pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ปฏิทรรศน์ของอ็อลเบิร์ส

ปฏิทรรศน์ของอ็อลเบิร์ส หรือ ปฏิทรรศน์ว่าด้วยความมืดของท้องฟ้าเวลากลางคืน เป็นแนวคิดทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์และจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ ตั้งชื่อตามไฮน์ริช วิลเฮ็ล์ม อ็อลเบิร์ส นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน ซึ่งตั้งข้อสังเกตว่า หากการอนุมานที่ว่าเอกภพมีขนาดกว้างไกลไม่สิ้นสุด มีจำนวนดาวเป็นอนันต์กระจายสม่ำเสมอ และอยู่ในสภาวะสถิต ท้องฟ้าเวลากลางคืนก็ไม่ควรจะมืดมิดเช่นที่ปรากฎ จึงถือเป็นหลักฐานหนึ่งที่สนับสนุนว่าเอกภพนั้นไม่ได้อยู่ในสภาวะสถิต เช่น มีจุดกำเนิดและกำลังเปลี่ยนแปลง เช่นที่บรรยายไว้ในแบบจำลองแบบบิกแบง
ในกรณีที่เอกภพมีขนาดกว้างไกลไม่สิ้นสุด มีจำนวนดาวเป็นอนันต์ กระจายสม่ำเสมอ และอยู่ในสภาวะสถิต เส้นสายตาใดๆ ที่มองออกจากโลกย่อมต้องสิ้นสุดที่ดาวฤกษ์ดวงใดดวงหนึ่งเสมอ ดังนั้นท้องฟ้าเวลากลางคืนก็ควรจะสว่างไปทั่วด้วยแสงดาวฤกษ์ที่มีจำนวนอนันต์
ปฏิทรรศน์.
ปฏิทรรศน์นี้ขัดแย้งในเชิงสถิติ ที่ว่าหากเอกภพโบราณที่มีเนื้อที่เป็นอนันต์ มีดวงดาวเป็นจำนวนอนันต์ แสงของดวงดาวต่าง ๆ ควรจะส่องสว่างเต็มท้องฟ้ามากกว่าที่จะมืดมิด
เพื่อเป็นการพิสูจน์ จะสมมติให้เอกภพมีชั้นดวงดาวที่มีศูนย์กลางร่วมกันหนาเป็นชั้นละ 1 ปีแสง ต่อกันไปเรื่อย ๆ จำนวนดวงดาวในแต่ละชั้นจะอยู่ระหว่างความหนา 1,000,000,000 ถึง 1,000,000,001 ปีแสง หากเอกภพมีเนื้อสม่ำเสมอจริง ในชั้นที่สองจะมีดวงดาวจำนวนเป็นสี่เท่าของชั้นแรก ซึ่งอยู่ระหว่างระยะ 2,000,000,000 ถึง 2,000,000,001 ปีแสง แต่ทว่า ชั้นที่สองจะมีระยะห่างออกไปอีกเป็นสองเท่า ดังนั้นความสว่างของดวงดาวในชั้นที่สองจะมีค่าเป็น 1/4 ของชั้นแรก ดังนั้น แสงที่ส่องสว่างมากจากชั้นที่สองจะมีค่าเท่ากับแสงที่ส่องสว่างมาจากชั้นที่หนึ่ง
ไม่ว่าระยะจะห่างไปเท่าไหร่ แต่ความสว่างของแสงรวมจะยังคงมีค่าเท่าเดิมตามระยะทาง ซึ่งหมายความว่า แสงแต่ละชั้นจะมีการเพิ่มความสว่างขึ้นมาเรื่อย ๆ และยิ่งมีชั้นเป็นอนันต์ ท้องฟ้ายามค่ำคืนจึงควรที่จะสว่าง
หากเมฆดำบดบังแสง เมฆจะร้อนขึ้นจนส่องสว่างได้แบบดวงดาว และเปล่งแสงออกมาเป็นจำนวนเท่าเดิม
เค็พเพลอร์ได้ค้านทฤษฎีนี้ด้วยเรื่องเอกภพที่สังเกตได้จำกัด หรือมีจำนวนดวงดาวที่จำกัด และตามทฤษฎีสัมพันธภาพทั่วไปแล้ว จะจำกัดปฏิทรรศน์นี้ด้วยเอกภพจำกัด : ท้องฟ้านั้นจะไม่ได้มีค่าความสว่างเป็นอนันต์ ทุก ๆ จุดบนท้องฟ้าจะยังคงเหมือนพื้นผิวของดวงดาว
พีระมิดโจเซอร์

พีระมิดโจเซอร์ (หรือ เจเซอร์ และ โซเซอร์) บางครั้งเรียกเป็น พีระมิดขั้นบันไดโจเซอร์ เป็นโบราณสถานที่ยังคงอยู่ในสุสานของเมืองซักกอเราะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซากเมมฟิส โครงสร้างสี่มุมหกชั้นเป็นอาคารหินมหึมาที่เก่าแก่ที่สุดในอียิปต์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาล ในช่วงราชวงศ์ที่ 3 เพื่อฝังพระศพของฟาโรห์โจเซอร์ ซึ่งมีผู้ออกแบบพีระมิดคือ อิมโฮเทป และมีเป็นจุดศูนย์กลางของอาคารที่ฝังศพกว้างใหญ่ในลานขนาดมหึมาล้อมรอบด้วยโครงสร้างพิธีและการตกแต่ง
พีระมิดนี้ผ่านการบูรณะและปรับปรุงใหม่หลายครั้ง เดิมพีระมิดขั้นบันได สูง และฐานมีความยาวประมาณ และถูกฉาบด้วยหินปูนสีขาว ใน ค.ศ. 1997 พีระมิดขั้นบันได (หรือพีระมิดดั้งเดิม) เคยถือเป็นสิ่งก่อสร้างหินตัดขนาดใหญ่ที่สร้างโดยมนุษย์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 มีการเปิดพีระมิดนี้ให้แก่ผู้เข้าชมอีกครั้งหลังปิดฟื้นฟูเป็นเวลา 14 ปี
ดาห์ชูร์

ดาห์ชูร์ ("Dahšūr " , "Dahchur") เป็นสถานที่ฝังพระศพของอียิปต์โบราณ ซึ่งที่ตั้งอยู่ในทะเลทรายของฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ประมาณ 40 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงไคโร มันเป็นที่รู้จักมากที่สุดสำหรับพีระมิดมิดหลายแห่ง และมีอยู่สองแห่ง ซึ่งเป็นพีระมิดที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดและรักษาที่ดีที่สุดในอียิปต์สร้างเมื่อประมาณ 2613-2589 ปีก่อนคริสตกาล
พีระมิด.
การสร้างพีระมิดที่ดาห์ชูร์เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวอียิปต์โบราณ มันให้พวกเขาด้วยความรู้และความรู้ที่จะเปลี่ยนจากพีระมิดขั้นบันไดไปเป็นพีระมิดที่มีลักษณะด้านราบเรียบ ในท้ายที่สุดความกว้างของประสบการณ์จะช่วยให้พวกเขาในการสร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกโบราณที่ยังคงสภาพอยู่จนถึงวันนี้
พีระมิดแห่งแรกในดาห์ชูร์ คือ พีระมิดหักงอ (สร้างเมื่อประมาณ 2613 - 2589 ก่อนคริสต์ศักราช) สร้างขึ้นภายใต้การปกครองของฟาโรห์สเนเฟรู เป็นการสร้างพีระมิดด้านเรียบ แต่ไม่ประสบการสำเร็จคือพีระมิดมีลักษณะงองุ้ม จึงใช้เป็นที่ฝังพระศพไม่ได้ หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างพีระมิดแห่งแรก จึงทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูทรงให้สร้างพีระมิดในดาห์ชูร์อีกคือ พีระมิดแดง เมื่อสร้างเสร็จพีระมิดได้รับการพิจารณาจะประสบความสำเร็จเพราะมันเป็นพีระมิดที่มีลักษณะเรียบด้านและพีระมิดมีความสูงประมาณ 341 ฟุต (104 เมตร) ทำมุมประมาณ 43 องศา ชื่อพีระมิดแดงของฟาโรห์สเนเฟรูก่อสร้างจากหินปูนสีแดง และมีข้อสันนิษฐานว่าพีระมิดนี้ อาจจะเป็นที่ฝังพระศพของฟาโรห์สเนเฟรู
หลังจากสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์สเนเฟรู พระโอรสของพระองค์ ฟาโรห์คูฟูได้สร้างพีระมิดแห่งที่สามขึ้น ซึ่งฟาโรห์คูฟูต้องการที่จะสร้างพีระมิดตามที่พระราชบิดาของพระองค์ ในการออกแบบและการก่อสร้างพีระมิดแห่งที่สามใช้ระยะเวลาประมาณ 23 ปี (ระหว่าง 2589-2566 ปีก่อนคริสตกาลคริสต์ศักราช) โดยมีความสูงประมาณ 481 ฟุต (147 เมตร) และทำมุมประมาณ 52 องศา และหลังจากนั้นก็มีฟาโรห์หลายพระองค์จนถึงราชวงศ์ที่ 12 ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สองได้สร้างพีระมิดขาวขึ้นในดาห์ชูร์ และพระราชนัดดาของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สอง ฟาโรห์เซนุสเรตที่สามก็ได้สร้างพีระมิดสำหรับเป็นที่ฝังพระศพของพระองค์กับพระราชธิดาของพระองค์ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สามได้ก่อสร้างพีระมิดดำในดาห์ชูร์
ภูมิอากาศ.
ดาห์ชูร์มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน
ประเทศในสหราชอาณาจักร

สหราชอาณาจักรประกอบด้วย 4 ประเทศ (country) ได้แก่ อังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ
ภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์เหนือ สกอตแลนด์ และเวลส์ ได้รับเอกราชในขั้นตอนการกระจายอำนาจทางนิติบัญญัติ จนมีสถานะเป็นรัฐอธิปไตยแบบเอกเทศ ทั้งนี้รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรและรัฐบาลอังกฤษยังมีอำนาจจัดการกับกิจการที่สงวนไว้ทั้งหมดสำหรับไอร์แลนด์เหนือ กับสกอตแลนด์ และในกิจการที่ไม่ได้ถ่ายโอนทั้งหมดสำหรับเวลส์ แต่ไม่ใช่กิจการทั่วไปซึ่งได้ถ่ายโอนอำนาจไปยังรัฐสภาไอร์แลนด์เหนือ รัฐสภาสกอตแลนด์และสมัชชาแห่งชาติเวลส์ นอกจากนี้การโอนอำนาจปกครองตนเองให้ไอร์แลนด์เหนือ เป็นเงื่อนไขในการร่วมมือระหว่างฝ่ายบริหารไอแลนด์เหนือและรัฐบาลไอร์แลนด์ และรัฐบาลอังกฤษให้คำปรึกษากับรัฐบาลไอร์แลนด์เพื่อบรรลุข้อตกลงในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องการเงิน ไอร์แลนด์เหนือ อังกฤษประกอบไปด้วยประชากรส่วนใหญ่ และพื้นที่ของสหราชอาณาจักรยังคงเป็นความรับผิดชอบของสหราชอาณาจักรรัฐสภารวมศูนย์ในลอนดอน
หมู่เกาะช่องแคบ และเกาะไอล์ออฟแมน เป็นอาณานิคมของรัฐบาลอังกฤษ (Crown) และไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร ในทำนองเดียวกับที่ดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษส่วนที่เหลือของจักรวรรดิอังกฤษไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร
ในอดีต นับแต่ปี ค.ศ. 1801 (หลังจากพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800) จนกระทั่ง ปี 1921 เกาะไอร์แลนด์ทั้งหมดเป็นชาติหนึ่งภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นสองเขตอำนาจศาลใน ปี 1921 ได้แก่ ไอร์แลนด์ใต้และไอร์แลนด์เหนือ ไอร์แลนด์ใต้ได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร ภายใต้รัฐธรรมนูญของรัฐอิสระไอริช ค.ศ. 1922
เฮเทเฟเรสที่ 1

เฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรอียิปต์ และเป็นพระมเหสีในฟาโรห์สเนฟรู
พระราชประวัติ.
ราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 พระนางอาจจะเป็นพระมเหสีของฟาโรห์สเนฟรู และเป็นพระมารดาของฟาโรห์คูฟู และเป็นไปได้ว่าราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นเพียงพระมเหสีรองของฟาโรห์สเนเฟรู และมีชื่อเสียงโด่งดังหลังจากที่พระโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์ พระองค์เป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของฟาโรห์เจดีเฟร ฟาโรห์คาเฟร และพระนางเฮเทเฟเรสที่สอง การอภิเษกสมรสของเฮเทปเฮเอสที่ 1กับฟาโรห์สเนเฟรู ทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูมีสิทธิในการครองราชย์ต่อจากฟาโรห์ฮูนิ เนื่องจากราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ฮูนิ และให้กำเนิดพระรัชทายาทคือฟาโรห์คูฟู
สุสาน.
ราชินีเฮเทเฟเรสที่ 1 สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยของฟาโรห์คูฟู
อังค์ฮาฟ

อังค์ฮาฟ เป็นเจ้าชายชาวอียิปต์และทำหน้าที่เป็นหัวหน้าและผู้ควบคุมงานให้แก่ฟาโรห์คูฟู ผู้เป็นพระเชษฐาพระองค์หนึ่งของอังค์ฮาฟ พระองค์มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ ราวประมาณ 2613 ถึง 2494 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชวงศ์.
อังค์ฮาฟเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรูกับพระมเหสีไม่ทราบพระนาม หลุมฝังพระศพของอังค์ฮาฟอยู่ในมาสตาบาในกีซา อังค์ฮาฟได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเฮเตเฟเรส A ซึ่งพระราชธิดาพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรูกับพระนางเฮเตเฟอร์เรสที่ 1 และเป็นพระขนิษฐานต่างมารดาของอังค์ฮาฟ ทั้งสองพระองค์ก็มีพระราชธิดา ผู้เป็นพระมารดาของหลานชาย อังค์เฮเทฟ
ภาษาสกอต

ภาษาสกอต เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิก ที่ใช้พูดกันในแถบพื้นที่ราบของสกอตแลนด์ และในพื้นที่อัลสเตอร์ (ซึ่งเรียกสำเนียงท้องถิ่นว่าอัลสเตอร์สกอต ชาวสกอตมักเรียกภาษานี้ว่า "สกอตที่ราบต่ำ" เพื่อไม่ให้สับสนกับภาษาแกลิกสกอต และภาษาเคลต์ซึ่งถูกจำกัดพื้นที่การใช้ตามประวัติศาสตร์ในแถบพื้นที่ราบสูงของสกอตแลนด์ ภาษาสกอตถูกพัฒนาขึ้นในสมัยเดียวกับภาษาอังกฤษสมัยกลาง
นับแต่ต้นศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ภาษาอังกฤษที่ใช้ในสกอตแลนด์ได้มีวิวัฒนาการ จนกลายเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์แตกต่างจากภาษาอังกฤษและภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ที่พูดกันในอังกฤษ หากแต่ยังขาดชื่อเรียก แต่หลังจาก ปี ค.ศ. 1495 เป็นต้นมา คำว่า สกอตติช (Scottis) ถูกใช้มากขึ้นเพื่ออ้างถึงภาษาพูดในถิ่นที่ลุ่ม ในขณะที่คำว่า Erse ซึ่งแปลว่า "ไอริช" ถูกใช้เป็นชื่อเรียกภาษาแกลิค ฯ ยกตัวอย่างเช่น ในตอนปลายศตวรรษที่ 15 วิลเลียม ดันบาร์ กวีชาวสกอต ใช้คำว่า Erse เพื่ออ้างถึงภาษาแกลิคและในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 กาวิน ดักลาส เริ่มใช้คำว่า Scottis เพื่ออ้างอิงถึงภาษาถิ่นที่ราบลุ่ม ปัจจุบันภาษาแกลิกของสกอตแลนด์มักถูกเรียกว่า "ภาษาแกลิก-สกอต" หรือ "ภาษาแกลิกสกอตแลนด์"
คาเนเฟอร์

คาเนเฟอร์ ("ความงามของวิญญาณ") เป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์โบราณ พระองค์มีชีวิตอยู่ในราชวงศ์ที่ 4 หรือต้นราชวงศ์ที่ 5 ของยุคราชอาณาจักรเก่า และเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู
อาชีพ.
คาเนเฟอร์ดำรงตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี นอกจากนี้พระองค์ยังเป็น "พระราชโอรสของฟาโรห์"
สุสาน.
คาเนเฟอร์ถูกฝังอยู่ในมาสตาบาหมายเลข DAM 15 ที่ดาห์ชูร์ ในหลุมฝังศพของพระองค์พบเศษชิ้นส่วนที่หลุดจากประตูหิน
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์

โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ ชื่อเล่น บอย เป็นทั้งนักมวยไทยและนักเล่นเกม"โปเกมอน"ชาวไทย ผู้สร้างผลงานชนะน็อกที่สนามมวยเวทีลุมพินีตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี
ประวัติ.
โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นนักมวยไทยจากอำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งมีชื่อชกเดิมคือ โปเกม่อน ทต.บุญทัน เขาเคยสร้างผลงานในศึกมรดกมวยไทย ทต.บ้านค้อ ที่จัดขึ้น ณ เวทีมวยชั่วคราวเทศบาลตำบลบ้านค้อ อำเภอโนนสัง จังหวัดหนองบัวลำภู ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2559 ด้วยการชนะน็อกวีระพลเล็ก อบต.นาหนองทุ่ม ในยกแรก
ส่วนในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2560 โปเกม่อนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนคนเหล็กเพชร เกียรติบุญเกิน ในรายการมวยดัง มวยมัน วันอาทิตย์ ที่เวทีมวยนานาชาติรังสิต
จากนั้นในวันที่ 24 กันยายน ของปีเดียวกัน โปเกม่อนเข้าแข่งขันศึกมวยไทย ท่อน้ำไทย เดอะฮีโร่ ที่จัดขึ้น ณ เวทีมวยคมชัดลึก ตลาด อตก.3 จังหวัดนนทบุรี ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะน็อกพลังทิพย์ เพชรตำหนัก ในยกที่ 3
และในวันที่ 25 พฤศจิกายน โปเกม่อนเข้าแข่งขันคู่เปิดรายการศึกมวยไทยลุมพินีทีเคโอ ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ถนนรามอินทรา โดยปะทะกับเพชรรุ่ง เพชรเจริญ ซึ่งโปเกม่อนเป็นฝ่ายทำผลงานขึ้นนำช่วงสามยกแรก อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาที่เหลือ เพชรรุ่งกลับเป็นฝ่ายดักโจมตีได้มากกว่า ส่งผลให้โปเกม่อนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนในการต่อสู้ครั้งนี้
เดือนเมษายน พ.ศ. 2561 โปเกม่อนมีคิวปะทะกับโพธิ์แก้วเล็ก โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว ในรายการศึกมวยไทยลุมพินีทีเคโอ
"โปเกมอน".
นายกอนงค์ การุณรัตน์ ซึ่งเป็นหัวหน้าคณะ ได้เปิดเผยถึงที่มาของชื่อโปเกม่อน กล่าวคือ โปเกม่อน ศิษย์นายกอนงค์ เป็นผู้ที่ชอบเล่นเกม"โปเกมอน" ในช่วงว่างจากการฝึกซ้อมมวยไทย จึงนำมาตั้งเป็นชื่อชกดังกล่าว
เกีย มอเตอร์ส

เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน (เกาหลี: ; ฮันจา: , /ki.a/, หรือ "Kia automobile"; แสดงเป็น KIΛ) สำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงโซล เป็นผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองจากบริษัทฮุนได มอเตอร์ มียอดขายมากกว่า 3.3 ล้านคันในปี 2015 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน ได้ถูกฮุนไดซื้อหุ้นส่วน 33.88% เป็นมูลค่ามากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
รถยนต์นั่งขนาดกลาง

รถยนต์นั่งขนาดกลาง  เป็นการแบ่งประเภทของรถยนต์ตามทวีปอเมริกาเหนือและทวีปออสเตรเลียของกลุ่มรถยนต์ที่มีขนาดใหญ่กว่ารถยนต์นั่งขนาดเล็ก ส่วนในทวีปยุโรปรถประเภทนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ดี-เซ็กเมนต์
สหรัฐอเมริกา.
รถยนต์ที่ได้จำกัดความเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางในสหรัฐอเมริกาคือแรมเบลอร์ ซิกซ์ เปิดตัวในปี ค.ศ. 1956 ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกว่า "รถยนต์นั่งขนาดเล็ก" ในขณะนั้นก็ตาม รถยนต์นั่งขนาดกลางได้เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นกว่าขนาดเล็กในช่วงต้นยุค ตัวอย่างเช่น ฟอร์ด แฟร์เลน เปิดตัวใน ค.ศ. 1962 เป็นประเภท "รถยนต์นั่งขนาดเล็กค่อนข้างกลาง (compact intermediate)" เนื่องจากมีขนาดใหญ่กว่ารุ่นที่ใกล้เคียงอย่างฟอร์ด ฟอลคอน เจเนอรอล มอเตอร์สก็ได้ทำรถยนต์ประเภทนี้ด้วย เช่น โอลส์โมบิล เอฟ-85 พอนทิแอค เทมเพส และบูอิก สเปเชียล ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเชฟโรเลต คอร์แวร์ แต่ก็มีขนาดใกล้เคียงกัน
สงครามโกะซันเน็ง

สงครามโกะซันเน็ง (; โรมาจิ: "Gosannen kassen") หรือที่รู้จักในชื่อว่า สงครามสามปีช่วงหลัง เกิดสงครามในช่วงปลายยุคค.ศ. 1080 ในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดมุตซึบนเกาะฮนชู
ประวัติ.
สงครามโกะซันเน็งเป็นสงครามที่ค่อนข้างยาวนานซึ่งในขณะเวลานั้นถือเป็นการแสดงอำนาจของแต่ละคน
สงครามโกะซันเน็งเกิดจากการมีความบาดหมางกันในตระกูลคิโยฮาระ (บางครั้งถูกเรียกว่า "คิโยวาระ") การสงบศึกถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก มินาโมโตะ โยชิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองจังหวัดมุตซึใน ค.ศ. 1083 พยายามทำให้การต่อสู้ระหว่าง คิโยฮาระ โนะ มาซาฮิระ, อิเอฮิระ และ นาริฮิระ สงบลง
มินะโมโตะ โยชิสงบศึกไม่สำเร็จจึงต้องใช้กองกำลังของตนเพื่อสงบศึก ได้รับความช่วยเหลือจาก ฟูจิวาระ โนะ คิโยฮาระ ท้ายที่สุด อิเอฮาระ และ นาริฮิระ ถูกฆาตกรรม
ระหว่างการบุกคานาซาวะ (1086–1089) มินาโมโตะ โยชิ จะถูกลอบสังหารแต่โดยไหวพริบเขาเห็นนกแตกรังที่ต้นไม้ทำให้เขารู้ว่ามีคนอยู่
รถโดยสารประจำทางในฮานอย

ในปัจจุบัน รถโดยสารประจำทาง ยังคงเป็นระบบขนส่งหลักของฮานอย เมืองหลวงของประเทศเวียดนาม ปัจจุบันมีเส้นทางเดินรถกว่า 100 สาย ภายใต้การควบคุมของ Transerco และบริษัทเอกชนบางแห่ง รถโดยสารวิ่งให้บริการในเขตนครฮานอยและพื้นที่จังหวัดใกล้เคียง รถส่วนใหญ่มีสีหลักคือสีแดงและสีเหลือง แต่ในระยะหลัง ก็มีสีเขียว สีน้ำเงิน และสีส้มเพิ่มเข้ามา เวลาในการให้บริการ คือ 5 นาฬิกา ถึง 22 นาฬิกา 30 นาที รถโดยสารส่วนมากจะติดตั้งระบบเสียงไว้คอยประกาศ และยังมีไฟแอลอีดี เพื่อแสดงจุดจอด
เส้นทางเดินรถ.
เส้นทางเงินสงเคราะห์.
ปัจจุบันมีเส้นทางรถโดยสารที่ได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาล ประมาณ 100 สาย โดยสายหลัก จะมีตั้งแต่หมายเลข 01 ไปจนถึง 88 ส่วนสายกิ่ง จะเพิ่มตัวอักษรภาษาอังกฤษด้านหลังตัวเลข เช่น สาย 06B
สายที่เดินรถเป็นวงกลม ได้แก่
เส้นทางที่เชื่อมต่อท่าอากาศยาน.
สายที่สามารถเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย แบ่งเป็น สายเงินสงเคราห์ 3 สาย ได้แก่
และสายที่ไม่ใช่เงินสงเคราะห์ 1 สาย คือ สาย 86 วิ่งจากสถานีรถไฟฮานอย
ค่าโดยสาร.
ค่าโดยสารเที่ยวเดี่ยว อยู่ระหว่าง 7,000-9,000 ด่อง ขึ้นกับระยะทางที่ใช้ สำหรับผู้ที่เดินทางจากชานเมืองเข้ามาทำงาน สามารถซื้อบัตรรายเดือนในราคา 100,000 ด่อง เพื่อขึ้นได้บางสาย หรือถ้าต้องการขึ้นทุกสาย สามารถซื้อบัตรเดือนได้ในราคา 200,000 ด่อง สำหรับนักเรียน คนทำงานเขตอุตสาหกรรม และผู้สูงอายุ ซื้อบัตรเดือนได้ในราคาครึ่งหนึ่งจากที่กล่าวมาข้างต้น
แอพพลิเคชัน.
ปัจจุบันมีแอพพลิเคชันเพื่อใช้ค้นหาและติดตามรถโดยสารประจำทาง ซึ่งสามารถดาวน์โหลดได้ในเวียดนามเท่านั้น
สะพานเหญิตเติน

สะพานเหญิตเติน  หรือ สะพานมิตรภาพเวียดนาม–ญี่ปุ่น เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำแดง ตั้งอยู่ที่ฮานอย ประเทศเวียดนาม เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2558 มี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อฮานอยกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย ทุนโครงการมาจากเงินให้กู้ยืมเพื่อการพัฒนาขององค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น
สะพานเหญิตเตินมีความยาว โดยเป็นตัวสะพาน และเป็นช่วงขึง 5 ช่วง (แต่ละช่วงมีเคเบิล 11 คู่) ยาว มีความกว้าง มี 4 ช่องสำหรับพาหนะติดเครื่องยนต์, 2 ช่องสำหรับรถโดยสารประจำทาง และอีก 2 ช่องสำหรับพาหนะร่วมและคนเดิน
สะพานเหญิตเตินได้รับการออกแบบและสร้างให้เป็นสัญลักษณ์ใหม่ของฮานอย โดยหอคอยสะพาน 5 แห่ง หมายถึง ประตูเมืองโบราณ 5 แห่งของฮานอย ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2560 เทศบาลนครฮานอยได้ร่วมมือกับบริษัทฟิลิปส์จากเนเธอร์แลนด์ติดตั้งไฟส่องสว่างทั่วหอคอยสะพานตอนกลางคืน มีการอ้างว่าระบบที่ติดตั้งใหม่นี้สามารถฉายแสงสีได้ถึง 16.7 ล้านสี
สะพานสักเหมียว

สะพานสักเหมียว  เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำโขงในประเทศเวียดนาม เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเกียนซางกับจังหวัดเบ๊นแจ สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2545 และสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552 ซึ่งล่าช้าจากแผนเดิมที่กำหนดไว้ในปลายปี พ.ศ. 2550 สะพานนี้ยาว 8,331 เมตร (รวมช่วงทางขึ้น) แต่ตัวสะพานจริง ๆ ยาว 2,868 เมตร
สะพานสักเหมียวมีปัญหาด้านการจราจรติดขัดโดยเฉพาะในช่วงวันหยุดเทศกาล เพราะมีเพียง 2 ช่องจราจรเท่านั้น
สะพานบ๋ายจั๊ย

สะพานบ๋ายจั๊ย  เป็นสะพานขึงในจังหวัดกว๋างนิญ ประเทศเวียดนาม รองรับทางหลวงหมายเลข 18 เชื่อมต่อแขวงห่งกายกับแขวงบ๋ายจั๊ยของนครหะล็องโดยยกข้ามช่องแคบเกื๋อหลุกซึ่งแยกเขตอ่าวเกื๋อหลุกกับอ่าวหะล็องออกจากกัน สะพานนี้เป็นสะพานขึงที่มีเคเบิลกลางถนนแห่งแรกของเวียดนาม
สะพานฟู้หมี

สะพานฟู้หมี  เป็นสะพานขึงที่สร้างข้ามแม่น้ำไซ่ง่อนในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ก่อสร้างตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 จนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 โดยบริษัทบอลเดอร์สโตน, บิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์, แฟรซีแนแอ็งแตร์นาซียอนาล และซีซี 620 สะพานได้รับการออกแบบโดยอาร์คาดิสและคาร์ดโน
สะพานฟู้หมียาว 705 เมตร มีช่วงหลักยาว 380 เมตร หอสะพานรูปตัวเอช สูง 145 เมตร กว้าง 27 เมตร สะพานมี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างเขต 2 และเขต 7 ของนครโฮจิมินห์ และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการถนนวงแหวนที่กำลังก่อสร้างอีกด้วย
พิธีเปิดสะพานจัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 โดยนายกรัฐมนตรีเวียดนาม เหงียน เติ๊น สุง ร่วมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย
สะพานบิ๊ญ

สะพานบิ๊ญ  เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำเกิ๊ม ตั้งอยู่ที่เมืองไฮฟอง ประเทศเวียดนาม มีความยาว 1,280 เมตร กว้าง 22.5 เมตร มี 4 ช่องสำหรับรถยนต์ และ 2 ช่องสำหรับคนเดิน หอสะพานมีความสูง 102 เมตร สร้างโดยใช้คอนกรีต สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2545 และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ใช้งบประมาณจากญี่ปุ่น 7,426 ล้านเยน
สะพานเกิ่นเทอ

สะพานเกิ่นเทอ  เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำเหิ่ว ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำโขง ตั้งอยู่ที่เกิ่นเทอ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม สะพานมีความยาว 2.75 กิโลเมตร หรือ 1.68 ไมล์ มีช่องจราจร 6 ช่อง กว้างทั้งหมด 23 เมตร (76 ฟุต) โดยมี 4 ช่องสำหรับรถขนาดใหญ่ และอีก 2 ช่อง สำหรับรถจักรยานและรถจักรยานยนต์ ช่องว่างใต้สะพานกว้าง 39 เมตร (128 ฟุต) ซึ่งเรือใหญ่สามารถลอดผ่านได้ สะพานเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2553
การก่อสร้าง.
นายกรัฐมนตรีฟาน วัน ขาย ทำพิธีเปิดการก่อสร้างสะพานเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 ซึ่งสะพานมีกำหนดแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2551 การพังทลายของสะพานบางส่วนขณะกำลังก่อสร้างในปี พ.ศ. 2550 ทำให้การเปิดใช้งานล่าช้าออกไป สะพานนี้เป็นหนึ่งในสะพาน 17 แห่งที่วางแผนจะเชื่อมโยงพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงเข้ากับเครือข่ายถนนของเวียดนามภายในปี พ.ศ. 2563 สะพานแห่งนี้ใช้งานทดแทนเครือข่ายเรือข้ามฟากในเส้นทางทางหลวง 1เอ  ที่เชื่อมระหว่างจังหวัดหวิญล็อง  ทางฝั่งตะวันออกกับเมืองเกิ่นเทอทางฝั่งตะวันตก
การก่อสร้างสะพานอยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มที่ปรึกษา Nippon Koei-Chodai  และทำสัญญากับผู้รับเหมาชาวญี่ปุ่นหลายรายได้แก่ Taisei Corporation, Kajima Construction และ Nippon Steel ทุนสำหรับโครงการนี้ได้รับทุนจากองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JICA) โดยมีเงินกู้ช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการจากธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JBIC) และรัฐบาลเวียดนาม สะพานเกิ่นเทอได้รับการประกันโดย บริษัทประกันภัยร่วมทุนของ Petrolimex  และ บริษัทประกันภัยของ PetroVietnam  มูลค่า 3.2 ล้านล้านด่ง (200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การก่อสร้างสะพานเกิ่นเทอแบ่งออกเป็นสามสัญญา โดยผู้รับเหมารายแรกเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างทางลาดสะพานฝั่งหนึ่ง รายที่สองก่อสร้างสะพานหลัก และรายที่สามสร้างถนนทางทิศใต้เข้าสู่เมืองเกิ่นเทอ
เหตุการณ์การพังทลาย.
ทางลาดความยาว 90 เมตรของสะพานเกิ่นเทอพังลงระหว่างการก่อสร้างในเช้าวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2550 ทรุดลงจากความสูง 30 เมตร ส่วนที่ยุบอยู่เหนือเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในแนวสะพานฝั่งเมืองหวิญล็อง มีวิศวกรและคนงาน 250 คนกำลังทำงานอยู่ในช่วงเวลานั้น มีผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ 54 ราย บาดเจ็บสาหัส 80 ราย เจิ่น จุ๋ง  หัวหน้าหน่วยงานควบคุมคุณภาพการก่อสร้างแห่งชาติภายใต้กระทรวงการก่อสร้าง ระบุว่านี่เป็นภัยพิบัติที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของอุตสาหกรรมการก่อสร้างของเวียดนาม
ภายหลังเหตุการณ์.
การไต่สวนสาเหตุของการพังทลายใช้เวลาสอบสวน 8 เดือน ในขั้นต้นพบว่าเสาชั่วคราวที่ใช้กระจายน้ำหนักนั้นมีขนาดต่ำกว่าที่กำหนดโดยประหยัดค่าใช้จ่ายด้วยการมีระยะเผื่อที่น้อย ส่วนสาเหตุที่แท้จริงคือการสร้างเสาชั่วคราวบางส่วนวางบนพื้นทรายอ่อนซึ่งทรุดตัวไม่สม่ำเสมอและทำให้เสาเอียง ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลเวียดนามได้สั่งห้าม บริษัทก่อสร้าง Taisei และ Kajima จากการดำเนินงานในเวียดนามเป็นเวลาหนึ่งปี โดยกล่าวโทษบริษัทญี่ปุ่นทั้งสองแห่งว่า ไม่สามารถสร้างส่วนรองรับสะพานที่ปลอดภัยได้
สะพานหมีถ่วน

สะพานหมีถ่วน  เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำโขง เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเตี่ยนซางกับจังหวัดหวิญล็องของประเทศเวียดนาม เป็นผลงานจากความร่วมมือของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย ใช้งบประมาณ 91 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย ก่อสร้างโดยบริษัทบิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์ เปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2543
กองพลภูเขาที่ 6 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;นอร์ท&quot;

กองพลภูเขาเอ็สเอ็สที่ 6 "นอร์ด" (6. SS-Gebirgs-Division "Nord")เป็นหน่วยทหารของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 ในชื่อว่า เอ็สเอ็ส คัมพ์กรุพเพอ นอร์ด (SS Battle Group North-กลุ่มหน่วยรบเอ็สเอ็สเหนือ)
กองพลนี้เป็นหน่วยเดียวของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สที่ได้ต่อสู้ในวงกลมอาร์กติก เมื่อได้ถูกส่งไปประจำการที่ฟินแลนด์และทางตอนเหนือของรัสเซียในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1941 ได้ต่อสู้ในคาเรเลียจนกระทั่งการสงบศึกมอสโก (Moscow Armistice) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้นจำเป็นต้องถอนกำลังออกจากฟินแลนด์ ได้เข้าต่อสู้ในปฏิบัติการนอร์ดวินด์ (Operation Nordwind) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945 ที่ได้ประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก ในช่วงต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 กองพลนี้ได้ถูกทำลายโดยกองทัพสหรัฐใกล้กับเมืองบรึดดินเงน (Büdingen) เยอรมนี
กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;พรินทซ์อ็อยเกน&quot;

กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส "พรินทซ์อ็อยเกน" เป็นกองพลทหารราบภูเขาเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส กองกำลังปีกติดอาวุธของพรรคนาซีเยอรมันที่ได้ทำหน้าที่เทียบเท่า แต่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเวร์มัคท์อย่างเป็นทางการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1941 จาก Volksdeutsche (ชนชาติเยอรมัน) กลุ่มทหารอาสาสมัครและทหารเกณฑ์จาก Banat, รัฐเอกราชโครเอเชีย (NDH), ฮังการีและโรมาเนีย ได้ต่อสู้ในการทัพปราบปรามการก่อกบฏซึ่งได้ต่อกรกับกลุ่มคอมมิวนิสต์ภายใต้การนำของพลพรรคยูโกสลาเวีย กองกำลังต่อต้านในเขตยึดครองเซอร์เบีย, NDH และมอนเตเนโกร การได้ให้สมญานามว่า พรินทซ์อ็อยเกน มาจากพระนามของเจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย ผู้นำทางทหารที่โดดเด่นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ปลดปล่อย Banat และกรุงเบลเกรดจากจักรวรรดิออตโตมันในสงครามออสเตรีย-ตุรกีในปี ค.ศ. 1716-18 มันเป็นชื่อแต่เดิมว่า SS-Freiwilligen-Division Prinz Eugen (กองพลทหารภูเขาอาสาเอ็สเอ็สที่ 7 พรินทซ์อ็อยเกน)
กองพลทหารม้าที่ 8 แห่งเอ็สเอ็ส &quot;โฟลรีอาน ไกเออร์&quot;

กองพลทหารม้าที่ 8 แห่งเอ็สเอ็ส "โฟลรีอาน ไกเออร์" เป็นหน่วยทหารม้าเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1942 จากนายทหารฝ่ายเสนาธิการของกองพลน้อยทหารม้าเอ็สเอ็ส (SS Cavalry Brigade) ซึ่งได้มีส่วนเกี่ยวข้องในปฏบัติการ Bandenbekämpfung ("การต่อสู้กับพวกโจร") ที่อยู่หลังแนวหน้าและเป็นผู้รับผิดชอบต่อการสังหารประชาชนพลเรียนนับหมื่นคน ยังคงดำเนินการต่อไปกับสิ่งที่เรียกว่าปฏิบัติการทำให้สงบในดินแดนยึดครองสหภาพโซเวียต ได้นำไปสู่ความโหดร้ายทารุณมากยิ่งขึ้น
เนเฟอร์มาอัตที่หนึ่ง

เนเฟอร์มาอัตที่หนึ่ง เป็นเจ้าชายชาวอียิปต์โบราณและพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู พระองค์เป็นขุนนางชั้นสูงและเป็นนักบวชชองเทพีบาสเทต ชื่อของพระองค์หมายถึง "ความงามของเทพีมาอัต" หรือ "ด้วยความยุติธรรมอันสมบูรณ์แบบ"
ประวัติ.
เนเฟอร์มาอัตเป็นพระโอรสพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรู ซึ่งเป็นฟาโรห์และผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระเชษฐาของฟาโรห์คูฟู พระชายาของพระองค์คือ พระนางไอเทต เนเฟอร์มาอัต มีบุตรและธิดาทั้งสิ้นสิบห้าพระองค์ตามที่ปรากฏบนผนังแมสตาบาของพระองค์ ประกอบด้วยบุตรชายนามว่า เฮมิอูนู, ไอซู, เตตา, เคนติเมเรส และมีธิดานามว่า ดเจฟาตเซน และ ไอเซซู ปรากฏเป็นภาพที่เจริญวัยแล้ว ขณะที่ ไอติเซน, อินกาเอฟ, เซฟกา, เวเฮมกา, เชปเซสกา, กาเคนต์, อังค์ฮอร์เซเรเทฟ, อังค์ฮอร์เฟเนดเจฟ, บูเนฟ, เซปเซสเนบ, เนบเคเนต และพาเจติ ปรากฏเป็นภาพที่อยู่ในวัยเยาว์ ซึ่งมีข้อสันนิษฐานว่าบุตรชายคนหนึ่งนามว่า เฮมิอูนู อาจจะเป็นคนเดียวกับขุนนางชั้นสูงที่มีนามว่า เฮมิอูนู ซึ่งเชื่อว่าเป็นผู้ช่วยวางแผนการสร้างมหาปิรามิด
สุสาน.
พระศพของเนเฟอร์มาอัตถูกฝังอยู่ในแมสตาบาหมายเลข 16 ที่เมืองเมดูม เนเฟอร์มาอัตเป็นหนึ่งในบุตรหลายพระองค์ของฟาโรห์สเนฟรู ที่ถูกฝังอยู่ในเมดูม หลุมฝังพระศพเป็นที่รู้จักสำหรับเทคนิคพิเศษที่ใช้ในการวาดภาพ ประติมากรรมแกะสลักภาพที่เจาะลึกลงไป ซึ่งเต็มไปด้วยสีสัน การสร้างโดยวิธีนี้มีผลเสียคือทำให้ปูนปลาสเตอร์หลุดออกได้ง่าย แต่การก่อสร้างแบบนี้ทำให้เกิดภาพที่มีสีสดใส สุสานนี้เป็นที่เดียวที่ก่อสร้างแบบนี้
สนามกีฬาห่างเด๋ย

สนามกีฬาห่างเด๋ย  หรือ สนามกีฬาฮานอย  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม ใช้ในการแข่งขันฟุตบอล สนามมีความจุ 22,500 ที่นั่ง ในช่วงปี ค.ศ. 2000-2003 ชื่อของสนามคือสนามกีฬาฮานอย ต่อมาวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2003 ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ "ห่างเด๋ย"
สนามกีฬาห่างเด๋ยตั้งอยู่ใจกลางกรุงฮานอย เคยเป็นสนามเหย้าหลักของฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม ก่อนที่จะย้ายไปสนามกีฬาหมีดิ่ญ และเคยใช้แข่งขันไทเกอร์คัพ 1998 รอบชิงชนะเลิศ
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 สนามนี้ได้กลายเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลในฮานอย 4 แห่ง ได้แก่ สโมสรฟุตบอลฮานอย, สโมสรฟุตบอลเถกง, สโมสรฟุตบอลฮหว่าฟ้าตห่าโหน่ย และสโมสรฟุตบอลฮานอย (ค.ศ. 1956)
สนามกีฬาท้งเญิ้ต

สนามกีฬาท้งเญิ้ต ("สนามกีฬาแห่งการรวมชาติ") เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่เลขที่ 138 ถนนด่าว ซวี ตื่อ แขวงที่ 6 เขตที่ 10 มักใช้ในการแข่งขันฟุตบอล เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์และสโมสรฟุตบอลไซ่ง่อนซึ่งแข่งขันในวี-ลีก สนามมีความจุ 25,000 ที่นั่ง
ประวัติ.
ก่อนปี ค.ศ. 1975 สนามเคยมีชื่อว่า สนามกีฬาก่งฮหว่า ("สนามกีฬาแห่งสาธารณรัฐ") เคยมีสถิติผู้เข้าชมถึง 30,000 คน ในนัดที่เวียดนามใต้พบกับเกาหลีใต้ 
ในปี ค.ศ. 1966 เวียดนามใต้คว้าแชมป์เมอร์เดกาคัพ ด้วยการเอาชนะพม่า ถ้วยรางวัลได้ถูกเก็บที่สนามแห่งนี้ ก่อนที่จะหายสาบสูญไปหลังกรุงไซ่ง่อนแตก
ช่วงสงครามเวียดนาม สนามนี้เป็นเป้าหมายสำคัญของกลุ่มผู้ก่อการร้ายเวียดกง มีการวางระเบิดในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1965 มีผู้เสียชีวิต 11 ราย และบาดเจ็บ 42 ราย
สนามฟุตบอลฮหว่าซวน

สนามบอลหว่อเซวียน (Hoa Xuan Stadium) เป็นสนามฟุตบอลขนาดกลาง ตั้งอยู่ในตำบลหว่อเซวียน เมืองดานัง ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของ ทีมฟุตบอล SHB Da Nang FC สนามมีความจุฝั่งชมการแข่งขันถึง 20,500 คน ถือเป็น สนามฟุตบอลที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับฟุตบอลโดยเฉพาะที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม และเป็น สนามฟุตบอลเฉพาะกิจสร้างแห่งที่สองของประเทศ รองจาก สนามเพลิคู (Pleiku Stadium) ในจังหวัดเกียใลาย
การประมูลก่อสร้าง.
สัญญาก่อสร้างซึ่งรวมถึงอัฒจันทร์ทั้ง 4 ด้าน (A, B, C, D), พื้นสนามแข่งขัน และระบบเทคนิคโดยรอบสนาม ดำเนินการโดยบริษัท Da Nang Infrastructure Development and Construction JSC (DCID) ด้วยมูลค่ากว่า 300 พันล้านด่งเวียดนาม (VND) ส่วนงานติดตั้งระบบไฟส่องสว่างภายในสนามแข่งขัน ดำเนินการโดยบริษัท Thanh Lam Sports Co., Ltd. มูลค่าเกือบ 13 พันล้านด่งเวียดนาม (VND)
การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 และแล้วเสร็จในวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2559
ในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2559 สนามกีฬาได้ถูกส่งมอบอย่างเป็นทางการให้กับสำนักงานวัฒนธรรมและการกีฬานครดานัง เพื่อเตรียมใช้งานสำหรับฤดูกาล V.League 2017 ที่กำลังจะมาถึง สโมสร SHB ดานัง เอาชนะสโมสร Hoang Anh Gia Lai ไปด้วยสกอร์ 1-0 ในนัดเปิดสนาม (วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2560) ซึ่งถือเป็นการแข่งขันนัดแรกของสนามกีฬา Hòa Xuân อย่างเป็นทางการ
สนามกีฬา.
สนามมีความจุ 20,500 คน ถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่ขนาด 66,530 ตารางเมตร สนามประกอบด้วยอัฒจันทร์ทั้งหมด 4 ด้าน โดยอัฒจันทร์หลักสูง 2 ชั้นและมีหลังคาคลุม ส่วนอัฒจันทร์อื่น ๆ มีความสูงต่ำกว่า บริเวณด้านล่างของอัฒจันทร์มีพื้นที่ขายเครื่องดื่ม ห้องอเนกประสงค์ และห้องน้ำ
ที่บริเวณตรงกลางของอัฒจันทร์ A มีที่นั่ง Super VIP จำนวน 140 ที่นั่ง พร้อมโต๊ะ สนามยังติดตั้งระบบรั้วป้องกันเหตุจลาจล รวมถึงรั้วแบ่งเขตอัฒจันทร์ B, C และ D ระบบป้ายสัญญาณ ห้องควบคุม ป้ายอิเล็กทรอนิกส์ ระบบเสียง และระบบไฟฟ้าสำรองภายในสนามด้วย。
ในปี 2025 สนามกีฬาแห่งนี้ได้ทำการปรับปรุงพื้นสนามใหม่ รวมถึงระบบระบายน้ำและจ่ายน้ำที่พื้นสนาม โดยจุดที่โดดเด่นคือการเปลี่ยนจากหญ้าเบอร์มิวดา (Bermuda grass) มาใช้หญ้า Zeon Zoysia ซึ่งเป็นหญ้าคุณภาพสูงที่ออกแบบมาเฉพาะสำหรับสนามฟุตบอล และได้รับการรับรองจาก ITGAP
สิ่งอำนวยความสะดวก.
คุณสามารถเดินทางไปยังสนามกีฬา Hòa Xuân ได้โดยใช้บริการแท็กซี่หรือยานพาหนะส่วนตัว
นอกจากนี้ยังมีสายรถโดยสารประจำทางของเมืองที่วิ่งผ่านบริเวณใกล้สนามกีฬา รวมถึง:
สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม เช่น จุดจอดรถและตารางเวลา กรุณาตรวจสอบข้อมูลอย่างเป็นทางการจากระบบขนส่งรถโดยสารของเมืองดานัง (Da Nang Bus)
สิ่งอำนวยความสะดวก.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สนามกีฬาเกิ่นเทอ

สนามกีฬาเกิ่นเทอ  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม มีความจุ 44,398 ที่นั่ง ใช้ในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลและแข่งรถจักรยานยนต์ เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเกิ่นเทอ
เวียดนามคัพ

เวียดนามคัพ  หรือ Su Thien Thanh เนชันแนล คัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยภายในประเทศเวียดนาม จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1992 โดยสโมสร Cảng Sài Gòn เป็นสโมสรแรกที่ได้รับรางวัลชนะเลิศ
สโมสรฟุตบอลฮานอย

สโมสรฟุตบอลฮานอย  หรือ ฮานอย เอฟซี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในฮานอย ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 สโมสรมักถูกรู้จักในชื่อ สโมสรฟุตบอลฮานอย ทีแอนด์ที ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2006 สนามเหย้าคือ สนามกีฬาห่างเด๋ย
ในประเทศ ฮานอย เอฟซี เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเวียดนาม โดยคว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 1 ได้ถึง 6 สมัย แชมป์เวียดนามคัพ 3 สมัย และแชมป์เวียดนามซูเปอร์คัพ 5 สมัย ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุด สำหรับฟุตบอลระดับนานาชาติ สโมสรแห่งนี้ได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับเอเชียมาแล้ว 7 รายการ โดยรายการที่โดดเด่นที่สุดคือการเข้ารอบชิงชนะเลิศเอเอฟซี คัพ ในรอบเพลย์ออฟระหว่างโซนในปี 2019
เกียรติประวัติ.
วี.ลีก ดิวิชัน 1:
* ชนะเลิศ (6): 2010, 2013, 2016, 2018, 2019, 2022
* รองชนะเลิศ (6): 2011, 2012, 2014, 2015, 2020, 2023
วี.ลีก ดิวิชัน 2:
* รองชนะเลิศ: 2008
เซเคินลีก
* รองชนะเลิศ: 2007
เทิร์ดลีก
* ชนะเลิศ: 2006
เวียดนามคัพ:
* ชนะเลิศ (3): 2019, 2020, 2022
* รองชนะเลิศ (3): 2012, 2015, 2016
เวียดนามซูเปอร์คัพ:
*ชนะเลิศ (4): 2010, 2018, 2019, 2020
*รองชนะเลิศ (3): 2013, 2015, 2016
พระนางอะตะปาเทวี

อะตะปาเทวี หรือ อตปาเทวี เป็นเจ้านายฝ่ายในพระองค์หนึ่งของอาณาจักรล้านนา ด้วยเป็นพระอัครมเหสีพระองค์หนึ่งของพญายอดเชียงราย พระองค์ทูลขอที่ดินจากพระราชสวามีสำหรับสร้างวัดร่ำเปิง (ตโปทาราม) ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
พระประวัติ.
พระประวัติตอนต้นของอะตะปาเทวีมีความเป็นมาอย่างไรนั้นไม่เป็นที่ปรากฏ ทราบแต่เพียงว่าเป็นพระอัครมเหสีพระองค์หนึ่งของพญายอดเชียงราย ส่วนพระนาม "อตปา" คือคำว่า "ตปะ" มีความหมายว่า "มหาเทวีผู้ทรงบำเพ็ญกัมมัฏฐาน" เชื่อว่าพระองค์น่าจะเป็นพระอัครมเหสีที่พระสวามีโปรดปรานมาก เพราะพบว่าพระนางสามารถทูลขอพระราชทานที่ดินที่เรียกว่า "ประเทศนี้" จากพญายอดเชียงรายมาสร้างวัดตโปทารามได้ โดยชื่อวัดมีความสอดคล้องกับพระนาม มาจากคำว่า ตปะ+อาราม แปลว่า "อารามแห่งการบำเพ็ญเพียรอันแรงกล้า" นอกจากนี้ยังเชื่อว่าพระนางยังได้สร้างวัดอรรคมเหสี ซึ่งตั้งอยู่ในเวียงกุมกาม ด้วยพึงสังเกตว่าเนื้อหาในศิลาจารึกของวัดร่ำเปิงกับวัดอรรคมเหสี มีเนื้อหาและลีลาการเขียนดุจกัน จึงสันนิษฐานว่าวัดทั้งสองแห่งคงได้รับการอุปถัมภ์จากเจ้านายพระองค์เดียวกัน
นักวิชาการประวัติศาสตร์ล้านนากระแสหลักอย่างเช่น เกริก อัครชิโนเรศ เชื่อว่าเจ้านายพระองค์นี้น่าจะเป็นพระองค์เดียวกับพระนางสิริยศวดีเทวี (นางโป่งน้อย) โดยสันนิษฐานว่าอาจเป็นพระนามหนึ่งของพระนางโป่งน้อยในการกัมมัฏฐาน เพราะนางโป่งน้อยเป็นมหาเทวีผู้มีพระนามอยู่มากนัก แต่บางส่วนก็ว่าทั้งสองเป็นคนละองค์กัน ในกรณีนี้สมฤทธิ์ ลือชัย สันนิษฐานว่าพระนางอะตะปาเทวีนี้เป็นชาวฮ่อ ส่วนเฉลิมวุฒิ ต๊ะคำมี ให้คำอธิบายไว้ว่า "...อนึ่งสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าพระนางป่งน้อยหรือพระนางสิริยศวดีเป็นพระมเหสีคนละองค์กับพระนางอะตะปาเทวี และทั้งสองพระนางไม่น่าจะลงรอยกันนั้น สังเกตได้จากวัดที่ถูกสร้างขึ้นไม่ไกลจากวัดตะโปทาราม (ปัจจุบันคือวัดร่ำเปิง) มีชื่อว่าวัดป่งน้อย (ปัจจุบันเขียน โป่งน้อย) ซึ่งน่าจะเป็นวัดที่พระนางป่งน้อยหรือพระนางสิริยศวดีพระราชมารดาของพระเมืองแก้วสร้างขึ้นนั้นเอง" อย่างไรก็ตาม เพ็ญสุภา สุขคตะ อธิบายว่า อะตะปาเทวี เป็นพระอัครมเหสีที่พญายอดเชียงรายมีจิตปฏิพัทธ์มากกว่าสิริยศวดีเทวี
บางแห่งก็ว่าพระนางอะตะปาเทวีอาจเป็นพระมารดาของเพลาสลัง (ภาษาถิ่นพายัพออกเสียงว่า เปาสะหล้าง) ซึ่งใน "พื้นเมืองเชียงใหม่" ระบุว่าเพลาสลังเป็นลูกฮ่อ หากเป็นเช่นนั้นจริงพระนางอะตะปาเทวีคงมีเชื้อสายมาจากจีนยูนนาน
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สโมสรฟุตบอลเกิ่นเทอ

สโมสรฟุตบอล เกิ่นเทอ คอนสตรักชัน ลอตเตอรี  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 2
#เปลี่ยนทาง อันดับที่ 3: 2009, 2014
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2001
สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์

สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 หลังจากที่คว้าแชมป์วี.ลีก 2 จนได้เลื่อนชั้นในฤดูกาล 2016 สนามเหย้าของพวกเขาคือ สนามกีฬาท้งเญิ้ต
ประวัติ.
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1975 โดยกลุ่มพนักงานของท่าเรือไซ่ง่อน และเป็นคู่ปรับกับสโมสรฟุตบอลศุลกากรไซ่ง่อน
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 1986, 1993-94, 1997, 2001–02
#เปลี่ยนทาง อันดับที่สาม: 1985, 1990, 1995
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2004, 2016
#เปลี่ยนทาง อันดับที่สาม: 2015
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 1992, 1999-00
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 1994, 1996, 1997
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2000, 2002
สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน

สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม โดยมีบริษัทร่วมหุ้นพัฒนาฟุตบอลไซ่ง่อน เป็นเจ้าของ ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 2 และใช้สนามกีฬาท้งเญิ้ตเป็นสนามเหย้า สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 2011 ในชื่อ "สโมสรฟุตบอลฮานอย" ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ได้เปลี่ยนชื่อและย้ายไปที่นครโฮจิมินห์
#เปลี่ยนทาง อันดับที่สาม: 2020
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2015
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2012
สโมสรฟุตบอลไฮฟอง

สโมสรฟุตบอลไฮฟอง  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในไฮฟอง ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และใช้สนามกีฬาหลักจัยเป็นสนามเหย้า
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 1992, 2010, 2016
#เปลี่ยนทาง อันดับที่สาม: 1982-83, 2008
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 1995, 2014
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2005
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2005
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2003
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2007
สโมสรฟุตบอลดานัง

สโมสรฟุตบอล เอสเอชบี ดานัง  หรือ สโมสรฟุตบอลกว๋างนาม-ดานัง  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพของเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของประเทศ ในช่วงก่อนฤดูกาล 2007–08 สโมสรได้ถูกซื้อโดยธนาคารร่วมหุ้นพาณิชย์ไซ่ง่อน-ฮานอย สโมสรคว้าแชมป์ลีกสมัยแรกได้ในปี ค.ศ. 2009 และได้สิทธิ์แข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2010 รอบคัดเลือก ในปีเดียวกันนี้ พวกเขายังคว้าแชมป์เวียดนามคัพ ส่วนทีมเยาวชน รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี ก็คว้าแชมป์ลีกเยาวชนได้เช่นกัน ดานังสามารถคว้าแชมป์ลีกได้อีก ใน 3 ปีถัดมา (ค.ศ. 2012)
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ(3): 1992, 2009, 2012
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 1987–88, 1990, 1991, 2005, 2013
#เปลี่ยนทาง อันดับที่สาม: 2011, 2016
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2012
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2009
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 1993, 2009
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2013
#เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ: 2000–01
#เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ: 2008
จำรูญ ไชยลังการณ์

จำรูญ ไชยลังการณ์ (2 มิถุนายน พ.ศ. 2473 - 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2551) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นอดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
ประวัติ.
ดร.จำรูญ ไชยลังการณ์ เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2473 เป็นบุตรของนายปั๋น กับนางขันแก้ว ไชยลังการณ์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ระดับปริญญาตรีจากวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร ระดับปริญญาโทสาขามัธยมศึกษา จากมหาวิทยาลัยทัลชา รัฐโอคลาโฮมา และสาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยแสตนฟอร์ด รัฐแคลิฟอร์เนีย และปริญญาเอกทางการศึกษา สาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยทัลชา รัฐโอคลาโฮมา
สมรสกับนางทองศรี สิทธานนท์ มีบุตรชาย 2 คน คือ พ.ต.อ.ศุภรักษ์ และนายศุภวิชญ์ ไชยลังการณ์
ดร.จำรูญ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 เวลา 02.00 น. ด้วยโรคหอบหืด ตับอักเสบบี ติดเชื้อในกระแสเลือด และโรคพาร์กินสัน
การทำงาน.
ด้านการศึกษา.
ดร.จำรูญ ทำงานเป็นครูสอนประจำโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และเป็นอาจารย์ใหญ่/ผู้อำนวยการ ในระหว่างปี พ.ศ. 2513 ถึงปี พ.ศ. 2534 เป็นกรรมการกองทุนสงเคราะห์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน ปี พ.ศ. 2523-2527 เป็นกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ปี พ.ศ. 2524-2527 เป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัยพายัพ ปี พ.ศ. 2520
ดร.จำรูญ เป็นหนึ่งในกรรมการจัดตั้งวิทยาลัยพายัพ (มหาวิทยาลัยพายัพ ในปัจจุบัน) เมื่อปี พ.ศ. 2513
ด้านการเมือง.
ดร.จำรูญ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัดเชียงใหม่ (ส.จ.) รวม 2 สมัย คือ ปี พ.ศ. 2516-2517 และปี พ.ศ. 2518-2522 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เขต 1 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ โดยการประสานงานของนายไกรสร ตันติพงศ์ ซึ่งจากการเลือกตั้งในครั้งนั้นถูกวิจารณ์ว่า ดร.จำรูญ เป็นม้ามืดที่สามารถชนะการเลือกตั้งได้ หลังจากนั้นเขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีก 3 ครั้ง แต่ไม่ได้รับเลือก จึงวางมือทางการเมืองในที่สุด
ดร.จำรูญ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย๋ ในปี พ.ศ. 2530
ด้านอื่นๆ.
ในปี พ.ศ. 2518 ถึงปี พ.ศ. 2520 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาสมทบคดีเด็กและเยาวชนเชียงใหม่
อนุสรณ์.
โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ได้ใช้ชื่อของจำรูญ ไชยลังการณ์ เป็นชื่ออาคารเรียน เพื่อรำลึกถึงอดีตอาจารย์ใหญ่และเป็นเกียรติประวัติ
อาคารดังกล่าวเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง 4 ชั้น ใต้ถุนอาคารเป็นลานโล่ง ใช้เป็นห้องเรียนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง สถาปนิกผู้ออกแบบคือ ประดิษฐ์ ราชแพทยาคม
ฟีกา

ฟีกา  คือ แนวคิดในวัฒนธรรมของประเทศสวีเดน เป็นการพักจากกิจกรรมเพื่อดื่มกาแฟ ชา หรือเครื่องดื่มอื่น ๆ เปล่า ๆ หรือกับของว่าง พร้อมกับเพื่อน ครอบครัว หรือคนรู้จัก 
ฟีกาอาจมีระยะเวลาเวลาตั้งแต่ 15 จนถึง 45 นาที โดยมักประกอบด้วยเครื่องดื่มและของหวานที่เรียกว่าขนมปังฟีกา เช่น ซินนามอนโรลหรือคุกกี้ ประเพณีการพักดื่มกาแฟกับขนมฝังอยู่ในวัฒนธรรมของสวีเดน โดยชาวสวีเดนเป็นหนึ่งในชนชาติที่ดื่มกาแฟมากที่สุดในโลก
ฟีกาอาจหมายถึงแซนด์วิชหรืออาหารอื่นที่ไม่ใช่ของหวาน และสามารถเกิดขึ้นได้ในร้านกาแฟหรือร้านขนม ที่ทำงาน หรือโบสถ์ ทั้งในร่มและข้างนอก
ในขณะเดียวกัน คำว่าฟีกาในภาษาสวีเดนอาจใช้แทนคำว่ากาแฟ เช่น ฟีกาหนึ่งแก้วอาจใช้แทนคำว่ากาแฟหนึ่งแก้ว
แรงหนีศูนย์กลาง

ในกลศาสตร์แบบนิวตัน แรงหนีศูนย์กลาง  เป็นแรงเทียมชนิดหนึ่ง มีทิศชี้ออกจากแกนของการหมุน และเสมือนว่าเป็นแรงที่กระทำกับวัตถุที่กำลังหมุน อยู่ในกรอบอ้างอิงที่กำลังหมุน
ตัวอย่าง.
หินผูกกับเชือก.
หากนำหินผูกกับเชือก แล้วแกว่งเชือกนั้นเป็นวงกลมในแนวราบ แรงจริงที่กระทำกับหินในแนวราบคือแรงดึงของเชือก (ส่วนแรงโน้มถ่วงนั้นกระทำในแนวดิ่ง)
ในกรอบอ้างอิงเฉื่อยนั้น หากไม่มีแรงของเชือกกระทำกับหิน หินย่อมเดินทางต่อไปเป็นเส้นตรง ซึ่งเป็นไปตามกฎข้อแรกของกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน ดังนั้นหากจะอธิบายการเคลื่อนที่เป็นวงกลมของหิน จะต้องมีแรงสู่ศูนย์กลาง (centripetal force) จากเส้นเชือก มากระทำกับหินอยู่ตลอดเวลา เมื่อใดที่นำแรงนี้ออก (เช่น เส้นเชือกขาด) หินย่อมเดินทางต่อไปเป็นเส้นตรงตามแนวราบ (และถูกแรงโน้มถ่วงในแนวดิ่งกระทำ จนตกลงสู่พื้น ทำให้การเคลื่อนที่ตามแนวราบสิ้นสุดลง) ดังนั้นการมองระบบด้วยกรอบอ้างอิงเฉื่อยเช่นนี้ จะทำให้สามารถอธิบายการเคลื่อนที่ของหินได้ด้วยแรงจริงตามกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน โดยไม่ต้องอาศัยแรงเทียมอย่างแรงหนีศูนย์กลางมาอธิบายแต่อย่างใด
แต่หากมองในกรอบอ้างอิงที่กำลังหมุนและเคลื่อนที่ไปพร้อมกันกับหิน เช่น ผู้สังเกตจินตนาการว่าตนเป็นคนที่กำลังนั่งอยู่บนหิน จะถือเสมือนว่า หินนั้นอยู่นิ่งกับที่ และมีแรงดึงจากเชือกมาดึงหิน ดังนั้นผู้สังเกตที่อยู่ในกรอบอ้างอิงนี้จะพบว่า ถ้ามีแรงดึงจากเชือกเป็นแรงเดียวที่กระทำกับหิน หินจะต้องเคลื่อนที่เข้าสู่จุดศูนย์กลางตามแรงดึงของเชือก ดังนั้นจึงต้องสมมติแรงหนีศูนย์กลางขึ้นมาเป็นแรงเทียม กระทำในทิศตรงข้ามกับแรงจริง เพื่อให้กฎของนิวตันสามารถเป็นจริงขึ้นได้ ในกรอบอ้างอิงที่กำลังหมุนอยู่นี้
ชีปอน

ชีปอน ([zeɪ̯ʔ pʊ̀ɰ̃] "เซะปูน"; 1295 – 1330) เป็นพระเจ้าเมาะตะมะรัชกาลที่ 5 ครองสิริราชสมบัติได้เพียง 7 วันใน ค.ศ. 1330 พระองค์มีชาติกำเนิดเป็นสามัญชน ได้ก้าวขึ้นสู่อำนาจโดยเริ่มจากการเป็นข้าหลวงและได้เป็นผู้บัญชาการทหารที่มีอำนาจและอิทธิพลในรัชสมัยพระเจ้ารามมะไตย ("ซอเซะ") กษัตริย์รัชกาลที่ 4
กระทั่งได้ก่อการยึดอำนาจและลวงพระเจ้ารามมะไตยมาปลงพระชนม์ที่เรือนของตนเอง พร้อมกับตั้งตนเป็นกษัตริย์ แต่เป็นอยู่ได้เพียง 7 วันก็ถูกเจตสงครามยึดอำนาจและจับประหารชีวิต เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1330 โดยเหล่าทหารภายใต้การนำของพระนางจันทะมังคะละ ("ซานดามี่นละ") พระราชธิดาของพระเจ้ารามประเดิด กษัตริย์รัชกาลที่ 2 และเป็นพระมเหสีของพระเจ้ารามมะไตย โดยมีพระยาอายกำกอง ("ซอแอกาน") พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าแสนเมือง ("ซอโอ") กษัตริย์รัชกาลที่ 3 ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา
พระประวัติ.
ชีปอนเกิดในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1295 จากบิดามารดาสามัญชน ตอนวัยหนุ่ม ชีปอนเดินทางออกจากหมู่บ้าน Atawgana (အတောဂန) อันเป็นบ้านเกิด และเข้ามาทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านของผู้ว่าราชการสมิงมังละกับเจ้าหญิงนางอุ่นเรือน เขาเป็นผู้ดูแลส่วนหนึ่งที่ดูแลเจ้าชายสอเซนตั้งแต่ทรงพระเยาว์
การงานของชีปอนรุ่งเรืองเมื่อสอเซนขึ้นครองราชย์ใน ค.ศ. 1323 กษัตริย์องค์ใหม่ผู้เผชิญกับการกบฏหลายครั้งตั้งแต่แรกเริ่ม ต้องพึ่งพากลุ่มคนเพียงไม่กี่คนที่ไว้วางใจได้ ในปีต่อ ๆ มา กษัตริย์ได้ปราบปรามการกบฏในภูมิภาคที่พูดภาษามอญในพม่าตอนล่าง แม้ว่าพระองค์ไม่สามารถยึดชายฝั่งตะนาวศรีคืนได้ ชีปอนพิสูจน์ตัวเอง กษัตริย์ทรงมอบหมายให้เขาเป็นผู้บัญชาการกองทหารพิเศษที่ประกอบด้วยนักรบชาวไทใหญ่จำนวน 500 นาย
ใน ค.ศ. 1330 ชีปอนกลายเป็บบุคคลที่มีอำนาจ โดยสร้างที่ประทับขนาดใหญ่ของตนเอง ซึ่งล้อมรอบด้วยสวนและมีคูน้ำล้อมรอบ และมีกองพันชาวไทใหญ่ป้องกันไว้ ชีปอนเริ่มจับจ้องไปที่บัลลังก์สำหรับตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากพระเจ้ารามมะไตยพ่ายแพ้ในสนามรบเมื่อไม่นานนี้ที่แปรทางเหนือ และทวายทางใต้ ในเดือนเมษายน/พฤษภาคม ค.ศ. 1330 พระองค์เชิญพระมหากษัตริย์มาที่ประทับของตนที่อยู่นอกเมืองหลวง เพื่อร่วมพิธีขึ้นบ้านใหม่ เมื่อพระราชาผู้ไม่ทันระวังตัวเข้าไปในที่ประทับ เหล่าบริวารของชีปอนก็ซุ่มโจมตีและปลงพระชนม์พระองค์
จากนั้นชีปอนประกาศตนเองเป็นกษัตริย์ภายใต้บรรดาศักดิ์ Deibban Min ราชวงศ์เมาะตะมะตกใจในตอนแรกแต่ภายหลังโต้กลับ นางจันทะมังคะละ อัครมเหสี สามารถหนีจากการรัฐประการได้ และจัดการรัฐประหารย้อนกลับใน 7 วันต่อมา ในวันนั้น นางจันทะมังคะละและข้าราชบริพารที่นำโดยขุนพล Sit Thingyan ไปที่พระราชวัง แสร้งทำเป็นว่ายอมจำนนต่อกษัตริย์องค์ใหม่ ภายในพระราชวัง เหล่าบริวารของ Sit Thingyan สามารถเอาชนะกองทัพของชีปอนได้ ชีปอนถูกประหารชีวิตทันทีตอนพระชนมายุ 34 พรรษา
นางจันทะมังคะละจึงแต่งตั้งพระยาอายกำกอง พระราชนัดดา ขึ้นครองราชย์ และให้ตัวพระนางเป็นอัครมเหสีของพระราชนัดดา
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
แรงเทียม

แรงเทียม  เป็นปรากฏการณ์เสมือนว่ามีแรงอย่างหนึ่ง ที่กระทำกับมวลใด ๆ ที่เคลื่อนที่เมื่อมองจากกรอบอ้างอิงที่ไม่ใช่กรอบอ้างอิงเฉื่อย เช่น กรอบอ้างอิงที่กำลังหมุน เป็นต้น
แรง F นี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากปฏิกิริยาระหว่างวัตถุ แต่เกิดจากความเร่ง a ของกรอบอ้างอิงนั้น ๆ ดังที่อธิบายโดย Iro ไว้ว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />แรงที่ต้องเพิ่มขึ้นมา ที่เกิดจากการเคลื่อนที่ที่เมื่อมองแบบสัมพัทธ์แล้วไม่ไปตามกัน ระหว่างกรอบอ้างอิงสองกรอบนั้น เรียกได้ว่า เป็น"แรงเทียม"
เมื่อยึดตามกฎข้อที่สองของกฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน ในรูปของสมการ F = ma จะพบว่า แรงเทียมที่ปรากฏ จะมีขนาดที่เป็นสัดส่วนกับมวล m เสมอ
แรงเทียมที่ปรากฏเสมือนว่าได้กระทำกับวัตถุนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อกรอบอ้างอิงที่สนใจ (กรอบที่ผู้สังเกตใช้อธิบายการเคลื่อนที่ของวัตถุ) เคลื่อนที่อย่างมีความเร่ง เมื่อเทียบกับกรอบอ้างอิงที่ไม่มีความเร่ง ทั้งนี้เนื่องจากกรอบอ้างอิงเป็นสิ่งสมมติ จึงอาจมีการเคลื่อนที่ในลักษณะใดก็ได้โดยไม่เกี่ยวกับการมีแรงกระทำหรือไม่มีแรงกระทำ ดังนั้นแรงเทียมที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของกรอบ จึงอาจมีลักษณะใดก็ได้เช่นกัน
มีแรงเทียมอยู่ 4 ชนิดที่พบบ่อย จากการใช้กรอบอ้างอิงแบบมีความเร่งที่พบบ่อย เช่น แรงเทียมที่ปรากฏเมื่อมองกรอบอ้างอิงที่เคลื่อนที่โดยมีความเร่งเป็นบวกในแนวเส้นตรง (เช่น แรงเทียมที่กระชากคนบนรถให้ถอยหลัง เมื่อเทียบกับตัวรถ เมื่อรถออกตัว), แรงเทียมจากกรอบอ้างอิงหมุน (แรงหนีศูนย์กลาง และ แรงโคริโอลิส) และแรงออยเลอร์ที่เกิดจากอัตราการหมุนที่มีการเปลี่ยนแปลง
เมื่อมองการเคลื่อนที่ของวัตถุด้วยทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป จะพบว่าแรงโน้มถ่วงก็เป็นแรงเทียมเช่นกัน เนื่องจากเกิดจากการที่มวลทำให้กาลอวกาศบิดเบี้ยว วัตถุที่เคลื่อนที่เป็นเส้นตรงจึงดูเหมือนเคลื่อนที่เข้าหาวัตถุที่มีมวลมาก
นางจันทะมังคะละ

นางจันทะมังคะละ ([sàɰ̃.dà mɪ́ɰ̃ l̥a̰] "ซานดามี่นละ"; ? – ค.ศ. 1363/1364) (พงศาวดารมอญพม่าสะกดว่า นางจันทรมังคละ) เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าเมาะตะมะ 3 พระองค์ พระเจ้ารามมะไตยพระสวามีพระองค์แรกถูกชีปอนลอบปลงพระชนม์ พระนางจึงยกราชสมบัติให้พระยาอายกำกอง ("ซอแอกานก้อง") ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของกษัตริย์แห่งอาณาจักรสุโขทัย ให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินรัชกาลที่ 6 แห่งเมาะตะมะ แต่ภายหลังพระนางวางยาพิษปลงพระชนม์พระยาอายกำกอง แล้วเชิญพระยาอายลาว ("บะญ่าแอลอ") พระเชษฐาต่างพระมารดาจากเมืองสะโตงมาเสวยราชสมบัติเป็นรัชกาลที่ 7 นับเป็นพระสวามีพระองค์ที่ 3 ของพระนาง ทำให้สุโขทัยยกทัพมารุกราน พระยาอายลาวทรงได้รับชัยชนะในสงครามครั้งนี้
พระประวัติ.
พระนางจันทะมังคะละประสูติในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นพระราชธิดาของพระเจ้ารามประเดิด ("คูนลอ") รัชกาลที่ 2 และเป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าฟ้ารั่ว (มะกะโท) องค์ปฐมกษัตริย์แห่งเมาะตะมะ พระนางมีพระนามเดิมว่า นางอำปะ ("นี่นอานโป") มีพระขนิษฐาร่วมพระมารดาเดียวกัน 1 พระองค์คือพระนางตะละชินซอบุต ("ตะละชีนซอโบะ") พระมเหสีในพระยาอายลาวเช่นเดียวกับพระนางจันทะมังคะละและมีพระเชษฐาต่างพระมารดา 1 พระองค์คือพระยาอายลาว
ใน ค.ศ. 1311 พระนางสูญเสียพระราชบิดาเนื่องจากถูกปลงพระชนม์ระหว่างการยึดอำนาจโดยสมิงมังละ (မင်းဗလ "มี่นบะละ") พระสวามีของนางอุ่นเรือน ("นี่นอุไยง์") ผู้เป็นพระปิตุจฉา (อา) พระขนิษฐาของพระเจ้าฟ้ารั่วและพระเจ้ารามประเดิด ต่อมาสมิงมังละและนางอุ่นเรือนได้จัดการให้พระนางอภิเษกกับเจ้าชายสอเซนพระโอรสองค์ใหญ่ของสมิงมังละและนางอุ่นเรือนโดยมีพระโอรส–ธิดาทั้งสิ้น 3 พระองค์คือ เม้ยเน (Mwei Ne), พระมหาเทวี ("มะฮาเดวี") และพระยาอู่ ("บะญ่าอู้") กษัตริย์องค์ที่ 8 พระราชบิดาของพระเจ้าราชาธิราช ("ยาซาดะริ") หรือ พญาน้อย กษัตริย์องค์ที่ 9
ผีเสื้อหนอนถั่ว

ผีเสื้อหนอนถั่ว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lampides boeticus") เป็นผีเสื้อในวงศ์ผีเสื้อสีน้ำเงิน (Lycaenidae) กระจายพันธุ์ในทวีปยุโรป, แอฟริกา, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถึงออสเตรเลีย พบตามชายป่า ทุ่งหญ้าหรือทุ่งดอกไม้จนถึงบนภูเขาที่สูง 2,700 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
ผีเสื้อหนอนถั่วเป็นผีเสื้อขนาดเล็ก เพศผู้มีความยาวปีก 24–32 มิลลิเมตร เพศเมียมีความยาวปีก 24–34 มิลลิเมตร ด้านบนปีกของเพศผู้จะมีแต้มสีน้ำเงินม่วงขนาดใหญ่กว่าเพศเมีย ทั้งสองเพศมีหางเล็กยาวและจุดสีดำสองจุดที่ปลายปีกคู่หลัง ไข่ของผีเสื้อชนิดนี้มีลักษณะกลมสีขาว เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.5 มิลลิเมตร หนอนผีเสื้อมีความยาว 14-15 มิลลิเมตร สีเขียวถึงสีน้ำตาลแดง ดักแด้มีขนาด 9-10 มิลลิเมตร สีเทาอ่อนถึงน้ำตาล อาหารของตัวอ่อนผีเสื้อหนอนถั่วได้แก่พืชหลายสกุลในวงศ์ถั่ว เช่น สกุล "Medicago", "Crotalaria", "Polygala" เป็นต้น
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2017–18 รอบแพ้คัดออก

รอบแพ้คัดออก หรือรอบน็อกเอาต์ ในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2017–18 เริ่มแข่งขันในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) จนถึงวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) ซึ่งเป็นรอบชิงชนะเลิศ โดยแข่งขันกันที่ สนามโอลิมปิสกี เนชันแนล สปอร์ตส์ คอมเพล็กซ์ ใน เคียฟ, ประเทศยูเครน, เพื่อที่จะตัดสินหาแชมเปียนส์ของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2017–18. ทั้งหมด 16 ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันในรอบแพ้คัดออก.
จนกระทั่งถึงวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) (รอบ 16 ทีมสุดท้าย) เป็น CET , หลังจากนั้น (รอบ 8 ทีมสุดท้ายและนอกจากนี้) เวลาจะเป็น CEST .
กำหนดการ.
กำหนดการแข่งขันของรอบแพ้คัดออกเป็นไปตามดังต่อไปนี้ (การจับสลากทั้งหมดจะจัดขึ้นที่สำนักงานใหญ่ของฟีฟ่า ในเมืองนียง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์).
ทีมที่ผ่านเข้ารอบ.
<section begin=Qualified teams />
<section end=Qualified teams />
สายการแข่งขัน.
<section begin=สายการแข่งขัน /><section end=สายการแข่งขัน />
รอบ 16 ทีมสุดท้าย.
โดยจะมีพิธีการจับสลากประกบคู่ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017), 12:00 CET, ที่สำนักงานใหญ่ยูฟ่าในเมือง นียง, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์.
รอบ 16 ทีมสุดท้าย นัดแรก จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 13, 14, 20 และ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018), และรอบ 16 ทีมสุดท้าย นัดที่ 2 จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 6, 7, 13 และ 14 มีนาคม พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018).
สรุปผลการแข่งขัน.
<section begin=R16 />
<section end=R16 />
นัด.
"รวมผลสองนัด ยูเวนตุส ชนะ 4–3."
"รวมผลสองนัด แมนเชสเตอร์ซิตี ชนะ 5–2."
"รวมผลสองนัด ลิเวอร์พูล ชนะ 5–0."
"รวมผลสองนัด เซบิยา ชนะ 2–1."
"รวมผลสองนัด เรอัลมาดริด ชนะ 5–2."
"รวมผลสองนัด เสมอ 2–2. โรมา ชนะด้วยกฏประตูทีมเยือน."
"รวมผลสองนัด บาร์เซโลนา ชนะ 4–1."
"รวมผลสองนัด บาเยิร์นมิวนิก ชนะ 8–1."
รอบ 8 ทีมสุดท้าย.
การจับสลากประกบคู่รอบ 8 ทีมสุดท้ายมีขึ้นในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018), 12:00 CET, ที่สำนักงานใหญ่ยูฟ่าในเมือง นียง, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์.
รอบ 8 ทีมสุดท้าย นัดแรก จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 3 และ 4 เมษายน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018), และรอบ 8 ทีมสุดท้าย นัดที่ 2 จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 10 และ 11 เมษายน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018).
สรุปผลการแข่งขัน.
<section begin=QF />
<section end=QF />
นัด.
"รวมผลสองนัด เสมอ 4–4. โรมา ชนะด้วยกฏประตูทีมเยือน."
"รวมผลสองนัด บาเยิร์นมิวนิก ชนะ 2–1."
"รวมผลสองนัด เรอัลมาดริด ชนะ 4–3."
"รวมผลสองนัด ลิเวอร์พูล ชนะ 5–1."
รอบรองชนะเลิศ.
<section begin=SF />
การจับสลากประกบคู่รอบรองชนะเลิศมีขึ้นในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018), 12:00 CEST.<section end=SF />
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2009–10, ทั้งหมดสี่ทีมที่รอบนี้เป็นตัวแทนของสมาคมในแต่ละชาติต่างๆ.
สรุปผลการแข่งขัน.
<section begin=SF />
รอบรองชนะเลิศ นัดแรก จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 24 และ 25 เมษายน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018), และรอบรองชนะเลิศ นัดที่ 2 จะลงทำการแข่งขันระหว่างวันที่ 1 และ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018).
<section end=SF />
นัด.
"รวมผลสองนัด เรอัลมาดริด ชนะ 4–3."
"รวมผลสองนัด ลิเวอร์พูล ชนะ 7–6."
รอบชิงชนะเลิศ.
<section begin=Final />
รอบชิงชนะเลิศจะลงเล่นที่ สนามโอลิมปิสกี เนชันแนล สปอร์ตส์ คอมเพล็กซ์ ในกรุง เคียฟ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018). ทีม "เจ้าบ้าน" (สำหรับวัตถุประสงค์ในการจัดการ) จะถูกกำหนดขึ้นโดยการจับสลากเกิดขึ้นหลังจากเสร็จสิ้นการจับสลากรอบรองชนะเลิศ.
<section end=Final />
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ไรอัน จอห์นสัน

ไรอัน เครก จอห์นสัน  (เกิดเมื่อ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1973) เป็นผู้กำกับ นักเขียนบท นักแสดง และนักตัดต่อภาพยนตร์ ชาวอเมริกัน เคยได้รับรางวัล Special Jury Prize สาขา Originality of Vision ในเทศกาลภาพยนตร์ Sundance ปี 2005 จากภาพยนตร์เรื่อง "บริค" เขาเป็นผู้เขียนบทและกำกับภาพยนตร์เรื่อง "" (2017)
ผลตอบรับ.
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 6 เรื่องของ ไรอัน จอห์นสัน
 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ<br>
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก<br>
$ ดอลลาร์สหรัฐ
ชีวิตมหัศจรรย์ วันเดอร์

ชีวิตมหัศจรรย์ วันเดอร์ เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวคอมเมดี-ดรามา ออกฉายปี 2017 กำกับการแสดงโดย สตีเฟน ชบอสกี และร่วมกันเขียนบทภาพยนตร์โดย สตีเฟน ชบอสกี, แจ็ค ธอร์น และ สตีเวน คอนราด ดัดแปลงจากนวนิยายปี 2012 เรื่อง "ชีวิตมหัศจรรย์ของออกัสต์" (ชื่อภาษาอังกฤษ Wonder) เขียนโดย R.J. Palacio นำแสดงโดย จูเลีย โรเบิตส์ โอเวน วิลสัน เจคอบ เทรมบ์เลย์ 
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการเล่าเรื่องของเด็กชายที่ป่วยด้วยโรคทางพันธุกรรม ในกลุ่มอาการเทรเชอร์ คอลลินส์ ซึ่งเคยได้รับการผ่าตัดมาแล้วกว่า 27 ครั้ง และกำลังพยายามปรับตัวให้เข้ากับเพื่อนนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 โดยค่ายไลออนส์เกต ฟิล์ม และหลังจากออกฉายได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกมากมาย สามารถทำรายได้ทั่วโลกมากกว่า 305 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 90
นักแสดง.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>