pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระวรสารนักบุญลูกา

พระวรสารนักบุญลูกา (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณลูกา (ศัพท์โปรเตสแตนต์)  เป็นพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ และเป็นพระวรสารหนึ่งใน “พระวรสารสหทรรศน์” สามฉบับ
แม้ว่าจะไม่ปรากฏชื่อผู้เขียนพระวรสารเล่มนี้ แต่จากหลักฐานที่เชื่อถือได้เป็นจำนวนมากระบุตรงกันว่าเขียนโดยลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ผู้ซึ่งไม่ได้เป็นชาวยิว แต่น่าจะเป็นชาวกรีก เพราะมีความรู้ในเรื่องวัฒนธรรมของชาวกรีกเป็นอย่างดี เคยเป็นเพื่อนร่วมเดินทางไปประกาศกับเปาโลอัครทูตหลายครั้ง นอกจากนี้ลูกายังมีอาชีพเป็นนายแพทย์ในสมัยนั้นด้วย พระวรสารเล่มนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นระหว่างปีค.ศ. 59 - 63 จากลักษณะของโครงสร้างและภาษาที่ใช้ในพระวรสารเล่มนี้ เหมือนกันกับในหนังสือกิจการของอัครทูต ดังนั้นเป็นไปได้อย่างยิ่งว่า ลูกาเป็นผู้เขียนหนังสือกิจการของอัครทูตด้วย
จากพระวรสารในสารบบทั้งหมด 4 เล่ม พระวรสารนักบุญลูกาเป็นพระวรสารเล่มที่ยาวที่สุด และจัดว่าเป็นพระวรสารที่มีเนื้อหาที่สวยงามที่สุด เขียนเล่าเรื่องราวของพระเยซูได้ครบถ้วนและตามลำดับเหตุการณ์มากที่สุด สาระสำคัญของพระวรสารเล่มนี้คือ ความรู้สึกปิติยินดีที่พระเยซูนำความหวังและการไถ่บาปมาสู่โลกมนุษย์ ความรักที่พระเยซูมีต่อมนุษย์ทุกคน โดยเฉพาะคนยากจนและผู้ถูกกดขี่ข่มเหง สังเกตได้จากคำอุปมาที่พระเยซูตรัสสั่งสอน ซึ่งผู้อ่านจะรู้สึกได้ตลอดทั้งเล่ม
แรกเริ่มลูกาเขียนพระวรสารเล่มนี้ขึ้น เพื่อให้เจ้าหน้าที่โรมันคนหนึ่งชื่อ เธโอฟิลัส ได้อ่าน โดยเขียนขึ้นจากมุมมองของชาวกรีก จากลักษณะการเขียนที่มีการอ้างอิงเหตุการณ์ต่าง ๆ กับเวลาที่เกิดขึ้น แสดงว่าผู้เขียนต้องเป็นผู้ที่มีการศึกษาสูง เพราะข้อมูลที่เขียนผ่านการค้นคว้ามาอย่างละเอียด ตัวอย่างเช่น "เมื่อปีที่สิบห้า ในรัชกาลทิเบริอัสซีซาร์ ปอนทิอัส ปีลาตเป็นเจ้าเมืองยูเดีย เฮโรดเป็นเจ้าเมืองกาลิลี ฟีลิปน้องชายของเฮโรดเป็นเจ้าเมืองอิทูเรียกับเมืองตราโคนิติส ลีซาเนียสเป็นเจ้าเมืองอาบีเลน และอันนาสกับคายาฟาสเป็นมหาปุโรหิต คราวนั้นพระวจนะของพระเจ้ามาถึงยอห์นบุตรเศคาริยาห์ในถิ่นทุรกันดาร" ซึ่งก็ตรงกับคุณสมบัติของผู้ที่มีอาชีพนายแพทย์เป็นอย่างดี ลูกาเขียนพระวรสารเล่มนี้ขึ้นจากการศึกษาและวิจัย โดยตรวจสอบข้อเท็จจริงทั้งกับคนที่อยู่แวดล้อมพระเยซูมาตั้งแต่ต้น และประกอบกับเอกสารต่าง ๆ มากมาย
ลูกามีวัตถุประสงค์ในการเขียนพระวรสารเล่มนี้อยู่ 5 ประการ หนึ่งคือ ต้องการให้ประจักษ์ว่าพระเยซูเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์โลก ลูกาได้ลำดับพงศ์ของพระเยซูย้อนไปจนถึงสมัยอาดัม นั่นคือตั้งแต่พระเจ้าเริ่มสร้างโลก แม้ว่าข้อมูลนี้จะมีความหมายไม่มากนักสำหรับชาวกรีก แต่ข้อมูลนี้ทำให้พระเยซูถูกบันทึกเป็นประวัติศาสตร์โลก
ประการที่สองคือ ลูกาต้องการบันทึกเรื่องราวของพระกุมารเยซู ซึ่งไม่มีพระวรสารเล่มใดบันทึกไว้
ประการที่สามคือ ลูกาต้องการให้ผู้อ่านทราบว่าพระเยซูนำข่าวดีมายังคนยากจน คนที่ถูกกดขี่ข่มเหง คนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมในโลก กลุ่มคนเหล่านี้รู้สึกท้อแท้ เนื่องจากรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรเท่าคนร่ำรวย และคิดว่าชีวิตไม่มีค่า แต่พระเยซูเสด็จมาเพื่อปลดปล่อยให้เป็นไท และประกาศถึงแผ่นดินสวรรค์ที่รออยู่ในโลกหน้า
ประการที่สี่คือ ลูกาต้องการให้ความสำคัญกับผู้หญิง โดยบันทึกบทบาทของผู้หญิงในหมู่สาวกของพระเยซู
ประการที่ห้าคือ ลูกาต้องการให้ผู้อ่านทราบว่า พระกิตติคุณของพระเยซูเป็นสากล มาถึงคนทุกชาติ ไม่ใช่เฉพาะชนชาติใดชาติหนึ่ง 
พระวรสารนักบุญลูกา ใช้ “ลูกา” หรือ “ลก” ในการอ้างอิง
โครงร่าง.
1. บทนำ 1:1 - 4
2. การประสูติและปฐมวัยของพระเยซู 1:5 - 4:13
3. พระราชกิจของพระเยซูในกาลิลี 4:14 - 9:50
4. พระเยซูเดินทางไปเยรูซาเล็ม 9:51 - 19:27
5. สัปดาห์สุดท้ายของพระเยซู 19:28 - 23:56
6. การคืนพระชนม์ของพระเยซู 24:1 - 53
บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)

บัฟฟาโล  เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของรัฐนิวยอร์กในสหรัฐและเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลอีรี บัฟฟาโลตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบอีรี ใกล้กับพรมแดนแคนาดาบริเวณเซาท์ออนแทรีโอและส่วนต้นของน้ำตกไนแอการา ใน ค.ศ. 2019 เมืองมีประชากรโดยประมาณ 255,284 คน ทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 86 ของสหรัฐ เมืองบัฟฟาโลและไนแอการาฟอลส์ที่อยู่ข้างเคียงผนวกรวมเป็นเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์ (MSA) ซึ่งกินพื้นที่สองเทศมณฑลและมีประชากรโดยประมาณอยู่ที่ 1.1 ล้านคนเมื่อ ค.ศ. 2019 ทำให้เป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 49 ของประเทศ นอกจากนี้ ตัวเมืองและภูมิภาคนิวยอร์กตะวันตกที่อยู่ล้อมรอบก็เป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจที่มีประชากรมากที่สุดที่ตั้งอยู่ระหว่างบอสตันและคลีฟแลนด์
บัฟฟาโลยกฐานะเป็นนครใน ค.ศ. 1832 เพื่อเป็นเมืองปลายทางของคลองอีรี ทำให้ตัวเมืองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในฐานะเมืองท่าในแผ่นดินระหว่างเกรตเล้กส์และมหาสมุทรแอตแลนติก การขนถ่ายสินค้าทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองท่าที่ขนถ่ายสินค้ามากที่สุดในโลกในตอนนั้น แต่ต่อมา การขนส่งทางรางเข้ามามีบทบาทแทนที่การขนส่งทางคลอง ทำให้บัฟฟาโลกลายเป็นศูนย์กลางรถไฟที่ใหญ่ที่สุดรองจากชิคาโก กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองเริ่มมีบทบาทในด้านการผลิต โดยมีการผลิตเหล็กเป็นส่วนสำคัญในช่วงหลัง การเปิดตัวของเส้นทางเดินเรือเซนต์ลอว์เรนซ์และการลดบทบาทของอุตสาหกรรมทำให้เศรษฐกิจของเมืองเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบการบริการเป็นหลัก อาทิ สาธารณสุข, การค้าปลีก, การท่องเที่ยว, โลจิสติกส์ และการศึกษา ในขณะที่อุตสาหกรรมการผลิตยังคงเหลืออยู่บ้าง ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์อยู่ที่ 53 พันล้านดอลลาร์ในปี 2019
บัฟฟาโลมีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สำคัญ อาทิ ระบบสวนสาธารณะในเขตเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐ, หอศิลป์อัลไบรจ์–น็อกซ์, วงออร์เคสตราฟิลฮาร์มอนิกบัฟฟาโล, โรงละครเชียส์, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์บัฟฟาโล และหลายเทศกาลในรอบปี เมืองยังเป็นที่รู้จักในด้านสภาพอากาศในฤดูหนาว, ปีกไก่บัฟฟาโล และยังเป็นที่ตั้งของทีมกีฬาอาชีพในเมเจอร์ลีกอย่างบัฟฟาโลบิลส์และบัฟฟาโลเซเบอส์
ตูริน

ตูริน  หรือ ตอรีโน  เป็นเมืองหลักของแคว้นปีเยมอนเตในประเทศอิตาลี เป็นทั้งเมืองศูนย์กลางทางอุตสาหกรรมและธุรกิจของภาคเหนือของอิตาลี และยังเคยเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของอิตาลีในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1861 ถึง 1865 พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองตั้งอยู่บริเวณฝั่งตะวันตกของแม่น้ำโปใต้หุบเขาซูซา และล้อมรอบด้วยเทือกเขาแอลป์ทางตะวันตกและเนินเขาซูเปอร์กา มีประชากรประมาณ 856,745 คน (ค.ศ. 2025) และมีการประมาณการโดยองค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนาว่าประชากรโดยรวมทั้งหมดจะมีประมาณ 2.2 ล้านคนในเขตปริมณฑล
ตูรินเป็นศูนย์กลางทางการเมือง การปกครองของยุโรปมายาวนาน และตั้งแต่ ค.ศ. 1563 เคยมีสถานะเป็นเมืองหลวงของดัชชีซาวอยซึ่งในขณะนั้นเป็นของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียที่ปกครองโดยราชวงศ์ซาวอย และเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของราชอาณาจักรอิตาลีตั้งแต่ ค.ศ. 1861 ถึง 1865 บางครั้งเมืองตูรินถูกเรียกว่า "แหล่งกำเนิดเสรีภาพของอิตาลี" เนื่องจากเป็นศูนย์กลางทางการเมืองและทางปัญญาของรีซอร์จิเมนโตที่นำไปสู่การรวมชาติอิตาลี ทั้งยังเป็นสถานที่กำเนิดของบุคคลสำคัญ เช่น กามิลโล เบนโซ เคานต์แห่งกาวูร์ แม้ว่าอิทธิพลทางการเมืองเกือบทั้งหมดจะเสื่อมถอยลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่เมืองนี้ก็เคยมีบทบาทเป็นศูนย์กลางของขบวนการต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์รวมถึงขบวนการต่อต้านของอิตาลี เมืองตูรินจึงกลายเป็นจุดตัดสำคัญของอุตสาหกรรม พาณิชยกรรมและการค้าขายในยุโรป และเป็นส่วนหนึ่งของสามเหลี่ยมอุตสาหกรรมร่วมกับเมืองมิลานและเจโนวา และเป็นอันดับ 3 ของประเทศในแง่ความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจรองจากมิลานและโรม ตูรินได้รับการจัดอันดับในฐานะเมืองระดับโลกในระดับ Gamma โดยเครือข่ายวิจัยโลกาภิวัตน์และเมืองโลก (GaWC) ใน ค.ศ. 2018 และเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมยานยนตร์ของอิตาลี โดยเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่เฟียต, แลนเซีย และอัลฟาโรเมโอ
เมืองนี้มีวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันยาวนาน และเป็นที่รู้จักจากหอศิลป์, ร้านอาหาร, โบสถ์ และพระราชวังมากมาย รวมถึงอุปรากร, สวนสาธารณะ, สวน, โรงละคร, ห้องสมุด, พิพิธภัณฑ์ และสถานที่อื่น ๆ และยังขึ้นชื่อในด้านศิลปะบารอก, โรโกโก, ลัทธิคลาสสิกใหม่ และนวศิลป์ จัตุรัสของเมือง ปราสาท สวนหย่อม และพระราชวังอันหรูหราหลายแห่งของเมืองตูริน เช่น "Palazzo Madama" ถูกสร้างขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 16 ถึง 18 ส่วนหนึ่งของศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของเมืองตูรินได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อวังและพระราชวังของราชวงศ์ซาวอย นอกจากนี้เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ เช่น "Museo Egizio" และ มอเลอันโตเนลลียานา สัญลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมของเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ภาพยนตร์แห่งชาติ สถานที่ท่องเที่ยวของเมืองตูรินทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยว 250 อันดับแรกของโลก และเป็นเมืองที่ได้รับการเยี่ยมชมมากที่สุดเป็นอันดับที่ 10 ของอิตาลีใน ค.ศ. 2008
เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัย วิทยาลัย และสถาบันการศึกษาที่ดีที่สุดบางแห่งของอิตาลีอีกด้วย เช่น มหาวิทยาลัยตูริน ก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 15 และมหาวิทยาลัยเทคนิคตูริน ตูรินยังเป็นแหล่งกำเนิดของสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมสำคัญซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วโลก เช่น ผ้าห่อศพแห่งตูริน, จิอันดูยอตโต, แบรนด์รถยนต์เฟียต รวมทั้งเป็นบ้านของทีมฟุตบอลสำคัญสองทีมอย่างยูเวนตุส สโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอิตาลี รวมถึงคู่อริอย่างสโมสรฟุตบอลโตรีโนในการแข่งขันแดร์บีเดลลาโมเล ตูรินเป็นหนึ่งในเมืองที่ถูกใช้เป็นสถานที่แข่งขันฟุตบอลโลก 1934 และ ฟุตบอลโลก 1990 และเป็นเจ้าภาพการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2006 รวมทั้งการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2022 และจัดการแข่งขันเอทีพี เวิลด์ ทัวร์ ไฟนอล การแข่งขันรายการใหญ่ส่งท้ายปีของสมาคมนักเทนนิสอาชีพระหว่าง ค.ศ. 2021 ถึง 2025
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา

เอมีเลีย-โรมัญญา  เป็นแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี มีเนื้อที่ทั้งหมด 22,446 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.4 ล้านคน เมืองหลักของแคว้นคือโบโลญญา
เอมีเลีย-โรมัญญาเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มั่งคั่งที่สุดและได้รับการพัฒนามากที่สุดในยุโรป โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวประชากรสูงเป็นอันดับที่ 3 ในอิตาลี โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีบริการทางสังคมขั้นสูงและดัชนีคุณภาพชีวิตสูงที่สุดในประเทศ แคว้นนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว โดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโบโลญญาซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นที่ตั้งของเมืองสมัยโรมาเนสก์และสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เช่น โมเดนา, ปาร์มา, แฟร์รารา) เป็นศูนย์รวมอาหารและการผลิตรถยนต์ (ที่ตั้งของบริษัทรถยนต์ต่าง ๆ เช่น เฟอร์รารี่, ลัมโบร์กีนี, มาเซราตี, ปากานี, ดูคาติ) และมีสถานพักตากอากาศชายฝั่งยอดนิยม เช่น แชร์เวีย, เชเซนาตีโค, รีมีนี, ริชโชเน เป็นต้น
ที่ตั้ง.
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาประกอบด้วยภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สองภูมิภาค ได้แก่ เอมีเลียและโรมัญญา เนื้อที่เป็นรูปสามเหลี่ยม ด้านตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติก ทางด้านเหนือแม่น้ำโป และทางด้านใต้เป็นเทือกเขาแอเพนไนน์ ตรงกลางเป็นถนนเอมีเลียซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยโรมันที่เริ่มตั้งแต่เมืองรีมีนีไปจนถึงเมืองเปียเชนซาที่สร้างเสร็จเมื่อ 187 ปึก่อนคริสต์ศักราช ตอนกลางของแคว้นเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโป ด้านอื่นเป็นเนินและภูเขาที่กั้นระหว่างตอสคานาและเอมีเลีย
ราเวนนา

ราเวนนา  เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม
สิ่งที่น่าสนใจ.
เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง
ธนาคารมหานคร

ธนาคารมหานคร (ตัวย่อ: FBCB) เมื่อแรกตั้งใช้ชื่อว่า "บริษัทแบงค์ตันเปงชุน จำกัด" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพัฒนา" ใน วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2503 และเปลี่ยนมาเป็น "ธนาคารมหานคร" ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ตั้งอยู่บริเวณสวนมะลิ และได้แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 ธนาคารได้ประสบกับปัญหา NPL จนธนาคารแห่งประเทศไทยตั้งเข้ามาดูแลและได้ถูกควบรวมกิจการกับ บมจ.ธนาคารกรุงไทย ตั้งแต่ 
2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา
ในปี 2559 ศาลมีคำพิพากษายึดทรัพย์ตระกูลสุวรรณภักดี 4 ราย เนื่องจากอนุมัติสินเชื่อธนาคารมหานครให้ลูกหนี้ มียอดหนี้ค้างชำระ 4,278 ล้านบาท ขณะที่มียอดสินเชื่อรวม 8 บัญชี เป็นเงิน 5,195 ล้านบาท เป็นการทุจริตตามกฎหมายว่าด้วยธนาคารพาณิชย์ และ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 จึงมีคำสั่งยึดทรัพย์เป็นที่ดิน สิ่งปลูกสร้างและหุ้น มูลค่ารวม 6.7 ล้านบาท ส่วนคดีที่ภคินี สุวรรณภักดี อดีตรองกรรมการผู้จัดการธนาคารมหานคร ถูกกล่าวหาในคดีทุจริตการปล่อยสินเชื่อของธนาคารมหานคร ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่านางภคินีเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีความผิดฐานยักยอกทรัพย์
ธงชาติคีร์กีซสถาน

ธงชาติคีร์กีซสถาน  เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2535 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นสีแดง หมายถึงสันติภาพ และความเปิดกว้างในสังคมคีร์กีซสถาน กลางธงที่รูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 40 แฉกสีเหลือง หมายถึงชนชาติต่าง ๆ ในประเทศนี้ทั้ง 40 ชนชาติ หรืออาจหมายถึงวีรบุรุษในมหากาพย์ของคีร์กีซสถาน เรื่อง มานาส (Manas) ทั้ง 40 คน ปลายโค้งของรัศมีดวงอาทิตย์นั้น เมื่อมองจากทางด้านหน้าธงจะหมุนทวนเข็มนาฬิกา และเมื่อมองทางด้านหลังจะเป็นหมุนตามเข็มนาฬิกา ในรูปดวงอาทิตย์นั้น เป็นวงแหวนสีแดง 3 เส้น 2 วง ตัดกันที่ศูนย์กลางดวงอาทิตย์ หมายถึง ตุนดุก (อักษรซีริลลิก: түндүк) หรือ ส่วนยอดของกระโจมตามแบบวัฒนธรรมคีร์กีซ
แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์

แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์ (เรียกอย่างย่อว่า FOTW) เป็นชื่อขององค์กรและฐานข้อมูลในระบบอินเตอร์เน็ตทางด้านวิชาธัชวิทยา และเป็นเว็บไซต์เกี่ยวกับธัชวิทยาที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับธงต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ทุกชนิดทั่วโลก เว็บไซต์นี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 และเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหพันธ์ธัชวิทยานานาชาติ (Fédération internationale des associations vexillologiques) ใน พ.ศ. 2544
ธงชาติเติร์กเมนิสถาน

ธงชาติเติร์กเมนิสถาน  แบบที่ใช้อยู่ในขณะนี้ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2544 กล่าวกันว่า ธงนี้เป็นธงชาติที่มีรายละเอียดในธงมากที่สุดในโลก
ลักษณะของธงนี้ เป็นธงพื้นสีเขียว ที่ใกล้ด้านคันธงนั้นคั่นด้วยแถบสีแดงตามแนวตั้ง ภายในมีลวดลายพรมอย่างที่เรียกว่า กุล  วางเรียงกันจากบนลงล่าง รวม 5 ลาย เบื้องล่างล้อมด้วยช่อใบมะกอกไขว้ ถัดออกไปจากแถบสีแดงทางด้านปลายธงตอนบนนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้นและดาวห้าแฉก 5 ดวง รูปเหล่านี้เป็นสีขาว
เหตุที่เลือกใช้สีเขียวและและสีแดงในธงชาตินี้ เป็นเพราะว่าสีดังกล่าวเคยใช้เป็นสีศักดิ์สิทธิ์ในประวัติศาสตร์ชาวเติร์ก ส่วนรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น มีนัยความหมายถึงความหวังในอนาคตอันสดใสของประเทศชาติ และรูปดาว 5 ดวงนั้น เป็นสัญลักษณ์แทนจังหวัดทั้ง 5 แห่ง ของเติร์กเมนิสถาน อันได้แก่ จังหวัดอาฮัล จังหวัดบัลกัน จังหวัดดัชโฮวุซ จังหวัดเลบัป และจังหวัดมารืย 
ลวดลายทั้ง 5 ลายบนแถบสีแดง ซึ่งปรากฏอยู่ในตราแผ่นดินและธงชาติเติร์กเมนิสถาน หมายถึงชนชาติหลัก 5 ชนชาติในประเทศ อันได้แก่ (เรียงลำดับจากบนล่าง) ชาวเตกเก (Teke หรือ Tekke) ชาวโยมุด (Yomut หรือ Yomud) ชาวอาซารี (Arsary หรือ Ersary) ชาวโชว์ดูร์ (Chowdur หรือ Choudur) และชาวซารีก (Saryk หรือ Saryq) ส่วนชาวซาลีร์ (Salyr หรือ Salor) ซึ่งลดบทบาทลงจาการพ่ายแพ้ในสงครามก่อนที่ประเทศจะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ และชนชาติเล็กอื่นๆ ไม่ปรากฏสัญลักษณ์ใดๆ ในที่นี้
รูปช่อมะกอกที่อยู่ทางเบื้องล่างของลวดลายทั้ง 5 นั้น เป็นส่วนที่ดูแปลกมากส่วนหนึ่งในธงนี้ เพราะเป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาโดยขัดต่อกฎของวิชาการผูกตราสัญลักษณ์ (Heraldry) สิ่งนี้เพิ่มเข้ามาในภายหลัง เพื่อแทนความหมายว่า ประเทศนี้อยู่ในสถานะเป็นกลางอย่างถาวร (status of permanent neutrality) ซึ่งได้รับการรับรองจากที่ประชุมของสหประชาชาติ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2538 
ก่อนหน้าที่ประเทศนี้จะได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ธงของเติร์กเมนิสถานจะมีลักษณะใกล้เคียงกับประเทศอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต หลังได้รับเอกราชแล้ว จึงได้ประกาศใช้ธงชาติใหม่ที่ลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติในปัจจุบัน ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงอีกครั้งใน พ.ศ. 2540 ก่อนจะเปลี่ยนเป็นธงชาติแบบปัจจุบันใน พ.ศ. 2544
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน

นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน  เป็นนักฟิสิกส์และนายทหารยุทธโยธาชาวฝรั่งเศส ซึ่งคิดค้นทฤษฎีเครื่องจักรความร้อน จากงานวิจัยเรื่อง "Reflections on the Motive Power of Fire" ในปี ค.ศ.1824 ปัจจุบันทฤษฎีนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "วัฏจักรการ์โน" เป็นผู้วางรากฐานกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นนักอุณหพลศาสตร์คนแรกของโลก ซึ่งคิดค้นหลักการพื้นฐานต่าง ๆ มากมายเช่น ประสิทธิภาพการ์โน ทฤษฎีการ์โน เครื่องจักรความร้อนการ์โน เป็นต้น
ซาดี การ์โน เกิดในกรุงปารีส เป็นบุตรชายคนโตของแลแซร์ การ์โน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม ขามีน้องชายนามว่า อีปอลิต การ์โน (Hippolyte Carnot) ซึ่งเป็นบิดาของประธานาธิบดีมารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน
เมื่อซาดี การ์โน มีอายุสิบหกปี ได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยโพลีเทคนิค École ที่ซึ่งมีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงเช่น ซีเมอง เดอนี ปัวซง และอ็องเดร-มารี อ็องแปร์ หลังจบการศึกษาเขาได้เป็นนายทหารในกองทัพบกฝรั่งเศส ต่อมาจึงได้ให้ความสนใจในงานวิจัยทางด้านฟิสิกส์ โดยเฉพาะทฤษฎีเกี่ยวกับความร้อน อย่างไรก็ตามในปี 1815 นโปเลียนถูกโค่นอำนาจ พ่อของเขาก็ต้องลี้ภัยไปปรัสเซีย การ์โนต้องออกจากกองทัพฝรั่งเศส และใช้เวลาไปกับการวิจัยและเขียนหนังสือ
การ์โนเผยแพร่บทความเรื่อง "Réflexions sur la puissance motrice du feu ("Reflections on the Motive Power of Fire")" ในปี ค.ศ.1824 ขณะอายุ 28 ปี ซึ่งเป็นยุคเครื่องจักรไอน้ำเฟื่องฟู บทความอธิบายถึงเครื่องจักรความร้อนในลักษณะต่างๆ โดยพยายามอธิบายเหตุผลว่า เครื่องจักรไอน้ำที่ใช้ไอน้ำความร้อนสูงจะทำงานได้ดีกว่าเนื่องจากอุณหภูมิของระบบที่สูงกว่าอุณหภูมิภายนอก ทฤษฎีของการ์โนไม่ได้ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องจักรไอน้ำ มันจึงไม่ค่อยได้รับความสนใจนัก 
การ์โนเสียชีวิตจากอหิวาตกโรคเมื่อปี ค.ศ. 1832 ขณะอายุเพียง 36 ปี เครื่องใช้ส่วนตัวรวมทั้งงานเขียนของเขาถูกนำไปฝังทั้งหมดเพื่อป้องกันการติดเชื้อ จึงเหลืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ปรากฏต่อมาในปัจจุบันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
งานเขียนของการ์โนเป็นที่รู้จักขึ้นมาเนื่องจากเอมีล กลาแปรง (Émile Clapeyron) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส นำไปปรับปรุงต่อยอดความคิดในปี ค.ศ.1834 หลังจากนั้น เคลาซิอุสและเคลวิน ได้พัฒนาแนวคิดเรื่องเอนโทรปีและกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ ออกมาในที่สุด
วิลเลียม ทอมสัน บารอนเคลวินที่ 1

วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง ((26 มิถุนายน ค.ศ. 1824 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นนักฟิสิกส์คณิตศาสตร์และวิศวกร ที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ มีผลงานสำคัญคือการคำนวณทางคณิตศาสตร์ที่พิสูจน์ผลทางด้านไฟฟ้าและอุณหพลศาสตร์ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้พัฒนามาตรฐานการวัดอุณหภูมิสัมบูรณ์ คือระบบเคลวิน (Kelvin) เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น บารอนเคลวิน ในปี ค.ศ. 1892 เพื่อเป็นเกียรติแก่การคิดค้นของเขา โดยนำชื่อมาจากแม่น้ำเคลวิน ที่ไหลผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ ในสก็อตแลนด์ แต่เนื่องจากเขาไม่มีทายาทสืบตระกูล ตำแหน่งบารอนเคลวินจึงมีเพียง บารอนเคลวินที่หนึ่ง เพียงคนเดียวเท่านั้น
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนเริ่มใช้ครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 (พ.ศ. 2473 - 2482) มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงชาติสหภาพโซเวียตมาก กล่าวคือ เป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวไขว้สีทองอยู่ที่มุมธงด้านคันธง รูปดังกล่าวนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากลที่ใช้ทั่วไป 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 จึงได้มีการเพิ่มอักษรโรมันไว้ที่ใต้รูปค้อนเคียว เป็นอักษรย่อว่า "T.S.S.R." ซึ่งเป็นชื่อย่อของประเทศ และได้รับรองให้ใช้ได้ในช่วงทศวรรษที่ 1940 (พ.ศ. 2483 - 2492) หลังจากนั้นจึงมีการเปลี่ยนแปลงอักษรย่อในธงอีกครั้ง เป็นอักษรซีริลลิก ความว่า "ТССР" ซึ่งมีความหมายอย่างเดียวกับอักษรย่อแบบโรมันตัวเดิม 
ธงนี้ได้ใช้มาจนกระทั่งในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2496 รัฐบาลของเติร์กเมนโซเวียตจึงแก้ไขแบบธงชาติเป็นครั้งสุดท้าย โดยมีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง มีแถบสีฟ้า 2 แถบพาดผ่านกลางธงตามแนวนอน ที่มุมธงด้านคันธงเป็นรูปค้อนเคียวไขว้สีทอง และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง ดังที่ปรากฏในบทความนี้ ธงดังกล่าวได้ใช้เป็นธงชาติเติร์กเมนโซเวียตสืบมา จวบจนถึงการประกาศแยกตัวเป็นเอกราชจากสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534
ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียต

ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียต (เป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวสีทอง ซึ่งหมายถึงลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งถือได้ว่ามีรูปแบบที่ใกล้เคียงกับธงชาติสหภาพโซเวียตมาก ตารางธงเบื้องล่างนี้ แสดงภาพธงชาติของบรรดาสาธารณรัฐโซเวียตต่างๆ ที่ใช้สืบมาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534
ประวัติ.
เมื่อเบลารุสและยูเครนเข้ามาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งขององค์การสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2488 ธงสีแดงของพวกเขามีเพียงชื่อยู่มุมบนด้านซ้ายเท่านั้นทีจะแยกแยะจากธงชาติของประเทศอื่นๆได้
ในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2490 สหประชาชาติได้เรียกร้องให้สหภาพโซเวียตมีมติให้แต่ละสาธารณรัฐที่ได้พัฒนาและนำธงชาติใหม่มาใช้ ทางสหภาพโซเวียตเห็นด้วยที่จะมีธงชาติประจำแต่ละรัฐ โดยให้พื้นหลักเป็นเป็นธงพื้นสีแดง มีรูปค้อนเคียวสีทอง ตามแบบธงชาติสหภาพโซเวียตและให้แต่ละรัฐใส่สัญลักษณ์หรือแถบสีเพื่อแสดงเอกลักษณ์ประจำรัฐนั้นๆ หลังจากการแข่งขันประกวดธงชาติประจำแต่ละรัฐ ที่ดีที่สุดในปี พ.ศ. 2492-พ.ศ. 2497 ของสาธารณรัฐ 16 ยูเครนและเบียโลรัสเซีย (เบลารุส)เป็นรัฐแรกที่นำธงมาใช้ในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 และ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2494 ตามลำดับและรัฐสุดท้ายคือรัสเซียนำธงใน 9 มกราคม พ.ศ. 2497 
หลังจากสลายตัวของสหภาพโซเวียตในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2534มีเพียงคาซัคสถาน คีร์กีสถาน ทาจิกิสถาน, เติร์กเมนิสถานและยูเครนที่ยังใช้ธงสาธารณรัฐโซเวียตจนถึงปี พ.ศ. 2535
ธงชาติสาธารณรัฐโซเวียตในรุ่นปรับปรุงครั้งสุดท้ายมีดังนี้
หญ้าทะเล

หญ้าทะเล  เป็นพืชดอกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งซึ่งมีได้เป็นกลุ่มทางวิวัฒนาการ (non-monophyletic group) แต่เป็นชื่อเรียกรวมกันของ พืชใบเลี้ยงเดี่ยวถึง 5 วงศ์ในอันดับขาเขียด (Alismatales) ที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน และอาศัยอยู่ในทะเล จากซากดึกดำบรรพ์ทำให้เราทราบว่า บรรพบุรุษของหญ้าทะเล เป็นพืชบกที่วิวัฒนาการกลับลงสู่ทะเลอีกครั้งเมื่อประมาณ 100 ล้านปีมาแล้ว นับแต่นั้นมาถึงปัจจุบัน หญ้าทะเลต่างก็ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างและการดำรงชีวิตให้สามารถอยู่ในในทะเลซึ่งรวมถึงการลดรูปหายไปของปากใบ (stomata) การวิวัฒนาการเหล่านี้จำป็นสำหรับการรับมือกับปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมใหม่ที่แตกต่างออกไปกับบนพื้นแผ่นดิน ทั้งน้ำทะเลที่มีความเข้มข้นของไอออนต่างๆ ทั้งคลื่นลม รวมถึงการขึ้นลงของน้ำในช่วงวัน 
ลักษณะของหญ้าทะเลคล้ายกับหญ้าที่ขึ้นอยู่บนบกทั่วไป (แต่จะเหมือนพวกพลับพลึง และขิงข่า มากกว่าหญ้าจริงๆ) คือ มีส่วนของลำต้นและใบที่ตั้งชูชันในทิศทางตรงกันข้ามกับแรงดึงดูดของโลก มีส่วนของ rhizome หรือไหล ที่แทงไปตามพื้นดินเพื่อการขยายพันธุ์ มีระบบรากที่แท้จริง (เป็นรากที่มีท่อลำเลียงอาหาร และน้ำ) ไว้คอยหาอาหาร และทำหน้าที่ในการค้ำจุนลำต้น และยังมีระบบท่อลำเลียงภายในลำต้น และใบเพื่อการขนส่งแร่ธาตุ ใบและลำต้นของหญ้าทะเลมักมีรูพรุนจำนวนมากเพื่อลำเลียงอากาศ (โดยเฉพาะแก๊ซออกซิเจนที่เกิดจากการสังเคราะห์ด้วยแสงจากใบ) นำไปส่งถึงรากและลำต้นใต้ดินที่อยู่ใต้ดิน
การสืบพันธุ์.
หญ้าทะเลสามารถขยายพันธุ์ได้ 2 วิธีคือ
1. การสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ โดยการผลิตดอกและมีการถ่ายละอองเกสรโดยใช้น้ำและคลื่นลมเป็นตัวพัดพา จากนั้นมื่อมีการปฏิสนธิดอกตัวเมียจะพัฒนาเป็นผลซึ่งภายในมีเมล็ดที่ใช้ในการแพร่ขยายพันธ์ต่อไปได้
2. การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ โดยการแตกแขนงของลำต้นใต้ดินและเจริญเป็นต้นใหม่ขึ้นมาจากผิวดิน
การแพร่กระจาย.
ทั่วโลกพบหญ้าทะเลทั้งสิ้นประมาณ 50-60 ชนิด โดยสามารถพบเจอได้ทั่วไปทั้งในเขตร้อนและเขตอบอุ่น สำหรับในประเทศไทยพบหญ้าทะเลทั้งสิ้น 13 ชนิด โดยพบทางฝั่งอ่าวไทย 12 ชนิด และพบทางฝั่งอันดามัน 12 ชนิด ดังนี้
1. "Enhalus acoroides" (หญ้าคาทะล, หญ้าชะเงา, หญ้าชะเงาใบยาว, ว่านน้ำ, หญ้าเงา, หญ้างอ, หญ้าหางหมู) 
2. "Halodule uninervis" (หญ้ากุยช่ายทะเล, หญ้าชะเงาใบแคบ, หญ้าชะเงาเขียวปลายใบแฉก)
3."Halodule pinifolia" (หญ้ากุยช่ายเข็ม, หญ้าชะเงาฝอย, หญ้าผมนาง)
4."Thalassia hemprichii" (หญ้าชะเงาเต่า, หญ้าเงาเต่า, หญ้าเต่า)
5. "Cymodocea serrulata" (หญ้าชะเงาใบฟันเลื่อย, หญ้าชะเงาสั้นปลายหนาม, หญ้าชะเงาใบสั้นปล้องยาว)
6. "Cymodocea rotundata" (หญ้าชะเงาใบมน, หญ้าชะเงาสั้นปลายมน, หญ้าชะเงาใบสั้นสีน้ำตาล)
7. "Syingodium isoetifolium" (หญ้าใบสน,หญ้าต้นหอมทะเล)
8. "Halophila ovalis" (หญ้าเงา, หญ้าใบมะกรูด, หญ้าใบกลม, หญ้าอำพัน)
9. "Halophila decipiens" (หญ้าเงาใส, หญ้าใบมะกรูดขน)
10."Halophila minor" (หญ้าใบมะกรูดแคระ,หญ้าเงาใบเล็ก, หญ้าเงารูปไข่)
11. "Halophila beccarii" (หญ้าใบพาย, หญ้าเงาแคระ) 
12. "Halophila major" (หญ้าใบมะกรูดยักษ์, หญ้าเงาใบใหญ่) ซึ่งในปัจจุบันนี้มีรายงานพบเฉพาะทางฝั่งอันดามัน 
13. "Ruppia maritima" (หญ้าตะกานน้ำเค็ม) ซึ่งพบเฉพาะในฝั่งอ่าวไทย
โดยแหล่งที่มีหญ้าทะเลกระจายพันธุ์อยู่มากที่สุดในโลก คือ อ่าวชาร์ก ทางตะวันตกของประเทศออสเตรเลีย มีหญ้าทะเลขึ้นเป็นพื้นที่ประมาณ 1,500 ตารางไมล์
ลัทธิบูชา

ในทางสังคมวิทยา ลัทธิบูชา  หรือลัทธิ หมายถึง กลุ่มคนที่มีความเชื่อและการปฏิบัติตนแปลกหรือเบี่ยงเบนไปจากคนส่วนใหญ่ในสังคม เนื่องจากระบุลงไปได้ยากว่าเบี่ยงเบนถึงระดับไหนจึงเรียกว่าลัทธิ ทำให้ยังมีปัญหาในการนิยามคำดังกล่าวให้ชัดเจน และมักใช้ในความหมายเชิงลบ
นักสังคมวิทยาเริ่มให้ความสนใจศึกษาพฤติกรรมทางศาสนาของลัทธิบูชาต่าง ๆ มาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 จนพบว่าหลายกลุ่มถูกตีตราว่าเป็นพวกนอกรีต จนถึงขึ้นมีขบวนการต่อต้านลัทธิเกิดขึ้นภายในศาสนาต่าง ๆ
ตะพาบหัวกบ

ตะพาบหัวกบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pelochelys cantorii") เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายตะพาบทั่วไป จัดเป็นตะพาบขนาดใหญ่ ขนาดใหญ่สุดพบขนาดกระดองยาว 120 เซนติเมตร น้ำหนักถึง 50 กิโลกรัม นับว่าใหญ่ที่สุดในสกุลตะพาบหัวกบนี้ ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลเขียว ด้านล่างสีอ่อน หัวมีลักษณะเล็กสั้นคล้ายกบหรืออึ่งอ่าง จึงเป็นที่มาของชื่อ ตามีขนาดเล็ก
เมื่อยังเล็กสีของกระดอง จะมีสีน้ำตาลปนเขียวอ่อน ๆ มีจุดเล็ก ๆ สีเหลืองกระจายทั่วไป และค่อย ๆ จางเมื่อโตขึ้น รวมทั้งสีก็จะเข้มขึ้นด้วย พบได้ทั่วไปในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงทุกภาคของประเทศไทย ในแม่น้ำสายใหญ่ โดยเฉพาะแม่น้ำโขงในภาคอีสาน ปัจจุบันเป็นตะพาบที่พบได้น้อยมาก จนถูกจัดให้เป็นสัตว์น้ำคุ้มครองของกรมประมง และจัดอยู่ในบัญชีประเภทที่ 2 (Appendix II) ของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ หรือ ไซเตส
มีอุปนิสัย ดุร้าย มักฝังตัวอยู่นิ่ง ๆ ในพื้นทรายใต้น้ำเพื่อกบดานรอดักเหยื่อ ซึ่งได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำต่าง ๆ โดยโผล่ส่วนจมูกเพื่อขึ้นมาหายใจเพียงวันละ 2–3 ครั้งเท่านั้น ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาปู่หลู่" ขณะที่ชื่อวิทยาศาสตร์ "cantorii" ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่นักสัตว์วิทยาชาวเดนมาร์ก ทีโอดอร์ เอ็ดวาร์ด แซนตอร์ และเชื่อว่ามีอายุยืนยาวได้กว่า 100 ปี
ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยในตัวที่กระดองมีจุดสีเหลืองอ่อนเป็นวงกระจายอยู่บริเวณขอบกระดอง โดยที่ไม่แปรเปลี่ยนไปตามวัย จะถูกเรียกว่า "กริวดาว" พบได้เฉพาะภาคกลางและภาคตะวันตกของไทยเท่านั้น ซึ่งหาได้ยากมาก สันนิษฐานว่าในอดีตสามารถพบได้ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งแต่ภาคเหนือมาจนถึงภาคกลาง
นกหัวโตทรายใหญ่

นกหัวโตทรายใหญ่ ("Charadrius leschenaultii" ) เป็นนกชายเลนในสกุลนกหัวโต และเป็นนกอพยพในกลุ่มที่ผลัดขนในฤดูผสมพันธุ์ และมีความแตกต่างระหว่างเพศในฤดูผสมพันธุ์ โดยฤดูผสมพันธุ์มีถิ่นอาศัยบริเวณกึ่งทะเลทรายในประเทศตุรกี ต่อเนื่องถึงเอเชียกลาง ส่วนฤดูหนาวจะอพยพมาทางเอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำหรับในประเทศไทย พบได้ในแหล่งน้ำใกล้ป่าชายเลน ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามันช่วงประมาณเดือน พฤศจิกายน ถึง มกราคม 
ชื่อสกุล "Charadrius" เป็นคำในภาษาละตินยุคปลายซึ่งกล่าวถึง นกสีค่อนข้างเหลือง ในพระคัมภีร์วัลเกต ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 4 ซึ่งกลายมาจากคำในภาษากรีกโบราณว่า คาราดริออส  ซึ่งหมายถึงผู้อยู่ในร่องธาร ชื่อชนิดทางวิทยาศาสตร์ "leschenaultii" นำมาจากชื่อของบุคคลคือ Jean Baptiste Leschenault de la Tour (ค.ศ. 1773-1826) นักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ผู้พบและจำแนกชนิดได้ครั้งแรก ที่เมืองพอนดิเชอร์รี ในประเทศอินเดีย
นกหัวโตทรายใหญ่ เป็นหนึ่งในสายพันธุ์ในข้อตกลงเกี่ยวกับการอนุรักษ์นกน้ำอพยพแอฟริกัน-ยูเรเชีย (The Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds; AEWA)
อนุกรมวิธาน.
ชนิดพันธุ์นี้มักจะแบ่งออกเป็นสามชนิดย่อย ที่มีการกระจายดังต่อไปนี้:
ลักษณะทางกายภาพ.
นกหัวโตทรายใหญ่ มีลักษณะโดยทั่วไปเหมือนกับนกชนิดอื่นในสกุลนกหัวโตเล็ก โดยลักษณะพิเศษประจำพันธุ์คือ เป็นนกขนาดเล็ก ความยาวจากปลายปากจรดปลายหาง ยาว 19-22 เซนติเมตร คล้ายนกหัวโตทรายเล็ก แต่ ตัวโตกว่าเล็กน้อย ปากมีสีดำ สันขากรรไกรบน ยาวมากกว่า 2 ซม. ขาและนิ้วสีเทาออกเขียว หรือ ออกเหลือง โดยขาท่อนบน ยาวเท่ากับ หรือเกือบเท่ากับขาท่อนล่าง 
ขนคลุมลำตัวด้านบนมีสีน้ำตาล ขนคลุมหน้าผากจะมีสีน้ำตาลอ่อน และมีขีดคล้ายคิ้วสีขาวลากเหนือตาไปถึงตอนบนของขนคลุมหู มีแถบสีน้ำตาลลากจากโคนปาก ลากผ่านใต้ตาไปจนถึงขนคลุมหู หน้าอกมีแถบคาดอกสีน้ำตาล แต่ไม่ต่อกันตรงกลาง ด้านล่าง
ใต้คอถึงอกตอนบน และ ท้องลงไปจนถึงขนคลุมใต้หาง สีขาว ปีกมีสีน้ำตาล แต่ขนปลายปีกจะมีสีดำ ขณะบินจะเห็นแถบสีขาวที่ปีกเช่นเดียวกับนกหัวโตทรายเล็ก แต่แถบจะใหญ่และชัดกว่า 
ในตอนต้นฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีการผลัดขนหน้าผากเป็นสีดำ และมีแต้มสีขาวล้อมรอบด้วยเส้นสีดำ แถบคาดตาสีขาว กระหม่อมและคอด้านบนสีน้ำตาลแดง ใต้คอและคอตอนล่างสีขาว อกสีแถบสีน้ำตาลแดง แต่ตอนกลางฤดูผสมพันธุ์จะมองไม่เห็นแต้มสีขาวที่หน้าผาก แต่กระหม่อม หน้าผาก และ แถบคาดอก จะเป็นสีส้ม หรือ น้ำตาลแดงเข้มชัดเจน แถบคาดอกจะต่อเป็นแถบเดียวกัน 
นิสัยประจำพันธุ์.
พบการรวมฝูงเป็นฝูงขนาดเล็กหรือกลาง ตั้งแต่ 2-50 ตัว แต่อาจพบการสะสมฝูงได้ถึง 1,000 ตัวในจุดแวะพัก หากินในช่วงน้ำลงทั้งกลางวันและกลางคืน บินได้ดีมากและเร็ว เมื่อถูกรบกวนจะบินหนีในทันที อาจหากินอยู่รวมกับนกชายเลนอื่น ๆ โดยเฉพาะนกหัวโตทรายเล็ก ส่วนอาหาร ได้แก่ แมลง ตัวหนอน สัตว์น้ำต่าง ๆ เช่น หอย ปู ปลา กุ้ง บางครั้งกินผล ยอด และต้นอ่อนของพืชที่ขึ้นในน้ำเค็มบางชนิด กินอาหารด้วยการวิ่งในระยะทางที่สั้น ๆ และหยุด แล้วเก็บอาหารด้วยปากแทนที่จะใช้เทคนิคการจับเหยื่อแบบทั่วไป
ทำรังอยู่บนพื้นโดยตรง โดยวางไข่หนึ่งครั้งต่อฤดูการผสมพันธุ์ โดยมากมักจะมี 3 ฟองโดยวางบนพื้นในหลุมที่ขุดขึ้น ไข่จะถูกฟักเป็นเวลา 24 วันโดยเฉลี่ย ทั้งตัวผู้และตัวเมียจะคอยดูแลตัวรังด้วยกัน
ช่องแคบเดรก

ช่องแคบเดรก  หรือบางครั้งเรียกว่า ทะเลโอเซส  เป็นน่านน้ำที่อยู่ระหว่างทวีปอเมริกาใต้ (ที่แหลมฮอร์น) กับทวีปแอนตาร์กติกา (ที่หมู่เกาะเซาท์เชตแลนด์) ช่องแคบเดรกเชื่อมต่อระหว่างส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแอตแลนติกเข้ากับส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก
ช่องแคบเดรกถือเป็นเส้นทางเดินเรือที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่ง กระแสน้ำในละติจูดนี้ไม่พบการต้านทานจากแผ่นดินใด ๆ และมีคลื่นสูงโดยเฉลี่ย 12 เมตร ทำให้ช่องแคบนี้ได้รับฉายาว่าเป็น "จุดบรรจบกันที่ทรงพลังที่สุดของท้องทะเล"
เนื่องจากช่องแคบเดรกเป็นช่องแคบที่แคบที่สุดหรือคอขวดรอบ ๆ ทวีปแอนตาร์กติกา การดำรงอยู่และรูปร่างของช่องแคบจึงส่งผลกระทบอย่างมากต่อการไหลเวียนของน้ำรอบ ๆ ทวีปแอนตาร์กติกา การไหลเวียนของมหาสมุทรทั่วโลก รวมถึงสภาพอากาศโลก ความลึกของช่องแคบเดรกมีบทบาทสำคัญในการผสมกันของน้ำทะเลทั่วโลกอีกด้วย
เทศบาลตำบลหัวสะพาน

เทศบาลตำบลหัวสะพาน เป็นเทศบาลตำบลในเขตอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวสะพานและตำบลวังตะโกทั้งตำบล
ประวัติ.
กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดต้องสุขาภิบาลหัวสะพานเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่แห่งนี้ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2510 ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคมพ.ศ. 2542 ต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย ให้ยุบสภาตำบลเข้ารวมกับเทศบาลตำบล 19 แห่ง ใน 7 จังหวัด ซึ่งอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล ตามมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล ทั้งนี้มีผลให้สภาตำบลวังตะโกเข้ารวมกับเทศบาลตำบลหัวสะพาน ตั้งแต่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547
ภูมิศาสตร์.
เทศบาลตำบลหัวสะพานประกอบด้วย 2 ตำบล จำนวน 17 หมู่บ้าน ได้แก่ ตำบลหัวสะพาน มีเนื้อที่ประมาณ 9,245.625 ไร่ หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 14.793 ตารางกิโลเมตร และตำบลวังตะโก มีพื้นที่ประมาณ 8,312 ไร่ คิดเป็นพื้นที่ 13.300 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ในเขตเทศบาลทั้งหมดคิดเป็น 28.093 ตาราง กิโลเมตร หรือประมาณ 17,557.625ไร่ 
ประชากร.
ตามสถิติสำนักทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลตำบลหัวสะพาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 6,235 คน
ฟรีดริช นีทเชอ

ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม นีทเชอ  เป็นนักปรัชญา, นักวิจารณ์วัฒนธรรม, คีตกวี, นักกวี, ปราชญ์ภาษากรีกและละติน และนักนิรุกติศาสตร์ชาวเยอรมัน ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อปรัชญาตะวันตกและองค์ปัญญายุคใหม่อย่างล้นหลาม เขาเริ่มทำงานเป็นนักนิรุกติศาสตร์คลาสสิกก่อนจะผันตัวมาเป็นนักปรัชญา นีทเชอเป็นอาจารย์นิรุกติศาสตร์ที่อายุน้อยที่สุดของมหาวิทยาลัยบาเซิลในปีค.ศ. 1869 ด้วยวัยเพียง 24 ปี เขาลาออกในปีค.ศ. 1879 ด้วยปัญหาสุขภาพเรื้อรัง ต่อมาในปีค.ศ. 1889 นีทเซอในวัย 44 ทุกข์ทรมานจากอาการป่วยจนสภาพจิตใจย่ำแย่ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ใช้ชีวิตภายใต้การดูแลของมารดาและพี่สาวจนเขาเสียชีวิตในปีค.ศ. 1900
เขาเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ในหมู่บ้านเริคเคิน (Röcken) ใกล้กับเมืองไลพ์ซิช ในมณฑลซัคเซิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย เป็นบุตรคนโตของคาร์ล ลูทวิช นีทเซอ (Carl Ludwig Nietzsche) บาทหลวงนิกายลูเทอแรน กับนางฟรันซิสคา เออเลอร์ (Franziska Oehler) บิดามารดาตั้งชื่อเขาตามพระนามของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 แห่งปรัสเซีย ซึ่งมีวันคล้ายวันประสูติตรงกับวันที่เด็กชายนีทเชอเกิด เขายังมีน้องอีกสองคนชื่อเอลีซาเบ็ท (Elisabeth) และลูทวิช โยเซฟ (Ludwig Joseph) บิดาของเขาเสียชีวิตในปี 1849 ส่วนน้องชายคนเล็กเสียชีวิตในอีกหกเดือนให้หลังบิดา สมาชิกที่เหลืออยู่จึงย้ายไปอยู่กับครอบครัวฝ่ายแม่ที่เมืองนามบวร์ค (Naumburg)
ผลงานของนีทเซอครอบคลุมอยู่ในหลายศาสตร์วิชา ทั้งศิลปศาสตร์, ปรัชญา, ประวัติศาสตร์, ศาสนา, โศกนาฏกรรม, วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์ งานเขียนของเขามีทั้งบทโจมตีเชิงปรัชญา, บทกวี และบทวิจารณ์วัฒนธรรม ขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยคำคมและคำเสียดสี บุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจของนีทเชอในช่วงแรกคือเหล่านักปรัชญาแถวหน้าทั้งหลายของยุคนั้น เช่นอาร์ทัวร์ โชเพินเฮาเออร์, ริชชาร์ท วากเนอร์ และโยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ เป็นต้น งานด้านปรัชญาชิ้นเด่นของนีทเชอมีทั้งบทวิจารณ์สุดโต่งของความเที่ยงแท้ในแบบมุมมองนิยม (Perspectivism), บทวิจารณ์เชิงวงศ์ตระกูลของศาสนาและศีลธรรมชาวคริสต์ (Christian morality) ตลอดจนทฤษฎีศีลธรรมของนาย–บ่าว (Master–slave morality) นีทเชอยังเป็นเจ้าของวลีสุดคมคายที่ว่า "พระเจ้าตายแล้ว" ("Gott ist tot") เขามองว่าสังคมยุคใหม่ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนโดยหลักธรรมคำสอนอีกแล้ว แต่เป็นวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรม แม้แต่ศีลธรรมก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่ผู้คนมักอาจจะเข้าใจผิดว่าคำกล่าวนี้เป็นการที่กล่าวอย่างก้าวร้าวว่าผู้ที่เป็นพระเจ้านั้นได้ตายลงแล้ว แต่น้ำเสียงของนีทเซอกลับไปด้วยความกังวลกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมาระยะซึ่งได้เกิดแล้วในยุคเขาคือการปฎิวัติทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งสิ่งมีปัญหาคือการที่ วิทยาศาตร์นั้นมีแต่ข้อเท็จจริงซึ่งไม่ได้มอบจุดหมายในการใช้ชีวิตความหมายของจักรวาลและสิ่งต่างๆ ซึ่งมีแต่ข้อเท็จจริงหรือ Fact ที่คอยตบหน้าคน
ตำบลบ้านลาด

บ้านลาด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลบ้านลาด ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบล
ประวัติ.
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในตำบลบ้านลาด เดิมกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งท้องที่แห่งนี้เป็น "สุขาภิบาลบ้านลาด" อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี เมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2499 และได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ประชากร.
ตำบลบ้านลาดมีประชากรทั้งหมด 2,982 คน เป็นชายทั้งหมด 1,385 คน เป็นหญิงทั้งหมด 1,597 คน
เทศบาลตำบลท่ายาง (จังหวัดเพชรบุรี)

เทศบาลตำบลท่ายาง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบหนึ่ง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลท่ายาง ซึ่งได้ก่อตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งสุขาภิบาลท่ายาง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี และได้ประกาศราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ หน้า 71 เล่ม 73 ตอนที่ 45 ลงวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 
ภูมิศาสตร์.
เทศบาลตำบลท่ายางเป็นเทศบาลชั้น 3 เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2543 ตั้งอยู่ในพื้นที่ตำบลท่ายาง ตำบลท่าคอย และตำบลท่าไม้รวกบางส่วน มีพื้นที่ 79 ตารางกิโลเมตร หรือ 49,375 ไร่ ระยะห่างจากกรุงเทพ 134 กิโลเมตร 
ลักษณะภูมิประเทศและลักษณะภูมิอากาศ ลักษณะภูมิประเทศทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม มีลักษณะพื้นที่ลาดเอียงจากทางด้านทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออกเป็นพื้นที่เหมาะแก่การเกษตร เพราะมีแม่น้ำเพชรบุรีและคลองชลประทาน สาย 1, 2, 3 ไหลผ่าน ประกอบกับทางด้านตะวันตกมีทิวเขาสลับซับซ้อน คือ ทิวเขาตะนาวศรี ทำให้เกิดเป็นพรมแดนกั้นทิศทางลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ไว้ได้บ้าง 
อาณาเขต.
รายละเอียดเขตเทศบาลตำบลท่ายาง อยู่ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 75 ตอนที่ 72 ลงวันที่ 16 กันยายน 2501 มีรายละเอียดด้านอาณาเขตดังนี้ 
ประชากร.
เทศบาลตำบลท่ายาง มีประชากรทั้งสิ้น 28,527 คน แบ่งเป็นชาย 13,660 คน หญิง 14,867 คน มีจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 9,054 ครัวเรือน คิดเป็นประชากรเฉลี่ยต่อพื้นที่ 361 คนต่อตารางกิโลเมตร
มาเรีย โอซาวะ

มาเรีย โอซาวะ (; โรมาจิ: "Ozawa Maria") หรือรู้จักในชื่อ มิยาบิ (; โรมาจิ: "Miyabi"; เกิด: 8 มกราคม พ.ศ. 2529 ที่ฮกไกโด) นักแสดงภาพยนตร์เอวีชาวญี่ปุ่น
ประวัติ.
มาเรีย โอซาวะ เกิดที่จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น มารดาเป็นชาวญี่ปุ่น ส่วนบิดาเป็นชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศส เธอสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนนานาชาติฮกไกโด (Hokkaido International School) ที่อ้างว่าเธอมีความสามารถในการอ่านและเขียนภาษาอังกฤษได้ดียิ่งกว่าภาษาญี่ปุ่น ในชีวิตประจำวัน โอซาวะโปรดปรานการเล่นฮอกกี้ และมักออกไปร้องคาราโอเกะหลังเลิกเรียน เธออ้างว่าเธอมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรกขณะมีอายุได้ 13 ปี และรู้จักท่าร่วมเพศทั้งหมด 48 ท่า (48 sexual positions) จากหนังสือที่ซื้อมาอ่าน
เธอได้เริ่มถ่ายแบบโดยใช้ชื่อว่า "มิยาบิ" และต่อมาได้เซ็นสัญญาถ่ายภาพยนตร์เอวีกับบริษัทเอส1 และต่อมาได้ย้ายไปอยู่กับค่ายดีเอเอส (DAS)
การเชื่อมต่อฐานข้อมูลแบบเปิด

โครงแบบการเชื่อมโยง.
การเชื่อมโยง JDBC-ODBC.
การเชื่อมโยง JDBC-ODBC ประกอบด้วยตัวขับ JDBC ที่ใช้ตัวขับ ODBC ในการติดต่อกับฐานข้อมูล ตัวขับนี้จะแปลการเรียกเมท็อดใน JDBC ให้เป็นการเรียกฟังก์ชันใน ODBC ปกติแล้วนักเขียนโปรแกรมจะใช้การเชื่อมโยงนี้เมื่อฐานข้อมูลไม่มีตัวขับ JDBC ซึ่ง Sun Microsystems ได้ใส่การเชื่อมโยงนี้ไว้ใน JVM แต่ถ้ามีตัวขับ JDBC อยู่น้อยจะมองการเชื่อมโยงนี้เป็น Stop-gap measure
การเชื่อมโยง ODBC-JDBC.
การเชื่อมโยง ODBC-JDBC ประกอบด้วยตัวขับ ODBC ที่ใช้บริการของตัวขับ JDBC ในการติดต่อฐานข้อมูล ตัวขับนี้จะแปลการเรียกฟังก์ชันใน ODBC ให้เป็นการเรียกเมท็อดใน JDBC ปกติแล้วนักเขียนโปรแกรมจะใช้การเชื่อมโยงนี้เมื่อไม่มีตัวขับ ODBC สำหรับฐานข้อมูลที่ใช้อยู่แต่สามารถเข้าถึงตัวขับ JDBC ได้
การนำไปใช้.
ODBC ใช้งานบนระบบปฏิบัติการได้หลายประเภท เช่น ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ยูนิกซ์ ลินุกซ์ โอเอส/2 โอเอส400 ไอบีเอ็ม ไอ5/โอเอส และ แมคโอเอสเทน และมีตัวขับ ODBC อยู่มากมาย ทั้งตัวขับสำหรับ Oracle DB2 Microsoft SQL Server Sybase Pervasive SQL MySQL PostgreSQL และผลิตภัณฑ์ Desktop database อย่างเช่น FileMaker และ Microsoft Access
Microsoft ODBC.
Microsoft ได้ออกผลิตภัณฑ์ ODBC ตัวแรกเป็นชุดของ DLLs สำหรับ Microsoft Windows และใน พ.ศ. 2549 Microsoft ได้ติดตั้ง ODBC ที่ผลิตขึ้นไว้ในวินโดวส์ทุกรุ่นที่สนับสนุน
iODBC.
iODBC ได้เสนอ Open source ที่ใช้งานอย่างเป็นอิสระจากแพลตฟอร์ม ซึ่งสามารถใช้งานได้ในแพลตฟอร์มอื่นๆนอกเหนือจาก Microsoft Windows
UDBC.
UDBC เป็นการรวมข้ามแพลตฟอร์มระหว่าง ODBC และ SAG CLI ใช้พัฒนาโปรแกรมประยุกต์อย่างเป็นอิสระจากระบบจัดการฐานข้อมูลและไม่ขึ้นกับวินโดวส์
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคีร์กีซ

ธงชาติของคีร์กีเซีย ซึ่งได้ใช้สืบมาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534 ประกาศใช้โดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคีร์กีซ เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2495 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีน้ำเงินพาดผ่านตามแนวนอน ซึ่งตอนกลางแถบดังกล่าวนั้น มีแถบสีขาวพาดทับอีกทีหนึ่ง ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล
ก่อนหน้าที่จะใช้ธงดังกล่าว ธงชาติคีร์กีซโชเวียตมีลักษณะเป็นธงแดง มีอักษรซีริลลิกแบบไเชิงสีทองที่มุมบนด้านคันธง เป็นอักษรย่อนามประเทศว่า "КЫРГЫЗ ССР" ("Kirghiz SSR") ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็น "КИРГИЗСКАЯ ССР" ("Kyrgyzskaja SSR") ตามลำดับ
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค เป็นชื่อของธงชาติคาซัคสถาน ในสมัยที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต แบบธงที่ใช้ครั้งสุดท้ายจนถึงการได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2534 เป็นแบบที่รัฐบาลประกาศใช้เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2496 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีฟ้าพาดผ่าน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล
แต่เดิมแล้ว คาซัคโซเวียตได้เริ่มใช้ธงชาติของตนเป็นครั้งแรก ในช่วง พ.ศ. 2480 โดยเป็นธงแดงมีรูปค้อนเคียวไขว้ที่มุมธงด้านคันธง ที่ตอนล่างของรูปดังกล่าวมีอักษรย่อนามประเทศ เขียนด้วยอักษรโรมันและอักษรซีริลลิกสีทองว่า "QAZAQ SSR" และ "КАЗАХСКАЯ ССР" (ถ่ายรูปอักษรโรมันได้ว่า KAZACHSKAJA SSR) ต่อมาใน พ.ศ. 2496 จึงเปลี่ยนตัวอักษรในธงใหม่ เป็นอักษรซีรีลลิกแบบไม่มีเชิงสีทอง ความว่า "Казак ССР" "(Kazak SSR)" และ "Казахская ССР" "(Kazachskaja SSR)" และเปลี่ยนตำแหน่งใหม่ให้อยู่ข้างรูปค้อนเคียวแทน ก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงธงครั้งสุดท้ายใน พ.ศ. 2496
ธงชาติทาจิกิสถาน

ธงชาติทาจิกิสถาน ("پرچم تاجیکستان") ทาจิกิสถานประกาศใช้ธงชาติผืนใหม่ในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 และนับเป็นประเทศสุดท้ายในบรรดารัฐที่แยกตัวจากสหภาพโซเวียต ที่ประกาศใช้ธงชาติของตนเอง ลักษณะของธงเป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน สีแดง-ขาว-เขียว มีอัตราส่วนความกว้างต่อแถบเป็น 2:3:2 กลางแถบสีขาวนั้น มีรูปมงกุฎล้อมด้วยดาวห้าแฉก 7 ดวง รูปเหล่านี้เป็นสีทอง
การออกแบบและการแสดงนัย.
ธงชาติทาจิกิสถานเป็นธงสามสี คือ สีแดง, สีขาว และสีเขียว สีแดงหมายถึงเอกภาพของชาติรวมทั้งชัยชนะและดวงอาทิตย์ขึ้น สีแดงยังทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของยุคจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียตในอดีต, กรรมาชน และนักรบผู้เสียสละชีวิตเพื่อปกป้องดินแดน สีขาวแสดงถึงความบริสุทธิ์, ศีลธรรม, หิมะ และน้ำแข็งของภูเขา และฝ้าย สีเขียวแสดงถึงความเอื้ออาทรของธรรมชาติ, หุบเขาที่อุดมสมบูรณ์, ศาสนาอิสลาม และการเฉลิมฉลองเทศกาล เนารูซ การตีความสีในแบบอื่น ๆ ระบุว่า ธงเป็นสัญลักษณ์ของการรวมตัวกันของคนในสังคมทาจิก โดยมีแถบสีแดงเป็นตัวแทนของชนชั้นแรงงานฝีมือ, แถบสีขาวเป็นตัวแทนของชนชั้นแรงงานปัญญา และสีเขียวเป็นตัวแทนของชนชั้นเกษตรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบทหรือภูเขาของทาจิกิสถาน
แถบสีแดงและสีเขียวที่ด้านบนและด้านล่างมีขนาดเท่ากัน ขณะที่แถบกลางสีขาวมีขนาดหนึ่งเท่าครึ่งของแถบอื่น
มงกุฎและดวงดาวอยู่ในพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าซึ่งสูง 80% ของความสูงของแถบสีขาว มงกุฎแทนชาวทาจิก ธงชาติทาจิกิสถานมีดาวเจ็ดดวงเนื่องจากความสำคัญของหมายเลขเจ็ดในตำนานดั้งเดิมของทาจิก ซึ่งแสดงถึงความสมบูรณ์แบบและความสุข โดยความเชื่อดั้งเดิมสวรรค์ประกอบด้วยภูเขาเจ็ดลูกและสวนผลไม้เจ็ดแห่ง พร้อมดวงดาวที่ส่องประกายอยู่เหนือภูเขาแต่ละลูก
ธงของประมุขแห่งรัฐ.
ธงของประธานาธิบดีแห่งทาจิกิสถานได้รับการประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2549 เนื่องในโอกาสเข้ารับตำแหน่งในวาระที่สามของเอมอมาลี ราห์มอน ในฐานะประมุขแห่งรัฐ โดยเป็นธงไตรรงค์ของทาจิกิสถานที่ประดับด้วยภาพของ Derafsh Kaviani ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของประมุขจักรวรรดิซาสซานิยะห์ ภายใน Derafsh Kaviani เป็นภาพของสิงโตมีปีกและท้องฟ้าสีฟ้าอยู่ภายใต้ภาพมงกุฎและดาวเจ็ดดวงขนาดเล็ก
ศูนย์กลางธงของประมุขแห่งรัฐมีองค์ประกอบที่เคยใช้เป็นสัญลักษณ์ของประเทศในตราแผ่นดินของทาจิกิสถาน (พ.ศ. 2535-2536) ธงยังประกอบด้วยดาวในมุมทั้งสี่เพื่อเป็นตัวแทนของสี่ภูมิภาคของทาจิกิสถาน
ธงในอดีต.
ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิกใช้ธงที่ได้มาจากธงชาติสหภาพโซเวียตและเป็นตัวแทนของลัทธิคอมมิวนิสต์ที่ได้รับการประกาศใช้ใน พ.ศ. 2496 ธงมีความคล้ายคลึงกับการออกแบบของสหภาพโซเวียต แต่ด้วยการเพิ่มแถบสีขาวและสีเขียว ธงมีลำดับสี แดง-ขาว-เขียว โดยแถบสีขาวมีขนาดใหญ่กว่าสีเขียว ซึ่งได้ใช้ในธงชาติปัจจุบัน
ในฐานะสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียต สีแดงเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติของแรงงาน, สีขาวเป็นสัญลักษณ์ของฝ้ายซึ่งเป็นผลผลิตหลักทางการเกษตรในทาจิกิสถาน และสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ของการเกษตร 
ธงสมัยโซเวียตมีสองด้าน ด้านหลังของธงเหมือนกับด้านหน้าแต่ไม่มีสัญลักษณ์ค้อนเคียวและดาว หลังจากได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2534 ทาจิกิสถานได้ประกาศใช้ธงหลังได้รับเอกราชเป็นครั้งแรก โดยการถอดสัญลักษณ์ของสหภาพโซเวียตออกจากผืนธง ทำให้ธงชาติเหมือนกับด้านหลังของธงชาติยุคโซเวียต ธงนี้ใช้งานอยู่จนกระทั่งมีธงชาติใหม่ โดยทาจิกิสถานเป็นประเทศสุดท้ายในอดีตสหภาพโซเวียตที่ประกาศใช้ธงชาติ
เทศบาลตำบลเขาย้อย

เทศบาลตำบลเขาย้อย เป็นเทศบาลตำบลในเขตอำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี 
ประวัติ.
ปี พุทธศักราช 2499 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งสุขาภิบาลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี มีสถานะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประกาศเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2499 ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะมาจากสุขาภิบาลเขาย้อย ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 โดยเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลเขาย้อย 
สภาพทั่วไปของพื้นที่.
ห่างจากจังหวัดเพชรบุรี 22 กิโลเมตร ห่างจากกรุงเทพมหานครตามถนนเพชรเกษม 137 กิโลเมตร และตามถนนพระรามที่ 2 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 สายธนบุรี–ปากท่อ) 97 กิโลเมตร มีพื้นที่ 40 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 25,000 ไร่
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิก มีลักษณะเป็นธงแดงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบใหญ่สีขาวและแถบเล็กสีเขียวพาดผ่านตามแนวนอน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล ประกาศใช้เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2496 และได้ใช้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียตใน พ.ศ. 2534 
ประวัติความเป็นมาของธงชาติสาธารณรัฐโซเวียตธงนี้มีความเป็นมาที่ค่อนข้างสลับซับซ้อน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงมาหลายครั้ง โดยเริ่มแรกสุด สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิกเริ่มคิดธงชาติแบบแรกขึ้นในปี พ.ศ. 2468 แต่ได้ประกาศใช้จริงเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ลักษณะเป็นธงพื้นสีแดงมีรูปตราแผ่นดินที่มุมธงด้านคันธง 
2 ปีต่อมา ใน พ.ศ. 2474 ได้มีการเปลี่ยนแปลงธงใหม่ตามรัฐธรรมนูญที่ประกาศใช้ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ของปีนั้น โดยเปลี่ยนมาใช้รูปอักษรย่อนามประเทศเป็นอักษรลาตินสีทอง ภาษาทาจิก ที่มุมบนด้านคันธง ความว่า "ÇSS Toçikiston" ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2478 อักษรย่อนามประเทศในภาษารัสเซีย เขียนด้วยอักษรซีรีลลิก จึงถูกเพิ่มเข้ามาในธง ในบริเวณตอนล่างของอักษรย่อเดิม ความว่า "Таджикская ССР" ("Tadzhikskaya SSR")
ปี พ.ศ. 2480 มีการเพิ่มรูปค้อนเคียวไว้เหนืออักษรย่อนามประเทศ และรูปอักษรมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย โดยคำย่อตอนบนซึ่งเป็นอักษรและภาษาละติน มีใจความว่า "RSS Toçikiston" ส่วนตอนล่างซึ่งเป็นอักษรซีริลลิกยังคงมีลักษณะเช่นเดิม แบบธงดังกล่าวนี้ได้ใช้ต่อมาจนถึงช่วงทศวรรษที่ 1940 (พุทธทศวรรษที่ 2483) จึงได้เปลี่ยนอักษรย่อนามประเทศในธงทั้งหมดให้เป็นอักษรซีรีลลิกแบบไม่มีเชิง โดยอักษรย่อแถวบนมีข้อความภาษาทาจิก ความว่า "РСС Тоҷикистон" ("RSS Tojikiston") ส่วนตอนล่างเป็นภาษารัสเซีย ความว่า "Таджикская ССР" ("Tadzhikskaya SSR") แบบธงนี้ได้ใช้ต่อมาจนกระทั่งมีการเปลี่ยนธงครั้งสุดท้ายใน พ.ศ. 2496
ค้อนเคียว

ค้อนเคียว เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของลัทธิคอมมิวนิสต์ มักใช้เพื่อเป็นเครื่องหมายของลัทธิคอมมิวนิสต์ โซเวียสคอมมิวนิสต์ หรือรัฐคอมมิวนิสต์ต่างๆ ทั่วโลก โดยปกติแล้วมักทำเป็นรูปค้อนและเคียวไขว้กันดังภาพ ซึ่งเครื่องหมายทั้งสองอย่างนี้ คือสัญลักษณ์บุคคลในชนชั้นกรรมาชีพและชนชั้นชาวนา การนำสัญลักษณ์ทั้งสองอย่างมารวมกัน จึงหมายถึงเอกภาพของแรงงานในภาคเกษตรกรรมและภาคอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของสังคมในแบบคอมมิวนิสต์
สัญลักษณ์ดังกล่าวนี้เป็นที่รู้จักกันดีจากการที่นำรูปดังกล่าวไปใช้ในธงชาติสหภาพโซเวียต ควบคู่ไปกับรูปดาวแดง และยังถูกนำไปใช้ในธงและตราสัญลักษณ์ต่างๆ อีกจำนวนมาก
รูปสัญลักษณ์ค้อนเคียวในระบบยูนิโคด (Unicode) อยู่ในตำแหน่งรหัส U+262D (☭)
ระเบียงภาพ.
ภาพเหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการนำรูปค้อนเคียวไปใช้หรือดัดแปลงเป็นรูปสัญลักษณ์ต่างๆ
เก้าอี้อิง

เก้าอี้อิง  หรือ เก้าอี้กรุณา (Mercy seat) เป็นสิ่งที่กล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นคันไม้สั้น ๆ ที่ยื่นออกมาจากม้านั่งที่พับได้ที่ตั้งอยู่ในบริเวณสวดมนต์หรือร้องเพลงสวดภายในวัดคริสต์ศาสนาเพื่อใช้ยืนอิงเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยระหว่างที่ต้องยืนสวดมนต์นาน ๆ
ประวัติ.
ในสมัยกลางนักบวชต้องยืนสวดมนต์วันละหลายครั้งและครั้งละนาน ๆ และอาจจะนานถึงวันละ 7-8 ชั่วโมง ผู้สูงอายุหรือเจ็บป่วยก็จะใช้ไม้ค้ำได้ ต่อมาก็มีการใช้ “เก้าอี้อิง” (Misericordia ซึ่งแปลตรง ๆ ว่า “ความกรุณา”) การสร้างเก้าอี้ก็เป็นแบบที่พับได้ เมื่อพับขึ้นก็จะมีคันเล็ก ๆ ยื่นออกมาเพื่อให้ผู้ยืนสวนมนต์ยืนอิงลงไปบนคันที่ยื่นออกมาเพื่อช่วยผ่อนคลายความเมื่อย และเมื่อยืนอิงก็จะดูไม่น่าเกลียดว่ากึ่งนั่งสวดมนต์ เพราะคันภายใต้จะมีระดับสูงกว่าที่นั่งเล็กน้อย 
งานแกะไม้ทำเก้าอี้อิงก็เช่นงานศิลปะในยุคกลางอย่างอื่นซึ่งจะประณีต และมักจะเป็นฉากที่อาจจะแสดงฐานะของผู้นั่งเป็นนัย โดยเฉพาะที่นั่งที่ใกล้กับแท่นบูชา 
เก้าอี้อิงในวัดในอังกฤษเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 จนกระทั่งปัจจุบัน แต่งานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็เริ่มเป็นงานเลียนแบบของเก่าซึ่งทำให้ไม่มีค่าทางประวัติศาสตร์ศิลปะเท่าใด แคทตาลอกของจี แอล เร็มเนนต์ปี ค. ศ. 1969 ไม่ได้กล่าวถึงงานหลังจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และรวมเป็นงานสมัยใหม่ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางกรณีของงานจากสมัยวิคตอเรียและแม้แต่งานสมัยใหม่บางชิ้น งานชุด “เก้าอี้อิง” จากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่มีให้เห็นก็ได้แก่เก้าอี้อิงที่มหาวิหารเอ็กซีเตอร์ แต่เก้าอี้อิงส่วนใหญ่ในอังกฤษสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 15 และจะไม่เป็นศิลปะศาสนาแต่จะเป็นเรื่องชาวบ้านหรือรูปสิ่งนอกศาสนา ซึ่งแปลกสำหรับสิ่งที่เอาไว้ในวัดโดยเฉพาะไว้ใกล้บริเวณที่ถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในวัด
เก้าอี้อิงเหล่านี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของสำนักสงฆ์แต่เมื่อมีการการปฏิรูปศาสนาที่ประเทศอังกฤษ เก้าอี้เหล่านี้ก็ถูกทำลายบ้างหรือแจกไปตามวัดประจำตำบลหรือหมู่บ้านบ้าง ที่ยังเหลืออยู่ก็มาถูกทำลายเอาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกลุ่มชนที่สนับสนุนลัทธิการทำลายศาสนศิลป์ และโดยนักปฏิรูปสมัยวิคตอเรีย เก้าอี้อิงชุดหนึ่งที่เชสเตอร์ถูกทำลายโดยดีน ฮอว์ซันผู้อ้างว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมที่จะเอาไว้ในวัด แต่ของเดิมจากยุคกลางก็ยังเหลืออยู่อีก 43 ตัว “เก้าอี้อิง” จากมหาวิหารลิงคอล์นถูกย้ายไปวังเวสท์มินส์เตอร์ (Westminster Hall) กล่าวกันว่าผู้ที่แกะเก้าอี้อิงมักจะเป็นช่างหัดใหม่ ตัวครูจะแกะสิ่งที่เด่น ๆ กว่า
แม้ว่า เก้าอี้อิง จะถูกทำลายไปมากแต่ก็ยังมีบางแห่งที่ยังมีเก้าอี้ฝืมือดีที่ยังเหลือให้เราชมอยู่เช่นที่วัดเซนต์โบทอฟ ที่เมืองบอสตันแขวงลิงคอล์นเชอร์ ที่อังกฤษที่เรียกกันว่า “ตอ” (The Stump)
ออสกิเลียธ

ออสกิเลียธ (Osgiliath) เป็นชื่อเมืองในตำนานชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "ปราการแห่งดวงดาว" ตั้งอยู่ในอาณาจักรกอนดอร์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของมนุษย์
ประวัติ.
ออสกิเลียธตั้งอยู่บนแม่น้ำอันดูอินโดยมีแม่น้ำไหลผ่ากลางเมือง ทำให้เมืองแยกออกเป็นสองฝั่ง ห่างออกไปทางตะวันตกเป็นมินัสทิริธ และทางตะวันออกเป็นดินแดนที่เรียกว่า อิธิลิเอน ซึ่งเป็นอุทยานของกอนดอร์ ซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างกอนดอร์และมอร์ดอร์ ห่างออกไปอีกเป็นที่ตั้งของ มินัสมอร์กูล (มินัสอิธิล) ผู้ก่อตั้งออสกิเลียธคือ อิซิลดูร์ และ อนาริออน บุตรแห่งเอเลนดิล ออสกิเลียธเป็นเมืองหลวงของกอนดอร์ ในยุคแรกเริ่ม ก่อนที่มินัสทิริธจะมาเป็นเมืองหลวง
ออสกิเลียธเป็นเมืองใหญ่และสวยงาม สิ่งก่อสร้างสำคัญของเมืองคือ โดมแห่งดวงดาว (Dome of Stars) ซึ่งเป็นที่เก็บดวงพาลันเทียร์ และเป็นที่ตั้งบัลลังก์ว่าราชการของสองพี่น้องอิซิลดูร์และอนาริออน ระหว่างสองฝั่งแม่น้ำ มีสะพานใหญ่ที่ทำด้วยหินทอดยาวข้ามแม่น้ำ ริมตลิ่งยังเป็นท่าเรือและเป็นจุดศูนย์กลางในการเดินเรือ ไปทางตอนเหนือและทางตอนใต้ของแม่น้ำอันดูอิน
ในปี 3429 ยุคที่สอง เซารอนโจมตีเมืองออสกิเลียธ แต่อนาริออนรักษาเมืองไว้ได้และขับไล่กองทัพของเซารอนไป 
ในระหว่างสงครามกบฏราชวงศ์ ในสมัยของกษัตริย์ เอลดาคาร์ (Eldacar) ออสกิเลียธถูกพวกกบฏยึด (ปี 1437 ของยุคที่สาม) และยังเผาทำลาย ปล้นสะดมเมือง สังหารพลเมืองอย่างโหดร้ายจำนวนมาก โดมแห่งดวงดาวถูกทำลายและพาลันเทียร์ก็สูญหายไปในแม่น้ำอันดูอิน พวกกบฏที่นำโดย คาสทาเมียร์ (Castamir) ช่วงชิงอำนาจและย้ายเมืองหลวงของกอนดอร์ไปยัง เพลาเกียร์ แต่เพียง 10 ปี เขาก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเอลดาคาร์ ที่ชิงอำนาจคืนและกลับมาเป็นกษัตริย์อีกครั้งปกครองที่ออสกิเลียธเช่นเดิม
ในปี 1636 ของยุคที่สาม เกิดโรคระบาดรุนแรง และนำความหายนะมาสู่กอนดอร์ ออสกิเลียธได้รับผลกระทบอย่างหนัก พลเมืองจำนวนมากเสียชีวิต รวมไปถึง กษัตริย์ เทเลมาร์ (Telemnar) และลูก ๆ ของเขา ต่อมาทารอนดอร์ หลานชายของเขาก็ขึ้นเป็นกษัตริย์จากนั้นจึงย้ายเมืองหลวงไปยังมินัสอะนอร์ และต่อมาก้รู้จักกันในนามมินัสทิริธ หลังจากนั้นออสกิเลียธก็กลายเป็นเมืองร้าง ถูกละทิ้งและยังถูกพวกออร์คจากมอร์ดอร์รุกรานบ่อย ๆ เป็นเวลานานหลายปี
จนกระทั่ง ในปี 2900 จึงมีกองรักษาการออสกิเลียธ สะพานข้ามแม่น้ำก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งเพื่อความสะดวกของทหาร จนกระทั่งในช่วงตอนต้นของสงครามแหวน ออสกิเลียธถูกกองทัพมอร์ดอร์โจมตีนำโดยพวกนาซกูล แต่เซารอนทำไปเพียงแค่หยั่งกำลังของกอนดอร์ และให้เหล่านาซกูลผ่านข้ามไปตามล่าหาแหวนประมุขเท่านั้น
ในสมรภูมิแห่งทุ่งเพเลนนอร์ ออสกิเลียธถูกกองทัพเซารอนยึดอย่างรวดเร็วด้วยกำลังพลมหาศาล และใช้ออสกิเลียธเป็นที่ระดม และรวมกำลังพลจากกองทัพต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น ฮาราดริมจากฮารัด อิสเตอร์ลิง และกองเรือคอร์แซร์
หลังจบสงครามเมื่ออารากอร์นได้เป็นกษัตริย์ ออสกิเลียธก็ได้รับการบูรณะซ่อมแซมอีกครั้ง
ชาววิซิกอท

วิซิกอท (, แปลว่า "กอทตะวันตก") เป็นหนึ่งในชาติพันธุ์สองสาขาหลักของชาวกอท ซึ่งเป็นชนเผ่าเจอร์มานิคตะวันออกกลุ่มหนึ่ง โดยอีกสาขาหนึ่งในกลุ่มนี้คือชาวออสโตรกอทหรือ "กอทตะวันออก" สันนิษฐานกันว่าชาวกอททั้งสองสาขานี้มีต้นกำเนิดอยู่แถบประเทศยูเครนในปัจจุบัน
ชาววิซิกอทเป็นหนึ่งในอนารยชนกลุ่มชนเจอร์มานิคต่าง ๆ ที่เข้ามารุกรานจักรวรรดิโรมันตอนปลายในสมัยการอพยพ เนื่องจากประชากรที่เพิ่มจำนวนขึ้น ความขาดแคลนอาหาร ประกอบกับการถูกกดดันจากอนารยชนชาวฮัน ที่มาจากเอเชียกลาง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 410 กองทัพวิซิกอทที่นำโดยพระเจ้าอาลาริกที่ 1 ประสบความสำเร็จในการพิชิตกรุงโรม และหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเป็นต้นมา ชาววิซิกอทก็มีบทบาทสำคัญในด้านต่าง ๆ ของภูมิภาคยุโรปตะวันตกอยู่เป็นเวลานานถึงสองศตวรรษครึ่ง