pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วงศ์ปลามังกรน้อย

วงศ์ปลามังกรน้อย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Callionymidae) เป็นวงศ์ปลาทะเลขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง อยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ซึ่งอยู่ในอันดับเดียวกัน แต่วงศ์ปลามังกรน้อยไม่จัดอยู่ในวงศ์ปลาบู่ แต่กลับมีความใกล้เคียงกับปลาในวงศ์ปลามังกรน้อยลาด (Draconettidae) มากกว่า
โดยคำว่า "Callionymidae" ที่ใช้เป็นชื่อวงศ์นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า "Kallis" ซึ่งแปลว่า "สวย" และ "onyma" แปลว่า "ชื่อ" 
เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ราว 10 เซนติเมตร โดยชนิดที่มีความยาวที่สุด 17 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของอินโด-แปซิฟิก หากินโดยใช้ปากที่มีขนาดเล็กคุ้ยเขี่ยพื้นทรายหากินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยจะหากินในเวลากลางคืนเริ่มตั้งแต่พลบค่ำ ตามแนวปะการังหรือกองหินใต้น้ำ
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีส่วนหัวขนาดโต ดวงตากลมมีขนาดใหญ่ มีครีบต่าง ๆ ขนาดใหญ่ โดยเฉพาะครีบหางและครีบท้อง ซึ่งแข็งแรงมาก มีพฤติกรรมใช้ครีบท้องนี้คืบคลานหาอาหารตามพื้นทรายมากกว่าจะว่ายน้ำ โดยมีครีบหางเป็นเครื่องบังคับทิศทาง มีเงี่ยงครีบหลัง 4 ก้าน มีก้านครีบอ่อน 6-11 ก้าน ก้านครีบก้น 4-10 ก้าน มีเส้นข้างลำตัว มีกระดูกเรเดียส 3 ชิ้น ตัวผู้และตัวเมียมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด คือ ตัวผู้มีกระโดงครีบหลังชี้ยาวออกมาเห็นเป็นจุดเด่น ขณะที่ตัวเมียไม่มี โดยมากแล้วมีสีสันและลวดลายสดใสสวยงามมาก
มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยตัวผู้จะว่ายน้ำไปรอบ ๆ ตัวเมีย พร้อมเบ่งสีและครีบต่าง ๆ เพื่อเกี้ยวพา เมื่อตัวเมียปล่อยไข่ออกมาแล้ว ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมทันที ไข่จะลอยไปตามกระแสน้ำ ตัวอ่อนใช้ชีวิตเบื้องต้นเป็นเหมือนแพลงก์ตอน ในบางชนิดมีรายงานว่ามีพิษด้วย
ปัจจุบันมีการอนุกรมวิธานแล้ว 18 สกุล (ดูในตาราง) ราว 130 ชนิด และเนื่องจากเป็นปลาสวยงาม จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามในตู้ปะการัง ซึ่งบางชนิดสามารถเพาะเลี้ยงในที่เลี้ยงได้แล้ว อาทิ ปลาแมนดาริน ("Synchiropus splendidus"), ปลาแมนดารินจุด ("S. picturatus") เป็นต้น
เล็คดร็อพ

เล็คดร็อพ หรือ legdrop เป็นการโจมตีที่ใช้ในมวยปล้ำอาชีพ ในการที่นักมวยปล้ำโจมตีจะกระโดดและทิ้งน้ำหนักของขาเขาไปที่ทั่วระหว่างหน้าอกกับคอของฝ่ายตรงข้าม ใบหน้าหรือศีรษะหรือในบางกรณีที่บริเวณขาหนีบ หรือ ต่ำกว่าช่องท้อง
รูปแบบต่างๆ.
ดิสคัส เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำกระโดดจากบนเทิร์นบัดเคิ้ลแล้วหมุน 360° ทิ้งน้ำหนักขาที่ทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว รูปแบบอื่นขนานนามวางขาบิด เห็นผู้ใช้การหมุน 180 องศาไปด้านในของขาโจมตีก่อนที่จะกดลงที่ขา นี้จะหมายความว่าผู้ใช้แนวทางของฝ่ายตรงข้ามแนวโน้มที่จากฝั่งตรงข้ามของ วางขาตามปกติทำงานที่ใช้ขาเดียวกัน ย้ายนี้จะเรียกว่าวางขาหมุนเวียนหรือวางขาเหล็กไขจุก
ดับเบิ้ล เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำทิ้งน้ำหนักของขาทั้งสองข้าง ไปยังฝ่ายตรงข้ามที่มักจะเข้าสู่ช่วงกลางส่วนแทนเพียงแค่ขาข้างหนึ่ง
เอ็กซ์ตรีม เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำถือขาโจมตีของฝ่ายตรงข้ามและจากนั้นจะทิ้งขาคู่ (ขาเข้าด้วยกัน) ลงบนหน้าขาของฝ่ายตรงข้าม หรือ พื้นที่ที่ต่ำกว่าช่องท้อง หากดำเนินการที่จะกดต่ำกว่าหน้าท้อง ผู้ใช้โค้งเล็กน้อยขาของพวกเขาเพื่อบังคับส้นเท้าของพวกเขาในช่องท้องลดลง หากมีการกดบริเวณขาหนีบที่นักมวยปล้ำออกมาโจมตีโค้ง กล่าวคือเพียงแค่ออกปลายด้านหลังของพวกเขา และช่วยให้ขาของพวกเขาตรงที่จะบังคับให้ส้นเท้าหรือขาลดลงในขาหนีบ
กวิลโลไทน์ เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ ถึงแม้ว่ามันจะทำกับร่างกายของฝ่ายตรงข้ามที่ห้อยอยู่เหนือสิ่งที่บางครั้งก็มีหัวของฝ่ายตรงข้ามที่ห้อยมากกว่าหนึ่งของเชือกเรียกเข้าหรือส่วนใหญ่ยวดผ้ากันเปื้อน (ดังนั้นหัวจะระงับนอก) การที่นักมวยปล้ำจะเดินข้ามผ้ากันเปื้อนและทิ้งลงขาลงบนกระดูกสันอกของฝ่ายตรงข้ามที่ก่อให้เกิดทั้งสองของพวกเขาจะตกอยู่และตกลงด้านนอกของเวที นอกจากนี้ยังหมายถึงขาของผู้โจมตีกดลำคอของฝ่ายตรงข้ามในการวางขาเป็นมาตรฐาน
เล็คดร็อพ บูลล์ด็อก.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำกระโดดขึ้นและ ทิ้งน้ำหนักขาข้างเดียว ลงในบริเวณด้านหลังของหัวของฝ่ายตรงข้ามที่เป็นที่พิงไปข้างหน้านั้น รู้จักกันในนาม Fameasser หลังจากที่ Billy Gunn ใช้ท่านี้ แต่แม้ว่า Kelly Kelly เป็นผู้ใช้ทั่วไปในการย้ายนี้ การตั้งชื่อเวอร์ชันของเธอ เคลลี่ คิก ที่รู้จักกันทั่วไปในนามของ K2
อินเวิร์ด เล็คดร็อพ บูลล์ด็อก.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำจับคู่ต่อสู้หงายหลังแล้ว ทิ้งน้ำหนักขาข้างเดียว ลงในบริเวณด้านหลังของหัวของฝ่ายตรงข้าม ท่านี้เป็นท่าเล็คดร็อพ บูลล์ด็อก แบบย้อนกลับ
รันนิ่ง เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้เป็นท่าดั้งเดิม จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำวิ่งเข้าหาเชือกเวทีมวยปล้ำแ้ล้ววิ่งกระโดดทิ้งน้ำหนักของขาเขาไปที่ทั่วระหว่างหน้าอกกับคอของฝ่ายตรงข้าม
สปิงบอร์ด เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำในขณะที่ยืนอยู่บนผ้ากันเปื้อน กระโดดข้ามเชือกผ่านด้านบน (สปิงบอร์ด) และขึ้นไป การยืดและขยายขาการกำหนดเป้าหมายที่คอของฝ่ายตรงข้าม
สริงช็อด ดิสคัส เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำ ในขณะที่ยืนอยู่บนผ้ากันเปื้อน กระโดดข้ามเชือกผ่านด้านบนแบบระยะสั้นไม่สูงมาก แล้วทิ้งน้ำหนักของขาใส่ในบริเวณทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว
สปิงบอร์ด ดิสคัส เล็คดร็อพ.
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำสปิงบอร์ดแล้วหมุน 360° ทิ้งน้ำหนักขาที่ทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว
อำเภอคาโมะ

อำเภอคาโมะ  เป็นอำเภอที่อยู่ในจังหวัดกิฟุในประเทศญี่ปุ่น ประชากรในอำเภอเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 มีจำนวน 52,536 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 615.17 ตารางกิโลเมตร
นากัตสึงาวะ

นากัตสึงาวะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในพื้นที่โทโน ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันออกจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 มีจำนวนประชากรประมาณ 72,780 คน มีความหนาแน่นของประชากร 108 คนต่อตารางกิโลเมตร ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครขึ้นเมื่อ 1 เมษายน ค.ศ. 1952
ภูมิศาสตร์.
นากัตสึงาวะตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโน ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันออกสุดของจังหวัดกิฟุ ติดกับจังหวัดนางาโนะ มีเขาเอนะซึ่งอยู่ใต้สุดของเทือกเขาคิโซะและตั้งอยู่บนอาณาเขตระหว่างนากัตสึงาวะกับจังหวัดนางาโนะ เป็นจุดที่สูงที่สุดของเมืองนี้ โดยมีความสูงอยู่ที่ และมีแม่น้ำคิโซะและแม่น้ำอางิไหลผ่านเมือง
เทศบาลข้างเคียง.
<templatestyles src="Flowlist/styles.css" />
ภูมิอากาศ.
นากัตสึงาวะมีภูมิอากาศแบบร้อนชื้นในฤดูร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นเล็กน้อย (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในเมืองนี้อยู่ที่ ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 
สถิติประชากร.
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของนากัตสึงาวะมีจำนวนสูงสุดในราว ค.ศ. 2000 และลดลงนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่บริเวณนากัตสึงาวะเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมิโนะ ต่อมาในช่วงยุคเอโดะ พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของอาณาเขตศักดินาโอวาริ อาณาเขตศักดินานาเองิ อาณาเขตศักดินาอิวามูระ และเป็นที่ดินที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของโชกุนโทกูงาวะ นากัตสึงาวะจูกุได้รับความเจริญเนื่องจากเป็นหนึ่งใน 69 สถานีพักแรมของเส้นทางนากาเซ็นโดที่เชื่อมระหว่างเอโดะกับเกียวโต
ในการปฏิรูปที่ดินหลังการฟื้นฟูเมจิ ได้มีการจัดตั้งอำเภอเอนะในจังหวัดกิฟุขึ้น และเมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1897 จึงได้มีการจัดตั้งเมืองนากัตสึงาวะขึ้น เมืองนากัตสึงาวะได้ผนวกรวมเอาเมืองนาเองิเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1951 และยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1952 นครนากัตสึงาวะผนวกเทศบาลข้างเคียง ได้แก่ หมู่บ้านนากาโมโตะเมื่อ ค.ศ. 1954, หมู่บ้านโอจิไอเมื่อ ค.ศ. 1956, และหมู่บ้านอางิเมื่อ ค.ศ. 1957 ต่อมาวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 เมืองสึเกจิ เมืองฟูกูโอกะ เมืองซากาชิตะ หมู่บ้านฮิรูกาวะ หมู่บ้านคาชิโมะ และหมู่บ้านคาวาอูเอะ (จากอำเภอเอนะเดิม) และหมู่บ้านยามางูจิ (จากอำเภอคิโซะ จังหวัดนางาโนะ) ได้ผนวกรวมเข้ากับนครนากัตสึงาวะ
การเมืองการปกครอง.
นากัตสึงาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานครเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียว ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 24 คน
การศึกษา.
โรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา.
นากัตสึงาวะมีโรงเรียนประถมศึกษา 19 แห่ง โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 12 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่ง ที่สังกัดเทศบาลนครนากัตสึงาวะ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 4 แห่ง ที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดกิฟุ
หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (หมู่เกาะโซไซเอตี)

หมู่เกาะวินด์เวิร์ด  หรือ อีลดูว์ว็อง  เป็นกลุ่มเกาะทางทิศตะวันออกของหมู่เกาะโซไซเอตีในเฟรนช์พอลินีเชียซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้
เถางูเขียว

เถางูเขียว ชื่อวิทยาศาสตร์: "Vanilla aphylla" เป็นกล้วยไม้ในสกุลเอาะลบ หรือสกุลวานิลลา ลำต้นเป็นเถาเลื้อยยาว ทรงกระบอก สีเขียว ใบมีลักษณะเป็นเกล็ดตามข้อ ช่อดอกออกตามข้อ ดอกสีขาวครีม มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม เป็นไม้ท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบในประเทศลาว ประเทศไทย ประเทศมาเลเซีย ในประเทศไทย พบที่ จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดจันทบุรี จังหวัดพังงา จังหวัดตรัง และจังหวัดสตูล
เขาพระวิหาร (กล้วยไม้)

เขาพระวิหาร ชื่อวิทยาศาสตร์: "Vandopsis lisspchiloides" เป็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่งในสกุลพระยาฉัททันต์ ใบหนา ขนาดใหญ่ ปลายใบหยัก ช่อดอกออกที่ข้างลำต้น ขนาดยาวมาก กลีบดอกด้านหน้าสีเหลือง จุดสีม่วงแดง กลีบด้านหลังสีชมพูเข้ม กลีบดอกและกลีบเลี้ยงหนา แข็ง ดอกบานนานหลายเดือน มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเมษายนถึงพฤษภาคม พบในที่ราบลุ่มของประเทศฟิลิปปินส์ ไทย ลาวและเกาะนิวกินี ในประเทศไทยพบที่จังหวัดสกลนครและอุบลราชธานี
โบราไกย์

โบราไกย์  เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากกรุงมะนิลาไปทางทิศใต้ประมาณ 315 กิโลเมตร
โบราไกย เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่ออย่างมากของฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 2012 ได้รับการโหวตจากนิตยสารทราเวล + เลเชอร์
ให้เป็นเกาะที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเป็นอันดับหนึ่งของโลก นอกจากนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นจุดมุ่งหมายปลายทางที่สงบเงียบและเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรีที่ยอดเยี่ยม
โบราไกย์ ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องหาดทรายที่เป็นสีขาวและสะอาดมาก เนื่องจากมีกฎหมายที่เข้มงวดมากเรื่องการทิ้งขยะ โดยหากทิ้งขยะแม้แต่ชิ้นเดียวจะถูกปรับเป็นเงินถึง 1,500 เปโซ เมื่อหาดทรายขาวสะอาด จึงไม่มีใครอยากจะทำให้เกิดความสกปรกอีก ซึ่งคำว่า "โบรา" (Bora) นั้นเป็นภาษาตากาล็อกแปลว่า "สีขาว" หรือ "นุ่น" "โบราไกย์" (Boracay) หมายถึง "หาดทรายขาว" หรือ "หาดทรายนุ่น"
โบราไกย์ นอกจากจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวดำน้ำระดับโลกแล้ว บนเกาะยังมีตลาดสดขายอาหารทะเลหลากหลายชนิด เช่น กุ้งมังกร, ปลากะรังดอกแดง รวมถึงเม่นทะเล
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว

วงศ์ปลาหัวตะกั่ว  เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็ก อยู่ในอันดับ Cyprinodontiformes อันเป็นอันดับเดียวกับวงศ์ปลาสอดหรือปลาหางนกยูง (Poeciliidae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Aplocheilidae (/แอ็พ-โล-ไคล-อิ-ดี้/)
มีรูปร่างโดยรวมป้อมสั้น ปากแหลม ปากบนยืดหดได้ดี นัยน์ตาโตและอยู่ส่วนบนของหัว ครีบท้องอยู่ใกล้กับครีบก้น เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์และปรากฏให้เห็นเฉพาะบริเวณเหนือครีบอก ครีบหลังอยู่ใกล้กับครีบหาง ครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายกลมมน 
เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ โดยหากินแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำ, ไรแดง เป็นอาหาร
มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยวางไข่ติดกับไม้น้ำ และไข่ผูกติดกันเป็นแพ บางชนิดอมไข่ไว้ในปาก
เป็นปลาที่มีสมาชิกในวงศ์มากมาย หลายสกุล หลายร้อยชนิด จึงแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง) 
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง โดยพบตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น คือ ปลาหัวตะกั่ว ("Aplocheilus panchax") พบได้ในทุกแหล่งน้ำทั่วประเทศ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเฉพาะในวงการปลาสวยงามว่า "คิลลี่ฟิช"
อันดับปลาหัวตะกั่ว

อันดับปลาหัวตะกั่ว หรือ อันดับปลาออกลูกเป็นตัว  เป็นอันดับของปลากระดูกแข็งขนาดเล็กอันดับหนึ่ง พบกระจายพันธุ์โดยทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยของเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ใช้ชื่ออันดับว่า Cyprinodontiformes
โดยมากแล้วเป็นปลาที่มีขนาดเล็กมีความยาวโดยเฉลี่ยไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินและอาศัยบริเวณผิวน้ำ โดยเฉพาะริมฝั่งที่มีไม้น้ำหรือร่มไม้ขึ้นครึ้ม ส่วนมากมีสีสันสวยงาม มีความแตกต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมียค่อนข้างชัดเจน 
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทวีปอเมริกาเหนือ, อเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา และบางส่วนในทวีปเอเชีย เช่น เอเชียใต้ และเอเชียอาคเนย์
ปลาในอันดับนี้ส่วนมากออกลูกเป็นไข่ แต่มีบางชนิดออกลูกเป็นตัว ชนิดที่ออกลูกเป็นตัวจะมีลักษณะเฉพาะ คือ ตัวผู้จะมีอวัยวะสืบพันธุ์ ซึ่งมีการพัฒนาลักษณะโครงสร้างมาจากก้านครีบก้นคือ จะมีลักษณะแหลมยาวเรียกว่า โกโนโพเดียม ซึ่งจะใช้เป็นอวัยวะนี้ผสมพันธุ์กับตัวเมียส่วนอวัยวะสืบพันธุ์ภายนอกของตัวเมียจะมีช่องเพศอยู่บริเวณหน้าครีบก้น ซึ่งตัวผู้จะใช้อวัยวะที่เรียกว่าโกโนโพเดียม สอดเข้าไปในช่องเพศของตัวเมีย และส่งน้ำเชื้อเข้าไปผสมกับไข่ของตัวเมียหรืออาจจะถูกเก็บไว้ในท่อนำไข่ ปลาในอันดับนี้สามารถออกลูกเป็นตัว โดยไข่ที่อยู่ในท้องของตัวเมียจะถูกผสมโดยน้ำเชื้อของตัวผู้ และไข่ก็จะพัฒนาอยู่ในท้องของตัวเมียจนกระทั่งฟักออกเป็นตัว ซึ่งปลาตัวเมียที่ได้ผสมกับปลาตัวผู้เพียงครั้งเดียว จะสามารถให้ลูกได้ต่อไปอีกหลายครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับการผสมพันธุ์กับตัวผู้อีกเลย โดยไข่จะผสมพันธุ์กับน้ำเชื้อที่ถูกกักเก็บไว้ในท่อนำไข่ ซึ่งการที่ปลาออกลูกเป็นตัวตัวเมียสามารถกักเก็บน้ำเชื้อตัวผู้ได้ยาวนานนั้นขึ้นอยู่ชนิดและความสมบูรณ์ของตัวแม่ปลา
ปลาในอันดับนี้โดยรวม เป็นที่รู้จักกันดีของมนุษย์ โดยมิได้นำมารับประทานเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่มีการนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันมาอย่างยาวนานแล้ว เพราะเลี้ยงง่าย มีความสวยงาม เนื่องจากเป็นปลาขนาดเล็ก และมักว่ายอยู่บรเวณผิวน้ำ ซึ่งในปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันอย่างกว้างขวางนเกิดเป็นสายพันธุ์แปลก ๆ และสวยงามกว่าที่มีอยู่ในธรรมชาติจริง ๆ มากมาย อีกทั้งยังมีประโยชน์ในการกำจัดลูกน้ำซึ่งเป็นตัวอ่อนของยุงได้เป็นอย่างดีอีกด้วย 
โดยปลาในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ วงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae) และ วงศ์ปลาสอด (Poeciliidae) ซึ่งรวมถึงปลาหางนกยูง ("Poecilia reticulata") ด้วย
ปลาหัวตะกั่วทองคำ

