pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเจ้าสเวน ฟอร์กเบียร์ด

พระเจ้าสเวน ฟอร์กเบียร์ด หรือ พระเจ้าสเวนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก  เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก นอร์เวย์ และอังกฤษ 
พระเจ้าสเวน ฟอร์คเบียร์ด เสด็จพระราชสมภพเมื่อประมาณ ค.ศ. 960 ในประเทศเดนมาร์กปัจจุบัน เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าฮารัลด์ บลูทูท และกิริธ โอลาฟสดอทเทียร์ ทรงเสกสมรสกับกันฮิลด์แห่งเว็นเด็นและซิกริดผู้ทรนง และครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 986 ถึง 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1014 นอร์เวย์ระหว่าง ค.ศ. 999 ถึง 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1014 และอังกฤษระหว่าง ค.ศ. 1013 ถึง 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1014 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1014
พระเจ้าสเวน ฟอร์คเบียร์ด ทรงมีหลายพระนาม ในพงศาวดารแองโกล-แซ็กซอน (Anglo-Saxon Chronicles) ใช้ "สเวนชาวเดนส์" (Sven the Dane) หรือ "สวีเกน" (Swegen) หรือ “Tuck”; ในภาษานอร์เวย์โบราณ “Sveinn Tjúguskegg”; ในภาษานอร์เวย์ “Svein Tjugeskjegg”; ในภาษาสวีเดน “Sven Tveskägg”; ในภาษาเดนมาร์ก “Svend Tveskæg” จาก “Tjugeskæg” เดิม หรือ “Tyvskæg” พระเจ้าสเวน ฟอร์คเบียร์ดทรงเป็นผู้นำชาวไวกิงและเป็นพระราชบิดาของพระเจ้าคนุตมหาราช เมื่อพระเจ้าฮารัลด์ บลูทูท พระราชบิดาเสด็จสวรรคตราวปลายปี ค.ศ. 986 หรือต้นปี ค.ศ. 987 สเวน ฟอร์คเบียร์ดก็ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1000 ทรงเป็นพันธมิตรกับ Trondejarl Erik of Lade ซึ่งทำให้ได้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์นอร์เวย์ และเมื่อไม่นานก่อนที่จะเสด็จสวรรคตก็ได้รับชัยชนะต่ออังกฤษและได้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษและในปี 1013 ในเดือนสุดท้ายก่อนที่จะเสด็จสวรรคตทรงเป็นพระมหากษัตริย์จักรวรรดิทะเลเหนือ
กอญัก

กอญัก (-yak", "KOHN-'-,_-"'--", [kɔɲak]) เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ประเภทบรั่นดีชนิดหนึ่งซึ่งถูกตั้งชื่อมาจากเทศบาลกอญัก ประเทศฝรั่งเศส มันถูกผลิตขึ้นในพื้นที่การเพาะปลูกองุ่นสำหรับทำไวน์โดยรอบในจังหวัดชาร็องต์ และจังหวัดชาร็องต์-มารีตีม
การผลิตกอญักนั้นอยู่ภายใต้การระบุถึงการรับรองเป็นภาษาฝรั่งเศส คำว่า appellation d'origine contrôlée (AOC) ซึ่งหมายถึง "การกำหนดควบคุมของแหล่งกำเนิด" ด้วยวิธีการผลิตและการตั้งชื่อที่ต้องการเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดทางกฏหมายบางประการ ในบรรดาองุ่นที่เฉพาะเจาะจง ugni blanc หรือที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า แซ็งเตมีลียง ซึ่งมีการใช้กันอย่างแพร่หลายมากที่สุด บรั่นดีต้องกลั่นถึงสองครั้งในหม้อกลั่นทองแดง และหมักบ่มอย่างน้อยสองปีในถังไม้โอ๊กฝรั่งเศสซึ่งมาจากลีมูแซ็งหรือ Tronçais กอญักได้เติบโตในลักษณะเดียวกันกับยุควิสกี้และถังไวน์ และกอญักส่วนใหญ่จะใช้เวลายาวนานกว่า "อยู่บนไม้" ตามข้อกำหนดกฎหมายขั้นต่ำ
คุณภาพและอายุ.
กอญักบรรจุขวดจะมีจำนวนดาวที่ปรากฏบนฉลาก หมายถึงคุณภาพและอายุของเหล่านั้น
พระมหากษัตริย์สวีเดน

ราชาธิปไตยแห่งสวีเดน  คือระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่ราชอาณาจักรสวีเดนใช้มายาวนาน พระมหากษัตริย์ทรงมีตำแหน่งเป็นเพียงประมุขของประเทศเท่านั้น โดยพระองค์ไม่มีพระราชอำนาจทางการเมือง ซึ่งพระมหากษัตริย์สวีเดนทรงเป็นพระประมุขสูงสุดรวมทั้งยังได้รับความเคารพจากสังคมของสวีเดนมาโดยตลอด ทั้งนี้สวีเดนได้เริ่มใช้ระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญพร้อม ๆ กับการเริ่มใช้ระบบรัฐสภาที่มีพระราชพิธียุ่งยากมากมาย นอกจากนี้พระมหากษัตริย์ยังสามารถมีพระราชโองการไปถึงรัฐบาลและกองทัพได้อีกด้วย ในปี ค.ศ. 1810 รัฐธรรมนูญสวีเดนว่าด้วยการสืบทอดราชสมบัติได้กำหนดให้ราชวงศ์แบร์นาด็อตเป็นราชวงศ์แห่งสวีเดน อีกทั้งผู้สืบทอดราชสมบัติต้องนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ซึ่งพระมหากษัตริย์สวีเดนองค์ปัจจุบันก็คือสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ
ประวัติศาสตร์.
สวีเดนมีพระมหากษัตริย์เป็นของตนเองมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในช่วงศตวรรษที่ 1 แทซิทัส นักประวัติศาสตร์ของโรมันได้บันทึกว่าเผ่าซิโอเนส (เผ่าโบราณที่อาศัยอยู่บริเวณสวีเดนในปัจจุบัน) มีพระราชาปกครอง ซึ่งลำดับการสืบสันตติวงศ์ยังไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัด มีเพียง "ซากา" (อังกฤษ: Saga เป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ของชาวไวกิง เกี่ยวกับดินแดนแถบสแกนดิเนเวีย) ที่ใช้อ้างอิงเท่านั้น แต่ก็ยังคงเป็นที่ถกเถียงอยู่ในปัจจุบัน
แต่เดิมพระมหากษัตริย์สวีเดนมีพระราชอำนาจเพียงเล็กน้อย ส่งผลจำกัดในเรื่องการทำศึกสงคราม โดยผู้พิพากษาและพระสงฆ์จะต้องเป็นสักขีพยานของความบกพร่องในการใช้อำนาจในครั้งนี้ด้วย ทั้งนี้ศิลาจารึกนับพันได้จารึกไว้เช่นกันแต่ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์เลย อย่างไรก็ตามพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ก็ยังคงได้รับการสนับสนุนจากศาสนจักร ทำให้มีพระราชอำนาจมากขึ้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 และในคริสต์ศตวรรษต่อมา พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์สวีเดนก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามประเพณีแล้วพระมหากษัตริย์จะทรงบรมราชาภิเษกที่แท่นหินแห่งโมรา ซึ่งเป็นสถานที่ประชาชนมีสิทธิจะยอมรับหรือไม่ยอมรับพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ได้ ซึ่งพิธีกรรมนี้สืบทอดจากพระมหากษัตริย์สวีเดนพระองค์ก่อน ๆ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1544 ซึ่งในปัจจุบันพระราชวงศ์แบร์นาด็อตปกครองสวีเดนมาตั้งแต่ช่วงสงครามนโปเลียน และต่อมาสวีเดนก็ต้องสูญเสียฟินแลนด์และส่วนตะวันออกของรีล์มให้แก่จักรวรรดิรัสเซีย ทั้งนี้ตามบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสวีเดนระบุไว้ว่าพระมหากษัตริย์ทรงเป็นเพียงประมุขแห่งรัฐเท่านั้นและไม่มีพระราชอำนาจทางการเมือง
แก่นตะวัน

แก่นตะวัน หรือ ทานตะวันหัว  เป็นพืชดอกในตระกูลทานตะวัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาเหนือ ชาวอินเดียนแดงปลูกไว้รับประทานหัว โดยเชื่อว่ามีสรรพคุณช่วยทำให้เจริญอาหาร ต่อมาจึงแพร่หลายไปในสหรัฐอเมริกาและยุโรป 
ลักษณะ.
แก่นตะวัน เป็นพืชล้มลุก มีหัวสะสมอาหาร หัวเป็นตะปุ่มตะป่ำ ไม่เรียบ คล้ายหัวของขิงและข่า มีสีหลายสี เช่น สีขาว สีเหลือง สีแดง สีม่วง รับประทานได้ ผิวใบสาก ใบรีรูปไข่ บางพันธุ์มีขอบใบหยักลักษณะต้น สูง 1.5-2.0 ม. มีขนตามกิ่งและใบ ดอก เป็นทรงกลมแบน สีเหลือง คล้ายดอกทานตะวัน หรือบัวตอง ออกดอกเป็นช่อ สีเหลืองคล้ายดอกทานตะวัน มีโครโมโซมเป็น hexaploid เป็นพืชวันสั้น ช่วงแสงวิกฤตน้อยกว่า 14 ชั่วโมง การเจริญเติบโตของแก่นตะวันมีสองช่วง ช่วงแรกนับตั้งแต่ปลูกจนถึงออกดอกครั้งแรก แก่นตะวันจะสะสมอาหารในใบและลำต้น ช่วงที่สองหลังจากดอกแรกบานจนถึงระยะเก็บเกี่ยว ใบจะหลุดร่วง อาหารสะสมที่ใบถูกส่งไปที่หัว 
การเพาะปลูกและดูแล.
สมุนไพรแก่นตะวัน เป็นพืชที่ปลูกง่าย ลักษณะปลูกคล้ายกับ ขมิ้นชัน เติบโตในดินร่วนปนทรายได้ดี และให้ผลผลิตดีด้วยดินร่วนปนทรายสามารถปลูกได้ทุกฤดู โดยเฉพาะช่วงฤดูฝนจะดีที่สุด แต่ระวังอย่าให้น้ำขัง เพราะจะทำให้หัวแก่นตะวันเน่าได้
การใช้ประโยชน์.
หัวใช้รับประทานสดเป็นผัก ใช้ทำขนมหรือต้มรับประทาน ภายในหัวมีน้ำ 80% และคาร์โบไฮเดรต ประมาณ 18% โดยคาร์โบไฮเดรตส่วนใหญ่เป็นอินนูลิน (Inulin) เป็นสารเยื่อใยอาหารที่ให้ความหวาน จะไม่ถูกย่อยในกระเพาะ และลำไส้เล็ก อยู่ในระบบทางเดินอาหารเป็นเวลานาน ทำให้ไม่รู้สึกหิว กินอาหารได้น้อย ช่วยลดความอ้วนและป้องกันโรคเบาหวาน ในเชิงอุตสาหกรรมใช้หัวแก่นตะวันเป็นวัตถุดิบสำหรับสกัดน้ำตาลอินนูลินได้
หัวแก่นตะวันใช้ปรุงอาหารแทนมันฝรั่งได้ โดยให้เนื้อสัมผัสเช่นเดียวกันแต่รสหวานกว่า เหมาะสำหรับใส่ในสลัด คาร์โบไฮเดรตในหัวจะนุ่มถ้าต้มสุก แต่จะคงสภาพได้ดีกว่านึ่ง แก่นตะวันมี โพแทสเซียม 650 mg ต่อ 150g มีเหล็กสูง และมีเส้นใย ไนอาซิน ไทอามีน ฟอสฟอรัส และทองแดง 
ในเมนูอาหารไทย แก่นตะวันสามารถปรุงเป็นส้มตำได้
หัวแก่นตะวัน เป็นวัตถุดิบแปรรูปเป็นเอทานอลและสุราได้ ใน Baden-Württemberg ประเทศเยอรมัน หัวแก่นตะวันมากกว่า 90% ใช้ในการผลิตสุราเรียกว่า "Topi" หรือ "Rossler"
ลำต้นและใบใช้เป็นอาหารสัตว์ โดยมีสารอาหารที่ย่อยได้ทั้งหมดมากกว่าถั่วอัลฟัลฟา แต่มีโปรตีนน้อยกว่า ลำต้นนำไปหมักทำเอทานอลได้เช่นเดียวกัน
จินดา ศิริมานนท์

