pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ไอศูรย์ วาทยานนท์

ไอศูรย์ วาทยานนท์ (ชื่อเล่น โอ๋; 2 มีนาคม พ.ศ. 2510) เป็นนักแสดง ดีเจชาวไทย นักร้องอดีตสมาชิกวงแกรนด์เอ๊กซ์ มีเพลงดังอย่างเพลง ‘สายใย’ และ 'ฉันจะบิน'
ประวัติ.
ไอศูรย์ ศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เคยศึกษาทั้งที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่มาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ที่คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาและใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกานาน 5 ปี จากนั้นกลับมาทำงานในสายงานสื่อสารมวลชน เป็นนักจัดรายการวิทยุ ผู้ประกาศข่าว พิธีกรรายการโทรทัศน์ ผู้สื่อข่าว ผู้แปลกีฬาต่างประเทศ ร่วมเปิดบริษัท Boombox Entertainment ดูแลงานประชาสัมพันธ์ จัดงานอีเว้นท์ และออกหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "อ(ห)ย่าให้รักนำทาง" โดยสำนักพิมพ์ อนิศ พับลิชชิ่ง
ในปี พ.ศ. 2552 กลับมามีผลงานอัลบั้มเพลงอีกครั้ง โดยรับหน้าที่เป็น Executive Producer มีซิงเกิ้ลเพลง "ขอกลับมา" และ "คำถาม" ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบละคร "มนตราแห่งรัก" ละครดังทางช่อง 7
นอกจากนี้ ทำงานตำแหน่ง Station Manager บริษัท อินไซท์ อินโฟ จำกัด (Insight Info Co.Ltd.)" ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำ สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทยช่อง 11 และ Post TV ของ Bangkok Post ด้านงานพิธีกร เป็นพิธีกรรายการวิเคราะห์ฟุตบอล Post TV ของ Bangkok Post และพิธีกรรายการ VIP Sports Cup ของ IPM Sport Cup TV เป็นคอลัมนิสต์ หนังสือพิมพ์ San Francisco Reach Out ของ Thai Press, USA และผู้สื่อข่าวและทีมแปลกีฬาต่างประเทศ หนังสือพิมพ์สยามกีฬา นอกจากนั้นยังเคยร่วมทีมบริหารเคเบิลทีวี Sportsline Channel ของ Traffic Corner และ พนักงานฝ่ายส่งเสริมกิจกรรม การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.)
ไอศูรย์ดำเนินธุรกิจอพาร์ทเม้นท์ที่จังหวัดเชียงใหม่ และจัดรายการวิทยุคลื่น FM 96.75 MHz OK Click Station "ช่วงเก๋าโก๋โอ๋สไตล์"
ชีวิตส่วนตัว.
ไอศูรย์เคยสมรสกับศิรนุช โรจนเสถียร ที่ภายหลังได้หย่ากัน หลังใช้ชีวิตคู่เพียง 4 เดือน จนในปี พ.ศ. 2560 เขากลับไปคบหากับสายธาร นิยมการณ์ อดีตแฟนเมื่อ 20 ปีก่อน อย่างเปิดเผย
เดิมไอศูรย์เคยเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ แต่หลังจากคบหากับสายธารครั้งล่าสุด เขาได้กลับไปนับถือศาสนาพุทธและปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะ
ผลงาน.
ผลงานเพลง.
"แกรนด์เอ็กซ์
"ชุดที่ 16 "สายใย" (2528)
"ชุดพิเศษ Grand Ex Family "ขวดโหล #1" (2529)
"ชุดพิเศษ Gramd Ex "ขวดโหล #2" ขอภาพไว้คั่นตำรา (2529)
"ชุดที่ 17 "นิรันดร์กาล" (2529)
"ชุดที่ 18 "อยากให้ความรัก(แก่คนทั้งโลก)" (2530)
"ชุดพิเศษ "ดวงใจกับความรัก" รวมบทเพลงพระราชนิพนธ์ (2530)
"ชุดที่ 19 "ได้ไหม" (2531)
"G THREE (แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ -2541) ทำร่วมกับ อริชัย อรัญนารถ และ พิทพล โชติสรยุทธ์
 อัลบั้มเดี่ยว
"ใต้ปีกฝัน (RS Promotion Group-2534)
"ไม่ขวางทางใคร (Face-2536) 
"โอ๋ ไอศูรย์ (โซนี่ มิวสิก-2552)
"เพลงประกอบละคร"'
องค์บาก 3

องค์บาก 3  นำแสดงและกำกับภาพยนตร์โดย จา พนม (Tony Jaa) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจากองค์บาก 2 กำกับโดย ทัชชกร ยีรัมย์ ร่วมกับผู้กำกับและกำกับคิวบู๊โดย พันนา ฤทธิไกร ซึ่งออกฉายในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ภาพยนตร์ทำรายได้ 41.7 ล้านบาท ถูกจัดระดับเรตติ้ง ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป
เรื่องย่อ.
หลังจากพ่ายแพ้แก่ "ภูติสางกา" (ชูพงษ์ ช่างปรุง) ทุกศาสตร์ยุทธที่ถูกบ่มเพาะฝึกฝนมาทั้งชีวิตของ "เทียน" (ทัชชกร ยีรัมย์) ล้วนถูกทำลายย่อยยับจนหมดสิ้น ดั่งคำทำนายเมื่อครั้งถือกำเนิด ยามใดจับต้องศาสตรา ชีวิตจักมืดมน ต้องทนทุกข์แสนสาหัส บัดนี้ร่างที่ไร้ชีวิตของบุรุษนักสู้ได้ถูกลำเลียง ขนย้ายส่งต่อไปยังหมู่บ้านอโรคยา ที่ในอดีต "เทียน" และ "พิม" (พริมรตา เดชอุดม) เคยใช้ชีวิตเติบโตในวัยเด็ก โดยมีเหล่าผู้คนในหมู่บ้าน หรือกระทั่งคนบ้า ที่ไม่เคยมีพิษมีภัยกับใครอย่าง "ไอ้เหม็น" (หม่ำ จ๊กมก) ก็ต่างมาร่วมกันหลอมจิตศรัทธา ช่วยกันหล่อพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เพื่อส่งจิตระลึกให้ "เทียน" ฟื้นคืนสติกลับมามีชีวิตอีกครั้ง 
โดยมี "พระครูบัว" (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) ช่วยเปิดทางให้ "เทียน" ได้เริ่มต้นเข้าสู่สมาธิเพื่อฝึกควบคุมร่างกายและจิตให้นิ่ง หลอมหลวมเข้ากับ พลังศรัทธาอันแรงกล้าจากธาตุธรรมชาติทั้ง 4 "ดิน น้ำ ลม ไฟ" ผสมผสาน จนก่อเกิดการค้นพบ "นาฏยุทธ์" ศาสตร์และศิลปะการต่อสู้อันทรงอานุภาพอย่างที่ ไม่เคยปรากฏมาก่อน และทันทีที่ "พระยาราชเสนา" (ศรัณยู วงษ์กระจ่าง) รู้ว่าบัดนี้ "เทียน" ได้รับการชุบชีวิตจากชาวหมู่บ้านคณะโขนด้วยแล้ว การระดมขุมกำลังทั้งหมดส่งไปเพื่อทำลายล้างและเข่นฆ่าผู้คนในหมู่บ้านก็เกิดขึ้นทันที 
โดยที่ตัว "พิม" เองถูกทหารจับตัวไปยังพระราชวังเพื่อสำเร็จโทษอาญาคซทัณฑ์ (ใส่ตระก้อให้ช้างเตะ) ต่อหน้าหมู่ทาสและประชาชนทั้งหมด ทำให้ "เทียน" ต้องยอมละตัวเอง ออกจากดวงจิตอันบริสุทธิ์เพื่อเผชิญกับวิบากกรรม ที่เป็นอุปสรรคซึ่งถูกลิขิตไว้อย่างไม่จบสิ้น ทางเดียวที่จะเอาชนะกรรมที่เริ่มก่อตัวขึ้น นั่นคือต้องเผชิญหน้าและเรียนรู้ที่จะควบคุมและเอาชนะจิตใจตนเองให้ได้
รางวัลในประเทศไทย.
ตารางสาขารางวัลที่ได้เข้าชิงรางวัล สีเขียวคือได้รับรางวัล สีแดงคือได้รับการเสนอชื่อแต่พลาดรางวัลไป
เอราวัณ

เอราวัณ  เป็นช้างเผือกพาหนะของพระอินทร์ คัมภีร์ปรมัตถโชติกา อรรถกถาธรรมิกสูตร ระบุว่าช้างนี้เป็นเทพบุตรองค์หนึ่ง เมื่อท้าวสักกะต้องการจะเสด็จไปไหน เอราวัณเทพบุตรก็จะแปลงกายเป็นช้างเผือก 33 เศียร แต่ละเศียรมีงา 7 งา งาแต่ละงามีสระบัว 7 สระ แต่ละสระมีบัว 7 กอ แต่ละกอมีดอกบัว 7 ดอก แต่ละดอกมีกลีบ 7 กลีบ แต่ละกลีบมีอัปสร 7 องค์ฟ้อนรำอยู่ ทุกองค์มีชื่อว่าปทุมอัปสร
โดมินิก คูเปอร์

โดมินิก คูเปอร์  เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1978 เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ มีผลงานทางโทรทัศน์ ภาพยนตร์ ละครเวที และวิทยุ ในการผลิต มีผลงานในภาพยนตร์ " Mamma Mia!" และละครเวที "The History Boys"
แดเนียล เดย์-ลูวิส

แดเนียล ไมเคิล เบลค เดย์-ลูวิส  เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1957 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ซึ่งต่อมาเป็นพลเมืองไอริชในปี 1993 เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ มีผลงานเพียง 4 เรื่องตั้งแต่ปี 1997 
เขาแสดงในบทบาทเป็น คริสตี บราวน์ใน "My Left Foot" (1989) และ แดเนียล เพลนวิว ใน "There Will Be Blood" (2007) ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์และรางวัลบาฟต้าสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และยังได้รับรางวัลแซกอวอร์ดสและรางวัลลูกโลกทองคำ เขาแสดงบน บิล "เดอะบุชเชอร์" คัตติง ใน "Gangs of New York" ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลบาฟต้าและแซกอวอร์ดส
เอเดรียน โบรดี

เอเดรียน โบรดี้  นักแสดงชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1973 มีผลงานเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากบทบาทของ วลาดิสลอว์ ซพิลแมน (Waladislaw Szpilman) นักเปียโนชาวโปแลนด์เชื้อสายยิว ทีใช้ชีวิตช่วงหนี่งในสงครามโลกครั้งที่ 2 หลบซ่อนทหารนาซีอย่างยากลำบากและโดดเดี่ยว The Pianist กำกับโดย โรมัน โปแลนสกี (Roman Polanski) จากภาพยนตร์เรื่องนี้ โบรดี้ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรกและได้รางวัลมาครองในที่สุด โบรดี้ ถือเป็นนักแสดงชายที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลออสการ์ขณะอายุเพียง 29 ปี ในช่วงเวลาบนเวทีหลังรับรางวัลจากนักแสดงหญิง ฮัลลี เบอร์รี โบรดี้กล่าวขอบคุณมารดา ผู้ที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์และขอเวลาเพิ่มจากวาทยากรและวงออเคสตร้าของงานที่เริ่มบรรเลงเพลงเพื่อเป็นสัญญาณให้รับรู้ว่าเวลาบนเวทีหมดลง โดยโบรดี้โด้กล่าวความรู้สึกในช่วงการถ่ายทำและต่อสงครามอย่างสะเทือนใจ เขากล่าวเรียกร้องให้ทุกคนปรารถนาและสวดมนต์อ้อนวอนขอสันติภาพ นอกจากรางวัลออสการ์ เขายังเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่ได้รับรางวัลซีซาร์อีกด้วย
 <ns>10</ns>
 <id>609892</id>
 <revision>
 <id>12175644</id>
 <parentid>11491594</parentid>
 <timestamp>2025-03-03T04:24:47Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>ยุทธนาสาระขันธ์</username>
 <id>292898</id>
 </contributor>
 <origin>12175644</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เป็นคณะลำดับที่ 3 ของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เปิดทำการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี (สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์) และระดับปริญญาโท ใน 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ และสาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ภาครัฐ
ประวัติ.
นับตั้งแต่สถาบันธุรกิจบัณฑิตย์ได้เริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2511 และได้พัฒนาเป็นวิทยาลัยโดยมีอาจารย์ ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ เป็นผู้อำนวยการ ภายใต้การกำกับของสภาการศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ มีคณะบริหารธุรกิจได้รับการรับรองหลักสูตรและอนุญาตให้เปิดสอนเป็นคณะแรก ในปี พ.ศ. 2513 ต่อมาได้แยกสาขาวิชาการบัญชีออกจากคณะบริหารธุรกิจ จัดตั้งเป็นคณะการบัญชีเป็นคณะวิชาที่ 2 ในปี พ.ศ. 2515
จุดเริ่มต้นของการก่อตั้งคณะเศรษฐศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อปีการศึกษา 2513 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มตั้งวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เสนอหลักสูตรการเรียนการสอนสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ร่วมกับสาขาวิชานิติศาสตร์ ดำเนินการสอนโดย คณะวิชานิติเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นผู้พิจารณาหลักสูตร แต่เนื่องจากหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ที่เสนอไป เป็นหลักสูตรที่สร้างขึ้นตามนโยบายของวิทยาลัยที่จะให้มีการเรียนการสอนวิชานิติศาสตร์มากกว่าเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ จึงมีอุปสรรคบางประการเกี่ยวกับการพิจารณาหลักสูตร จึงต้องใช้เวลาพิจารณานานเป็นพิเศษ ต่อมาสภาการศึกษาแห่งชาติได้ขอให้วิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ แยกคณะวิชานิติศาสตร์ออกเป็น 2 คณะ คือ คณะนิติศาสตร์ และคณะเศรษฐศาสตร์ วิทยาลัยจึงได้เสนอหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2514 และได้อนุมัติให้เปิดสอนได้ในวันที่ 8 กันยายน 2515 ซึ่งเป็นคณะวิชาที่ 3 ของวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอน นับถึงปัจจุบันนี้ คณะเศรษฐศาสตร์ได้ผลิตบัณฑิตทางเศรษฐศาสตร์ไปแล้ว 37 รุ่น มหาบัณฑิต 21 รุ่น
ปี พ.ศ. 2553 คณะเศรษฐศาสตร์ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของคณะ โดยได้นำสาขารัฐประศาสนศาสตร์ เข้ามาร่วมในคณะและได้เปลี่ยนชื่อจากคณะเศรษฐศาสตร์ เป็นคณะเศรษฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
หน่วยงานภายในคณะเศรษฐศาสตร์.
สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์  ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ จุดประกายความสนใจเรื่องการศึกษาเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย ส่งเสริมสนับสนุนการเรียนรู้เศรษฐศาสตร์ในทุกระดับ และส่งเสริมให้คนไทยได้นำความรู้ความเข้าใจทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต โดยได้จัดให้มีการอบรมด้านการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาให้กับอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ และมีการจัดค่ายอบรมความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ให้กับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (Econ Junior Camp) เป็นประจำทุกปี รวมทั้งได้มีการจัดพิมพ์วารสารเศรษฐศาสตร์เยาวชน (Econ Junior Journal) เพื่อเผยแพร่ความรู้ทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปยังโรงเรียนต่างๆ และภายในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
หอศิลป์

หอศิลป์ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (อังกฤษ: Art museum หรือ Art gallery) เป็นบริเวณหรืออาคารที่ใช้ในการแสดงนิทรรศการศิลปะ หอศิลป์มีทั้งแบบที่เปิดให้เข้าชมในลักษณะสาธารณะ หรือหอศิลป์ส่วนตัวที่เปิดให้ชมเฉพาะบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารของเจ้าของอาคาร โดยส่วนมากหอศิลป์จะแสดงภาพเขียน โดยนอกเหนือจากนี้หอศิลป์ยังมีการแสดง ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ลายผ้า ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย อีกด้วย
ในปัจจุบัน หอศิลป์ได้รับความนิยมใช้เป็นสถานที่จัดงานสังสรรค์ การประชุม และงานสัมมนา
ประวัติ.
คอลเลคชั่นส่วนตัว.
ตลอดประวัติศาสตร์ งานศิลปะขนาดใหญ่และราคาแพงมักได้รับการว่าจ้างโดยสถาบันทางศาสนาหรือผู้นำทางการเมือง และจะถูกจัดแสดงในวัด โบสถ์ และพระราชวัง แม้ว่าคอลเลกชันงานศิลปะเหล่านี้จะไม่เปิดให้สาธารณชนทั่วไปเข้าชม แต่ก็มักจะเปิดให้ประชาชนบางส่วนเข้าไปชมด้วย
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี

เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี  เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า กีฬา ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2004 กำกับ ร่วมสร้าง ทำดนตรีประกอบ นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วูด, ฮิลารี สแวงก์และมอร์แกน ฟรีแมน บทภาพยนตร์เขียนโดย พอล แฮกกิส ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของ เอฟ. เอ็กซ์. ทูล นามปากกาของผู้จัดการการต่อสู้และ "คัตแมน" เจอร์รี บอยด์ โดยอยู่ในชื่อดั้งเดิมว่า "เชือกไหม้ (Rope Burns)" เนื้อเรื่องพิมพ์ใหม่อีกครั้งภายใต้ชื่อภาพยนตร์ในภาษาอังกฤษ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวกับแม็กกี้ (ฮิลารี สแวงก์) เด็กสาวคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากจะขึ้นชกมวย เธอจึงขอร้องให้แฟรงกี้ ดันท์ (คลินต์ อีสต์วูด) พี่เลี้ยงนักมวยมากประสบการณ์ช่วยสอนมวยให้เธอ แต่เขาปฏิเสธเธอเนื่องจากเขานั้นไม่รับสอนให้ผู้หญิง แต่แล้วด้วยความมุ่งมั่นของแม็กกี้กลับทำให้แฟรงกี้ใจอ่อนและยอมเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ จนกระทั่งแม็กกี้ได้ขึ้นสังเวียนเป็นครั้งแรกมิตรภาพของครูและศิษย์จึงเกิดขึ้นผ่านการเล่าเรื่องราวชีวิตของทั้งคู่
เนื้อเรื่องหลักของภาพยนตร์กล่าวถึงชีวิตของคนเราที่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่อยากพบเจอและสิ่งที่ทุกข์ใจ เกี่ยวข้องกับชีวิตของมนุษย์เราที่ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7สาขา และได้รับรางวัลมา 4สาขาด้วยกัน ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
โจวันนี บาลยีโอเน

จิโอวานนิ บากลิโอเน (ภาษาอิตาลี: Giovanni Baglione หรือ Il Sordo del Barozzo) (ค.ศ. 1566 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1643) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกสมัยต้นและนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
ชีวิต.
จิโอวานนิ บากลิโอเนเป็นลูกศิษย์ของฟรานเชสโค โมเรลลิ (Francesco Morelli) ส่วนใหญ่แล้วบากลิโอเนทำงานเขียนที่โรมโดยเริ่มด้วยลักษณะการเขียนแบบปลายสมับแมนเนอริสม์ และไดัพิมพ์หนังสือสองเล่ม “วัดเก้าวัดในโรม” ในปี ค.ศ. 1639) และ “ชีวิตของจิตรกร, ประติมากร และช่างแกะภาพพิมพ์ (ที่ทำงานระหว่าง ค.ศ. 1566-1642)” ในปี ค.ศ. 1642 หนังสือเล่มที่สองเป็นงานสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเป็นแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับจิตรกรที่พำนักอยู่ในกรุงโรมในสมัยเดียวกับบากลิโอเน
ในบรรดาชีวประวัติที่เขียนบากลิโอเนบันทึกประวัติของคาราวัจโจผู้ที่ไม่ลงรอยด้วยแต่มีอิทธิพลต่อการเขียนของบากลิโอเนมาก คาราวัจโจถูกไล่ออกจากเมืองหลังจากที่บากลิโอเนตั้งข้อกล่าวหาว่าการเล่นเพื่อนเพศเดียวกัน (sodomy) บากลิโอเนเขียนภาพ “ความรักอันศักดิ์สิทธิ์และความรักอันเป็นราคะ” (Sacred Love Versus Profane Love) เป็นการตอบโต้ภาพ “ชัยชนะของความรัก” ของคาราวัจโจ ที่เป็นภาพของเทวดา (ความรักอันศักดิ์สิทธิ์) ยับยั้งคิวปิด (ความรักอันเป็นราคะ) กับปีศาจ (ใบหน้าเป็นของคาราวัจโจ)
บากลิโอเนได้ทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่รวมทั้งงานในสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 งานชิ้นสำคัญเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรมในชาเปลบอร์เกเซ สำหรับวัดซานตามาเรียเดลลอร์โตบากลิโอเนเขียนงานภาพในชาเปลพระแม่มารีเกับเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี งานอื่นๆ ที่เขียนให้วัดก็ได้แก่ภาพนักบุญเซบาสเตียน, “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” ที่วัดซานนิโคลาคาเชเร (San Nicola in Carcere), “นักบุญสตีเฟน” ที่มหาวิหารเปรูเจีย, และ “นักบุญแคทเธอริน” ที่โลเรโต พระสันตะปาปาปอลที่ 5 ประทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นขุนนางในตำแหน่ง “อัศวินแห่งพระเยซู” (Order of Christ) สำหรับภาพเขียน “นักบุญปีเตอร์ชุบชีวิตทาบิธา” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1607) สำหรับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ นอกจากนั้นบากลิโอเนก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดในท้องพระโรงจุสติเซียในปราสาทเดอิโรสสิ (Rocca dei Rossi) บากลิโอเนเสียชีวิตที่กรุงโรม
โดเมนีกีโน

โดเม็นนิโค แซมเปียริ หรือ โดเม็นนิชิโน  (21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 - 16 เมษายน ค.ศ. 1641) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบโบโลนยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนสีน้ำมัน
ชีวิต.
โดเม็นนิโค แซมเปียริเกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 ที่เมืองโบโลนยาในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของช่างทำรองเท้า และเริ่มการศึกษาเบื้องต้นกับจิตรกรเฟล็มมิชที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอิตาลีเดนนิส คาร์ลแวร์ต (Denis Calvaert) หลังจากที่ทะเลาะกับคาร์ลแวร์ตแล้วแซมเปียริก็ออกไปทำงานที่ “Accademia degli Incamminati” หรือหมายความตรงๆ ว่าสถาบันเพื่อการแสวงหาความคิดใหม่ของอันนิบาเล คารัคชี เพราะโดเม็นนิโคตัวเล็กจึงได้รับชื่อเล่นว่า “โดเม็นนิชิโน” (โดเม็นนิโคเล็ก) 
โดเม็นนิโคออกจากโบโลนยาไปโรมในปี ค.ศ. 1602 และกลายเป็นผู้ฝึกงานที่มีฝีมือดีที่สุดในความดูแลของอันนิบาเล คารัคชี ขณะที่อยู่ที่โรมโดเม็นนิโคพำนักอยู่กับจิตรกรจากโบโลนยาด้วยกันฟราเชสโค อัลบานิ (Francesco Albani) และ จุยโด เรนิ (Guido Reni) และทำงานเคียงข้างกับจิโอวานนิ ลานฟรังโค (Giovanni Lanfranco) ผู้ต่อมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของโดเม็นนิโค
จิตรกรรมบารอก

จิตรกรรมบารอก  เป็นจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับขบวนการศิลปะบารอก ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับระบบสัมบูรณนิยมทางการเมือง (absolutism), การปฏิรูปศาสนาซ้อน (Counter Reformation) และการฟื้นฟูโรมันคาทอลิก แต่ความนิยมของศิลปะบารอกและสถาปัตยกรรมบารอกมิได้จำกัดอยู่เพียงในบริเวณที่เป็นโรมันคาทอลิก แต่ยังเผยแพร่และเป็นที่นิยมในบริเวณที่เป็นโปรเตสแตนต์ด้วย
ภาพเขียนที่สำคัญในสมัยบารอกเริ่มราวปี ค.ศ. 1600 จนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษ 18 ลักษณะของศิลปะแบบบารอกเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยนาฏกรรม, สีสด และแสงที่จัดและเงามืด ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มักจะแสดงภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้น ศิลปะบารอกจะแสดงวินาทีที่เป็นนาฏกรรมมากที่สุดหรือถ้าเป็นได้วินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้น: มีเกลันเจโล ศิลปินยุคเรอแนซ็องส์สูงสลักเดวิด ยืนวางท่านิ่งก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับโกไลแอธ; แต่เดวิดของจัน โลเรนโซ แบร์นีนีในสมัยบารอกเป็นเดวิดที่กำลังขว้างก้อนหินไปยังโกไลแอธ ศิลปะบารอกเป็นศิลปะที่มีจุดประสงค์ในการกระตุ้นอารมณ์ผู้ดูแทนที่จะสร้างความสงบทางเหตุผลเช่นในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ในบรรดาจิตรกรเอกของยุคบารอกก็ได้แก่การาวัจโจ, แร็มบรันต์, เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์, ดิเอโก เบลัซเกซ, นีกอลา ปูแซ็ง และโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ การาวัจโจมาจากศิลปินเรอแนซ็องส์สูงที่มาใช้ความเป็นจริงในการเขียนตัวแบบและเขียนจากคนจริงและใช้แสงบนตัวแบบบนฉากหลังที่มืด ที่ปูทางไปสู่การเขียนภาพแบบใหม่ จิตรกรรมแบบบารอกมักจะสร้างความเป็นนาฏกรรมของภาพด้วยการใช้แสงที่ตัดกันเช่นในงานของแร็มบรันต์, โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ และฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ ส่วนอันโตน ฟัน ไดก์ ก็เป็นผู้สร้างวิธีการเขียนภาพเหมือนที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะในอังกฤษ
ความมั่งคั่งของฮอลแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เกิดการเขียนภาพกันเป็นจำนวนมากที่เป็นภาพเขียนในหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวัน, ภูมิทัศน์, ภาพนิ่ง, ภาพเหมือน หรือจิตรกรรมประวัติศาสตร์ มาตรฐานการเขียนก็สูงขึ้นและจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์กลายมาเป็นพื้นฐานที่มีอิทธิพลต่อมมาจนกระทั่งถึงยุคสมัยใหม่นิยม
วินเชนโซ จุสตีนีอานี

มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโต และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ
มัดหมี่

มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์ 
คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วง ๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วน ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู 
อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก
ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทย.
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท 
ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้
พระเจ้ามกจง

ทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อจาก พระเจ้าซองจง ในปี ค.ศ. 997 (พ.ศ. 1540) ทรงพระนามว่า พระเจ้ามกจง (ค.ศ. 997 - 1009)
ในรัชกาลนี้ พระพันปีของพระเจ้ามกจง และชายชู้ของพระนาง คือ "คิม จี ยาง" ได้พยายามโค่นราชบัลลังก์ แต่ไม่สำเร็จเพราะแผนการรั่วไหลเสียก่อน ทั้งสองถูกเนรเทศไปยัง เมืองชุงจู แต่ได้มีนายพลผู้หนึ่งชื่อ "กัง โจ" (Gang Jo) ได้สังหารคิมจียางและพระพันปีตายก่อนออกเดินทาง
พระเจ้ามกจงทรงสวรรคตในปี ค.ศ. 1009 (พ.ศ. 1552) หลังจากครองราชย์ได้เพียง 12 ปี พระชนม์เพียง 29 พรรษา ส่วนผู้ที่ครองราชย์สืบต่อมาคือพระญาติของพระองค์ซึ่งก็คือพระเจ้าฮยอนจง
พระราชสุสานของพระองค์มีชื่อว่า "กงนึง" (Gongneung) แต่ปัจจุบันนี้พระราชสุสานได้หายสาบสูญไปแล้ว
อุมาพร บัวพึ่ง

อุมาพร บัวพึ่ง (28 สิงหาคม พ.ศ. 2497 -) นักร้องแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2524 และเสาอากาศทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2520 และรางวัลพระพิฆเนศทอง ประจำปี พ.ศ. 2560 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เธอเป็นที่รู้จักจนปัจจุบันนี้คือเพลง "หนึ่งหญิงสองชาย" ของจงรัก จันทร์คณา ที่ร้องแก้กับเพลง" หนึ่งใจสองรัก " โดยชรัมภ์ เทพชัย
อุมาพร บัวพึ่ง เริ่มเป็นที่รู้จักการการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์ "คนดังพาเลซ" ของ ยิ่งยง สะเด็ดยาด (ทวิชย์ โปสินธุ์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อ พ.ศ. 2514 
มีงานร้องเพลงตามงานคอนเสิร์ตและงานโชว์ตัวต่างๆ และร้องประจำทุกคืนวันเสาร์ที่โรงแรมนิรันดร์แกรนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนร้องเพลงอีกด้วย ในปัจจุบัน ยังมีผลงานรับเชิญตามคอนเสิร์ตต่าง ๆ โดยมักจะได้ร่วมงานกับ ชรัมภ์ เทพชัย , ฎากร เทพทอง , พรหมเทพ เทพรัตน์ ในนามของคณะ สุเทพโชว์จูเนียร์ อยู่เสมอ
คยูจังกัก

คยูจังกัก  เป็นหอสมุดหลวงของ ราชวงศ์โชซ็อน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1776 ตามพระบัญชาของ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน ซึ่งเวลานั้นตั้งอยู่ในบริเวณ พระราชวังชังด็อกกุง ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อหอสมุดแห่งชาติคยูจังกัก หรือหอจดหมายเหตุคยูจังกัก ได้รับการดูแลโดยสถาบันคยูจังกักเพื่อการศึกษาภาษาเกาหลีที่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ตั้งอยู่ในแขวงชินลิม เขตควันอัก กรุงโซล ทำหน้าที่เป็นคลังเก็บบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางสำหรับการวิจัยและตีพิมพ์วารสารประจำปีชื่อ คยูจังกัก
ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน

ลีซาน จอมบัลลังก์แผ่นดิน  ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Lee San,Wind of the Palace เป็นละครประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2550 นำแสดงโดย อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ออกอากาศทาง เอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. ซีรีส์นี้กำกับโดย อี บย็อง ฮุน ผู้สร้างซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัลจาก แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง
อี ซอ-จินและฮัน จี-มินได้รับการยอมรับจากการแสดงของพวกเขาที่งาน MBC Drama Awards
เรื่องย่อ.
ซีรีส์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของพระเจ้าช็องโจ กษัตริย์ลำดับที่ 22 แห่งราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าช็องโจเป็นที่จดจำในประวัติศาสตร์เกาหลีในฐานะผู้ที่เห็นอกเห็นใจคนทั่วไป แม้ว่าพระองค์จะได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีในฐานะพระราชวงศ์ก็ตาม
ละครเริ่มต้นในช่วงวัยเยาว์ของพระองค์ ซึ่งในช่วงนั้นพระองค์ได้ผูกมิตรกับเด็กสองคนที่ทำงานในพระราชวังซึ่งต่อมาก็ถูกไล่ออก พระเจ้าย็องโจ (พระอัยกาของเจ้าชายอีซาน) กษัตริย์ลำดับที่ 21 แห่งราชวงศ์โชซ็อนได้ทำการขังเจ้าชายรัชทายาทซาโด พระบิดาของเจ้าชายอีซานไว้ในถังข้าวโดยไม่ได้ให้อาหารหรือน้ำ เนื่องจากพระองค์เกรงว่าเจ้าชายรัชทายาทกำลังวางแผนก่อรัฐประหาร เจ้าชายอีซานต้องการช่วยพระบิดา และด้วยความช่วยเหลือจาก ซ็อง ซง-ย็อน และพัก แท-ซู พระสหายของพระองค์ พระองค์สามารถขอร้องให้พระอัยกาให้อภัยเจ้าชายรัชทายาท แต่เจ้าชายรัชทายาทก็สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อน
จากนั้นละครจะข้ามไปยังวัยผู้ใหญ่ของเจ้าชายอีซาน เมื่อพระองค์และพระสหาย กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง ตลอดมาตำแหน่งรัชทายาทของพระองค์ถูกคุกคามจากการวางแผนของบุคคลในวังทั้งขุนนางและเชื้อพระวงศ์
เจ้าชายอีซานเริ่มตกหลุมรักซ็อง ซง-ย็อน พระสหายในสมัยเด็กของพระองค์ ซึ่งพ่อของเธอเป็นศิลปินในวังและเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก เรื่องราวจะกล่าวถึงการขึ้นสู่อำนาจและการเป็นกษัตริย์ของพระองค์ และการวางแผนชั่วร้ายภายในวังที่พระองค์ต้องคอยป้องกันไม่ให้ถูกกลุ่มโนรนโจมตี
แม้ว่าการแสดงจะแตกต่างไปจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ในหลาย ๆ ประการ แต่การนำเสนอชีวิตในราชสำนักในช่วงราชวงศ์โชซ็อนนั้นดูเหมือนจะอิงตามแหล่งข้อมูลร่วมสมัย
หมู่สุสานโคกูรยอ

หมู่สุสานโคกูรยอ  ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ
มรดกโลก.
หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
พระชายาเฮคยอง

พระชายาเฮคยอง(Heongyeong)(헌경왕후 홍씨, 1735-1815)จากสกุลฮง(Hong Clan)โดยทรงเป็นธิดาของ
ใต้เท้าฮงพงฮันขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในรัชสมัยพระเจ้ายองโจต่อมาพระนางได้เป็นชายาขององค์ชายซาโดและเป็นพระราชมารดาของพระเจ้าจองโจ
แต่ตลอดช่วงรัชกาลพระเจ้ายองโจทั้งพระสวามีและพระโอรสมีพวกขุนนางหัวเก่าและเชื้อพระวงศ์คอยขัดขวางไม่ให้ทั้งพระสวามีและพระโอรสได้ขึ้นครองราชย์เช่นพระมเหสีจองซุน
พระมเหสีองค์ที่2ของพระเจ้ายองโจเป็นต้นทรงอยู่อย่างเป็นสุขในรัชกาลพระเจ้าจองโจและพระเจ้าซุนโจทรงสิ้นพระชนม์ในรัชกาลพระเจ้าซุนโจในปีค.ศ.1815
(พ.ศ.2358)ขณะพระชนม์ถึง80พรรษา
จักรพรรดิโจวจิ้ง

สมเด็จพระจักรพรรดิจิงตี้ หรือ โจวจิ้งตี้ (ค.ศ. 573 - 581) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 และพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) มีพระนามเดิมว่า อูเหวินเอี๋ยน ต่อมาเปลี่ยนเป็น อูเหวินชาน (Yuwen Chan)
ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 573 (พ.ศ. 1116) โดยเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโจวเสวียนตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน
ปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) องค์ชายอูเหวินชานจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน มีพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิงตี้ ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
จักรพรรดิโจวจิงตี้ ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ก็ทรงถูกหยางเจียง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระบิดาของหยางฮองเฮา ฮองเฮาในจักรพรรดิเสวียนตี้โค่นราชบัลลังก์ พร้อมกับสำเร็จโทษพระองค์ และต่อมาได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์สุย มีพระนามว่าจักรพรรดิสุยเหวินตี้
จักรพรรดิโจวเสวียน

จักรพรรดิเซวียนแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวเซวียนตี้ (ค.ศ. 559 - 579) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า อวี่เหวินอวิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 559 (พ.ศ. 1102) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโจวอู่ตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ในปี ค.ศ. 578 อวี่เหวินอวินจึงขึ้นทรงราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 19 พรรษา อูเหวินหยุนทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอที่สุดในราชวงศ์ สวรรคตในปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาเท่านั้น อวี่เหวินช่านจึงขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิ้งตี้
จักรพรรดิโจวอู่

จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวอู่ตี้ (ค.ศ. 543 - 578) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินยง" (Yuwen Yong) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 543 (พ.ศ. 1086)
ทรงเป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ "อวี่เหวินไท่" (Yuwen Tai) ขุนพลแห่งราชวงศ์วุยตะวันตก เมื่อพระเชษฐา(พี่ชาย)คือ จักรพรรดิโจวหมิงตี้"อวี่เหวินอวี้" สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) อวี้เหวินยง พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวอู่ตี้ (ค.ศ. 560 - 578) ขณะพระชนมายุเพียง 17 พรรษา
ในปี ค.ศ. 572 (พ.ศ. 1115) ทรงล่อ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คือ อวี่เหวินฮู่ มาสังหาร และทรงจัดระเบียบทหารใหม่ ทำให้ทหารมีระเบียบวินัยและเข้มแข็งมากขึ้น ในปี ค.ศ. 577 ทรงนำกองทัพบุกขยี้และยึด ราชวงศ์เป่ยฉี 
ในปี ค.ศ. 578 สวรรคตระหว่างรบ ขณะพระชนม์ได้ 35 พรรษาทำให้ อวี่เหวินอวิน(บุตรชาย) ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้
เรื่องราวของจักรพรรดิโจวอู่ตี้หรืออวี่เหวินยงนั้นยังถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกด้วยอาทิ เช่น ศึกรักสะท้านแผ่นดิน (Lan Ling Wang 2013), ศึกรักลิขิตสวรรค์ (Princess of Lanling 2016), ตำนานสกุลตู๋กู (The Legend of Dugu 2018) และ ตู๋กูฮองเฮา (Queen Dugu 2018)
ฟรันส์ ฮัลส์

ฟรันส์ ฮัลส์ (ประมาณ ค.ศ. 1582 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1666) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ฮัลส์มีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนและการใช้ฝีแปรงที่อิสระและเป็นผู้นำวิธีการเขียนที่มีชีวิตชีวามาสู่ศิลปะดัตช์ และเป็นผู้มีบทบาทในการวิวัฒนาการการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มคนในคริสต์ศตวรรษที่ 17
ชีวิต.
ฟรันส์ ฮัลส์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1582 หรือ ค.ศ. 1583 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ครอบครัวของฮัลส์ก็เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นที่หลบหนีออกจากแอนต์เวิร์ประหว่างการเสียเมืองแอนต์เวิร์ป (Fall of Antwerp, 1584–1585) จากเนเธอร์แลนด์ของสเปนไปฮาร์เลมที่ฮัลส์อาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ฮัลส์ได้รับการศึกษาทางศิลปะจากจิตรกรชาวเฟลมิชที่หลบหนีมาอีกคนหนึ่งกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิจริตนิยม แต่ไม่เห็นได้ชัดในภาพเขียน 
เมื่ออายุได้ 27 ปีฮัลส์ก็ได้เป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา และเริ่มทำงานเป็นช่างซ่อมศิลปะสำหรับเทศบาลเมือง ฮัลส์ซ่อมภาพในงานสะสมขนาดใหญ่ที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ บรรยายในหนังสือ "หนังสือจิตรกรรม"  ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1604 งานที่เด่นคืองานของเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans), ยัน ฟัน สโคเริล (Jan van Scorel) และยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert) ที่แขวนอยู่ที่วัดเซนต์จอห์นในฮาร์เลม งานซ่อมภาพเขียนเป็นงานที่เมืองฮาร์เลมเป็นผู้จ่ายค่าจ้าง เพราะงานเขียนทางศาสนาทั้งหมดถูกยึดหลังจากเกิดการทำลายรูปเคารพ แต่งานเขียนทั้งหมดมิได้เป็นของเมืองฮาร์เลมอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1625 หลังจากที่ผู้อาวุโสของเมืองตัดสินความเหมาะสมของภาพที่จะเป็นเจ้าของ งานที่เหลือถูกตัดสินว่าเป็นโรมันคาทอลิกเกินไปและถูกขายให้แก่กอร์เนลิส กลาสส์ ฟัน วีริงเงิน (Cornelis Claesz van Wieringen) สมาชิกสมาคมช่างเขียนด้วยกัน โดยมีข้อแม้ว่าต้องนำออกจากเมือง เมื่อไม่มีงานเขียนมากนักที่จะต้องซ่อม ฮัลส์จึงต้องเริ่มอาชีพใหม่เป็นช่างเขียนภาพเหมือน
จักรพรรดิโจวหมิง

จักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวหมิงตี้ (ค.ศ. 534 - 560) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินอวี้" (Yuwen Yu) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 534 (พ.ศ. 1077) เป็นบุตรชายคนโตของ อวี่เหวินไท่ เมื่อพระราชอนุชาคือ จักรพรรดิเสี้ยวหมินตี้ ทรงถูกถอดและปลงพระชนม์โดยผู้สำเร็จราชการ พระองค์จึงถูกยกให้ขึ้นครองราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวหมิงตี้ ในปี ค.ศ. 557(พ.ศ. 1100) ขณะพระชนม์ได้ 23 พรรษา
ทรงครองราชย์ได้เพียง 3 ปี ก็ทรงถูกวางยาพิษโดยผู้สำเร็จราชการ ก่อนสวรรคตทรงยกราชสมบัติให้พระราชอนุชา สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) ขณะพระชนม์ได้ 26 พรรษา
นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ

นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ หรือ เกรซ เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2539 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นลูกของสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ และเป็นลูกคนเดียวของนางเตือนใจ เตชะรัตนประเสริฐ มีพี่ชายและพี่สาวต่างมารดา 4 คน คือ อัครพล ชมศจี อวิกา และจาตุศม เตชะรัตนประเสริฐ สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนร่วมฤดี อินเตอร์เนชั่นแนล สคูล (RIS) และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าสู่วงการภาพยนตร์กับผลงานแสดงนำในภาพยนตร์กำกับโดย พจน์ อานนท์ เรื่อง "เอ๋อเหรอ" เมื่อปี 2548 ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ได้รับรางวัลดารานำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม จากรางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 15 ประจำปี 2548 จากนั้นมีบทพากษ์เสียงในภาพยนตร์ แอนิเมชันไทยเรื่องดังอย่าง "ก้านกล้วย" (2549)
นวรัตน์เป็นบุคคลข้ามเพศจากหญิงเป็นชายคนแรกที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอนุญาตให้แต่งกายชุดครุยบัณฑิตสำหรับบุรุษในพิธีพระราชทานปริญญาบัตร
อาจื่อ

อาจื่อ  เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง
อาจื่องามดั่งอสรพิษร้าย มีอายุประมาณสิบหกปี เป็นเด็กกำพร้า ต้องแยกกับบิดามารดาและพี่สาวตั้งแต่แบเบาะ ยังจำความไม่ได้ เนื่องจากบิดาและมารดาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ทำให้อาจื่อเป็นเด็กที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน หนำซ้ำยังไปเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าหมู่ดาวติงชุนชิว 
อาจื่อเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้งชุน มีพี่สาวอีกคนชื่ออาจู
อาจื่อติดตามเฉียวฟงตลอดหลังจากที่อาจูพี่สาวเสียชีวิต ซึ่งได้ฝากฝังให้เฉียวฟงช่วยดูแล เพราะเกรงอาจื่อจะหลงเดินทางผิด ในขณะเดียวกันอาจูก็ฝากฝังให้อาจื่อคอยดูแลปรนนิบัติเฉียวฟงด้วยเช่นกัน แต่ทว่าอาจื่อมีนิสัยกร้าวร้าว โหดเหี้ยมอำมหิต ทำให้เป็นภาระกับเฉียวฟงอยู่เสมอ แต่สุดท้ายอาจือก็รักเฉียวฟง
โรแบร์ แลงกาต์

โรแบร์ แลงกาต์ ("รอแบร์ แล็งกา)" หรือ ร. แลงกาต์ (พ.ศ. 2435 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักนิติศาสตร์และอาจารย์สอนกฎหมายชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับกฎหมายในภาคพื้นเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อวงการกฎหมายไทยในอดีตอย่างยิ่ง
ชีวิตช่วงต้น.
โรแบร์เกิดใน พ.ศ. 2435 ณ เมืองชาร์เลอวีล-เมซีแยร์ แคว้นอาร์แดน ประเทศฝรั่งเศส ชีวิตส่วนตัวของเขาไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
ด้านการศึกษา ใน พ.ศ. 2462 เขาได้ศึกษาภาษาไทย ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต จนได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันภาษาตะวันออกแห่งกรุงปารีส ต่อมาได้ศึกษากฎหมายเอกชนจนได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตในปารีสเมื่อ พ.ศ. 2474 มีผลงานเป็นวิทยานิพนธ์เรื่อง "เลสกลาวาชปรีเวดองเลอวีเยอดรัวซียามัว" ("ระบบทาสเอกชนในกฎหมายเก่าของสยาม")
การงาน.
ด้านการทำงาน ระหว่าง พ.ศ. 2461 ถึง พ.ศ. 2462 โรแบร์เป็นล่ามให้กองทัพไทยในฝรั่งเศส
ครั้น พ.ศ. 2467 ถึง พ.ศ. 2483 โรแบร์ย้ายมาประกอบอาชีพในกรุงเทพมหานคร โดยเป็นที่ปรึกษากฎหมาย และอาจารย์วิชานิติศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยหลายแห่งในเอเชีย รวมถึงอาจารย์วิชานิติศาสตร์ระดับปริญญาตรีและปริญญาโทของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส และมีล่ามถ่ายทอดเป็นภาษาไทยอีกที
ช่วงนั้น เขายังได้เป็นที่ปรึกษากระทรวงยุติธรรม และได้ร่วมในการอภิปรายและศึกษาเกี่ยวกับระบบกฎหมายอินเดียที่กำลังเจริญเติบโต
เขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยกระทั่ง พ.ศ. 2498 จึงออกจากงาน ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศกัมพูชากลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
ชีวิตส่วนตัว.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงรายงานไว้ใน "สาส์นสมเด็จ" ว่า ใน พ.ศ. 2480 ระหว่างที่โรแบร์ทำงานในประเทศสยาม พระองค์เสด็จไปเยี่ยมเขาที่บ้าน และทรงพบว่า เขาสะสมพัดยศของพระภิกษุไว้มากมาย ในจำนวนนี้มีพัดโบราณและพัดประจำตำแหน่งซึ่งไม่ควรจะได้ไว้ เมื่อตรัสถามที่มา เขาก็บ่ายเบี่ยงเลี่ยงตอบ
การตาย.
โรแบร์กลับประเทศฝรั่งเศสไปสอนที่ศูนย์อินเดียศึกษา มหาวิทยาลัยปารีส จนเสียชีวิตในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 หนึ่งปีก่อนที่ผลงานของเขาจะได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและนำชื่อของเขาเข้าสู่โลกระดับสากล
เครื่องยนต์นิสสัน RB

เครื่องยนต์นิสสัน RB เป็นเครื่องยนต์ 2.0-3.0 ลิตร จากนิสสัน โดยแบ่งเป็น
RB26DET.
RB26DET เป็นเครื่องยนต์ของรถยนต์นิสสัน สกายไลน์ ในรหัส GT-R ตั้งแต่ 
นอกจากนี้ยังมีรถยนต์นิสสันรุ่น Stagea 260RS และรถยนต์ทอมมี ไคระ (Tommy Kaira) รุ่น ZZ II ที่ผลิตหรือประกอบโดยใช้เครื่องยนต์รุ่นดังกล่าว
ภาษาฮีบรูมิซนะห์

ภาษาฮีบรูมิซนะห์ (Mishnaic Hebrew language) หรือภาษาฮีบรูแรบไบรุ่นแรก (Early Rabbinic Hebrew language) เป็นลูกหลานโดยตรงของภาษาฮีบรูไบเบิลภาษาหนึ่ง ที่รักษาไว้โดยชาวกรุงในบาบิโลน และได้รับการบันทึกโดยชาวยิวที่เขียนมิซนะห์ สำเนียงนี้ไม่ได้ถูกใช้โดยชาวซามาริทันที่รักษาสำเนียงของตนในรูปภาษาฮีบรูซามาริทัน
สัทวิทยา.
ระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูมิซนะห์ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูไบเบิล อย่างไรก็ตาม เสียงท้ายพยางค์ /m/ มักจะถูกแทนที่ด้วย /n/ ในมิซนะห์ ในหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกัน เสียงท้ายพยางค์ที่เป็นเสียงนาสิกถูกตัดออก โดยสระก่อนหน้านั้นถูกทำให้เป็นสระนาสิกแทน ต่อมาหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยอิทธิพลของภาษาอราเมอิก นอกจากนั้น ในภาษาฮีบรูมิซนะห์ไม่มีการแยกความแตกต่างของเสียงอะลิฟ (א) และอะยิน (ע)
ระบบกริยา.
ระบบคำกริยาของภาษาฮีบรูมิซนะห์คล้ายกับภาษาฮีบรูไบเบิล แต่มีความเปลี่ยนแปลงซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆของภาษาฮีบรูด้วย รวมทั้งภาษาฮีบรูในม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซีและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ 
อดีตกำลังกระทำ แสดงโดยใช้ Verb to be + รูปปัจจุบันซึ่งต่างไปจากภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר"
ภาษาฮีบรูในยุคกลางมีลักษณะหลายอย่างที่ต่างจากภาษาฮีบรูในยุคโบราณ ได้แก่ ไวยากรณ์ ประโยค และรากศัพท์ใหม่ๆ ที่มีพื้นฐานมาจากรากศัพท์เก่า ในยุคทองของวรรณกรรมยิวในสเปน งานที่สำคัญทำโดยนักไวยากรณ์ในการอธิบายคำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนักไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูคลาสสิก นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรูที่สำคัญได้แก่ Judah ben David Hayyuj และ Jonah ibn Janah
ความต้องการที่จะแสดงความรู้ทางวิทยาศาสตร์และปรัชญาจากภาษากรีกคลาสสิกและภาษาอาหรับยุคกลาง ทำให้ภาษาฮีบรูยุคกลางมีการยืมคำและรูปแบบไวยากรณ์จากภาษาอื่น หรือคำที่มีค่าใกล้เคียง จากรากศัพท์ภาษาฮีบรูที่มีอยู่ ทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะของปรัชญาฮีบรูซึ่งเป็นการแปลจากภาษาอาหรับ
ลี ซึงฮุน

