pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สำนักข่าวประชาธรรม

สำนักข่าวประชาธรรม (PNN News) เป็นองค์กรสื่อส่วนกลางของภาคประชาชน ที่ทำงานร่วมกับสื่อมวลชนทั่วไปทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อให้ข่าวสารภาคประชาชน โดยเฉพาะด้านปัญหาความยากจน ปัญหาคนชายขอบและปัญหาของชุมชนท้องถิ่นต่างๆ สื่อไปถึงสังคมได้อย่างกว้างขวางโดยผ่านสื่อมวลชน และเว็บไซต์ และเพื่อให้องค์กรประชาชนพัฒนาความรู้ ความเข้าใจในการใช้สื่อ ผลิตสื่อ และวิธีการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ
สำนักข่าวประชาธรรม เริ่มก่อตั้งโดยกลุ่มนักคิด นักพัฒนาเอกชน และนักกิจกรรมภาคเหนือในช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 โดยมีการระดมหุ้นกันเองทั้งจากองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรชาวบ้าน นักกิจกรรม นักธุรกิจ สื่อมวลชน นักวิชาการ 
ผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว เป็นผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ ซึ่งมิใช่ผู้สื่อข่าวอาชีพ แต่เป็นผู้สัมผัสใกล้ชิดกับข้อเท็จจริง กระจายอยู่ตามสาขาอาชีพต่างๆ ในชนบททั่วประเทศ โดยมีศูนย์ข่าวภูมิภาคประจำอยู่ใน 3 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคอีสาน ทำหน้าที่ฝึกอบรมจัดตั้งผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ และรายงานข่าวแก่สมาชิกเป็นประจำผ่านทางจดหมายข่าวออนไลน์
ซ้าบ

ซาบ เอบี  เป็นบริษัทอากาศยานและการป้องกันที่อยู่ในสวีเดน
เครื่องบิน.
ซ้าบ เอบี เน้นการผลิตเครื่องบินรบ โดยปัจจุบันเป็นรุ่น ยาส 39 เข้าประจำการในสวีเดนและเช็ก กำลังทยอยส่งมอบให้กับฮังการีและแอฟริกาใต้ และมีสัญญาสั่งซื้อจากกองทัพอากาศไทย
เครื่องบินรบที่บริษัทเคยผลิต ได้แก่
รถยนต์ซาบในประเทศไทย.
ในประเทศไทยเคยมีรถยนต์ซาบขายโดยบริษัท ออโต้เทคนิค (ประเทศไทย) จำกัด คือ Saab 9000 / Saab 900 / Saab 9-5 และ Saab 9-3
รักเรา กัลปาวสาน

รักเรา กัลปาวสาน (不能說的秘密, Secret) เป็นภาพยนตร์ไต้หวันที่ออกฉายในปี 2007 กำกับโดยนักร้องเพลงไต้หวัน เจย์ โชว์ แสดงนำโดย เจย์ โชว์ และนางเอก เกย ลุนเม่ย ร่วมด้วย แอนโทนี่ หว่อง
มีอีกชื่อภาษาอังกฤษอีกชื่อหนึ่งว่า The Secret That Cannot Be Told
เนื้อเรื่องย่อ.
ยี่ เซียง หลุน (เจย์ โชว์) เป็นนักเรียนใหม่ที่เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมเก่าแก่แห่งหนึ่ง เขาได้พบกับนักเรียนหญิงท่าทางลึกลับคนหนึ่ง ชื่อ ลู เสี่ยว ยู (เกย ลุนเม่ย) ที่ชื่นชอบเปียโนเหมือนกัน ทั้งคู่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นเรื่อย ๆ ได้เล่นเปียโนร่วมกัน จนกลายเป็นความรัก แต่ผ่านไป เสี่ยว ยู ก็เริ่มไม่มาโรงเรียน เซียง หลุน ตามไปถึงบ้าน และพบว่าเธอป่วยเป็นโรคหอบหืด ก่อนจะพบว่าแท้จริงว่า เธอไม่ได้อยู่ในศตวรรษเดียวกับเขา แต่เธอมีชีวิตอยู่ในปี 1979 มาแล้ว
อนันต์ อัศวโภคิน

อนันต์ อัศวโภคิน (เกิด 21 มีนาคม พ.ศ. 2493) เป็นนักธุรกิจชาวไทย เป็นเจ้าของธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของไทย เป็นอดีตประธานและกรรมการผู้จัดการ บริษัทแลนด์แอนด์เฮ้าส์ จำกัด (มหาชน) เคยได้รับรางวัล "Best CEO Of The Year" และเคยได้ตำแหน่งเศรษฐีหุ้นที่มีมูลค่าสูงที่สุดในไทยหลายปีซ้อน
อนันต์มีสินทรัพย์รวมทั้งสิ้น 840 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 26,000 ล้านบาท) และได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอร์บให้เป็นมหาเศรษฐีของไทยลำดับที่ 18 (ประจำปี พ.ศ. 2555)
ประวัติ.
จบการศึกษาจากระดับประถมถึงมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่น 11 รุ่นเดียวกับบุญคลี ปลั่งศิริ ปริญญาโท M.S. Industrial Engineering, สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์, ปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ (MBA) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชีวิตส่วนตัว.
อนันต์ สมรส กับ วารุณี อัศวโภคิน หย่าร้างในเวลาต่อมา (มีบุตร 3 คน ได้แก่ อาชวิณ-อลิสา-อาชนัน อัศวโภคิน)
ครีม เดอะแรบบิท

ครีม เดอะแรบบิท (; โรมาจิ: "คุรีมุ ซะ ราบิทโตะ") เป็นตัวละครจากวิดีโอเกมชุดโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ปรากฏตัวครั้งแรกในเกมโซนิคแอดวานซ์ 2 ในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2002
ครีมเป็นตัวละครสัตว์เลียนแบบมนุษย์ เผ่าพันธุ์กระต่ายเพศหญิง ร่างกายมีสีครีมตามชื่อ มีหูยาว และมีเพื่อนสนิทที่ร่วมเดินทางและต่อสู้ไปด้วยชื่อว่าชีส โดยชื่อทั้งสองนำมาจากชื่ออาหารว่า ครีมชีส ครีมเป็นลูกสาวของวานิลา เดอะแรบบิทและเธอกับชาร์มมี่ บี เป็นตัวละครที่อายุน้อยที่สุดในโลกของเกม ด้วยอายุเพียง 6 ปี
อุปนิสัย.
ครีมเป็นตัวละครที่มีนิสัยสุภาพมาก เธอใช้สรรนามเรียกตัวละครด้วยคำว่า "คุณ" เสมอๆ (แม้แต่ดร.เอ็กแมนก็ตาม) ชอบที่จะเป็นมิตรกับทุกคนและชอบที่จะออกเดินทางผจญภัย
เมื่ออยู่ข้างนอก เธอชอบที่จะเล่นกับเพื่อนๆ หรือเก็บดอกไม้ แต่ถ้าอยู่ข้างในเธอชอบที่จะดูโทรทัศน์หรือทานไอศกรีม ซึ่งเป็นของโปรดของเธอ
ครีมไม่ชอบความรุนแรงทุกรูปแบบ แต่ในเกมการต่อสู้ของเธอนั้นเพื่อปกป้องผู้อื่น
 ในโซนิคแอดวานซ์ ถึงแม้ครีมจะปรากฏตัวในครั้งแรกในเกมโซนิคเมก้าคอลเลคชั่นในฐานะงานศิลป์ แต่การปรากฏตัวครั้งแรกของเธอจริงๆอยู่ใน"โซนิคแอดวานซ์ 2" โดยวานิลาถูกดร.เอ็กแมนจับตัวไป เธอจึงตามไปช่วยและโดนจับ แต่ระหว่างนั้นโซนิค เดอะเฮดจ์ฮ็อก ได้เข้ามาช่วยเธอพอดี
 ครีมเป็นตัวละครตัวแรกสุดที่ผู้เล่นสามารถปลดล็อกมาได้เล่น (เช่นเดียวกับอีกสองตัวละครที่เหลือคือนัคเคิลส์และเทลส์)
 ใน ในเกมนี้หลังจากผู้เล่นผ่านฉากคาสิโนของโซนิค, เทลส์และนัคเคิลส์ ผู้เล่นจะเห็นครีมบินผ่านเมืองในระยะไกลช่วงระยะเวลาสั้นๆ (มองเห็นยากมาก)
 ในโซนิคฮีโร่ส์ ครีมเป็นหนึ่งในสมาชิกของทีมโรส พร้อมด้วยเอมี่ โรสและบิ๊กเดอะแคท เธออยู่ในฐานตัวละครบิน โดยเธอร่วมทีมกับทั้งสองหลังจากที่พบข่าวหน้าหนังสือพิมพ์ที่มีโซนิค, ช็อคโกล่าและคาเอรุคุง โดยช็อคโกล่านั้นเป็นน้องชายของชีส ครีมจึงออกเดินทางไปด้วยกัน นอกจากท่าพื้นฐานของตัวละครบินในเกมแล้ว ครีมยังสามารถสั่งให้ชีสโจมตีได้ เมื่อเธออยู่คนเดียว
 ในโซนิคแบทเทิ่ลส์ ครีมเป็นตัวละครที่ให้เลือกเล่นได้ในเกมและมีส่วนเนื้อเรื่องของเธอเอง โดยในเนื้อเรื่องของเธอ เธอได้สอนเอเมิร์ลให้รู้จักอารมณ์ต่างๆ
 ในโซนิคแอดวานซ์ 3 หลังจากที่ผู้เล่นปลดล็อกครีมมาได้แล้ว ผู้เล่นสามารถจับคู่กับครีมได้ โดยครีมจะให้ความสามารถในการให้ชีสเปลี่ยนรูปร่างเป็นตัวละครที่ผู้เล่นเล่น และสามารถควบคุมชีสได้เหมือกับครีม
 ในโซนิครัช ครีมกลายเป็นตัวละครสนับสนุนให้กับเบลซ เดอะแคท โดยครีมได้สอนให้เบลซรู้จักมิตรภาพและการเชื่อใจผู้อื่น ซึ่งได้กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของเบลซ
 ในโซนิคพินบอลปาร์ตี้ ครีมกับชีสจะทำหน้าที่แนะนำผู้เล่นในส่วนของมินิเกม
 ในชาโดว์เดอะเฮดจ์ฮ็อก ครีมกับชีสจะถูกขังอยู่ในฉากคริปติคคาสเซิล โดยชาโดว์สามารถเลือกได้ว่าจะร่วมมือกับเอมี่เพื่อช่วยทั้งสองก็ได้
 ในโซนิคไรเดอร์ส ครีมเป็นตัวละครที่ปลดล็อกได้ภายหลัง โดยเธอไม่มีบทบาทในส่วนของเนื้อเรื่อง เธอเป็นตัวละครประเภทบินและใช้เอ็กซ์ทรีมเกียร์รูปแบบกระดานชื่อ "สไมล์" โดยเมื่อเธอโจมตีคู่แข่งในเลเวล 2 และ 3 เธอจะใช้ชีสโจมตี
 ในโซนิคริวัลส์ ครีมปรากฏตัวมาในรูปแบบการ์ดสะสม
 ในโซนิคแอนด์เดอะซีเครทริงส์ ครีมปรากฏตัวมาเป็นตัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้ในส่วนของปาร์ตี้เกม
 ในมาริโอแอนด์โซนิค แอทดิโอลิมปิคเกมส์ ครีมปรากฏตัวมาเป็นตัวละครในเกมนี้ แต่เธอมาเป็นกรรมการและไม่สามารถเลือกเล่นได้
 ใน ครีมปรากฏตัวมาเป็นผู้มอบเควสท์ในช่วงต้นเกม หลังจากที่ผู้เล่นทำเควสท์สำเร็จเธอจะเข้าร่วมกลุ่มกับผู้เล่นพร้อมกับชีส ครีมเป็นตัวละครด้านการฟื้นพลังชีวิต และ PP เป็นสายสนับสนุนในเกม
การแขวนคอ

การแขวนคอ  เป็นการแขวนบุคคลโดยใช้ห่วงหรือสายรัดรอบคอ ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดได้ระบุว่าการแขวนคอในความหมายนี้คือ "โดยเฉพาะเพื่อที่ทำให้ตายโดยการแขวนคอ" แม้ว่าก่อนหน้านี้ยังหมายถึงการตรึงกางเขนและประหารโดยการแทงในขณะที่ร่างกายยังคงแขวนอยู่ การแขวนคอเป็นวิธีการประหารชีวิตทั่วไปนับตั้งแต่สมัยยุคกลาง และเป็นวิธีการประหารชีวิตหลักในหลายประเทศและภูมิภาค เรื่องราวของการประหารชีวิตโดยการแขวนคออยู่ในมหากาพย์โอดิสซีย์ของโฮเมอร์ (หนังสือ 22) ในความหมายพิเศษนี้ของคำทั่วไปของการแขวน จากอดีตและคำกริยาอดีตคือการแขนคอ แทนที่การห้อยคอ
การแขวนคอเป็นวิธีการฆ่าตัวตายแบบโดยทั่วไปในซึ่งบุคคลจะใช้สายรัดคอและทำให้เกิดหมดสติและเสียชีวิตโดยการแขวน การแขวนบางส่วนหรือบางส่วนที่แบกรับน้ำหนักบนสายรัดเป็นการใช้บางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรือนจำ โรงพยาบาลจิตเวช หรือสถาบันสาธารณะอื่นๆ ที่การสนับสนุนการแขวนคอแบบเต็มตัวเป็นเรื่องที่ยากที่จะทำได้ เพราะจุดสายรัดระดับสูง (เช่น ตะขอหรือท่อ) ได้ถูกเอาออก
ที่ประชุมของเอลรอนด์

ในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ที่ประชุมของเอลรอนด์ (Council of Elrond) เป็นชื่อการประชุมลับคราวหนึ่งที่เรียกประชุมโดย เอลรอนด์ จัดการประชุมขึ้นที่อาณาจักรเอลฟ์ ริเวนเดลล์ เพื่อหารือในหมู่อิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ ว่าจะทำประการใดกับ แหวนเอก ต่อไป เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในหนังสือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ภาคแรก เล่มสอง บทที่สอง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ก่อตั้ง คณะพันธมิตรแห่งแหวน (The Fellowship of the Ring) อันเป็นชื่อของหนังสือภาคแรกในฉบับภาษาอังกฤษ
ผู้เข้าร่วมการประชุม.
ผู้เข้าร่วมการประชุมครั้งนั้นล้วนเป็นผู้ที่เดินทางมุ่งมาสู่ริเวนเดลล์ด้วยกิจธุระต่าง ๆ กัน แต่มาประจวบเหมาะในเวลาเดียวกัน รายชื่อผู้เข้าประชุมที่สำคัญได้แก่
นอกจากนี้มีผู้ที่ไม่ได้รับเชิญ แต่แอบเข้าฟังการประชุมด้วย ได้แก่ แซม คนสวนและคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของโฟรโด เมอร์รี่ กับ ปิ๊ปปิ้น ญาติและสหายสนิทของโฟรโดที่ร่วมเดินทางมาจากไชร์
บิลโบและแกนดัล์ฟเล่าเหตุการณ์รายละเอียดในการค้นพบแหวนเอกให้ที่ประชุมฟัง หลังจากการถกเถียงกันชั่วเวลาหนึ่ง ที่ประชุมจึงสรุปว่า ต้องนำแหวนเอกไปทำลายยังเมาท์ดูม โดย โฟรโด รับอาสาในการทำภารกิจนี้ จากนั้นมีการคัดเลือกผู้แทนเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ร่วมเดินทางไปด้วย ได้แก่ แกนดัล์ฟ อารากอร์น โบโรเมียร์ เลโกลัส และกิมลี สำหรับฮอบบิทอีกสามคนคือ แซม เมอร์รี่ และปิ๊ปปิ้น อาสาติดตามโฟรโดไปด้วยโดยไม่ยอมทอดทิ้ง จึงเกิดเป็นคณะพันธมิตรแห่งแหวน ทั้งเก้าคน
คณะพันธมิตรแห่งแหวนออกเดินทางจากริเวนเดลล์ ในวันที่ 25 ธันวาคม ปีที่ 3018 แห่งยุคที่สาม
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก

เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก เป็นภาพยนตร์รักที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 โดยดัดแปลงมาจากภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540 เรื่อง "Pyeon ji" ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ ดวงกมล ลิ่มเจริญ ผู้อำนวยการสร้างชื่นชอบเป็นพิเศษ และซื้อลิขสิทธิ์นำมาสร้างใหม่
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก เขียนบทภาพยนตร์โดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี เป็นผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของ ผอูน จันทรศิริ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับดวงกมล ลิ่มเจริญ และถูกเจาะจงให้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ การถ่ายทำใช้เวลา 3 เดือน ที่อำเภอแม่ริม อำเภอสะเมิง อำเภอเชียงดาว และอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ภาพยนตร์ทำรายได้ 45 ล้านบาท
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของดวงกมล ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ด้วยโรคมะเร็งปอด ก่อนการถ่ายทำจะเสร็จสิ้น
เรื่องย่อ.
ดิว (แอน ทองประสม) เป็นโปรแกรมเมอร์ที่ทำงานอยู่ในกรุงเทพ มีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวคือ เกด (สุพิชญา จุลวัฒฑะกะ) ดิวต้องเดินทางไปเชียงใหม่ เพื่อไปงานศพของยายเล็ก ญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เธอได้พบกับ ต้น (อรรถพร ธีมากร) นักวิจัยหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่โครงการหลวง ดอยอ่างขาง ดิวได้ใช้เวลาสั้นๆ แวะเยี่ยมชมที่ทำงานของต้น เมื่อเธอพลาดรถโดยสารและต้องรอรถเที่ยวถัดไปกลับกรุงเทพ
ดิวเดินทางกลับกรุงเทพ ได้ติดต่อทางโทรศัพท์กับต้นทุกวัน ในขณะที่เพื่อนร่วมห้อง เกดกำลังสนุกสนานกับการนัดบอดทางอินเทอร์เน็ต
ในคืนวันวาเลนไทน์ เกดนัดพบกับหนุ่มที่คบกันทางอินเทอร์เน็ต เธอชวนดิวไปเป็นเพื่อนแต่ดิวปฏิเสธเพราะติดงาน บังเอิญวันนั้นต้นมากรุงเทพ และแวะมาเยี่ยมดิวที่อพาร์ทเมนท์ ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่นานจนดิวไม่ได้สังเกตว่ามีโทรศัพท์มาจากเกด โทรมาบอกว่าชายหนุ่มที่นัดพบ ไม่ได้เป็นหนุ่มหล่ออย่างที่คิด เกดพยายามตัดความสัมพันธ์ ทำให้ชายคนนั้นบรรดาลโทสะ ฆ่าเกดตาย
จากความตายของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ดิวตัดสินใจย้ายไปอยู่บ้านยายเล็กที่เชียงใหม่ และพัฒนาความสนิทสนมกับต้นจนกลายเป็นความรัก ทั้งคู่แต่งงานกันหลังจากนั้นไม่นาน ต้นย้ายมาอยู่กับดิว วันหนึ่งเขาได้พบกับจดหมายรักในอดีตของยายเล็ก ในจดหมายฉบับนั้นถ่ายทอดความรักของชายคนหนึ่งที่มีต่อยายเล็ก ต้นประทับใจมากและมีความคิดว่าสักวันหนึ่งอยากจะเขียนจดหมายแบบนี้บ้าง
จากนั้นไม่นาน ต้นเกิดไม่สบายอย่างหนัก หมอตรวจพบว่าต้นมีเนื้องอกในสมองและมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่เดือน ดิวต้องพบกับความสูญเสียอีกครั้งในชีวิต เธอต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอตัดสินใจจะย้ายกลับกรุงเทพ แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ เมื่อได้รับจดหมายลึกลับที่เขียนด้วยลายมือของต้น ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว
ในที่สุดดิวก็พบว่า ต้นได้ใช้เวลาช่วงสุดท้าย เขียนจดหมายรักถึงดิว โดยตั้งใจจะให้ดิวได้รับทุกวันหลังจากเขาเสียชีวิตไปแล้ว ด้วยจดหมายนั้น ทำให้ดิวมีกำลังใจ ใช้ชีวิตต่อไปในเชียงใหม่ เลี้ยงดูตั้ม ลูกชายคนเดียวที่กำเนิดออกมา หลังการตายของต้น
ต้นเคยเล่าให้ฟังว่า เขาอยู่ที่โครงการหลวงมาตั้งแต่เกิด พ่อกับแม่ก็ทำงานอยู่ที่นี่ วันที่ต้นเกิด พ่อของเขาปลูกต้นบ๊วยไว้บนยอดเนิน ตั้งชื่อว่า ต้น หลังจากพ่อแม่ตายเขาก็ถือว่าต้นบ๊วยต้นนี้เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ ในวันที่ตั้มเกิด ดิวก็ให้คนมาปลูกต้นบ๊วยต้นเล็ก ชื่อ ตั้ม ไว้บนเนิน อยู่ข้างต้นไม้ของต้น
รางวัล.
นอกจากนั้น ภาพยนตร์ยังได้ไปฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ประจำปี 2007
ภาพเบื้องหลังการถ่ายทำ.
สถานที่ถ่ายบางฉากนั้นใช้อำเภอสะเมิง เป็นสถานที่ถ่ายทำ เช่น บ้านของดิว ซึ่งบ้านที่เห็นนั้น เป็นบ้านที่สร้างเป็นแบบวัฒนธรรมของไทลื้อ จะมีครัวและที่ปรุงอาหารอยู่ภายในบ้านเลย
เอเรียดอร์

เอเรียดอร์ (Eriador) เป็นชื่อดินแดนที่ปรากฏในนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน หลายๆ เรื่อง เช่น เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เดอะฮอบบิท ซิลมาริลลิออน เป็นต้น คำว่า เอเรียดอร์ เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง 'แผ่นดินร้าง' อาณาเขตของเอเรียดอร์สังเกตได้จากแนวเทือกเขาที่ขนาบอยู่ทางด้านตะวันตก คือเทือกเขาเอเร็ดลูอิน และด้านตะวันออก คือเทือกเขามิสตี้ หรือ ฮิธายเกลียร์
ดินแดนเอเรียดอร์ในยุคบรรพกาลหรือยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยป่ารกทึบ เหล่าเอลฟ์ที่เดินทางออกจากทะเลสาบคุยวิเอเนนมุ่งสู่แผ่นดินตะวันตก ต้องใช้เวลาเดินทางข้ามดินแดนนี้อยู่นานนับปีกว่าจะสามารถข้ามเอเร็ดลูอินไปได้ ไม่ค่อยมีเอลฟ์อาศัยอยู่ในดินแดนนี้มากนัก หากไม่ตั้งถิ่นฐานลงทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ก็มักจะเดินทางข้ามไปถึงเบเลริอันด์ได้จนหมด
ในยุคที่สอง หลังจากแผ่นดินเบเลริอันด์ล่มสลายไปแล้ว เอลฟ์ที่หนีรอดมาได้ ได้ตั้งถิ่นฐานลงทางด้านใต้ของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (คือฟากตะวันตกสุดของเอเรียดอร์) เป็นอาณาจักรลินดอน อีกพวกหนึ่งบุกเบิกไกลออกไปทางตะวันออก และตั้งอาณาจักรเอเรกิออนที่เชิงเขาฮิธายเกลียร์ (คือฟากตะวันออกสุดของเอเรียดอร์) ดินแดนช่วงกึ่งกลางยังคงถูกทิ้งเป็นป่ารกทึบ
เมื่อถึงสมัยของ ทาร์-อัลดาริออน กษัตริย์นักเดินเรือแห่งนูเมนอร์ ชาวนูเมนอร์ได้เดินทางมาบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธ โดยสร้างท่าเรือที่ปากแม่น้ำเกรย์ฟลัด แล้วแผ้วถางผืนป่าในเขตเอเน็ดไวธ์ (Enedwaith) เรื่อยขึ้นไปจนถึงปากแม่น้ำฮอร์เวล แล้วตั้งเมืองขึ้นชื่อว่า เมือง"ธาร์บัด" (เมืองนี้เมื่อถึงยุคที่สามได้กลายเป็นเมืองร้าง) ทำให้ผืนป่าเอเน็ดไวธ์กลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ดังที่ปรากฏในยุคที่สาม คงเหลือเขตป่าเพียงเล็กน้อยอันเป็นที่อยู่อาศัยของชาวดันแลนด์
ตอนกลางของแผ่นดินเอเรียดอร์ ถูกบุกเบิกโดยชาวฮอบบิทนักผจญภัยสองคน และต่อมาได้กลายเป็นอาณาจักรไชร์ 
มีถนนสายสำคัญตัดผ่านกลางเอเรียดอร์สองสาย ได้แก่
อุลโม

อุลโม (จาก ภาษาวาลาริน Ulubôz, Ullubôz หรือ Ulumō) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทรงเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งสมุทร เทพองค์นี้หากเปรียบเทียบกับเทพนิยายก็จะมีสถานะเทียบเท่ากับเทพโพไซดอนของเทพนิยายกรีก และเทพเนปจูนของเทพนิยายโรมัน
เทพอุลโมทรงอยู่อย่างสันโดษใต้น้ำ-พื้นพิภพ มิได้อาศัยอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ตัวพระองค์เองมิได้ชื่นชอบการเดินบนพื้นโลกมากนัก และน้อยนักที่จะสวมอาภรณ์ตามมาตรฐานของเหล่าวาลาร์องค์อื่น 
เทพอุลโมทรงรักใคร่ทั้งชาวเอลดาร์ (เอลฟ์) และเอไดน์ (มนุษย์) มิเคยทอดทิ้งพวกเขาเลยแม้แต่ในยามที่พวกเขาต้องตกอยู่ใต้ความพิโรธของเหล่าวาลาร์ เทพอุลโมทรงเครื่องบรรเลงดนตรีอันยิ่งใหญ่จากแตรเขาสัตว์ ชื่อว่าอุลุมูรี (Ulumúri) ประดิษฐ์ขึ้นมาจากเปลือกหอยสีขาว และผู้ซึ่งได้สดับดนตรีนี้ยังคงได้ยินกังวาลอยู่ในหัวใจชั่วนิรันดร์ แล้วจะโหยหาท้องทะเลจนไม่อาจจากไป แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเทพอุลโมจะตรัสแก่ผู้อาศัยในโลกด้วยสุรเสียงซึ่งได้ยินเป็นเพียงแค่เสียงของสายน้ำ 
ด้วยเหตุที่ว่าสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำทั้งหมดต่างอยู่ในอำนาจปกครองของท่าน เหล่าพรายจึงกล่าวกันว่าจิตวิญญาณของเทพอุลโมนั้นไหลอยู่ในเส้นเลือดแห่งพื้นพิภพ ดังนั้นข่าวต่างๆ เกี่ยวกับความเดือดเนื้อร้อนใจและความทุกข์เข็ญของโลกจึงมาถึงเทพอุลโมได้แม้ในก้นบึ้งของมหาสมุทร ซึ่งอาจจะแม้แต่เทพมานเวเองยังมิอาจทรงรับรู้ถึงได้
เปี๊ยก ดีเจสยาม

เปี๊ยก ดีเจสยาม หรือมีชื่อจริงว่า ธนโชติ เพียรเสมา เกิดเมื่อปี 2516 เป็นเจ้าของร้านดีเจสยาม ที่สืบทอดธุรกิจครอบครัว โดยช่วงแรกเริ่มจากแผงเทปเล็กๆ หน้าบริเวณที่ปัจจุบันเป็นร้านโดนัท ต่อมาได้ย้ายมาใกล้เซ็นเตอร์พ้อยท์ เปี๊ยกยังเป็นผู้ดูแลค่ายกุนซือ มิวสิกคลับ (Gunzue Music Club) อีกด้วย
ด้วยบุคลิกที่เฮฮาโผงผาง จึงทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังกับลูกค้าที่แวะเวียนผ่านมา เขายังได้ออกมาทางสื่อต่าง ๆ ไม่ว่าจะรายการวิทยุ รายการโทรทัศน์ รวมถึงได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง รักแห่งสยาม สถานีวิทยุ Hot Wave กับเชิญไปร่วมจัดรายการในห้องส่งมาแล้ว และทางแฟตเรดิโอก็ทำกิจกรรมร่วมกับทางร้านมาตลอด 
นอกจากนี้เมื่อมีการออกอัลบั้มใหม่ๆ ออก เช่นวงบอดี้สแลมก็มีการวงเปิดมินิคอนเสิร์ตหน้าร้านพร้อมแจกลายเซ็นดึงวัยรุ่นที่มาได้
จิบะ มาโมรุ

จิบะ มาโมรุ (; โรมาจิ: "Chiba Mamoru"; อังกฤษ: Mamoru Chiba) หรือ หน้ากากทักซิโด้ (; โรมาจิ: "Takishīdo Kamen"; อังกฤษ: Tuxedo Mask) เป็น 1 ในตัวละครหลักของมังงะเรื่อง "เซเลอร์มูน" ที่สร้างโดย นาโอโกะ ทาเคอุจิ เขาปลอมตัวมาเพื่อที่จะช่วยเหลือเหล่าอัศวินเซเลอร์จากพวกศัตรูวายร้าย และเป็นคนรักของสึคิโนะ อุซางิ
ข้อมูลส่วนตัว.
ปรากฏตัวครั้งแรก : ตอนที่ 1
อายุ:18ปี/ภาคแรก 21ปี/ภาคSailor Stars
ส่วนสูง : 185 ซม./ภาคแรก 188ซม./ ภาคSailor Stars
น้ำหนัก : 71กก./ภาคSailor Stars
วันเกิด : 3 สิงหาคม
ราศี : สิงห์
อัญมณีประจำราศี: เพอรีดอท,ทับทิม
ของกินที่ชอบ : ช็อคโกแลต
ของกินที่ไม่ชอบ : ไม่มี
สีที่ชอบ : สีดำ,สีแดง
ครอบครัว : พ่อแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ 
การศึกษา : มัธยมปลาย/ภาคแรก มหาวิทยาลัย/ภาค Sailor Stars 
งานอดิเรก : อ่านหนังสือ,วิ่งจ๊อกกิ้ง
ความฝันในอนาคต : แพทย์
วิชาที่ชอบ : ฟิสิกส์
วิชาที่ไม่ชอบ : ไม่มี
จุดแข็ง : มีความอ่อนโยน มีความสุภาพมากๆ โรแมนติกมากๆ ถ้ารักใครแล้ว จะเป็นคนที่แสนดีด้วยอย่างมาก มีความซื่อสัตย์ จะปกป้องคนที่รักจนวาระสุดท้ายของชีวิต
หน้ากากทักซิโด้.
ท่าแปลงร่าง.
ปรากฏในภาคคนแสดงละครโทรทัศน์
ท่าไม้ตาย.
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 5 "(พลังระเบิดควันทักซิโด้)" 
ปรากฏในอนิเมะภาคคริสตัล "(พลังแสงระเบิดทักซิโด้ (ภาค2) / ทักซิโด้พลังแสงระเบิดทำลายล้าง (ภาค 3))"
ปรากฏในหนังสือการ์ตูนเล่มที่ 10 "(พลังชมพูทักซิโด้)"
ดวงกมล ลิ่มเจริญ

ดวงกมล ลิ่มเจริญ (24 สิงหาคม พ.ศ. 2507 - 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546) อดีตผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เป็นผู้บุกเบิกการสร้างภาพยนตร์ไทยที่ประสบความสำเร็จในตลาดต่างประเทศ 
ดวงกมล ลิ่มเจริญ เป็นพี่สาวของพรพิมล ลิ่มเจริญ นักวิจารณ์ภาพยนตร์และนักเขียนประจำหนังสือพิมพ์มติชน ดวงกมลจบการศึกษาคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาศิลปการละคร เมื่อ พ.ศ. 2528 จากนั้นทำงานในวงการโทรทัศน์ และร่วมก่อตั้งบริษัท เอ็กแซ็กท์ ในเครือแกรมมี่ และผลิตละครโทรทัศน์เมื่อ พ.ศ. 2535 เธอศึกษาต่อด้านการบริหารธุรกิจภาพยนตร์ จากยูซีแอลเอ เมื่อ พ.ศ. 2540
หลังศึกษาต่อ ดวงกมลดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปบริษัท แกรมมี่ฟิล์ม ผลิตภาพยนตร์ 2 เรื่องคือ รัก-ออกแบบไม่ได้ และกำแพง เป็นผู้ประสานงานการสร้างภาพยนตร์ "A Fighter's Blues" ของ หลิวเต๋อหัว และ "In the Mood for Love" ของ หว่อง คาไวที่เข้ามาถ่ายทำในประเทศไทย และลาออกมาตั้ง บริษัท ซีเนมาเซีย (Cinemasia) ร่วมกับ นนทรีย์ นิมิบุตร เมื่อ พ.ศ. 2543 และบริษัท ภาพยนตร์หรรษา เมื่อ พ.ศ. 2546
ดวงกมล ลิ่มเจริญ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด ด้วยวัยเพียง 39 ปี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ก่อนเสียชีวิตไม่นาน เธอได้รับรางวัล Producer of the Year 2003 เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ในงานพบปะทางธุรกิจภาพยนตร์ CineAsia II
อุซางิน้อย

อุซางิน้อย (; โรมาจิ: "Chibi-Usa") หรือ เซเลอร์มูนน้อย (; โรมาจิ: "Sērā Chibi Mūn"; อังกฤษ: Sailor Chibi Moon) เป็นตัวละครจาก "เซเลอร์มูน" สร้างตัวละครโดย "นาโอโกะ ทาเคอุจิ" ปรากฏตัวครั้งแรกในมังงะตอนที่ 13: "บทสรุปและจุดเริ่มต้น - Petite Étrangere" (ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารนากาโยชิของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536)
ลักษณะนิสัย.
เด็กน้อยผู้แปลงร่างเป็นเซเลอร์มูนน้อย (Sailor Chibi Moon) จุดเด่นคือผมสีชมพูที่มัดเป็นลักษณะคล้ายกับลูกรักบี้ 2 ข้างบนศีรษะ ชื่อเต็ม ๆ ของเธอคือ "สึคิโนะ อุซางิ" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับชื่อของอุซางิ ทำให้อุซางิรู้สึกว่า เหมือนกับชื่อของตนเองมากเกินไปทำให้อุซางิเติมคำว่า "จิบิ" เข้าไปหลัง "อุซางิ" ทำให้ชื่อเต็ม ๆ ของเธอกลายเป็น "สึคิโนะ อุซางิน้อย"  ทำให้ทุก ๆ คนพากันเรียกเธอว่า "อุซางิน้อย"  
ในการปรากฏตัวครั้งแรกในภาค R เธอมีอายุเพียง 5 ขวบเท่านั้น ทำให้เธอมีนิสัยอยากรู้อยากเห็น เอาแต่ใจ ไม่ได้อะไรดั่งใจก็ร้องไห้ และในมังงะ (หนังสือการ์ตูน) เธอยังมีปมในใจที่เรียกว่า "ปมอิเล็กตร้า" (ปมรักพ่อ เกลียดแม่) อันเป็นแรงผลักดันให้เธอเข้าสู่ด้านมืด กลายมาเป็นแบล็คเลดี้ และคิดจะฆ่าแม่ของตนเอง ส่วนในภาค S และภาค Super S เธอมีบุคลิกและความคิดความอ่านที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และในภาค Super S เธอยังได้พบรักกับ "เอริออส" หรือ "เพกาซัส" อีกด้วย
ข้อมูลส่วนตัว.
บทบาท.
ปรากฏตัวครั้งแรก Sailor Moon R เป็นเด็กผู้หญิงชื่อ "อุซางิน้อย" ในตอนที่ 60 และแปลงร่างเป็น "เซเลอร์มูนน้อย" เมื่อตอนที่ 103 
บทบาทของเธอเรียกได้ว่าโดดเด่นตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรก ในภาค R เธอคือคนที่พวกแบล็กมูนตามล่าและชักนำพวกนี้มายังโลกอดีตที่พวกเซเลอร์มูนอยู่ 
เธอเป็นเพื่อนกับ โทโมเอะ โฮตารุ ซึ่งคือตัวละครสำคัญในภาค S (โทโมเอะ โฮตารุ เป็นร่างแฝงของเซเลอร์แซทเทิร์นและยังมีมิสเทรส 9 ซึ่งเป็นตัวละครระดับหัวหน้าฝ่ายตัวร้ายในภาคนี้แฝงร่างอยู่อีกคนหนึ่ง)
บทบาทด้านการต่อสู้ของเธอเริ่มโดดเด่นขึ้นในภาค SuperS เนื่องจากเป็นผู้กุมความลับเรื่องที่ซ่อนของเปกาซัสซึ่งเป็นตัวละครที่คณะละครสัตว์เดดมูน (ตัวร้ายในภาคนี้) ตามหาอยู่ ในภาคนี้เธอได้รับอาวุธใหม่เป็น "ระฆังดวงใจ" ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่จะใช้เรียก เปกาซัสมาช่วยได้ในยามคับขัน
เซเลอร์มูนน้อยเป็น 1 ในตัวละครที่ช่วยสร้างสีสันให้กับเรื่อง เซเลอร์มูน ถ้าขาดเธอไป เรื่องนี้อาจจะไม่สนุกอย่างที่เป็นอยู่ก็เป็นได้
แบล็คเลดี้.
(ปรากฏตัวในมังงะและอนิเมะคริสตัลตอนที่ 23 : ปฏิบัติการลับ -Wiseman-) อุซางิน้อยถูกไวซ์แมน (หัวหน้าของกลุ่มเหล่าร้ายแบล็คมูน) หลอกใช้ให้เข้าสู่ด้านมืด จึงทำให้ร่างกายของอุซางิน้อยกลายเป็นร่างผู้ใหญ่ มีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยวสีดำกลับหัวที่หน้าผาก ชุดของเธอนั้นเป็นสีดำกับแดง และชื่อของเธอคือ "แบล็คเลดี้"
เซเลอร์มูนน้อย (Sailor Chibi-Moon).
ในมังงะและอนิเมะภาคคริสตัลมีเหตุการณ์ที่เซเลอร์พลูโตได้สละชีวิตตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าชายเดมานด์เข้ามาทำลายจักรวาลด้วย "คริสตัลสีเงิน" ทั้งสองชิ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แบล็คเลดี้ก็อารมณ์เสียเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรภาพของเธอกับเซเลอร์พลูโต การร้องไห้อย่างแสนเจ็บปวดของแบล็คเลดี้นั้น ทำให้คริสตัลสีเงินชิ้นที่ 3 ได้ทำลายมนต์สะกดของ "ไวส์แมน" จึงเป็นผลให้เธอนั้นกลับคืนเป็นร่างเดิมและตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของ "เซเลอร์มูนน้อย"
บทขานชื่อ.
"สาวน้อยน่ารัก ผู้พิทักษ์ความรักและความยุติธรรมฝึกหัด เซเลอร์มูนน้อย ตัวแทนแห่งดวงจันทร์ในอนาคต จะลงทัณฑ์แกเอง"
แชมป์คลับ แชมป์ครับ

แชมป์คลับ แชมป์ครับ  (1 ธันวาคม 2550 - ปัจจุบัน) เป็นรายการวิทยุประเภทเล่าข่าวสารและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผู้ฟังรายการ มีทั้งข่าวสารเกี่ยวกับสังคมเมืองไทยปัจจุบัน และยังเป็นการผสมผสานระหว่าง กีฬา และ บันเทิง ออกอากาศทุกคืนวันเสาร์ เวลา 20.30-22.30 น. ทางส.ทร. 106 FM MHz วิทยุครอบครัวข่าว
และที่ผ่านมาในรายการ ช่วง "Champ Close Up" (ช่วงที่แชมป์ พีรพล เลือก แขกรับเชิญ VIP & Celebrity แต่คำถามมาจากแฟนๆชาวไทยทุกๆคน) โดยมีทั้งวงการบันเทิง กีฬามากมายหลายท่านที่เคยมาในรายการ แชมป์คลับ แชมป์ครับ
อัสตานา

อัสตานา  ซึ่งมีชื่อเดิมว่า อักโมลินสก์ , เซลีโนกราด , อักโมลา  และ นูร์-ซุลตัน  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศคาซัคสถาน มีประชากร 577,300 คน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ จัดเป็นเมืองเขตการปกครองพิเศษ มีพื้นที่อยู่ในแคว้นอักโมลา ตั้งอยู่ริมแม่น้ำอีชิม มีสูงเหนือน้ำทะเล 347 เมตร (1,138 ฟุต) มีสถานที่ที่เป็นจุดสังเกตคือ หอคอยแบย์เตียเรียก
ภูมิศาสตร์.
ภูมิอากาศ.
อัสตานาเป็นเมืองหลวงที่หนาวที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย
ประชากร.
อัสตานามีความหนาแน่นประชากร 958 คน/ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 705,897 คน มีชาวคาซัค รัสเซีย ยูเครน ตาตาร์ และเยอรมัน 65.2%, 23.8%, 2.9%, 1.7%, 1.5% ตามลำดับ มีชนกลุ่มน้อยประมาณ 4.9% (ข้อมูล ค.ศ. 2010)
ค.ศ. 1999 อัสตานามีประชากร 281,000 คน เป็นชาวคาซัค 30% ชนชาติอื่น 70%
ค.ศ. 2007 อัสตานามีประชากรเพิ่มขึ้นเกินมากกว่า 600,000 คน และในอนาคต จะมีประชากรครบ 1 ล้านคนใน ค.ศ. 2030
เศรษฐกิจ.
การเมืองและรัฐบาลเป็นหลักเศรษฐกิจที่สำคัญของเมือง ซึ่งใช้รูปแบบเศรษฐกิจแบบพิเศษ ตั้งแต่การย้ายเมืองหลวง อัสตานาก็กลายเป็นหนึ่งในเมืองที่มีโครงการก่อสร้างดีที่สุด
สถานที่สำคัญ.
การวางแผนเมือง.
เขตอัลมาเตอ.
เขตนี้ถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยรัฐกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน เขตอัลมาเตอมีพื้นที่ 21,054 เฮกตาร์ (52 025 เอเคอร์ หรือ 81.290 ตารางไมล์) ประชากร 321,400 คน ทั้งหมด 5 หมู่บ้าน
เขตเยซิล.
จัดตั้งขึ้นเมื่อ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2008 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน พื้นที่ 31,179 เฮกตาร์ (77 045 เอเคอร์ หรือ 120.382 ตารางไมล์) ประชากร 180,000 คน
เขตซายาร์กา.
จัดตั้งขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน พื้นที่ 19,202 เฮกตาร์ (47 449 เอเคอร์ หรือ 74.139 ตารางไมล์) ประชากร 296,364 คน
สถาปัตยกรรม.
สถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสหภาพโซเวียตนั้น ถูกแทนที่ด้วยสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ไปทั่วเมือง ซึ่งประธานาธิบดีนาซาร์บายิฟก็ให้ความสนใจกับสิ่งนี้มากเป็นพิเศษ
สิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ในอัสตานา ตรงกลางคืออาโกร์ดา
ถนนสีเขียว.
ถนนสีเขียว ("the shining Path") เป็นถนนคนเดินทีสำคัญที่สุดในคาซัคสถาน
กีฬา.
อัสตานาเป็นเมืองเจ้าภาพของกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011
การคมนาคม.
อากาศยาน
ท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ และสายการบินหลักคือ แอร์ อัสตานา
ขนส่งมวลชน
รถไฟฟ้าใต้ดินนูร์-ซุลตัน อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
รถไฟทางไกล
สถานีรถไฟหลักคือ สถานีรถไฟนูร์-ซุลตัน-1 เชื่อมระหว่างเมืองสำคัญ เช่น อัสตานา–อัลมาเตอ นอกจากนี้ยังเชื่อมต่อกับต่างประเทศ เช่น รัสเซีย ยูเครน คีร์กีซสถาน อุซเบกิสถาน และจีน (อุรุมชี)
อัลมาเตอ

อัลมาเตอ  หรือ อัลมา-อาตา  และมีชื่อเดิมว่า เวียร์นืย  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศคาซัคสถาน โดยมีประชากรประมาณสองล้านคน คิดเป็นร้อยละ 11 ของประชากรทั้งประเทศ และมีประชากรมากกว่า 2.7 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในย่านชานเมืองตัลการ์ บอรัลได ออเตเกนบาตีร์ และย่านอื่น ๆ ที่ล้อมรอบนคร โดยนครเคยเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและคาซัคสถานในช่วง ค.ศ. 1929 – 1997 ต่อมาใน ค.ศ. 1997 รัฐบาลได้ย้ายเมืองหลวงไปตั้งที่อัสตานา ทางภาคเหนือของประเทศ
อัลมาเตอยังคงเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ ในฐานะนครที่มีความเป็นสากลและมีประชากรมากที่สุดของประเทศ นครตั้งอยู่ในเขตภูเขาทางภาคใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนประเทศคีร์กีซสถานซึ่งอยู่บริเวณตีนเขาทรานส์ - อีลี อะลาตอ ที่ระดับความสูง 700 – 900 เมตร (2,300 – 3,000 ฟุต) ที่แห่งนั้น แม่น้ำอัลมาตินกาทั้งสายใหญ่และสายเล็กได้ไหลลงสู่ที่ราบลุ่ม
นครเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายนครสร้างสรรค์ของยูเนสโกในสาขาดนตรีนับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 นครยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมนานาชาติด้านบริการสุขภาพพื้นฐานในปี 1978 ซึ่งในครั้งนั้น มีคำแถลงการณ์อัลมาอาตา ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของวงการสาธารณสุขโลก
ประชากร.
อัลมาเตอเป็นนครที่ประชากรหลายเชื้อชาติมากที่สุดของประเทศ ใน ค.ศ. 2018 ชาติพันธุ์คาซัคมีอยู่ประมาณร้อยละ 60 ของประชากรทั้งนคร ซึ่งเพิ่มขึ้นจากเดิมที่ร้อยละ 22 นับตั้งแต่ประเทศได้รับเอกราช 
กลุ่มชาติพันธ์ (2020):
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 คณะกรรมการสถิติแห่งชาติรายงานว่า อัลมาเตอมีประชากร 1,797,431 ซึ่งเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 37 จากเมื่อปี 1999 ที่มีประชากร 1,129,400 คน และเพิ่มขึ้นร้อยละ 44 จากยุคสหภาพโซเวียตเมื่อปี 1989 ที่มีประชากร 1,071,900
เขตปริมณฑล.
เขตปริมณฑลของอัลมาเตอครอบคลุมพื้นที่นครและเมืองต่าง ๆ ได้แก่ Esik, Kaskelen, Talgar และ Kapchagay และยังครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขต Enbekshikazakh, Jambyl, Ile และ Talgar เขตปริมณฑลใช้เวลาเดินทางจากใจกลางนครไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ลูบลิยานา

ลูบลิยานา  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศสโลวีเนีย ด้วยตำแหน่งที่ตั้งที่จัดได้ว่าเป็นศูนย์กลางของยุโรป ระหว่างเทือกเขาแอลป์ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และที่ราบแพนโนเนียน ลูบลิยานาตั้งอยู่ใจกลางของประเทศสโลวีเนีย มีประชากร 286,745 คน (สำรวจเมื่อ ค.ศ. 2020) ปัจจุบันเป็นตัวแทนวัฒนธรรมประเพณี เศรษฐกิจ การเมือง และศูนย์กลางบริหารของประเทศสโลวีเนีย
ยูร์มาลา

ยูร์มาลา  เป็นเมืองในประเทศลัตเวีย ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงรีกา เมืองหลวงของประเทศ คำว่า "ยูร์มาลา" ในภาษาลัตเวียมีความหมายว่า "ชายหาด"
เมืองยูร์มาลามีพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 55,400 คน ความหนาแน่นของประชากร 554 คนต่อตารางกิโลเมตร
บรี (มิดเดิลเอิร์ธ)

บรี (Bree) เป็นชื่อเมืองหนึ่งในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเชื่อว่าโทลคีนได้แรงบันดาลใจมาจากแคว้นบัคคิงแฮมเชอร์ ที่เขามักเดินทางไปเที่ยวบ่อย ๆ ระหว่างศึกษาอยู่ที่ออกซฟอร์ด
ในนิยาย บรี เป็นเมืองเอกของแคว้น บรีแลนด์ ซึ่งอยู่ถัดจากเขาสุสานและป่าดึกดำบรรพ์ออกมาทางตะวันออก เมืองนี้ตั้งอยู่บนชุมทางของถนนสายตะวันออก และถนนเหนือใต้ (หรือ กรีนเวย์) กึ่งกลางแผ่นดินเอเรียดอร์ มีชุมชนมนุษย์ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่มานานแล้ว และการที่เมืองนี้ตั้งอยู่บนชุมทาง จึงเป็นเมืองศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ มนุษย์ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่เป็นพวกที่ไม่ได้เดินทางไปสู่แผ่นดินเบเลริอันด์นับแต่ยุคบรรพกาล จึงเป็นคนละตระกูลกันกับชาวเอไดน์ นอกจากพวกมนุษย์ บรีแลนด์ยังเป็นแว่นแคว้นที่มีชาวฮอบบิทมาอาศัยอยู่ด้วยมากมาย เมืองบรีเป็นเมืองที่มนุษย์และฮอบบิทใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเพียงแห่งเดียวบนมิดเดิลเอิร์ธ
การที่เมืองบรี เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าและการเดินทาง จึงมีเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างเกิดขึ้นที่นี่ เช่น เป็นที่ซึ่งแกนดัล์ฟได้พบกับธอริน โอเคนชิลด์ กษัตริย์ชาวคนแคระ เป็นจุดเริ่มต้นของยุทธการเอเรบอร์ ซึ่งก็คือการผจญภัยในเรื่องเดอะฮอบบิท บรีมีโรงเตี๊ยมที่พักมากมาย หนึ่งในนั้นคือ "โรงเตี๊ยมม้าเต้น" (Prancing Pony Inn) ซึ่งเป็นจุดหมายเดินทางแรกของโฟรโดกับคณะเพื่อมาพบกับแกนดัล์ฟ แต่กลับได้พบกับอารากอร์นแทน
เอ็กซ์ทีน

เอ็กซ์ทีน (Exteen) เป็นเว็บไซต์ไทยที่ให้บริการบล็อกฟรี ก่อตั้งโดยจดทะเบียนเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2544 แต่ได้เปิดใช้ให้บริการบล็อกในช่วงกลางปี พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเอ็กซ์ทีนมีสมาชิกกว่า 200,000 ราย ก่อตั้งโดย ทีปกร วุฒิพิทยามงคล และปฏิญญา เสงี่ยมจิตร์ ในขณะที่ทั้งคู่เป็นนิสิตภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปัจจุบันบริหารงานภายใต้ชื่อบริษัท เอทเซทโต จำกัด
เอ็กซ์ทีนเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 157 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา 
โครงการบางส่วนของเอ็กซ์ทีนได้มีการปรากฏตามหน้าหนังสือพิมพ์เช่น โครงการไทยช่วยสันติสุข ที่ร่วมกันบริจาคเงินกว่า 800,000 บาท รวมถึงการซื้อเสื้อเกราะกันกระสุน ช่วยเหลือทหารไทยที่ลาดตระเวนในชายแดนภาคใต้
ลักษณะเฉพาะตัว.
เอ็กซ์ทีนเป็นเว็บให้บริการบล็อกฟรีโดยผู้ใช้สามารถปรับแต่งหน้าตาของบล็อกได้ผ่านทาง CSS ซึ่งนอกจากบริการบล็อกแล้วยังมีให้บริการในส่วนเว็บบอร์ดด้วย
มีระบบการคัดกรองและแนะนำบล็อกที่มีประโยชน์ให้เป็นที่รู้จัก เดิมผู้ทำหน้าที่คัดกรอกคือเว็บมาสเตอร์และให้ทางสมาชิกโหวตผ่านปุ่ม hot พร้อมทั้งใส่เหตุผลที่สมาชิกคิด
ว่าเอนทรี่นั้นควรได้รับการแนะนำ
ต่อมาได้มีการพัฒนาเพิ่มช่องทางการโหวต โดยการให้สมาชิกกดปุ่มดาวแดง hot post ball ผ่านการคอมเม้นท์อีกทางหนึ่ง ซึ่งผู้ที่ได้รับดาวแดงจะได้มีกำลังใจในการเขียน
ซอฟต์แวร์ที่ใช้พัฒนาระบบ.
ระบบเซิร์ฟเวอร์.
เอ็กซ์ทีนมีเซิร์ฟเวอร์จำนวนสองเครื่อง แบ่งการทำงานเป็นเครื่องสำหรับระบบฐานข้อมูล และเครื่องสำหรับเว็บเซิร์ฟเวอร์ โดยใช้ระบบปฏิบัติการ FreeBSD, ระบบฐานข้อมูล MySQL และเว็บเซิร์ฟเวอร์ Apache ปัจจุบันเครื่องทั้งสองตั้งอยู่ที่อาคารโทรคมนาคมบางรัก (ตึกกสท.)
ระบบจัดการเนื้อหา.
ระบบจัดการเนื้อหาของเอ็กซ์ทีนปัจจุบันคือรุ่นที่ 4 (ปรับปรุงเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2550) พัฒนาขึ้นเองโดยใช้ภาษา PHP เป็นหลัก และมีการใช้เครื่องมืออื่นๆ ร่วมด้วย เช่น Mootools, TinyMCE เป็นต้น
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิก  ในโอลิมปิก ค.ศ. 1904 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา บาสเกตบอลชายได้เป็นกีฬาสาธิต ปี ค.ศ. 1908 มีการเปลี่ยนแปลงกฎจากที่ให้ผู้เล่นที่ทำฟาล์ว 5 ครั้ง ถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เล่นในเกมนั้น เป็นการให้อีกฝ่ายได้ชู้ตลูกโทษ 1 หรือ 2 ลูก บวกเพิ่มพิเศษอีก 1 ลูก ในปี 1936 กีฬาบาสเกตบอลชายได้รับการบรรจุให้เป็นกีฬาชิงเหรียญในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี คราวนั้นยังแข่งขันกลางแจ้งบนคอร์ทดินของสนามเทนนิส ทีมชาติสหรัฐฯ ซึ่งตอนนั้นมีชื่อเรียกว่า แมคเฟอร์สันโกล๊บออยเลอร์ส (McPherson Globeoilers) ได้เหรียญทองโอลิมปิกจากการเอาชนะทีมแคนาดาไปด้วยคะแนน 19 : 8 ที่ได้แต้มกันน้อยนั้นก็เป็นผลมาจากฝนตกสนามเฉอะแฉะ ทำให้ยากต่อการเล่น โดยเฉพาะการเลี้ยงบอล ส่วนบาสเกตบอลหญิงโอลิมปิกเกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา
ทีมบาสเกตบอลสหรัฐฯ เป็นทีมที่น่าเกรงขามที่สุด และครองความเป็นจ้าวมานานกว่า 50 ปี ได้เหรียญทองบาสเกตบอลโอลิมปิก 7 เหรียญแรก เสียให้กับสหภาพโซเวียต 3 ครั้ง ในปี ค.ศ. 1972 ค.ศ. 1980 และ ค.ศ. 1988 แต่ในปี 1980 นั้น ทีมสหรัฐฯไม่ได้ร่วมแข่ง เนื่องจากบอยคอตต์สหภาพโซเวียต แล้วปี 1992 ดรีมทีมของสหรัฐฯก็ได้เหรียญทอง โดยทำคะแนนทิ้งห่างคู่แข่งเฉลี่ยเกมละ 40 คะแนน
หลังจากนั้นทีมสหรัฐฯ ก็อยู่อันดับต้นๆ มาตลอด ส่วนทีมรองๆ ลงไปนั้น มีทีมต่างๆในยุโรป เช่น โครเอเชีย ยูโกสลาเวีย และลิทัวเนีย ที่พัฒนาฝีมือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
London 2012 basketball กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เริ่มแข่งขันตั้งแต่ วันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 12 สิงหาคม 2555มีการชิงชัย 2 ประเภทเหรียญทอง คือ
ทีมชาย
ทีมหญิง
สนามที่ใช้ในการแข่งขัน คือสนาม Basketball Arena และสำหรับนัดชิงชนะเลิศที่สนาม Greenwich Arena
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^A NOC was not member of IOC
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^B as China from 1936–56
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^C ส่วนหนึ่งของ ยูโกสลาเวีย ระหว่าง 1936–1988
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^D ส่วนหนึ่งของ สหภาพโซเวียต ระหว่าง 1952–88
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^E as West Germany from 1968–88
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^F part of in 1992
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^G ตอนนี้คือ เซอร์เบีย, as ระหว่าง 1936–1991, ระหว่าง 1992–2002 และ ระหว่าง 2003–2006
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^H ส่วนหนึ่งของ ระหว่าง 1936–1988
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^I ส่วนหนึ่งของ Malaysia ในปี 1964
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^A NOC was not member of IOC
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^B ส่วนหนึ่งของ สหภาพโซเวียต ระหว่าง 1952–88
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^C ส่วนหนึ่งของ in 1992
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^D ส่วนหนึ่งของ เชโกสโลวาเกีย ระหว่าง 1920–92
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^E as Zaire from 1984–96
<templatestyles src="การอ้างอิง/styles.css"/>^F ส่วนหนึ่งของ ระหว่าง 1976–1988
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิก  เกิดขึ้นตั้งแต่ 5,000 ปีมาแล้วในดินแดนเมโสโปเตเมีย ต่อมาเมื่อเกือบ 700 ปี ก่อนคริสตกาล การชกมวยเป็นที่นิยมแพร่หลายมาก จนถูกจัดอยู่ในกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณด้วย
กีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ปี ค.ศ. 1896 การชกมวยยังถือว่าเป็นกีฬาที่อันตรายเกินไปและไร้ความเป็นผู้ดี จึงไม่มีการบรรจุเข้าในการแข่งขัน แต่เนื่องจากชาวอเมริกันชื่นชอบกีฬาชกมวยมาก ดังนั้นในปี ค.ศ. 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา กีฬาชกมวยก็เป็นกีฬาสาธิต และได้รับการบรรจุเป็นกีฬาชิงเหรียญทองในโอลิมปิกปี ค.ศ. 1908 ที่ประเทศอังกฤษ และว่างเว้นไปในปี ค.ศ. 1912 ที่สวีเดน ซึ่งเป็นประเทศรักสงบและถือว่าการชกมวยขัดต่อกฎหมาย และต้องถูกยกเลิกอีกในปี ค.ศ. 1916 เพราะสงครามโลกครั้งที่ 1 จนในปี ค.ศ. 1920 โอลิมปิกทีเบลเยียมจึงได้มีการแข่งขันอีกครั้งและมีการแข่งขันเรื่อยมา
ตารางสรุปเหรียญ.
ตารางต่อไปนี้จัดอันดับตามจำนวนเหรียญทอง ตามด้วยเหรียญเงิน และเหรียญทองแดง จนถึงปี ค.ศ. 1948 การแพ้ของผู้เข้ารอบรองชนะเลิศถือเป็นเหรียญทองแดงรอบรองชนะเลิศ; ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 ผู้แพ้ที่เข้ารอบรองชนะเลิศได้รับเหรียญทองแดงทั้งคู่
"ณ โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 กำลังพิจารณาเหรียญรางวัลที่ถูกถอดและจัดสรรใหม่ ณ วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021"
กีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาเรือแคนูและ/หรือคายักในโอลิมปิก  ถูกบันทึกไว้ว่า เมื่อปี 1972 ประเทศเยอรมันตะวันตก ได้ทุ่มทุนนับร้อยล้านบาท เพื่อสร้างลำน้ำจำลองขึ้นใช้สำหรับแข่งกีฬาโอลิมปิก ในขณะที่ทางฝ่ายเยอรมันตะวันออกก็สร้างลำน้ำจำลองขึ้นมาเช่นกัน และสามารถคว้าชัยชนะได้ทั้ง 4 รายการที่มีการแข่งขัน แต่กว่าจะมีการลงทุนแบบนั้นอีกก็ต้องใช้เวลาถึง 20 ปี เมื่อแคนู/คะยัค กลับมาในโอลิมปิกปี 1992 ที่บาร์เซโลนา
ต่อมาในกีฬาโอลิมปิกที่แอตแลนต้าได้เปลี่ยนโฉมหน้าการแข่งขัน จากที่ใช้สถานที่จำลองมาเป็นการแข่งขันในภูมิประเทศจริงโดยใช้แม่น้ำโอโคอี (Ocoee) ที่ภูเขาอัปปาลาเชี่ยน ในรัฐเทนเนสซี ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองกว่า 200 กิโลเมตร ซึ่งครั้งนี้ฝีพายจากยุโรปได้ครองความเป็นจ้าวแห่งแคนู/คะยัค
หลังจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่แอตแลนต้าผ่านพ้นไป การแข่งขันประเภทสลาลมก็ถูกถอนออกจากโอลิมปิก แต่ก็ไม่ทันถึงโอลิมปิกครั้งต่อไป จากการตกลงระหว่างสมาคมต่างๆที่เกี่ยวข้องในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ซิดนีย์ ประเภทสลาลม ได้ถูกบรรจุกลับเข้าไปในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกอีก
การแข่งขันเรือแคนู/คะยัคอีกประเภทคือ สปริ๊นท์ (Sprint) รายการนี้เข้าสู่กีฬาโอลิมปิกในฐานะกีฬาสาธิต ในปี 1924 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และถูกบรรจุเป็นรายการชิงเหรียญทองในโอลิมปิกปี 1936 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ซึ่งในครั้งนั้นมีการผลิตเรือแคนูชนิดพับได้ (Folding Canoe) และก็ไม่ได้ใช้ในการแข่งขันอีกเลย ตั้งแต่โอลิมปิกครั้งนั้นเป็นต้นมากีฬาเรือแคนู/คะยัคก็ได้รับกาบรรจุในกีฬาโอลิมปิกตลอดมา
ส่วนประเภทของกีฬาเรือแคนู ได้แก่
ตารางสรุปเหรียญ.
ที่มา:<br>
กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาจักรยานในโอลิมปิก  การแข่งขันจักรยานประเภทลู่ได้รับการบรรจุเข้าในกีฬาโอลิมปิกที่เอเธนส์ ปี ค.ศ. 1896 ตอนนั้นการแข่งขันจักรยานถูกบรรจุอยู่ในการแข่งขันอย่างมากมาย จนต้องตัดบางรายการที่ไม่น่าสนใจออกบ้าง ถึงกระนั้นก็ยังคงมีรายการเก่าแก่ที่ทำการแข่งขันอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน เช่น รายการสปริ๊นท์ 1,000 เมตร ส่วนรายการประเภททีมเพอร์สูท 4,000 เมตร ก็เป็นอีกรายการที่ถูกบรรจุเข้าไว้ในปี ค.ศ. 1908 จนถึงปัจจุบัน นักกีฬาหญิงไม่ได้มีโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันจักรยานประเภทลู่เลย จนกระทั่ง ปี ค.ศ. 1988 มีการแข่งขันรายการสปริ๊นท์ 1,000 เมตร ประเภทหญิงขึ้นเป็นครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิก คราวนั้นนักปั่นสาวจากเยอรมันได้รับเหรียญทอง
ตารางสรุปเหรียญ.
ที่มา:<br>
กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิก  ถือได้ว่าเป็นกีฬาชนิดเดียวเท่านั้นที่คนกับสัตว์อยู่ในทีมเดียวกัน และชัยชนะจะเกิดขึ้นได้ก็ต้องขึ้นอยู่กับสัมพันธภาพที่มาจากความเชื่อใจและการยอมรับซึ่งกันและกันระหว่างคนกับม้า นอกจากนั้นยังเป็นกีฬาชนิดหนึ่งในไม่กี่ชนิดที่ชายและหญิงมีความเท่าเทียมกันในทุกด้าน สามารถเข้าร่วมการแข่งขันในรายการใดๆ ด้วยกันโดยมีสิทธิต่างๆที่เหมือนกัน เมื่อได้รับชัยชนะก็ขึ้นรับเหรียญรางวัลที่แท่นเดียวกัน ไม่มีการแบ่งเพศแบบกีฬาชนิดอื่นๆ อีกทั้งยังนับว่าเป็นกีฬาที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากชนิดหนึ่งด้วย
เมื่อประเทศออสเตรเลียได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพเป็นครั้งแรกในการจัดการแข่งขันโอลิมปิกปี 1956 ที่กรุงเมลเบิร์น แต่การแข่งขันขี่ม้า กลับเกิดขึ้นที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน
ในครั้งนั้น ออสเตรเลียเข้มงวดมากเกี่ยวกับกฎหมายกักกันพืชและสัตว์ ก่อนที่จะอนุญาตให้นำม้าเข้าประเทศจะมีกระบวนการที่ยุ่งยากมาก เพื่อตัดปัญหาความยุ่งยากดังกล่าว จึงตัดสินใจให้มีการแข่งขันขี่ม้านอกประเทศ ซึ่งออสเตรเลียเลือกกรุงสต็อกโฮล์ม เมืองหลวงของประเทศสวีเดนเป็นสถานที่แข่งขัน ในขณะที่กีฬาชนิดอื่นๆทั้งหมดทำการแข่งขันที่เมลเบิร์น
ตารางสรุปเหรียญ.
ที่มา:
<br>
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิก  การแข่งขันฟุตบอลโอลิมปิกเริ่มขึ้นครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 โดยกำหนดให้นักกีฬามาจากนักฟุตบอลสมัครเล่น เริ่มแรกอังกฤษได้เหรียญทองในปี 1900 1908 และ 1912 หลังจากนั้นก็ไม่ได้เหรียญทองอีกเลย ฮังการีเคยครองเหรียญทองปี 1964 และ 1968 โดยทำสถิติชนะรวด 100 นัด อุรุกวัยก็เป็นอีกทีมที่ชนะสองครั้งติดต่อกันในปี 1924 และ 1928 ในปี 1996 ไนจีเรียสามารถครองเหรียญทองได้ ส่วนฟุตบอลหญิงในกีฬาโอลิมปิกเริ่มมีขึ้นในปี 1996 ที่สหรัฐอเมริกา และเจ้าภาพก็ได้ครองเหรียญทองเป็นประเทศแรก
ในปี 1992 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลอนุญาตให้นักกีฬาอาชีพลงแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกได้ ดังนั้นกีฬาฟุตบอลจึงเปลี่ยนกฎให้นักกีฬาอาชีพลงเล่นได้ โดยมีข้อบังคับว่า ทีมชายจะต้องมีอายุต่ำกว่า 23 ปี และอนุญาตให้แต่ละทีมมีผู้เล่นที่อายุเกินได้ 3 คนเท่านั้นจากจำนวนรายชื่อผู้เล่น 18 คน ที่ส่งมา ส่วนฟุตบอลหญิงมีกฎบังคับว่า ผู้เล่นต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 16 ปี ซึ่งต่างจากรายการระดับเมเจอร์ในนามทีมชาติ ที่ไม่จำกัดอายุ เป็นรูปแบบระดับกึ่งเยาวชนในนามทีมชาติ
จำนวนทีมฟุตบอลที่สามารถได้เข้าร่วมในโอลิมปิกฤดูร้อน.
การแข่งขันของทีมชาย.
โควต้าในแต่ละโซนมีดังนี้
การแข่งขันของทีมหญิง.
โควต้าในแต่ละโซนมีดังนี้
ผลการแข่งขันของทีมฟุตบอลที่ผ่านเข้ารอบในโอลิมปิกฤดูร้อน.
ทีมชาย.
หมายเหตุ
ทีมหญิง.
หมายเหตุ
กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิก  เข้าสู่กีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี 1936 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สมัยนั้นยังเป็นการเล่นที่มีฝ่ายละ 11 คนและแข่งขันกันในสนามฟุตบอล หลังจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 แฮนด์บอลถูกถอดออกจากโอลิมปิก แล้วแฮนด์บอลชายก็กลับมาอีกในโอลิมปิกปี 1972 ที่กรุงมิวนิก ส่วนประเภทหญิงนั้นกลับมาในโอลิมปิกปี 1980 ที่มอนทริออลจนถึงปัจจุบัน
* = Russia Won the tournament of 1992 as a Unified Team.
ผู้ชนะเลิศ.
ชาย.
<br>
* = Russia Won the Bronze Medal in 1992 as a Unified Team.
หญิง.
<br>
กีฬาฮอกกี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬาฮอกกี้ในโอลิมปิก  กีฬาฮอกกี้ประเภทชายเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกีฬาโอลิมปิกตั้งแต่ปี 1908 ซึ่งผู้ที่ครองความเป็นจ้าวในกีฬาชนิดนี้คืออินเดียและปากีสถาน อย่างไรก็ตามทีมฮอกกี้จากนิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย อังกฤษ และเยอรมนี ก็ถือได้ว่าเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากเช่นกัน
ส่วนประเภทหญิงนั้น เพิ่งมีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี 1980 ที่กรุงมอสโคว์ ประเทศรัสเซีย ทีมฮอกกี้หญิงจากประเทศซิมบับเวก็เป็นทีมแรกที่ได้แชมป์ในการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก จากนั้นมาก็มีทีมจากเนเธอร์แลนด์ ออสเตรเลียและสเปน ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกครั้งต่อๆมา
ในระยะเวลา 10 ปีที่ผ่านมา ทีมฮอกกี้จากออสเตรเลียสามารถครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาชนิดนี้ โดยการคว้าเหรียญทองในโอลิมปิกที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ในปี 1988 และที่แอตแลนต้า สหรัฐอเมริกา ในปี 1996
กีฬาฮอกกี้โอลิมปิกฤดูร้อน 2012 
มีชิงชัย 2 เหรียญทอง แบ่งเป็นทีมชายและทีมหญิง
เริ่มแข่งขันวันที่ 29 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม 2555 สนามที่ใช้ในการแข่งขัน : Riverbank Arena นักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขัน 24 ทีม จาก 15 ประเทศ
# = "states or teams that have since split into two or more independent nation
# = "states that have since split into two or more independent nations"
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน

กีฬายูโดในโอลิมปิก  ในปี 1964 เมื่อญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโอลิมปิกครั้งที่ 18 และมีสิทธิ์บรรจุกีฬาเพิ่มได้ 1 ชนิด ยูโดประเภทชายจึงได้รับการบรรจุเข้าแข่งขันอย่างเป็นทางการ ในคราวนั้นแบ่งเป็น 4 รุ่นน้ำหนัก ซึ่งญี่ปุ่นคว้าไป 3 เหรียญทอง
อีก 4 ปีต่อมาที่เม็กซิโกซิตีไม่มีการแข่งขันยูโด กลับมาอีกครั้งในการแข่งขันโอลิมปิกครั้งที่ 20 ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนี ในปี 1972 ส่วนยูโดประเภทหญิงเริ่มขึ้นในปี 1988 ในฐานะกีฬาสาธิตเมื่อเกาหลีใต้ได้เป็นเจ้าภาพ และในที่สุดก็เป็นกีฬาชิงเหรียญทองอย่างเต็มตัว ในปี 1992 ที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน
ตารางสรุปเหรียญ.
นักยูโดจาก 56 ชาติคว้าเหรียญรางวัลจาก 5 ทวีป
"อัปเดตจนถึง โอลิมปิกฤดูร้อน 2020"
การจัดหมู่

การจัดหมู่  ในทางคณิตศาสตร์เป็นวิธีการเลือกสิ่งของจำนวนหนึ่งมาจากสิ่งของที่มีอยู่ทั้งหมด โดยไม่คำนึงถึงลำดับ การจัดหมู่สิ่งของ k สิ่ง จากสิ่งของทั้งหมด n สิ่ง มีวิธีการจัดทั้งหมด <math> C_k^n = {n \choose k} = \frac{n!}{k!(n-k)!}</math> วิธี ตัวอย่างเช่นให้ผลไม้สามชนิดกล่าวคือแอปเปิ้ลสีส้มและลูกแพร์มีสามชุดให้เลือกจากชุดนี้คือแอปเปิ้ลและลูกแพร์ แอปเปิ้ลและส้ม; หรือลูกแพร์และส้ม เพิ่มเติมอย่างเป็นทางการการรวมชุด k ของชุด S คือเซตย่อยขององค์ประกอบที่แตกต่างของ S. หากชุดมีองค์ประกอบ n จำนวนของ k-combination จะเท่ากับค่าสัมประสิทธิ์ทวิดาวน์
Pseudo-code.
def combinations(iterable, r):
 # combinations('ABCD', 2) --> AB AC AD BC BD CD
 # combinations(range(4), 3) --> 012 013 023 123
 pool = tuple(iterable)
 n = len(pool)
 if r > n:
 return
 indices = range(r)
 yield tuple(pool[i] for i in indices)
 while True:
 for i in reversed(range(r)):
 if indices[i] != i + n - r:
 break
 else:
 return
 indices[i] += 1
 for j in range(i+1, r):
 indices[j] = indices[j-1] + 1
 yield tuple(pool[i] for i in indices)
ส่งคืนข้อมูล r length ของ elements จาก input iterable ชุดค่าผสมถูกปล่อยออกมาตามลำดับการจัดเรียง lexicographic ดังนั้นหากมีการจัดเรียงการวนซ้ำอินพุทจะมีการจัดเรียง tuples ตามลำดับที่เรียงลำดับองค์ประกอบจะถือว่าเป็นเอกลักษณ์ตามตำแหน่งไม่ใช่ค่าของพวกเขา ดังนั้นหากองค์ประกอบอินพุตเป็นค่าที่ไม่ซ้ำกันจะไม่มีค่าซ้ำในชุดค่าผสมแต่ละชุด
โคจิ เซโตะ

เซโตะ โคจิ (#เปลี่ยนทาง เกิดในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1988) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่น ผลงานสำคัญของเขาคือการรับบทเป็นวาตารุ คุเรไน ใน "มาสค์ไรเดอร์คิบะ"; และตัวละครเสริมเป็นซาโตรุ โอกูระ ในแม่สาวจำเป็นปะทะแก๊งลูกสุดซ่าส์, อาริอาเกะ ยามาโตะ ในยอดชายหัวใจแหวว และเออีจิ คิกูมารุ ในเทนิมิว
ใน ค.ศ. 2010 เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีแววในอันดับ 7 ของโพลโดยโอริคอน (Oricon) นอกจากบทบาทนี้แล้ว เขาก็ยังเป็นนักร้องในวงเจร็อกเตตรา-ฟัง
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้

กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ (รู้จักกันในชื่อ SAF Games หรือ SAG) เป็นการแข่งขันกีฬาของประเทศในเอเชียใต้ จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 ที่กรุงกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล และได้จัดการแข่งขันขึ้นทุก ๆ 2 ปี ยกเว้นเกิดเหตุการณ์ที่ไม่สามารถจัดการแข่งขันได้
ผลการแข่งขันโดยรวม.
เมื่อสิ้นสุดกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2019
สรุปเหรียญรางวัลรวม.
เมื่อสิ้นสุดกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ 2019
1ออกจากสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียใต้ และเข้าร่วมกีฬาภูมิภาคเอเชียกลาง
วงล้อฟอลเคิร์ก

วงล้อฟอลเคิร์ก  เป็นลิฟต์เรือ ที่ตั้งชื่อตามเมืองฟอลเคิร์ก ในสกอตแลนด์ ซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กับลิฟต์เรือนี้ วงล้อฟอลเคิร์กเชื่อมต่อระหว่างคลอง Forth and Clyde และคลองยูเนียน มีความสูง 24 เมตร เปิดใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เสด็จมาเป็นประธานในงานเปิด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในงานฉลองครองราชย์ครบ 50 ปีของพระองค์ด้วย
การบริหารทรัพยากรกายภาพ

การบริหารทรัพยากรกายภาพ  เป็นสหความรู้ที่ใช้ในการจัดการที่ว่าง โครงสร้างพื้นฐาน คน และหน่วยงาน โดยมักจะร่วมกับส่วนการบริหารอาคาร อาทิ ออฟฟิศ สนามกีฬา โรงเรียน ห้างสรรพสินค้า โรงพยาบาล ครอบคลุมกิจกรรมหลายด้านที่เกิดขึ้นในอาคารและการจัดการผลกระทบของกิจกรรมเหล่านี้ต่อบุคลากรและสภาพแวดล้อมในการทำงาน อาทิ การบำรุงรักษาและปรับปรุงอาคารสถานที่และสภาพแวดล้อม และการจัดหาตัวแทนผู้ดำเนินงานบริการอื่นๆที่ส่งเสริมการปฏิบัติงานหลักขององค์กร เช่น ระบบรักษาความปลอดภัย ระบบสื่อสารและการจัดเก็บข้อมูล และงานทำความสะอาด เป็นต้น โดยเป็นการบริหารที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลัก การบริหารทรัพยากรอาคารเป็นการบูรณาการการทำงานต่างๆในองค์กรเพื่อให้ได้มาซึ่งบริการต่างๆที่จำเป็นการส่งเสริมศักยภาพของกิจกรรมหลักขององค์กรให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ทั้งในด้านการเพิ่มผลผลิต การลดค่าใช้จ่ายของการปฏิบัติงานในระยะยาว และความได้เปรียบทางการตลาดขององค์กรนั้น ๆ
ในปี พ.ศ. 2552 สมาคมการบริหารทรัพยากรกายภาพนานาชาติ (IFMA) ได้กำหนดหน้าที่ไว้ 11 อย่างในด้านการบริหารทรัพยากรกายภาพ ได้แก่ (1) การสื่อสาร (2) การเตรียมความพร้อมในกรณีฉุกเฉินและการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (3) ภาวะผู้ให้บริการดูแลสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน (4) การเงินและธุรกิจ (5) ปัจจัยมนุษย์ (6) ความเป็นผู้นำและกลยุทธ์ (7) การดำเนินการและดูแลรักษา (8) การบริหารโครงการ (9) คุณภาพ (10) อสังหาริมทรัพย์และการบริหารสินทรัพย์ และ (11) เทคโนโลยี ปัจจุบันการบริหารทรัพยากรอาคาร ได้พัฒนา มากขึ้น เพื่อครอบคลุม งานต่าง ๆ ของอาคาร โดยสามารถแบ่ง การบริหารออกเป็น สองส่วน หลัก คือ Soft Services และ Hard Services ซึ่งจะได้กล่าวต่อไป นอกจากนี้ ได้มีการพัฒนามาตรฐานระดับนานาชาติ ที่เป็นสากล คือ มาตรฐาน ISO 41001 Facility Management Standard
Dictamnus

Dictamnus เป็นชื่อสกุลของพืชดอกในวงศ์ส้ม โดยมีอยู่สปีชีส์เดียวคือ "Dictamnus albus" เป็นที่รู้จักในชื่อต่างๆกัน ได้แก่ Burningbush, False dittany, White dittany และ Gas-plant จัดเป็นพืชสมุนไพรพื้นเมืองของยุโรปตอนใต้ แอฟริกาตอนเหนือ เอเชียกลาง และเอเชียใต้
ลักษณะ.
พืชชนิดนี้มีความสูงประมาณ 60 เซนติเมตร ดอกเป็นช่อรูปพีระมิด มีหลายสีตั้งแต่สีม่วงอ่อนไปจนถึงสีขาว มักจะขึ้นอยู่ตามป่าที่มีอากาศอบอุ่น จัดเป็นพืชสวนที่เป็นที่นิยมเนื่องมาจากมีดอกที่สวยงามและมีกลิ่นหอม ในช่วงฤดูร้อน พืชทั้งต้นจะปกคลุมด้วยสารลักษณะเหนียว มีกลิ่นหอม และติดไฟได้
The meaning of peace

เดอะ มีนนิ่ง ออฟ พีซ (; โรมาจิ: "ザ・ミーニング・オブ・ピース"; : Za Miningu Obu Pisu) เป็นซิงเกิลพิเศษของโบอาและคุมิ โคดะในรูปแบบของแม็กซี่ซิงเกิล วางขายเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ทำขึ้นมาพิเศษเพื่อช่วยเหลือเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายจากเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
เพลง the meaning of peace ถูกบรรจุอยู่ในอัลบั้ม songnation ซึ่งเป็นโครงการพิเศษของค่ายเอเว็กซ์ แทร็กซ์ และเป็นเพลงพิเศษในอัลบั้ม LISTEN TO MY HEART ของโบอา ส่วนเวอร์ชันคุมิ โคดะร้องเดี่ยวจะอยู่ในอัลบั้ม BEST~first things~
ซิงเกิลนี้เปิดตัวในสัปดาห์แรกในอันดับที่ 12 ของออริกอนชาร์ต ด้วยยอดขายสัปดาห์แรก 23,230 แผ่น และมียอดขายรวมทั้งหมด 66,840 แผ่น โดยอยู่ในชาร์ตนานถึง 6 สัปดาห์
อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน

"อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน"  เป็นเพลงของเซลีน ดิออน นักร้องชาวแคนาดา ต่อมาเซลีนได้ขับร้องเพลงนี้ร่วมกับยูนะ อิโตะ นักร้องชาวญี่ปุ่น และได้ออกจำหน่ายรูปแบบซิงเกิล ในชื่อเพลงใหม่ว่า "อานาตะกะอิรุคางิริ~อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน~"  อันเป็นบทเพลงที่มีคำร้องผสมระหว่างภาษาอังกฤษจากต้นฉบับเดิมของเพลงนี้ในอัลบั้ม "เทกกิงแชนเซส" และคำร้องภาษาญี่ปุ่นซึ่งมีการประพันธ์ขึ้นใหม่ นอกจากนี้ยังมีฉบับคำร้องภาษาญี่ปุ่นซึ่งยูนะขับร้องเองทั้งหมดบรรจุภายในซิงเกิล
ในปี พ.ศ. 2551 เพลง "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" ได้นำมาปรับคำร้องใหม่เป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง "มาโบโรชิโนะยามาไตโกกุ" (โรมะจิ: Maboroshi no Yamataikoku) อันเป็นผลงานการขับร้องโดยเซลีน ดิออน และได้ออกเผยแพร่เพลงนี้ในรูปแบบซิงเกิล เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2551
อานาตะกะอิรุคางิริ~อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน~.
ข้อมูลเพลง.
"อานาตะกะอิรุคางิริ~อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน~" (/Anata Ga Iru Kagiri~A World To Believe In~/;  เป็นซิงเกิลที่สองของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม "เทกกิงแชนเซส " อัลบั้มภาษาอังกฤษของเธอ ขับร้องร่วมกับนักร้องชาวญี่ปุ่น ยูนะ อิโตะ (Yuna Ito) ซิงเกิลนี้วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น โดยชื่อภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "ตราบเท่าที่เธออยู่ที่นี้"
เพลงนี้ประพันธ์โดยทิโนะ อิสโซะ (Tino Izzo) และ โรซานนา ซีซิโอลา  ทิโนะเคยทำงานร่วมกับเซลีนใน พ.ศ. 2550 สำหรับอัลบัม "แดล" โดยเป็นผู้อำนวยเพลง "องเซแตเมอาโกซ"  ทั้งนี้ ทิโนะยังเคยอำนวยการเพลง"ตูแพรดูบอเนอร์"  และเพลง "ปลูว์โอเกอมัว"  อีกด้วย
อนึ่ง เพลง "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" ยังมีจอห์น แชงส์  ผู้ได้รับรางวัลแกรมมี ร่วมอำนวยเพลงเช่นเดียวกับเพลงอื่น ๆ ในอัลบัม "เทกกิงแชนเซส"
เพลงนี้แต่เดิมเป็นเพลงที่เซลีนร้องเดี่ยวในอัลบัมดังกล่าว แต่หลังจากที่เซลีนได้สดับเพลง "มายฮาร์ตวิลโกออน"  อันเป็นเพลงของเธอที่ยูนะ อิโตะนำไปขับร้องใหม่ในอัลบัม "ทริบิวต์ทูเซลีนดิออน"  อันผลิตขึ้นเพื่อเฉลิมวาระที่เซลีนประกอบอาชีพนักร้องครบยี่สิบห้าปีใน พ.ศ. 2550 เซลีนจึงเชิญยูนะมาขับร้องเพลง "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" ด้วยกันในภาคภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น บันทึกเสียงที่ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา
อนึ่ง ยูนะ อิโตะ ได้ร่วมการแสดงหนึ่งใน "คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส" ของเซลีน ดิออน ในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2551 ที่ประเทศญี่ปุ่นด้วย
ซิงเกิลนี้เปิดตัวในอันดับที่ 8 ชาร์ตออริกอนของประเทศญี่ปุ่น ด้วยยอดขาย 11,778 ชุด ในสัปดาห์ต่อมาตกมาอยู่ในอันดับที่ 22 ด้วยยอดขาย 5,399 ชุด และมียอดขายทั้งสิ้น 24,105 ชุด ในเวลา 8 สัปดาห์ 
"อานาตะกะอิรุคางิริ~อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน~" (U.S.A. mix) ได้บรรจุในอัลบั้มรวมเพลง "คอมพลีตเบสต์"  อีกด้วย
มิวสิกวิดีโอ.
มิวสิกวิดีโอบันทึกที่ลาส เวกัส ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 และนำออกเผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2550
รายชื่อเพลง.
ซิงเกิลซีดีสี่เพลง (ประเทศญี่ปุ่น)
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน: ฮิมิโกะแฟนเทเชีย.
มีการปรับทำนองใหม่และแต่งเนื้อร้องใหม่เป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมดให้แก่เพลงอะเวิลด์ทูบีลีฟอินข้างต้น ให้ชื่อใหม่ว่า "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน: ฮิมิโกะแฟนเทเชีย"  ซึ่งฉบับใหม่นี้เซลีนได้ขับร้องเพื่อใช้ประกอบภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่อง "มาโบโรชิโนะยามาไตโกกุ" (โรมะจิ: Maboroshi no Yamataikoku) ออกฉายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
ซิงเกิลดังกล่าวจะออกวางจำหน่ายในรูปแบบซิงเกิลซีดีในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2551
ชีววิทยาของเซลล์

ชีววิทยาของเซลล์ หรือ วิทยาเซลล์  เป็นวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ ทั้งในด้านคุณสมบัติทางสรีรวิทยา โครงสร้าง ออร์แกเนลล์ที่อยู่ภายใน ปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม วัฎจักรเซลล์ การแบ่งเซลล์ และการตายของเซลล์ [หรืออะพอพโทซิส (apoptosis)] การศึกษาคุณสมบัติของเซลล์ดังกล่าวเป็นการศึกษาในระดับจุลทรรศน์และระดับโมเลกุล การวิจัยในทางชีววิทยาของเซลล์นั้นกว้างขวางและหลากหลายมากตั้งแต่ในสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวอย่างแบคทีเรียไปจนถึงเซลล์ที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายในสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ เช่นในมนุษย์
ความรู้เกี่ยวกับองค์ประกอบของเซลล์และการทำงานของเซลล์เป็นพื้นฐานของวิทยาศาสตร์ชีวภาพทุกสาขา ความเหมือนและความแตกต่างระหว่างเซลล์แต่ละชนิดมีความสำคัญในด้านชีววิทยาของเซลล์และอณูชีววิทยา การศึกษาชีววิทยาเซลล์นั้นมีความเกี่ยวข้องกับพันธุศาสตร์ ชีวเคมี อณูชีววิทยา และชีววิทยาของการเจริญ