ออนส์ เฮเมนส์

"Ons Heemecht" เป็นเพลงชาติ ของลักเซมเบิร์ก ชื่อในภาษาลักเซมเบิร์กแปลว่า "บ้านเกิดของเรา" Michel Lentz เป็นผู้ประพันธ์เพลงในปี ค.ศ. 1859 และทำนองประพันธ์โดย Jean Antoine Zinnen ในปี ค.ศ. 1864 เพลงนี้ถูกขึ้นแสดงครั้งแรกในที่สวนสาธารณะใน Ettelbruck เป็นเมืองที่บรรจบกันของแม่น้ำ Alzette และ Sauer (ซึ่งทั้งคู่ถูกกล่าวถึงในเพลง) เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1864 
บทแรกและบทสุดท้ายของเพลง "Ons Heemecht" ถูกนำมาใช้เป็นเพลงชาติของลักเซมเบิร์กในปี ค.ศ.1895 ถูกเพิ่มเข้ามา เป็นหนึ่งในตราสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างเป็นทางการ ธงชาติ ตราแผ่นดิน และ วันเกิด Grand Duke อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ.1993 
"Ons Heemecht" เป็นเพลงชาติเพลงสรรเสริญพระบารมีหรือเพลงพระราชนิพนธ์ ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นคือ "De Wilhelmus" เพลงของ "De Wilhelmus" มีต้นกำเนิดใน "Wilhelmus" เป็นเพลงชาติของ เนเธอร์แลนด์
เนื้อเพลง.
<poem lang="lb" style="float:left;">ภาษาลักเซมเบิร์ก
Wou d'Uelzecht durech d'Wisen zéit,
Duerch d'Fielsen d'Sauer brécht,
Wou d'Rief laanscht d'Musel dofteg bléit,
Den Himmel Wäin ons mécht:
Dat as onst Land, fir dat mer géif
Hei nidden alles won,
Ons Heemechtsland dat mir so déif
An onsen Hierzer dron.
An sengem donkle Bëscherkranz,
Vum Fridde stëll bewaacht,
Sou ouni Pronk an deire Glanz
Gemittlech léif et laacht;
Säi Vollek frou sech soë kann,
An 't si keng eidel Dreem:
Wéi wunnt et sech sou heemlech dran,
Wéi as 't sou gutt doheem!
Gesank, Gesank vu Bierg an Dall
Der Äärd, déi äis gedron;
D'Léift huet en treie Widderhall
A jidder Broschts gedon;
Fir, d'Hemecht ass keng Weis
—ze schéin;
All Wuert, dat vun er klénkt,
Gräift äis an d' Séil wéi Himmelstéin
An d'A wéi Feier blénkt.
O Du do uewen, deen seng Hand
Duerch d'Welt d'Natioune leet,
Behitt Du d'Lëtzebuerger Land
Vru friemem Joch a Leed;
Du hues ons all als Kanner schon
De fräie Geescht jo ginn,
Looss viru blénken d'Fräiheetssonn,
Déi mir sou laang gesinn!</poem><poem lang="fr" style="margin-left:1em; float:left;">ภาษาฝรั่งเศส|
Où l'Alzette arrose champs et prés
La Sûre baigne les rochers;
Où la Moselle, riante et belle
Nous fait cadeau du vin
C'est notre pays pour lequel
Nous risquons tout sur terre;
Notr'chère et adorable patrie
Dont notr'âme est remplie.
Dans sa couronne bois sombre
toujours gardée par la paix,
Donc, sans faste et la splendeur cher,
Confortable à l'amour en riant.
Son peuple puisse dire est heureux
Et il n'ya pas de rêves vides:
Comment est agréable mais voici la vie,
dans quelle mesure est-il de la maison.
Chant, chant, de la montagne et la vallée
La terre, qui nous portait,
Les «amoureux a un écho fidèle»
effectué dans chaque sein.
Pour le pays quelque façon que ce
—soit trop beau
Chaque mot qui sonne hors de lui,
Prendre l'âme comme Himmelstön
Et nos yeux brillants comme le feu.
Ô Toi aux cieux qui nuit et jour
Diriges les nations du monde;
Écarte du pays de Luxembourg
L'oppression étrangère
Enfants nous avons reçu de Toi
L'esprit de la liberté;
Permets au soleil de liberté
De luire à tout jamais.</poem><poem lang="de" style="margin-left:1em; float:left;">ภาษาเยอรมัน
Wo die Alzette durch die Wiesen zieht,
Durch die Felsen die Sauer bricht,
Die Rebe längs der Mosel blüht,
Der Himmel Wein verspricht:
Dort ist das Land, für dessen Ehr
Kein Opfer uns zu schwer,
Die Heimat, die als teures Gut
In unseren Herzen ruht.
In seinem dunklen Wälderkranz,
vom Frieden still bewacht,
So ohne Prunk und teuren Glanz,
Gemütlich lieb es lacht.
Sein Volk sich glücklich sagen kann,
Und es sind keine leeren Träume:
Wie heimelig sich's doch hier wohnt,
wie gut ist's doch daheim.
Gesang, Gesang, von Berg und Tal
Die Erd', die uns getragen,
Die Lieb' hat einen treuen Widerhall
In jeder Brust getan.
Für die Heimat ist keine Weise
—zu schön,
Jedes Wort, das aus ihr klingt,
Ergreift die Seel' wie Himmelstön'
Und unser Auge wie Feuer blinkt.
O Du dort droben, dessen Hand
Den Völkern gibt Geleit,
Behüt das Luxemburger Land
Vor fremdem Joch, vor Leid!
Als Kind empfingen wir von Dir
Den freiheitlichen Sinn,
Die Freiheitssonne, unsre Zier,
Lass leuchten fernerhin!</poem><poem lang="de" style="margin-left:1em; float:left;">ภาษาไทย
สายนทีอัลเซ็ตท์ไหลกลางทุ่งหญ้า
ผ่านผาลำธารซาเออร์
ณ ริมฝั่งโมเซลซึ่งบานสะพรั่ง
ขององุ่นเสาวคันธ์
ภูมิแผ่นดินซึ่งปรารถนา
มรดกหาญวีรชน 
มาตุภูมิปิติของข้า
สถิตในศรัทธาแรงกล้า!
พระผู้ทรงอานุภาพ
ทรงชี้แนะการสร้างชาติ
พิทักษ์แดนลักเซมเบิร์กเรา
มิให้เขาเข้ารุกราน
จิตวิญญาณแห่งอิสรภาพ
เป็นเอกราชมั่นคง
สุริยาสาดแสงทั่วหล้า
ทั้งวันนี้ตราบวันหน้า!</poem>