pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระครูพิศิษฐ์อรรถการ (คล้าย จนฺทสุวณฺโณ)

พระครูพิศิษฐ์อรรถการ (คล้าย จนฺทสุวณฺโณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดสวนขันและวัดพระธาตุน้อย เดิมชื่อ คล้าย สีนิล เกิดวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2417 ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4 ปีชวด จ.ศ.1238 ร.ศ.95 ที่บ้านโคกทือ ตำบลช้างกลาง กิ่งอำเภอช้างกลาง(ขณะนั้นเป็น ตำบลช้างกลาง อำเภอฉวาง) จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายอินทร์ นางเหนี่ยว สีนิล มีพี่สาว 1 คน ชื่อนางเพ็ง มรณภาพด้วยโรคหืด เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2513 รวมอายุได้ 96 ปี เมื่อบำเพ็ญกุศลครบ 100 วัน จึงได้บรรจุสรีระของท่านไว้ในโลงแก้ว ประดิษฐานอยู่ในองค์พระเจดีย์ในวัดพระธาตุน้อยจนถึงปัจจุบัน
ลักษณะนิสัย เป็นคนมีมานะอดทน ขยันหมั่นเพียร อยู่ในโอวาทคำสั่งสอนของบิดามารดาและครูอาจารย์อย่างเคร่งครัด สุภาพ เรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย นิสัยอ่อนโยนละมุนละไม จึงเป็นที่รักของบิดามารดา ครูอาจารย์และญาติมิตรเป็นอันมาก 
เมื่ออายุ 15 ปี ประสบอุบัติเหตุในการถางป่าทำไร่กระดูกปลายเท้า สามนิ้วแตกละเอียด รักษาไม่หาย ด้วยกำลังใจที่เด็ดเดี่ยว พระครูพิศิษฐ์อรรถการได้ใช้มีดตัดปลายเท้าออกด้วยตัวเอง และใช้ยาพอกจนหายเป็นปกติ 
ขาของพระครูพิศิษฐ์อรรถการนั้นเสียข้างหนึ่ง คือ ขาด้านซ้ายขาดตั้งแต่ตาตุ่มลงไป (เสียตั้งแต่สมัยเด็กๆ โดนต้นไม้ทับที่บ้านญาติของท่านที่ จ.กระบี่ ขาเป็นหนองเลยต้องตัดทิ้ง โดยท่านใช้มีดปาดตาลตัดเอง) ท่านเลยต้องใส่กระบอกไม้ไผ่แทน
พระครูพิศิษฐ์อรรถการได้บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2438 (อายุ 19 ปี) บรรพชาที่วัดจันดี ต.หลักช้าง บรรพชาโดยอาจารย์ พระอธิการจัน เจ้าอาวาสวัดจันดี (ทุ่งปอน) และพระครูพิศิษฐ์อรรถการสามารถท่องจำพระปาฏิโมกข์จนได้แม่นยำ 
เมื่ออายุครบ 20 ปี จึงอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ อุทกุกเขปสีมา หรือศาลาน้ำ ได้รับฉายาว่า จนฺทสุวณฺโณ ณ วัดวังม่วง อ.ฉวาง จ.นครศรีธรรมราช โดยมี พระครูกราย คงคสุวณฺโณ เจ้าอาวาสวัดหาดสูง เป็นพระอุปัชฌาย์ แล้วได้ไปจำพรรษา อยู่ที่วัดทุ่งปอน หรือวัดจันดี 
ตามประวัติ พระครูพิศิษฐ์อรรถการ ท่านมีความเคารพนับถือ พระเกจิอาจารย์ท่านหนึ่ง ซึ่งแม้จะไม่เคยพบเห็นหน้าตากันมาก่อนเลยก็ตาม พระเกจิอาจารย์ท่านนั้นคือ หลวงพ่อเฟื่อง วัดคงคาเลียบ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ตอนที่ หลวงพ่อเฟื่อง มรณภาพ ก็ได้ พระครูพิศิษฐ์อรรถการ นี้แหละ เป็นผู้นำอัฐิของ หลวงพ่อเฟื่อง ขึ้นไปบรรจุไว้บน เจดีย์วัดคงคาเลียบ ที่ตั้งตระหง่านสูงเด่นอย่างสวยงามอยู่ริมถนนสายเอเซีย หาดใหญ่-พัทลุง ตราบเท่าทุกวันนี้
การศึกษา.
พระครูพิศิษฐ์อสารสาสน์ประชาอุทิศ
ผลงานและเกียรติคุณ.
ได้เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นตรีที่พระครูพิศิษฐ์อรรถการในปี พ.ศ. 2498 ต่อมาได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูชั้นพิเศษในนามสมณศักดิ์เดิม แต่ประชาชนทั่วไปเรียกท่านตามชื่อเดิมว่า พระครูพิศิษฐ์อรรถการ
มรณภาพ.
พ่อท่านคล้ายหรือพระครูพิศิษฐ์อรรถการ เมื่อครั้นถึงวันที่ 22 พฤศจิกายน 2513 ตรงกับแรม 9 ค่ำ เดือน12 ปีจอ พ่อท่านจะต้องเดินทางไปจังหวัดสุรินทร์ เนื่องในงานพุทธาภิเษกที่คณะพุทธบริษัท จังหวัดนั้นนิมนต์ใว้ เวลา 16.00 น. ของวันเดินทาง คณะศิษย์เป็นว่าพ่อท่านอาพาธกะทันหัน จึงนิมนต์พ่อท่านขึ้นรถด่วนเข้ากรุงเทพ ถึงวันรุ่งขึ้นได้นำพ่อท่านเข้าโรงพยาบาลพระมงกุฎในวันนั้น แพทย์ได้พยายามรักษาจนเต็มความสามารถ เป็นเวลา 14 วัน อาการมีแต่ทรงกับทรุด ครั้งถึงวันที่ 5 ธันวาคม 2513 เวลา 23.05 น. พ่อท่านคล้าย มรณภาพด้วยอาการสงบ รวมสิริอายุได้ 96 ปี เมื่อบำเพ็ญกุศลครบ 100 วัน จึงได้บรรจุสรีระของท่านไว้ในโลงแก้ว ประดิษฐานอยู่ในองค์พระเจดีย์ในวัดพระธาตุน้อยจนถึงปัจจุบัน
เอ็มบริโอ

เอ็มบริโอ (แปลว่า สิ่งที่เติบโต) คือระยะแรกในพัฒนาการของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์จำพวกยูคาริโอต ซึ่งนับตั้งแต่เริ่มมีการแบ่งเซลล์จนกระทั่งเกิด, ฟักออกจากไข่, หรืองอกในกรณีของพืช สำหรับในมนุษย์ระยะเอ็มบริโอเริ่มหลังจากการปฏิสนธิจนกระทั่งสิ้นสุดสัปดาห์ที่ 8 ซึ่งหลังจากนั้นจะเรียกสิ่งมีชีวิตว่าระยะทารกในครรภ์ หรือฟีตัส (fetus)
ฟุตซอลโลก

ฟุตซอลโลก หรือ ฟีฟ่าฟุตซอลเวิลด์คัพ  เป็นการแข่งขันฟุตซอลระหว่างประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ภายใต้การควบคุมของฟีฟ่า จัดขึ้นทุกๆ 4 ปี เว้นระยะจากการแข่งขันฟุตบอลโลก 2 ปี จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ.1989
ภายหลังจากการแข่งขันรอบคัดเลือกตามทวีปต่างๆ มีทีมที่เข้าแข่งขันรอบสุดท้ายทั้งหมด 24 ทีม ดังนี้ ทวีปเอเชีย 4 ทีม ทวีปแอฟริกา 3 ทีม ทวีปอเมริกาเหนือ 4 ทีม ทวีปเอมริกาใต้ 4 ทีม โอเชียเนีย 1 ทีม ทวีปยุโรป 7 ทีม และเจ้าภาพ 1 ทีม
การเปิดตัวทีมชาติ.
ฟุตซอลโลกที่แข่งติดต่อกันมาจะมีทีมชาติอย่างน้อยหนึ่งทีมที่ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในแต่ละการแข่งขัน จากข้อมูลของฟีฟ่าเกี่ยวกับทีมที่เป็นตัวแทนจนถึงปี ค.ศ. 2024 มีจำนวนทีมทีมชาติทั้งหมด 54 ทีมที่เข้าร่วมแข่งขันฟุตซอลโลก
ผลการแข่งขันโดยภูมิภาค.
   — เจ้าภาพแบ่งตามภูมิภาค
สตราโทสเฟียร์

สตราโทสเฟียร์  เป็นชั้นบรรยากาศของโลกชั้นที่สอง อยู่ระหว่างชั้นโทรโพสเฟียร์และมีโซสเฟียร์ มีระยะตั้งแต่ความสูง 10 กิโลเมตร จนถึง 50 กิโลเมตร เครื่องบินจะบินอยู่ในชั้นนี้ มีอากาศเบาบาง เมฆน้อยมาก เนื่องจากปริมาณไอน้ำน้อย อากาศไม่แปรปรวน มีแก๊สโอโซนมาก มีความชื้นต่ำมาก มีปริมาณของฝุ่นละอองน้อย ดูดกลืนรังสีอัลตราไวโอเล็ตจากดวงอาทิตย์ไว้ป้องกันอัตรายแก่พืช และผิวหนังมนุษย์ เครื่องบินมักบินในตอนล่างของชั้นบรรยากาศนี้เพื่อหลีกเลี่ยงสภาพอากาศที่รุนแรงในชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์
มีโซสเฟียร์

มีโซสเฟียร์  เป็นชั้นบรรยากาศของโลกชั้นที่สาม อยู่ระหว่างชั้นสตราโทสเฟียร์และเทอร์โมสเฟียร์ มีระยะตั้งแต่ความสูง 50 กิโลเมตร จนถึง 85 กิโลเมตร ซึ่งอุณหภูมิจะลดลงตามลำดับความสูง และเป็นชั้นสุดท้ายที่มีสภาพอากาศเหมือนชั้นโทรโพสเฟียร์ กับสตราโตสเฟียร์ เมื่อมีวัตถุจากอวกาศตกลงมาบนผิวโลก เมื่อถึงชั้นบรรยากาศนี้จะถูกเผาไหม้ก่อนถึงพื้น
เทอร์โมสเฟียร์

เทอร์โมสเฟียร์  คือ ชั้นบรรยากาศของโลกที่อยู่ระหว่างความสูง 90 - 800 กิโลเมตรเหนือโลก ในชั้นนี้ปฏิกิริยาทางเคมีของแสงทำให้ก๊าซต่างๆ ในชั้นนี้แตกตัวเป็นไอออนจึงอาจเรียกว่า ไอโอโนสเฟียร์ (ionosphere) พบว่าบรรยากาศชั้นนี้อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นตามระดับความสูง ประมาณ 200 กิโลเมตรจากผิวโลกจะมีอุณหภูมิสูงกว่า 500°C และ ที่ระดับความสูง 700-800 กิโลเมตรจะมีอุณหภูมิ สูงกว่า 1000°C และสามารถเพิ่มสูงได้ถึง 2,000°C ที่อุณหภูมิสูงขึ้นก็เพราะบรรยากาศชั้นนี้มีการดูดกลืนแสง UV โดย O2 และ N2 ซึ่งโมเลกุลส่วนใหญ่อยู่ในรูปของ อิออน เช่น NO+, O2 และ O+ เป็นต้น
เอกโซสเฟียร์