จินดา ศิริมานนท์ (6 ธันวาคม พ.ศ. 2460 - 26 เมษายน พ.ศ. 2556) นักเขียนชาวไทย เป็นภริยาและเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการทำงานของ สุภา ศิริมานนท์ นักหนังสือพิมพ์แนวหน้าของไทย
ประวัติ.
จินดา ศิริมานนท์ มีนามเดิมว่า จินดา สุนทรโรหิต เป็นบุตรสาวของหลวงสุภาเทพ (โต สุนทรโรหิต) ยกระบัตร์ศาลอุทธรณ์ จบการศึกษาด้านการพยาบาล พบกับสุภา ศิริมานนท์ และแต่งงานกันเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2486
การทำงาน.
จินดา ช่วยงานการทำหนังสือของสุภามาโดยตลอด ช่วง พ.ศ. 2486-2488 เมื่อสุภา ศิริมานนท์ เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ "นิกรวันอาทิตย์" จินดาทำหน้าที่ช่วยคัดเลือกเรื่อง เขียนบทวิจารณ์และแนะนำหนังสือ ใช้นามปากกาว่า "จ.ส.ร" (ย่อมาจาก จินดา สุนทรโรหิต) ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง สุภาก่อตั้งนิตยสาร "อักษรสาส์น" ระหว่าง พ.ศ. 2492-2495 เป็นนิตยสารหัวก้าวหน้า ซึ่งมีเนื้อหาแนวสังคมนิยมในสมัยนั้น จินดาร่วมจัดทำนิตยสารอักษรสาส์นในตำแหน่งผู้จัดการ มีหน้าที่เขียนแนะนำและวิจารณ์หนังสือ จนกระทั่งนิตยสารถูกสั่งปิด และสุภา ศิริมานนท์ ถูกจับกุมด้วยข้อหากบฏสันติภาพ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ถูกคุมขังและสอบสวนอยู่ 60 วัน 
จินดา ศิริมานนท์ หันมาทำสถานรับเลี้ยงเด็กเพื่อหารายได้พิเศษที่บ้าน และทำต่อเนื่องมาประมาณ 30 ปี จนกระทั่งสุภา ศิริมานนท์เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2529 จินดาได้ก่อตั้งกองทุนชื่อ กองทุนสุภา ศิริมานนท์ เพื่อเผยแพร่ประวัติชีวิตและงานของสามี โดยจัดพิมพ์ผลงานของสุภา เช่น "เหยียบยุโรป", "แคปิตะลิสม์", "เจ็งกิ๊ซข่าน", "วรรณสาส์นสำนึก" รวมทั้งผลักดันให้มีการจัดพิมพ์หนังสือ ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข? เป็นนวนิยายที่สุภา ศิริมานนท์ เขียนไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 แต่ไม่ได้เคยได้ตีพิมพ์ เพราะไม่มีสำนักพิมพ์ใดกล้าจัดพิมพ์ เนื่องจากนำเสนอข้อมูลใหม่เกี่ยวกับการปลงพระชนม์ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ในช่วงปลายรัชสมัยกรุงธนบุรี
บั้นปลาย.
หลังการเสียชีวิตของสุภา ศิริมานนท์ จินดากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้ง คือ สารคดีบันทึกการเดินทางไปอินเดีย ชื่อ "ไปเยือนถิ่นพุทธภูมิ" (พ.ศ. 2533) และบันทึกการเดินทางเมื่อครั้งเดินทางไปคารวะนายปรีดี พนมยงค์ ที่ประเทศฝรั่งเศส ชื่อ “ความทรงจำจากบ้านชานกรุงปารีส” (พ.ศ. 2536) 
จินดา ศิริมานนท์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย รับรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2550 เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
อาร์ทิโชก

อาร์ทิโชก (หรือทั่วไปรู้จักในชื่อ French artichoke และ green artichoke) เป็นพืชเมืองหนาว อยู่ในวงศ์ทานตะวัน มีถิ่นกำเนิดในยุโรปเขตเมดิเตอร์เรเนียน มีสรรพคุณทางยา สามารถบริโภคสดหรือปรุงเป็นอาหาร ซึ่งเป็นเมนูสำคัญของงานเลี้ยงทางยุโรป และยังมีการนำมาสกัดสารไซนาริน
ลักษณะทรงต้นและใบจะมีขนาดใหญ่โตเต็มที่จะมีขนาด 1.80 เมตร ใบหยักเป็นแฉกลึกสีเขียวอมเทาหรือขาวอมเทา ดอกประกอบไปด้วยกลุ่มของกลีบดอกจำนวนมากเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ บนก้านดอกลักษณะของดอกทรงแตกต่างกันไปตามลักษณะสายพันธุ์ ออกดอกในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม 
แหล่งกำเนิดและการแพร่กระจายพันธุ์พืช.
อาร์ทิโชกเป็นพืชพื้นเมืองแถบเมดิเตอร์เรเนียน ถูกชาวดัตช์นำเข้าสู่ประเทศอังกฤษในศตวรรษที่ 15 เติบโตในสวนของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 จนถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 17 แก่นอาร์ทิโชค (artichoke heart) กลายเป็นวัตถุดิบสำคัญสำหรับมื้ออาหารที่หรูหรา ในศตวรรษที่ 19 ถูกนำเข้าประเทศสหรัฐอเมริกาที่ Louisiana โดยชาวฝรั่งเศส และเข้าสู่ California โดยชาวสเปน
ส่วนที่ใช้และสรรพคุณ.
ใช้ส่วนของฐานกลีบดอก (the base of the petals) ตรงกลางของลำต้น (the center of the stem) และ แก่น (artichoke heart) ในการประกอบอาหาร
อาร์ทิโชก มีสารสำคัญหลายกลุ่มโดยเฉพาะในกลุ่มฟีนอล ซึ่งมีสารหลัก คือ ไซนาริน (cynarine) และมีสรรพคุณที่หลากหลาย เช่น ต้านอนุมูลอิสระ ต้านการอักเสบ ลดคลอเลสเตอรอล ป้องกันตับ และลดไขมัน
ประวัติการใช้และการผลิตในโลก.
อาร์ทิโชกเป็นพืชพื้นเมืองแถบเมดิเตอร์เรเนียน ถูกชาวดัตช์นำเข้าสู่ประเทศอังกฤษในศตวรรษที่ 15 เติบโตในสวนของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 จนถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 17 แก่นอาร์ทิโชค (artichoke heart) กลายเป็นวัตถุดิบสำคัญสำหรับมื้ออาหารที่หรูหรา ในปี 1699 John Evelyn เขียนวาทกรรมเกี่ยวกับ Sallads ตามด้วยคำแนะนำว่า "แบ่งหัวเป็นสี่ส่วน ขั้นแรกกินดิบ ตามด้วยน้ำมัน น้ำส้มสายชูเล็กน้อย เกลือ พริกไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งไวน์สักแก้ว" ซึ่งเป็นคำแนะนำสำหรับการรับประทานอาร์ทิโชค สำหรับการบันทึกการใช้อาร์ทิโชกเป็นอาหารและยาครั้งแรกถูกพบในสมัยกรีกโบราณ
อาร์ทิโชก สามารถผลิตจากการเพาะเมล็ด หรือ จากการเจริญเติบโตทางลำต้น ใบ และราก (vegetative growth) เช่น การแตกหน่อ การตัดราก หรือ การเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ (micropropagation)
แหล่งกำเนิดในปัจจุบันและการใช้ในปัจจุบัน.
ในปัจจุบันประเทศที่ส่งออกอาร์ทิโชกสูงสุด 5 ประเทศ ได้แก่ 1.เนเธอร์แลนด์ 2.สหรัฐอเมริกา 3.เม็กซิโก 4.เยอรมนี 5.แอฟริกาใต้ 
ในปัจจุบันนิยมนำมาใช้ในการประกอบอาหารรวมถึงการแปรรูปสำหรับรับประทานเพื่อลดคลอเรสเตอรอล
การเก็บเกี่ยวและวิธีการสกัด.
สามารถเก็บได้เมื่อใบประดับ (bracts) เริ่มแยกออกจากดอก และหัวยังคงนิ่มแพ็คติดกันแน่น
การสกัดนิยมสารไซนาริน (cynarine) และกรดคลอโรจีนิก (chlorogenic acid) จากใบ โดยอาจใช้วิธีการสกัดด้วยคลื่นความถี่สูง (ultrasound-assisted extraction) และการใช้เอนไซม์ช่วยสกัด (enzymatic-assisted extraction)
คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์

คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์  เป็นศูนย์การค้าแบบครบวงจร โดยบริษัท คิง เพาเวอร์ อินเตอร์เนชันแนล จำกัด ตั้งอยู่ที่ ถนนรางน้ำ แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร บนพื้นที่เดิมขององค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.) ที่ยุบเลิกองค์การและได้ย้ายออกไปในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 ภายในศูนย์การค้ามีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้แก่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทย
การจัดสรรพื้นที่.
คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้
ซาร์มีไฮล์ที่ 1 แห่งรัสเซีย