ปลาหัวตะกั่วทองคำ หรือชื่อที่เรียกในวงการปลาสวยงามว่า ปลามังกรน้อย  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Aplocheilus lineatus" อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว หรือ วงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae)
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาหัวตะกั่ว ("A. panchax") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ซึ่งพบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ แต่สำหรับปลาหัวตะกั่วทองคำนั้นจะพบในตอนใต้ของประเทศอินเดีย และศรีลังกา
มีขนาดความยาวเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร จัดเป็นปลาชนิดหนึ่งในวงศ์นี้ที่มีขนาดใหญ่ ตัวผู้มีครีบที่แหลมยาวคล้ายหอกกว่าตัวเมีย และมีแถบสีแดงและดำบริเวณครีบ ซึ่งตัวเมียไม่มี 
เป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง โดยจะมีสีเหลืองทองสว่างไสวไปทั่วทั้งตัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ขณะที่บางตัวที่มีสีซีดจะเป็นสีเขียวหรือขาวจาง ๆ 
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในตู้ไม้น้ำ หรือเลี้ยงเดี่ยว ๆ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว โดยเป็นปลาที่ออกไข่แพร่พันธุ์ง่าย ปลาจะวางไข่ติดกับไม้น้ำ ไข่จะมีเส้นใยพันอยู่รอบ ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 12-14 วัน ปลามีอายุยืนยาวได้ถึง 4 ปี โดยมีช่วงเว้นระยะการวางไข่ราว 2 สัปดาห์
ปลาหัวตะกั่ว

"ระวังสับสนกับ ปลาซิวหัวตะกั่ว"
ปลาหัวตะกั่ว หรือ ปลาหัวเงิน หรือ ปลาหัวงอน  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Aplocheilus panchax" อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน มีลำตัวกลมยาว หัวโตกว้าง มองด้านข้างเห็นปลายแหลม สันหัวแบน ปากซึ่งอยู่ปลายสุดเชิดขึ้น ตาโต และอยู่ชิดแนวสันหัว เกล็ดใหญ่ ครีบต่าง ๆ มีขอบกลม ครีบหลังมีขนาดเล็กอยู่ใกล้ครีบหาง พื้นลำตัวมีสีเทาอมเหลือง ครีบต่าง ๆ สีออกเหลือง โคนครีบหลังสีดำ มีจุดเด่น คือ มีจุดกลมสีเงินเหมือนสีของตะกั่วขนาดใหญ่โดดเด่นอยู่บนสันหัวระหว่างนัยน์ตา อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
มีขนาดยาวประมาณ 8 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 3-6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยตั้งแต่อนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบกระจายอยู่ทุกภาค จัดเป็นปลาที่หาได้ง่าย และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์นี้ที่พบได้ในประเทศ
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินตัวอ่อนของแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำและแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร ตัวผู้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าตัวเมีย ครีบใหญ่กว่าและสีสันต่าง ๆ ก็สดกว่า และมีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูง ผู้คนในสมัยโบราณจึงนักนิยมจับมาเลี้ยงดูเพื่อการกัดกันเป็นการพนันเหมือนปลากัดหรือปลาเข็ม
หลวงมัศยจิตรการและโชติ สุวัตถิ ได้กล่าวถึงปลาหัวตะกั่วเมื่อปี พ.ศ. 2503 ไว้ว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ปลาชนิดนี้รู้จักกันในชื่อ หัวตะกั่ว มากกว่าชื่ออื่น แม้ว่าจะมีชื่อ หัวเงิน และ หัวงอน ก็ตาม เป็นปลาขนาดเล็ก ชอบอยู่ตามผิวน้ำ ซึ่งอาจจะแลเห็นจุดขาวตะกั่วบนหัวได้เสมอ เนื่องจากปลาชนิดนี้ชอบกินลูกน้ำ จึงนับว่าทำประโยชน์ให้แก่มนุษย์อย่างหนึ่ง
ปลาหัวตะกั่วมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "หัวกั่ว" ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันเป็นปลาสวยงาม
ปลาหัวงอน

ปลาหัวงอน หรือ ปลาหัวตะกั่ว  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Aplocheilus" (/แอ็พ-โล-โคล-อัส/; มาจากภาษากรีก "Aploe" หมายถึง "เดี่ยว" และ "cheilos" หมายถึง "ริมฝีปาก")
จัดอยู่ในวงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae) มีลักษณะสำคัญคือ ปากยืดหดได้ มีฟันที่กระดูกเพดานปากชิ้นกลาง ฐานของครีบอกอยู่ต่ำกว่าระดับกึ่งกลางลำตัว ครีบหางมนกลม
เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วในทุกแหล่งน้ำอย่างกว้างขวางในอนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคซุนดา มีขนาดทั่วไปไม่เกิน 10 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าและสีสันสวยงามและหลากหลายกว่าตัวเมีย เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ไว้กับไม้น้ำ ไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 12-14 วัน 
การที่มีถิ่นการแพร่ขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางเช่นนี้ มีการสันนิษฐานจากนักวิทยาศาสตร์ว่า มิได้เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นด้วยมนุษย์ซึ่งได้เลี้ยงปลาสกุลนี้เป็นปลาสวยงามอยู่แล้ว อีกทั้งไข่ยังมีคุณลักษณะพิเศษ คือ ทนร้อน และทนแห้งได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกับปลาคิลลี่ฟิช (สามารถส่งไปในซองจดหมายได้ด้วย) จึงประมาณกันว่าการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางนั้นเกิดจากการ่มีไข่ปลาติดไปกับการขนส่งต้นข้าว หรือพืชน้ำต่าง ๆ
แต่ตัวผู้มีอุปนิสัยก้าวร้าว มักชอบกัดกันเองคล้ายกับปลากัดหรือปลาเข็ม ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน ซึ่งคนไทยในสมัยโบราณมักจะจับมากัดกันเพื่อการพนัน
ลาดอนนาแอโมบีเล

ลาดอนนาแอโมบีเล (อิสตรีนี้ช่างแปรปรวน) เป็นอาเรียจากองก์ที่หนึ่ง ของอุปรากรเรื่อง "รีโกเลตโต" (Rigoletto) ผลงานในปี ค.ศ. 1851 ของจูเซปเป แวร์ดี ดัดแปลงจากบทละครภาษาฝรั่งเศส Le roi s'amuse ของวิกตอร์ อูโก ขับร้องโดยตัวละครดยุกแห่งมันทัว ซึ่งเป็นเพลย์บอยมากรัก ร้องบรรยายความรู้สึกของตนเอง โดยเข้าใจว่าตนเองนั้นเข้าใจเพศหญิงเป็นอย่างดี 
อาเรียท่อนนี้ออกแสดงครั้งแรกในการแสดงรอบปฐมทัศน์เรื่อง รีโกเลตโต ที่โรงอุปรากรลาเฟนีเช (La Fenice) เวนิส เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1851 มีท่วงทำนองที่ติดหู และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อุปรากรรีโกเลตโต ยังคงได้รับความนิยมติดอันดับที่ 10 มาจนถึงปัจจุบัน นิยมขับร้องโดยนักร้องชายเสียงเทเนอร์ เช่น เอนรีโก การูโซ, มาริโอ แลนซา, ลูชาโน ปาวารอตตี, ปลาซีโด โดมิงโก และปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก รวมทั้งในภาพยนตร์ไทย "โรงแรมนรก" ของรัตน์ เปสตันยี ขับร้องโดยสมพงษ์ พงษ์มิตร
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ

โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เป็นโรงเรียนเอกชนในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นเตรียมอนุบาลจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ประวัติ.
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ สมุทรสาคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) ใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2535 ตั้งอยู่เลขที่ 49/175 ซอยวัดทองธรรมิการาม หมู่ 7 ถนนเศรษฐกิจ 1 ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 งาน และเปิดทำการเรียนการสอนวันแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดย นายจำลอง วัจนะรัตน์ (อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างสี่พระยา กรมอาชีวศึกษา ปี พ.ศ. 2530- 2535) ได้ลาออกจากราชการเพื่อมาก่อตั้งสถานศึกษาเพื่อให้เด็ก ๆ ในชุมชนได้มีโอกาสทางการศึกษา และเพื่อเป็นการรำลึกสมัยรับราชการที่กรมอาชีวศึกษา ต้องการให้อักษรย่อของโรงเรียนเป็น อ.ศ. จึงใช้ชื่อว่า โรงเรียนอนุบาลศุภมาศ (อ.ศ.) เปิดสอนนักเรียนชาย-หญิงตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย โดยมีนักเรียนขณะนั้นเพียง 15 คน จนกระทั่งได้ขยับขยายพื้นที่รอบ ๆ โรงเรียน และเปิดสอนระดับชั้นประถมศึกษา ดังนี้
ปัจจุบันโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศเปิดทำการเรียนการสอนนักเรียนตั้งแต่อายุ 2 ปีครึ่ง ถึง 15 ปี โดยมีนายศุภชัย วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศและผู้ก่อตั้ง ค่ายลูกเสืออนุสรณ์ศุภมาศ ราชบุรี 
นายพีรพงษ์ วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการ นางสาววรัทยา มีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวการ นายนพดล บุญนันท์ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ สอน 3 ภาษา (ไทย อังกฤษ จีน)
ฮานามิ

