pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์

ราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์ (ราชวงศ์ที่ 21) มักถูกจัดเป็นราชวงศ์แรกของ ช่วงรอยต่อครั้งที่สามแห่งอียิปต์โบราณ กินเวลาตั้งแต่ปี 1069 ถึง 945 ปีก่อนคริสตกาล
ประวัติศาสตร์.
หลังจากสิ้นรัชกาลของ ฟาโรห์ราเมสเสสที่ 3 พระราชอำนาจของราชวงศ์ในอียิปต์ก็ค่อยๆ เสื่อมถอยลง ฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 21 มีอำนาจปกครองบริเวณอียิปต์ตอนล่าง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองทานิส ทำให้ราชวงศ์นี้มีอีกชื่อว่าราชวงศ์ 'ทานิส' ในขณะเดียวกัน นักบวชสูงสุดแห่งอามุนที่ทีบส์ ได้มีอำนาจปกครองอียิปต์ตอนกลางและตอนบนในทางพฤตินัย นักบวชชาวอียิปต์นามว่า มาเนโธ ได้กล่าวไว้ในตัวอย่างประวัติศาสตร์ของราชวงศ์อียิปต์ว่า "ราชวงศ์ที่ 21 แห่งอียิปต์มีอายุ 130 ปี"
ปูราเกอเฮิน

ปูราเกอเฮิน (อักษรโรมัน: Pura Kehen) เป็นปูราในเกิมปากา อำเภอบังกลี จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเชิงเขา ราว ทางเหนือของใจกลางเมือง สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 โดยราชวงศ์บังกลี
ปูราเกอเฮินเป็นโบสถ์พราหมณ์หลักของอำเภอบังกลี ซึ่งในอดีตเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรบังกลี หนึ่งในเก้าอาณาจักรบนเกาะบาหลี ชื่อบังกลี (Bangli) มาจากคำว่า "bang giri" แปลว่า "เขาแดง" แคว้นบังกลีก่อตั้งขึ้นโดยอาณาจักรเกลเกลแห่งราชวงศ์มัชปาหิต 
ปูราเกอเฮินปรากฏอยู่สามครั้งในจารึกทองแดงสามชิ้นที่อายุราวปลายศตวรรษที่ 9, ต้นศตวรรษที่ 11 และศตวรรษที่ 13 จารึกสามชิ้นเรียกชื่อปูราแตกต่างกันไป โดยในจารึกชิ้นศตวรรษที่ 9 ตอนปลาย ระบุชื่อว่า "ฮียังอาปี" (Hyang Api; "เจ้าแห้งไฟ") ซึ่งเรียกโดยพราหมณ์ที่ดูแลโบสถ์ ส่วนในจานึกยุคต้นศตวรรษที่ 11 เรียกชื่อว่า "ฮียังเกอเฮิน" (Hyang Kehen; โดย "Kehen" มาจากคำบาหลี "keren" แปลว่า "เปลวเพลิง") ในยุคเดียวกันนี้ ปูราฮียังเกอเฮินเป็นโบสถ์หลักที่ซึ่งพิธีกรรมสำคัญเช่นพิธีสาบานตนของข้าราชบริพารจัดขึ้นที่นี่ หากผู้ใดไม่ปฏิบัติตามที่สาบานตนจะต้องเจอกับ "sapata" ("คำสาป") ซึ่งกระทบแก่ตนเอง ครอบครัว และลูกหลาน พิธีนี้กระทำต่อหน้ารูปเคารพของฮียังอาปี (Hyang Api) หรือ ฮียังเกอเฮิน (Hyang Kehen) ซึ่งคือพระอัคนี เทพแห่งไฟ
ส่วนขื่อ "ปูราเกอเฮิน" ปรากฏในจารึกจากศตวรรษที่ 13 ในทุกจารึกที่กล่าวมานี้ระบุความสัมพันธ์ระหว่างปูราเกอเฮินกับหมู่บ้านบังกลี
พิธีกรรมอื่น ๆ ที่จัดที่ปูราเกอเฮิน ยังรวมถึงพิธีบูชาเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ เช่น ซารัสวาตี (พระสรัสวตี), อูเลียนซูกีมานิก (Ulian Sugimanik), ปูร์นามา (Purnama), ตีเลิม (Tilem), กาเจิงกลีโวน (Kajeng Kliwon) และ บูดากลีโวน (Buda Kliwon)
ทะเลสาบตัมบลีงัน

ทะเลสาบตัมบลีงัน (/ ᬤᬦᬸᬢᬫ᭄ᬩᭂᬮᬶᬗᬦ᭄) เป็นทะเลสาบปล่องภูเขาไฟในอำเภอบูเลเล็ง จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเชิงเขาเลอซุง (Lesung) ในหมู่บ้านมุนดุก ตำบลบันจาร์ อำเภอบูเลเล็ง ทะเลสาบนี้เป็นหนึ่งในสามทะเลสาบในพื้นที่เดียวกัน อีกสองแห่งคือทะเลสาบบูยัน (Buyan) และทะเลสาบบราตัน (Bratan) ทะเลสาบตัมบลีงันรายล้อมด้วยป่าดงดิบหนาทึบ ปรากฏหลักฐานทางโบราณคดีอายุศตวรรษที่ 10 ที่ชี้ให้เห็นว่ามีการดำรงอยู่ของอารยธรรมในแถบนี้ รัฐบาลได้กำหนดให้พื้นที่โดยรอบทะเลสาบเป็นพื้นที่คุ้มครองโดยไม่ให้มีการพัฒนาพื้นที่เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญทางนิเวศวิทยา และทางศาสนาและวัฒนธรรม
ในบรรดาสามทะเลสาบที่กล่าวมาข้างต้นนั้น ทะเลสาบตัมบลีงันเป็นทะเลสาบที่เล็กที่สุด ตั้งอยู่ที่ความสูงเกิน 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ทำให้ทะเลสาบมีสภาพอากาศแบบแอลป์ ในป่าดงดิบที่รายล้อมทะเลสาบนั้นสามารถพบสายพันธุ์กล้วยไม้และลิงมาคากบนชายฝั่งของทะเลสาบมีเพียงหมู่บ้านเดียวเท่านั้น คือหมู่บ้านกูบุก (Gubug) ซึ่งอยู่บนชายฝั่งทางใต้ของทะเลสาบ 
ชายฝั่งของทะเลสาบยังเต็มไปด้วยโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลีเก่าแก่กระจัดกระจายกันไป โบสถ์หลังหลักคือปูราดาเลิมตัมบลีงัน (Pura Dalem Tamblingan) บนชายฝั่งตะวันออก ปรากฏการกล่าวถึงปูรานี้เป็นครั้งแรกในศตวรรษที่ 10 ในจารึกทองแดงที่ค้นพบในโกเบล็ก (Gobleg) โบสถ์หลังอื่น ๆ ที่น่าจะมีอายุพอ ๆ กัน คือ ปูราเอิมบัง (Pura Embang) และปูราตูกังติมบัง (Pura Tukang Timbang) คำว่า "ดาเลิม" ("dalem") ในชื่อของปูราดาเลิมตัมบลีงัน เป็นคำเรียกโบสถ์ชนิดที่ไว้ประกอบพิธีจำพวกพิธีศพและพิธีการเปลี่ยนผ่าน ในธรรมเนียมหมู่บ้านบาหลีนิยมสร้างโบสถ์ดาเลิมไว้อยู่ปลายทิศใต้ ("kelod") ของตัวหมู่บ้าน
เกจัก

เกจัก (อักษรโรมัน: Kecak, ; หรือสะกดว่า kechak, keyjak หรือใน) เป็นนาฏศิลป์ฮินดูแบบบาหลีพื้นถิ่นที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษที่ 1930 ในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย นักแสดงหลักของเกจักเป็นผู้ชาย ส่วนการแสดงเกจักโดยผู้หญิงเพิ่งเริ่มมีในปี 2006 เป็นครั้งแรก นาฏศิลป์นี้มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของรามายณะและตามธรรมเนียมแล้วจะแสดงในปูราและหมู่บ้าน
การร่ายรำประกอบด้วยผู้แสดงที่อาจมากถึง 150 คน ล้อมวงเป็นวงกลม ร้องขานเสียง "จัก" ("chak") พร้อมทั้งขยับแขนกับขา การแสดงเป็นการแสดงถึงเหตุการณ์การสู้รบในรามายณะ ที่ซึ่งพวกลิงซึ่งนำโดยหนุมาน ไปช่วยพระรามต่อสู้กับทศกัณฑ์ "เกจัก" มีที่มาจากการร่ายรำ "ซังฮียัง" ที่ใช้ในการไล่วิญญาณชั่วร้าย
เอ็มสเฟียร์

เอ็มสเฟียร์ (เขียนในรูปแบบ EMSPHERE) เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชยกรรมแบบผสมแห่งที่ 3 ในกลุ่มโครงการ ดิ เอ็มดิสทริค บริหารงานโดยกลุ่มเดอะมอลล์ โดยเน้นกลุ่มลูกค้าคนรุ่นใหม่ที่มีกำลังซื้อสูง โดยเริ่มเปิดให้บริการบางส่วนเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566 และในส่วนของยูโอบีไลฟ์ได้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
ประวัติ.
เอ็มสเฟียร์ เป็นโครงการพัฒนาพื้นที่พาณิชยกรรมแบบผสมแห่งที่ 3 ในกลุ่มโครงการ ดิ เอ็มดิสทริค ซึ่งบริหารงานโดย บริษัท ซิตี้มอลล์ กรุ๊ป จำกัด ในกลุ่มเดอะมอลล์ สร้างบนที่ดินขนาดประมาณ 50 ไร่ ซึ่งเดิมเป็นโรงภาพยนตร์วอชิงตัน และวอชิงตันสแควร์ รวมไปถึงเคยเป็นโรงงานของบริษัทในเครือเจริญโภคภัณฑ์อาหาร ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิท ติดกับแยกตัดซอยสุขุมวิท 31 (สวัสดี) ในพื้นที่แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
กลุ่มเดอะมอลล์เริ่มมีการรื้อถอนสิ่งก่อสร้างเดิมในปี พ.ศ. 2556 ปีต่อมาได้มีการเปิดตัวโครงการครั้งแรกที่งาน "ดิ โอเวนเชอร์ ทู เดอะ นิว เอรา ออฟ เดอะมอลล์ กรุ๊ป" เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ณ ไบเทค บางนา โดยหลังจากงานเปิดตัวดังกล่าว กลุ่มเดอะมอลล์ได้นำพื้นที่ให้เช่าเป็นตลาด "อาร์ตบ็อกซ์ แอท ดิ เอ็มดิสทริค", สวนสนุก "ไดโนซอร์ แพลนเน็ต" และภัตตาคารลอยฟ้า "ดินเนอร์ อิน เดอะ สกาย ไทยแลนด์" ตามลำดับ
เมื่อสวนสนุกหมดสัญญาเช่า กลุ่มเดอะมอลล์จึงเริ่มการก่อสร้างเอ็มสเฟียร์ ต่อมาได้มีงานเปิดตัวครั้งที่สองในงาน "ดิ เอ็มดิสทริค, เดอะ พัลส์ ออฟ แบงค็อก" ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ณ ห้องเพลนนารีฮอลล์ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ และเริ่มเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566
การจัดสรรพื้นที่.
เอ็มสเฟียร์ มีพื้นที่รวม 200,000 ตารางเมตร ใช้งบประมาณ 20,000 ล้านบาท ออกแบบโดยใช้แนวคิด "ธุรกิจค้าปลีกแห่งอนาคต" โดยมีเป้าหมายเน้นกลุ่มลูกค้าที่มีกำลังซื้อสูงเช่นเดียวกับเอ็มโพเรียมและเอ็มควอเทียร์ แต่จะให้ความสำคัญกับคนรุ่นใหม่มากกว่าสองศูนย์การค้าข้างต้น
ภายในโครงการเอ็มสเฟียร์ ประกอบด้วยอาคารจำนวนสองหลังเชื่อมต่อกัน ประกอบด้วย อาคารคอมเพล็กซ์ ความสูง 12 ชั้น (รวม 2 ชั้นใต้ดิน) และเอ็มทาวเวอร์ ความสูง 24 ชั้น (รวม 2 ชั้นใต้ดิน) โดยมีพื้นที่สำคัญ อาทิ
โดยโครงการมีทางเชื่อมไปยัง เอ็มโพเรียม, เอ็มควอเทียร์ และ สถานีพร้อมพงษ์ อีกทั้งยังมีบริการรถรับ-ส่ง ไปยังย่านทองหล่ออีกด้วย
พื้นที่ในอนาคต.
ในอนาคต เอ็มสเฟียร์ ยังมีพื้นที่ส่วนขยายอีก 2 จุด ดังต่อไปนี้
วัดศรีดอนคำ

วัดศรีดอนคำ หรือ วัดพระธาตุศรีดอนคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ 
วัดศรีดอนคำ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดห้วยอ้อ เนื่องจากภายในวัดมีพระธาตุห้วยอ้อหรือพระธาตุศรีดอนคำซึ่งเป็นพระธาตุเก่าแก่ เชื่อกันว่าภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า พระธาตุสร้างเมื่อคราวพระนางจามเทวีเสด็จจากเมืองละโว้ไปเมืองหริภุญชัยและผ่านบริเวณที่ตั้งพระธาตุจึงได้สร้างพระธาตุขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1078 และบรรจุพระสารีริกธาตุส่วนพระอุระไว้ เมื่อ พ.ศ. 2198 ในสมัยพระยาจอมหัวคำเป็นเจ้าเมืองลอง พระมหาเถรจากวัดดอนชัยเมืองแพร่ ขออนุญาตบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุ และ พ.ศ. 2198 พระยานครลำปางและพระยานครแพร่ได้ร่วมกันบูรณะพระธาตุ จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2162 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477
พระธาตุศรีดอนคำเป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม ฐานล่างเป็นฐานเขียงสูงรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ถัดขึ้นไปเป็นชั้นบัวถลาแปดเหลี่ยม รองรับองค์ระฆัง ซึ่งมีลักษณะแปดเหลี่ยมเช่นกัน ถัดไปเป็นบัลลังค์ ปล้องไฉนและปลียอด วัดยังมี "พระเจ้าพร้าโต้" พระพุทธรูปศิลปะพม่า มีความสูง 3 เมตร หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนไว้แล้ว และทางวัดได้สร้างศาลาให้ประดิษฐาน นอกจากนี้ในพิพิธภัณฑ์ยังมีพระไม้ขนาดเล็ก ที่สร้างด้วยมีดอีกจำนวน 1,000 องค์
จิม รัช

เจมส์ รัช (เกิด 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2514) เป็นนักแสดง นักแสดงตลก และผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากการรับบทดีน เคร็ก เพลตันในซิทคอมเอ็นบีซีเรื่อง "คอมมูนิตี้" (พ.ศ. 2552-2558) ซึ่งเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลคริติกชอยส์เทเลวิชั่นอวอร์ด สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมในซีรีส์ตลกในปี พ.ศ. 2555 ในปีเดียวกันนั้น เขาได้รับรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยมและได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลลูกโลกทองคำในฐานะหนึ่งในผู้เขียนบทเรื่อง "เดอะเดสเซนแดนซ์".
ชีวิตในวัยเด็ก.
รัชเกิดที่เมืองชาร์ลอตต์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ทั้งเขาและน้องสาวของเขาเป็นบุตรบุญธรรม เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนชาร์ลอตต์ละติน หลังจากจบการศึกษา เขาใช้เวลาหนึ่งปีหลังจบการศึกษาที่โรงเรียนลอว์เรนซ์วิล ในเมืองลอว์เรนซ์วิลล์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของเดอะกราวด์ลิงซึ่งเป็นกลุ่มตลกอิมโพรฟที่อยู่ในลอสแองเจลิส
ฮิมิโกะ

ฮิมิโกะ (<ruby class="templateruby " >卑弥呼<rp>(</rp><rt>ひみこ</rt><rp>)</rp></ruby>; "Himiko"; ประสูติ ป. ค.ศ. 170–248) หรือ ชิงงิวาโอ (親魏倭王; "กษัตริย์แห่งวะ", "สหายแห่งเวย์") เป็นคนทรงและราชินีแห่งยามาไตโคกุในวาโกกุ (倭国) ชุดพงศาวดารจีนตอนต้นบันทึกความสัมพันธ์เชิงเครื่องบรรณาการระหว่างราชินีฮิมิโกะและอาณาจักรเวย์ (ค.ศ. 200–265) และบันทึกว่า ชาวยาโยอิเลือกเธอเป็นผู้ปกครองหลังการสงครามกว่าทศวรรษระหว่างกษัตริย์แห่งวะ
มีการถกเถียงทางวิชาการอย่างหนักตั้งแต่ยุคเอโดะตอนปลายเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของฮิมิโกะและตำแหน่งของนครที่เธอปกครองอยู่ (ยามาไต) โดยมีความคิดเห็นแบ่งออกเป็นระหว่างคีวชูตอนเหนือหรือแคว้นยามาโตะโบราณซึ่งคือคิงกิในปัจจุบัน เคอิจิ อิมามูระ กล่าวว่า "ปัญหายามาไต" (Yamatai controversy) เป็น "การถกเถียงประวัติศาสตร์โบราณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น" มุมมองในปัจจุบันของนักวิชาการระบุว่าร่างของฮิมิโกะอาจถูกฝังอยู่ที่ฮาชิฮากะโคฟุงในจังหวัดนาระ
วัดกำแพง

วัดกำแพง อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วัดกำแพง (อำเภอไชโย)

วัดกำแพง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักฟ้า อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง
วัดกำแพงเป็นวัดเก่าครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แต่ต่อมาคงถูกทิ้งร้างไว้ ตามประวัติของวัดกล่าวว่า สร้าง (บูรณะ) ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2355 ซึ่งยกฐานะเป็นวัด มีเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2467 เขตวิสุงคามาสีมากว้าง 8.10 เมตร ยาว 14.70 เมตร แต่เดิมวัดนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยามากกว่านี้ แต่ถูกน้ำกัดเซาะตลิ่งพังทลายเข้ามามากขึ้นทุกที ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ทางวัดร่วมกับชาวบ้านร่วมกันย้ายเสนาสนะขยับเข้ามาในบริเวณที่ตั้งปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารกำหนดอายุราวครึ่งหลังของพุทธศตวรรษที่ 23 มีลักษณะก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ หันหน้าไปทางด้านทิศตะวันออก ส่วนฐานทำเป็นฐานอ่อนแบบท้องสำเภา ด้านทิศตะวันออกมีประตูทางเข้า 1 ประตู มีซุ้มยื่นออกมาครอบประตูทางเข้าไว้ ส่วนด้านทิศตะวันตกมีประตูทางเข้าอีก 2 ประตู ตั้งอยู่ขวาและซ้ายสุดของผนังด้านนี้ ผนังด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกนี้ก่อฉาบเรียบขึ้นไปเสมอเป็นเนื้อเดียวกันกับหน้าบัน ซึ่งไม่มีลวดลายเครื่องประดับ หลังคาทำเป็น 3 ซ้อน มุงด้วยกระเบื้องหางประหลาดินเผาไม่เคลือบ ภายในวิหารมีเสา 8 เหลี่ยมลอยตัวตั้งรับเครื่องบนอยู่ 2 แถว แถวละ 4 ต้น มีปูนปั้นเป็นรูปบัวแวงประดับอยู่ปลายยอดเสา เครื่องบนภายในของหลังคาไม่มีฝ้ามาปิด 
นอกจากนั้นยังมีเจดีย์ตั้งอยู่ในบริเวณวัด เป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุมไม่สิบสอง ทำเป็นฐานสิงห์ซ้อนกัน 3 ชั้น องค์ระฆังสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองบัลลังก์เหลี่ยม ยอดเป็นบัวกลุ่ม 5 ชั้น สมัยรัตนโกสินทร์
ยันฮี

ยันฮี อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
จีฮุน

พัก จี-ฮุน (เกาหลี: ; เกิด 14 มีนาคม ค.ศ. 2000) หรือที่รู้จักกันในชื่อ จีฮุน เป็นนักร้องและนักเต้นชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นสมาชิกของเทรเชอร์ สังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์
กีฬามวยไทยในเวิลด์เกมส์ 2022

กีฬามวยไทย ในการแข่งขันเวิลด์เกมส์ 2022 ที่เมืองเบอร์มิงแฮม รัฐแอละแบมา สหรัฐ จัดขึ้นระหว่างวันที่ 15 ถึง 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 ที่หอประชุมอนุสรณ์บอตเวลล์ เดิมกำหนดจะจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2564 แต่การแข่งขันถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 อันเป็นผลมาจากการเลื่อนโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 เนื่องจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 นับเป็นครั้งที่ 2 ของมวยไทยที่มีการแข่งขันในเวิลด์เกมส์
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
มีนักกีฬา 96 คน จาก 39 ประเทศ ดังนี้ 
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สมาคมวอลเลย์บอลญี่ปุ่น

สมาคมวอลเลย์บอลญี่ปุ่น  เป็นหน่วยงานกำกับดูแลกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2470 และเป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 และยังเป็นสมาชิกสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชียอีกด้วย เจวีเอมีหน้าที่จัดการทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่นและวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น
วัดถนน

วัดถนน หรือ วัดถนนสุธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโผงเผง อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง
ตามประวัติของวัดระบุว่าวัดถนนสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2323 ในสมัยกรุงธนบุรี แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2275 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2280
ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐาน "หลวงพ่อพุทธรำพึง" เป็นพระพุทธรูปแกะสลักด้วยไม้สูง 2 เมตรเศษ น่าจะแกะสลักจากไม้ต้นโพธิ์ เป็นพระพุทธรูปปางรำพึง โดยพระพุทธรูปปางรำพึง คือ พระพุทธรูปในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ทั้งสองประสานยกขึ้นประทับที่พระอุระ (อก) พระหัตถ์ขวาทับพระหัตถ์ซ้าย สันนิษฐานว่าลอยน้ำมาจากทางเหนือ หลวงพ่อพุทธรำพึงประดิษฐานอยู่ในวิหารข้าง ๆ อุโบสถ ทางด้านหลังวิหารมีศาลาการเปรียญหลังเก่าที่ได้รับการบูรณะแล้ว บนเพดานแกะสลักเป็นพระพุทธบาท มีขนาดโดยประมาณ กว้าง 30 นิ้ว ยาว 70 นิ้ว อายุนับ 100 ปี
วัดลัฎฐิวนาราม (จังหวัดภูเก็ต)

วัดลัฎฐิวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่
วัดลัฏฐิวนารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2301 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ต่อมาได้โยกย้ายเสนาสนะไปสร้างวัดใหม่ขึ้นมาชื่อ วัดไชยธาราราม ทำให้ที่วัดเดิมต้องกลายสภาพเป็นวัดร้างชั่วระยะหนึ่ง ชาวบ้านได้ใช้ที่ในบริเวณนั้นเป็นป่าช้า ชาวบ้านเรียกบริเวณนั้นว่า "โคกวัด" จน พ.ศ. 2446 มีพระธุดงค์มาปักกลด ชาวบ้านเลื่อมใสจึงได้สร้างเสนาสนะถวาย และได้บูรณะพัฒนาขึ้นเป็นหลักฐานมั่นคงตามลำดับ จนกระทั่งได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างเมื่อ พ.ศ. 2507 ทางด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500 นอกจากนั้นภายในวัดยังมีโรงเรียนระดับประถมศึกษา พิพิธภัณฑ์และห้องสมุด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์กว้าง 11 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กุฏิสงฆ์ 4 หลัง ศาลาตั้งบำเพ็ญกุศลและฌาปนสถาน สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และพระประธานที่ศาลาการเปรียญมีผู้ถวายไว้เมื่อ พ.ศ. 2510
วัดพิกุลทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)

วัดพิกุลทอง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพิกุลทอง อำเภอท่าช้าง จังหวัดสิงห์บุรี มีเนื้อที่ จำนวน 103 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 15 แปลง มีเนื้อที่ทั้งหมด จำนวน 189 ไร่ 2 งาน 65 ตารางวา
วัดพิกุลทอง มีขุนสิทธิ์ สถิตย์บุตร (เสือ) นายกลับ สถิตย์บุตร และนายช่วง เป็นหัวหน้าดำเนินการก่อสร้างวัดนี้ขึ้น โดยเดิมชื่อว่า วัดใหม่พิกุลทอง แต่ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดใหม่ เพราะว่าเป็นวัดสร้างขึ้นใหม่ในเขตนี้ โดยมิได้เป็นวัดร้างมาก่อน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2434 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2483 จึงได้ขอเปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดพิกุลทอง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515 อย่างไรก็ดีชาวบ้านในปัจจุบันเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดหลวงพ่อแพ เพราะหลวงพ่อแพ อดีตเจ้าอาวาส เป็นพระที่ชาวบ้านเคารพรักมาก ท่านได้ทำประโยชน์ แก่พุทธศาสนาไว้มากมาย และเมื่อ พ.ศ.2535 ได้รับยกฐานะวัดขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์หลวงพ่อแพ จัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับ ประวัติและเครื่อง อัฐบริขารของหลวงพ่อแพตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน วัดมีพระพุทธรูปปางประทานพรองค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย คือ "พระพุทธสุวรรณมงคลมหามุนี" หรือ "หลวงพ่อใหญ่" องค์สีทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 11 วา 2 ศอก 7 นิ้ว สูง 21 วา 1 คืบ 3 นิ้ว ภายในเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กประดับด้วยโมเสกทองคำธรรมชาติชนิด 24 เค รอบ ๆ พระวิหารใหญ่มีวิหารคตซึ่ง ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประจำวันต่าง ๆ และพระสังกัจจายน์องค์ใหญ่
วัดอ่าวน้อย

วัดอ่าวน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอ่าวน้อย อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
วัดอ่าวน้อย หรือ วัดถ้ำพระนอน ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2530 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ภายในวัดมีถ้ำพระนอน อายุ 300–500 ปี ที่ตั้งอยู่บนภูเขาฝั่งติดทะเลอ่าวน้อย ภายในถ้ำประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ 2 องค์ ห่มจีวรสีเหลืองลักษณะเดียวกันทั้งสององค์ องค์แรกประดิษฐานอยู่บริเวณปากถ้ำ เป็นพระนอนตะแคงขวา มีความยาว 20 เมตร ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ลึกเข้าไปภายใน เป็นพระนอนตะแคงซ้ายมีความยาว 14 เมตร กล่าวกันว่าในอดีตถ้ำพระนอนเคยเป็นสถานที่ที่ชาวเรือมักเข้ามาอาศัยเพื่อหลบพายุฝน 
อีกจุดเด่นของวัดคืออุโบสถไม้สักทองทั้งหลัง ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อนและที่ผนังอุโบสถแกะสลักเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ
นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ

นายน้อยจอมโกย ก้าวสู่เส้นทางแห่งวีรบุรุษ (; โรมาจิ: "Nige Jōzu no Wakagimi") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวอิงประวัติศาสตร์ เขียนและวาดภาพประกอบโดยยูเซ มัตสึอิ สร้างจากเรื่องจริงในประวัติศาสตร์ของโฮโจ โทกิยูกิ ซามูไรหนุ่มผู้ปรารถนาจะแก้แค้นอาชิกางะ ทากาอูจิ ซามูไรผู้ทรยศหักหลังที่ทำให้ตระกูลของเขาต้องล่มสลาย เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร "โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนมกราคม 2021 ณ เดือนกรกฎาคม 2024 ได้ถูกตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 16 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ผลิตโดยสตูดิโอโคลเวอร์เวิกส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน 2024
มังงะเรื่องนี้ได้รับรางวัลมังงะโชงากูกัง ครั้งที่ 69 ในปี 2024
คำนำ.
ดำเนินเรื่องในช่วงปลายยุคคามากูระและต้นยุคมูโรมาจิ ระหว่างการฟื้นฟูเค็มมุ เรื่องราวนี้เล่าถึงโฮโจ โทกิยูกิ เด็กหนุ่มจากตระกูลโฮโจที่ต้องหลบหนีหลังจากตระกูลของเขาถูกตระกูลอาชิกางะที่นำโดยอาชิกางะ ทากาอูจิโค่นล้ม พันธมิตรเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือนักบวชลึกลับและเหล่าผู้ติดตาม เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีและล้างแค้น ด้วยอาวุธเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือพลังวิเศษในการหลบหนีและพรางตัว
ให้เสียงโดย: อาซากิ ยูอิคาวะ
ให้เสียงโดย: ยูอิจิ นากามูระ
ให้เสียงโดย: ฮินากิ ยาโนะ
ให้เสียงโดย: มาริ ฮิโนะ
ให้เสียงโดย: ซายูมิ ซูซูชิโระ
ให้เสียงโดย: อาโออิ ยูกิ
ให้เสียงโดย: คิคุโนะสุเกะ โทยะ
พีพีพีพีพีพี

พีพีพีพีพีพี (PPPPPP) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวดนตรี แต่งเรื่องและวาดภาพโดย Mapollo 3 ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 4 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
วิทช์วอทช์

วิทช์วอทช์ (; โรมาจิ: "Witchi Wotchi") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเค็นตะ ชิโนฮาระ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 21 ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2568 ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ อนิเมะซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอ Bibury Animation Studios เริ่มออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568
ซาคาโมโตะเดส์

ซาคาโมโตะเดส์ ("Sakamoto Days") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยูโตะ ซูซูกิ ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 13 เมื่อเดือน กันยายน พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์
ให้เสียงโดย: อิทธิพล มามีเกตุ
ให้เสียงโดย: เฉลิมพล แพทย์คดี
ให้เสียงโดย: กรรัตน์ วงศ์เวชสวัสดิ์
ให้เสียงโดย: กีรติ วิมุกตะลพ
ให้เสียงโดย: ฐิติกมล หมดห่วง
ให้เสียงโดย: ศิวพันธ์ บุณยรัตพันธุ์
ให้เสียงโดย: นัตสึกิ ฮานาเอะ (ญี่ปุ่น), อภิชิต ลิขิตลิ้มปรีชา (ไทย)
ให้เสียงโดย: ทากุ ยาชิโระ (ญี่ปุ่น), ธนากร ณ บางช้าง (ไทย)
ให้เสียงโดย: ซาโอริ ฮายามิ (ญี่ปุ่น), เกศฎาภรณ์ เจียรเจริญ (ไทย)
ให้เสียงโดย: ฮิโรกิ ยาซูโมโตะ (ญี่ปุ่น), ธนกฤต เจนคลองธรรม (ไทย)
ให้เสียงโดย: โฮจู โอตสึกะ (ญี่ปุ่น), เอกชัย พงศ์สมัย (ไทย)
ให้เสียงโดย: ซาโตชิ ฮิโนะ (ญี่ปุ่น), กรวิชญ์ จันทร์เปล่งศรี (ไทย)
ให้เสียงโดย: มาโอะ อิจิมิจิ (ญี่ปุ่น), ฐิติกมล หมดห่วง (ไทย)
ให้เสียงโดย: โนบูฮิโกะ โอกาโมโตะ (ญี่ปุ่น), พิพัฒน์ บุญสิทธิเลิศ (ไทย)
ให้เสียงโดย: ไดกิ ยามาชิตะ (ญี่ปุ่น), พรเทพ บุญเวียนวงษ์ (ไทย)
ให้เสียงโดย: มามิโกะ โนโตะ (ญี่ปุ่น), นันทนาพร ประสมศรี (ไทย)
ให้เสียงโดย: ไดซูเกะ นามิกาวะ (ญี่ปุ่น), คมสรร รัตนากรบดี (ไทย)
ให้เสียงโดย: โคกิ อูจิยามะ (ญี่ปุ่น), รุจิระ ขจีเจริญ (ไทย)
ให้เสียงโดย: คาซูยูกิ โอกิตสึ (ญี่ปุ่น), อรุษ โรจนานันท์ (ไทย)
ให้เสียงโดย: เซ็ตสึจิ ซาโต (ญี่ปุ่น), วิทยา ผาสุข (ไทย)
ให้เสียงโดย: มาซายะ มัตสึกาเซะ (ญี่ปุ่น), ศิวพันธ์ บุณยรัตพันธุ์ (ไทย)
ให้เสียงโดย: มาซาอากิ มิซูนากะ (ญี่ปุ่น), ธนกฤต เอ็นดูรัศมี (ไทย)
ให้เสียงโดย: ฮิโรชิ สึจิดะ (ญี่ปุ่น), ธนกฤต เจนคลองธรรม (ไทย)
ให้เสียงโดย: มาซาโกะ คัตสึกิ (ญี่ปุ่น), ชนิดาภา มัฐผา (ไทย)
ให้เสียงโดย: ยาสุฮิโระ มามิยะ (ญี่ปุ่น), รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม (ไทย)
ให้เสียงโดย: ยูมิ อูจิยามะ (ญี่ปุ่น), นิรมล กิจภิญโญชัย (ไทย)
ให้เสียงโดย: ไทชิ มูราตะ (ญี่ปุ่น), สรวิศ ตงเท่ง (ไทย)
ให้เสียงโดย: ยูโกะ คาอิดะ (ญี่ปุ่น), นิมมาน ชุนหชา (ไทย)
ให้เสียงโดย: โคซูเกะ โทริอูมิ (ญี่ปุ่น), ภูเบศ พัฒน์ปรีชา (ไทย)
ให้เสียงโดย: ชิอากิ โคบายาชิ (ญี่ปุ่น), ดรุฑ ถิรสุวรรณ (ไทย)
ให้เสียงโดย: เรียวตะ ทาเกอูจิ (ญี่ปุ่น), สมพร อ่วมใจบุญ (ไทย)
เดอะ พันนิชเชอร์ (ละครชุดทางโทรทัศน์)

เดอะ พันนิชเชอร์  หรือ The Punisher เป็นละครชุดทางโทรทัศน์สัญชาติอเมริกันที่สร้างโดย สตีฟ ไลท์ฟุต สำหรับบริการสตรีมมิ่งทางเน็ตฟลิกซ์ โดยอิงจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน ตั้งอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยเรื่องราวต่อเนื่องกับภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์อื่น ๆ ของแฟรนไชส์และเป็นการแยกออกจากเรื่องแดร์เดวิล ซีรีส์นี้ผลิตโดยมาร์เวลเทเลวิชันร่วมกับ ABC Studios และ Bohemian Risk Productions โดยมีไลท์ฟุตรับหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการแสดง
ทุกตอนของซีซั่นแรกเปิดตัวในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 หนึ่งเดือนต่อมาซีรีส์นี้ได้รับการถ่ายทำต่อสำหรับซีซันที่สองซึ่งเปิดตัวในวันที่ 18 มกราคม 2562 ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 เน็ตฟลิกซ์ได้ยกเลิกซีรีส์นี้หลังจากสองซีซั่น
สนามกีฬาโอลิมปิก (ลอนดอน)

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2021-02-01T17:40:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Patseaza</username>
 </contributor>
 <comment>Patseaza ย้ายหน้า สนามกีฬาโอลิมปิก (ลอนดอน) ไปยัง สนามกีฬาลอนดอน: ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ</comment>
 <origin>9236639</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อี โด-ฮย็อน

อี โด-ฮย็อน (เกิด 11 เมษายน ค.ศ. 1995) มีชื่อจริงว่า อิม ดง-ฮย็อน  เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงจากการรับบทโก ชอง-มย็อง ในละครเรื่อง "รอรักโรงแรมพันปี" (2019) บทโก อู-ย็อง ใน "ย้อนรัก ย้อนวัยฝัน" (2020) "สวีทโฮม" (2020) และ "ในความทรงจำที่ควังจู" (2021)
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา.
อี โด-ฮย็อนเกิดที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1995 เป็นลูกชายคนโตและมีน้องชายชื่ออิม ดง-ฮย็อก ซึ่งมีความบกพร่องทางสติปัญญา เขาสำเร็จการศึกษาจากหลักสูตรวิชาภาพยนตร์และการละครที่มหาวิทยาลัยจุงอัน
อาชีพ.
อี โด-ฮย็อน เริ่มเข้าสู่วงการแสดงเมื่อปี ค.ศ. 2017 ในละครเรื่อง "ฟ้าพลิก ชีวิตยังต้องสู้" ในบทบาท อี จุน-โฮ ตอนเด็ก
ในปี ค.ศ. 2018 อี โด-ฮย็อน ได้รับบทในละครแนวโรแมนติกเรื่อง "รักครั้งนี้ หัวใจ 17" ในฐานะสมาชิกของชมรมพายเรือของโรงเรียนมัธยมปลายและเป็นเพื่อนสนิทของยู ชัน นักแสดงนำชาย เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขา "ตัวละครแห่งปี" ของเอสบีเอสดรามาอะวอดส์ 2018 ควบคู่ไปกับอัน ฮโย-ซ็อบ และโช ฮย็อน-ซิก ในปีเดียวกันเขายังปรากฏในละครเรื่อง "สะอาดนักต้องรักให้เข็ด" โดยรับบทเป็นน้องชายของนักแสดงนำหญิง
ในปี ค.ศ. 2019 อี โด-ฮย็อน ร่วมการแสดงในละครแฟนตาซีเรื่อง "รอรักโรงแรมพันปี" ซึ่งเป็นหนึ่งในละครเกาหลีที่มีอันดับสูงสุดในเคเบิลทีวี เขายังปรากฏในละคร "ชีวิตพลิกล็อกของ ส.ส.ตกอับ" และละครพิเศษเรื่อง "สเคาติงรีพอร์ต" อีกด้วย ซึ่งเขาได้ชนะรางวัลในสาขา "นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในรางวัลละครสั้นเรื่องเดียว/พิเศษ/เรื่องสั้น" ในงานเอสบีเอสดรามาอะวอดส์ 2019
ในปี ค.ศ. 2020 อี โด-ฮย็อนได้แสดงละครแนวโรแมนติกตลกเรื่อง "ย้อนรัก ย้อนวัยฝัน" ซึ่งสร้างดัดแปลงจากภาพยนตร์อเมริกันเรื่อง "17 ขวบอีกครั้ง กลับมาแก้ฝันให้เป็นจริง" นอกจากนี้ยังได้รับการแสดงในเน็ตฟลิกซ์ เรื่อง "สวีทโฮม" ที่ดัดแปลงมาจากเว็บตูน
ในปี ค.ศ. 2021 อี โด-ฮย็อนปรากฏตัวในละคร"ปมปีศาจ" ซึ่งเขารับบทเป็นตัวละครของชิน ฮา-คยุน เขายังแสดงในละครเรื่อง "ในความทรงจำที่ควังจู" ทางช่องเคบีเอส2 ซึ่งเป็นละครที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1980 ระหว่างการก่อการกำเริบควังจูทำให้เขาได้รับตำแหน่ง "เมโล-คิงรุ่นต่อไป" จากการแสดงที่น่าทึ่งในประเภทประโลมโลก ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 เขาได้รับการยืนยันในการร่วมละครช่องทีวีเอ็นเรื่อง "เมลันโคเลีย" ร่วมกับอิม ซู-จ็อง ออกอากาศในช่วงครึ่งหลังของปี ค.ศ. 2021 ถึงสิ้นปี ค.ศ. 2021 เขายังได้เป็นพิธีกรของงานเคบีเอสดรามาอะวอดส์ปี ค.ศ. 2021 ร่วมกับซ็อง ซี-คย็อง และคิม โซ-ฮย็อน
ในปี ค.ศ. 2022 อี โด-ฮย็อนได้แสดงในเว็บซีรีส์เรื่อง "เรนคาร์เนชันเลิฟ" ซึ่งเป็นเว็บซีรีส์ขนาดสั้นของการโฆษณายาแก้เมารถ นี่เป็นการกลับมาพบกันครั้งที่สามกับโก มิน-ซี ในเดือนธันวาคม เขาได้รับบทนำในละครเน็ตฟลิกซ์ที่เขียนโดยนักเขียนคิม อึน-ซุก เรื่อง"เดอะกลอรี" รวมกับซง ฮเย-คโย
วัดสามัคคีสุทธาวาส

วัดสามัคคีสุทธาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางอ้อ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน ส่วนที่ธรณีสงฆ์มีจำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 8 ตารางวา
วัดสามัคคีสุทธาวาสสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมมีชื่อว่า วัดบางพระครู ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสามัคคีสุทธาวาส" เมื่อ พ.ศ. 2505 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2445 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 20.20 เมตร ด้านการศึกษา วัดได้จัดให้มาการสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2504 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประถมศึกษาขึ้นในวัด ปัจจุบัน พระเทพปัญญามุนี (ทองดี ฐิตายุโก) เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาส
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะมีอุโบสถกว้าง 16 เมตร ยาว 20.20 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตัก 6 ศอก พร้อมด้วยพระอัครสาวก กุฏิสงฆ์จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 12.30 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 และศาลาการเปรียญกว้าง 19.80 เมตร ยาว 14.77 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484
วัดแจ่มราษฎร์ศรัทธาธรรม

วัดแจ่มราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านสีล้ง ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 73 ตารางวา
วัดแจ่มราษฎร์ศรัทธาธรรมหรือที่ประชาชนนิยมเรียกว่า วัดสีล้ง สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2482 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 ผู้นำในการสร้างวัดคือพระแจ่ม ได้ชักชวนราษฎรบ้านสีล้งร่วมกันบริจาคทรัพย์เพื่อซื้อที่ดินของนายทองอยู่ บุญชู เป็นเงิน 80 บาท แต่นายทองอยู่คิดเงินเพียง 40 บาท นอกนั้นถวายเป็นทุนในการสร้างวัด สร้างเสนาสนะ ปลูกเรือนปั้นหยาชั้นเดียว ใช้ชื่อว่า สำนักสงฆ์บ้านสีล้ง พระแจ่มช่วยดูแลได้ประมาณ 6 เดือน ก็กลับไปยังวัดหนามแดง จังหวัดฉะเชิงเทรา จากนั้นพระพุกและพระเที่ยงได้มาช่วยดูแลวัดเป็นการชั่วคราว ต่อมาราษฎรบ้านสีล้งไดันิมนต์พระสงฆ์จากวัดโสธรวรารามวรวิหารมาเป็นเจ้าอาวาส พระสะอาดเข้ามารักษาการเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2490 และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อ พ.ศ. 2492 วัดได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดแจ่มฟ้า และเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดแจ่มฟ้าราษฎร์ศรัทธาธรรม" ทางด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมซึ่งเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างด้วยคอนกรีต ศาลาการเปรียญ กว้าง 22 เมตร ยาว 28 เมตร เป็นอาคารไม้ กุฏิ จำนวน 15 หลัง เป็นอาคารไม้ นอกจากนั้นยังมีหอระฆัง ฌาปนสถาน และสุสาน ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือรูปหล่อหลวงพ่อปาน ซึ่งจำลองมา
วัดดอนใหญ่ (จังหวัดปทุมธานี)

วัดดอนใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองซอยที่ 8 ตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 20 ไร่ 28 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มแวดล้อมด้วยที่นา
วัดดอนใหญ่เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยหลวงโยธานฤบาลและนางสะอาดผู้เป็นภรรยา ถวายที่นาประมาณ 13 ไร่ ต่อมานางเพิ่มได้ถวายที่นาอีก 12 ไร่ ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดกลางคลองแปด ตามชื่อภูมิประเทศที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465
สิ่งโดดเด่นในวัด คือ อุโบสถเงิน เป็นแบบจัตุรมุข ชาวบ้านขนานนามว่า "อุโบสถเงินในปทุมทอง" ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่สีขาว นามว่า "สมเด็จพระสุวรรณปทุมพุทธพจนวราภรณ์" หรือ "หลวงพ่อใจดีมั่งมีศรีสุข" วิหารประดิษฐานพระพุทธรูปต่าง ๆ เช่น พระพิฆเณศ พระพรหม องค์ท้าวจตุคามรามเทพ เทพทันใจ พระแม่ธรณี พระสีวลี พระอุปคุต พระพุทธชินราช และไอ้ไข่ ภายในวัดยังมีการสร้างอนุสรณ์ของพระมหากษัตริย์ที่สำคัญอย่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระเจ้าตากสินมหาราช และพระปิยมหาราชเป็นต้น ภายนอกบริเวณวัดยังมีบ่อเลี้ยงปลาสำหรับให้อาหารปลาได้
วัดไทยเจริญ (จังหวัดนนทบุรี)

วัดไทยเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดไทยเจริญ ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดไทยเจริญเดิมชื่อ วัดบ้านจีน สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2224 ในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยชาวจีนที่มาตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณนี้ได้สร้างวัดขึ้น ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2482 รัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ประกาศรัฐนิยม เปลี่ยนชื่อประเทศจากสยามมาเป็นประเทศไทย วัดวาอารามที่มีคำเรียกชนชาติอื่นอยู่ในชื่อก็ให้เปลี่ยนเป็นคำว่า "ไทย" หรือเป็นคำอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับชนชาติ ดังนั้น "วัดบ้านจีน" จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดไทยเจริญ"
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 หอสวดมนต์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ ประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยและหลวงพ่อพุทธอาคม
วัดมีประเพณีที่สำคัญ คือ ประเพณีการทำบุญตักบาตรพระร้อยแปด เป็นประเพณีที่จัดขึ้นหลายวัดด้วยกัน ได้แก่ วัดไทยเจริญ วัดบางไกรนอก วัดอุทยาน และวัดบางไกรใน เริ่มในวันแรม 8 ค่ำ เดือน 12 ซึ่งถือว่าเป็นวันทำบุญที่แท้จริง แต่ประเพณีจะเริ่มขึ้นตั้งแต่ 7 ค่ำ เดือน 12 โดยเริ่มพิธีตั้งแต่ตอนบ่าย มีการแห่พระพุทธรูปที่มีชื่อเสียงของแต่ละวัด เช่น หลวงพ่ออาคม จากวัดไทยเจริญ แห่ไปตามลำน้ำ มีการรำประกอบ ประชาชนส่วนใหญ่ที่มาทำบุญจะมาทางเรือ ระหว่างการทำบุญนี้ ชาวบ้านจะแต่งตัวเป็นฤๅษีหรือนำผ้าเหลืองมาห่มให้ใช้ขันครอบศีรษะ สมมุติเป็นพระมาร่วมบิณฑบาตด้วย
วัดอุทยาน

วัดอุทยาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านวัดอุทยาน ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดอุทยานสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 ในสมัยอยุธยา เข้าใจกันว่าเดิมบริเวณนี้เป็นอุทยานหรือที่สวนของกษัตริย์สมัยพระเจ้าอู่ทองที่เสด็จหนีโรคร้ายมา [ในย่านนี้ยังมีวัดที่มีตำนานเกี่ยวข้องกับพระองค์อีกหลายวัด เช่น วัดปราสาท วัดปรางค์หลวง และวัดบ้านค่าย (แคใน) เป็นต้น] เมื่อโรคร้ายที่ระบาดได้หมดไปและพระองค์เสด็จกลับแล้ว จึงได้มีการจัดสร้างวัดและใช้ชื่อตามลักษณะที่ตั้งวัดคือ "วัดอุทยาน"
การบูรณปฏิสังขรณ์ได้เริ่มอย่างจริงจังหลังจาก พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา เจ้าอาวาสรูปแรก คือ หลวงปู่เพิ่ม เป็นพระเถระผู้ใหญ่ที่ได้รับความเลื่อมใสศรัทธาของประชาชนในพื้นที่มาก ร่ำลือกันว่า หลวงปู่เพิ่มมอบแผ่นทอง 1 แผ่นให้แม่ค้าพ่อค้าที่มาทำบุญตักบาตรไปติดหัวเรือ ปรากฏว่า ทำมาค้าขายดีขึ้นจนร่ำรวยไปตามกัน ทางวัดยังได้มีการจัดสร้างวัตถุมงคล "เรือทองเศรษฐี 1 ในสยาม" พระเครื่อง "เหรียญหลวงปู่เพิ่ม นะสีเล สองแผ่นดิน รุ่น 1" และ เครื่องราง "พายทองเศรษฐีหลวงปู่เพิ่ม 1 เดียวในสยาม"
อุโบสถ หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ได้รับการบูรณะหลังจาก พ.ศ. 2500 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 กุฏิสงฆ์ส่วนมากเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น มุงด้วยกระเบื้อง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499
วัดปากบึง

วัดปากบึง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสองต้นนุ่น เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่
วัดปากบึงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ชื่อวัดคงเรียกขานกันตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัดมาแต่เดิม กล่าวคือ ตั้งอยู่ที่ปากบึง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471 วัดเปิดให้มีการเรียนการสอนนักธรรม (ตรี) ให้แก่พระนวกะและสอนวิปัสสนาให้แก่ญาติโยมทุกวันพระ 
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มริมคลอง ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 12.35 เมตร ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระประธานนามว่า "หลวงพ่อเพชร" ศาลาการเปรียญ กว้าง 15.30 เมตร ยาว 16.35 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง ก่อสร้างด้วยไม้ นอกจากนั้นยังมีหอสวดมนต์ ฌาปนสถาน และสุสาน วัดมีรูปปั้นจำลองหลวงปู่ทองไว้ให้ประชาชนสักการะบูชา โดยจัดงานในวันเพ็ญเดือน 3 เป็นประจำทุกปี
ใบประดับ

ใบประดับ  เป็นใบที่เปลี่ยนแปลงไปทำหน้าที่อื่น โดยเฉพาะหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับการสืบพันธุ์ เช่น ดอก แกนช่อดอก หรือโคนสน ใบประดับมักมีขนาด รูปทรง และสีแตกต่างจากใบไม้ทั่วไป ใบประดับของเฟื่องฟ้ามีสีสดเพื่อดึงดูดพาหะถ่ายเรณูแทนกลีบดอกสีขาวขนาดเล็ก ใบประดับของหญ้าเปลี่ยนรูปเป็นกาบบน (palea) และกาบล่าง (lemma) หุ้มดอกและผล ใบประดับของพืชกลุ่มพิโนฟิตาทำหน้าที่รองรับโคน และใบประดับของพืชชนิด "Marcgravia evenia" มีลักษณะคล้ายจานเพื่อสะท้อนคลื่นเสียงจากค้างคาว ทั้งนี้คำว่า bract มาจากภาษาละติน "bractea" แปลว่า แผ่นโลหะบาง ๆ
ริ้วประดับ (epicalyx) เป็นใบประดับประเภทหนึ่งที่ก่อตัวเป็นวงรอบวงกลีบเลี้ยง พบในพืชวงศ์ชบา กาบหุ้มช่อดอก (spathe) เป็นใบประดับขนาดใหญ่ที่หุ้มดอก พบในพืชกลุ่มปาล์ม ไอริส และโครคัส พืชสกุล "Arum" มีกาบหุ้มช่อดอกสีสดเพื่อดึงดูดพาหะถ่ายเรณู ขณะที่ภายในกาบเป็นช่อดอกที่ดอกย่อยเกิดเรียงบนแกนกลาง เรียกว่า ช่อเชิงลดมีกาบ (spadix)
ระเบียงภาพ.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
กยูมรี

กยูมรี  เป็นเทศบาลเมืองและเมืองใหญ่สุดอันดับสองของประเทศอาร์มีเนีย และเป็นศูนย์กลางการบริหารของจังหวัดชีรักทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ ในปลายศตวรรษที่สิบเก้า เมืองนี้เคยมีชื่อว่า อะเลคซันโดรปอล (Alexandropol) ซึ่งในขณะนั้นเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอาร์มีเนียตะวันออกภายใต้การปกครองของรัสเซียด้วยประชากรเทียบเท่ากับเยเรวาน ในยุคโซเวียต เมืองนี้ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เลนีกานาน (Leninakan) ประชากรของเมืองสูงขึ้นถึงราว 200,000 คน จนกระทั่งเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ใน ค.ศ. 1988 ที่ซึ่งเมืองนี้ได้รับผลกระทบอย่างหนัก จากสำมะโนปี ค.ศ. 2011 มีประชากร 121,976 คน ซึ่งลดลงจาก 150,917 คนในสำมะโนปี ค.ศ. 2001
กยูมรียังเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลชีรักของคริสตจักรอัครสาวกอาร์มีเนีย
วัดจันทรสโมสร

วัดจันทรสโมสร [จัน-สะ-โม-สอน] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ ปัจจุบันพระมหาสุชาติ ธมฺมรโต ตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านเป็นพระโหราจารย์ชื่อดัง
วัดจันทรสโมสรสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2386 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 32 เมตร ในด้านการศึกษา วัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษาในที่ดินของวัด คือ โรงเรียนวัดจันทรสโมสร
ภายในวัดมีอุโบสถที่หลวงวิศาลศิลปกรรม (เชื้อ ปัทมจินดา) เป็นผู้ออกแบบ หน้าบันประตูหน้าต่างทุกบานแกะสลักด้วยหินอ่อน มีพระราหู ภายในวัดยังประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์หลายองค์ มีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบางพลี หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดบ้านแหลมเป็นอาทิ นอกจากนั้นยังมีพระประจำวันเกิดด้วย เสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง ศาลาการเปรียญ ฌาปนสถาน และสุสาน
วิหารการ์นี

วิหารการ์นี ("Gaṙnii tačar",) เป็นอาคารยุคกรีก-โรมันชนิดมีระเบียงเสาแห่งเดียวที่ยังหลงเหลือในประเทศอาร์มีเนีย และในพื้นที่อดีตสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต วิหารมีลักษณะของความเป็นสถาปัตยกรรมกรีกโบราณ-โรมัน และประดับด้วยเสาแบบไอออนิก ตัววิหารตั้งอยู่ในหมู่บ้านการ์นี ประเทศอาร์มีเนีย วิหารนี่เป็นสิ่งก่อสร้างและสัญลักษณ์ชิ้นสำคัญของอาร์มีเนียยุคก่อนศาสนาคริสต์
สันนิษฐานกันว่าวิหารนี้สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ทีรีดาเตสที่หนึ่ง ในศตวรรษที่หนึ่งเพื่อบูชาเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ของลัทธิเพเกินอาร์มีเนีย เทพเจ้ามีหร์ หลังประเทศอาร์มีเนียรับศาสนาคริสต์เข้ามาในศตวรรษที่สี่ วิหารนี้ได้ถูกแปลงเป็นพระราชวังฤดูร้อนของพระนางโกสโรวิดูกต์ ธิดาของกษัตริย์ทีรีดาเตสที่สาม นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าวิหารนี้เป็นสุสาน ไม่ใช่วิหาร จึงทำให้วิหารนี้รอดพ้นจากการทุบทำลายสิ่งก่อสร้างของลัทธิเพเกิน วิหารนี้พังทลายลงมาในระหว่างแผ่นดินไหวใหญ่ ปี 1679 ภายหลังการขุดค้นและความสนใจในโบราณคดีในศตวรรษที่สิบเก้าและยี่สิบ วิหารนี้ได้สร้างขึ้นใหม่ในปี 1969 ถึง 1975 โดยใช้วิธีอะนาสทีลอซิส ในปัจจุบัน วิหารการ์นีเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของอาร์มีเนีย และเป็นวิหารหลักของลัทธิเฮทาน (ลัทธิเพเกินแบบอาร์มีเนียยุคใหม่)
สปิริตแฟเรอร์

สปิริตแฟเรอร์  เป็นเกมแอ็กชันการจำลองการจัดการและกระบะทรายแนวอินดี ที่พัฒนาและเผยแพร่โดยสตูดิโอธันเดอร์โลตัสเกมส์ของแคนาดา ซึ่งได้รับการเผยแพร่สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, แมคโอเอส, ลินุกซ์, เพลย์สเตชัน 4, นินเท็นโด สวิตช์, เอกซ์บอกซ์วัน และสตาเดียในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โดยตัวละครหลักที่ชื่อสเตลลา ได้กลายเป็น "สปิริตแฟเรอร์" ซึ่งมีหน้าที่ในการส่งวิญญาณของผู้ตายไปสู่ชีวิตหลังความตาย เกมนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์โดยทั่วไป โดยยกย่องรูปแบบการเล่นที่ดำเนินไปอย่างช้า ๆ, ภาพเคลื่อนไหวโดยละเอียด, ดนตรีออเคสตรา และธีมที่เป็นเอกลักษณ์
โครงเรื่อง.
ผู้เล่นสวมบทเป็นสเตลลา พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเธอที่เป็นแมวชื่อแดฟโฟดิล ซึ่งเธอได้รับช่วงต่อจากแครอนในตำนานในฐานะสปิริตแฟเรอร์คนใหม่ โดยเป็นคนล่องเรือข้ามฟากในทะเลเพื่อค้นหาวิญญาณ รวมทั้งตอบสนองความปรารถนาสุดท้ายของพวกเขา และสุดท้ายก็พาพวกเขาไปที่เอเวอร์ดอร์ ซึ่งเป็นประตูสู่ชีวิตหลังความตาย
การตอบรับ.
"สปิริตแฟเรอร์"ได้รับ "บทวิจารณ์ที่เป็นที่นิยมโดยทั่วไป" สำหรับเวอร์ชันพีซี ตามตัวรวบรวมบทวิจารณ์ เมทาคริติก
ทอม มากส์ จากเว็บไซต์"ไอจีเอ็น"' ให้คะแนนเกม 9 เต็ม 10 และให้รางวัลเอดิเตอส์ชอยซ์ โดยเปรียบเทียบเกมดังกล่าวเป็นการผสมผสานระหว่าง"แอนิมอลครอสซิง"และเกมแพลตฟอร์ม เขาระบุว่าในขณะที่เกม "ต่อสู้กับหัวข้อที่หนักหน่วงเกี่ยวกับความตายและผู้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง" แต่ก็ยัง "มีสีสัน" และ "รู้สึกดี" เขาเรียกแคมเปญนี้ว่า "เต็มไปด้วยตัวละครที่มีเสน่ห์พร้อมเรื่องราวที่น่าเศร้าและน่าประทับใจ" แม้ว่าจะระบุว่า "ไม่ใช่ทุกตัวละครที่มีผลกระทบเท่าคนอื่น" เขาระบุว่าการย้อนรอยนั้น "น่าเบื่อ" และหลักเกณฑ์ของเกมก็กลายเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ โดยงานทางโลกกลายเป็น "รวดเร็วซ้ำซาก" หากผู้เล่นพยายามเพิ่มความชำนิชำนาญ แต่การที่เกมบังคับให้ตัวละครอันเป็นที่รักจากไปนั้นส่งผลต่ออารมณ์
ราเชล วอตส์ จากนิตยสาร"พีซี เกมเมอร์" ได้ให้คะแนนเกมที่ 85 เต็ม 100 โดยกล่าวว่าเป็น "ซิมชีวิตที่มีประโยชน์" ที่ "เกี่ยวข้องกับหัวข้อแห่งความตาย และความเห็นอกเห็นใจด้วยความสมดุลอย่างเชี่ยวชาญ" อย่างไรก็ตาม เธอได้วิจารณ์ "ความคลุมเครืออย่างมีจุดมุ่งหมาย" เกี่ยวกับธรรมชาติของชีวิตหลังความตายและผู้อยู่อาศัยในฐานะ "ความชัดเจนของเจตนาของตัวละคร[ซึ่งทำให้สับสน]" เอริก แวน อัลเลน จาก"ยูเอสเกมเมอร์"ได้ให้คะแนนเกมที่ 4 เต็ม 5 โดยกล่าวว่างานเขียนของเกมนี้ "อบอุ่น, ตลก และมีเสน่ห์" และเกมนี้ "สนุกที่สุดในส่วนเล็ก ๆ"
เกมนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเกมส์ฟอร์อิมแพกต์และเกมอินดียอดเยี่ยมจากเดอะเกมอะวอดส์ 2020
เบน "ยาห์ตซี" ครอชอว์ จากดิเอสเคปิสต์ได้มอบรางวัลให้แก่สปิริตแฟเรอร์สำหรับเกมยอดเยี่ยมแห่งปี ค.ศ. 2020 ของเขา
กิลเบิร์ต แวน คลีฟ

กิลเบิร์ต แวน คลีฟ (15 ธันวาคม พ.ศ. 2423-5 พฤษภาคม พ.ศ. 2494) เป็นนักกีฬาชาวอเมริกัน เขาเข้าแข่งขันกระโดดไกลและกระโดดสามครั้งในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904
วัดศรีมหาโพธิ์ (จังหวัดนครปฐม)

วัดศรีมหาโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านศรีมหาโพธิ์ ตำบลศรีมหาโพธิ์ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ทั้งหมด 56 ไร่ 20 ตารางวา
ประวัติ.
สันนิษฐานกันว่าวัดศรีมหาโพธิ์สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา จากคำบอกเล่าของชาวบ้านนั้น ในอดีตบริเวณที่ตั้งวัดมีต้นโพธิ์ลอยทวนกระแสน้ำในคลองบางพระ (แยกจากแม่น้ำท่าจีน) จึงได้นำต้นโพธิ์ขึ้นมาปลูกไว้ในบริเวณนี้ และเนื่องจากใต้ต้นโพธิ์นั้นมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ติดอยู่ด้วย จึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปขึ้นประดิษฐานและก่อตั้งเป็นวัดมีนามว่า "วัดศรีมหาโพธิ์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516
เสนาสนะและปูชนียวัตถุ.
วิหารมีขนาดค่อนข้างเล็ก ฐานมีลักษณะแอ่นโค้งลงแบบตกท้องช้าง หลังคามุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วย ประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ไม่มีนาคสะดุ้ง ด้านหน้าประตูทางเข้ามีเพียงบานเดียว ตรงสันอกเสาแกะสลักลายไข่ปลาและลายแข้งสิงห์ ผนังทั้งสองข้างไม่มีหน้าต่าง มีหน้าต่างเพียงด้านหน้า 1 บาน เพดานวางขื่อลอยแบบสมัยอยุธยา เพดานด้านบนตรงพระประธานมีลวดลายเขียนด้วยสีรงค์บนพื้นแดง ตัวลายกระหนกเขียนคล้ายลายอ่อนอย่างจีน ส่วนลวดลายดาวเขียนอย่างไทย ลายเชิงและลายประจำยามก้ามปูเขียนได้สมบูรณ์ วิหารหลังนี้คาดว่าสร้างขึ้นในช่วงปลายสมัยอยุธยาตอนกลางหรือช่วงต้นสมัยอยุธยาตอนปลาย โดยพิจารณาจากเครื่องหลังคาที่ไม่ทำนาคสะดุ้งและทำขื่อลอยไม่มีฝ้าเพดาน ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปเก่าแก่ 9 องค์ คือ พระประธานองค์ใหญ่ 1 องค์ เป็นพระพุทธรูปสลักขึ้นจากเนื้อหินทรายแดง
วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ มีเนื้อเป็นหินทรายแดง จึงได้นามว่า "หลวงพ่อแดง" ต่อมาไม่นานมีผู้พบเห็นแสงเป็นดวงลอยอยู่รอบ ๆ องค์พระ จึงตั้งนามให้ใหม่ว่า "หลวงพ่อแดงแสงกายสิทธิ์"
วัดศรีเพชรพัฒนา

วัดศรีเพชรพัฒนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านดอนสะแก ตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 48 ตารางวา ส่วนที่ธรณีสงฆ์มีจำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 
ประวัติ.
วัดศรีเพชรพัฒนาตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2505 เดิมชื่อว่า วัดใหม่ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีเพชรพัฒนา" พระแถม เจ้าอาวาสรูปแรก ได้เดินทางไปนมัสการเจ้าอาวาสวัดเขาอีส้าน จังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นอาจารย์ ได้ขอพระพุทธรูปเพื่อจะนำมาประดิษฐานที่วัดสร้างใหม่ ท่านให้พระแถมขึ้นไปดูบนเขาและเลือกเอาเอง ท่านได้เลือก "พระหลวงพ่อศิลาเพชร" ซึ่งเป็นพระพุทธรูปเก่าปางสมาธิและอยู่ในสภาพชำรุด ท่านได้หาชิ้นส่วนที่ชำรุดประกอบจนครบองค์และพาญาติโยมไปอัญเชิญมาไว้ยังวัดใหม่ แล้วนำชื่อพระพุทธรูปมาตั้งเป็นชื่อวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร
ผู้สร้างวัดคือ นายเพชรและนางโหรย รางทัน ได้บริจาคที่ดินของตนเป็นที่สร้างวัดด้วยความเลื่อมใสศรัทธา มีผู้นำในการบริจาคและชักชวนพี่น้องหมู่ที่ 3 และหมู่บ้านใกล้เคียงสมทบทุนเพื่อจัดสร้างกุฏิขึ้นมา 2 หลัง เป็นอาคารไม้ไผ่ พื้นไม้จริง หลังคามุงจาก ได้นิมนต์พระสงฆ์จากวัดต่าง ๆ มาจำพรรษาเป็นจำนวน 7 รูป และร่วมกันพัฒนาวัด
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กกว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 มีพระพุทธรูปนามว่า "หลวงพ่อศิลาเพชร" เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 28 นิ้ว นอกจากนี้ยังมีพระสังกัจจายน์และรอยพระพุทธบาทจำลอง
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 30 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 หอสวดมนต์เป็นอาคารไม้ กว้าง 2 วา ยาว 22 วา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 กุฏิสงฆ์มีจำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง และตึก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 30 เมตร ยาว 45 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 ศาลาบำเพ็ญกุศลมีจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดหลังบาง

วัดหลังบาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านวัดหลังบาง ตำบลบางแม่นาง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
วัดหลังบางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ชื่อวัด "หลังบาง" หมายถึงด้านหลังของหมู่บ้าน มีคำบอกเล่าว่าเดิมวัดนี้ใช้ชื่อว่า วัดหลัง เป็นวัดคู่กับวัดท่าบันเทิงธรรมซึ่งเดิมใช้ชื่อว่า "วัดหน้า" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 6.68 เมตร ยาว 15.48 เมตร ฐานตัวอาคารหลักเป็นฐานเขียงและมีลักษณะคล้ายชั้นฐานบัวคว่ำ ทำให้มองดูคล้ายฐานบัวคว่ำ ยืดท้องไม้สูง ส่วนฐานเฉลียงเป็นฐานเขียง ประตูหน้าต่างไม่มีลวดลาย หลังคาทรงจั่วแบบมีไขรา มีพาไลด้านหน้า หน้าบันไม่มีประดับลวดลาย กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ชั้นเดียวและสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ รูปปั้นเหมือนหลวงพ่ออ่วมและรอยพระพุทธบาทจำลองซึ่งมีการจัดงานนมัสการกันทุกปี
วัดลาดปลาดุก

วัดลาดปลาดุก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางไผ่และคลองลาดปลาดุก ในหมู่ที่ 7 บ้านลาดปลาดุก ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ.
ราว พ.ศ. 2450 มีราษฎรเข้ามาบุกเบิกจับจองที่ดินบริเวณป่าที่ลุ่มคลองบางไผ่ถึงหนองเพรางายจนเกิดเป็นชุมชนขึ้น มีการขุดทางน้ำเพื่อการเกษตรและการคมนาคมทางเรือ บริเวณที่ลุ่มแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยปลานานาพันธุ์โดยเฉพาะปลาดุก แม้ในฤดูแล้งบริเวณนี้ก็ยังมีหนองน้ำและปลาอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกว่า "ลาดปลาดุก" ต่อมาชาวบ้านร่วมกันสร้างวัด เป็นวัดเล็ก ๆ อยู่กลางทุ่งนา ใช้ชื่อว่า "วัดลาดปลาดุก" เนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมคลองลาดปลาดุก ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2465 เดิมมีเนื้อที่ 10 ไร่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2473 และต่อมาเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้ซื้อที่ดินด้านทิศตะวันออกเพิ่มอีก 12 ไร่ เพื่อใช้เป็นที่อเนกประสงค์และปลูกป่าไม้สักไม้ตะเคียน
อาคารเสนาสนะ.
อุโบสถหลังเดิมได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2473 วัดได้สร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อ พ.ศ. 2512 มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบัน ซุ้มประตู บัวปลายเสาประดับด้วยกระจกสี ลงรักปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลอง มีพระอัครสาวกยืนถวายอภิวาทอยู่ 2 องค์ จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถแสดงภาพพระพุทธประวัติและภาพเทพชุมนุม
ศาลาการเปรียญหลังเก่าเป็นศาลาไม้ทรงไทย ปัจจุบันวัดได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว ขนาด 9 ห้อง เป็นอาคารทรงโรง ไม่มีหลังคาลดชั้น มีรูปแบบคล้ายศาลาการเปรียญหลังเก่าที่ทำด้วยไม้ มีฝาทึบทั้ง 4 ด้าน ทำพาไลคลุมโดยรอบ ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์เป็นปูนประดับ กระจกสีทอง มุงกระเบื้องเกล็ดเต่าสีส้มออกแดง หอระฆังเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หลังคาเรือนยอดจัตุรมุข วิหารหลวงพ่อโตตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถ ประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัยลงรักปิดทอง
วัดแก้วพิทักษ์เจริญธรรม

วัดแก้วพิทักษ์เจริญธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 91 ตารางวา
เดิมพื้นที่วัดแก้วพิทักษ์เจริญธรรมเป็นที่ดินของบิดามารดาของนายพิน กลิ่นชื่น แต่ได้ขายไปตั้งแต่นายพินยังเป็นเด็ก ภายหลังเมื่อนายพินได้ประกอบอาชีพเป็นหลักเป็นฐานมั่นคงแล้วได้ซื้อกลับคืนและถวายเพื่อดำเนินการสร้างวัด โดยได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2519 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 33 เมตร ชื่อของวัดตั้งเพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่ตระกูลผู้สร้างวัด กล่าวคือ มีมารดาชื่อว่า "แก้ว" บิดาชื่อว่า "พิทักษ์" ภรรยาชื่อว่า "เจริญ" และเติมคำว่า "ธรรม" ให้สละสลวย รวมกันเป็น "วัดแก้วพิทักษ์เจริญธรรม" ชาวบ้านนิยมเรียกวัดนี้สั้น ๆ ว่า วัดแก้ว ด้านการศึกษา ทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2519
บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม แต่เดิมเป็นร่องสวนแวดล้อมด้วยลำคลอง ลำรางสวน และที่ดินจัดสรร อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารทรงไทย 2 ชั้น และศาลาการเปรียญ 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517
วัดทองเนียม

วัดทองเนียม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย และเป็นวัดสาขาของวัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร ตั้งอยู่ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร วัดมีพื้นที่จำนวน 6 ไร่ 3 งาน ปัจจุบัน พระมงคลธรรมวิธาน (สำเร็จ ภูริจิตฺโต) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
เดิมที่ดินบริเวณวัดทองเนียมเป็นพื้นที่ทำสวนและทำบ่อกุ้งมาก่อนโดยมีนายม้านและนางเหว่า ทองเนียม เป็นเจ้าของที่ดิน ทั้งสองมีความประสงค์อุทิศที่ดินเพื่อสร้างวัดและเป็นที่ปฏิบัติธรรม ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2535 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนา มีชื่อว่า "วัดทองเนียม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ต่อมาพื้นที่ภายในวัดไม่เพียงพอที่จะรองรับสาธุชนได้ ดังนั้นตั้งแต่ พ.ศ. 2551 ทางวัดจึงขยายพื้นที่บำเพ็ญบุญและสถานที่ปฏิบัติธรรมเพิ่มอีก 4 ไร่ และดำเนินการก่อสร้างมาตามลำดับ 
วัดเริ่มก่อสร้างศาลาการเปรียญโดยวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และทำพิธียกเสาเอกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ปีเดียวกัน พื้นที่โดยรวมของวัดมีความร่มรื่นจากต้นไม้
วัดปากคลองมอญ

วัดปากคลองมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 7 บ้านคลองมอญ ตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 2 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 185 เมตร จรดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกยาว 96 เมตร จรดคลองทับยาว ทิศใต้ยาว 180 เมตร จรดคลองมอญ และทิศตะวันตกยาว 84 เมตร จรดที่ดินเอกชน ปัจจุบันพระครูสันติคุณากร (ณรงค์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดปากคลองมอญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2528 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530
พื้นที่ที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองทับยาวอยู่หน้าวัดและคลองมอญทางทิศใต้ อาคารและเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิเจ้าอาวาส ศาลาบำเพ็ญบุญ โรงครัว หอฉัน เมรุ และซุ้มประตูวัด ปูชนียวัตถุสำคัญในวัดคือ "พระพุทธรัตนรังสี" เป็นพระประธานในอุโบสถ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 มีหน้าตักกว้าง 4.10 เมตร สูง 7 เมตร
วัดลาดเป้ง

วัดลาดเป้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านลาดเป้ง ตำบลนางตะเคียน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม มีเนื้อที่ทั้งหมด 64 ไร่ 2 งาน
วัดลาดเป้งเป็นวัดโบราณ ไม่ทราบว่าผู้ใดสร้าง สันนิษฐานกันว่าสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แต่แหล่งข้อมูลของกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 คงได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันโดยอาศัยศรัทธาของประชาชนในเขตพื้นที่และใกล้เคียง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2502 
วัดมีโบสถ์เรือนไทยมหาอุดที่กล่าวกันว่าใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ชั้นบนอุโบสถเป็นเสาไม้ตะเคียนทองและไม้แดง หลังคามุงกระเบื้อง ผนังเป็นไม้สักทั้งหลัง บริเวณโดยรอบมีศาลาราย 8 หลัง ด้านในประดิษฐานพระประธานปางมหาจักรพรรดิประทับนั่งขัดสมาธิ ขนานพระนามท่านว่า "พระพุทธโคดมศรีสรรเพชร (หลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์)" ในบริเวณวัดยังมีเจดีย์เก่าแก่ 1 องค์ซึ่งสร้างมาพร้อมกับวัด วัดเปิดโอกาสให้ประชาชนอบสมุนไพรตามกระบวนการแพทย์แผนไทยโบราณ
ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ พระประธานในพระอุโบสถ ปูนปั้น ปางมารวิชัย พระห้ามสมุทร พระห้ามญาติ พระพุทธรูปจำลอง หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อบ้านแหลม และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา
วัดศรีกุเรชา

วัดศรีกุเรชา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสนแสบ เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูปลัดวิสุทธิ์ศรี นนฺทชโย เป็นเจ้าอาวาส
นายสวัสดิ์ ศรีกุเรชา ซึ่งเป็นชาวอินเดียโดยกำเนิด ได้อุทิศที่ดินเพื่อสร้างวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2530 ต่อมาเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้ตั้งวัดชื่อ "วัดศรีกุเรชา" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้อุทิศที่ดิน ผู้ขออนุญาตให้สร้างวัดคือนายพิศานต์ สุระวิญญู
วัดนี้เมื่อแรกสร้างมีเพียงกุฏิไม้ 4 หลัง และมีศาลาการเปรียญอยู่ริมน้ำ เรียกว่าสิมหรือโบสถ์น้ำ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม ปัจจุบันมีอาคารเสนาสนะเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวและศาลาการเปรียญอีกหลัง เนื่องจากอยู่ระหว่างรวบรวมปัจจัยซื้อดินถมที่เพื่อสร้างอาคารที่มั่นคงถาวร