แม่น้ำหวงผู่

แม่น้ำหวงผู่ (ชื่อย่อ หวงผู่ หรือ แม่น้ำผู่) เป็นแม่น้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นยาว 113 กิโลเมตร (70 ไมล์) ไหลไปทางเหนือผ่านใจกลางเซี่ยงไฮ้ เดิมชื่อ แม่น้ำหวงเซียผู่ (黄歇浦) หรือแม่น้ำชุนเชิน (春申江) ตามชื่อของชุนเซินจวิน หนึ่งในสี่กงจื่อยุครณรัฐ ซึ่งเป็นผู้ดำริให้ถูกขุดครั้งแรก แม่น้ำหวงผู่นับเป็นสาขาสุดท้ายที่สำคัญของแม่น้ำแยงซีก่อนที่จะไหลลงสู่ทะเลจีนตะวันออก แม่น้ำหวงผู่แบ่งเมืองเซี่ยงไฮ้ออกเป็นสองฝาก คือ ผู่ซี ฝั่งตะวันตกเป็นที่ตั้งของศูนย์กลางเมืองเดิมและไว่ทาน (เดอะบันด์) และผู่ตง ฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งย่านการเงินลู่เจียจุ่ยที่มีชื่อเสียงระดับโลก
ภูมิศาสตร์.
แม่น้ำหวงผู่เป็นแม่น้ำสายสำคัญของเซี่ยงไฮ้ ยาวประมาณ 113 กิโลเมตร กว้าง 300-700 เมตร ไม่มีน้ำแข็งตลอดปี กว้างเฉลี่ย 400 เมตร (1,312 ฟุต) ลึกเฉลี่ย 9-10 เมตร (30 ฟุต) จุดที่ลึกที่สุดคือประมาณ 17 เมตร แบ่งเมืองออกเป็นสองฝาก คือ ผู่ซี (浦西 แปลตามตัว "ฝั่งตะวันตกของหวงผู่") ศูนย์กลางเมืองเดิม และผู่ตง (浦东; "ฝั่งตะวันออกของหวงผู่")
เริ่มต้นจากทะเลสาบเตี้ยนชาน (淀山湖) ในเมืองจูเจียเจ่า เขตชิงผู่ของเซี่ยงไฮ้ และไหลลงสู่แม่น้ำแยงซีที่ปากน้ำอู๋ซง แม่น้ำหวงผู่เป็นแม่น้ำสาขาสายสุดท้ายของแม่น้ำแยงซีก่อนลงสู่ทะเล ต้นน้ำของแม่น้ำหวงผู่ได้รับจากทะเลสาบไท่ เพื่อระบายน้ำสู่ทะเลจีนตะวันออก ปัจจุบันแม่น้ำหวงผู่เป็นช่องทางหลักของน้ำร้อยละ 78 ที่ระบายน้ำออกจากทะเลสาบไท่ แม่น้ำสาขาย่อยของหวงผู่ ได้แก่ แม่น้ำอู๋ซง (แม่น้ำซูโจว), แม่น้ำเวินเจ้าปัง, แม่น้ำชฺวันหยาง, แม่น้ำเตี้ยนผู่, แม่น้ำต้าจื้อ, ทางน้ำเสียถาง, ทางน้ำหยวนเซี่ย และทางน้ำต้าเม่ากั่ง 
แม่น้ำหวงผู่เคยเป็นทางน้ำหลักของอุตสาหกรรมการเดินเรือของเซี่ยงไฮ้ มีท่าเทียบเรือฉือลิ่วผู่ที่มีชื่อเสียง ปัจจุบันสถานะการขนส่งทางน้ำในแม่น้ำค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยท่าเรือน้ำลึก แม้ความลึกของช่องทางเดินยังเพียงพอสำหรับเรือเดินทะเลขนาด 3,000 ตันสามารถผ่านสะพานซงผู่ได้ตลอดทั้งปี, เรือเดินทะเลขนาด 5,000 ตันสามารถไปถึงเขตหมิ่นหางได้โดยตรง, เรือเดินทะเลขนาด 10,000 ตันสามารถไปถึงอู๋จิง และเรือเดินทะเลขนาด 50,000 ตันสามารถผ่านสะพานสูผู่ได้ นอกจากนี้แม่น้ำหวงผู่ใช้ในการชลประทานในพื้นที่ท้องถิ่นด้วย
ประวัติ.
ครั้งหนึ่งแม่น้ำหวงผู่เคยถูกเรียกว่า แม่น้ำหวงเซียผู่ (黄歇浦) หรือแม่น้ำชุนเชิน (春申江) ตามชื่อชุนเซินจวิน หนึ่งในสี่กงจื่อยุครณรัฐ (มีชื่อกำเนิดคือ หวงเซีย; 黄歇) ซึ่งเป็นผู้ดำริให้สร้างแม่น้ำสายนี้เป็นครั้งแรกในประมาณช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตศักราช ระหว่างยุครณรัฐ (475 ถึง 221 ปีก่อนคริสตกาล) เชื่อกันว่าเซี่ยงไฮ้ในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งในที่ดินศักดินาของชุนเซินจวิน หวงเซีย อัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐฉู่
แม่น้ำหวงผู่เคยเป็นเพียงแม่น้ำสาขาของแม่น้ำอู๋ซง (แม่น้ำซูโจว) หลังจากโครงการขุดลอกขยายแม่น้ำหวงผู่ในรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง แม่น้ำซูโจวถูกลดความสำคัญและตื้นเขินกลายเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำหวงผู่แทน และเกิดวลีที่ว่า "黄浦夺淞" (หวงผู่ซงซง) หมายถึง "หวงผู่ยึดซง" ที่แปลว่า แม่น้ำหวงผู่ยึดแม่น้ำอู๋ซงเจียง
การพัฒนาพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำหวงผู่.
แผนการพัฒนาพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำหวงผู่ ที่วางไว้เริ่มจากปากน้ำอู๋ซง ถึงสะพานสูผู่ ความยาวตลอดแนวชายฝั่งทั้งสองด้านรวมประมาณ 85 กิโลเมตร และมีพื้นที่ควบคุมที่วางแผนไว้ประมาณ 74 ตารางกิโลเมตร เกี่ยวข้องกับ 6 เขตการปกครอง ได้แก่ ผู่ตง เป่าชาน หยางผู่ หงโข่ว หวงผู่ และสูฮุ่ย
เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2561 พื้นที่สาธารณะริมชายฝั่งยาว 45 กิโลเมตรทั้งสองฝั่งของแม่น้ำหวงผู่ จากสะพานหยางผู่ ไปยังสะพานสูผู่ ได้เชื่อมต่อกันและเปิดให้บริการประชาชนทุกคน ในปี 2564 มีโครงการปรับปรุงพื้นที่สาธารณะในส่วนที่เรียกว่า นอร์ทบันด์วอเตอร์ฟรอนท์ (ไว่ทานเหนือ) บนพื้นที่ริมแม่น้ำเดิมที่เคยเป็นท่าเรือที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองในยุคของบริษัทอินเดียตะวันออก (British East India) ในปี พ.ศ. 2388 ให้เป็น "ป่าในเมือง" ที่สามารถมองทิวทัศน์ที่กว้างขึ้นของฝั่งลู่เจียจุ่ยที่อยู่ตรงข้าม
สะพานและอุโมงค์.
สะพานและอุโมงค์ที่สำคัญ เรียงลำดับจากต้นน้ำ – ปลายน้ำ (ที่ปากน้ำอู๋ซง)