 35 หนนั้น 8 จะทำภายในมหาวิหารนักบุญเปโตรโดยมีผู้ร่วมพิธีเป็นอันมาก ซึ่งรวมทั้งคริสต์มาส และอีสเตอร์มิสซา ในสองโอกาสนี้ผู้เป็นประธานในพิธีจะเป็นองค์พระสันตะปาปาเอง มิสซาอีก 27 ครั้งจะจัดในบริเวณที่เล็กกว่าคือในชาเปลซิสตินซึ่งสร้างบนชาเปลเก่าที่เรียกว่า “กัปเปลลามัจโจเร” ซึ่งใช้ทำพิธีเช่นเดียวกัน
“กัปเปลลามัจโจเร” หรือ โบสถ์น้อยหลัก ได้ชื่อเช่นนั้นเพราะมีโบสถ์น้อยอีกแห่งหนึ่งที่ใช้โดยพระสันตะปาปาสำหรับทำพิธีประจำวัน ในสมัยพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 เป็นโบสถ์ที่สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5ซึ่งตกแต่งโดยฟราอันเจลีโก “กัปเปลลามัจโจเร” ตามหลักฐานมีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1368 จากการติดต่อระหว่างพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 กับ อันเดรียส์แห่งเทรบิซอนด์เมื่อ “กัปเปลลามัจโจเร” ก็อยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมากก่อนที่จะถูกรื้อทิ้งเพื่อสร้างชาเปลปัจจุบัน 
โบสถ์น้อยหลังปัจจุบันออกแบบโดยบาชิโอ พอนเทลลิสำหรับพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ซึ่งโบสถ์ได้ตั้งชื่อตาม การก่อสร้างคุมโดย โจวันนี เด ดอลชี ระหว่างปี ค.ศ. 1473 ถึงปี ค.ศ. 1484 ขนาดของชาเปลปัจจุบันเป็นขนาดพอๆ กับชาเปลเดิม หลังจากสร้างเสร็จภายในก็ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดยจิตรกรคนสำคัญๆ ที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 15 รวมทั้งซันโดร บอตตีเชลลี, กีร์ลันดาโย (Ghirlandaio) และ เปรูจีโน (Perugino) 
พิธีมิสซาครั้งแรกภายในชาเปลซิสตินฉลองกันเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1483 ซึ่งเป็นวันสมโภชแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ และเป็นวันสถาปนาของโบสถ์ซึ่งอุทิศให้พระนางมารีย์พรหมจารี โบสถ์นี้ยังเป็นสถานที่ทำพิธีของพระสันตะปาปาอยู่จนทุกวันนี้ ภายในโบสถ์มีที่สำหรับร้องเพลงสวดซึ่งเป็นที่ ๆ เพลงสวดหลายเพลงเขียนขึ้นที่นี่รวมทั้ง “Miserere (Allegri)” ซึ่งเป็นเพลงสำหรับร้องสดุดีในโอกาสวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ (Maundy Thursday)
มาร์ก ซาเลส

มาร์ก ซาเลส (Mark Sales) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 ที่ General Santos City สถิติการชก 59 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 6) เสมอ 3 แพ้ 36 
ประวัติ.
ซาเลสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 แพ้น็อค เอ็ดการ์ ทาฮัด ยก 3 จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ ใน พ.ศ. 2542 ได้เดินทางไปชกที่ญี่ปุ่น แพ้น็อค ซาโตรุ อาเบะ ยกแรก ใน พ.ศ. 2543 ได้เดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ และฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ ในช่วง พ.ศ. 2544 – 2545 ซาเลสขึ้นชกแพ้รวด จนพ.ศ. 2546 จึงชกชนะคู่ชก และได้มาชกในไทย แพ้คะแนน สด ปูนนกอินทรียิม ใน พ.ศ. 2547 มาชกแพ้คะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ และแพ้น็อค ชลธาร อ.อุกฤษณ์ ยก 3 นอกจากนั้น ซาเลสได้ขึ้นชกในรายการ 2004 2nd NATIONAL INVITATIONAL PPBL รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท โดยในรอบแปดคนสุดท้าย ชนะคะแนน จิมบอย โรดริเกวซ ส่วนในรอบสี่คนสุดท้ายแพ้คะแนน อีริค บาร์เซโลนา ตกรอบไป 
ซาเลสได้ชิงแชมป์เงารุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท WBF ที่ว่างเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค เซลโซ แดงก๊อด ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ และมาชกนอกรอบ แพ้คะแนน พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ซาเลสมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นเฟเธอร์เวท ที่เกาหลีใต้ และเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังจากนั้น ซาเลสขึ้นชกอีกครั้งเดียวที่เกาหลีใต้ ชนะน็อค แบ ซู-มยุง ยก 2 แล้วหยุดชกไป 5 ปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2554 และยังมาชกในไทย แพ้คะแนน วัชรกฤษ เสนาหาญ ซาเลสขึ้นชกจนถึงพ.ศ. 2557 หลังจากที่มาชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทในไทยเมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2557 แพ้คะแนน เทิดศักดิ์ จันทร์แดงแล้วก็ไม่ได้ขึ้นชกอีก
ชัตเตอร์ แรงอาฆาต ภาพวิญญาณสยอง

ชัตเตอร์ แรงอาฆาต ภาพวิญญาณสยอง  เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวสยองขวัญ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551 ที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ไทยเรื่อง "ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ" กลับมาสร้างใหม่ กำกับโดยผู้กำกับชาวญี่ปุ่น มาซายูกิ โอจิไอ นำแสดงโดย โจชัว แจ็กสัน, เรเชล เทย์เลอร์ และเมงูมิ โอกินะ
เนื้อหาของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดอยู่ในระดับพีจี-13 ในสหรัฐอเมริกา
โครงเรื่อง.
เนื้อเรื่องได้กล่าวถึง เบนจามิน ชอว์ หรือ เบน (โจชัว แจ็กสัน) ช่างภาพหนุ่ม ที่ได้เดินทางไปกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เพื่อทำงานถ่ายภาพแฟชั่นที่มีเงินตอบแทนจำนวนมาก และถือโอกาสฉลองดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กับ เจน ชอว์ หรือ เจน (เรเชล เทย์เลอร์) ภรรยาใหม่ของเขา
เบนเคยมาทำงานในญี่ปุ่นมาก่อนและพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่อง ที่นี่เขาได้พบปะเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบหน้ากันมานาน ต่างกับเจนที่ไม่เคยเดินทางมาที่ญี่ปุ่นเลย และมีปัญหากับการปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของญี่ปุ่นค่อนข้างมาก 
วันหนึ่ง ระหว่างทางที่ขับรถไปยังภูเขาไฟฟูจิ รถของเบนและเจนได้ชนกับสตรีผู้หนึ่งที่ปรากฏตัวกลางวิถีของรถอย่างกะทันหัน หลังจากที่ทั้งคู่ตั้งสติได้ และลงไปตรวจดูผู้ได้รับบาดเจ็บ พวกเขากลับไม่พบร่องรอยของสตรีผู้นั้น หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินทางกลับกรุงโตเกียว เพื่อถ่ายภาพตามที่ได้รับมอบหมาย
หลังจากเสร็จภารกิจ เบนก็ได้พบกับปรากฏการณ์ประหลาดอีกครั้ง เมื่อภาพถ่ายผลงานของเขาปรากฏหมอกสีขาวรูปร่างคล้ายมนุษย์อยู่ลาง ๆ เมื่อเจนพบเข้าก็สันนิษฐานว่า ร่างนั้นน่าจะเป็นวิญญาณของเหยื่อที่ถูกรถของพวกเขาชนในอุบัติเหตุครั้งนั้น 
ด้วยความกลัวปรากฏการณ์ดังกล่าว ทั้งคู่จึงออกสืบหาที่มาของมัน จนได้เรียนรู้ว่าเรื่องลึกลับบางเรื่องก็ไม่ควรยุ่งเกี่ยว
การผลิต.
ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดย บริษัท เวอร์ติโก เอนเตอร์เทนเมนต์ บริษัท นิวรีเจนซี โปรดักชัน และบริษัท ออซลา พิคเจอร์ส จำกัด และจัดจำหน่ายโดย บริษัท ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์สร้างจากการนำภาพยนตร์ไทยปี พ.ศ. 2548 เรื่อง "ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ" ผลงานการกำกับของ บรรจง ปิสัญธนะกูล และภาคภูมิ วงศ์ภูมิ กลับมาสร้างใหม่ โดย รอย ลี ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้ทำสถิติซื้อลิขสิทธิ์จากจีเอ็มเอ็ม ไท หับ (จีทีเอช) บริษัทเจ้าของลิขสิทธิ์ เป็นจำนวนเงิน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นค่าลิขสิทธิ์ที่สูงที่สุดในการซื้อภาพยนตร์จากทวีปเอเชียไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์อเมริกัน ทำลายสถิติค่าลิขสิทธิ์ประมาณ 5 แสนดอลลาร์สหรัฐของภาพยนตร์ญี่ปุ่น ปี พ.ศ. 2541 เรื่อง "ริงงุ" ที่ถูกนำไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์เรื่อง "เดอะริง คำสาปมรณะ" (The Ring) เมื่อปี พ.ศ. 2545
การถ่ายทำเริ่มต้น ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2550 ซึ่งล่าช้ากว่ากำหนดการเดิมที่เคยกำหนดไว้ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน
ภาพยนตร์ได้รับการฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2551 ในสหรัฐอเมริกา และวันที่ 20 มีนาคม 2551 ในประเทศไทย
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขน

เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขน (interosseous membrane of the forearm) เป็นแผ่นเส้นใยที่เชื่อมระหว่างกระดูกเรเดียส (radius) และกระดูกอัลนา (ulna) เป็นโครงสร้างหลักของข้อต่อชนิดแผ่นเยื่อคั่นเรดิโออัลนา (radio-ulnar syndesmosis) ซึ่งเป็นข้อต่อระหว่างกระดูกทั้งสองชิ้นนี้
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขนแบ่งพื้นที่ของปลายแขนออกเป็นพื้นที่ด้านหน้า (anterior compartment) และด้านหลัง (posterior compartment) เป็นบริเวณที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อในปลายแขน และส่งผ่านแรงจากกระดูกเรเดียส ไปยังกระดูกอัลนา ไปยังกระดูกต้นแขน (humerus)
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูก

เอ็นเยื่อระหว่างกระดูก  เป็นแผ่นของเนื้อเยื่อเส้นใย (fibrous tissue) ที่มีความกว้างและบาง ทำหน้าที่แบ่งกระดูกหลายชิ้นในร่างกาย เป็นองค์ประกอบที่สำคัญของข้อต่อหลายชิ้น
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกในร่างกายมนุษย์ได้แก่
รายการ (โครงสร้างข้อมูล)

รายการ  เป็นแบบชนิดข้อมูลนามธรรมประเภทหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะการเรียงแบบต่อเนื่องไปเป็นลำดับ ข้อมูลจะมีลำดับก่อนหลังกันคล้ายเวกเตอร์ ตัวอย่างของรายการเช่น การเรียงลำดับตัวอักษร A,B,C... ซึ่งบอกตัวก่อนหน้าและหลังตัวอักษรใด ๆ ได้
รายการ เป็นประเภทข้อมูลพื้นฐานในรูปแบบหนึ่ง ซึ่งจำลองการเรียงลำดับของหน่วยความจำได้อย่างดีคล้ายแถวลำดับ
จุดเด่นของรายการ.
รายการมักจะทำมาเพื่อให้เพิ่มลดข้อมูลได้ง่าย หรือเพื่อให้เกิดความสอดคล้องในข้อมูลที่ตำแหน่งมีความสำคัญ (เช่นการเก็บเลขที่เป็นลำดับ หรือการเก็บเวกเตอร์ซึ่งสลับตำแหน่งกันไม่ได้) เป็นต้น
ความเร็วที่ใช้ในการทำงาน.
ความเร็วที่ใช้ในการทำงานของบริการขึ้นอยู่กับการเลือกใช้โครงสร้างข้อมูลที่เหมาะสม หากใช้แถวลำดับในการทำรายการ การค้นหาแบบดัชนีอาจใช้ความเร็วเป็น O (1) แต่การค้นหาแบบไล่หาสมาชิกโดยใช้โปรแกรมวนซ้ำทำให้ต้องใช้เวลา 
<math>O(n)</math>
วาริสเตอร์

วาริสเตอร์  เป็นอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำอีกชนิดหนึ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงค่าความต้านทานได้ตามระดับแรงดันไฟฟ้า การทำงานของวาริสเตอร์คล้ายกับซีเนอร์ไดโอด คือ เมื่อแรงดันไฟฟ้าสูงกว่าค่าที่กำหนดมันจะยอมให้กระแสไหลผ่านตัวมันเองได้ ยังส่งผลให้สามารถรักษาระดับของแรงดันไฟฟ้าให้อยู่ในสภาพปกติ วาริสเตอร์ชนิดนี้เรามักจะเรียกว่า วีดีอาร์ (VDR : Voltage Dependent Resistor) และมีบางชนิดที่มีลักษณะการทำงานคล้ายกับไดโอดแต่จุดทำงานจะสูงตามที่กำหนด
การใช้วาริสเตอร์จะใช้เป็นวงจรป้องกันอุปกรณ์ต่างๆ ไม่ให้ได้รับความเสียหาย เมื่อกระแสไฟฟ้าหรือแรงดันไฟฟ้าในวงจรเกิดการเปลี่ยนแปลงสูงขึ้น โดยวาริสเตอร์จะทำหน้าที่แบ่งกระแสไฟฟ้าหรือลดแรงดันไฟฟ้า เมื่อกระแสไฟฟ้าหรือแรงดันไฟฟ้ามากเกินปกติ มิฉะนั้นวงจรอาจเกิดการเสียหายได้.
รหัสอักขระ

รหัสอักขระ (character encoding) หรือ ชุดอักขระ (character set) หมายถึงสัญลักษณ์ ที่กำหนดให้ใช้เป็นรหัสแทนอักขระ หรือมีความหมายอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่มีการตกลงกันไว้ เป็นต้นว่า ตารางรหัสแอสกี (ASCII table) และรหัสเอ็บซีดิก (EBCDIC) โปรแกรมสำเร็จบางโปรแกรมใช้รหัสเหล่านี้ผสมกับตัวอักขระบางตัวเป็นรหัสคำสั่งให้เป็นการขีดเส้นใต้ หรือ ทำตัวเอน เป็นต้น
ชุดอักษร DejaVu

ชุดอักษร DejaVu  เป็นชุดตัวอักษรหรือไทป์เฟซที่ดัดแปลงมาจาก Bitstream Vera โดยเพิ่มแบบตัวอักขระอื่นๆ นอกเหนือจากตัวอักษรภาษาละติน โดยครอบคลุมตัวอักษรของภาษาต่างๆ ตามมาตรฐานยูนิโคด เพื่อให้เป็นฟอนต์ที่ครอบคลุมจำนวนภาษาให้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
ชุดอักษร DejaVu ยังเปิดรับไทป์เฟซของภาษาอื่นๆ เพิ่มเติมอยู่เรื่อยๆ (ปัจจุบันยังไม่มีภาษาไทย) ปัจจุบัน DejaVu ถูกใช้เป็นฟอนต์ปริยายในลินุกซ์ดิสทริบิวชันหลายตัว
ชุดอักษร DejaVu ประกอบด้วยชนิดอักษรมาตรฐาน Serif, Sans-serif, Monospace และชนิด Serif Condensed กับ Sans Condensed ที่ยังอยู่ในระยะทดลองใช้
ปลานีออน

ปลานีออน หรือ ปลานีออนเตตร้า (อังกฤษ: neon, neon tetra; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Paracheirodon innesi") เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาคาราซิน 
ข้อมูลทั่วไป.
เป็นปลาขนาดเล็กที่มีนิสัยชอบอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ในระดับกลางน้ำในป่าดิบชื้นที่มีไม้น้ำหนาแน่นในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของโคลัมเบีย, ภาคตะวันออกของเปรู, และทางภาคตะวันตกของบราซิล มีรูปทรงยาวรี คล้ายเม็ดข้าวสาร ตาโต มีครีบบางใสยาวพอประมาณทั้ง 7 ครีบ (ครีบว่าย 2 ครีบท้อง 2 ครีบกระโดง 1 ครีบทวาร 1 ครีบหาง 1) มีครีบไขมันขนาดเล็ก ที่โคนหาง ลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กมันวาวปกคลุมทั้งตัว โดยที่ส่วนหลังจะสีเหลือบเขียวมะกอก มีเส้นเรืองแสงสีเขียวอมฟ้าพาดตั้งแต่จมูกผ่านลูกตายาวไปสุดที่ครีบไขมัน อันเป็นที่มาของชื่อ ปลานีออน ส่วนท้องเป็นสีขาวเงิน หลังจากช่องท้องไปถึงโคนหางมีสีแดงสด ขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 1 นิ้ว
การเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม.
ด้วยความสวยงามจึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกชนิดหนึ่ง ที่มีทั้งการส่งออกจากอเมริกาใต้ และเพาะขยายพันธุ์ได้ในหลายประเทศ เช่น อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ไทย เป็นต้น อุณหภูมิที่เหมาะสมของปลานีออนคือไม่เกิน 30 องศาเซลเซียส ปลานีออนจะมีนิสัยรักสงบ สามารถเลี้ยงเป็นฝูงได้ ทั้งยังสามารถเลี้ยงร่วมกับปลาอื่น ๆ ที่มีขนาดไล่เลี่ยกันได้อีกด้วย แต่ปลานีออนจะมีนิสัยขี้ตื่น ชอบกระโดด ดังนั้นสำหรับการเลี้ยงในตู้จึงควรจะมีฝาปิดให้มิดชิดด้วยเพื่อกันการที่ปลานีออนจะกระโดดออกมาตายนอกตู้ หากเป็นไปได้ ควรมีสถานที่ซ่อนเวลาที่ปลานีออนตกใจ ด้วยการหาขอนไม้, หิน หรือพรรณไม้น้ำมาเป็นที่ซ่อน
การเพาะขยายพันธุ์.
ปลานีออนเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยง โดยใช้อัตราส่วนตัวผู้ 2–3 ต่อตัวเมีย 1 ตัว โดยปลาที่พร้อมที่จะผสมพันธุ์จะเห็นพฤติกรรมปลาตัวผู้ว่ายเคลียคลอตัวเมียอยู่ตลอดเวลา ซึ่งปลาที่มีพฤติกรรมเช่นนี้ควรแยกออกมาไว้ในตู้ที่จะใช้เพาะขยายพันธุ์
ตู้ที่ใช้สามารถใช้ตู้ขนาดเล็ก เพียงความกว้าง 20 หรือ 24 นิ้วก็สามารถใช้ได้ พื้นตู้อาจเป็นพื้นโล่งหรือมีสาหร่ายหรือสาหร่ายเทียมหรือเชือกฟางฝอยวางที่พื้นก้นตู้เพื่อป้องกันปลากินไข่ตัวเอง นำปลาชุดที่ไล่ผสมพันธุ์แยกออกมาปล่อยไว้ เมื่อปลาชินกับสถานที่อยู่และตัวเมียไข่สุกเต็มที่ ปลาจะวางไข่เม็ดลักษณะใสเม็ดขนาดเล็กหล่นลงมามากมาย เมื่อปลาวางไข่หมดแล้ว อาจนำเพศผู้ไปรวมฝูงดังเดิมแล้วนำตัวเมียแยกไว้พักฟื้นต่างหาก 1–2 วันก่อนปล่อยกลับไปรวมฝูงดังเดิม ไข่จะใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 3 วัน ลูกปลาที่เกิดใหม่มีขนาดจิ๋วคล้ายเส้นด้าย อนุบาลลูกปลาด้วยอาหารขนาดเล็กหรือไรน้ำขนาดจิ๋ว เมื่อปลามีอายุได้ 3–6 เดือนก็พร้อมที่จะผสมพันธุ์
โรงเรียนไชยปราการ

โรงเรียนไชยปราการ  เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก นอกเขตตัวเมืองเชียงใหม่ เป็นโรงเรียนประจำอำเภอไชยปราการ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
ประวัติ.
โรงเรียนไชยปราการ ตั้งอยู่ที่ 99 หมู่ที่ 2 ถนนสายเชียงใหม่ – ฝาง ตำบลหนองบัว อำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2503 ณ บริเวณป่าช้าเก่า ซึ่งประชาชน ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน นายอำเภอฝาง ผู้ช่วยศึกษาธิการอำเภอฝาง และคณะสงฆ์ในตำบลปงตำ (เดิม) ได้ร่วมมือกันตัดโค่นต้นไม้ปรับสนามจนเรียบใช้การได้ พร้อมกันนั้น นายโท ลีฬหาชีวะ ได้มอบที่ดินของตนสมทบอีก 3 ไร่ 2 งาน รวมเป็นเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา ขณะก่อตั้งเริ่มแรกได้ไปอาศัยเรียนที่ศาลาวักสุกาวาส (วัดแม่ขิ) เปิดสอนระดับ ม.1 – ม.3 (เทียบ ป.58 – ป.7) เดิมชื่อว่า “โรงเรียนมัธยมแม่ขิ”
การศึกษา.
การเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ม.1-3.
มีทั้งสิ้น 8 ห้องเรียน
การเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ม.4-6.
มีทั้งสิ้น 8 ห้องเรียน
บริจิตแห่งสวีเดน

นักบุญบริจิตแห่งสวีเดน  เมื่อแรกเกิดชื่อ Birgitta Birgersdottir เป็นนักบวชคาทอลิกในคณะชั้นสามของนักบุญฟรังซิส เกิดราว ค.ศ. 1302 หรือ 1303 ที่ประเทศสวีเดน และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1373 ที่กรุงโรม รัฐสันตะปาปา เป็นรหัสยิกและผู้ก่อตั้ง “คณะบริจิตติน” (Bridgettine Order) 
นักบุญบริจิตได้เห็นนิมิตการประสูติของพระเยซู ซึ่งมีอิทธิพลต่อการสร้างงานศิลปะเกี่ยวกับการกำเนิดของพระเยซูเป็นอันมาก
นักบุญโยเซฟ

โยเซฟ ("Yosef") ชาวคาทอลิกเรียกว่านักบุญยอแซฟ เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 และเสียชีวิตในคริสต์ศตวรรษเดียวกัน ที่เมืองนาซาเร็ธในประเทศอิสราเอลปัจจุบัน นักบุญโยเซฟสืบสายมาจากตระกูลกษัตริย์ดาวิด คัมภีร์พันธสัญญาใหม่ระบุว่าเป็นสามีของนางมารีย์ซึ่งเป็นมารดาพระเยซู นักบุญโยเซฟมิใช่บิดาตามเชื้อสายของพระเยซู กล่าวว่าพ่อของนักบุญโยเซฟชื่อยาโคบ แต่ตามหลักฐานของพระวรสารนักบุญลูกา กล่าวว่าพ่อของนักบุญโยเซฟชื่อเฮลี พระวรสารในสารบบไม่ได้ระบุวันและสถานที่เกิดและตายของโยเซฟ เท่าที่ทราบโยเซฟอยู่ที่เมืองนาซาเรธ ใน กาลิลี อยู่ที่เบธเลเฮม ในแคว้นยูเดียเป็นเวลาอีกสองปี และถูกบังคับให้ลี้ภัยไปอยู่อียิปต์อีกระยะหนึ่ง แม้ว่า “พระวรสารสหทรรศน์” จะไม่ได้กล่าวถึงอายุของโยเซฟแต่จากเอกสารอื่น ๆ โยเซฟเป็นพ่อหม้ายลูกติดเมื่อแต่งงานกับมารีย์ และมารีย์เป็นหม้ายเมื่อพระเยซูออกเทศนาและเมื่อพระเยซูทรงรับพระทรมาน ฉะนั้นจึงสันนิษฐานว่าโยเซฟเสียชีวิตก่อนที่พระเยซูจะสิ้นพระชนม์
อาชีพของโยเซฟตามที่บรรยายในพระวรสารว่าเป็น τεκτων, ภาษากรีกหมายถึงช่างแต่ในศาสนาคริสต์ถือกันว่าโยเซฟเป็นผู้ทำงานกับไม้หรือช่างไม้ แต่ในภาษาอังกฤษปัจจุบันใช้คำว่า “wagon” หรือ “stand-user” หรือช่างทำเฟอร์นิเจอร์ซึ่งเหมาะกับความหมายในภาษากรีกมากกว่า นอกเหนือจากนั้นแล้วพระวรสารก็มิได้กล่าวถึงโยเซฟ และไม่มีบทพูด มิได้บอกสถานที่เกิดและสถานที่เสียชีวิต และเวลาต่างที่เกี่ยวกับโยเซฟก็แตกต่างกัน บางครั้งก็จะกล่าวว่าอายุมากกว่ามารีมาก และบางครั้งก็เพียงไม่กี่ปี บางวรสารกล่าวว่าโยเซฟเป็นพ่อหม้ายลูกติดเมื่อแต่งงานกับมารีย์จึงมีความสามารถในการวิเคราะห์บทพูดที่คู่สนทนาคิดเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ในพระวรสารกล่าวถึงโยเซฟเมื่อพระเยซูไปเยรูซาเลมเมื่ออายุสิบสองปี แต่ไม่มีอะไรที่กล่าวถึงโยเซฟหลังจากนั้น เอกสารเกี่ยวกับเวลาเสียชีวิตไม่ชัดเจนแต่เมื่อพระเยซูออกเทศนามารีย์ก็เป็นหม้ายแล้ว 
ในนิกายโรมันคาทอลิกถือว่านักบุญโยเซฟเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์กรรมกรและมีวันสมโภชหลายวัน และในปี ค.ศ. 1870 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ประกาศให้นักบุญโยเซฟและนักบุญเปโตรเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ของศาสนจักรคาทอลิกทั้งหมด นอกจากนั้นโยเซฟยังเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์เมืองและประเทศหลายเมืองและหลายประเทศ
นักบุญเจอโรม

นักบุญเจอโรม หรือ นักบุญเยโรม  เป็นบาทหลวงชาวโรมัน เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 347 ที่หมู่บ้านสไตรดอน บริเวณดัลเมเชีย และเสียชีวิตเมื่อประมาณวันที่ 30 กันยายน ปี ค.ศ. 420 ที่เบธเลเฮม แคว้นยูเดีย (ปัจจุบันประเทศอิสราเอล) นักบุญเจอโรมเป็นที่รู้จักกันในผลงานการแปลคัมภีร์ไบเบิลจากภาษากรีกและภาษาฮีบรูเป็นภาษาละติน นอกจากนั้นนักบุญเจอโรมยังเป็นนักป้องกันคริสต์ศาสนา (Christian apologist) คัมภีร์ไบเบิลฉบับของนักบุญเจอโรม หรือที่เรียกว่า “” ยังเป็นคัมภีร์ฉบับสำคัญของคริสตจักรโรมันคาทอลิก นักบุญเจอโรมได้รับการประกาศเป็นนักบุญและเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร นอกจากนั้นนักบุญเจอโรมก็ยังเป็นนักบุญในคริสตจักรออร์ทอดอกซ์และรู้จักกันในชื่อ “St. Jerome of Stridonium” หรือ “Blessed Jerome” (“Blessed” คนละความหมายกับ “บุญราศี” ที่ใช้กันทางตะวันตก)
ในทางศิลปะของโรมันคาทอลิกนักบุญเจอโรมเป็นองค์อุปถัมภ์นักเทววิทยา จะเป็นรูปคาร์ดินัลเคียงข้างนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป นักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน และสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 บางครั้งรูปนักบุญเจอโรมก็จะเป็นชายที่เกือบไม่มีเสี้อผ้าบนร่างกายอย่างนักพรต และมีเพียงกางเขน หัวกะโหลก คัมภีร์ไบเบิล และหมวกคาร์ดินัลสีแดงหรือเครื่องหมายอย่างใดอย่างหนึ่งที่แสดงฐานะว่าเป็นคาร์ดินัล ในห้องแคบ ๆ ที่อาศัย บางครั้งก็จะมีสิงโตในรูปด้วยเพราะมีตำนานว่านักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามที่ตำอุ้งเท้าสิงห์โตออก และบางครั้งก็จะมีนกฮูกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความมีปัญญา เครื่องเขียนหรือทรัมเป็ตแห่งการพิพากษาครั้งสุดท้ายก็เป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนี่งที่ใช้
ออกัสตินแห่งฮิปโป

นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป  เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 354 ที่เมืองทากาส ประเทศแอลจีเรีย มีนามเดิมว่า เอาเรลิอุส เอากุสตินุส  เป็นนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ยุคแรก งานเขียนของท่านมีอิทธิพลอย่างมากต่อศาสนาคริสต์ตะวันตกและปรัชญาตะวันตก ได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งฮิปโปในปี ค.ศ. 396 ซึ่งขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลแอฟริกาของจักรวรรดิโรมัน ออกัสตินถือเป็นปิตาจารย์ที่สำคัญที่สุดของคริสตจักร ผลงานที่สำคัญ 2 เรื่องคือ เทวนครและคำสารภาพบาป ซึ่งเป็นที่นิยมศึกษาอยู่แม้จนทุกวันนี้
ก่อนจะมานับถือศาสนาคริสต์เข้าพิธีบัพติศมาในปี ค.ศ. 387 ออกัสตินเคยนับถือศาสนามาณีกี และยังได้รับอิทธิพลทางความคิดจากลัทธิเพลโตใหม่ของพลอไทนัส ออกัสตินจึงได้พัฒนาเทววิทยาและปรัชญาในแบบของตนเอง เมื่อจักรวรรดิโรมันตะวันตกใกล้จะแตก ท่านเล็งเห็นว่าคริสตจักรโรมันคาทอลิกจะเป็นเทวนครฝ่ายจิตวิญญาณให้กับประชาชนต่อไป แนวคิดของออกัสตินยังส่งผลมาตลอดสมัยกลาง
คริสตจักรโรมันคาทอลิกและแองกลิคันคอมมิวเนียนนับถือว่าท่านเป็นนักบุญ นักปราชญ์แห่งคริสตจักร มีวันฉลองตรงกับวันที่ 28 สิงหาคม และเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์คณะออกัสติเนียน นักพิมพ์ นักเทววิทยา ตลอดจนเมืองและมุขมณฑลอีกหลายแห่ง แม้แต่นิกายโปรเตสแตนต์โดยเฉพาะลัทธิคาลวิน ก็ยังถือว่าออกัสตินเป็นนักเทววิทยาผู้เป็นบิดาของการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ ทางอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ก็ถือว่าออกัสตินเป็นนักบุญเช่นกัน แต่กำหนดวันฉลองตรงกับวันที่ 15 มิถุนายน
เอลเกรโก

โดเมนิคอส เทโอโทโคพูลอส (ค.ศ. 1541 – 7 เมษายน ค.ศ. 1614) หรือที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในชื่อ เอลเกรโก (El Greco; "ชาวกรีก") เป็นจิตรกร ประติมากร และสถาปนิกสมัยเรอเนซองซ์คนสำคัญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน เอลเกรโกมักจะลงนามในภาพเขียนด้วยชื่อเต็มเป็นภาษากรีก
เอลเกรโกเกิดที่เกาะครีตซึ่งในสมัยนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิสและเป็นศูนย์กลางของศิลปะไบแซนไทน์ยุคปลาย เอลเกรโกได้รับการฝึกฝนลักษณะศิลปะไบแซนไทน์ก่อนที่เดินทางไปเวนิสเมื่ออายุ 26 ปึเช่นเดียวกับศิลปินชาวกรีกคนอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1570 เอลเกรโกก็ย้ายไปโรมไปเปิดโรงฝึกงานและสร้างงานเขียน ระหว่างที่อยู่ในอิตาลี เอลเกรโกก็ปรับปรุงงานของตนเองโดยการใช้วิธีการเขียนภาพแบบลัทธิแมนเนอริสม์ (Mannerism) และเรอเนซองซ์อิตาลี 
ในปี ค.ศ. 1577 เอลเกรโกก็ย้ายไปโตเลโดในประเทศสเปนซึ่งเป็นที่ที่เอลเกรโกอาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ที่โตเลโด เอลเกรโกได้รับงานเขียนหลายชิ้นและเป็นที่สร้างผลงานที่รู้จักกันดีที่สุด
เอลเกรโกเป็นผู้ที่เป็นแนวทางต่อลัทธิแสดงพลังอารมณ์ (Expressionism) และลัทธิบาศกนิยม (Cubism) ในสมัยต่อมา นอกจากนั้นงานของเอลเกรโกยังมีแรงบันดาลใจต่อกวีและนักเขียนเช่น ไรเนอร์ มาเรีย ริลค์ (Rainer Maria Rilke) และนิคอส คาแซนท์ซาคิส (Nikos Kazantzakis) นักวิชาสมัยใหม่กล่าวว่าเอลเกรโกมีลักษณะเป็นตัวของตัวเองอย่างเด่นชัด จนไม่สามารถจัดเข้าอยู่ในกลุ่มศิลปะกลุ่มหนึ่งได้ งานที่เป็นลักษณะที่รู้จักกันคือรูปแบบที่สูงยาวอย่างบิดเบือนและการใช้สีหนักและจัดโดยผสมผสานระหว่างศิลปะไบแซนไทน์กับศิลปะตะวันตก
เกล็น โดเนียรี่

เกล็น โดแนรี่ หรือ เกล็น กอนซาเลซ โดแนรี่  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ที่เมือง Gen. Santos City สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 9) เสมอ 1 แพ้ 3
ปลากรายอินเดีย

ปลากรายอินเดีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Chitala chitala") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลากราย ("C. ornata") เพียงแต่ปลากรายอินเดียจะมีรูปร่างที่เพรียวกว่า เกล็ดมีขนาดเล็กกว่า บริเวณสันหลังยังมีสีเหลือบทองและยังมีแถบสีเงินเป็นบั้ง ๆ ซึ่งในปลากรายจะไม่มี ลายจุดจะมีลักษณะคล้ายปลาตองลาย ("C. blanci") คือ เป็นจุดเล็กกว่าปลากราย แต่ปลากรายอินเดียจะไม่มีจุดมากเท่าปลาตองลาย หรือในบางตัวอาจไม่มีเลย และจุดดังกล่าวเป็นแต้มสีดำไม่มีขอบขาวเป็นวงรอบ และอยู่ค่อนข้างไปทางท้ายลำตัว ปลาในวัยเล็กจะยังไม่มีบั้งสีเงิน
พบในภูมิภาคเอเชียใต้ ซึ่งปลาชนิดนี้ในความเชื่อของศาสนาฮินดู พระนารายณ์ได้อวตารลงมาเป็นปลากรายทองในชื่อปาง "มัตสยาวตาร" ชาวฮินดูจึงถือว่าปลาชนิดนี้เป็นปลาศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็นิยมใช้บริโภคในท้องถิ่น 
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่มีราคาสูง เนื่องจากเป็นปลาที่หายาก 
อนึ่ง โดยมากแล้วในการอ้างอิงทางอนุกรมวิธาน มักจะจัดให้ปลากรายอินเดียเป็นชนิดเดียวกับปลากราย โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ซ้ำซ้อนกัน แต่ความจริงแล้ว ปลาทั้งสองชนิดนี้เป็นปลาคนละชนิดกัน
แคว้นเบรอตาญ

เบรอตาญ ([bʁətaɲ]), แบรย์ส  หรือ บริตทานี  เป็นแคว้นที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณสี่ในห้าของจังหวัดเบรอตาญในอดีต โดยมีเมืองหลักคือแรน เบรอตาญเป็นหนึ่งในสองแคว้นของฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ที่ทุกจังหวัดมีทางออกสู่ทะเล เช่นเดียวกับแคว้นคอร์ซิกา
เบรอตาญเป็นแคว้นที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรที่ติดต่อกับช่องแคบอังกฤษทางทิศเหนือ และติดต่อกับอ่าวบิสเคย์ทางทิศใต้ โดยมีแคว้นข้างเคียงคือแคว้นนอร์ม็องดีทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เพลงประจำแคว้นเบรอตาญคือ "โบรโกซมาซาดู" ซึ่งมีทำนองเพลงเหมือนกันและมีเนื้อร้องคล้ายกันกับเพลง "เฮนวลาดเวอนาได" ซึ่งเป็นเพลงชาติของประเทศเวลส์ ในฐานะที่เป็นแคว้นหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส เบรอตาญมีสภาแคว้นซึ่งจัดการเลือกตั้งครั้งล่าสุดเมื่อ พ.ศ. 2564
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส

ในทางกายวิภาคศาสตร์ กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส  เป็นกล้ามเนื้อในปลายแขนของมนุษย์ ทำหน้าที่งอและกางมือออก
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย.
กล้ามเนื้อนี้เริ่มจากปุ่มมีเดียล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (medial epicondyle of humerus) (เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส) และเกาะกับด้านหน้าของฐานกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (2nd metacarpal)
กล้ามเนื้อนี้วิ่งในแนวด้านข้างของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ซุเปอร์ฟิเชียลิส (flexor digitorum superficialis) และเอ็นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิสสามารถเห็นได้จากด้านหน้าของปลายแขนตอนปลายๆ ใกล้ข้อมือ
ที่บริเวณปลายแขนบริเวณปลายๆ ใกล้ข้อมือ ทางขวาก่อนถึงข้อมือ จะเห็นเอ็นกล้ามเนื้อ 2-3 อัน ได้แก่ เอ็นกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิสอยู่ทางด้านข้างมากที่สุด (ใกล้กับนิ้วโป้งมากที่สุด) (ส่วนเอ็นที่อยู่ใกล้กลางที่สุดคือเอ็นกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส ส่วนอันตรงกลาง (ถ้ามี) คือเอ็นกล้ามเนื้อปาล์มาริส ลองกัส)
เส้นประสาทและหลอดเลือดแดง.
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิสเลี้ยงโดยเส้นประสาทมีเดียน (median nerve) เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในกลุ่มกล้ามเนื้องอของมือส่วนใหญ่ และได้รับเลือดมาเลี้ยงจากหลอดเลือดแดงอัลนา (ulnar artery)
การออกกำลังกาย.
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มงออื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการงอ โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)
ประเภทวรรณกรรม

ประเภทวรรณกรรม  เช่น นวนิยายหรือเรื่องสั้นในสมัยคลาสสิก สมัยก่อน วรรณกรรมแบ่งออกเป็นสามประเภทใหญ่ คือ
ซึ่งภายหลัง ประเภททที่สาม คือ กวีนิพนธ์บทละคร ถูกแบ่งต่อไปเป็น โศกนาฏกรรม (tragedy) และ สุขนาฏกรรม (comedy)
งานแต่ละประเภทมีกฎตายตัว จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 (ค.ศ. 1700) ประเภทของวรรณกรรมได้ถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนมากขึ้น แต่หลังจากนั้นไม่นาน นักเขียนต่าง ๆ ก็ได้นำรูปแบบหลาย ๆ อย่าง มาผสมกันในงานเขียนของตัวเอง ทำให้งานเขียนของตัวเองนั้นมีเอกลักษณ์
โทรโพสเฟียร์

โทรโพสเฟียร์  (คำว่าโทรโพ (Tropo) มาจากภาษากรีกแปลว่า หมุน หรือ ผสม) บรรยากาศชั้นล่างสุดสูงจากผิวโลก 8–15 กิโลเมตร มีอิทธิพลต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อมมากที่สุด อากาศที่มนุษย์หายใจเข้าไปคืออากาศชั้นนี้ เมฆ  พายุ  ลม และลักษณะอากาศต่าง ๆ  เกิดขึ้นในบรรยากาศชั้นนี้  อุณหภูมิจะเปลี่ยนแปลงบ่อยครั้งและรวดเร็วกว่าบรรยากาศชั้นอื่น ๆ อยู่ระหว่าง 0–10 กม. โดยอุณหภูมิจะค่อย ๆ ลดลงตามความสูงโดยเฉลี่ย กม.ละ 6.5 °C เป็นชั้นที่สำคัญมากเพราะเป็นบริเวณที่มีไอน้ำ เมฆ หมอก และพายุ
สนธิสัญญาเบอร์ลิน (ค.ศ. 1878)

สนธิสัญญาเบอร์ลิน เป็นบัญญัติสุดท้ายแห่งการประชุมใหญ่เบอร์ลิน (13 มิถุนายน – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1878) ซึ่งสหราชอาณาจักร ออสเตรีย-ฮังการี ฝรั่งเศส อิตาลี รัสเซียและจักรวรรดิออตโตมันภายใต้สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ภาระสำคัญที่สุดของการประชุมใหญ่นี้คือ ตัดสินชะตาของราชรัฐบัลแกเรียซึ่งสถาปนาขึ้นในสนธิสัญญาซันสเตฟาโน แม้บัลแกเรียเองจะไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมเพราะการยืนกรานของรัสเซีย ในขณะนั้น บัลแกเรียยังไม่มีอยู่บนแผนที่โลก จึงไม่อยู่ในบังคับของกฎหมายระหว่างประเทศ เช่นเดียวกับชาวบัลแกเรีย การกีดกันนี้เคยมีขึ้นแล้วในการประชุมมหาอำนาจคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งจัดขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน โดยบัลแกเรียไม่ได้เข้าร่วมเช่นกัน
สนธิสัญญาดังกล่าวรับรองเอกราชของราชรัฐเอกราชโดยพฤตินัยโรมาเนีย เซอร์เบียและมอนเตเนโกร ร่วมกับอัตตาณัติของบัลแกเรีย แม้บัลแกเรียจะทำหน้าที่เป็นเอกราชโดยพฤตินัยและถูกแบ่งเป็นสามส่วน คือ ราชรัฐบัลแกเรีย จังหวัดปกครองตนเองรูเมเลียตะวันออก และมาซิโดเนีย ซึ่งคืนให้แก่ออตโตมัน ฉะนั้นจึงทำลายแผนการของรัสเซียสำหรับ "เกรทเทอร์บัลแกเรีย" เอกราชที่นิยมรัสเซีย สนธิสัญญาซันสเตฟาโนได้สร้างรัฐบัลแกเรีย ซึ่งเป็นสิ่งที่บริเตนใหญ่และออสเตรีย-ฮังการีเกรงมากที่สุด
รัฐสภาฝรั่งเศส

รัฐสภาฝรั่งเศส  เป็นสถาบันฝ่ายนิติบัญญัติในระบบการปกครองของประเทศฝรั่งเศส โดยยึดระบบสองสภา ซึ่งประกอบไปด้วยสภาสูง  หรือเรียกว่า วุฒิสภา  ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้แทนท้องถิ่นมาจากการเลือกตั้งโดยอ้อม และสภาล่าง  หรือเรียกว่า สมัชชาแห่งชาติ  ซึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยแต่ละสภามีที่ประชุมตั้งอยู่คนละสถานที่ โดยวุฒิสภาประชุมที่พระราชวังลุกซ็องบูร์ และสมัชชาแห่งชาติที่พระราชวังบูร์บง กรุงปารีส
แต่ละสภานั้นมีกฎระเบียบและขั้นตอนการนิติบัญญัติเป็นของตน อย่างไรก็ตามในบางโอกาสอาจมีการประชุมร่วมสองสภาพร้อมกัน ซึ่งเรียกว่า การประชุมรัฐสภาแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส  โดยมีที่ประชุม ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการแก้ไขเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส
โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือชาวฝรั่งเศสทั้งหญิงและชาย มีอายุไม่ต่ำกว่า 18 ปี และไม่เป็นบุคคลต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิเลือกตั้งตามที่กฎหมายกำหนด
งานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน

งานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน  เป็นการประท้วงทางการเมืองของกลุ่มซันส์ออฟลิเบอร์ตี (Sons of Liberty) ในบอสตันเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1773 เพื่อต่อต้านพระราชบัญญัติชา ลงวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1773 ของรัฐสภาบริเตนใหญ่ ผู้ประท้วง ซึ่งบางคนแต่งกายเป็นชาวอเมริกันพื้นเมือง ทำลายการลำเลียงชาทั้งหมดที่บริษัทอินเดียตะวันออก (East India Company) จัดส่งมา โดยขึ้นเรือและโยนหีบชาลงทะเลที่ท่าบอสตัน รัฐบาลบริเตนโต้ตอบอย่างรุนแรง จนสถานการณ์บานปลายกลายเป็นการปฏิวัติอเมริกา งานเลี้ยงน้ำชานี้จึงเป็นเหตุการณ์เชิงสัญลักษณ์ในหน้าประวัติศาสตร์อเมริกา และนับแต่นั้นก็มีผู้ประท้วงทางการเมืองหลายรายอ้างตนเป็นผู้สืบทอดเชิงประวัติศาสตร์ของการประท้วงที่บอสตัน เช่น กลุ่มขบวนการงานเลี้ยงน้ำชา (Tea Party movement)
งานเลี้ยงน้ำชาดังกล่าวเป็นความสุกงอมของขบวนการต่อต้านพระราชบัญญัติชาที่เกิดขึ้นทั่วดินแดนอเมริกาของบริเตน ชาวอาณานิคมต่อต้านพระราชบัญญัตินี้ เพราะเชื่อว่า ขัดต่อสิทธิของพวกเขาในฐานะชาวอังกฤษ ที่จะ "ไม่จ่ายภาษีถ้าไม่มีผู้แทน" กล่าวคือ จะยอมจ่ายภาษีให้แก่ผู้แทนที่พวกตนเลือกตั้งมาเท่านั้น ไม่ใช่แก่รัฐสภาบริเตนที่พวกตนไม่มีผู้แทนอยู่เลย เหล่าผู้ประท้วงประสบความสำเร็จในการขัดขวางไม่ให้ขนถ่ายชาภาษีจากบริเตนเข้าสู่อาณานิคมสามแห่ง แต่ในอาณานิคมบอสตัน ธอมัส ฮัตชิงสัน (Thomas Hutchinson) ผู้ว่าการซึ่งเตรียมพร้อมรบอยู่แล้ว ได้สั่งห้ามส่งชากลับคืนไปยังบริเตน
ใน ค.ศ. 1774 รัฐสภาบริเตนตอบสนองด้วยการตรากฎหมายที่เรียก "พระราชบัญญัติเหลือทน" (Intolerable Acts) หรือ "พระราชบัญญัติบีบคั้น" (Coercive Acts) ซึ่งให้การปกครองตนเองในแมสซาชูเซตส์สิ้นสุดลง และเลิกการค้าในบอสตัน นอกเหนือไปจากบทบัญญัติอื่น ๆ พลเมืองทั่วทั้งสิบสามอาณานิคมตอบโต้พระราชบัญญัติดังกล่าวโดยประท้วงหนักขึ้น และเรียกประชุมใหญ่ประจำทวีปครั้งที่หนึ่ง (First Continental Congress) ซึ่งมีมติให้ถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์บริเตนให้ทรงยกเลิกพระราชบัญญัติและไกล่เกลี่ยการต่อต้านพระราชบัญญัติเหล่านั้น ทว่า วิกฤติการณ์ยากจะยุติ นำไปสู่สงครามปฏิวัติอเมริกาใน ค.ศ. 1775
จินตนิมิตระดับสูง

จินตนิมิตระดับสูง  เป็นสาขาย่อยแขนงหนึ่งของบันเทิงคดีแนวจินตนิมิต ซึ่งมีพื้นฐานบนโลกที่สร้างขึ้นใหม่หรือโลกคู่ขนาน งานจินตนิมิตประเภทนี้เกิดขึ้นจากผลงานแนวจินตนิมิตอันมีชื่อเสียงของนักเขียนหลายคน เช่น ผลงานของ ซี. เอส. ลิวอิส เป็นต้น โดยผลงานชิ้นสำคัญในงานจินตนิมิตแขนงนี้คือ ผลงานของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ผู้ประพันธ์ ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ที่เผยแพร่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 แม้ว่าจินตนิมิตแขนงนี้จะเป็นแขนงใหม่ ไม่เก่าแก่เหมือนอย่างจินตนิมิตดั้งเดิมที่ประกอบด้วยดาบและเวทมนตร์ (ซึ่งมีที่มาจากงานเขียนของ โรเบิร์ต อี. โฮเวิร์ด) แต่ก็ได้เป็นหนึ่งในสองสาขาของนวนิยายจินตนิมิตที่เป็นที่รู้จักกันกว้างขวางมากที่สุด
รัศมี กัลยาณมิตร

รัศมี กัลยาณมิตร (มักอ่านผิดเป็น "รัศมี กัลยาณมิตตา") หรือ ฝน (31 มีนาคม พ.ศ. 2519 -) นักกอล์ฟหญิงชาวไทย เริ่มเล่นในแอลพีจีเอทัวร์เป็นฤดูกาลแรกในปี พ.ศ. 2551 และได้อันดับสองร่วมในรายการเอสบีเอส โอเพ่น ที่ฮาวาย สหรัฐอเมริกา ในรายการแรกที่ลงแข่งขัน
รัศมี กัลยาณมิตร จบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2541 เริ่มเล่นอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2544 ในระดับฟิวเจอร์สทัวร์ ก่อนเริ่มเล่นอาชีพเธอได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ U.S. Women's Amateur Public Links Championship ในปี พ.ศ. 2543 พ่ายแพ้ให้กับ Catherine Cartwright จากสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ยางเอสพี

ยางเอสพี (SP Rubber) : หมายถึงยางที่มีส่วนผสมของยางวัลคาไนซ์หรือ ยางที่มีพันธะเชื่อมโยงแล้ว ปัจจุบันมีการผลิตยางเอสพีเกรดต่าง ๆ เช่น SP20, SP40, SP50, PA57, PA80 เป็นต้น ซึ่งยางเอสพี หรือ SP นี้ย่อมาจาก superior processing ได้มีการพัฒนาขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1950 แต่ก็ยังไม่มีจำหน่ายมากในปัจจุบัน 
ขั้นตอนการเตรียมยางเอสพี เริ่มจากเตรียมน้ำยางวัลคาไนซ์ หรือน้ำยางที่มีพันธะเชื่อมโยง คือ การนำน้ำยางธรรมชาติที่เก็บรักษาด้วยแอมโมเนีย มาใส่สารเคมีวัลคาไนซ์ ได้แก่ ซิงออกไซด์, กำมะถัน, ZDC และ MBT ให้ความร้อนเพื่อให้เกิดการวัลคาไนซ์ที่อุณหภูมิประมาณ 85 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2-3 ชั่วโมง และต่อจากนั้นก็นำมาผสมกับน้ำยางสด เมื่อผสมกันเรียบร้อยแล้วจึงนำมาจับตัวเป็นยางแผ่นหรือยางเครพ
ยางเอสพีนี้จะเรียกชื่อตามปริมาณพันธะเชื่อมโยง หากมีพันธะเชื่อมโยงร้อยละ 50 ลงมาจะเรียกยางเอสพีนั้นว่า SP เช่น SP40 หรือ SP20 หมายถึงยางที่มีส่วนผสมของยางที่วัลคาไนซ์อยู่ 20 ส่วนในยาง 100 ส่วน เป็นต้น แต่ถ้าหากว่ามีปริมาณพันธะเชื่อมโยงร้อยละ 50 ขึ้นไปจะเรียกว่ายางพีเอ เช่น PA80 เป็นต้น ยางเอสพีจะมีคุณสมบัติในการรักษาขนาดและรูปทรงในการเอกทรูดซ์ ซึ่งจากการนำยางธรรมชาติ, SP20 และ PA80 ผสมยางธรรมชาติ มาเอกทรูดซ์เปรียบเทียบกันแล้วจะพบว่ายางธรรมชาติจะพองตัวมากกว่า SP20 และ PA80 ผสมยางธรรมชาติ 
โดยสรุป หากเราต้องการยางที่มีคุณสมบัติยางที่ออกจากเอกทรูดซ์ให้เรียบและรักษารูปทรงที่ดี โดยเฉพาะกรณีที่มีการเติมสารตัวเติมน้อย การเลือกใช้ยางเอสพีเป็นทางเลือกที่ดีในการนำไปใช้
อาร์ซีเอ (สถานบันเทิง)

อาร์ซีเอ หรือชื่อเต็มว่า รอยัล ซิตี้ อเวนิว  เป็นแหล่งย่านสถานบันเทิง อยู่ในเขตห้วยขวาง และอาร์ซีเอเป็นถนนสายเชื่อมระหว่างถนนพระราม 9 กับถนนเพชรบุรี มีชื่อเสียงทางด้านเป็นแหล่งสถานบันเทิงมากมาย ไม่ว่าจะเป็น บาร์ ไนท์คลับ และ งานแสดงดนตรีต่าง ๆ โดยมากนักท่องเที่ยวจะเป็นวัยรุ่น ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย
โครงการรอยัล ซิตี้ อเวนิว เนื้อที่ มีบริษัท นารายณ์ร่วมพิพัฒน์ จำกัด ของกลุ่มธนาคารกรุงเทพเป็นผู้บริหาร โดยเช่าที่ดิน 30 ปี จากการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยสัญญาเช่าสิ้นสุดเมื่อเดือนตุลาคม 2565 ที่ผ่านมา การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ต่อสัญญาเช่าให้เป็นการชั่วคราวแบบปีต่อปี ระหว่างรอให้บริษัท เอสอาร์ที แอสเสท จำกัด ศึกษารูปแบบพัฒนาโครงการและเปิดประมูลใหม่ สัญญาเช่าชั่วคราวจะสิ้นสุดในปี 2567
ลักษณะถนน.
ถนนรอยัลซิตี้อเวนิว หรือ ถนนอาร์ซีเอ มีสะพานข้ามคลองอยู่ 3 จุด และมีจุดเริ่มต้นที่บริเวณถนนพระราม 9 ที่แยกผังเมือง บริเวณขาเข้าแยกผังเมืองออกไปทางถนนพระราม 9 มีสะพานข้ามคลองสาธารณะอยู่ 1 จุด เมื่อเข้ามาในพื้นที่แล้ว ถนนจะไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้แล้วข้ามคลองสามเสน จากนั้นไปตัดกับถนนจตุรทิศที่แยกอาร์ซีเอ ที่แยกอาร์ซีเอรถยนต์ที่มาจากแยกผังเมืองจะไม่สามารถตรงไปได้ ต้องไปกลับรถหน้าโรงพยาบาลปิยเวทเพื่อไปเข้าถนนอาร์ซีเอต่อ จากนั้นผ่านรูท 66 แล้วผ่านอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท กรุงเทพประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) และ บริษัท ปูนซีเมนต์เอเซีย จำกัด (มหาชน) เมื่อเลยสำนักงานใหญ่ทั้ง 2 บริษัทแล้ว จะมีสะพานข้ามคลองสาธารณะอยู่อีก 1 จุดซึ่งอยู่ตรงหน้าร้านอาหารเสฉวนและอยู่ตรงข้ามออฟฟิศเมทสาขาอาร์ซีเอ เมื่อข้ามสะพานมาแล้ว จะมีทางแยกไปสิ้นสุดสุดบนถนนเพชรบุรี ส่วนเส้นทางหลักนั้นจะไปสิ้นสุดที่ซอย เพชรบุรี 47 (ซอยศูนย์วิจัย)
สถานที่.
ในสถานบันเทิงต่าง ๆ มีโรงภาพยนตร์ยูเอ็มจี อาร์ซีเอ รวมถึงโรงภาพยนตร์เฮาส์ที่ฉายภาพยนตร์ศิลปะ เช่นเดียวกับสนามแข่งรถโกคาร์ท ลานโบว์ลิ่ง ร้านอาหาร และท็อปส์ ซูเปอร์มาร์เก็ต อาร์ซีเอยังเป็นที่รู้จักจากไนต์คลับและดิสโก้เทคที่ตั้งอยู่ที่นั่น และมีอาคารสำนักงานใหญ่ของ บริษัท กรุงเทพประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) และ บริษัท ปูนซีเมนต์เอเซีย จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายปูนดอกบัว
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. ประจำปี 2550/51

การแข่งขันฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ถ้วย ค ของประเทศไทย จัดขึ้นระหว่างวันที่ 12 ก.พ. - 18 มี.ค. 2551 โดยการแข่งขันทั้งหมด 24 ทีม แบ่งการแข่งขันเป็น 8 สายในรอบแรก โดยทีมที่ได้อันดับที่หนึ่งและสองของแต่ละสาย จะไปแข่งขันต่อในรอบแพ้คัดออก
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. ประจำปี 2550/51

การแข่งขันฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ถ้วย ง ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2550-2551 โดยการแข่งขันทั้งหมด 58 ทีม แบ่งการแข่งขันเป็น 19 สายในรอบแรก
โดยในรอบสุดท้ายจะเป็นการแข่งขันแบบแพ้คัดออกระหว่าง 16 ทีม
เบนอซโซ กอซโซลี

เบนนอซโซ กอซโซลิ (Benozzo Gozzoli ชื่อเมื่อแรกเกิด: Benozzo di Lese, ราว ค.ศ. 1421 - ค.ศ. 1497) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีจากฟลอเรนซ์ ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง งานของกอซโซลิที่สุดคือจิตรกรรมฝาผนังภายในวังเมดิชิ (Palazzo Medici) ซึ่งแสดงขบวนที่หรูหราที่เต็มไปด้วยรายละเอียดและมีอิทธิพลจากศิลปะกอธิคนานาชาติ (International Gothic)
ชีวิต.
ชื่อเมื่อแรกเกิดของเบนนอซโซ กอซโซลิ คือ: “เบนนอซโซ ดิ เลเซ” (“กอซโซลิ” มาเติมภายหลังโดยจอร์โจ วาซารี ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” เมื่อพิมพ์ครั้งที่สองเมื่อ ค.ศ. 1568) เกิดที่หมู่บ้านซานอิลาริโอ โคลอมบาโนราวปี ค.ศ. 1421 และย้ายไปฟลอเรนซ์พร้อมกับครอบครัวราวปี ค.ศ. 1427 ตามคำเขียนของวาซารี กอซโซลิเป็นลูกศิษย์และผู้ช่วยของฟราแอนเจลิโค งานจิตรกรรมฝาผนังในคอนแวนต์ซานมาร์โค (San Marco di Firenze) ที่ฟลอเรนซ์เขียนโดยกอซโซลิตามแบบของฟราแอนเจลิโค ระหว่างปี ค.ศ. 1444 ถึงปี ค.ศ. 1447 กอซโซลิทำงานร่วมกับลอเร็นโซ กิเบอร์ติ (Lorenzo Ghiberti) และ วิตโตริโอ กิเบอร์ติ ในการสร้าง “ประตูสวรรค์” ของหอศีลจุ่มซานจิโอวานนี (Battistero di San Giovanni)
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 1447 กอซโซลิไปโรมกับฟราแอนเจลิโคผู้ถูกเรียกตัวโดยสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 4เพื่อไปตกแต่งชาเปลในวังวาติกัน ต่อมากอซโซลิก็เขียนภาพในชาเปลนิโคลินี (Niccoline Chapel) ให้กับสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5จนกระทั่งเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1448 กอซโซลิอาจจะเป็นผู้เขียนงานที่วัดซานตามาเรียอาราโคลี (Santa Maria in Aracoeli) งานจิตรกรรมฝาผนัง “นักบุญแอนโทนีและนักบุญสององค์” งานหลังเป็นงานร่วมกับฟราแอนเจลิโคบนเพดานมหาวิหารออร์เวียตโต (Duomo di Orvieto) ในแคว้นอุมเบรีย
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
เรือหลวงพฤหัสบดี

เรือหลวง"พฤหัสบดี" (AGOR-813)  เป็นเรืออเนกประสงค์สำหรับงานอุทกศาสตร์ของกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ ใช้ในงานสำรวจแผนที่ทะเลและสำรวจสมุทรศาสตร์, งานฝึกและการกู้ภัยทางทะเล ตลอดจนสนับสนุนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมทางทะเลและชายฝั่ง เป็นโครงการจัดหาเพื่อทดแทนเรือสำรวจขนาดเล็กที่ปลดระวางประจำการและเรือเก่าที่มีอายุใช้ราชการมานาน
กองทัพเรือ กำหนดหมายเลขเรืออเนกประสงค์ เป็นหมายเลข 813 และได้กราบบังคมทูลพระกรุณาขอพระราชทานชื่อเรือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานชื่อเรือว่า เรือหลวงพฤหัสบดี เขียนย่อว่า ร.ล.พฤหัสบดี ตรงกับ ภาษาอังกฤษว่า H.T.M.S. PHARUEHATSABODI เมื่อวันที่ ธันวาคม พ.ศ. 2549 ด้วยดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ และเรือลำนี้มีระวางขับน้ำมากที่สุดในหมู่เรือสำรวจของกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ ซึ่งเดิมมีอยู่สามลำ คือ 
เรือหลวงพฤหัสบดี ต่อขึ้นที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยบริษัท ยูนิไทย ชิปยาร์ด แอนด์เอนจิเนียริ่ง ซึ่งเป็นกิจการร่วมค้ากับบริษัท Shelde Naval Ship Building ในเครือ Damen Shipyard Group ของเนเธอร์แลนด์ ก่อสร้างโดยใช้แบบของ Damen Shipyard ด้วยงบประมาณ 900 ล้านบาท ใช้เวลาสร้าง 940 วัน
เรือหลวงพฤหัสบดี จะประกอบภารกิจแรกในเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2551 โดยทำการสำรวจข้อมูลอุทกศาสตร์และสมุทรศาสตร์ บริเวณเกาะเต่า จังหวัดสุราษฏร์ธานี
ความเป็นมาของโครงการ.
เรือหลวงพฤหัสบดี เป็นเรือที่กองทัพเรือจัดสร้างขึ้นตามโครงการจัดหาเรืออเนกประสงค์สำหรับงานอุทกศาสตร์ และงานต่อต้านทุ่นระเบิด/ฝึก ระยะที่ 1 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทดแทนเรือสำรวจขนาดเล็กที่ปลดระวางประจำการและเรือเก่าที่มีอายุใช้ราชการมานาน โดยจะใช้เป็นเรือสำรวจแผนที่ทะเลและสำรวจสมุทรศาสตร์ เพื่อรวบรวมข้อมูลสภาวะแวดล้อมทางธรรมชาติในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน ตลอดจนใช้เป็นเรือสนับสนุนงานต่อต้านทุ่นระเบิด เพื่อช่วยเสริมการปฏิบัติการทางเรือสาขาสงครามทุ่นระเบิดให้มีประสิทธิภาพ เรือหลวงพฤหัสบดี ต่อขึ้นที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยบริษัท ยูนิไทย ชิปยาร์ด แอนด์เอนจิเนียริ่ง ซึ่งเป็นกิจการร่วมค้ากับบริษัท Shelde Naval Ship Building ในเครือ Damen Shipyard Group ของเนเธอร์แลนด์ ก่อสร้างโดยใช้แบบของ Damen Shipyard ด้วยงบประมาณ 900 ล้านบาท ใช้เวลาการสร้าง 940 วัน
ภารกิจ.
มีภารกิจและหน้าที่ในภาวะปกติเพื่อใช้ในการสำรวจแผนที่ทะเลและสำรวจสมุทรศาสตร์ เพื่อรวบรวมข้อมูลสภาวะแวดล้อมทางธรรมชาติในอ่าวไทยและทะเลอันดามัน ที่จำเป็นต่อการปฏิบัติการทางเรือ รวมทั้งใช้ในการสนับสนุนการฝึกตามประเภทเรือให้แก่นักเรียนหลักสูตรที่เกี่ยวข้อง ทั้งภายในและภายนอกกองทัพเรือ สำหรับในสภาวะสงคราม ใช้ในการภารกิจสนับสนุน การต่อต้านทุ่นระเบิด เพื่อช่วยเสริมการปฏิบัติการทางเรือสาขาสงครามทุ่นระเบิดให้มีประสิทธิภาพ และยังสามารถใช้ในการสนับสนุนการกู้ภัยทางทะเล สนับสนุนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมทางทะเลและชายฝั่ง สนับสนุนการขจัดคราบน้ำมันในทะเล และสนับสนุนการปฏิบัติการทางเรือของกองทัพเรือ