pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ตำบลบ้านกลาง (อำเภอเมืองลำพูน)

บ้านกลาง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีพื้นที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลตำบลบ้านกลาง พื้นที่ประมาณร้อยละ 80 ของนิคมอุตสาหกรรมภาคเหนือ และพื้นที่บางส่วนของนิคมอุตสาหกรรมลำพูน ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกลาง โดยมีบริษัท ห้าง ร้าน และโรงงานอุตสาหกรรมทั้งหมดกว่า 300 แห่ง ทั้งในและนอกเขตนิคมอุตสาหกรรม เทศบาลตำบลบ้านกลางเป็นองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นที่จัดเก็บภาษีได้มากที่สุดในจังหวัดลำพูน และได้รับรางวัลความพยายามในการจัดเก็บรายได้ พ.ศ. 2551
ประวัติ.
ในอดีต หัวเมืองเล็ก ๆ บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำกวง ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ของอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ซึ่งเคยเป็นแหล่งพื้นที่เกษตรกรรม ที่ ดึงดูดประชาชนจากถิ่นอื่นเข้ามา ค้าขาย และแลกเปลี่ยนสินค้า จนกระทั่งกลายเป็นศูนย์กลางของเดินทาง และเป็นจุดเชื่อมการติดต่อระหว่างหมู่บ้าน และตัวเมือง ด้วยเหตุนี้ชุมชนดังกล่าว จึงถูกขนานนามว่า “บ้านกลาง” ตำบลบ้านกลางในปัจจุบัน มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากอำเภอเมืองลำพูน ประมาณ 10 กิโลเมตร
หมู่บ้าน.
ตำบลบ้านกลางแบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ประชากร.
จำนวนประชาชนในตำบลบ้านกลาง พ.ศ. 2559 มีจำนวน 10,725 คน แยกเป็นชาย 4,988 คน หญิง 5,737 คน ความหนาแน่นของประชากร 595.8 คนต่อตารางกิโลเมตร ในตำบลบ้านกลางมีประชากรต่างถิ่นเข้ามาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ รวมทั้งหมดกว่า1แสนคน
เทศบาลตำบลท่าข้าม (จังหวัดเชียงใหม่)

เทศบาลตำบลท่าข้าม เป็นเทศบาลตำบลในอำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่ประมาณ 6 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 3,750 ไร่ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหางดง เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอฮอด
ประวัติ.
เทศบาลตำบลท่าข้าม เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2506 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2506 และได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542
เขตการปกครอง.
มีเขตการปกครองรวม 7 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 1 หมู่ที่ 2 หมู่ที่ 6 หมู่ที่ 9 หมู่ที่ 10 หมู่ที่ 12 และหมู่ที่ 13 ตำบลหางดง มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ภูมิศาสตร์.
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นพื้นที่ราบอยู่ติดกับเชิงเขา มีแหล่งน้ำที่สำคัญไหลผ่าน คือ แม่น้ำปิง และแม่น้ำแจ่ม ซึ่งถือเป็นแหล่งน้ำสำคัญ ที่หล่อเลี้ยงชุมชนในเขตเทศบาล ส่วนลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไป ใกล้เคียงกับชุมชนอื่น ๆ ในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งได้รับอิทธิพล จากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้เกิดความชุมชื้น ประมาณ เดือน พฤษภาคม ถึงเดือนกันยายน และไดรับอิทธิพลจากพายุใต้ฝุ่นจากทะเลจีนใต้ ทำให้มีฝนตกในเดือนกันยายน ถึง เดือนตุลาคม นอกจากนี้ ยังได้รับอิทธิพล จากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ จากตอนเหนือของประเทศจีน ทำให้อากาศหนาวเย็นและแห้งแล้งในเดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนกุมภาพันธ์
เทศบาลตำบลหนองบัว

เทศบาลตำบลหนองบัว สามารถหมายถึงเทศบาลตำบลที่มีชื่อเดียวกันนี้ในเขตจังหวัดต่าง ๆ คือ
หรืออาจหมายถึงเทศบาลตำบลที่มีชื่อนำหน้าด้วย "หนองบัว" ในเขตจังหวัดต่าง ๆ ต่อไปนี้
จอห์น รัสเซลล์ เอิร์ลรัสเซลล์ที่ 1

จอห์น รัสเซลล์ เอิร์ลรัสเซลล์ที่ 1  เป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรถึงสองสมัย ในปี พ.ศ. 2389-95 และ พ.ศ. 2408-9 มีชื่อเสียงจากผลงานด้านการปรับปรุงระบบการเลือกตั้งในอังกฤษ และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคเสรีนิยมในอังกฤษในปี 2401
เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี

เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์กและออลบานี (16 สิงหาคม ค.ศ. 1763 - 5 มกราคม ค.ศ. 1827) ทรงสถาปนาเป็นดยุกแห่งยอร์กและออลบานีเมื่อพระชนมายุ 21 ปี ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับ เมื่อพระชนมายุ 28 พรรษา
ประวัติ.
เจ้าชายเฟรเดอริก ดยุกแห่งยอร์ก มีพระนามเต็มว่า "เฟรเดอริค ออกุสตุส" ประสูติเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1763 พระราชโอรสพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร และสมเด็จพระราชินีชาร์ล็อทเทอแห่งสหราชอาณาจักร เป็นพระอนุชาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร ได้รับการเฉลิมพระราชอิสริยยศเป็นเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1784 ต่อมาได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฟรเดอริกา ชาร์ลอต แห่งปรัสเซีย เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1791 ไม่มีพระราชโอรสหรือธิดา
เจ้าชายเฟรเดอริกสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1827 สิริพระชนมายุ 63 ปี
พระเจ้าแอ็นสท์ เอากุสท์ที่ 1 แห่งฮันโนเฟอร์

แอ็นสท์ เอากุสท์ (Ernest Augustus) เป็นเจ้าจากราชวงศ์อังกฤษโดยเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร โดยทรงเป็น ดยุกแห่งคัมบาลันด์และเทวิอ็อตเดล ต่อมาเมื่อสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ผู้เป็นพระเชษฐาได้เสด็จสวรรคต พระองค์จึงได้รับเลือกให้สืบราชบัลลังก์ฮันโนเฟอร์ต่อจากพระเชษฐา การที่พระองค์ได้ขึ้นครองบัลลังก์ฮันโนเฟอร์หมายความว่าราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ได้กลายเป็นรัฐอิสระที่ไม่ขึ้นต่อกษัตริย์แห่งอังกฤษ
ปลาไน

ปลาไน หรือ ปลาหลีฮื้อ  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cyprinus carpio" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) เป็นปลาน้ำจืดที่เชื่อว่าเป็นปลาที่มนุษย์เลี้ยงเป็นชนิดแรกของโลกเพื่อเป็นอาหาร โดยเลี้ยงในประเทศจีนเมื่อประมาณ 2,000 ปีมาแล้ว โดยเริ่มพร้อมกับปลาทอง 
รูปร่าง.
เป็นปลาที่มีรูปร่างป้อม แบนข้างเล็กน้อย ส่วนหัวลาด ปากมีขนาดเล็ก มีหนวดสั้น 2 คู่ ครีบหลังค่อนข้างยาว ครีบหางเป็นเว้าแฉกลึก สีลำตัวมีสีน้ำตาลคล้ำอมทองหรือน้ำตาลอ่อน ท้องสีจาง บางตัวอาจมีสีสัน ปลาตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์จะมีตุ่มสิวขึ้นบริเวณใบหน้า และครีบอก ผสมพันธุ์และวางไข่ได้ทุกฤดูโดยวางติดกับพืชน้ำ
ปลาไนมีขนาดโตเต็มที่ได้มากกว่า 1.5 เมตร (สถิติที่เคยพบว่าใหญ่ที่สุด คือ หนักเกือบ 31 กิโลกรัม อายุประมาณ 25 ปี ที่บ่อตกปลาแห่งหนึ่งใกล้เมืองเรดิง แคว้นบาร์กเชอร์ ประเทศอังกฤษ เป็นปลาชื่อ "พาร์ร็อต" (Parrot)) สามารถวางไข่ได้ถึง 1 แสนฟอง ชอบอาศัยรวมเป็นฝูงในแหล่งน้ำไหลเชี่ยว และสามารถปรับตัวได้ทุกสภาพแหล่งน้ำ แต่จะไม่วางไข่ในแหล่งน้ำนิ่ง เป็นปลาพื้นเมืองของประเทศจีนตะวันตกและภูมิภาคยุโรปตะวันออก แต่ในบางภูมิภาค เช่น ออสเตรเลีย ปลาไนได้ถูกนำเข้าและถูกปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาต้ จนแพร่ขยายพันธุ์กระทบต่อสัตว์น้ำพื้นเมืองเป็นเอเลี่ยนสปีชีส์ มีฉายาเรียกว่า "กระต่ายแม่น้ำ" (River Rabbit) รวมถึงในประเทศไทยด้วย
การรับประทาน.
ปลาไนมีชื่อเรียกในภาษาแต้จิ๋วว่า หลีฮื้อ (จีนตัวเต็ม: 鯉魚) (ในภาษาไทยเรียกรวมกับปลาชนิดอื่นที่มีความใกล้เคียงกันว่า ปลาจีน) นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด จัดเป็นปลาที่มีรสชาติดี เนื้อนุ่ม อร่อย และมีราคาแพง
ในประเทศไทยถูกนำเข้าโดยชาวจีนที่เดินทางมาทางเรือ ในปี ค.ศ. 1922 เพื่อเป็นอาหาร และได้ถูกเลี้ยงครั้งแรกในพื้นที่แถบกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
ปลาไน เป็นปลาที่มีความเชื่อของชาวจีนและชาวญี่ปุ่นว่า เมื่อได้รับประทานแล้วจะพบกับความเป็นสิริมงคล เป็นสัญลักษณ์ของความก้าวหน้าและแข็งแกร่ง ที่ประเทศญี่ปุ่นมีฟาร์มเลี้ยงปลาไนที่ขึ้นชื่อที่สุด อยู่ที่เมืองอุกิฮะ จังหวัดฟุกุโอกะ รวมถึงเมืองโคริยะมะ จังหวัดฟุกุชิมะ เนื่องจากมีแหล่งน้ำที่ใสสะอาด เหมาะแก่การอยู่อาศัยของปลาไน โดยเปิดให้น้ำจากแม่น้ำไหลเข้าบ่อเลี้ยง น้ำที่ใช้เลี้ยงจะวนตลอดเพื่อให้ปลาว่ายทวนน้ำเหมือนในธรรมชาติ เนื้อของปลาไนเหมาะกับมารดาที่มีลูกอ่อน เมื่อได้รับประทานแล้วจะช่วยในการบำรุงน้ำนม เมื่อปรุงจะแล่ปลาขณะที่ยังเป็น ๆ อยู่ และหากจะรับประทานเป็นปลาดิบ จะแล่เป็นชิ้นบาง ๆ เนื้อของปลาไนจะมีสีแดงสด
ปลาสวยงาม.
"ดูบทความหลักที่ ปลาแฟนซีคาร์ป"
เช่นเดียวกับปลาทอง ประเทศญี่ปุ่นได้พัฒนาสายพันธุ์ดั้งเดิมของปลาไน ให้เป็นปลาสวยงาม มีสีสันและรูปร่างที่สวยงามขึ้นมาเป็นระยะเวลานาน เรียกว่า ปลาแฟนซีคาร์ป (ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า 錦鯉 "nishikigoi") เป็นสายพันธุ์ต่าง ๆ เช่น ซังโกกุ, โคฮากุ, ตันโจ เป็นต้น โดยมีการประกวดและทำฟาร์มเพาะเลี้ยงจนกลายเป็นวัฒนธรรมหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เช่น เทศกาลเด็กผู้ชายที่เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ของทุกปีที่บ้านที่มีเด็กผู้ชายจะประดับด้วยธงรูปปลาคาร์ปที่หน้าบ้าน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแรง เป็นต้น และเป็นที่รับรู้ในระดับสากลว่า ปลาคาร์ปเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งผู้ที่เลี้ยงปลาคาร์ป มักนิยมเลี้ยงรวมเป็นฝูงขนาดใหญ่ในบ่อเลี้ยงขนาดใหญ่ที่มีระบบน้ำวน มีการจัดการน้ำที่ดี ในสวนแบบญี่ปุ่น
นอกจากนี้ยังถือว่าเป็นปลาที่ได้รับการบันทึกกว่ามีอายุยืนที่สุดในโลกอีกด้วย ได้แก่ ปลาที่ชื่อ "Hanako" (花子) โดยมีชีวิตอยู่ตั้งแต่ยุคเอโดะ ก่อนที่จะตายลงในยุคโชวะ รวมอายุได้ 226 ปี
อิตส์ฮาร์ตทูเซย์กูดบาย