เอกโซสเฟียร์  เป็นชั้นบรรยากาศของโลก อยู่ถัดจากชั้นเทอร์โมสเฟียร์ มีระยะตั้งแต่ความสูง 500–1,000 กิโลเมตร จนถึง 10,000 กิโลเมตร
เป็นชั้นบรรยากาศที่อยู่สูงที่สุด และกินพื้นที่ไปจนผสมรวมกับอวกาศ มีก๊าซไฮโดรเจนและก๊าซฮีเลียมเป็นส่วนประกอบที่สำคัญ แต่มีอย่างเบาบาง
ไอโอโนสเฟียร์

ไอโอโนสเฟียร์  เป็นชั้นบรรยากาศของโลกที่กลายเป็นไอออนเนื่องจากการแผ่รังสีสุริยะ อยู่ภายในชั้นเทอร์โมสเฟียร์ชั้นไอโอโนสเฟียร์เป็นชั้นที่ปกป้องโลกจากรังสีของดวงอาทิตย์ไม่ให้เข้ามามากและป้องกันคลื่นรังสีจากขั้วโลกทั้งสองไม่ให้เข้ามารบกวนคลื่นในโลกของเรา ชั้นนี้เป็นชั้นที่ติดกันกับชั้นขอบอวกาศนอกโลก ชั้นไอโอโนสเฟียร์มีอีกชื่อนึงว่า เทอร์โมสเฟียร์
กลุ่มภาษาไท

กลุ่มภาษาไท  หรือ กลุ่มภาษาจ้วง-ไท  เป็นกลุ่มภาษาย่อยกลุ่มหนึ่งของตระกูลภาษาขร้า-ไท ประกอบด้วยภาษาไทยในประเทศไทย ภาษาลาวในประเทศลาว ภาษาไทใหญ่ในรัฐชานของประเทศพม่า และภาษาจ้วง หนึ่งในภาษาหลักของประเทศจีนตอนใต้
ตารางการเปรียบเทียบ.
ข้างล่างคือตารางเทียบกลุ่มภาษาไท
ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน

ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน  หรือ ตระกูลภาษาแม้ว-เย้า  เป็นตระกูลภาษาเล็ก ๆ ที่ใช้กันทางตอนใต้ของประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้พูดกันในแถบภูเขาสูงตอนใต้ของจีน เช่นในมณฑลกุ้ยโจว หูหนาน ยูนนาน เสฉวน กว่างซี และหูเป่ย์ ที่เรียกกันว่าชาวเขา ในขณะที่ชาวจีนฮั่นตั้งถิ่นฐานอยู่ตามลุ่มแม่น้ำ เมื่อ 300–400 ปีที่ผ่านมา ชาวม้งและเมี่ยนจำนวนมากได้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในประเทศไทย ลาว เวียดนาม และพม่า และเนื่องจากสงครามอินโดจีน ชาวม้งบางส่วนได้ลี้ภัยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย สหรัฐ และอีกหลายประเทศ
ธงชาติแซมเบีย

ธงชาติแซมเบีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเขียว กว้าง2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่ด้านปลายธงมีแถบแนวตั้ง 3 แถบ เรียงกันเป็นสีแดง สีดำ และสีแสด แถบเหล่านี้แต่ละแถบกว้างเป็น 1 ใน 9 ส่วนของด้านยาวธง และยาวเป็น 2 ใน 3 ของความกว้างของธง ที่ตอนบนของแถบสีดังกล่าวมีรูปนกอินทรีสีแสดอยู่ในท่ากางปีกจะบินสู่ท้องทะเล ธงนี้ออกแบบโดย นางกาเบรียล เอลลิสัน (Mrs Gabriel Ellison) ผู้มีผลงานในการออกแบบภาพตราแผ่นดินของแซมเบีย และตราไปรษณียากรอีกจำนวนมากของประเทศ และได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2507 ซึ่งเป็นวันที่โรซีเดียเหนือประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร และก่อตั้งประเทศแซมเบีย โดยเป็นธงพื้นสีเขียวเข้ม แต่ภายหลังในปี พ.ศ. 2539 จึงได้มีการปรับสีพื้นธงชาติให้สว่างขึ้น
พื้นธงสีเขียวหมายถึงเกษตรกรรมและกิจการป่าไม้ แถบสีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเรียกร้องของชาวแซมเบีย แถบสีดำหมายถึงประชาชนชาวแซมเบีย แถบสีแสดหมายถึงทรัพยากรแร่ธาตุต่างๆ ในประเทศ รูปนกอินทรีหมายถึงความสามารถของประชาชนที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาของชาติ โดยตรานกอินทรีนำมาจากธงชาติโรซีเดียเหนือในสมัยอาณานิคม
พระเจ้าเอเดรด

พระเจ้าเอเดรดแห่งอังกฤษ  (ราว ค.ศ. 923 - ค.ศ. 955) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ 
พระเจ้าเอเดรดเสด็จพระราชสมภพราว ค.ศ. 923 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส และพระมเหสีพระองค์ที่สาม อีดกิฟูแห่งเคนต์ บุตรีของซิกเฮล์ม (Sigehelm) ผู้นำท้องถิ่น (Ealdorman) แห่งเคนต์ เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 946 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 955 พระเจ้าเอเดรดขึ้นครองราชสมบัติหลังจากพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1พระเชษฐาเสด็จสวรรคต พระเจ้าเอเดรดทรงเป็นนายทหารผู้เก่งกล้าเช่นเดียวกับพระพระเชษฐา ทรงมีความสำเร็จในการต่อต้านไวกิง ทรงเป็นผู้เคร่งศาสนาแต่ไม่มีพระสุขภาพพลานามัยที่ดีนัก พระเจ้าเอเดรดเสด็จสวรรคตที่ฟรูมในซัมเมอร์เซต พระศพถูกฝังไว้ที่วินเชสเตอร์ พระนัดดาขึ้นครองราชสมบัติต่อมาเป็นพระเจ้าเอ็ดวีแห่งอังกฤษ
สุภาว์ เทวกุล

สุภาว์ เทวกุลฯ เป็นนามปากกาของ สุภาว์ เทวกุล ณ อยุธยา (7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 - 5 กันยายน พ.ศ. 2536) นักเขียนนวนิยาย และเรื่องสั้น เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย และดำรงตำแหน่งเลขาธิการสมาคมติดต่อกันมาหลายปี และได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย คนที่ 6 ต่อจากครูแก้ว อัจฉริยะกุล ระหว่างปี พ.ศ. 2521 - 2525 จำนวน 2 สมัย
ประวัติ.
สุภาว์ เทวกุล ณ อยุธยา เดิมชื่อ สุภาว์ ภูมิรัตน เกิดที่กรุงเทพ เป็นบุตรคนสุดท้องของหลวงประกาศโกศัยวิทย์ (เสริม ภูมิรัตน) กับนางพิศ ภูมิรัตน ศึกษาชั้นต้นจากโรงเรียนสตรีจุลนาค โรงเรียนราชินีบน และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา สอบเข้าแผนกสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ แต่ไม่ได้เรียน
สุภาว์เป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนราชินีอยู่ระยะหนึ่ง แล้วสมรสกับหม่อมราชวงศ์ทัดเทพ เทวกุล มีบุตรธิดา 5 คน คือ
โดยสามีเสียชีวิตตั้งแต่บุตรสาวคนโตอายุเพียง 10 ปี และบุตรสาวคนสุดท้องอายุเพียงสิบเดือน สุภาว์ต้องเลี้ยงดูลูก ๆ ทั้งห้าคนตามลำพัง โดยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานเงินเพิ่มเป็นค่าเลี้ยงดูบุตรธิดาทุกเดือน
สุภาว์ เริ่มงานเขียนเรื่องสั้นครั้งแรก ตีพิมพ์ในนิตยสาร "โบว์แดง" รายสัปดาห์ และนิตยสาร "ศรีสัปดาห์" หลังจากสามีเสียชีวิต ได้เริ่มเขียนนวนิยายเป็นอาชีพ เริ่มตั้งแต่เรื่อง สะใภ้จ้าว และมีผลงานเรื่องสั้นกว่า 300 เรื่อง
ในระยะหลัง สุภาว์หันมาเขียนบทละครโทรทัศน์ อีกทั้งยังเป็นอาจารย์พิเศษ ผู้บรรยายเรื่องการเขียนบท ให้กับคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ผลงานที่เป็นที่รู้จัก เช่น บทละครเรื่อง "ประตูสีเทา" และ "ปริศนา"
นอกเหนือจากงานที่สมาคมนักเขียนแล้ว สุภาว์ เทวกุล ยังร่วมทำงานในคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ
สุภาว์ เทวกุล ณ อยุธยา เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2536 อายุ 65 ปี ขณะที่นวนิยายเรื่องสุดท้าย ชื่อ "วันวารที่ผ่านไป" เพิ่งเผยแพร่ได้เพียงตอนเดียว ทางสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยได้จัดตั้งกองทุนชื่อ "กองทุนรางวัล สุภาว์ เทวกุล" เพื่อประกวดรางวัลวรรณกรรมดีเด่นประเภท นวนิยาย เรื่องสั้น และบทละคร เป็นประจำทุกปี โดยพิธีมอบรางวัลกระทำในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของสุภาว์ เป็นประจำทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
ชุนจิ อิวาอิ

ชุนจิ อิวาอิ (; โรมาจิ: "Iwai Shunji"; : อิวาอิ ชุนจิ) เป็นชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 ในเมืองเซ็นได(仙台市) ประเทศญี่ปุ่น มีผลงาน ทั้งการเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์, ผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์
ถามรักจากสายลม

ถามรักจากสายลม  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวรักโรแมนติก จากประเทศญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดย ชุนจิ อิวาอิ ออกฉายในปี พ.ศ. 2538 ณ ประเทศญี่ปุ่น
เรื่องย่อ.
ฮิโรโกะ ได้สูญเสียคู่หมั้นไป ด้วยความคิดถึง เธอจึงลองเขียนจดหมายไปถึงคู่หมั้นที่ตายไปเล่นๆ แต่ปรากฏว่า มีจดหมายตอบกลับมาเป็นชื่อเดียวกันกับคู่หมั้นของเธอ ทำให้เธออยากรู้ความจริงว่า จดหมายฉบับนี้มาได้อย่างไร เธอจึงออกไปตามหาคนที่เขียนจดหมายฉบับนี้ และพบกับเรื่องราวในอดีตของคนที่เธอรัก รวมถึงได้ทำให้ผู้หญิงอีกคนได้รู้ความรู้สึกที่ผ่านมาเนิ่นนาน
พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ

พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ  (ราว ค.ศ. 943 หรือ ค.ศ. 944 - ค.ศ. 975) พระมหากษัตริย์อังกฤษในราชวงศ์เวสเซกซ์
พระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบเสด็จพระราชสมภพเมื่อราวปี ค.ศ. 943 หรือปี ค.ศ. 944 ที่เวสเซ็กซ์ ในอังกฤษ เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1 แห่งอังกฤษและเอลฟ์จิฟูแห่งชาฟท์สบรี ทรงอภิเษกสมรสกับเอเธลฟรีด วูลฟธริธ และเอลฟ์ธรีธทรงราชย์ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 959 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 975 ที่วินเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดการ์ทรงปกครองบริเวณเหนือแม่น้ำเทมส์กับขุนนางของพระองค์กลุ่มหนึ่ง เมื่อพระเจ้าเอ็ดวีเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 959 พระเจ้าเอ็ดการ์ก็ทรงเรียกตัวมุขนายกดันสตัน (ต่อมาเป็นนักบุญดันสตัน) กลับมาจากการลี้ภัยกลับมาและแต่งตั้งให้เป็นมุขนายกแห่งวูสเตอร์และต่อมาเป็นมุขนายกแห่งลอนดอนและในที่สุดอัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรี ดันสตันเมื่อเริ่มแรกไม่ยอมสวมมงกุฏให้พระเจ้าเอ็ดการ์เพราะไม่ยอมรับวิธีดำเนินชีวิตของพระองค์เกี่ยวกับการมีพระสนม เช่นวูลฟธริธ (ต่อมาเป็นนักพรตหญิงที่วิลตัน) ซึ่งได้ให้กําเนิดพระราชธิดานอกสมรส อีดจิธ แต่ดันสตันก็เป็นที่ปรึกษาที่พระเจ้าเอ็ดการ์ไว้วางพระทัยตลอดรัชสมัย
รัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดการ์เป็นรัชสมัยที่บ้านเมืองมีความสงบสุขและอาจจะเป็นสมัยที่เรียกได้ว่าเป็นสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของอังกฤษสมัยแองโกล-แซกซัน แม้ว่าการรวมตัวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของอังกฤษจะเป็นผลที่มาจากผู้ที่ครองบัลลังก์มาก่อนพระองค์ ในปลายรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดการ์ อังกฤษก็เกือบจะไม่มีศัตรูที่จะมาแบ่งราชอาณาจักรอย่างที่เคยเป็นมาก่อน
ในสมัยนี้ดันสตันก็มีบทบาทในการปฏิรูปอารามที่ออกจะเริ่มหย่อนยานให้กลับไปถือวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างที่เคยเป็นมา แต่บทบาทอันนี้ก็ยังเป็นที่ถกเถึยงกันในบรรดาผู้รู้ในวงการศึกษา
พระเจ้าเอ็ดการ์ได้ทำพิธีสวมมงกุฏที่บาธในปี ค.ศ. 973 ซึ่งมิใช่ราชาภิเศกในการฉลองการเริ่มรัชกาล พระราชพิธีครั้งนี้เตรียมการโดยดันสตันเองโดยมีโคลงเฉลิมพระเกียรติที่บันทึกในบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน เป็นพระราชพิธีที่เป็นพื้นฐานในการทำพิธีบรมราชาภิเศกของอังกฤษมาจนถึงปัจจุบันนี้ พระราชพิธีเป็นพิธีสัญลักษณ์โดยมีเจ้าผู้ครองอาณาจักรในอังกฤษมาแสดงความสวามิภักดิ์ต่อพระองค์ที่เชสเตอร์ กษัตริย์หกพระองค์ในบริเตนและสกอตแลนด์ปฏิญาณว่าจะเป็นผู้ป้องกันพระองค์ไม่ว่าจะเป็นทางบกหรือทางทะเล ต่อมาบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันกล่าวว่ามีแปดองค์ แต่พระราชพิธีประกาศการสวามิภักดิ์ที่เชสเตอร์ (submission at Chester) ดูเหมือนว่จะเป็นเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น
พระเจ้าเอ็ดการ์มีพระราชโอรสธิดาเจ็ดพระองค์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขีพระราชโอรสพระองค์ใหญ่สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ หลังจากที่เสด็จสวรรคตมาจนถึงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันไม่มีราชบัลลังก์ใดที่ได้รับการสืบทอดโดยไม่มีปัญหาในการแก่งแย่ง
ส่ง เทภาสิต

รองอำมาตย์เอก ส่ง เทภาสิต (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2442 - 5 มีนาคม พ.ศ. 2470) นักเขียนเรื่องสั้นชาวไทย ที่มีผลงานออกมาในช่วงเวลาสั้น ๆ และได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานสร้างสรรค์แนวใหม่ ได้รับความชื่นชม และเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักเขียนหลายคน เช่น เลียว ศรีเสวก บุญยืน โกมลบุตร ซึ่งถึงกับยอมรับว่าได้รับอิทธิพลมาจากงานเขียนของ ส่ง เทภาสิต
ส่ง เทภาสิต เกิดเมื่อวันอาทิตย์ ปีกุน ตรงกับวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2442 ที่บ้านถนนบ้านหม้อ ตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรของนายสอนและนางถิ่น เทภาสิต จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นสอบได้ประกาศนียบัตรครูมัธยม และเริ่มรับราชการครูที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยอยู่ 2 ปี และได้รับทุนของกระทรวงธรรมการ ในปี พ.ศ. 2463 ไปศึกษาต่อวิชาครู และวิชาภาษาสันสกฤต ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ และได้เป็นตัวแทนลูกเสือไทยเข้าร่วมงานชุมนุมลูกเสือโลก ครั้งแรก ณ โอลิมเปีย กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ร่วมกับ สวัสดิ์ สุมิตร, ศิริ หัพนานนท์, และ ศิริ แก้วโกเมร
ขณะศึกษาที่ประเทศอังกฤษ ส่ง เทภาสิต เกิดป่วยเป็นวัณโรค ตั้งแต่ พ.ศ. 2467 และถูกเรียกตัวกลับประเทศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2468 ก่อนที่จะจบการศึกษา เมื่อกลับมาถึงเมืองไทยได้บรรจุเป็นครูสอนกวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษ ที่โรงเรียนเบญจมราชาลัย และย้ายมาเป็นผู้ช่วยแผนกอภิธานสยาม กรมตำรา เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2469 แต่รับราชการอยู่ได้เพียงปีเศษก็เสียชีวิต เมื่อวันที่ 
5 มีนาคม พ.ศ. 2470 ขณะมีอายุเพียง 28 ปี 
ส่ง เทภาสิต เคยแต่งโคลงและพงศาวดาร ขณะเรียนที่ประเทศอังกฤษได้แต่งเรื่องสั้นชื่อ "น้ำใจของนรา" ส่งกลับมาตีพิมพ์ในหนังสือ "เริงรมย์" ซึ่งมีใช้ เรืองศิลป์ เป็นบรรณาธิการในปี พ.ศ. 2463 งานเขียนของส่ง ใช้ภาษาไทยอย่างเคร่งครัด ใช้สำนวนกะทัดรัด เข้าใจง่าย มีผลงานทั้งสิ้นประมาณ 10 เรื่อง คือ
ซิสเตอร์ปรินเซส (อนิเมะ)

ซิสเตอร์ปรินเซส (; โรมาจิ: "Shisutā Purinsesu"; : ทับศัพท์จาก Sister Princess) เป็นอนิเมะที่สร้างขึ้นจากซีรีส์ซิสเตอร์ปรินเซส ออกฉายครั้งแรกเมื่อ 4 เมษายน - 26 กันยายน พ.ศ. 2544 ทางทีวีโตเกียว
เนื้อเรื่องย่อ.
มินากามิ วาตารุ สอบเข้าโรงเรียนชื่อดังในโตเกียวไม่ผ่าน และได้เข้าเรียนในโรงเรียนแห่งหนึ่งที่เกาะ "Promised Island" และที่นั่น เขาได้พบกับน้องสาวทั้ง 12 คนของเขา และได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมา หลังจากผ่านไปหนึ่งปี วาตารุพบว่าเขาสอบผ่านและสามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนั้นได้ ทำให้เขาต้องตัดสินใจว่าจะกลับไปที่โตเกียวหรือจะอยู่ที่เกาะกับน้องสาวของเขาต่อไป
"รายชื่อตัวละครต่อไปนี้เป็นตัวละครที่ปรากฏเฉพาะในอนิเมะ สำหรับตัวละครหลักของซีรีส์ ดูที่ ซิสเตอร์ปรินเซส"
 "ให้เสียงโดย:" เคียวโกะ ฮิกะมิ
 มามิมิ หรือ มามิ (眞深) เป็นน้องสาวของอากิโอะ เธอถูกส่งมาที่เกาะเพื่อจับตาดูวาตารุและพยายามส่งเขากลับไปที่โตเกียว แต่ถูกวาตารุเข้าใจผิดว่าเป็นน้องสาวคนที่สิบสามของเขา
 "ให้เสียงโดย:" คัปเป ยะมะงุชิ
 ยามาดะเป็นนักเรียนในโรงเรียนแห่งเดียวกับวาตารุที่ขึ้นเรือไปที่เกาะพร้อมกับวาตารุและมามิ
 "ให้เสียงโดย:" เรียวทาโร โอะกิอะยุ
 อากิโอะเป็นเพื่อนที่โรงเรียนเก่าของวาตารุ มักจะติดต่อกับวาตารุทางอีเมลเป็นประจำ
 "ให้เสียงโดย:" โทะชิฮิเดะ สีชิยะ
 จิยะเป็นพ่อบ้านของวาตารุ เป็นผู้ที่ส่งวาตารุไปที่เกาะ "Promised Island"
 "ให้เสียงโดย:" ซะกุระ โนะงะวะ
 เป็นเด็กผู้หญิงที่ใส่ชุดสีเหลืองที่ปรากฏขึ้นในจินตนาการของวาตารุ
 "ให้เสียงโดย:" ฮิซะโยะชิ อิซะกิ
 มินาอิเป็นเพื่อนของวาตารุและอากิโอะที่โตเกียว
ราชวงศ์เวสเซกซ์

ราชวงศ์เวสเซกซ์ หรือ ราชวงศ์เซอร์ดิก  เป็นราชวงศ์แซ็กซอนที่ปกครองราชอาณาจักรทางตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษที่เรียกว่าเวสเซ็กซ์ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 6 ภายใต้การนำของพระเจ้าเซอร์ดิคแห่งเวสเซ็กซ์จนกระทั่งรวมเป็นราชอาณาจักรอังกฤษ
จากนั้นราชวงศ์เวสเซ็กซ์ก็ปกครองอังกฤษทั้งหมดที่เรียกว่า “Bretwalda” ตั้งแต่ สมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ในปี ค.ศ. 871 ไปจนถึงสมเด็จพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1016 การปกครองของราชวงศ์เวสเซ็กซ์มักจะมีผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์จากฝ่ายอื่นโดยเฉพาะจาก บริเวณเดนลอว์ (Danelaw) ที่ปกครองโดยกฎหมายของเดนมาร์ก และต่อมาโดยสเวน ฟอร์คเบียร์ดผู้ยึดราชบัลลังก์ระหว่าง ค.ศ. 1013 ถึง ค.ศ. 1014 ระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 แห่งอังกฤษ พระเจ้าสเวน ฟอร์คเบียร์ดและผู้สืบเชื้อสายของพระองค์ปกครองอังกฤษจนปี ค.ศ. 1042 หลังจากรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคานูท ราชวงศ์เวสเซ็กซ์ก็ได้รับการฟื้นฟูอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1042 ถึงปี ค.ศ. 1066 ภายใต้การปกครองของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ และ สมเด็จพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน หรือพระเจ้าฮาโรลด์ที่ 2 ราชวงศ์เวสเซ็กซ์ก็สิ้นสุดลงไม่นานหลังจากยุทธการเฮสติงส์โดยสมเด็จพระเจ้าเอ็ดการ์ เอเธลลิงผู้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้าฮาโรลด์ถูกปลดจากราชบัลลังก์โดยดยุคแห่งนอร์มังดีผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือ “พระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต” (William the Conqueror) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์นอร์มัน
ผังเครือญาติราชวงศ์เวสเซ็กซ์.
ผังลำดับเครือญาติ (family tree) ของราชวงศ์เวสเซ็กซ์
เลี้ยงแช

เลี้ยงแช หรือ ชื่อภาษาจีนกลางคือ เหลียงซิง (อังกฤษ Linxing) เป็นตัวละครในนวนิยายกำลังภายในเรื่อง เซียวฮื้อยี้ บทประพันธ์โดย โก้วเล้ง เลี้ยงแชเป็นน้องสาวของเอี้ยง้วย และรองประมุขแห่งวังบุปผา เลี้ยงแชเป็นผู้คิดแผนขึ้นมาเพื่อจะช่วยชีวิตเด็กทั้งสองจากเงื้อมมือของพี่สาว
เนื้อเรื่อง.
เลี้ยงแช หรือชื่อตามนวนิยายแปล ประมุขวังเอ็นดูดาว เป็นน้องสาวของเอี้ยง้วย และเป็นรองประมุขแห่งวังบุปผา เลี้ยงแชตกหลุมรักกังปัง เช่นเดียวกับพี่สาว แต่เนื่องจากความกลัวจึงไม่กล้าที่จะกล่าวความในใจออกไป หลังจากที่กังปัง และฮวยง้วยโน้วตายไปแล้ว เลี้ยงแชใช้ข้ออ้างที่ว่าจะให้เด็กแฝดทั้งสองเข่นฆ่ากันในอนาคตเพื่อให้พี่สาวยอมไว้ชีวิตเด็กทารกทั้งสอง เอี้ยง้วยเห็นด้วย ทั้งสองนำตัวเด็กทารกคนหนึ่งไปเลี้ยงดูและถ่ายทอดวิชาให้ โดยตั้งชื่อว่า ฮวยบ่อข่วย (แปลว่าไร้ตำหนิ) ทั้งสองเก็บตัวอยู่ในวังบุปผานานถึง 17 ปี ก่อนที่จะปลอมตัวเป็น "ตั้งซินแส" และ "บั๊กฮูหยิน" ออกตามหาเซียวฮื้อยี้และฮวยบ่อข่วย ในท้ายที่สุดระหว่างการประลองระหว่างทั้งสอง เลี้ยงแชจึงถูกพี่สาวของตนเองฆ่า เพราะเลี้ยงแซตั้งใจจะบอกความจริงให้แก่เซียวฮื้อยี้และฮวยบ่อข่วย ซึ่งในนิยายได้บอกใบ้ไว้ว่า เลี้ยงแซไม่มีความตั้งใจจะให้สองพี่น้องฆ่ากันอย่างแท้จริง หากแต่เป็นแผนเพื่อช่วยชีวิตเด็กน้อยทั้งสองไว้เท่านั้น
ลักษณะท่าทาง และบุคลิกภาพ.
ในนวนิยายบรรยายถึงเลี้ยงแชว่ามีความงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่บานในฤดูใบไม้ผลิ และเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในดินแดน แม้แต่พี่สาวก็ไม่อาจเปรียบเทียบได้ กระนั้นก็ตามเลี้ยงแซกลับเป็นคนพิการเพราะแขนลีบหนึ่งข้าง จึงต้องใส่เสื้อผ้าปิดบังกระนั้นก็ปิดบังความพิการไม่ได้ เซียวฮื้อยี้กล่าวว่า ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม เลี้ยงแซมีความอบอุ่นมากกว่าเอี้ยง้วย และอีกครั้งหนึ่งทิเพ้งโกวกล่าวต่อกังเง็กนึ้งว่าเลี้ยงแซมีจิตใจที่เมตตามากกว่าเอี้ยง้วยมากเช่นกัน สำหรับฮวยบ่อข่วย เลี้ยงแซเปรียบเสมือนมารดาที่ฮวยบ่อข่วยให้ความเคารพและรักใคร่อย่างสูงสุด ตรงกันข้ามกับเอี้ยง้วยที่ฮวยบ่อข่วยเคารพเพราะเกรงกลัว ในนิยาย ฮวยบ่อข่วยกราบเลี้ยงแซเมื่อพบหลายครั้ง แต่ไม่เคยปรากฏว่ากราบเอี้ยง้วยเลย
พลังฝีมือ.
เลี้ยงแชสำหรับพลังหยกอำไพขั้นที่เก้า (อ้างอิงตามนิยายฉบับล่าสุด) ในตอนแรกก่อนที่นางจะสำเร็จถึงขั้นที่เก้า เว่ยอู๋หยาหัวหน้าสิบสองนักษัตริย์กล่าวว่า พลังฝีมือของเลี้ยงแชนั้นด้อยกว่า แต่ก็ไม่แตกต่างจากเอี้ยง้วยมากนัก และจากคำพูดของเลี้ยงแชเอง เมื่อเปรียบกับอี่น้ำเทียนก่อนที่จะสำเร็จวิชาอาภรณ์วิวาห์ เลี้ยงแซมีฝีมือสูงส่งกว่าอี่น้ำเทียนอยู่เล็กน้อย แต่ความแตกต่างนี้มีเล็กน้อยมาก จนอาจไม่เห็นความแตกต่างถ้าหากทั้งสองได้ต่อสู้กัน อย่างไรก็ตาม เลี้ยงแชไม่เกรงกลัวอี่น้ำเทียน หากแต่เกรงกลัวพี่สาวมาก เว่ยอู๋หยา หัวหน้าสิบสองนักษัตริย์ได้รับการกล่าวขวัญถึงว่ามีฝีมือเทียบเท่ากับเลี้ยงแช ซึ่งได้ปรากฏในภายหลังว่า เว่ยอู๋หยามีพลังฝีมือเหนือกว่าเซียวฮื้อยี้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นย่อมไม่มีทางที่จะมีฝีมือสูสีกับเลี้ยงแช ทั้งในตอนท้ายเลี้ยงแชสำเร็จวิชาหยกอำไพขั้นที่เก้า เว่ยอู๋หยานั้นไม่สามารถเทียบนางได้เลยแม้แต่น้อย
ในสื่ออื่น.
บทประพันธ์เรื่องลูกปลาน้อยเซียวฮื้อยี้ได้มีการนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์, ภาพยนตร์ และการ์ตูน โดยในละครโทรทัศน์ เลี้ยงแชรับบทโดยนักแสดงดังมีรายนามต่อไปนี้
ในการ์ตูน เลี้ยงแช ถูกวาดโดย เหอจื้อเหวิน
อัฟกานิสตัง

อัฟกานิสตัง (; โรมาจิ: "Afuganisu-tan")  เป็นการ์ตูนสี่ช่องซึ่งวาดโดย ちまきing ซึ่งเดิมทีเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต
เนื้อหาของอัฟกานิสตังสะท้อนประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของประเทศอัฟกานิสถานตั้งแต่ยุคของลัทธิจักรวรรดินิยม โดยใช้ตัวละครเป็นเด็กผู้หญิงแทนประเทศต่างๆ กลุ่มรัฐบาลตอลิบานและกลุ่มก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ยังได้ปรากฏตัวในเรื่องนี้เช่นกัน
ในการ์ตูนสี่ช่องแต่ละหน้าจะมีเนื้อหาซึ่งอธิบายเรื่องราวและประวัติศาสตร์ในความเป็นจริงประกอบ เนื่องจากใช้งานศิลป์ซึ่งมีลักษณะน่ารัก อัฟกานิสตังจึงถูกวิพากษ์วิจารณ์ในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะเหตุการโศกนาฏกรรม เช่น วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ซึ่งในเรื่องอัฟกานิสตังกลายเป็นอเมริกาถูกแมวอัลเควดากัด แต่ขณะเดียวกันก็ได้รับความนิยมเนื่องจากสามารถอธิบายเรื่องราวในเอเชียกลางให้เข้าใจได้ง่าย 
หลังจากที่ผู้เขียนได้แต่งอัฟกานิสตังจนจบ ได้ทำภาคต่อคือ "ปากิสตัง" แต่หยุดไปหลังจากเผยแพร่ได้เพียงสี่ตอน เนื่องจากคอมพิวเตอร์ติดไวรัส
อัฟกานิสตังได้วางจำหน่ายเป็นเล่ม ในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2548
ตัวละคร.
เป็นตัวแทนของประเทศอัฟกานิสถาน
ตัวเอกของเรื่อง ตัวเล็กและซุ่มซ่าม ซึ่งโชคไม่ดีที่มักถูกเพื่อนบ้านกลั่นแกล้งเสมอ
เป็นตัวแทนของประเทศปากีสถาน
มีบุคลิกโผงผาง แต่จริงๆแล้วเป็นคนที่ขี้เหงา มีน้องสาวที่แยกกันอยู่ ชอบอัฟกานิสตังแบบเพื่อนและคอยให้ความช่วยเหลือเสมอ
เป็นตัวแทนของประเทศอุซเบกิสถาน
หัวแข็ง ชอบทะเลาะกับปากิสตัง เธอคลั่งไคล้"ท่านพี่รัสเซีย"อย่างมาก
เป็นตัวแทนของประเทศทาจิกิสถาน
เป็นคนที่เถียงกับคนอื่นเก่งแต่ก็แก้ไขสถานการณ์ได้เก่งเช่นกัน มักปรากฏตัวคู่กับอุซเบกิสตัง
เป็นตัวแทนของประเทศคีร์กีซสถาน
เป็นเด็กทารกที่หัวไวและปากร้าย คีรกิสตังจะนั่งม้าไม้เสมอ
เป็นตัวแทนของประเทศเติร์กเมนิสถาน
เด็กหญิงลึกลับซึ่งมักยืนเหม่อลอยคนเดียว ไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
เป็นตัวแทนของสหรัฐอเมริกา
เพื่อนบ้านซึ่งรวยที่สุดในละแวกใกล้เคียง คลั่งไคล้ซูเปอร์ฮีโร่ หลงตัวเอง ต่อสู้เก่งและเชื่อมั่นต่อความยุติธรรมในแบบของเธอเอง
เป็นตัวแทนของกลุ่มอัลกออิดะฮ์
กลุ่มแมวจรจัดซึ่งเข้ายึดบ้านของอัฟกานิสตังขณะที่เธอไม่อยู่ มีจ่าฝูงซึ่งเมริเคนเกลียดมาก
เจ็ดอาณาจักร