ฮานามิ (; โรมาจิ: "Hanami"; : การชมดอกไม้) เป็นประเพณีดั้งเดิมของประเทศญี่ปุ่น กล่าวถึงการชมและเพลิดเพลินไปกับความงามของดอกไม้ โดยเฉพาะดอกซากูระ ธรรมเนียมของประเพณีฮานามิเกิดขึ้นมานานกว่าพันปี และยังคงเป็นที่นิยมในญี่ปุ่นจนถึงทุกวันนี้ ฮานามิจะถูกจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งกลับกันกับเทศกาลโมมิจิการิ (紅葉狩り) ที่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ดอกซากูระจะบานเพียงหนึ่งหรือสองสัปดาห์เท่านั้น และมักจะบานในเดือนมีนาคมถึงเมษายน ในช่วงนี้ชาวญี่ปุ่นรวมทั้งสื่อเองจะรอและติดตามกันอย่างใจจดใจจ่อ ช่อดอกจะบานสะพรั่งทั้งต้น (満開 - "มังไก") หลังจากที่ดอกช่อแรก (開花 - "คังอิกะ") บานแล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์ และเพียงไม่กี่อาทิตย์หลังจากที่ดอกบานสะพรั่งเต็มที่แล้ว ดอกไม้เหล่านี้ก็จะร่วงลงมาจากต้นทั้งหมด
นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมหนึ่งของฮานามิที่เก่าแก่กว่าการชมซากูระ นั่นคือการฉลองการบานของดอกพลัม (梅 - "อูเมะ") ซึ่งยังคงปฏิบัติกันในญี่ปุ่น โดยเฉพาะในหมู่ผู้สูงอายุ ผู้ต้องการความสงบเงียบมากกว่าการฉลองการบานของซากูระ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น และบางครั้งก็มีคนคับคั่งมากและมีเสียงดัง
สถานที่ชมซากูระที่มีชื่อเสียง.
สถานที่ดังกล่าวเป็นแหล่งชมดอกซากูระที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมของคนญี่ปุ่น แบ่งตามเมืองได้ดังนี้
นอกจากนี้ยังมีแหล่งชมดอกซากูระกระจายอยู่ทั่วไปในเมืองต่างๆ ทั่วญี่ปุ่น เช่น สวนซังเกเอ็ง เมืองโยโกฮามะ ปราสาทฮิเมจิ เมืองฮิเมจิ ปราสาทฮิโรซากิ เมืองฮิโรซากิ เป็นต้น
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)

พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยุตโต) (5 มกราคม พ.ศ. 2458 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2560) เป็นพระสงฆ์ เกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งจังหวัดนครปฐม และเป็นเจ้า อาวาสวัดอรัญญิการาม (วัดสามง่าม)
ประวัติ.
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยุตโต) ท่านเกิดเมื่อวัน ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2458 ตรงกับรัชสมัยของ พระบาท สมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ ฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้า อยู่หัว หรือ รัชการที่ 6 ณ ตำบลบ้านตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ท่านเป็นบุตรของคุณพ่อแหยม และแม่ วงษ์ เดชมาก อุปสมบทเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 โดยมีหลวงปู่สุข ปทุมสุวณโณ วัดห้วยจระเข้ เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอธิการเต๋ คงทอง เป็นพระกรรม วาจาจารย์ หลังจากอุปสมบท ได้ศึกษาเล่าเรียนด้าน การปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐานการเจริญสมาธิ-จิต เล่า เรียนวิชาอาคม การจารอักขระเลขยันต์ต่าง ๆ จาก หลวงพ่อเต๋ คงทอง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ที่ ให้ความ เมตตา ครอบครูถ่ายทอดวิชาความรู้ให้อย่างครบถ้วน ในวัยหนุ่มของท่าน ท่านชอบออกธุดงค์ไปยังป่าเขา ลำเนาไพร ท่านชอบวิเวก และไปศึกษาวิชาเพิ่มเติม จากพระอาจารย์หลายท่าน อาทิ หลวงพ่อเหลือ วัด สาวชะโงก จังหวัดฉะเชิงเทรา อย่างมีความ วิริยอุตสา หะเป็นอย่างยิ่งจนทำให้ท่านมีสมาธิจิตกล้าแกร่งมี ความรู้และ ประสบการณ์ในด้านไสยเวทวิทยาเพิ่มพูน ขึ้น และท่านเป็นคนมีความรู้ทางด้านโหราศาสตร์ การ สะเดาะเคราะห์ และการรักษาโรค ด้วยยาสมุนไพรต่าง ๆ การเสริมดวงชะตา และการสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ หลังจากหลวงพ่อเต๋ คงทอง ได้มรณภาพแล้ว ท่านจึง ได้รับแต่งตั้งให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสามง่าม เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2525
วัตถุมงคล.
วัตถุมงคลของหลวงปู่แย้ม มีอยู่หลายรุ่นเช่น รุ่น พ.ศ. 2516 เป็นรุ่นที่หลวงพ่อท่านสร้างขึ้นมา เพื่อฉลองอายุครบ 5 รอบ 60 ปี เป็นเหรียญที่ดีหายากค่านิยมอยู่ในระดับสูง เพราะมีประสบการณ์เรื่องคงกระพันชาตรีหลายครั้งโดยเฉพาะประสบการณ์ที่เกิด ขึ้นที่เขตบางรัก กรุงเทพฯ มีผู้ร้ายกลุ่มหนึ่ง ถูกตำรวจลอบยิง แต่ว่ายิงไม่ออก ต้องใช้วิธีจับเป็น ปรากฏว่า แขวนเหรียญรุ่นแรกของหลวงปู่แย้ม พ.ศ. 2516 ขนาดนายตำรวจคนนั้นยังฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของท่าน และวัตถุมงคลของท่านก็มีมากมาย อาทิ กุมารทอง พระกริ่งชินบัญชร พระผงรูปเหมือนเหรียญหล่อ พระขุนแผน เนื้อว่าน พระผงนางพญาเนื้อว่าน ตะกรุดโทน ตะกรุดชุด ตะกรุดสามห่วง ผ้ายันต์ มีอิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ เป็นที่เลื่องลือระบือไกลทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ แต่ที่โด่งดังกล่าวขวัญไปทั่วประเทศก็มี อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ ความเข้มขลังก็คือ กุมารทองเนื้อดินและเนื้อโลหะทุกรุ่นที่ กุมารทอง หลวงปู่แย้ม ปลุกเสก ลูกศิษย์ของท่านก็ได้นำวัตถุมงคลของท่านไปบูชาเพื่อให้เป็นสิริมงคลกับตัวเอง
อำเภอฮิงาชิสึงารุ

อำเภอฮิงาชิสึงารุ (; โรมาจิ: "Higashitsugaru-gun") เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 652.72 ตร.กม. (ตารางกิโลเมตร)
เมืองและหมู่บ้าน.
ในอำเภอฮิงาชิสึงารุมีจำนวน 3 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ดังนี้
ปลาช่อนทะเล

ปลาช่อนทะเล  เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Rachycentron canadum" อยู่ในวงศ์ Rachycentridae อันดับปลากะพง (Perciformes) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุลนี้
มีความยาวได้เต็มที่ถึง 2 เมตร มีน้ำหนักได้ถึง 68 กิโลกรัม ลำตัวมีรูปร่างยาวและกว้างในช่วงตอนกลางและแคบลงในตอนปลายหาง ส่วนหัวแบน ตามีขนาดเล็ก ขากรรไกรล่างยื่นยาวกว่าขากรรไกรบนเล็กน้อย มีฟันแบบเล็กละเอียดและเรียวขึ้นบนอยู่บนขากรรไกร, ลิ้น และเพดานปาก ลำตัวเรียบ มีเกล็ดเล็กละเอียด มีสีน้ำตาลเข้มแล้วจางเป็นสีขาวบริเวณ ส่วนท้อง ด้านข้างลำตัวมีแถบสีน้ำตาลเข้มเป็นแนวยาว 2 แถบ ซึ่งจะเห็นแถบได้ชัดในช่วงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ ครีบหลังอันแรกเป็นหนามแหลมสั้น เรียงแยกกันเป็นอิสระ 6-9 อัน ซึ่งทำให้จัดอยู่ในวงศ์ต่างหาก
ในวัยเจริญพันธุ์มีหางแบบเว้าลึก หรือแบบเสี้ยวพระจันทร์ ส่วนของครีบมีสีน้ำตาลเข้ม เป็นปลาที่ไม่มีถุงลมมีลักษณะคล้ายปลาเหาฉลาม (Echeneidae) แต่ไม่มีแผ่นเกาะด้านหลัง มีลำตัวที่แข็งแรง และมีส่วนหางที่พัฒนาดีกว่า โดยส่วนหางพัฒนาจากกลมมนเป็นเว้าลึกในตัวเต็มวัย ในปลาช่วงวัยรุ่นมีแถบสีขาวและดำชัดเจน เป็นมีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ ชอบอยู่เดี่ยว ๆ ยกเว้นในช่วงผสมพันธุ์จะมารวมกันตามแนวหิน ซากปรักหักพัง ท่าเรือ แนวก่อสร้าง บางครั้งยังอพยพไปปากแม่น้ำและป่าชายเลนเพื่อหาสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ กินเป็นอาหาร
วางไข่บริเวณผิวน้ำ โดยเป็นไข่ลอยขนาดเล็ก 0.12 มิลลิเมตร ล่องลอยเป็นอิสระตามกระแสน้ำจนกว่าจะฟักเป็นตัว ลูกปลาวัยอ่อนมีสภาพเหมือนแพลงก์ตอน ซึ่งในช่วงสัปดาห์แรกจะยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องรอจนกว่าตาและปากได้พัฒนาให้สมบูรณ์ขึ้น ในตัวผู้จะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 2 ปี ส่วนในตัวเมียจะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 3 ปี มีอายุขัยประมาณ 15 ปี หรือมากกว่านั้น การผสมพันธุ์วางไข่จะรวมกลุ่มบริเวณชายฝั่ง ในช่วงเดือนเมษายน-กันยายน ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1-2 สัปดาห์
พบกระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก
เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และเป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมบริโภคกันด้วยมีเนื้อรสชาติอร่อย สามารถปรุงได้ทั้งสดและแปรรูปเป็นปลาแห้ง โดยเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นปลาที่ทางการโดย กรมประมงสนับสนุนให้ชาวประมงเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ ซึ่งในต่างประเทศมีการเพาะเลี้ยงกันมาอย่างยาวนานแล้ว
ปาเปเอเต

