pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
รถไฟใต้ดินคาร์กิว

รถไฟใต้ดินคาร์กิว (หรือ) หรือ รถไฟใต้ดินคาร์กัฟ  เป็นระบบรถไฟใต้ดินที่ให้บริการในเขตเมืองคาร์กิว ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ของประเทศยูเครน เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1975
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
รถไฟใต้ดินเคียฟ

รถไฟใต้ดินเคียฟ (หรือ) เป็นระบบขนส่งสาธารณะในเคียฟ เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินแห่งแรกในประเทศยูเครน และแห่งที่สามในกลุ่มอดีตประเทศของสหภาพโซเวียต ต่อจากรถไฟใต้ดินมอสโกและรถไฟใต้ดินเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ปัจจุบันมีสามเส้นทาง ระยะทาง จำนวน 51 สถานี สถิติผู้โดยสาร 1.439 ล้านคนต่อวัน
รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ

รถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ หรือ รถไฟใต้ดินนครเคียวโตะ  เป็นระบบขนส่งมวลชนในนครเคียวโตะ ดำเนินการโดยสำนักการขนส่งเทศบาลนครเคียวโตะ (Kyoto Municipal Transportation Bureau) ปัจจุบันมีจำนวน 2 เส้นทาง
แฟนผม! เป็นจิ้งจอกครับ

แฟนผม! เป็นจิ้งจอกครับ (ฮันกึล:내 여자친구는 구미호, แน ยอจาชินกูนึน กูมิโฮ; อังกฤษ:My Girlfriend Is a Nine-Tailed Fox) เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติกคอมเมดี้ และแฟนตาซี เขียนโดยสองพี่น้องตระกูลฮง คือฮง จองอึน และฮง มีรัน ซึ่งโด่งดังจากผลงานหลายเรื่อง เช่น My girl และ You are Beautifull เป็นต้น กำกับโดยบู ซองชอล ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ SBS ต่อจากเรื่อง Bad guy ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21.55 น. ตั้งแต่วันพุธที่ 11 สิงหาคม ถึงวันพฤหัสบดีที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 มีความยาว 16 ตอน ส่วนในประเทศไทยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ทุกวันพุธถึงวันศุกร์ เริ่มตั้งแต่วันพุธที่ 30 ตุลาคม 2556 เวลา 08.30 - 10.00 น. 
ละครเรื่องนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในเกาหลี และยังได้ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ด้วย โดยนักแสดงนำทั้ง อี ซึงกี และซิน มินอา ได้รับรางวัล Excellence in Acting , Best Couple Award และ Top 10 Stars Award ในปี 2010 
เนื้อเรื่องย่อ.
กูมิโฮเป็นจิ้งจอกเก้าหางที่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเป็นมนุษย์ เธอลงมาที่โลกมนุษย์ ผู้ชายทุกคนที่เห็นเธอต่างตกตะลึงและหลงใหลในความงามจนไม่เป็นอันทำอะไร ได้แต่ติดตามกูมิโฮทั้งวัน ทำให้ผู้หญิงในเมืองต่างวุ่นวาย เพียงไม่นานก็เกิดข่าวลือกันว่าถ้าเธอกินตับผู้ชายครบ 100 คนเธอจะกลายเป็นมนุษย์ พวกผู้หญิงจึงพากันไปหาคุณยายสามเพื่อขอความช่วยเหลือ คุณยายสามจึงตัดหางของเธอทิ้งทั้ง 9 หางและกักขังเธอไว้ในรูปภาพเพื่อไม่ให้เธอออกมาที่โลกอีก 
500 ปีผ่านไป ชา แทอุง หลานชายเศรษฐีที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีแก่นสาร หลบหนีปู่ของเขาหลงทางไปที่วัดจนพบกับเสียงประหลาด เขาถูกกูมิโฮบังคับให้วาดหางของสุนัขจิ้งจอกในรูปภาพจนครบเก้าหาง ทำให้กูมิโฮหลุดออกมาจากรูปภาพได้ เธอคอยติดตามแทอุงไปทุกที่ จนทั้งคู่เข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านเดียว เธอได้พบหมอดงจูผู้ที่คอยช่วยเหลือทุกเรื่องรวมถึงเรื่องที่จะทำให้เธอกลายเป็นมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ โดยที่กูมิโฮต้องนำลูกปัดที่อยู่ในตัวของเธอไว้ในตัวของแทอุงและให้เขาเก็บรักษาไว้จนครบ 100 วัน แต่แล้วกูมิโฮต้องเจออุปสรรคขัดขวางมากมาย ทั้งหมอดงจูที่ไม่ต้องการปล่อยเธอไป และฮเยอิน แฟนสาวของแทอุงที่ล่วงรู้ความลับของเธอ จนในที่สุดเหตุการณ์ก็กลับพลิกผันไป
รถไฟใต้ดินโลซาน

รถไฟใต้ดินโลซาน เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ปัจจุบันมีจำนวนสองเส้นทาง สายเอ็ม 1 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา สายเอ็ม 2 เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดิน เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2008
สายเอ็ม 1.
รถไฟใต้ดินโลซาน สายเอ็ม 1 เปิดให้บริการวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 ดำเนินการโดยบริษัท Transports publics de la région lausannoise (TL, formerly Tramways Lausannois) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา มีระยะทาง ใช้ระบบทางเดี่ยว
สายเอ็ม 2.
รถไฟใต้ดินโลซาน สายเอ็ม 2 เป็นเส้นทางที่ 2 ของรถไฟใต้ดินโลซาน ระบบรถไฟใต้ดิน
เฆซุส เบร์โรกัล

เฆซุส เบร์โรกัล กัมโปส  เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโปนเตแบดรา โดยเล่นในตำแหน่งกองหน้า
เยคาเตรินบุร์ก

เยคาเตรินบุร์ก ("yih-'-ər-'-burg"; #เปลี่ยนทาง , ,) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า เอคาเทรินบูร์ก (อักษรโรมัน: Ekaterinburg) และเดิมชื่อ สเวียร์ดลอฟสค์ (#เปลี่ยนทาง , , ค.ศ. 1924–1991) เป็นนครและศูนย์กลางการปกครองของแคว้นสเวียร์ดลอฟสค์และเขตสหพันธ์ยูรัล สหพันธรัฐรัสเซีย เมืองนี้ตั้งอยู่บนแม่น้ำอิเซท ระหว่างภูมิภาควอลกา-ยูรัลและไซบีเรีย โดยมีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน ประชากรมากถึง 2.2 ล้านคนในกลุ่มเมือง เยคาเตรินบุร์กเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตสหพันธ์ยูรัลของประเทศรัสเซีย เยคาเตรินบุร์กได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งที่ 3 ของรัสเซีย" เนื่องจากอยู่ในอันดับที่ 3 จากขนาดเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การคมนาคม และการท่องเที่ยว
รถไฟใต้ดินลีล

รถไฟใต้ดินลีล  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเมืองลีล ประเทศฝรั่งเศส เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1983 ปัจจุบันมี 2 เส้นทาง 60 สถานี ระยะทาง 
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
รถไฟใต้ดินลิมา

รถไฟใต้ดินลิมา  หรือที่ชาวเปรูเรียกว่า "รถไฟไฟฟ้า"  เป็นระบบขนส่งมวลชนในกรุงลิมา ประเทศเปรู มีจำนวนหนึ่งเส้นทาง ระยะทาง จำนวน 16 สถานี ตัดผ่าน 9 เขต เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
เส้นทางและสถานี.
สาย 1.
รายชื่อสถานีรถไฟฟ้า สาย 1
มานูเอล เรดอนโด การ์ซิอา

มานูเอล เรดอนโด การ์ซิอา  เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2528 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดในไทยพรีเมียร์ลีก โดยเล่นในตำแหน่งกองกลาง
แม่น้ำยากิ

แม่น้ำยากิ  เป็นแม่น้ำในรัฐโซโนรา ประเทศเม็กซิโก อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ เป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่สุดของรัฐโซโนรา แม่น้ำมีความยาวประมาณ 320 กม. (200 ไมล์) ไหลลงสู่อ่าวกาลิฟอร์เนีย ใกล้กับเมืองโอเบรกอน
รถไฟใต้ดินลิสบอน

รถไฟใต้ดินลิสบอน  เป็นระบบขนส่งมวลชนในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส เปิดให้บริการเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1959 เป็นระบบรถไฟใต้ดินแห่งแรกในโปรตุเกส ปัจจุบันมีจำนวน 4 เส้นทาง ระยะทางทั้งสิ้น 55 สถานี
เส้นทาง.
เดิมสายทางรถไฟใต้ดินทั้ง 4 สายมีชื่อเรียกตามรูปภาพ 4 รูป ภายหลังจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อเรียกตามสีเป็นชื่อหลัก แต่ในปัจจุบันยังคงใช้สัญลักษณ์ตามชื่อรูปภาพเหมือนเดิม และชื่อรูปภาพก็ยังคงใช้เป็นชื่อรองของแต่ละสาย
แม่น้ำติซอ

แม่น้ำติซอ , แม่น้ำตือซา (ยูเครนและ) หรือ แม่น้ำติซา (สโลวัก, เซอร์เบีย และ) เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายสำคัญในยุโรปกลาง ต้นน้ำอยู่ในเทือกเขาคาร์เพเทียน ไหลผ่านประเทศยูเครน ไหลไปทางตะวันตก เป็นส่วนหนึ่งของเส้นเขตแดนระหว่างประเทศยูเครนกับประเทศโรมาเนีย แล้วไหลไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านประเทศฮังการี เข้าไปทางเหนือของประเทศเซอร์เบีย ลงสู่แม่น้ำดานูบ
แม่น้ำติซอมีพื้นที่รองรับน้ำ 156,087 ตร.กม. (60,266 ตร.ไมล์) มีความยาว เป็นแควสายที่ยาวที่สุดของแม่น้ำดานูบ มีการระบายน้ำต่อปีราว 792 m3/s (28,000 cu ft/s) 
กล่าวกันว่ามีการฝังร่างอัตติลาไว้ที่ส่วนโค้งของแม่น้ำติซอ
ซง ฮอ-ยุน

ซง ฮา-ยุน หรือชื่อเกิด คิม มี-ซอน (เกิด 2 ธันวาคม พ.ศ. 2529) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้หรือชื่ออีกหนึ่งคือ คิม บยอล  เธอเปลี่ยนชื่อในการแสดงว่า ซง ฮา-ยุน เมื่อปี พ.ศ. 2555มีชื่อเสียงจากซีรี่ย์เกาหลีใต้เรื่องสามีคนนี้แจกฟรีให้เธอ
รถไฟใต้ดินมาร์แซย์

รถไฟใต้ดินมาร์แซย์  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าใต้ดินในเมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1977 ประกอบด้วยสองเส้นทาง จำนวน 28 สถานี ระยะทาง สถิติผู้โดยสารปี ค.ศ. 2012 คือ 76.7 ล้านคน
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
นาดอร์

นาดอร์ (ฝรั่งเศสและ), อันนาซูร  หรือ เอนนาดูร์ (เบอร์เบอร์:) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโมร็อกโก เป็นเมืองท่าริมฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นเมืองการค้าสำคัญ ค้าปลา ผลไม้ และการปศุสัตว์ เชื่อมโยงกับเมืองเมลียาของประเทศสเปนซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือประมาณ 10 กิโลเมตร เมืองมีประชากรราว 150,000 คน
นามังแกน

นามังแกน (/,) เป็นนครในภาคตะวันออกของประเทศอุซเบกิสถาน เมืองหลักของแคว้นนามังแกน เมืองตั้งอยู่บนขอบทางเหนือของหุบเขาฟาร์ฆอนา ราว 30 กิโลเมตรจากพรมแดนประเทศคีร์กีซสถาน มีท่าอากาศยานหลักคือท่าอากาศยานนามังแกน
นามังแกนเป็นเมืองสำคัญทางการค้าตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ในสมัยสหภาพโซเวียตมีการสร้างโรงงานมากมายที่นี่ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง มีการผลิตทางอุตสาหกรรมในเมืองนี้มากขึ้นกว่าห้าเท่าจากปี 1926–1927 ในปัจจุบันนามังแกนเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมเบาโดยเฉพาะอุตสาหกรรมอาหารของประเทศ และมีประชากร 475,700 คนในปี 2014
ตำบลทุ่งสัง

ตำบลทุ่งสัง เป็นตำบลในอำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลรับผิดชอบในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลทุ่งสัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งสังทั้งตำบล
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลทุ่งสังตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอทุ่งใหญ่ ห่างจากที่ว่าการอำเภอทุ่งใหญ่ประมาณ 8 กิโลเมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 115 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
หมู่บ้าน.
ตำบลทุ่งสังประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้
ประวัติ.
ตำบลทุ่งสังได้รับการจัดตั้งเป็นตำบล ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 โดยแบ่งหมู่บ้านออกเป็น 6 หมู่บ้าน โดยยังคงรวมพื้นที่ตำบลบางรูปปัจจุบันเข้าด้วยกันคือ
หลังจากนั้นมีคำสั่งกระทรวงมหาดไทยแบ่งแยกการปกครองออกเป็นตำบลบางรูป ทำให้ตำบลทุ่งสังเหลือพื้นที่ การปกครอง ประชากร น้อยกว่าตำบลบางรูปและได้จัดสรรพื้นที่หมู่บ้านใหม่เป็น 6 หมู่บ้าน ดังนี้
และในปี พ.ศ. 2543 ได้แบ่งแยกเพิ่มขึ้นอีก 1 หมู่บ้าน คือ 
ต่อมาได้มีการประกาศจัดตั้ง "องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งสัง" เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา และเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556 ก็ได้รับการประกาศยกฐานะเป็น "เทศบาลตำบลทุ่งสัง"
ตำนาน.
ตำบลทุ่งสัง มีตำนานเล่าว่าเคยมีพระยาคนหนึ่ง ชื่อว่า พระยาลอ มีนิสัยชอบล่าไก่ป่า (ไก่เถื่อน) เป็นชีวิตจิตใจ วันหนึ่งท่านได้ออกล่าไก่ป่า (ต่อไก่) โดยได้นำไก่ต่อเป็นไก่ที่ใช้ต่อไก่ป่าให้มาติดกับดัก (อุปกรณ์สำหรับต่อจับไก่ป่า) แล้วท่านได้แอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ เมื่อได้ระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งยังไม่ทันที่ไก่ป่าจะผ่านมา ก็ปรากฏว่าได้มีมุดสัง (มูสังหรืออีเห็น) เป็นสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายเสือ แต่ตัวเล็กกว่าเสือชอบกินไก่เป็นอาหารย่องเข้ามาตะครุบไก่ต่อของพระยาลอ เพื่อหมายจะกินเป็นอาหาร พระยาลอเห็นดังนั้นก็โกรธมาก จึงหยิบเอาไม้ทัง ขว้างไปถูกมุดสัง ชักดิ้นกระเสือกกระสน ทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดทำให้ป่าแถบนั้นเตียนโล่งเป็นเนื้อที่กว้างขวาง กลายเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ในปัจจุบัน ซึ่งเรียกว่า ทุ่งสัง ส่วนไม้ทังนั้นได้กระเด็นไปกลายเป็นภูเขา เรียกว่า ภูเขาลำทัง หมู่ที่ 2 ตัวมุดสังตายและกลายเป็นภูเขา ใกล้ ๆ กับภูเขาลำทังเรียกว่า ภูเขาสังข์ ไก่ต่อของพระยาลอซึ่งผูกติดอยู่กับหลัก ตายและกลายเป็นภูเขาเรียกว่า ภูเขาหลัก และมีแนวหินจากภูเขาหลักมาถึงภูเขาหินมีลักษณะคล้ายกับหลัก ซึ่งสันนิษฐานว่าคงจะเป็นหลักที่พระยาลอใช้ต่อไก่ ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในปัจจุบัน ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้เป็นที่เล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
ปูโน

ปูโน  เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเปรู ตั้งอยู่บนชายฝั่งของทะเลสาบตีตีกากา เป็นเมืองหลวงของแคว้นปูโนและจังหวัดปูโน มีประชากรราว 100,000 คน เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1668 โดยผู้สำเร็จราชการเปโดร เฟร์นันเดซ เด กัสโตร ในฐานะเมืองหลวงของจังหวัดเปาการ์โกยา ในชื่อ ซานควนเบาติสตาเดปูโน ต่อจากนั้นเปลี่ยนชื่อมาเป็น ซานการ์โลสเดปูโน เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปน
แคว้นปูโน

แคว้นปูโน  เป็นแคว้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเปรู ติดกับชายแดนประเทศโบลิเวียทางทิศตะวันออก ติดกับแคว้นมาเดรเดดีโอสทางทิศเหนือ ติดกับแคว้นกุสโกและแคว้นอาเรกีปาทางทิศตะวันตก ติดกับแคว้นโมเกกวาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับแคว้นตักนาทางทิศใต้ เมืองหลวงของแคว้นคือเมืองปูโน ซึ่งตั้งติดกับทะเลสาบตีตีกากา
องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา

องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา เป็นระบบขนส่งมวลชนหลักในเมืองแอตแลนตา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1971 ประกอบด้วยระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ และ รถไฟใต้ดิน (รถไฟใต้ดิน มีระยะทาง 38 สถานี) สถิติผู้โดยสารต่อวันทั้งหมด คือ 422,400 คน
โครงข่าย.
รถไฟใต้ดิน.
องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา มีเส้นทางรถไฟใต้ดิน จำนนวน 38 สถานี สี่เส้นทาง ได้แก่
รถไฟเขตเมืองมัชฮัด

รถไฟเขตเมืองมัชฮัด เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองมัชฮัด เป็นระบบขนส่งมวลชนแห่งที่สองในประเทศอิหร่าน
เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1999 เปิดให้บริการในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2011
เริ่มแรกมีระยะทาง 22 สถานี เปิดให้บริการวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2011 ระหว่างสถานี Nakhrisi และ Vakilabad
ยูนิกยูนิต

ยูนิค ยูนิต (เกาหลี: ) เป็นกลุ่มโปรเจกต์ที่สร้างขึ้นหลังจากการทำงานร่วมกันระหว่างเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์และฮุนได PYL (Premium Younique Lifestyle) และมีสมาชิกคนหนึ่งจากกลุ่มต่างๆในค่ายเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ สมาชิกของกลุ่มมีทั้งสิ้น 6 คน ได้แก่ อึนฮยอก ซุปเปอร์จูเนียร์, ฮโยยอน เกิลส์เจเนอเรชัน, เฮนรี่ ซูเปอร์จูเนียร์ เอ็ม,ลู่หาน เอ็กโซ, แทมิน ชายนี่ และไค เอ็กโซ
โรงเรียนวัดแม่เฉย

โรงเรียนวัดแม่เฉย เป็นโรงเรียนประจำหมู่บ้านแม่เฉย ตั้งอยู่ที่ บ้านแม่เฉย ตำบลด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาอุตรดิตถ์เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนวัดแม่เฉย เป็นสถานศึกษารางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับประถมศึกษา ปัจจุบันโรงเรียนแบ่งการเปิดการสอนเป็น ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ระดับประถมศึกษา และระดับก่อนประถมศึกษา 
โรงเรียนวัดแม่เฉย แยกมาจาก "โรงเรียนประชาบาลตำบลบ้านด่านนาขาม" เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2475 โดยอาศัยศาลาการเปรียญวัดแม่เฉย เป็นสถานที่เรียน
ปัจจุบันโรงเรียนวัดแม่เฉยเปิดทำการเรียนการสอนเป็น 3 ระดับชั้น คือระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีนายภราดร เชียงส่ง ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดแม่เฉยคนปัจจุบัน
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนวัดแม่เฉย จัดตั้งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2475 ในพื้นที่บ้านแม่เฉย ตำบลบ้านด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยใช้พื้นที่ของวัดแม่เฉย อันเป็นวัดประจำหมู่บ้านเป็นที่ตั้งโรงเรียน โดยแยกนักเรียนมาจาก โรงเรียนประชาบาลตำบลบ้านด่านนาขาม ในปี พ.ศ. 2484 นายศูนย์ ใจน้อย และประชาชนได้จัดหาโต๊ะ เก้าอี้ และกระดานดำ พร้อมกับให้นักเรียนย้ายมาเรียนที่ศาลาวัดแม่เฉย มีครูทั้งหมด 4 คน ปัจจุบันโรงเรียนมีเนื้อที่รวมทั้งหมด 6 ไร่ 2 งาน 81 ตารางวา 
ปีการศึกษา พ.ศ. 2556 เปิดทำการสอนเป็น 3 ระดับชั้น คือระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษา มีนักเรียนรวมทั้งสิ้น 172 คน ห้องเรียน 11 ห้อง
รายนามผู้บริหารสถานศึกษา.
โรงเรียนวัดแม่เฉย มีผู้บริหารนับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งใน พ.ศ. 2484 จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2556) นับได้ 72 ปี มีรายนามดังต่อไปนี้
พื้นที่ของสถานศึกษา.
อาณาบริเวณของสถานศึกษา.
โรงเรียนวัดแม่เฉย ตั้งอยู่บนเนินเขาภายในวัดแม่เฉย หมู่บ้านแม่เฉย ตำบลบ้านด่านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก  เป็นหนึ่งในสาธารณรัฐสิบห้าแห่งที่ประกอบกันเป็นสหภาพโซเวียต ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1924 และในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1991 ได้กลายเป็นรัฐเอกราชโดยเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น "สาธารณรัฐอุซเบกิสถาน"
องค์การห้ามอาวุธเคมี

องค์การห้ามอาวุธเคมี  เป็นองค์การระหว่างประเทศ ตั้งอยู่ที่กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ สนับสนุนและทวนสอบการเข้าร่วมเป็นภาคีอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมีซึ่งห้ามใช้อาวุธเคมีและกำหนดให้ต้องทำลายอาวุธเคมีที่ภาคีมีในครอบครอง 
ในปี 2556 องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค

สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค  เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของ สหภาพโซเวียต ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 1920 เริ่มแรกถูกเรียกว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมปกครองตนเองคีร์กีซ (Kirghiz ASSR) และเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต ต่อมาวันที่ 15-19 เมษายน 1925 ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมปกครองตนเองโซเวียตคาซัค และในวันที่ 5 ธันวาคม 1936 ถูกยกระดับให้กลายเป็น สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค (Kazakh SSR) 
ในช่วงระหว่าง ปี 1950 – 1960 พลเมืองโซเวียตถูกกระตุ้นให้ตั้งถิ่นฐานยังโครงการดินแดนบริสุทธิ์ของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค การไหลหลั่งเข้ามาของผู้อพยพย้ายถิ่นเช่น รัสเซีย (อพยพเข้ามาเป็นส่วนใหญ่) ยูเครน เยอรมัน ยิว เบลารุส และ เกาหลี ทำให้เกิดการผสมผสานในหลายเชื้อชาติจนมีจำนวนของชาวต่างชาติมากกว่าชาวพื้นเมือง ซึ่งเป็นผลทำให้มีการใช้ภาษาคาซัคน้อยลงแต่ก็ถูกนำกลับมาใช้อีกตั้งแต่ถูกแยกตัวออกมาเป็นอิสระ วันที่ 10 ธันวาคม 1991 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคได้เปลี่ยนชื่อเป็น สาธารณรัฐคาซัคสถาน และแยกตัวเป็นอิสระจาก สหภาพโซเวียต ในวันที่ 16 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งคาซัคสถานเป็นสาธารณรัฐสุดท้ายที่แยกตัวออกมาก่อนที่จะเกิดการล่มสลายของสหภาพโซเวียต
ประชากร.
จากการสำรวจประชากรในปี 1897-1970 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค ประกอบด้วยเชื้อชาติคาซัค 81.7% ของประชากรทั้งหมด เชื้อชาติรัสเซีย 10.95% ของประชากรทั้งหมด เชื้อชาติยูเครน 1.91% ของประชากรทั้งหมด ชาวตาตาร์ 1.34% ของประชากรทั้งหมด ชาวอุยเกอร์ 1.34% ของประชากรทั้งหมด และเชื้อชาติอุซเบก 0.7% ของประชากรทั้งหมด
ที่มา: Ethnic Composition of Kazakhstan (census data)
เศรษฐกิจ.
ก่อนยุคโซเวียต คาซัคสถานแทบจะไม่มีอุตสาหกรรมหรือการเกษตรขนาดใหญ่เลย ประชากรส่วนใหญ่เป็นชนเผ่าเร่ร่อนในทุ่งหญ้าหรือคนเลี้ยงสัตว์ แม้ว่าสหภาพโซเวียตจะสามารถพัฒนาอุตสาหกรรมที่เจริญรุ่งเรืองและนำการเกษตรมาสู่คาซัคสถานได้ แต่การพัฒนาเหล่านี้ก็มาพร้อมกับต้นทุนมหาศาล การบังคับรวมฟาร์ม ข้อจำกัดของระบบราชการ การวางแผนเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์ และการให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมหนักมากเกินไป ล้วนก่อให้เกิดปัญหาทั้งด้านโครงสร้างและกำลังแรงงานต่อเศรษฐกิจของคาซัคสถาน
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน

สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน  เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี 1921 ถึงปี 1991 ในตอนแรกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 1921 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนได้ก่อตั้งขึ่นจากแคว้นเติร์กเมนของสาธารณรัฐปกครองตนเองสังคมนิยมโซเวียตเตอร์กิสถาน ก่อนที่จะถูกก่อตั้งขึ้นในวันที่ 13 พฤษภาคม 1925 อันเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียตที่แยกกันเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
ตั้งแต่พรมแดนของเติร์กเมนิสถานไม่มีการเปลี่ยนแปลง ในวันที่ 22 สิงหาคม 1990 เติร์กเมนิสถานประกาศอธิปไตยเหนือกฎหมายของสหภาพโซเวียต และในวันที่ 27 ตุลาคม 1991 เติร์กเมนิสถานประกาศเป็นเอกราชและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เติร์กเมนิสถาน
ในทางภูมิศาสตร์ เติร์กเมนิสถานมีพรมแดนติดกับ อิหร่าน และ อัฟกานิสถานไปทางทิศใต้ ทะเลแคสเปียน ไปทางตะวันตก คาซัคสถานไปทางทิศเหนือ และ อุซเบกิสถานไปทางทิศตะวันออก
องค์การขนส่งอ่าวแมสซาชูเซตส์

การคมนาคมอ่าวแมสซาชูเซตส์  เป็นการขนส่งสาธารณะขนาดใหญ่ในเขตเกรตเทอร์บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1964 โดยดำเนินการต่อเนื่องจาก Metropolitan Transit Authority (MTA) ในปี ค.ศ. 2008 มีผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 1.3 ล้านคน (รถไฟใต้ดิน 598,200 คน)
การคมนาคมอ่าวแมสซาชูเซตส์ดำเนินการระบบขนส่งต่าง ๆ ดังนี้ รถไฟชานเมือง, รถไฟใต้ดิน, รถไฟฟ้ารางเบา, รถโดยสารประจำทาง, รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ, รถโดยสารประจำทางไฟฟ้า และ เรือเฟอร์รี
โครงข่าย.
รถไฟใต้ดิน.
รถไฟใต้ดินมีจำนวนสามเส้นทาง ได้แก่
และมีเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา 2 เส้นทาง คือ
อาร์ตป็อป

อาร์ตป็อป (เขียนอีกอย่างว่า art-pop หรือ artpop) เป็นรูปแบบเพลงป็อปที่มีการกำหนดไว้อย่างคลุมเครือ ซึ่งได้รับอิทธิพลจาก ทฤษฎีศิลปะ เช่นเดียวกับแนวคิดจากสื่อศิลปะประเภทอื่นอย่าง แฟชัน วิจิตรศิลป์ ภาพยนตร์ และวรรณกรรมกลุ่มล้ำยุค แนวเพลงนี้ได้รับอิทธิพลจากการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมระดับสูงและวัฒนธรรมระดับต่ำของ ศิลปะประชานิยม และเน้นที่สัญลักษณ์ ลีลา และท่าทางมากกว่าการแสดงออกส่วนตัว นักดนตรีแนวป็อปอาร์ตอาจฉีกแนวไปจากผู้ฟังเพลงป็อปดั้งเดิมและขนบธรรมเนียมดนตรีร็อก โดยสำรวจแนวทางและความคิด แบบหลังยุคนวนิยม แทน เช่น สถานะของป็อปในฐานะพาณิชยศิลป์ แนวคิดเรื่องการประดิษฐ์และตัวตน และคำถามเกี่ยวกับความถูกต้องทางประวัติศาสตร์
ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1960 นักดนตรีป็อปชาวอังกฤษและอเมริกัน เช่น ไบรอัน วิลสัน, ฟิล สเปกเตอร์ และเดอะบีเทิลส์ เริ่มนำแนวคิดของขบวนการป็อปอาร์ตเข้ามาใช้ในการบันทึกเสียงของพวกเขา นักดนตรีป็อปอาร์ตชาวอังกฤษหลายคนได้รับอิทธิพลจากการเรียน ศิลปะในโรงเรียน ในขณะที่ในอเมริกา แนวเพลงนี้ได้รับอิทธิพลจากศิลปินป็อปอย่าง แอนดี วอร์ฮอล และวงเดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ "ยุคทอง" ของป็อปอาร์ตในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ท่ามกลางศิลปินแกลมร็อก เช่น เดวิด โบอี และร็อกซีมิวสิก ที่เปิดรับการฟู่ฟ่าแบบละครเวทีและวัฒนธรรมประชานิยมทิ้งขว้าง
ประเพณีของป็อปอาร์ตยังคงดำเนินต่อไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ผ่านรูปแบบต่าง ๆ เช่น โพสต์พังก์และซินท์ป็อป รวมถึงแนวเพลงนิวโรแมนติกของอังกฤษ พัฒนาต่อไปกับศิลปินที่ปฏิเสธเครื่องดนตรีและโครงสร้างร็อกแบบดั้งเดิม แต่กลับเลือกใช้รูปแบบดนตรีแดนซ์และเครื่องสังเคราะห์เสียงแทน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2010 แนวโน้มศิลปะป็อปอาร์ตใหม่ ๆ เกิดขึ้น เช่น ศิลปินฮิปฮอปที่นำ ทัศนศิลป์มาใช้ และศิลปินเวเพอร์เวฟที่สำรวจความรู้สึกของทุนนิยมร่วมสมัยและอินเทอร์เน็ต
จิ้งจกบ้านหางหนาม

จิ้งจกบ้านหางหนาม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hemidactylus frenatus") สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกจิ้งจกบ้าน อยู่ในวงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก (Gekkonidae)
จิ้งจกบ้านหางหนาม นับเป็นจิ้งจกอีกชนิดหนึ่งที่พบได้หลากหลายและกว้างขวางที่สุด เป็นจิ้งจกที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเริ่มแพร่พันธุ์ในหลายประเทศทั่วโลก ทั้งแอฟริกาตะวันออก, นิวกินี, เม็กซิโก, มาดากัสการ์ และออสเตรเลีย พบเห็นได้ทั่วไปตามที่พักอาศัย เช่น บ้านเรือน โดยเฉลี่ยลำตัวจะมีความยาว 3 นิ้ว ตัวเต็มวัยอาจจะถึง 5 นิ้ว มีสีน้ำตาลอ่อนจนถึงเข้ม หางค่อนข้างกลม มีหนามอยู่บริเวณด้านข้าง ตัวเมียวางไข่คราวละ 2 ฟอง ไข่จะใช้เวลาฟักประมาณ 50-65 วัน ตัวอ่อนที่ออกจากไข่จะมีขนาดประมาณ 2 นิ้ว วงจรชีวิตมีอายุประมาณ 5-10 ปี การงอกใหม่ของหางจิ้งจกใช้เวลาประมาณ 2-6 สัปดาห์ ระยะเวลาขึ้นอยู่กับขนาดของหางที่ขาดหายไป
ปาดัง

ปาดัง  เป็นเมืองใหญ่สุดของชายฝั่งตะวันตกของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองเอกของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ปาดังมีพื้นที่ทั้งหมด และมีประชากรทั้งหมด 923,544 คน จากการสำมะโนประชากรปี 2013
การแบ่งเขตการปกครอง.
ปาดังมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นทั้งหมด 11 ตำบล ("kecamatan"): 
ภูมิอากาศ.
<table class="infobox" style="width: 19.5em; float: ; clear: ; text-align: center; border: solid 1px silver" cellspacing=0 cellpadding=0>
<tr><th style="font-size: 100%">แผนภูมิแสดงสภาพภูมิอากาศของ</th></tr>
<tr><th>ปาดัง </th></tr>
<tr><td><table class="infobox" style="width: 100%; margin: 0; float: ; clear: ; text-align: center; border: none; font-size: 90%" cellspacing=0 cellpadding=0>
<tr><td>ม.ค. </td><td>ก.พ. </td><td>มี.ค. </td><td>เม.ย. </td><td>พ.ค. </td><td>มิ.ย. </td><td>ก.ค. </td><td>ส.ค. </td><td>ก.ย. </td><td>ต.ค. </td><td>พ.ย. </td><td>ธ.ค.</td></tr>
<tr>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
</tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: red">อุณหภูมิ วัดเป็นองศาเซลเซียส</td></tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: blue">ปริมาณหยาดน้ำฟ้า วัดเป็นมิลลิเมตร</td></tr><tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em">"ที่มา: Weatherbase "</td></tr>
</table></td></tr>
<tr><td>
<table class="infobox collapsible collapsed" style="width: 100%; margin: 0; float: ; clear: ; text-align: center; border: none; font-size: 90%" cellspacing=0 cellpadding=0>
<tr><th colspan=12>แสดงข้อมูลเป็นมาตราอังกฤษ</th></tr>
<tr><td>ม.ค. </td><td>ก.พ. </td><td>มี.ค. </td><td>เม.ย. </td><td>พ.ค. </td><td>มิ.ย. </td><td>ก.ค. </td><td>ส.ค. </td><td>ก.ย. </td><td>ต.ค. </td><td>พ.ย. </td><td>ธ.ค.</td></tr>
<tr>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
</tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: red">อุณหภูมิ วัดเป็นองศาฟาเรนไฮต์</td></tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: blue">ปริมาณหยาดน้ำฟ้า วัดเป็นนิ้ว</td></tr>
</table>
</td></tr></table>
รถไฟใต้ดินเมเดยิน

รถไฟใต้ดินเมเดยิน  เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองเมเดยิน ประเทศโคลอมเบีย ปัจจุบันมีจำนวน 2 เส้นทาง
โครงสร้าง.
เส้นทาง.
มีสองเส้นทาง: "สายเอ" จำนวน 21 สถานี และ "สายบี" จำนวน 6 สถานี นอกจากนี้ ยังมีอีก 3 เส้นทางซึ่งเป็นรถไฟกระเช้า
สถานี.
27 สถานี
จิ้งจกบ้านหางแบน

จิ้งจกบ้านหางแบน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hemidactylus platyurus") สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกจิ้งจกบ้าน ในวงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก (Gekkonidae) บางครั้งจัดให้อยู่ในสกุล "Cosymbotus"
มีลักษณะและพฤติกรรมทั่วไปรวมถึงขนาดเหมือนกับจิ้งจกบ้านหางหนาม ("H. frenatus") ซึ่งเป็นจิ้งจกบ้านอีกชนิดหนึ่งที่พบได้กว้างขวางและหลากหลายเช่นเดียวกัน หากแต่จิ้งจกบ้านหางแบนพังผืดที่ตีนจะมีมากกว่า และส่วนหางที่เหยียดหางตรงและมีขอบหางค่อนข้างแบน และรูปร่างลำตัวโดยรวมแบนข้างมากกว่า และหากเมื่อเกาะกับวัสดุที่มีสีอ่อนหรือมีแสงสว่าง จะเปลี่ยนสีลำตัวออกไปทางเหลืองอ่อน
จิ้งจกบ้านหางแบน พบได้ทั่วไปตามบ้านเรือนในทวีปเอเชีย และมีบางส่วนแพร่ขยายพันธุ์ในสหรัฐอเมริกาด้วย โดยถูกนำเข้าไปในฐานะสัตว์เลี้ยง
เมโทรเรล (ลอสแอนเจลิส)

เมโทรเรล เป็นระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงในเมืองลอสแอนเจลิส ประกอบด้วยหกส้นทาง แบ่งเป็น รถไฟใต้ดิน 2 สาย และรถไฟฟ้ารางเบา 4 สาย จำนวน 80 สถานี ผู้โดยสารเฉลี่ยรายวัน 362,904 คน ดำเนินการโดย Los Angeles County Metropolitan Transportation Authority ตั้งแต่ ค.ศ. 1990
 สายสีแดง เป็นระบบรถไฟใต้ดิน วิ่งจากสถานี Downtown Los Angeles ไปยัง North Hollywood
 สายสีม่วง เป็นระบบรถไฟใต้ดิน วิ่งจากสถานี Downtown Los Angeles ไปยัง Koreatown/Mid-Wilshire
 สายสีน้ำเงิน เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบา วิ่งจากสถานี Financial District ไปยัง Long Beach
 สายสีเขียว เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบา วิ่งจากสถานี Redondo Beach ไปยัง Norwalk
 สายสีทอง เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบา วิ่งจากสถานี East Los Angeles ไปยัง Pasadena
 สายเอ็กซ์โป เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบา วิ่งจากสถานี Downtown Los Angeles ไปยัง Culver City
ประสิทธิภาพควอนตัม

ประสิทธิภาพควอนตัม (อังกฤษ: quantum efficiency) (QE) หรือ อุบัติการณ์โปรตอนถูกแปลงไปเป็นอิเล็กตรอนตามอัตราส่วน (IPCE) คือ ปริมาณที่บ่งบอกถึงความไวต่อการรับแสงของอุปกรณ์ เช่น ฟิลม์สำหรับถ่ายภาพ หรือ อุปกรณ์สำหรับชาร์จประจุไฟฟ้าคู่ควบ (CCD) โดยที่เปอร์เซ็นต์ของโฟตอนของแสงที่พุ่งเข้าชนพื้นผิวที่ไวต่อปฏิกิริยาซึ่งจะทำให้เกิดขั้วคู่ โฮล-อิเล็กตรอนขึ้น มันคือการตรวจวัดความแม่นยำเที่ยงตรงของอุปกรณ์ทางไฟฟ้าที่มีความไวต่อแสง เนื่องจากพลังงานของโฟตอนขึ้นอยู่กับ (ความถูกต้องเที่ยงตรงกว่า, ได้สัดส่วนพอเหมาะกับ) ความยาวคลื่นของตัวมันเอง, QE จะถูกใช้บ่อย ๆ ในการวัดเกินกว่าในย่านของความแตกต่างของความยาวคลื่นเพื่อแสดงคุณลักษณะพิเศษของค่าประสิทธิภาพของอุปกรณ์ที่มีต่อแต่ละค่าระดับพลังงานของโฟตอน QE สำหรับโฟตอนที่มีพลังงานต่ำกว่าช่องว่างพลังงานนั้นจะมีค่าเป็นศูนย์ ฟิล์มถ่ายภาพโดยทั่วไปแล้วจะมีค่า QE น้อยกว่า 10%, ในขณะที่ CCDs สามารถมี QE ดีกว่า 90% ในบางช่วงของความยาวคลื่น
ประสิทธิภาพควอนตัมของเซลล์แสงอาทิตย์.
ค่าประสิทธิภาพควอนตัมของเซลล์แสงอาทิตย์แสดงถึงปริมาณของกระแสไฟฟ้าที่เซลล์จะผลิตได้เมื่อมีการฉายรังสีโฟตอนโดยเฉพาะของความยาวคลื่น ถ้าประสิทธิภาพควอนตัมของเซลล์ถูกนำมารวมโดยทั่วตลอดทั้งสเปกตรัมคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของพลังงานแสงอาทิตย์แล้ว, หนึ่งคือสามารถประเมินปริมาณของกระแสซึ่งเซลล์จะผลิตได้เมื่อสัมผัสกับแสงแดด
บลูอีเกิล (หนังสือการ์ตูน)

บลูอีเกิล  เป็นตัวละครการ์ตูนซูเปอร์ฮีโรจากมาร์เวลคอมิกส์ ซึ่งปรากฎตัวครั้งแรกในนามของทีมซูเปอร์ฮีโรของ สควาดรอน สุพรีม ในการ์ตูนเรื่องดิ อเวนเจอร์ส ฉบับที่ 85 (กุมภาพันธ์ 1971) ในชื่อ อเมริกันอีเกิล ต่อมาในชื่อ แค็พ'เอ็นฮอว์ก ในการ์ตูนเรื่องดิ อเวนเจอร์ส" ฉบับที่ 148 (มิถุนายน 1976) และต่อมาได้ชื่อว่า บลูอีเกิล ในการ์ตูนเรื่องสควาดรอน สุพรีม ฉบับที่ 1 (กันยายน 1985)
กัปตันอุลตร้า

กัปตันอุลตร้า  เป็นตัวละครการ์ตูนซูเปอร์ฮีโรตลกจากมาร์เวลคอมิกส์ ปรากฎตัวครั้งแรกในการ์ตูนเรื่อง แฟนแทสติกโฟร์ ฉบับที่ 177 (ธันวาคม 1976) สร้างสรรค์โดย รอย โธมัส ,จอร์จ เปเรซ และโจ ซินนอทท์
สไปเดอร์-แมน (ไมล์ โมราเลส)

ไมล์ โมราเลส  เป็นตัวละครการ์ตูนซูเปอร์ฮีโรจากมาร์เวลคอมิกส์ ปรากฏโดยเฉพาะในการ์ตูนซีรีส์รายเดือน สร้างสรรค์โดยนักเขียน Brian Michael Bendis และนักวาด Sara Pichelli
ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน อัลติเมตฟอลล์เอาท์ ฉบับที่ 4 (สิงหาคม 2011) หลังจากการตายของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ เป็นวัยรุ่นอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันและลาติน ไมล์เป็นไอ้แมงมุมคนที่ 2 ในอัลติเมตมาร์เวล
จิ้งจกดินลายจุด

จิ้งจกดินลายจุด หรือ จิ้งจกดินสยาม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Dixonius siamensis") สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกจิ้งจกดิน ในวงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก (Gekkonidae) 
เป็นจิ้งจกขนาดเล็ก ลำตัวค่อนข้างยาว ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดละเอียด มีแถวของตุ่มเกล็ดเรียงตัวตลอดแนวของลำตัว นิ้วตีนเรียวไม่มีพังผืดระหว่างนิ้ว สีลำตัวมีความหลากหลาย เช่น สีเทา, สีน้ำตาลเหลือง, สีน้ำตาลเข้ม หรือสีดำ มีลวดลายเป็นแต้มสีน้ำตาลจนถึงดำกระจายอย่างไม่เป็นระเบียบทั่วตัว ซึ่งช่วยให้สามารถพรางตัวกับต้นไม้ หรือพื้นดินได้เป็นอย่างดี อีกทั้งปรับความเข้มอ่อนของสีตัวให้กลมกลืนตามลักษณะพื้นผิวที่เกาะได้ในระดับหนึ่ง แพร่พันธุ์โดยการวางไข่ครั้งละ 2 ฟอง ใต้กองวัสดุเหนือพื้นดิน เปลือกไข่จะบอบบางกว่าไข่ของจิ้งจกที่พบได้ตามบ้าน พบได้ทั่วทุกภาคในประเทศไทย แต่พบได้น้อยในภาคใต้ รวมถึงประเทศอื่น ๆ ใกล้เคียง เช่น พม่า, เวียดนาม, ลาว, กัมพูชา
พบได้ทั้งในป่าและตามที่รกร้างต่าง ๆ ในเขตเมือง เช่น สวนสาธารณะ, สวนหย่อมภายในบ้านเรือน โดยจะมีพฤติกรรมหากินในเวลากลางคืน ตามโคนต้นไม้, พื้นดิน หรือพื้นที่เหนือพื้นดินระดับต่ำ ๆ ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัว
ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค

นาวาอากาศโท ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค ชื่อเดิม ปิยะ ศรีสมุทรนาค หรือที่รู้จักกันในชื่อ โค้ชยะ เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งมือเซต และปัจจุบันเป็นอดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
พ.ศ. 2557 ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย ในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในเอเชียนเกมส์ 2014 ซึ่งเขาเป็นผู้พาทีมดังกล่าว เข้ารับรางวัลเหรียญทองแดงได้เป็นครั้งแรกของการแข่งวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์
ประวัติ.
ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค เคยเป็นมือเซตของวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย ที่เข้าร่วมการแข่งซีเกมส์ถึง 7 สมัยติดต่อกัน (ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 ถึง 2544) โดยในซีเกมส์ 1985 เขาได้เป็นหนึ่งในนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทยที่สามารถคว้าเหรียญทองได้เป็นสมัยแรก และในปี พ.ศ. 2545 เขาได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝีกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย แล้วเว้นช่วงไประยะหนึ่ง ก่อนที่จะกลับมาทำหน้าที่อีกครั้งใน พ.ศ. 2550 และเริ่มประสบความสำเร็จโดยทีมชาติไทยได้สิทธิ์เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์คัพ ด้านงานราชการทหารอากาศ เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายบรรจุหีบห่อ สังกัดกรมพลาธิการทหารอากาศ
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้แก่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยในการแข่งขันวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 2010 ที่จัดขึ้น ณ กว่างโจว ประเทศจีน และในปีเดียวกันนี้ เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมเฟดเดอร์บรอยในการแข่งขันวอลเลย์บอลสโมสรหญิงชิงแชมป์โลก 2010 ซึ่งได้มีส่วนช่วยให้ทีมได้อันดับ 5 ร่วมกับทีมเคนยาไพรสันส์ จากประเทศเคนยา ส่วนในปี พ.ศ. 2554 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมช้างในการแข่งขันวอลเลย์บอลสโมสรหญิงชิงแชมป์โลก 2011 ที่จัดขึ้น ณ กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556 ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงทีมชาติไทย ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงชิงแชมป์โลก 2013 ที่จัดขึ้น ณ เบอร์โน สาธารณรัฐเช็ก จากนั้น ในเดือนกรกฎาคมของปีเดียวกันนี้ เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมวอลเลย์บอลหญิงของไทยในการแข่งกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2013 ที่จัดขึ้น ณ คาซาน ประเทศรัสเซีย และในเดือนเดียวกันนี้ เขาได้เปิดเผยถึงแผนสร้างโอกาสให้นักวอลเลย์บอลรุ่นใหม่เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2013 เพื่อหาประสบการณ์ ต่อมาในเดือนกันยายน เขาได้มีส่วนช่วยให้วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยประสบความสำเร็จครั้งใหญ่ ด้วยการเป็นแชมป์การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่จัดขึ้น ณ จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 ณัฐพนธ์ได้เปิดเผยถึงแผนที่จะให้นักกีฬาวอลเลย์บอลชุดเยาวชนเข้าร่วมทีมชุดใหญ่ 3-4 คนในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงเวิลด์แกรนด์แชมป์เปี้ยนคัพ 2013 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศญี่ปุ่น รวมถึงซีเกมส์ 2013 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศพม่า
นอกจากนี้ ณัฐพนธ์ ศรีสมุทรนาค ยังได้รับการกล่าวว่าเป็นบุคคลมีอัธยาศัยดี และสามารถสร้างบรรยากาศผ่อนคลายให้แก่ทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยได้มากที่สุดคนหนึ่งของทีม
รถไฟใต้ดินรีโอเดจาเนโร

รถไฟใต้ดินรีโอเดจาเนโร  เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองรีโอเดจาเนโร รัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1979 พร้อมกับ 5 สถานีเริ่มแรก ปัจจุบัน มีระยะทาง 35 สถานี จำนวนสองเส้นทาง: สาย 1  สายสาย 2  โดยมีสถานีร่วม 10 สถานี
ปัจจุบันมีสองเส้นทาง สาย 1 (สายสีส้ม) แนวเส้นทางจากย่านบางส่วนทาทิศเหนือไปยังทิศใต้ เป็นทางใต้ดินเต็มระบบ สถานีปลายทางคือสถานีซาเองส์เปญญา (Saens Peña) และอีปาเนมา/เฌเนรัลโอซอรีอู (Ipanema/General Osório) ส่วนสาย 2 (สายสีเขียว) แนวเส้นทางจากตะวันตกเฉียงเหนือไปยังตะวันออกเฉียงใต้ แต่ก่อนเป็นระบบรถไฟฟ้ารางเบา แต่ได้เปลี่ยนเป็นรถไฟใต้ดินในภายหลัง
รถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี

รถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี  หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ระบบการขนส่งสาธารณะ  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินในเม็กซิโกซิตี เมืองหลวงของประเทศเม็กซิโก เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ รองจากรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก ผู้โดยสารต่อปี 1.487 คน ซึ่งหนาแน่นเป็นอันดับที่เก้าของโลก
เมื่อเริ่มแรกมีจำนวน 16 สถานี เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1969 ปัจจุบันมี 12 เส้นทาง ระยะทาง 195 สถานี
รถไฟใต้ดินมิลาน

รถไฟใต้ดินมิลาน  เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี ดำเนินการโดย Azienda Trasporti Milanesi เป็นระบบรถไฟฟ้าที่ยาวที่สุดในอิตาลี ประกอบไปด้วย 4 เส้นทาง ระยะทางทั้งสิ้น 101 สถานี มีผู้โดยสาร 1.15 ล้านคนต่อวัน โดยเส้นทางแรก เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1964 ทำให้เป็นเมืองที่มีระบบรถไฟฟ้าเป็นแห่งที่สอง ต่อจากกรุงโรม
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อี มิน-ฮย็อก (แร็ปเปอร์, เกิด พ.ศ. 2533)

อี มิน-ฮย็อก (อักษรโรมัน: Lee Min-hyuk; ; เกิด 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ มินฮย็อก (Minhyuk) หรือ ฮูตะ (Huta) เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นสมาชิกของบีทูบี เขาเป็นนักแสดงสมทบในละครชุดทางโทรทัศน์หลายเรื่องเช่น "อะนิวลีฟ" และ "สวีต, ซาเวจแฟมิลี"
อาชีพ.
เปิดตัว.
ก่อนที่จะเปิดตัวครั้งแรกในฐานะสมาชิกของ BtoB มินฮย็อกแสดงละครในช่อง jTBC เรื่อง 'Living In Chungdamdong 
2012: BtoB.
กลุ่มหนึ่งได้ออกมินิอัลบั้ม along with an Asia Special Edition และมินฮย็อกเองก็ได้มีส่วนการเขียนเพลง 비밀(Insane)”นอกจากนี้เขายังได้ร่วมแสดงในฐานะนักแสดงนำสำหรับ " 그 입 술 을 뺏 었 어 (Irresistible Lips)ร่วมกับนักแสดงสาว 
Seo Woo.
ชีวิตส่วนตัว.
มินฮย็อกปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่ มหาวิทยาลัยดองกุก คณะเอกการดนตรี
รถไฟใต้ดินมอนทรีออล

รถไฟใต้ดินมอนทรีออล  เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในเมืองมอนทรีออล รัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ปัจจุบันดำเนินการโดยบริษัทขนส่งมอนทรีออล  ตั้งแต่วันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1966 ปัจจุบันมีจำนวน 68 สถานี 4 เส้นทาง ระยะทางรวม เป็นเส้นทางที่มีผู้โดยสารหนาแน่นเป็นอันดับที่สองในแคนาดา สถิติผู้โดยสารรายปี คือ 308.7 คน รถไฟใต้ดินมอนทรีออลเป็นระบบขนส่งแบบราง-ล้อยาง ซึ่งผสมผสานเทคโนโลยีการขนส่งทางรางและทางถนนไว้ด้วยกัน
รถไฟใต้ดินมอสโก

รถไฟใต้ดินมอสโก (#เปลี่ยนทาง , ,) เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินขนาดใหญ่ที่ให้บริการในกรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1935 พร้อมกับ 1 เส้นทาง ระยะทาง 13 สถานีเริ่มแรก เป็นประเทศแรกในกลุ่มอดีตประเทศของสหภาพโซเวียตที่มีรถไฟใต้ดิน ปัจจุบันมีจำนวน 188 สถานี ระยะทาง 313.1 กิโลเมตร
ภาพรวม.
รถไฟใต้ดินมอสโก ของรัฐวิสาหกิจ มีระยะทาง และมีจำนวนสถานีรถไฟฟ้ารวม 194 สถานี ในแต่ละวันจะมีผู้โดยสารตั้งแต่ 7 ล้านถึง 9 ล้านคน แต่ละสายจะมีชื่อสาย และสีที่ไม่เหมือนกัน บนรถไฟฟ้า จะมีเสียงประกาศผู้ชายในเที่ยวของขบวนรถขาเข้าเมือง ส่วนขาออกเมือง จะเป็นเสียงประกาศผู้หญิง แต่ในสายคอลเซวายา ซึ่งเป็นสายวงกลม จะมีเสียงประกาศชายในขบวนรถเที่ยวตามเข็มนาฬิกา ส่วนเที่ยวทวนเข็มนาฬิกา เป็นเสียงประกาศหญิง ในแผนที่เส้นทาง แต่ละเส้นทางจะใช้สีเดียวกันกับสีประจำเส้นทาง
เส้นทางรถไฟฟ้า มีรูปแบบให้บริการจากกระจุกศูนย์กลางไปยังพื้นที่ชานเมือง สายคอลเซวายา (สาย 5) ระยะทาง ซึ่งเป็นสายวงกลม เป็นสายที่ช่วยบรรเทาความหนาแน่นของผู้โดยสารได้ดีที่สุด ป้ายบอกสถานีถัดไปของทุก ๆ สถานี จะบอกสถานีถัดไปของแต่ละทิศทางอย่างชัดเจน โดยแผนที่เส้นทางแบบสมบูรณ์จะแสดงในพื้นที่จำหน่ายตั๋ว พื้นที่ให้ข้อมูลบนชานชาลา และบนรถไฟทุกขบวน สถานีและเส้นทางส่วนใหญ่อยู่ใต้ดิน แต่บางสายก็อยู่ระดับดินหรือยกระดับเป็นส่วนน้อย โดย สายฟีลิออฟสกายา เป็นสายที่ระยะทางส่วนใหญ่อยู่ระดับดิน
รถไฟใต้ดินมอสโก เปิดให้บริการตั้งแต่เวลา 5 นาฬิกา 30 นาที จนถึง 1 นาฬิกาของวันถัดไป เวลาเปิดให้บริการของแต่ละสถานีจะแตกต่างกันไป ขึ้นกับเวลาของรถไฟฟ้าเที่ยวแรกในแต่ละวัน ส่วนเวลาปิดทำการจะเป็นเวลาเดียวกัน เพื่อความสะดวกในการบำรุงทาง รถไฟฟ้าแต่ละขบวนให้บริการห่างกันอย่างน้อยที่สุด 1 นาที 30 วินาที ไม่ว่าสถานการณ์ใด ๆ
รถไฟใต้ดินมิวนิก

รถไฟใต้ดินมิวนิก ("อูบาห์น มึนเชิน") เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในเมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1971 โดยบริษัทขนส่งมิวนิก  ปัจจุบันมีจำนวน 7 เส้นทาง 96 สถานี ระยะทางทั้งสิ้น 
เส้นทางในปัจจุบัน.
ปัจจุบันมีจำนวน 7 เส้นทาง 96 สถานี ระยะทางทั้งสิ้น 
โครงข่ายมีระยะทางทั้งสิ้น มีสถานีจำนวน 100 สถานี (เมื่อนับรวมสถานีเปลี่ยนเส้นทาง) สถิติผู้โดยสารปี ค.ศ. 2012 อยู่ที่ 378 ล้านคน รถไฟใช้ความเร็วสูงสุดที่ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
 ต้องมีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินขนาดที่ใหญ่กว่านี้ในละแวกสนามกีฬาอัลลิอันซ์อาเรนาใหม่ ชานชลาใหม่ที่ 2 ถูกสร้างขึ้น และชานชลาเก่าถูกย้ายไปทางเหนืออีกประมาณ 100 เมตร สะพานเดินข้ามได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อที่จะได้เข้าถึงชานชลาได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้ยังมีการสร้างรางรถเพิ่มอีกด้วย เริ่มสร้างเมื่อ 10 ตุลาคม 2002 และเปิดให้บริการใน 4 พฤษภาคม 2005
 จากการเพิ่มขึ้นของการจราจรและการสร้างสนามกีฬาอัลลิอันซ์อาเรนาใหม่ทำให้มีความจำเป็นจะต้องขยายสถานีนี้ ซึ่งเป็นสถานีเปลี่ยนรถขนาดใหญ่ จึงมีการสร้างอุโมงค์ทางเดินเพิ่มขึ้นเพื่อที่จะให้มีการกระจายผู้โดยสารที่จะไปต่อรถ S-Bahn. โดยสร้างขนานกับชานชลาที่มีอยู่แล้ว เริ่มสร้างเมื่อ 27 พฤษภาคม 2003 และเปิดให้บริการใน 29 พฤษภาคม 2006
 การขยายครั้งนี้ผ่านเมืองการชิงซึ่งมีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งมิวนิกวิทยาเขตการ์ชิงและสถาบันวิจัยอื่นๆตั้งอยู่ ให้เข้าถึงระบบรถไฟฟ้าใต้ดิน เริ่มสร้างเมื่อ 2 เมษายน 2001 และเปิดให้บริการใน 14 ตุลาคม 2006
 เริ่มสร้างเมื่อ 5 มิถุนายน 2001 และเปิดให้บริการใน 28 ตุลาคม 2007
 เริ่มสร้างเมื่อ 7 สิงหาคม 2004 และเปิดให้บริการใน 11 ธันวาคม 2010
 เป็นโครงการที่ค่อนข้างล่วงหน้าไปมาก และเนื่องจากมีการคาดการณ์ผู้โดยสารว่ามีไม่มาก จึงทำให้หยุดโครงการนี้และให้ใช้รถรางจากสถานีชวานเซชตราเซอแทน
 โครงการนี้มีขึ้นพร้อมกับการขยาย S-Bahn สาย S8 จากบนดินลงสู่ใต้ดินจากสถานีอุนเทอร์เฟอริง (S) จนไปถึง ลอยช์เทนแบร์กกริง (S). 
 แม้เส้นทางนี้จะได้รับการอนุมัติแล้ว แต่ก็ยังคงมีข้อถกเถียงกันอยู่ว่าจะมีประโยชน์มากเพียงใด เนื่องจากสายนี้จะวิ่งขนานกับ S-Bahn และรถรางสาย 19 โดยบางส่วนเห็นว่าการขยายโดยผ่าน บลูเมเนา โดยมีเพิ่มอีก 5-6 สถานี จะทำให้พื้นที่ที่ห่างไกลจาก S-Bahn เข้าถึงได้มากขึ้น
 จะเริ่มสร้างปลายปี 2016 แล้วเสร็จในปี 2020
 ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2014, SWM/MVG ได้ประกาศรายละเอียดการสร้างสายรถไฟทางลัดสายใหม่ ซึ่งจะเรียกว่า U9 โดยสายนี้จะช่วยกระจานผู้โดยสารที่แน่นขนัดจากสาย U1/U2/U7/U8 และ U3/U6 โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่สถานีเปลี่ยนรถอย่าง "เซนดลิงเกอร์ ทอร์" (U1/U2/U7/U8 และ U3/U6), "สถานีกลาง" (U1/U2/U7/U8 และ U4/U5), และ "โอเดออนพลัทซ์" (U3/U6 และ U4/U5), และจะช่วยร่นเวลาการเดินทางจาก "สถานีกลาง" และ สนามกีฬาอัลลิอันซ์อาเรนา โดยไม่ต้องเปลี่ยนรถไฟที่สถานีมารีนพลัทซ์หรือโอเดออนพลัทซ์อีกต่อไป มีการคาดการณ์ว่าสาย U9 จะมีผู้โดยสารรปีละ 10 ล้านคนโดยใช้งบประมาณ 250 ถึง 360 ล้านยูโรคาดว่าแล้วเสร็จในปี 2025 หากงบประมาณได้รับการอนุมัติ
 เป็นสายกระจายผู้โดยสารสายที่ 3 สำหรับสถานีปลายทางยังไม่กำหนด
 เป็นสายกระจายผู้โดยสารสายที่ 4 สำหรับสถานีปลายทางยังไม่กำหนด
 เป็นสายกระจายผู้โดยสารสายที่ 5
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
รถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ

รถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ  หรือมักเรียกว่า รถไฟใต้ดินนาโงยะ เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ ประเภทรถไฟใต้ดิน ในเมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีผู้โดยสารมาใช้บริการร้อย 38 ของประชากรทั้งเมือง ดำเนินการโดยการคมนาคมเทศบาลนาโงยะ ปัจจุบันมีจำนวนหกเส้นทาง ร้อยละ 90% เป็นทางใต้ดิน
ระบบรถไฟใต้ดินมีระยะทางรวมประมาณ 93.3 กิโลเมตร และมีสถานีทั้งหมด 87 แห่ง โดยให้บริการผู้โดยสารเฉลี่ยมากกว่า 1.17 ล้านคนต่อวัน
สรธัญ รัตนรุ่งศรี

สรธัญ รัตนรุ่งศรี หรือ มินนี่ เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เป็นนักแสดงชาวไทย
ประวัติ.
สรธัญ รัตนรุ่งศรี ชื่อเล่น มินนี่ เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักแสดงชาวไทย
รถไฟใต้ดินหนานจิง

รถไฟใต้ดินหนานจิง  เป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วที่ให้บริการทั้งในเขตเมืองและชานเมืองของหนานจิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงซู สาธารณรัฐประชาชนจีน 
ปี พ.ศ. 2527 แผนระบบรถไฟใต้ดินที่ให้บริการในหนานจิงเริ่มขึ้นครั้งแรก โดยได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการวางแผนของรัฐบาลกลาง (ปัจจุบันคือคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติ) 
ป ี 25 เริ่มต้นการก่อสร้างวย 16 สถานีแองสาย 1 ในปี 2542 และเปิดให้บริการในปี 2548 ปัจจุบันมี 12 เส้นทาง จำนวน 208 สถานี ระยะทางรวม 449.45 กิโลเมตร (279.28 ไมล์) ดำเนินการและดูแลโดยบริษัทหนานจิงเมโทรกรุ๊ป โครงการต่อขยายในอนาคตประกอบด้วย 30 สายที่จะเปิดให้บริการในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า และอีกหลายสายที่กำลังรอการอนุมัติเพื่อเริ่มการก่อสร้าง
พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ)

พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ/แจ้งกรณ์) หรือ ท่านเจ้าคุณพระสังวรกิจโกศล อดีตเจ้าอาวาสวัดหนองโว้ง เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ที่มีคุณูปการต่องานสาธารณะสงเคราะห์ โดยเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลศรีสังวรสุโขทัย อุปถัมภ์โรงพยาบาลพุทธชินราช โรงพยาบาลสุโขทัย รวมทั้งเป็นผู้ก่อตั้งวัดศรีสังวร นอกจากนี้ท่านยังเป็นเกจิย์คณาจารย์ที่มีการจัดสร้างวัตถุมงคลหลายรุ่น เพื่อจัดมอบให้แก่ศิษย์ที่เคารพนับถือ 
ประวัติ.
เจ้าคุณสังวรกิจโกศล นามเดิมว่า ทองคำ แจ้งกรณ์ เกิดเมื่อวันอังคาร ขึ้น 11 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู จ.ศ. 1215 ตรงกับวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2432 ณ บ้านหนองป่าตอ ตำบลท่าทอง (อำเภอวังไม้ขอน จังหวัดสวรรคโลก ในอดีต) อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย เป็นบุตรคนที่ 7 ของ นายแจ้ง นางลูกจันทร์ แจ้งกรณ์ 
การศึกษา.
เมื่อ อายุ 18 ปี โยมมารดาได้นำไปฝาก พระอาจารย์แจ้ง สำนักวัดราชบูรณะ (วัดเลียบ) กรุงเทพฯ และได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดเลียบ จากนั้นย้ายไปศึกษาพระธรรมวินัยที่วัดปทุมคงคา (วัดสำเพ็ง) ที่นี่นอกเหนือจากการศึกษาแล้ว ยังได้ฝึกหัดเทศน์มหาชาติ กัณฑ์กุมารและมัทรี จนกระทั่งครบบวช จึงได้กลับไป อุปสมบทที่วัดเกาะ ตำบลวัดเกาะ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย
ถ่านก้อนกระดุม

ถ่านก้อนกระดุม หรือถ่านนาฬิกา  คือแบตเตอรี่เซลล์เดี่ยว ที่มีรูปร่างกลมแบนหรือทรงกระบอกเตี้ย ขนาดเล็ก โดยทั่วไปจะมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 จนถึง 20 มิลลิเมตร, สูง 1 ถึง 6 มิลลิเมตร ซึ่งจะขนาดเท่าๆ กับกระดุม จึงเป็นที่มาของชื่อ"ถ่านก้อนกระดุม"
เนื่องจากขนาดที่เล็ก และอายุการใช้งานที่ยาวนาน จึงนิยมใช้เป็นแหล่งจ่ายไฟสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กหลายชนิด เช่น เครื่องคิดเลขพกพา, นาฬิกาข้อมือ และเครื่องช่วยฟัง
ชาวดี เชอร์ม็อค

ชาวดี เชอร์ม็อค หรือ เชอรี่ กมลวิศิษฎ์, ชาวดี กมลวิศิษฎ์ เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ในสังกัดอาร์เอส
ประวัติ.
ชาวดี เชอร์ม็อค (ชื่อเล่น: เชอรี่) เป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกัน คุณแม่ของเธอเป็นคนสุพรรณบุรี ส่วนคุณพ่อเป็นนายทหารจากประเทศสหรัฐอเมริกา เกิดที่สหรัฐอเมริกาและย้ายกลับมาเติบโตในประเทศไทยในตอนชั้นประถมศึกษา เกิดวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2531 เข้าสู่วงการโดยฐานะนางแบบและนักแสดงวัยรุ่น
เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการชักชวนของโมเดลลิ่ง ขึ้นปกนิตยสารหลายเล่ม จนได้เป็นนักแสดงในสังกัดอาร์เอส และมีผลงานทั้งถ่ายแบบ,ละคร,ซิทคอมและภาพยนต์
เชอรี่ปัจจุบันเป็นภรรยาของ ต้น ต้นตระกูลกมลวิศิษฎ์ ลูกชายคนโตของ ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ นักการเมืองชาวไทย หัวหน้าพรรคและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อพรรครักประเทศไทย และยังเป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มากมายย่านสุขุมวิท 
เชอรี่เป็นศิษย์เก่าจากรั้วโรงเรียนอุดมศึกษาลาดพร้าว และจบการศึกษาระดับชั้นปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปัจจุบันสมรสกับ ต้นตระกูล กมลวิศิษฎ์ บุตรชายของ ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ และมีบุตร 2 คนชื่อมารีนา และมาร์โค กมลวิศิษฎ์
อังคณา ทิมดี

อังคณา ทิมดี (ชื่อเล่น แอน) เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507นางแบบ, นักแสดง และนักร้อง เกิดที่จังหวัดกรุงเทพฯ โดยมีพ่อเป็นชาวพม่าเชื้อสายแขก และแม่เป็นชาวไทย เป็นคุณครูสอนอยู่โรงเรียนวัดดอนและมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ปัจจุบันเกษียณอายุราชการ มีน้องชายสองคน น้องชายคนโตเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ อังคณา ทิมดี
จบการศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพการบัญชี เริ่มเข้าสู่วงการเมื่ออายุ 18 ปีจากการเข้าประกวดเวทีการประกวด Miss Bachelor ของ Bachelor Club และได้คว้าตำแหน่งอันดับสอง จากนั้นจึงได้เซ็นสัญญาเป็นนางแบบในสังกัดของคลับหนึ่งปี และมีผลงานถ่ายแบบ เดินแบบ รวมทั้งงานโฆษณาต่างๆ มากมาย ไม่ว่าเป็น โกดัก, ยาสระผมเฟลกซ์, รถซูซูกิ, ชุดว่ายน้ำไทรอัมพ์, เสื้อผ้า LTD รถยนต์ไดฮัทสุ มิร่า, เครื่องสำอางคาเนโบฯ และที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอที่สุด คือโฆษณาเนสกาแฟ เอ็กตร้า เชค ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2531 โดยออกมาในรูปแบบของ Shake Lady นับว่าเป็นต้นแบบสาวเชคเนสกาแฟคนแรกของประเทศไทย นอกจากนี้เธอยังมีรูปร่างที่ดีและสมส่วน และสามารถสวมใส่เสื้อผ้าได้หลากหลายรวมถึงชุดว่ายน้ำ จึงความโดดเด่นในการถ่ายแบบให้กับนิตยสารชั้นนำต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก[]
ต่อมาอังคณาได้มีผลงานเพลงโดยเป็นสมาชิกของวงมะลิลา บราซิลเลี่ยน ที่ออกเพลงสไตล์แรกเก้ สังกัดคีตา เรคคอร์ดส ร่วมกับ วิระ บำรุงศรี (แดง), ปาริกา เทพสุขดี (เปิ้ล), นึกคิด บุญทอง (หนึ่ง) และ อิศราคม เอื้อพงษ์พันธ์ (เอว) โดยมีอัลบั้มเพลงออกมาสามชุด เพลงที่เธอร้องเองและสร้างชื่อเสียง คือ เพลง "ฟองสบู่" และ "อีกหน่อย" นอกจากนี้มียังมีผลงานการแสดงทั้งจอเงินและจอแก้ว เธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง "กะโหลกบางตายช้า กะโหลกหนาตายก่อน"
แอน อังคณาเคยเป็นหุ้นส่วนเปิดร้านอาหารกับเพื่อนย่านสุขุมวิท ธุรกิจกำลังไปได้ดีแต่กลับโดนเพื่อนโกงจนหมดเป็นคดีความขึ้นศาลอยู่ 4-5 ปี สุดท้ายเพื่อนหุ้นส่วนมาขอโทษ จนแอน อังคณา ยกโทษให้กับสิ่งเพื่อนทำ ต่างคนต่างอยู่กันไป และธุรกิจอีกมากมายที่โดนโกงจนหมดสิ้นจากความไว้เนื้อเชื่อใจ
ปัจจุบันยังคงอยู่ในวงการบันเทิง รวมทั้งเขียนหนังสือเคล็ดลับความงามหลายเล่ม, ผลิตรายการ Perfect Life by Angkana ซึ่งออกอากาศทาง True Visions, บรรณาธิการหนังสือ Slim Up และเปิดร้านเสริมสวยร่วมกับเพื่อนชื่อ @3 Salon สยามสแควร์ 
รายการ Perfect Life by Angkana เป็นรายการเกี่ยวกับพาไปสถานที่ต่างๆ ทั้งร้านอาหาร และร้านความสวยความงามทั่วไป ซึ่งออกอากาศทาง True Visions แอน อังคณา ทุ่มเงินที่มีทั้งหมด ทุ่มแรงสุดตัวเพื่อรายการนี้ จนเรตติงพุ่งกระฉูด ปัจจุบัน รายการปิดตัวลงเนื่องจาก คนดูแลทางด้านการเงิน คือผู้จัดการส่วนตัว ที่ดูแลทุก ๆอย่างเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดของรายการ โกงเงินไปจนหมดร่วม 10 ล้านบาท และหนีหายไปจนปัจจุบัน
ทำให้ แอน อังคณา มีหนี้สินรุมเร้า จนต้องขายทุกอย่างเพื่อมาใช้หนี้ จึงนำพาให้เกิดโรคซึมเศร้าและไม่อยากเจอผู้คน
ช่วงเดือน ธันวาคม 2559 แอน อังคณาล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคภูมิแพ้เลือดตัวเอง สาเหตุมาจากความเครียดและการไม่ทานแป้งมาตลอด 20 ปี และเคยเป็นโรคซึมเศร้า ปัจจุบันอาการดีขึ้น 80% ร่างกายแข็งแรงขึ้น สามารถทำงานในวงการได้ปกติเหมือนเดิม
สายฟ้า เศรษฐบุตร

สายฟ้า เศรษฐบุตร (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 -) ชื่อเล่น ฟ้า นักแสดง เกิดที่โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายของภิญโญ ทองเจือ อดีตพระเอกละคร และ ณัฐกานต์ เศรษฐบุตร นางแบบและนักแสดงผู้ล่วงลับ มีพี่ชายต่างมารดา คือ พีท ทองเจือ จบการศึกษาจากโรงเรียนไผทอุดมศึกษา, โรงเรียนหอวัง และระดับปริญญาตรีด้านการผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่ Academy of Arts University ประเทศสหรัฐอเมริกา 
ประวัติ.
เข้าสู่วงการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2533 ขณะศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เมื่ออายุ 15 ปี จากการชักนำของมิ่งขวัญ แสงสุวรรณโดยเริ่มจากการถ่ายแบบนิตยสารดิฉัน และเล่มอื่น ๆ รวมทั้งนิตยสารวัยรุ่นชื่อดังสมัยนั้น เช่น เธอกับฉัน, วัยหวาน ฯลฯ และยังเขียนคอลัมน์คุยกับสายฟ้า ในหนังสือวัยหวานอีกด้วย ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 จึงได้เข้าเทสต์เพื่อแสดงภาพยนตร์ครั้งแรก เรื่อง "โก๊ะจ๋า ป่านะโก๊ะ" แต่รุจน์ รณภพ กลับสนใจให้เขาแสดงเป็นพระเอกวัยรุ่นในเรื่อง "ไม้อ่อน" ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ครั้งนี้โลกฉุดไม่อยู่" จากนั้นจึงแสดงภาพยนตร์วัยรุ่นต่อมาอีกหลายเรื่อง อีกทั้งยังแสดงละครทีวี ผลงานที่เด่น ได้แก่ "ชิงช้าชาลี", "ทางโค้ง", "ข้าวเปลือก" เป็นต้น นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในพิธีกรรายการวัยรุ่น ชื่อ "4 บวก 1 ถึงจะเท่ห์" ร่วมกับ จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ (ต้น), สมชาย เข็มกลัด (เต๋า) และ ปราโมทย์ แสงศร (โมทย์) ก่อนที่จะหยุดงานบันเทิงในปี พ.ศ. 2536 เพื่อไปศึกษาต่อด้านการผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ (Picture and Television) ที่สหรัฐอเมริกา เมื่อจบการศึกษาได้กลับมาทำงานเบื้องหลังรายการต่าง ๆ ก่อนหน้านี้เคยกำกับโฆษณาให้กับบริษัทแมทชิ่ง และบริษัทกันตนา ปัจจุบันเป็นผู้บริหารช่องกรังด์ปรีซ์ ชาแนล สถานีที่ให้ความรู้เกี่ยวกับรถยนต์ ร่วมกับ พีท ทองเจือ ผู้เป็นพี่ชาย เขาได้ทุ่มเทกับสถานีในการผลิตหลายรายการ ทั้งเป็นผู้อำนวยการผลิตรายการให้กับบริษัท ออโต้ – ไลฟ์ จำกัด และ ผู้ผลิตรายการ "เพชรตาแมว" จนได้รับรางวัล "ช่อสะอาด" ประจำปี 2555 ในฐานะของกรังด์ปรีซ์และออโต้–ไลฟ์ ร่วมกับ คุณอโณทัย เอี่ยมลำเนา รองประธานกรรมการบริหาร บริษัท กรังด์ปรีซ์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด และประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหาร เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2555 
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ น.ส.ปิ่นกาญจน์ ตันสุวรรณรัตน์ เมื่อ พ.ศ. 2561
ผลงาน.
กำกับและผลิต.
ฯลฯ
โรงเรียนกีรติศึกษา

โรงเรียนกีรติศึกษา (Keeratisuksa School) อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา 30130 โทร044-314064 เป็นโรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน(สช.) กระทรวงศึกษาธิการ 
ประวัติ.
ก่อตั้งโดยนางสิรดา นิมมานนท์ ปัจจุบัน มี ผศ.วัลลภ นิมมานนท์ เป็นผู้รับใบอนุญาต นายณัฐภัทร นิมมานนท์ เป็นผู้จัดการ
ผู้ทรงคุณวุฒิ ดร.ชัยณรงค์ คูณคณะ 
รายชื่อผู้อำนวยการตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน 
ระดับที่เปิดสอน.
เปิดสอนในระดับก่อนวัยเรียน(เนอสเซอรี่) อนุบาล ประถมศึกษา และมัธยมศึกษาตอนต้น 
บุคลากรและนักเรียน.
มีจำนวนครูและบุคลากรจำนวน 36 คน จำนวนนักเรียนชายหญิงปัจจุบัน2556 จำนวน 600 คน
อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 4

อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 4 ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 และออกอากาศตอนสุดท้ายในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 โดยมี ไรอัน ซีเครสท์ รับหน้าที่เป็นพิธีกร และมี แรนดี แจ็คสัน, พอลลา อับดุล และ ไซมอน คาวเวลล์ รับหน้าที่กรรมการตัดลินในฤดูกาลนี้
ผู้ชนะในฤดูกาลนี้คือ แคร์รี อันเดอร์วูด สาวจากโอคลาโฮมา ในฤดูกาลนี้มียอดโหวตรวมทั้งหมดประมาณ 500 ล้านโหวต เฉพาะในรอบสุดท้ายของฤดูกาลนั้นมีจำนวนโหวต 37 ล้านโหวต
รอบคัดเลือก.
รอบคัดเลือกนั้นถูกจัดขึ้นในเมืองต่างๆ ดังนี้
สัปดาห์ฮอลลีวูด.
จากรอบคัดเลือกนั้น มีผู้ผ่านเข้าสู่รอบสัปดาห์ฮอลลีวูดทั้งหมด 193 คน ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มชายและกลุ่มหญิงเพื่อทำการแสดง โดยทั้งสองกลุ่มจะทำการแสดงกันคนละวัน การคัดเลือกนั้นถูกจัดขึ้นที่ โรงละครออร์เฟี่ยม ในลอสแอนเจลิส โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือกเพลงจาก 12 เพลงที่โปรดิวเซอร์ได้กำหนดไว้เพื่อทำการแสดงกับเปียโน และหลังจากจบการแสดงกลุ่ม ผู้ที่ทำผลงานได้ไม่ดีจะถูกคัดออกไป โดยมีผู้ที่ต้องออกจากการแข่งขันในรอบนี้ไปทั้งหมด 96 คน (ถูกคัดออก 95 คนและขอออกเอง 1 คน) เหลือผู้เข้าแข่งขัน 97 คนที่ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปนั่นคือรอบการแสดงกลุ่ม ซึ่งเพลงที่ใช้ในการแสดงในรอบนี้ได้แก่ "I Can't Help Myself" ของ เดอะ โฟร์ ท็อปส์, "Get Ready" ของ เดอะเทมป์เทชันส์, "Jump Shout Boogie" ของ แบร์รี แมนิโลว์, "Please Mr. Postman" ของ เดอะมาร์เวลเลทส์ และ "Where Did Our Love Go" ของ เดอะซูพรีมส์ และหลังจากจบรอบนี้เหลือผู้เข้าแข่งขัน 75 คนผ่านเข้าสู่รอบต่อไป
ในรอบสุดท้าย ผู้ผ่านเข้ารอบจะได้ทำการแสดงแบบร้องเพลงสดต่อหน้าคณะกรรมการ และหลังจากการแสดงสิ้นสุดลง ผู้เข้าแข่งขันถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มเพื่อประกาศผล จากนั้น 2 จาก 4 กลุ่มถูกคัดออก ทำให้เหลือผู้ผ่านเข้ารอบเพียง 44 คนเท่านั้น และหลังจากกรรมการได้ทำการปรึกษากันแล้ว จึงได้ทำการคัดเลือกผู้ผ่านเข้ารอบเซมิไฟนอล 24 คนสุดท้าย แบ่งเป็นฝ่ายชาย 12 คน และฝ่ายหญิง 12 คน
รอบเซมิไฟนอล.
ในฤดูกาลนี้ได้มีการจำกัดเพศของผู้ที่ผ่านเข้ารอบเพื่อให้มีความเท่าเทียมกัน โดยมีผู้ผ่านเข้ารอบเซมิไฟนอล 24 คน เป็นฝ่ายชาย 12 คนและฝ่ายหญิง 12 คน และในแต่ละสัปดาห์ของรอบเซมิไฟนอลนี้จะคัดผู้เข้าแข่งขันออกฝ่ายละ 2 คน เพื่อให้เหลือฝ่ายละ 6 คน เข้าสู่รอบ 12 คนสุดท้ายต่อไป
ตารางสรุปผลการแข่งขัน.
หมายเหตุ: "เหว 3 คน" หมายถึงผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนน้อยที่สุด 1 ใน 3 ของสัปดาห์นั้น และถูกประกาศให้ผ่านเข้ารอบไปก่อน ส่วน "เหว 2 คน" นั้นหมายถึงผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนน้อยที่สุด 1 ใน 3 ของสัปดาห์นั้น และถูกประกาศให้ผ่านเข้ารอบเป็นคนสุดท้าย ทั้งนี้อาจหมายถึงหรือไม่ได้หมายถึงลำดับคะแนนของผู้เข้าแข่งขันแต่อย่างใด
รถไฟใต้ดินนิจนีนอฟโกรอด

รถไฟใต้ดินนิจนีนอฟโกรอด  หรือที่รู้จักกันในชื่อ รถไฟใต้ดินกอร์กี  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมืองนิจนีนอฟโกรอด ประเทศรัสเซีย เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1985 จำนวน 15 สถานี ระยะทาง