ดีร์ก ฟัน บาบือเริน

ดีร์ก ยัสเปิร์สโซน ฟัน บาบือเริน  หรือ เตโอดูร์ ฟัน บาบือเริน (ราว ค.ศ. 1595 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1624) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพประวัติศาสตร์, คริสต์ศาสนา และชีวิตประจำวัน
ชีวิต.
ดีร์ก ฟัน บาบือเริน อาจจะเกิดที่เมืองไวก์ไบดืร์สเตเดอ (Wijk bij Duurstede) แต่ครอบครัวย้ายไปยูเทรกต์เมื่อบาบือเรินยังเป็นเด็ก เอกสารแรกที่กล่าวถึงเป็นบันทึกจากปี ค.ศ. 1611 ของสมาคมช่างนักบุญลูกาของเมืองยูเทรกต์ว่าเป็นลูกศิษย์ของเปาลึส โมเรลเซอ (Paulus Moreelse) ราวระหว่าง ค.ศ. 1612 ถึง ค.ศ. 1615 บาบือเรินเดินทางไปกรุงโรม และที่นั่นทำงานร่วมกับดาฟิด เดอ ฮาน (David de Haen) และเป็นทั้งเพื่อนและผู้ติดตามของการาวัจโจ และบาร์โตโลเมโอ มันเฟรดี (Bartolomeo Manfredi) นอกจากนั้นงานของบาบือเรินยังเป็นที่สนใจของนักสะสมศิลปะและผู้อุปถัมภ์วินเชนโซ จุสตีนีอานี และคาร์ดินัลชีปีโอเน บอร์เกเซ และอาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของสองคนนี้ที่ทำให้ได้รับงานเขียนฉากแท่นบูชา "ชะลอร่างจากกางเขน" สำหรับชาเปลในโบสถ์ปีเอโตรอินมอนโตรีโอในกรุงโรมราว ค.ศ. 1617 บาบือเรินเป็นศิลปินรุ่นแรกที่เป็นกลุ่มผู้มาจากเนเธอร์แลนด์ที่มาทำงานในโรมในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่เรียกตัวเองว่า "กลุ่มแบ็นต์ฟือเคิลส์" (Bentvueghels) บาบือเรินได้รับชื่อเล่นว่า "เจ้าขี้เมา" 
ในปลายปี ค.ศ. 1620 บาบือเรินก็กลับไปยูเทรกต์และเริ่มเขียนภาพชีวิตประจำวันจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1624 เมื่อมีอายุเพียงสามสิบปี บาบือเริน, แฮ็นดริก เตอร์บรึคเคิน และเคราร์ด ฟัน โฮนต์ฮอสต์ ร่วมกันก่อตั้งลักษณะการเขียนภาพที่ปัจจุบันเรียกกันว่า "ตระกูลการเขียนภาพแบบการาวัจโจแห่งยูเทรกต์" ร่างของบาบือเรินถูกฝังเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1624 ในโบสถ์บืร์  ซึ่งเป็นโบสถ์ยุคกลางที่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เครื่องดนตรีลาน  ราว ค.ศ. 1629 กวีและคีตกวีโกนสตันไตน์ เฮยเคินส์ (Constantijn Huygens) ตั้งข้อสังเกตว่าบาบือเรินเป็นจิตรกรคนสำคัญคนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ที่มีงานเขียนในต้น ๆ คริสต์ทศวรรษของคริสต์ศตวรรษที่ 17
อาชีพ.
เวลาการเขียนภาพของบาบือเรินเป็นเพียงระยะเวลาอันสั้นและมีภาพเขียนเหลืออยู่เพียงไม่กี่ภาพ งานเขียนมักจะเป็นศิลปะคริสเตียนในกรุงโรมรวมทั้งฉากแท่นบูชา "ชะลอร่างจากกางเขน" สำหรับชาเปลในโบสถ์ซานปีเอโตรอินมอนโตรีโอในกรุงโรม ซึ่งเป็นภาพที่เป็นหนี้ภาพหัวเรื่องเดียวกัน -- "ชะลอร่างจากกางเขน" ของการาวัจโจ ในพิพิธภัณฑ์วาติกัน นอกจากนั้นบาบือเรินก็เขียน "พระเยซูถูกจับ" (หอศิลป์บอร์เกเซ) สำหรับชีปีโอเน บอร์เกเซ และภาพ "พระเยซูล้างเท้าให้อัครสาวก" (กรุงเบอร์ลิน) สำหรับวินเชนโซ จุสตีนีอานี
งานในยูเทรกต์ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1621 เมื่อ ค.ศ. 1624 เป็นปีสุดท้ายของการเขียนภาพเป็นลักษณะการเขียนที่ผสมระหว่างการาวัจโจกับบาร์โตโลเมโอ มันเฟรดี ในงานเขียนภาพจากตำนานเทพ และจิตรกรรมประวัติศาสตร์ เช่นภาพ "โพรมีเทียสถูกล่ามโดยวัลกัน" (พิพิธภัณฑ์ไรก์ กรุงอัมสเตอร์ดัม) ที่ใช้ภาพนักบุญพอลแห่งทาซัสนอนหงายจากภาพ "มโนทัศน์ของนักบุญพอลบนถนนสู่ดามัสกัส" (วัดซานตามารีอาเดลโปโปโล กรุงโรม) ของการาวัจโจ ในการวางท่าเทพโพรมีเทียสล้มหงายหลังเมื่อถูกจับ เพราะไปขโมยไฟจากพระเจ้ามาให้มนุษย์เดินดิน
บาบือเรินเป็นหนึ่งในจิตรกรกลุ่มแรกที่เผยแพร่การเขียนภาพชีวิตประจำวันเช่นภาพนักดนตรีและคนเล่นไพ่ งานชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดชิ้นหนึ่งก็ได้แก่ภาพ "โสเภณี" (Procuress) (พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งบอสตัน) ที่เป็นภาพชายยื่นเงินสำหรับการบริการให้โสเภณีที่กำลังเล่นลูตขณะที่แม่เล้าด้านขวาของภาพตรวจจำนวนเงิน ภาพเขียนนี้ (หรือก๊อบปี้ของภาพเขียนนี้) เป็นของแม่ยายของโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ และเป็นภาพที่ปรากฏในภาพเขียนของเฟอร์เมร์สองภาพ : ภาพ "เล่นดนตรี" (ถูกขโมยจากพิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์, บอสตัน) และภาพ "สตรีนั่งหน้าเครื่องดนตรี" (หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน))