เฉิน ยฺหวิน

เฉิน ยฺหวิน (#เปลี่ยนทาง , สะกดว่า ; 13 มิถุนายน ค.ศ. 1905 – 10 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นผู้นำการปฏิวัติชาวจีนผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำที่มีอิทธิพลมากที่สุดของสาธารณรัฐประชาชนจีนในคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 และเป็นหนึ่งในสถาปนิกและผู้กำหนดนโยบายที่สำคัญสำหรับช่วงการปฏิรูปและเปิดกว้างร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิง เขายังเป็นที่รู้จักในนาม เลี่ยว เฉินยฺหวิน (เนื่องจากเขาใช้นามสกุลของลุง (เลี่ยว เหวินกวาง) เมื่อได้รับการรับเลี้ยงโดยลุงของเขาหลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต
ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เฉินเป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เฉินเข้าร่วมคณะกรรมาธิการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1931 และกรมการเมืองใน ค.ศ. 1934 ใน ค.ศ. 1937 เขาได้เป็นหัวหน้าฝ่ายองค์การของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และกลายเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของเหมา เจ๋อตง ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนหนึ่ง เขามีส่วนสำคัญในขบวนการแก้ไขเหยียนอานใน ค.ศ. 1942 และเริ่มรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจในปีนั้น และท้ายที่สุดได้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการการเงินและเศรษฐกิจส่วนกลางตั้งแต่ ค.ศ. 1949
หลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เฉินเป็นบุคคลสำคัญในการบรรเทาแนวคิดเศรษฐกิจสุดโต่งหลายประการของเหมา เฉินมีส่วนสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของจีนหลังจากวิกฤติการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า (ค.ศ. 1958–60) ร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิงและโจว เอินไหล โดยสนับสนุนเศรษฐกิจแบบ "กรงนก" ซึ่งอนุญาตให้เศรษฐกิจตลาดมีบทบาทแต่ถูกจำกัดไว้เหมือน "นกในกรง" เฉินถูกลดตำแหน่งในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมแม้เขาจะกลับคืนสู่อำนาจหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมาใน ค.ศ. 1976 ก็ตาม
ภายหลังการฟื้นฟูของเติ้ง เสี่ยวผิง เฉินได้ออกมาวิจารณ์นโยบายลัทธิเหมา โดยประณามการไม่มีนโยบายเศรษฐกิจของจีน และต่อมาได้กลายเป็นหนึ่งในสถาปนิกของนโยบายปฏิรูปและเปิดกว้างของเติ้ง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 เฉินได้รับการยกย่องว่าเป็นบุคคลที่ทรงพลังเป็นอันดับสองในประเทศจีนรองจากเติ้งและต่อมาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในแปดผู้อาวุโสของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในช่วงแรก เฉินเป็นผู้สนับสนุนการปฏิรูปเศรษฐกิจอย่างแข็งขัน แต่เมื่อการปฏิรูปดำเนินไป เขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม และกลายเป็นบุคคลสำคัญในการชะลอการปฏิรูปหลาย ๆ อย่าง และกลายเป็นผู้นำกลุ่มอนุรักษ์นิยมในพรรคคอมมิวนิสต์จีน เฉินลาออกจากคณะกรรมาธิการกลางใน ค.ศ. 1987 แต่ยังคงมีอิทธิพลในฐานะประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางจนถึง ค.ศ. 1992 จากนั้นเขาก็เกษียณจากการเมืองอย่างเต็มตัว
ชีวิตช่วงต้น.
เฉินเกิดในชิงผู่ เจียงซู (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเซี่ยงไฮ้) ใน ค.ศ. 1905 เฉินเป็นช่างเรียงพิมพ์ให้กับสำนักพิมพ์สื่อโฆษณาพาณิชย์ (Commercial Press) ชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ ซึ่งพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับการปฏิวัติและแม้แต่พระคัมภีร์ไบเบิลของโปรเตสแตนต์ เขามีส่วนสำคัญในการเป็นผู้จัดงานรุ่นเยาว์ในขบวนการแรงงานในช่วงต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ1920 โดยเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1924 หลังจากขบวนการ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1925 เฉินเป็นผู้จัดงานที่สำคัญภายใต้การนำของโจว เอินไหลและหลิว เช่าฉี ช่วงหนึ่ง โจวและเฉินอาศัยอยู่ที่โบสถ์คริสต์ในฉางทิงซึ่งเป็นที่ตั้งของคณะกรรมการปฏิวัติ หลังเจียง ไคเชกหันมาต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1927 เฉินก็หนีกลับไปยังบ้านเกิดของเขา แต่ไม่นานก็กลับมาเซี่ยงไฮ้และทำงานเป็นนักสหภาพแรงงานอย่างลับ ๆ
เฉินเป็นหนึ่งในผู้จัดงานพรรคคอมมิวนิสต์เพียงไม่กี่คนที่มีพื้นเพเป็นชนชั้นแรงงานในเมือง เขาทำงานใต้ดินในฐานะผู้จัดงานสหภาพแรงงานในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 เข้าร่วมการเดินทัพทางไกล และทำหน้าที่ในคณะกรรมาธิการกลางตั้งแต่ ค.ศ.1931 ถึง 1987 เขาทำงานด้านเศรษฐศาสตร์ตลอดอาชีพการงานของเขา แม้ว่าจะไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการหลังจบประถมศึกษา
อาชีพช่วงต้นในพรรคคอมมิวนิสต์.
