pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อะมาร์นา

อะมาร์นา  หรือ อัลอะมารนะฮ์  เป็นโบราณสถานของอียิปต์ที่เป็นที่ตั้งซากเมืองหลวงในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบแปด เมืองแห่งนี้เริ่มสร้างขึ้นเมื่อ 1346 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยสร้างขึ้นตามพระราชประสงค์ของฟาโรห์อะเคนอาเตน และถูกทิ้งร้างไม่นานหลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อ 1332 ปีก่อนคริสต์ศักราช ชื่อที่ชาวอียิปต์โบราณได้เรียกเมืองนั้นทับศัพท์มาเป็นภาษาอังกฤษว่า อะเคตอาเตน หรือ อะคิตอาตอน ซึ่งแปลว่า "ขอบฟ้าแห่งอาเตน"
สถานที่ดังกล่าวอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไนล์ ซึ่งปัจจุบันคือเขตผู้ว่าการอัลมินยาของประเทศอียิปต์ อยู่ห่างจากเมืองอัลมินยาไปทางใต้ประมาณ 58 กิโลเมตร (36 ไมล์) ห่างจากกรุงไคโร เมืองหลวงของอียิปต์ ไปทางใต้ 312 กิโลเมตร (194 ไมล์) และห่างจากเมืองลักซอร์ (ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงเก่าอย่างเมืองทีบส์ไปทางเหนือ 402 กิโลเมตร (250 ไมล์)) เมืองดีรมะวาส ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกตรงข้ามกับเมืองอะมาร์นา ทางฝั่งตะวันออกของเมืองอะมาร์นามีหมู่บ้านในช่วงสมัยใหม่หลายหมู่บ้าน ซึ่งมีหมู่บ้านหลักคือ อิ-ติลล์ ในทางเหนือและอัลฮักก์กันดิล ในทางใต้
บริเวณดังกล่าวมีกิจกรรมที่รุ่งเรืองตั้งแต่สมัยอะมาร์นาจนถึงยุคโรมันในภายหลัง
พี-ราเมส

พี-ราเมส (อียิปต์โบราณ: pr-rꜥ-ms-sw แปลว่า "บ้านของราเมสเซส") เป็นเมืองหลวงใหม่ที่สถาปนาขึ้นในช่วงสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้าโดยฟาโรห์ราเมสเซสที่ 2 (1279–1213 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ที่หมู่บ้านกันติร์ ซึ่งอยู่ใกล้กับโบราณสถานเมืองอะวาริส เมืองพี-ราเมสเป็นสถานที่ของพระราชวังฤดูร้อนในช่วงรัชสมัยฟาโรห์เซติที่ 1 (ประมาณ 1290–1279 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และอาจจะถูกสร้างขึ้นโดยฟาโรห์ราเมสเซสที่ 1 (ประมาณ 1292–1290 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในช่วงที่พระองค์ทรงเป็นขุนนางในช่วงการปกครองของฟาโรห์ฮอร์เอมเฮบ
การค้นพบ.
ในปี ค.ศ. 1884 ฟลินเดอรส์ เพตรีได้เดินทางมาถึงอียิปต์เพื่อเริ่มการขุดค้น โดยการขุดค้นครั้งแรกของเพตรีอยู่ที่เมืองทานิส ซึ่งเดินทางมาพร้อมกับคนงานจำนวน 170 คน ซึ่งต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1930 ซากปรักหักพังที่เมืองทานิสถูกสำรวจโดยปีแยร์ ม็องแต กองเศษหินจากสมัยรามเสสที่แตกหักจำนวนมากที่เมืองทานิส เป็นหลักฐานให้นักโบราณคดีระบุว่าเป็นเศษหินมาจากเมืองพี-ราเมส แต่ในที่สุดแล้วก็ได้รับการพิสูจน์ว่าไม่ปรากฏอนุสาวรีย์และจารึกเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นบริเวณดังกล่าว
ในปี ค.ศ. 1960 มันเฟรด เบียตัคทราบได้ว่า เมืองพี-ราเมส ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าตั้งอยู่ที่แม่น้ำสาขาตะวันออกสุดของแม่น้ำไนล์ เบียตัคจึงพยายามทำแผนที่แม่น้ำสาขาทั้งหมดของบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์โบราณอย่างระมัดระวังและพบว่าแม่น้ำสาขาเปลูเซีย ซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดในรัชสมัยของฟาโรห์ราเมสเซส ในขณะที่แม่น้ำสาขาทานิส (เช่น แม่น้ำสาขาที่เมืองทานิสตั้งอยู่) นั้นไม่มีอยู่จริง ดังนั้น การขุดค้นจึงเริ่มขึ้นที่บริเวณที่ค้นพบเครื่องปั้นดินเผาจากสมัยราเมสเซสมากที่สุด ซึ่งก็คือบริเวณเตลล์ อัลดับอะฮ์ และกันติร์ ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏร่องรอยของที่อยู่อาศัยก่อนหน้านี้ที่ปรากฏให้เห็นบนพื้นผิว แต่ในไม่ช้าการค้นพบก็ระบุว่า เตลล์ อัลดับอะฮ์ เป็นเมืองหลวงอะวาริสของผู้ปกครองฮิกซอส ส่วนหมู่บ้านกันติร์ได้รับการยอมรับว่าเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงพี-ราเมสจากช่วงสมัยราเมสเซส หมู่บ้านกันติร์หรือเมืองพี-ราเมส ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ไปทางใต้ของเมืองทานิส ส่วนเตลล์ อัลดับอะฮ์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองอะวาริส ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของหมู่บ้านกันติร์ ประมาณ 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์)
ในปี ค.ศ. 2017 นักโบราณคดีจากพิพิธภัณฑ์รอยเมอร์และเพลิไซอุสได้ขุดพบรอยเท้าเด็กที่ก้นครก และชิ้นส่วนของผนังทาสี ซึ่งอาจจะเป็นปูนเปียกเฟรสโกที่รอการศึกษาเพิ่มเติม โดยเชื่อกันว่าใช้เป็นของตกแต่งที่สถานที่อย่างพระราชวังหรือวิหาร
ความฝันของเมียชาวประมง

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ความฝันของเมียชาวประมง (; โรมาจิ: "Tako to Ama"; #เปลี่ยนทาง , "หมึกยักษ์และนักดำน้ำงมหอย") เป็นภาพพิมพ์แผ่นไม้โดยโฮกูไซ ศิลปินชาวญี่ปุ่น ภาพพิมพ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของคิโนเอะโนะโคมัตสึ ('ต้นสนต้นอ่อน') ชุดหนังสือสามเล่มใน"ชุงงะ" ศิลปะเร้ากามารมณ์แนวภาพอูกิโยะที่ตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1814 และกลายเป็นผลงานชุงงะที่มีชื่อเสียงที่สุดของโฮกูไซ โดยใช้แนวเรื่องที่มักพบได้บ่อยในศิลปะญี่ปุ่น ภาพนี้ปรากฏ"อามะ" (นักดำน้ำงมหอยหญิง) ล้อมไปด้วยแขนของปลาหมึกยักษ์สองตัว ตัวที่ใหญ่กว่าเลียอวัยวะเพศหญิงของเธอ ขณะที่ตัวที่เล็กกว่าซึ่งเป็นลูกของมันดื่มด่ำกับปากและหัวนมข้างซ้ายของฝ่ายหญิง
ภาพนี้มักได้รับการอ้างว่าเป็นตัวบุกเบิกผลงานแบบกามารมณ์หนวดรยางค์ (tentacle erotica) ซึ่งได้รับความนิยมในแอนิเมชันญี่ปุ่นสมัยใหม่และมังงะนับตั้งแต่ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา อย่างไรก็ดี ผลงานกามารมณ์หนวดรยางค์สมัยใหม่ให้ความสนใจที่การถูกฝืนบังคับให้ร่วมเพศมากกว่าการมีปฏิสัมพันธ์อย่างพึงพอใจระหว่างกันในแบบของโฮกูไซ ศิลปินหลายคนรวมถึงปาโบล ปิกาโซ ได้รับอิทธิพลจากภาพนี้ ใน ค.ศ. 1903 เขาวาดภาพนี้ในแบบของตนเอง ซึ่งต่อมานำมาจัดแสดงในนิทรรศการพิพิธภัณฑ์ปิกาโซ ค.ศ. 2009 ภายใต้ชื่อ"Secret Images" ร่วมกับภาพวาดและพิมพ์แกะลายอื่นอีก 26 ชิ้น จัดแสดงถัดจากภาพต้นฉบับของโฮกูไซอีก 16 ชิ้น ซึ่งชี้ให้เห็นถึงอิทธิพลของศิลปะญี่ปุ่นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีต่อผลงานของปิกาโซ มาซามิ เทราโอกะ ศิลปินชาวญี่ปุ่น–อเมริกัน ยังได้รับอิทธิพลจาก"ความฝันของเมียชาวประมง" โดยสร้างภาพตัวละครหญิงที่เป็นนักดำน้ำงมไข่มุกกำลังสมสู่กับหมึกเป็นตัวแทนของพลังสตรีปรากฏอยู่ในผลงานอยู่บ่อยครั้ง
แนปาตา

แนปาตา (อียิปต์โบราณ "Npt", "Npy"; เมโรอิติก "Napa"; และ Ναπάται) เป็นเมืองของราชอาณาจักรคูชโบราณ ซึ่งตั้งอยู่ที่บริเวณแก่งน้ำตกที่สี่ของแม่น้ำไนล์ โดยตั้งอยู่ประมาณ 1.5 กิโลเมตรจากฝั่งตะวันออกของแม่น้ำที่ที่ตั้งของเมืองการิมาในประเทศซูดานปัจจุบัน เมืองแนปาตาเคยเป็นที่ตั้งถิ่นฐานถาวรทางตอนใต้สุดของราชอาณาจักรใหม่ของอียิปต์ (ระหว่างศตวรรษที่ 16-11 ก่อนคริสตกาล) และเป็นที่ตั้งของเจเบล บาร์คาล ซึ่งเป็นศูนย์กลางชองลัทธิบูชาเทพอามุนในราชอาณาจักรคูช และเมืองแนปนาตาเคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์ และหลังจากราชอาณาจักรคูชล่มสลายใน 663 ปีก่อนคริสตกาล และเมื่อ 593 ปีก่อนคริสตกาล เมืองแนปาตาถูกชาวอียิปต์บุกเข้าและได้ย้ายเมืองหลวงของราชอาณาจักรคูชไปยังที่เมืองเมโรวี ถึงแม้หลังจากการย้ายเมืองหลวงในครั้งดังกล่าว เมืองแนปาตาก็ยังคงเป็นศูนย์กลางทางศาสนาหลักของราชอาณาจักรต่อไป เมืองนี้ถูกบุกเข้ายึดเป็นครั้งที่สองโดยชาวโรมันเมื่อ 23 ปีก่อนคริสตกาล แต่ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์และยังคงเป็นศูนย์กลางที่สำคัญของลัทธิบูชาเทพอามุน
คำว่า "แนปาตา" หรือ "สมัยแนปาตา" ยังสามารถหมายถึงการปกครองของชาวคูชตั้งแต่ช่วง 750 ปีก่อนคริสตกาลจนถึง 270 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อแนปาตาสูญเสียความสำคัญเชิงสัญลักษณ์ในฐานะสถานที่ฝังพระศพของราชวงศ์ ซึ่งราชวงศ์ได้ย้ายไปฝังพระศพที่เมโรวีแทน โดยช่วงเวลาต่อมาของประวัติศาสตร์ราชอาณาจักรคูชเรียกว่า สมัยเมโรวี ซึ่งจะดำเนินต่อไปจนถึงการล่มสลายของราชอาณาจักร
ไอศวรรยา อริยะวัฒนา

