ชาลส์ ซาวาริน

ชาลส์ แอนเจโล ซาวาริน (เกิด 2 ตุลาคม พ.ศ. 2486) เป็นนักการเมืองชาวดอมินีกา ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีดอมินีกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2556 ถึง 2566 เขาเป็นสมาชิกของพรรคแรงงานดอมินีกา และช่วงเวลาหนึ่งเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงต่าง ๆ ดังนี้ กระทรวงความปลอดภัย กระทรวงการตรวจคนเข้าเมือง กระทรวงแรงงาน และกระทรวงบริการสาธารณะ
ประวัติ.
ชาลส์ ซาวาริน เกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ณ พอร์ตสมัธ หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด จบการศึกษาที่วิทยาลัยรัสกิน สมรสกับคลารา โจเซฟิน ซาวาริน
บทบาททางการเมือง.
หลังจากการสิ้นสุดของรัฐบาลแพทริก จอห์น (ซึ่งซาวารินมีบทบาทสำคัญ) ซาวารินได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะกรรมการเพื่อความอยู่รอดแห่งชาติ (ซีเอ็นเอส) ได้รับมอบหมายให้ดูแลการเปลี่ยนผ่านไปสู่รัฐบาลชั่วคราว
ซาวารินเคยลงแข่งขันการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2523 ในสังกัดพรรคเสรีภาพดอมินีกา (ดีเอฟพี) โดยแพ้ไมค์ ดักลาสด้วยคะแนน 531 คะแนน ส่วนซาวารินได้ไป 405 คะแนน
ในปี 2526 ซาวารินได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีที่ไม่มีอยู่ในสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี โดยมีหน้าที่รับผิดชอบพิเศษด้านการค้า อุตสาหกรรม และการท่องเที่ยว
ในปี 2529 ซาวารินได้รับแต่งตั้งให้เป็นเอกอัครราชทูต หรือผู้แทนถาวรประจำสหภาพยุโรป นอกจากนี้เขายังดำรงตำแหน่งเป็นโฆษกเอกอัครราชทูตประจำแอฟริกา แคริบเบียน และแปซิฟิก และสิ้นสุดลงในปี 2536 เนื่องจากเขากลับไปดอมินีกาเพื่อรับตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของ บริษัท พัฒนาแห่งชาติ (เอ็นดีซี)
ต่อมาเมื่อ นางยูจีเนีย ชาลส์ ตัดสินใจลาออกจากการเมือง ซาวารินจึงทำการลงสมัครเข้าแข่งขันในตำแหน่งผู้นำพรรคของ พรรคเสรีภาพดอมินีกา โดยแพ้ให้กับ ไบรอัน อัลเลน อย่างไรก็ตาม เขาเข้ามาแทนที่ นางยูจีเนีย ในฐานะผู้ลงสมัครของพรรคในเขตเลือกตั้งกลางของโรโซ ซาวารินได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียง 1,013 เสียงต่อ 759 ของนอร์ริส พรีโว เมื่อไบรอัน อัลเลนลาออกจากตำแหน่งผู้นำพรรคดีเอฟพีและผู้นำฝ่ายค้านในปี 2539 ซาวารินก็ทำการลงสมัครแข่งขันเป็นผู้นำพรรคอีกครั้ง โดยเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2539 ซาวารินได้รับคะแนนเสียง 86 จาก 107 เสียงในสภาสามัญของพรรค เขาจึงได้ดำรงตำแหน่งผู้นำพรรคดีเอฟพี จนถึง พ.ศ. 2550 เขาจึงลาออกเนื่องจากถูกวิพากษ์วิจารณ์ในความเป็นผู้นำ
ในช่วงเทอมแรกของเขาในฐานะ ส.ส. ซาวารินจากส่วนกลางของโรโซสนับสนุนให้เกิด "โอกาสทางการศึกษาที่เท่าเทียมกัน" สำหรับเด็กในพื้นที่ลุ่มน้ำโรโซ เขาได้รับเลือกเป็น ส.ส. อีกครั้งในโรโซจากการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2543 ด้วยคะแนนความนิยมที่ลดลงมาก ซาวารินจึงตกลงเข้าร่วมกับพรรคแรงงานดอมินีกาที่นำโดยรูซี ดักลาส เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยว หลังจากดักลาสเสียชีวิตในอีกแปดเดือนต่อมา ปิแอร์ ชาลส์ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรี เขาได้แต่งตั้งซาวารินให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงการพัฒนาองค์กร และรัฐมนตรีกระทรวงบริการสาธารณะ
ซาวารินเป็นหนึ่งในผู้นำร่วมของรัฐบาลปิแอร์ ชาลส์ที่มีส่วนเกี่ยวข้องมากที่สุด ซึ่งมักจะทำหน้าที่แทนชาลส์ในช่วงที่อยู่ต่างประเทศ เขายังเป็นประธานคณะอนุกรรมาธิการด้านเศรษฐกิจของคณะรัฐมนตรีอีกด้วย สิ่งนี้ทำให้เขาอยู่ในแถวหน้าของการหารือ และการเจรจากับกองทุนการเงินระหว่างประเทศและหน่วยงานผู้บริจาคอื่น ๆ ซาวารินยังเป็นหนึ่งในวิทยากรหลักในการประชุม ณ ทำเนียบรัฐบาลเพื่อแจ้งให้สาธารณชนทราบเกี่ยวกับปัญหาร้ายแรงทางเศรษฐกิจที่โดมินิกากำลังเผชิญอยู่ ในปี 2546 ขณะที่รักษาการนายกรัฐมนตรีซาวารินได้ประกาศแผนของบริษัทต่างชาติที่จะสร้างโรงกลั่นน้ำมันมูลค่า 1 พันล้านดอลลาร์ในคาสเซิลบรูซ อย่างไรก็ตามความพยายามของสื่อที่จะติดต่อบริษัทไม่ประสบผลสำเร็จและแผนไม่ดำเนินต่อไป
หลังจากปิแอร์ ชาลส์ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2547 ซาวารินยังคงเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการท่องเที่ยวจากการแต่งตั้งของรูสเวลต์ สเกอร์ริตซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ต่อมาคะแนนนิยมของพรรคเสรีภาพลดลงอย่างต่อเนื่องและไม่ได้ที่นั่งในการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2548 อย่างไรก็ตาม ซาวารินได้รับรางวัลสำหรับความภักดีต่อพันธมิตร และได้รับการเสนอชื่อให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงการค้า และกระทรวงแรงงาน ในการปรับคณะรัฐมนตรีในปี 2551 ซาวารินได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณูปโภค กระทรวงท่าเรือ และกระทรวงบริการสาธารณะ
ซาวารินเข้าร่วมพรรคแรงงาน และมีส่วนสำคัญในการหาเสียงสาธารณะสำหรับการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2552 เขาร่วมพูดปราศรัยบนเวทีในการแสดงตอนกลางคืนยอดนิยมร่วมกับทนายความแอนโธนี แอสตาฟานและเอ็ดดี แลมเบิร์ตผู้แข็งแกร่งจากดีแอลพี ซาวารินเป็นที่รู้จักจากทักษะการพูดปราศรัยบนเวทีจึงกลายเป็นบุคคลสำคัญในเวทีการเมืองดีแอลพีเช่นกัน
ซาวารินดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีดอมินีกาตามพิธีการตั้งแต่ปี 2556 ประธานาธิบดีซาวารินได้รับเลือกอีกครั้งในปี 2561 เพื่อดำรงตำแหน่งใหม่เป็นเวลา 5 ปี
นักสหภาพแรงงาน.
เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการสมาคมข้าราชการพลเรือน (ซีเอสเอ) เป็นเวลาเกือบสองทศวรรษ และเกือบได้จัดตั้งคณะบริการสาธารณะด้วยตัวคนเดียวให้เป็นสหภาพแรงงานที่ทรงอิทธิพลที่สุดในดอมินีกา ระหว่างการประท้วงเพื่อบริการสาธารณะเกี่ยวกับการตัดเงินเดือนร้อยละ 5 ในปี 2546 ซาวารินเป็นแนวหน้าในการปกป้องการกระทำของรัฐบาล สิ่งนี้ซ้ำเติมความเป็นผู้นำของซาวาริน โดยเลขาธิการทั่วไปโทมัส เลตังขู่ว่าจะเพิกถอนการเป็นสมาชิกตลอดชีพของ ซาวารินในสหภาพ
ซาวารินเป็นที่รู้จักทั่วประเทศจากการนัดหยุดงานของซีเอสเอสองครั้ง ครั้งที่หนึ่งการนัดหยุดงานเพื่อบริการสาธารณะในปี 2516 เกี่ยวกับการย้ายนักวิทยุกระจายเสียงแดเนียล "ปาป้าดี" เคาเดเรียนและการนัดหยุดงานทั่วไปของซีเอสเอ ในเดือนกันยายนถึงตุลาคม พ.ศ. 2520 ที่ทำให้เกาะแห่งนี้แทบพิการ ซาวารินเติบโตขึ้นและเป็นผู้นำสหภาพแรงงานที่โดดเด่นที่สุดบนเกาะ แนวทางของซีเอสเอคือชนชั้นกลางไม่ใช่ชนชั้นแรงงาน แม้ว่าสมาชิกจะมาจากชนชั้นแรงงานดอมินีกาที่เคยได้รับสิทธิ ซึ่งได้รับอำนาจทางเศรษฐกิจและสังคมจากการปฏิรูปพรรคแรงงานก่อนหน้านี้ แต่ผู้นำซีเอสเอส่วนใหญ่ก็เห็นอกเห็นใจต่อพรรคเสรีภาพ แท้จริงแล้วซีเอสเอและสหภาพแรงงานท้องถิ่นอื่น ๆ ได้ดำเนินตามแนวทางธุรกิจที่สนับสนุนและปรัชญาการล่าอาณานิคมแบบใหม่ของเอเอฟแอล-ซีไอโอของสหรัฐฯ ซึ่งดำเนินนโยบายต่อต้านฝ่ายซ้ายอย่างรุนแรงในละตินอเมริกา