"อิตส์ฮาร์ตทูเซกูดบาย" ("มันยากที่จะกล่าวคำอำลา") คือเพลงผลงานการร้องคู่ระหว่างเซลีน ดิออน และพอล อังกา จากอัลบั้มของพอล "อะบิดีออฟเวิร์ก"ในรูปแบบซิงเกิลวิทยุ เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2541 ในสหรัฐอเมริกา
เซลีน และพอล บันทึกเสียงเพลงนี้ใน 2 ภาษา คือ เซลีนร้องภาษาสเปน และพอลร้องภาษาอังกฤษ ในชื่อเพลงว่า "Mejor Decir Adios" ซึ่งได้บรรจุในอัลบั้มของพอล "เอมิกอซ" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 Adrian Posse และ Humberto Gartica ประพันธ์คำร้องในภาษาสเปน 
ฉบับภาษาอังกฤษที่ขับร้องโดยพอล วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2541 
ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้ 
รูปแบบและรายชื่อเพลง.
ซิงเกิลวิทยุ 1 เพลง (สหรัฐอเมริกา)
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน

พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน  ประสูติเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1886 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 12 แห่งสเปนและสมเด็จพระราชินีมาเรีย คริสตีนาแห่งสเปน พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ทรงประสูติเนื่องจากพระราชบิดาเสด็จสวรรคตก่อนประสูติ จนถึงวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1931 ที่มีการล้มล้างระบอบกษัตริย์และมีการจัดตั้ง สาธารณรัฐสเปนที่2 ภาพลักษณ์ต่อสาธรณชนของพระองค์มักเกี่ยวข้องกับการทหาร การครองราชย์อย่างเป็นทางการด้วยพระองค์เองเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1902 4ปีหลังจากสิ้นสุดสงครามสเปน-อเมริกา โดยสเปนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในสงครามและต้องเสียอาณานิคมหลายแห่งได้แก่ คิวบา, เปอร์โตริโก, ฟิลิปปินส์ และ กวม ให้แก่สหรัฐอเมริกา
เนื่องจากพระองค์มีพระประยูรญาติกับทั้ง 2 ฝ่าย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 จึงทำให้สเปนสามารถรักษาสถานภาพเป็นกลางในสงครามได้แต่ก็ต้องประสบปัญหาหลายอย่างหลังจากจบสงครามจนเช่น การที่พระองค์สนับสนุนการล่าอาณานิคมในแอฟริกาส่งผลให้เกิดสงครามริฟกับชนเผ่าในพื้นที่โมร็อกโก ที่ถึงแม้จะได้รับชัยชนะแต่สเปนก็ต้องเสียเงินและทรัพยากรเป็นจำนวนมากและปัญหาการเมืองในประเทศส่งผลให้สูญเสียพระราชอำนาจในที่สุด
น้ำเต้าพระฤๅษี

น้ำเต้าพระฤๅษี ("Nepenthes smilesii"; ได้ชื่อตามสไมลซ์ (Smiles), นักพฤกษศาสตร์) เป็นชนิดที่แพร่กระจายอย่างกว้างขวางในอินโดจีน น้ำเต้าพระฤๅษีถูกบันทึกไว้ว่าพบในพื้นที่ชื้นแฉะ เปิดโล่ง ดินเป็นแบบดินปนทราย สามารถทนต่อสภาพแห้งแล้งได้ดีเยี่ยม
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
"Nepenthes smilesii" เป็นไม้เลื้อยไต่ ยาวได้ถึง 5 ม. ใบไร้ก้าน คล้ายแผ่นหนัง ใบเดี่ยวรูปหอกใบเรียงตัวเป็นเกลียว ยาวถึง 40 ซม.กว้าง 4 ซม. หม้อมีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร สีส้ม ฝาหม้อมีลักษณะรูปวงรี 
ดอกเป็นแบบช่อกระจะ ยาวประมาณ 50-100 เซนติเมตร ผลคล้ายแคปซูลและแตกเมื่อแก่ ลักษณะคล้ายกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิด "N. thorelii"
ลำต้นและใบมีขนสั้นนุ่มสีขาวทั้งหน้าใบและท้องใบ ขอบใบเรียบมีขนเล็กน้อย ช่อดอกมีขนนุ่ม สีน้ำตาล
นิเวศวิทยา.
"Nepenthes smilesii" มีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างในอินโดจีน มีบันทึกว่าพบในกัมพูชา, ตะวันออกเฉียงเหนือของไทย, ตอนใต้ของลาว, และอาจจะพบในทางตะวันตกของเวียดนาม พบที่ระดับความสูง 200–1500 ม.เหนือจากระดับน้ำทะเล แต่โดยส่วนมากแล้วจะพบที่ความสูงประมาณ 800 ม.
ลูกผสมทางธรรมชาติ.
มีลูกผสมตามธรรมชาติชนิดเดียวของ "Nepenthes smilesii" ที่เป็นที่รู้จัก คือลูกผสมที่ผสมกับ "N. mirabilis" ลูกผสมนี้จะแสดงลักษณะอยู่กึ่งกลางระหว่างพ่อและแม่ ซึ่งยากต่อการจำแนกความแตกต่าง ที่อุทยานแห่งชาติภูกระดึงในประเทศไทยเป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งที่ "N. smilesii" ไม่ขึ้นปะปนกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นและการเฝ้าสังเกตที่มั่นใจในการขาดนัยสำคัญของอินโทรเกรสชัน
นพพร บุณยฤทธิ์

นพพร บุณยฤทธิ์ (8 เมษายน พ.ศ. 2469 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ อดีตบรรณาธิการนิตยสาร ชาวกรุง และสยามรัฐ เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และสมาชิกวุฒิสภา ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2550
ประวัติ.
นพพร บุณยฤทธิ์ เกิดที่ฝั่งธนบุรี เป็นบุตรคนเดียวของนายสวัสดิ์ และนางเจริญ บุณยฤทธิ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนบ้านสมเด็จเจ้าพระยา แล้วเริ่มงานหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2488 เป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์ "ชาติไทยรายวัน" มี เฉนียน บุญยเกียรติ เป็นบรรณาธิการ เริ่มงานเขียนครั้งแรก ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ "ประชากร" ชื่อเรื่อง "เทียมแข" เมื่อ พ.ศ. 2491 
การทำงาน.
นพพร บุณยฤทธิ์ ได้รับการชักชวนจาก หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ให้ร่วมงานกับหนังสือพิมพ์สยามรัฐ ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2493 พร้อมกับช่วยงานคณะอัศวินการละคร ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และรับงานเขียนบทละครให้กับศักดิ์เกษม หุตาคม (อิงอร) และเรื่อง "สุดชีวิต" "สุดสายใจ" และ "สุดฟากฟ้า" โดยเฉพาะในเรื่อง สุดฟากฟ้า ยังรับบท "ร.อ.ฟูเจ็ง" นายทหารเกาหลี ร่วมแสดงกับฉลอง สิมะเสถียร และสุพรรณ บูรณะพิมพ์ 
นพพร บุณยฤทธิ์ รับตำแหน่งบรรณาธิการนิตยสารชาวกรุงรายเดือน เมื่อปี พ.ศ. 2497 และบรรณาธิการหนังสือพิมพ์สยามรัฐรายวัน ตั้งแต่ พ.ศ. 2514 ถึง พ.ศ. 2522 ขณะดำรงตำแหน่งบรรณาธิการสยามรัฐรายวัน เกิดกรณีพิพาทกับ นายถนัด คอมันตร์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร จนถูกฟ้องร้องหมิ่นประมาทพร้อมกับนายกำพล วัชรพล แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ และกรณีนำเสนอข่าวการล่าสัตว์ป่าในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร สืบเนื่องจากเหตุการณ์เฮลิคอปเตอร์เบลล์ ตกที่จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2516 จนถูกปองร้ายจากเจ้าหน้าที่รัฐ 
นพพร บุณยฤทธิ์ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 4ระหว่าง พ.ศ. 2518-2519 นอกจากนี้ยังกรรมการบริหารสมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย สมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย และสมาคมนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ได้รับการเชิดชูเกียรติในฐานะที่เป็นนักเขียนอาวุโส รางวัลนราธิป จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2550
Nepenthes veitchii

Nepenthes veitchii (ถูกตั้งชื่อตาม George Veitch, ผู้เป็นเจ้าของ Veitch Nurseries) , หรือ Veitch's Pitcher-Plant เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงจากเกาะบอร์เนียว พืชชนิดนี้แพร่กระจายทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ และพบได้ในบางส่วนของกาลีมันตัน "N. veitchii" มักจะขึ้นเหมือนพวกกาฝาก แม้ว่าที่พบเห็นในบาลิโอ (Bario) ส่วนมากจะพบตามพื้นดินไม่ค่อยพบเห็นว่าเลื้อยขึ้นบนต้นไม้สายพันธุ์อื่น
Frederick William Burbidge ได้บรรยายถึงลักษณะในถิ่นที่อยู่ของ "N. veitchii" ใน "The Gardeners' Chronicle" ไว้ดังนี้:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ฉันไม่พบมันเลยบนพื้นดินในทุกๆที่ แต่เมื่อมองขึ้นไป 20 - 100 ฟุตบนต้นไม้ ถึงได้พบเห็นมัน ฉันคิดว่านับเป็นที่อยู่ที่พิเศษจริงๆ ใบบางส่วนของมันเลี้อยจับไปรอบลำต้นของต้นไม้อื่นเหมือนกับคนเอาแขนโอบกอดต้นไม้ไว้
โอโดอาร์โด เบคคารี (Odoardo Beccari)พบ "N. veitchii" บนยอดเขา Santubong ในปี ค.ศ. 1865 เขาเขียนการค้นพบของเข้าไว้ดังนี้ :
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />นี่คือเรื่องดีและเกิดขึ้นไม่บ่อยนักของหม้อข้าวหม้อแกงลิง [...] บางส่วนของตัวอย่างที่ฉันนำมา ยาวไม่น้อยกว่า 10 นิ้ว ปากของหม้อชนิดนี้มีสีส้มสด ดูเด่นอย่างน่าทึ่ง และตั้งตรง เป็นกับดักที่สมบูรณ์แบบที่จะล่อลวงแมลงเข้าไปภายในด้วยความดึงดูดของสีสันสดใสนั้น Sir Joseph Hooker เปรียบเทียบปากหม้อของ "N. veitchii" กับเหงือกปลา คือมีครีบแคบบาง และมาบรรจบกันตรงกลาง นั่นคือความคล้ายคลึงกันนั้น
Nepenthes lamii

Nepenthes lamii (ได้ชื่อตามเฮอร์แมน โจฮันนีส์ แลม (Herman Johannes Lam)) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่พบบนเกาะนิวกินี เหนือจากระดับน้ำทะเล 3 กิโลเมตร สูงกว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่น ไม่ปรากฏว่ามีความใกล้ชิดกับชนิดอื่นในสกุล
<br clear="all">
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก เป็นวิทยาเขต ในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตั้งอยู่ที่ตำบลไม้งาม อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก เป็นวิทยาเขตที่มีจำนวนนักศึกษามากที่สุดรองจาก ภาคพายัพเชียงใหม่ คือ มีนักศึกษาจำนวน 3,110 คน
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก เดิมคือ "โรงเรียนช่างไม้ตาก" เมื่อรัฐบาลได้จัดตั้งโรงเรียนประถมอาชีพช่างไม้ขึ้นในปี พ.ศ. 2481 โดยใช้สถานที่ของโรงเรียนตากพิทยาคม เปิดสอนวิชาช่างไม้ชั้นต้น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2484 จึงย้ายสถานที่ตั้งมาที่บริเวณวัดเวฬุวัน (ไผ่ล้อม) ถนนมหาดไทยบำรุง ตำบลระแหง อำเภอเมือง จังหวัดตาก ทำการสอนเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2500 จึงเปิดสอนถึงระดับประโยคอาชีวะศึกษาชั้นสูง แผนกช่างไม้และก่อสร้าง ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นโรงเรียนการช่างตาก และย้ายสถานที่ตั้งมาที่บ้านหนองกะโห้ ต.ไม้งาม อ.เมือง จ.ตาก
ตราประจำเขตพื้นที่.
ราชมงสัญลักษณ์เป็นรูปวงกลม ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ ภายในวงกลมเป็นรูปดอกบัวบาน 8 กลีบ หมายถึง ปัญญาอันเป็นแสงสว่างในโลก ภายในรูปดอกบัวบานเป็น รูปพระราชลัญจกร อันเป็นตราประจำพระองค์ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ผู้พระราชทานนามให้ "มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล" และมีรูปดอกไม้ทิพย์ สองข้างที่ปลายแถบ ซึ่งหมายถึง ความเจริญรุ่งเรือง แจ่มใส เบิกบาน
ความวิจิตรแห่ง "ราชมงคลสัญลักษณ์" จักเป็นที่ประจักษ์และชื่นชมจาก ชาวราชมงคลและบุคคลทั่วไป มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลแห่งนี้ จักเป็นมหาวิทยาลัยที่ตระหนักในภารกิจที่จะเสริมสร้างให้การศึกษาในทางวิชาชีพเจริญรุดหน้า แตกกิ่งก้านสาขา สมดั่งเจตนาที่ถือกำเนิดมา และได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามไว้เป็นสิริมงคลสืบไป
สีประจำเขตพื้นที่.
สีประจำมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก คือ สีน้ำเงิน หมายถึง โลกแห่งการเรียนรู้เปรียบได้กับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก เป็นแหล่งเรียนรู้ด้านการศึกษาและศิลปวัฒนธรรมอันเป็นฐานความพร้อมในการเสริมสร้างบัณฑิตนักปฏิบัติที่มีคุณธรรม จริยธรรม และการพัฒนามหาวิทยาลัยฯ ให้เจริญก้าวหน้าเป็นศูนย์การเรียนรู้สืบไป
ต้นไม้ประจำเขตพื้นที่.
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก คือ ต้นทองกวาว ซึ่งเป็นต้นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ สูงประมาฯ 10-15 เมตร ผลัดใบ เรือนยอดรูปทรงไม่แน่นอน ส่วนใหญ่จะกลม หรือเป็นทรงกระบอก ใบประกอบมี 3 ใบ ขนาดไม่เท่ากัน ใบหนาและมีขน ใต้ใบมีสีเขียวอมเทา ออกดอกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง คล้ายดอกถั่วสีแสดแดงหรือเหลือง มีขน ออกดอก เดือนธันวาคม-มีนาคม ผลเป็นฝักแบน มีขนนุ่ม เมล็ด 1 เมล็ดอยู่ที่ปลายฝัก ต้นทองกวาวมีชื่อเรียกต่าง ๆ ตามแต่ละภาค ภาคเหนือเรียกว่า "กวาว หรือก๋าว" ภาคใต้เรียกว่า "จอมทอง" ภาคกลางเรียกว่า "ทองธรรมชาติ หรือทองต้น" และภาคอีสานเรียกว่า "ดอกจาน" ช่อดอกทองกวาวสามารถมองเห็นได้แต่ไกล ซึ่งแสดงถึง ความสว่างของปัญญาและการแผ่กระจายของความรู้ในวิชาการด้านต่าง ๆ
สาขาวิชาที่เปิดสอน.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก เปิดสอน 3 ระดับ คือ เตรียมวิศวกรรมศาสตร์ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) และระดับปริญญาตรี จำนวน 4 คณะ 1 วิทยาลัย คือ
หน่วยงานของนักศึกษา.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ได้กำหนดให้มีองค์กรของนักศึกษาในระดับเขตพื้นที่ เพื่อเป็นศูนย์กลางการประสานงาน และการดำเนินกิจกรรมของนักศึกษา ได้แก่
Nepenthes flava

Nepenthes flava มาจากภาษาละติน "flava" แปลว่า "สีเหลือง" เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวทางด้านเหนือของเกาะสุมาตรา หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดรู้จักกันมานานในชื่อ ""Nepenthes" spec. nov. Sumatra" ก่อนที่จะมีการจัดจำแนกเป็น N. flava
"N. flava" มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ "N. inermis" และ "N. jacquelineae" อย่างไรก็ตาม N. flava ก็ไม่ใช่ลูกผสมระหว่าง 2 ชนิดนั้น
Nepenthes vogelii

Nepenthes vogelii (ได้ชื่อตาม Art Vogel, นักพฤกษศาสตร์และผู้จัดการเรือนกระจกของ Hortus Botanicus Leiden) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของรัฐซาราวัก, เกาะบอร์เนียว ปรากฏความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ "N. fusca" และ "N. burbidgeae"
ประวัติทางพฤกษศาสตร์.
"N. vogelii" ถูกเก็บได้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 บนภูเขาApi ในอุทยานแห่งชาติกูนุงมูลูโดยนักพฤกษศาสตร์ป่าไม้ที่ชื่อ J. A. R. Anderson ซึ่งมันโดยแปะชื่อว่า "N. fusca" ถูกเก็บรักษาไว้ที่หอพรรณไม้ของกรมป่าไม้รัฐซาราวัก ปีค.ศ. 1969 Shigeo Kurata,นักพฤกษศาสตร์, ได้ตรวจตัวอย่างนี้และบันทึกไว้ว่ามันไม่น่าจะใช่การแปรผันตัวของ "N. fusca"
"N. vogelii" ถูแจกแจงรูปแบบในปี ค.ศ. 2002 โดย Andre Schuiteman และ Eduard Ferdinand de Vogel รายละเอียดได้รับกรตีพิมพ์ในวารสารทางพฤกษศาสตร์ที่ชื่อ "Blumea" บนพื้นฐานของตัวอย่างที่ได้รับการเพาะเลี้ยงไว้ที่ชื่อ "A.Vogel, A.Schuiteman & T.Roelfsema 981037" (SAR) ซึ่งเพาะมาจากเมล็ดที่เก็บมาจากรัฐกลันตันเหนือ ของ รัฐซาราวัก ในปี ค.ศ. 1997 และได้รับการดูแลจนโตโดย Art Vogel นักพฤกษศาสตร์และผู้จัดการเรือนกระจกของ Hortus Botanicus Leiden "N. vogelii" จึงได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกรียติแก่เขา
ก่อนที่มันจะถูกแจกแจงแยกชนิด "N. vogelii" ถูกนำมาเพาะค้าเชิงพานิชย์โดย Ch'ien Lee เจ้าของ Malesiana Tropicals plant nursery ภายใต้ชื่อ ""Nepenthes" spec. 4"
เป็นเพราะมันเติบโตบนต้นไม้อื่นเป็นพืชอิงอาศัยในถิ่นที่อยู่ทำให้ยากที่จะเจอโดยไม่ใช้กล้องสองตา
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
หม้อล่างรูปทรงกระบอกมีปากหม้อแคบทางด้านแนวนอน ไม่มีปีกหน้า ฝาหม้อเป็นรูปสามเหลี่ยมกว้างไม่มีรยางค์ มีสีค่อนข้างเหลืองมีจุดสีเข้มปากเป็นขีด
หม้อบนเป็นรูปแตร โดยเป็นทรงกรวยด้านล่างและค่อยๆบานขึ้นสู่ด้านบน ส่วนที่โป่งนี้ต่อกับกับบริเวณเป็นมันของผิวภายใน
นิเวศวิทยา.
แม้จะมีการบันทึกการพบจากบริเวณที่กระจัดกระจายแต่ "N. vogelii" ก็มีการแพร่กระจายกว้างมากในบอร์เนียวมากกว่าที่คิดกันในครั้งแรก แต่เดิมเชื่อว่าเป็นพืชถิ่นเดียวทางตอนเหนือของรัฐซาราวัก ปัจจุบันมีการค้นพบที่รัฐซาบะฮ์ตอนใต้และ West Kalimantanที่ระดับความสูง 1000 ถึง 1500 เมตรจากระดับน้ำทะเล
"N. vogelii" ขึ้นตามต้นไม้คล้ายกาฝาก ตัวอย่างต้นแบบถูกพบบนพื้นดินท่ามกลางหมู่มอสส์ในป่าชื้น อยู่ที่เดียวกันกับ "N. stenophylla" และ "N. veitchii" แต่ก็ไม่พบลูกผสมตามธรรมชาติของ "N. vogelii" ที่ถูกบันทึกไว้
บนภูเขา Mulu "N. vogelii" พบในระยะความสูงแคบๆ (1200 ถึง 1500 ม.) ซึ่งการกระจายพันธุ์ของมันนั้นไม่ซ้อนทับกับ "N. fusca" และ "N. hurrelliana" ซึ่งขึ้นต่ำกว่า 1200 เมตรและสูงกว่า 1500 เมตรตามลำดับ
ญาติใกล้ชิด.
"N. vogelii" ถูกคาดว่าน่าจะเป็นญาติใกล้ชิดกับ "N. fusca" โดยต่างกันแค่เพียงมันมีหม้อที่เล็กกว่ามากและไม่มีรยางค์ที่ใต้ฝาหม้อ และที่เพิ่มขึ้นมาคือฝาของ "N. vogelii" เป็นสามเหลี่ยมกว้างซึ่งตรงกันข้ามกับฝาสามเหลี่ยมแคบของ "N. fusca" สีครีมส่วางและจุดสีเข้มของหม้อเป็นลักษณะเฉพาะซึ่งแบ่งแยกมันจาก "N. burbidgeae" และ "N. stenophylla".
"N. vogelii" แสดงถึงความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ "N. platychila" แต่หม้อล่างของทั้งสองนั้นกลับต่างกันโดย "N. platychila" มีปีกและเพอริสโตมกว้าง
เบียร์ชิงเต่า

เบียร์ชิงเต่า  เป็นเบียร์ที่มีต้นกำเนิดจากเมืองชิงเต่า ประเทศจีน เมื่อปี พ.ศ. 2506 ได้รับยกย่องให้เป็นเบียร์แห่งชาติยี่ห้อเดียวของจีน
โรงเบียร์ชิงเต่า.
โรงงานผลิตเบียร์นี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2446 มีการลงทุน 400,000 มาร์ค ใช้ชื่อว่า บริษัทเบียร์เจอมานิสเชส (Germanisches) แห่งเมืองชิงเต่า จำกัด และใช้เทคโนโลยีการหมักบ่มและวัตถุดิบจากประเทศเยอรมัน แต่หลังจากดำเนินไปได้ 13 ปี ก็เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 โรงงานผลิตเบียร์แห่งนี้จึงถูกเปลี่ยนมือไปเป็นของทหารญี่ปุ่นอีก 29 ปี และเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงงานผลิตเบียร์ไดนิปปอน คอร์เปอเรชั่น” หลังจากนั้นเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม โรงงานแห่งหนึ่งก็ตกอยู่ในมือของพรรคก๊กมินตั๋ง กระทั่ง 2 มิถุนายน พ.ศ. 2492 เมื่อทหารกองทัพปลดปล่อยแห่งพรรคคอมมิวนิสต์มีชัยชนะ และยึดโรงเบียร์แห่งนี้เป็นวิสาหกิจของรัฐอย่างเต็มตัว ซึ่งมีกิจการเติบโตมาอย่างต่อเนื่อง โดยในปี พ.ศ. 2502 ศักยภาพทางการผลิตก็เริ่มทะลุ 10,000 ตัน 
ในปี พ.ศ. 2536 โรงงานผลิตเบียร์แห่งนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัทเบียร์ชิงเต่าจำกัด และเข้าสู่ตลาดทุนในตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้และฮ่องกง และเมื่อจีนเข้าเป็นสมาชิกขององค์การการค้าโลก(WTO) เบียร์ชิงเต่าก็ได้เป็นพันธมิตรกับอันเฮาเซอร์ บุช ผู้ผลิตเบียร์ บัดไวเซอร์
เวปไซท์ ประจำประเทศไทย www.facebook.com/tsingtaothai ผู้ผลิต คนสักคนในโลกนี้
เลขโดด

เลขโดด คือสัญลักษณ์ชนิดหนึ่งที่สามารถนำมารวมกันเพื่อใช้แทนจำนวนและระบบเลขเชิงตำแหน่ง ในระบบเลขระบบหนึ่ง ๆ ถ้าฐานเป็นจำนวนเต็ม จำนวนของเลขโดดที่จำเป็นต้องใช้จะเท่ากับค่าสัมบูรณ์ของฐานเสมอ
ภาพรวม.
ในระบบเลขโดดพื้นฐาน ตัวเลขหรือจำนวนคือลำดับของเลขโดดซึ่งอาจมีความยาวเท่าใดก็ได้ แต่ละตำแหน่งในลำดับมีค่าประจำหลัก และเลขโดดแต่ละตัวก็มีค่าของมันเอง ค่าของจำนวนนั้นก็จะได้มาจากการคูณเลขโดดแต่ละตัวกับค่าประจำหลักของมัน แล้วรวมออกมาเป็นผลลัพธ์
ค่าของเลขโดด.
เลขโดดแต่ละตัวในระบบเลขคือจำนวนเต็มจำนวนหนึ่ง ตัวอย่างเช่น ในเลขฐานสิบ เลขโดด "1" ใช้แทนจำนวนเต็ม "หนึ่ง" และในเลขฐานสิบหก อักษร "A" ก็ใช้แทนจำนวนเต็ม "สิบ" เป็นต้น ระบบเลขเชิงตำแหน่งต้องมีเลขโดดที่ใช้แทนจำนวนตั้งแต่ศูนย์ไปจนเกือบถึงฐานของระบบเลขนั้น (ไม่รวมจำนวนที่เป็นฐาน)
การคำนวณค่าประจำหลัก.
ระบบเลขฮินดู-อาหรับใช้จุดทศนิยม โดยปกติเป็นมหัพภาค (.) หรือบางประเทศในยุโรปก็ใช้จุลภาค  เพื่อกำกับ "หลักหน่วย" ซึ่งมีค่าประจำหลักคือหนึ่ง แต่ละหลักที่อยู่ทางซ้ายของจุดทศนิยมจะมีค่าประจำหลักเท่ากับค่าประจำหลักก่อนหน้าคูณด้วยฐาน ในทำนองเดียวกัน แต่ละหลักที่อยู่ทางขวาของจุดทศนิยมจะมีค่าประจำหลักเท่ากับค่าประจำหลักก่อนหน้าหารด้วยฐาน ยกตัวอย่างจำนวน 10.34 ในฐานสิบ
ค่ารวมของจำนวนดังกล่าวคือ 1 สิบ, 0 หน่วย, 3 ส่วนสิบ และ 4 ส่วนร้อย สังเกตว่า 0 มิได้ส่งผลต่อค่าของจำนวน แต่มันทำให้ 1 เลื่อนไปอยู่ในหลักสิบแทนที่จะเป็นหลักหน่วย
จำนวนแวมไพร์

จำนวนแวมไพร์  ในทางคณิตศาสตร์ หมายถึง จำนวนประกอบ "v" ที่มีจำนวนเลขโดดเป็นจำนวนคู่ "n" ซึ่งสามารถแยกออกเป็นผลคูณของจำนวนเต็มสองจำนวน "x" และ "y" ซึ่งแต่ละจำนวนมีเลขโดด "n/2" ตัว และต้องมีอย่างน้อยหนึ่งจำนวนที่ไม่มี 0 อยู่ในเลขโดด และเลขโดดทั้งหมดของ "v" จะต้องเหมือนกับเลขโดดทั้งหมดของ "x" และ "y" โดยจะเรียก "x" และ "y" ว่า "เขี้ยว"
เช่น 1260 เป็นจำนวนแวมไพร์ ที่มี 21 และ 60 เป็น "เขี้ยว" เนื่องจาก 21 × 60 = 1260
จำนวนแวมไพร์ 25 จำนวนแรก ได้แก่
1260, 1395, 1435, 1530, 1827, 2187, 6880, 102510, 104260, 105210, 105264, 105750, 108135, 110758, 115672, 116725, 117067, 118440, 120600, 123354, 124483, 125248, 125433, 125460, 125500, ...
ตัวอย่างลำดับอนันต์ที่ทำให้เกิดจำนวนแวมไพร์ ได้แก่
1530 = 30×51, 150300 = 300×501, 15003000 = 3000×5001, ...
จำนวนสมิธ

จำนวนสมิธ  ในทางคณิตศาสตร์ คือจำนวนประกอบที่ผลรวมของเลขโดดมีค่าเท่ากับผลรวมของเลขโดดทุกตัวในการแยกตัวประกอบเฉพาะในเลขฐานที่กำหนด เช่น 378 = 2 × 3 × 3 × 3 × 7 เป็นจำนวนสมิธในฐานสิบ เนื่องจาก 3 + 7 + 8 = 2 + 3 + 3 + 3 + 7
จำนวนสมิธในฐานสิบ ได้แก่ 4, 22, 27, 58, 85, 94, 121, 166, 202, 265, 274, 319, 346, 355, 378, 382, 391, 438, 454, 483, 517, 526, 535, 562, 576, 588, 627, 634, 636, 645, 648, 654, 663, 666, 690, 706, 728, 729, 762, 778, 825, 852, 861, 895, 913, 915, 922, 958, 985, 1086, ...
จำนวนผลคูณ-ผลบวก

จำนวนผลคูณ-ผลบวก  ในทางคณิตศาสตร์ หมายถึง จำนวนเต็มในฐานที่กำหนดมีค่าเท่ากับผลบวกของเลขโดดคูณกับผลคูณของเลขโดด เช่น 144 เป็นจำนวนผลคูณ-ผลบวก เพราะ 1 + 4 + 4 = 9 และ 1 × 4 × 4 = 16 และ 9 × 16 = 144
ตัวอย่างจำนวนผลคูณ-ผลบวกในฐานสิบ เช่น 0, 1, 135, 144
เดอะเบสต์ออฟเซลีนดิออน

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เดอะเบสท์ออฟเซลีนดิออน  คืออัลบั้มรวบรวมเพลงของนักร้องชาวแคนาดา เซลีน ดิออน วางจำหน่ายในยุโรปเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เป็นอัลบั้มที่ 14 ของเธอ และเป็นอัลบั้มรวมเพลงที่ 3 และเป็นอัลบั้มแรกที่ขายในยุโรป ในเยอรมนีได้เปลี่ยนชื่อ เป็น "Vivre"
ข้อมูลอัลบั้ม.
"เดอะเบสท์ออฟ" เป็นอัลบั้มรวบรวมเพลงเฉลิมฉลองความสำเร็จของซิงเกิล "เนอปาร์เตปาซองมัว" ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2531 เซลีนชนะการประกวดร้องเพลงของยูโรวิสชันด้วยเพลงนั้น
อัลบั้มนี้รวบรวมซิงเกิลที่จำหน่ายในฝรั่งเศสเป็นส่วนใหญ่ อาทิ "ดามูร์อูดามีตีเย" (พ.ศ. 2526), "มงนามีมากีเต" (พ.ศ. 2526), "เซอเนเตเกิงแรฟว์" (พ.ศ. 2528), "บิลลี" (พ.ศ. 2528), "เชอเนอเวอปา" (พ.ศ. 2530), "ลาเรอลีชีเยิส" (พ.ศ. 2531) และ "เนอปาร์เตปาซองมัว" (พ.ศ. 2531) โดย 4 เพลงหลังไม่เคยบรรจุในอัลบั้มที่จำหน่ายในแคนาดา
จำนวนเฉพาะที่มากที่สุดเท่าที่มีการค้นพบ

จำนวนเฉพาะที่มากที่สุดเท่าที่มีการค้นพบ คือ #เปลี่ยนทาง ซึ่งเป็นจำนวนที่มี 41,024,320 หลักเมื่อเขียนในเลขฐานสิบ พบเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2024 บนเครื่องคอมพิวเตอร์เสมือนบนคลาวด์ โดยมี Luke Durant นักวิจัยวัย 36 ปีจากเมืองซานโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นอาสาสมัครในโครงการ Great Internet Mersenne Prime Search (GIMPS)
สถิติล่าสุด.
สถิติปัจจุบันถูกครอบครองโดย #เปลี่ยนทาง ด้วย 41,024,320 หลัก พบโดย GIMPS เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2024 ตัวเลข 120 หลักแรกและสุดท้าย ได้แก่
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />881694327503833265553939100378117358971207354509066041067156376412422630694756841441725990347723283108837509739959776874 ...
... 852806517931459412567957568284228288124096109707961148305849349766085764170715060409404509622104665555076706219486871551
ยี่สิบจำนวนที่มากที่สุด.
รายชื่อจํานวนเฉพาะที่ใหญ่ที่สุด 5,000 ตัวที่รู้จักได้รับการยืนยันโดย PrimePages ซึ่งเป็นยี่สิบจำนวนที่มากที่สุด ดังนี้
เจฟฟรีย์ ชอเซอร์

เจฟฟรีย์ ชอเซอร์ (ค.ศ. 1343 - 25 ตุลาคม ค.ศ. 1400?) เป็นนักเขียน กวี นักปรัชญา ข้าราชการและนักการทูตชาวอังกฤษ ได้รับยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งกวีนิพนธ์อังกฤษ แม้เขาจะเขียนงานไว้มากมาย แต่งานเขียนที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคืองานเขียนที่ยังไม่เสร็จ เรื่อง “ตำนานแคนเตอร์บรี”
ท่าอากาศยานชุมพร

ท่าอากาศยานชุมพร หรือ สนามบินชุมพร  ตั้งอยู่ที่ อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม
ประวัติ.
ท่าอากาศยานชุมพร ก่อสร้างตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 เพื่อกระตุ้นและฟื้นฟูเศรษฐกิจของจังหวัดชุมพร หลังประสบภัยพายุไต้ฝุ่นเกย์ (เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2532) เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 และเปิดทำการบินครั้งแรก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2541 ใช้งบประมาณ 530 ล้านบาท และได้รับการประกาศเป็นสนามบินศุลกากร เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตตำบลชุมโค อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร มีพื้นที่รวม 2,485 ไร่ ห่างตัวเมืองชุมพรไปทางทิศเหนือประมาณ 38 ก.ม. มีสายการบินนกแอร์และสายการบินไทยแอร์เอเชียทำการบินอยู่ในปัจจุบัน รวม 2 สายการบิน
ในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2561 ที่ประชุมบอร์ดบริหารของบริษัท ท่าอากาศยานไทย หรือ ทอท. อนุมัติให้รับโอนสนามบินชุมพรเช่นเดียวกับสนามบินสกลนคร, ตาก และอุดรธานี มาบริหารต่อจากกรมท่าอากาศยาน คาดใช้เวลา 1-2 เดือน ในการเสนอมติให้กระทรวงคมนาคม และเสนอให้คณะรัฐมนตรี(ครม.)พิจารณาอนุมัติ 
ข้อมูลท่าอากาศยาน.
ท่าอากาศยานชุมพร มีอาคารผู้โดยสารขนาดพื้นที่ใช้สอยรวม 5,400 ตารางเมตร รองรับผู้โดยสารได้จำนวน 300 คนต่อชั่วโมง ลานจอดรถยนต์รองรับได้จำนวน 120 คัน ท่าอากาศยานรองรับผู้โดยสารได้จำนวน 2,400 คนต่อวัน
ท่าอากาศยานชุมพร มีทางวิ่งขนาดกว้าง 45 เมตร ยาว 2,100 เมตร ลานจอดอากาศยานขนาดกว้าง 85 เมตร ยาว 200 เมตร รองรับอากาศยานได้ 32 เที่ยวบินต่อวัน
ท่าอากาศยานแพร่

ท่าอากาศยานแพร่ หรือ สนามบินแพร่  (IATA: PRH, ICAO: VTCP) ตั้งอยู่ที่ 72 หมู่ที่ 5 ถนนช่อแฮ ตำบลนาจักร อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 3 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม
ประวัติ.
ท่าอากาศยานแพร่ เป็นท่าอากาศยานที่สร้างขึ้นในสมัยช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งพื้นผิวทางวิ่งในช่วงแรกเป็นพื้นดินลูกรัง ภายหลังจากที่สงครามสงบลง จึงมอบหมายให้กองทัพอากาศดูแลและใช้ประโยชน์ ต่อมา สำนักงานการบินพลเรือน กระทรวงคมนาคม ในขณะนั้น ได้ดำเนินการพัฒนาเป็นท่าอากาศยานขนส่งผู้โดยสารและพัสดุในปี พ.ศ. 2495 โดยได้ดำเนินการปรับปรุงพื้นผิวทางวิ่งให้มีขนาด 30 x 1,200 เมตร และสร้างอาคารท่าอากาศยานเพื่อใช้ในกิจการการบินพลเรือน
ในปี พ.ศ. 2514 - 2516 กรมการบินพาณิชย์ ในขณะนั้น ได้ปรับปรุงผิวทางวิ่ง ทางขับและ ลานจอดเป็นพื้นผิวแอสฟัลท์ติคคอนกรีต (asphaltic-concrete) ทำให้ทางวิ่งมีขนาดกว้าง 30 เมตร และยาว 1,500 เมตร และ พ.ศ. 2517 - 2518 ได้สร้างอาคารท่าอากาศยานแพร่ในพื้นที่ปัจจุบัน จากนั้นในปี พ.ศ. 2524 - 2525 ได้ต่อเติมอาคารท่าอากาศยานให้มีขนาด 250 ตารางเมตร และในปี พ.ศ. 2533 กรมการบินพาณิชย์ได้ปรับปรุงต่อเติมอาคารผู้โดยสารพร้อมเครื่องปรับอากาศ พื้นที่ 432 ตารางเมตร และในปี พ.ศ. 2539 ได้สร้างหอบังคับการบินใหม่แยกออกจากอาคารผู้โดยสาร มีความสูง 7 ชั้น
อาคารสถานที่.
อาคารผู้โดยสาร.
อาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานแพร่เป็นอาคาร 3 ชั้น ใช้งานจริง 1 ชั้น มีพื้นที่ 1,550 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 374 คน/ชั่วโมง โดยแต่ละชั้นมีรายละเอียดดังนี้
ลานจอดเครื่องบิน มีขนาดกว้าง 60 เมตร ยาว 180 เมตร สามารถจอดเครื่องบินขนาด เอทีอาร์ 72 ได้จำนวน 3 ลำ และมีหลุมจอดเฮลิคอปเตอร์ทั้งหมด 6 หลุม
ทางวิ่ง (รันเวย์) และทางขับ (แท็กซี่เวย์).
ท่าอากาศยานแพร่มีทางวิ่ง 1 ทางวิ่ง พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 1,500 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 45 เมตร และความยาวข้างละ 75 เมตร ซึ่งเป็นขนาดที่ไม่เหมาะสมต่อเครื่องบินขนาดใหญ่ กรมท่าอากาศยานจึงได้มีแผนที่จะขยายทางวิ่งให้มีความกว้าง 45 เมตร ยาว 2,100 เมตร ซึ่งจะช่วยให้มีสายการบินเปิดเส้นทางบินมายังแพร่เพิ่มมากขึ้น เนื่องจากเป็นขนาดทางวิ่งที่สามารถรองรับเครื่องบินขนาด โบอิง 737 และ แอร์บัส เอ320 ที่สายการบินหลายสายในประเทศไทยนิยมใช้
ทางขับมีทั้งหมด 1 ทางขับ พื้นผิวแอสฟัลติกคอนกรีต (asphaltic-concrete) ขนาดกว้าง 15 เมตร ยาว 145 เมตร
รายชื่อสายการบิน.
รายชื่อสายการบินที่ให้บริการในปัจจุบัน.
"ไม่มีสายการบินพาณิชย์เปิดให้บริการ"
การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน.
ท่าอากาศยานแพร่ตั้งอยู่ห่างจากทางหลวงแผ่นดิน 1022 เข้าไปประมาณ 330 เมตร โดยมีลานจอดรถยนต์กลางแจ้งหน้าอาคารผู้โดยสาร ซึ่งมีความจุ 60 คัน และที่ท่าอากาศยานมีบริการรถสาธารณะเข้าเมือง และบริการรถเช่า
ตราผ้าผูกคอลูกเสือประจำจังหวัด

ตราผ้าผูกคอลูกเสือประจำจังหวัด หรือ เครื่องหมายจังหวัด เป็นตราที่ใช้ในผ้าผูกคอลูกเสือของลูกเสือในแต่ละจังหวัดหรือเขตการปกครองในประเทศไทย ลักษณะของตราแต่ละดวงนั้น เป็นการดัดแปลงจากภาพตราประจำจังหวัดของไทยโดยตรงหรือรูปแบบอื่น ๆ ตามที่แต่ละจังหวัดกำหนด โดยรูปแบบของตราผ้าผูกคอลูกเสือประจำจังหวัด สำหรับจังหวัดที่จัดตั้งก่อน พ.ศ. 2510 นั้น ได้ถูกกำหนดไว้ตามใบแนบ 2 ท้ายกฎกระทรวง ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2510) ออกตามความในพระราชบัญญัติลูกเสือ พ.ศ. 2507 ประกาศในราชกิจานุเบกษา ฉบับพิเศษ หน้า 76 เล่ม 84 ตอนที่ 14 วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2510 โดยขนาดของเครื่องหมายจังหวัดในกฎกระทรวงระบุว่า
"เครื่องหมายจังหวัด ทำด้วยผ้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวด้านละ 5 เซนติเมตร"
สำหรับจังหวัดที่จัดตั้งหลังจากกฎกระทรวง ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2510) ออกตามความในพระราชบัญญัติลูกเสือ พ.ศ. 2507 ประกาศใช้นั้น รูปแบบของตราผ้าผูกคอลูกเสือประจำจังหวัดนั้น จะเป็นการดัดแปลงจากภาพตราประจำจังหวัดของไทยโดยตรง
ส่วนสีผ้าผูกคอลูกเสือในไทย หรือ สีประจำภาคศึกษา ได้ถูกกำหนดตามใบแนบ 1 ท้ายกฎกระทรวง ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2510) ออกตามความในพระราชบัญญัติลูกเสือ พ.ศ. 2507 ประกาศในราชกิจานุเบกษา ฉบับพิเศษ หน้า 75 เล่ม 84 ตอนที่ 14 วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2510 โดยแบ่งสีของผ้าผูกคอตามเขตของกิจการลูกเสือ ซึ่งเป็นการแบ่งเขตพื้นที่การศึกษาในอดีต เป็น 12 เขต ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
โพรงกะโหลก

โพรงกะโหลก (cranial cavity or intracranial space) เป็นช่องว่างที่อยู่ภายในกะโหลกศีรษะ เป็นที่อยู่ของสมอง โพรงกะโหลกดาดด้วยเยื่อหุ้มสมอง และมีของเหลวที่ช่วยลดการกระแทก
โพรงกะโหลกเกิดจากกระดูกหุ้มสมอง 8 ชิ้น ได้แก่ กระดูกหน้าผาก (frontal) , กระดูกท้ายทอย (occipital) , กระดูกสฟีนอยด์ (sphenoid) , กระดูกเอทมอยด์ (ethmoid) , กระดูกข้างขม่อม (parietal) 2 ชิ้นและกระดูกขมับ (temporal) 2 ชิ้น (temporal) 
ความจุของโพรงกะโหลกของมนุษย์ผู้ใหญ่ประมาณ 1,200-1,700 ลูกบาศก์เซนติเมตร
ท่าอากาศยานปัตตานี

ท่าอากาศยานปัตตานี หรือ สนามบินปัตตานี (IATA: PAN, ICAO: VTSK) ตั้งอยู่ที่ ตำบลบ่อทอง อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม ปัจจุบันใช้งานเฉพาะราชการทหาร ไม่เปิดให้บริการเชิงพาณิชย์
ประวัติ.
สนามบินปัตตานี หรือที่เรียกว่า "สนามบินบ่อทอง" ก่อตั้งขึ้นโดยกองทัพอากาศ ซึ่งใช้ในภารกิจสนับสนุนทางทหาร แต่เนื่องจากความต้องการในการขนส่งทางอากาศสูงขึ้น จึงมีการขยายและปรับปรุงท่าอากาศยานให้เหมาะสม และบริษัทเดินอากาศไทย ได้ทำการบินไปยังท่าอากาศยานปัตตานี ใน พ.ศ. 2506 โดยใช้เครื่องบินดักลาส ดีซี-3 ต่อมาได้พัฒนาปรับปรุงทางวิ่งยาว 1,400 เมตร เพื่อรองรับการขึ้น-ลงของเครื่องบินใบพัดแบบBAe Avro-748 และเครื่องบินชอร์ทบราเทอร์แบบ SD 3-30/60 ที่มีใช้ในกิจการพลเรือนขณะนั้น
หลังจากเดินอากาศไทย ได้รวมกิจการกับการบินไทย ต่อมาประสบปัญหาการให้บริการบินในเส้นทางหาดใหญ่-ปัตตานีไปและกลับ โดยได้ให้บริการด้วยเครื่องบินแบบ เอทีอาร์ 72 เนื่องจากมีปริมาณการเดินทางของผู้โดยสารอยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก จึงขอหยุดทำการบินในเส้นทางดังกล่าวเป็นการชั่วคราว ซึ่งก็ได้รับอนุมัติจากกระทรวงคมนาคมให้หยุดบินตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2536 จนถึงวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2536 และในที่สุดจึงได้หยุดทำการบินถาวรใน พ.ศ. 2537 ปัจจุบันมีแต่อากาศยานของทางราชการ และอากาศยานเช่าเหมาลำขนาดเล็กใช้บริการที่ท่าอากาศยานแห่งนี้เท่านั้น
อาคารสถานที่.
อาคารผู้โดยสาร.
ท่าอากาศยานปัตตานีมีอาคารผู้โดยสารขนาดเล็ก 1 หลัง พื้นที่ใช้สอย 530 ตารางเมตร และมีลานจอดอากาศยานขนาดกว้าง 60 เมตร ยาว 155 เมตร สามารถรองรับอากาศยานประเภท เอทีอาร์ 72 ได้
ทางวิ่ง (รันเวย์) และทางขับ (แท็กซี่เวย์).
ท่าอากาศยานปัตตานีมีทางวิ่งขนาดกว้าง 40 เมตร โดยไม่มีไหล่ทางวิ่ง และยาว 1,400 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 40 เมตร และความยาวข้างละ 227 และ 52 เมตร และมีทางขับขนาดกว้าง 23 เมตร และยาว 120 เมตร จำนวน 2 เส้น
รายชื่อสายการบิน.
การใช้งานในปัจจุบัน.
ไม่มีสายการบินพาณิชย์เปิดให้บริการ มีแต่อากาศยานของทางราชการ ใช้บริการที่ท่าอากาศยานแห่งนี้ โดยล่าสุดในปี 2559 มีการใช้งานจำนวน 12 เที่ยวบิน
การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน.
ท่าอากาศยานปัตตานีตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 (ถนนเพชรเกษมสายปัตตานี–นราธิวาส)
ท่าอากาศยานสุรินทร์ภักดี