ไอศวรรยา อริยะวัฒนา (เกิด 18 สิงหาคม พ.ศ. 2526) ชื่อเล่น แอม เป็นนักแสดงหญิงข้ามเพศชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง "เพลงสุดท้าย" (2549) และ "ป่าตองเกิร์ล" (2557)
ประวัติ.
เธอจบการศึกษาปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เมื่อปี พ.ศ. 2549 เธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "เพลงสุดท้าย" ที่กำกับโดย พิศาล อัครเศรณี ในภาพยนตร์เป็นหญิงข้ามเพศที่มีความสามารถในการแสดงและตกหลุมรักกับนักร้อง ซึ่งขัดกับเจตนารมณ์ของเธอ
ในปี พ.ศ. 2557 เธอได้แสดงภาพยนตร์ฉายในประเทศเยอรมนีเรื่อง "ป่าตองเกิร์ล" ที่กำกับโดย ซูซาน ซาโลเนน ในเรื่องเป็นหญิงลึกลับชาวไทยที่ตกหลุมรักนักท่องเที่ยวหญิงชาวเยอรมนี แต่อัตลักษณ์ทางเพศเป็นกะเทย การเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเธอเป็นจุดเด่นในภาพยนตร์เรื่องนี้
จากการแสดงภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2559 เธอได้รับรางวัลกริมมี–พริส สาขาดารานำหญิง ถือเป็นครั้งแรกที่หญิงข้ามเพศได้รับรางวัลดารานำหญิงจากเวทีประกาศในประเทศเยอรมนี
กุหลาบดำ ส.จ.เปี๊ยกอุทัย

กุหลาบดำ ส.จ.เปี๊ยกอุทัย มีชื่อจริงว่า สมบูรณ์ มีสิทธิ์ดี (ชื่อเล่น เขียว) เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2541 เป็นนักมวยไทยชาวไทย
ประวัติ.
กุหลาบดำเป็นลูกชาวนา บิดาชื่อจำเริญ มารดาชื่อนางเหียด บ้านเกิดอยู่ที่อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ เป็นบุตรคนโตในบรรดาพี่น้อง 5 คน มีน้องชายเป็นนักมวยไทยเช่นกันชื่อ ไท ส.จ.เปี๊ยกอุทัย และน้องสาวอีก 3 คน ชื่อ หิรัญญา, หิรัญ และเบญจพร
กุหลาบดำชื่นชอบมวยมาตั้งแต่เด็ก ได้ชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุ 8 ปี ที่งานฝังลูกนิมิตที่วัดบ้านจาน บิดาเห็นว่ามีแววจึงทำค่ายมวยเล็ก ๆ ชื่อว่า "ส.กัลยาณี" และด้วยมีชื่อเล่นว่า "เขียว" จึงใช้ชื่อขึ้นชกว่า เขียวมรกต ส.กัลยาณี ชกมวยในแถบภาคอีสาน จนมีรายได้จากการชกมวยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ 
กุหลาบดำเมื่ออายุราว 15-16 ปี ตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงเทพตามคำชักชวนของเพื่อนพ่อที่เป็นเทรนเนอร์อยู่ในค่ายสมรักษ์ คำสิงห์ แต่เมื่ออยู่ได้สักพักประมาณ 6 เดือน เห็นว่าปรับตัวได้ยาก จึงกลับไปสุรินทร์บ้านเกิดเช่นเดิม ภายหลังสมรักษ์ได้ฝากกุหลาบดำให้ไปอยู่กับค่าย สจ.เปี๊ยกอุทัย ในราว พ.ศ. 2557 ได้ชื่อว่ากุหลาบดำที่นี่ และได้ อาจารย์สมพร แก้วกัณหา อดีตนักมวยฝีมือดีจากจังหวัดนครสวรรค์ มาเป็นเทรนเนอร์ซ้อมเรื่อยมา
ระหว่าง พ.ศ. 2559-2560 กุหลาบดำประสบความสำเร็จอย่างมาก ไม่แพ้ใคร 7 ไฟต์ติดต่อกันที่สนามมวยเวทีช่อง 7 สี จนได้เสื้อสามารถ หลังจากนั้นได้ครองแชมป์สนามมวยเวทีลุมพินีและแชมป์ประเทศไทย ได้เซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2562 และได้ประเดิมสนามแข่งขันเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2562 ที่นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
ชีวิตส่วนตัว.
กุหลาบดำได้ศึกษา กศน.ชั้นมัธยมปลาย มีภรรยาชื่อ วนิดา เข็มเพชร (ใหม่) เป็นชาวสุรินทร์เช่นกัน มีบุตรชายชื่อ จักรภัทร มีสิทธิ์ดี (แชมป์)
พระนางจันทรวรเทวี

พระนางจันทรวรเทวี (เขมร : ព្រះនាងច័ន្ទតារាវត្តី, โรมัน : Chantraworadevi) พระองค์เป็นพระมเหสีของพระเจ้าตระซ็อกประแอม (พ.ศ.1879-1883) เป็นพระราชมารดาในพระบรมนิพพานบทและพระสิทธานราชา อย่างไรก็ตามนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ยังหาข้อสรุปถึงการมีอยู่จริงของตัวตนของนาง
พระราชประวัติ.
พระองค์เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าชัยวรมันที่ 9 และพระนางองค์ราชเทวี
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับพระองค์ชัย พระราชปนัดดาในพระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 4 แห่งจามปา และเป็นพระญาติทางพระราชมารดาในปี พ.ศ. 1833 หลังจากอภิเษกสมรส (พระเจ้าชัยวรมันที่ 9) ทรงพระราชทานเมืองทางตอนใต้ใกล้เมืองจตุมุขให้ปกครอง ครั้นถึงปี พ.ศ. 1879 ใด้เกิดการจลาจลขึ้นในเมืองพระนครหลวงทำให้พระเจ้าชัยปรเมศวรถูกลอบปลงพระชนม์เสด็จสวรรคตบรรดาขุนนางสรรพมุขมนตรีทั้งหลายจึงอัญเชิญพระองค์ชัยผู้เป็นพระราชบุตรเขยขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรียโศธรปุระเฉลิมพระนาม "พระบาทศรีสุริโยพันธุ์" จากนั้นจึงสถาปนาพระนางจันทรวรเทวีขึ้นเป็นพระอัครมเหสี หลังจากอภิเษกสมรสได้ 45 ปีและสถาปนา พระบรมนิพพานบท พระราชโอรสองค์โตขึ้นเป็นพระอุปราชขณะมีพระชนม์มายุ 44 พรรษา ซึ่งเหตุการณ์นี้เองที่นักวิชาการกัมพูชามองว่าพระองค์ชัยหรือพระศรีสุริโยพันธุ์ที่ 1 กับพระเจ้าแตงหวานไม่ใช่บุคคลคนเดียวกัน ซึ่งสรุปได้ว่าพระเจ้าแตงหวานเป็นเพียงบุคคลในตำนานนิทานพื้นบ้าน นักวิชาการให้น้ำหนักว่าพระบาทศรีสุริโยพันธุ์นั้นทรงเป็นเชื้อพระวงศ์มาก่อนแน่นอน เพราะในขณะนั้นราชวงศ์มหิธรปุระ ยึดถือระบบชนชั้นวรรณะแบบอินเดียอย่างเข้มข้น การที่พระนางจันทรวรเทวีซึ่งมีวรรณะกษัตริย์จะไปสมรสกับชนชั้นศูทร (ไพร่) ย่อมขัดแย้งกับประเพณีของบ้านเมืองในขณะนั้น
พระเจ้าตระซ็อกประแอมได้ลอบปลงพระชนม์พระเจ้าชัยวรมันที่ 9 ด้วยพระแสงหอกลำแพง จนสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 1879 ต่อมาบรรดานาหมื่นสรรพมุขมนตรีทั้งหลายจึงพร้อมใจกันถวายราชสมบัติให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระมหากษัตริย์อาณาจักรพระนคร และทรงรับพระนางจันทรวรเทวี พระราชธิดาในพระเจ้าชัยวรมันที่ 9 เป็นสมเด็จพระอัครมเหสี ขณะนั้นพระเจ้าตระซ็อกประแอมมีพระชนมายุ 70 ปี ได้สถาปนาพระนางเป็น สมเด็จพระภัควดี ศรีจันทรวรเทวี พระอรรคมเหษี
พระองค์ทรงประสูติพระราชโอรส 2 พระองค์ คือ พระบรมนิพพานบทและพระสิทธานราชา
ยูนีดทูคาล์มดาวน์

"ยูนีดทูคาล์มดาวน์"  เป็นเพลงที่บันทึกโดยนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2019 โดยเป็นซิงเกิลที่สองจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่เจ็ดของเธอ "เลิฟเวอร์" (2019) เป็นแทร็กลำดับที่ 14 ในอัลบั้ม สวิฟต์ประพันธ์และผลิตร่วมกับโจเอล ลิตเติล "ยูนีดทูคาล์มดาวน์" เป็นแนวเพลงอิเล็กโทรป็อป และซินท์ป็อปในจังหวะที่สนุกสนาน โดยมีเสียงคอรัสจากน้อยไปมาก บทประพันธ์กล่าวถึงกลุ่มเกรียนอินเทอร์เน็ต โฮโมโฟเบีย และการเคลื่อนไหวที่สนับสนุนชุมชนแอลจีบีทีคิว+
วิดีโอเนื้อเพลงเปิดตัวเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2019 และมิวสิกวิดีโอเผยแพร่เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน โดยมีคณะนักแสดงต่าง ๆ กำกับโดยสวิฟต์ และดรูว์ เคิร์สช์ อำนวนการสร้างโดยสวิฟต์ และท็อดริก ฮอลล์ "ยูนีดทูคาล์มดาวน์" ได้ทำให้นักวิจารณ์เพลงมีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน บางคนชื่นชมเพลงนี้เพราะจับใจและสื่อถึงกลุ่มแอลจีบีทีคิว+ ในขณะที่บางคนวิจารณ์ว่าธีมของเพลงนี้สร้างความสับสนและเหยียดหยาม อย่างไรก็ตามเพลง "ยูนีดทูคาล์มดาวน์" ได้ถือเป็นเพลงชาติเกย์ ซิงเกิลขึ้นอันดับหนึ่งในสกอตแลนด์ และห้าอันดับแรกในออสเตรเลีย แคนาดา ไอร์แลนด์ มาเลเซีย นิวซีแลนด์ และสหราชอาณาจักร เปิดตัวที่อันดับสองบนชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 ของสหรัฐฯ กลายเป็นซิงเกิลที่สองที่ติดสองอันดับแรกติดต่อกันของอัลบั้ม"เลิฟเวอร์" และสวิฟต์ขึ้นแท่นร่วมกับมาดอนนา สำหรับเพลงฮิตอันดับสองสำหรับศิลปินหญิงในประวัติศาสตร์ของชาร์ต
ณ งานประกาศผลรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2019 มิวสิกวิดีโอ "ยูนีดทูคาล์มดาวน์" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 9 ครั้ง สามารถคว้า 2 รางวัล ได้แก่ วิดีโอแห่งปี ซึ่งเป็นรางวัลที่สองของสวิฟต์ในประเภทนี้ถัดจากผลงาน "แบดบลัด" (2015) และรางวัลวิดีโอที่มีข้อความแฝงนัยยอดเยี่ยม เพลงนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลขับร้องเพลงป็อปเดี่ยวยอดเยี่ยม จากงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 62
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ผู้ลี้ภัยและผู้ขอลี้ภัยกลุ่มแอลจีบีทีในประเทศแคนาดา

