ชาวเกาหลี

ชาวเกาหลี เป็นกลุ่มชาติพันธุ์และประชาชาติเอเชียตะวันออกที่อาศัยอยู่ในคาบสมุทรเกาหลี ชาวเกาหลีส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในรัฐอธิปไตยเกาหลีสองแห่ง คือ เกาหลีเหนือและใต้ ซึ่งเรียกรวมกันเป็นเกาหลี ณ ค.ศ. 2021 มีชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่นอกเกาหลีประมาณ 7.3 ล้านคน
ศัพทมูลวิทยา.
ชาวเกาหลีใต้เรียกตนเองเป็น "ฮันกุก-อิน" หรือ "ฮันกุก-ซารัม" ทั้งสองคำมีความหมายว่า "ชาวสามฮัน" โดย "ฮัน" ในที่นี้คือชื่อของจักรวรรดิเกาหลี แทฮันเชกุก (Daehan Jeguk) และสาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) ส่วนแทฮันมินกุก (Daehan Minguk) หรือฮันกุก เป็นชื่อที่อิงถึงสามราชอาณาจักรเกาหลี ไม่ใช่สมาพันธรัฐโบราณในคาบสมุทรเกาหลีตอนใต้ สมาชิกที่ชาวเกาหลีพลัดถิ่นมักใช้คไว่า "ฮัน-อิน"
ชาวเกาหลีเหนือเรียตนเองเป็น "โชซ็อน-อิน" หรือ "โชซ็อน-ซารัม" ทั้งสองคำมีความหมายว่า "ชาวโชซ็อน" คำนี้มีที่มาจากโชซ็อน ราชอาณาจักรสุดท้ายของเกาหลีที่นำชื่อมาจากโกโชซ็อน ราชอาณาจักรแรกของเกาหลี เช่นเดียวกันกับชาวเกาหลีในประเทศจีนที่เรียกตนเองในภาษาจีนว่า "เฉาเสี่ยนจู๋" หรือในภาษาเกาหลีว่า "โชซ็อนจก", "โชซ็อนซารัม" ซึ่งเป็นคำร่วมเชื้อสายที่มีความหมายตรงตัวว่า "กลุ่มชาติพันธุ์โชซ็อน" ชาวเกาหลีในประเทศญี่ปุ่นเรียกตนเองในภาษาญี่ปุ่นเป็น ไซนิจิโชเซ็นจิง, โชเซ็นจิง หรือในภาษาเกาหลีว่า "แชอิลโชซ็อนอิน", "โชซ็อนซารัม", "โชซ็อนอิน" ผู้มีเชื้อสายเกาหลีที่อาศัยอยู่ในรัสเซียและเอเชียกลางเรียกตนเองว่า โครยอ-ซารัม, ซึ่งพาดพิงถึงโครยอ ราชวงศ์เกาหลีที่อยู่ในช่วง ค.ศ. 918 ถึง 1392 ซึ่งเป็นที่มาของคำว่า 'เกาหลี'
ในบทร้องประสานของเพลงชาติเกาหลีใต้ ชาวเกาหลีได้รับการเรียกขานเป็น "แทฮัน-ซารัม" ("ชาวฮันใหญ่")
ในบริบทระหว่างภาษาเกาหลี เช่น เมื่อพูดถึงกลุ่มภาษาเกาหลีหรือกลุ่มชาติพันธุ์เกาหลีทั้งหมด ชาวเกาหลีใต้ใช้คำว่า "ฮันกยอเร"
ต้นกำเนิด.
ต้นกำเนิดของชาวเกาหลียังไม่ชัดเจนนัก จากหลักฐานทางภาษา โบราณคดี และพันธุกรรมพบว่าต้นกำเนิดของพวกเขาอยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งที่เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ แต่รูปแบบการขยายตัวและการเข้ามายังคาบสมุทรเกาหลีที่แน่นอนยังคงไม่ชัดเจน
จากมุมมองทางพันธุกรรมคาดการณ์ว่าชาวเกาหลีมีต้นกำเนิดมาจากชาวมองโกลในเอเชียกลาง
หลักฐานทางโบราณคดีเสนอแนะว่าชาวเกาหลีดั้งเดิมเป็นผู้อพยพจากแมนจูเรียในช่วงยุคสัมฤทธิ์ ต้นกำเนิดภาษาเกาหลีและประชากรเป็นประเด็นถกเถียงที่ยังคงดำเนินอยู่ ทฤษฎีบางอย่างชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงกับภูมิภาคอัลไต โดยเสนอความเชื่อมโยงกับภาษาและประชากรในเอเชียเหนือ รวมถึงกลุ่มมองโกล เติร์ก และตุงกุสิก อย่างไรก็ตาม ข้ออ้างเหล่านี้ยังคงไม่มีข้อสรุป และนักวิชาการหลายคนโต้แย้งว่าภาษาเกาหลีเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลภาษาเกาหลีที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยมีต้นกำเนิดด้านภาษาและวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์
ผู้พูดภาษาตระกูลเกาหลีจากทางเหนืออพยพลงใต้ แล้วเข้าแทนที่และดูดกลืินผู้พูดภาษาตระกูลญี่ปุ่น วิตแมน (2011) เสนอแนะว่าชาวเกาหลีดั้งเดิมอพยพเข้าพื้นที่ตอนใต้ของคาบสมุทรเกาหลีประมาณ 300 ปีก่อน ค.ศ. และอาศัยร่วมกับ (หรือดูดกลืน) ลูกหลานเกษตรกรมูมุนที่พูดภาษาตระกูลญี่ปุ่น โววินเสนอแนะว่าภาษาเกาหลีดั้งเดิมเทียบเท่ากับวิธภาษากลุ่มเกาหลีที่พูดกันในพื้นที่แมนจูเรียใต้ถึงคาบสมุทรเกาหลีตอนเหนือในสมัยสามราชอาณาจักรเกาหลีและกระจายไปเกาหลีตอนใต้ผ่านอิทธิพลของผู้อพยพชาวโคกูรยอ การเข้ามาของชาวเกาหลียุคแรกสามารถเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมกริชยุคสัมฤทธิ์ที่ขยายจากภูมิภาคทางตะวันตกของแม่น้ำเหลียว หลักฐานทางโบราณคดีชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างรูปแบบการทำเครื่องปั้นดินเผาจากวัฒนธรรมยุคหินใหม่ตอนปลายถึงยุคสัมฤทธิ์ในลุ่มแม่น้ำเหลียวตะวันตกและคาบสมุทรเกาหลี มิยาโมโตะ (2021) โต้แย้งคล้ายกันว่าผู้พูดภาษากลุ่มเกาหลีดั้งเดิมเข้ามาพร้อมกับ "วัฒนธรรมภาชนะขอบม้วน" (วัฒนธรรมช็อมโทแด [Jeomtodae]) จากคาบสมุทรเหลียวตง แล้วค่อย ๆ แทนที่ผู้พูดภาษากลุ่มญี่ปุ่นในวัฒนธรรมมูมุน-ยาโยอิ
ภาษา.
ภาษาของชาวเกาหลีคือภาษาเกาหลีที่ใช้อักษร"ฮันกึล"ซึ่งพระเจ้าเซจงมหาราชทรงประดิษฐ์ขึ้นเป็นระบบการเขียนหลัก การใช้งานอักษร"ฮันจา"ในชีวิตประจำวันถูกยกเลิกไปแล้วในคาบสมุทรเกาหลี ยกเว้นหนังสือพิมพ์และบริษัทสื่อบางแห่งของเกาหลีใต้ที่ใช้ในกรณีอ้างถึงนักการเมืองคนสำคัญ (เช่น ประธานาธิบดีคนปัจจุบันและอดีต ผู้นำพรรคการเมืองสำคัญ) หรือประเทศไม่กี่แห่งเป็นตัวย่อ (เช่น จีน ญี่ปุ่น แคนาดา สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร) นอกนั้น อักษรฮันจามีการใช้เฉพาะเพื่อวัตถุประสงค์ทางวิชาการ ประวัติศาสตร์ และศาสนาเท่านั้น อักษรโรมันเป็นระบบการเขียนชั้นรองในเกาหลีใต้โดยพฤตินัย โดยเฉพาะในคำยืม และมีการใช้กันอย่างแพร่หลายผ่านการสื่อสารในชีวิตประจำวันและทางการ มีผู้พูดภาษาเกาหลีทั่วโลกมากกว่า 78 ล้านคน