pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ฟีน็องซีเย

ฟีน็องซีเย  เป็นขนมเค้กชนิดหนึ่งจากฝรั่งเศส มีส่วนผสมของอัลมอนด์ แต่งกลิ่นรสด้วยเนยกลิ่นเฮเซลนัต และอบในแม่พิมพ์ขนาดเล็ก เนื้อในมีความเบาและชุ่ม ผิวนอกมีความกรอบอย่างเปลือกไข่ ฟีน็องซีเยแบบดั้งเดิมยังมีส่วนผสมจากไข่ขาว แป้ง และน้ำตาลไอซิง รูปทรงของขนมตามแบบฉบับจะเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกับขนมเปอตีฟูร์
ต้นกำเนิดของฟีน็องซีเยคือขนมที่เรียกว่า "วีซีต็องดีน" ซึ่งแต่เดิมแม่ชีคณะแม่พระเสด็จเยี่ยมในสมัยโบราณเป็นผู้ทำขึ้น ต่อมาจึงได้รับความนิยมในคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวกันว่าชื่อ "ฟีน็องซีเย" (ซึ่งแปลตรงตัวได้ว่า "นักการเงิน") มีที่มาจากแม่พิมพ์แบบดั้งเดิมรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าซึ่งทำให้ขนมมีลักษณะคล้ายทองคำแท่ง บ้างก็กล่าวว่ามาจากการที่ขนมชนิดนี้ได้รับความนิยมในย่านธุรกิจการเงินรอบตลาดหลักทรัพย์ปารีส เนื่องจากสามารถเก็บขนมชนิดนี้ไว้ในกระเป๋าเล็กได้เป็นเวลานานโดยไม่ทำให้ขนมแตกหัก
ความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ

ความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ เป็นรูปแบบความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างบุคคลสองคนที่แยกทางกันเพียงเพื่อที่จะกลับไปคืนดีอยู่เป็นนิจ ดังนั้นจึงเกิดเป็นวัฏจักรขึ้น
เคล มังก์ นักวิจัยและผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำภาควิชาการพัฒนามนุษย์และศาสตร์ครอบครัว มหาวิทยาลัยมิสซูรี อ้างถึงสาเหตุหลายประการที่ก่อให้เกิดความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ ซึ่งรวมถึงการที่ฝ่ายหนึ่งต้องย้ายที่อยู่ ทำให้ความสัมพันธ์ไปต่อไม่ได้อยู่ช่วงหนึ่ง หรือการที่ทั้งสองฝ่ายต่างทบทวนความสัมพันธ์ของพวกเขา หลายคู่กลับมาสานความสัมพันธ์ต่อด้วยความหวังลึก ๆ ว่าช่วงเวลาแห่งความสุขและความพึงพอใจที่พวกเขาเคยมีจะเติมเต็มความสัมพันธ์ให้สมบูรณ์สักวันหนึ่ง
การอยู่ในความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ อาจส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตของบุคคลหนึ่ง ๆ โดยอาจนำไปสู่ภาวะซึมเศร้า ความผิดปกติของการรับประทาน หรือความวิตกกังวล นอกจากนี้มังก์ยังตั้งข้อสังเกตว่าความสัมพันธ์ประเภทนี้มีอัตราการละเมิดที่สูงขึ้น การสื่อสารที่แย่ลง และระดับการผูกมัดที่ต่ำลง แต่ความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ ก็ไม่ถือว่าเป็นพิษไปเสียทุกกรณี เนื่องจากการแยกทางและการคืนดีอาจเป็นประโยชน์ต่อคู่รักผ่านการสื่อสารที่ดีขึ้นและการพูดคุยถึงปัญหาในความสัมพันธ์อย่างจริงจัง
ผลการศึกษาที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ "เพิร์สนัลริเลชันชิปส์" ใน พ.ศ. 2552 พบว่าเกือบสองในสามของผู้เข้าร่วมการวิจัยเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ มาแล้ว
ตำบลเกาะนางคำ

เกาะนางคำ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลเกาะนางคำ ในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเกาะนางคำ ก่อนที่จะยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะนางคำใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 5 ของอำเภอปากพะยูน ปัจจุบันเทศบาลตำบลเกาะนางคำมีประชากร 5,703 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลเกาะนางคำเป็นลักษณะภูมิประเทศเป็นเกาะและเป็นที่ราบลุ่มพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าพรุในฤดูน้ำท่วมขังน้ำทะเลจะทะลักเข้ามาในพื้นที่ทำการเกษตร บางหมู่บ้านไม่สามารถสัญจรไปมาได้ มีพื้นที่ในการทำนาทำสวนทำการเกษตรมีน้อยเพราะสภาพพื้นที่ไม่เหมาะและไม่มีแหล่งน้ำที่เพียงพอเพื่อทำการเกษตรสภาพพื้นที่ทิศเหนือ เป็นพื้นที่ราบสูง ราษฎรประกอบอาชีพทำสวนยางพารา ทิศใต้เป็นพื้นที่ลาดต่ำและเป็นป่าพรุ สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดห้าแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสองแห่ง และเป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรเกาะนางคำ มีอาณาเขตสอบสวนในพื้นที่ตำบลเกาะนางคำ และตำบลเกาะหมาก
เมืองกะปังปาสู

เมืองกะปังปาสู หรือ ราชอาณาจักรกูบังปาซูดารุลกียัม  เป็นอดีตอาณาจักรมลายูที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรมลายูตอนเหนือ อาณาจักรนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1839 เพื่อเป็นเกียรติแก่ตุนกู อานุม สมาชิกขุนนางไทรบุรี (เกอดะฮ์) หลังรื้อฟื้นความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างไทรบุรีกับสยามในช่วง "เปอรังมูซุฮ์บีซิก" ("สงครามศัตรูกระซิบ") ใน ค.ศ. 1821 ตัวอาณาจักรมีกษัตริย์ปกครองสองพระองค์ ก่อนที่จะกลับไปรวมกับไทรบุรีใน ค.ศ. 1864
ซูพรีม (ตราสินค้า)

ซูพรีม  เป็นแบรนด์ไลฟ์สไตล์สเก็ตบอร์ดสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งในเมืองนิวยอร์กซิตีเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1994 โดยแบรนด์มีเป้าหมายหลักที่วัฒนธรรมสเก็ตบอร์ดและฮิปฮอป รวมถึงวัฒนธรรมวัยรุ่นโดยรวม ปัจจุบัน ซูพรีมเป็นบริษัทของวีเอฟคอร์ปอเรชั่น
แบรนด์ซูพรีมก่อตั้งขึ้นโดย เจมส์ เจบเบียในปี 1994 และมีร้านแห่งแรกตั้งอยู่ในอาคารสำนักงานเก่าบนถนนลาฟาแยตต์ในย่านดาวน์ทาวน์แมนฮัตตัน ตราสินค้ารูปกล่องสี่เหลี่ยมสีแดงพร้อมตัวอักษร "Supreme" สีขาวด้วยฟอนต์ฟูชูรา เฮฟวี ออบลิก อันเป็นเอกลักษณ์นั้นได้รับแรงบันดาลใจมาจากงานศิลปะโฆษณาชวนเชื่อของบาร์เบรา ครูเกอร์
ตำบลดอนทราย (อำเภอปากพะยูน)

ดอนทราย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนทราย ในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนทราย จัดตั้งเป็นสภาตำบลหลังจากที่แยกตัวออกจากตำบลดอนประดู่ ก่อนที่จะยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนทรายใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 4 ของอำเภอปากพะยูน ปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนทรายมีประชากร 2,344 คน 
พื้นที่เทศบาลตำบลดอนทราย มีระยะทางห่างจากที่ว่าการอำเภอปากพะยูน ประมาณ 16 กิโลเมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดพัทลุงระยะทาง 75 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟโคกทราย เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ตั้งอยู่ที่ตำบลดอนทราย อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง ซึ่งเป็นสถานีรถไฟในเขตพื้นที่ชุมชน อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 896.24 กิโลเมตร มีขบวนรถให้บริการทั้งหมด 10 ขบวนต่อวัน ให้บริการด้านการโดยสารและรับ-ส่งสินค้าห่อวัตถุ ไปยังสถานีที่ขบวนรถหยุดในเส้นทางสายใต้ และรับจองตั๋วรถไฟทุกสายทุกขบวนล่วงหน้าได้ไม่เกิน 60 วัน สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดหนึ่งแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนึ่งแห่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติเอเดน

ท่าอากาศยานนานาชาติเอเดน  เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเมืองเอเดน ประเทศเยเมน รหัสท่าอากาศยาน (IATA: ADE, ICAO: OYAA) ปัจจุบันเปิดให้บริการในฐานะท่าอากาศยานของรัฐบาลและเพื่อใช้ประโยชน์ทางการทหารโดยกองทัพอากาศเยเมน ท่าอากาศยานนานาชาติเอเดนเป็นฮับการบินของสายการบินสัญชาติเยเมน เยเมเนีย
ตำบลดอนประดู่

ดอนประดู่ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนประดู่ ในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนประดู่ ก่อนที่จะยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนประดู่ใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2555 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งล่าสุดของอำเภอปากพะยูน ปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนประดู่มีประชากร 6,396 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลดอนประดู่เป็นพื้นที่ราบและที่ราบลุ่ม ชาวบ้านส่วนใหญ่ในตำบลประมาณ 80% จะยึดอาชีพทำนาเป็นอาชีพหลัก สำหรับพื้นที่บางส่วนของตำบลจะเป็นเนินสูงพื้นที่บริเวณนี้ชาวบ้านจะปลูกยางพารา สำหรับบริการขั้นพื้นฐานในเขตพื้นที่เทศบาลมีรถประจำทางวิ่งผ่านสายหาดใหญ่ - ปากพะยูน โดยวิ่งผ่านหมู่ที่ 3,4,6,7,11 นอกเหนือจากนั้นยังมีรถไฟวิ่งผ่าน หมู่ที่ 9,10 โดยมีจุดหยุดรับ - ส่งผู้โดยสาร ตรงที่หยุดรถไฟวัดควนเผยอ สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดห้าแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสามแห่ง
ฮัจญี (แก้ความกำกวม)

