pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ

มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ  หรือ ยิธเธียน เป็นมนุษย์ต่างดาวซึ่งมีบทบาทในเรื่องชุดตำนานคธูลู ยิธเธียนปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "The Shadow Out of Time" ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ซึ่งเผยแพร่ในปีพ.ศ. 2482 ยิธเธียนได้รับการเรียกว่า "มหาเผ่าพันธุ์" เนื่องจากเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความชำนาญในการเดินทางข้ามกาลเวลา
ลักษณะทั่วไป.
มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธเป็นเผ่าพันธุ์ซึ่งเปี่ยมด้วยสติปัญญาและพลังจิต เมื่อดาวเคราะห์ "ยิธ"ซึ่งเป็นบ้านเดิมของมหาเผ่าพันธุ์ใกล้จะแตกดับนั้น เหล่ายิธเธียนได้ใช้พลังสลับจิตกับสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองในอดีตกาลของโลก ยิธเธียนอาศัยอยู่บนโลกเป็นเวลาประมาณ 200ล้านปีและเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่ทำสงครามกับเอลเดอร์ธิงจนต้องหนีไปอยู่ในทะเล มีศัตรูสำคัญคือมนุษย์ต่างดาวอีกกลุ่มซึ่งเรียกว่าฟลายอิงโพลีป(- ติ่งเนื้อบินได้) ซึ่งในที่สุดแล้วอารยธรรมของมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธก็ถูกฟลายอิงโพลีปทำลายล้างในช่วงยุคครีเทเชียส
ร่างของยิธเธียนบนโลกในอดีตนั้นมีลักษณะเป็นทรงกรวยซึ่งมีส่วนยอดเป็นแขนระยางสี่ข้าง โดยสองข้างเป็นก้าม อีกข้างเป็นอวัยวะคล้ายกับแตรสำหรับส่งเสียง และข้างสุดท้ายเป็นซึ่งเป็นส่วนหัวทรงกลมสีเหลืองที่มีตาและหนวดซึ่งเป็นอวัยวะรับเสียงสี่เส้น ความสูงทั้งหมดประมาณ 3 เมตร ยิธเธียนไม่มีเพศและขยายพันธุ์ด้วยสปอร์ ยิธเธียนเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีวิทยาการอันก้าวหน้ามาก แต่คุณสมบัติสำคัญที่สุดของยิธเธียนก็คือพลังในการสลับจิตกับสิ่งมีชีวิตอื่นนั่นเอง ซึ่งยิธเธียนสามารถสลับจิตกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในยุคสมัยอื่นได้ โดยทั่วไปแล้วยิธเธียนจะสลับจิตกับมนุษย์ในปัจจุบันเพื่อเรียนรู้เรื่องราวต่างๆของมนุษย์ ส่วนจิตของมนุษย์ในร่างยิธเธียนก็จะถูกพวกยิธเธียนในอดีตสอบถามเพื่อเก็บข้อมูลเช่นกัน ซึ่งถ้ามนุษย์ที่ถูกสลับจิตไปยอมให้ความร่วมมือกับยิธเธียนในการเก็บข้อมูลก็จะได้รับอนุญาตให้เที่ยวชมเมืองของยิธเธียนและใช้ห้องสมุดขนาดใหญ่ได้ ภายในห้องสมุดนี้เต็มไปด้วยกระบอกโลหะซึ่งใช้เก็บเอกสารเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์ต่างๆในจักรวาล มนุษย์ในร่างยิธเธียนยังสามารถพูดคุยกับเผ่าพันธุ์อื่นๆจากทั่วจักรวาลและต่างมิติซึ่งถูกสลับจิตอยู่ในร่างของยิธเธียนเช่นเดียวกัน เมื่อยิธเธียนในร่างมนุษย์เก็บข้อมูลได้จนเป็นที่พอใจแล้วก็จะทำการสลับจิตคืนตามเดิม แต่ความทรงจำเกี่ยวกับมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธก็จะถูกลบออกไปด้วย
คอเลออปเทรัส.
ด้วยความสามารถในการท่องเวลา มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธจึงรู้ล่วงหน้าถึงการล่มสลายของอารยธรรมตนเอง ก่อนหน้าสงครามสุดท้ายกับฟลายอิงโพลีปนั้น มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธได้คัดเลือกจิตที่ดีที่สุดให้ทำการสลับจิตกับ "คอเลออปเทรัส" ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ลักษณะคล้ายตัวด้วงที่ครองโลกหลังจากมนุษย์ และในเวลานั้นเหล่าฟลายอิงโพลีปได้สูญพันธุ์ไปจากโลกแล้ว
ครอบครัวตัวดำ

ครอบครัวตัวดำ เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉาย 11 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จำหน่ายโดย พระนครฟิลม์ กำกับการแสดงโดย โน้ต เชิญยิ้ม อำนวยการสร้างโดย ธนพล ธนารุ่งโรจน์, วิชัย ธนารุ่งโรจน์ บทภาพยนตร์โดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล
เรื่องย่อ.
บ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่กลางทุ่งนาเขียวชอุ่ม เป็นที่อยู่อาศัยของ ครอบครัวตัวดำ แฉล้ม (โน้ต เชิญยิ้ม), ละไม (ปวันรัตน์ นาคสุริยะ) สองสามีภรรยา พร้อมลูกชาย แช่ม (ณัฐวุฒิ สะกิดใจ) อยู่กันอย่างสงบสุขเสมอมา จนวันหนึ่งเกิดลางร้ายกับแช่ม เมื่อแช่มไปเช่ารถกระป๊อเพื่อมารับจ้างในยามว่างจากการทำนา ขณะกำลังจะออกรถก็มีหมาจรจัด 4 ตัวมาฉี่ใส่ล้อทั้งสี่ล้อ พอจะสตาร์ทรถก็มีจิ้งจกตัวเบ้อเริ่มตกลงมา ทุกคนเชื่อว่าเป็นฤกษ์ไม่ดีไม่ควรออกรถ แต่แช่มเห็นว่าเป็นเรื่องเหลวไหล แล้วแช่มก็ออกรถหาลูกค้าแล้วก็ได้ลูกค้ารายแรกให้ไปส่งที่บ้านแช่มเอง ปรากฏว่าลูกค้ารายนั้นเป็นเจ้าหน้าที่ธนาคารที่จะมายึดบ้านและที่นาของเขา ทำเอาทั้งบ้านเครียดหนักไม่รู้ว่าจะหาเงินมาให้ธนาคารจากที่ไหน แฉล้ม ละไม และแช่ม ต่างคนเห็นข่าวปล้นธนาคารจึงคิดที่จะเอาอย่าง ทุกคนเตรียมการเข้ากรุงเทพฯ เพื่อปล้นธนาคารโดยไม่ได้นัดแนะกัน
หลุมดำดาวฤกษ์

หลุมดำดาวฤกษ์  เป็นหลุมดำชนิดหนึ่งที่เกิดจากการยุบตัวจากแรงโน้มถ่วงของดาวฤกษ์มวลมาก (ขนาดตั้งแต่ 20 เท่ามวลดวงอาทิตย์ หรือมากกว่า ทั้งนี้ขนาดที่แน่นอนยังคงต้องมีการศึกษาต่อไปเพราะเกี่ยวข้องกับปัจจัยหลายอย่าง) ในช่วงเวลาสุดท้ายของดาวฤกษ์เมื่อสิ้นอายุขัย กระบวนการนี้สามารถสังเกตได้จากการระเบิดของมหานวดารา หรือในแสงวาบรังสีแกมมา หลุมดำดาวฤกษ์ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบ (นับถึงปี ค.ศ. 2007) มีขนาด 15.65±1.45 มวลดวงอาทิตย์ นอกจากนี้ยังมีหลักฐานว่า แหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ IC 10 X-1 เป็นหลุมดำดาวฤกษ์ที่คาดว่ามีขนาดมวล 24-34 เท่ามวลดวงอาทิตย์
วิศวกรรมสำรวจ

วิศวกรรมสำรวจ เป็นศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับการสำรวจ บันทึก ประมวลผล วิเคราะห์ เผยแพร่ และ การใช้งานสารสนเทศที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่ง ไม่ว่าจะเป็นเชิงภูมิศาสตร์ (ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นบนผิวโลก) อวกาศ และใต้ดิน วิศวกรรมสำรวจประกอบด้วยสาขาวิชาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกันเพื่อให้เข้าใจลักษณะแบบจำลองของปรากฏการณ์ทางกายภาพต่าง ๆ และสามารถถ่ายทอดสิ่งเหล่านั้นลงมาเป็นข้อมูลรูปแผนที่ที่มีความถูกต้องและ น่าเชื่อถือทางตำแหน่งและข้อมูลอธิบายปรากฏการณ์นั้น ๆ สาขาวิชาวิศวกรรมสำรวจประกอบด้วย
สำหรับการเรียนการสอนสาขาวิศวกรรมสำรวจในประเทศไทย มีดังนี้
วัดไผ่โรงวัว

วัดไผ่โรงวัว หรือ วัดโพธาราม เป็นวัดที่มีชื่อเสียงของจังหวัดสุพรรณบุรี ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลบางตาเถร อำเภอสองพี่น้อง วัดมีพื้นที่ทั้งหมด 248 ไร่ พื้นที่ของวัดแต่เดิมเป็นดงป่าไผ่ที่ชาวบ้านนำวัวมาผูกไว้ระหว่างทำนา ปัจจุบันภายในวัดมีสิ่งก่อสร้างต่างๆเป็นจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปต่างๆ รูปหล่อพุทธประวัติ พระโพธิสัตว์ พระวิหารร้อยยอด เจดีย์ร้อยยอด สังเวชนียสถานจำลอง เมืองสวรรค์เมืองนรกจำลอง ซึ่งสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ทำให้มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาอย่างสม่ำเสมอ โดยวัดแห่งนี้ ตั้งอยู่บริเวณทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3422 กิโลเมตรที่ 19
ประวัติ.
สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2469 เดิมตั้งเป็นสำนักสงฆ์ในพื้นที่ 20 ไร่ ต่อมาชาวบ้านไผ่โรงวัวไปนิมนต์หลวงพ่อขอม จากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุใน อ. เมืองมาเป็นเจ้าอาวาส มีการพัฒนาวัดและขยายพื้นที่ออกไป ในขณะนั้นวัดมีชื่ออย่างเป็นทางการว่าวัดโพธาราม แต่ชาวบ้านยังคงเรียกวัดไผ่โรงวัว ใน พ.ศ. 2533 จึงเปลี่ยนเป็นชื่อวัดไผ่โรงวัวดังเดิม
หลวงพ่อขอมได้ดำเนินการก่อสร้าง “พระพุทธโคดม” เป็นพระพุทธรูปโลหะสำริดองค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2502 ใช้เวลาก่อสร้างนานถึง 17 ปี
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงยกพระเกตุมาลา เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2512
นอกจากพระพุทธโคดมแล้วยังมี "พระกกุสันโธ" สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2518-2523 เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ปางมารวิชัย องค์สีขาว สูง 28 วา 2 ศอก หน้าตักกว้าง 20 วา
ประดิษฐานอยู่กลางแจ้ง นักท่องเที่ยวสามารถมองเห็นได้แต่ไกล ประชาชนทั่วไปนิยมมากราบไหว้ สังเวชนียสถาน 4 อยู่บริเวณด้านหน้าองค์พระกกุสันโธ
ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างซึ่งจำลองจากสถานที่สำคัญทางพุทธศาสนาสี่แห่งในประเทศอินเดียและเนปาล ได้แก่ สวนลุมพินีสถานที่ประสูติซึ่งปัจจุบันอยู่ในเนปาล
เจดีย์พุทธคยาสถานที่ตรัสรู้ สถูปเมืองสารนาถซึ่งเป็นที่ตั้งของป่าอิสิปตนมฤคทายวันสถานที่แสดงปฐมเทศนา โปรดปัญจวัคคีย์ และกุสินาราสถานที่ปรินิพพานของพระพุทธองค์
พิษณุ แช่มบาง