สนามบินทหารบกสุรินทร์ภักดี หรือ ท่าอากาศยานสุรินทร์ภักดี หรือ สนามบินสุรินทร์ภักดี (IATA: PXR, ICAO: VTUJ) ตั้งอยู่ที่ หมู่ 7 ถนนคชสาร ตำบลนอกเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ ห่างจากศาลากลางจังหวัดประมาณ 2 กิโลเมตร เดิมเป็นสนามบินของกองทัพบกใช้สำหรับจังหวัดขุขันธ์และจังหวัดสุรินทร์ ต่อมาได้มอบหมายให้องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ เป็นผู้ดำเนินการ แต่เนื่องจากกฎหมายว่าด้วยการกระจายอำนาจไม่ได้อนุญาตให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ดำเนินการเกี่ยวกับกิจการการบิน จึงต้องมีการถ่ายโอนให้กรมท่าอากาศยานเป็นผู้ดูแล และให้องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ เป็นหน่วยสนับสนุน 
ประวัติ.
สนามบินสุรินทร์ ลงทุน 30 ล้านบาท สร้างโดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ แรกเริ่มเปิดสนามบินมีสายการบิน บางกอกแอร์เวย์ มาทำการบินที่สนามบิน 3 เที่ยวต่อสัปดาห์ แต่เกิดปัญหาเนื่องจากขาดทุนจึงยกเลิกเส้นทาง ต่อมาได้มีสายการบิน แอร์อันดามัน มาทำการบิน 3 เที่ยวต่อสัปดาห์ แต่ก็ประสบปัญหาขาดทุนจึงต้องปิดกิจการและยกเลิกเส้นทาง
พ.ศ. 2552 สายการบินพีบีแอร์ ได้เข้ามาเปิดเส้นทางบินสุวรรณภูมิ - สุรินทร์ แต่เนื่องจากบริษัทประสบปัญหาทางการเงินจึงต้องประกาศปิดกิจการและยกเลิกทำการบิน โดยทำการบินได้เพียง 3 วัน
ในปี พ.ศ. 2554 สายการบินไทยรีเจียนัลแอร์ไลน์ได้ทำการเปิดเส้นทางบินสุวรรณภูมิ - สุรินทร์ โดยใช้เครื่องบินขนาดเล็กมาทำการบิน
พ.ศ. 2556 สายการบินนกแอร์ร่วมมือกับองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุรินทร์ และหน่วยงานเอกชนเตรียมเปิดเส้นทางบินดอนเมือง - สุรินทร์ เพื่อรองรับการท่องเที่ยวและการลงทุนโดยจะใช้เครื่องบินแบบ SAAB 340 มาทำการบิน ซึ่งคาดว่าจะสามารถเปิดการบินได้ภายในปลายนี้ 2556 แต่ก็ไม่สามารถดำเนินการได้ 
พ.ศ. 2557 สายการบิน กานต์แอร์ ขออนุญาตทำการบินในเส้นทาง กรุงเทพ-สุรินทร์ ช่วงเทศกาลงานช้าง แต่ประสบปัญหาด้านความปลอดภัยของสนามบินสุรินทร์ ทำให้ยกเลิกไป
พ.ศ. 2558 สายการบิน กานต์แอร์ ได้รับการอนุมัติจากกรมการบินพลเรือน เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2558 ให้สามารถเปิดทำการบินแบบประจำในเส้นทางสายรองและย่อยภายในประเทศ กรุงเทพ-สุรินทร์ แต่ก็ยังไม่ได้ทำการบิน
พ.ศ. 2559 สายการบิน อาร์แอร์ไลน์ ได้เตรียมการเปิดทำการบินในเส้นทางดังกล่าว และมีแผนจะเปิดทำการบินในเดือนพฤษภาคมของปีดังกล่าว แต่ก็ยังไม่ได้ทำการบิน
การใช้งานปัจจุบัน.
ปัจจุบันใช้เป็นฐานปฏิบัติการของหน่วยปฏิบัติการฝนหลวงจังหวัดสุรินทร์ กรมฝนหลวงและการบินเกษตร และมีกองทหารรักษาการณ์คือ กองร้อยลาดตระเวนระยะไกล กองกำลังสุรนารี
อาคารสถานที่.
ลานบิน.
สนามบินสุรินทร์ภักดี ประกอบไปด้วยทางวิ่งความยาว ความกว้าง อยู่เหนือจากระดับน้ำทะเล ทิศทางรันเวย์คือ 01/19 หรือ 010° และ 190° พื้นผิวคอนกรีตและแอสฟอลต์คอนกรีต
กระจุกดาว

กระจุกดาว  คือกลุ่มของดาวฤกษ์ที่อยู่ด้วยกันด้วยแรงดึงดูดจากความโน้มถ่วง สามารถแบ่งได้เป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คือ "กระจุกดาวทรงกลม" เป็นกลุ่มของดาวฤกษ์อายุมากนับแสนดวงที่อยู่ด้วยกันด้วยแรงดึงดูดค่อนข้างมาก กับ "กระจุกดาวเปิด" ที่มีดาวฤกษ์น้อยกว่า เพียงไม่กี่ร้อยดวงในกลุ่ม เป็นดาวฤกษ์อายุน้อย และมีแรงดึงดูดต่อกันเพียงหลวม ๆ กระจุกดาวเปิดอาจเกิดการรบกวนจากแรงโน้มถ่วงของเมฆโมเลกุลขนาดยักษ์ในยามที่มันเคลื่อนผ่านไปในกาแล็กซี แต่ดาวสมาชิกในกระจุกดาวยังคงเคลื่อนที่ไปในทิศทางเดียวกันได้แม้จะไม่มีแรงโน้มถ่วงดึงดูดระหว่างกันแล้ว ในกรณีนี้จะเรียกมันว่า "ชุมนุมดาว" (stellar association) หรือบางครั้งอาจเรียกว่า "กลุ่มเคลื่อนที่" (moving group)
ฟังก์ชันเอกฐาน

ฟังก์ชันเอกฐาน เป็นฟังก์ชันที่ถูกกำหนดในช่วง <math>[a,b]</math> โดยมีลักษณะไม่ต่อเนื่อง ตัวอย่างฟังก์ชันนี้เช่น ฟังก์ชันอิมพัลส์หนึ่งหน่วย เป็นต้น
รางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 1

ไนน์เอ็นเตอร์เทนอวอร์ดส์ 2008 เป็นการประกาศผลรางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ดส์ ครั้งแรก สำหรับบุคคลและผลงานดีเด่นในรอบปี พ.ศ. 2550 โดยงานประกาศผลจัดขึ้นเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
รายชื่อผลงาน รายนามบุคคลที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล.
ผู้ชนะ จะเน้นด้วยตัวหนา
แฟนคลับ

แฟนคลับ  คือกลุ่มคนที่คลั่งไคล้หรืออุทิศตนให้กับบุคคล กลุ่ม แนวความคิด หรือในบางครั้งกับสิ่งไม่มีชีวิต (เช่น อาคารที่มีชื่อเสียง) แฟนคลับส่วนใหญ่จะทุ่มเทเวลาและสิ่งของเพื่อสนับสนุน ในบางครั้งจะมีการตั้งแฟนคลับอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินการร่วมกับกลุ่มหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ชื่นชอบโดยตรง แฟนคลับส่วนใหญ่จะเป็นนักแสดง ดารา นักร้อง วงดนตรี นักกีฬา ทีมฟุตบอล เป็นต้น
ดิแรกเดลตาฟังก์ชัน

ฟังก์ชันเดลตา  <math>\delta (x) </math> ที่มีค่าเป็น 0 ทุกที่ยกเว้นที่ <math>x=0</math> ที่มีค่าเป็นอนันต์ เสนอขึ้นโดย พอล ดิแรก นักฟิสิกส์ทฤษฎีชาวอังกฤษ
กระจุกดาราจักร

กระจุกดาราจักร  เป็นวัตถุอวกาศขนาดใหญ่ที่รวมตัวกันด้วยแรงดึงดูดจากความโน้มถ่วงระหว่างดาราจักร นับเป็นโครงสร้างที่ใหญ่ที่สุดของเอกภพ รูปแบบการเกิดโครงสร้างเช่นนี้ร่วมกับสสารมืดที่เย็นจัด เกิดจากโครงสร้างขนาดเล็กแตกสลายลงก่อนแล้วค่อย ๆ รวมตัวกันจนกลายเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ คือกระจุกของดาราจักร ซึ่งเริ่มก่อตัวมาตั้งแต่หนึ่งหมื่นล้านปีมาแล้วจนถึงปัจจุบัน กลุ่มและกระจุกดาราจักรอาจประกอบด้วยดาราจักรจำนวนเพียงสิบไปจนถึงหมื่นดาราจักร และตัวกระจุกเองอาจเกี่ยวโยงกับกลุ่มที่ใหญ่กว่า เรียกว่า กลุ่มกระจุกดาราจักร  เคยเชื่อกันว่าพวกมันเป็นโครงสร้างที่ใหญ่ที่สุดที่รู้จักในจักรวาลจนถึงช่วงทศวรรษที่ 1980 เมื่อมีการค้นพบกลุ่มกระจุกดาราจักร
โจเซฟ คิททินเจอร์

โจเซฟ คิททินเจอร์ หรือ โจ คิทเทนเจอร์ มีชื่อเต็มว่า โจเซฟ วิลเลี่ยม คิททินเจอร์ 2  เป็นชาวอเมริกัน เกิดในวันที่ 27 ค.ศ. 1928(1928--) เป็นนักบิน และเป็นผู้ทดสอบทดลองขับ เครื่องบินรุ่นต่าง ๆ ในกองทัพอากาศของสหรัฐอเมริกา รวมไปถึงการทดสอบการบินในองค์การนาซาด้วย
ผลงาน.
เป็นผู้ร่วมเริ่มต้นในโครงการการบินของนาซา ซึ่งโครงการที่ทำการทดลองมีชื่อว่าโครงการบอลลูน (Project Manhigh) โดยมีโจเซฟเป็นผู้ทดสอบในการบิน และต้องปล่อยให้บอลลูนลอยสูงขึ้นไปจนถึงชั้นอากาศนอกสุด เท่าที่จะทำได้ เพื่อทดสอบดูว่ามนุษย์จะทนอยู่ในแคปซูลบอลลูนที่ทดสอบได้หรือไม่
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน (15 ธันวาคม พ.ศ. 2366 — 28 กันยายน พ.ศ. 2456) พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาลูกจันทน์เล็ก สตรีเชื้อสายเจ้าจากหลวงพระบาง
พระประวัติ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน ประสูติเมื่อวันจันทร์ เดือนอ้าย ขึ้น 13 ค่ำ ปีมะแม เบญจศก จ.ศ. 1185 ตรงกับวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2366 เป็นพระราชธิดาลำดับที่ 72 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาลูกจันทน์เล็ก ธิดาเจ้าสุกเมืองหลวงพระบาง 
พระองค์เจ้าแม้นเขียนทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเวลายาวนานเกือบ 15 ปี ตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 ต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิเวศน์ ตราบจนสิ้นพระชนม์
ในปัจฉิมวัยพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียนทรงพระประชวรหนัก สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเสด็จมาเฝ้าพระอาการ กระทั่งพระองค์เจ้าแม้นเขียนสิ้นพระชนม์เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 10 แรม 14 ค่ำ ปีฉลู เบญจศก จ.ศ. 1275 ตรงกับวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2456 สิริพระชันษา 89 ปี นับเป็นพระราชบุตรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยที่มีพระชันษาสูงที่สุดและมีพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้าย ทรงดำรงพระชนม์ชีพยาวนานถึง 5 รัชกาล มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 ณ พระเมรุ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร
พระจริยวัตร.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน เป็นที่เคารพนับถือของพระบรมวงศานุวงศ์โดยทั่วไป ด้วยพระจริยวัตรงดงามและทรงคุณูปการกับพระเจ้าลูกเธอในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวหลายพระองค์
ในคราวที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน มีพระชนมายุครบ 80 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินไปที่พระตำหนักของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน ในพระบรมมหาราชวัง พระราชทานพระราชหัตถเลขาพระราชทานพร แลต้นไม้ทอง ต้นไม้เงิน กับเงิน 1,600 บาท เป็นส่วนทรงแสดงวุฒาปัจจายนกรรม ในการที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน มีพระชนมายุเจริญมา
นอกจากนี้พระองค์ทรงศรัทธาในพระพุทธศาสนา ทรงสร้างวัดขึ้นบริเวณทุ่งบางกะปิชื่อวัดบ้านทุ่งกระแจะแม้นเขียน และประทานชื่อหมู่บ้านแม้นเขียนเพื่อเป็นอนุสรณ์ ด้วยมุ่งหมายให้พุทธศาสนิกชนเชื้อลาวในพื้นที่มีสถานที่ปฏิบัติศาสนกิจ ครั้นหลังการเลิกทาสผู้คนจำนวนไม่น้อยเริ่มโยกย้ายจากแหล่งเดิมจึงทำให้มีศาสนิกชนน้อย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียนทรงทราบถึงความยากลำบากของวัดจึงประทานเบี้ยแก่พระสงฆ์และสามเณรรูปละ 1 ตำลึงต่อเดือน ปัจจุบันวัดที่ทรงสร้างไว้เปลี่ยนนามเป็นวัดบ้านทุ่งเสรี โดยสร้างขึ้นใหม่และตั้งชื่อตามหมู่บ้านจัดสรร ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตสวนหลวง
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉิดโฉม

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉิดโฉม (12 เมษายน พ.ศ. 2399 – 11 มิถุนายน พ.ศ. 2489) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสีดา
พระประวัติ.
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉิดโฉม เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสีดา (สตรีชาวสุพรรณบุรี มารดาชื่อแพงดีมีเชื้อสายลาวเวียงจันทน์ ทั้งนี้เจ้าจอมมารดาสีดาเป็นญาติห่าง ๆ ของเจ้าจอมมารดาวันดี พระมารดาของพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพิมพับสรสร้อย และพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสอางองค์)
พระองค์เจ้าเฉิดโฉมประสูติเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2399 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อแรกประสูติมีพระอิสริยยศที่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ต่อมาในปี พ.ศ. 2430 มีพระอิสริยยศที่ พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า และวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศพระราชโอรสและพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวขึ้นเป็น พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า 
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร พระองค์เจ้าเฉิดโฉมประชวร สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ถวายการดูแลอย่างใกล้ชิด โดยให้พระองค์เจ้าเฉิดโฉมเสด็จไปเข้ารับการรักษาที่ตึกปัญจมราชินี โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กระทั่งสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2489 หลังการสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลเพียงสองวัน สิริพระชันษา 90 ปี นับเป็นพระราชบุตรในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีพระชันษาสูงที่สุดและมีพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้าย
จากบันทึกของเอ็ดน่า บรูเนอร์ บัลค์ลีย์ มิชชันนารีชาวอเมริกันที่เข้ามาเป็นครูในโรงเรียนวังหลัง (ต่อมาคือโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย) ซึ่งได้มีโอกาสสนิทสนมกับพระองค์เจ้าเฉิดโฉม แสดงให้เห็นว่าพระองค์เป็นเจ้านายสยามที่สนพระทัยในศาสนาคริสต์เป็นอย่างยิ่ง ดังข้อความที่ปรากฏในหนังสือ "สยามคือบ้านของเรา" ความว่า ""พระองค์ทรงเล่าให้ฉันฟังโดยทรงรับสั่งอย่างช้า ๆ และเว้นจังหวะหยุดเป็นช่วง ๆ ว่าพระเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์ได้เข้าเฝ้าฯ ในพระบรมมหาราชวังเป็นครั้งราว และยังทรงสละเวลามีพระราชปฏิสันถารด้วย หัวข้อที่พระเจ้าอยู่หัวทรงโปรดสนทนาเป็นพิเศษคือเรื่องศาสนา และมักจะทรงวกมาที่เรื่องของศาสนาคริสต์อยู่เสมอ เพราะพระเจ้าอยู่หัวทรงทราบดีว่าพระองค์ทรงสนพระทัยในเรื่องนี้ โดยทรงเรียนรู้จากพระสหายที่เป็นคริสเตียนในโรงเรียนวังหลัง หลังจากนั้นอีกหลายปีต่อมา พระองค์ทรงได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ทรงรับเป็นองค์อุปถัมป์ของสโมสรสตรีแห่งแรกของกรุงเทพฯ"..."
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน พระนาม หม่อมเจ้านฤมล เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร ต้นราชสกุลเดชาติวงศ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดานิ่ม ธิดาเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่คาดว่าหลัง พ.ศ. 2354 เพราะประสูติหลังพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน 
ในปี พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริจะสนองพระเดชพระคุณสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร พระเจ้าพี่ยาเธอที่ทรงนับถือสนิทคุ้นเคย จึงสถาปนาหม่อมเจ้านฤมล พระธิดาองค์ใหญ่ในกรมพระยาเดชาดิศร และเป็นพระเจ้าหลานเธอผู้ใหญ่พระองค์หนึ่งในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านฤมลมณีรัตน พระนามมีความหมายว่า "แก้วมณีอันบริสุทธิ์" เพราะประพฤติพระองค์สนองพระเดชพระคุณกรมพระยาเดชดิศรมาตลอด ขวนขวายงานการต่าง ๆ เป็นอันมาก สมควรเป็นพระองค์เจ้า
พระองค์สิ้นพระชนม์ปีใดไม่ปรากฏ แต่ทราบว่ามีพระชันษา 54 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดา (5 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2432) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา
พระประวัติ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดา ประสูติเมื่อวันจันทร์ ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 6 ปีวอก ฉศก จุลศักราช 1246 ตรงกับวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 50 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา มีพระเชษฐาและพระขนิษฐาร่วมพระชนนีคือ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลทิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศวร์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามาลินีนภดารา ศิรินิภาพรรณวดี กรมขุนศรีสัชนาลัยสุรกัญญา และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี
เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าเขจรจำรัส แต่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมิโปรด จึงพระราชทานพระนามใหม่ว่า พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้านภาจรจำรัสศรี และในปี พ.ศ. 2431 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระราชโอรสและพระราชธิดาที่ประสูติแต่พระอรรคชายาเธอขึ้นเป็นเจ้าฟ้า พระองค์จึงมีพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดา
พระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้านภาจรจำรัสศรี ภัทรวดีราชธิดาประชวรเป็นไข้มาตั้งแต่วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2432 พระอาการทรงและทรุดเรื่อยมาจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในวันที่ 31 สิงหาคม ศกนั้น เวลาเช้า 5 โมงเศษ สิริพระชันษา ประดิษฐานพระศพในหอธรรมสังเวช และโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จฯ แทนพระองค์ไปทอดผ้าสดับปกรณ์ และได้รับพระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ ท้องสนามหลวง เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2433
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุวพักตร์วิไลยพรรณ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุวพักตร์วิไลยพรรณ (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2416 – 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2473) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าคุณพระประยุรวงศ์
พระประวัติ.
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุวพักตร์วิไลยพรรณเป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าคุณพระประยุรวงศ์ (ธิดาเจ้าพระยาสุรวงศ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) กับท่านผู้หญิงอิ่ม) เมื่อวันศุกร์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 6 ปีระกา เบญจศก จุลศักราช 1235 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2416 มีพระโสทรเชษฐภคินีและพระโสทรขนิษฐา 2 พระองค์ ซึ่งมีพระนามที่คล้องจองกันได้แก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสุพรรณภาควดีพระองค์เจ้าสุวพักตร์วิไลยพรรณและพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบัณฑรวรรณวโรภาษ ส่วนสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ทรงเรียกพระองค์ว่า "พี่กลาง" 
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุวพักตร์วิไลยพรรณ สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ตำหนักในสวนสุนันทา พระราชวังดุสิต เมื่อวันพุธ เดือน 9 ขึ้น 5 ค่ำ ปีมะเมีย โทศก จุลศักราช 1292 ตรงกับวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 สิริพระชันษา 57 พรรษา พระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2476 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบัณฑรวรรณวโรภาษ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบัณฑรวรรณวโรภาษ (25 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 – 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2434) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 17 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าคุณพระประยุรวงศ์ (ธิดาเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) และท่านผู้หญิงอิ่ม (ต้นสกุลมาแต่เชื้อจีน)) พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 ขณะพระชันษา 15 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระเกียรติยศ.
พระอิสริยยศ.
ภายหลังสิ้นพระชนม์