เขาทำหน้าที่ในคณะกรรมาธิการกลางในการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 6 ใน ค.ศ. 1930 และกลายเป็นสมาชิกของกรมการเมืองใน ค.ศ. 1934 ในปี ค.ศ. 1933 เขาอพยพไปยังรุ่ยจิน ในมณฑลเจียงซี สำนักงานใหญ่ของพื้นที่ "โซเวียต" หลักของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาเป็นผู้รับผิดชอบงาน "พื้นที่ขาว" ของพรรคโดยรวม ซึ่งก็คือกิจกรรมใต้ดินในสถานที่ที่ไม่อยู่ในการควบคุมของพรรค ในการเดินทัพทางไกล เขาเป็นหนึ่งในสี่สมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองที่เข้าร่วมการประชุมจุนอี้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1935 เขาออกจากการเดินทัพทางไกลในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1935 กลับไปเซี่ยงไฮ้ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 1937 เขาเดินทางไปมอสโกเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้แทนพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการประชุมโคมินเทิร์นที่ส่งมาโดยกรมการเมือง แม้เขาจะไม่ได้มีส่วนร่วมในงานของคณะผู้แทนเนื่องจากถูกส่งไปที่โรงงานรถแทรกเตอร์สตาลินกราดเพื่อเป็นการลงโทษที่เขาเข้าร่วมกลุ่มหลัว จางหลง#เปลี่ยนทาง 
ใน ค.ศ. 1937 เฉินกลับมายังประเทศจีนในฐานะที่ปรึกษาของเชิ่น ฉีไฉ ผู้นำซินเจียง ต่อมาเฉินได้เข้าร่วมกับเหมาที่เหยียนอาน อาจก่อนสิ้นปีนั้น ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1937 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายองค์การพรรค โดยดำรงตำแหน่งดังกล่าวจนถึง ค.ศ. 1944 และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1940 เขาก็อยู่ในวงในที่ปรึกษาของเหมา งานเขียนของเขาเกี่ยวกับองค์การ อุดมการณ์ และการฝึกอบรมแกนนำได้รับการรวมไว้ในเอกสารการศึกษาสำคัญสำหรับขบวนการแก้ไขเหยียนอานใน ค.ศ. 1942 ซึ่งเป็นการรณรงค์การข่มเหงทางการเมืองที่รวบรวมอำนาจของเหมาไว้ภายในพรรค ในช่วงเวลาดังกล่าว เป็นที่ทราบกันดีว่าเขาได้ปกป้องสหายบางคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกทรอตสกี และวิพากษ์วิจารณ์ความเกินจริงของการรณรงค์ในพื้นที่ฐานชานตง#เปลี่ยนทาง 
อาชีพทางเศรษฐกิจของเฉินเริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1942 เมื่อเขาถูกแทนที่โดยเหริน ปี้ฉือในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในตำแหน่งใหม่นี้ เฉินได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบด้านการจัดการด้านการเงินในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน สองปีต่อมา เขาได้รับการระบุว่าเป็นผู้รับผิดชอบด้านการเงินในเขตชายแดนฉ่านกานหนิงด้วย เขาเพิ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนเข้ามาในความรับผิดชอบของเขาใน ค.ศ. 1946 (ขณะนั้นอยู่ภายใต้การนำของรวมของนายพลหลิน เปียวและกรรมาธิการการเมืองเผิง เจิน)
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1940 เฉินเป็นผู้มีส่วนสนับสนุนหลักต่อยุทธศาสตร์ "สงครามเศรษฐกิจ" ของพรรค ภายใต้แนวคิดนี้ การฟื้นฟูเศรษฐกิจในพื้นที่ปลดปล่อยถือเป็นการสนับสนุนที่สำคัญในการต่อสู้ปฏิวัติ เฉินแย้งว่าการพัฒนาเศรษฐกิจและการผลิตเป็นสิ่งสำคัญ โดยอธิบายว่า "เราจะสามารถเป็นผู้นำมวลชนได้ก็ต่อเมื่อเราสามารถแก้ปัญหาเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่มสำหรับคนส่วนใหญ่ได้เท่านั้น ดังนั้น นักธุรกิจปฏิวัติจึงเป็นนักปฏิวัติอย่างแท้จริง"
ความท้าทายหลักของคอมมิวนิสต์ในช่วงเวลานี้คือการขับไล่สกุลเงินชาตินิยมที่แข่งขันกันออกไปและแทนที่ด้วยสกุลเงินที่ใช้ในฐานการปฏิวัติ เฉินแย้งว่าแนวทางควรอาศัยทั้งกลไกทางเศรษฐกิจและการเมือง (ไม่ใช่การห้ามปราม) รวมถึงการควบคุมมูลค่าสกุลเงินที่แข่งขันกันและการควบคุมการค้าสินค้าโภคภัณฑ์สำคัญ ผลงานอีกชิ้นหนึ่งของเฉินในการพัฒนาเศรษฐกิจจีนในช่วงแรกคือการรักษาเสถียรภาพของราคาในเซี่ยงไฮ้หลังจากรัฐบาลชาตินิยมไม่สามารถควบคุมวิกฤตการณ์ทางการเงินที่เกิดจากการเก็งกำไรของกลุ่มทุนผูกขาดได้
อาชีพการเมืองภายใต้เหมา.