ปาเปเอเต (เสียงอ่าน [pa.pe.ʔe.te]) เป็นเมืองหลวงของเฟรนช์พอลินีเชีย อาณานิคมโพ้นทะเลของสาธารณรัฐฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิก เทศบาลปาเปเอเตตั้งอยู่บนเกาะตาฮีตี ซึ่งเป็นเขตการปกครองย่อยของหมู่เกาะวินด์เวิร์ด โดยมีปาเปเอเตเป็นเมืองหลัก
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตี บางครั้งในภาษาตาฮีตี ชื่อปาเปเอเตสะกดเป็น "Papeʻete" มีความหมายว่า "น้ำจากตะกร้า"
หมายเหตุและอ้างอิง.
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ฮิราไน

ฮิราไน (ไอนุ: ピラナィ อักษรโรมัน: piranay) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอฮิงาชิสึงารุ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครอาโอโมริ ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 10,800 คน 4,931 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 50 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในอำเภอฮิงาชิสึงารุ พื้นที่ทั้งหมดของเมืองนี้คือ 
ภูมิศาสตร์.
เมืองฮิราไนตั้งอยู่ตรงบริเวณแหลมนัตสึโดมาริ ตรงกลางของอ่าวมุตสึ
โดราเอมอน ตอน สงครามเงือกใต้สมุทร

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: สงครามเงือกใต้สมุทรของโนบิตะ (; โรมาจิ: "Doraemon Nobita no Ningyo Daikaisen") เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 30 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ โดยได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) มีความยาวทั้งสิ้น 99 นาที และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยฉายไปได้ 5 สัปดาห์ รายได้รวมที่ฉายในประเทศไทย $226,393 
ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะเลิศและได้รางวัล Japan Academy Prize ในแอนิเมชั่นยอดเยี่ยมแห่งปีในงาน Japan Academy Prize ครั้งที่ 34 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงแอนิเมชั่นแห่งปี 2010
วีซีดี,ดีวีดี.
ในประเทศไทย ได้ผลิตออกจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี จัดจำหน่ายโดย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ วางตลาดเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2554
เรื่องย่อ.
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อโนบิตะบอกว่าอยากไปดำน้ำเพื่อไปอวดซึเนโอะ โดราเอมอนจึงใช้ "ปั้มซิมุเลเตอร์ผิวน้ำมโนภาพ" ทำให้เมืองจมลงสู่ก้นทะเล ในขณะที่กำลังว่ายน้ำอยู่กับฝูงปลาอย่างสนุกสนาน พวกโนบิตะก็ได้พบกับโซเฟีย เจ้าหญิงแห่งชนเผ่าเงือกที่ย้ายถิ่นฐานมาอาศัยอยู่ในทะเลบนโลกตั้งแต่เมื่อ 5,000 ปีก่อน โซเฟียได้พาพวกโนบิตะลงไปยังเมืองใต้ทะเล พวกเขาได้สวมชุดเงือกและสนุกกับการผจญภัยใต้ท้องทะเล 
แต่ในขณะนั้นเองปลาไหลยักษ์ก็พุ่งเข้ามาจู่โจมพวกเขา แม้จะเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ชิซุกะก็ถูกชนเผ่าปลาปีศาจจับตัวไป หลังจากได้รู้เรื่องเกี่ยวกับดาบแห่งตำนานของชนเผ่าเงือกซึ่งเป็นสิ่งที่ชนเผ่าปลาปีศาจต้องการจะครอบครอง พวกโนบิตะจึงตัดสินใจที่จะช่วยชนเผ่าเงือกต่อสู้เพื่อปกป้องดาบแห่งตำนานเอาไว้
โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่: โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~ (; โรมาจิ: "Doraemon Shin • Nobita to Tetsujinheidan ~Habatake Tenshitachi~") เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ มีความยาวทั้งสิ้น 108 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 31 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำตอน "โดราเอมอน ตอน สงครามหุ่นเหล็ก" ในปี ค.ศ. 1986 กลับมาสร้างใหม่
โดยได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2011 (พ.ศ. 2554) และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2554 โดยฉายไปได้ 5 สัปดาห์ รายได้รวมที่ฉายในประเทศไทย $163,995 (ซึ่งน้อยกว่าปีที่แล้ว เนื่องจากอุทกภัยน้ำท่วมในประเทศไทย พ.ศ. 2554) 
วีซีดี,ดีวีดี.
ในประเทศไทยได้ผลิตจัดจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี ลิขสิทธิ์โดย บริษัท โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด วางตลาดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ 2555
ฟลายอิงเก็ต

ฟลายอิงเก็ต (; โรมาจิ: "Furaingugetto"; : Flying Get) เป็นซิงเกิลลำดับที่ 22 ของเอเคบีโฟร์ตีเอต ออกจำหน่ายวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2554
ข้อมูลเพลง.
สมาชิกที่ถูกใช้ในซิงเกิลนี้ได้มาจากการเลือกตั้งเซ็นบัตสึครั้งที่ 3 โดยใช้ตั๋วโหวตที่ได้มาพร้อมกับซิงเกิลลำดับที่ 21 "Everyday, Katyusha". โดยสมาชิกคนใดที่อยู่ใน 21 อันดับแรกจะได้ร้องเพลง A-side ของซิงเกิล และสมาชิกคนใดที่อยู่ใน 12 อันดับแรก จะได้เป็น "มีเดียเซ็นบัตสึ" หรือสมาชิกแถวหน้า สำหรับสมาชิกที่ได้ผลโหวตอันดับที่ 22-40 จะได้รวมตัวกันเป็น "Undergirls" และจะได้ร้องเพลง B-side ของซิงเกิล นอกจากนี้มิวสิกวิดีโอเพลง Flying Get กำกับโดย Yukihiko Tsutsumi ซึ่งมีความยาวถึง 18 นาที
"Flying Get" ทำยอดขายได้ถึง 1,025,952 แผ่นในวันแรกที่เริ่มออกจำหน่าย และกลายมาเป็นซิงเกิลแรกในประวัติศาสตร์ของโอริคอนชาร์ตที่ทำยอดขายได้มากกว่า 1 ล้านแผ่นตั้งแต่วันแรกที่จำหน่าย
* บัตรเข้างานอีเว้นท์จับมือ (เฉพาะ Limited Edition)
* รูปสุ่ม 1 ใบ (เฉพาะ Regular Edition)
* บัตรเข้างานอีเว้นท์จับมือ (เฉพาะ Limited Edition)
* รูปสุ่ม 1 ใบ (เฉพาะ Regular Edition)
* บัตรเข้างานอีเว้นท์จับมือ "Flying Get"
* รูปสุ่ม 1 ใบจากสมาชิกทั้งหมด
สมาชิก.
สมาชิกในเพลง Flying Get และ Dakichimecha Ikenai ได้มาจากการเลือกตั้งเซ็นบัตสึครั้งที่ 3
ฉบับเอสเอ็นเอชโฟร์ตีเอต.
เฟยเซี่ยงหรู่โช่ว  เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 2 ของ SNH48 ออกจำหน่ายวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2556
เนื้อเพลงเดิมได้รับการแปลเป็นภาษาจีนทั้งหมดแล้ว
ฉบับเจเคทีโฟร์ตีเอต.
ฟลายอิงเก็ต  เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 5 ของ JKT48 ออกจำหน่ายวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2557
รายชื่อเพลง.
สมาชิก.
หมายเหตุ: สมาชิกที่ขึ้น "ตัวหนา" คือตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนั้นๆ
หนึ่งต่อเจ็ด (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2501)

หนึ่งต่อเจ็ด เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 ในระบบถ่ายทำฟิล์ม 16 มม., สี เป็นผลงานกำกับของ ส.อาสนจินดา เป็นภาพยนตร์ตอนแรกในภาพยนตร์ชุด "หนึ่งต่อเจ็ด" โดยเป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทย มีตัวละครที่เด่นสุดคือ จ่าดับ จำเปาะ รับบทโดย ส.อาสนจินดา ปรากฏโฉมครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่องนี้ ชื่อของ "จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตังกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั่น มหิธา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล" ก็กลายเป็นวีรบุรุษของคนไทยเฉพาะในภาพยนตร์ 
หนึ่งต่อเจ็ด สร้างมาจากความเคืองแค้นโรงภาพยนตร์อันเนื่องมาจากภาพยนตร์ตั้งใจสร้างอย่าง "พ่อจ๋า" (2500) ที่ฉายโรงภาพยนตร์แกรนด์ โดนกลั่นแกล้งที่กำลังทำเงินแต่โดนออกจากโรง ขณะภาพยนตร์อีกเรื่อง "สุภาพบุรุษสลึมสลือ" (2500) ภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ไม่ได้บรรจงสร้างเหมื่อนพ่อจ๋ากลับทำเงิน ต่อมาเจ้าของโรงภาพยนตร์พัฒนากรให้เงินก้อนหนึ่งให้ส.อาสนจินดา ไปสร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นมาเข้าช่วงเทศกาลตรุษจีนในปี พ.ศ. 2501 
ส.อาสนจินดาจึงสร้างภาพยนตร์เรื่องหนึ่งต่อเจ็ดในเวลาเพียง 27 วันในการถ่ายทำก่อนฉายในวันตรุษจีนตามเงื่อนไข นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, วิภา วัฒนธำรงค์, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, อดุลย์ ดุลยรัตน์, ส.อาสนจินดา, ทม วิศวชาติ และ สมชาย ตันฑกำเนิด ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร หลังภาพยนตร์ออกฉายปรากฏว่ากวาดรายได้เกินหลักล้าน และสามารถทำรายได้ให้แก่โรงภาพยนตร์พัฒนากรได้เกือบ 9 แสนบาทซึ่งถือว่าสูงมากในสมัยนั้น
ชื่อตัวละครเอกก็มาจากการที่ส.อาสนจินดา ชอบบทประพันธ์ของอรวรรณ ในเรื่อง "อกสามศอก" ที่ชื่อพระเอกคล้องจองกันมี" มิตร เมืองแมน, แสน สุรศักดิ์, กรด แก้วสามสี, ปลิว ปานทอง" และ "วิง ไกรลาศ" ตรงนี้จึงเกิดแรงบันดาลใจให้ ส.อาสนจินดา ตั้งชื่อตัวละครเอกทั้ง 7 คนให้สอดคล้องกัน เป็น "จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตัวกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั้น มหิตรา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล" 
หลังจากประสบความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ จึงมีการสร้างภาคต่อหลาย ๆ ภาค เช่น "นักเลงเดี่ยว" (2501), "เจ็ดแหลก" (2501), "สิบสองนักสู้" (2502), "เจ็ดประจัญบาน" (2506), "ชุมทางหาดใหญ่" (2509), "1 ต่อ 7 ประจัญบาน" (2510), "หาดใหญ่ใจสู้" (2512) และนำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 รับบทจ่าดับ จำเปาะโดย ทักษิณ แจ่มผล ภาพยนตร์ออกฉายประสบความสำเร็จอย่างสูง
หมู่เกาะลีเวิร์ด (หมู่เกาะโซไซเอตี)