ฮัจญี เป็นคำนำหน้าสำหรับมุสลิมที่ไปทำพิธีฮัจญ์ที่มักกะฮ์อย่างเสร็จสมบูรณ์
ฮัจญี หรือ ฮายี อาจหมายถึง:
ดูเพิ่ม.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
อัรริยาฎ (หนังสือพิมพ์)

อัรริยาฎ  เป็นหนังสือพิมพ์รายวันที่สนับสนุนรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย ซึ่งตั้งอยู่ที่ริยาด ในอดีต เคยมีหนังสือพิมพ์ "ริยาฎเดลี" ที่ตีพิมพ์ด้วยกัน แต่เลิกการตีพิมพ์ไปในวันที่ 1 มกราคม 2004 "อัรริยาฎ" เป็นหนึ่งในหนังสือพิมพ์ที่แพร่หลายที่สุดในนัจญ์
อ้างอง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ศาสนาพุทธกับศาสนาเชน

ศาสนาพุทธและศาสนาเชน เป็นศาสนาอินเดียเก่าแก่ที่มีวิวัฒนาการขึ้นในมคธ (รัฐพิหารในปัจจุบัน) และมีผู้นับถือปฏิบัติรวมถึงได้รับการศึกษาในสมัยปัจจุบัน การศึกษาเชิงเปรียบเทียบระหว่างพระมหาวีระ และ พระโคตมพุทธเจ้า ถือว่าศาสดาทั้งสองพระองค์ทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเวลาร่วมสมัยกัน ศาสนาพุทธ และ ศาสนาเชน มีลักษณะ, อภิธานศัพท์ และหลักการทางจริยธรรมหลายประการที่คล้ายคลึงกัน แต่ทั้งสองเลือกเน้นความสำคัญในประเด็นที่ต่างกัน ทั้งสองศาสนามีธรรมเนียมเกี่ยวข้องกับนักบวชที่เป็นรูปแบบสมณะ ซึ่งเชื่อว่าบุคคลหนึ่ง ๆ สามารถหลุดพ้นจากวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิด (สังสาระ) ได้ด้วยการปฏิบัติตนตามแนวทางจริยธรรมและจิตวิญญาณ ทั้งสองศาสนามีหลักกลางสำคัญของศาสนาที่ต่างกัน เช่น มุมมองต่อพรตนิยม ที่ซึ่งพุทธยึดถือทางสายกลาง ส่วนเชนยึดถือ "อเนกานตวาท" และระหว่าง "ชีวา" กับ "อัตตา-อนัตตา"
ประตูเยเมน

ประตูเยเมน  หรือ บาบุลยะมัน  เป็นประตูหลักในกำแพงเมืองเก่าของซานาทางใต้สุดของเมืองในกำแพง โครงสร้างปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยซาม บุตรของโนอา (Sam the son of Noah) ในปัจจุบัน ประตูเยเมนเป็นประตูที่มีการประดับประดาวิจิตรที่สุดในบรรดาประตูเมืองของเมืองเก่าซานา
มัสยิดใหญ่ซานาตั้งอยู่ภายใน ห่างไป 300 ยาร์ดจากประตูเยเมน ประตูเยเมนเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลก ยูเนสโก ในนามเมืองเก่าซานา
วงแหวนทองคำ (ไอซ์แลนด์)

วงแหวนทองคำ  เป็นเส้นทางท่องเที่ยวทางตอนใต้ของประเทศไอซ์แลนด์ ครอบคลุมระยะทางประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) โดยวนจากเรคยาวิกไปยังพื้นที่สูงทางตอนใต้ของไอซ์แลนด์และย้อนกลับ โดยเป็นพื้นที่ที่มีทัวร์และกิจกรรมเกี่ยวกับการเดินทางส่วนใหญ่ในไอซ์แลนด์
จุดแวะพักหลักสามแห่งบนเส้นทาง ได้แก่ อุทยานแห่งชาติซิงเวลลีร์, น้ำตกกูลฟอส และพื้นที่ความร้อนใต้พิภพในเฮาคาดาลูร์ ซึ่งมีน้ำพุร้อนเกซีร์และสตรอกเกอร์ แม้ว่าเกซีร์ส่วนใหญ่จะอยู่เฉย ๆ มาหลายปีแล้ว แต่สตรอกเกอร์ก็ยังคงปะทุทุก ๆ 5–10 นาที ส่วนจุดแวะอื่น ๆ ได้แก่ ปล่องภูเขาไฟเคริ, เมืองเฮเวอเรเจอรี, วิหารสกัลฮอลต์ ตลอดจนโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนใต้พิภพเนสยาเวลีร์ และเฮลิสเฮอาวิจุน
ชื่อ"วงแหวนทองคำ"เป็นคำทางการตลาดสำหรับเส้นทาง ซึ่งมาจากชื่อกูลฟอส ที่แปลว่า "น้ำตกทองคำ" ในภาษาไอซ์แลนด์
ถนนแก้วเงินทอง

ถนนแก้วเงินทอง (อักษรโรมัน: Thanon Kaeo Ngoen Thong) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่แขวงคลองชักพระ แขวงบางพรม แขวงบางระมาด และแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร เป็นถนนขนาดเล็กมีเพียง 2 ช่องจราจร โดยเป็นถนนที่ต่อเนื่องจากซอยจรัญสนิทวงศ์ 35 ในพื้นที่แขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย มีจุดเริ่มต้นที่เชิงสะพานวัดแก้วซึ่งเป็นสะพานข้ามคลองชักพระ ไปทางทิศตะวันตก ตัดกับถนนปากน้ำฝั่งเหนือ จากนั้นโค้งไปทางทิศเหนือ ตัดกับถนนบางพรมที่ทางแยกวัดแก้ว ข้ามคลองบางพรม และวิ่งต่อเนื่องไปข้ามคลองบางระมาด จนกระทั่งไปสิ้นสุดที่จุดตัดกับถนนฉิมพลีในแขวงฉิมพลี ใกล้กับทางตัดทางรถไฟสายใต้และที่หยุดรถไฟบางระมาด
ชื่อของถนนมาจากการที่ตัดผ่านหน้าวัดสำคัญ 3 แห่ง คือ วัดแก้ว, วัดรัชฎาธิษฐานราชวรวิหาร (วัดเงิน) และวัดกาญจนสิงหาสน์วรวิหาร (วัดทอง) ตามลำดับ โดยมีชื่อเดิมว่า "ถนนฉิมพลี–วัดรัชฎาธิษฐาน"
ถนนแก้วเงินทองไม่มีรถโดยสารประจำทางผ่านโดยตรง แต่ก็สามารถเข้าถึงได้ทางฝั่งถนนฉิมพลี โดยรถโดยสารปรับอากาศขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) สาย 79 อีกทั้งยังสามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่าโดยรถสองแถวในท้องถิ่นและรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
นอกจากวัดแก้ว วัดรัชฎาธิษฐานราชวรวิหาร และวัดกาญจนสิงหาสน์วรวิหารแล้ว ถนนแก้วเงินทองยังผ่านหน้าวัดแห่งอื่น ๆ อีก ได้แก่ วัดเรไร ที่อยู่ลึกเข้าไปในซอยแก้วเงินทอง 36, วัดอังกุลา ซึ่งเป็นวัดร้างที่เหลือเพียงพระพุทธรูปสำคัญและโบราณวัตถุบางส่วน
เดอะคาซากรานเด้ส์

เดอะคาซากรานเด้ส์ หรือ บ้านใหญ่  เป็นการ์ตูนทางช่องนิคคาโลเดียน และเป็นภาคแยกของเดอะลาวด์เฮาส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2562
เนื้อเรื่องย่อ.
เรื่องราวสุดวุ่นของสาวน้อย รอนนี แอนน์ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองที่ซึ่งเธอ พี่ชาย และแม่ได้พบกับครอบครัวใหญ่ของเธออีกครั้ง
ตอน.
<onlyinclude></onlyinclude>
มาซามูเนะ

มาซามูเนะ  หรือที่เรียกว่า โกโร นิวโด มาซามูเนะ (นักบวช โกโร มาซามูเนะ, ประมาณ ค.ศ. 1264–ค.ศ. 1343) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นช่างตีดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เขาสร้างดาบและมีดสั้น ซึ่งเป็นที่รู้จักในภาษาญี่ปุ่นว่า"ทาจิ"และ"ทันโต"ตามลำดับในสำนัก"โซชู" อย่างไรก็ตาม "ทาจิ"ที่หลอมโลหะของเขาหลายเล่มถูกทำให้เป็น"คาตานะ"โดยการตัดโคนมีดที่ฝังเข้าไปในด้าม ("นากาโกะ") ในเวลาต่อมา ด้วยเหตุนี้ ผลงานที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวของเขาคือ"คาตานะ"และ"ทันโต" ทั้งนี้ ไม่มีวันที่แน่นอนสำหรับช่วงชีวิตของมาซามูเนะ ซึ่งเป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าเขาได้ทำดาบส่วนใหญ่ระหว่างปี ค.ศ. 1288 ถึง ค.ศ. 1328 และบางเรื่องราวระบุชื่อสกุลของเขาว่าโอกาซากี แต่ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เสกสรรขึ้นมาเพื่อยกระดับฐานะของตระกูลโทกูงาวะ
เชื่อกันว่ามาซามูเนะทำงานในจังหวัดซางามิในช่วงสุดท้ายของยุคคามากูระ (ค.ศ. 1288–1328) และคิดว่าเขาได้รับการฝึกโดยช่างตีดาบจากจังหวัดบิเซ็งและยามาชิโระ เช่น ซาบูโระ คูนิมูเนะ, อาวาทางูจิ คูนิตสึนะ และชินโตโงะ คูนิมิตสึ เขาเป็นพ่อของฮิโกชิโระ ซาดามูเนะ ซึ่งเป็นปรมาจารย์โซชูที่มีชื่อเสียงเช่นกัน
รางวัลสำหรับช่างตีดาบที่เรียกว่ารางวัลมาซามูเนะ เป็นรางวัลที่มอบให้ในการแข่งการทำดาบญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่ได้มีการมอบรางวัลทุกปี แต่ก็มีการนำเสนอให้แก่ช่างตีดาบที่สร้างผลงานยอดเยี่ยม
ศิขรจี