ครูพิษณุ แช่มบาง มีนามเดิมว่า พิสมัย เป็นบุตรของนายแปลก และนางละม่อม แช่มบาง เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2453 ที่บ้านบางจาก อำเภอบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 6 คน ครูพิษณุถึงอนิจแก่กรรม เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 รวมอายุได้ 55 ปี
การศึกษา.
ครูพิษณุ เริ่มการศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนวัดอมรินทราราม จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เมื่ออายุได้ 12 ปี บิดาเห็นว่ามีใจรักทางด้านดนตรี จึงพาไปฝากให้เป็นศิษย์ของครูชื่น วัชชวิพุฒ ต่อมาได้มีโอกาสเป็นศิษย์ระนาดทุ้มของครูพุ่ม บาปุยะวาส ต่อกลองแขกจากครู หลวงสิทธิวาทิน (สาย สิทธิวาทิน) และต่อกลองแขกกับกลองมะลายู กับครูเหมือน ดุริยประกิจ
ประวัติการรับราชการ.
พิษณุ แช่มบางเริ่มรับราชการตั้งแต่ พ.ศ. 2474 ในตำแหน่งนักดนตรีประจำกองแตรวงทหารรักษาวัง เมื่อ พ.ศ. 2476 จึงย้ายมาสังกัดกรมมหรสพประจำเครื่องเบส คลาริเนต และโอนมาสังกัดกองการสังคีต กรมศิลปากร พ.ศ. 2478 จนได้เป็นศิลปินจัตวาเมื่อปี พ.ศ. 2483 และรับราชการอยู่ในกรมศิลปากรมาจนถึง พ.ศ. 2504 โดยตำแหน่งหลังสุด คือ ศิลปินโท
ความสามารถด้านดนตรี.
ครูพิษณุมีความชำนาญในเครื่องดนตรีทั้งไทยและฝรั่ง ถึงขั้นเดี่ยวเครื่องมือได้หลายชนิด คือ ระนาดเอก ระนาดทุ้ม ฆ้องวงใหญ่ ฆ้องวงเล็ก ปี่ อังกะลุง ปี่สก๊อต คลาริเนต ไวโอลิน เปียโน แซกโซโฟน และชำนาญอย่างยิ่งในเรื่องของกลอง เป็นผู้ตีกลองแขกคู่กับครูมิ ทรัพย์เย็น เป็นที่ร่ำลือในฝีมือมาก 
ระหว่างที่รับราชการอยู่ ครูพิษณุ มีหน้าที่สำคัญในการเป็นผู้ควบคุมวงของกรมศิลปากร ทุกครั้งที่มีการนำเพลงของต่างชาติมาบรรเลง และเป็นผู้เขียนโน้ตสากลเพลงไทยลงพิมพ์ในหนังสือวารสารศิลปากรรายเดือน เคยเดินทางไปเผยแพร่วัฒนธรรมกับกรมศิลปากร ณ ประเทศลาวและพม่า ได้เคยแต่งเพลงมาร์ชลูกเสือ ขับร้องโดยคุณนภา หวังในธรรม ได้รับรางวัลจากจอมพล ป. พิบูลสงคราม และยังเก็บรักษาไว้ที่กรมประชาสัมพันธ์ จนทุกวันนี้ 
พ.ศ. 2501 กรมศิลปากรได้สนองพระราชดำริพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในการส่งเสริมให้เพลงไทยนั้นเผยแพร่ไปทั้งบทร้องและทำนอง ด้วยการบันทึกโน้ตให้สมบูรณ์ตามแบบสากล เพื่อนักดนตรีทั่วไปสามารถบรรเลงได้อย่างกว้างขวาง จึงได้มอบหมาย ครูพิษณุ แช่มบาง ข้าราชการแผนกดุริยางค์สากล กองการสังคีต ในขณะนั้น เป็นผู้บันทึกโน้ต นายพิพัฒน์ ฤกษ์สำราญ เป็นผู้คัดลอกโน้ตสำหรับทำแม้พิมพ์ ศิลปนอาวุโสของกรมศิลปากร เช่น นางอุษา สุคันธมาลัย นางแช่มช้อย ดุริยพันธุ์ นางศรีนาฏ เสริมศิริ ฯลฯ เป็นผู้บอกทำนองร้องและทำนองดนตรี นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทย เป็นผู้ตรวงสอบความถูกต้อง
นอกจากนี้ เมื่อสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงจัดให้มีการบันทึกเพลงไทยเป็นโน้ตสากล ครูพิษณุได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเขียนบันทึกลงเป็นโน้ตสากล ร่วมกับขุนสมานเสียงประจักษ์ และ นายโฉลก เนตตะสูต โดยมีหลวงประดิษฐ์ไพเราะเป็นผู้บอกเพลงร่วมกับครูดนตรีหลายท่าน เช่น พระยาเสนาะดุริยางค์ จางวางทั่ว พาทยโกศล อาจารย์มนตรี ตราโมท ผลงานนี้เก็บไว้ที่กองการสังตีตกรมศีลปากร และห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมบริพัตรฯ 
สถาบันที่ครูได้ถ่ายทอดวิชาดนตรีไว้ให้ ได้แก่ วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย และโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ.
ครูพิษณุ สมรสกับ คุณบุญยืน พุกกะมาน เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๖ มีบุตรธิดาด้วยกัน ๕ คน คือ
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36

กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36 หรือ "หัวหมากเกมส์" จัดขึ้นวันที่ 11-18 มกราคม 2552 ณ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
สัญลักษณ์ประจำการแข่งขัน.
คำขวัญการแข่งขัน.
“พลังกีฬา พลังความคิด สร้างบัณฑิตสู่สากล”
คณะกรรมการฯ ได้พิจารณาคัดเลือกคำขวัญที่มีแนวคิดใกล้เคียงกับเป้าหมายของการแข่งขัน “หัวหมากเกมส์” จนได้คำขวัญมา 2 สำนวน และคณะกรรมการฯ ได้นำคำขวัญทั้ง 2 สำนวนดังกล่าวมาปรับเป็นคำขวัญใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น และมีมติเป็นเอกฉันท์ให้คำขวัญที่ปรับใหม่จากแนวคิดเดิมของผู้เข้าประกวดทั้ง 2 สำนวน เป็นคำขวัญของการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยฯ ครั้งที่ 36 สำหรับเจ้าของสำนวนดังกล่าวนั้น ได้แก่ น.ส.ชลธิดา ติ้งถิ่น นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และนายสิทธิศักดิ์ ศรีนวลดี นักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ตราสัญลักษณ์.
ออกแบบเป็นลายเส้นภาพหลักศิลาจารึก สีน้ำเงิน-ทอง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง สถาบันที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน และมีตัวเลข 36 ที่สื่อถึงการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยฯ ครั้งนี้ โดยตัวเลข 36 ออกแบบด้วยลีลาการเคลื่อนไหวของนักกีฬา ที่กำลังเล่นกีฬาประเภทต่าง ๆ ตราสัญลักษณ์ที่ชนะการประกวดครั้งนี้ เป็นผลงานการออกแบบของ นายขนาน ทิมเทศ อาจารยย์สอนวิชาศิลปศึกษา โรงเรียนไทยนิยมสงเคราะห์ ใน กทม.
สัตว์นำโชค.
ออกแบบเป็นตัวหนุมาน ถือคบเพลิง ซึ่ง ‘หนุมาน’นั้น
เป็นทหารเอกของพระรามในวรรณคดี เรื่อง “รามเกียรติ์” ที่คนไทยรู้จักกันดีว่ามีพละกำลังเข้มแข็ง กล้าหาญ คล่องแคล่วว่องไว พรั่งพร้อมด้วยไหวพริบปฏิภาณและความซื่อสัตย์ ‘หนุมาน’ จึงเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงสติปัญญาและคุณธรรม สำหรับสัตว์นำโชคในครั้งนี้เป็นการออกแบบของ นายอนิรุทธิ์ เอมอิ่ม นักออกแบบผลิตภัณฑ์บริษัท Dr.Ed & Toys
สถาบันที่เข้าร่วมแข่งขัน.
สถาบันการศึกษาที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 36 มีจำนวนทั้งสิ้น 117 สถาบัน ได้แก่
โวนท์บีลอง

"โวนท์บีลอง" (; โรมาจิ: "Wonto Bi Rongu"; : WON'T BE LONG) เป็นซิงเกิลพิเศษระหว่างวงเอ็กซ์ไซล์ และคุมิ โคดะ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เป็นเพลงเดิมของ DA BUBBLEGUM BROTHERS ในปี พ.ศ. 2533 โดยเป็นซิงเกิลพิเศษที่ 2 ของวงเอ็กซ์ไซล์ หลังจากซิงเกิลแรก "SCREAM" ได้ร่วมงานกับวงเกลย์ 
เพลง "โวนท์บีลอง" ไม่ได้บรรจุไว้ในอัลบั้มใดเลย ในฉบับซิงเกิลมีการแบ่งช่วงออกเป็น 2 ฉบับ คือ คาราโอเกะสำหรับผู้ชาย และคาราโอเกะสำหรับผู้หญิง แต่ในฉบับอัลบั้มของเอ็กซ์ไซล์ ได้เปลี่ยนเป็นเพลง "โวนท์บีลอง" ร้องกับเนเวอร์แลนด์ โดยบรรจุในอัลบั้ม "เอ็กไซล์อีโวลูชัน" และ "เอ็กซ์ไซล์แคทชีเบสท์" และเปลี่ยนช่วงร้องของคุมิ โคดะเป็น TAKAHIRO แทน ส่วนในฉบับอัลบั้มของคุมิ โคดะ ได้เปลี่ยนเป็นเพลง "โวนท์บีลอง~แบล็กเชอร์รีเวอร์ชัน~" และ "โวนท์บีลอง~เรดเชอร์รีเวอร์ชัน~" แทน และบรรจุในอัลบั้ม "แบล็กเชอร์รี" 
เพลง "โวนท์บีลอง" เป็นเพลงประกอบโฆษณา dwango.jp, mu-mo และ music.jp และนอกจากนี้ยังเป็นเพลงประกอบเกม "ไทโกะทัตสึจิน" บนเครื่องเกมนินเทนโด ดีเอสอีกด้วย
มุกดา

มุกดา, มุกดาหาร หรือ จันทรกานต์ (moonstone) เป็นแร่เฟลด์สปาร์ความแข็งประมาณ 5-6 โมส เป็นหนึ่งในนพรัตน์ของไทย มีทั้งสีขาวหมอกมัวคล้ายหมอกน้ำค้างยามเช้าตามหลักการนำมาประกอบเครื่องนพรัตน์ ดังคำกลอนที่ว่า "มุกดาหารหมอกมัว" และสีอื่น ๆ เช่น ขาว ส้ม น้ำผึ้ง ขาวใส เทา น้ำตาล ส่วนมากแล้วมุกดาหารจะมีเนื้อขุ่นหาที่ใสสะอาดได้ยาก แต่เนื้อที่ขุ่นมีลักษณะพิเศษมีเหลือบรุ้งสีออกฟ้าสีนวลคล้ายดั่งดวงจันทร์ หลายวัฒนธรรมจึงมีความเชื่อว่ามุกดาหารมีกำเนิดจากแสงของพระจันทร์ บางชิ้นเกิดเส้นพาดกลางคล้ายตาแมว (คล้ายปรากฏการณ์ที่พบในไพฑูรย์แต่จะไม่คมชัดมากเท่า) ด้วยเหตุนี้จึงนิยมเจียรไนมุกดาหารเป็นทรงหลังเต่า การใช้งานควรระมัดระวังการกระทบเสียดสี ราคานั้นไม่สูงเพราะหาง่ายแหล่งที่สำคัญเช่น พม่า ศรีลังกา (สองแหล่งนี้คูณภาพสูงที่สุด) อินเดีย มาดากัสการ์ บราซิล สหรัฐ เม็กซิโก แทนซาเนีย ฯลฯ
นอกจากนี้มุกดายังหมายถึงไข่มุกด้วย
อำมหิตสุดขอบ(คลั่ง)

อำมหิตสุดขอบ(คลั่ง)  เป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญสัญชาติฝรั่งเศส เปิดตัวในปี พ.ศ. 2550 ประพันธ์บทและกำกับโดยกซาวีเย ฌอง (Xavier Gens) นำแสดงโดย Estelle Lefébure, Samuel Le Bihan และ Aurélien Wiik
ภาษาคำยัง

ภาษาคำยัง หรือ ไทคำยัง เป็นภาษาตระกูลไทกลุ่มหนึ่งในประเทศอินเดีย มีผู้พูดทั้งหมด 50 คน ในหมู่บ้านป่าหวาย (Pawaimukh) ในอำเภอตินสุกียา รัฐอัสสัม ภาษาคำยังนี้มีความคล้ายคลึงกับภาษาพ่าเกและภาษาไทใหญ่ในประเทศพม่า ผู้ใช้ภาษาคำยังในปัจจุบันหลายคนสามารถอ่านและเขียนภาษาอัสสัมได้ แต่กลายเป็นว่ามีผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้นที่สามารถอ่านและเขียนภาษาคำยังได้ ซึ่งส่วนมากใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนาใน ค.ศ. 1981 ชาวคำยังมีความสามารถอ่านและเขียนภาษาอัสสัมเป็นภาษาที่สองได้ถึงร้อยละ 58 ชาวคำยังมีความสนิทสนมกับชาวคำตี่ในรัฐอรุณาจัลประเทศเป็นพิเศษ
ปัจจุบันภาษาคำยังเป็นภาษาใกล้สูญ เพราะมีผู้พูดจำนวนน้อย และส่วนใหญ่เป็นผู้สูงวัย 
ประวัติ.
มีประวัติและข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชาวคำยังน้อยมาก ครั้น พ.ศ. 2526 มุหิ จันทระ ศยาม ปันโชก (Muhi Chandra Shyam Panjok) มีงานเขียนเกี่ยวกับความเป็นมาของชาวคำยัง เขาระบุว่าในรัชกาลพระเจ้าเสือข่านฟ้าได้ส่งชาวคำยัง ซึ่งเป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งข้ามเขาปาดไก่ไปยังแถบรัฐอัสสัม เพื่อตามหาเจ้าหลวงเสือก่าฟ้า พระอนุชา ซึ่งได้ก่อตั้งอาณาจักรอาหมขึ้นในหุบเขาพรหมบุตร แต่หลังทั้งสองฝ่ายพบกันแล้ว ชาวคำยังก็ไม่ได้กลับไปยังมาตุภูมิ แต่ยังคงอาศัยอยู่ในดินแดนรัฐอัสสัมและอรุณาจัลประเทศนั่นเอง พวกเขาตั้งถิ่นฐานริมทะเลสาบหนองยางยาวนานกว่า 500 ปี อี. อาร์. ลีช (E. R. Leach) เชื่อว่าทะเลสาบดังกล่าวอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำติราป รวมทั้งเป็นที่มาของชื่อ "คำยัง" ราว พ.ศ. 2323 ชาวคำยังโยกย้ายจากถิ่นฐานเดิม ทั้งยังมีปัญหากระทบกระทั่งกันกับชาวอาหมซึ่งเป็นชาวไทด้วยกัน จนเกิดการต่อต้านและสู้รบกับอาหมขึ้น
ชาวคำยังกลุ่มหนึ่งโยกย้ายไปตั้งถิ่นฐานที่เมืองธาลี (Dhali) ใน พ.ศ. 2341 พวกเขาเป็นบรรพชนของชาวคำยังในอำเภอโชรหาฏและโคลาฆาฏ ดังจะพบว่ามีหมู่บ้านชาวคำยังกระจายตัวอยู่ในสองอำเภอนี้ ชาวคำยังที่นี่ยังระบุตัวตนว่าเป็นชาวคำยัง แม้จะเลิกใช้ภาษาคำยังไปแล้วก็ตาม อีกส่วนหนึ่งตั้งถิ่นฐานที่อำเภอฑิพรูครห์ มีการตั้งชุมชนที่บ้านป่าหวายตั้งแต่ พ.ศ. 2465 มีประจักษ์พยานระบุว่าชุมชนนี้เป็นหมู่บ้านที่ตั้งขึ้นใหม่ ชุมชนตั้งอยู่ริมแม่น้ำพูร์หีทิหิงค์ มีถนนเส้นเดียวพาดผ่าน มีบ้านเรือนราว 40 หลังคา มีวัดพุทธตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน และเป็นชุมชนคำยังแห่งสุดท้ายที่ยังใช้ภาษาคำยังในการสื่อสาร 
สถานะ.
ภาษาคำยังเป็นภาษาใกล้สูญ มีผู้ใช้ภาษานี้ที่บ้านป่าหวายเพียงแห่งเดียว เฉพาะกลุ่มผู้สูงอายุราว 50 คน ซึ่งจะใช้เมื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา หรือติดต่อกับผู้ที่พูดภาษาไทคนอื่น ๆ ปัจจุบันมีชาวคำยังที่รู้หนังสือคำยังเพียงสองคน คือ Chaw Sa Myat Chowlik และ Chaw Cha Seng นอกจากนี้ยังมีพระเอติกภิกขุ (Etika Bhikku) พระสงฆ์ชาวไทพ่าเกที่สามารถอ่านอักษรคำยังได้ดี นอกจากผู้สูงอายุแล้ว คาดว่าคนในวัยอื่น ๆ ที่บ้านป่าหวายคงพอสื่อสารภาษาคำยังได้พอเข้าใจ หากแต่ยังไม่ได้รับการศึกษาพวกเขาอย่างจริงจัง
ทั้งนี้หมู่บ้านป่าหวายของชาวคำยังก็แปลความหมายตรงกับภาษาไทย คือป่าที่มีหวาย ในแบบสำรวจสำมะโนครัวประชากรอินเดีย พ.ศ. 2554 ระบุว่าชุมชนดังกล่าวมีชื่อว่า บ้านป่าหวาย 2 (Powai Mukh No. 2)
ชาวคำยังมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า โนรา (Nora) สตีเฟน มอเรย์ (Stephen Morey) นักภาษาศาสตร์ ระบุว่าไม่เคยได้ยินชาวคำยังเรียกตัวเองว่าโนรามาก่อนเลย
ป่าชายหาด

ป่าชายหาด  เป็นลักษณะของป่าประเภทหนึ่ง จัดเป็นป่าละเมาะหรือป่าโปร่งไม่ผลัดใบขึ้นอยู่ตามบริเวณหาดชายหรือเนินทรายริมทะเล หรือชายฝั่ง เป็นป่าที่มีขนาดเล็กเกิดขึ้นด้านหลังของสันทรายตามแนวชายฝั่ง น้ำทะเลท่วมไม่ถึง สภาพดินเป็นดินทรายและมีความเค็มสูง เป็นป่าที่มีความแตกต่างจากป่าทั่ว ๆ ไปอย่างเห็นได้ชัดเจน คือ ไม่มีความอุดมสมบูรณ์ สภาพโดยทั่วไปแห้งแล้ง ใบไม้ในป่าจะเป็นลักษณะหงิกงอ แต่นี่คือลักษณะของป่าชายหาดที่สมบูรณ์
ป่าชายหาดเป็นป่าที่ได้รับอิทธิพลจากกระแสลม, กระแสคลื่น รวมถึงไอเค็มจากทะเล, แสงแดดร้อนจัด, สภาพความชื้นสุดขั้วทั้งชื้นจัด, ชื้นน้อย และชื้นปานกลาง ระบบนิเวศจึงประกอบด้วยเนินทรายหรือหาดทรายและมีพืชประเภท ไม้เถาหรือไม้เลื้อย, ไม้พุ่ม และไม้ยืนต้นที่มีลำต้นคดงอ และมีความสูงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออยู่ห่างจากชายหาดออกไป ไม้ที่เป็นประเภทหญ้าหรือไม้เลื้อยได้แก่ หญ้าลิงลม, ผักบุ้งทะเล, หญ้าทะเล, เตย ซึ่งรากของไม้เหล่านี้จะช่วยในการยึดเกาะพื้นทรายทำให้พื้นทรายมีความแน่นหนาแข็งแรงมากขึ้น เพื่อที่จะให้รากของไม้ที่ใหญ่กว่า เช่น ไม้พุ่มได้เกาะต่อไป ประเภทของไม้พุ่ม ได้แก่ รักทะเล, ปอทะเล, เสมา, ซิงซี่, หนามหัน, กำจาย ขึ้นเป็นกลุ่ม ๆ ช่วยบังลมทะเลเป็นปราการให้แก่ไม้ชนิดที่ไม่สามารถทนเค็มได้ ประเภทของไม้ยืนต้น เช่น กระทิง, หูกวาง, โพทะเล, ตีนเป็ดทะเล, หยีน้ำ, มะนาวผี, ข่อย แต่ลำต้นไม่สูงมากนัก ใบมีความหงิกงอตามกระแสลม เรือนยอดอยู่ติดกัน และมักมีหนามแหลม บางพื้นที่อาจมีไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เช่น ยางนา หรือตะเคียน ขึ้นอยู่ด้วยก็ได้
ในฤดูมรสุมช่วงที่เป็นเนินทรายอาจมีน้ำท่วมขังเป็นบ่อหรือแอ่ง จึงกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขนาดเล็ก และกลายเป็นแหล่งน้ำจืดที่เชื่อมโยงกับลำธาร
ประโยชน์ของป่าชายหาด คือ ช่วยรักษาความสมดุลระหว่างนิเวศวิทยาชายฝั่งกับนิเวศวิทยาบนบก ช่วยป้องกันการกัดเซาะชายหาดและการทับถมกันของตะกอนชายหาดซึ่งเกิดจากการหมุนเวียนตามสภาพของฤดูกาล 
ในประเทศไทย พบป่าชายหาดได้ทั่วไปตามฝั่งทะเลอ่าวไทย ในภาคตะวันออกตั้งแต่จังหวัดชลบุรีไปจนถึงจังหวัดตราด ทางภาคใต้ตั้งแต่จังหวัดเพชรบุรีไปจนถึงประเทศมาเลเซีย รวมถึงตามเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล จนอาจกล่าวได้ว่า มีป่าชายหาดอยู่ทุกพื้นที่ ๆ มีทะเล
ปัจจุบัน ป่าชายหาดถูกบุกรุกทำลายจากมนุษย์ สาเหตุมาจากการไม่เห็นค่าความสำคัญ ด้วยเห็นว่าเป็นเพียงพื้นที่รกร้างหรือเป็นวัชพืช โดยการนำเอาพื้นที่ไปใช้ประโยชน์ในเชิงท่องเที่ยว เช่น ปลูกบังกะโล, รีสอร์ต หรือบุกรุกเพื่อพื้นที่ทำการเกษตร เช่น ปาล์มน้ำมัน หรือนากุ้ง
นิชาภา โพธิ์งาม

นิชาภา โพธิ์งาม เกิดเมื่อวันที่ 9 พ.ศ. 2533 ( ปี) เป็นนักร้องชาวไทย บุตรสาวของเทพ โพธิ์งาม นักแสดงตลก 
จบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ คณะบริหารธุรกิจสาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ
นิชาภา เป็นที่รู้จักจากเพลง "คำถาม" เพลงแรกของเธอ ภายใต้สังกัดค่ายลักษ์มิวสิก เมื่อเธอมีอายุเพียง 14 ปี และก็ได้มีผลงานออกมาอย่างสืบเนื่องในอีกหลายอัลบั้ม จากค่ายลักษ์มิวสิก อาทิ เพลง "เพื่อนรัก..รักเพื่อน" ในอัลบั้ม "Behind the Songs" ของหมอเอิ้น พิยะดา, เพลง "อยากมีสิทธิ์ใช้คำว่ารัก" ในอัลบั้ม "Happy Story", นอกจากนี้ยังร่วมร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "โกยเถอะเกย์" และร้องเพลงประกอบละคร เรื่อง "สร้อยแสงจันทร์"
เสนีย์ วิลาวรรณ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ร้อยเอก เสนีย์ วิลาวรรณ ปูชนียบุคคลด้านภาษาไทย ประจำปีพุทธศักราช 2554 เกิดเมื่อ พ.ศ. 2472 ที่ตำบลราษฎร์นิยม อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี
การศึกษา.
ศึกษาระดับประถมศึกษาที่ โรงเรียนวัดราษฎร์นิยม จังหวัดนนทบุรี ระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม จังหวัดนนทบุรี โดยเป็นนักเรียน ยุวชนทหาร รุ่นสุดท้าย
ศึกษาระดับเตรียมอุดมศึกษา ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง 
เป็นนักเรียนเตรียมปริญญา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง รุ่นสุดท้าย ระหว่าง พ.ศ. 2489-2490 (ต.ม.ธ.ก. รุ่นที่ 8)
การศึกษาระดับอุดมศึกษา จบ อักษรศาสตรบัณฑิต (อ.บ.) คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และต่อด้วย ครุศาสตรบัณฑิต เป็น ค.บ.รุ่นแรก เมื่อหลักสูตรยังอยู่ใน แผนกครุศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์และครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังจากรับราชการที่มหาวิทยาลัยศิลปากรแล้ว ศึกษาต่อจนจบ Master of Arts (M.A.) จากEastern Michigan University รัฐมิชิแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา
การรับราชการ.
พ.ศ. 2498 เป็นอาจารย์สอนภาษาไทยที่โรงเรียนเตรียมนายร้อย โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า เมื่อมีการรวมโรงเรียนเตรียมนายร้อยของทุกเหล่าทัพ กับโรงเรียนเตรียมนายร้อยตำรวจเข้าด้วยกันเป็น โรงเรียนเตรียมทหาร จึงย้ายไปเป็นอาจารย์สอนภาษาไทย ที่โรงเรียนเตรียมทหาร ตั้งแต่แรกสถาปนาโรงเรียน ใน พ.ศ. 2501 และโอนไปรับราชการที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี พ.ศ. 2509 
พ.ศ. 2509 ย้ายมารับราชการเป็นอาจารย์ที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
เป็นหัวหน้าภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคนแรกจนเกษียณราชการ ตั้งแต่ภาควิชาเริ่มจัดสอนวิชาเอกภาษาไทย ระดับปริญญาตรี และปริญญาโท สาขาจารึกภาษาไทยและสาขาจารึกภาษาตะวันออก ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาภาษาตะวันออก ตลอดเวลารับราชการที่คณะโบราณคดีเคยดำรงตำแหน่งคณบดีคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ระหว่าง 26 มิถุนายน พ.ศ. 2518 – 3 มีนาคม พ.ศ. 2521 เกษียณอายุราชการ เมื่อ พ.ศ. 2532 
นอกจากงานราชการแล้ว ยังมีผลงานการเรียบเรียงตำราและแบบเรียนภาษาไทยตั้งแต่ระดับปฐมวัยถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่ใช้ในโรงเรียนต่างๆ เป็นจำนวนร้อยกว่าเล่ม
รางวัลระดับชาติ.
กระทรวงวัฒนธรรมประกาศยกย่องเชิดชูเกียรติให้ผู้ช่วยศาสตราจารย์เสนีย์ วิลาวรรณเป็นปูชนียบุคคลด้านภาษาไทย ประจำปีพุทธศักราช 2554 เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2554
คาบสมุทรมาเก๊า

คาบสมุทรมาเก๊า (จีนตัวเต็ม: 澳門半島) เป็นคาบสมุทรในเขตบริหารพิเศษมาเก๊า สาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนแรกที่ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งรกรากจนกลายเป็นอาณานิคมในที่สุด คาบสมุทรมาเก๊ามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดจูไห่ทางเหนือ และเชื่อมต่อกับไทปาทางใต้ด้วยสะพาน 3 แห่ง
โยชิโร นากามัตสึ

โยชิโร นากามัตสึ (; โรมาจิ: "Nakamatsu Yoshirō") เป็นนักคิด นักประดิษฐ์ และชาวญี่ปุ่น ในปัจจุบันถือได้ว่าเป็นผู้คิดค้น และประดิษฐ์สิ่งของที่ได้รับการจดสิทธิบัตรมาแล้วมากกว่า 3,000 ชิ้น ตัวอย่างเช่น ฟลอปปีดิสก์, นาฬิกาดิจิทัล, แผ่นซีดี และที่ปั้มน้ำด้วยมือ
ด้ามขวาน

วงด้ามขวาน วงดนตรีเพื่อชีวิตระดับตำนานอีกวงหนึ่งของภาคใต้ ก่อตั้งโดย ยงยุทธ์ ดำศรี หรือ ยุทธ์ ด้ามขวาน หรือที่เรียกกันว่า "อาจารย์ยุทธ์" ชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งปัจจุบันรับราชการเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฎธนบุรี มีสมาชิกในวงแรกก่อตั้ง 10 คน ซึ่งล้วนแต่คนภาคใต้ทั้งสิ้น 
วงด้ามขวานถือเป็นต้นแบบให้กับวงดนตรีเพื่อชีวิตภาคใต้อีกหลายวง เช่น มาลีฮวนน่า ตีฆอลาซู สันติภาพ เป็นต้น 
มีหลายเพลงที่ได้รับความนิยมเช่น ไก่เถื่อน อิไซกูนิ คน_หนน_คด"กรรณิการ์, ดวงอาทิตย์ตกดิน" เป็นต้น
ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 วงด้ามขวานถือเป็นวงหนึ่งที่เข้าร่วมในการชุมนุมครั้งนี้ด้วย อัลบั้ม คะยั้นคะยอ ไก่เถื่อน ภูมิปัญญา เรื่องมันเป็นพรรค์นี้ ออกในช่วง3ปีทั้งหมด4ชุด นกเขาโต๊ะครู กรรมพันธุ์ แล้วอีกหลายชุด
ฟลายอิงโพลีป

ฟลายอิงโพลีป  บางครั้งก็เรียกว่า เอลเดอร์บีอิง หรือ เผ่าโพลีปัส เป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวซึ่งมีบทบาทในเรื่องชุดตำนานคธูลู ฟลายอิงโพลีปปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "The Shadow Out of Time" ของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ซึ่งเผยแพร่ในปีพ.ศ. 2482 ชื่อฟลายอิงโพลีปซึ่งแปลว่า "ติ่งเนื้อบินได้" นี้มาจากรูปร่างของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้และความสามารถในการลอยตัวกลางอากาศ
ลักษณะ.
ฟลายอิงโพลีปเป็นเผ่าพันธุ์ซึ่งมายังโลกเมื่อประมาณ 750 ล้านปีก่อน ซึ่งฟลายอิงโพลีปยังได้ตั้งรกรากบนดาวเคราะห์อื่นอีกสามดวงในระบบสุริยะจักรวาล ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ "ยาคช์" (ดาวเนปจูน) ฟลายอิงโพลีปได้สร้างเมืองหินบะซอลต์ที่เต็มไปด้วยหอคอยสูงซึ่งไม่มีหน้าต่าง ต่อมาจึงได้พยายามตั้งนิคมในมหาสมุทรแต่ก็ถูกเอลเดอร์ธิงขับไล่จนล้มเลิกไป
ฟลายอิงโพลีปเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตาบอด แต่มีสัมผัสพิเศษที่วัตถุต่างๆไม่สามารถปิดกั้นได้ ร่างกายของฟลายอิงโพลีปเป็นกึ่งสสาร ซึ่งแม้จะมีลักษณะคล้ายของแข็งและสามารถกระทบกับวัตถุต่างๆได้แต่ก็ทำให้ทนทานต่อการบาดเจ็บทางกายภาพมาก แต่สามารถถูกฆ่าตายได้ด้วยพลังงานจำพวกไฟฟ้าซึ่งเป็นจุดอ่อน จิตใจของฟลายอิงโพลีปนั้นแปลกประหลาดกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆจนมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธก็ไม่สามารถใช้พลังสลับจิตได้กับฟลายอิงโพลีปได้
ฟลายอิงโพลีปสามารถบินได้แม้จะไม่มีปีกและเมื่ออยู่บนพื้นก็จะทิ้งรอยเท้าขนาดใหญ่เอาไว้ ฟลายอิงโพลีปสามารถทำให้ตัวเองล่องหนได้ แต่เนื่องจากจะส่งเสียงคล้ายกับผิวปากตลอดเวลาจึงทำให้ศัตรูรู้ตัวเสมอ ฟลายอิงโพลีปยังสามารถเรียกและควบคุมลมได้และใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้
เมื่อมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธมายังโลกนั้นก็ได้ทำสงครามกับฟลายอิงโพลีปด้วยวิทยาการที่ล้ำหน้าจนสามารถขับไล่ฟลายอิงโพลีปให้หนีลงไปในถ้ำใต้ดินได้ มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธได้ใช้ประตูกลปิดทางเข้าของถ้ำใต้ดินไว้ และทิ้งเมืองของฟลายอิงโพลีปให้ร้างไว้อย่างนั้น แต่ในที่สุดฟลายอิงโพลีปก็ได้หลุดจากการกักขังและได้ทำลายล้างอารยธรรมของมหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธจนสิ้นไป แต่หลังจากนั้นก็กลับไปอาศัยในถ้ำใต้ดินโดยไม่ออกมาอีก
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์  คือ การกระทำอย่างเป็นระบบและไตร่ตรองไว้ก่อนเพื่อทำลายกลุ่มชาติพันธุ์ กลุ่มเชื้อชาติ กลุ่มชนในชาติ หรือกลุ่มชนทางศาสนาทั้งกลุ่มหรือส่วนใหญ่
ถึงแม้จะมีผู้ให้นิยามของ "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" ไว้มากมายและบางทีก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ทางนิติศาสตร์นั้น สหประชาชาติได้กำหนดนิยามของพฤติการณ์นี้ในข้อ 2 แห่งอนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและลงโทษความผิดอาญาฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (United Nations Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide) ว่า ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หมายถึง "การกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำลายกลุ่มชาติพันธุ์ กลุ่มเชื้อชาติ กลุ่มชนในชาติ หรือกลุ่มชนทางศาสนาทั้งกลุ่มหรือส่วนใหญ่ เป็นต้นว่า ฆ่าสมาชิกของกลุ่ม กระทำให้สมาชิกของกลุ่มถึงแก่พิกลพิการอย่างหนักทางกายภาพหรือจิตภาวะ กระทำโดยไตร่ตรองหรือโดยคาดการณ์ไว้แล้วเพื่อให้เกิดแก่หรือนำพามาสู่สมาชิกของกลุ่มซึ่งทุกขเวทนาในสภาพความเป็นอยู่ กระทำโดยมาตรการใด ๆ เพื่อกันมิให้มีการถือกำเนิดของทารกภายในกลุ่ม หรือใช้กำลังนำพาผู้เยาว์ในกลุ่มไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง"
แม้คำปรารภแห่งอนุสัญญาดังกล่าวจะระบุว่า ได้เกิดกรณีตัวอย่างในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ขึ้นแล้วหลายครั้งหลายคราในประวัติศาสตร์โลก แต่คำว่า "genocide" นั้นเพิ่งได้รับการประดิษฐ์โดยราฟาเอล เลมคิน (Raphael Lemkin) นักนิติศาสตร์ลูกครึ่งโปแลนด์–ยิว และประชาคมโลกเพิ่งยอมรับนิยามของ "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" อย่างเป็นทางการภายหลังความหายนะที่นูเรมเบิร์ก
ปัจจุบัน ความผิดฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เป็นอำนาจหน้าที่ของศาลอาญาระหว่างประเทศที่จะดำเนินกระบวนยุติธรรม แต่ก่อนหน้านี้ ระหว่างที่ประชาคมโลกกำลังช่วยกันก่อตั้งศาลดังกล่าว เป็นอำนาจหน้าที่ของคณะตุลาการเฉพาะกิจระหว่างประเทศ จนกระทั่งธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศมีผลใช้บังคับในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2545
นอกจากนี้ นับแต่อนุสัญญาว่าด้วยการป้องกันและลงโทษความผิดอาญาฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มีผลใช้บังคับในเดือนมกราคม พ.ศ. 2491 เป็นต้นมา รัฐภาคีแห่งอนุสัญญาราว ๆ 80 ประเทศได้ประกาศใช้และปรับปรุงกฎหมายภายในเพื่ออนุวัติอนุสัญญาดังกล่าว และผู้กระทำความผิดฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์บางรายก็ได้รับการลงโทษตามกฎหมายภายในก็มี เช่น ศาลเยอรมันได้พิพากษาว่า นิโกลา จอร์จิก (Nikola Jorgic) กระทำความผิดดังกล่าวจริงตามกฎหมายภายในประเทศฉบับหนึ่ง
มีการวิพากษ์วิจารณ์อนุสัญญาดังกล่าวว่า ให้นิยาม "ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" แคบเกินไป โดยมิได้ให้ความคุ้มครองแก่กลุ่มทางการเมืองด้วย นอกจากนี้ การกระทำตามที่อนุสัญญาบัญญัติไว้ว่าเป็นฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยังไม่เคยได้รับการไต่สวนจากศาลมาก่อนเลยจนกว่าพนักงานอัยการจะได้ยื่นฟ้องเป็นราย ๆ ไป และยังไม่มีมาตรการเพียงพอที่จะ "กันไว้ดีกว่าแก้" กับทั้งยังมีปัญหาในการตีความอนุสัญญาอีกด้วย เช่น ที่ว่า "[การกระทำใดเพื่อทำลายทั้งกลุ่มหรือ] ส่วนใหญ่" คำว่า "ส่วนใหญ่" นี้จะเอาจำนวนเท่าไร เป็นต้น
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (บอสเนีย: Državna himna Bosne i Hercegovine) ที่ใช้ในปัจจุบันได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ตามกฎหมายว่าด้วยเพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เพื่อใช้แทนเพลงชาติฉบับเดิมซึ่งมีชื่อว่า "เยดนาซีเยดีนา" ซึ่งมีการกล่าวหาว่าเป็นเหตุให้มีการแบ่งแยกชาวเซิร์บ และ ชาวโครแอตในประเทศ
เพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนานี้เดิมไม่มีเนื้อร้อง มีแต่ทำนอง ซึ่งประพันธ์โดยดูชาน เชสติช (Dušan Šestić) ซึ่งทำนองดังกล่าวนี้เขาได้ให้ชื่อไว้ว่า "อินเทรฺเมโซ" (Intermeco) แต่คนทั่วไปมักเข้าใจผิดว่าชื่อทำนองนี้คือชื่อของเพลงชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ภายหลังในปี ค.ศ. 2009 ดูชาน เชสติช จึงได้ร่วมกับเบนยามิน อิซอวิช (Benjamin Isović) ประพันธ์เนื้อร้องสำหรับเพลงนี้ขึ้น โดยได้ผ่านความเห็นชอบในชั้นคณะกรรมาธิการของรัฐสภาบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ทั้งนี้ยังต้องรอความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาแห่งชาติในอีกชั้นหนึ่งในการรับรองเนื้อร้องอย่างเป็นทางการ เนื้อหาในบทเพลงนี้ไม่มีการกล่าวถึงชื่อชาติพันธุ์ใดโดยบ่งบอกถึงความเป็นรัฐโดยเฉพาะ แต่ในท่อนท้ายของเพลงได้ลงท้ายด้วยเนื้อร้องที่มีความหมายว่า "เราจะมุ่งหน้าสู่อนาคตด้วยกัน"
เนื้อร้อง.
หมายเหตุ: เนื้อร้องต่อไปนี้ยังรอการรับรองอย่างเป็นทางการจากคณะรัฐมนตรีและรัฐสภาแห่งชาติของบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
มลรัฐ (คำศัพท์)

คำว่า มลรัฐ ใช้เรียกหน่วยการปกครองส่วนท้องถิ่นของบางประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ตรงกับคำว่า "state" ในภาษาอังกฤษ
ต่อมา "ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี และประกาศราชบัณฑิตยสถาน เรื่องกำหนดชื่อประเทศ ดินแดน เขตการปกครอง และเมืองหลวง พ.ศ. 2544" ได้กำหนดให้ใช้ "มลรัฐ" สำหรับสหรัฐเมริกาเท่านั้น ในขณะที่คำว่า "มลรัฐ" ไม่เคยบรรจุในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ฉบับใด ๆ
มีการสันนิษฐานว่า คำว่า "มลรัฐ" อาจบัญญัติขึ้นเพื่อป้องกันความสับสน กับคำว่า "รัฐ" ซึ่งในทางรัฐศาสตร์อาจหมายถึง ดินแดนอันมีอำนาจอธิปไตยโดยอิสระของตนเอง และยังมีผู้อธิบายว่า "มลรัฐ" นั้นน่าจะมาจากคำว่า "มัลลรัฐ"  ซึ่งเป็นรัฐในประวัติศาสตร์อินเดียที่มีการปกครองแบบสหพันธรัฐ เมื่อมีปัญหาก็มาปรึกษากันในสภา ในการศึกษาประวัติศาสตร์การเมืองของสหรัฐอเมริกาใหม่ ๆ คงเห็นว่า สหรัฐอเมริกาประกอบด้วยรัฐต่าง ๆ คล้ายกับมัลลรัฐ จึงนำมาใช้เรียกเขตการปกครองของสหรัฐอเมริกา และภายหลังได้ลด ล ลงเสียตัวหนึ่ง
คำว่า "มลรัฐ" ปัจจุบันมีประกาศราชบัณฑิตยสถานให้เลิกใช้แล้ว ให้เหตุผลว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />...คณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมชื่อภูมิศาสตร์สากลได้พิจารณาตรวจสอบหลักฐานต่าง ๆ แล้ว เห็นว่าคำดังกล่าว ("มลรัฐ") เป็นคำที่ราชบัณฑิตยสถานใช้กันมานาน ไม่ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับเหตุผลความเป็นมาที่แน่ชัด จึงหารือไปยังคณะกรรมการชำระพจนานุกรม และคณะกรรมการจัดทำสารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: ภูมิภาคอเมริกา แห่งราชบัณฑิตยสถาน และได้รับคำชี้แจงเหตุผลประกอบการพิจารณาว่า เห็นควรเลิกใช้คำ "มลรัฐ" แล้วเปลี่ยนมาใช้คำ "รัฐ" แทนเช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ ที่มีการปกครองระบอบเดียวกัน ด้วยเหตุผลดังนี้
ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น ราชบัณฑิตยสถานจึงเห็นควรยกเลิกการใช้ "มลรัฐ" ในสหรัฐอเมริกา แล้วเปลี่ยนใช้คำ "รัฐ" แทน
แซคราเมนโต (รัฐแคลิฟอร์เนีย)

แซคราเมนโต (/ˌsækrəˈmɛntoʊ/; [sakɾaˈmento]) เป็นเมืองหลวงของรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในเทศมณฑลแซคราเมนโต บริเวณแม่น้ำแซคราเมนโตและแม่น้ำอเมริกัน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 7 ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
เมืองพี่น้อง.
แซคราเมนโตมีเมืองพี่เมืองน้อง 13 เมือง ดังนี้
ชุดเล็ก

ชุดเล็ก เป็นอัลบั้มรวมเพลงของ สครับบ ตั้งแต่ชุดแรกจนถึงชุดล่าสุด โดยนำมาเรียบเรียงดนตรีใหม่ จากสไตล์ดนตรีบริทป็อปให้กลายมาเป็นเพลงเบาๆ แบบชิลด์เอาท์ ประกอบไปด้วยเพลงฮิตที่คุ้นหู 9 เพลง ไม่ว่าจะเป็น "คู่กัน", "ทุกอย่าง", "See Scape" ฯลฯ และเพลงใหม่อีก 3 เพลง
ข้อมูลอัลบั้ม.
ชุดเล็ก เป็นการนำเพลงยอดนิยมของ สครับบตั้งแต่ชุดแรกจนถึงชุดล่าสุด โดยนำมาเรียบเรียงดนตรีใหม่ จากสไตล์ดนตรีบริทป็อปให้กลายมาเป็นเพลงเบาๆ แบบชิลด์เอาท์ ประกอบไปด้วย เพลงฮิตที่คุ้นหู 9 เพลง ไม่ว่าจะเป็น "คู่กัน","ทุกอย่าง", "See Scape" และเพลงใหม่อีก 3เพลง
ซึ่งหนึ่งในเพลใหม่นั้นก็คือเพลง "เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ" เพลงของ ประภาส ชลศรานนท์ ที่สครับบได้รับเลือกจากประภาสให้นำเพลงนี้มาถ่ายทอดใหม่ เพื่อคนรุ่นใหม่ได้ฟังกันในโอกาสคอนเสิร์ต "เพลงแบบประภาส" ที่มีขึ้นเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 ที่ผ่านมา และล่าสุด เพลงนี้ยังได้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ "รักเป็นบ้า" ของค่าย GTH อีกด้วย
ส่วนอีกสองเพลงใหม่ ยังคงเป็นเพลงอินดี้ร็อก ในแบบถนัดของสครับบ ที่มีเนื้อร้องมองโลกในแง่ดีเหมือนเช่นเคย
อายุในทางกฎหมาย

อายุในทางกฎหมาย หรือ อายุที่กฎหมายกำหนด  หมายถึง อายุของบุคคลที่กฎหมายกำหนดไว้เป็นเกณฑ์ขั้นต่ำในการได้รับผลทางกฎหมาย อาทิ การได้รับสิทธิเลือกตั้ง การบรรลุนิติภาวะ เป็นต้น
ในปัจจุบัน อายุในทางกฎหมายมีจากกฎหมายหลายฉบับ ซึ่งที่ใช้บ่อยและรู้จักกันทั่วไป ได้แก่
อายุที่อยู่ในเกณฑ์สมรสได้

อายุที่อยู่ในเกณฑ์สมรสได้  เป็นอายุที่บุคคลสามารถทำการสมรสได้ ไม่ว่าจะเป็นการใช้สิทธิของตนหรือเกิดจากความยินยอมของผู้ใช้อำนาจปกครอง โดยในอายุที่อยู่ในเกณฑ์และการให้ความยินยอมดังกล่าวแตกต่างไปในแต่ละประเทศ 
อายุที่อยู่ในเกณฑ์สมรสได้ไม่ควรจะสับสนกับ อายุในการบรรลุนิติภาวะ หรือ อายุที่ยอมให้มีการร่วมประเวณีได้. เพราะในหลายประเทศอายุที่อยู่ในเกณฑ์สมรสได้อาจต่ำกว่าอายุในการบรรลุนติภาวะ
อายุที่อยู่ในเกณฑ์สมรสได้ในปัจจุบันได้แก่
กูติ เอสปาดัส

กูติ เอสปาดัส (Guty Espadas) หรือนายกุสตาโบ เอร์นัน เอสปาดัส กรุซ นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 39 (น็อค 28) เสมอ 5 แพ้ 6
ประวัติ.
กูตี เอสปาดัส เริ่มชกมวยสากลอาชีพใน พ.ศ. 2514 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2519 เมื่อชนะน็อค อัลฟองโซ่ โลเปซ ยก 13 ป้องกันตำแหน่งได้ 4 ครั้งก่อนจะเสียแชมป์ให้เบตูลิโอ กอนซาเลซเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2521 หลังจากนั้น เขาขึ้นชิงแชมป์โลกอีกหลายครั้ง ครั้งสุดท้ายขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC แพ้น็อค พเยาว์ พูนธรัตน์ เมื่อ พ.ศ. 2527 จากนั้นจึงแขวนนวมไป ลูกชายของเขาคือ กูติ เอสปาดัส ยูนิออร์ ต่อมาได้เป็นแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท WBC ด้วย
เอย์ดิ โมยา

เอย์ดิ โมยา  เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2517 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 16 (น็อก 8) แพ้ 3
ของวิเศษในอาณาจักรแห่งกาลเวลา

บ้าน เป็นอาณาจักรแห่งเวทมนตร์ ย่อมมีของวิเศษใช้กันอยู่ทั่วไปภายในบ้าน แต่ละเขตแดนภายในบ้านมีของวิเศษชนิดที่แตกต่างกันออกไปตามความจำเป็นในการใช้สอย
อาวุธ.
กุญแจ.
กุญแจเป็นเครื่องมือของคณะผู้ดูแลสำหรับใช้ปกครองบ้าน "ดูเพิ่มที่ กุญแจ"
ฉมวกของลูกทะเล.
ฉมวกของลูกทะเลเป็นอาวุธที่ทรงพลังชิ้นหนึ่ง มีความยาวถึงเก้าฟุต มหาสถาปนิกสร้างมันจากแสงจันทร์ของนาร์วาฬภายใต้แสงเหนือของทะเลอาร์กติก เพื่อเป็นของขวัญครบรอบอายุหนึ่งศตวรรษของลูกทะเล ฉมวกของเขามีคุณสมบัติคล้ายกุญแจ ตัวมันเรืองแสงตลอดความยาวของมัน สลับกับความมืดและสว่างอย่างน่าประหลาด มีรูตรงด้ามจับที่ไม่มีเชือกร้อย พลังของมีผลข้างเคียง คือสามารถทำให้ผู้รู้ตายหรือเด็กของคนเป่าปี่ที่อยู่ใกล้ๆ เจ็บปวดกระดูกและฟันเป็นอย่างมาก มันจะมาหาเมื่อผู้ใช้ต้องการความช่วยเหลือแม้จะต้องการใช้มันหรือไม่ก็ตาม ลูกทะเลเคยให้อาเธอร์ใช้ชั่วคราวขณะเตรียมนำฮิลีออสออกจากดวงอาทิตย์
ปี่ของคนเป่าปี่.
ปี่ของคนเป่าปี่เป็นปี่ไม้เรียบๆ ให้เสียงแหลมสูงรัวเหมือนเสียงฟลุตและเสียงปลาวาฬร้องเพลง เป็นอาวุธที่สามารถสะกดหรือควบคุมเด็กของคนเป่าปี่ได้ คนเป่าปี่ยังสามารถใช้มันสร้างบันไดไม่ควรเป็นได้เช่นเดียวกับกุญแจ ขอบเขตอำนาจของปี่ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด คุณหญิงพรีมัสคาดเดาว่าคนเป่าปี่อาจใช้มันได้จากอาณาจักรชั้นที่สอง และไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้พอที่เสียงปี่จะดังไปถึงเหยื่อ
ของวิเศษขอความช่วยเหลือ.
แผนที่.
แผนที่มีชื่อเต็มว่า แผนที่บ้านและส่วนแวดล้อมฉบับสัมบูรณ์ (Compleat Atlas of the House and Immediate Environs) รูปลักษณ์ภายนอกคือสมุดเล่มเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือหุ้มด้วยผ้าสีเขียว มันสามารถตอบคำถามทุกอย่างได้แก่ผู้ใช้ มันมีความแข็งแรงมาก ไม่สามารถเปิดออกได้ด้วยการเปิดหน้ากระดาษ ฉีก หรือทำลาย มันจะเปิดออกเอง เมื่อผู้ใช้ตั้งคำถาม โดยต้องมีเวทมนตร์หรือกุญแจถึงจะเปิดได้ เมื่อมันเปิดออกจะขยายขนาดใหญ่มากประมาณนิตยสาร มันหายไปหลังจากนางหายสาบสูญ โดยตกอยู่ในมือของคุณวันจันทร์ มันไม่สามารถถูกทำลายโดยสุญญะได้ ถ้าทำหายมันจะกลับไปอยู่บนมือของเจ้าของเอง หรือไปยังที่อยู่ของมันในห้องกลางวันของวันจันทร์ มันไม่ชอบอากาศสกปรกของผืนดินไกล บางครั้งมันก็สามารถให้คำตอบโดยที่ไม่ต้องเปิดได้ตามที่ผู้ใช้สั่ง เช่น บอกทิศ เป็นต้น
แผนที่สามารถพาผู้ใช้หนีจากอันตรายได้ โดยมันได้พาอาเธอร์หนีจากสเกาเชอร์ โดยสนีซเซอร์เป็นผู้ขอร้องให้มันทำโดยใช้เวทมนตร์
แผนที่ มีการทำงานคล้ายกับ "เข็มทิศทองคำ" ในวรรณกรรมชุด "ธุลีปริศนา"
เหรียญมิตรภาพของลูกทะเล.
มันเป็นแผ่นกลมๆ ทำจากกระดูกวาฬ ด้านหนึ่งสลักเป็นรูปดวงดาวเล็กๆ อีกด้านเป็นรูปเรือของชาวไวกิ้ง มีรูเล็กๆ ไว้สำหรับห้อยสายหนัง ลูกทะเลมอบมันแก่อาเธอร์เพื่อเป็นเครื่องหมายมิตรภาพและสามารถขอความช่วยเหลือเขาได้ทุกเมื่อ มันทำให้เขารอดจากการถูกโยนลงจากเรือมอธเพราะเขาเป็นสหายของลูกทะเล ลูกทะเลน่าจะคาดการณ์ไว้ว่ามันอาจมีประโยชน์เมื่ออาเธอร์จะทำการครอบครองทะเลกั้นอาณาเขต อย่างไรก็ตามการขอความช่วยเหลือจากมันไม่มีประสิทธิภาพมากนัก เพราะลูกทะเลมาช่วยเหลือช้ามาก
ขวดครั้งเดียว.
เป็นขวดสำหรับส่งข้อความได้เพียงครั้งเดียว มีสีเขียวและมีขนาดเล็กประมาณข้อนิ้วโป้ง เมื่อเปิดจุกขวดข้อความจะถูกส่งไปยังต้นทาง แล้วต้นทางก็จะมาช่วยเหลือ แต่ถ้าต้นทางไม่สามารถมาช่วยได้ ขวดจะแตกสลายเป็นผุยผง
กิมสวน

กิมสวน (เสียชีวิต ค.ศ. 209) มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า จิน เสฺวียน  มีชื่อรองว่า ยฺเหวียนจี  เป็นตัวละครในวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นขุนศึกในปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นเจ้าเมืองบุเหลงซึ่งเป็นหัวเมืองหนึ่งในแคว้นเกงจิ๋ว
ประวัติ.
กิมสวนสืบเชื้อสายมาจากกิมมี่ตี (金日磾 "จินมี่ตี") เป็นชาวเมืองเกงเตียว (京兆郡 "จิงเจ้าจฺวิ้น" ปัจจุบันอยู่บริเวณเมืองซีอาน มณฑลส่านซี) กิมสวนได้รับตำแหน่งที่ราชสำนักฮั่นแต่งตั้งให้หลายตำแหน่ง ได้แก่ "หฺวางหมินชื่อหลาง" (黃門侍郎) "อี้หลาง" (議郎) และ"จงหลางเจียง" (中郎將) ต่อมาได้เป็นเจ้าเมือง (太守 "ไท่โฉ่ว") ของเมืองบุเหลง (武陵郡 "อู่หลิงจฺวิ้น" ปัจจุบันอยู่บริเวณเมืองฉางเต๋อ มณฑลหูหนาน)
หลังจากศึกเซ็กเพ็กใน ค.ศ. 208 ขุนศึกเล่าปี่ได้ส่งทัพโจมตีสี่หัวเมืองทางใต้ของแคว้นเกงจิ๋ว ได้แก่ เตียงสา ฮุยเอี๋ยง เลงเหลง และบุเหลง ในบันทึก"ซานฝู่เจฺหว่ลู่จู้" (三輔決錄注) ระบุว่ากิมสวนถูกสังหารในการรบ และเมืองบุเหลงถูกยึดเป็นส่วนหนึ่งในอาณาเขตของเล่าปี่ แต่ในจดหมายเหตุสามก๊กบันทึกว่าเจ้าเมืองของทั้งสี่หัวเมืองรวมถึงกิมสวนได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่
ครอบครัว.
กิมสวนมีบุตรชายชื่อ กิมหัน (金禕 "จินอี") มีนามรองว่า เต๋ออี (德禕) ในปี ค.ศ. 218 กิมหันเข้าร่วมกับเกียดเป๋ง (吉本 "จี๋เปิ่น") เกงจี (耿紀 "เกิ่งจี้") อุยหลง (韋晃 "เหวย์หฺว่าง") และพรรคพวกคนอื่น ๆ ก่อกบฏขึ้นที่เมืองฮูโต๋ (許 "สฺวี่" ปัจจุบันคือเมืองสฺวี่ชาง มณฑลเหอหนาน) หวังโค่นล้มอำนาจของขุนศึกโจโฉ และสามารถทำร้ายอองปิด (王必 "หวังปี้") ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ท้ายที่สุดกบฏก็ถูกอองปิดและขุนพลเหยียนควัง (嚴匡) ปราบปรามราบคาบ ผู้ร่วมก่อการทั้งหมดรวมถึงกิมหันถูกจับและนำตัวไปประหารชีวิต
ในวรรณกรรม"สามก๊ก".
กิมสวนปรากฏเป็นตัวละครในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง"สามก๊ก" ตอนที่ 53 ตรงกับใน สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 44 โดยเป็นเจ้าเมืองบุเหลง
หลังจากศึกเซ็กเพ็ก เล่าปี่คิดจะขยายอาณาเขต จึงให้ขุนพลของตนยกทัพไปตีหัวเมืองใหญ่ในแคว้นเกงจิ๋ว โดยให้เตียวหุยไปตีแคว้นบุเหลง เมื่อกิมสวนรู้ข่าวจึงปรึกษากับที่ปรึกษาและขุนพลของตนว่าจะไปรบกับเตียวหุย แต่ขงจีคัดค้านและแนะนำให้กิมสวนสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่ กิมสวนโกรธจึงให้ทหารนำตัวไปประหาร แต่ขุนนางทั้งหลายร้องขอชีวิตให้ขงจี กิมสวนจึงให้ไว้ชีวิต แล้วนำทัพประจันหน้ากับเตียวหุย เตียวหุยได้ตะโกนเสียงดังก้อง จนทหารกิมสวนตกใจกลัวถอยทัพกลับ เมื่อมาถึงหน้าประตูเมือง กิมสวนร้องเรียกให้ทหารเปิดประตูเมือง ขงจีจึงได้บอกกิมสวนจากบนเชิงเทินว่า ได้ยึดเมืองนี้แล้ว แล้วตนจะสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่ แล้วก็ยิงเกาทัณฑ์ถูกหน้าผากของกิมสวนเสียชีวิต แล้วเปิดประตูเมืองยอมสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่ เล่าปี่แต่งตั้งให้ขงจีเป็นเจ้าเมืองบุเหลงแทนกิมสวน
ไซเลนท์ สครีม

