pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อำเภอสังขะ

สังขะ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์ เดิมอำเภอสังขะมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่อำเภอศรีณรงค์ อำเภอลำดวน อำเภอบัวเชด บางส่วนของอำเภอปราสาท บางส่วนของอำเภอกาบเชิง บางส่วนของอำเภอขุขันธ์ ในจังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน และอำเภอเป็นแหล่งของโบราณสถานที่มีมากและสมบูรณ์ คือ ปราสาทภูมิโปน ปราสาทยายเหงา ปราสาทบ้านปราสาท (ปราสาทกังแอน) ปราสาทสังแก ปราสาทบ้านจารย์ ปราสาทหมื่นชัย ฯลฯ
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอสังขะมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
พื้นที่อำเภอสังขะ ในปี พ.ศ. 2302 รัชกาลสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์แห่งกรุงศรีอยุธยา พระยาช้างเผือกได้แตกโรงจากเมืองหลวงไปอยู่ในป่าดง แขวงเมืองพิมาย เซียงฆะ (หัวหน้าหมู่บ้านโคกอัจจะ) และหัวหน้าหมู่บ้านคนอื่นได้อาสาไปติดตามช้างเผือกกลับมาได้ จึงทรงกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเซียงฆะเป็น "พระสังฆะบุรีศรีนครอัจจะ" และยกฐานะบ้านโคกอัจจะเป็นเมืองสังฆะให้ปกครองตั้งแต่ปี พ.ศ. 2306 - 2321 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกเป็นแม่ทัพยกไปทางบกสมทบกับกองกำลังเกณฑ์เมืองสุรินทร์ เมืองสังฆะ และเมืองขุขันธ์ ยกไปตีนครจำปาศักดิ์และเวียงจันทน์ได้ พระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนตำแหน่งเจ้าเมืองทั้งสามขึ้นเป็นพระยา พ.ศ. 2349 ยกฐานะเมืองทั้ง 3 ขึ้นตรงต่อกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2371 โปรดเกล้าฯ ให้พระสังฆะฯ (ทองด้วง) เป็นเจ้าเมืองขุขันธ์แทนเจ้าเมืองขุขันธ์ซึ่งถูกกบฏจับฆ่าเสีย 
พ.ศ. 2450 มณฑลอีสานแบ่งออกเป็น 4 บริเวณ สำหรับบริเวณสุรินทร์มีเมืองในบังคับบัญชา 2 เมือง คือ เมืองสุรินทร์และเมืองสังฆะ เมืองสังฆะแบ่งเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอสังขะ อำเภอศีขรภูมิ และอำเภอจงกัลป์ พ.ศ. 2455 มณฑลอีสานถูกแบ่งเป็นมณฑลอุบลราชธานี และมณฑลร้อยเอ็ด มณฑลอุบลราชธานีมีเมืองในสังกัด 3 เมือง คือ เมืองอุบลราชธานี เมืองขุขันธ์ และเมืองสุรินทร์ ส่วนเมืองสังขะถูกยุบเหลืออำเภอสังขะ และย้ายที่ตั้งอำเภอไปตั้งที่บ้านเขวา ขึ้นจังหวัดสุรินทร์มาจนทุกวันนี้ การตั้งอำเภอสังฆะขึ้นที่บ้านเขวาไม่ทราบเหตุใดจึงได้เปลี่ยนการเขียนจาก "สังฆะ" เป็น "สังขะ" 
การแบ่งเขตการปกครอง.
อำเภอสังขะแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 188 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอสังขะประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
ซันตามาเรียเดลโปโปโล

ซันตามาเรียเดลโปโปโล  เป็นโบสถ์ออกัสติเนียนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในกรุงโรม ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของปีอัซซาเดลโปโปโล ซึ่งเป็นจัตุรัสที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงโรม อยู่ระหว่าง Porta Flaminia (หนึ่งในประตูของกำแพง Aurelian และเป็นจุดเริ่มต้นของ Via Flaminia ซึ่งเป็นเส้นทางสู่ "Ariminum" และเป็นเส้นทางสู่ทิศเหนือที่สำคัญที่สุดของโรมยุคโบราณ) และสวน Pincio
ในปี พ.ศ. 1642 สมเด็จพระสันตะปาปาปาสคาลที่ 2 โปรดให้สร้างวิหารเพื่อสักการะแด่พระแม่มารีขึ้นเหนือสุสานของตระกูล Domitia ด้วยเหตุที่ประชาชนชาวโรมได้บริจาคเงินสมทบทุนก่อสร้างวิหาร จึงได้ชื่อว่า "เดล โปโปโล (del Popolo : แห่งประชาชน) " แต่แหล่งข้อมูลบางแหล่งระบุว่า ชื่อ "โปโปโล" นั้นมีที่มาจากคำในภาษาละตินคำว่า "populus" ซึ่งหมายถึง ต้นสน (Poplor) และอาจอ้างอิงถึงต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่ในบริเวณใกล้เคียงนั้น ต่อมาช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ทรงยกฐานะของวิหารแห่งนี้ให้เป็นโบสถ์ และประทานให้แก่คณะออกัสติเนียน ซึ่งเป็นคณะผู้ดูแลโบสถ์มาจนถึงปัจจุบัน
ช่วงปี พ.ศ. 2015-2020 Baccio Pontelli และ Andrea Bregno ได้รับมอบหมายจากสมาคม Lombards of Rome ให้บูรณะโบสถ์ซันตามาเรียเดลโปโปโลขึ้นใหม่ ผลจากการบูรณะครั้งนี้ส่งผลให้โบสถ์แห่งนี้เป็นตัวอย่างสำคัญของสถาปัตยกรรมยุคเรอเนสซองค์แบบอิตาลี ต่อมาในปี พ.ศ. 2198-พ.ศ. 2203 สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 7 โปรดให้จานลอเรนโซ เบร์นินีปรับปรุงส่วนด้านหน้าของโบสถ์ เพื่อปรับเปลี่ยนจากโบสถ์เรอเนสซองค์ให้เป็นโบสถ์แบบบารอคที่มีความทันสมัยมากขึ้น
ภายในโบสถ์เป็นที่ตั้งของวิหาร Cerasi ซึ่งเป็นบริเวณที่เก็บรักษาภาพเขียน 2 ภาพของคาราวัจโจ คือ "Cruxifixion of St. Peter" และ "Conversion on the Way to Damascus" รวมทั้งภาพ Assumption of the Virgin ของ Annibale Carracci และในบริเวณอื่นๆยังเป็นที่เก็บรักษาภาพเขียนปูนเปียกของ Pinturicchio รูปสลักของ Andrea Bregno และจานลอเรนโซ เบร์นีนี ("Habakkuk and the Angel" และ "Daniel and the Lion") และยังเป็นที่ตั้งของวิหารชิจิ ซึ่งเป็นวิหารส่วนตัวของนายธนาคาร อะกอสติโน ชิจ ออกแบบโดยราฟาเอล ซานตี ส่วนโดมเป็นภาพโมเสกประดับโดยราฟาเอลเป็นภาพของการสร้างโลก
หลังจากการปรับปรุงของเบร์นีนี โบสถ์แห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ฝังศพที่เป็นที่นิยมในบรรดาคนรวยของกรุงโรม ในจำนวนนั้นมีสุสานของนายธนาคาร อะกอสติโน ชิจิ และพระคาร์ดินัล Savo Millini รวมอยู่ด้วย
รณภพ รากะรินทร์

รณภพ รากะรินทร์ ชื่อเล่น แมกซ์ (เกิด: 27 มิถุนายน พ.ศ. 2529) อดีตผู้ประกาศข่าวสำนักข่าวไทย ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ นายแบบนิตยสาร พิธีกรรายการโทรทัศน์หรือกิจกรรมต่างๆ และอดีตนักร้อง จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศึกษาศาสตร์ (จิตวิทยา) มหาวิทยาลัยศิลปากร และคณะมนุษยศาสตร์ (สื่อสารมวลชน) มหาวิทยาลัยรามคำแหง // ปัจจุบัน แมกซ์ เป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
ภาษายูการิต

ภาษายูการิต เป็นภาษาที่พบหลักฐานในจารึกที่พบในบริเวณนครรัฐยูการิต ที่ขุดค้นพบในประเทศซีเรีย เป็นภาษาที่มีความสัมพันธ์กับภาษาฮีบรู และมีความเกี่ยวข้องกับศาสนายูดายและศาสนาโบราณอื่น ๆ ในบริเวณนั้น เป็นภาษากลุ่มเซมิติก เขียนด้วยอักษรรูปลิ่มที่ต่างจากอักษรรูปลิ่มอื่นเพราะใช้แทนเสียงพยัญชนะ โดยมีพยัญชนะ 22 ตัว พบจารึกอักษรนี้ในช่วง 857–657 ปีก่อนพุทธศักราช นครรัฐยูการิตถูกทำลายเมื่อราว 637–627 ปีก่อนพุทธศักราช 
ไวยากรณ์.
ลักษณะทางไวยากรณ์ของภาษายูการิตใกล้เคียงกับภาษาในกลุ่มภาษาเซมิติกมากโดยฉพาะในภาษาอาหรับคลาสสิก และภาษาอัคคาเดียน มีเพศทางไวยากรณ์สองเพศคือเพศชายและเพศหญิง นามและคุณศัพท์มี 3 การกคือ ประธาน กรรมและแสดงความเป็นเจ้าของ มีจำนวน 3 แบบคือ เอกพจน์ ทวิพจน์ และพหูพจน์ ลักษณะของคำกริยาเป็นเช่นเดียวกับภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนืออื่น ๆ การเรียงประโยคเป็นแบบกริยา-ประธาน-กรรม คำแสดงความเป็นเจ้าของมาก่อน และคำนามมาก่อนคำคุณศัพท์ จัดเป็นภาษากลุ่มเซมิติกที่มีลักษณะอนุรักษนิยม มีระบบของการกและการเรียงคำตามแบบภาษาเซมิติกดั้งเดิม
ระบบการเขียน.
อักษรยูการิตเป็นอักษรรูปลิ่มที่เป็นอักษรไร้สระ ใช้เมื่อราว 1,000 ปีก่อนพุทธศักราช อักษรนี้มีลักษณะคล้ายอักษรรูปลิ่มในเมโสโปเตเมีย แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน จัดเป็นตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรในกลุ่มเซมิติกตะวันตกที่ใชกับภาษาฟินิเชีย ภาษาแอราเมอิก และภาษาฮีบรู มีอักษร 22–31 ตัว ใช้เฉพาะบริเวณยูการิต ไม่พบที่อื่น
แผ่นดินเหนียวที่จารึกอักษรยูการิตเป็นหลักฐานรุ่นแรก ๆ ของการเรียงลำดับอักษรในเขตลิแวนต์และเซมิติกใต้ รวมทั้งของอักษรฮีบรู อักษรกรีก และอักษรละติน อักษรชนิดนี้เขียนจากซ้ายไปขวา
สัทวิทยา.
ภาษายูการิตมีเสียงพยัญชนะ 28 เสียง โดยมีเสียงกึ่งสระ 2 เสียงและมีสระ 8 เสียง (สั้น 3 ยาว 5) ลักษณะทางสัทวิทยาใกล้เคียงกับภาษาคานาอันไนต์ ต่างกันที่ว่า ภาษายูการิตไม่มีการยกเสียงสระจาก ā → ō
ตารางต่อไปนี้แสดงหน่วยเสียงในภาษาเซมิติกดั้งเดิมและเสียงที่เกี่ยวข้องในภาษายูการิต ภาษาอาหรับ และภาษาฮีบรูติเบอเรีย:
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
นกแอ่นพง

นกแอ่นพง  มีรูปร่างคล้ายคลึงกับนกนางแอ่น แต่ชอบอยู่ตามป่า เป็นนกขนาดเล็ก ยาวประมาณ 18 ซม. ปีกเป็นรูปสามเหลี่ยม 
ลักษณะ.
ตัวเต็มวัย สีเทาเข้ม แต่บริเวณอก และ ท้องสีจะจางกว่า ขนคลุมโคนขนหางด้านล่างสีขาว มีลายพาดแคบๆ สีขาว ที่ขนคลุมโคนขนหางด้านบน และ ลายพาดสีขาว หรือ เทาที่ปลายหาง ปากสีน้ำเงินอ่อน หรือ เทา บริเวณหัวตาสีดำ , ลำตัว ส่วนอื่นๆ สีน้ำตาล โดยด้านบนจะเข้มกว่าด้านล่าง หางสีออกดำ 
ตัวไม่เต็มวัย ลักษณะคล้ายตัวเต็มวัย แต่จะมีลายแต้มสีน้ำตาล แดง และ มีลายเกล็ดสีขาวบริเวณหลัง 
พฤติกรรม.
นกแอ่นพงชอบเกาะรวมกันเป็นฝูงเล็กๆ บนกิ่งไม้แห้งเด่นๆ ของต้นไม้สูง เวลาที่เกาะกิ่งอยู่นั้น ลำตัวตั้งตรง ปลายปีกยาวเลยปลายหางออกไป และ มักชอบกระดกหาง ขึ้นๆลงๆ หรือแกว่งหางไปทางซ้ายทีขวาที ในเวลาหลับนอนตอนกลางคืน นกแอ่นพงจะเกาะนอน เบียดกันแน่น มาก ฝูงหนึ่งจะมีนกราว 15 - 20 ตัว 
อาหาร.
นกแอ่นพงกินแมลง และ ชอบกินน้ำหวาน และ เกสรดอกไม้ ด้วย เพราะลิ้นของมัน มีลักษณะ คล้ายแปรง ใช้ในการดูดซับน้ำหวาน และ เกสรดอกไม้ได้
การขยายพันธุ์.
ทำรังราวเดือน มีนาคม ถึง มิถุนายน วางไข่ครอกละ 2 - 3 ฟอง เปลือกไข่สีขาว หรือ เขียวอ่อน มีจุกกระเล็กๆ สีน้ำตาลอ่อน กระจายทั่วทั้งฟอง แต่จะหนาแน่นทางด้านป้าน
ภาษามารี

ภาษามารี (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นภาษากลุ่มฟินโน-อูกริก สาขาวอลกานิก มีผู้พูดราว 600,000 คนในประเทศรัสเซีย ส่วนใหญ่อยู่ในสาธารณรัฐมารีเอล และบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำโวลกาซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขายูรัลและในตาตาร์สถาน อุดมูร์ต และเปียร์ม มีสำเนียงหลักสองสำเนียงคือ สำเนียงมารีตะวันตกหรือฮิลกับสำเนียงตะวันออกหรือเมียดาว มีความแตกต่างกันมากและสำเนียงตะวันออกใช้แพร่หลายกว่า เป็นภาษาราชการคู่กับภาษารัสเซียในสาธารณรัฐมารีเอล
ที่มาของชื่อ.
ภาษามารีและกลุ่มชนที่พูดภาษานี้มีชื่อเรียกว่าเชเรมิส (ภาษารัสเซีย: черемисы, черемисский язык) ส่วนเอกสารในสมัยกลางมีชื่อเรียกที่ต่างกันออกไปคือ เชเรมิส ซัรเมียส ทซัรเมียส (ภาษารัสเซีย: черемись, сармыс, цармис) คำว่ามารีนั้นเป็นชื่อที่ชาวมารีใช้เรียกตนเองมาจากกลุ่มภาษาอินโด-อารยัน หมายถึงคน
สถานการณ์.
ชาวมารีส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตชนบท มีเพียงส่วนหนึ่งที่อาศัยในเขตเมือง เมื่อ พ.ศ. 2532 ชาวมารี 80% ยังใช้ภาษามารีเป็นภาษาแรกและ 18.8% ไม่พูดภาษามารี โดยในสาธารณรัฐมารีนั้นมี 11.6% กล่าวว่าไม่ได้ใช้ภาษามารีเป็นภาษาแรก การลดลงของการใช้ภาษามารี เกิดขึ้นในช่วงที่มีการปกครองแบบคอมมิวนิสต์
ในสมัยจักรวรรดิรัสเซีย ไม่มีการสนับสนุนการใช้ภาษามารีจากรัฐ ในคริสตจักรรัสเซียนออร์ธอดอกซ์ใช้ภาษารัสเซีย ไม่มีการใช้ภาษามารีในการศึกษา หลังการปฏิวัติรัสเซีย มีการสนับสนุนภาษาของชนเผ่าต่างๆเล็กน้อย แต่ไม่นานก็มีการทำให้เป็นรัสเซียอีก ในสมัยสหภาพโซเวียต มีการสอนภาษามารีในโรงเรียนประถม การใช้ภาษามารีเปิดกว้างมากยิ่งขึ้นหลังนโยบายเปเรสตรอยกา ต่อมาได้เป็นภาษาราชการคู่กับภาษารัสเซีย ในปัจจุบัน ภาควิชาประวัติศาสตร์และปรัชญา มหาวิทยาลัยรัฐมารีและวิทยาลัยฝึกหัดครูกรุปสกายา สอนรายวิชาเกือบครึ่งหนึ่งเป็นภาษามารี
สำเนียง.
แต่เดิม สำเนียงในภาษามารีได้แก่ สำเนียงมารีเขา ใช้พูดทางฝั่งเหนือของแม่น้ำโวลกา และสำเนียงเมียดาวมารีใช้พูดทางฝั่งล่างของแม่น้ำและในเมืองหลวงของสาธารณรัฐ ในปัจจุบัน แยกภาษามารีเป็น 4 สำเนียงคือ สำเนียงเขา สำเนียงเมียดาว สำเนียงตะวันออก สำเนียงตะวันตกเฉียงเหนือ ชาวมารีบางคนพูดภาษาตาตาร์ได้
ไวยากรณ์.
ภาษามารีเป็นภาษารูปคำติดต่อ ไม่มีเพศทางไวยากรณ์ ไม่มีคำนำหน้านาม การเน้นเสียงไม่มีความสำคัญในภาษามารีแต่มีการเปลี่ยนเสียงสระ การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา
อักษรไทใหญ่

อักษรไทใหญ่ (ไทใหญ่ː တူဝ်လိၵ်ႈတႆး "ตัวลิกไต" [โต๋ลิกไต๊], สัทอักษร: /tǒ.lḭk.táj/) พัฒนามาจากอักษรไทใต้คงเก่า ซึ่งเป็นอักษรที่ใช่ในหมู่ชาวไทใหญ่ทั้งหมด โดยยังคงมีลักษณะกลม เนื่องจากไม่ได้เปลี่ยนไปเขียนด้วยพู่กันเหมือนอักษรไทใต้คง (อักษรถั่วงอก) เมื่อรัฐฉานตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2428 ทางอังกฤษได้ส่งเสริมให้ชาวไทใหญ่พัฒนาอักษรของตนขึ้นใหม่ และจัดให้มีการพิมพ์ ทำให้รูปอักษรที่เกิดจากการหล่อตัวพิมพ์มีลักษณะป้อม กลมคล้ายอักษรพม่ามากขึ้น
พยัญชนะในภาษาไทใหญ่มีทั้งหมด 18 ตัว แต่มีการเพิ่มอีก 5 เสียงจัตวา ไม่มีรูปวรรณยุกต์
ประวัติ.
ชาวไทใหญ่มีอักษรใช้ 2 ชนิดคือ ลิ่กถั่วงอกใช้เขียนเอกสารทั่วไปกับลิ่กยวนใช้เขียนเอกสารทางศาสนา อักษรไทใหญ่ที่ใช้กันอยู่ทุกวันนี้ นักประวัติศาสตร์พม่าเชื่อว่ารับมาจากพม่า ในขณะที่ชาวไทใหญ่เชื่อว่าพัฒนามาจากอักษรเทวนาครี และอักษรมอญ โดยอักษร "อ" ของอักษรไทใหญ่ มีลักษณะเฉพาะไม่เหมือนอักษรชนิดใดเลย แต่คล้ายกับตัว"อ" ของอักษรมอญในจารึกภาษามอญที่เจดีย์ปีชเวชานดอ อายุราวพุทธศตวรรษที่ 16 โดยทั่วไป ทฤษฎีที่อธิบายที่มาของอักษรไทใหญ่เป็นดังนี้
อักษรของชาวไทเหนือในเขตใต้คงเป็นตัวเหลี่ยมหรือลิ่กถั่วงอก มีหลักฐานว่าในสมัยราชวงศ์หมิง มีการตั้งสำนักงานหยีสี่เป้าเพื่อแปลเอกสารที่เขียนด้วยภาษาไทเหนือ แสดงว่าชาวไทใหญ่มีอักษรเป็นของตนเองมานาน
อักษรไทใหญ่มีพยัญชนะไม่ครบสำหรับเขียนภาษาบาลี ทำให้เป็นไปได้ว่าชาวไทใหญ่มีอักษรใช้ก่อนพุทธศาสนาจะเข้ามาถึง เมื่อได้รับอิทธิพลจากพุทธศาสนา ชาวไทใหญ่จึงรับอักษรพม่าเข้ามาใช้เขียนแทนเสียงที่อักษรไทใหญ่ไม่มี
เอกสารภาษาไทใหญ่ที่เก่าแก่และเขียนด้วยลิ่กถั่วงอกคือ พื้นศาสนาแสน ลิ่กถั่วงอกนี้ผอม รูปเหลี่ยม เอนซ้าย จากนั้นจึงพัฒนาการเขียนมาสู่ระบบกำเยน อักษรกลมมากขึ้น และเริ่มนำอักษรพม่ามาใช้ และเพิ่มสัญลักษณ์เครื่องหมายต่าง ๆ ต่อมาจึงพัฒนาเป็นระบบตัวมน ซึ่งพบในชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ส่วนชาวไทมาวยังใช้อักษรแบบเดิม
เมื่อเข้าสู่พุทธศตวรรษที่ 24 วรรณกรรมภาษาไทใหญ่ได้รับอิทธิพลจากภาษาพม่ามากขึ้น มีการใช้ภาษาพม่าปะปนกับภาษาไทใหญ่มากขึ้น เมื่อมีการพิมพ์ไบเบิลภาษาไทใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2428 ตัวพิมพ์ของอักษรไทใหญ่มีลักษณะกลมมนคล้ายอักษรพม่ามากขึ้น และมีเครื่องหมายเฉพาะที่ต่างไปจากอักษรไทใหญ่ในคัมภีร์
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 รัฐบาลของสมาพันธรัฐไทใหญ่ได้ตั้งคณะกรรมการปฏิรูปอักษรไทใหญ่ที่เมืองตองจี และได้ปรับปรุงอักษรไทใหญ่ใหม่เรียกว่าใหม่สูงลิ่กไทย ต่อมาใน พ.ศ. 2512 สภาไทใหญ่ได้ปรับปรุงตัวอักษรใหม่อีก และใน พ.ศ. 2517 ก็มีการปรับปรุงอักษรไทใหญ่อีกชุดหนึ่งที่เมืองสีป้อ ทำให้มีประเด็นถกเถียงเกี่ยวกับอักษรไทใหญ่มากและยังหาข้อสรุปไม่ได้
อักษรไทใหญ่กับภาษาบาลี.
แต่เดิม ชาวไทใหญ่ใช้ลิ่กยวนเขียนภาษาบาลี ต่อมาพยายามเปลี่ยนมาใช้ลิ่กถั่วงอกและลิ่กตัวมน แต่อักษรไม่พอ ทำให้ไม่มีระบบการเขียนเป็นมาตรฐาน ต่อมาจึงมีการนำอักษรพม่ามาใช้เขียนภาษาบาลี ในปัจจุบัน ได้มีความพยายามที่จะเขียนภาษาบาลีด้วยอักษรไทใหญ่อีกครั้ง มีการจัดประชุมระหว่างพระสงฆ์ไทใหญ่และชาวไทใหญ่หลายครั้งเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2499 ใน พ.ศ. 2500 ที่ประชุมเสนอให้เขียนพระไตรปิฎกด้วยอักษรพม่าแล้วแปลเป็นภาษาไทใหญ่ที่เขียนด้วยอักษรไทใหญ่ แต่พระสงฆ์ไทใหญ่ก็ยังไม่พอใจ ใน พ.ศ. 2518 มีการจัดประชุมพระสงฆ์ไทใหญ่ที่เชียงใหม่ และได้มีการประดิษฐ์อักษรไทใหญ่สำหรับเขียนภาษาบาลี แต่ยังไม่มีระบบใดได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ
สระ.
สระเสียงหลัก มี 12 รูป
วรรณยุกต์.
วรรณยุกต์ในภาษาไทใหญ่มี 5 รูป 6 เสียง
ยูนิโคด.
อักษรไทใหญ่ในยูนิโคด ใช้รหัสช่วงเดียวกันกับอักษรพม่า เพียงแต่มีส่วนขยายของอักษรไทใหญ่เพิ่มขึ้นมาจากอักษรพม่าตามปกติ
ทไวไลท์โชว์

ทไวไลท์โชว์ และ ทไวไลท์โชว์ Tonight เป็นรายการโทรทัศน์ ประเภทวาไรตี้ทอล์กโชว์ที่มีความนิยมอย่างสูงสำหรับผู้ชมในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ (วันอาทิตย์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 และเคยย้ายมาออกอากาศในคืนวันจันทร์ ทางช่องทีไอทีวีอีกด้วย ผลิตรายการโดย บริษัท บอร์น แอนด์ แอสโซซิเอทด์ จำกัด และ กันตนา
รายการทไวไลท์โชว์ เคยกลับมาออกอากาศอีกครั้งทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และช่อง 3 เอชดี โดยออกอากาศทุกวันเสาร์เวลา 15.30 - 17.00 น. ระหว่างวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2557 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
รูปแบบรายการ.
ทไวไลท์โชว์แบ่งการออกอากาศเป็น 3 ช่วง ได้แก่
ทั้ง 3 ช่วงที่กล่าวมาดำเนินมาตลอด 18 ปี และยังคงมีอยู่ซึ่งได้เปลี่ยนเป็นรายการคลับเซเวน และทูไนท์โชว์ แต่ในช่วงโชว์ของแปลกได้มีการเปลี่ยนแปลงเป็นการเสนอเรื่องแปลกหรือหาดูได้ยากจากต่างประเทศ ส่วนช่วงโชว์เพลงจะให้ศิลปินนักร้องที่กำลังมีผลงานเพลงออกสู่ตลาดได้โชว์เพลงเพียงเพลงเดียวก่อนปิดรายการ
รายการทไวไลท์โชว์ยังมีช่วงอื่น ๆ อีกหลายช่วง ซึ่งดำเนินมาเพียงระยะสั้น ๆ หรือระยะยาวจนสิ้นสุดลงตามวาระ ได้แก่
อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร

พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร หรือเดิม หลวงอรรถสิทธิ์สิทธิสุนทร (ผวน ทองสยาม) (26 มิถุนายน 2445 - 16 กันยายน 2541) เป็นอัยการ ข้าราชการพลเรือนและนายตำรวจชาวไทย อดีตองคมนตรี ในรัชกาลที่ 9 อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีตอธิบดีหลายกรม เช่น กรมศุลกากร และ กรมราชทัณฑ์ เป็นผู้ว่าราชการหลายจังหวัด เช่น จันทบุรี, เพชรบุรี, สุพรรณบุรี, และอุบลราชธานี
ประวัติ.
พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร นามเดิม ผวน ทองสยาม เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2445 เป็นบุตรของนายทองและนางเปลี่ยน ทองสยาม 
การศึกษา.
จบการศึกษาจากโรงเรียนกฎหมายกระทรวงยุติธรรม
บรรดาศักดิ์.
ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงอรรถสิทธิ์สิทธิสุนทร ในรัชสมัยรัชกาลที่ 7
ต่อมายกเลิกบรรดาศักดิ์ในปี 2485
หลวงอรรถสิทธิ์สิทธิสุนทรลาออกจากบรรดาศักดิ์และใช้ราชทินนามเป็นชื่อและนามสกุล
ประวัติรับราชการ.
พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร รับราชการในตำแหน่งอัยการ ที่ กรมอัยการ กระทรวงมหาดไทย หลังจากนั้นโอนจากอัยการเป็นข้าราชการกระทรวงมหาดไทย อาทิเช่น ผู้ว่าราชการ จังหวัดจันทบุรี (พ.ศ. 2484-2485) จังหวัดเพชรบุรี (พ.ศ. 2485-2487) จังหวัดยะลา (พ.ศ. 2487) จังหวัดสุพรรณบุรี (พ.ศ. 2487-2488) จังหวัดอุบลราชธานี (พ.ศ. 2490-2492) อธิบดีกรมศุลกากร อธิบดีกรมราชทัณฑ์
ตำแหน่งทางการเมือง.
พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลนายสัญญา ธรรมศักดิ์ ระหว่างเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2517 - มีนาคม พ.ศ. 2518 และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีอีกสมัยในรัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช แต่ต้องพ้นจากหน้าที่ตั้งแต่ยังมิได้เริ่มปฏิบัติงาน เนื่องจากคณะรัฐมนตรีไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาในการแถลงนโยบาย ด้วยคะแนนไว้วางใจ 111 เสียง ไม่ไว้วางใจ 152 เสียง 
ตำแหน่งพิเศษ.
ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรี เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518ดำรงตำแหน่งถึงวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2541 
ฉายา.
พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ ได้รับฉายาว่า "คุณหลวงไม้บรรทัด" จากชื่อเสียงในการเป็นผู้มีคุณธรรมและซื่อตรง จนเป็นที่ยอมรับ ท่านเป็นผู้บัญญัติศัพท์คำว่า "ผู้สูงอายุ" เมื่อ พ.ศ. 2512 
ด้านครอบครัว.
ด้านครอบครัวสมรสกับท่านผู้หญิงเนื่องสนิท สิทธิสุนทร มีบุตร-ธิดา 3 คน มีหญิง 2 คน ชาย 1 คน
อสัญกรรม.
พลตำรวจตรี อรรถสิทธิ์ สิทธิสุนทร ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2541 สิริอายุ 
ต่อมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม ปี พ.ศ. 2542 เวลา 17 นาฬิกา 35 นาที พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงและสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส (ในราชกิจจานุเบกษาได้เขียนว่ามียศเป็น พลตำรวจเอก)
ภาษาอารากอน

ภาษาอารากอน  เป็นภาษาโรมานซ์ที่พูดกันเป็นหลักในหมู่ผู้คนประมาณ 10,000–12,000 คน (พ.ศ. 2560) ในหุบเขาหลายแห่งของเทือกเขาพิรินีในแคว้นอารากอน ประเทศสเปน ส่วนใหญ่อยู่ในเทศมณฑลโซมอนตาโนเดบาร์บัสโตร, ลาฆาเซตาเนีย, อัลโตกาเยโก, โซบราร์เบ และริบากอร์ซา ภาษานี้เป็นภาษาสมัยใหม่เพียงภาษาเดียวจากภาษานาวาร์-อารากอนสมัยกลางที่ยังอยู่รอดในรูปแบบที่ต่างจากภาษาสเปนอย่างชัดเจน
แต่เดิมผู้คนเรียกภาษานี้ว่า "ฟาบลา" (แปลว่า "คำพูด" หรือ "การพูด") ผู้พูดภาษาอารากอนเป็นภาษาแม่มักเรียกชื่อภาษานี้ตามชื่อภาษาอารากอนถิ่นของตน เช่น "เชโซ" (จากบาเยเดเอโช) หรือ "ปาตูเอส" (จากหุบเขาเบนัสเก)
ภาษาอาโรมาเนียน

ภาษาอาโรมาเนียน  เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ตะวันออกที่มีความคล้ายกับภาษาเม็กเลโน-โรมาเนีย, อิสโตร-โรมาเนีย และโรมาเนีย มีผู้พูดในแถบยุโรปตะวันออกเฉียงใต้
สถานะทางการ.
ในประเทศมาซิโดเนียเหนือ ภาษาอาโรมาเนียนได้รับสถานะยอมรับอย่างเป็นทางการ โดยมีการสอนภาษานี้ในโรงเรียนประถมศึกษาบางส่วน ผู้พูดภาษาอาโรมาเนียนมีสิทธิใช้ภาษานี้ในการดำเนินการผ่านศาล และยังมีสถานะเป็นภาษาทางการที่สองในนครครูแชวอมาตั้งแต่ ค.ศ. 2006
นอกจากมาซิโดเนียแล้ว ภาษาอาโรมาเนียนยังได้รับการยอมรับในแอลเบเนียด้วย
ภาษามอลโดวา

ภาษามอลโดวา (อักษรโรมัน: ; อักษรซีริลลิก:) หรือที่ในอดีตรู้จักกันในชื่อ ภาษามอลเดเวีย เป็นหนึ่งในชื่อท้องถิ่นสองชื่อที่ใช้เรียกภาษาโรมาเนียในประเทศมอลโดวา
มีการเรียกชื่อภาษาของชาวมอลโดวาปะปนกันระหว่าง "ภาษามอลโดวา" กับ "ภาษาโรมาเนีย" มานานนับศตวรรษ แต่ในสมัยสหภาพโซเวียต "ภาษามอลโดวา" (หรือที่ในสมัยนั้นเรียกว่า "ภาษามอลเดเวีย") เป็นเพียงชื่อเดียวที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ นโยบายของสหภาพโซเวียตเน้นย้ำการจำแนกชาวมอลโดวาออกจากกลุ่มชนโรมาเนียเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์โดยอ้างว่าชนทั้งสองกลุ่มมีกระบวนการสร้างชาติแตกต่างกัน จึงเป็นที่มาของการกำหนดให้ภาษามอลโดวาเป็นภาษาโรมานซ์แยกต่างหากจากภาษาโรมาเนีย
เมื่อประเทศมอลโดวาได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียต "ภาษามอลโดวา" ได้รับการประกาศให้เป็นภาษาแห่งรัฐตามมาตรา 13 ของรัฐธรรมนูญที่ประกาศใช้ใน ค.ศ. 1994 ในขณะที่คำประกาศอิสรภาพมอลโดวาใน ค.ศ. 1991 ระบุชื่อภาษาแห่งรัฐว่า "ภาษาโรมาเนีย" ต่อมาใน ค.ศ. 2003 รัฐสภามอลโดวามีมติเห็นชอบร่างกฎหมายที่นิยามว่าวลี "ภาษามอลโดวา" และวลี "ภาษาโรมาเนีย" นั้นสื่อถึงภาษาเดียวกัน จากนั้นใน ค.ศ. 2013 ศาลรัฐธรรมนูญมอลโดวาตีความว่ามาตรา 13 ของรัฐธรรมนูญมีศักดิ์ต่ำกว่าคำประกาศอิสรภาพ ส่งผลให้วลี "ภาษาโรมาเนีย" มีสถานะเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม ภูมิภาคทรานส์นีสเตรียซึ่งประกาศแยกตัวจากประเทศมอลโดวายังคงถือว่า "ภาษามอลโดวา" เป็นหนึ่งในภาษาราชการของตนร่วมกับภาษารัสเซียและภาษายูเครน ในประเทศยูเครนมีการจำแนกความต่างระหว่าง "ภาษามอลโดวา" กับ "ภาษาโรมาเนีย" เช่นกัน โดยหมู่บ้านบางแห่งประกาศว่าภาษาทางการระดับหมู่บ้านคือภาษาโรมาเนีย ในขณะที่บางแห่งประกาศว่าภาษาทางการระดับหมู่บ้านคือภาษามอลโดวา แต่ทางการยูเครนได้ประกาศเจตจำนงว่าจะดำเนินการยกเลิกสถานะทางกฎหมายของ "ภาษามอลโดวา" ต่อไป เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2023 รัฐสภามอลโดวามีมติเห็นชอบร่างกฎหมายที่กำหนดให้แก้ไขวลี "ภาษามอลโดวา" เป็นวลี "ภาษาโรมาเนีย" ในรัฐธรรมนูญและกฎหมายทุกฉบับ และเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ประธานาธิบดีมายา ซันดู ก็ได้ประกาศใช้กฎหมายฉบับดังกล่าว
ชาวมอลโดวาส่วนใหญ่ที่มีการศึกษาสูง รวมทั้งประชากรส่วนใหญ่ในกรุงคีชีเนา เมืองหลวงของประเทศมอลโดวา มักเรียกภาษาของพวกเขาว่า "ภาษาโรมาเนีย" ในขณะที่ประชากรส่วนใหญ่ในพื้นที่ชนบทระบุว่า "ภาษามอลโดวา" เป็นภาษาแม่ของพวกเขาในการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2004 โรงเรียนต่าง ๆ ในมอลโดวาเรียกภาษานี้ว่า "ภาษาโรมาเนีย" มาตั้งแต่มอลโดวาได้รับเอกราช
วิธภาษาของภาษาโรมาเนียที่ใช้พูดในประเทศมอลโดวาคือภาษาถิ่นย่อยมอลเดเวียซึ่งแพร่หลายภายในอาณาเขตของอดีตราชรัฐมอลเดเวียโดยประมาณ (ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศมอลโดวา ประเทศโรมาเนีย และประเทศยูเครน) ภาษาถิ่นมอลเดเวียถือเป็นหนึ่งในวิธภาษาพูดหลักทั้งห้าของภาษาโรมาเนีย อย่างไรก็ตาม วิธภาษาพูดทั้งห้าเขียนออกมาเป็นตัวหนังสือได้ตรงกัน และประเทศมอลโดวาและประเทศโรมาเนียใช้อักขรวิธีแบบเดียวกัน
ชุดตัวอักษรมาตรฐานที่ใช้ในประเทศมอลโดวาสอดคล้องกับชุดตัวอักษรโรมาเนียซึ่งใช้อักษรโรมัน ในอดีตมีการใช้ชุดตัวอักษรซีริลลิกโรมาเนียหลากหลายรูปแบบมาจนกระทั่ง ค.ศ. 1918 จากนั้น ชุดตัวอักษรซีริลลิกมอลโดวา (ซึ่งแปลงมาจากชุดตัวอักษรรัสเซีย) ได้รับการกำหนดมาตรฐานและใช้อย่างเป็นทางการในสหภาพโซเวียตระหว่าง ค.ศ. 1924–1932 และระหว่าง ค.ศ. 1938–1989 และทุกวันนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่ในทรานส์นีสเตรีย
ธงชาติเกาหลีเหนือ

ธงชาติเกาหลีเหนือ มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นนอกสีน้ำเงิน พื้นในเป็นแถบสีแดงมีขอบสีขาว สัดส่วนแถบธงตามแนวตั้งมีความกว้างเป็น 6:2:17:2:6 ในพื้นสีแดงนั้นมีดาวแดงบนวงกลมพื้นขาว ธงนี้ได้ประกาศใช้เป็นธงชาติเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2491
ธงนี้มีชื่อเรียกว่า "อินกงกี" #เปลี่ยนทาง แปลว่า "ธงสาธารณชน" ชื่อนี้ย่อมาจากคำเต็มว่า "โชซ็อน มินจูจูอึย อินมิน กงฮวากุก กุกกี" #เปลี่ยนทาง ซึ่งแปลว่า "ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี"
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 เกาหลีเหนือคงยังรวมกับเกาหลีใต้เป็นประเทศเกาหลี เกาหลีเหนือจึงใช้ธงแทกึกกีเป็นธงชาติเช่นเดียวกับเกาหลีใต้ ต่อมาเมื่อเกาหลีทางตอนเหนือประกาศแยกตัวเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ภายใต้การปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ ในปี พ.ศ. 2491 จึงได้เปลี่ยนธงชาติใหม่ให้ใกล้เคียงกับธงชาติสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นรัฐคอมมิวนิสต์ที่ให้การสนับสนุน โดยเอาสีหลักในธงชาติเกาหลีเดิม คือ สีแดง สีขาว และสีน้ำเงิน มาออกแบบเป็นธงชาติใหม่ เน้นให้สีแดงโดดเด่นกว่าสีอื่น และเพิ่มรูปดาวแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของลัทธิคอมมิวนิสต์ ลงบนวงกลมพื้นสีขาว ซึ่งก็คือธงชาติของเกาหลีเหนือที่ปรากฏในปัจจุบัน
สีแต่ละสีในธงชาติล้วนมีนัยความหมายต่าง ๆ แฝงอยู่ โดยสีแดงหมายถึงจิตวิญญาณการต่อสู้เพื่อลัทธิสังคมนิยม แถบสีน้ำเงินหมายถึงอำนาจอธิปไตย สันติภาพ และมิตรภาพของประชาชน สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์แห่งอุดมคติของชาติ ดาวแดงหมายถึงความมุ่งหวังถึงความสุขของประชาชน ภายใต้การชี้นำของพรรคแรงงานเกาหลี วงกลมสีขาว (แทกึก) คือสัญลักษณ์ของจักรวาล ตามที่ปรากฏในธงชาติเกาหลีเดิม ซึ่งปัจจุบันคือเกาหลีใต้
ออกแบบ.
โทนสี.
ค่าสีโดยประมาณของวิดีโอ มีดังนี้
โจสิด

โจสิด มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉา จื๋อ (ค.ศ. 192 – 27 ธันวาคม ค.ศ. 232) ชื่อรอง จื่อเจี้ยน  รู้จักกันหลังเสียชีวิตว่า เฉินซีหวัง (陈思王) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นบุตรชายคนที่ 3 ของโจโฉและนางเปียนซี ชื่อรอง จื่อเจี้ยน เป็นบุตรคนรองมาจากโจเจียง เป็นบุคคลที่ได้ชื่อว่าเฉลียวฉลาดมาก อายุเพียง 10 ขวบ สามารถท่องจำโคลงกลอนได้ถึง 1 แสนบท จนกล่าวกันว่า ถ้าปัญญาของคนทั่วไปมี 1 ส่วน แต่ของโจสิดมีถึง 10 ส่วน 
โจสิด เป็นบุตรชายที่โจโฉรักมากเพราะความปราดเปรื่องทางสติปัญญา และมักแต่งโคลงสดุดีโจโฉเสมอ ๆ แต่ติดอยู่ว่า โจสิดยังมีแต่ผลงานทางด้านโคลงกลอน ไม่เคยแสดงบทบาทอย่างอื่น ซ้ำยังเป็นคนมีอารมณ์กวีตลอดเวลา คือ ติดเหล้าและเที่ยวเสเพล ชอบที่จะคบหากับเอียวสิ้ว ที่ปรึกษาของโจโฉ ที่โจโฉไม่ค่อยไว้วางใจ 
เมื่อถึงครั้งที่โจโฉคิดจะแต่งตั้งรัชทายาท โจโฉคิดไม่ตกว่าจะเลือกใครระหว่าง โจผี กับ โจสิด แต่มีแนวโน้มว่าจะเลือกโจสิดมากกว่า โจผีร้อนใจจึงรุดไปปรึกษากาเซี่ยง และด้วยอุบายของกาเซี่ยง ตำแหน่งนี้จึงตกเป็นของโจผีในที่สุด ท้ายสุดเมื่อ โจผีขึ้นครองราชย์ ทรงคิดที่จะกำจัดโจสิด พระอนุชาแท้ ๆ เพราะถือว่าเป็นศัตรูคนหนึ่งของพระองค์ จึงบีบบังคับให้โจสิดเดินได้ 7 ก้าว และแต่งกลอนที่ร้องขอชีวิตมาให้ได้ ไม่เช่นนั้นจะสั่งประหารชีวิต โจสิดคิดกลอนได้สด ๆ มีเนื้อหาว่า "ต้นถั่วเผาต้นถั่ว ในกระทะถั่วร้องไห้ กำเนิดจากรากเดียวกัน เหตุไฉนคิดทำลาย" มีเนื้อหาถึง พี่น้องกำเนิดจากจุดเดียวกัน เหตุไฉนจึงคิดฆ่าล้างกัน พระเจ้าโจผีจึงสำนึกได้และไม่สั่งประหารชีวิต แต่เนรเทศโจสิดออกไปนอกเมืองแทน และไม่นาน โจสิดก็ถึงแก่ความตายด้วยความตรอมใจ ในปี พ.ศ. 775
บางเรื่องเล่า กล่าวว่า เหตุที่พระเจ้าโจผีต้องประหารโจสิด ก็ด้วย โจสิดมีจิตพิศวาทต่อพระนางเอียนสี มเหสีเอกของพระองค์ ด้วยการลักลอบแต่งกลอนที่มีเนื้อหารักใคร่ถึงนาง
เอนีไทม์

เอนีไทม์ (; โรมาจิ: "Anytime") เป็นซิงเกิลที่ 39 ของคุมิ โคดะ วางจำหน่ายในวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2551 โดยวางแผงก่อนอัลบั้มที่ 6 "Kingdom" เพียง 1 สัปดาห์เท่านั้น โดยตอนแรกเพลง anytime ได้ถูกบรรจุอยู่ในซิงเกิล FREAKY แต่ตอนหลังล้มเลิกไปก่อนที่จะนำเพลง anytime ตัดเป็นซิงเกิลในที่สุด โดยมิวสิกวีดีโอเพลง anytime เวอร์ชันซิงเกิลและเวอร์ชันอัลบั้มจะแตกต่างกัน และในดีวีดีจะมีรีมิกซ์มิวสิกวีดีโอจากอัลบั้ม Kingdom อีกด้วย
ซิงเกิล anytime เปิดตัวในอันดับที่ 4 ออริกอนชาร์ตด้วยยอดขาย 43,051 แผ่น และจำกัดจำนวนเพียงแค่ 50,000 เท่านั้น
เพลง anytime เป็นเพลงประกอบโฆษณาเครื่องดื่มของบริษัทคิริน และนอกจากนี้ยังเป็นเพลงประกอบโฆษณาของ music.jp อีกด้วย
หม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์

มหาเสวกตรี หม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์ (12 มิถุนายน พ.ศ. 2437 – 6 มิถุนายน พ.ศ. 2517) เป็นพระโอรสองค์ที่ 31 ใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ และที่ 2 ในหม่อมทองสุก มีพระเชษฐา พระเชษฐภคินี พระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมพระมารดา ๖ พระองค์ คือ
๑) หม่อมเจ้าหญิงจันทรจำรัส เกษมสันต์ (พ.ศ. ๒๔๓๔ - ๒๕๒๕)
๒) หม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์ (พ.ศ.๒๔๓๗ - ๒๕๑๗)
๓) หม่อมเจ้าบุญฤทธิ์ เกษมสันต์ (พ.ศ. ๒๔๔๐- ๒๕๑๔)
๔) หม่อมเจ้าดำ เกษมสันต์ (สิ้นชีพิตักษัยแต่ทรงพระเยาว์)
๕) หม่อมเจ้ากิติเกริกไกร เกษมสันต์ (พ.ศ. ๒๔๔๙ - ๒๔๖๔)
๖) หม่อมเจ้าหญิงอรอำไพ เกษมสันต์ (พ.ศ. ๒๔๕๓-๒๕๕๓) 
พระประวัติ.
หม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์เข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวตั้งแต่วัยเด็ก สนองรับใช้ใต้เบื้องพระยุลบาทในตำแหน่ง เลขาธิการกรมบัญชาการมหาดเล็ก (ในช่วงปี พ.ศ. 2462 ถึง 2468) ซึ่งหม่อมเจ้าชัชวลิตได้ทรงพระผนวชเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2462 และในระหว่างปี พ.ศ. 2463 - 2465 ทรงรับตำแหน่งเป็นสภานายกคณะฟุตบอลแห่งสยาม
ในปี พ.ศ. 2465 หม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งองคมนตรี 
นอกจากนี้หม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์ ทรงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 2 (18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494) ซึ่งสมาชิกชุดนี้สิ้นสุดสมาชิกภาพเมื่อ 29 พฤศจิกายน 2494 เนื่องจากมีการประกาศยึดอำนาจการปกครอง และนำรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2475 กลับมาใช้
ครอบครัว.
หม่อมเจ้าชัชวลิต ทรงสมรสกับ หม่อมคล้อง (ณ ระนอง) เกษมสันต์ ณ อยุธยา ท.จ.ว. มีธิดา 2 ท่าน คือ
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 30

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 30 ของไทย (9 ธันวาคม พ.ศ. 2506 – 7 มีนาคม พ.ศ. 2512)
พลเอก ถนอม กิตติขจร "(ยศในขณะนั้น)" เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2506 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ พลเอก หลวงสุทธิสารรณกร ประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 30 ของไทย.
ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2506 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 30 ของไทย.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตามพระราชกฤษฎีกาให้เลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนฯ พ.ศ. 2511 และพระราชกฤษฎีกาเรียกประชุมรัฐสภา พ.ศ. 2512 ต่อมาเมื่อสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ได้เข้ารับหน้าที่แล้ว คณะรัฐมนตรีที่บริหารราชการแผ่นดินอยู่ จึงพ้นจากตำแหน่ง แต่ต้องอยู่ในตำแหน่งเพื่อดำเนินงาน ไปจนกว่าจะตั้งคณะรัฐมนตรีขึ้นใหม่ ตามมาตรา 147 วรรค 2 ของ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 37

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 37 ของไทย (20 เมษายน พ.ศ. 2519 - 23 กันยายน พ.ศ. 2519)
หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายอุทัย พิมพ์ใจชน ประธานรัฐสภาเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 37 ของไทย.
ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2519 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การปรับปรุงคณะรัฐมนตรี.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงดังต่อไปนี้
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 37 ของไทย.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เนื่องจาก หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ได้มีหนังสือถวายบังคมทูลพระกรุณา ลงวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2519 ขอพระราชทานกราบถวายบังคมทูลลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีทั้งคณะจึงเป็นอันสิ้นสุดลง
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 38

คณะรัฐมนตรี คณะที่ 38 ของไทย (5 ตุลาคม พ.ศ. 2519 - 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519)
หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช เป็น นายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายอุทัย พิมพ์ใจชน ประธานรัฐสภา เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 38 ของไทย.
ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2519 มีคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 38 ของไทย.
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน อันมี พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ เป็นหัวหน้า ได้กระทำการยึดอำนาจ การปกครองแผ่นดินเป็นผลสำเร็จ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 เป็นผลทำให้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2517 สิ้นสุดลงพร้อมกับ รัฐสภา และคณะรัฐมนตรี นับเป็นคณะรัฐมนตรีที่มีอายุสั้นที่สุดด้วยคือ 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง ทำให้ได้รับฉายาว่า "รัฐบาลวันเดียว"
อะพาไทต์

อะพาไทต์  (Ca5 (PO4) 3 (F,Cl,OH)) เป็นแร่ที่อยู่ในกลุ่มฟอสเฟต มีค่าความแข็งที่ 5 ตามสเกลของโมส์ (Moh's scale)
ประวัติ.
Apatite มาจากภาษากรีก Apate ซึ่งหมายถึง “Deceit” คือ ลวงตา ทั้งนี้ เพราะแร่นี้มีลักษณะเหมือนแร่รัตนชาติหลายชนิด จึงทำให้เกิดความเข้าใจผิดบ่อยๆ ซึ่งดูเหมือนหลอกลวงนั่นเอง
ภาษากาลาเทีย

ภาษากาลาเทีย เป็นภาษากลุ่มเคลต์ที่สูญแล้ว เคยใช้พูดในกาลาเทียที่อยู่ในอานาโตเลียตอนกลาง (ประเทศตุรกีฝั่งเอเชียในปัจจุบัน) เมื่อราวศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราชถึงอย่างน้อยในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ข้อมูลบางส่วนกล่าวแนะว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ยังคงมีผู้พูดภาษานี้อยู่ ภาษากาลาเทียมีความใกล้ชิดกับภาษากอล
หลักฐานที่เหลืออยู่ของภาษานี้เป็นคำสั้น ๆ ราว 120 คำ ส่วนมากที่เป็นชื่อเฉพาะลงท้ายด้วย-riks "กษัตริย์", บางส่วนลงท้ายด้วย -marus, กรรม -mari "มหาราช", และชื่อเผ่าเช่น Ambitouti
ภาษาลิเชีย

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาลิเชีย (ออกเสียง Lycian) เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน กลุ่มอนาโตเลีย ใช้พูดในยุคเหล็กในบริเวณลิเชียในอนาโตเลีย (ตุรกีปัจจุบัน) คาดว่าสืบทอดมาจากภาษาฮิตไตน์หรือภาษาลูเวียหรือทั้งสองภาษา 
ผู้พูด.
ลิเซียครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเมืองอันตัลยาและเฟติเยในปัจจุบันทางภาคใต้ของตุรกี โดยเฉพาะบริเวณจากอ่าวเฟติเยไปจนถึงอ่าวอันตัลยา เอกสารในสมัยอียิปต์โบราณได้กล่าวว่าในหมู่ของคนทะเลมีบริเวณที่เรียกว่าลิคาโอเนีย อยู่ในเขตภูเขาทางตะวันอออกระหว่างเมืองอันตัลยาและเมอร์ซินในปัจจุบัน
ลักษณะของภาษา.
ภาษาลิเซียจัดเป็นภาษากลุ่มอินโด-ยุโรเปียนในกลึ่มย่อยลูเวียของกลุ่มภาษาอนาโตเลีย ในกลุ่มนี้มีอักษรรูปลิ่ม และอักษรเฮียโรกลิฟของภาษาลูเวีย ภาษาคาเรีย ภาษาซิเดติก และภาษาปิซิดิก ภาษาในกลุ่มย่อยนี้ใช้พูดในยุคเหล็กหรือเมื่อประมาณ 457 ปีก่อนพุทธศักราช ไม่มีหลักฐานกล่าวว่าในสมัยสงครามโทรจันมีผู้พูดภาษาลิเซีย ส่วนภาษาลูเวียนั้นมีประวัติย้อนกลับไปถึงตอนปลายของยุคทองแดง และมาตลอดจนถึงการล่มสลายของจักวรรดิฮิตไตต์ สมาชิกอื่นๆในกลุ่มนี้จัดเป็นภาษาลูกหลานของภาษาลิเซีย คาดว่าภาษาลิเซียเป็นภาษาตายในราวพุทธศตวรรษที่ 6 และถูกแทนที่ด้วยภาษากรีกโบราณ ภาษานี้เป็นที่รู้จักจากจารึก ซึ่งนักวิชาการแบ่งเป็น 2 สำเนียง คือภาษาลิเซียสำเนียงมาตรฐานหรือลิเซียเอ อีกสำเนียงเรียกว่าลิเซียบีหรือมิเลียนซึ่งแตกต่างกันทางด้านไวยากรณ์ ภาษาลิเซียมีอักษรเป็นของตนเองคืออักษรลิเชียซึ่งคล้ายกับอักษรกรีก โดยมีบางตัวยืมมาจากอักษรคาเรีย
ภาษาลิเดีย

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาลิเดีย เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนเคยใช้พูดในรัฐลิเดียทางอานาโตเลียตะวันตก (ตุรกีปัจจุบัน) หลักฐานเกี่ยวกับภาษาลิเดียที่พบได้แก่ จารึกบนเหรียญทองแดงอายุราว 157 ปีก่อนพุทธศักราช และจารึกอายุราว พ.ศ. 43 – 143 ภาษาลิเดียเป็นภาษาตายเมื่อราว พ.ศ. 643 และถูกแทนที่ด้วยภาษากรีก
คำนามและคำคุณศัพท์แบ่งเป็นรูปเอกพจน์และรูปพหูพจน์ และมีสองเพศคือ มีชีวิตกับไม่มีชีวิต มีสามการกคือ ประธาน กรรม และกรรมรอง-สถานที่ การเรียงคำโดยทั่วไปเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา มีปรบทอยางน้อยหนึ่งคำ คำคุณศัพท์นำหน้านาม
ภาษาแคเรีย

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาแคเรีย เป็นภาษาของชาวแคเรีย จัดอยู่ในภาษากลุ่มอานาโตเลีย ใกล้เคียงกับภาษาไลเดียมากกว่าภาษาไลเซีย หลักฐานที่เหลืออยู่ส่วนมากเป็นชื่อเฉพาะ เช่น Sangodos, Kaphenos, Truoles, Nastes, Nomion, Mausolos และจารึกขนาดสั้นๆ เขียนด้วยอักษรแคเรีย ภาษานี้ถอดความได้โดย John D. Ray การรับวัฒนธรรมกรีกของชาวแคเรียทำให้ภาษานี้กลายเป็นภาษาตายเมื่อ ประมาณ พ.ศ. 643
การถอดความหมาย.
อักษรแคเรียประกอบด้วยอักษร 45 ตัว มีผู้พยายามถอดความหมายอักษรนี้มาก ใน พ.ศ. 2503 นักวิจัยชาวรัสเซีย Vitaly V. Shevoroshkin เป็นผู้สันนิษฐานเป็นคนแรกว่า การเขียนนี้เป็นการเขียนแบบอักษรแทนพยางค์หรือกึ่งพยางค์ แต่ความพยายามถอดความหมายด้วยระบบนี้ล้มเหลว เพราะเขาพยายามแทนคำแต่ละพยางค์โดยอิงอักษรกรีก นักวิจัยชาวรัสเซียอีกคนหนึ่งคือ Yurity Otkupschikou ใน พ.ศ. 2531 ชี้ให้เห็นว่า มีความแตกต่างในการถอดความระหว่างอักษรแคเรียกับภาษาโบราณในแหลมบอลข่าน
อักษรนี้ถูกถอดความได้อย่างแท้จริงโดยนักอียิปต์วิทยา John D. Ray โดยใช้จารึก 2 ภาษา แคเรีย-อียิปต์
ส่วนของข้อความที่เหลืออยู่.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ประวัติ.
ชาวกรีกฮาเดียนจำนวนเล็กน้อยเข้ามาถึงชายฝั่งของคาบสมุทรอานาโตเลียในช่วงปลายยุคสำริด และอยู่ภายใต้ชนพื้นเมืองที่ไม่ได้พูดภาษากรีก ซึ่งมีความสัมพันธ์กับจักรวรรดิฮิตไตต์ จนกระทั่งถึงยุคที่ชาวกรีกเผ่าไอโอเนียนและดอเรียน เข้ามาตั้งหลักแหล่งและสร้างเมืองใหญ่ๆ ขึ้น นักเขียนที่เกิดในเมืองนี้ได้เขียนไว้ว่า กลุ่มคนในเมืองใหม่มีการแต่งงานระหว่างเผ่า ซึ่งเรียกคนกลุ่มนี้ว่าแคเรีย และพูดภาษาที่ต่างออกไปการเขียนหายไปในช่วงยุคมืดของกรีก แต่การเขียนภาษาแคเรียก่อนหน้านั้นก็ไม่เหลืออยู่ จารึก 2 ภาษาเริ่มปรากฏใน 257 ปีก่อนพุทธศักราช 
ถ้าภาษาแคเรียและภาษาไลเซียเป็นภาษาที่ใกล้ชิดกัน ภาษาที่น่าจะเป็นบรรพบุรุษของทั้งสองภาษานี้คือ ภาษาลูเวีย ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้พูดในช่วงปลายยุคสำริด ในอานาโตเลียตะวันออก แล้วจึงแผ่ขยายไปทางตะวันตกและทางใต้ การสูญหายไปของภาษาลูเวีย อยู่ในช่วงไล่เลี่ยกับการเกิดขึ้นของภาษาที่คาดว่าเป็นภาษาลูกหลาน
ภาษาแคเรียกลายเป็นภาษาตาย ในช่วงที่อารยธรรมกรีกกำลังรุ่งเรือง และเกิดการทำให้เป็นกรีกในอานาโตเลีย แม้ว่าการได้รับอิทธิพลจากจักรวรรดิเปอร์เซียจะทำให้กระบวนการนี้ช้าลงบ้าง แต่ภาษาแคเรียก็กลายเป็นภาษาตายในที่สุด ในช่วงพ.ศ. 443 -453 หรือในช่วงคริสตกาล
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ

วิบูลย์ ลี้สุวรรณ (19 ตุลาคม พ.ศ. 2490 -) ศิลปินสาขาจิตรกรรม ศาสตราจารย์สาขาทัศนศิลป์ ภาควิชาทัศนศิลป์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ นครปฐม ราชบัณฑิต ประจำสำนักศิลปรรม ราชบัณฑิตยสภา สาขาวิจิตรศิลป์
ชีวิตวัยเยาว์และการศึกษา.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ เกิดที่อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง มีพี่น้อง 3 คน จบการศึกษามัธยมศึกษาที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร
ผลงาน.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ มีบทบาทในด้านการค้นคว้าและทำการศึกษาวิจัยงานด้านศิลปะและวัฒนธรรมรวมทั้งเครื่องจักสานติดต่อกันมาอย่างต่อเนื่องมากกว่า 30 ปี และยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับ ศิลปะไทย ศิลปะพื้นบ้าน และศิลปะสมัยใหม่เป็นจำนวนมาก รวมทั้งการรวบรวมผลงานของ "ขรัวอินโข่ง" จิตรกรภาพเขียนฝาผนังผู้บุกเบิกงานจิตรกรรมแบบตะวันตกของประเทศไทย เคยได้รับรางวัลจากการเขียนหนังสือต่างๆ หลายครั้ง เช่น ได้รับรางวัลดีเด่นประเภทสารคดีประจำปี พ.ศ. 2519 จากหนังสือ ศิลปะชาวบ้าน พ.ศ. 2520 ได้รับรางวัลจาก สมาคมผู้ผลิตและจัดจำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทยและ คณะกรรมการจัดงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ได้รางวัลชมเชยประเภทสารคดีจาก หนังสือ "5 นาทีกับศิลปะไทย" จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2522 ได้รางวัลหนังสือดีเด่นประเภทหนังสือสารคดีจากหนังสือ "ศิลปะน่ารู้ในสองศตวรรษ" จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2523 รางวัลชมเชยประเภทสารคดีจากหนังสือ "นำชมศิลปกรรมตามวัด" จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2541 และได้รางวัลประเภทการสร้างสรรค์ศิลปวัฒนธรรมประจำปี พ.ศ. 2530 - 2532 จากกระทรวงศึกษาธิการ 
นอกจากการเขียนหนังสือสำหรับคนทั่วไปแล้ว วิบูลย์ ลี้สุวรรณยังสนใจด้านการพัฒนาเยาวชนด้านศิลปะอีกด้วย โดยเมื่อ พ.ศ. 2525 เขาได้รับรางวัลชมเชยประเภทสารคดีจากหนังสือ สำหรับเด็กก่อนวัยรุ่นจากหนังสือ "จิตรกรรมไทย" จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือของคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโก
วิบูลย์ ลี้สุวรรณมีผลงานสร้างสรรค์ด้านศิลปะจำนวนมากเช่นกันและยังเคยได้รับเชิญให้ไปดูงานและไปแสดงผลงานศิลปกรรมของเขาทั้งในและต่างประเทศอยู่เสมอ
อาณาจักรสุธรรมวดี

อาณาจักรสะเทิม, สุวรรณภูมิ หรือ สุธรรมวดี ([θətʰòʊ̯ɰ̃ kʰɪʔ] หรือ သုဝဏ္ဏဘူမိ [θṵwəna̰bʊ̀mḭ]) เป็นอาณาจักรมอญที่เชื่อว่าก่อตั้งในพม่าตอนล่างราวศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาลจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 มีศูนย์กลางที่เมืองสะเทิม#เปลี่ยนทาง มีการติดต่อค้าขายใกล้ชิดกับอินเดียใต้และศรีลังกา และกลายเป็นศูนย์กลางหลักของพระพุทธศาสนาเถรวาทในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เหมือนกับอาณาจักรมอญอื่น ๆ อาณาจักรสะเทิมเผชิญกับการบุกรุกทีละน้อยจากจักรวรรดิเขมร แต่ถูกพิชิตโดยอาณาจักรพุกามจากทางเหนือใน ค.ศ. 1057
ชื่ออาณาจักร.
ตามความเชื่อของชาวมอญ อาณาจักรนี้มีชื่อว่าสุวรรณภูมิ  ซึ่งเป็นชื่อที่ประเทศไทยตอนล่างอ้างสิทธิและก่อตั้งเมื่อสมัยพุทธกาล ช่วงศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช สะเทิมเป็นชื่อในภาษาพม่าของ Sadhuim ในภาษามอญ ซึ่งมาจากคำว่า สุธรรมปุระ ในภาษาบาลี จากสุธรรม (ศาสาสุธรรมา) สถานที่สำหรับประชุมของเหล่าเทวดา
ประวัติ.
ตามความเชื่อของชาวมอญ อาณาจักรสุธรรมวดีก่อตั้งในสมัยพุทธกาล มีกษัตริย์ปกครองทั้งหมด 59 พระองค์ โดยเชื่อว่ากลุ่มผู้ลี้ภัยทางการเมืองได้ก่อตั้งเมืองหงสาวดี ขึ้นในปี ค.ศ. 573 มีการติดต่อค้าขายใกล้ชิดกับอินเดียใต้และลังกา และกลายเป็นศูนย์กลางหลักของพระพุทธศาสนาเถรวาทในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาณาจักรสุธรรมวดีสลายลงเนื่องจากพระเจ้าอนิรุทธ์ กษัตริย์แห่งพุกามได้ยกทัพมาตีและกวาดต้อนผู้คน ทรัพย์สมบัติ พระสงฆ์ พระไตรปิฎก รวมทั้งพระเจ้ามนูหะ กษัตริย์แห่งสุธรรมวดี กลับไปพุกาม ซึ่งพระองค์ได้ทรงสร้างวัดมนูหะ หรือวิหารพระอึดอัดไว้ ณ ที่นั่น
สะเทิม

สะเทิม (, [kətʰɜ̀m]) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐมอญ ตั้งอยู่บนที่ราบตะนาวศรีทางตอนใต้ของประเทศพม่า ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 230 กิโลเมตร และห่างจากเมาะลำเลิงไปทางทิศเหนือ 70 กิโลเมตร ตัวเมืองตั้งอยู่ตามแนวทางหลวงหมายเลข 8 และทางหลวงหมายเลข 85 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1
สะเทิมเคยเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรสุธรรมวดีอย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11
ภูทับเบิก

ภูทับเบิก เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดเพชรบูรณ์ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,768 เมตร อยู่ตำบลวังบาล ห่างจากอำเภอหล่มสักและอำเภอหล่มเก่าประมาณ 40 กิโลเมตร มีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านชาวไทยภูเขาเผ่าม้ง ซึ่งได้อพยพมาอาศัยอยู่ที่บ้านทับเบิก โดยอยู่ในความดูแลของศูนย์พัฒนาสงเคราะห์ชาวเขาจังหวัดเพชรบูรณ์ ประกอบด้วยอาชีพทำการเกษตรแบบขั้นบันไดตามเชิงเขา ในช่วงฤดูฝนยังมีไร่กะหล่ำปลีที่สวยงาม ส่วนฤดูหนาวมีดอกนางพญาเสือโคร่งบานเต็มภูทับเบิก
ไฮดี คลุม

ไฮดี คลุม  นางแบบชาวเยอรมัน เป็นทั้งนักแสดง ผู้นำเสนอสินค้า และพิธีกรรายการ "โปรเจกต์รันเวย์" และ "เจอร์มานีส์เน็กซต์ท็อปโมเดล" ฟอบส์ได้จัดอันดับให้เป็นนางแบบรายได้สูงที่สุดเป็นอันดับ 3
ธงชาติบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี

ธงชาติบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาว กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติสหราชอาณาจักร ในพื้นธงสีขาวนั้นประดับด้วยภาพตราราชการของบริติชแอนตาร์กติกเทอร์ริทอรี 
ธงนี้เป็นธงใช้สำหรับดินแดน สถานีวิจัย และธงสำหรับสำนักงานและศูนย์บัญชาการการสำรวจเขตบริติชแอนตาร์กติกเป็นหลัก สำหรับเรือของคณะสำรวจจะใช้ธงลักษณะคล้ายกันแต่มีพื้นสีน้ำเงินตามอย่างธงเรือราชการของสหราชอาณาจักร ส่วนผู้ตรวจการประจำดินแดนแห่งนี้ใช้ธงชาติสหราชอาณาจักรประดับด้วยภาพตราราชการประจำดินแดนที่กลางธงเป็นเครื่องหมายสำคัญ
รัฐบาลสหราชอาณาจักรกำหนดให้มีธงนี้ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2506 หลังมีการจัดตั้งเขตการปกครองแห่งนี้ขึ้นเพียง 1 ปี โดยก่อนหน้านี้เขตการปกครองดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ จึงใช้ธงชาติหมู่เกาะฟอล์กแลนด์เป็นสัญลักษณ์
ตราแผ่นดินของบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี

ตราแผ่นดินของบริติชแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี มีลักษณะเป็นตราอาร์ม รูปโล่พื้นสีขาว มีแถบขวางรูปคลื่นสีฟ้า 3 แถบที่ตอนบนของโล่ บนพื้นโล่นั้นแบ่งเป็นช่องสามเหลี่ยมหัวกลับพื้นสีแดง ภายในมีรูปคบเพลิง ถัดจากโล่ขึ้นไปเป็นหมวกเกราะอัศวินโบราณ ประดับด้วยพู่ประดับสีขาว-น้ำเงิน คาดด้วยผ้าโพกสีเดียวกัน ตอนบนสุดนั้นเป็นเครื่องยอดรูปเรือสำรวจชื่อ อาร์เอสเอส ดิสคัฟเวอรี (RRS Discovery) ซึ่งเป็นเรือที่ โรเบิร์ต ฟอลคอน สก็อตต์ และเออร์เนสต์ แชคเคิลตัน นักสำรวจชาวอังกฤษ ใช้เดินทางมาสำรวจขั้วโลกใต้ในปี ค.ศ. 1901 (พ.ศ. 2444)
ตราดังกล่าวนี้ตั้งอยู่บนพื้นรองรูปพื้นหญ้าสีเขียว (ครึ่งซ้าย) และพื้นน้ำแข็งสีขาว (ครึ่งขวา) มีราชสีห์สีทองยืนผงาดประคองข้างตราด้านซ้าย หมายถึงสหราชอาณาจักร ส่วนด้านขวาประคองด้วยนกเพนกวินจักรพรรดิ อันเป็นสัตว์ที่สามารถพบได้ทั่วไปในขั้วโลกใต้ เบื้องล่างสุดมีแพรแถบสีเหลือง จารึกคำขวัญเป็นอักษรสีแดงใจความ "Research and Discovery" แปลความได้ว่า "สำรวจและค้นพบ" ซึ่งเป็นจุดมุ่งหมายสำคัญของดินแดนส่วนนี้
ตราดังกล่าวนี้ ทางการสหราชอาณาจักรเริ่มกำหนดให้ใช้ได้เมื่อปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495) ขณะที่ดินแดนส่วนนี้ยังจัดให้อยู่ในความดูแลของหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ (พร้อมกันกับตราแผ่นดินของเกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช)
ไวต์แฮต

ไวท์แฮต  คือคนที่มีความสามารถในด้านคอมพิวเตอร์สูง คล้ายกับพวกแฮกเกอร์หรือแบล็กแฮต แต่ไวท์แฮตจะเน้นไปที่การป้องกันระบบคอมพิวเตอร์ ในขณะที่พวกแฮ็กเกอร์จะเน้นไปที่การเจาะระบบหรือการแฮกเพื่อประโยชน์ส่วนตัว
ไวท์แฮตเหมือนกับแบล็กแฮตตรงที่ พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับการป้องกันภัยระบบเป็นอย่างดี แต่เมื่อไวท์แฮตสามารถเจาะเข้าไปในระบบได้แล้ว พวกเขาจะทำการแจ้งเตือนผู้ดูแลระบบนั้น ๆ คนบางคนก็ถูกเรียกว่า เกรย์แฮต (Grey Hat) และ/หรือ บราวน์แฮต  เนื่องจากพวกเขาอยู่ระหว่างพวกไวท์แฮตกับแบล็กแฮต
หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด

หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด  เป็นดินแดนอาณานิคมของสหราชอาณาจักรในทะเลแคริบเบียนระหว่าง พ.ศ. 2376 ถึง พ.ศ. 2503 ซึ่งประกอบด้วยดินแดนต่าง ๆ ได้แก่ แอนติกา, บาร์บูดา, หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน, มอนเซอร์รัต, เซนต์คิตส์, เนวิส, แองกวิลลา และดอมินีกา เฉพาะดอมินีกานั้นเป็นดินแดนของหมู่เกาะแห่งนี้จนถึง พ.ศ. 2483
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
หมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด

หมู่เกาะบริติชวินด์เวิร์ด  เป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรในภูมิภาคแคริบเบียนระหว่าง ค.ศ. 1833 - ค.ศ. 1960 ประกอบด้วยเกาะเกรเนดา เซนต์ลูเชีย เซนต์วินเซนต์ เกรนาดีนส์ บาร์เบโดส (ต่อมาเป็นที่ตั้งที่ว่าการอาณานิคมในปี ค.ศ. 1885 เมื่อแยกการปกครองออกมาเป็นอาณานิคมเอกเทศ) โตเบโก (ภายหลังรวมเข้ากับตรินิแดดในปี ค.ศ. 1889) และดอมินีกา (โอนการปกครองมาจากหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ดในปี ค.ศ. 1940) 
ชื่ออย่างเป็นทางการของอาณานิคมตั้งแต่ ค.ศ. 1871 คือ "สหพันธ์อาณานิคมหมู่เกาะวินด์เวิร์ด" (Federal Colony of the Windward Islands) ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็น "ดินแดนหมู่เกาะวินด์เวิร์ด" (Territory of the Windward Islands) เมื่อปี ค.ศ. 1956 และใช้มาตราบจนถึงการยุบอาณานิคมแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1960
เมืองหลวงของอาณานิคมแห่งนี้ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์จอร์เจสบนเกาะเกรเนดา (เดิมตั้งอยู่ที่เมืองบริดจ์ทาวน์บนเกาะบาร์เบโดสระหว่าง ค.ศ. 1871 - 1885) การจัดการปกครองมิได้จัดเป็นลักษณะการปกครองอาณานิคมแห่งเดียวทั้งหมด แต่เป็นลักษณะของการวมเป็นสหพันธ์ของอาณานิคมต่าง ๆ โดยมีผู้ว่าการอาณานิคมร่วมกัน แต่ละอาณานิคมนั้นมีสถาบันต่างๆ ของตนเอง มีการจัดการด้านนิติบัญญัติ กฎหมาย และการเก็บภาษีเป็นเอกเทศ
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
บาร์ต ซิมป์สัน

บาร์ทโทโลมิว โจโจ้ ซิมป์สัน  ให้เสียงพากย์โดย แนนซี คาร์ทไรท์ เขาคือลูกชายคนโตของ โฮเมอร์ ซิมป์สัน และ มาร์จ ซิมป์สัน และเป็นพี่ชายของ ลิซ่า และ แมกกี้ ซิมป์สัน บาร์ท เป็นตัวละครที่สะดุดตาผู้ชมเพราะว่านิสัยที่แปลกไม่เหมือนใครและลักษณะยียวนกวนประสาท ทำให้บาร์ทเป็นขวัญใจคนดูในเรื่อง The Simpsons เลยก็ว่าได้ บาร์ทได้ถูกโหวตเป็นตัวละครไอคอนของวงการแอนิเมชั่นแห่งสหรัฐอเมริกาคนนึงอีกด้วย และในปี 1998 บาร์ทได้รับเลือกจากนิตยสาร Time เป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในยุคศตวรรษที่ 20 โดยติดอันดับที่ 46 จาก 100 คน และเป็นตัวการ์ตูนตัวเดียวที่ติดอันดับด้วย คำพูดติดปากของบาร์ทคือการเรียกชื่อคนต่อท้ายด้วยคำว่า Dude หรือเพื่อน และเรียกพ่อว่าโฮเมอร์ แทนที่จะเรียกว่า Daddy หรือ Dad และเวลาตกใจเขาจะอุทานคำติดปากว่า Aye Caramba ผู้เขียน แมท เกรนนิ่ง ได้บอกไว้ว่าบาร์ทคือชื่อแทนตัวเขาในการ์ตูนเรื่องนี้ด้วย
ดวงดาว จารุจินดา

ดวงดาว จารุจินดา (เกิด 2 ตุลาคม พ.ศ. 2494) ชื่อเกิด พจมาน จารุจินดา ชื่อจริง พจมาน สมสุวรรณ เป็นนักแสดงและนักพากย์ที่มีชื่อเสียงและเป็นบุตรสาวของสักกะ จารุจินดา ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดัง กับ พจนา จารุจินดา (อัครพันธ์) เป็นหลานตาหลวงกิจวิจารณ์ และหลานยาย คุณศรีพันธ์ สารกิจวิจารณ์ (อัครพันธ์)
ประวัติ.
เข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 5 ขวบจากการเป็นนักแสดง พากย์ภาพยนตร์ครั้งแรกจากภาพยนตร์เรื่อง “เข็ดจริง ๆ ให้ดิ้นตาย” ซึ่งให้เสียงพากย์เป็นขอใจ ฤทัยประชา พออายุได้ 21 ปีจึงหันมาพากย์หนังอย่างจริงจัง และรับหน้าที่พากย์เสียงให้นักแสดงชื่อดังของไทยหลายท่าน เช่น จารุณี สุขสวัสดิ์, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, จินตหรา สุขพัฒน์, มยุรา เศวตศิลา, ญาณี จงวิสุทธิ์, ไปรมา รัชตะ และได้รับรางวัลจากการพากย์เสียงจากรางวัลพระสุรัสวดี นักพากย์ยอดเยี่ยม กับภาพยนตร์เรื่องรักพยาบาท โดยพากย์เป็นเสียงของคุณเพ็ญพักตร์ ศิริกุล คุณดวงดาว พากย์ซีรีส์เกาหลีทุกเรื่อง บางเรื่อง พากย์ นางเอก นางรอง นางร้าย คุณย่าของพระเอก โดยมีการพากย์ที่โดดเด่นที่สุด คือการพากย์เสียงของ เอเย่นต์ดานา สกัลลีย์ ที่เล่นโดย จิลเลียน แอนเดอร์สัน ในซีรีส์ชุด The X-Files ที่ฉายทางช่อง 7 สี 
ด้านงานบันเทิง เคยได้รับบทเป็นนางเอกจากหนังเรื่องแรกของเธอ ที่พ่อเธอเป็นผู้สร้าง คือเรื่อง 'มนต์รักชาวไร่' แต่หนังไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากนั้นจึงกลายเป็นรับบทรองจนถึงนางร้ายมาตลอด ก่อนจะมาลงเล่นละครทีวี ช่วงแรกยังไม่สังกัด ก็จะเห็นผลงานเธอทางช่อง 3, 5, 9 ในบทนางร้าย เช่น นางทาส ช่อง 3 ที่เธอรับบทเป็น 'สาลี่' โดยมี อี๊ด-รัชนู บุญชูดวง เป็นนางเอก ต่อมาช่อง 7 สี ชวนไปพากย์หนังชุด จึงเป็นที่มาของการพบกันของเธอกับ หน่อง-พลากร สมสุวรรณ จึงเกิดสัญญาใจในการเล่นละครให้ช่อง 7 สี ตั้งแต่ปี 2530 จนปัจจุบันก็ยังเห็นหน้าเธอทางหน้าจอช่อง 7 อยู่สม่ำเสมอ นับผลงานละครที่เธอร่วมงานกับช่อง 7 สี ได้ประมาณกว่า 80 เรื่อง
ครอบครัว.
ดวงดาวเคยใช้ชีวิตคู่ร่วมกับ สายัณห์ จันทรวิบูลย์ อดีตนักแสดงบทตลก ครื้นเครง ซึ่งปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา มีบุตรชาย 2 คน ชื่อ ตั้มคูณพสิล จารุจินดา (จันทรวิบูลย์) และ เติ้ล ตะวัน จารุจินดา (จันทรวิบูลย์) และมีหลานสาวหนึ่งคนซี่งเป็นบุตรของบุตรชาย(ตะวัน จารุจินดา) ชื่อ น้องมียา 
หลังจากหย่า ใช้ชีวิตคู่กับพลากร สมสุวรรณ ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ สถานีโทรทัศน์ พีพีทีวี และกรรมการผู้จัดการ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
เอฟซี รีเซพเตอร์

ตัวรับเอฟซี หรือ เอฟซี รีเซพเตอร์  คือเป็นโปรตีนบนผิวของเซลล์ในระบบภูมิคุ้มกัน ที่ทำหน้าที่เป็นรีเซพเตอร์ (ตัวรับหรือจับ) ของแอนติบอดีส่วนขา (Fc component, Constant region) เมื่อจับได้จะส่งสัญญาณเข้าไปสู่เซลล์ ต่างๆกันตามชนิดของแอนติบอดี ชนิดของรีเซพเตอร์ และ ชนิดของเซลล์ ส่งผลให้เซลล์ทำงานต่างๆ เช่น ฟาโกไซโทซิส (การทำลายแบคทีเรียโดยการนำเข้าเซลล์), degranulation (การปล่อยสารในเวซิเคิลในเซลล์ออกไป) และอื่นๆ โดยตัวรับเอฟซีแต่ละชนิดก็จะเจาะจงกับแอนติบอดีแต่ละไอโซไทป์ (isotype) และด้วยหน้าที่นี้จึงถือว่าตัวรับเอฟซีเป็นตัวเล่นที่สำคัญในระบบภูมิคุ้มกันส่วนของเหลว (humoral immune system) 
ระบบการเรียกชื่อของตัวรับเอฟซี.
เนื่องจากตัวรับเอฟซีมีหลายชนิดมาก และ จับกับแอนติบอดีต่างๆกันไป จึงแบ่งชนิดของมันตามแอนติบอดีที่มันจับ โดยให้ชื่อเป็นอักษรกรีกของแอนติบอดีนั้นๆ อย่างเช่น Fc Receptor ใด จับกับ IgA ก็จะมีชื่อว่า Fc-alpha Receptor (FcαR) , จับกับ IgE ก็จะมีชื่อว่า Fc-epsilon Receptor (FcεR) , จับกับ IgG ก็จะมีชื่อว่า Fc-gamma receptors (FcγR) เป็นต้น กรณีที่มีซับคลาส ก็จะใช้ตัวเลขโรมัน ต่อท้ายระบุลงไป เช่น FcγRI, FcγRII
โครงสร้างของตัวรับเอฟซี.
ส่วนมากจะเป็นโปรตีนหลายๆ ซับยูนิตมารวมกัน ส่วนมากจะเป็นโปรตีนในกลุ่ม Immunoglobulin superfamily ซึ่งประกอบด้วย สายแอลฟา ที่มีส่วนอยู่นอกเซลล์ไว้จับกับแอนติบอดี สายบีตา และ สายแกมมา สองสายที่ใช้ในการส่งสัญญาณเข้าในเซลล์ ซึ่งตัวรับเอฟซีแต่ละตัวไม่จำเป็นต้องมีทุกสายครบ ขึ้นอยู่กับชนิดของตัวรับเอฟซีนั้นๆ จากโครงสร้างของตัวรับเอฟซีสามารถถูกแบ่งได้คร่าวๆเป็นสามกลุ่มดังนี้
การส่งสัญญาณเข้าสู่เซลล์.
ส่วนใหญ่ใช้ผ่าน โปรตีน สาย บีตา และ แกมมา ที่มี โปรตีนโมทิฟที่มีกรดอะมิโนไทโรซีน เป็นกลไกการส่งสัญญาณ ชื่อ Immunoreceptor tyrosine-based activation motif (ITAM) ที่มีผลในทางกระตุ้น หรือ Immunoreceptor tyrosine-based inhibitory motif (ITIM) ที่มีผลในทางยับยั้งการทำงานของเซลล์ สำหรับตัวรับเอฟซีบางชนิดจะไม่มีโปรตีนโมทิฟที่ว่ามา แต่จะมี โปรตีนโมทิฟอื่นแทนในการส่งสัญญาณเข้าสู่เซลล์ เช่น ใน Fcα/μR และ pIgR จะมี dileucine motif และ Glycophosphatidylinositol (GPI) anchor
การทำงานของเซลล์หลังได้รับสัญญาณ.
เมื่อเซลล์ที่มีตัวรับเอฟซีบนเซลล์ ได้รับการส่งสัญญาณเข้าภายในเซลล์แล้ว เซลล์จะมีการตอบสนองหลักๆ 3 แบบ ซึ่งจะแตกต่างกันไปตามชนิดของเซลล์ ดังนี้
บัฟฟาโล สปริงฟิลด์ (ชุดเพลง)

บัฟฟาโลสปริงฟิลด์ เป็นชุดเพลงของวงบัฟฟาโล สปริงฟิลด์ ที่เป็นการนำมาผลิตใหม่จากที่บันทึกเสียงไว้ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2509 ถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2511 โดยออกวางจำหน่ายเมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 มีความยาวทั้งสิ้น 4 ชั่วโมง 3 นาที 30 วินาที
รายชื่อเพลง.
CD 1
CD 2
CD 3
CD 4
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 1969

การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2512 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2512 และ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2512 เนื่องจากการลาออกของประธานาธิบดีชาร์ลส์ เดอ โกลล์ หลังจากการลงประชามติปฏิรูปวุฒิสภาและการกระจายอำนาจในปีเดียวกัน
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 1848

การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2391 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2391 เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวในสมัยสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2
การเลือกตั้ง.
รัฐธรรมนูญกำหนดให้มีการเลือกตั้งรอบเดียว และถ้าไม่มีผู้สมัครคนใดได้เสียงส่วนมาก สภาผู้แทนราษฎรจะตัดสินเองว่าใครเป็นผู้ชนะการเลือกตั้ง หลุยส์-เออแชน กาเวญัคเป็นที่หมายมั่นว่าจะได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งครั้งนี้ และรัฐสภาเองก็คงจะลงคะแนนเสียงให้เขาเมื่อไม่มีใครได้เสียงส่วนมาก แต่ทว่าผู้ชนะการเลือกตั้งกลับกลายเป็น หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต (หลานชายของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1) ทั้งนี้เป็นผลมาจากพวกหัวเอียงซ้ายและพวกด้อยการศึกษา (เป็นที่เชื่อกันว่า ชาวไร่ชาวนาต่างลงคะแนนเพื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1)