เจ็ดอาณาจักร หรือ เครือจักรภพแองโกล-แซ็กซอน (หรือ “เจ็ด” + “อาณาจักร”) เป็นชื่อที่ใช้เรียกรวมอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอนต่าง ๆ ในบริเวณทางใต้ ตะวันออก และตอนกลางของสหราชอาณาจักรในปลายสมัยโบราณและต้นสมัยยุคกลาง ซึ่งต่อมารวมตัวกันเป็นดินแดนแองเกิล (อังกฤษ) (ในขณะนั้นดินแดนที่รู้จักกันในนาม สกอตแลนด์ และ เวลส์ ยังแยกตัวเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย) หลักฐานแรกที่กล่าวถึง เครือจักรภพแองโกล-แซ็กซอนเป็นหลักฐานจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ที่บันทึกโดยนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ เฮนรี ฮันทิงดัน (Henry of Huntingdon) และเป็นคำที่ใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16
เครือจักรภพแองโกล-แซ็กซอนครอบคลุมระยะเวลาระหว่าง ค.ศ. 500 ถึง ค.ศ. 850 ซึ่งเป็นระยะเวลาตั้งแต่ทหารโรมันถอนตัวจากอังกฤษไปจนกระทั่งถึงรัชสมัยของการรวมอาณาจักรต่าง ๆ เข้าด้วยกันโดยพระเจ้าเอ็กเบิร์ตแห่งเวสเซ็กซ์
คำว่า “เจ็ดอาณาจักร” หมายถึงราชอาณาจักรเจ็ดราชอาณาจักรซึ่งต่อมารวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรอังกฤษ ซึ่งประกอบด้วยราชอาณาจักร: นอร์ทธัมเบรีย, เมอร์เซีย, อีสต์แองเกลีย, เอสเซ็กซ์, เค้นท์, ซัสเซ็กซ์ และ เวสเซ็กซ์ ในช่วงเวลานี้แต่ละอาณาจักรก็รวบรวมแคว้นเล็กแคว้นน้อยให้เป็นอาณาจักรที่มั่นคงขึ้นแต่เหตุการณ์สำคัญที่ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงนั้นยังเป็นที่ถกเถึยงกันอยู่ นอกจากนั้นแต่ละอาณาจักรประมุขบางคนเช่นประมุขของนอร์ทธัมเบรีย เมอร์เซีย และ เวสเซ็กซ์ก็พยายามอ้างสิทธิในดินแดนอื่นของอังกฤษ แม้ว่าจะรวมตัวกันแล้วแต่ในภาษาพูดในหมู่ประชาชนก็ยังมีการกล่าวถึงอาณาจักรต่าง ๆ เหล่านี้อย่างอิสระต่อกันมาจนถึงรัชสมัยของ พระเจ้าเอ็ดวี และ พระเจ้าเอ็ดการ์ ราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 10
ตามความเป็นจริงแล้วการรวมเจ็ดอาณาจักรเป็นกระบวนการต่อเนื่อง ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ไวกิงเข้ามารุกรานปล้นสดมภ์อังกฤษและตั้งถิ่นฐานบริเวณยอร์คซึ่งกลายมาเป็นบริเวณเดนลอว์ซึ่งมีความแข็งแกร่งพอที่จะเป็นอันตรายต่ออาณาจักร์ทางใต้ที่มักจะมีความขัดแย้งกัน อาณาจักรจึงจำเป็นต้องพยายามรวมตัวกันเพื่อต่อต้านศัตรูร่วมกัน ฉะนั้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราชทรงต่อต้านชนเดนมาร์กเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 ก็ทรงทำในฐานะผู้นำของแองโกล-แซ็กซอน พระเจ้าแผ่นดินแห่งเวสเซ็กซ์องค์ต่อ ๆ มาโดยเฉพาะสมเด็จพระเจ้าเอเธลสตันแห่งอังกฤษทรงเน้นความสำคัญของความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจนกระทั่งการแยกเป็นอาณาจักรเล็กอาณาจักรน้อยอย่างที่เป็นมาก่อนหมดความหมายลง
เมื่อไม่นานมานี้จากหลักฐานการค้นคว้าพบว่าบางอาณาจักรในเครือจักรภพแองโกล-แซ็กซอนโดยเฉพาะเอสเซ็กซ์ และ ซัสเซ็กซ์ ไม่มีฐานะเท่าเทียมกับอาณาจักรอื่น ๆ นอกไปจากนั้นในบรรดาสมาชิกของเครือจักรภพก็มิได้มีเพียงเจ็ดแต่ยังมีอาณาจักรย่อยอีกหลายอาณาจักรที่มีบทบาทสำคัญมากกว่าที่เคยคาดไว้ เช่นอนุอาณาจักรเบอร์นิเซีย (Bernicia) และ อนุอาณาจักรไดรา (Deira) ภายในราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรีย หรือ อาณาจักรลินด์ซีย์ (Lindsey) ในลิงคอล์นเชอร์ และอื่นืๆ อีกมาก
ฉะนั้นคำว่า “เจ็ดอาณาจักร” จึงเป็นคำที่ไม่เหมาะสมที่จะใช้เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และนักประวัติศาสตร์บางคนก็ไม่ใช้คำนี้กันแล้วเนื่องด้วยเห็นว่าความหมายของคำไม่ตรงกับความเป็นจริง แต่ก็ยังมีการใช้เพื่อความสะดวกในการบรรยายการก่อตั้งราชอาณาจักรอังกฤษในสมัยนั้น
เจ็ดอาณาจักรของแองโกล-แซ็กซอน.
ราชอาณาจักร 7 อาณาจักรของแองโกล-แซ็กซอนรวม
สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ

สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ (; โรมาจิ: "hanatoarisu") หรือ Hana & Alice เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น แนวรักโรแมนติก, ตลก จากประเทศญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดย ชุนจิ อิวาอิ ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 ณ ประเทศญี่ปุ่น 
เรื่องย่อ.
ฮานะ เป็นเพื่อนสนิทกับ อลิส ทั้งสองคนนั้นสนิทกันมาก อยู่มาวันหนึ่ง ฮานะก็บอกกับอลิสว่า แอบไปหลงรักชายหนุ่มคนหนึ่ง และเธอก็ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้กับเขา แต่อยู่มาวันหนึ่งก็มีอุบัติเหตุ โดยที่ฮานะแอบมองอยู่ใกล้ ๆ เธอจึงรีบไปหาเขา แต่เขายังคงมึนงงอยู่ ฮานะจึงโกหกไปว่าเป็นแฟนกับเขา และโกหกอีกว่าเขาความจำหายไป ต่อมาฮานะก็โกหกไปอีกว่า อลิสเป็นแฟนเก่ากับเขา
อะริตะ

อะริตะ (ARITA) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น แนวตลก,แฟนตาซี จากประเทศญี่ปุ่น ผลงานโดย ชุนจิ อิวาอิ เป็นภาพยนตร์สั้นหนึ่งในโครงการ Jam Films ออกฉายในปี พ.ศ. 2545 ใน ประเทศญี่ปุ่น
เรื่องย่อ.
นานมาแล้วตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เรามี อะริตะ อยู่ทั่วทุกหนแห่ง จวบจนเมื่อเราโตขึ้น อะริตะ กลับหายไป อะริตะ หายไปไหน อะริตะ มันคืออะไรกันแน่ หรือว่ามันคือ..
เสนีย์ บุษปะเกศ

เสนีย์ บุษปะเกศ (23 ธันวาคม พ.ศ. 2466 — 8 มกราคม พ.ศ. 2520) เป็นนักเขียนเรื่องสั้น และนวนิยายที่มีชื่อเสียง อีกทั้งยังเป็นนักจัดรายการวิทยุ ผู้สร้างละครเวที ละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และนักเขียนบท เขาเป็นพ่อของคฑาหัสต์ บุษปะเกศนายกสมาคมนักเขียนบทละครโทรทัศน์
ประวัติ.
เสนีย์ บุษปะเกศ เกิดที่ตำบลวรจักร กรุงเทพ เป็นบุตรคนโตของขุนประมวลกสิภูมิกับนางประทิน บุษปะเกศ มีน้องชายชื่อ กมล บุษปะเกศ จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนวัดไตรมิตรวิทยาราม หลังสำเร็จการศึกษาได้เข้ารับราชการอยู่กรมที่ดินหนึ่งปี และย้ายมาอยู่กรมศุลกากร
เข้าสู่วงการ.
เสนีย์ชอบเขียนนิยายมาตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายแต่ยังเขียนได้ไม่ค่อยดีนัก เมื่อย้ายมาทำงานอยู่ที่กรมศุลกากรแล้วได้เขียนเรื่อง “ดอกไม้แห่งชาติ” ขึ้น เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ไทยประมวลสาร ซึ่งขณะนั้นมีเฉลิม วุฒิโฆษิต เป็นบรรณาธิการอยู่ ปรากฏว่าหนังสือพิมพ์ประมวลสารฉบับนี้ขายดีผิดปกติ เสนีย์จึงลาออกจากราชการมามุ่งมั่นเขียนหนังสืออย่างเดียวโดยได้มีโอกาสเขียนบทละครเวทีให้คณะนิยมไทยจนภายหลังละครเวทีสลายตัวลง เสนีย์ก็เปลี่ยนมาเขียนบทภาพยนตร์ เรื่องแรกก็ประสบความสำเร็จมาก คือ เรื่อง “สุภาพบุรุษเสือไทย (2492)”
เสนีย์จึงลาออกจากราชการเข้ามาทำงานในวงการหนังสือพิมพ์มีผลงานเขียนตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ เช่น บางกอกรายวัน บางกอกรายสัปดาห์ สยามนิกร สยามสมัย สกุลไทย สกุลไชย รัคนโกสินทร์ เริงรมย์ แล้วหันไปเป็นนักจัดรายการวิทยุ นำข่าวจากหนังสือพิมพ์มาอ่านออกอากาศทางวิทยุรายการตอบคำถามไขปัญหาชีวิตและความรัก ชื่อรายการ "สี่มุมบ้าน" ออกอากาศทางสถานีวิทยุทหารอากาศทุ่งมหาเมฆ ต่อมาย้ายไปออกอากาศทางสถานีวิทยุกองปราบเสียงสามยอดเปลี่ยนชื่อรายการเป็น "สี่มุมเมือง" และเมื่อละครวิทยุเริ่มแพร่หลายเขาจึงรวบรวมเพื่อนฝูงที่สนใจการแสดงละครวิทยุออกอากาศทางสถานีวิทยุกองปราบเสียงสามยอด ละครวิทยุเรื่องแรกของคณะเสนีย์ บุษปะเกศ นี่เอง คือเรื่อง “ตะวันยอแสง” มีรัชนี จันทรังษีคู่ชีวิตของเขาเป็นนางเอกคู่กับพระเอกอาคม มกรานนท์ประสบความสำเร็จมาก นอกจากนี้เขายังมาจัดละครโทรทัศน์ที่ช่อง 7 ขาวดำและช่อง 5 ขอนแก่น เดือนละครั้ง 
เสนีย์ บุษปะเกศ ยังมีผลงานช่วยเหลือสังคมโดยดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าชมรม "ไทยช่วยไทย" เพื่อช่วยเหลือประชาชน และทหาร ตำรวจ ตามชายแดน และเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย คนที่ 4 ระหว่างปี พ.ศ. 2519 - 2520
เสียชีวิต.
เสนีย์ บุษปะเกศ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ.2520 อย่างกะทันหันเนื่องมาจากการปวดศีรษะแล้วเส้นโลหิตในสมองแตกในชั่วเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง รวมอายุได้ 53 ปี
ประยอม ซองทอง

ประยอม ซองทอง (1 มกราคม พ.ศ. 2477 - 10 ธันวาคม พ.ศ. 2564) เป็นนักเขียนชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากการเขียนกลอน มีผลงานรวมเล่มตีพิมพ์เป็นจำนวนมาก และยังมีผลงานเขียนบทความรณรงค์การใช้ภาษา และบทความเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทย ในหนังสือพิมพ์และนิตยสาร ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2548
ประวัติ.
ประยอม ซองทอง เกิดที่ตำบลท่าจำปา อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม ครอบครัวมีอาชีพทำนา จบการศึกษาชั้นต้นจากโรงเรียนปิยะมหาราชาลัย จังหวัดนครพนม และได้รับทุนศึกษาต่อที่โรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา สำเร็จประกาศนียบัตรครูประถม เมื่อ พ.ศ. 2498 และศึกษาต่อคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบการศึกษา พ.ศ. 2502 แล้วไปเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนปิยะมหาราชาลัย จังหวัดนครพนม
ในปี พ.ศ. 2511 เข้าทำงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ บริษัทเชลล์แห่งประเทศไทย ต่อเนื่องกันหลายปีจนเกษียณอายุที่บริษัทนี้ ได้ทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดกับประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา ซึ่งเคยเป็นอาจารย์สอนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หลังเกษียณอายุเมื่อ พ.ศ. 2537 เป็นนักเขียนอิสระ และอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย โรงเรียนสตรีประเทืองวิทย์ และทำงานเป็นผู้บริหารอาวุโส ด้านการประชาสัมพันธ์ ที่บริษัท เทเลคอมเอเซีย ต่อมา ได้รับการแต่งตั้ง เป็นสมาชิก วุฒิสภาไทย ชุดที่ 7 เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2539
ประยอม ซองทอง เริ่มงานเขียนเรื่องสั้น และกลอนตั้งแต่สมัยเรียนที่โรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เมื่อเรียนที่จุฬาก็ได้รับการยอมรับในฐานะนักกลอนเอกของมหาวิทยาลัย เป็นสาราณียกรให้กับวารสารของคณะอักษรศาสตร์ และของสโมสรนิสิตจุฬา (ส.จ.ม.)
ประยอม ซองทอง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการจัดตั้ง "สโมสรสยามวรรณศิลป์" เพื่อส่งเสริมงานด้านภาษา และวัฒนธรรมไทย เป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยคนที่ 12 ระหว่างปี พ.ศ. 2539 - 2520 ได้รับพระราชทานโล่และเข็มประกาศเกียรติคุณ ในฐานะผู้มีผลงานดีเด่นด้านอนุรักษ์ภาษาและวัฒนธรรมไทย จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2548
ประยอม ซองทอง สมรสกับ หม่อมราชวงศ์อรฉัตร สุขสวัสดิ์ ธิดาหม่อมเจ้าประสมสวัสดิ์ ศุขสวัสดิ โอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศุขสวัสดี กรมหลวงอดิศรอุดมเดช กับ หม่อมเขียน และหม่อมเจ้าหญิงกาญจนฉัตร ฉัตรไชย ธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน กับ หม่อมเพี้ยน สุรคุปต์ มีบุตรธิดา 3 คน คือ
ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง

ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง หรือ ตะพาบเซี่ยงไฮ้ (จีน: 斑鳖, พินอิน: Bān Bīe; ตรึงเวียด: Rùa mai mềm Thượng Hải) ตะพาบขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่ใกล้จะสูญพันธุ์มากชนิดหนึ่งของโลก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Rafetus swinhoei" (มีชื่อวิทยาศาสตร์อีกชื่อหนึ่งเป็นชื่อพ้อง โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวเวียดนามตั้งให้ว่า "Rafetus leloii" เพื่อเป็นเกียรติแด่จักรพรรดิเลเลย) พบในแม่น้ำแยงซีเกียงและมณฑลยูนนานในประเทศจีน นอกจากนี้ยังพบได้ที่แม่น้ำแดงในประเทศเวียดนามด้วย
เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่มาก และเป็นหนึ่งในเต่าน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีส่วนหัว ที่มีจมูกและปากคล้ายหมู ขนาดโตเต็มที่สามารถมีน้ำหนักมากถึง 136 กิโลกรัม ถึง 200 กิโลกรัม ยาวถึง 0.9144 เมตร และมีชีวิตอยู่ได้นานกว่า 100 ปี สถานะในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์มาก ๆ แล้ว ในสถานที่เลี้ยงปัจจุบันมีเพียง 5 ตัวใน 2 ที่เท่านั้น คือที่สวนสัตว์ในประเทศจีน 4 ตัว และที่ทะเลสาบคืนดาบที่เมืองฮานอย 1 ตัว
ปัจจุบันตะพาบน้ำแยงซีเกียงในทะเลสาบคืนดาบยังมีชีวิตอยู่ แต่น้ำในทะเลสาบกลับมีสภาพที่ย่ำแย่ ทั้งยังมีการปล่อยสิ่งปฏิกูลรวมไปถึงเต่าชนิดอื่นเข้าไปทำลายระบบนิเวศของทะเลสาบ ทำให้ตะพาบเกิดบาดแผลที่หัวและขาของมัน 
คู่ผสมพันธุ์ตัวเมียตัวสุดท้ายที่สวนสัตว์ซูโจวตายลงในเดือนเมษายน 2019 ส่งผลให้มีแนวโน้มที่ตะพาบยักษ์แยงซีเกียงจะสูญพันธุ์ในอีกไม่ช้า 
ตำนานพื้นบ้าน.
ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง เป็นสัตว์ในตำนานพื้นบ้านของเวียดนามเกี่ยวกับการสร้างชาติ ในศตวรรษที่ 15 จักรพรรดิเลเลย ได้ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ในการขับไล่ชาวจีนราชวงศ์หมิงที่รุกราน ให้ออกไปจากเวียดนาม จากนั้นในขณะที่พระองค์อยู่บนเรือก็มีตะพาบตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำและบอกให้พระองค์ส่งดาบนั้นกลับคืนแด่จ้าวมังกร ดาบนั้นก็ได้พุ่งออกจากฝักดาบเข้าไปในปากของตะพาบก่อนที่จะหายกลับลงไปสู่ใต้ผิวน้ำ
จากนั้นมาทะเลสาบแห่งดังกล่าวที่เคยถูกเรียกว่า ทะเลสาบลึกถวี๋ หรือ ทะเลสาบน้ำเขียว ต่อมาจึงได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ทะเลสาบคืนดาบ หรือ ทะเลสาบหว่านเกี๋ยม ซึ่งตั้งอยู่ที่ทิศตะวันตกของเมืองฮานอย และที่ทะเลสาบแห่งนี้ก็ได้มีรูปถ่ายและตัวอย่างสตั๊ฟฟ์ของตะพาบชนิดนี้ตั้งแสดงอยู่ด้วย
การนมัสการของโหราจารย์

การนมัสการของโหราจารย์  เป็นชื่อที่ใช้ในหัวข้อการวาดภาพหนึ่งในชุดการประสูติของพระเยซู ซึ่งเป็นภาพของโหราจารย์สามคนเดินทางตามดาวแห่งเบธเลเฮม (star of Bethlehem) จนกระทั่งพบพระกุมารเยซู เมื่อพบแล้วก็มอบของขวัญที่เป็นทองคำ กำยาน และมดยอบ (myrrh) และถวายการสักการะ ในปฏิทินศาสนาเหตุการณ์นี้ฉลองกันทางตะวันตกในวันสมโภชพระคริสต์แสดงองค์ ซึ่งเป็นวันฉลองการที่พระวจนะทรงรับเป็นมนุษย์คือพระเยซู ทุกวันที่ 6 มกราคม ทางนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ฉลองวันเดียวกับวันประสูติของพระเยซูในวันที่ 25 ธันวาคม การขยายความจากคำบรรยายเพียงสั้น ๆ เกี่ยวกับแมไจในพระวรสารนักบุญมัทธิว บทที่ 2 ข้อที่ 1-11 เป็นการแสดงว่าการประสูติของพระเยซูเป็นที่ยอมรับตั้งแต่ประสูติในฐานะกษัตริย์แห่งโลก
วิวัฒนาการของศิลปะ.
ภาพเหตุการณ์ การนมัสการของโหราจารย์ ภาพแรกสุด เป็นภาพของโหราจารย์ที่แต่งกายด้วยกางเกงแบบเปอร์เซียและหมวกแบบฟรีเจียน (Phrygian) เดินเรียงกันยื่นของขวัญไปข้างหน้า เป็นภาพที่มีลักษณะคล้ายภาพเขียนในสมัยโบราณที่ผู้แทนจากประเทศอาณานิคมนำของขวัญมาถวายแสดงความสวามิภักดิ์ต่อผู้มีอำนาจ โดยเฉพาะภาพจากวัฒนธรรมของเมดิเตอร์เรเนียน ภาพเขียนลักษณะนี้พบเป็นครั้งแรกในภาพเขียนภายในสุสานใต้ดินและภาพแกะนูนบนโลงหินจากคริสต์ศตวรรษที่ 4 โหราจารย์มาเริ่มสวมมงกุฎเป็นครั้งแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 ในศิลปะตะวันตกเป็นส่วนใหญ่ เครื่องแต่งตัวที่ออกไปทางตะวันออกก็เปลี่ยนมาเป็นตะวันตก ต่อมาในสมัยไบแซนไทน์ โหราจารย์สวมหมวกแบบ pill-box ความสำคัญของหมวกก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ สมัยก่อนหน้านั้น โหราจารย์ทั้งสามคนมักจะมีอายุไล่ ๆ กัน แต่พอมาถึงสมัยหลังการวาดเป็นชายสามวัยก็เริ่มเป็นที่นิยมกัน ตัวอย่างที่งดงามจะเห็นได้ที่ด้านหน้ามหาวิหารออร์วีเอโตในประเทศอิตาลี
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็เริ่มการใช้โหราจารย์เป็นสัญลักษณ์ของผู้มาจากสามทิศของโลกที่รู้จักกันในสมัยนั้น บัลทาซาร์ (Balthasar) จะเป็นชนชั้นทั่วไปของแอฟริกาหรือมัวร์ และกัสปาร์ (Caspar) จะเป็นภาพของมีลักษณะของผู้ที่มาจากตะวันออกหรือแต่งตัวอย่างผู้ที่มาจากทางตะวันออก
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมาโหราจารย์ก็มีผู้ติดตามเป็นขบวน ของขวัญก็มักจะเป็นเครื่องทองฝีมือดี และเครื่องแต่งตัวก็หรูหราขึ้น พอมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก็กลายมาเป็นงานที่เป็นการแสดงฝีมือของผู้สร้างงานศิลปะเพราะเป็นฉากที่มีองค์ประกอบที่ค่อนข้างซับซ้อนทั้งวัสดุและส่วนประกอบ ที่ประกอบด้วยกลุ่มชนที่รวมทั้งม้าและอูฐ และสิ่งต่าง ๆ เช่นไหม ขนสัตว์ เครื่องประดับ และทอง ของกษัตริย์ ที่ตัดกับฉากหลังเป็นป่า หรือโรงนา, พระเยซูนอนบนฟาง, และ เสื้อผ้าที่หยาบของนักบุญโยเซฟและเด็กเลี้ยงแกะ
ในฉากการนมัสการของโหราจารย์ มักจะมีสัตว์หลายชนิด: วัว และ ลา จากฉากประสูติ และม้า อูฐ สุนัข และเหยี่ยวของแมไจและผู้ติดตาม และบางที่ก็มีสัตว์อื่นเช่น นกเกาะอยู่บนโรงนา จากคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ฉากการนมัสการของโหราจารย์มักจะรวมกับฉากฉากการนมัสการของคนเลี้ยงแกะ จากพระวรสารนักบุญลูกา 2:8-20 ทำให้มีคนและสัตว์เพิ่มขึ้น ในการวางองค์ประกอบของภาพเช่นบานพับภาพ จิตรกรอาจจะแยกฉากการนมัสการของโหราจารย์และการนมัสการของคนเลี้ยงแกะจากกัน โดยมีฉากการประสูติของพระเยซูเชื่อมตรงกลาง
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ หรือชื่อย่อ สำนักงาน ก.พ.ร. เป็นส่วนราชการไทยประเภทกรม สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่ริเริ่ม ผลักดัน และเสนอแนะนโยบายต่อคณะรัฐมนตรีในเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อการปฏิบัติราชการ และการพัฒนาระบบราชการ ผ่านกลไกต่าง ๆ (ก.พ.ร. อ.ก.พ.ร. คตป.) เพื่อให้เกิดการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี (Good Governance) เพื่อประโยชน์สุขของประชาชน ตามมาตรา 3/1 ของพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 เป็นหน่วยงานทั้งของรัฐและรัฐวิสาหกิจ
ประวัติ.
การปฏิรูประบบราชการเมื่อปี พ.ศ. 2545 ส่งผลให้มีการปรับเปลี่ยนกระบวนการบริหารงานและการปรับปรุงโครงสร้างส่วนราชการในทุกกระทรวง ทบวง กรม ครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นผลมาจากพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 และ พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ที่มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 โดยมาตรา 3/1 แห่งพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 ได้มุ่งเน้นให้การบริหารราชการแผ่นดินต้องเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขของประชาชนและเกิดผลสัมฤทธิ์ต่อภารกิจของรัฐ และกำหนดให้มี คณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) เป็นกลไกขับเคลื่อนให้เกิดผลสัมฤทธิ์ดังกล่าว โดยมี สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (สำนักงาน ก.พ.ร.) เป็นหน่วยงานหลักในการพัฒนาระบบราชการ ทำหน้าที่สนับสนุนการทำงานของคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ ในการเสนอแนะและให้คำปรึกษาแก่คณะรัฐมนตรีเกี่ยวกับการพัฒนาระบบราชการและงานของรัฐอย่างอื่น ซึ่งรวมถึงโครงสร้างระบบราชการ ระบบงบประมาณ ระบบบุคลากร มาตรฐานทางคุณธรรมและจริยธรรม ค่าตอบแทน และวิธีปฏิบัติราชการอื่น ให้เป็นไปตามเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 และพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546
จึงนับได้ว่าสำนักงาน ก.พ.ร. ถือกำเนิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม 2545 โดยในครั้งนั้นได้กำหนดให้สำนักงาน ก.พ.ร. มีลักษณะเป็นส่วนราชการในสำนักนายกรัฐมนตรีที่ไม่มีฐานะเป็นกรม ขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี
ต่อมา พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2550 ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2550 ได้กำหนดให้สำนักงาน ก.พ.ร. เป็นส่วนราชการในสำนักนายกรัฐมนตรี ทำหน้าที่รับผิดชอบงานธุรการของ ก.พ.ร. และหน้าที่อื่นตามที่กฎหมายหรือ ก.พ.ร. กำหนด โดยมีเลขาธิการ ก.พ.ร. ซึ่งเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ เป็นผู้บังคับบัญชาข้าราชการและลูกจ้างของสำนักงาน ก.พ.ร. และรับผิดชอบการปฏิบัติราชการขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี ดังนั้น สำนักงาน ก.พ.ร. จึงถือเอาวันที่ 15 กันยายนของทุกปี เป็นวันคล้ายวันสถาปนาสำนักงาน ก.พ.ร.
คณะกรรมการ.
คณะรัฐมนตรีไทย มีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 แต่งตั้ง คณะกรรมการพัฒนาระบบราชการดังรายนามต่อไปนี้
เอ็มทีวีภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก

เอ็มทีวีภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก (MTV Networks Asia Pacific) มีผู้ชมกว่า 300 ล้านครัวเรือน ประกอบด้วย 3 ช่องสถานี คือเอ็มทีวี (MTV) เป็นเครือข่ายสถานีโทรทัศน์เน้นทางดนตรี และไลฟ์สไตล์ของวัยรุ่น ,ช่อง นิคเคลโลเดียน (Nickelodeon) เป็นช่องสถานีเพื่อการบันเทิงสำหรับเด็กโดยเฉพาะ และ วีเอชวัน (VH1) ช่องเพลงสากล นักแสดง
ในเอเชีย ธุรกิจของเอ็มทีวี และ นิคเคลโลเดียน นั้นรวมไปถึง การใช้แบรนด์ในสินค้าต่างๆ, การขายลิขสิทธิ์รายการ, และการทำสื่อดิจิตอล ที่มีรวมกัน 13 เว็บไซต์ และ ระบบรองรับของโทรศัพท์มือถือ เครือข่าย เอ็มทีวีภาคพื้นเอเชียแปซิฟิกมีรวมกันทั้งหมด 19 ช่องสถานีรับชมได้ตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งมีการวางผังรายการในช่วงเวลาต่างๆกัน
ธงชาติตูนิเซีย

ธงชาติตูนิเซีย  มีลักษณะเด่นคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีแดงในวงกลมสีขาวที่กลางธง เจ้าอัลฮุสเซนที่ 2 อิบน์ มาห์มุต (Al-Husayn II ibn Mahmud) เจ้าผู้ครองนครตูนิส ทรงตัดสินพระทัยกำหนดแบบธงนี้ขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2370 หลังสิ้นศึกแห่งนาวาริโน (Battle of Navarino) และต่อมาได้กำหนดเป็นธงชาติในช่วงปี พ.ศ. 2374 หรือ พ.ศ. 2378 แม้ในสมัยที่ตูนิเซียตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสก็ตาม แต่ธงนี้ก็ยังธงชาติอย่างเป็นทางการของประเทศนี้มาโดยตลอด และได้รับการยืนยันว่าเป็นธงชาติสาธารณรัฐตูนิเซีย เมื่อมีการลงนามในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2502 อย่างไรก็ตาม ขนาดและสัดส่วนธงนั้นก็ไม่ได้มีแบบที่เป็นมาตรฐาน จนกระทั่งในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2542 จึงได้มีการระบุข้อมูลเหล่านี้ไว้ในกฎหมายอย่างชัดเจน
รูปจันทร์เสี้ยวและดาวนั้นเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลามตามธรรมเนียมในศาสนานั้น และถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภด้วย นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งที่ทำให้นึกถึงธงจักรวรรดิออตโตมัน และเป็นเครื่องหมายทางประวัติศาสตร์เตือนให้รู้ว่า ในอตีตตูนิเซียเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ธงชาติแกมเบีย

ธงชาติแกมเบีย เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในประกอบด้วยแถบสีแดง สีน้ำเงิน และสีเขียว เรียงลำดับจากบนลงล่าง โดยที่แถบสีน้ำเงินนั้นมีแถบสีขาวขนาดเล็ก ขนาบที่ตอนบนและตอนล่างของแถบนั้น เริ่มใช้หลังประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 18 พ.ศ. 2508 ( ปี) ออกแบบโดย ปา หลุยส์ โทมาซี
แถบสีแดง หมายถึงดวงอาทิตย์และทุ่งหญ้าสะวันนา สีน้ำเงินหมายถึงแม่น้ำแกมเบียซึ่งไหลผ่านกลางประเทศ กั้นกลางระหว่างป่าไม้และทุ่งหญ้าสะวันนา สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดินและป่าไม้ สีขาวหมายถึงสันติภาพ จะเห็นได้ชัดว่า ธงชาติแกมเบียไม่มีสัญลักษณ์ในที่สื่อถึงความคิดทางการเมืองเลย
ธงชาติบอตสวานา

ธงชาติบอตสวานา เป็นธงพื้นสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นสีฟ้า กลางธงมีแถบสีดำขนาบด้วยขอบสีขาวขนาดเล็กพาดผ่านตามแนวนอน สัดส่วนความกว้างของแต่ละแถบนั้นคือ 9:1:4:1:9 (วัดตามแนวตั้ง) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2509 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร 
พื้นธงสีฟ้าหมายถึงน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือน้ำฝน ซึ่งมาจากคำขวัญประจำชาติในตราแผ่นดินที่ว่า "Pula" อันเป็นคำในภาษาเซตสวานา แปลตามตัวว่า "ฝน" หากแปลเอาความหมายจะหมายถึง "ขอให้ฝนจงตกลงมา" แถบสีดำขอบขาวหมายถึงความกลมกลืนทางเชื้อชาติระหว่างคนผิวดำกับคนผิวขาว และหมายถึงม้าลายซึ่งเป็นสัตว์ประจำชาติ
ถนนปู่เจ้าสมิงพราย

ถนนปู่เจ้าสมิงพราย (อักษรโรมัน: Thanon Pu Chao Saming Phrai) หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3113 สายสำโรง - สะพานภูมิพล เป็นถนนในเขตจังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีชื่อว่า "ถนนสายสำโรง-ท่าอิฐ" มีระยะทางทั้งหมดประมาณ 6.3 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มต้นจากถนนสุขุมวิท ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ สิ้นสุดที่ท่าน้ำพระประแดง ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณวัดแหลม ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ โดยที่จุดสิ้นสุดของถนนสายนี้เป็นท่าเรือข้ามฟากและแพขนานยนต์ของบริษัท เภตรา จำกัด และบริษัท นาวาสมุทร จำกัด สำหรับข้ามไปฝั่งตัวเมืองพระประแดงต่อไป 
ถนนปู่เจ้าสมิงพรายเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร แต่ไม่มีเกาะกลางถนน จะมีเกาะกลางเฉพาะปากทางใกล้ถนนสุขุมวิท ถนนวงแหวนอุตสาหกรรม และท่าน้ำพระประแดงเท่านั้น ถนนปู่เจ้าสมิงพรายผ่านถนนสายหลักของจังหวัดสมุทรปราการ 2 สายคือ
ธงชาติแคเมอรูน

ธงชาติแคเมอรูน ที่ใช้ในปัจจุบันมีลักษณะเป็นธงสามสีมีสามแถบแบ่งตามแนวตั้ง แต่ละแถบประกอบด้วยสีเขียว สีแดง และสีเหลือง เรียงลำดับจากด้านคันธงไปด้านปลายธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน กลางแถบสีเขียวนั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 หลังประเทศแคเมรูนสามารถรวมชาติได้สำเร็จ ก่อนหน้านั้นธงชาติแคเมอรูนก็มีลักษณะที่คล้ายกับธงในปัจจุบัน แต่เริ่มแรกที่มีธงในปี พ.ศ. 2500 นั้นไม่มีรูปดาวในธงชาติ ต่อมาในปี พ.ศ. 2504 จึงได้เพิ่มรูปดาว 2 ดวงลงในแถบสีเขียว ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้แบบปัจจุบัน
แบบธงชาติแคเมอรูนนี้ดัดแปลงมาจากธงชาติฝรั่งเศส ส่วนสีที่ใช้ในธงชาตินั้นจัดเป็นกลุ่มสีพันธมิตรแอฟริกา โดยแถบสีเหลืองหมายถึงดวงอาทิตย์และทุ่งหญ้าสะวันนาในภาคเหนือของประเทศ สีเขียวหมายถึงป่าไม้ในแถบภาคใต้ของประเทศ แถบกลางสีแดงและดาวสีเหลืองกลางธงหมายถึงเอกภาพ ซึ่งดาวดวงนี้มักเรียกกันด้วยชื่อว่า ดาวแห่งเอกภาพ ("the star of unity")
ธงชาติชาด

ธงชาติสาธารณรัฐชาด มีลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบอย่างธงชาติฝรั่งเศส กล่าวคือ แต่ละแถบแบ่งตามแนวตั้งและมีความกว้างเท่ากัน ประกอบด้วยแถบสีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง เรียงจากด้านคันธงไปยังด้านปลายธง ลักษณะโดยรวมของธงนี้พ้องกับธงชาติโรมาเนียเกือบทุกประการ ธงนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่เมื่อชาดเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองและได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2503 และแม้ว่าประเทศจะต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงภายในอีกหลายครั้ง แต่แบบธงชาติชาดก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเลยมาจนถึงทุกวันนี้
เหตุที่ประเทศใช้ธงสามแถบอย่างนี้ ก็เนื่องจากได้รับอิทธิพลการออกแบบธงจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมของชาดมาก่อน ส่วนแถบสีในธงนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกา 
ความหมายของสีธงชาติชาดมีดังนี้
ยู อาโออิ

ยู อาโออิ (; โรมาจิ: "Aoi Yū"; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักแสดงหญิงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอมีผลงานการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์โดย ชุนจิ อิวาอิ เรื่อง"ลิลี่ ชูชู แด่เธอตลอดไป" แสดงเป็น ชิโอริ สึดะ ในปี 2001, แสดงเป็น เท็ตสึโกะ อาริซูงาวะใน"สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ" (2004) ที่กำกับโดยอิวาอิเช่นกัน, คิมิโกะ ทานิงาวะ ในภาพยนตร์เกี่ยวกับการเต้นฮูล่า"สาวฮุล่า หัวใจฮีโร่" และแสดงเป็น ฮางูมิ ฮานาโมโตะ ในภาพยนตร์ภาคคนแสดงของซีรีส์มังงะ"หวานใจกับใบโคลเวอร์" (2006)
อาโออิชนะรางวัลหลายรางวัลจากผลงานการแสดงของเธอ รวมถึง รางวัลเจแปนอะคาเดมี และรางวัลคิเนมะจุนโปในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมในปี 2007 สำหรับภาพยนตร์เรื่อง"สาวฮุล่า หัวใจฮีโร่" และในปี 2009 เธอได้รับรางวัลนักแสดงใหม่แห่งปีสำหรับผลงานการแสดงอย่างต่อเนื่องในสาขา"ภาพยนตร์ในสื่อและวิจิตรศิลป์" โดยกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
ประวัติ.
อาโออิเริ่มอาชีพการแสดงด้วยการแสดงในละครบรอดเวย์เรื่อง"Annie" และตามด้วยการปรากฏตัวของเธอในฐานะผู้เข้าร่วมรายการประจำของ"โอฮะชูตะ" ทางทีวีโตเกียวในปี 2000 อาโออิมีผลงานการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์โดย ชุนจิ อิวาอิเรื่อง"ลิลี่ ชูชู แด่เธอตลอดไป" แสดงเป็น ชิโอริ สึดะ พร้อมกับ ฮายาโตะ อิจิฮาระ, ชูโงะ โอชินาริ, มิวาโกะ อิจิกาวะ และ อายูมิ อิโต อาโออิยังร่วมแสดงกับเพื่อนของเธอ อาโออิ มิยาซากิ ในภาพยนตร์เรื่อง"อาโอะโทะชิโระเดะมิซูอิโระ" และ "ไกจู"
ในปี 2003 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองการก่อตั้งคิทแคทครบรอบ 30 ปีในประเทศญี่ปุ่น ชุนจิ อิวาอิได้ผลิตชุดภาพยนตร์สั้นนำแสดงโดย ยู อาโออิ และแอนน์ ซูซูกิ ซึ่งภายหลังถูกขยายให้เป็นภาพยนตร์เรื่องยาวชื่อ"สองหัวใจหนึ่งความทรงจำ" และทำให้อาโออิได้รับรางวัลนักแสดงหญิงดีเด่นจากรางวัลภาพยนตร์มืออาชีพญี่ปุ่น
ในปี 2009 กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี เสนอชื่ออาโออิเป็นนักแสดงใหม่แห่งปีในสาขาภาพยนตร์ในสื่อและวิจิตรศิลป์จากผลงานการแสดงตั้งแต่"ลิลี่ ชูชู แด่เธอตลอดไป" จนถึงเรื่อง"สาวหัวใจล้านเปอร์เซ็นต์" หลังจากปีนั้น อาโออิพากย์เสียงของอิเกจังในภาพยนตร์ภาคคนแสดงเรื่อง "อิเกจังโทะโบกุ" จากหนังสือภาพภายใต้ชื่อเดียวกันโดยริเอโกะ ไซบาระ รวมถึงการรับบทบาทสมทบใน"โฮโนกาอะบอย" และภาพยนตร์โดยโยจิ ยามาดะเรื่อง"โอโตโตะ" ปีถัดมา อาโออินำแสดงในภาพยนตร์ปี 2010 โดยรีวอิจิ ฮิโรกิเรื่อง"พฤกษาพราวแสง" หลังจากนั้นจึงปรากฏใน"รักต้องห้ามของแวมไพร์", "เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์", และละครโทรทัศน์โดยคิโยชิ คูโรซาวะเรื่อง"บาปบริสุทธิ์".
อาโออิสมรสกับนักแสดงตลก เรียวตะ ยามาซาโตะ ในวันที่ 3 มิถุนายน 2019
วิกิพีเดียภาษาทาจิก

วิกิพีเดียภาษาทาจิก เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาทาจิก ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาทาจิกมีบทความมากกว่า 8,900 บทความ (ตุลาคม พ.ศ. 2552)
วิกิพีเดียภาษายิดดิช

วิกิพีเดียภาษายิดดิช เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษายิดดิช เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2004 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษายิดดิชมีบทความ บทความ (2025)
วิกิพีเดียภาษาอาฟรีกานส์

วิกิพีเดียภาษาอาฟรีกานส์  เป็นวิกิพีเดียฉบับภาษาอาฟรีกานส์ สร้างขึ้นในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นภาษาลำดับที่ 11 นับจากวันก่อตั้งของวิกิพีเดีย ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 วิกิพีเดียภาษาอาฟรีกานส์มีบทความมากที่สุดในบรรดาภาษาในทวีปแอฟริกา และอยู่ในอันดับที่ 69 จากวิกิพีเดียทุกภาษา
วิกิพีเดียภาษาอูรดู

วิกิพีเดียภาษาอูรดู  เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาอูรดู เริ่มสร้างเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 ณ วันที่ 06 ค.ศ. 2025 วิกิพีเดียภาษานี้มี ผู้ใช้ที่ลงทะเบียน บัญชี และ ไฟล์
ผู้ใช้และบรรณาธิการ.
วิกิพีเดียภาษาอูรดูมีผู้มีส่วนร่วมประมาณ 320 คนต่อเดือน ส่วนใหญ่มาจากปากีสถาน ถึงแม้ว่าจะมีส่วนหนึ่งมาจากอินเดียด้วย และยังมีผู้ใช้จากซาอุดีอาระเบียด้วย วิกิพีเดียภาษาอูรดูประสบกับการขาดแคลนผู้มีส่วนร่วมด้วยเหตุผลหลายประการ เหมือนกันภาษากลุ่มอินเดียอื่น ๆ Ahmed Nisar ผู้มีส่วนร่วมในวิกิพีเดียภาษาอูรดูจากประเทศอินเดีย อ้างว่าเหตุผลบางประการคือความชอบของผู้คนในสื่อภาษาอังกฤษ ตลอดจนการขาดผู้เชี่ยวชาญที่พูดภาษาอูรดูซึ่งรอบรู้ในด้านต่าง ๆ ของเหตุการณ์ปัจจุบัน
วิกิพีเดียภาษาจีนโบราณ

วิกิพีเดียภาษาจีนโบราณ (維基大典) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาจีนโบราณ เริ่มสร้างเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาจีนโบราณมีบทความมากกว่า 8,422 บทความ (26 ตุลาคม พ.ศ. 2561)