ไซเลนท์ สครีม  เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทย แนวโพสต์กรันจ์ โมเดิร์นร็อก มีความหนักหน่วงแบบเมทัลบางเพลง ประกอบด้วยสมาชิก 4 คนคือ “เบน - เบนจามิน เจมส์ ดูลลี่ (ร้องนำ)” อดีตนักร้องนำวง “เกียร์ไนท์”, หนึ่ง - วินัย ไตรนทีภีกดี (กีตาร์,ร้องนำ,ร้องประสานเสียง)มือกีต้าร์ที่เคยทำงานใหกับวง Area51 และยังเป็นโปรดิวเซอร์ , บิ๊ก - ฆฤณ เมฆหมอก มือเบส เคยได้รับรางวัล M-150 GBOB 2005 และ เอก - สุรสิทธิ์ เจริญรัตน์(มือกลอง) เคยเล่นให้วง Mr.Team ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของศิลปินมากมาย ภายใต้การดูแลของค่าย 9 Richter (ไนน์ริกเตอร์) 
มีผลงานอัลบั้มแรก "Lost and Found" ที่มีซิงเกิลแรก "สัญญา" อัลบั้มแรกออกวางขายเมื่อ 22 ธันวาคม 2551
ยูรี อันโดรปอฟ

ยูรี วลาดีมีโรวิช อันโดรปอฟ (#เปลี่ยนทาง , , ; 15 มิถุนายน [ตามปฎิทินเก่า: 2 มิถุนายน] ค.ศ. 1914 – 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984) เป็นนักการเมืองชาวโซเวียตที่ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตตั้งแต่ช่วงปลายปี ค.ศ. 1982 จนกระทั่งการถึงแก่อสัญกรรมของเขาเมื่อปี ค.ศ. 1984 ก่อนหน้าที่อันโดรปอฟจะมาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรค เขาเคยดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการเพื่อความมั่นคงแห่งรัฐระหว่างปี 1967 ถึงปี 1982 อีกด้วย
เมื่อช่วงเริ่มต้นในเส้นทางการเมืองของเขา เขาเคยทำหน้าที่เป็นเอกอัครทูตสหภาพโซเวียตประจำสาธารณรัฐประชาชนฮังการีระหว่างปี 1954 ถึงปี 1957 ในระหว่างการดำรงตำแหน่งของเขานั้น เขาได้มีส่วนร่วมในการปราบปรามการปฏิวัติฮังการีเมื่อปี 1956 ร่วมด้วย ภายหลังด้วยการขึ้นรับตำแหน่งผู้นำสหภาพของเลโอนิด เบรจเนฟ เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานคณะกรรมาธิการเพื่อความมั่นคงแห่งรัฐเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1967 หลังจากเบรจเนฟได้ป่วยลงด้วยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันในปี 1975 ที่ซึ่งทำให้เบรจเนฟไม่สามารถที่จะทำหน้าที่ปกครองสหภาพโซเวียตได้อย่างเต็มที่ อันโดรปอฟ ร่วมด้วยดมีตรี อุสตีนอฟ, อันเดรย์ เกรชโค, และอันเดรย์ โกรมืยโค เริ่มเป็นผู้ออกนโยบายของสหภาพโซเวียตแทนตัวเบรจเนฟเอง
เมื่อเบรจเนฟถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 1982 อันโดรปอฟได้เป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากเบรจเนฟในฐานะเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต หลังจากการขึ้นดำรงตำแหน่งของเขา อันโดรปอฟมีความแสวงหาในการปราบปรามการธุจริตและความไม่เป็นประสิทธิภาพของประเทศโดยการทำให้การไม่มาทำนานเป็นระยะเวลานานโดยไม่มีเหตุผลที่สมเหตุสมผลผิดกฎหมายรวมทั้งการจัดการสอบสวนเจ้าหน้าที่ที่ดำรงตำแหน่งมานานฐานละเมิดวินัยของพรรค ภายใต้การนำของอันโดรปอฟ สงครามเย็นได้ทวีความตรึงเครียดขึ้นในขณะที่ทางรัฐบาลพยายามจะจัดการกับวิกฤติเศรษฐกิจที่กำลังเกิดขึ้นมาในสหภาพโซเวียต ผลกระทบระยะยาวที่สำคัญของเขาคือการนำเสนอคนรุ่นใหม่เกี่ยวกับการเป็นผู้ปฏิรูปเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเช่นเดียวกับตัวเขาเอง รวมทั้งเยกอร์ ลิกาชอฟ, นิโคไล รืชคอฟ และมีฮาอิล กอร์บาชอฟอีกด้วย
หลังจากการป่วยด้วยภาวะไตวายของเขาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1984 สุขภาพของอันโดรปอฟเริ่มที่จะเสื่อมลงอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 1984 ด้วยวัย 69 ปีหลังจากการดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำสหภาพโซเวียตมาเป็นระยะเวลา 15 เดือน
โอลิมปิก แดม

โอลิมปิก แดม  เป็นศูนย์กลางเหมืองแร่ของรัฐเซาท์ออสเตรเลีย ตั้งอยู่ห่างจากเมืองแอดิเลด เมืองหลวงของรัฐเซาท์ออสเตรเลียไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 550 กิโลเมตร ที่นี่เป็นแหล่งแร่ทองแดง, ทอง, เงิน และยูเรเนียมขนาดมหึมา มีทั้งกิจกรรมขุดแร่ใต้ดิน และโรงงานแยกแร่ในที่เดียวกัน โอลิมปิก แดมนี้ เป็นแหล่งแร่ยูเรเนียมที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าแร่ยูเรเนียมจากที่นี่จะเป็นแหล่งรายได้ส่วนน้อยเท่านั้น
การใช้ประโยชน์.
โอลิมปิก แดมถูกค้นพบใน พ.ศ. 2518 โดยบริษัทเวสเทิร์นไมน์นิง คอร์ปูเรชัน  หรือ ดับบิวเอ็มซี รีซอร์ซเซส  ในปัจจุบัน เริ่มดำเนินการขุดแร่ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530 ปัจจุบัน ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัท บีเฮชพี บิลลิตัน  บริษัทแม่ของดับบิวเอ็มซี รีซอร์ซเซส โดยมีการโดนทรัพย์สินในปี พ.ศ. 2548 ปัจจุบัน การขุดเหมืองนี้ใช้เทคนิกวิศวกรรมที่เรียกว่า "Sublevel Open Stopping" โดยใช้เครื่องมือสมัยใหม่ที่ให้ประสิทธิผลสูง จากการสำรวจในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 พบว่า โอลิมปิก แดมผลิตแร่ได้ถึง 9.1 ล้านตันต่อปี เป็นเหมืองแร่ที่มีกำลังผลิตสูงสุดในออสเตรเลีย และใน พ.ศ. 2548นี้เอง มีการขุดทองแดงมากกว่า 220,000 และ ยูเรเนียม ออกไซด์ 4,500 ตัน ทองแดงและยูเรเนียม ออกไซด์ที่ขุดได้นี้จะถูกส่งไปยังพอร์ท แอดิเลด คนงานในเหมืองส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในเมือง ร็อซบี ดาว์นส์และอันดามูกา มีเที่ยวบินโดยสารเดินทางสู่โอลิมปิกแดมสามารถลงจอดได้ที่ท่าอากาศยานโอลิมปิกแดม
โอลิมปิก แดมใช้น้ำบาดาลจากอ่างเก็บน้ำ เกรท อาเทเซียวันละ 35 ล้านลิตร กลายเป็นอุตสาหกรรมที่ใช้น้ำบาดาลสูงที่สุดในซีกโลกใต้ 
การขยายกำลังผลิต.
แผนการขยายกำลังผลิตนั้น มีเป้าหมายอยู่ที่ 40ล้านตันต่อปี โดยมุ่งผลิตทองแดงปีละ 450,000 ตัน และยูเรเนียม ออกไซด์ปีละ 14,000 ตัน แผนการขยายากำลังผลิตจะเริ่มลงมือในช่วงกลางปีพ.ศ. 2551 และจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2556
ปีพ.ศ. 2550 บริษัทบีเฮชพี บิลลิตันกลายเป็นที่สนใจต่อสื่อมวลชนเนื่องจากความล่าช้าในการส่งรายงานผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สำหรับแผนการขยายกำลังผลิตที่โอลิมปิก แดม และความไม่เหมาะสมในแผนการขยายกำลังผลิต
โอบามะ

โอบามะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น ติดกับอ่าววากาซะ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 233.09 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 28,194 คน คำว่า "โอบามะ" ในภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "หาดเล็ก"
ภูมิศาสตร์.
โอบามะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดฟูกูอิ มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับจังหวัดชิงะ ทางทิศเหนือติดกับอ่าววากาซะของทะเลญี่ปุ่น ซึ่งเป็นชายฝั่งทะเลที่มีลักษณะเว้าแหว่ง โอบามะตั้งอยู่ทางเหนือของเกียวโต และใช้เวลาเดินทางโดยรถไฟจากโตเกียวประมาณ 4–7 ชั่วโมง บางส่วนของเมืองอยู่ภายในเขตกึ่งอุทยานแห่งชาติอ่าววากาซะ
ทิวทัศน์นครโอบามะ
ประชากร.
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโอบามะลดลงเรื่อย ๆ ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
เน็กไท

เน็กไท  มีวิวัฒนาการมาจากคราแวต (cravat) โดยช่างตัดเสื้อชาวอเมริกัน Jesse Langsdorf ได้ออกแบบโดยการตัดผ้าเฉียง ๆ และจดสิทธิบัตรไว้ในปี ค.ศ. 1924 จนคริสต์ทศวรรษ 1950 เน็กไทได้รับความนิยมสูงสุดจนเป็นที่มาของประโยค "a man wasn't fully dressed until he had put on his tie." (ผู้ชายยังแต่งตัวไม่เต็มที่ถ้าไม่ได้ผูกไท)
เน็กไทเริ่มกลายเป็นแฟชั่นในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดย Ralph Lauren ห้องเสื้อชื่อดังแห่งอเมริกาได้ออกแบบเน็กไทที่มีความกว้าง 10 เซนติเมตร ในคริสต์ทศวรรษ 1980 มีการวาดและพิมพ์งานศิลปะของศิลปินลงบนเน็กไท
ถึงแม้ว่าเน็กไทจะได้รับความนิยมไปทั่วทุกมุมโลก แต่ชาวตะวันออกกลางไม่เคยสนใจวัฒนธรรมตะวันตกเลย ส่วนมากจะสวมเพียงเสื้อเชิ้ตและสูทหนึ่งตัวก็เป็นทางการแล้ว แม้แต่ประเทศโบลิเวียซึ่งอยู่ทางตอนกลางของทวีปอเมริกาใต้ก็ไม่ได้หลงใหลวัฒนธรรมตะวันตกทั้งหมด
ในปัจจุบันวิธีผูกเน็กไทที่นิยมตามแบบสากลซึ่งมีการใช้ในประเทศไทยมี 5 วิธี ได้แก่ ซิมเปิลนอต, ฟอร์อินแฮนด์นอต, ฮาล์ฟวินด์เซอร์นอต, ทราดิชันนัลวินด์เซอร์นอต และแพรตนอต (เชลบีนอต)
มหานครแห่งรัก

มหานครแห่งรัก (แปลว่า "ปารีส...ฉันรักเธอ") เป็นภาพยนตร์ความยาว 2 ชั่วโมง ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2549 ประกอบด้วยภาพยนตร์สั้นจำนวน 18 เรื่อง กำกับโดยผู้กำกับ 21 คน โดยในแต่ละเรื่องผู้กำกับมีอิสระในการเขียนบท คัดเลือกนักแสดง และเทคนิคการถ่ายทำ ภาพยนตร์ทั้ง 18 เรื่องไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกัน เพียงแต่กล่าวถึงความรัก ในแง่มุมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในกรุงปารีส
ภาพยนตร์ทั้ง 18 เรื่อง ตั้งชื่อตามหมายเลข "ตำบล" (arrondissement) ทั้ง 20 ตำบลของปารีส ประกอบด้วย
จากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ ทีมงานสร้างได้ประกาศสร้างภาพยนตร์ภาคต่อ New York, I Love You เนื้อหากล่าวถึงความรัก ในแง่มุมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา กำหนดออกฉายในวันวาเลนไทน์ พ.ศ. 2552
สถานีพิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศ

สถานีพิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศ (รหัส: N22) เป็นสถานีรถไฟฟ้าแบบยกระดับในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนพหลโยธินในพื้นที่เขตดอนเมืองและเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2563
ที่ตั้ง.
ถนนพหลโยธิน ด้านหน้าฐานทัพอากาศดอนเมือง ในพื้นที่แขวงสนามบิน เขตดอนเมือง และแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
รายละเอียดของสถานี.
รูปแบบของสถานี.
เป็นแบบชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน กว้าง 22.15 เมตร (ระยะรวมหลังคา 27.8 เมตร) ระดับชานชาลาสูงจากพื้นดิน 18 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยใช้กระจกเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด โถงชานชาลามีการติดตั้งระแนงไม้เป็นรูปเครื่องบินจำนวน 3 ลำ เพื่อสื่อว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่ของกองทัพอากาศไทย
ตัวสถานีมีแผงกั้นระดับสายตาทั้งสถานี ตลอดจนทางเดินใต้รางรถไฟฟ้าและทางวิ่งทั้งสองข้างทางมีแผงกั้นระดับสายตาตลอดทางเช่นกัน เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่ของกองทัพอากาศไทย
สัญลักษณ์ของสถานี.
ใช้สีเขียวเข้มตกแต่งรั้วและเสาบริเวณชานชาลา ป้ายทางเข้าและทางขึ้นสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีฝั่งพหลโยธินเหนือ
ทางเข้า-ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ และทางเดินใต้รางรถไฟฟ้าได้แก่
ชาวไทยในประเทศปากีสถาน

ชาวไทยในประเทศปากีสถาน คือกลุ่มชนผู้มีเชื้อสายไทยหรือมีสัญชาติไทย มีถิ่นพำนักอาศัยอยู่ในประเทศปากีสถาน ทั้งอย่างถาวรหรือชั่วคราว ชาวไทยในปากีสถานนี้อาศัยกระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ ๆ เช่น อิสลามาบาด ลาฮอร์ หรือการาจี และมีชาวไทยจำนวนมากเฉพาะที่บัตตากรามในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ซึ่งเข้าไปตั้งถิ่นฐานนานหลายสิบปีมาแล้ว
ประวัติ.
ชุมชนไทยในบัตตากราม เริ่มเกิดขึ้นโดยชาวปาทานจากปากีสถานรุ่นแรก ๆ อพยพเข้ามาสู่ประเทศไทยช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองไม่นานนัก โดยเดินทางลัดจากปากีสถานผ่านประเทศอินเดีย (แต่เดิมยังรวมกับปากีสถานเป็นประเทศเดียวกัน) ตัดเข้าประเทศพม่าในปัจจุบัน และเข้าไทยทางด่านแม่สอด จังหวัดตาก พวกเขาตั้งรกรากในจังหวัดลพบุรีและสระบุรี เมื่อมาอยู่เมืองไทยก็แต่งงานมีครอบครัวกับคนไทย ครั้นเมื่อพวกเขาอพยพกลับประเทศปากีสถานเพื่อรับมรดกที่ดิน ก็ได้นำครอบครัวชาวไทยไปอาศัยในประเทศปากีสถานด้วยกันจนเกิดชุมชนคนเชื้อสายไทยที่นั่น
ปัจจุบันชุมชนมีไทยตามหัวเมืองสำคัญ เช่น อิสลามาบาด ลาฮอร์ หรือการาจี แต่ที่เมืองบัตตากราม  ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา  มีครอบครัวเชื้อสายไทยอยู่ประมาณ 300 หลังคาเรือน ในบัตตากรามเองก็มีโรงแรมชื่อ "ไทยโฮเต็ล" ซึ่งในโรงแรมเองก็มีการบริการอาหารไทยด้วย และอสังหาริมทรัพย์เกือบครึ่งของเมืองเป็นของบุคคลที่มีเชื้อสายไทย หลายคนถือสองสัญชาติคือทั้งไทยและปากีสถาน ทว่ารูปพรรณนั้นมีลักษณะอย่างชาวเอเชียใต้มากกว่าไทย ใน พ.ศ. 2562 สถานเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงอิสลามาบาด จัดกิจกรรมกงสุลสัญจรให้บริการแก่ชาวไทยในบัตตากรามและเมืองใกล้เคียงด้านหนังสือเดินทางอิเล็กทรอนิกส์ สูติบัตร ทะเบียนสมรส และอื่น ๆ ซึ่งมีชาวไทยเข้ามารับบริการกว่า 100 คน
นอกจากกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานระยะยาวในบัตตากราม ก็ยังมีชาวไทยพำนักอยู่ตามหัวเมืองต่าง ๆ โดยมากเป็นนักศึกษา รองลงมาเป็นแรงงาน ในปี พ.ศ. 2544 มีชาวไทยอาศัยอยู่ในปากีสถาน 363 คน ใน พ.ศ. 2554 เฉพาะเมืองการาจีแห่งเดียวก็มีนักศึกษาไทยอยู่ 120 คน ใน พ.ศ. 2553 เฉพาะกลุ่มนักศึกษาไทยในปากีสถานมีจำนวน 415 คน และในปี พ.ศ. 2554 จนถึง 2561 เฉพาะกลุ่มนักศึกษาไทยในปากีสถานมีอยู่ราว 600 คน พ.ศ. 2563 มีชาวไทยที่เข้าไปทำงานในปากีสถานราว 40–50 คน
วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2561 นักศึกษาไทยมุสลิมในปากีสถานจำนวนห้าคนถูกจับกุมในท่าอากาศยาน เพราะพยายามลอบนำอาวุธปืนขึ้นเครื่องบินกลับประเทศไทย
ภาษา.
การใช้ภาษาของชาวปากีสถานเชื้อสายไทยที่บัตตากรามก่อน พ.ศ. 2551 พบว่ากลุ่มคนรุ่นแรกที่มีอายุ 70 ปีขึ้นไปยังพูดภาษาไทยได้ แต่สำเนียงแปร่ง และไม่นิยมใช้สื่อสารกัน ส่วนคนรุ่นหลังที่เป็นลูกหลานของคนกลุ่มแรก ๆ ที่เกิดในประเทศปากีสถาน จะพูดไทยได้น้อย และหลายคนพูดไทยไม่ได้เลย บางคนพูดภาษาจากท้องถิ่นดั้งเดิมของตนได้ เช่น ภาษาไทยถิ่นเหนือ ภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษาไทยถิ่นอีสาน แต่โดยส่วนมากใช้ภาษาปาทาน เนื่องจากสืบเชื้อสายจากชาวปาทานอยู่แล้ว นอกจากนี้ยังพูดภาษาอูรดูซึ่งเป็นภาษาราชการของประเทศ รวมทั้งสามารถใช้ภาษาอาหรับได้เพราะเป็นภาษาทางศาสนา พบมากในกลุ่มนักศึกษา
ส่วนกลุ่มนักศึกษาที่เข้ามาศึกษาในปากีสถาน ร้อยละ 75 มาจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งใช้ภาษามลายูปัตตานีในชีวิตประจำวัน แต่พวกเขาก็ไม่สันทัดการใช้ภาษาไทย และเคอะเขินที่จะพูดภาษาไทยเพราะเกรงว่าจะไม่ชัด
วัฒนธรรม.
ชาวปากีสถานเชื้อสายไทยในบัตตากรามจะสวมชุดแต่งกายประจำชาติของประเทศปากีสถาน ทุกคนยังรู้การทักทายด้วยการไหว้แบบไทย แม้ว่าในปัจจุบันชาวไทยกลุ่มนี้อยู่ภายใต้วัฒนธรรมปาทานและมีรูปลักษณ์อย่างชาวเอเชียใต้มากกว่าไทย โดยตามธรรมเนียมของปาทาน สุภาพสตรีจะอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยออกมาพบปะคนแปลกหน้า โดยสตรีจะมีทางเข้า-ออกเป็นสัดส่วนต่างหาก และชาวไทยกลุ่มนี้จะเคร่งครัดในศาสนาอิสลาม
โมริ รัมมารุ

โมริ รัมมารุ (; โรมาจิ: "Mori Ranmaru"; พ.ศ. 2108 – 21 มิถุนายน พ.ศ. 2125) เป็นลูกชายของโมริ โยชินาริและเป็นน้องชายของ โมริ นากาโยชิ โมริ รัมมารุ มีชื่อเดิมว่า โมริ นากาซาดะ รันมารุเกิดที่แคว้นมิโนะ ในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวัยเด็กรันมารุเป็นผู้รับใช้ของโอดะ โนบูนางะ ด้วยความที่โนบูนางะไว้ใจเขา จึงแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้จัดกำลังที่น่าเชื่อถือ และหลังจากที่ทาเกดะ คัตสึโยริเสียชีวิต เขาได้รับรางวัล 50,000 โคคุที่ปราสาทอิวามูระ รัมมารุและน้องชายของเขาร่วมกันปกป้องโอดะ โนบูนางะ และหลังจากนั้น โมริ รัมมารุ ผูกมัดและฆ่าตัวตายโดยการคว้านท้องพร้อมกับโนบูนางะ
Columba

Columba อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง