เสือลายเมฆฟอร์โมซา

เสือลายเมฆฟอร์โมซา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Neofelis nebulosa brachyura") เป็นชนิดย่อยของเสือลายเมฆเฉพาะถิ่นของไต้หวัน การศึกษาโดยใช้กล้องดักถ่ายภาพที่มีขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1997 ถึง 2012 ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงการมีอยู่ของเสือลายเมฆฟอร์โมซา ประชากรของเสือชนิดนี้ถูกขึ้นบัญชีว่าสูญพันธุ์ในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น
อนุกรมวิธาน.
"Felis nebulosa" เคยเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่เสนอโดย Edward Griffith ใน ค.ศ. 1821 ผู้อธิบายหนังเสือลายเมฆที่ยังมีชีวิตอยู่จากมณฑลกวางตุ้งในประเทศจีนไปที่โรงละครสัตว์ในExeter Exchangeที่ลอนดอน
"Leopardus brachyurus" ได้รับการเสนอจาก Robert Swinhoe ใน ค.ศ. 1862 ที่อธิบายหนังเสือลายเมฆจากฟอร์โมซา
ภายหลังมีการจัดให้เสือลายเมฆเป็นชนิดย่อย "Neofelis nebulosa brachyurus" อย่างไรก็ตาม จากการวิเคราะห์ทางพันธุกรรมฝยตัวอย่างขนของ "Neofelis" เปิดเผยว่าเสือลายเมฆฟอร์โมซาไม่มีความแตกต่างจากเสือลายเมฆบนแผ่นดินใหญ่ ทำให้เสือลายเมฆฟอร์โมซาในปัจจุบันไม่ถือเป็นชนิดย่อยต่างหากของเสือลายเมฆ
ลักษณะ.
มีการอธิบายถึงเสือชนิดนี้ในปี 1862 โดยอาศัยหนังเสือที่มีส่วนหางไม่สมบูรณ์ ขนของมันมีสีซีดไปจนถึงสีน้ำตาลอ่อน มีลายคล้ายเมฆขนาดใหญ่ที่บริเวณไหล่และสีข้าง โดยมีแต้มเล็กน้อยบนลายเมฆดังกล่าว
Robert Swinhoe เมื่อเขาได้อธิบายลักษณะเสือลายเมฆฟอร์โมซาเป็นครั้งแรกจากหนังเสือสี่ผืนที่เขาได้มา ได้ตั้งข้อสังเกตถึงส่วนหางที่สั้น ซึ่งมีขนาดเป็นครึ่งหนึ่งของตัวอย่างเสือลายเมฆจากหิมาลัย เสือลายเมฆฟอร์โมซาเป็นสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของไต้หวันรองจากหมีดำฟอร์โมซา
ความพยายามครั้งสุดท้าย.
ในการสัมภาษณ์ที่มีขึ้นเมื่อปี 1986 ซึ่งสัมภาษณ์นายพรานพื้นเมืองชาวไต้หวัน 70 คน ได้เปิดเผยว่าพวกเขาเห็นเสือลายเมฆฟอร์โมซาเป็นครั้งสุดท้ายที่ภูเขาต้าอู่เมื่อปี 1983 ในปี 1989 พบหนังเสือในบริเวณของอุทยานแห่งชาติ Tarako ซึ่งเป็นบันทึกสุดท้ายที่ได้รับการยืนยัน ในช่วงปี 1990 มีรายงานว่าพบรอยตีนใกล้กับอุทยานแห่งชาติ Yushan ซึ่งเป็นที่สงสัยและไม่ได้รับการยืนยันว่าเป็นเสือชนิดนี้
มีการคาดการณ์ว่าเสือชนิดนี้ได้ล่าถอยไปยังเทือกเขาอวี้และภูเขาต้าอู่หลังจากที่มีการตัดไม้ทำลายป่าอย่างกว้างขวางในถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติของมัน ปัจจุบันนี้พื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติเขาต้าอู่ ที่แผ่ขยายทั่วพื้นที่ประมาณ เป็นแหล่งสำหรับผืนป่าดั้งเดิมของไต้หวันตอนล่าง และประกอบด้วยป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ตลอดจนป่าเขตอบอุ่นมีไม้ใบกว้างแบบผสม (temperate broadleaf and mixed forest) และป่าสนเขตอบอุ่น (temperate coniferous forest)
ระหว่างปี ค.ศ. 1997 และ 2012 มีการติดตั้งกล้องดักถ่ายภาพกว่า 1,450 จุดทั่วไต้หวัน ในพื้นที่ที่มีศักยภาพเหมาะสมพอที่จะเป็นแหล่งที่อยู่ของเสือชนิดนี้ ตั้งแต่พื้นที่ชายทะเลไปจนถึงที่ระดับความสูง , ในพื้นที่ราบลุ่มที่ถูกแบ่งเป็นผืนเล็ก ๆ ไปจนถึงพื้นที่ที่ได้รับการคุ้มครอง การสำรวจนี้รวมไปถึง 13,000 คืนที่กล้องทำงานรวมกันตั้งแต่ปี 2000 ถึง 2004 บนพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติเขาต้าอู่และ Twin Ghost Lake Important Wildlife Area ระหว่างการบันทึกภาพตอนกลางวันรวม 128,349 วัน พบสัตว์ที่มีศักยภาพพอจะเป็นเหยื่อเสือลายเมฆฟอร์โมซา 12 ชนิด ได้แก่ กวางป่า ("Rusa unicolor"), เลียงผาฟอร์โมซา
("Capricornis swinhoei"), เก้งจีน ("Muntiacus reevesi"), ลิงมาคากฟอร์โมซา ("Macaca cyclopis"), ไก่ฟ้าสีฟ้าไต้หวัน ("Lophura swinhoii") และสัตว์ฟันแทะ แต่กระนั้นก็ไม่พบเสือลายเมฆฟอร์โมซาเลยแม้แต่ตัวเดียว จึงคาดกันว่าเสือชนิดนี้สูญพันธุ์ไปแล้ว 
จากการอาศัยระดับการพบเจอสัมพัทธ์ของเสือลายเมฆฟอร์โมซาที่ยังมีชีวิตแม้กระทั่งตอนที่ยังมีพวกมันหลงเหลืออยู่ เกิดสมมติฐานภายในแวดวงของนักวิจัยว่าเสือลายเมฆฟอร์โมซาไม่เคยมีอยู่จริง และหนังเสือที่กลุ่มสังคมพื้นเมืองใช้กันเป็นประจำน่าจะเป็นของเสือลายเมฆซุนดา ซึ่งมีการค้าขายระหว่างหมู่เกาะซุนดา, จีน, และญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามสมมติฐานนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางนัก เนื่องจากมีบันทึกของเสือลายเมฆฟอร์โมซาบนเกาะซุนดาอยู่จำนวนหนึ่ง มีการรายงานว่าเสือลายเมฆฟอร์โมซา 24 ตัวถูกยิงระหว่างการเข้ายึดครองไต้หวันของกองกำลังญี่ปุ่นในปี 1933
อ้างว่าพบเห็น.
ในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2018 กลุ่มนายพรานสองกลุ่มให้การว่าพบเห็นเสือลายเมฆฟอร์โมซาในเทศมณฑลไถตง กลุมหนึ่งยืนยันว่าพบเห็นหนึ่งตัวขณะกำลังปีนต้นไม้และล่าแพะบนหน้าผา อีกกลุ่มแย้งว่าได้พบเห็นเสือชนิดนี้วิ่งผ่านสกู๊ตเตอร์จากถนนปีนขึ้นต้นไม้ไป
ในวัฒนธรรม.
วัฒนธรรมชาว Rukai แสดงความนับถือเสือลายเมฆฟอร์โมซาอย่างมาก โดยเชื่อว่าบรรพบุรุษเดินตามเสือลายเมฆไปที่ดินแดนบรรพชน ถือว่าการล่าเสือลายเมฆเป็นสิ่งต้องห้าม ในวัฒนธรรม Paiwan เฉพาะชนชั้นนำเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมใส่หนังเสือลายเมฆ