เสื้อเกราะกันกระสุน

เสื้อเกราะกันกระสุน (มักจะเรียกว่า bulletproof vest) เป็นเกราะส่วนบุคคลที่ช่วยดูดกลืนแรงกระแทกและลดหรือหยุดการเจาะเข้าไปในร่างกายจากลูกกระสุนอาวุธปืนและกระสุนลูกแตกจากการระเบิด โดยสวมบนลำตัว เสื้อเกราะแบบอ่อนทำจากเส้นใยถักหรือลามิเนตหลายชั้นและสามารถป้องกันผู้สวมใส่จากปืนพกและปืนไรเฟิลลำกล้องปืนขนาดเล็ก และชิ้นส่วนเล็ก ๆ จากวัตถุระเบิด เช่น ระเบิดมือ
เสื้อเหล่านี้มักจะมีแผ่นป้องกันอันตรายจากกระสุนใส่เข้าไปในเสื้อ แผ่นโลหะหรือเซรามิกสามารถใช้กับเสื้อเกราะแบบอ่อนได้ ซึ่งเป็นการป้องกันเพิ่มเติมจากปืนไรเฟิลโดยรอบ และส่วนประกอบโลหะหรือชั้นเส้นใยที่ทออย่างแน่นหนาสามารถให้ความต้านทานเกราะแบบนิ่มต่อการแทงและเฉือนจากมีด รวมถึงอาวุธระยะใกล้ที่คล้ายคลึงกัน เสื้อเกราะแบบนิ่มมักจะสวมใส่โดยกองกำลังตำรวจ, พลเมืองส่วนบุคคลที่มีความเสี่ยงต่อการถูกยิง (เช่น ผู้นำประเทศ), เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และองครักษ์ ในขณะที่เสื้อเกราะเสริมแผ่นแข็งส่วนใหญ่จะถูกสวมใส่โดยทหาร, หน่วยยุทธวิธีตำรวจ, ทีมช่วยเหลือตัวประกัน
ชุดเกราะอาจรวมเสื้อเกราะกันกระสุนกับสิ่งของป้องกันอื่น ๆ เช่น หมวกกันน็อคคอมแบท เสื้อเกราะสำหรับตำรวจและทหารอาจประกอบด้วยไหล่กันกระสุนและส่วนประกอบเกราะป้องกันด้านข้าง รวมถึงเจ้าหน้าที่ทำลายล้างวัตถุระเบิดสวมชุดเกราะหนักและหมวกนิรภัยที่มีกระบังหน้าตลอดจนการป้องกันกระดูกสันหลัง
เสื้อเกราะกันกระสุนใช้ชั้นของเส้นใยที่แข็งแรงมากในการ "ต้าน" และทำให้กระสุนผิดรูปร่าง, แบนเป็นทรงดอกเห็ด และกระจายแรงไปยังส่วนที่ใหญ่กว่าของใยเสื้อเกราะ เสื้อเกราะดูดซับพลังงานจากกระสุนเปลี่ยนรูป มันถูกหยุดยั้งก่อนที่มันจะสามารถเจาะสิ่งทอได้อย่างสมบูรณ์ บางชั้นอาจถูกเจาะแต่เป็นกระสุนที่เสียโฉม ซึ่งพลังงานถูกดูดซับโดยพื้นที่เส้นใยที่ใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น
ในขณะที่เสื้อเกราะสามารถป้องกันกระสุนเจาะเกราะ เสื้อเกราะและผู้สวมใส่ยังได้รับการดูดซับแรงกระตุ้นของกระสุน แม้ไม่มีการเจาะ กระสุนหนักมีกำลังเพียงพอที่จะทำให้เกิดการบาดเจ็บชนิดไม่มีแผลภายใต้จุดกระแทก โดยทั่วไปข้อมูลจำเพาะเสื้อเกราะจะรวมทั้งข้อกำหนดความต้านทานการเจาะและขีดจำกัดของปริมาณแรงกระแทกที่ส่งไปยังร่างกาย
ในด้านอื่น ๆ กระสุนบางนัดสามารถทะลุเสื้อเกราะได้ แต่ก็ยังสร้างความเสียหายได้น้อยต่อผู้สวมใส่เนื่องจากการสูญเสียความเร็วหรือมวล/รูปทรงขนาดเล็ก
เสื้อเกราะที่ออกแบบมาสำหรับกระสุนให้การป้องกันน้อยลงจากการโจมตีโดยอุปกรณ์ที่มีคม เช่น มีด, ลูกศร หรือที่แทงน้ำแข็ง หรือจากกระสุนที่ผลิตด้วยวัสดุแข็ง ตัวอย่างเช่น กระสุนที่มีแกนเหล็กแทนที่จะเป็นตะกั่ว เนื่องจากแรงกระแทกของวัตถุเหล่านี้ยังคงรวมกำลังในพื้นที่ที่ค่อนข้างเล็ก ทำให้สิ่งเหล่านั้นมีความเป็นไปได้ที่ดีกว่าในการเจาะชั้นเส้นใยของผ้ากันกระสุนส่วนใหญ่ที่ใช้ในเกราะอ่อน ตรงกันข้าม เสื้อเกราะกันมีดให้การป้องกันที่ดีกว่ากับอุปกรณ์ที่มีคม แต่โดยทั่วไปแล้วจะไม่ค่อยมีประสิทธิภาพต่อกระสุน อย่างไรก็ตาม เกราะอ่อนจะยังคงป้องกันการโจมตีที่เจ็บแสบมากที่สุด
สิ่งทอเสื้อเกราะอาจเสริมด้วยโลหะ (เหล็กกล้าหรือไทเทเนียม), เซรามิก หรือแผ่นพอลิเอทิลีนที่ให้การป้องกันเป็นพิเศษในพื้นที่สำคัญ แผ่นเกราะแข็งเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพกับกระสุนปืนพกและปืนไรเฟิลหลากหลายประเภท เสื้อเกราะกันกระสุนที่อัพเกรดเหล่านี้กลายเป็นมาตรฐานในการใช้งานทางทหาร ในขณะที่เสื้อเกราะอ่อนไม่ได้ผลกับปืนไรเฟิลทหาร ส่วนผู้คุมในเรือนจำและตำรวจมักจะใส่เสื้อเกราะที่ออกแบบมาเพื่อต่อต้านอาวุธมีดและของมีคม เสื้อเกราะเหล่านี้อาจรวมถึงสิ่งที่ปกคลุมผิวหน้า และสิ่งทอพาราอะรามิดที่เป็นแผ่น หรือส่วนประกอบโลหะ
ประวัติ.
ก่อนยุคสมัยใหม่.
ใน ค.ศ. 1538 ฟรันเชสโก มาเรีย เดลลา โรเวเร มอบหมายให้ฟีลิปโป เนโกรลี สร้างเสื้อเกราะกันกระสุน ส่วนใน ค.ศ. 1561 จักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รับการบันทึกในฐานะการทดสอบเกราะของเขาจากการยิงปืน ในทำนองเดียวกัน ใน ค.ศ. 1590 เซอร์ เฮนรี ลี คาดว่าเสื้อเกราะของเขาจะเป็น "การป้องกันปืนพก" ซึ่งประสิทธิภาพที่แท้จริงของมันเป็นที่ถกเถียงในเวลานั้น สำหรับศัพทมูลวิทยาของ "กระสุน" และรูปแบบคำคุณศัพท์ของ "กันทะลุ" ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จะมุ่งเสนอคำว่า "กันกระสุน" หลังจากนั้นไม่นาน
ในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทหารม้าไอรอนไซด์ของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ได้จัดให้มีหมวกนิรภัยเคปไลน์ และเสื้อเกราะกันปืนคาบศิลาซึ่งประกอบด้วยแผ่นเกราะสองชั้น (ในการศึกษาต่อมาที่เกี่ยวข้องกับรังสีเอกซ์ชั้นที่สามถูกค้นพบ ซึ่งอยู่ระหว่างชั้นนอกและชั้นใน) ชั้นนอกถูกออกแบบมาเพื่อดูดซับพลังงานของกระสุน และชั้นในที่หนาขึ้นจะหยุดการเจาะต่อไป เกราะจะเว้าแหว่งฉกรรจ์ แต่ก็ยังเป็นประโยชน์ หนึ่งในคำอธิบายที่บันทึกแรกของการใช้ชุดเกราะแบบอ่อนถูกค้นพบในยุคกลางของญี่ปุ่น ด้วยชุดเกราะที่ผลิตจากผ้าไหม
ยุคอุตสาหกรรม.
หนึ่งในตัวอย่างแรกของชุดเกราะกันกระสุนที่ขายในเชิงพาณิชย์ผลิตโดยช่างตัดเสื้อในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ในคริสต์ทศวรรษ 1840 โดยหนังสือพิพม์"เดอะคอร์กเอกซาไมเนอร์"รายงานเกี่ยวกับสายธุรกิจของเขาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1847