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1949 เฉินได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าคณะกรรมการการเงินและเศรษฐกิจส่วนกลางแห่งชาติชุดใหม่ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1952 โจว เอินไหลเป็นหัวหน้าคณะร่างแผนพัฒนาห้าปีฉบับแรก ซึ่งประกอบด้วยเฉิน, ป๋อ อีปัว, หลี่ ฟู่ชุน และนายพลเนี่ย หรงเจิน โจว, เฉิน และหลี่ได้นำร่างดังกล่าวไปเสนอต่อผู้เชี่ยวชาญของโซเวียตในมอสโก แต่ผู้เชี่ยวชาญกลับปฏิเสธ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1953 เกา กั่งและคณะกรรมการวางแผนแห่งรัฐได้เริ่มทำงานในสิ่งที่จะกลายมาเป็นเวอร์ชันสุดท้ายในที่สุด หลังการล่มสลายของเกา, เฉิน, ปั๋ว อีปัว, หลี่ ฟู่ชุน และ (ต่อมา) หลี่ เซียนเนี่ยน ได้บริหารเศรษฐกิจจีนเป็นเวลากว่า 30 ปี
การบริหารเศรษฐกิจ.
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960 เฉินเป็นผู้สนับสนุนมาตรการทางเศรษฐกิจที่มุ่งเน้นตลาดมากขึ้น เมื่อมองย้อนกลับไป เฉินเชื่อในเวลาต่อมาว่าเป็นความผิดพลาดของเหมาที่ทำให้จีนไม่สามารถบรรลุแผนห้าปีได้ ใน ค.ศ. 1956 เมื่อมีการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 8 เฉินได้รับเลือกให้เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการกลาง ในช่วงเวลานั้น ทั้งเหมาและเฉินเริ่มมีความเชื่อว่าระบบเศรษฐกิจซึ่งจำลองแบบมาจากสหภาพโซเวียตมีระบบรวมศูนย์มากเกินไป แต่ก็มีความเห็นต่างกันว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เฉินเชื่อว่าตลาดควรมีบทบาททางเศรษฐกิจที่มากขึ้นแต่ยังคงอยู่ภายใต้แผนที่รัฐควบคุม#เปลี่ยนทาง เฉินใช้คำเปรียบเทียบเป็นนกในกรงเพื่อบรรยายถึงเศรษฐกิจสังคมนิยม#เปลี่ยนทาง  ถ้ากรงเล็กเกินไป นกก็อาจไม่สามารถรอดได้#เปลี่ยนทาง ถ้ากรงถูกเปิดไว้ นกก็จะบินหนีไป#เปลี่ยนทาง 
แนวคิดของเหมา คือ การกระจายอำนาจให้แก่หน่วยงานระดับมณฑลและท้องถิ่น ซึ่งในทางปฏิบัติเป็นคณะกรรมาธิการพรรคมากกว่าจะเป็นเทคโนแครตของรัฐ และใช้การระดมมวลชนมากกว่าแผนกลางโดยละเอียดหรือตลาดในการส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ โครงการของเหมาได้รับชัยชนะ และนโยบายเหล่านี้มาบรรจบกับส่วนที่เหลือของการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้าที่ท้ายที่สุดแล้วนำไปสู่หายนะ ภายในต้นปี ค.ศ. 1959 เศรษฐกิจก็เริ่มแสดงสัญญาณความตึงเครียด ในเดือนมกราคมปีนั้น เฉินได้ตีพิมพ์บทความเรียกร้องให้เพิ่มความช่วยเหลือจากโซเวียต ในเดือนมีนาคม เขาได้เผยแพร่คำวิจารณ์เกี่ยวกับการก้าวกระโดดไกลที่ค่อนข้างเรียบง่ายแต่ครอบคลุม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพึ่งพาการเคลื่อนไหวของมวลชน เขายืนยันว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความเร็วเท่านั้น แต่ยังต้องให้ความสำคัญกับสภาพการทำงานที่ปลอดภัยและวิศวกรรมที่มีคุณภาพอีกด้วย ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับทักษะทางเทคนิค ไม่ใช่แค่ความตระหนักทางการเมืองเท่านั้น
การปฏิวัติทางวัฒนธรรม.
เฉินหมดความโปรดปรานจากเหมา ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1959 พรรคได้จัดการประชุมขึ้นที่เมืองตากอากาศหลูชานเพื่อทบทวนนโยบายของการก้าวกระโดดไกล จอมพล เผิง เต๋อหวย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม โจมตีแนวคิดสุดโต่งของการก้าวกระโดดไกล และเหมาก็คิดว่านี่เป็นการโจมตีตัวเขาเองและอำนาจของเขา เหมาตอบโต้ด้วยการโจมตีส่วนตัวอย่างรุนแรงต่อเผิง เผิงสูญเสียตำแหน่งทางทหารของเขาและพรรคได้ดำเนินการกวาดล้างครั้งใหญ่ในสิ่งที่เหมาเรียกว่าลัทธิโอกาสนิยมขวา การปฏิรูปนโยบายของการก้างกระโดดไกลเพิ่มเติมนั้นไม่สามารถทำได้อีกต่อไป ประเทศจีนยังคงเดินตามเส้นทางที่กำหนดไว้เป็นเวลาอีกหนึ่งปีหรือมากกว่านั้น และภายในสิ้นปี ค.ศ. 1960 จีนก็ประสบภาวะขาดแคลนอาหารอย่างหนัก
เฉินเห็นพ้องกับการวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดก้าวกระโดดของเผิงและร่วมมือกับโจว เอินไหลและเติ้ง เสี่ยวผิงในการบริหารเศรษฐกิจในช่วงหลังการก้าวกระโดดไกล ซึ่งต้องอาศัยความสามารถในการรับมือกับความอ่อนไหวต่อคำวิจารณ์ของเหมาอย่างชาญฉลาด
เฉินยังคงดำรงตำแหน่งรองประธานพรรคและสมาชิกกรมการเมืองและยังคงแสดงความเห็นของเขาอยู่เบื้องหลัง ใน ค.ศ. 1961 เขาได้ทำการสืบสวนพื้นที่ชนบทรอบเซี่ยงไฮ้ จากการโจมตีเขาโดยกลุ่มหัวรุนแรงในระบบการเงินในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เขารายงานว่าชาวนาพูดว่า "ในสมัยเจียง ไคเชก เรามีข้าวกิน แต่ในสมัยรุ่งเรืองของประธานเหมา เรามีแต่ข้าวต้ม" จากคำไว้อาลัยของเขา เฉินเป็นหนึ่งในผู้ออกแบบนโยบายเศรษฐกิจหลักของสมัย "ถนนทุนนิยม" (ค.ศ. 1951–62) ซึ่งเป็นสมัยที่นโยบายเศรษฐกิจของจีนเน้นที่แรงจูงใจทางวัตถุและพยายามส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจมากกว่าการบรรลุเป้าหมายทางอุดมการณ์ แนวทางนี้มักเรียกกันว่าทฤษฎี "กรงนก" ของเฉินเกี่ยวกับการฟื้นฟูเศรษฐกิจหลังสมัยก้าวกระโดดไกล โดยที่นกเปรียบเสมือนตลาดเสรี ส่วนกรงเปรียบเสมือนแผนกลาง เฉินเสนอว่าควรหาจุดสมดุลระหว่าง "การปล่อยนกให้เป็นอิสระ" และการทำให้นกหายใจไม่ออกโดยใช้แผนกลางที่เข้มงวดเกินไป ทฤษฎีนี้กลายเป็นจุดวิพากษ์วิจารณ์เฉินในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในเวลาต่อมา การปรากฏตัวต่อสาธารณะครั้งเพียงเดียวของเขาในช่วงเวลานี้คือภาพถ่ายของเขาที่ตีพิมพ์ในหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าและหนังสือพิมพ์หลักอื่น ๆ ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1962 ซึ่งแสดงให้เห็นเฉินจับมือกับประธานเหมา ขณะที่หลิว เช่าฉี, โจว เอินไหล, จู เต๋อ และเติ้ง เสี่ยวผิง (แกนนำพรรคทั้งหมดในขณะนั้น ยกเว้นหลิน เปียว) เฝ้าดูอยู่ ไม่มีคำบรรยายหรือคำอธิบายใด ๆ
ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เฉินถูกวิพากษ์วิจารณ์ในสื่อสิ่งพิมพ์ของยุวชนแดงแต่ไม่ใช่ในสื่อทางการ เขาได้รับการเลือกกลับเข้าสู่คณะกรรมาธิการกลางอีกครั้งในการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคครั้งที่ 9 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1969 แต่ไม่ได้รับเลือกเข้าสู่กรมการเมือง เขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งที่มีหน้าที่รับผิดชอบใด ๆ อีกต่อไป ในปลายปีนั้น ต่อมาในปีนั้น เขาถูก "อพยพ" ออกจากปักกิ่ง เช่นเดียวกับผู้นำรุ่นแรกคนอื่น ๆ อีกมากมายที่ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งสำคัญหรือตกอับ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่กล่าวอ้างว่าเพื่อเตรียมรับมือกับเหตุการณ์ที่สหภาพโซเวียตซึ่งมีความขัดแย้งรุนแรงกับจีนอาจเข้ารุกราน เฉินถูกส่งไปทำงานในโรงงานแห่งหนึ่งในหนานชาง มณฑลเจียงซี ซึ่งเขาอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามปี ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1975 เขาได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ สภานิติบัญญัติแห่งชาติจีน
อาชีพในช่วงปฏิรูป.
หลังการถึงแก่อสัญกรรมของเหมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1976 และการรัฐประหารต่อต้านกลุ่มหัวรุนแรงสี่คนในหนึ่งเดือนต่อมา เฉินก็เริ่มมีบทบาทมากขึ้นในชีวิตทางการเมืองของประเทศ เขาและนายพลหวัง เจิ้นได้ยื่นคำร้องต่อฮฺว่า กั๋วเฟิง ประธานพรรคเพื่อขอให้ฟื้นฟูเติ้ง เสี่ยวผิงที่การประชุมเชิงปฏิบัติการของคณะกรรมธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1977 แต่ถูกปฏิเสธ หลังจากเติ้งได้รับการฟื้นฟูในช่วงปลายปีนั้น เฉินได้เป็นผู้นำการโจมตีสมัยเหมาในการประชุมเชิงปฏิบัติการของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม ค.ศ. 1978 โดยยก "หกประเด็น" อันละเอียดอ่อนขึ้นมา ได้แก่ การกวาดล้างปั๋ว อีปัว, เถา จู้, หวัง เหอโช่ว และเผิง เต๋อหวย อุบัติการณ์เทียนอันเหมิน ค.ศ. 1976 และความผิดพลาดของคัง เชิง เฉินยกประเด็นทั้งหกนี้ขึ้นมาเพื่อบ่อนทำลายฮฺว่าและผู้สนับสนุนฝ่ายซ้ายของเขา การแทรกแซงของเฉินทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางของการปฏิเสธการปฏิวัติทางวัฒนธรรมอย่างเปิดเผยและการเลื่อนตำแหน่งของเติ้ง เสี่ยวผิงในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1978 ให้เป็นผู้นำโดยพฤตินัยของระบอบการปกครอง เฉินวางรากฐานสำหรับโครงการ "ปฏิรูปและเปิดกว้าง" ของเติ้ง
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1979 เฉินได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้า (และหลี่ เซียนเนี่ยนเป็นรองหัวหน้า) คณะกรรมการเศรษฐกิจและการเงินแห่งชาติชุดใหม่โดยมีพันธมิตรและนักวางแผนเศรษฐกิจแนวอนุรักษ์นิยมเป็นสมาชิก ในเดือนเมษายนและกรกฎาคมปีนั้น เขาได้กล่าวคำพูดยั่วยุเพิ่มเติมในการประชุมพรรคภายใน แม้จะมีโฆษกอย่างเป็นทางการออกมาปฏิเสธ (ในลักษณะคลุมเครือ) ถึงความถูกต้องของคำพูดเหล่านั้น ในเรื่องนี้ เฉินแสดงความเสียใจต่อความไม่ก้าวหน้าทางเศรษฐกิจของจีนและการสูญเสียความเชื่อมั่นของประชาชนที่มีต่อพรรค ในเดือนเมษายน เขาวิจารณ์ชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือยของผู้นำพรรค (รวมถึงตัวเขาเอง) และกล่าวว่าหากเขารู้ก่อนช่วงการปลดปล่อยว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมาจะเป็นเช่นนี้ (นั่นคือช่วงการทางปฏิวัติวัฒนธรรม) เขาคงจะหันไปหาเจียง ไคเชก เขาตำหนิวิธีการปกครองแบบเผด็จการของเหมา และบอกเป็นนัยแม้จะไม่ชัดเจนนักว่าพรรคควรใช้แนวทางที่อ่อนโยนกว่านี้ต่อผู้เห็นต่าง หาก "หลิน เปียว และแก๊งออฟโฟร์ หรือที่เรียกว่ากลุ่มฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง" สามารถทำให้ประชาชนมีอาหารและเสื้อผ้าอย่างเพียงพอ เขากล่าวว่า พวกเขาคงจะไม่ถูกโค่นล้มได้ง่ายดายเช่นนี้
ในเดือนกรกฎาคม เฉินได้ขยายความเกี่ยวกับหัวข้อเหล่านี้ในงานเขียนชิ้นอื่น (ซึ่งรวมถึงข้อสังเกตเชิงเสียดสีเกี่ยวกับรสนิยมทางวรรณกรรมของประธานผู้ล่วงลับ) เฉินกล่าวว่า "เราพูดถึงราชวงศ์เก่าและก๊กมินตั๋งว่า 'ปกครอง' ประเทศ แต่กลับพูดถึง 'การนำ' ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่ในความเป็นจริงพรรคคอมมิวนิสต์จีนก็เป็นพรรครัฐบาลเช่นกัน และหากพรรคต้องการรักษาอำนาจก็ต้องรักษาความไว้วางใจจากประชาชน ไม่ควรลอยตัวเหนือประชาชนแต่ควรอยู่ท่ามกลางประชาชนเสมือนเป็นผู้รับใช้ ทั้งสวัสดิการของประชาชนและตำแหน่งผู้นำของพรรคจำเป็นต้องอาศัยการลดช่องว่างระหว่างพรรคกับประชาชน"
เฉินกล่าวว่า ราชวงศ์เก่ารู้ถึงคุณค่าของนโยบายการยอมจำนนหรือการถอยห่างจากตำแหน่งที่ไม่อาจรักษาไว้ได้ พรรคจะต้องสามารถถอยห่างจากแนวทางปฏิบัติในอดีต ไม่ว่าจะเป็นด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา วิทยาศาสตร์ และอุดมการณ์ โดยไม่ประนีประนอมหลักการพื้นฐานของสังคมนิยม เฉินเชื่อว่าพรรคจะต้องรองรับการอยู่ร่วมกับลักษณะต่าง ๆ ของระบบทุนนิยมไปชั่วคราว แต่เฉินกล่าวเสริมว่าทั้งหมดนี้จะต้องทำอย่างระมัดระวัง มิฉะนั้นจีนจะตกอยู่ในอันตรายของการละทิ้งสังคมนิยมและฟื้นฟูทุนนิยม การประกาศเหล่านี้เป็นลางบอกเหตุถึงการเปลี่ยนทิศทางครั้งใหญ่ของลัทธิคอมมิวนิสต์จีนในขบวนการปฏิรูป
บทบาทในการส่งเสริมการปฏิรูปเศรษฐกิจ.
แม้ว่าเติ้ง เสี่ยวผิงจะได้รับการยกย่องว่าเป็นสถาปนิกแห่งการปฏิรูปเศรษฐกิจของจีนสมัยใหม่ แต่เฉินก็มีส่วนสนับสนุนอย่างมากต่อยุทธศาสตร์ที่เติ้งนำมาใช้ และเฉินยังมีส่วนร่วมโดยตรงในรายละเอียดของการวางแผนและการดำเนินการอีกด้วย ลักษณะสำคัญของการปฏิรูปคือการใช้ตลาดในการจัดสรรทรัพยากร ภายใต้ขอบเขตของแผนโดยรวม การปฏิรูปในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 นั้นแท้จริงแล้วคือการนำเอาแผนงานที่เฉินได้ร่างขึ้นในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1950 มาปฏิบัติจริงในที่สุด เฉินเรียกสิ่งนี้ว่า "เศรษฐกิจกรงนก" ตามที่เฉินกล่าวไว้ "กรงคือแผน และอาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้ แต่ภายในกรงนั้น นก [เศรษฐกิจ] มีอิสระที่จะบินได้ตามใจชอบ"
ใน ค.ศ. 1981 "กลุ่มผู้นำทางการเงินและเศรษฐกิจ" ที่เป็นคู่แข่งได้รับการจัดตั้งขึ้นภายใต้การนำของจ้าง จื่อหยางและมีสมาชิกเป็นนักวางแผนเศรษฐกิจที่มีความหลากหลาย ใน ค.ศ. 1982 เฉินนในวัย 77 ปี ได้ลาออกจากกรมการเมืองและคณะกรรมาธิการกลาง และเข้าดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลาง ซึ่งเป็นสถาบันที่จัดตั้งขึ้นเพื่อให้ผู้นำรุ่นก่อตั้งยังคงมีส่วนร่วมในกิจการสาธารณะ
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เฉินมีส่วนร่วมอย่างมากในการหารือนโยบายต่าง ๆ ในช่วงเริ่มต้นและในฐานะหนึ่งในสถาปนิกสำคัญของการปฏิรูปและเปิดกว้าง เขาสนับสนุนเติ้งและการปฏิรูปตลาดเสรีที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในภาคเกษตรกรรมไปจนถึงเขตเมืองและภาคอุตสาหกรรม นอกจากนี้ เขายังวางรากฐานให้รัฐบาลยังคงมีบทบาทเชิงรุกในการพัฒนาและวางแผนตลาด ซึ่งเป็นนโยบายที่จะมีอิทธิพลต่อผู้นำรุ่นอนาคต เช่น เจียง เจ๋อหมิน, หู จิ่นเทา และสี จิ้นผิง เขามีส่วนสำคัญในการรณรงค์ต่อต้านมลพิษทางจิตวิญญาณซึ่งจัดขึ้นในช่วงปลายปี ค.ศ. 1983 เพื่อช่วยรักษาสถานะทางการเมืองและเสถียรภาพภายในประเทศของจีน
เฉินเป็นที่ชื่นชมและเคารพนับถืออย่างกว้างขวางสำหรับการสร้างสมดุลระหว่างระบบทุนนิยมเสรีกับการรักษาความเป็นผู้นำของรัฐในการชี้นำเศรษฐกิจตลาดของจีน การปฏิรูปและการมองการณ์ไกลของเติ้งกับเฉินช่วยชาวจีนหลายชั่วอายุคนมีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นนับตั้งแต่สมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรมของเหมา รวมทั้งผลักดันให้จีนก้าวขึ้นมาเป็นหนึ่งในประเทศที่มีเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในโลก (อันดับหนึ่งตามประสิทธิผลของเงิน (PPP) และอันดับสองตามผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศที่เป็นตัวเงิน (Nominal GDP))
ผู้ต่อต้านการปฏิรูป.
โดยหลักการแล้ว เฉินไม่ได้คัดค้านขอบเขตการปฏิรูปของเติ้ง เนื่องจากนโยบายเศรษฐกิจของจีนได้ตรึงราคาสินค้าอุปโภคบริโภคไว้เป็นเวลานานหลายทศวรรษ จนถึงจุดที่ราคาสินค้าในจีนไม่มีความสัมพันธ์ชัดเจนกับมูลค่าสัมพัทธ์ของทรัพยากร สินค้า หรือบริการอีกต่อไป เฉินคัดค้านวิธีดำเนินการปฏิรูปเมือง ผลที่ตามมาทันทีจากการปฏิรูปราคาของเติ้งคือภาวะเงินเฟ้อรุนแรงและฉับพลัน ซึ่งเป็นสิ่งที่คนรุ่นใหม่ไม่เคยประสบและสร้างความหวาดกลัวเป็นพิเศษสำหรับผู้สูงอายุที่ยังจดจำภาวะเงินเฟ้อที่ระบาดรุนแรงในช่วงปีสุดท้ายของระบอบชาตินิยมได้ การหมุนเวียนของเงินในระบบเศรษฐกิจที่เพิ่มขึ้น ร่วมกับระบบผสมที่บุคคลในตำแหน่งทางราชการหรือมีความเชื่อมโยงทางราชการมีโอกาสพิเศษในการแสวงหาผลประโยชน์จากโอกาสใหม่ในการทำกำไร ส่งเสริมให้เกิดการทุจริตในระบบราชการ เฉินยังต่อสู้กับการทุจริตและปราบปรามเจ้าหน้าที่ที่ทุจริตอย่างเข้มงวด
การตอบสนองครั้งแรกของรัฐบาลต่อภาวะเงินเฟ้อคือการออกโบนัสให้แก่พนักงานในรัฐวิสาหกิจเพื่อช่วยชดเชยการขึ้นราคา เฉินแย้งว่าหากจะมีโบนัสดังกล่าว ก็ควรถูกวัดตามผลผลิตที่เพิ่มขึ้น ในทางปฏิบัติ โบนัสจะครอบคลุมทั่วทั้งภาครัฐและมีผลทางเศรษฐกิจเช่นเดียวกับการที่รัฐบาลพิมพ์เงินเพิ่มมากขึ้น เนื่องจากชาวนาจีนไม่มีสิทธิ์ได้รับโบนัสเนื่องจากพวกเขาไม่ได้เป็นพนักงานของรัฐโดยตรง ดังนั้นภาคการเกษตรของจีนที่เจริญรุ่งเรืองในช่วงแรกของการปฏิรูปจึงได้รับความเสียหายเป็นพิเศษจากภาวะเงินเฟ้อ
ทฤษฎีของเฉินคือตลาดควรมาเสริมแผนดังกล่าว ในบริบทของลัทธิเหมาหัวรุนแรง ทำให้เขาดูเหมือนเป็นผู้สนับสนุนระบอบสังคมนิยมแบบประชาธิปไตยของสังคมนิยมแบบตลาด อย่างไรก็ตาม กลับกลายเป็นว่าเฉินหมายความตามที่เขาพูดอย่างแน่นอน เขามีความกระตือรือร้นเกี่ยวกับตลาดน้อยกว่าเติ้ง เสี่ยวผิงและเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของเติ้งมาก แม้ว่าในคำประกาศ "ลับ" ของเขาใน ค.ศ. 1979 เฉินได้แสดงความดูถูกเหยียดหยามส่วนตัวต่อเหมาผิดปกติ แต่เขายังระบุด้วยว่าเขามีความกังวลเช่นเดียวกับประธานคนก่อนที่ว่าจีนจะละทิ้งสังคมนิยมและหันกลับไปสู่ทุนนิยม เฉินรู้สึกสงสัยเกี่ยวกับเขตเศรษฐกิจพิเศษ (SEZ) โดยมองว่าเป็นการทดลองที่ไม่ใช่สังคมนิยม และมองว่าการพัฒนาเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมเป็นสิ่งที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์และไม่เป็นจริง#เปลี่ยนทาง 
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เฉินได้กลายมาเป็นบุคคลหลักในกลุ่มผู้ต่อต้านการปฏิรูปสายแข็ง เขาสนับสนุนการรณรงค์ที่เข้มแข็งในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 ต่อต้าน "คนสามประเภท" ซึ่งเป็นการกวาดล้างผู้คนที่ถูกระบุว่าเป็นกลุ่มหัวรุนแรงในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมครั้งใหญ่ เขาทำประโยชน์ร่วมกับพวกอนุรักษ์นิยมและผู้อาวุโสพรรคคนอื่น ๆ ในสมัยปฏิรูป เฉินปฏิเสธที่จะพบปะกับชาวต่างชาติ เฉินไม่เคยไปเยี่ยมชมเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งใหม่ ในพิธีรำลึกถึงหลี่ เซียนเนี่ยน อดีตเพื่อนร่วมงานจากระบบเศรษฐกิจ (และเช่นเดียวกับเฉิน หนึ่งในชนชั้นกรรมาชีพที่แท้จริงเพียงไม่กี่คนจากผู้นำพรรครุ่นแรก) เฉินกล่าวว่าเขาไม่ได้คัดค้านทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขตเศรษฐกิจพิเศษแต่อย่างใด ขณะที่เฉินกลายเป็นผู้นำทางศีลธรรมของฝ่ายค้านอนุรักษ์นิยมต่อเติ้ง เสี่ยวผิง แต่เขาก็ไม่ได้ท้าทายความเป็นผู้นำของเติ้งในฐานะหัวหน้าระบอบ
แม้การส่งเสริมการปฏิรูปการเมืองและเศรษฐกิจของจ้าว จื่อหยางจะทำให้จ้าวเป็นหนึ่งในคู่แข่งทางการเมืองหลักของเฉิน แต่เฉินก็เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของพรรคที่มีบทบาทในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่จ้าวเคารพมากที่สุด ในอัตชีวประวัติของจ้าว เฉินเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสเพียงไม่กี่คนที่จ้าวกล่าวถึงเป็นประจำว่า "สหาย" ก่อนจะบังคับใช้นโยบายใหม่ จ้าวเคยมีนิสัยชอบไปเยี่ยมเฉินเพื่อขอคำแนะนำจากเฉินและพยายามที่จะได้รับการอนุมัติจากเฉิน ในกรณีที่จ้าวไม่สามารถได้รับการอนุมัติจากเฉิน จ้าวก็มักจะพยายามหันกลับไปพึ่งความโปรดปรานของเติ้ง เสี่ยวผิงเพื่อส่งเสริมการปฏิรูป
การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน.
ใน ค.ศ. 1989 เฉินร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิง, หลี่ เผิง และคนอื่น ๆ เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของพรรคที่รับผิดชอบการตัดสินใจสำคัญเกี่ยวกับ[>การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน พ.ศ. 2532|การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน]]ซึ่งนำโดยนักศึกษา ไม่มีหลักฐานว่าเฉินมีส่วนร่วมในคำตำหนินักศึกษาหรือสนับสนุนการปราบปรามนักศึกษาอย่างรุนแรงอย่างจริงจัง ขณะที่เฉินคัดค้านการปราบปรามนักศึกษาอย่างรุนแรง เขากลับให้การสนับสนุนกองทัพเมื่อการกระทำดังกล่าวเริ่มขึ้น เฉินเห็นด้วยว่าควรแทนที่จ้าว จื่อหยางให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคอย่างเป็นทางการ และเขายังสนับสนุนการเสนอชื่อเจียง เจ๋อหมินเป็นเลขาธิการพรรคคนใหม่อีกด้วย
เกษียณอายุและบั้นปลายชีวิต.
หลังการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคครั้งที่ 13 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1987 เฉินยุติอาชีพทางการเมืองที่ยาวนานถึง 56 ปีในฐานะสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน และยังลาออกจากคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง ร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิงและหลี่ เซียนเนี่ยน กระนั้น เฉินได้สืบทอดตำแหน่งประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางต่อจากเติ้ง ในช่วงการดำรงตำแหน่งของเฉิน คณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางได้กลายเป็นพลังชั้นนำของกลุ่มอนุรักษ์นิยมภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีน
หลังอุบัติการณ์จัตุรัสเทียนอันเหมินในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1989 อิทธิพลของเฉินในพรรคก็เติบโตขึ้นเนื่องมาจากการขับไล่นักปฏิรูปอย่างจ้าว จื่อหยางและหู ฉีลี่ออกจากคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง อย่างไรก็ตาม หลังจากการเยือนภาคใต้ของเติ้ง เสี่ยวผิงในต้นปี ค.ศ. 1992 อิทธิพลของเฉินและกลุ่มอนุรักษ์นิยมในพรรคก็ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1992 ขณะมีอายุได้ 87 ปี เฉินเกษียณจากวงการการเมืองพร้อมกับผู้อาวุโสพรรคคนอื่น ๆ ในการประชุมสมัชชาใหญ่พรรคครั้งที่ 14 เมื่อคณะกรรมการที่ปรึกษาส่วนกลางถูกยุบไปด้วย
เฉินเสียชีวิตในวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1995 สิริอายุ 89 ปี เขาถูกฌาปนกิจที่สุสานปฏิวัติปาเป่าชาน#เปลี่ยนทาง คำไว้อาลัยอย่างเป็นทางการของเขาได้บรรยายถึงเขาว่าเป็น "นักปฏิวัติชนชั้นกรรมาชีพและนักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่" และเป็น "มาร์กซิสต์ที่โดดเด่น"#เปลี่ยนทาง 
มรดก.
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
หากประธานเหมาอสัญกรรมใน ค.ศ. 1955 ชื่อเสียงของเขาจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ หากเขาอสัญกรรมใน ค.ศ. 1966 เขาก็ยังคงเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่แต่ก็มีข้อบกพร่อง แต่เขากลับอสัญกรรมใน ค.ศ. 1976 อนิจจา จะพูดอย่างไรดี
— เฉิน ยฺหวิน 
เฉินเป็นที่รู้จักในฐานะผู้มีส่วนสำคัญต่อการเป็นหัวหอกในการปฏิรูปและเปิดกว้างร่วมกับเติ้ง เสี่ยวผิง ในช่วงดำรงตำแหน่งของเติ้ง เฉินเป็นบุคคลที่ทรงอำนาจเป็นอันดับสองในประเทศจีน เฉินได้รับการยกย่องในการดำเนินการปฏิรูปหลายอย่างที่ทำให้คนรุ่นใหม่ของชาวจีนร่ำรวยขึ้น แต่ยังชื่นชมในการรักษาสมดุลระหว่างเศรษฐกิจเสรีกับการรักษาการควบคุมของรัฐในพื้นที่สำคัญของตลาด ตอนแรกเขาเป็นคนมีแนวคิดเสรีนิยม แต่ต่อมาก็ระมัดระวังและอนุรักษ์นิยมมากขึ้น โดยเฉพาะในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต เขาเป็นที่ชื่นชมอย่างกว้างขวางในหมู่ชาวจีน ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องการวางแผนยุทธศาสตร์เศรษฐกิจแบบกว้าง ศีลธรรม และความไร้การทุจริต
มุมมองทางการเมืองของเฉินโดยทั่วไปถูกมองว่าเป็นแนวปฏิรูปจนถึงประมาณ ค.ศ. 1980 แต่เป็นแนวอนุรักษ์นิยมหลังจากประมาณ ค.ศ. 1984 เฉินยังคงเป็นหนึ่งในผู้นำที่ทรงอำนาจและมีอิทธิพลมากที่สุดของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 50 ปีแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน เนื่องจากเขาเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจหลักของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ทำหน้าที่ในคณะกรรมาธิการกลางและกรมการเมืองนานกว่า 40 ปี
ในตอนแรก เฉินสนับสนุนเติ้งและการปฏิรูปที่มีอิทธิพลมากมายที่ทำให้ชาวจีนรุ่นหนึ่งร่ำรวยขึ้น แต่ต่อมา เขาก็ตระหนักได้ว่ารัฐบาลยังคงต้องมีส่วนร่วมอย่างจริงจังในตลาดเพื่อป้องกันไม่ให้ภาคเอกชนกลายเป็นผู้ที่ควบคุมไม่ได้ การวิจารณ์การปฏิรูปเศรษฐกิจในเวลาต่อมาของเติ้งของเฉินมีอิทธิพลอย่างกว้างขวางในพรรคและสะท้อนออกมาในนโยบายของผู้นำจีนหลังสมัยเติ้ง ทฤษฎีของเฉินสนับสนุนความพยายามของเจียง เจ๋อหมินและหู จิ่นเทาในการใช้พลังอำนาจของรัฐเพื่อกำหนดขอบเขตการดำเนินการของตลาดและเพื่อไกล่เกลี่ยความเสียหายที่ระบบทุนนิยมสามารถก่อให้เกิดกับผู้ที่พบว่ายากที่จะได้รับผลประโยชน์จากตลาดเสรี แนวคิดของเฉินเกี่ยวกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนในฐานะ "พรรครัฐบาล" ถือเป็นศูนย์กลางในการนิยามบทบาทของพรรคใหม่ใน "สามตัวแทน" ของเจียง เจ๋อหมิน ใน ค.ศ. 2005 เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีชาตกาลของเฉิน สื่อของพรรคได้ตีพิมพ์รายงานการประชุมสัมมนาที่หารือถึงการมีส่วนสนับสนุนของเฉินต่อประวัติศาสตร์ ทฤษฎี และการปฏิบัติของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นเวลาหลายสัปดาห์ 
แม้เฉินจะต่อต้านระบอบเหมาและนโยบายบางส่วนในเวลาต่อมาของเติ้ง แต่เฉินก็ยังคงได้รับการเคารพนับถืออย่างกว้างขวางในฐานะหนึ่งในผู้อาวุโสชั้นนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เฉินสามารถหลบหนีการข่มเหงทางการเมืองได้ โดยเฉพาะในสมัยของเหมา เนื่องจากเขาระมัดระวังไม่ให้ท้าทายผู้นำระดับสูงมากเกินไป ไม่ว่าท่าทีที่เขายืนหยัดจะฉลาดเพียงใด เฉินก็ดูเหมือนจะกระทำการด้วยหลักการมากกว่าเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว และเขายังคงรักษาอิทธิพลในพรรคตลอดสมัยเหมาและเติ้ง
เฉิน ยฺเหวียน บุตรชายคนโตของเขาเป็นผู้ก่อตั้งธนาคารพัฒนาแห่งประเทศจีนและอดีตรองประธานคณะกรรมาธิการแห่งชาติประจำสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน