มาตราเมร์กัลลี

มาตราความรุนแรงเมร์กัลลีดัดแปลง (ย่อว่า MM, MMI, หรือ MCS) ใช้สำหรับวัดผลกระทบของแผ่นดินไหวในตำแหน่งที่กำหนดซึ่งแตกต่างจากมาตราขนาดแผ่นดินไหวหรือ"แมกนิจูด"ที่มักถูกใช้รายงานในการเกิดแผ่นดินไหว 
มาตราขนาดแผ่นดินไหวใช้วัดพลังงานหรือความรุนแรงโดยรวมของแผ่นดินไหว ซึ่งอาจเกิดขึ้นได้ทั้งในระดับตื้นหรือระดับลึก (มาตราขนาดโมเมนต์ หรือ Moment Magnitude Scale – Mw เป็นมาตราที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย) ขณะที่มาตราความรุนแรงของแผ่นดินไหวเมร์กัลลีดัดแปลงใช้วัดระดับความรุนแรงของแรงสั่นสะเทือนที่พื้นผิว ณ ตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง มาตรานี้พัฒนามาจากมาตราความรุนแรงเมร์กัลลี (Mercalli intensity scale) ที่คิดค้นโดยจูเซปเป เมร์กัลลีใน พ.ศ. 2445
แม้ว่าความสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวจะเป็นผลมาจากพลังงานแผ่นดินไหวที่ถูกปลดปล่อยออกมา แต่แผ่นดินไหวแต่ละครั้งอาจแตกต่างกันไปในแง่ของปริมาณพลังงานที่แผ่กระจายออกมาในรูปของคลื่นไหวสะเทือน นอกจากนี้ ความลึกของจุดกำเนิดแผ่นดินไหวยังมีผลต่อระดับความรุนแรงของแรงสั่นสะเทือนที่พื้นผิว แผ่นดินไหวที่เกิดลึกมากมักจะมีปฏิสัมพันธ์กับพื้นผิวน้อยกว่า พลังงานที่ปล่อยออกมาจะแผ่กระจายไปในปริมาณมากขึ้น ทำให้พลังงานที่ไปถึงพื้นผิวกระจายตัวในพื้นที่กว้างขึ้น ส่งผลให้ระดับความสั่นสะเทือนในจุดหนึ่ง ๆ ลดลงนับจากจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหว อย่างไรก็ตาม แรงสั่นสะเทือนอาจถูกขยายให้รุนแรงขึ้นในแอ่งตะกอนหรือในดินที่ไม่แข็งตัว
มาตราความรุนแรงแผ่นดินไหวจัดระดับตามผลกระทบที่สังเกตได้ ซึ่งโดยทั่วไปได้รับการรายงานจากประชาชนที่ไม่ได้รับการฝึกฝนเป็นผู้เชี่ยวชาญ มาตรานี้สามารถปรับให้เข้ากับลักษณะผลกระทบที่อาจพบในแต่ละภูมิภาคได้ เนื่องจากมาตราความรุนแรงของแผ่นดินไหวเมร์กัลลีดัดแปลง ไม่จำเป็นต้องอาศัยเครื่องมือวัด จึงมีประโยชน์ในการประมาณค่าขนาดและตำแหน่งของแผ่นดินไหวในอดีต (ก่อนยุคที่มีเครื่องมือวัด) โดยทั่วไป จุดที่มีค่าความรุนแรงสูงสุดมักอยู่ใกล้ศูนย์กลางแผ่นดินไหว และระดับความรุนแรงที่เกิดขึ้นในพื้นที่นั้น ๆ สามารถนำไปเปรียบเทียบกับแผ่นดินไหวอื่น ๆ ในท้องถิ่น (โดยอาจพิจารณาข้อมูลธรณีวิทยาเพิ่มเติม) เพื่อช่วยประมาณค่าขนาดของแผ่นดินไหวได้
ระดับความรุนแรงตามมาตราเมร์กัลลีเปรียบเทียบกับแมกนิจูดแผ่นดินไหว.
ขนาดและความรุนแรงของแผ่นดินไหวเป็นแนวคิดที่เกี่ยวข้องกันแต่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ขนาดของแผ่นดินไหวเป็นค่าที่สะท้อนถึงพลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมา ในขณะที่ความรุนแรงเป็นระดับของแรงสั่นสะเทือนที่รับรู้ได้ ณ จุดใดจุดหนึ่งบนพื้นผิวโลก ซึ่งอาจมีค่าสูงสุดบริเวณใกล้ศูนย์กลางแผ่นดินไหว และลดลงจนเป็นศูนย์เมื่ออยู่ไกลออกไป ความรุนแรงของแผ่นดินไหวขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น ความลึกของจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว ลักษณะภูมิประเทศ ระยะทางจากศูนย์กลางแผ่นดินไหว คุณสมบัติของชั้นดินและหินรองรับที่อาจเพิ่มแรงสั่นสะเทือน รวมถึงทิศทางของการเคลื่อนตัวของรอยเลื่อน ตัวอย่างเช่น แผ่นดินไหวขนาด 7.0 ในเมืองซัลตา ประเทศอาร์เจนตินา ใน พ.ศ. 2554 ซึ่งมีความลึก 576.8 กิโลเมตร มีระดับความรุนแรงสูงสุดที่รับรู้ได้เพียงระดับ V ตามมาตราเมร์กัลลี ในทางกลับกัน แผ่นดินไหวขนาด 2.2 ที่เมืองแบร์โรว์-อิน-เฟอร์เนส ประเทศอังกฤษใน พ.ศ. 2408 ซึ่งเกิดที่ความลึกประมาณ 1 กิโลเมตร กลับมีระดับความรุนแรงสูงสุดถึงระดับ VIII
ตารางขนาดเล็กนี้เป็นแนวทางโดยสังเขปเกี่ยวกับระดับของมาตราเมร์กัลลี โดยสีและชื่อเชิงพรรณนาที่แสดงในที่นี้อาจแตกต่างจากที่ใช้ในแผนที่แสดงแรงสั่นสะเทือนในบทความอื่น ๆ
การประมาณค่าความรุนแรงของแผ่นดินไหวและการประยุกต์ใช้ในการประเมินอันตรายจากแผ่นดินไหว.
มีการเผยแพร่สมการพยากรณ์ความรุนแรงของแผ่นดินไหวหลายสิบชุด เพื่อใช้ประมาณค่าความรุนแรงของแผ่นดินไหวในระดับมหภาค (macroseismic intensity) ณ ตำแหน่งหนึ่ง โดยอาศัยปัจจัยต่าง ๆ เช่น ขนาดแผ่นดินไหว ระยะทางจากแหล่งกำเนิดถึงจุดที่ได้รับผลกระทบ และอาจรวมถึงปัจจัยอื่น ๆ เช่น สภาพชั้นดินเฉพาะพื้นที่ สมการเหล่านี้มีลักษณะคล้ายกับสมการพยากรณ์การสั่นไหวของพื้นดิน (ground motion-prediction equations) ซึ่งใช้ในการประมาณค่าพารามิเตอร์ของการสั่นสะเทือนที่วัดได้จากเครื่องมือ เช่น ความเร่งสูงสุดของพื้นดิน มีบทสรุปเกี่ยวกับสมการพยากรณ์ความรุนแรงของแผ่นดินไหวที่สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้ สมการเหล่านี้สามารถนำมาใช้ในการประเมินอันตรายจากแผ่นดินไหวในแง่ของความรุนแรงเชิงมหภาค ซึ่งมีข้อได้เปรียบตรงที่สามารถเชื่อมโยงกับความเสี่ยงจากแผ่นดินไหวได้โดยตรงมากกว่าพารามิเตอร์ที่ได้จากการวัดแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินเพียงอย่างเดียว
ความสัมพันธ์กับปริมาณทางกายภาพ.
มาตรา MMI ไม่ได้ถูกกำหนดขึ้นโดยอ้างอิงค่าทางกายภาพที่สามารถวัดได้อย่างเคร่งครัด เช่น แอมพลิจูดของการสั่นสะเทือน ความถี่ของการสั่นสะเทือน ความเร็วสูงสุดของพื้นดิน หรือความเร่งสูงสุดของพื้นดิน อย่างไรก็ตาม ระดับความสั่นสะเทือนที่มนุษย์รับรู้ได้และความเสียหายที่เกิดขึ้นกับสิ่งปลูกสร้างมีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดกับค่าความเร่งสูงสุดของพื้นดินในเหตุการณ์ที่มีความรุนแรงต่ำ และกับค่าความเร็วสูงสุดของพื้นดินในเหตุการณ์ที่มีความรุนแรงสูง
การเปรียบเทียบกับมาตราขนาดโมเมนต์.
ผลกระทบของแผ่นดินไหวหนึ่งเหตุการณ์อาจแตกต่างกันไปอย่างมากในแต่ละพื้นที่ ส่งผลให้ค่าความรุนแรงตามมาตรา MMI มีหลายค่าภายในเหตุการณ์เดียวกัน การแสดงผลค่าความรุนแรงเหล่านี้ทำได้ดีที่สุดโดยใช้แผนที่เส้นโครงความรุนแรงที่เท่ากัน หรือที่เรียกว่า แผนที่ไอโซซีสมาล (isoseismal map) ในทางกลับกัน แผ่นดินไหวแต่ละครั้งจะมีค่าขนาดหรือแมกนิจูดเพียงค่าเดียว
ระดับความรุนแรงตามมาตราเมร์กัลลี.
ระดับที่ต่ำกว่าของมาตราวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวแบบ MMI โดยทั่วไปจะอธิบายลักษณะที่ผู้คนรับรู้แรงสั่นสะเทือน ขณะที่ระดับที่สูงกว่าของมาตราดังกล่าวพิจารณาจากความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโครงสร้างที่สามารถสังเกตได้
ตารางนี้แสดงค่าความรุนแรงของแผ่นดินไหวตามมาตรา MMI ที่มักถูกบันทึกในบริเวณใกล้ศูนย์กลางแผ่นดินไหว