ซาร์มีไฮล์ที่ 1 หรือ มีไฮล์ โรมานอฟ  (22 กรกฎาคม [ตามปฎิทินเก่า: 12 กรกฎาคม] ค.ศ. 1596 – 22 กรกฎาคม [ตามปฎิทินเก่า: 13 กรกฎาคม] ค.ศ. 1645) เป็นซาร์แห่งรัสเซีย พระองค์แรกจากราชวงศ์โรมานอฟ ทรงขึ้นครองราชย์หลังจากสภาเซมสกี ทูลเชิญพระองค์ให้ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1613 พระองค์ทรงเป็นโอรสใน ฟิโอดอร์ นิกิติช โรมานอฟ (ภายหลังได้เป็นพระอัครบิดรแห่งมอสโกในพระนามอัครบิดรฟิลลาเร็ตแห่งมอสโก) และเซนิยา เซสโตวา (ภายหลังได้ออกบวชชีและได้รับนามใหม่ว่า มาร์ธ่า) พระองค์ยังเป็นพระนัดดา (หลานลุง) ในซาร์ฟิโอดอร์ที่ 1 ซาร์องค์สุดท้ายในราชวงศ์รูลิคสายตรง ผ่านทางพระอัยกี (พี่สาวของปู่) ซารีนาอนาสตาเซีย โรมานอฟนา พระมเหสีองค์แรกในซาร์อีวานที่ 4 การขึ้นครองราชย์ของพระองค์นับเป็นจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ในรัชสมัยของพระองค์รัสเซียได้พิชิตดินแดนไซบีเรีย ซึ่งสำเร็จได้ส่วนหนึ่งเพราะความช่วยเหลือจากพวกคอสแซคและตระกูลสโตรกานอฟ
โรงเรียนวัดบวรนิเวศ

โรงเรียนวัดบวรนิเวศ เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทชายล้วน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาทั้งตอนต้นและตอนปลายเป็นโรงเรียนชายล้วน มีที่ตั้งอยู่ในบริเวณวัดบวรนิเวศวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร โรงเรียนนี้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2436 ตามพระดำริของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เพื่อจัดการศึกษาเล่าเรียนแก่พระภิกษุสามเณรในคณะธรรมยุติกนิกาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2442 การจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนวัดบวรนิเวศได้ก็กลายเป็นต้นแบบของการจัดการศึกษาในโรงเรียนต่าง ๆ ทั่วประเทศ ตามพระราชประสงค์ที่จะขยายโอกาสทางการศึกษาแก่ประชาชนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว 
โรงเรียนแห่งนี้เคยมีองค์สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร เป็นองค์อุปถัมภ์
ประวัติ.
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระปิยะมหาราช รัชกาลที่ 5 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้จัดตั้ง วิทยาลัย ขึ้นในวัดบวรนิเวศวิหารพระราชทานนามว่า มหามกุฏราชวิทยาลัยในปีพุทธศักราช 2436 (ร.ศ. 112) เพื่อให้เป็นที่ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมของพระภิกษุสามเณรในคณะธรรมยุตินิกาย ตามพระดำริของ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสผู้ครองวัดบวรนิเวศวิหารในขณะนั้น โดยแบ่งเป็น 2 แผนกคือส่วนวิทยาลัยใช้เป็นที่เล่าเรียนพระปริยัติธรรมชั้นสูง และจัดตั้งโรงเรียนตามพระอารามเป็นสาขาหนึ่งของวิทยาลัยนี้ 
โรงเรียนวัดบวรนิเวศเป็นส่วนหนึ่งของมหามกุฏราชวิทยาลัย โดยมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส ทรงเป็นผู้จัดการพระองค์แรก ต่อมาการเรียนการสอนในโรงเรียน ได้ขยายตัวกว้างขวางออกไปตามลำดับ ในปีพุทธศักราช 2442 (ร.ศ. 117) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชประสงค์ให้ขยายการศึกษาให้แพร่หลายไปทั่วประเทศ จึงโปรดเกล้าฯ ให้นำหลักสูตรและวิธีการสอนที่ใช้ในโรงเรียนวัดบวรนิเวศ ไปใช้สอนตามโรงเรียน ต่าง ๆ ทั่วประเทศ จึงถือได้ว่าโรงเรียนวัดบวรนิเวศเป็นโรงเรียนสาธิตในการใช้หลักสูตร เป็นแห่งแรกของประเทศไทย
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งลูกเสือขึ้น เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2454 ตามระเบียบปกครองลูกเสือของชาติ โดยเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2454 กองลูกเสือโรงเรียนวัดบวรนิเวศตั้งขึ้นในมณฑลกรุงเทพมหานคร เป็นกองร้อยที่ 7
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จัดสร้างตึกมนุษยนาควิทยาทาน เพื่อเป็นที่ระลึกให้แก่ พระเจ้าน้องยาเธอกรมหมื่นวชิรญาณวโรรส 2 สิงหาคม พ.ศ. 2467 โดยหลวงสาโรชรัตนนิมานก์ เป็นสถาปนิก โดยตึกมนุษยนาควิทยาทาน ใช้เป็นสถานที่สำหรับการเรียนการสอนของนักเรียนโรงเรียนวัดบวรนิเวศ และโรงเรียนฝึกหัดครูวัดบวรนิเวศ
สัญลักษณ์.
ตราประจำโรงเรียน.
ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนวัดบวรนิเวศ เป็นรูปอักษรพระปรมาภิไธยย่อ จ.ป.ร. ครอบจุลมงกุฎ ประดิษฐานบนพญานาคสองหัว มีชื่อโรงเรียน "บวรนิเวศ" อยู่กลางลำตัวพญานาค 
รูปสัญลักษณ์ดังกล่าวมีนัยความหมายดังต่อไปนี้
ต้นไม้ประจำโรงเรียน.
ต้นราชพฤกษ์ หรือต้นคูน ออกดอกเป็นช่อสีเหลือง ต้นราชพฤกษ์ออกดอกบานในช่วงเดือนมีนาคม - เมษายน ตรงกับช่วงเวลาที่นักเรียนจบหลักสูตร มัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3) และ มัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.6) ปัจจุบันต้นราชพฤกษ์ของโรงเรียนปลูกอยู่ด้านหน้ามุขอรพินทุ์ ตรงข้ามศาลาจตุรมุข
คติพจน์.
เรียนดี มีวินัย ใจสะอาด
สุภาษิต.
ปญฺญา นรานํ รตนํ หมายถึง ปัญญาเป็นรัตนะของนรชน
ระบบการปกครองนักเรียน.
โรงเรียนวัดบวรนิเวศจัดระบบการปกครองนักเรียนออกเป็น 5 คณะ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ดังนี้
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต

พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต  (ราว ค.ศ. 1015 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1040) เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ระหว่าง วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1015 เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช และ เอลกิฟูแห่งนอร์ทแธมตัน แต่ความเชื่อที่ว่าเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคานูทจริงก็ไม่เป็นที่แน่นอน ฮาโรลด์ได้รับพระนามว่า “Harefoot” เพราะทรงมีความว่องไว (ราวกระต่าย (Hare)) และความสามารถในการล่าสัตว์
หลังจากพระเจ้าคานูทมหาราชเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 พระอนุชาต่างพระมารดาฮาร์ธาคานูทผู้มีฐานะเป็นรัชทายาทของทั้งราชบัลลังก์อังกฤษและเดนมาร์กไม่ทรงสามารถเดินทางมาเข้าพิธีราชาภิเณกได้เพราะราชอาณาจักรเดนมาร์กมีเค้าว่าจะถูกรุกรานโดยพระเจ้าแม็กนัสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และพระเจ้าอนุนด์ เจคอปแห่งสวีเดน ขุนนางอังกฤษเห็นด้วยกับการแต่งตั้งฮาโรลด์ แฮร์ฟุตขึ้นชั่วคราวในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในระหว่างที่ฮาร์ธาคานูทไม่สามารถทรงราชการได้ แม้จะได้รับการคัดค้านจากกอดวิน เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์ และพระราชินี แต่ฮาโรลด์ แฮร์ฟุตก็ได้รับการสวมมงกุฏ
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตสามารถรักษาราชบัลลังก์ไว้ได้หลังจากที่ เอ็ดเวิร์ด เอเธลลิงและพระอนุชาอัลเฟรด เอเธลลิงพยายามโค่นในปี ค.ศ. 1036 พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จสวรรคตที่ออกซฟอร์ดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 พระบรมศพถูกฝังไว้ที่เวสต์มินสเตอร์แอบบี ต่อมาร่างของพระองค์ก็ถูกขุดขึ้นมา ตัดพระเศียรและโยนทิ้งในแม่น้ำเทมส์เมื่อพระเจ้าฮาร์ธาคานูทขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1040 แต่ต่อมาผู้สนับสนุนของพระองค์ก็นำพระบรมศพกลับไปฝังที่วัดเซนต์เคลเมนท์เดนส์ (St Clement Danes)
พระเจ้าฮาร์ธาคนุต

พระเจ้าฮาร์ธาคนุต หรือ พระเจ้าคนุตที่ 3 แห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1018 – 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ และเดนมาร์ก 
สมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคนุต เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี 1018 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคนุตมหาราช และเอ็มมาแห่งนอร์มังดี สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ และครองราชบัลลังก์เดนมาร์กตั้งแต่ปี 1035 และราชบัลลังก์อังกฤษตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042
พระเจ้าฮาร์ธาคนุตได้รับราชบัลลังก์เดนมาร์กเมื่อปี 1035 หลังจากที่พระราชบิดาพระเจ้าคนุตมหาราชเสด็จสวรรคต แต่การรุกรานของพระเจ้าแม็กนัสที่ 1 แห่งนอร์เวย์ ทำให้ไม่สามารถมาครองราชบัลลังก์อังกฤษได้ ทางอังกฤษจึงตกลงยกพระราชบัลลังก์ให้ฮาโรลด์ แฮร์ฟุตพระเชษฐาต่างพระมารดาผู้เป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าคนุตมหาราชเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ชั่วคราว แต่พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตทรงยึดราชบัลลังก์เป็นของพระองค์เองในปี 1037 ฮาร์ธาคนุต “ถูกทิ้งเพราะไปอยู่เสียไกลในเดนมาร์ก” — และเอ็มมาแห่งนอร์ม็องดีพระราชมารดาของฮาร์ธาคนุตผู้ที่ประทับอยู่ที่วินเชสเตอร์กับกองทหารของฮาร์ธาคนุตก็ทรงถูกบังคับให้หนีไปบรูจส์ (Bruges) ในฟลานเดอร์ส พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงสงบศึกกับทางสแกนดิเนเวียด้วยสนธิสัญญาที่ทรงทำกับพระเจ้าแม็กนัสราวปี ค.ศ. 1038 หรือ ค.ศ. 1039 โดยตกลงกันว่าถ้าคนหนี่งคนใดตายดินแดนของผู้ที่ตายไปก็จะตกไปเป็นของผู้ที่มีชีวิตอยู่ หลังจากนั้นพระเจ้าฮาร์ธาคนุตก็เตรียมการรุกรานอังกฤษเพื่อที่จะไปปลดพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตจากราชบัลลังก์ แต่พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จสวรรคตเสียก่อนเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 พระเจ้าฮาร์ธาคนุตจึงได้รับการอัญเชิญจากอังกฤษ ทรงขึ้นฝั่งอังกฤษที่แซนด์วิชในเค้นท์ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1040 พร้อมกับเรือรบ 62 ลำ เมื่อเสด็จมาถึงก็มีพระราชโองการให้ขุดร่างของพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตขึ้นมาแล้วเอาไปโยนทิ้ง
พระเจ้าฮาร์ธาคนุตเป็นพระมหากษัตริย์ที่โหดร้ายและไม่เป็นที่นิยม ทรงเรียกเก็บภาษีอย่างหนักเพื่อที่ทรงใช้ในการบำรุงกองทัพเรือของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1041 ชาววูสเตอร์สังหารทหารสองคนของพระเจ้าฮาร์ธาคนุตที่มาเก็บภาษี พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงตอบโต้โดยการเผาเมือง เกี่ยวกับเรื่องภาษีมีตำนานเล่ากันว่าเลดี้โกไดวาเปลือยร่างขี่ม้ารอบเมืองโคเวนทรีเพื่อเรียกร้องให้เอิร์ลลดภาษีที่พระเจ้าฮาร์ธาคนุตสั่งให้เก็บ พงศาวดารแองโกล-แซ็กซอน (Anglo-Saxon Chronicle) กล่าวถึงพระองค์อย่างผ่านๆ ว่าไม่ทรงประสบความสำเร็จอะไรในฐานะพระเจ้าแผ่นดินระหว่างเวลาที่ทรงครองราชย์ นอกจากนั้นก็ยังกล่าวว่าในปี ค.ศ. 1041 พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงละเมิดสัญญาและทรยศต่อเอิร์ลเอดวูลฟแห่งนอร์ทธัมเบรียผู้อยู่ในความคุ้มครองของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1041 พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงอัญเชิญพระอนุชาต่างพระบิดาพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี กลับจากการลี้ภัยในนอร์ม็องดีมาอยู่ในราชสำนักของพระองค์และคงคิดจะตั้งเอ็ดเวิร์ดให้เป็นรัชทายาทด้วย พระเจ้าฮาร์ธาคนุตมิได้ทรงเสกสมรสและไม่มีพระราชโอรสธิดา แต่ก็มีข่าวลือว่ามีพระโอรสนอกสมรส วิลเลียม คนุต พระเจ้าฮาร์ธาคนุตเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042 ที่แลมเบ็ธ พระบรมศพถูกฝังไว้ที่วินเชสเตอร์ที่เดียวกับพระราชบิดาและพระราชมารดา เอ็ดเวิร์ดขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี ฟื้นฟูราชวงศ์เวสเซ็กซ์ของแซ็กซอน
พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2  (ราว ค.ศ. 968 - 23 เมษายน ค.ศ. 1016) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ 
พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 968 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ และพระนางเอลฟรีดา ทรงอภิเษกสมรสครั้งแรกกับเอลฟ์จิฟูแห่งยอร์กและต่อมาเอ็มมาแห่งนอร์มังดี ทรงราชย์ระหว่างวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 978 จนถูกขับลงจากราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1013 แต่ทรงชิงราชบัลลังก์กลับมาได้ในปีต่อมา และครองราชย์จวบจนเสด็จสวรรคตในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1016 เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัยของพระองค์คือการต่อสู้กับชาวไวกิงที่มารุกรานอังกฤษ
เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี

เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ เดนมาร์ก และนอร์เวย์  (ราว ค.ศ. 985 - 6 มีนาคม ค.ศ. 1052)
เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดีประสูติราว ค.ศ. 985 เป็นพระธิดาของริชาร์ดผู้ไม่กลัวใคร ดยุคแห่งนอร์ม็องดี (Richard the Fearless) และกันนอรา ดัชเชสแห่งนอร์ม็องดี เป็นพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 แห่งอังกฤษ ระหว่างค.ศ. 1002 ถึง ค.ศ. 1016 และมีพระราชโอรสกับพระเจ้าเอเธล์เรดผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ ต่อมาทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราชและเป็นพระราชินีระหว่าง ค.ศ. 1017 ถึง ค.ศ. 1035 และมีพระราชโอรสผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคานูท เอ็มมาแห่งนอร์ม็งดีเป็นพระอัยยิกาของ สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เอ็มมาสิ้นพระชนม์เมื่อ 6 มีนาคม ค.ศ. 1052 ที่วินเชสเตอร์ อังกฤษ
บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน

บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน  เป็นชุดหนังสือรายปีที่เขียนด้วยภาษาอังกฤษเก่า เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาวแองโกล-แซกซัน เขียนขึ้นราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 อาจจะที่เวสเซ็กซ์ในรัชสมัยของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช หลังจากนั้นต้นฉบับก็ถูกส่งไปตามอารามต่างๆ ทั่วอังกฤษ แต่ละอารามต่างก็แก้ไขเพิ่มเติมต่อมาเรื่อย ๆ ในกรณีหนึ่งบันทึกถูกเพิ่มเติมมาจนถึงปี ค.ศ. 1154
ในปัจจุบันบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันมีเหลืออยู่ 9 ฉบับทั้งสมบูรณ์และเหลือแต่บางส่วน คุณค่าของแต่ละฉบับก็ต่างกันใน 9 ฉบับนี้ไม่มีฉบับใดที่เป็นฉบับดั้งเดิมแท้ ๆ ฉบับที่เก่าที่สุดสันนิษฐานกันว่าเริ่มเขียนราวปลายรัชสมัยของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช และฉบับล่าสุดเป็นฉบับที่เขียนที่มหาวิหารปีเตอร์บะระหลังจากไฟใหม้อารามในปี ค.ศ. 1116 เนึ้อหาของบันทึกเป็นการบันทึกเหตุการณ์ประจำปี เหตุการณ์ปีแรกที่สุดที่บันทึกคือปี 60 ก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึงปีที่เขียน ต่อจากนั้นเนื้อหาก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยของการเขียน บันทึกต่าง ๆ เหล่านี้เรียกรวมกันว่า “บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน” 
เนื้อหาของบันทึกไม่เป็นกลางนักในบางบันทึกเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับเอกสารจากสมัยกลางอื่น ๆ จะพบว่าผู้เขียนละเว้นเหตุการณ์บางเหตุการณ์ หรือเขียงจากมุมมองของผู้เขียน หรือบางฉบับก็จะแตกต่างจากฉบับอื่นเมื่อกล่าวถึงเหตุการณ์เดียวกันหรือข้อมูลที่บันทึกขัดแย้งกันเอง แต่เมื่อพิจารณาโดยทั่วไปแล้วพงศาวดารเป็นหลักฐานชิ้นที่สำคัญที่สุดทางประวัติศาสตร์ระหว่างสมัยโรมันหมดอำนาจในอังกฤษไปจนถึงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน ข้อมูลที่บันทึกในพงศาวดารไม่พบในเอกสารอื่นใด นอกจากนั้นบันทึกยังเป็นเอกสารชิ้นสำคัญของประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษโดยเฉพาะฉบับที่เขียนที่ปีเตอร์บะระซึ่งเป็นตัวอย่างแรกที่สุดของภาษาอังกฤษสมัยกลาง 
เจ็ดในเก้าฉบับปัจจุบันเก็บรักษาไว้หอสมุดแห่งชาติบริติช (British Library) อึกสองฉบับอยู่ที่หอสมุดบอดเลียนของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและวิทยาลัยคอร์พัสคริสติของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
การรวบรวม.
บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันที่ยังเหลืออยู่ทุกฉบับเป็นฉบับสำเนา ฉะนั้นจึงไม่อาจจะทำให้ทราบอย่างแน่นอนว่าต้นฉบับแรกที่สุดเริ่มเขียนเมื่อใด แต่โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยผู้คัด (scribe) ในเวสเซ็กซ์ หลังจากต้นฉบับได้รับการรวบรวมเสร็จ สำเนาจากต้นฉบับดั้งเดิมก็ถูกส่งไปตามสำนักสงฆ์ต่างๆ สำเนาบางฉบับก็ได้รับการขยายเพิ่มเติมต่อมาอิสระจากฉบับอื่นๆ สำเนาฉบับหลังบางฉบับคือฉบับที่ยังเหลืออยู่จนถึงทุกวันนี้
พงศาวดารฉบับที่เก่าที่สุด--พงศาวดารวินเชสเตอร์--ที่คัดโดยผู้คัดคนเดียวจนกระทั่งปี ค.ศ. 891 บรรทัดต่อมาผู้คัดบันทึกปีว่าเป็น “DCCCXCII” บนขอบหน้า หลังจากนั้นเนื้อหาก็ได้รับการบันทึกโดยผู้เขียนหลายคน ซึ่งทำให้เชื่อว่าเนื้อหาเขียนก่อนปี ค.ศ. 892 เนื้อหาต่อมาเขียนโดยบิชอปแอสเซอร์ในงานชื่อ “พระราชประวัติของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช” ที่เขียนในปี ค.ศ. 893. เป็นที่ทราบกันว่าพงศาวดารวินเชสเตอร์เป็นฉบับที่ห่างจากฉบับดั้งเดิมมาสองทอด ฉะนั้นจึงไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นบันทึกเหตุการณ์ที่รวบรวมในวินเชสเตอร์ และยากที่จะบ่งเป็นที่แน่นอนว่าเขียนเมื่อใดแต่เชื่อกันว่าเขียนขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช เพราะการทรงพยายามฟื้นฟูการศึกษาและวัฒนธรรม และการทรงส่งเสริมการเผยแพร่การใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาเขียน
สุธา นิติภานนท์

นายสุธา นิติภานนท์ สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) 5 สมัยของเขตภาษีเจริญ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
นายสุธาเป็นชาวกรุงเทพมหานครโดยกำเนิด โดยเกิดที่แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ แต่มาเติบโตที่เขตภาษีเจริญซึ่งเป็นพื้นเพเดิมของมารดา เริ่มเข้าสู่แวดวงการเมืองด้วยการเป็นผู้ช่วยของนายมงคล สิมะโรจน์ อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ต่อมาได้เข้าสมัครเป็นสมาชิกพรรคกิจสังคมและเคยร่วมทีมเลือกตั้งเดียวกับ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นผู้สมัครอิสระ โดยมิได้สังกัดพรรคการเมืองใด ๆ 
นายสุธามีบทบาทอย่างมากในการเป็น ส.ก. ของกรุงเทพมหานคร เคยเป็นประธานสภากรุงเทพมหานครและมีชื่อเข้าชิงตำแหน่งนี้หลายครั้ง จนถูกจับตามองหลายครั้งว่าจะลงเล่นการเมืองในระดับประเทศ แต่ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 นายสุธาก็ส่งบุตรสาวของตนเอง คือ นางสาวหฤทัย นิติภานนท์ ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในพื้นทื่เขต 31 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญเฉพาะแขวง และเขตตลิ่งชัน แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง 
ก่อนการเลือกตั้งในต้นปี พ.ศ. 2548 นายสุธาถูกโจมตีว่าจะไปเข้าสังกัดกับพรรคไทยรักไทย อันเนื่องจากปัญหาความขัดแย้งในการเลือกประธานสภา ส.ก. ทางพรรคประชาธิปัตย์จึงส่ง ทันตแพทย์สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ ลงสมัครแทนในพื้นที่เขต 32 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญเฉพาะแขวง เขตบางกอกใหญ่ แต่ ท.พ.สุรันต์ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายมานะ คงวุฒิปัญญา ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยไป
ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 นายสุธา นิติภานนท์ ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร ของเขตภาษีเจริญเป็นสมัยที่ 4 
และในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร ของเขตภาษีเจริญเป็นสมัยที่ 5 ติดต่อกัน โดยครั้งนี้ได้คะแนนไป 18,784 คะแนน 
นอกจากนี้แล้ว ชีวิตส่วนตัว นายสุธายังเป็นบิดาบุญธรรมของ [[ชนกวนันท์ รักชีพ]] ดารานักแสดงที่มีชื่อเสียงอีกด้วย
เทียนไถ

เทียนไถ  เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานในประเทศจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม เป็นนิกายที่นับถือสัทธรรมปุณฑรีกสูตรว่าเป็นคำสอนสูงสุดของพุทธศาสนา ในญี่ปุ่นนิกายนี้เรียกว่าเท็นได, ในเกาหลีเรียกว่าชอนแท, และในเวียดนามเรียกว่าเทียนไท
ชื่อนิกายมาจากการที่ท่านจื้ออี้ (538–597 CE) บูรพาจารย์ลำดับที่ 4 ของนิกายอาศัยอยู่บนเขาเทียนไถ จื้ออี้ได้รับการยกย่องเช่นกันในฐานะที่เป็นบุคคลสำคัญคนแรก ที่แยกสำนักนิกายจากขนบพุทธศาสนาแบบอินเดีย แล้วสร้างขนบพุทธศาสนาแบบจีน นิกายเทียนไถบางครั้งก็เรียกว่า "นิกายสัทธรรมปุณฑรีก" เพราะสัทธรรมปุณฑรีกสูตรมีบทบาทสำคัญมากในคำสอน
ในช่วงราชวงศ์สุย นิกายเทียนไถกลายเป็นหนึ่งในนิกายชั้นนำของศาสนาพุทธแบบจีน มีวัดขนาดใหญ่จำนวนมากที่ได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิและผู้อุปถัมภ์ที่ร่ำรวย อิทธิพลของนิกายจางหายไปและฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถึงราชวงศ์ถัง และได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอีกครั้งในช่วงราชวงศ์ซ่ง หลักคำสอนและการปฏิบัติของนิกายนี้มีอิทธิพลต่อนิกายสำคัญอื่นในจีน เช่น ฉาน และ สุขาวดี
ประวัติ.
ไม่เหมือนนิกายก่อนหน้านี้ของพุทธศาสนาแบบจีน นิกายเทียนไถนั้นมีต้นกำเนิดมาจากจีนทั้งกระบิ นิกายของศาสนาพุทธที่มีอยู่ในประเทศจีนก่อนที่จะเกิดขึ้นของนิกายเทียนไถนั้น โดยทั่วไปเชื่อว่าจะเป็นแทนของนิกายที่ได้รับการถ่ายโดยตรงจากอินเดีย โดยมีการปรับเปลี่ยนคำสอนและวิธีการขั้นพื้นฐานด้านการปฏิบัติเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เทียนไถเติบโตและเจริญรุ่งเรืองในฐานะนิกายพุทธแบบจีนพื้นเมืองแท้ ๆ ในสมัยจื้ออี้ปรมาจารย์ที่ 4 ผู้พัฒนาระบบหลักคำสอนและการปฏิบัติแบบชาวพุทธชาวจีนอย่างกว้างขวางโดยเขียนตำราและอรรถกถามากมาย
เมื่อเวลาผ่านไป นิกายเทียนไถกลายมีหลักคำสอนที่กว้างขวางสามารถดูดซับแนวคิดจากนิกายอื่น ๆ แม้ว่าจะไม่มีโครงสร้างที่เป็นทางการใด ๆ นิกายนี้เน้นทั้งการศึกษาพระคัมภีร์และการฝึกสมาธิและสอนว่าการรู้แจ้งสำเร็จได้ด้วยการพิจารณาจิต
คำสอนของนิกายนี้ ส่วนใหญ่อิงกับคำสอนของจื้ออี้, จ้านหราน และจือหลี่ ซึ่งอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 6 และ 11 คณาจารย์เหล่านี้ใช้วิธีการที่เรียกว่า "การจำแนกประเภทของคำสอน" โดยความพยายามที่จะประสานคำสอนทางพุทธศาสนาจำนวนมากที่มีแนวคิดขัดแย้งกัน ซึ่งถูกนำเข้ามาในจีน นี่คือความสำเร็จผ่านการตีความอิงกับสัทธรรมปุณฑรีกสูตร
หลักคำสอน.
หนาน ไหวจิ่น ผู้เชี่ยวชาญด้านพุทธศาสนานิกายยฉานในศตวรรษที่ 20 สรุปการสอนหลักของนิกายเทียนไถดังต่อไปนี้:
การแบ่งคำสอนในพุทธศาสนา.
นิกายนี้จัดแบ่งคำสอนของพระพุทธเจ้าเป็นห้าช่วงคือ
นิกายนี้แบ่งคำสอนของพระพุทธเจ้าตามวิธีการสอนและลักษณะคำสอนดังนี้
นิกายเท็นได.
ก่อตั้งโดยไซโช ซึ่งเป็นที่รู้จักหลังมรณภาพว่าเดนเกียว ไดชิ ได้รับอิทธิพลจากนิกายเทียนไท้ของจีน โดยนับถือสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นคัมภีร์หลัก แนวความคิดพื้นฐานของนิกายนี้คือ “อิชิจิสุ” สัจจะมีเพียงหนึ่ง เน้นการปฏิบัติทางสมาธิภาวนา ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นหลักปฏิบัติของนิกายเซนด้วย
หลักอิชิจิสุทำให้นิกายนี้มีลักษณะประนีประนอมต่อนิกายอื่นและต่อศาสนาชินโตด้วย ไซโชได้สร้างวัดเอนเรียวกูจิขึ้นที่ภูเขาไฮอิ เมื่อ พ.ศ. 1341 วัดนี้เป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาในญี่ปุ่นกว่า 800 ปีซึ่งในช่วงดังกล่าว พระสงฆ์นิกายนี้มีบทบาททางการเมืองด้วย
ชอุ่ม ปัญจพรรค์

ชอุ่ม ปัญจพรรค์ หรือ ชอุ่ม แย้มงาม (10 ธันวาคม พ.ศ. 2464 - 28 กันยายน พ.ศ. 2556) นักเขียน นักแต่งเพลงชาวไทย ได้รับการเชิดชูเกียรติรางวัลนราธิป ประจำปี 2546
ชีวิตตอนต้น.
ชอุ่มเกิดที่ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรสาวคนโตของขุนปัญจพรรค์พิบูล อดีตข้าหลวงจังหวัด (ผู้ว่าราชการ) จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดนครปฐม จังหวัดพังงาและจังหวัดตราด กับกระแส ปัญจพรรค์ (สกุลเดิม โกมารทัต) เป็นพี่สาวของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ (ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ พ.ศ. 2534) โดยมีพี่น้องร่วมท้อง 4 คน ได้แก่
จบการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดสุพรรณบุรี และนครปฐม ศึกษาชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่นที่ 1 เลขประจำตัวที่ 1 แล้วเข้าศึกษาต่อในคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นอักษรศาสตรบัณฑิต รุ่นที่ 11
การทำงาน.
รับราชการที่กรมโฆษณาการ ทำงานในแผนกและกองต่าง ๆ เช่น กองกระจายเสียงวิทยุแห่งประเทศไทย แผนกนิตยสารและห้องสมุด, บรรณาธิการหนังสือโฆษณาสาร, หัวหน้าคณะละครวิทยุ คณะโฆษณาสาร และคณะวัฒนธรรมบันเทิง รวมทั้งแต่งบทละครและเพลงประกอบเรื่องให้คณะสุนทราภรณ์
เขียนเรื่องสั้นเป็นงานอดิเรกขณะทำงานอยู่ที่กองกระจายเสียงวิทยุแห่งประเทศไทย จำนง รังสิกุล ซึ่งทำงานอยู่อีกแผนกหนึ่งได้พบเรื่องสั้นที่เขียนเก็บใส่แฟ้มไว้ จึงได้นำผลงานเรื่องสั้นชื่อ “ฉันกับกามเทพ” ส่งให้ นิลวรรณ ปิ่นทอง บรรณาธิการนิตยสารสตรีสารอ่าน ปรากฏว่าได้ลงตีพิมพ์เป็นเรื่องแรกในชีวิตและเริ่มงานเขียนเป็นอาชีพตั้งแต่นั้น
ละครวิทยุ ละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ที่สร้างจากผลงานเขียน/นวนิยายที่มีชื่อเสียง เช่น "ทัดดาวบุษยา" "บ้านนอกเข้ากรุง" "เมียนอกกฎหมาย" "มารพิศมัย" "สร้อยฟ้าขายตัว" นอกจากนี้ยังมีผลงานคำร้อง เพลงข้องจิต หนึ่งในดวงใจ ช่อรักซ้อน วิมานใยบัว รักเอาบุญ ดอกพุดตาน สำคัญที่ใจ ฝากลมวอน เกิดเป็นคน แผ่นดินทอง หน้าที่ของเด็ก (เด็กเอ๋ยเด็กดี) เป็นต้น 
ชีวิตส่วนตัว.
ชอุ่มสมรสกับจำโนทย์ แย้มงาม ไม่มีบุตรด้วยกัน 
ชอุ่มถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อเวลาประมาณ 1 นาฬิกา ของวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556 สิริอายุ 91 ปี โดยหน้าที่สุดท้ายคือทำงานที่สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นกรรมการเซ็นเซอร์ของสถานี
ความภูมิใจ.
การยกย่องเชิดชูเกียรติ จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย รับรางวัลนราธิป ประจำปี 2546
ดอนนี เนียเตส

ดอนนี เนียเตส  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 ที่เมืองมูร์เซีย จังหวัดบาโกโลด ถือเป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ที่ครองตำแหน่งแชมป์โลกด้วยระยะเวลายาวนานที่สุด คือ 8 ปี 11 เดือน และเป็นนักมวยชาวฟิลิปปินส์คนที่ 3 ที่ได้แชมป์โลกมากถึง 4 รุ่น ต่อจากแมนนี่ ปาเกียว และโนนิโต โดแนร์
ประวัติ.
เนียเตสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน วัลเตอร์ ซวยบาเกียว ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น เนียเตสชกชนะรวดถึง 6 ครั้ง มีเสมอกับเกรก มันกันเพียงครั้งเดียว เนียเตสได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 โดยเป็นฝ่ายชนะน็อค โจเซฟ วีญาซิส ยก 1 ชกชนะอีก 3 ครั้ง ก่อนจะแพ้เป็นครั้งแรกเมื่อ 28 กันยายน พ.ศ. 2547 โดยไปแพ้คะแนนแองกี้ แองโกตาที่อินโดนีเซีย หลังจากนั้น เนียเตสไม่เคยแพ้ใครอีกเลยจนได้ครองแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิฟลายเวท โดยขึ้นชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะน็อคเฮรี อาโมล ยก 2 เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง
ต่อมา ตำแหน่งแชมป์โลก WBO รุ่นมินิฟลายเวท ว่างลง เนียเตสได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างกับพรสวรรค์ ป.ประมุข เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2550 การชกเป็นไปอย่างสูสี โดยเนียเตสชกพรสวรรค์ลงไปนับแปดได้ในยกที่ 4 และพรสววรค์ถูกตัดคะแนนในยกที่ 10 เพราะชกต่ำกว่าเข็มขัด ในที่สุดเนียเตสเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้อย่างเป็นเอกฉันท์ ได้แชมป์โลกมาครอง และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 4 ครั้ง จากนั้น เนียเตสได้สละแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท และขึ้นไปชิงแชมป์โลก WBO รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ชนะคะแนน ราโมน การ์ซิอา อิราเลส ที่ ฟิลิปปินส์ ได้ครองตำแหน่งแชมป์โลก และป้องกันตำแหน่งไว้ได้อย่างยาวนานมากถึง 13 ครั้ง ถือว่ามากที่สุดในบรรดานักมวยฟิลิปปินส์ และได้รับยกย่องให้เป็นแชมป์โลกเดอะริงอีกด้วย ก่อนจะสละตำแหน่งไปเองในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 เพื่อขยับขึ้นไปชกในรุ่นฟลายเวท
เมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2560 เนียเตสได้แชมป์โลกในรุ่นที่ 3 เป็นแชมป์โลกของ IBF ในรุ่นฟลายเวท โดยเอาชนะคะแนน เอกตะวัน บีทียูเรือไวกิ้ง นักมวยชาวไทย ในการชิงที่ว่าง ที่เดอะริเวอร์ฟรอนต์ เมืองเซบู ด้วยคะแนนอย่างเป็นเอกฉันท์ 117-111, 115-113 และ 117-111 และทำให้กลายเป็นนักมวยชาวฟิลิปปินส์คนที่ 3 ที่ได้แชมป์โลก 3 รุ่น ต่อจากแมนนี ปาเกียว และโนนิโต โดแนร์
ฉายา.
ดอนนี เนียเตส ได้รับฉายาเป็นภาษาตากาล็อกว่า "Ahas" แปลว่า "งู" เนื่องจากในวัยเด็ก ภารกิจของเนียเตสในโรงยิมอาลา คือ การทำความสะอาดบ่อเลี้ยงงู ซึ่งเลี้ยงงูพิษและงูเหลือมขนาดใหญ่ถึง 5 ตัว เนียเตสเป็นเด็กเพียงคนเดียวที่กล้าทำ เนียเตสถูกงูกัดหลายครั้ง จนกระทั่งคุ้นเคยกับงู และไม่เคยถูกกัดอีกเลย และเมื่องูตัวหนึ่งวางไข่ทั้งหมด 11 ฟอง แต่เหลือรอดมาได้เพียงฟองเดียว เนียเตสก็นำมาอนุบาล จนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงทำอยู่ จึงเป็นที่มาของชื่อฉายานี้
มาซูกิซี สกาลี

มาซูกิซี สกาลี (Mzukisi Sikali) นักมวยสากลชาวแอฟริกาใต้ เกิดเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ เมืองพอร์ต เอลิซาเบธ ประเทศแอฟริกาใต้ เสียชีวิตเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2548 รวมอายุได้ 34 ปี สถิติการชก 38 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 17) เสมอ 2 แพ้ 7
การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

การวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 จะสิ้นสุดลงในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) เพื่อนำไปจุดในงานเปิดมหกรรมกีฬาโอลิมปิก ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน แผนการของการวิ่งนั้นได้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550 (ค.ศ .2550) ภายใต้สโลแกนว่า ""Journey of Harmony" (和諧之旅) " และคาดว่าจะใช้เวลาวิ่ง 130 วัน ผ่าน 21 ประเทศรวมประเทศจีน ระยะทาง 137,000 ก.ม. (85,100 ไมล์) ซึ่งถือได้ว่าเป็นการวิ่งคบเพลิงที่ยาวที่สุดนับตั้งแต่การวิ่งคบเพลิงครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936) ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 จากกรุงเอเธนส์สู่กรุงเบอร์ลิน 
หลังจากคบเพลิงได้ถูกจุดขึ้นในเมืองโอลิมเปีย ประเทศกรีซ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ที่ผ่านมา คบเพลิงได้ถูกนำไปที่กรุงเอเธนส์ แล้วถูกส่งต่อไปที่กรุงปักกิ่งในวันที่ 31 มีนาคม หลังจากนั้นจึงได้รับการส่งต่อไปสู่เมืองสำคัญต่างๆ ทั่วโลก และคาดว่าคบเพลิงนี้จะมีการนำขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของโลกยอดเขาเอเวอร์เรสต์อีกด้วย 
การวิ่งคบเพลิงในครั้งนี้จัดขึ้นในช่วงที่มีเหตุจลาจลความไม่สงบในทิเบต ซึ่งจึนได้ทำการตอบโต้ผู้ประท้วงจนนำไปสู่การเรียกร้องให้คว่ำบาตรจีนที่กระทำการละเมิดสิทธิมนุษยชนในเมืองใหญ่ต่างๆ ทั่วโลก
คบเพลิง.
คบเพลิงโอลิมปิก 2008 ออกแบบโดยบริษัท ลีโนโว บริษัทผู้ผลิตคอมพิวเตอร์อันดับ 1 ของจีน ภายใต้แนวคิดว่า "เมฆแห่งคำมั่นสัญญา" ได้แรงบันดาลใจจากรูปลักษณ์ของการม้วนสาส์นของจีนโบราณ ออกแบบให้มีลักษณะคล้ายการผสานมือ 2 ข้างเข้ามาหากัน ตัวคบเพลิงมีสีแดงลายเมฆ สูง 72 ซ.ม. หนักเกือบ 1 กิโลกรัม ทำจากอะลูมิเนียม บรรจุเชื้อเพลิงโพรเพนที่สามารถหล่อเลี้ยงไฟได้ 15 นาที ทนลมแรงได้ถึงระดับ 65 ก.ม. ต่อชั่วโมง และอยู่ท่ามกลางสายฝนได้ในระดับที่ฝนตกไม่เกิน 50 ม.ม. ต่อชั่วโมง 
ปักกิ่งเกมมีผู้วิ่งคบเพลิงทั้งหมด 21,880 คน โดยในประเทศจีนมีผู้วิ่งจำนวน 19,400 คน คนละ 200 เมตร และนอกประเทศจีน 2,480 คน คนละ 250 เมตร 
เส้นทาง.
การวิ่งคบเพลิงจัดขึ้นระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนสิงหาคม ในช่วงแรกได้มีการวางเส้นทางสู่กรุงไทเป ไต้หวัน ระหว่างการวิ่งคบเพลิงในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม และฮ่องกง ประเทศจีน แต่ด้วยเหตุที่ว่าไม่มีข้อสรุปว่าการวิ่งครั้งนี้เป็นการวิ่งนอกประเทศหรือในประเทศจีน ทางการไต้หวันจึงไม่ขอรับการวิ่งในกรุงไทเป 
การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในประเทศไทย.
เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551 เวลา 02.40 น. สายการบินไชน่า แอร์ไลน์ ได้นำพา “ไฟโอลิมปิก” เคลื่อนจากกรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย มาถึงยังประเทศไทยที่ท่าอากาศยาน กองบิน 6 กองทัพอากาศ โดยนายจาง เชียง หยู รองประธานคณะกรรมการจัดกีฬาโอลิมปิก 2008 ได้นำโคมที่มีไฟโอลิมปิกอยู่ข้างในออกจากตัวเครื่องบิน แล้วส่งมอบให้แก่พล.อ.ยุทธศักดิ์ ศศิประภา ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย เพื่อนำไปเก็บรักษาที่โรงแรมพลาซ่าแอทธีนี ถนนวิทยุ
ต่อมาในวันรุ่งขึ้นได้มีการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในประเทศไทย โดยเริ่มจากซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติ ๖ รอบพระชนมพรรษา วงเวียนโอเดียน ผ่านถนนเยาวราช ถนนเจริญกรุง ผ่าน วัดพระศรีรัตนศาสดาราม กระทรวงกลาโหม สนามหลวง ศาลฎีกา เข้าสู่ถนนราชดำเนินกลาง ผ่าน สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล สี่แยกคอกวัว วัดราชนัดดาราม ป้อมมหากาฬ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ศูนย์ประชุมองค์การสหประชาชาติ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน และสิ้นสุดที่ ลานพระราชวังดุสิต รวมระยะทาง 10.5 กิโลเมตร โดยมีผู้วิ่งคบเพลิงทั้งหมด 80 คน โดยผู้วิ่งคบเพลิงคนสุดท้าย ได้แก่ ปวีณา ทองสุก
กวางซี

กวางซี  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกของจักรพรรดิฮั่นเช่าตี้เล่าเปียน (หองจูเปียน) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ชื่อศักราชกวางซีใช้ในปี ค.ศ. 189 ตั้งแต่เดือน 4 ถึงเดือน 8 รวมเวลา 5 เดือน 
"โฮ่วฮั่นชู" ระบุว่าจักรพรรดิฮั่นเช่าตี้ขึ้นครองราชย์ในศักราชจงผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 189) เดือน 4 วันอู้อู่ (戊午) และเปลี่ยนชื่อศักราชกวางซีปีที่ 1 ต่อมาในเดือน 8 วันซินเว่ย์ (辛未) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจาหนิง
ในศักราชหย่งฮั่นปีที่ 1 เดือน 12 (ค.ศ. 189) ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ "ออกโองการยกเลิกกวางซี เจาหนิง และหย่งฮั่น สามชื่อศักราช" และเปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจงผิงปีที่ 6
ริเอะ คูงิมิยะ

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>12142389</parentid>
 <timestamp>2025-08-19T15:42:55Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Tiamichaelnuksu1994</username>
 </contributor>
 <comment>/* เกม */</comment>
 <origin>12485169</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ริเอะ คูงิมิยะ (; โรมาจิ: "Kugimiya Rie") เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่โอซากะ เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 จากนั้นก็ย้ายมาอยู่จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น สังกัดค่าย I'm Enterprise ได้รับฉายาว่า "เจ้าแม่เสียงซึน" (ツンデレの女王) เนื่องจากตัวละครที่เธอได้พากย์ หลายตัวจะมีนิสัยแบบสึนเดเระแทบทั้งสิ้น ในการประกวด Seiyu Awards ครั้งที่ 1 นั้นเธอถูกคัดเลือก ให้อยู่ในสาขา นักพากย์ตัวละครหลักหญิงยอดเยื่ยม (Best Actress in leading role) จากการพากย์ หลุยส์ จากเรื่อง อสูรรับใช้ของยาย 0 สนิท หลังจากนั้นเธอก็ได้รับรางวัล Seiyu Awards ครั้งที่ 2 ในสาขานักพากย์สมทบหญิงยอดเยี่ยม ร่วมกับ มิตสึกิ ไซงะ และรางวัล Seiyu Awards ครั้งที่ 3 เธอก็ชนะการประกวดในสาขา นักพากย์ตัวละครหลักหญิงยอดเยื่ยม ในบทของ ไอซากะ ไทกะ ในเรื่อง "โทระโดระ!"
รายชื่อเพลง:
# "How I feel"
# #เปลี่ยนทาง 
# "Foret Noire"
# #เปลี่ยนทาง 
# "Wonder"
# #เปลี่ยนทาง
เปอร์เซีย (พันธุ์แมว)

เปอร์เซีย เป็นแมวที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบเปอร์เซีย หรืออิหร่าน ถูกนำไปเลี้ยงในประเทศต่าง ๆ ทั้งใน ยุโรปและอเมริกาเป็นเวลาเกือบร้อยปีมาแล้ว สำหรับประเทศไทยจัดเป็นแมวต่างประเทศ พันธุ์แรกที่ถูกนำมาเผยแพร่ เนื่องจากเป็นแมวที่มีอุปนิสัยอ่อนโยน สุขุมเข้ากับคนง่าย มี ความร่าเริงซุกซน ชอบประจบประแจงและมีไหวพริบ นอกจากนี้ยังมีการอ้างอิงต้นกำเนิดของแมวเปอร์เซียว่ามีมานานตั้งแต่ช่วง 1,684 ปีก่อนคริสตกาล ด้านบรรพบุรุษแมวเปอร์เซียตัวแรกที่ได้รับการบันทึกไว้เป็นหลักฐานถูกนำเข้ามายังทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1620 เป็นแมวขนสีเทาจากเมืองโคราซาน (Khorasan) ประเทศเปอร์เซีย เจ้าตัวนี้ได้ไปอยู่ยังประเทศอิตาลี และแมวขนยาวสีขาวจากเมืองอังกอร่า (ปัจจุบันคือเมือง Ankara) ประเทศตุรกี ได้ไปอยู่ยังประเทศฝรั่งเศส
ลักษณะนิสัย:.
เปอร์เซียเป็นแมวที่สงบ แต่ชอบทำกิจกรรมแบบเด็กๆ เขาอาจจะนอนในตอนกลางวันหลังจากได้วิ่งเล่นหรือกลิ้งไปรอบๆ ห้องแล้ว
เปอร์เซียอาจจะมานอนยืดเส้นข้างคุณ หรือว่านอนบนเตียงคุณ หรือแม้กระทั่งนั่งบนตักคุณเมื่อเขามีอารมณ์ เขาไม่สนใจกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตประจำวัน และเป็นมิตรกับทุกคน
สี.
สี: ขาว ครีม ดำ ฟ้า ช็อคโกแลต ม่วงกลีบบัว (Lilac) เงิน Golden Cameo สีกระดองเต่า ฟ้าอมครีม (Bluecream) Calico สีแมวน้ำ (Seal) ส้ม
ขน.
หางยาวเป็นพวงระย้า ที่เด่นมากคือ มีขนที่ลำคอเป็นปุยยาว ฟูและดกมาก
สีตา.
ฟ้า ทองแดง เขียว เฮลเซล และตาสองสี
อายุขัยเฉลี่ย: 8 - 11  ปี
สฟิงซ์ (พันธุ์แมว)

สฟิงซ์ เป็นพันธุ์แมวชนิดหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะมีผู้เรียกว่าเป็นแมวพันธุ์ที่ไม่มีขน แต่ที่จริงแล้วมันมีขนปกคลุมบาง ๆ โดยจะเห็นได้ชัดบริเวณปลายลำตัวทั้งสองข้าง แมวไม่มีขนตัวแรกปรากฏในประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2509 ต่อมาจึงได้กลายเป็นแมวพันธุ์หนึ่ง โดยใช้แมวขนสั้นของอเมริกามาผสม สมาคมผู้เลี้ยงแมวส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแมวพันธุ์นี้ และเป็นพันธุ์ที่มีปัญหาถกเถียงกันอยู่
ลักษณะทั่วไป.
ลำตัวยาวหางยาว เรียวปลายหาง มีขนยาวปกคลุมขายาวปานกลาง หัวคล้ายลิ่ม หูเป็นรูปสามเหลี่ยม ปลายหูกลม สีลำตัวสีน้ำตาลขาว หรือดำขาว พื้นท้องเป็นแถบขาวยาวตลอดลำตัวตั้งแต่ปาก ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะไม่เหมือนแมวพันธุ์อื่น ตาสีอำพัน
บรรยากาศของโลก

บรรยากาศของโลก คือ อากาศที่ห่อหุ้มโลกอยู่โดยรอบ โดยมีขอบเขตนับจากระดับน้ำทะเลขึ้นไปประมาณ 1,000 กิโลเมตร ที่บริเวณใกล้ระดับน้ำทะเลอากาศจะมีความหนาแน่นมากและความหนาแน่นของอากาศจะลดลงเมื่อสูงขึ้นไปจากระดับน้ำทะเล
องค์ประกอบ.
บรรยากาศของโลกมีองค์ประกอบที่สำคัญ 3 ส่วน ดังนี้
การแบ่งชั้นบรรยากาศ.
บรรยากาศไม่ได้แบ่งเป็นชั้นที่มองเห็นได้ แต่จากการศึกษาของนักวิทยาศาสตร์สามารถแบ่งชั้นบรรยากาศได้เป็น 5 ชั้น ดังนี้
1. โทรโพสเฟียร์ (troposphere) เป็นชั้นบรรยากาศที่อยู่สูงจากพื้นดินขึ้นไปประมาณ 0-10 กม. อุณหภูมิจะค่อยๆลดลงตามระดับความสูง และเป็นชั้นที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศด้วย
มีปรากฏการณ์ที่สำคัญ คือ ลม เมฆ พายุ หิมะ
2. สตราโทสเฟียร์ (stratosphere) เป็นชั้นที่มีเสถียรภาพที่สุด มีความสูงตั้งแต่ 10-50 กม. อุณหภูมิในระดับล่างของชั้นนี้จะคงที่จนถึงระดับความสูง 20 กม. จากนั้นอุณหภูมิจะค่อย ๆ สูงขึ้น ชั้นนี้เป็นชั้นที่เครื่องบินจะบินเพราะไม่มีความแปรปรวนของสภาพอากาศและเครื่องบินทั้งหมดที่บินในชั้นจะนี้จะเป็นเครื่องบินไอพ่น บรรยากาศมีแก๊สโอโซนอยู่มากซึ่งจะช่วยสกัดแสงอัลตร้าไวโอเรต (UV) จาก ดวงอาทิตย์ไม่ให้มาถึงพื้นโลกมากเกินไป
3. มีโซสเฟียร์ (mesosphere) เป็นช่วงบรรยากาศที่อยู่สูงจากพื้นดินในช่วง 50-80 กม.อุณหภูมิลดลงตามระดับความสูง อาจรวมเรียกบรรยากาศชั้นโทรโพสเฟียร์ สตราโทสเฟียร์ และมีโซสเฟียร์ว่า โฮโมสเฟียร์ 
4. เทอร์โมสเฟียร์ (thermosphere) ตั้งแต่ 80-600 กม. อุณหภูมิจะสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงแรกแล้วอัตราการสูงขึ้นจะลดลง อุณหภูมิจะอยู่ระหว่าง 227-1,727 องศา มีอากาศเบาบางมาก และมีแก๊สต่าง ๆ ซึ่งอยู่ในลักษณะที่เป็นอนุภาคประจุไฟฟ้าเรียกว่า ไอออน สามารถสะท้อนคลื่นวิทยุบางชนิดได้ อาจเรียกบรรยากาศในชั้นนี้ว่า ไอโอโนสเฟียร์ (ionosphere) 
5. เอกโซสเฟียร์ (exosphere) เริ่มตั้งแต่ 600 กม.จากผิวโลกขึ้นไป บรรยากาศชั้นนี้เจือจางมากจนไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของชั้นบรรยากาศ องค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นแก๊สไฮโดรเจนและฮีเลียม ไม่มีรอยต่อที่ชัดเจนระหว่างบรรยากาศกับอวกาศ มีอุณหภูมิประมาณ 726 องศาเซลเซียส ถึงแม้อุณหภูมิจะสูง แต่ก็ไม่ได้ร้อนจนเกินไป
ศิลปะตามหลักวิชา

ศิลปะสถาบัน  คือลักษณะของจิตรกรรมและประติมากรรมที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของสถาบันหรือมหาวิทยาลัยศิลปะในยุโรป ศิลปะสถาบันโดยเฉพาะจะเป็นศิลปินที่ได้รับอิทธิพลจากสถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฝรั่งเศส (Académie des beaux-arts) ซึ่งใช้แนวศิลปะฟื้นฟูคลาสสิกและศิลปะจินตนิยม (Romanticism) เป็นหลัก โดยเป็นศิลปะที่สร้างจากคุณลักษณะที่ดึงมาจากทั้งสองทฤษฏี ซึ่งจะเห็นได้จากงานของ วิลเลียม อดอล์ฟ โบกูโร (William-Adolphe Bouguereau), ซูซอร์ โคท (Suzor-Coté), ทอมัส โคโทร์ (Thomas Couture) และ อันส์ มาร์คาร์ท (Hans Makart) ในกรณีนี้จึงเรียกศิลปะนี้ว่า “ศิลปะสถาบัน” หรือ “L'art pompier” และ “คตินิยมสรรผสาน” (eclecticism) ซึ่งบางครั้งก็จะพยายามดึงลักษณะเด่น ๆ มาจากศิลปกรรมในประวัติศาสตร์มาวิวัฒนาการเข้าด้วย
นอกจากนั้นศิลปะที่ได้รับอิทธิพลจากสถาบันหรือมหาวิทยาลัยศิลปะก็เรียกกันว่า “ศิลปะสถาบัน” เช่นกัน หรือ ศิลปะใหม่ ๆ ที่สถาบันยอมรับก็อาจจะใช้คำว่า “ศิลปะสถาบัน” เป็นการเรียกก็ได้
ภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ

ภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ ชื่อเล่น พีค (เกิด 18 ตุลาคม พ.ศ. 2531) เป็นนักแสดง นางแบบ นักร้องชาวไทย เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 2 คน ของนายไพโรจน์และนางพัชราภรณ์ เครือสุวรรณศิริ คือ 1. ภัทรศยา (พีค) และ 2. ภัทรเดช (แพค) ปัจจุบันเป็นนักร้องในนาม Peaksayaa สังกัดค่าย เลิฟอีส
การศึกษา.
พีคมีผลงานทางวงการบันเทิงมาตั้งแต่มัธยม เช่น โฆษณาดีแทค, เอ็มวีต่าง ๆ, นิตยสารต่าง ๆ รวมถึงรับบทเป็น เครื้อ ในละครทีวีของกันตนาเรื่อง "เพื่อนรักเพื่อนร้าย"
ปี 2550 พีคได้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง "สายลับจับบ้านเล็ก" กับบทบ้านเล็กที่น่ารักและเซ็กซี่ พีคโด่งดังอย่างมากและกลายเป็นดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการบันเทิงทันที และทำให้ภาพลักษณ์ของพีคเป็นเซ็กซี่สตาร์รุ่นเล็ก
ปี 2551 พีคกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกเป็นเรื่องที่ 2 ชื่อว่า "รัก/สาม/เศร้า" เรื่องราวความรักแสนเศร้าของเพื่อนทั้งสามคน น้ำ ฟ้า และพายุ
พีคหันมาจับด้านงานละครแบบเต็มตัวเรื่องแรกในละครวัยรุ่นสุดฮิต "อุบัติรักข้ามขอบฟ้า" โดยประกบคู่กับ กอล์ฟ-ไมค์ ศิลปินวัยรุ่นที่กำลังโด่งดังเป็นอย่างมาก พร้อม เต้ย จรินทร์พร จากละครเรื่องนี้ทำให้พีคโด่งดังในหมู่วัยรุ่นเป็นอย่างมาก ทำให้ได้มีการสร้างภาค 2 ขึ้นมา โดยใช่ชื่อเดิม คือ "อุบัติรักข้ามขอบฟ้า ภาค 2"โดยนักแสดงนำ กอล์ฟ, ไมค์, พีค, เต้ย ยังแสดงคู่กันเหมือนเดิม 
ปัจจุบันพีคเป็นนักแสดงวัยรุ่นที่โด่งดังเป็นอย่างมาก โดยเสน่ห์ของเธออยู่ที่ฟันและปาก ทำให้เธอได้รับฉายาว่า "เจ่อมหาเสน่ห์"
ปี 2559 ปัจจุบันพีคได้เซ็นสัญญา 3 ปี เป็นนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่ 11 กรกฎาคม 2559 เป็นต้นไป
ชีวิตส่วนตัว พีค ภัทรศยา เคยคบหากับ เต๋อ - ฉันทวิชช์ ธนะเสวี เป็นระยะเวลานานเกือบ 7 ปี และในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 ได้ออกมาแถลงข่าวในภายหลังว่าเลิกรากันแล้วเนื่องจากทัศนคติและการใช้ชีวิตที่ไม่ตรงกัน และปัจจุบันได้คบหากับ ศิณะ อุ่นทรพันธุ์
นักบุญอักแนส

นักบุญอักแนส  หรืออักแนสแห่งโรม เป็นคริสต์ศาสนิกชนสตรีชาวโรมันและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 291 และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304 
ตามตำนานนักบุญอักแนสเป็นบุตรสาวของขุนนางชาวโรมันเกิดราวปี ค.ศ. 291ในครอบครัวที่นับถือคริสต์ศาสนาและพลีชีพให้กับศาสนาเมื่ออายุได้ 12 ปีในสมัยของจักรพรรดิไดโอคลีเชียนแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออกเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 304
ตามเรื่องที่เล่ากันกล่าวว่าพรีเฟกต์เซมโปรนิอุสประสงค์จะให้ลูกชายแต่งงานกับอักแนสแต่เธอปฏิเสธ เขาจึงสั่งให้เอาตัวอักแนสไปฆ่า แต่ตามกฎหมายโรมันห้ามการฆ่าหญิงพรหมจารี เซมโปรนิอุสจึงให้ลากร่างที่เปลือยเปล่าของอักแนสไปตามถนนไปยังซ่องโสเภณี ขณะที่ลากไปอักแนสก็อธิษฐาน ผมของอักแนสก็ยาวออกมาจนปกคลุมร่างกาย ผู้ที่พยายามข่มขืนอักแนสก็มีอันเป็นไปโดยตาบอด เมื่อเซ็มโพรเนียสพยายามเผาอักแนสบนกองไฟ ก็จุดกองไฟไม่ติด เจ้าหน้าที่จึงดึงดาบออกมาตัดหัวอักแนส หรือบางเรื่องก็ว่าแทงคอหอย และว่ากันว่าเลือดของอักแนสไหลนองให้คริสต์ศาสนิกชนซับกันด้วยผ้า
สองสามวันหลังจากอักแนสเสียชีวิตก็มีคนเห็นเด็กผู้หญิงเอ็มเมอเร็นทิอานามานั่งอธิษฐานอยู่หน้าที่เก็บศพ เอ็มเมอเร็นทิอานามาอ้างว่าเป็นลูกของแม่นมของอักแนส และถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตายหลังจากที่ไปด่าและกล่าวหาผู้นอกศาสนาว่าฆ่าอักแนส และไล่ก็ไม่ยอมไปจากที่เก็บศพ ต่อมาเอ็มเมอเร็นทิอานามาก็ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ
เรลิกของนักบุญอักแนสอยู่ที่โบสถ์ซันตาอักเนเซฟูโอรีเลมูรา (Sant'Agnese fuori le mura) ที่โรมที่สร้างบนสุสานใต้ดิน (catacomb) ของอักแนส กะโหลกอยู่ที่คูหาสวดมนต์ภาพในโบสถ์ซันตาอักเนเซอินอาโกเน (Sant'Agnese in Agone) ที่โรมเช่นกัน
นักบุญอักแนสในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
ในวันฉลองนักบุญอักแนส ก็จะเอาลูกแกะสองตัวจากอารามเตรฟอนตาเนของคณะแทรปปิสต์ที่กรุงโรมไปให้พระสันตะปาปาเจิม พอถึงวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ก็จะโกนขนแกะแล้วเอามาถักเป็นผ้าพาดปัลลีอุม(Pallium) ที่พระสันตะปาปาจะมอบให้อาร์ชบิชอปที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่เพื่อแสดงว่าความสัมพันธ์ทางการปกครองระหว่างอาร์ชบิชอปใหม่กับพระสันตะปาปา 
นักบุญอักแนสเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์เด็กผู้หญิง ตามประเพณีท้องถิ่นก็จะเรียกเด็กสาว ๆ มาทำพิธีตอนค่ำก่อนวันฉลองเพื่อจะได้หาสามีได้ในอนาคต ความเชื่อเช่นนี้ทำให้นิยมกันมากขึ้นโดยโคลงของจอห์น คีทส์ (John Keats) ชื่อ “คืนก่อนวันนักบุญอักแนส” (The Eve of Saint Agnes)
ในศิลปะนักบุญอักแนสจะเป็นผู้หญิงผมทองใส่เสื้อคลุมถือใบปาล์มและมีลูกแกะหมอบอยูที่เท้าหรือในวงแขน ในนวนิยายฟาบิโอลา หรือวัดรังผึ้ง เขียนโดยพระคาร์ดินัล นิโคลัส ไวส์แมน ในปี ค.ศ. 1854 อักแนสเป็นลูกพี่ลูกน้องผู้ที่นางเอกฟาบิโอนาไว้วางใจ
การประสูติของพระเยซู

การประสูติของพระเยซู  หรือพระคริสตสมภพ ถูกกล่าวถึงในพระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ส่วนพระวรสารนักบุญมาระโกและพระวรสารนักบุญยอห์นมิได้กล่าวถึงการประสูติของพระเยซูไว้ แหล่งข้อมูลอื่นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ก็มีแต่มิได้รวมอยู่ในสารบบคัมภีร์ไบเบิล
คำบรรยายของพระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกากล่าวว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธเป็นบุตรของนางมารีย์ ขณะมีตั้งครรภ์ได้หมั้นอยู่กับโยเซฟจากตระกูลเดวิด เรื่องนี้คริสตชนเชื่อว่าพระเยซูประสูติจากหญิงพรหมจารีเพราะเป็นการกำเนิดโดยอำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์โดยมารดามิได้ร่วมประเวณีกับโยเซฟเลย คริสตชนจึงถือว่าโยเซฟเป็นเพียงบิดาบุญธรรม ทูตสวรรค์ได้ประกาศถึงการประสูติพระเยซูต่อคนเลี้ยงแกะ โหราจารย์สามคนก็ทราบเพราะได้เห็นดวงดาว พระวรสารกล่าวว่าการกำเนิดของพระเยซูเป็นไปตามคำพยากรณ์ของเหล่าผู้เผยพระวจนะชาวอิสราเอล
การระลึกถึง การแสดง หรือการสร้างสัญลักษณ์เกี่ยวกับการกำเนิดของพระเยซูถือเป็นหัวใจของการฉลองเทศกาลคริสต์มาส เพื่อแสดงความเชื่อว่าพระเยซูชาวนาซาเรธเป็น “พระคริสต์” หรือ “พระเมสสิยาห์” ตามที่ทำนายไว้คัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม ในบางคริสตจักร เช่น โรมันคาทอลิก ถือว่าจุดยอดของการฉลองอยู่ที่พิธีมิสซาเที่ยงคืน หรือเช้าวันคริสต์มาสซึ่งจะเป็นวันที่ 25 ธันวาคมเสมอ ทางอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์จะอดอาหารก่อนวันคริสต์มาส 40 วัน และวันอาทิตย์สี่วันก่อนคริสต์มาสคริสต์ศาสนิกชนทั้งนิกายโรมันคาทอลิกและแองกลิคันก็จะฉลองเทศกาลเตรียมรับเสด็จพระเยซู เพื่อเป็นการเตรียมตัวทางใจเพื่อความพร้อมที่จะฉลองวันประสูติของพระเยซู
ทูฮาตส์/ไวลด์โซล

ทูฮาตส์/ไวลด์โซล  เป็นซิงเกิลที่ 17 ของ ทงบังชินกี วางจำหน่ายในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2008 ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลแรกที่เอาช่วงทำนองหนึ่งในเพลง "TRICK" ในอัลบั้ม "T" มาเรียบเรียงใหม่