หมู่เกาะลีเวิร์ด  หรือ อีลซู-เลอ-ว็อง  คือกลุ่มเกาะทางทิศตะวันตกของหมู่เกาะโซไซเอตีในดินแดนเฟรนช์พอลินีเชียซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้
พระเทพสิทธินายก (เลียบ ปญญฺสิริ)

หลวงพ่อเลียบ วัดเลา (มีนาคม พ.ศ. 2412 - 18 เมษายน พ.ศ. 2483) ท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง เป็นพระสงฆ์ผู้ทรงวิทยาคมอันแก่กล้า เสกน้ำมนต์เดือดได้ น้ำมันของท่านช่วยปัดเป่าทุกข์ภัยให้ผู้คนมากมาย เครื่องรางของขลัง เช่น ผ้าเช็ดหน้าเมตามหานิยม ธงค้าขาย เสื้อยันต์ ตะกรุดโทน ตะกรุดสามกษัตริย์ และเหรียญรุ่นแรกมีพุทธคุณรอบด้าน ได้ไปร่วมปลุกเสกวัตถุมงคลในพิธีสำคัญอยู่เป็นประจำ
ประวัติ.
หลวงพ่อเลียบ วัดเลา ท่านเกิดเมื่อเดือน มีนาคม พ.ศ. 2412 ในแผ่นดินองค์รัชกาลที่ 5 ที่บ้านปากคลองภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรีจังหวัดในอดีตที่อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาของประเทศไทย ซึ่งในปัจจุบันกลายเป็น กรุงเทพมหานคร ฐานะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของประเทศไทยคือ ฝั่งธนบุรี เป็นบุตรของนายทัด และนางเปลี่ยน ทิพยทัศน์ เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 6 คน เมื่อในวัยเยาว์ได้ศึกษาอักขระในสมัยในสำนักพระครูพุทธพยากรณ์ (กล้ำ) วัดอัปสรสวรรค์ อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2434 โดยมีพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระภาวนาโกศลเถระ (เอี่ยม) วัดหนัง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูสมณธรรมสมานาม (แสง) วัดปากน้ำภาษีเจริญ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ปุญญสิริ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและสวดปาติโมกข์จนเจนจบย้ายไปวัดขุนจันทร์ เพื่อศึกษาวิปัสสนาธุระ กับ หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง จนได้รับการยกย่องจากหลวงปู่เอี่ยมว่า มีพลังจิตกล้าแข็งมาก ศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักพระอุดรคณารักษ์ (ชุ่ม) วัดโพธิ์ และศึกษาโหราศาสตร์กับพระปรากรมมุนี (นวน) วัดสังข์กระจาย ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสมุหวรคณิสรสิทธิการและพระเทพสิทธินายกตามลำดับ และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเทวราชกุญชร และเป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อปี พ.ศ. 2547 ได้เข้าไปบูรณะวัดเลาและซ่อมแซมให้ดีขึ้น ในบั้นปลายชีวิตท่านได้ป่วยเป็นโรคลมอัมพาต จนถึงวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2483 เวลา 14.oo น.ท่านได้ถึงแก่มรณภาพด้วยอาการสงบ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์จักรี รวมสิริอายุได้ 71 ปี 48 พรรษา
สุรศักดิ์ หรุ่นเริงรมย์

พลเรือเอก สุรศักดิ์ หรุ่นเริงรมย์ รองเลขาธิการประจำผู้ดำรงตำแหน่งในคณะรักษาความสงบแห่งชาติ อดีตราชองครักษ์พิเศษ อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ อดีตเป็นที่ปรึกษาพิเศษกองทัพเรือ และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ สืบต่อจาก พล.ร.อ.กำธร พุ่มหิรัญ ที่เกษียณอายุราชการ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554
ประวัติ.
พล.ร.อ.สุรศักดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2496 เป็นบุตรของนายศักดิ์สิทธิ์ และนางอัมพร หรุ่นเริงรมย์ จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 13 (ตท.13) และโรงเรียนนายเรือรุ่นที่ 70 (นร.70) เคยดำรงตำแหน่งที่สำคัญ ๆ ได้แก่ ผู้บังคับการเรือหลวงราชฤทธิ์, ผู้บังคับกองพันสารวัตรทหารเรือ, ผู้บังคับการเรือหลวงกระบุรี, เลขานุการกองทัพเรือ, ผู้บัญชาการกองเรือฟริเกตที่ 2 กองเรือยุทธการ, เจ้ากรมการข่าวทหารเรือ หัวหน้าคณะฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บัญชาการทหารเรือ รองเสนาธิการทหารเรือ และที่ปรึกษาพิเศษกองทัพเรือ ก่อนที่จะขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือ นับเป็นคนที่ 48
ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางพรจิตร์ หรุ่นเริงรมย์ พล.ร.อ.สุรศักดิ์ มีชื่อที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการจากสื่อมวลชนว่า "บิ๊กหรุ่น"
ไฮเอนเนอร์จี

ไฮเอนเนอร์จี (Hi-NRG) เป็นแนวเพลงย่อยของดิสโก้หรือดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาช่วงปลายทศวรรษ 1970 แนวเพลงมีลักษณะที่เป็นจังหวะรวดเร็ว พร้อมกับเสียงไฮแฮตสั้น (กับจังหวะ 4/4) ด้วยเสียงร้องจะเน้นเสียงก้องที่เข้มข้นและเสียงอ็อกเทฟเบสไลน์แบบรัว ไฮเอนเนอร์จียังมีอิทธิพลต่อดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ในปัจจุบัน ในช่วงแรกมีความเกี่ยวข้องกับอิตาโลดิสโก้ รวมถึงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่เกิดใหม่ในอเมริกา เช่น โพสต์ดิสโก้
ไอโฟน 4เอส

ไอโฟน 4เอส  คือสมาร์ตโฟนระบบจอสัมผัสที่พัฒนาโดย บริษัทแอปเปิล ซึ่งเป็นรุ่นที่ห้าของ ไอโฟน ต่อมาจากรุ่น" ไอโฟน 4" โดยเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ก่อนสตีฟ จอบส์ จะเสียชีวิต และในงานมี "Let's talk iPhone ไอโฟนรุ่นนี้พูดคุยกับ Siri ได้ " ณ สำนักงานใหญ่แอปเปิล เมืองคูเปอร์ทิโน่ เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อยอดมาจาก iPhone 4 ซึ่งภายนอกมีลักษณะไม่แตกต่างกันมากนัก โดยรุ่นนี้มีการแก้ไขปัญหาสัญญาณตกที่เกิดกับ ไอโฟน 4 ในส่วนของระบบประมวลผลได้เปลี่ยนไปใช้ชิพ Apple A5 แบบเดียวกับ ไอแพด 2 และมีการเพิ่มความจุในรุ่น 64GB เข้ามา
สกุลเฮมอิบากรัส

สกุลเฮมอิบากรัส เป็นสกุลของปลาหนังในวงศ์ปลากด (Bagridae)
ใช้ชื่อสกุลว่า "Hemibagrus" (/เฮม-อิ-บา-กรัส/) นับว่าเป็นปลากดสกุลหนึ่งที่มีขนาดใหญ่พอสมควร
เดิมทีสกุลนี้ผู้ตั้งชื่อ ปีเตอร์ บลีกเกอร์ ชาวดัตช์ ได้ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1862 โดยกำหนดให้ชนิด "Bagrus nemurus" เป็นต้นแบบของสกุล แต่ว่านักมีนวิทยารุ่นหลังหลายท่าน เช่น ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ เมื่อปี ค.ศ. 1989 ได้กล่าวว่าเป็นชื่อพ้องของสกุล "Mystus" ดังนั้นในข้อมูลเก่า ปลาหลายชนิดในสกุลนี้จะใช้ชื่อสกุลว่า "Mystus"
แต่ในปัจจุบัน มัวรีซ คอทเทเลต เมื่อปี ค.ศ. 2001, เค. ปีเตอร์ อู๋ และ ฮ็อก ฮี อู๋ เมื่อปี ค.ศ. 1995 ได้ยืนยันว่า สกุลเฮมอิบากรัสนี้มีความแตกต่างจากสกุลมีสทัสพอสมควร คือ ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายของครีบหลังมีขอบเรียบ ไม่เป็นฟันเลื่อย และปลาในสกุลเฮมอิบากรัสนี้จะมีความยาวเต็มที่เกินกว่า 50 เซนติเมตรทั้งนั้น จึงได้เปลี่ยนมาใช้จนถึงปัจจุบัน
ส่วนสกุล "Bagrus" หลุยส์ ออกุสติน กิลโยม บลอค นักชีววิทยาชาวฝรั่งเศส ผู้ตั้งชื่อสกุลมิได้กำหนดให้ชนิดไหนเป็นต้นแบบของสกุล ต่อมา ไบลีย์ และ สจวร์ต ในปี ค.ศ. 1893 ได้กำหนดให้ "Silurus bajad" เป็นต้นแบบสกุล
ปลาในสกุลเฮมอิบากรัส ถือว่าเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ ปลากดคัง ("H. wyckioides") ที่มีน้ำหนักเต็มที่ได้ถึง 80 กิโลกรัม จึงนิยมตกกันเป็นเกมกีฬาและบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้ จากลุ่มแม่น้ำคงคาและพรหมบุตร, ตอนใต้ของจีน, อินโดจีน ไปจนถึงเขตชีวภาพซุนดา
เอฟวรีเดย์คาชูชะ

เอฟวรีเดย์คาชูชะ (; โรมาจิ: "Eburidei, Kachūsha"; : Everyday, Kachuusha) เป็นซิงเกิลลำดับที่ 21 ของเอเคบีโฟร์ตีเอต ออกจำหน่ายวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ข้อมูลเพลง.
Everyday, Kachuusha ได้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Moshidora โดยมีสมาชิกจาก AKB48 เข้าร่วมแสดงด้วยคือ มาเอดะ อัตสึโกะ และ มิเนกิชิ มินามิ ส่วนเพลง Yankee Soul ได้ใช้เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง Majisuka Gakuen 2 นอกจากนี้รายได้ส่วนหนึ่งจะถูกหักออกไปเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554
"Everyday, Kachuusha" ทำยอดขายได้ถึง 942,475 แผ่นในวันแรกที่เริ่มออกจำหน่าย และสามารถทำสถิติใหม่ด้วยการทำยอดขายได้ถึง 1.33 ล้านแผ่นในสัปดาห์ที่วางจำหน่าย
* บัตรเข้างานอีเว้นท์จับมือ (เฉพาะ Limited Edition)
* ซีเรียลนัมเบอร์สำหรับโหวตสมาชิกงาน AKB48 22nd Single Senbatsu Sousenkyo (จำกัดช่วงเวลา)
* บัตรเข้างานอีเว้นท์จับมือ (เฉพาะ Limited Edition)
* ซีเรียลนัมเบอร์สำหรับโหวตสมาชิกงาน AKB48 22nd Single Senbatsu Sousenkyo (จำกัดช่วงเวลา)
* บัตรเข้างานอีเว้นท์จับมือ "Everyday, Katyusha"
* รูปสุ่ม 1 ใบจากสมาชิกทั้งหมด
ฉบับเจเคทีโฟร์ตีเอต.
เอฟวรีเดย์คัตยูชะ  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 19 ของ JKT48 ออกจำหน่ายวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
ปลากดขาว

ปลากดขาว หรือ ปลากดชงโลง หรือ ปลากดนา เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hemibagrus nemurus" อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae)
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลากดเหลือง ("H. filamentus") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ปลากดขาวหลังจะไม่โค้ง ขอบก้านครีบแข็งของครีบหลังเรียบ ครีบหลังยาวไม่ถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมัน ครีบไขมันมีสีเข้มกว่าลำตัวและมีขอบครีบสีขาว มีก้านครีบเดี่ยวของครีบหลัง 2 ก้าน และก้านครีบแขนง 7 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 1–2 ก้าน มีก้านครีบแขนง 7–8 ก้าน
พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำสายใหญ่ทั่วประเทศไทย มีขนาดโตเต็มที่ 72–80 เซนติเมตร 
ปลากดขาวเป็นปลากดที่พบได้มากกว่าปลากดเหลืองที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน ซึ่งในบางครั้งยังอาจเรียกชื่อซ้ำกันได้ว่า "ปลากดเหลือง" แต่เมื่อนำมาเลี้ยงเปรียบเทียบกันแล้ว ปรากฏว่าปลากดขาวมีอัตราการเจริญเติบโตที่ช้ากว่า นิยมนำมาบริโภคเหมือนกันและเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย ซึ่งจะได้รับความนิยมอย่างมากในชนิดที่เป็นปลาเผือก
พระครูโกวิทพัฒโนดม (เกลี้ยง เตชธมฺโม)

พระครูโกวิทพัฒโนดม (เกลี้ยง เตชธฺมโม) (10 ตุลาคม พ.ศ. 2451 – 6 มกราคม พ.ศ. 2562) พระเกจิอาจารย์ เจ้าอาวาสวัดศรีธาตุ (วัดโนนแกด) อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
ประวัติ.
หลวงปู่เกลี้ยง เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2451 ที่บ้านก้านเหลือง ตำบลหมากเขียบ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรของนายบุญมี คุณมานะ และนางผิว คุณมานะ มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ในช่วงวัยเด็กได้ศึกษาในโรงเรียนวัดบ้านโนนแกด จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 และเรียนต่อ ม.3 จบในปี 2466 และท่านด้ทำงานช่วยสอนหนังสือแทนครู โรงเรียนบ้านโนนแกด สอนได้สองเดือนทางราชการให้ย้ายไปช่วยสอนที่โรงเรียนบ้านโพรง ตำบลไพรบึง อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นเวลา 3 ปี 6 เดือน และท่านก็ไปสอบ นักธรรมตรีที่สนามหลวง ซึ่งมีพระ สามเณร ไปสอบจำนวน 47 รูป ปรากฏว่าหลวงปู่เกลี้ยงและพระภิกษุสิงห์ สอบผ่านแค่ 2 รูป เท่านั้น
จากนั้นก็เรียนต่อนักธรรมโทที่จังหวัดบุรีรัมย์ แต่ในช่วงขณะนั้นทางราชการให้ท่านต้องเกณฑ์ทหาร ท่านจึงจำต้องลาสิกขาบท จากนั้นท่านได้อุปสมบทอีกทีเมื่อปี พ.ศ. 2518 ณ วัดบ้านแทง ตำบลซำ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ โดยมีพระเกษตรศีลาจารย์ วัดเจียงอีศรีมงคลวราราม ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านก็ได้ช่วยเหลืองานวัดทั้งซ่อมแซมถนน และการให้ความช่วยเหลือกับผู้ที่ประสบปัญหา และ มีผู้คนที่ไม่สบาย ไปรักษาที่โรงพยาบาลก็ไม่หาย แต่หลวงปู่ท่าน ก็ยอมให้รักษาโดยใช้ยาตำรับแพทย์แผนโบราณ และจากความเชื่อศรัทธา ทำให้ผู้คนหายเจ็บป่วย ถ้ามาหาทันเวลาและอยู่ในวิสัยที่จะหายไข้ได้ หลวงปู่เกลี้ยง ท่านเป็นพระผู้ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ หลวงปู่ได้รับสมณศักดิ์ เป็นพระครูโกวิทพัฒโนดม เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2535
อัครทูตสวรรค์มีคาเอล

อัครทูตสวรรค์มีคาเอล  หรือ มีคาเอลหัวหน้าทูตสวรรค์  เป็นอัครทูตสวรรค์องค์หนึ่งตามความเชื่อในศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้บัญชาการกองทัพของพระเป็นเจ้า ในหนังสือดาเนียล จดหมายของนักบุญยูดา และหนังสือวิวรณ์กล่าวว่าท่านเป็นผู้นำกองทัพพระเจ้าต่อสู้กับทัพของซาตานตอนที่ซาตานก่อกบฏ หนังสือดาเนียลระบุว่ามีคาเอลเป็นเจ้าผู้พิทักษ์ชั้นหัวหน้า ซึ่งปรากฏในนิมิตของดาเนียลผู้เผยพระวจนะว่าได้เข้าไปช่วยกาเบรียลต่อสู้กับทูตสวรรค์ผู้พิทักษ์จักรวรรดิเปอร์เซียที่มีนามว่าโดเบียล นอกจากนี้คัมภีร์ยังระบุว่าท่านเป็นองค์อุปถัมภ์วงศ์วานอิสราเอลและเจ้าผู้พิทักษ์ชั้นหัวหน้าผู้ปกป้องลูกหลานประชาชนของดาเนียล
ในภาษาฮีบรู คำว่า "มีคาเอล" (Michael) แปลว่า "ผู้เหมือนพระเจ้า" ("mi" ผู้ใด, "ke" คือ/เป็น, "El"-พระเจ้า) ซึ่งมาจากสำนวนคำถามในคัมภีร์ทาลมุดที่ว่า “ผู้ใดจะเหมือนพระเจ้า?” (ตัวคำถามสื่อคำตอบในทางปฏิเสธว่าไม่มี) เพื่อที่จะบอกว่าไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนพระเจ้า มีคาเอลจึงถือเป็นสัญลักษณ์ของความถ่อมตนต่อพระเจ้า
ชาวโรมันคาทอลิก แองกลิคัน และลูเทอแรน เรียกท่านว่า”นักบุญมีคาเอลอัครทูตสวรรค์” หรือเรียกง่าย ๆ ว่านักบุญมีคาเอล ชาวออร์ทอดอกซ์เรียกท่านว่า “ทักสิอาร์คอัครทูตสวรรค์มีคาเอล” หรืออัครทูตสวรรค์มีคาเอล กลุ่มพยานพระยะโฮวา เซเวนเดย์แอดเวนทิสต์ และนิกายใหม่ ๆ บางนิกายในคริสต์ศาสนามองว่ามีคาเอลคือ “พระคริสต์มีคาเอล” ซึ่งหมายถึงพระคริสต์ในสภาพก่อนที่จะมาเกิดเป็นมนุษย์ ศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้ายสอนว่ามีคาเอลที่จริงก็คืออาดัมตามหนังสือปฐมกาลนั่นเองที่ไปเกิดบนสวรรค์ และว่ามีคาเอลคือผู้ช่วยพระเยโฮวาห์ (ซึ่งอ้างว่าคือพระเยซูตอนอยู่บนสวรรค์) สร้างโลกตามการชี้นำของพระเจ้า
จารึกในพระคัมภีร์.
พันธสัญญาใหม่.
หนังสือวิวรณ์ (12:7) ได้อธิบายสงครามบนสวรรค์ ที่มีคาเอลนั้นมีกำลังเหนือกว่าและสามารถเอาชนะซาตาน
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"สงครามเกิดขึ้นในสวรรค์ มีคาเอลกับเหล่าทูตสวรรค์ของเขาต่อสู้กับมังกร มังกรพร้อมกับบริวารของมันก็ต่อสู้ด้วย แต่มันพ่ายแพ้และไม่มีที่พำนักในสวรรค์อีกต่อไป"
หลังสงครามบนสวรรค์สิ้นสุดลง ซาตานถูกขับไล่ลงไปยังแผ่นดินโลกพร้อมกับเหล่าเทวดาตกสวรรค์ ซึ่งที่แผ่นดินโลกนั้นเอง ซาตานก็ยังพยายามชักจูงเหล่ามนุษย์ให้หลงผิด แต่ในจดหมายของนักบุญยูดา (1:9) มีคาเอลได้ถูกกล่าวถึงเป็นพิเศษในฐานะ "อัครทูตสวรรค์" เมื่อเผชิญหน้ากับซาตาน
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"เมื่อโต้เถียงกับปีศาจเรื่องศพของโมเสส อัครทูตสวรรค์มีคาเอล ยังไม่กล้าพูดดูหมิ่นปีศาจ ท่านเพียงแต่พูดว่า "ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกล่าวโทษเจ้าเถิด""
คำว่า "อัครทูตสวรรค์" ยังปรากฏในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกา ฉบับที่ 1 (4:16) ว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จลงมาจากสวรรค์ตามพระบัญชา เมื่อมีเสียงหัวหน้าทูตสวรรค์และเสียงแตรของพระเจ้า"
นอกจากนี้ อัครทูตสวรรค์ผู้ป่าวประกาศเรื่องการมาครั้งที่สองของพระคริสต์ไม่ได้ถูกระบุชื่อไว้ แต่เชื่อกันว่าอาจเป็นมีคาเอล
ศาสนาคริสต์.
คัมภีร์ไบเบิลกล่าวว่ามีคาเอลเป็นผู้นำกองทัพสวรรค์ต่อสู้กับพวกลูซิเฟอร์ซึ่งเป็นทูตสวรรค์ที่กบฏต่อพระเจ้า จนขับไล่พวกซาตานลงสู่นรกได้สำเร็จ พระเจ้าจึงแต่งตั้งท่านเป็นอัศวินแห่งกองทัพสวรรค์ ชาวคาทอลิกได้ยกย่องท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์คริสตจักรโรมันคาทอลิก
ศาสนาอิสลาม.
ชาวมุสลิมเรียกอัครทูตสวรรค์มีคาเอลว่ามีกาอีล ถือว่าเป็นมะลักองค์หนึ่ง ทำหน้าที่ควบคุมระบบสุริยะ และนำปัจจัยยังชีพ (ริชกี) มาให้แก่บรรดามัคลูกทั้งหลาย
สกุลมีสทัส

สกุลมีสทัส เป็นสกุลของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลากด (Bagridae) ในอันดับปลาหนัง (Siluformes) ใช้ชื่อสกุลว่า "Mystus" (/มีส-ทัส/)
เดิมทีสกุลนี้มิได้มีการกำหนดชนิดต้นแบบไว้ ต่อมาภายหลัง ได้มีการการกำหนดให้ "Bagrus halapenesis" เป็นต้นแบบ แต่อย่างไรก็ตาม ได้มีนักมีนวิทยาหลายท่านได้ให้การรับรองและนำมาตั้งเป็นชื่อปลาที่ตนเองค้นพบ เช่น เค.ซี. จารายาม ในปี ค.ศ. 1977, ค.ศ. 1978 และค.ศ. 1981, มัวรีซ คอทเทเลท ในปี ค.ศ. 1985, ดับเบิลยู.อี. เบอร์เกส ในปี ค.ศ. 1989 และไทสัน โรเบิร์ตส์ ในปี ค.ศ. 1989 และค.ศ. 1992 เป็นต้น
มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวยาว ผิวหนังเรียบ หัวแบน นัยน์ตาเล็ก ปากกว้าง รูปปากตัดตรง ขากรรไกรบนยาวกว่าขากรรไกรล่างเล็กน้อย ปากมีริมฝีปากโดยรอบ ฟันที่ขากรรไกรเป็นซี่เล็กละเอียด ฟันที่กระดูกเพดานเรียงเป็นแผ่นโค้งเล็กน้อย ช่องเหงือกกว้าง โดยเฉพาะด้านล่าง หนังริมกระดูกแก้มทั้งสองข้างแยกจากกันเป็นอิสระไม่ติดกับเอ็นคาง กระดูกกะโหลกบางชนิดไม่เรียบและมีร่องที่กึ่งกลางกะโหลก กระดูกท้ายทอยส่วนหลังยื่นยาวเป็นกิ่ง บางส่วนเปลือย และบางส่วนซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง มีหนวด 4 คู่ คือ หนวดขนาดเล็กและที่สั้นจมูก 1 คู่ หนวดที่ริมปากบนยาวเลยหัว 1 คู่ และมีหนวดที่คางสั้นกว่าความยาวหัว 1 คู่ ครีบหลังมีด้านครีบเดี่ยวที่ขอบจักเป็นฟันเลื่อย 1 ก้าน และครีบแขนง 6 ก้าน มีครีบไขมัน 1 ก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยวเป็นเงี่ยงแข็งขอบจักเป็นฟันเลื่อย ปลายครีบยาวไม่ถึงฐานของครีบท้อง ครีบหางเว้าเป็นแฉกลึกแยกเป็น 2 แฉก แต่ขนาดไม่เท่ากัน โดยปลายแฉกบนในบางชนิดแยกออกมาเป็นครีบเดี่ยวที่เรียวยาวเหมือนหางเปีย
ในอดีต ปลากดในสกุลมิสทัสนี้เคยรวมอยู่เป็นสกุลเดียวกันกับ "Bagrus", "Hemibagrus" และ"Sperata" แต่ต่อมาได้มีการศึกษาเพิ่มเติมพบว่ามีความแตกต่างกันพอสมควร จึงมีการจับแยกกันในปัจจุบัน ซึ่งปลาในสกุลมีสทัสนี้ถือว่าเป็นปลาที่มีขนาดเล็กจนถึงขนาดกลาง ในภาษาไทยอาจเรียกชื่อสามัญได้ว่า "ปลาแขยง"
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้จนถึงเอเชียอาคเนย์
โดยในปี ค.ศ. 1989 ดับเบิลยู.อี. เบอร์เกส ได้รายงานว่าทั่วโลกมีปลาในสกุลนี้มากกว่า 37 ชนิด ในประเทศไทย เดิมทีนั้น ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ได้รายงานในหนังสือ "Fishes of Thailand" ว่ามี 9 ชนิด ที่ออกเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1945 ต่อมา โชติ สุวัตถิ รายงานว่ามี 11 ชนิด ในปี ค.ศ. 1981 ต่อมา สุภาพ มงคลประสิทธิ์ และคณะรายงานว่ามี 13 ชนิด เมื่อปี ค.ศ. 1987
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 118

แซรอสชุดที่ 118 ของสุริยุปราคา เกิดขึ้นที่โหนดลงของดวงจันทร์ แต่ละเหตุการณ์เกิดขึ้นห่างกัน 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 72 ครั้ง ประกอบด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 8 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 40 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 2 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 15 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 1346 - พ.ศ. 2626 กินเวลาทั้งสิ้น 1,280 ปี
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 118 นี้เชื่อมโยงกับแซรอสดวงจันทร์ที่ 111
อุปราคาเงามืด.
อุปราคาเงามืด (วงแหวน เต็มดวง และผสม) สามารถจำแนกได้เป็น 1) แบบศูนย์กลาง (สองเขต—แกนกรวยเงาทอดตัวลงบนโลก เงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลกทั้งหมด บนภาคพื้นจึงมีทั้งเขตด้านเหนือและใต้), 2) แบบศูนย์กลาง (หนึ่งเขต—แกนกรวยเงาทอดตัวลงบนโลก แต่เงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลกเพียงส่วนหนึ่ง บนภาคพื้นจึงมีเพียงเขตเดียว) หรือ 3) แบบไม่ศูนย์กลาง (หนึ่งเขต—แกนกรวยเงาไม่ทอดตัวลงบนโลก แต่มีขอบด้านหนึ่งของเงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลก จึงทำให้มีเพียงเขตเดียวและไร้แนวคราส) โดยการแจกแจงทางสถิติของการจำแนกเหล่านี้ในแซรอสดวงอาทิตย์ที่ 11 ดังปรากฏในตาราง
ปลาแขยงดาน

ปลาแขยงดาน เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Bagrichthys" (/บา-กริค-ทีส/) อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) อันดับปลาหนัง (Siluformes)
มีลักษณะสำคัญ คือ มีส่วนหัวขนาดเล็ก จะงอยปากเป็นรูปกระสวย ลำตัวแบนข้าง ปากเล็ก รีมฝีปากบนและล่างเป็นจีบ นัยน์ตามีขนาดเล็กมาก ตามีเยื่อหุ้ม หนวดค่อนข้างเล็กสั้นมี 4 คู่ แบ่งเป็นที่จมูก 1 คู่, ริมฝีปากบน 1 คู่, ริมฝีปากล่าง 1 คู่, และคาง 1 คู่สันหลังโค้ง ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้านเป็นซี่แข็งขอบจักเป็นฟันเลื่อย ซึ่งตั้งตรงเห็นได้ชัดเจน ในบางชนิดจะยาวจนแลดูเด่น มีก้านครีบแขนง 5-6 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 2-3 ก้าน และก้านครีบแขนง 5-6 ก้าน ครีบอกมีก้านครีบเดี่ยว 1 ก้านที่แข็งและหยักเป็นฟันเลื่อยปลายแหลม ครีบท้องสั้น ครีบไขมันมีฐานยาวด้านหน้าจรดฐานครีบหลังและปลายจรดโคนครีบหาง ครีบหางเว้าลึก เป็นสกุลที่มีความคล้ายคลึงกับสกุล "Bagroides" และทั้ง 2 สกุลนี้ก็มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับสกุล "Leiocassis" ซึ่งเป็นปลาแขยงหรือปลากดที่มีขนาดเล็ก
จัดเป็นปลาขนาดกลาง โตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต มีสีลำตัวเป็นสีม่วงคล้ำเกือบดำ ส่วนท้องสีขาว ในปลาวัยอ่อนอาจมีสีลำตัวเป็นลวดลายเหมือนลายพรางทหาร เป็นปลาที่หากินในเวลากลางคืน พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทย, แม่น้ำโขง จนถึงอินโดนีเซีย แต่ไม่พบในแม่น้ำสาละวิน
เป็นปลาที่นิยมบริโภคกัน และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม