มาร์ชา พี. จอห์นสัน

มาร์ชา พี. จอห์นสัน (24 สิงหาคม 1945 – 6 กรกฎาคม 1992) หรือรู้จักด้วยชื่อเมื่อเกิด มัลคอล์ม ไมเคิลส์ จูเนียร์ เป็นนักเคลื่อนไหวขับเคลื่อนการปลดปล่อยเกย์ และแดรกควีนชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เป็นปากเป็นเสียงให้กับสิทธิเกย์ และเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีบทบาทมากในเหตุการณ์จลาจลสโตนวอลล์เมื่อปี 1969 ถึงแม้จะมีความเข้าใจว่าจอห์นสันเป็นคนเริ่มก่อจลาจลในครั้งนั้น แต่เธอยืนยันมาตลอดว่าเธอไม่ได้อยู่ที่สโตนวอลล์ตอนจลาจลเริ่มต้นขึ้น
จอห์นสันเป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งของแนวหน้าปลดแอกเกย์ และร่วมก่อตั้งกลุ่มขับเคลื่อน สตรีททรานส์เสาไทท์แอ็กชั่นเรฟโวลูชันนารีส์ (S.T.A.R.) ร่วมกับเพื่อนสนิท ซิลเวีย รีเวียรา จอห์นสันยังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงเกย์และศิลปะของนิวยอร์กซิตี ทั้งเป็นนางแบบให้กับศิลปิน แอนดี วอร์ฮอล และแสดงแดรกร่วมกับกลุ่มฮอทพีชชิส จอห์นสันยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "นายกเทศบาลถนนคริสตอเฟอร์" เนื่องจากสามารถพบเธอซึ่งอ้าแขนต้อนรับอยู่ประจำ ๆ ได้ในย่านเกรนิชวิลเลจ ในปี 1987 ถึง 1992 จอห์นสันเคยเป็นนักขับเคลื่อนเรื่องโรคเอดส์ให้กับแอ็กตัป 
ในปี 1992 มีผู้พบศพของจอห์นสันในแม่น้ำฮัดสัน กรมตำรวจนิวยอร์กซิตีสรุปว่าเธอฆ่าตัวตาย ในภายหลังนำไปสู่ข้อถกเถียงมากมายเกี่ยวกับสาเหตุการเสียชีวิตของเธอ
เหตุการณ์สโตนวอลล์.
จอห์นสันเป็นหนึ่งในแดรกควีนคนแรก ๆ ที่ไปสโตนวอลล์อินน์หลังเริ่มยอมให้สตรีและแดรกควีนเข้าไปได้ หลังจากก่อนหน้าเป็นบาร์ชายล้วนเท่านั้น ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 28 มิถุนายน 1969 เกิดเหตุจลาจลสโตนวอลล์ขึ้น โดยมีสองคืนแรกที่การจลาจลเป็นไปอย่างหนักหน่วงที่สุด การปะทะกับตำรวจยังเกิดแรงกระเพื่อมให้มีการเดินขบวนประท้วงในขุมชนเกรนิชวิลเลจต่อเนื่องเป็นสัปดาห์หลังเกิดเหตุ
จอห์นสัน, ซาซู่ โนวา (Zazu Nova) และ แจ็กกี ฮอร์โมนา (Jackie Hormona) ถูกเรียกขานกันในบรรดาผู้อยู่ในเหตุการณ์สโตนวอลล์ที่เดวิด คาร์เทอร์ (David Carter) สัมภาษณ์ในหนังสือ "Stonewall: The Riots That Sparked the Gay Revolution" ว่าเป็น "บุคคลสามคนที่ทราบว่าเคยเป็นแนวรบหน้า" ในการผลักกลับตำรวจขณะเกิดเหตุการณ์ ส่วนจอห์นสันเองปฏิเสธข้อกล่าวหาว่าเธอเป็นคนเริ่มเหตุการณ์ ในปี 1987 จอห์นสันได้เล่าถึงเหตุการณ์สโตนวอลล์ว่าตอนนั้น "[เวลา] 2:00 [เช้าวันนั้น] [...] ก็เกิดจลาจลขึ้นไปแล้ว" และยังระบุว่าอาคารของสโตนวอลล์ "ถูกเพลิงไหม้" หลังตำรวจเป็นผู้ก่อเพลิงเอง รายงานส่วนใหญ่ระบุว่าเหตุจลาจลเริ่มต้นขึ้นเมื่อเวลา 1:20 ในเข้าวันนั้น หลัง สอตร์เม เดอลาร์เวอรี น่อสู้กลับตำรวจที่พยายามจะมาจับกุมเธอในคืนนั้น
ตั้งแต่ก่อนที่หนังสือของคาร์เทอร์จะออกจำหน่าย มักมีการอ้างว่าจอห์นสัน "เขวี้ยงอิฐ" ใส่ตำรวจ คำกล่าวอ้างนี้ไม่เคยได้รับการตรวจสอบ และจอห์นสันเองก็ยืนยันว่าตอนเริ่มเกิดการปะทะกัน เธอไม่ได้อยู่ด้วย มีแต่ได้ยินว่ามีเหตุการณ์เกิดขึ้นและไปบอกซิลเวีย รีเวียรา (Sylvia Rivera) ซึ่งกำลังหลับบนม้านั่งในสวนสาธารณะหนึ่งในแถวอัปทาวน์ นอกจากนี้ มีผู้อยู่ในเหตุการณ์ที่สโตนวอลล์หลายคนยืนยันกับคาร์ทเอร์ในหนังสือว่าในจลาจลคืนที่สอง จอห์นสันปีนขึ้นไปบนเสาไฟส่องสว่างแล้วเทถุงที่ข้างในมีอิฐหนึ่งก้อนใส่รถตำรวจคันหนึ่ง โดนกระจกหน้ากันลมแตก
การเสียชีวิต.
ไม่นานหลังพาเหรดเกย์ไพรด์ปี 1992 มีผู้พบศพของจอห์นสันลอยอยู่ในแม่น้ำฮัดสัน เจ้าหน้าที่ตำรวจสรุปผลในตอนแรกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่คนในชุมชนและเพื่อนของเธอเชื่อว่าเธอไม่ได้ฆ่าตัวตาย และตั้งข้อสังเกคว่าศีรษะของจอห์นสันมีรอยแผลขนาดใหญ่ การเสียชีวิตที่น่ากังขาของเธอเกิดขึ้นท่ามกลางสภาพที่ความรุนแรงต่อต้านเกย์กำลังถึงจุดสูงสุดในนิวยอร์กซิตี รวมถึงความรุนแรงที่เกิดจากตำรวจเองด้วย
ในเดือนธันวาคม 2002 การสอบสวนโดยตำรวจจบลงด้วยการแก้สาเหตุการเสียชีวิตของจอห์นสันจาก "ฆ่าตัวตาย" เป็น "ยังไม่ทราบ"
อดีตนักการเมืองนิวยอร์ก ทอม ดอน เป็นผู้ผลักดันให้มีการสอบสวนกรณีการเสียชีวิตของจอห์นสันใหม่ โดยระบุเหตุผลว่า "ปกติแล้ว เวลาบุคคลหนึ่งฆ่าตัวตายก็มักจะทิ้งโน๊ตไว้ แต่เธอไม่ได้ทิ้งโน๊ตไว้เลย" ในเดือนพฤศจิกายน 2012 นักเคลื่อนไหว มารายห์ ลอเพซ ประสบความสำเร็จในการเรียกร้องให้กรมตำรวจนิวยอร์กพิจารณาการเสียชีวิตของจอห์นสันใหม่ว่าอาจเป็นการถูกฆาตกรรม