ในประเทศแคนาดา, ผู้ลี้ภัยและผู้ขอลี้ภัยเป็นเลสเบียน, เกย์, รักสองเพศ, หรือกะเทย (แอลจีบีที) หรือกลุ่มชนข้างน้อยทางเพศ (จีเอสเอ็ม) เป็นผู้ที่เรียกขอสิทธิลี้ภัยในประเทศแคนาดาเหตุด้วยความหลากหลายทางเพศของตัวเองและอัตลักษณ์ทางเพศ
ตามการรายงานของข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (ยูเอ็นเฮชซีอาร์) กล่าวว่า ผู้ลี้ภัยคือผู้พลัดถิ่นที่ "ประสบความกลัวที่มีเหตุผลว่าจะการถูกระรานด้วยเหตุผลทางเชื้อชาติ ศาสนา สัญชาติ การเป็นสมาชิกของกลุ่มสังคมใดกลุ่มหนึ่งหรือคติทางการเมือง นอกประเทศที่มีสัญชาติของตัวเอง และไม่สามารถที่จะใช้ประโยชน์จากบทบัญญัติการคุ้มครองของประเทศนั้นได้" เพื่อให้ได้สถานะผู้ลี้ภัยในแคนาดา บุคคลต้องแสดงให้เห็นว่าตนมีความเสี่ยงที่จะถูกระรานและไม่สามารถขอความคุ้มครองจากประเทศบ้านเกิดเมืองนอนได้ การเรียกร้องเหล่านี้สามารถทำได้เมื่อบุคคลนั้นอาศัยอยู่ในประเทศแคนาดาด้วยวีซ่าหรือก่อนเดินทางมาถึง
ตามการวิจัยโดยส่วนใหญ่เกี่ยวกับกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศนี้มีแนวโน้มที่จะดำเนินการขอลี้ภัยอาศัยอยู่ในประเทศแคนาดาอย่างละเอียดแล้ว
ตลอดศตวรรษที่ 20 บางคนถือว่าการรักร่วมเพศเป็นพฤติกรรมเบี่ยงเบนและผู้เข้าร่วมถูกมองว่าเป็น "พลเมืองเลว" แนวคิดเป็นวิถีชีวิตที่เป็นภัยที่ปรากฎตามวาทกรรมแนวชาตินิยมและการถือครองสัญชาติอเมริกันในอเมริกาเหนือ ในปี พ.ศ. 2534 ประเทศแคนาดากลายเป็นหนึ่งในประเทศตะวันตกกลุ่มแรกที่ให้สถานะผู้ลี้ภัยเนื่องจากการถูกระรานอันมาจจากรสนิยมทางเพศในปี พ.ศ. 2536 การพิจารณา"คดีระหว่างแคนาดากับวอร์ด", โดยศาลฎีกาแคนาดาได้เป็นบรรทัดฐานว่า "ให้รวมถึงกลุ่ม [สังคม] เฉพาะ" เป็นการรวมไปถึงกลุ่มผู้ลี้ภัยแอลจีบีทีและจีเอสเอ็ม ในปี พ.ศ. 2538 ทางการแคนาดาได้เพิ่มทักษะในการตัดสินคดีในเรื่องที่เกี่ยวกับกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศ
วัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ

วัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ เป็นคำทั่วไปสำหรับวัตถุท้องฟ้าทั้งหมดที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ ยกเว้นดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์แคระ และ ดาวบริวาร วัตถุที่ถูกรวมอยู่ในนิยามนี้ได้แก่วัตถุพ้นดาวเนปจูน (ไม่รวมวัตถุคล้ายดาวพลูโต) ดาวเคราะห์น้อยทั่วไป ดาวหาง ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ ฯลฯ
ภาพรวม.
คำว่า "วัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ" ในที่นี้ได้ถูกนิยามไปพร้อมกับการนิยามความหมายของ "ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ" และ "ดาวเคราะห์แคระ" ตามที่กำหนดโดยมติสมัชชาใหญ่ของสหพันธ์ดาราศาสตร์สากลที่จัดขึ้นที่กรุงปรากในปี 2006
ISM

ISM อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
พระนามนำหน้า

พระนามนำหน้า หรือเรียกอีกชื่อได้ว่า พระนามคาร์ทูช หรือพระนามครองราชย์ แห่งอียิปต์โบราณ (อียิปต์โบราณ: "𓆥 nswt-bjtj" "แห่งต้นกกและผึ้ง") เป็นหนึ่งในตำแหน่งราชวงศ์ของฟาโรห์ โดยฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงใช้พระนามต้นกกและผึ้ง คือ ฟาโรห์เดน ในช่วงราชวงศ์ที่หนึ่ง
นักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่เชื่อว่า พระนามนำหน้า เป็นพระนามรัชกาล
ส่วนแรกของพระนาม "ni-su" ดูเหมือนว่าจะกล่าวถึงสถาบันกษัตริย์อันเป็นนิรันดร์ แต่อันที่จริงแล้ว มันคือคำว่า "กษัตริย์" ในสำนวน ในทางกลับกัน คำว่า "bjt" นั้นหมายถึง ผู้ดำรงตำแหน่งชั่วคราว อย่างเหมาะสมมากกว่า ด้วยการนี้ ทั้งเทพเจ้าและมนุษย์ถูกอ้างถึงในวลีดังกล่าว พร้อมกับการแบ่งสองส่วนที่ชัดเจนของดินแดนทางเหนือและทางใต้ด้วยเหตุนี้ ในปัจจุบันก็จึงควรจะแปลสิ่งนั้นว่า "ทวิกษัตริย์"
ส่วนนักวิชาการคนอื่นเชื่อว่าเดิมทีแล้วพระนามที่แสดงถึงพระนามเมื่อครั้งประสูติของผู้ปกครอง[2]
คำว่า "แห่งต้นกกและผึ้ง" เขียนด้วยอักษรอียิปต์โบราณซึ่งเป็นสัญลักษณ์รูปต้นกก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนของอียิปต์บน (𓇓 การ์ดิเนอร์ รหัส M23) และสัญลักษณ์รูปผึ้ง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนของอียิปต์ล่าง (𓆤 การ์ดิเนอร์ รหัส L2) แต่ละตัวที่ลงท้ายด้วยตัวกำหนดเพศหญิง "t" (𓏏 X1) จึงอ่านว่า "nsw.t" และ "bj.t" ตามลำดับ ส่วนคำคุณศัพท์นิสบาที่ลงท้ายด้วย "-j" ไม่ได้แสดงเป็นตัวเขียนออกมา
ในช่วงสามราชวงศ์แรก พระนามนำหน้า จะปรากฏอยู่เดี่ยว ๆ หรือคู่กับพระนามเนบติ โดยฟาโรห์เซเคมเคตทรงเป็นฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงอุทิศพระองค์ให้กับสองเทพสตรีทั้งสอง และตั้งแต่ฟาโรห์ฮูนิ ซึ่งทรงเป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่สามเป็นต้นไป พระนามนำหน้าก็ถูกเขียนโดยล้อมรอบด้วยคาร์ทูช (ลักษณะวงรียาวชองวงแหวนเชน)
พรหมจารีโดยสาบานในบอลข่าน

พรหมจารีโดยสาบานในบอลข่าน  หรือ บูร์เนชา  หมายถึงผู้หญิงที่สาบานตนเป็นพรหมจารีและใช้ชีวิตดั่งผู้ชายในสังคมปิตาธิปไตยทางตอนเหนือของแอลเบเนีย, คอซอวอ และมอนเตเนโกร พรหมจารีโดยสาบานยังเคยมีหรือพบอยู่บ้างในบอลข่านตะวันตก ซึ่งรวมถึงภูมิภาคของบอสเนีย, แดลเมชียในโครเอเชีย, เซอร์เบีย และ มาซิโดเนียเหนือ
ในยุคสมัยที่ผู้หญิงมีหน้าที่ทำตามที่บัญญัติไว้ (prescribed role) บูร์เนชาจะละทิ้งอัตลักษณ์ทางเพศ การสืบพันธุ์ และอัตลักษณ์ทางสังคมทิ้ง เพื่อให้ได้รับอิสรภาพเช่นเดียวกับผู้ชาย เมื่อสาบานตนแล้ว บูร์เนชาจะสามารถแต่งกายอย่างผู้ชาย เป็นหัวหน้าครอบครัว เดินทางหาสู่ได้โดยอิสระ และทำงานในอาชีพที่สงวนไว้สำหรับผู้ชายเท่านั้น สารคดีชุด "ทาบู" ปี 2002 ของเนชั่นนอลจีโอกราฟิก รายงานว่าในอัลเบเนียมีพรหมจารีโดยสาบานเหลืออยู่ไม่ถึง 102 คน แม้จะไม่มีจำนวนที่แน่นอน ข้อมูลจากปี 2022 ประมาณว่ามีบูร์เนชาอยู่รวมสิบสองคนที่ยังหลงเหลืออยู่ในอัลเบเนียเหนือและคอซอวอ พรหมจารีโดยสาบานที่มีชื่อเสียง เช่น สตานา เซรอวิช
ที่มา.
ธรรมเนียมการสาบานตนเป็นพรหมจารีในแอลเบเนียพัฒนาขึ้นมาจาก "Kanuni i Lekë Dukagjinit" (หรือเรียกโดยย่อว่า "กานุน"; kanun), ซึ่งเป็นชุดของกฎบัตร (codes and laws) ที่พัฒนาขึ้นโดย Lekë Dukagjini และถูกนำมาใช้ส่วนใหญ่ในแอลเบเนียเหนือกับคอซอวอนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ถึงศตวรรษที่ 20 "กานุน" นี้ไม่ถือเป็นเอกสารทางศาสนา และกลุ่มทางศาสนาต่าง ๆ นำเอากฎนี้มาปฏิบัติ ทั้งศาสนิกชนของออร์ทอดอกซ์แอลเบเนีย, คาทอลิก ไปจนถึง มุสลิม
กฎ "กานุน" บังคับให้ครอบครัวจะต้องมีลักษณะส่งต่อทางบิดา (patrilineal; ความมั่งคั่งจะถูกส่งต่อทางสมาชิกครอบครัวที่เป็นผู้ชาย) และเป็นแบบภรรยาแต่งเข้าบ้านสามี (patrilocal) ผู้หญิงในบริบทของกฎนี้ถูกปฏิบัติดั่งสมบัติของครอบครัว และไม่มีสิทธิ์หลายประการ เช่น ผู้หญิงห้ามสูบบุหรี่ห้ามสวมนาฬิกาข้อมือ ไปจนถึงห้ามลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งของท้องถิ่น ผู้หญิงยังห้ามถือครองที่ดิน และมีอาชีพจำนวนมากที่ถูกจำกัดไม่ให้ผู้หญิงทำ ไปจนถึงมีสถานที่บางประเภทที่ห้ามผู้หญิงเข้าโดยเด็ดขาด
ภาพรวม.
บุคคลหนึ่งสามารถมาสาบานตนเป็นพรหมจารีได้ทุกช่วงอายุ ทั้งด้วยความประสงค์ของตนเอง หรือเพื่อตอบสนองความต้องการของพ่อแม่ พิธีการสาบานตนจะเปล่งถ้อยคำสาบานซึ่งมิอาจถอนได้ ต่อหน้าผู้นำหรือผู้อาวุโสสิบสองคนของหมู่บ้าน โดยจะสาบานไว้ว่าจะถือครองพรหมจรรย์ จากนั้น พรหมจารีโดยสาบานบางส่วนอาจเลือกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เป็นชาย คล้ายผู้ชาย และอาจใช้สรรพนามผู้ชายในการสนทนา ทั้งที่เรียกตนเองและสำหรับคนอื่นเรียกตน แต่ทั้งนี้ไม่จำเป็นเสมอไป บางส่วนอาจแต่งกายเป็นชาย ใช้ชื่อผู้ชาย พกปืน สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ประกอบอาชีพผู้ชาย ถือตนเป็นหัวหน้าครอบครัว (เป็นต้นว่าอาศัยกับแม่และพี่สาวน้องสาว) เล่นดนตรี ขับร้อง นั่ง และเข้าสังคมกับผู้ชาย
การละเมิดคำสาบานตนนี้ในอดีตถือว่าต้องโทษเสียชีวิตได้ อย่างไรก็ตาม ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าในปัจจุบันยังมีการลงโทษเช่นนี้อยู่หรือไม่ กระนั้น ชุมชนมักจะปฏิเสธบุคคลที่ละเมิดคำสาบานนี้ เป็นการลงโทษทางสังคม
พระนามเนบตี

พระนามเนบตี (เรียกอีกอย่างว่า พระนามสองสตรี) เป็นหนึ่งใน "ห้าพระนาม" ที่ฟาโรห์แห่งอียิปต์ทรงใช้ นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในพระนามราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุด โดยคำว่า "พระนามสองสตรี" ในปัจจุบันนั้นมาจากคำแปลของคำว่า "เนบตี" ในภาษาอียิปต์โบราณ
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "พระนามเนบตี" และ "พระนามสองสตรี" มาจากคำภาษาอียิปต์โบราณคำว่า "nbtj" ("เนบตี") ซึ่งเป็นคำนามรูปพหูพจน์ที่มีความหมายว่า "ผู้สตรี (สองคน)" ซึ่งเป็นเพียงคำนามเท่านั้น และเป็นคำสละสลวยในทางศาสนาที่ระบุให้กับเทพีเนคเบตและเทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพสตรีคู่ที่ศักดิ์สิทธิ์ ในฐานะที่เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เชื่อกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของการที่อียิปต์เป็นปึกแผ่นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ลักษณะพระนาม.
พระนามเนบตี ซึ่งคล้ายกับพระนามนิซุต-บิติในช่วงเวลาต่อมา โดยถูกประดิษฐ์ขึ้นด้วยกลุ่มสัญลักษณ์เครื่องหมายสองกลุ่ม ซึ่งสัญลักษณ์กลุ่มแรกเป็นสัญลักษณ์รูปแร้งนั่งอยู่บนตะกร้า ส่วนกลุ่มที่สองเป็นสัญลักษณ์รูปงูเห่าที่อยู่บนสัญลักษณ์รูปตะกร้าช่นกัน พระนามเนบตีที่เก่าแก่ที่สุดมีการปรากฏของรูปสัญลักษณ์มงกุฎแดงเหนือตะกร้าใบที่สองแทนสัญลักษณ์รูปงูเห่า และกลุ่มสัญลักษณ์เครื่องหมายที่ใช้ในพระนามเนบตีไม่เคยใช้แยกกัน
พระนามส่วนพระองค์

พระนามส่วนพระองค์ของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณ เป็นหนึ่งใน "ห้าพระนาม" ที่เริ่มใช้ขึ้นโดยฟาโรห์ดเจดเอฟเร ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สามจากราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ เพื่อเป็นการเพิ่มเติมตราสัญลักษณ์"นิซุต-บิติ"แบบดั้งเดิม ซึ่งต่อมาพระนามดังกล่าวได้ถูกแยกออกจากพระนามนำหน้า เพื่อใช้เป็นพระนามอิสระ
ลักษณะพระนาม.
พระนาม "ซา-เร" ("Sa-Rê") ซึ่งมีความหมายตามตัวอักษรว่า "บุตรแห่งรา" ที่เขียนขึ้นโดยปรากฏสัญลักษณ์รูปสุริยจักรและรูปห่านวางอยู่ด้านล่าง ซึ่งในช่วงแรก สัญลักษณ์รูปสุริยจักรและรูปห่านถูกวางไว้ที่ส่วนท้ายของคาร์ทูชที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์ และจะถูกอ่านว่า: "กษัตริย์แห่งอียิปต์ล่างและบน ฟาโรห์ ... พระโอรสแห่งรา" ต่อมาสัญลักษณ์ทั้งสองก็ถูกวางไว้หน้าแทน ตำแหน่งด้านหน้าของพระนามฟาโรห์และอ่านว่า: "พระโอรสแห่งรา, ฟาโรห์ ..." ซึ่งสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณที่ใช้ในพระนามดังกล่าวนั้นจะถูกวางไว้ในคาร์ทูช
สัญลักษณ์.
ในรัชสมัยของฟาโรห์ดเจดเอฟเรแห่งราชวงศ์ที่สี่ ลัทธิการบูชาสุริยเทพราได้เป็นที่นิยมมากที่สุด ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวฟาโรห์แห่งอียิปต์ทรงเชื่อว่าพระองค์เป็นพระโอรสที่แท้จริงของเทพรา เนื่องจากเทพราเองก็ทรงเพิ่งกลายเป็นเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาเทพเจ้าทั้งหมด ซึ่งจะเปลี่ยนไปในช่วงเวลาภายหลัง และเทพรารวมเป็นสัญลักษณ์กับเทพอามุน
โกะรรันกุฬังงรเทวีเกษตรัง

โกะรรันกุฬังงรเทวีเกษตรัง (kŏṟṟankul̤aṅṅara devi kṣetraṃ; Kottankulangara Devi Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ (เกษตรัง) บูชาพระแม่ทุรคาในฐานะอาทิปราศักติหรือพลังสตรีสูงสุดในจักรวาล ตั้งอยู่ในหมู่บ้านจาวระ รัฐเกรละ ประเทศอินเดีย
ตำนาน.
ที่ตั้งของเกษตรังนี้ในอดีตเป็นป่ารกทึบ ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของผืนป่านี้มีบ่อน้ำเล็กแต่ลึกที่ชื่อว่า ภูตกุฬัง (bhūtakul̤aṃ; Bhoothakulam) อยู่ ผู้คนในพื้นที่เชื่อว่าบ่อน้ำนี้เป็นที่อยู่ของงูพิษ ส่วนทางตะวันออกของผืนป่ามีสระน้ำขนาดกว้างใหญ่ ในวันที่ฝนลง ธารน้ำจะไหลมาจากสระน้ำนี้ทำให้พื้นที่ป่าและพื้นที่โดยรอบอุดมสมบูรณ์ ทำให้บรรดาคนเลี้ยงวัวในพื้นที่นิยมพาวัวมากินหญ้าในแถบนี้
ตำนานเล่าว่าครั้งหนึ่งมีกลุ่มคนเลี้ยงวัวไปเก็บมะพร้าวมาจากที่นี่ ต่อมาคนเลี้ยงวัวได้เจอก้อนหินที่ทิศใต้ของภูตกุฬัม คนเลี้ยงวัวจึงกระแทกลูกมะพร้าวกับหินนี้เพื่อเปิดมะพร้าว แต่กลับเจอว่าหินนี้มีเลือดไหลออกมา คนเลี้ยงวัวจึงนำเรื่องนี้ไปเล่าแก่คนเฒ่าคนแก่ของตน โหรท่านหนึ่งเสนอว่าหินนี้อาจมีอำนาจเหนือธรรมชาติบางอย่างอยู่ และควรจะประกอบพิธีบูชาทันทีหลังสร้างวิหารขึ้นที่นี่ ผู้เฒ่าและคนเลี้ยงวัวจึงกลับไปที่หินนั้น สร้างวิหารขึ้นชั่วคราวโดยใช้เสา และมุงด้วยใบจากต้นมะพร้าว ตามธรรมเนียมโบราณของอินเดียใต้นั้น ใน "กุฏุมพังเกษตรัง" (kuṭuṃbaṃ kṣetraṃ; หมายถึงโบสถ์พราหมณ์ประจำครอบครัวหรือประจำตระกูล) จะให้มี "พาลิกะ" (bālikā; หมายถึงเด็กผู้หญิง) เป็นคนเตรียมพวงมาลัย จุดตะเกียงบูชาในวิหาร วิหารแห่งนี้ตามที่โหรบอกคือจะต้องประกอบพิธีบูชาทันทีเมื่อสร้างวิหารเสร็จ คนเลี้ยงวัวจึงแต่งกายด้วยชุดอย่างสตรีและประกอบพิธีบูชาในวิหารทันที จากนั้น คนเลี้ยงวัวได้นำน้ำมันมะพร้าว (อุรุกกุเวะฬิจเจ็ณณะ; , urukk vĕl̤iccĕṇṇa) และเปลือกมะพร้าว (โกฏฏัน; , kŏṭṭan) บูชาแก่เทวีในฐานะไนเวทยัม
จมยวิฬักกุ.
จมยวิฬักกุ (Chamayavilakku) เป็นเทศกาลประจำปีของเกษตรัง ที่ซึ่งศาสนิกชนผู้ชายจะแต่งกายเป็นผู้หญิงและเข้าร่วมพิธีจุดตะเกียงบูชาและเดินบริกรรมรอบวิหารในเวลาค่ำคืน และมีดนตรีบรรเลงประกอบ เครื่องแต่งกายหญิงที่ศาสนสิกชนชายนิยมนำมาสวมเพื่อร่วมพิธีนี้ เช่นส่าหรี, ปัฏฏุสารี (pattu sari) ส่าหรี่ครึ่งตัว ไปจนถึงชุดเต้นระบำของผู้หญิง
เทศกาลนี้ตรงกับวันที่ 10 และ 11 ของเดือนมีนัม ตามปฏิทินมลยาฬัม
วัดนิกรชนาราม

วัดนิกรชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี มีเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน 34.2 ตารางวา
วัดนิกรชนาราม ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดหัวตลาด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2477 สืบเนื่องจากพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) วัดราชาธิวาส เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชมาตรวจการคณะสงฆ์ ได้มาพำนักที่วัดตานีนรสโมสร พระธรรมวโรดมมีความประสงค์จะสร้างวัดในเมืองปัตตานีเพิ่มอีกหนึ่งวัด เนื่องจากในเมืองปัตตานีมีวัดอยู่เพียงสองวัด คือ วัดตานีนรสโมสรกับวัดนพวงศาราม ท่านได้เดินทางเพื่อหาที่สร้างวัดหลายแห่ง จนพบที่ดินที่เป็นป่าช้าแห่งหนึ่ง จึงได้ขอที่ดินแปลงนี้ต่อพระบริรักษ์ภูธร ข้าหลวงประจำจังหวัด และขุนชูปรีชาวุฒิ นายอำเภอสะบารัง ข้าหลวงประจำจังหวัดและนายอำเภอไม่ขัดข้อง เพราะเห็นว่าในบริเวณดังกล่าวมีชุมชนชาวจีนอาศัยอยู่หนาแน่น สามารถที่จะดูแลอุปฐากพระสงฆ์ได้ไม่อัตคัด เริ่มแรกสร้างเป็นสำนักสงฆ์หัวตลาด มีการสร้างกุฏิที่พักสงฆ์ จำนวน 9 หลัง ได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ ฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2481 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 45 เมตร
สมัยพระครูวิโรจน์ธรรมาภรณ์ (เมือง ชุตินฺธโร) ท่านได้ดำเนินการสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2519 สร้างศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็กเมื่อ พ.ศ. 2534 สร้างหอฉันและหอระฆังเมื่อ พ.ศ. 2538 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในศาลาการเปรียญ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1 เมตร 35 เซนติเมตร มีฐานสิงห์สูง 50 เซนติเมตร หล่อติดกับองค์พระ และพระพุทธรูปสร้างด้วยเกสรดอกไม้ ปางมารวิชัย หนักตักกว้าง 1 ศอก นางยกเฮี้ยว เลขะกุล สร้างถวาย
คาร์ทูช

ในอักษรอียิปต์โบราณ คาร์ทูช มีลักษณะเป็นรูปวงรีที่มีเส้นที่ปลายด้านหนึ่งสัมผัสกัน โดยเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นถึงข้อความอยู่ภายในวงล้อมเป็นพระนามราชวงศ์ ตัวอย่างแรกของคาร์ทูชเกี่ยวข้องกับฟาโรห์ปรากฏขึ้นในช่วงปลายสมัยราชวงศ์ที่สาม แต่สัญลักษณ์ดังกล่าวไม่ได้ถูกนำมาใช้ทั่วไปจนกระทั่งช่วงต้นสมัยราชวงศ์ที่สี่ในช่วงของการปกครองของฟาโรห์สเนฟรู ถึงแม้ว่าคาร์ทูชมักจะถูกเขียนเป็นแนวตั้งโดยมีเส้นตัดปลายแนวนอน แต่ถ้าทำให้พระนามดูเหมาะสมยิ่งขึ้น ก็สามารถเขียนเป็นแนวนอนได้โดยมีเส้นแนวตั้งตัดอยู่ท้าย (ในทิศทางของการอ่านพระนาม) คำภาษาอียิปต์โบราณของคำว่าคาร์ทูชคือ "เชนู" และคาร์ทูชก็พํฒนามาเป็นวงแหวนเชน ในบันทึกอักษรเดโมติกได้ลดการใช้สัญลักษณ์คาร์ทูชลงให้เหลือเหลือเพียงการเขียนวงเล็บและเส้นแนวตั้ง
ในตำแหน่งราชวงศ์ทั้ง 5 พระนามนั้น ได้แก่ "พระนามนำหน้า" (พระนามครองราชย์) และ "พระนามบุตรแห่งรา" ("พระนาม"ที่ตั้งเมื่อประสูติ) จะปิดล้อมด้วยสัญลักษณ์คาร์ทูช
ในบางครั้งเครื่องรางก็เป็นออกเป็นรูปของคาร์ทูชที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์และเก็บไว้ในสุสาน นักโบราณคดีมักพบว่าสิ่งของดังกล่าวนั้นมีความสำคัญต่อการสืบหาสุสานและสิ่งต่าง ๆ ภายในสุสาน โดยก่อนหน้านั้นคาร์ทูชจะใช้ได้แค่เฉพาะฟาโรห์เท่านั้น ซึ่งรูปวงรีที่ล้อมรอบพระนามของพระองค์มีไว้เพื่อปกป้องพระองค์จากวิญญาณชั่วร้ายในพระชนม์ชีพและหลังการสวรรคต คาร์ทูชได้กลายเป็นสัญลักษณ์แทนความโชคดีและการปกป้องจากสิ่งชั่วร้าย
คำว่า "คาร์ทูช" ถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดยทหารฝรั่งเศส ซึ่งคิดว่าสัญลักษณ์ดังกล่าวที่พวกเขาเห็นซ้ำๆ บนซากปรักหักพังของฟาโรห์ที่พวกเขาพบนั้นคล้ายกับตลับกระดาษสำหรับบรรจุกระสุนปืนในปากกระบอกปืน ("cartouche" ในภาษาฝรั่งเศส)ในรูปแบบที่เป็นสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณ คาร์ทูชสามารถใช้แทนคำในภาษาอียิปต์ที่แปลว่า "ชื่อ" โดยถูกปรากฏอยู่ในรายการสัญสัญลักษณ์ของการ์ดิเนอร์รหัสหมายเลข V10
และมีสัญลักษณ์คาร์ทูชครึ่งส่วน ซึ่งมีรหัสหมายเลข การ์ดิเนอร์ หมายเลข V11 (ตามที่ปรากฏด้านล่าง) ซึ่งมีความหมายแยกต่างหากในภาษาอียิปต์ เป็นตัวกำหนดสำหรับการกระทำและคำนามที่เกี่ยวข้องกับชิ้น เช่น "แบ่ง", "ไม่รวม"
V11
สัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณรูปคาร์ทูช ได้ใช้เป็นตัวกำหนดในภาษาอียิปต์ šn-(sh)n สำหรับ "วงจร" หรือ "วงแหวน"- (เช่น วงแหวนเชน หรือ คาร์ทูช) ซึ่งต่อมาคาร์ทูชได้ถูกใช้กับ "rn" ทีแปลว่า "ชื่อ" คำนี้สามารถสะกดเป็น "r" ด้วย "n" โดยสัญลักษณ์รูปปากจะอยู่เหนือสัญลักษณ์รูประลอกน้ำ
V10
D21:N35
นัมเลอา

นัมเลอา  เป็นเมืองและอำเภอทางตอนเหนือของอ่าวกาเยอลีที่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบูรู ประเทศอินโดนีเซีย เมืองนี้เป็นเมืองหลักของอำเภอบูรู
ดาวควาร์ก

ดาวควาร์ก (quark star) เป็นวัตถุทางดาราศาสตร์ที่อยู่ในสมมุติฐาน ที่อาจก่อตัวขึ้นหลังจากวัตถุผ่านการระเบิดของมหานวดารา ดาวควาร์กซึ่งมีควาร์กอยู่ในสถานะเปลือยเปล่านั้นจะรองรับแรงโน้มถ่วงของตัวมันเองโดยอาศัยความดันสถานะเสื่อมของควาร์ก ในลักษณะเช่นเดียวกับที่ดาวแคระขาวรองรับแรงโน้มถ่วงด้วยความดันสถานะเสื่อมของอิเล็กตรอน และที่ดาวนิวตรอนรองรับแรงโน้มถ่วงด้วยความดันสถานะเสื่อมของนิวตรอน
ดาวควาร์กมีอยู่จริงหรือไม่นั้นยังคงเป็นคำถามเปิดที่ต้องการศึกษาเพื่อหาคำตอบกันต่อไป แต่ถ้ามีจริง ดาวชนิดนี้น่าจะมีขนาดความโน้มถ่วงอยู่ระหว่างดาวนิวตรอนกับหลุมดำ และมีขนาดเล็กกว่าดาวนิวตรอน
วัตถุที่เรียกว่า RX J1856.5-3754 ในกลุ่มดาวมงกุฎใต้ และ XTE J1739-285 ในกลุ่มดาวคนแบกงู ซึ่งมีลักษณะเฉพาะเป็นไปตามสมบัติของดาวควาร์กได้รับการพิจารณาว่าอาจจะเป็นดาวควาร์ก
ประวัติ.
เมื่อแบบจำลองดาวนิวตรอนได้รับการเสนอครั้งแรกโดยฟริทซ์ ซวิคคี และวัลเทอร์ บาเดอในปี 1933 นิวตรอนถูกคิดว่าเป็นอนุภาคมูลฐานที่ไม่สามารถแตกตัวได้อีกแล้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้มีการค้นพบควาร์กแล้ว ความเป็นไปได้ของดาวควาร์กจึงได้ถูกพิจารณาขึ้นมา
การวิเคราะห์เกี่ยวกับดาวควาร์กถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1965 โดยดมิทรี อิวาเนนโก นักฟิสิกส์ของสหภาพโซเวียต
เซเรค

ในอักษรอียิปต์โบราณ เซเรค มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าปิดล้อม ซึ่งเป็นรูปสัญลักษณ์แทนส่วนหน้าของพระราชวังที่มีช่องหรือมีประตูล้อมรอบ ซึ่งปกติจะปรากฏรูปสัญลักษณ์ของเหยี่ยวฮอรัสอยู่ด้านบนโดยปกติ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้ทราบว่าข้อความที่อยู่ภายในสัญลักษณ์นั้นเป็นพระนามราชวงศ์ เซเรคได้ถูกใช้เป็นครั้งแรกเพื่อในการแยกพระนมออกจากรูปสัญลักษณ์อียิปต์โบราณ ซึ่งปรากฏมาก่อนคาร์ทูชในที่ถูกนำมาใช้แทนและทราบกันดีในช่วงสี่ราชวงศ์และช่วงเวลาห้าร้อยถึงเจ็ดร้อยปีในหลัง
ลักษณะของเซเรค.
เซเรคเป็นสัญลักษณ์ส่วนกรอบที่มีการประดับประดา ซึ่งจะประกอบไปด้วยทิวทัศน์ด้านหน้าพระราชวังและแผนผัง (มุมมองด้านบน) ของลานพระราชวัง คำว่า เซเรค มาจากภาษาอียิปต์ ซึ่งมีความหายตรงกับคำว่า "ด้านหน้าอาคาร (façade)" เซเรคที่แตกต่างกันบนวัตถุประเภทต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงรูปแบบต่าง ๆ มากมายของการตกแต่งส่วนหน้าอาคารทั้งในด้านความซับซ้อนและรายละเอียด ดูเหมือนว่าจะไม่มีกฎเกณฑ์ทางศิลปะที่เข้มงวดสำหรับการออกแบบเซเรคเอง
วัดมัชฌิมาวาส (จังหวัดปัตตานี)

วัดมัชฌิมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี มีที่ดินเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา
วัดมัชฌิมาวาส หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดกลาง ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระยายะหริ่ง (พ่าย) (ขณะนั้นเป็นพระยาพิพิธเสนามาตย์ฯ) เจ้าเมืองยะหริ่งคนแรกได้ย้ายเมือง จากตำบลบานา มาสร้างเมืองยะหริ่งที่ริมคลองยามู สร้างวัดกลางขึ้นมาเพราะอยู่กลางเมือง มีจุดประสงค์เพื่อประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการเมืองยะหริ่ง เมื่อ พ.ศ. 2360 พระยายะหริ่ง (พ่าย) ได้อัญเชิญหลวงพ่อทุ่งคา วัดทุ่งคา (ปัจจุบันเป็นวัดร้าง) พร้อมทั้งได้นิมนต์เจ้าอาวาสวัดทุ่งคา (ซึ่งขณะนั้นเหลือเจ้าอาวาสอยู่เพียงองค์เดียวเสนาสนะก็กำลังทรุดโทรม) มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
วัดกลางค่อย ๆ เสื่อมลง จนเมื่อ พ.ศ. 2411 วัดกลางก็ร้างลงหลวงพ่อทุ่งคาจึงถูกอัญเชิญมาไว้ที่วัดบูรพาราม ต่อมาหลวงวิฑูรธุรการ นายอำเภอยามู สถาปนาวัดกลางขึ้นใหม่และได้นิมนต์พระอาจารย์ไชยเส้งมาเป็นเจ้าอาวาส วัดกลางเป็นวัดร้างครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2539 หลวงพ่อแก้ว เจ้าอาวาสรูปสุดท้ายมรณภาพ ปัจจุบันวัดมัชฌิมาวาสมีเจ้าอาวาสคือ พระครูไพศาลขันตยาทร (สมยศ ขนฺติโก)
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ มีหลักฐานว่าบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2528 และศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร
ฮังตัวะฮ์จายา

ฮังตัวะฮ์จายา  เป็นพื้นที่ที่วางแผนไว้ในรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ที่รัฐบาลจัดตั้งในฐานะศูนย์กลางการบริหารของรัฐและสมาร์ตซิตีที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจ สังคม โครงสร้างพื้นฐาน และสันทนาการ ฮังตัวะฮ์จายาเป็นเทศบาลเดียวของรัฐมะละกาที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
เขตบริหาร.
เขตบริหารของเทศบาลฮังตัวะฮ์จายา มีตำบลดังต่อไปนี้
พระนามฮอรัสทองคำ

พระนามฮอร์-นุบ หรือ พระนามฮอรัสทองคำ เป็นหนึ่งในพระนามที่ฟาโรห์ทรงใช้เมื่อพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ พระนามฮอรัสทองคำจะเขียนด้วยรูปสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณของเทพฮอรัส (รูปนกเหยี่ยวหรือ"ฮอร์") ซึ่งอยู่บนรูปสัญลักษณ์ที่มีความหมายว่า ทองคำ (รูปสร้อยคอพร้อมจี้หรือ"นุบ") รวมถึงพระนามฉายาที่เพิ่มขึ้นมาให้กับฟาโรห์ ฟาโรห์เดนจากราชวงศ์ที่หนึ่งทรงเชื่อมโยงกับพระนามฮอรัสของพระองค์กับสัญลักษณ์อักษรอียิปต์โบราณที่แปลว่า ทองคำ และฟาโรห์ดเจอร์จากราชวงศ์ที่สี่ พระองค์ก็ทรงใช้พระนามฮอรัสทองคำแล้ว โดยในช่วงสมัยราชอาณาจักรก็ได้เพิ่มพระนามฮอรัสทองคำเข้าไปในตำแหน่งราชวงศ์แห่งอียิปต์โบราณแล้วอย่างแน่นอน พระนามฮอรัสทองคำและพระนามเนบตีเป็นพระนามที่ฟาโรห์ทรงใช้น้อยที่สุด
ลำดับเหตุการณ์อียิปต์โบราณ

นักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่เห็นด้วยกับแบบโครงและรายละเอียดจำนวนมากเกี่ยวกับลำดับเหตุการณ์อียิปต์โบราณ ฉันทามติทางวิชาการดังกล่าวเรียกว่าลำดับเหตุการณ์ของอียิปต์โบราณ ซึ่งเป็นการวางจุดเริ่มต้นของสมัยราชอาณาจักรเก่าในศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาล จุดเริ่มต้นของสมัยราชอาณาจักรกลางในศตวรรษที่ 21 ก่อนคริสตกาล และจุดเริ่มต้นของสมัยจักรวรรดิอียิปต์ในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 ก่อนคริสตกาล
ถึงแม้จะมีความเห็นอันเป็นเอกฉันท์ดังกล่าว แต่ความไม่เห็นด้วยกันก็ยังคงอยู่ภายในเครือข่ายด้านวิชาการ ซึ่งส่งผลให้ลำดับเหตุการณ์ต่างกันออกไปประมาณ 300 ปีในช่วงสมัยราชวงศ์ตอนต้นแห่งอียิปต์ ไปจนถึง 30 ปีในสมัยราชอาณาจักรใหม่ และอีกจำนวนไม่กี่ปีในช่วงสมัยปลายแห่งอียิปต์โบราณ
นอกจากนี้ ยังมี "ลำดับเหตุการณ์อื่น" อีกจำนวนหนึ่งที่อยู่นอกฉันทามติทางวิชาการ เช่น "ลำดับเหตุการณ์ใหม่" ที่เสนอในคริสต์ทศวรรษที่ 1990 ซึ่งได้ลดช่วงเวลาของสมัยราชอาณาจักรใหม่ลงมากถึง 350 ปี หรือ "ลำดับเหตุการณ์กลาสโกว์" (ซึ่งเสนอขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1978 – ค.ศ. 1982) ซึ่งได้ลดช่วงเวลาของสมัยราชอาณาจักรใหม่ลงไปมากถึง 500 ปี
ภาพรวม.
ฉันทามติทางวิชาการเกี่ยวกับแบบโครงทั่วไปของลำดับเหตุการณ์โดยทั่วไปในปัจจุบันในการศึกษาไอยคุปต์วิทยาไม่ผันผวนมากนักในช่วง 100 ปีที่ผ่านมา สำหรับสมัยราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์ ซึ่งมีฉันทามติที่ผันผวนมากว่าสองสามศตวรรษ แต่สำหรับสมัยราชอาณาจักรกลางและสมัยราชอาณาจักรใหม่นั้นคงตัวภายในไม่กี่ทศวรรษ ตารางดังกล่าวแสดงโดยการเปรียบเทียบลำดับเหตุการณ์ตามที่นักไอยคุปต์วิทยาสองคนให้ไว้ โดยชุดแรกครั้งแรกเขียนในปี ค.ศ. 1906 และชุดที่สองในปี ค.ศ. 2000 (ช่วงเวลาทั้งหมดในตาราง คือ ปีก่อนคริสตกาล)
ความแตกต่างระหว่างชุดช่วงเวลาทั้งสองชุดเป็นผลมาจากการค้นพบเพิ่มเติมและความเข้าใจที่ละเอียดยิ่งขึ้นของหลักฐานแหล่งที่มาที่ยังไม่สมบูรณ์มากนัก ตัวอย่างเช่น บรีสเตดได้เพิ่มผู้ปกครองในราชวงศ์ที่ยี่สิบ ซึ่งไม่มีการศึกษาเพิ่มเติม หลังจากแมนิโธแล้ว บรีสเตดยังเชื่อว่าราชวงศ์ทั้งหมดสถาปนาขึ้นต่อกันเป็นลำดับ แต่ปัจจุบันเป็นที่ทราบกันดีว่ามีหลายราชวงศ์ที่อยู่คาบเกี่ยวในเวลาเดียวกัน การแก้ไขเหล่านี้ส่งผลให้ลำดับเหตุการณ์แบบเดิมลดลงถึง 400 ปีในช่วงของราชวงศ์ที่หนึ่งแห่งอียิปต์
เหตุโจมตีในแคร์ซอน เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566

ในช่วงบ่ายของวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 ระหว่างการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย กองทัพรัสเซียได้ระดมยิงใส่เมืองแคร์ซอนและเมืองอื่น ๆ ในแคว้นแคร์ซอน ทางภาคใต้ของประเทศยูเครน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 24 คน และบาดเจ็บ 45 คน
การโจมตี.
ในเขตกอราแบลนือของเมืองแคร์ซอน รัสเซียได้ยิงถล่มไฮเปอร์มาร์เก็ต "แอปิตแซนตร์" สาขาเดียวที่ยังคงเปิดให้บริการในเมือง ส่วนในใจกลางเมือง รัสเซียได้ยิงถล่มซูเปอร์มาร์เก็ต "อาแตแบ", สถานีบริการน้ำมัน "อ็อกกอ", อาคารที่อยู่อาศัยประชาชน, ร้านอุปกรณ์ช่าง, โรงงาน และสถานีรถไฟ กระสุน 539 นัดถูกยิงจากปืนใหญ่, รถถัง, เครื่องยิงเบเอม-21 กราด, อากาศยาน และโดรนของรัสเซียใส่เมืองตลอดทั้งวัน
นอกจากนี้ ชุมชนอื่น ๆ อีกหลายแห่งในแคว้นแคร์ซอนก็ถูกระดมยิงเช่นกัน ส่งผลให้พนักงานด้านพลังงาน 3 คนเสียชีวิตใกล้หมู่บ้านสแตปานิวกา และชาวบ้าน 1 คนเสียชีวิตในสวนของเขาเองที่หมู่บ้านตอการิวกา
ในช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น ปรากฏว่ามีผู้เสียชีวิต 23 คน และบาดเจ็บ 46 คน (ในจำนวนนี้เป็นเด็ก 2 คน) ในเมืองแคร์ซอนและแคว้นแคร์ซอน ต่อมาในวันที่ 8 พฤษภาคม ผู้บาดเจ็บคนหนึ่งเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ส่งผลให้ยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 24 คน
ปฏิกิริยา.
วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ประธานาธิบดียูเครน เผยแพร่ภาพถ่ายความเสียหายจากเหตุโจมตีครั้งนี้ พร้อมทั้งเขียนว่า
 โลกต้องเห็นและรับรู้เหตุการณ์นี้ สถานีรถไฟและสถานีเปลี่ยนเส้นทาง บ้านเรือน ร้านอุปกรณ์ช่าง ร้านขายของชำ ปั๊มน้ำมัน คุณรู้ไหมว่าสถานที่เหล่านี้มีอะไรที่เหมือนกัน? รอยเลือดที่รัสเซียทิ้งไว้กับกระสุนของพวกนั้น กระสุนที่ใช้สังหารพลเรือนในเมืองแคร์ซอนและแคว้นแคร์ซอน จนถึงตอนนี้คนตายไปแล้ว 21 คน! บาดเจ็บ 48 คน! ทั้งหมดเป็นพลเรือน! ภายในไม่ถึงวัน! ในพื้นที่เดียว! ผมขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวและบุคคลอันเป็นที่รักของผู้เสียชีวิต พวกเราจะไม่มีวันให้อภัยคนผิด มาร่วมกันเอาชนะประเทศที่ชั่วร้ายและล่าตัวคนผิดทั้งหมดมารับผิดชอบ!
ออแลกซันดร์ ปรอกูดิน ผู้ว่าการแคว้นแคร์ซอน ประกาศห้ามประชาชนในแคว้นออกจากเคหสถานตั้งแต่เย็นวันศุกร์จนถึงเช้าวันจันทร์ นอกจากนี้ ฝ่ายบริหารการทหารประจำแคว้นยังประกาศไว้ทุกข์เป็นเวลา 3 วัน ได้แก่วันที่ 4, 5 และ 6 พฤษภาคม โดยเริ่มตั้งแต่เวลา 12:00 น. ของวันที่ 4 พฤษภาคม
ดาวมวลอัดแน่น

ดาวมวลอัดแน่น (compact star) เป็นชื่อที่ใช้ในฟิสิกส์ดาราศาสตร์สำหรับเรียกดาวแคระขาว ดาวนิวตรอน และ หลุมดำ วัตถุเหล่านี้มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับขนาดต่อมวลของดาวฤกษ์ปกติ
ดาวแคระขาวและดาวนิวตรอนเรียกอีกอย่างว่า ดาวสถานะเสื่อม (degenerate star) เพราะดาวแคระขาวได้รับแรงค้ำจุนจากความดันสถานะเสื่อมของอิเล็กตรอน ส่วนดาวนิวตรอนได้รับแรงค้ำจุนจากความดันสถานะเสื่อมของนิวตรอน นอกจากนี้แล้ว ยังมีการเสนอทฤษฎีความเป็นไปได้เกี่ยวกับการมีอยู่ของ ดาวควาร์ก ซึ่งเป็นดาวที่ได้รับแรงค้ำจุนจากความดันสถานะเสื่อมของควาร์กด้วย
จุดสิ้นสุดของวิวัฒนาการของดาวฤกษ์.
ดาวมวลอัดแน่นถือเป็นช่วงสุดท้ายของวิวัฒนาการของดาวฤกษ์
เมื่อดาวฤกษ์ส่องแสง มันจะสูญเสียพลังงานในตัวเองไปเรื่อย ๆ พลังงานที่สูญเสียไปจากพื้นผิวที่แผ่รังสีจะสมดุลกับพลังงานที่เกิดจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันภายในดาวฤกษ์ แต่การตายของดาวฤกษ์จะเริ่มขึ้นเมื่อดาวฤกษ์หมดพลังงาน ก๊าซร้อนภายในไม่สามารถรองรับน้ำหนักของดาวฤกษ์ได้ และถูกอัดเข้าไปภายในจนกลายเป็นดาวที่มีความหนาแน่นสูง นั่นก็คือดาวมวลอัดแน่น
ความแตกต่างระหว่างดาวแคระขาวหรือดาวนิวตรอนกับดาวฤกษ์เดิมนั้นอาจสามารถอธิบายได้โดยการเปรียบเทียบกับความแตกต่างระหว่างความหนาแน่นของแข็งและก๊าซ
เวลาที่ดาวแคระขาวต้องใช้เวลาในการเย็นตัวเพื่อกลายเป็นดาวแคระดำนั้นยาวนานกว่าอายุของเอกภพในปัจจุบันมาก
ภาษามลายูนาตูนา

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษามลายูนาตูนา  เป็นวิธภาษาของภาษามลายูที่พูดโดยผู้คนบนหมู่เกาะนาตูนาและพื้นที่โดยรอบ ภาษามลายูนาตูนามีความคล้ายคลึงกับภาษามลายูตรังกานู เนื่องจากกล่าวกันว่าดาตุก กายา ผู้ปกครองนาตูนาองค์แรก เป็นลูกหลานจากอาณาจักรปัตตานีที่เคยควบคุมคาบสมุทรมลายูตอนเหนือ (รัฐกลันตันและรัฐตรังกานู)
ภาษาย่อย.
ภาษามลายูนาตูนาแบ่งออกเป็นภาษาย่อยได้ ดังนี้;
ภาษามลายูสงขลา

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษามลายูสงขลา (หรือผู้พูดภาษานี้เรียกว่า "Pasa Nayu Singgora") เป็นวิธภาษาของภาษามลายูที่พูดกันในจังหวัดสงขลา ประเทศไทย ภาษามลายูสงขลาเกิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมมลายูกับภาษาและวัฒนธรรมไทย ภาษานี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของภาษามลายู-ปัตตานีที่มีผู้พูดบริเวณชายแดนมาเลเซีย–ไทย
บริเวณที่มีผู้พูด.
ภาษามลายูสงขลามีผู้พูดในบริเวณอำเภอทางตอนใต้ของจังหวัดสงขลา โดยผู้พูดเรียกภาษานี้ว่า "Pasa Nayu Singgora" หรือในภาษามลายูมาตรฐานเรียกเป็น "Bahasa Melayu Singgora" มีผู้พูดภาษานี้ในอำเภอสะบ้าย้อย อำเภอเทพา อำเภอนาทวี อำเภอจะนะ อำเภอสะเดา และยังมีผู้พูดในระดับเล็ก ๆ ที่อำเภอคลองหอยโข่ง อำเภอหาดใหญ่ อำเภอนาหม่อม อำเภอเมืองสงขลา และอำเภอสิงหนคร
คำศัพท์.
ตัวอย่างข้างล่างเทียบคำศัพท์มลายูสงขลาบางส่วนกับคำแปลภาษาไทย
เลิฟเวอร์ (เพลงเทย์เลอร์ สวิฟต์)

"เลิฟเวอร์"  เป็นเพลงที่ประพันธ์และขับร้องโดยนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 7 ของเธอในชื่อเดียวกัน (2019) เป็นการมุ่งสร้างสรรค์บทเพลงรักอมตะ สวิฟต์ประพันธ์เพลงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและผูกพัน โดยใช้วิธีปรับแต่งคำสาบานของคู่บ่าวสาวที่กล่าวในการแต่งงานเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสะพาน โดยใช้คำคล้องจองของเจ้าสาวว่า "Something old" (หมายถึง ครอบครัวเดิม) ผลิตร่วมกับแจ็ก แอนโตนอฟฟ์ เพลงนี้เป็นการผสมผสานระหว่างแนวเพลงคันทรีและอินดีโฟล์กในจังหวะวอลซ์ ขับเคลื่อนด้วยกีตาร์อะคูสติก การผลิตเพลงบัลลาดที่ได้รับอิทธิพลแนวย้อนยุคซึ่งประกอบด้วยกลองเล็ก เปียโน เครื่องสาย พิซซิกาโต และเสียงร้องที่ก้องกังวาน
รีพับลิกเรเคิดส์ได้เปิดตัวเพลง "เลิฟเวอร์" สำหรับดิจิทัลดาวน์โหลดและสตรีมในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2019; เพลงนี้ได้กลายเป็นซิงเกิลวิทยุลำดับที่สามของอัลบั้มในเดือนถัดไป สวิฟต์และดรูว์ เคิร์สช์ กำกับมิวสิกวิดีโอ ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม เป็นเรื่อวราวการติดตามคู่รักที่อาศัยอยู่ในบ้านตุ๊กตาในลูกโลกหิมะ โดยเพลง "เลิฟเวอร์" เวอร์ชันต่าง ๆ สามเวอร์ชันได้ปล่อยตัว ได้แก่ เวอร์ชันรีมิกซ์ที่มีนักร้องชาวแคนาดา ชอว์น เมนเดส เวอร์ชันรีมิกซ์ออเคสตราจากการแสดงของสวิฟต์ที่งานอเมริกันมิวสิกอะวอดส์ 2019 ในชื่อ "เฟิร์สแดนซ์รีมิกซ์" และเวอร์ชันการแสดงสดที่คอนเสิร์ตซิตีออฟเลิฟเวอร์ 2019 ของสวิฟต์
นักวิจารณ์เพลงยกย่องเพลง "เลิฟเวอร์" พวกเขาคิดว่าเป็นเนื้อเพลงที่ดึงดูดอารมณ์และการผลิตที่โรแมนติก หลายคนชื่นชมการผลิตที่ชวนให้นึกถึงอัลบั้มแรก ๆ ของสวิฟต์ สิ่งพิมพ์ต่าง ๆ รวมถึง"บิลบอร์ด", "คอมเพล็กซ์" และ"พิตช์ฟอร์ก" ได้นำเสนอเพลงไว้ในรายการสิ้นปี ค.ศ. 2019 เป็นเพลงเดี่ยวเพลงแรกของสวิฟต์ ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเพลงแห่งปีจากงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ค.ศ. 2020 และวิดีโอของสวิฟต์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ถึงสองครั้ง ซิงเกิลนี้ขึ้นอันดับสูงสุดในสิบอันดับแรกในออสเตรเลีย แคนาดา สหรัฐอเมริกา ไอร์แลนด์ เลบานอน นิวซีแลนด์ และสิงคโปร์ และได้รับการรับรองระดับแพลตินัมหลายรายการในสามประเทศแรก
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ภาษามลายูดิลี

ภาษามลายูดิลี เป็นภาษาครีโอลฐานมลายูที่มีผู้พูดในดิลี ประเทศติมอร์-เลสเต โดยเฉพาะในกัมปุงอาโลร์ ผู้เชี่ยวชาญรายงานว่า ก่อนที่ภาษานี้จะกลายเป็นภาษาแม่ของประชากรหลายคน ภาษานี้เคยเป็นภาษาพิดจินมาก่อน (Bloomfield, 1933; Hall, 1966) จากนั้นจึงมีการพัฒนาภาษานี้จนกลายสถานะเป็นภาษาครีโอลที่ใช้ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในสังคมที่กว้างขึ้น (Todd, 1974:50)
ทะเลนาตูนา

ทะเลนาตูนา  เป็นทะเลน้ำตื้นที่กว้างขวาง ตั้งอยู่รอบอำเภอนาตูนาที่ทางใต้ติดกับหมู่เกาะรีเยา ทางตะวันออกติดกับอำเภอลิงกา และทางตะวันตกติดเกาะบอร์เนียวกับหมู่เกาะบังกาเบอลีตุง ส่วนตรงกลางทะเลคือหมู่เกาะบาดัซและกลุ่มเกาะตัมเบอลัน พื้นที่ทะเลส่วนใหญ่อยู่ในน่านน้ำอาณาเขตของประเทศอินโดนีเซีย โดยทะเลนี้เป็นบริเวณตอนใต้สุดของทะเลจีนใต้และในทางทางธรณีวิทยาถือเป็นส่วนหนึ่งของไหล่ทวีปซุนดา ขอบทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้เชื่อมกับทะเลชวาผ่านช่องแคบการีมาตากับกัซปาร์ทางตะวันออก และทางตะวันตกของเบอลีตุง และเชื่อมกับช่องแคบมะละกาทางตะวันตกผ่านช่องแคบเบอร์ฮาลากับสิงคโปร์
ทางองค์การอุทกศาสตร์สากล (IHO) ไม่ได้ระบุทะเลนาตูนาใน "Limits of Oceans and Seas" พิมพ์ครั้งที่ 3 (1953) แต่พื้นที่ที่ล้อมรอบด้วยทะเลนาตูนาถือเป็นส่วนใต้ของทะเลจีนใต้ ฉบับร่าง "Limits of Oceans and Seas" ของ IHO ใน ค.ศ. 1986 เสนอทะเลนาตูนา ซึ่งทอดตัวไปจากเกาะนาตูนาและเกาะอานัมบัซทางใต้ไปจนถึงหมู่เกาะเบอลีตุง อย่างไรก็ตาม ฉบับร่างใน ค.ศ. 1986 ไม่ได้รับการอนุมัติ
ราชวงศ์ของอียิปต์โบราณ

ในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ ราชวงศ์เป็นกลุ่มผู้ปกครองที่มีชาติกำเนิดร่วมกัน โดยปกติแล้วผู้ปกครองแห่งอียิปต์จะแบ่งออกเป็นจำนวนสามสิบสามราชวงศ์ แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นเสมอไป โดยปกติแล้ว ราชวงศ์ดังกล่าวจะถูกจัดกลุ่มโดยนักวิชาการสมัยใหม่เป็น "ช่วงสมัยราชอาณาจักร" และ "ช่วงสมัยระหว่างกลาง"
การแบ่งกลุ่มฟาโรห์ออกเป็นสามสิบราชวงศ์นั้นมาจากแมนิโธ ซึ่งเป็นนักบวชชาวอียิปต์ในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ซึ่งหนังสือ "แอกิปเทียกา" นั้นน่าจะเขียนขึ้นในช่วงที่มีผู้ปกครองอียิปต์ที่พูดภาษากรีกหรือราชวงศ์ทอเลมี แต่คงหลงเหลืออยู่เพียงเศษเสี้ยวและบทสรุปเท่านั้น ชื่อของสองราชวงศ์สุดท้ายคือ ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดที่ปกครองในช่วงเวลาสั้นๆ และราชวงศ์ทอเลมีที่ปกครองอียิปต์ในช่วงเวลาที่ยาวนานกว่านั้นเป็นชื่อเรียกในช่วงเวลาภายหลัง
ถึงแม้ว่าจะมีการใช้กันอย่างแพร่หลายและมีประโยชน์ แต่ระบบการจัดกลุ่มนั้นก็ยังคงมีข้อบกพร่อง บางราชวงศ์ปกครองเพียงส่วนหนึ่งของอียิปต์และปกครองอยู่ในคาบเกี่ยวเวลาเดียวกันราชวงศ์อื่นในเมืองอื่น หรือราชวงศ์ที่เจ็ด ซึ่งอาจจะไม่มีอยู่เลย ส่วนราชวงศ์ที่สิบดูเหมือนจะเป็นการปกครองต่อของราชวงศ์ที่เก้า และอาจจะมีราชวงศ์ในบริเวณอียิปต์บนอีกหนึ่งหรือหลายราชวงศ์ก่อนหน้าช่วงการปกครองของราชวงศ์ที่หนึ่งแห่งอียิปต์
รายชื่อราชวงศ์ในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ.
ราชวงศ์ก่อนช่วงการปกครองของราชวงศ์ทอเลมีจำนวน 31 ราชวงศ์ตามระยะเวลาการปกครอง (ช่องละ 25 ปี), แต่ละราชวงศ์จะปรากฏเป็นรูปกล่อง(หน่วย)สี สมัยช่วงต้นยุคราชวงศ์ต้นและสมัยสามราชอาณาจักรคือสีน้ำเงิน โดยสีที่เข้มกว่าหมายถึงเก่าแก่กว่า ช่วงสมัยระหว่างกลางคือสีแดง สีส้ม และสีเหลือง โปรดทราบว่าหลายราชวงศ์สามารถปกครองจากเมืองต่างๆ พร้อมกันได้ในช่วงสมัยระหว่างกลางและช่วงปลายของมัยราชอาณาจักรกลาง โดยช่วงเวลาการปกครองของราชวงศ์มักจะใกล้เคียงกันมาก ซึ่งด้านบนใช้ช่วงเวลาของเทมเพลตรายการราชวงศ์แห่งอียิปต์
โรแมนดีซี ไททานิก

โรแมนดีซี ไททานิก (อังกฤษ: Romandisea Titanic) เป็นแบบจำลองเท่าขนาดจริงของเรืออาร์เอ็มเอส "ไททานิก" ที่ยังสร้างไม่เสร็จ ตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ซึ่งไม่มีทางออกสู่ทะเล โครงการได้รับการรายงานครั้งแรกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เรือมีขนาดเท่ากับเรืออาร์เอ็มเอส "ไททานิก" ลำดั้งเดิม ของเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก เรือจำลองดังกล่าวคาดว่าจะเป็นจุดศูนย์กลางของรีสอร์ต Romandisea และจะรวมถึงโรงแรมที่พักค้างคืนด้วย มันจะถูกเทียบท่าอย่างถาวรในอ่างเก็บน้ำในแม่น้ำฉีเจียง ซึ่งเป็นสาขาย่อยของแม่น้ำฝู ที่พิกัด ในเทศมณฑลต้าอิง มณฑลเสฉวน
ฟาโรห์อานาต-เฮร์

หลักฐานยืนยัน.
อานาต-เฮร์ ทรงได้รับการยืนยันด้วยตราประทับแมลงสคารับจำนวนสองชิ้น หนึ่งในนั้นทำจากหินสบู่และอาจจะมีต้นกำเนิดมาจากเมืองบูบาสทิสในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ไม่ปรากฏพระนามของพระองค์อยู่ในบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่ปรับปรุงใหม่ในช่วงสมัยรามเสส และเป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์เบื้องต้นที่เกี่ยวข้องกับผู้ปกครองในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง
ผู้ปกครอง เจ้าชาย หรือหัวหน้าเผ่า.
ผู้ปกครอง.
ตราประทับดังกล่าวได้ระบุว่า พระองค์ทรงพระราชอิสริยยศเป็น"เฮกา-คาซุต" ซึ่งแปลว่า "ผู้ปกครองแห่งต่างแดน" ซึ่งถือเป็นพระราชอิสริยยศที่ใช้ในผูปกครองชาวฮิกซอสในช่วงแรก ดังนั้น เยือร์เกิน ฟ็อน เบ็คเคอราท จึงเสนอความเห็นว่า อานาต-เฮร์ ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์ของราชวงศ์ที่สิบหก และทรงเป็นข้าราชบริพารของผู้ปกครองชาวฮิกซอสแห่งราชวงศ์ที่สิบห้า แต่อย่างไรก็ตาม การตีความใหม่ราชวงศ์ที่สิบหกว่าเป็นการจัดกลุ่มของข้าหลวงของผู้ปกครองชาวฮิกซอวนั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ นักไอยคุปต์วิทยาบางคนรวมถึง ไรฮอล์ท, ดาร์เรล เบเกอร์ และจานีน บูร์เรียว เชื่อว่าราชวงศ์ที่สิบหกได้ปกครองบริเวณธีบส์อย่างเป็นอิสระราวประมาณ 1650 – 1580 ปีก่อนคริสตกาล
เจ้าชาย.
ตราประทับดังกล่าวไม่พบระนามของพระองค์อยู่วงคาร์ทูช และไม่ปรากฏหลักฐาน ดังนั้น พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์ เอ็น. จี. แอล. แฮมมอนด์ จึงเสนอว่าพระองค์อาจจะทรงเป็นเจ้าชายชาวฮิกซอส ในช่วงการขึ้นมามีอำนาจของราชวงศ์ที่สิบห้าที่อะวาริส
หัวหน้าเผ่า.
หลังจากหลักฐานที่ไม่ปรากฏพระนามในคาร์ทูช คิม ไรฮอล์ทยังให้เหตุผลว่า พระองค์ทรงไม่เคยขึ้นครองราชย์ในฐานะผู้ปกครองของอียิปต์ล่าง นอกจากนี้ ไรฮอล์ทยังชี้ให้เห็นถึงรูปแบบและการออกแบบของตราประทับของพระองค์ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะเป็นตราประทับที่สร้างขึ้นในช่วงราชวงศ์ที่สิบสอง ดังนั้น ไรฮอล์ทจึงให้เหตุผลว่า พระองค์ทรงเป็นหัวหน้าเผ่าจากคานาอันร่วมสมัยกับราชวงศ์ดังกล่าวและผู้ที่อาจจะมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับอียิปต์ ตามคำกล่าวของไรฮอล์ท พระนาม "เฮกา-คาซุต" ซึ่งเป็นข้อโต้เถียงหลักสำหรับช่วงเวลาของราชวงศ์ที่สิบห้า ซึ่งยังพบในตราประทับจากราชวงศ์ที่สิบสองและสิบสี่ และไม่สามารถใช้เพื่อระบุช่วงเวลาที่ทรงมีพระชนม์ชีพของพระองค์ได้อย่างแน่ชัด
ซาวส์เฟกบัตโอเค

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ซาวส์เฟกบัตโอเค  เป็นพอดแคสต์สุขนาฏกรรมรายสัปดาห์ที่เน้นในเรื่องเอเซ็กชวลและเอโรแมนติก พอดแคสต์ดำเนินรายการโดยซาราห์ คอสเทลโล (Sarah Costello) และเคย์ลา คาสไซกา (Kayla Kaszyca) ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยมิชิแกน ทุก ๆ วันอาทิตย์ คอสเทลลาและคาสไซกา "พูดคุยเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความรัก ความสัมพันธ์ เพศวิถี และเรื่องอื่น ๆ อีกมากมายที่พวกเขายังไม่เข้าใจ"
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 พอดแคสต์ได้รับรางวัลดิสคัฟเวอร์พอด 2020 ในสาขา "พอดแคสต์วัฒนธรรมแอลจีบีทียอดเยี่ยม"
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอียิปต์พีทรี

ประวัติ.
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นศูนย์ทรัพยากรการสอนสำหรับภาควิชาโบราณคดีอียิปต์และนิรุกติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยคอลเลจ ในเวลาเดียวกันกับที่แผนกนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1892 ชุดสะสมในช่วงแรกเริ่มต้นได้รับการบริจาคโดยนักเขียนอะมีเลีย เอดเวิดส์ วิลเลียม แมตทิว ฟลินเดอส์ พีทรี ซึ่งเป็นศาสตราจารย์คนแรกได้ทำการขุดค้นที่สำคัญหลายครั้ง และในปี ค.ศ. 1913 พีทรีได้ขายชุดสะสมโบราณวัตถุของอียิปต์ให้กับมหาวิทยาลัยคอลเลจ สร้างชุดสะสมโบราณวัตถุอียิปต์ของฟลินเดอส์ พีทรี และเปลี่ยนพิพิธภัณฑ์ให้เป็นหนึ่งในคอลเล็กชันชั้นนำนอกประเทศอียิปต์ โดยชุดสะสมดังกล่าวจัดแสดงครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 พีทรีได้ขุดค้นสถานที่สำคัญหลายสิบแห่งในเส้นทางอาชีพของเขา รวมถึงสุสานสมัยโรมันที่ฮาวารา ซึ่งมีชื่อเสียงจากภาพเหมือนมัมมี่ที่สวยงามในรูปแบบโรมันคลาสสิก อะมาร์นา ซึ่งเมืองของฟาโรห์อะเคนอาเตน และพีระมิดแท้แห่งแรกที่ไมดุม ซึ่งเขาได้ค้นพบหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับการทำมัมมี่
ของสะสมและห้องสมุดได้รับการจัดไว้ในห้องจัดแสดงภายในอาคารหลักของมหาวิทยาลัย และหนังสือนำเที่ยวได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1915 ในช่วงแรก ผู้เข้าชมคอลเลกชั่นเป็นนักศึกษาและนักวิชาการ ซึ่งไม่ได้เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชม พีทรีได้เกษียณจากมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน (UCL) ในปี ค.ศ. 1933 ถึงแม้ว่าผู้สืบทอดของเขาจะยังคงเพิ่มชุดสะสมต่างๆ ต่อไป โดยขุดในส่วนอื่นๆ ของอียิปต์และซูดาน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1939–1945) ของสะสมได้รับการบรรจุและย้ายออกจากลอนดอนเพื่อความปลอดภัย และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ก็ได้มีการย้ายไปยังที่เป็นคอกม้าเก่า ซึ่งยังคงอยู่ติดกับห้องสมุดวิทยาศาสตร์ ดี.เอ็ม.เอส วัตสัน ของยูซีแอล
สเกนต์

มงกุฎสเกนต์เป็นตัวแทนของพระราชอำนาจของฟาโรห์เหนืออียิปต์ที่เป็นปึกแผ่นทั้งหมด ซึ่งมีสัญลักษณ์สัตว์สองตัว คือ งูเห่าอียิปต์หรือที่เรียกว่า อูเรอุส ที่พร้อมที่จะโจมตี โดยเป็นสัญลักษณ์ของเทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพีแห่งอียิปต์ล่าง และอีแร้งอียิปต์ ซึ่งเป็นตัวแทนของเทพีเนคเบต ผู้ที่ทรงปกครองอียิปต์บน ซึ่งสัญลักษณ์ทั้งสองก็จะติดอยู่ที่ด้านหน้าของมงกุฎสเกนต์ และเรียกสิ่งนั้นว่า "สองสตรี"
ประวัติ.
การประดิษฐ์สร้างมงกุฎสเกนต์นั้น ซึ่งมีเกี่ยวข้องในช่วงสมัยราชวงศ์ที่หนึ่งของฟาโรห์เมเนส แต่ฟาโรห์พระองค์แรกที่ทรงเริ่มสวมมงกุฎคู่ คือ ฟาโรห์ดเจตจากราชวงศ์ที่หนึ่ง โดยปรากฏศิลาจารึกแสดงให้เห็นว่าเทพฮอรัสของพระองค์ทรงสวมมงกุฎดังกล่าว
รายพระนามผู้ปกครองบนศิลาปาแลร์โมนั้น ซึ่งขึ้นต้นด้วยพระนามของฟาโรห์จากอียิปต์ล่าง (ปัจจุบันคิดว่าเป็นตำนานผู้ปกครองครึ่งคนครึ่งเทพ) ซึ่งทรงสวมมงกุฏแดง แสดงถึงการรวมประเทศด้วยการมอบมงกุฎสเกนต์ให้กับราชวงศ์ที่หนึ่งและฟาโรห์ในสมัยต่อมาทั้งหมด ในทางกลับกัน ชิ้นส่วนของศิลาไคโรได้แสดงให้เห็นผู้ปกครองยุคก่อนประวัติศาสตร์ทรงสวมมงกุฎสเกนต์อยู่แล้ว
ด้านโบราณคดี.
เช่นเดียวกับ กรณีของมงกุฎเดชเรต และมงกุฏเฮดเจต ไม่ปรากฏว่ามีมงกุฎสเกนต์ใดหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน และเป็นที่ทราบมาจากเฉพาะจากรูปสลัก ภาพสลัก จารึก และนิทานโบราณเท่านั้น
ตำนานเทพปกรณัม.
ในบรรดาเทพเจ้าที่บางครั้งก็สวมมงกุฏคู่ ได้แก่ เทพฮอรัส และเทพอาตุมหรือเทพรา ซึ่งทั้งสองเป็นทรงตัวแทนของฟาโรห์หรือทรงมีความสัมพันธ์พิเศษกับฟาโรห์