ศิขรจี (Śikharjī) ตั้งอยู่ในอำเภอคีรีทีหะ รัฐฌารขัณฑ์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนเขาปารศนาถ เขาที่สูงที่สุดในรัฐฌารขัณฑ์ ศิขรจีเป็นไชนะตีรถะ (แหล่งแสวงบุญ) ที่สำคัญของศาสนาไชนะ เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่ตีรถังกรยี่สิบองค์จากทั้งหมดยี่สิบสี่องค์ รวมถึงสาธุองค์อื่น ๆ ได้เข้าถึงโมกษะ ดังที่ระบุไว้ใน "นิรวาณกันฑ์" และคัมภีร์เล่มอื่น ๆ เส้นทางเดินทั้งหมดในศิขรจีมีความยาวรวม 44 กิโลเมตร สำหรับเส้นทางสั้นที่สุดอาจใช้เวลาเดินเท้ารวมกว่า 12 ชั่วโมง
ศัพทมูล.
"ศิขรจี" แปลว่า "ยอดเขาอันเป็นที่เคารพ" โดย ศิขร เป็นภาษาสันสกฤตแปลว่า ยอดเขา และ จี เป็นคำลงท้ายนามแบบอินเดียเพื่อยกย่อง นอกจากนี้ยังมีเรียกว่าสัมเมทศิขร (Sammed Śikhar) อันแปลว่า "ยอดเขาแห่งศูนย์รวมสมาธิ" อันมาจากความเชื่อว่าตีรถังกรยี่สิบองค์จากยี่สิบสี่องค์ได้ทำสมาธิจนบรรลุโมกษะที่นี่ ส่วนชื่อยอดเขา "ปารศนาถ" นั้นมาจากพระนามของพระปารศวนาถ ตีรถังกรองค์ที่ยี่สิบสาม และเป็นหนึ่งในยี่สิบองค์ที่เข้าถึงโมกษะที่นี่
พระอชิตนาถ

พระอชิตนาถ เป็น "ตีรถังกร" องค์ที่สองของห้วงเวลาปัจจุบัน "อวสรรปิณี" (ครึ่งวัฏจักร) ในศาสนาเขน พระอชิตนาถเป็นบุตรจองพระเจ้าชิตศัตรูและพระนางวิชัยเทวีแห่งอโยธยา ในราชวงศ์อิศวกุในวัน "มาฆ-ศุกล-ทษมี" (วันที่สิบของคืนพระจันทร์ครึ่งดวงของเดือน "มาฆะ") พระอชิตนาถสูง 450 "ธนุศ" (1350 เมตร) และมีชีวิตอยู่ในช่วง 508.032 x 1018 ปีก่อน และมีอายุ 72 x 105 "ปูราวะ"
ท่าเข้าถึง "เกวลญาณ" ใต้ต้นสาละ และเข้าถึง "โมกษะ" ที่ศิขรจี และมีพระสิงหเสนเป็น "คณธร" ของท่าน
พระมาลลีนาถ

พระมาลลีนาถ (Māllīnātha; ประกิต: "มาลลินาถ" Mālliṇātha; "จ้าวแห่งมะลิ") เป็นตีรถังกรองค์ที่สิบเก้าของยุค "อวสรรปิณี" ตามความเชื่อของศาสนาเชน เชื่อกันว่าพระมาลลินาถเกิดที่เมืองมิถิลานคร ในราชวงศ์อิศวากุ แก่พระเจ้ากุมภะและพระนางปรชาวตี พระมาลลีนาถมีอายุ 56,000 ปี ซึ่งในช่วงเวลานี้มี 54,800 ปีที่อยู่ในภาวะสัพพัญญู (เกวลญาณ)
ศาสนาเชนนิกายเศวตามพรเชื่อว่าพระมาลลีนาถเป็นสตรีนามว่า มาลลี ไภ ในขณะที่นิกายทิคัมพรเชื่อว่าตีรถังกรทั้ง 24 องค์เป็นบุรุษ รวมถึงพระมัลลีนาถด้วย ทิคัมพรเชื่อว่าสตรีสามารถไต่เต้าได้สูงสุดถึงสวรรค์ชั้นที่ 16 และหากจะหลุดพ้นจากสังสารวัฏได้ ต้องเกิดใหม่เป็นบุรุษก่อนเท่านั้น
เอนโซ เปเรซ

เอนโซ นิโกลัส เปเรซ (เกิด 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับริเบร์เปลต
เปเรซเคยลงเล่นให่กับไบฟีกาเป็นเวลา 4 ปีและได้แชมป์ทั้งหมด 5 รายการ โดยฤดูกาลที่โดดเด่นที่สุดคือฤดูกาล 2013–14 ซึ่งได้แชมป์ในประเทศ 3 รายการ นอกจากนี้ยังได้ร่วมกับไบฟีกาในการเข้ารอบชิงชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก 2 ปีติดต่อกัน
สโมสรอาชีพ.
เริ่มต้นอาชีพ.
ฟาซิโอเกิดที่เมืองไมปู รัฐเมนโดซา เริ่มต้นเล่นให้กับเดปอร์ติโบไมปูในสโมสรเยาวชน จากนั้นจึงเริ่มเล่นสโมสรอาชีพให้กับโกดอยกรูซ โดยทำประตูให้กับโกดอยกรูซในนัดที่เสมอกับเบลกราโน 1–1 เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2006 ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่ทำประตูให้กับโกดอยกรูซในลีกสูงสุดของอาร์เจนตินา เขาทำประตูให้กับโกดอยกรูซไปทั้งหมด 12 ประตู จากนั้นในปี 2007 เปเรซย้ายไปร่วมทีมเอสตูเดียนเตส ได้รองแชมป์โกปาซูดาเมริกานา ฤดูกาล 2008 และได้แชมป์โกปาลิเบร์ตาโดเรสในปี 2009
ไบฟีกา.
เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน 2011 เปเรซเซ็นสัญญา 5 ปีกับไบฟีกาโดยมีค่าตัวตามคาดการณ์ 5.5 ล้านยูโรและหลังจากได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่าจากการลงเล่นในรอบคัดเลือกยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ทำให้เขาถูกยืมตัวกลับไปยังเอสตูเดียนเตสเป็นเวลา 6 เดือน ในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2012
ฤดูกาล 2012–13 เปเรซลงเล่นในตำแหน่งกองกลางคู่กับเนมันยา มาติช และมีบทบาทสำคัญให้กับทีม และในฤดูกาล 2013–14 บทบาทในทีมของเขาเพิ่มขึ้นจากการที่มาติชย้ายไปร่วมทีมเชลซีในวันที่ 15 มกราคม 2014 และเขากลายเป็นส่วนสำคัญในการพาทีมได้แชมป์ 3 รายการในประเทศและพาทีมเข้ารอบชิงชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก 2 ปีติดต่อกัน แต่อย่างไรก็ตามเปเรซไม่ได้เล่นในนัดชิงชนะเลิศที่แพ้ลูกโทษต่อสโมสรฟุตบอลเซบิยา 4–2 เนื่องจากติดโทษแบนจากรอบรองชนะเลิศที่พบกับยูเวนตุส เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2014 จากผลงานที่ยอดเยี่ยมทำให้เขาได้รับความสนใจจากหลาย ๆ ทีม ขณะที่ผู้จัดการทีมไบฟีกาได้กล่าวว่าเปเรซเป็นผู้เล่นที่ยากจะหาใครมาแทนที่ได้และเป็นดังสมองของทีม ในวันที่ 6 กรกฎาคม 2014 เปเรซได้รางวัลผู้เล่นแห่งปีของปรีไมราลีกา
บาเลนเซียและริเบร์เปลต.
วันที่ 2 มกราคม 2015 เปเรซได้เซ็นสัญญากับบาเลนเซีย ด้วยค่าตัว 25 ล้านยูโร กลายเป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินาที่มีค่าตัวแพงที่สุดเป็นอันดับ 10 และในวันที่ 4 มกราคม เขาได้ลงเล่นนัดแรกให้กับบาเลนเซียในนัดที่ชนะเรอัลมาดริด 2–1 ในลาลิกา
จากนั้นในวันที่ 29 มิถุนายน 2017 เปเรซกลับไปเล่นในลีกอาร์เจนตินาให้กับริเบร์เปลต
การเล่นทีมชาติ.
เปเรซลงเล่นให้ทีมชาติอาร์เจนตินานัดแรกในวันที่ 30 กันยายน 2009 ภายใต้การคุมทีมของดิเอโก มาราโดนาในเกมกระชับมิตรที่พบกับกานา โดยชนะไปได้ 2–0
วันที่ 2 มิถุนายน 2014 เปเรซถูกเรียกตัวติดทีมชาติเพื่อเข้าแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 โดยผู้จัดการทีมอาเลฆันโดร ซาเบลลา และหลังจากที่ดิ มาริอาได้รับบาดเจ็บในรอบก่อนรองชนะเลิศ ทำให้เปเรซได้ลงเล่นในรอบรองชนะเลิศรวมไปถึงนัดชิงชนะเลิศที่พบกับเยอรมนีซึ่งอาร์เจนตินาแพ้ไป 1–0 หลังจากช่วงต่อเวลาพิเศษ
ในเดือนพฤษภาคม 2018 เปเรซมีชื่ออยู่ในรายชื่อเบื้องต้นในการแข่งฟุตบอลโลก 2018 แต่ไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อรอบสุดท้าย อย่างไรก็ตามในวันที่ 9 มิถุนายน 2018 เขาถูกเรียกไปแทนที่มานูเอล ลันซินิที่มีอาการบาดเจ็บ
 "ณ วันที่ 1 มกราคม 2021"
 "ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2018"
"ประตูของอาร์เจนตินาจะอยู่ทางด้านซ้ายในตารางนี้, คะแนน หมายถึง คะแนนหลังจากที่เปเรซทำประตูได้" 
เกียรติประวัติ.
สโมสร.
โกดอยกรูซ
เอสตูเดียนเตส
ไบฟีกา
ริเบร์เปลต
สงครามพันวัน

สงครามพันวัน  เป็นสงครามกลางเมืองที่สู้รบในประเทศโคลอมเบียระหว่างปีค.ศ. 1899–1902 ช่วงแรกเป็นความขัดแย้งระหว่างพรรคเสรีนิยมกับรัฐบาลนำโดยพรรคชาตินิยม ซึ่งต่อมาถูกแทนที่ด้วยพรรคอนุรักษนิยม สงครามพันวันมีสาเหตุมาจากการขัดกันทางอุดมการณ์ระบอบสหพันธรัฐกับรัฐเดี่ยวระหว่างฝ่ายเสรีนิยม อนุรักษนิยม และชาตินิยม ในปี ค.ศ. 1884 ประธานาธิบดีราฟาแอล นูเญซดำเนินการปฏิรูปทางการเมืองที่เรียกว่า เรเกเนราซิยอน (Regeneración) ซึ่งแทนที่รัฐบาลท้องถิ่นด้วยรัฐบาลกลางและฟื้นฟูอำนาจคริสตจักรโรมันคาทอลิก หลังจากนั้นมีการปรับแก้รัฐธรรมนูญแห่งโคลอมเบีย ค.ศ. 1886 ที่เปลี่ยนสหรัฐโคลอมเบียเป็นสาธารณรัฐโคลอมเบีย และยุติการครอบงำของฝ่ายเสรีนิยมหัวรุนแรงที่ครองอำนาจมาตั้งแต่ ค.ศ. 1863
ความตึงเครียดมาถึงขีดสุดเมื่อมานูเอ็ล อันโตนิโอ แซนเกลเมนตีจากพรรคชาตินิยมชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1898 ต่อมาวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1899 ฝ่ายเสรีนิยมก่อการจลาจลต่อต้านรัฐบาลชาตินิยมในจังหวัดซันตันเดร์ ก่อนจะลุกลามไปเป็นสงครามเมื่อฝ่ายเสรีนิยมพยายามเข้ายึดเมืองบูการามังกาในเดือนพฤศจิกายน เวเนซุเอลาเข้าช่วยเหลือฝ่ายเสรีนิยมหลังฝ่ายเสรีนิยมพ่ายแพ้ในยุทธการที่ปาโลเนโกรในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1900 หลังจากนั้นความขัดแย้งแปรสภาพเป็นสงครามกองโจรตามเขตชนบทที่ยืดเยื้อ หลังตระหนักว่าไม่สามารถชนะสงครามได้ ฝ่ายเสรีนิยมตัดสินใจเจรจาและลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพกับฝ่ายรัฐบาล บนเรือรบ "วิสคอนซิน" ของสหรัฐที่เป็นคนกลางในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1902 เป็นอันสิ้นสุดสงครามพันวัน
สงครามพันวันเป็นหนึ่งในสงครามที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์โคลอมเบีย มีผู้เสียชีวิตประมาณ 120,000 คน และทำให้ภาคสังคมเศรษฐกิจโคลอมเบียเสียหายอย่างมาก สงครามนี้ยังส่งผลต่อเสถียรภาพของรัฐบาล และเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่การเสียปานามาในปี ค.ศ. 1903 โดยมีสหรัฐอยู่เบื้องหลัง
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2564

ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2564 คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก ฤดูกาลอย่างเป็นทางการนั้นเริ่มนับในวันที่ 1 มิถุนายน และสิ้นสุดในวันที่ 30 พฤศจิกายน วันเหล่านี้เป็นขอบระยะเวลาตามประวัติศาสตร์ที่จะมีพายุก่อตัวขึ้นมากที่สุดในแอ่งแอตแลนติก อย่างไรก็ตามการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวได้ทุกเวลาในปี
นับแต่ฤดูกาลนี้เป็นต้นไป ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) จะเริ่มออกภาพรวมลมฟ้าอากาศเขตร้อน (Tropical Weather Outlooks) ทั่วไปในวันที่ 15 พฤษภาคม นับว่าเร็วขึ้นกว่าฤดูกาลที่ผ่าน ๆ มาสองสัปดาห์ ขณะที่ NHC, บริการลมฟ้าอากาศแห่งชาติ (NWS) และองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (WMO) ได้เริ่มหารือกันว่าจะเลื่อนการเริ่มต้นฤดูพายุเฮอริเคนอย่างเป็นทางการไปเป็นเดือนพฤษภาคม
การพยากรณ์ฤดูกาล.
การพยากรณ์กิจกรรมพายุหมุนเขตร้อนถูกเผยแพร่ก่อนฤดูกาลเริ่มต้นขึ้นโดยฟิลิป เจ. คลอตซ์แบช, วิลเลียม เอ็ม เกรย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเฮอริเคน และผู้เกี่ยวข้องจากมหาวิทยาลัยรัฐโคโลราโด ซึ่งแยกจากนักพยากรณ์ของ NOAA
พายุ.
พายุโซนร้อนอานา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนบิลล์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนคลอเดตต์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนแดนนี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนเอลซา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนเฟรด.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนเกรซ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนเฮนรี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนไอดา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนเคต.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนจูเลียน.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนแลร์รี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนมินดี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนนิโคลัส.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนโอเดตต์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนปีเตอร์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนโรส.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนแซม.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุกึ่งโซนร้อนเทรีซา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนวิกเตอร์.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนแวนดา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
รายชื่อพายุ.
ชุดรายชื่อต่อไปนี้ใช้เป็นชื่อสำหรับพายุที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในปี พ.ศ. 2564 มีจำนวนทั้งสิ้น 21 รายชื่อ หากมีรายชื่อใดถูกถอนจากชุด จะได้รับการประกาศในช่วยฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2565 ระหว่างการประชุมในฤดูใบไม้ผลิของคณะกรรมการเฮอริเคนโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ส่วนชื่อที่ไม่ถูกถอนจากชุดรายชื่อดังกล่าวนี้ จะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล 2570 โดยรายชื่อชุดนี้เป็นรายชื่อชุดเดียวกับที่เคยใช้ในฤดูกาล พ.ศ. 2558 ยกเว้น ชื่อ"เอลซา" และ "จูเลียน" ซึ่งมาแทนที่ "เอริกา" และ "วาคีน" ตามลำดับ
ในฤดูกาล 2564 ชื่อในชุดรายชื่อถูกนำมาใช้ทั้งหมด 21 ชื่อ
อำเภอโคซะ

อำเภอโคซะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันประกอบด้วยเมืองเพียง 1 เมือง คือ ซามูกาวะ พื้นที่ทั้งหมดของนครชิงาซากิ ฟูจิซาวะ ยามาโตะ อายาเซะ เอบินะ ซามะ และส่วนหนึ่งของนครซางามิฮาระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโคซะมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอโคซะมีประชากรประมาณ 47,812 คน ความหนาแน่น 3,560 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 13.42 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์.
อำเภอโคซะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ อำเภอโคซะมีอาณาเขตจากอ่าวซางามิไปยังทิศเหนือจนถึงอาณาเขตของแคว้นมูซาชิ ระหว่างแม่น้ำซางามิและแม่น้ำซาไก มีการกล่าวถึงในบันทึก"นิฮนโชกิ"เมื่อปี ค.ศ. 675 ในยุคนาระโดยเรียกว่าอำเภอทากากูระ  เมืองเอกของแคว้นซางามิ และ"โคกูบุนจิ" (หรือวัดประจำแคว้น) ตั้งอยู่ในอำเภอโคซะ ซึ่งไม่ทราบตำแหน่งที่แน่นอนในปัจจุบัน
พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของ"โชเอ็ง"ต่าง ๆ ตั้งแต่ยุคเฮอังมาจนถึงยุคเซ็งโงกุ และเป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดย"โชกุน"ภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ
ลำดับเหตุการณ์.
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่นี้ก็ถูกก่อตั้งเป็นอำเภอภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 โดยมีที่ว่าการอำเภอที่สร้างขึ้นในบริเวณที่ซึ่งในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของชิงาซากิ ต่อมาได้ย้ายไปยังเมืองฟูจิซาวะ-โอซากะ (ปัจจุบันคือฟูจิซาวะ) ในปี 1906
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2564

ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2564 คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก โดยฤดูกาลนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา
พายุ.
พายุโซนร้อนแอนเดรส.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนบลังกา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนการ์โลส.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนโดโลเรส.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนเอนริเก.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนเฟลิเซีย.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนกิเยร์โม.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนฮิลดา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนฆิเมนา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนอิกนาซิโอ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนเควิน.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนลินดา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนมาร์ตี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนนอรา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนโอลาฟ.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนพาเมลา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุเฮอริเคนริก.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนเทร์รี.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
พายุโซนร้อนแซนดรา.
! ระยะเวลา
! ความรุนแรง
รายชื่อพายุ.
รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2564 ถ้ามีชื่อที่ถูกถอนจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2565 โดยชื่อที่ไม่ถูกปลด จะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2570 รายชื่อชุดนี้เป็นชุดเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล พ.ศ. 2559 ยกเว้น "พาเมลา" ซึ่งถูกแทนที่ด้วย "แพทริเซีย" 
ในฤดูกาล 2564 ชื่อในชุดรายชื่อถูกนำมาใช้ทั้งหมด 18 ชื่อ
สำหรับพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเส้น 140 องศาตะวันตกถึงเส้นแบ่งวันสากล ชื่อที่จะใช้จะเป็นชื่อในชุดหมุนเวียนสี่ชุด โดยในฤดูนี้ ไม่มีพายุหมุนเขตร้อนใดได้รับชื่อจากชุดรายชื่อนี้เลย
ดารุลฮะญัร

ดารุลฮะญัร ("บ้านหิน" หรือ "วังบนหิน") เป็นวังเก่าตั้งอยู่ในวาดีซะฮร์ ราว จากซานา เมืองหลวงของประเทศเยเมน สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1920 เพื่อเป็นบ้านพักฤดูร้อนสำหรับยะห์ยา มุฮัมมัด ฮะมีด อัดดีน ผู้ปกครองเยเมนจาก ค.ศ. 1904 ถึง ค.ศ. 1948 โดยสร้างครอบโครงสร้างดั้งเดิมจาก ค.ศ. 1786 ที่สร้างโดยอัลอิมาม มันศูร วังนี้เป็นของสืบทอดในราชวงศ์จนกระทั่งการปฏิวัติเยเมน ค.ศ. 1962 ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ ใน ค.ศ. 1974 ปีแยร์ ปาโอโล ปาโซลีนี ใช้วังแห่งนี้เป็นที่พักของเจ้าหญิงดุนยาในภาพยนตร์ "ดิอาระเบียนไนตส์" ของเขา
มุรเทศวร

มุรเทศวร (Murdeshwar) เป็นเมืองในภัตกัลเตห์สิล ในอำเภออุตตรกันนาดา รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย เมืองตั้งอยู่บนฝั่งทะเลอาหรับ และเป็นที่รู้จักจากมุรเทศวรมนเทียร
เคลลี มารี ทราน

เคลลี มารี ทราน  เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1989 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มงานแสดงตั้งแต่ ค.ศ. 2011 ส่วนใหญ่รับบทแสดงในภาพยนตร์สั้นและผลงานโทรทัศน์ เป็นที่รู้จักจากการรับบทตัวละครโรส ทิโค ในภาพยนตร์ ' (2017) และ ' (2019)
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
นิยามสภามันทิรัม

นิยามสภามันทิรัม (Niyamasabha Mandiram) หรือ นิยามสภามนเทียร ตั้งอยู่ในปลยัม, ติรุวนันตปุรัม เป็นอาคารที่ทำการของสภานิติบัญญัติรัฐเกรละ หรือที่เรียกว่า นิยามสภา สร้างหลัก ๆ ด้วยสถาปัตยกรรมแบบเกรละ ผสมผสานกับสถาปัตยกรรมร่วมสมัย เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อ 22 พฤษภาคม 1998 โดยประธานาธิบดีอินเดีย เค อาร์ นารายณัน
พฤติการณ์ที่ตาย

พฤติการณ์ที่ตาย  เป็น ละครชุดแนว สืบสวนสอบสวน ผลิตโดย WeTV ภายใต้ความร่วมมือกับ ทีวี ธันเดอร์ บทดัดแปลงมาจากนิยาย เขียนโดย อิสรีย์ ศิริวรรณกุลธร(Sammon) ซีรีส์กำกับโดย ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล ซึ่งเป็นหนึ่งในผลงาน WeTV Originals โดยเป็นเรื่องราวของหมอบรรณ แพทย์นิติเวชที่ย้ายมาประจำที่เวียงผาหมอก ออกอากาศให้ชมทุกวันจันทร์เวลา 20.00 น. ทางแอปพลิเคชัน WeTV เริ่มตอนแรก วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 และออกอากาศซ้ำทางช่องอมรินทร์ทีวี ทุกวันอาทิตย์ เวลา 22.30-23.30 น. เริ่มตอนแรก วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2566 ต่อจาก หนังสือรุ่น (รีรัน)
การผลิต.
พฤติการณ์ที่ตาย เป็นซีรีส์วายแนวสืบสวนสอบสวนเรื่องแรก โดยดัดแปลงมาจากนิยายเรื่อง พฤติการณ์ที่ตาย ของ อิสรีย์ ศิริวรรณกุลธร หรือนามปากกา Sammon
ในส่วนของสถานที่ ได้มีการถ่ายทำที่จังหวัดเชียงใหม่เป็นหลักใช้เวลาถ่ายทำ 2 เดือนโดยประมาณ
โครงเรื่อง.
เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นจากการที่ หมอบรรณ (ภากร ธนศรีวนิชชัย) แพทย์นิติเวชย้ายจากกรุงเทพฯมาประจำที่เวียงผาหมอก หลังหมอบรรณมาถึงไม่นานก็ต้องเข้าไปชันสูตรศพร่วมกับ สารวัตรเอ็ม (สพล อัศวมั่นคง) ที่สันนิษฐานว่าเป็นคดีฆาตกรรมเริ่มจาก แนตตี้ และต่อมาเป็น เจนจิรา เพื่อนสนิทในสมัยเด็กของหมอบรรณ โดยมีผู้ต้องสงสัยมากมายทั้ง ครูแทน (ณัฐพล ดิลกนวฤทธิ์) ผู้พบศพเจนจิราเป็นคนแรก อัยการปื๊ด (ภัทร เอกแสงกุล) แฟนเก่าของเจนจิรา และคนอื่นๆอีกมากมาย
กระแสการตอบรับ.
มีการกล่าวถึงในเครือข่ายสังคมอย่างมาก ทั้งการขึ้นแฮชแท็กซีรีส์ในเทรนทวิตเตอร์ และ ได้รับคำชมเป็นจำนวนมากตั้งแต่อีพีแรก รวมถึงทาง Rakuten TV ได้มีการติดต่อนำซีรีส์ไปออกอากาศที่ประเทศญี่ปุ่นช่องเวลาเดียวกับที่ฉายที่ไทย 
สถานที่ถ่ายทำ.
สถานที่ถ่ายทำทั้งหมดอยู่ที่เชียงใหม่ประกอบไปด้วย คุ้มสะเมิง, โรงแรมศิริปันนา, โรงแรมครอสทูไวบ์เชียงใหม่ดีเซ็ม, ชุมชนท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์บ้านโปง, ตลาดคำเที่ยง, ตลาดสดเทศบาลสะเมิงใต้, ค่ายแทนคุณ, น้องน้ำโฮมสเตย์ สะเมิง, มหาวิทยาลัยพายัพ, มหาวิทยาลัยแม่โจ้, ร้านอาหารชาววัง, โรงเรียนสันป่าตองวิทยาคม, สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน, สวนคุณช้าง แม่โจ้, สะเมิงรีสอร์ท และ อ่างเก็บน้ำห้วยโจ้
สุทัตตาภักดิ์ บริรักษ์ภูมินทร์

พลโทหญิง สุทัตตาภักดิ์ บริรักษ์ภูมินทร์ หรือเดิม สุทัตตาภักดิ์ ยุวราชบริรักษ์ เป็นนายทหารราชองครักษ์ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยทรงพระราชทานยศทหาร ซึ่งรวมถึงชื่อสกุล บริรักษ์ภูมินทร์ สังกัดกรมทหารรักษาวังมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์กองบัญชาการทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ หน่วยบัญชาการถวายความปลอดภัยรักษาพระองค์
ประวัติ.
พลโทหญิง สุทัตตาภักดิ์ บริรักษ์ภูมินทร์ เป็นอดีตข้าราชการทหารในสังกัดกองทัพเรือ ต่อมาได้รับพระบรมราชโองการให้โอนเข้ามาเป็นข้าราชการในพระองค์ฝ่ายพลเรือน และโอนเข้ามาเป็นข้าราชการในพระองค์ฝ่ายทหาร สังกัดกรมทหารรักษาวังมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์
อำเภอมิอูระ

อำเภอมิอูระ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 32,333 คน ความหนาแน่น 1,900 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 17.06 ตารางกิโลเมตร
ปัจจุบันประกอบด้วยเมืองเพียง 1 เมือง คือ ฮายามะ โดยในสมัยก่อน นครโยโกซูกะ ซูชิ และมิอูระ เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิอูระมาก่อน
ประวัติศาสตร์.
อำเภอมิอูระเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของคาบสมุทรมิอูระ พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลมิอูระตั้งแต่ปลายยุคเฮอังจนถึงยุคเซ็งโงกุ และเป็นดินแดน"เท็นเรียว"ที่ปกครองโดย"โชกุน"ภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในยุคเอโดะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่นี้ได้ก่อตั้งขึ้นเป็นอำเภอภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 โดยมีที่ว่าการอำเภอที่สร้างขึ้นใกล้กับบริเวณที่ซึ่งในปัจจุบันคือสถานีรถไฟชิโออิริ
ลำดับเวลา.
ในปี 2009 เหลือเมืองฮายามะเพียงเมืองเดียวที่ยังเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิอูระ
มัดเราะซะฮ์ซ็องกอเร

มัดเราะซะฮ์ซ็องกอเร  หรือที่เรียกว่า มหาวิทยาลัยซ็องกอเร  และ มัสยิดซ็องกอเร  เป็นศูนย์กลางแห่งการศึกษาโบราณหนึ่งในสามแห่ง ตั้งอยู่ในเมืองทิมบักตู ประเทศมาลี เชื่อกันว่าก่อสร้างขึ้นโดยราชามันซามูซา ผู้ครองจักรวรรดิมาลีในเวลานั้น
มัสยิดสามแห่ง ได้แก่ มัสยิดซ็องกอเร, มัสยิดจีงกาแรแบร์ และมัสยิดซีดี ยะห์ยา รวมกันเป็นมหาวิทยาลัยทิมบักตู คำว่า "มัดเราะซะฮ์"  แปลว่าโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยในภาษาอาหรับและภาษาอื่นที่ได้รับอิทธิพลจากอิสลาม
ประวัติศาสตร์.
มัสยิดซ็องกอเรสร้างขึ้นในราวปี ค.ศ. 989 โดย Al-Qadi Aqib ibn Mahmud ibn Umar ตุลาการสูงสุดแห่งทิมบักตู ก่อนจะพัฒนามาเป็นมหาวิทยาลัยซ็องกอเร ซึ่งเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก เป็นศูนย์กลางการศึกษาของอิสลาม โดยเฉพาะในรัชสมัยของมันซา มูซา (ค.ศ. 1307–1332) และสมัยจักรวรรดิ Askia (ค.ศ. 1493–1591)
ปัญจปรเมษฐี

ปัญจปรเมษฐี (สันสกฤต: पञ्च परमेष्ठी ; Pañca-Parameṣṭhi, "สิ่งมีชีวิตยิ่งใหญ่สุดห้าประการ") ในศาสนาเชนเป็นลำดับขั้นห้าลำดับทางศาสนาที่ควรแก่การเคารพบูชา อันได้แก่:
อักษรแรกของทั้งห้าชื่อ "A+A+A+U+M" รวมกันเกิดเป็นเสียงโอม
ทอมสกา

ทอมัส เจมส์ ริดจ์เวลล์ (เกิด 27 มิถุนายน 1990) หรือที่รู้จักในโลกออนไลน์ในชื่อ ทอมสกา (TomSka) เป็นยูทูเบอร์, ผู้สร้างภาพยนตร์, ผู้กำกับ, นักแสดง, นักพากย์, โปรดิวเซอร์, นักดนตรีและตลกชาวอังกฤษ ผู้ก่อตั้งบริษัทผลิตสื่อเทอร์โบพันช์ ลิมิเต็ด (Turbopunch Ltd.) เขาเป็นที่รู้จักจากเว็บซีรีส์แอนิเมชั่นชุด "asdfmovie" (อาสดัฟมูฟวี่), "เอ็ดดส์เวิลด์" และ "Crash Zoom" (แครชซูม) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 ช่องยูทูบของเขามีผู้ติดตามมากว่า 6.69 ล้านคน และมียอดเข้าชมมากกว่า 1.7 พันล้านครั้ง
ชีวิตส่วนตัว.
น้อง/พี่สาวฝาแฝดของริดจ์เวลล์ เอมีเลีย (Amelia) เสียชีวิตในครรภ์หลังมารดาได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
เขาเติบโตมาในครอบครัวนิกายพยานพระยะโฮวา แต่เขาไม่ได้เชื่อในศาสนานี้ในปัจจุบัน
ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนที่ทำมาหากินกับการเล่นดนตรี แต่ริดจ์เวลล์ปรากฏเล่นกีตาร์เบสในหลายวิดีโอของเขา เช่น "Guitar Warfare" (กีตาร์วอร์แฟร์) และ "Mine Turtle" (ไมน์เทอร์เทิล) ในฐานะศิลปินรับเชิญคู่กับ LilDeuceDeuce
เขานิยมพรรคแรงงานในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2560 และแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต่อต้านทั้งเบร็กซิต และพรรคอนุรักษนิยม
มีลเฟย

มีลเฟย  หรือ มีล-เฟย (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'พันแผ่น, พันใบ') เป็นขนมอบชนิดหนึ่ง โดยทั่วไปประกอบขึ้นจากแป้งพายสามชั้นเรียงสลับกับคัสตาร์ดสองชั้น ด้านบนมักโรยด้วยน้ำตาลไอซิง คลุมด้วยฟงด็อง ตกแต่งด้วยผลไม้ หรือทาด้วยแยมหรือครีมที่มีส่วนผสมแตกต่างกันไปตามสูตร
องค์ประกอบทั้งหมดของสูตรมีลเฟยปรากฏในตำราอาหารจำนวนมากอย่างน้อยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่ต้นกำเนิดของขนมชนิดนี้ยังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่ชัด
ม็องดีย็อง

ม็องดีย็อง (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'นักบวชภิกขาจาร') หรือ ม็องดีย็องอ็องชอกอลา (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'นักบวชภิกขาจารช็อกโกแลต') เป็นขนมฝรั่งเศสดั้งเดิมชนิดหนึ่ง ทำจากแผ่นช็อกโกแลตกลม โรยหน้าด้วยถั่วและผลไม้แห้งสี่ชนิดซึ่งธรรมเนียมคริสต์มาสในภูมิภาคพรอว็องส์ถือว่าเป็นตัวแทนของคณะนักบวชภิกขาจารทั้งสี่ ส่วนผสมแต่ละอย่างสื่อถึงสีของชุดนักบวชแต่ละคณะ ธรรมเนียมดั้งเดิมกำหนดให้ลูกเกดเป็นตัวแทนของคณะนักบุญออกัสติน เฮเซลนัตเป็นตัวแทนของคณะคาร์เมไลท์ มะเดื่ออบแห้งเป็นตัวแทนของคณะฟรันซิสกัน และอัลมอนด์เป็นตัวแทนของคณะดอมินิกัน อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันมีการดัดแปลงสูตรของขนมนี้จากการผสมผสานระหว่างถั่วกับผลไม้ดั้งเดิมมาเป็นการใช้เมล็ดพืช ผิวผลไม้ และส่วนผสมอื่น ๆ
วัดธรรมศาลา

วัดธรรมศาลา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านสามง่าม ตำบลธรรมศาลา อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม 
FB ศิษย์หลวงพ่อน้อย วัดธรรมศาลาhttps://www.facebook.com/share/P3SXenuiQCF96K8g/?mibextid=WC7FNe
ประวัติ.
วัดธรรมศาลามีเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับตำนานพญากง พญาพาน คือ หลังจากที่พญาพานทำปิตุฆาตพระราชบิดากับยายหอม ได้ทรงสำนึกในบาปบุญคุณโทษของตนที่ทำไว้และทรงวิตกว่าจะได้รับสนองกรรมอย่างหนัก จึงโปรดให้ประชุมพระอรหันต์และพระสงฆ์จากอารามต่าง ๆ โดยได้ปลูกสร้างโรงธรรมขนาดใหญ่ไว้ใกล้เนินหรือถ้ำเพื่อใช้เป็นที่ประชุมสงฆ์ ผู้คนบริเวณนี้เรียกว่า "ธรรมศาลา" ชื่อนี้เองจึงเป็นที่มาของชื่อวัด
คาดว่าแต่เดิมมีเนินหรือถ้ำในวัดธรรมศาลา สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นสมัยแรกสร้างพระปฐมเจดีย์เมื่อประมาณ พ.ศ. 306 เชื่อว่ามีขุมทรัพย์อยู่ แต่นำออกมาไม่ได้เนื่องจากมีปู่โสมเฝ้าอยู่ แต่บางท่านเล่าลือว่าเป็นถ้ำที่ปรึกษาของผู้มีบุญและเจ้าผู้ครองนครสมัยเก่า และยังมีถ้วยโถโอชามมากมาย เนินนี้ตั้งอยู่หลังวิหารของวัดธรรมศาลา สภาพในปัจจุบันเป็นเนินดินโบราณ ด้านในเป็นโพรง เชื่อกันว่าเป็นอุโมงค์เชื่อมจากวัดพระเมรุมาถึงวัดธรรมศาลา แต่ปัจจุบันถูกปิดตายไปแล้ว 
ประวัติการตั้งวัดระบุว่าตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2396 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2553 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2476 โดยไม่ได้ลงระวางแนวเขต
วัดเสนหา

วัดเสนหา [สะ-เน-หา] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ประมาณ 36 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา ปัจจุบันมีพระวินัยโกศล (ธัญญวัฒน์ เขมธโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ประวัติ.
วัดเสนหาสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2452 โดยนายเพิ่มเสนหา บุญนาค บุตรพระยาศรีสรราชภักดี (วัน บุนนาค) กับเปี่ยม ได้ถวายที่ดินแปลงหนึ่ง เนื้อที่ประมาณ 45 ไร่ อยู่ใกล้เขตพระราชวังสนามจันทร์ สร้างเป็นวัดเมื่อเดือนอ้าย ปีระกา ตรงกับเดือนธันวาคม พ.ศ. 2452 โดยมีพระเถระผู้ใหญ่ 2 รูป คือ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร กับพระพุทธวิริยากร (จิตร ฉนฺโน) วัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร จังหวัดราชบุรี เป็นผู้รับที่ดินแทนคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ได้เป็นประธานช่วยอุปการะตั้งเป็นสำนักสงฆ์ขึ้น และยังจัดส่งพระภิกษุสามเณรจากวัดบรมนิวาสมาอยู่จำพรรษาอยู่บ้าง
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนเริ่มแรกสร้างพระอุโบสถกับหล่อพระประธานอีกส่วนหนึ่ง เป็นพระประธานหล่อด้วยทองเหลือง พระเพลากว้าง 3 ศอก และสูงตลอดถึงพระรัศมี 4 ศอก โดยจำลองแบบพระพุทธชินสีห์ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2466
วัดเสนหาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2462 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 2 เส้น ยาว 3 เส้น ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2487 วัดยังได้ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2535 โดยเรียนควบคู่ไปกับนักธรรมและบาลี ยังมีโรงเรียนเทศบาล 2 วัดเสนหา (สมัครพลผดุง) ซึ่งเปิดทำการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2465
วัดมีการก่อสร้าง "พระพุทธมงกุฎหิรัญเทวาธิราช" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องมหาจักรพรรดิปางนาคปรก ขณะกำลังอยู่ระหว่างก่อสร้างวิหารเพื่อประดิษฐานองค์พระ เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น มีมาณพหนุ่มรูปงามในมือถือบ่วงนาคบาศมาเข้านิมิตพระครูโชติธรรมาทร ผู้ช่วยเจ้าอาวาส แจ้งว่าตนเป็นเทพนาคราชอยู่ในนาคพิภพ ประสงค์จะช่วยในการสร้างพระวิหารเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูป จึงขอให้พระครูโชติตั้งศาลเทพนาคราชขึ้นในบริเวณวัด แล้วการสร้างวิหารจะสำเร็จ วัดจึงดำเนินการจัดตั้งศาลเทพนาคราชขึ้น
วัดพิชัย (กรุงเทพมหานคร)

วัดพิชัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่รวมประมาณ 6 ไร่ 71 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือจรดชุมชนวัดพิชัย ทิศตะวันออกจรดคลองสาธารณะวัดพิชัย ทิศใต้จรดคลองแสนแสบ และทิศตะวันตกจรดชุมชนวัดพิชัย
วัดพิชัยสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2410 โดยนายแก่นและนางน้อย คงบำรุง เป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ผู้ดำเนินการก่อสร้างได้แก่พระอธิการหนูและราษฎรที่มีจิตศรัทธาร่วมกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 พื้นที่เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15.21 เมตร ยาว 24 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์เป็นอาคาร 2 ชั้น จำนวน 3 แถว กุฏิเจ้าอาวาส ศาลาอเนกประสงค์ 2 หลัง หอระฆัง หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ ศาลาบำเพ็ญกุศล 6 หลัง ฌาปนสถาน โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม และอุโบสถหลังเก่า ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 41 นิ้ว สูง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 อุโบสถหลังเก่ากว้าง 11.30 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 มีสภาพเก่าชำรุดทรุดโทรม จึงได้มีโครงการที่จะดำเนินการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ โดยใช้วิธีการสร้างแบบครอบทับหลังเดิม
ถนนมหาจักร

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>12465359</parentid>
 <timestamp>2025-08-12T18:19:38Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Potapt</username>
 </contributor>
 <comment>ย้อนการแก้ไขที่ 12465359 สร้างโดย </comment>
 <origin>12471439</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ถนนมหาจักร (อักษรโรมัน: Thanon Maha Chak) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เป็นถนนในลักษณะที่เป็นถนนตัดขวางกับพื้นที่เขตและถนนสายหลักสายอื่น ๆ 
ถนนมหาจักรเกิดขึ้นหลังจากการถมคลองสำเพ็งหรือคลองวัดจักรวรรดิ ที่เคยไหลผ่านบริเวณนี้ด้วยขยะเพื่อแปรสภาพเป็นถนน ตามนโยบายลดจำนวนคลอง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ไม่นาน ซึ่งเป็นคลองที่เชื่อมระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองมหานาค เมื่อถมสร้างเป็นถนนตามแนวคลองวัดจักรวรรดิ จึงให้ชื่อว่า "ถนนมหาจักร"
ถนนมหาจักรมีจุดเริ่มต้นจากถนนหลวงในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และทอดผ่านลงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับถนนเจริญกรุง และเข้าสู่พื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ ผ่านหน้าวัดชัยชนะสงคราม และต่อเนื่องไปตัดกับถนนเยาวราช เข้าสู่แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์ และไปสิ้นสุดลงที่ถนนอนุวงศ์
สองฝั่งถนนมหาจักรตลอดทั้งสายถือเป็นย่านการค้าที่คึกคักมาก ในช่วงพื้นที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและต่อเนื่องไปถึงแขวงสัมพันธวงศ์ในเขตสัมพันธวงศ์เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อคลองถม และในช่วงพื้นที่แขวงจักรวรรดิในเขตสัมพันธวงศ์คือสำเพ็ง
ตำบลกำพวน

กำพวน เป็นตำบลในอำเภอสุขสำราญ จังหวัดระนอง เป็นที่ตั้งของหมู่เกาะกำและเกาะค้างคาวในอุทยานแห่งชาติแหลมสน และบ้านทะเลนอกที่เป็นชุมชนที่มีผลกระทบจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เป็นส่วนหนึ่งในการฟื้นฟูหมู่บ้านได้ทำการอนุรักษ์ป่าโกงกาง ป่าฝน และสัตว์น้ำ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของพื้นที่ศูนย์ราชการทั้งหมดของอำเภอสุขสำราญ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลกำพวนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ชื่อตำบลกำพวนมาจากชื่อหวายชนิดหนึ่งซึ่งมีในเขตพื้นที่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกขานพื้นที่บ้านแห่งนี้ว่า "บ้านกำพวน" เนื่องจากตำบลกำพวนมีท้องที่กว้างขวาง ในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2490 กระทรวงมหาดไทยจึงได้แยกท้องที่หมู่ที่ 5–7 (ในขณะนั้น) ของตำบลกำพวน ไปจัดตั้งเป็นตำบลนาคา ขณะนั้นขึ้นการปกครองอยู่กับกิ่งอำเภอกะเปอร์ อำเภอเมืองระนอง และย้ายมาขึ้นกับอำเภอกะเปอร์ใน พ.ศ. 2508 
ต่อมามีการจัดตั้งกิ่งอำเภอสุขสำราญขึ้นใน พ.ศ. 2535 จึงย้ายการปกครองมาขึ้นกับทางกิ่งอำเภอ และยกฐานะเป็นอำเภอใน พ.ศ. 2550ตามโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ตำบลกำพวนจึงกลายเป็นตำบลลำดับที่ 2 ของอำเภอสุขสำราญจนถึงปัจจุบัน 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลกำพวนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลกำพวนมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ เทศบาลตำบลกำพวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกำพวนทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลกำพวนที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกำพวนใน พ.ศ. 2539
เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลกำพวนมีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น องค์การบริหารส่วนตำบลกำพวนได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลกำพวน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2555 และมีผลในวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน
ประชากร.
พื้นที่ตำบลกำพวนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 7 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,974 คน แบ่งเป็นชาย 3,539 คน หญิง 3,435 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในอำเภอสุขสำราญ
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
เอซี มิลานในฤดูกาล 2020–21

ฤดูกาล 2020–21 เป็นฤดูกาลที่ 122 ในประวัติศาสตร์ของสโมสร เอซี มิลาน และเป็นฤดูกาลที่ 87 ของพวกเขาใน ระดับสูงสุดของฟุตบอลอิตาลี. มิลานเข้าร่วมการแข่งขันใน เซเรียอา, โกปปาอีตาเลีย, และ ยูฟ่ายูโรปาลีก.
 "ณ วันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2021".
รวมการจ่ายเงินทั้งสิ้น: €23.68M
การแข่งขัน.
ยูฟ่ายูโรปาลีก.
รอบแบ่งกลุ่ม.
การจับสลากรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2020.
รอบแพ้คัดออก.
การจับสลากรอบ 32 ทีมสุดท้าย ได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2020.
รอบ 16 ทีมสุดท้าย.
การจับสลากสำหรับรอบ 16 ทีมสุดท้ายจะจัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021.
โทรทัศน์ความละเอียดสูงระบบแอนะล็อก

โทรทัศน์ความละเอียดสูงระบบแอนะล็อก  เป็นการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 เพื่อแทนที่ระบบทดลองในยุคแรก ๆ โดยมีเพียง 12 เส้นเท่านั้น เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 บีบีซีได้เริ่มให้บริการโทรทัศน์สาธารณะความละเอียดสูงระบบแอนะล็อกเป็นครั้งแรกของโลกจากโรงละครวิกตอเรีย พระราชวังอเล็กซานดรา ทางตอนเหนือของลอนดอน จึงอ้างว่าเป็นต้นกำเนิดของการแพร่ภาพโทรทัศน์อย่างที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน จอห์น โลจี เบร์ด, ฟิโล ฟาร์นสเวิร์ธ และวลาดิเมียร์ สวอไรคิน มีการแข่งขันกันพัฒนาระบบโทรทัศน์แต่ละระบบ แต่ความละเอียดไม่ได้เป็นปัญหาที่แยกเทคโนโลยีที่แตกต่างกัน แต่เป็นคดีข้อพิพาทเรื่องสิทธิบัตรและปัญหาการปรับใช้เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในช่วงปลายทศวรรษ 1920 และ 1930
สิทธิบัตรส่วนใหญ่หมดอายุเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ทั่วโลกไม่มีมาตรฐานโทรทัศน์ มาตรฐานที่นำมาใช้ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 ได้ถูกใช้อยู่นานกว่าครึ่งศตวรรษ
ระบบ 405 เส้น ของสหราชอาณาจักรที่นำมาใช้ในปี ค.ศ. 1936 ถูกอธิบายว่าเป็น "ความละเอียดสูง" อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงการเปรียบเทียบกับระบบการทดลอง 30 เส้น (ส่วนใหญ่) ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 และจะไม่ถือว่าเป็นความละเอียดสูงตามมาตรฐานสมัยใหม่
ดูเพิ่ม.
ระบบทีวีแอนะล็อกระบบเหล่านี้มีขึ้นเพื่อแทนที่
มาตรฐานที่เกี่ยวข้อง
ตำบลหนองบ่อ (อำเภอเมืองอุบลราชธานี)

ตำบลหนองบ่อ เป็นตำบลในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอเมืองอุบลราชธานี ห่างจากตัวเมืองอุบลราชธานีประมาณ 20 กิโลเมตร มีพื้นที่ 78 ตารางกิโลเมตร และมีหมู่บ้านในเขตปกครองทั้งสิ้น 7 หมู่บ้าน แบ่งออกเป็น 13 ชุมชน (หมู่) พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองบ่อ 
ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาไทยถิ่นอีสาน สำเนียงลาวกลาง
ประวัติ.
การเข้ามาตั้งถิ่นฐานของประชาชนในเขตตำบลหนองบ่อในช่วงแรกเริ่มนั้นยังไม่แน่ชัดว่าเกิดขึ้นในช่วงใด เชื่อกันว่า ชาวบ้านที่พื้นที่ตำบลหนองบ่อนั้นมีบรรพบุรุษมาจากลูกหลานของพระวอพระตา เมื่อครั้งก่อตั้งเมืองอุบลราชธานี โดยมีข้อสันนิษฐานหลายข้อเกี่ยวกับการตั้งถิ่นฐานดังกล่าว ได้แก่
ข้อสันนิษฐานที่ 1 มีการตั้งรกรากของชาวบ้านบริเวณชุมชนโบราณดั้งเดิมชื่อว่า "บ้านแค" ซึ่งตั้งอยู่ใกล้บริเวณวัดเก่าบ้านแค ทางตะวันตกของบ้านดงบังในปัจจุบัน แต่เนื่องจากโรคระบาด ชาวบ้านในชุมชนบ้านแคจึงกระจายตัวออกไปตั้งถื่นฐานเป็นชุมชนอื่นในบริเวณใกล้เคียง แบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ 
ข้อสันนิษฐานที่ 2 คล้ายกับข้อสันนิษฐานที่ 1 แต่ก่อนโรคระบาดชาวบ้านในชุมชนบ้านแคได้มีการอพยพย้ายถิ่นฐานไปบริเวณชุมชนบ้านตากแดด และเมื่อเกิดโรคระบาดขึ้น จึงได้ย้ายถิ่นฐานอีกครั้งโดยแบ่งเป็น 3 กลุ่มตามข้อสันนิษฐานที่ 1
ข้อสันนิษฐานที่ 3 เดิมมีตั้งถิ่นของชาวบ้าน 2 กลุ่ม ได้แก่ บริเวณวัดร้างบ้านแค และชุมชนร้างบ้านตากแดด เมื่อเกิดโรคระบาด ชาวบ้านในชุมชนบ้านแคได้อพยพไปยังพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ และก่อตั้งชุมชน "บ้านดงบัง" ขึ้น ส่วนชาวบ้านในชุมชนบ้านตากแดด ได้อพยพไปตั้งรกรากใหม่ในบริเวณบ้านโพนงาม และบ้านหนองบ่อในปัจจุบัน
ข้อสันนิษฐานที่ 4 แรกเริ่มชาวบ้านได้เข้ามาตั้งชุมชนในเขตตำบลหนองบ่อเพียง 1 ชุมชน คือ บ้านตากแดด และได้กระจายกันออกไปตั้งชุมชนใหม่โดยรอบเมื่อเกิดโรคระบาด
ขนาดและที่ตั้ง.
ตำบลหนองบ่อตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองอุบลราชธานี ระยะทางห่างจากตัวเมืองฯ ประมาณ 20 กิโลเมตร การคมนาคมผ่านถนนสายหลักทางหลวงหมายเลข 212 (ถนนชยางกรู) มีขนาดพื้นที่ 78 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
ทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลหนองขอน อำเภอเมืองอุบลราชธานี และตำบลหัวดอน อำเภอเขื่องใน
ทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลหนองกินเพล และตำบลบุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ
ทิศตะวันออก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลแจระแม อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลชีทวน อำเภอเขื่องใน และตำบลหนองแวง อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ
สภาพทางภูมิศาสตร์.
ตำบลหนองบ่อมีพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำของแม่น้ำ 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำชี ทางทิศตะวันตก แม่น้ำมูล ทางทิศใต้ และลำเซบายทางทิศเหนือและทิศตะวันออก พื้นที่ส่วนใหญ่จึงเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำ มีน้ำท่วมขังในฤดูน้ำหลาก
ชุมชนและประชากร.
ตำบลหนองบ่อประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้น 7 หมู่บ้าน แบ่งเป็น 13 ชุมชน (หมู่) ทั้งหมดอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองบ่อทั้งหมด ปัจจุบัน ตำบลหนองบ่อมีประชากรทั้งสิ้น 7,673 คน จำนวนครัวเรือน 1,842 ครัวเรือน จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
       หมายถึง จำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ทานิน

ทานิน (แปลว่า เสียงสะท้อน) เป็นหนังสือพิมพ์ภาษาตุรกี เริ่มตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1908 หลังจากการปฎิวัติยังเติร์ก "ทานิน" ถูกก่อตั้งขึ้นโดยเทฟฟิค ฟิกเรท กวีชาวออตโตมันที่ถือกันว่าเป็นผู้ให้กำเนิดหลักกวีนิพันธ์ตุรกีสมัยใหม่ หนังสือพิมพ์นี้มีเนื้อหาสนับสนุนคณะสหภาพและความก้าวหน้า  พรรคการเมืองแนวคิดพัฒนนิยม นอกจากนี้เนื้อหาข่าวของ "ทานิน" ยังสนับสนุนหลักการพหุนิยมและความหลากหลายอย่างชัดเจน กระนั้น แม้เทฟฟิคจะสนับสนุนการปฎิรูปในแนวทางประชาธิปไตยของพรรคคณะสหภาพในช่วงแรก ทว่าต่อมาเขาก็รู้สึกไม่พอใจนโยบายเกี่ยวกับการบริหารของคณะสามพาชา กลุ่มผู้นำของพรรค สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจลาออกจากหนังสือพิมพ์ "ทานิน"
สำนักงานของหนังสือพิมพ์ "ทานิน" และนิตยสาร "ซูรา-ยูมเหม็ด" ซึ่งมีเนื้อหาสนับสนุนพรรคคณะสหภาพเช่นกัน ถูกทำลายลงระหว่างเหตุอุบัติการณ์ 31 มีนาคม ซึ่งนำไปสู่การปลดสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ออกจากราชสมบัติ โดยในระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ดังกล่าว ฮือเซยิน จาฮิท บรรณาธิการของ "ทานิน" ได้ทำการหลบหนีไปอยู่ที่ออแดซา
หนังสือพิมพ์ "ทานิน" ยุติการตีพิมพ์ลงใน ค.ศ. 1947
มัสยิดช่องแคบมะละกา

มัสยิดช่องแคบมะละกา (มลายู: Masjid Selat Melaka) เป็นมัสยิดบนเกาะมะละกาในมะละกา รัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย มีค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างประมาณ 10 ล้านริงกิต
ประวัติ.
มีพิธีเปิดมัสยิดในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 โดยยังดีเปอร์ตวนอากง สมเด็จพระราชาธิบดีซัยยิด ซีรอญุดดีน
สถาปัตยกรรม.
ตัวมัสยิดสร้างขึ้นโดยการผสมผสานระหว่างหัตถศิลป์แบบตะวันออกกลางกับแบบมลายู ถ้าน้ำขึ้นสูง ตัวมัสยิดก็จะดูเหมือนลอยน้ำ ช่องโค้งตัดกันสองแห่งนำทางไปสู่ทางเข้าหลัก โดยมีกระจกสีประดับไว้ระหว่างช่องโค้ง ตัวมัสยิดมีมินาเรตที่สูงถึง 30 ที่สามารถใช้เป็นประภาคาร
ซิงจงเอี๋ยน

"ซิงจงเอี๋ยน" (อักษรโรมัน: New Chinese Daily News) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน ที่ตีพิมพ์จำหน่ายในประเทศไทย
ประวัติ.
"ซิงจงเอี๋ยน" ก่อตั้งขึ้นมาครั้งแรกด้วยแรงหนุนของบรรดานักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนชื่อดัง เมื่อปี 2481 ในยุคแรกใช้ชื่อว่า "ตงง้วน" ซึ่งอ่านออกเสียงตามภาษาจีนแต้จิ๋ว ในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ถูกญี่ปุ่นเข้าควบคุมกิจการอยู่ 1 ปี เพื่อใช้เป็นกระบอกเสียงให้กับรัฐบาลญี่ปุ่นในช่วงสงคราม เมื่อเข้าสู่ช่วงสงครามกลางเมืองจีน หนังสือพิมพ์ตงง้วนได้ถือนโยบายสายกลาง "แต่เอียงซ้ายนิด ๆ" ทำให้ได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่คนไทยเชื้อสายจีนในขณะนั้น ในเดือนตุลาคม 2501 ได้ปิดตัวลงหลังจากการขึ้นสู่อำนาจของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งปิดหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ในข้อหา "ซ้ายเกินไป" ตงง้วน กลับมาเปิดใหม่อีกครั้งโดยนายลี่ คี่ ย้งในปี 2517 หลังจากจอมพลถนอม กิตติขจร ออกนอกประเทศ พร้อมกับชื่อที่เปลี่ยนจาก "ตงง้วน" เป็น "ซิงจงเอี๋ยน" ซิง แปลว่า ใหม่ จงเอี๋ยน เป็นคำที่เขียนแบบเดิม ทว่าอ่านออกเสียงแบบจีนกลางแมนดาริน
ต่อมานายผิน คิ้วไพศาล เจ้าของภูเก็ตแฟนตาซี และซาฟารีเวิลด์ ได้ขายกิจการให้นางผุสดี คีตวรนาฎ กระทั่งปี 2538 นายชาตรี โสภณพาณิชย์ เจ้าของธนาคารกรุงเทพ มาขอซื้อหุ้นกว่า 50% จากนางผุสดี และบริหารงานเอง ปัจจุบันนางผุสดียังเป็นผู้ถือหุ้น และเป็นบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา โดยนายชาตรีได้มอบให้ที่ปรึกษาส่วนตัว นายสุเทพ ศุภภัทรานนท์ มาเป็นกรรมการผู้อำนวยการ และบรรณาธิการบริหาร นายชาญศักดิ์ หิรัญสินสุนทร เป็นผู้จัดการทั่วไป โดยนางผุสดีได้กล่าวว่า ตัวเองอายุมากแล้ว ลูกเต้าก็ไม่อยากจะมาทำหนังสือพิมพ์ ทางแบงก์กรุงเทพ ก็อยากจะได้ แล้วตอนนั้นเขาก็มีแผนกภาษาจีน คนรู้ภาษาจีนเยอะ เขาก็ซื้อไปส่วนหนึ่ง 50 เปอร์เซ็นต์ ขณะนี้ดิฉันก็ยังเป็นหุ้นส่วนใหญ่คนหนึ่งแต่ไม่ใช่ใหญ่ที่สุด แบงก์กรุงเทพถือหุ้นใหญ่ที่สุดเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยน
สถานการณ์ปัจจุบัน.
ในปัจจุบัน หนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนตีพิมพ์อยู่ที่ 3,000 ฉบับต่อวัน โดยกระจายส่งไปยังสมาชิกที่บอกรับหนังสือพิมพ์ทั่วประเทศซึ่งทำให้ควบคุมปริมาณการพิมพ์ได้ และแทบจะไม่มีการวางขายตามแผงหนังสือพิมพ์
หนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนมีความต่างจากหนังสือพิมพ์ภาษาจีนฉบับอื่น จากการที่หน้าในค่อนข้างจะเน้นในเรื่องของสุขภาพผู้สูงวัย ทานอะไรทำให้อายุยืน ต้องออกกำลังกายอย่างไร ต้องหลีกเลี่ยงอะไร และมีคอลัมน์วิจารณ์การเมืองไทยและสังคมจีนที่รุนแรงและฉุนเฉียว ที่เขียนโดยสุเทพ ศุภภัทรานนท์ ในนามปากกา “及時風” (พินอิน: jíshí fēng) ซึ่งผู้อ่านบางคนที่ยังคงซื้อหนังสือหนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนกล่าวว่าเขายังซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับนี้เพื่ออ่านบทความของบุคคลผู้นี้บุคคลเดียว
ผุสดี คีตวรนาฎ ได้ให้สัมภาษณ์กับสำนักข่าวอิศราไว้ว่า กองบรรณาธิการเน้นรับคนจีนจากแผ่นดินใหญ่เข้าทำงาน เพราะเกิดปัญหาขาดแคลนคนทำงาน เป็นผลจากชาวไทยเชื้อสายจีนขาดช่วงในการเรียนภาษาจีน และชาวจีนยูนนานที่มากับกองพล 93 มีจำนวนไม่พอ และบอกถึงคุณลักษณะที่ดีของคนจีนจากแผ่นดินใหญ่ไว้ว่าพวกเขาเพียงแค่เรียนภาษาไทยประมาณ 1 ปี ก็สามารถแปลข่าวจากไทยเป็นจีนได้
หนังสือพิมพ์ซิงจงเอี๋ยนไม่มีนโยบายทำข่าวออนไลน์ มุ่งไปทางคนมีอายุ เพราะไม่ได้ผู้อ่านเท่าไร โดยอ้างถึงกรณีของหนังสือพิมพ์จีนสากล