ลี ซึงฮุน  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 45 (น็อค 25) เสมอ 1 แพ้ 6
ประวัติ.
ในการชกมวยสากลอาชีพ ลีเคยชกแพ้เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ และคิม ฮวานจิน ใน พ.ศ. 2520 แต่ในปีถัดมา ลีก็ได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท และชกชนะคะแนน พรูเดนซิโอ คาร์โดนา ใน พ.ศ. 2522 ลีขยับขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสภามวยโลก (WBC) แต่เป็นฝ่ายแพ้ราฟาเอล โอโรโนไป
ใน พ.ศ. 2524 ลีขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท ชกชนะ คิม ซุงจุน แล้วขึ้นชิงแชมป์โลกกับกัวดา ลูเป้ พินเตอร์ เมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2525 แต่ไม่สำเร็จ แม้จะชกพินเตอร์ลงไปนับได้ก่อนในยกที่ 5 หลังจากนั้น ลีขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ชกชนะอดีตแชมป์โลก ริคาร์โด คาร์โดนาและขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกกับวิคเตอร์ กาเลฮาสเมื่อ 2 ก.พ. 2528 แต่ไม่สำเร็จอีก
ต่อมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 ลีมีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ที่ว่างเพราะคิม จีวอนสละตำแหน่ง การชกมีขึ้นในเดือนมกราคม 2530 ปรากฏว่าลีเป็นฝ่ายชนะประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ แม้จะป้องกันตำแหน่งได้ถึง 3 ครั้ง แต่ลีต้องสละตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2531 เพราะเกาหลีใต้ไม่สนับสนุน IBF ลีขึ้นชกชนะฮูเลียน โซลิสในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2531 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของ WBC กับดาเนียล ซาราโกซา แต่ไม่สำเร็จอีก ในที่สุดจึงแขวนนวมไปใน พ.ศ. 2532
วัดจันทร์ (จังหวัดเชียงใหม่)

วัดจันทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ สร้างมานานกว่า 300 ปี มีความโดดเด่น คือ วิหารแว่นตาดำ ลักษณะคล้ายคนสวมแว่นตา 
นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั่งของศูนย์ศิลปาชีพวัดจันทร์
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินมายังวัดจันทร์ เมื่อครั้งยังเป็นอาศรม พระธรรมจาริกบ้านจันทร์ ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522
วิหารแว่นตาดำ.
วิหารแว่นตาดำ วิหารที่มีลักษณะเหมือนสวมแว่นตาดำอยู่หน้าวิหาร สร้างมาประมาณ 80 ปี โดยช่างชาวกะเหรี่ยงหรือชาวปกาเกอญอ โดยเหตุผลเพราะ วิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พื้นวิหารเทพื้นปูน ฝาวิหารด้านข้างฉาบปูน ส่วนประตูด้านหน้าวิหารรวมทั้งจั่ววิหารด้านหน้าส่วนหนึ่งได้ทำด้วยแผ่นไม้สักปิดบังแสงแดดไว้หมด ขณะนั้นช่างเห็นว่าหากปิดด้านหน้าวิหารหมดจะไม่มีแสงแดดให้แสงสว่างในวิหารได้ จึงมีเจตนาว่าจะเปิดด้านหน้าวิหารบริเวณจั่ววิหารให้แสงแดดเข้ามาข้างในวิหารได้บ้าง จึงเจาะแผ่นไม้บางส่วนของจั่วออกเพื่อจะได้รับแสง โดยช่างตั้งใจจะทำให้เหมือนดวงตา แต่พอทำเสร็จมีลักษณะคล้ายแว่นตาจึงปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น ก่อนนั้นไม่ได้นำกระจกมาสวมใส่แต่อย่างใด แต่เป็นห่วงทรัพย์สินในวิหารที่มีพระประธานเป็นพระสิงห์ 3 อายุกว่า 300 ปี และพระพุทธรูปองค์อื่นๆ อีกจำนวนมาก กลัวว่าจะสูญหาย ต่อมาจึงนำกระจกกรองแสงสีดำมาติดอีกครั้งหนึ่ง จึงเป็นวิหารสวมแว่นตา
5 หัวใจฮีโร่

5 หัวใจฮีโร่  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่น-ดราม่า ที่ออกฉายวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552 เป็นผลงานการกำกับครั้งแรกของผู้กำกับ โหน่ง กฤษณพงศ์ ราชธา ออกแบบและควบคุมฉากแอ็คชั่นร่วมกับพันนา ฤทธิไกร หลังจากเคยร่วมงานกันมาแล้วจาก "เกิดมาลุย" ภาพยนตร์ทำรายได้ 3.5 ล้านบาท
กองบังคับการปกครอง

กองบังคับการปกครอง โรงเรียนนายร้อยตำรวจ  เป็นหน่วยงานระดับ กองบังคับการ ในสังกัดโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
กองบังคับการปกครอง มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนนายร้อยตำรวจทุกชั้นปี นักเรียนอบรม นักเรียนเตรียมทหารในส่วนของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ 
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนนายร้อยตำรวจชั้นปีที่ 1-4
 กองร้อยที่ 1 ฝ่ายปกครอง 1 มีผู้บังคับกองร้อย กองร้อยที่ 1 (ตำแหน่งเทียบสารวัตร) เป็นหัวหน้า
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนนายร้อยตำรวจชั้นปีที่ 1
 สีประจำกองร้อย คือ สีฟ้า คติพจน์ประจำกองร้อยคือ "ขันตีอุตสาหะ" คือการปลูกฝังให้เรียนรู้และอดทนต่อความลำบากตรากตรำ และอดทนต่อความเจ็บใจ เพื่อสร้างความฉลาดทางอารมณ์ (EQ) และความฉลาดในการเผชิญปัญหาอุปสรรคของชีวิต(AQ)
 กองร้อยที่ 2 ฝ่ายปกครอง 1 มีผู้บังคับกองร้อย กองร้อยที่ 2 (ตำแหน่งเทียบสารวัตร) เป็นหัวหน้า
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนนายร้อยตำรวจชั้นปีที่ 2
 สีประจำกองร้อย คือ สีเหลือง คติพจน์ประจำกองร้อยคือ "วิจัยกรณี" คือการปลูกฝังให้เป็นผู้มีความคิดใคร่ครวญ ใตร่ตรอง ใช้ปัญญาวินิจฉัยแก้ไขปัญหา
 กองร้อยที่ 3 ฝ่ายปกครอง 1 มีผู้บังคับกองร้อย กองร้อยที่ 3 (ตำแหน่งเทียบสารวัตร) เป็นหัวหน้า
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนนายร้อยตำรวจชั้นปีที่ 3
 สีประจำกองร้อย คือ สีม่วง คติพจน์ประจำกองร้อยคือ "รักษ์วินัย" คือการปลูกฝังให้เป็นผู้มีจิตสำนึกในการรักษาความมิวันัยในตนเอง วินัยต่อส่วนรวม ทั้งต่อหน้า และลับหลัง
 กองร้อยที่ 4 ฝ่ายปกครอง 1 มีผู้บังคับกองร้อย กองร้อยที่ 4 (ตำแหน่งเทียบสารวัตร) เป็นหัวหน้า
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนนายร้อยตำรวจชั้นปีที่ 4
 สีประจำกองร้อย คือ สีเขียว คติพจน์ประจำกองร้อยคือ "เกียรติศักดิ์" คือการปลูกฝังให้เป็นผู้มีเกียรติศักดิ์ในตนเอง รักษาเกียรติยศ รักษาคุณงามความดีทั้งต่อหน้า และลับหลัง ทั้งในหน้าที่การงาน ครอบครัว ชีวิตส่วนตัว และความรับผิดชอบต่อสังคม
 เมื่อรวมคติพจน์ทั้ง 4 ชั้นปี คือ "เกียรติศักดิ์ รักษ์วินัย วิจัยกรณี ขันตีอุตสาหะ" ถือเป็นกุศโลบายในการอบรมปลูกฝังให้นักเรียนนายร้อยตำรวจ เป็นผู้มีคุณสมบัติครบถ้วน สำหรับการเป็นนายตำรวจสัญญาบัตรที่ดี ตามที่สังคมและประชาชนต้องการ
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแลอบรม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนอบรมหลักสูตรต่างๆ
 มีหน้าที่ปกครองบังคับบัญชา ดูแล อบรมหล่อหลอม และให้คำแนะนำปรึกษาแก่ นักเรียนเตรียมทหาร ในส่วนของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ
โครงสร้างส่วนราชการของกองบังคับการปกครอง.
โดยฝ่ายปกครอง 3 ปฏิบัติหน้าที่อยู่ ณ กองบังคับการกรมนักเรียน โรงเรียนเตรียมทหาร อ.บ้านนา จ.นครนายก
 ผู้ดำรงตำแหน่ง ผู้กำกับการฝ่ายปกครอง 3 (ยศพันตำรวจเอก) ทำหน้าที่เป็น รองผู้บังคับการกรมนักเรียน โรงเรียนเตรียมทหาร
 ผู้ดำรงตำแหน่ง รองผู้กำกับการฝ่ายปกครอง 3 (ยศพันตำรวจโท)ทำหน้าที่เป็น ผู้บังคับกองพัน ของกองบังคับการกรมนักเรียน โรงเรียนเตรียมทหาร
 มีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินกิจกรรมบางกิจกรรมในหลักสูตร และกิจกรรมเสริมหลักสูตรต่างๆ และรวมถึงกิจกรรมชมรม ของนักเรียนนายร้อยตำรวจ
นายตำรวจปกครอง.
ได้แก่ผู้ที่ดำรงตำแหน่ง ดังต่อไปนี้
รวมถึงข้าราชการตำรวจสัญญาบัตร ที่ได้รับคำสั่งให้มาทำหน้าที่ในตำแหน่งดังกล่าว เรียกโดยรวมว่า "นายตำรวจปกครอง" หรือ "นายตำรวจฝ่ายปกครอง"
รูปหลายเหลี่ยมทางเดียว

รูปหลายเหลี่ยมทางเดียว  คือ รูปหลายเหลี่ยม "P" บนระนาบ ซึ่งเมื่อกำหนดเส้นตรง "L" ขึ้นมาเส้นหนึ่ง เส้นตรงทุกเส้นที่ตั้งฉากกับ "L" จะลากตัดผ่านเส้นขอบของรูปหลายเหลี่ยม "P" อย่างมากที่สุดเพียงสองครั้ง สำหรับจุดประสงค์ในทางปฏิบัติหลายอย่าง นิยามนี้อาจขยายออกไป ให้สามารถยอมรับกรณีที่เส้นขอบของ "P" บางเส้นตั้งฉากกับ "L"
สมบัติ.
สมมติให้เส้นตรง "L" ทับกันสนิทกับแกน "x" จุดยอดที่อยู่ทางซ้ายสุดหรือขวาสุดของรูปหลายเหลี่ยมทางเดียว จะสามารถแบ่งเส้นขอบของรูปออกเป็นสายโซ่หลายเหลี่ยม (polygonal chain) สองรูป ซึ่งจุดยอดบนลูกโซ่หลายเหลี่ยมจะเรียงตัวในลำดับธรรมชาติ นั่นคือพิกัด "x" ของจุดยอดจะมีค่าเพิ่มหรือลดไปในทางเดียว ไม่เพิ่มลดสลับไปมา สมบัตินี้จึงอาจใช้เป็นนิยามของรูปหลายเหลี่ยมทางเดียวก็ได้
รูปหลายเหลี่ยมนูนทุกรูปเป็นรูปหลายเหลี่ยมทางเดียว ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้จากเส้นตรงใด ๆ ที่ตัดผ่าน
การค้นหาจุดตัดของเส้นตรงกับรูปหลายเหลี่ยมทางเดียว เพื่อที่จะหาว่าจุดยอดใดอยู่ทางซ้ายสุดหรือขวาสุด อาจต้องใช้เวลาคำนวณเป็นเวลาลอการิทึม หลังจากประมวลผลก่อนเป็นเวลาเชิงเส้นไปแล้ว รูปหลายเหลี่ยมทางเดียวอาจแบ่งออกเป็นรูปสามเหลี่ยมได้โดยง่ายในเวลาเชิงเส้น
ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ

ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ (IATA: PNH, ICAO: VDPP) (อากาสยานฐานอนฺตรชาติภนุมฺเพญ,) เป็นท่าอากาศยานหลักของกัมพูชา ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางกรุงพนมเปญไปทางตะวันตก 7 กิโลเมตร มีชื่อเดิมว่า "ท่าอากาศยานนานาชาติโปเชนตง" (อากาสยานฐานอนฺตรชาติโพธิ์จินตุง,) เคยเป็นท่าอากาศยานขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศกัมพูชา จนกระทั่งการเปิดให้บริการของท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ–อังกอร์
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2003 ครั้งที่ 2

สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2003 ครั้งที่ 2  หรือรางวัลผลงานบันเทิงยอดเยี่ยม ประจำปี 2546 คืองานจัดประกาศผลรางวัลผลงานบันเทิงยอดเยี่ยม ประจำปีพุทธศักราช 2546 จัดขึ้นที่อาคารใหม่สวนอัมพรเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2547 โดย สมาคมนักข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย การจัดงานในครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่ 2 หลังจากที่งดจัดงานไป 1 ปี (ปีพุทธศักราช 2545) นอกจากนี้ปีนี้เป็นปีแรกที่ใช้เลขของปีที่พิจารณาผลงานมาเป็นชื่องาน ซึ่งก่อนหน้านั้นใช้เลขปีที่จัดงานเป็นชื่องาน
สาขาละครโทรทัศน์.
รางวัลดาวรุ่งฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม.
"มีผู้ได้รับรางวัล 2 คน"
เครื่องยนต์โตโยต้า JZ

เครื่องยนต์ JZ ผลิตโดยโตโยต้า เพื่อแทนเครื่องยนต์ M เป็นเครื่องยนต์ 6 ลูกสูบ แถวเรียง DOHC 24 valve ระบบขับเคลื่อนล้อหลัง ระบายความร้อนด้วยน้ำ ทำการผลิตและจำหน่าย เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2533 ถึง เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 ผลิตออกมาทั้งหมด 2 รุ่น คือ 1JZ และ 2JZ เครื่องยนต์ที่ออกมาทดแทนรุ่นนี้ในปัจจุบันคือ เครื่องยนต์ GR
ความหมายของรหัสเครื่องยนต์ JZ.
รหัสเครื่องยนต์ไม่รวมเครื่องหมายขีดกลาง (-) 
*G DOHC แบบต้องการกำลังมากกว่าปกติ
*E ระบบจ่ายเชื้อเพลิงด้วยหัวฉีดไฟฟ้า
*F DOHC แบบประหยัด
*S ระบบจ่ายเชื้อเพลิงเข้าสู่ห้องเผาไหม้แบบตรง หรือ D-4 
*T ติดตั้งระบบช่วยอัดอากาศเข้าสู่ห้องเผาไหม้ด้วยเทอร์โบชาร์จเจอร์
เครื่องยนต์ 1JZ.
เครื่องยนต์ 1JZ เป็นเครื่องยนต์วางตามยาวไปกับลำตัวรถ ปริมาตรความจุ 2,491 C.C. ความกว้างกระบอกลูกสูบ x ช่วงชัก 86 x 71.5 มี 6 ลูกสูบ แบบ 6 ลูกสูบเรียง (แบบ 6 ลูกสูบ DOHC 24 V.) มีเกียร์ M/T (เกียร์ธรรมดา) และ เกียร์ A/T (เกียร์อัตโนมัติ)
เครื่องยนต์ 1JZ-GE (ต่ำกว่าปี 96)
แบบ DOHC 6 สูบแถวเรียง
ความจุกระบอกสูบ 2491 cc.
แรงม้า (PS/RPM) 180/6000
แรงบิด (KG-M/RPM) 24.0/ 4800
ความกว้าง x ช่วงชัก 86.0 x 71.5
กำลังอัด 8:1
เครื่องยนต์ 1JZ-GE (ปี 96 ขึ้นไป)
แบบ DOHC 6 สูบแถวเรียง
ความจุกระบอกสูบ 2491 cc.
แรงม้า (PS/ RPM) 200/6000
แรงบิด (KG-M/RPM) 26.0/4000
ความกว้าง x ช่วงชัก 86.0 x 71.5
กำลังอัด 10.5:1
เครื่องยนต์ 2JZ.
เครื่องยนต์ 2JZ ปริมาตรความจุ 2,997 C.C. ความกว้างกระบอกลูกสูบ 86 x ช่วงชัก 86 มิลลิเมตร
VVTi.
VVTi (VARIABLE VALVE TIMING-INTELLIGENCE) เป็นระบบแปรผันการเปิด-ปิดวาล์ว เพื่อให้เกิดกำลังสูงอย่างต่อเนื่องในช่วงกว้าง และมีการตอบสนองดีทุกความเร็วรอบของเครื่องยนต์ 4 จังหวะที่ใช้กันทั่วไป มีการทำงานแบ่งเป็น 4 จังหวะ ดูด-อัด-ระเบิด-คาย โดยการหายใจเข้าในจังหวะดูดและการหายใจออกในจังหวะคายของเครื่องยนต์ ทำโดยผ่านตัววาล์วไอดีและไอเสีย ซึ่งมีการควบคุมการเปิด-เปิดด้วยลูกเบี้ยวบนแคมชาฟต์ (เพลาราวลิ้น) ทำหน้าที่กำหนดให้มีช่วงระยะเวลา ความนาน และระยะยกของการเปิดวาล์วตามที่ออกแบบไว้
เฮลเวติกา

เฮลเวติกา  เป็นชื่อไทป์เฟซหรือแบบตัวอักษรในตระกูล Sans Serif ที่มีใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นแบบตัวอักษรที่เป็นที่นิยมที่สุดแบบหนึ่งในปัจจุบัน และได้รับการฉลองครบรอบ 50 ปี ใน พ.ศ. 2550
เฮลเวติกา สร้างขึ้นโดย เอดัวร์ด ฮอฟฟ์มานน์ (Eduard Hoffmann) ผู้อำนวยการโรงหล่อโลหะ ฮาสไทป์ ในสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 ฮอฟฟ์มานน์ให้นักออกแบบชื่อ แมกซ์ มีดิงเกอร์ (Max Miedinger) เป็นผู้ออกแบบ โดยใช้ชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า "Neue Haas Grotesk" #เปลี่ยนทาง ในระยะแรก แต่ไม่ได้รับความนิยมนัก จนกระทั่งบริษัทแม่ของโรงหล่อโลหะ ฮาสไทป์ ได้เปลี่ยนชื่อไทป์เฟซเป็น "Helvetica" เมื่อ พ.ศ. 2504 มาจากคำว่า "Helvetia" (เฮลเวทิอา) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาละตินของสวิตเซอร์แลนด์ 
ไทป์เฟซเฮลเวติกาได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ในช่วงทศวรรษ 1960-1980 นิยมใช้ในบริษัทที่ต้องการสร้างภาพลักษณ์ทันสมัย ได้รับเลือกเป็นตัวอักษรในป้ายแบบใหม่ของรถไฟใต้ดินนิวยอร์ก และในเครื่องหมายการค้าของบริษัทหรือผลิตภัณฑ์ชั้นนำ เช่น 3 เอ็ม, เอทีแอนด์ที, ลุฟต์ฮันซา, พานาโซนิก, แอปเปิลคอมพิวเตอร์, ไมโครซอฟท์, ไอพ็อด
ไทป์เฟซเฮลเวติกายังเป็นต้นแบบของไทป์เฟซในยุคหลังหลายไทป์เฟซ เช่น แอเรียล (Arial) เป็นไทป์เฟซเลียนแบบ ที่ออกมาใช้กับคอมพิวเตอร์ในปี พ.ศ. 2533 และ มานพติก้า (Manoptica) ออกแบบโดยมานพ ศรีสมพร ระหว่าง พ.ศ. 2516-2530 เป็นแบบอักษรขูดภาษาไทยชนิดไม่มีหัว ซึ่งพัฒนาให้มีบุคลิกคล้ายคลึงกับเฮลเวติกา
ฟอนต์

ในการเรียงพิมพ์แบบไทป์เฟซโลหะ ฟอนต์ หรือมีศัพท์บัญญัติว่า ชุดแบบอักษร  คือ ขนาด น้ำหนัก และสไตล์ เฉพาะของ ไทป์เฟซ ฟอนต์แต่ละแบบเป็นชุดแม่แบบที่ตรงกันสำหรับแต่ละรูปอักขระ ไทป์เฟซแต่ละตัวจะประกอบด้วยฟอนต์ต่าง ๆ ที่ออกแบบมาในแนวทางเดียวกัน
ในศตวรรษที่ 21 กับการถือกำเนิดของ ฟอนต์คอมพิวเตอร์ คำว่า "ฟอนต์" และ "ไทป์เฟซ" มักจะใช้สลับกัน แม้ว่าคำว่า "ไทป์เฟซ" จะหมายถึงการออกแบบตัวพิมพ์ ในขณะที่คำว่า "ฟอนต์" หมายถึงรูปแบบเฉพาะของไทป์เฟซ เช่น ขนาด และ น้ำหนัก ตัวอย่างเช่น ไทป์เฟซ "Bauer Bodoni " (ตัวอย่างที่แสดงไว้ที่นี่) รวมไปถึงรููปแบบ เช่น "โรมัน" (หรือ "ปกติ"), #เปลี่ยนทาง และ #เปลี่ยนทาง ; และอื่น ๆ ตามหลักการแล้ว คำว่า "ฟอนต์" หมายถึงรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งเหล่านี้เพียงอย่างเดียว แต่อาจพบเห็นคำนี้ถูกนำมาใช้อย่างหลวม ๆ เพื่ออ้างถึงแบบอักษรทั้งหมด เมื่อใช้ในคอมพิวเตอร์ แต่ละสไตล์จะอยู่ใน "ไฟล์ฟอนต์" ดิจิทัลที่แยกจากกัน
ทั้งในการเรียงพิมพ์และการคอมพิวเตอร์แบบดั้งเดิม คำว่า "ฟอนต์" หมายถึงกลไกการแสดงผลของไทป์เฟซ ในการเรียงพิมพ์แบบดั้งเดิม ฟอนต์จะทำจากโลหะหรือไม้: ในการพิมพ์หน้าอาจต้องใช้ฟอนต์หลายตัว หรือแม้กระทั่งไทป์เฟซหลายตัว
นิรุกติศาสตร์.
คำว่า font (fount ตามการสะกดแบบดั้งเดิมในภาษาอังกฤษแบบบริติช แต่ยังคงออกเสียงว่า) มาจากคำว่า fonte จากภาษาฝรั่งเศสยุคกลาง หมายถึง "สิ่งถูกทำให้ละลาย" คำนี้หมายถึงกระบวนการหล่อไทป์เฟซโลหะที่โรงหล่อไทป์เฟซ
เทกกิงแชนเซสเวิลด์ทัวร์

คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส  คือคอนเสิร์ตทัวร์ปัจจุบันของเซลีน ดิออน นักร้องสาวชาวแคนาดา เพื่อสนับสนุนอัลบั้มภาษาอังกฤษ "เทกกิงแชนเซส" ซึ่งออกจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 คอนเสิร์ตทัวร์นี้ใช้เวลากว่า 1 ปีในการเยือน 5 ทวีป, 24 ประเทศ, 84 เมือง รวมการแสดงกว่า 123 ครั้ง 
การแสดง.
การแสดงนี้อำนวยการสร้างโดยเจมี่ คิง (ผู้อำนวยการสร้าง "คอนเสิร์ตทัวร์คอนเฟสชั่น" ของมาดอนน่า, "คอนเสิร์ตทัวร์แบ็กทูเบสิก" ของคริสตินา อากีเลรา) โดยผสมผสานดนตรี แฟชั่น สีสัน และการเต้น เพลงส่วนใหญ่ที่นำมาร้องเป็นเพลงฮิตของเซลีนจากอัลบั้ม "เทกกิงแชนเซส" 
การแสดงคอนเสิร์ตนี้ใช้เวลาการแสดงประมาณ 2 ชั่วโมง โดยแบ่งการแสดงเป็น 4 ส่วนได้แก่ โซล, ร็อก, การแสดงที่เน้นแฟชั่น และวัฒนธรรมตะวันออกกลาง เซลีนแสดงพร้อมกับนักเต้น 8 คน (ชาย 4 คน, หญิง 4 คน)
คอนเสิร์ตนี้มีจอภาพแอลซีดีกว่า 20 จอรอบเวทีซึ่งตั้งอยู่ใจกลางของสถานที่แสดง ซึ่งจอเหล่านี้สามารถหมุนไปโดยรอบเวที และสามารถยกขึ้นลงได้ วิดีโอปฐมบทก่อนเริ่มการแสดงเป็นวิดีโอจากเพลง "ไอโดรฟออลไนต์" นอกจากนี้ยังมีวิดีโออื่นๆของเซลีนที่แสดงถึงพัฒนาการทางแฟชั่นประกอบกับเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน" ฉบับรีมิกซ์
เจมี คิงเข้าชมการแสดงคอนเสิร์ตนี้เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ที่เมืองแมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร ซึ่งก่อนหน้านั้น เวทีไม่ได้ตั้งอยู่ตรงกลางสถานที่ทำการแสดง (ยกเว้นการแสดงที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น) หลังจากการคอนเสิร์ตทัวร์กว่า 2 เดือนครึ่ง เซลีนได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบเวทีมาอยู่ใจกลาง และสืบเนื่องมาจากความสามารถ 2 ภาษาของเซลีน เจมีจึงต้องแบ่งการแสดงเป็น 3 ส่วน การแสดงแรกประกอบไปด้วยเพลงภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ และแสดงพร้อมกับจอแอลซีดีที่เคลื่อนไหวได้อย่างเต็มรูปแบบ, การแสดงที่ 2 เป็นการแสดงที่เวที่ตั้งอยู่ตรงกลาง ประกอบไปด้วยการแสดงเพลงภาษาฝรั่งเศสมากกว่า 10 เพลง สำหรับประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และการแสดงที่ 3 เป็นการแสดงไม่เต็มรูปแบบ โดยใช้กับสถานที่ที่ไม่สามารถตั้งเวทีใจกลางสถานที่แสดงได้
รายชื่อเพลงในการแสดง.
"ช่วงแรก"
<br>1. วิดีโอปฐมบท: "ไอโดรฟออลไนต์" (รีมิกซ์)
<br>2. "ไอโดรฟออลไนต์"
<br>3. "ไอก็อดเดอะมิวสิกอินมี" ††††††
<br>4. "เดอะพาวเวอร์ออฟเลิฟ"
<br>5. "เทกกิงแชนเซส"
<br>6. เมดเลย์:
<br>"อิทส์ออลคัมมิงแบ็กทูมีนาว"
<br>"บีคอสยูเลิฟด์มี"
<br>"ทูเลิฟยูมอร์"
<br>"ช่วงที่ 2"
<br>7. "New Mego's Flamenco" (บรรเลง)
<br>8. "อายส์ออนมี"
<br>9. "ออลบายมายเซลฟ์"
<br>"ช่วงที่ 3"
<br>10. วิดีโอ: "มายฮาร์ตวิลโกออน" (รีมิกซ์)
<br>11. "แอมอะไลฟ์" (รีมิกซ์)
<br>12. "แชโดวออฟเลิฟ"
<br>13. "เฟดอะเวย์"† / "คานท์ไฟท์เดอะฟีลลิ่ง"††
<br>14. "แอมยัวร์แองเจิล" (คู่กับ Barnev Valsaint)
<br>15. "อะโลน"
<br>16. "Pour que tu m'aimes encore"
<br>17. "ธิงทไวซ์"††† / "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" (คู่กับยูนะ อิโตะ) †††† / "อะนิวเดย์แฮสคัม"†††††
<br>18. "มายเลิฟ"†††††
<br>19. "วีวิวร็อกยู"
<br>20. "เดอะโชว์มัสโกออน"
<br>"ช่วงที่ 4"
<br>21. เมดเลย์
<br>"เซ้กซ์แมทชีน"
<br>"โซลแมน"
<br>"เลดี้มามาร์เลด"
<br>"เรสเป็ก"
<br>"ไอก็อดเดอะฟิลลิง"
<br>22. "อิทส์อะแมนส์แมนส์แมนส์เวิลด์"
<br>23. "แดทส์จัสเดอะวูแมนอินมี"
<br>24. "เลิฟแคนมูฟเมาเทน"
<br>25. "ริเวอร์ดีฟ เมาเทนไฮต์"
<br>"ช่วงที่ 5"
<br>26. "มายฮาร์ตวิลโกออน"
† แสดงที่แอฟริกาใต้ (ในบางที่) และญี่ปุ่น<br>
†† แสดงที่แอฟริกาใต้ performed (ในบางที่) , เกาหลีใต้ และออสเตรเลีย<br>
††† แสดงที่แอฟริกาใต้<br>
†††† แสดงที่ญี่ปุ่น<br>
††††† แสดงที่เกาหลีใต้และออสเตรเลีย<br>
†††††† แสดงที่แอฟริกาใต้, ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้
ฟอนต์ (แก้ความกำกวม)

คำว่า ฟอนต์ โดยทั่วไปมักหมายถึง 
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง