โบอิง 757

โบอิง 757  เป็นอากาศยานแบบใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว มีพิสัยบินระยะกลาง-ไกล ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยเริ่มให้บริการมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1983 เพื่อทดแทนโบอิง 727 และเสริมในเส้นทางที่เป็นจุดอ่อนของ767 ทั้งนี้เครื่องบิน 757 ลำที่ 1,050 และเป็น 757 ลำสุดท้าย ผลิตแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2004 และส่งมอบให้กับช่างไห่แอร์ไลน์ โดยมีโบอิง วาย1และโบอิง 787 ดีมไลน์เนอร์เป็นรุ่นทดแทนต่อไป
ลักษณะ.
ภาพรวม.
โบอิง 757 เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ โดยมีระบบครีบและหางเสือเดียว แต่ละปีกมีแผ่นแสลทห้าแผง, แฟลปแบบหนึ่งและสองชั้น, เอละรอนภายนอก และสปอยเลอร์หกแผง โดยส่วนมาก ระบบปีกจะมีลักษณะเหมือนกันทั้งรุ่น 757 ลำตัวเครื่องบินมีการรวมพื้นผิวปีกพลาสติกเสริมคาร์บอนไฟเบอร์, เคฟลาร์แฟร์ริ้งและแผงการเข้าถึง ซึ่งช่วยลดน้ำหนักโดยรวม 2,100 ปอนด์ (950 กิโลกรัม)
เพื่อกระจายน้ำหนักของเครื่องบินบนพื้นดิน บนโบอิง 757 มีอุปกรณ์เชื่อมโยงไปถึงล้อลงจอดทั้งสามที่พับเก็บได้ ที่มีสี่ล้อในแต่ละล้อหลักและสองสำหรับล้อบริเวณหัวเครื่อง ล้อลงจอดได้รับการออกแบบมาให้สูงกว่าเครื่องบินลำตัวแคบก่อนหน้าของโบอิง เพื่อให้กิจกรรมบนพื้นดินมีความง่ายขึ้น ในปีค.ศ. 1982 โบอิง 757-200 กลายเป็นอากาศยานไอพ่นลำแรกที่เสนอเบรกคาร์บอนที่มีความยั่งยืน บนรุ่น 757-300 ที่ยวกว่า บริเวณหางเครื่องจะติดตั้งเทลสกิดที่พับเก็บได้ เพื่อป้องกันความเสียหายหากส่วนหางสัมผัสกับพื้นผิวทางวิ่งในระหว่างการบินขึ้น
นอกจากระบบอุปกรณ์การบินทั่วไปและระบบคอมพิวเตอร์แล้ว โบอิง 757 ยังใช้หน่วยพลังงานเสริมระบบพลังงานไฟฟ้าและชิ้นส่วนไฮดรอลิกเดียวกับบนเครื่องบินโบอิง 767 โดยนักบินที่มีใบอนุญาตสำหรับการบินโบอิง 757 แล้ว ยังสามารถบินเครื่องบินโบอิง 767 ได้ สิ่งนี้จะช่วยลดคาใช้จ่ายสำหรับสายการบินมีเครื่องบินทั้งสองประจำการในฝูงบิน
ระบบการบิน.
ห้องนักบินของ 757 ใช้หน้าจอ CRT ของ Rockwell Collins หกจอเพื่อแสดงเครื่องมือการบิน เช่นเดียวกับระบบเครื่องมือการบินอิเล็กทรอนิกส์ (EFIS) และตัวบ่งชี้เครื่องยนต์และระบบแจ้งเตือนลูกเรือ (EICAS) ระบบเหล่านี้ช่วยให้นักบินสามารถจัดการงานตรวจสอบที่วิศวกรการบินทำก่อนหน้านี้ได้ ระบบการจัดการการบินที่ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่ารุ่นก่อนที่ใช้บนโบอิง 747 ที่มีระบบนำทางและฟังก์ชันอื่นๆ เป็นแบบอัตโนมัติ ในขณะที่ระบบลงจอดอัตโนมัติช่วยอำนวยความสะดวกในการลงจอดด้วยเครื่องมือ ILS ในสภาพทัศนวิสัยต่ำกว่า 490 ฟุต (150 ม.) ระบบนำร่อง (IRS) ซึ่งเปิดตัวพร้อมกับ 757-200 เป็นระบบแรกที่มีคุณสมบัติไจโรแสงเลเซอร์ บนเครื่อง 757-300 ห้องนักบินได้รับการอัพเกรดประกอบด้วยคอมพิวเตอร์จัดการการบิน Honeywell Pegasus, EICAS และระบบซอฟต์แวร์ที่ได้รับการปรับปรุง
เพื่อรองรับห้องนักบินแบบเดียวกับของโบอิง 767 บนโบอิง 757 มีส่วนจมูกที่โค้งมนมากกว่าเครื่องบินลำตัวแคบรุ่นก่อนๆ พื้นที่ที่ได้ทำให้ไม่มีสิ่งกีดขวางการมองเห็นของแผงและมีที่ว่างสำหรับที่นั่งผู้สังเกตการณ์ มุมมองของนักบินที่คล้ายกันกับ 767 เป็นผลมาจากพื้นห้องนักบินที่ลาดลงและหน้าต่างห้องนักบินด้านหน้าแบบเดียวกัน
ห้องโดยสาร.
การตกแต่งภายในของโบอิง 757 ช่วยให้สามารถจัดที่นั่งได้มากถึงหกที่นั่งต่อแถวโดยมีทางเดินตรงกลางเดียว เดิมทีปรับให้เหมาะสมสำหรับเที่ยวบินโดยเฉลี่ยสองชั่วโมง ห้องโดยสารของโบอิง 757 โดดเด่นด้วยไฟภายในห้องโดยสารและการออกแบบสถาปัตยกรรมห้องโดยสารที่มุ่งสร้างความประทับใจที่กว้างขวางยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับ 767 ที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะที่มีความยาวของกระเป๋าเก็บเสื้อผ้าและห้องครัวชั้นประหยัดด้านหลังเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน บนโบอิง 757 ได้มีการออกแบบสไลเดอร์อพยพใหม่ ซึ่งไม่ได้ติดตั้งไว้สำหรับการลงจอดในน้ำ ทางออกหลักของเครื่องบิน 757 มีลักษณะเป็นแพเลื่อนแบบรวมที่คล้ายกับที่พบใน 747 ในช่วงทศวรรษที่ 1980 โบอิงได้ปรับเปลี่ยนการออกแบบภายในของเครื่องบินลำตัวแคบลำอื่นให้คล้ายกับรุ่น 757
ในปีค.ศ. 1998 โบอิง 757-300 ได้เปิดตัวการตกแต่งภายในที่ได้รับการออกแบบใหม่ซึ่งได้รับมาจากโบอิง 737 NG และโบอิง 777 รวมถึงแผงเพดานแกะสลัก ไฟส่องสว่าง และที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะขนาดใหญ่ขึ้นพร้อมราวจับแบบต่อเนื่องเสริมที่ติดตั้งไว้ที่ฐานสำหรับความยาวห้องโดยสารทั้งหมด การตกแต่งภายในของ 757-300 กลายเป็นตัวเลือกสำหรับ 757-200 รุ่นใหม่ทั้งหมดในภายหลัง ในปีค.ศ. 2000 สัมภาระพกพาแบบมีล้อได้รับความนิยมมากขึ้น เดลตาแอร์ไลน์เริ่มติดตั้งส่วนต่อขยายช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะบนรุ่น 757-200 เพื่อให้มีพื้นที่เก็บสัมภาระเพิ่มเติม และอเมริกันแอร์ไลน์ก็ทำเช่นเดียวกันในปีค.ศ. 2001 ที่เก็บสัมภาระขนาดใหญ่ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเกรดภายในหลังการขาย ซึ่งรวมถึงแผงเพดานและไฟส่องสว่างที่ได้รับการปรับปรุงใหม่
รุ่น.
757-200.
757-200 เป็นรุ่นแรกที่ถูกพัฒนาและเข้าประจำการ โดยเปิดตัวกับอีสเทิร์นแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1983 โดยเครื่องบินลำแรกๆ จะใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535 ต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์ RB211-535E4 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1984 และยังมีตัวเลือกเครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535E4B รวมถึง Pratt & Whitney PW2037 และ PW2040
รุ่น 757-200 ได้รับการเสนอให้มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด 255,000 ปอนด์ (116,000 กก.) สายการบินบางแห่งอ้างถึงรุ่นน้ำหนักรวมที่สูงกว่าพร้อมการรับรองอีท็อป (ETOPS) ว่า "757-200อีอาร์" แต่ผู้ผลิตไม่ได้ใช้ชื่อนี้
แม้ว่าจะถูกออกแบบมาสำหรับเที่ยวบินระยะสั้นถึงปานกลาง โบอิง 757-200 ถูกนำไปใช้ในการให้บริการเที่ยวบินความถี่สูงและเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ในปีค.ศ. 1992 สายการบินอเมริกันทรานแอร์ได้เปิดดำเนินเที่ยวบินโดยใช้ 757-200 ระหว่างทูซอนและโฮโนลูลู เนื่องจากช่วงเปลี่ยนศตวรรษ สายการบินสหรัฐต้องการใช้ 757-200 นี้ ให้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปยังเมืองในยุโรปขนาดเล็กที่จำนวนผู้โดยสารไม่เพียงพอสำหรับการใช้เครื่องบินขนาดใหญ่ เช่น โบอิง 747 
757-200พีเอฟ.
757-200พีเอฟ รุ่นขนส่งสินค้าของ 757-200 โดยเปิดตัวกับยูพีเอสแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1987 โดยในการออกแบบรุ่นนี้ ได้พุ่งเป้าที่ตลาดการส่งมอบสินค้าข้ามคืน เครื่องบินสามารถจุสินค้าหรือพาเลท ULD ได้สูงสุด 15 ตู้บนพื้นที่หลักในปริมาณสูงถึง 6,600 ลูกบาศก์ฟุต (190) 1,830 ลูกบาศก์ฟุต (52 m3) 757-200พีเอฟ มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่ 255,000 ปอนด์ (116,000 กิโลกรัม) เมื่อบรรทุกเต็มที่เครื่องบินสามารถบินได้สูงถึง 3,150 ไมล์ทะเล (5,830 กม.) เนื่องจากเครื่องบินบรรทุกสินค้าไม่ได้มีผู้โดยสารใด ๆ จึงสามารถใช้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้โดยปราศจากข้อจำกัด ETOPS 757 รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ RB211-535E4B ของโรลส์-รอยซ์ หรือ PW2037 และ PW2040 ของแพรตแอนด์วิทนีย์
โบอิง 757 รุ่นนี้มีประตูห้องเก็บสัมภาระหลักขนาดใหญ่ที่เปิดขึ้นด้านบนลำตัวด้านข้างของพอร์ตข้างหน้า ถัดจากประตูขนส่งสินค้าขนาดใหญ่นี้เป็นประตูทางออกที่นักบินใช้ ทางออกฉุกเฉินอื่น ๆ ทั้งหมดจะถูกละเว้นและหน้าต่างห้องโดยสารและสิ่งอำนวยความสะดวกผู้โดยสารจะไม่สามารถใช้ได้ เมื่อมีการติดตั้งอุปกรณ์สำหรับการดำเนินงานข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระยะไกลเพิ่มขึ้น 757-200พีเอฟ ของยูพีเอสแอร์ไลน์มีหน่วยพลังงานเสริมที่ได้รับการอัพเกรดอุปกรณ์ดับเพลิงภายในพื้นที่สินค้าเพิ่มเติม โบอิง 757-200พีเอฟ มีการผลิตรวม 80 ลำ
757-200เอ็ม.
757-200เอ็ม หรือรู้จักกันในนาม 757-200 คอมบิ (757-200 Combi) เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่สามารถบรรทุกสินค้าบนห้องโดยสารหลัก โดยเริ่มให้บริการกับรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ในปีค.ศ. 1988 รุ่นนี้ยังคงมีการใช้หน้าต่างและประตูห้องโดยสารของ 757-200 ในขณะที่เพิ่มประตูสินค้าด้านข้างของพอร์ตไปข้างหน้าในลักษณะของ 757-200พีเอฟ รอยัลเนปาลแอร์ไลน์ซึ่งมีฐานในกาฐมาณฑุ ได้สั่งซื้อ 757-200เอ็ม รวมกับ 757-200 อีกหนึ่งลำในปีค.ศ. 1986
เนปาลแอร์ไลน์ได้สั่งซื้อ 757-200M เพื่อตอบสนองความต้องการสำหรับเครื่องบินที่สามารถบรรทุกผู้โดยสารและการขนส่งสินค้าได้และดำเนินการออกจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน ที่ความสูง 4,400 ฟุต (1,300 ม.) 757-200เอ็มสามารถบรรทุกพาเลทสินค้าได้สองถึงสี่พาเลทบนห้องโดยสารหลักพร้อมกับผู้โดยสาร 123 ถึง 148 คนในพื้นที่ห้องโดยสารที่เหลือ 757-200เอ็ม ใช้เครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ อาร์บี35อี4 และมีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่เพิ่มขึ้น 240,000 ปอนด์ (110,000 กิโลกรัม) และเป็นตัวอย่างการผลิตเพียงอย่างเดียวที่สั่ง
ในปี 2561 สายการบินเนปาลได้ปลดประจำการโบอิง 757-200เอ็ม ลำนี้ โดยพวกเขาพยายามขายในราคา 7 ล้านดอลลาร์จากนั้น 5.4 ล้านดอลลาร์จากนั้น 4.2 ล้านดอลลาร์ ข้อตกลงดังกล่าวลดลงและสายการบินเนปาลวางแผนที่จะให้บริการเพื่อรักษามูลค่า
757-200 เอสเอฟ/พีซีเอฟ.
757-200เอสเอฟ เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่ได้เปลี่ยนจากการขนส่งผู้โดยสารเป็นการขนส่งสินค้า ตามคำสั่งซื้อ 34 ลำพร้อมกับ 10 ตัวเลือกของดีเอชแอล โดยเปิดตัวกับดีเอชแอลในปีค.ศ. 2001 ด้วยเครื่องบินของบริติชแอร์เวย์ในอดีต เครื่องบินถูกดัดแปลงที่ศูนย์วิชิต้าของโบอิง และยังมีการดัดแปลงกับ Israel Aerospace Industries และ ST Aerospace Services
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรสประกาศแผน 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อเครื่องบินกว่า 80 ลำ เพื่อนำมาทดแทนโบอิง 727 ที่เก่ากว่าโดยอ้างว่า คำสั่งซื้อนี้จะเป็นการลดค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน 25% พร้อมกับผลประโยชน์ทางเสียง
757-200พีซีเอฟ เป็นรุ่นดัดแปลงจากรุ่นขนส่งผู้โดยสารเป็นรุ่นขนส่งสินค้าที่พัฒนาโดยพรีซิชั่นคอนเวนชั่น ซึ่งได้รับการรับรองในปีค.ศ. 2005 รายงานในปีค.ศ. 2019 มีค่าใช้จ่าย $ 5 ล้านต่อเครื่องบิน และคล้ายกับ เอสเอฟ ที่สามารถจุพาเลทได้ 15 แผง ความแตกต่างจากภายนอกรวมถึงการถอดประตูสไตล์ผู้โดยสารไปข้างหน้าและแทนที่ด้วยประตูลูกเรือขนาดเล็ก -200พีเอฟ ภายในประตูสินค้าหลักไม่ได้รวมเข้ากับระบบไฮดรอลิกและระบบเตือนภัยเครื่องบินและทำงานแทนจากระบบไฮดรอลิกที่มีอยู่ในตัวเองแม้ว่าจะขับเคลื่อนโดยเครื่องบินไฟฟ้า ภายในต้นปีค.ศ. 2020 รุ่น -200พีซีเอฟ มีการส่งมอบทั้งหมด 120 ลำ
757-300.
757-300 เป็นรุ่นขยายของ 757-200 โดยเริ่มให้บริการกับสายการบินคอนดอร์ในปีค.ศ. 1999 ด้วยความยาว 178.7 ฟุต (54.5 ม.) รุ่น 757-300 เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่ยาวที่สุด ในขณะที่สั้นกว่าดักลาส ดีซี-8-61/63 ประมาณ 57.1 เมตร (187 ฟุต) โดยออกแบบมาเพื่อให้บริการตลาดสายการบินเช่าเหมาลำและเป็นเครื่องบินทดแทนการทดแทนต้นทุนต่ำสำหรับโบอิง 767-200, ในรุ่น 757-300 มีการใช้การออกแบบขั้นพื้นฐานของ 757 ดั้งเดิม แต่มีการขยายลำตัวไปข้างหน้าและท้ายของปีก มีการระบุน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่สูงขึ้นถึง 272,500 ปอนด์ (123,600 กิโลกรัม) ในขณะที่ความจุเชื้อเพลิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เป็นผลให้พิสัยการบินเพิ่มขึ้น 3,395 ไมล์ทะเล (6,288 กม.) 757-300 ใช้เครื่องยนต์อาร์บี211-535E4B จากโรลส์-รอยซ์ และพีดับเบิลยู2043 จากแพรตต์แอนด์วิทนีย์ เนื่องจากความยาวที่มากขึ้น 757-300 จึงมี เทลสกิดแบบพับเก็บได้บนลำตัวท้ายเรือเพื่อป้องกันไม่ให้หางเครื่องบินชนเข้ากับพื้นทางวิ่ง
รุ่นอื่น.
นอกจากนี้แล้ว โบอิง 757 ยังมีรุ่นย่อยสำหรับการทหาร, การทดสอบ, และการบินส่วนตัว
ผู้ให้บริการ.
ผู้ให้บริการโบอิง 757 รายใหญ่ที่สุดคือ เดลตาแอร์ไลน์, เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส และ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์; เดลตาแอร์ไลน์เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดโดยมีฝูงบิน 757 จำนวน 127 ลำในปีค.ศ. 2018 
ตลอดระยะเวลาของโครงการ มีการสร้างโบอิง 757 จำนวน 1,050 ลำ โดยมีการส่งมอบเครื่องบิน 1,049 ลำ ต้นแบบ 757 ยังคงอยู่กับผู้ผลิตเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. /020 เครื่องบินโบอิ้ง 757 จำนวน 642 ลำจากทุกรุ่นให้บริการในเชิงพาณิชย์กับสายการบินเดลตาแอร์ไลน์ (127) เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส (107) ยูพีเอสแอร์ไลน์ (75) ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (72)และ ไอซ์แลนด์แอร์ (27) และ อื่น ๆ ที่มีเครื่องบินประเภทนี้น้อยกว่า