pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เฮเลน เรดดี

เฮเลน เรดดี  เกิดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1941 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ชาวออสเตรเลีย/อเมริกัน เธอได้รับรางวัลแกรมมี่จากการแสดงละครเวทีในบรอดเวย์ เธอมีผลงานการแสดงภาพยนตร์ และได้เครดิตในการเขียนเพลง และผลงานที่เป็นที่รู้จักคือผลงานเพลงที่ชื่อ "I Am Woman" ในช่วงทศวรรษ 1970
เรดดี เป็นหนึ่งในนักร้องหญิงที่ประสบความสำเร็จที่สุดในช่วงยุค 1970 เธอมีผลงานที่มียอดขายในระดับแผ่นเสียงทองคำ รวมถึงซิงเกิลอันดับ 1 ถึง 9 ซิงเกิล และมี 15 ซิงเกิลที่ติดใน 40 อันดับแรกของชาร์ทซิงเกิลในบิลบอร์ดฮ็อต 100 ชาร์ท เธอมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 25 ล้านชุด และ 10 ล้านชุดซิงเกิล ทั่วโลก เธอเป็นนักร้องชาวออสเตรเลียคนแรกที่มีซิงเกเลติดอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา อีกทั้งได้รับรางวัลแกรมมี่ และเธอมีรายการวาไรตี้โชว์ของเธอเองทางโทรทัศน์อเมริกา
งานเพลงของเธอที่มีชื่อว่า "I Am Woman" กลายมาเป็นเพลงสำคัญของกลุ่มเคลื่อนไหวสตรีนิยม (feminist) 
เธอเกิดในออสเตรเลีย แต่ต่อมาได้โอนสัญชาติมาเป็นพลเมืองอเมริกันในปี 1974 เธอเลิกราจากการแสดงคอนเสิร์ตและบันทึกเสียงในปี 2002 และย้ายมาอยู่ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย
เธอติดอยู่ใน ฮอลออฟเฟม จัดโดย Australian Recording Industry Association (ARIA) ในปี 2006
นีกอลา หลุยส์ เดอ ลากาย

นีกอลา หลุยส์ เดอ ลากาย (15 มีนาคม ค.ศ. 1713 - 21 มีนาคม ค.ศ. 1762) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงในฐานะผู้รวบรวมรายชื่อวัตถุท้องฟ้าในซีกโลกใต้เกือบ 10,000 รายการ รายชื่อวัตถุท้องฟ้านี้เรียกว่า "Coelum Australe Stelliferum" ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ในปี ค.ศ. 1763 โดยได้ค้นพบกลุ่มดาวใหม่ 14 ดวงที่กลายมาเป็นกลุ่มดาวมาตรฐานในปัจจุบัน ลากายยังได้ทำการคำนวณตารางการเกิดคราสเอาไว้ล่วงหน้าถึง 1,800 ปี 
เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา จึงได้ตั้งชื่อกล้องโทรทรรศน์ขนาด 60 ซม. ที่เกาะเรอูนียงว่า "กล้องโทรทรรศน์ลากาย"
ดาราศาสตร์เชิงสังเกตการณ์

ดาราศาสตร์เชิงสังเกตการณ์  เป็นสาขาวิชาหนึ่งในการศึกษาวิทยาการด้านดาราศาสตร์ โดยมีเนื้องานหลักเกี่ยวข้องกับการเก็บรวบรวมข้อมูล เป็นการศึกษาที่ตรงข้ามกับฟิสิกส์ดาราศาสตร์เชิงทฤษฎีซึ่งมุ่งเน้นที่การค้นหาแบบจำลองทางฟิสิกส์ในการอธิบายและคาดการณ์ปรากฏการณ์ต่าง ๆ ในทางดาราศาสตร์ การศึกษาดาราศาสตร์เชิงสังเกตการณ์จะเฝ้าดูวัตถุท้องฟ้าต่าง ๆ โดยอาศัยกล้องโทรทรรศน์หรือเครื่องมือตรวจวัดในทางดาราศาสตร์อื่นๆ
หากพิจารณาในแง่วิทยาศาสตร์ การศึกษาหรือทำการทดลองกับวัตถุที่อยู่ห่างไกลออกไปในเอกภพมาก ๆ อาจเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ดียังมีปรากฏการณ์ท้องฟ้าต่าง ๆ มากมายที่นักดาราศาสตร์สามารถนำมาใช้ในการพิจารณาเปรียบเทียบและวิเคราะห์ได้ ข้อมูลจากการเฝ้าสังเกตการณ์ปรากฏการณ์เหล่านั้นสามารถนำมาพล็อตเป็นกราฟ และสร้างแนวโน้มของข้อมูลที่คาดการณ์ได้ ตัวอย่างของปรากฏการณ์พิเศษที่ใช้ในการศึกษาได้แก่ ดาวแปรแสง ซึ่งสามารถใช้เป็นตัวแทนในการศึกษาดาวฤกษ์ที่อยู่ไกล ๆ 
เครื่องมือสังเกตการณ์.
กาลิเลโอ กาลิเลอี เป็นผู้แรกที่ใช้กล้องโทรทรรศน์ในการส่องดูท้องฟ้าและบันทึกสิ่งที่เขามองเห็น นับแต่ยุคสมัยนั้น ดาราศาสตร์เชิงสังเกตการณ์ก็พัฒนาก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ ตามที่เทคโนโลยีด้านกล้องโทรทรรศน์พัฒนาขึ้น
การแบ่งประเภทของดาราศาสตร์เชิงสังเกตการณ์แบบดั้งเดิม นิยมแบ่งตามย่านของคลื่นสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าที่ใช้ในการสังเกตการณ์ ดังนี้
ดาราศาสตร์วิทยุ

ดาราศาสตร์วิทยุ  เป็นสาขาหนึ่งของดาราศาสตร์เชิงสังเกตการณ์ที่เฝ้าศึกษาวัตถุท้องฟ้าในช่วงความถี่ของคลื่นวิทยุ การตรวจจับคลื่นวิทยุจากวัตถุท้องฟ้าครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1933 เมื่อ คาร์ล แจนสกี (Karl Jansky) จากห้องปฏิบัติการเบลล์ (Bell Telephone Laboratories) รายงานว่ามีรังสีมาจากทางช้างเผือก จากการสังเกตการณ์ในเวลาต่อมาพบแหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุที่แตกต่างกันหลายแหล่ง การตรวจจับพบคลื่นวิทยุจากวัตถุทางดาราศาสตร์ (ในทางช้างเผือก) เป็นครั้งแรกเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองจึงมีความคืบหน้าในการแยกแยะแหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุในอวกาศที่แตกต่างกัน คือจากดาวฤกษ์ ดาราจักร และวัตถุท้องฟ้าประเภทใหม่ๆ ที่ค้นพบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่น ดาราจักรวิทยุ พัลซาร์ และเมเซอร์ การค้นพบการแผ่รังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาลนับเป็นการค้นพบที่สำคัญที่สุด ซึ่งถือเป็นหลักฐานของทฤษฎีบิกแบง เกิดขึ้นโดยผ่านวิชาดาราศาสตร์วิทยุ
การสังเกตการณ์ดาราศาสตร์วิทยุสามารถทำได้โดยกล้องโทรทรรศน์วิทยุเดี่ยวๆ หรือใช้การเชื่อมต่อกล้องโทรทรรศน์หลายตัวและทำงานร่วมกันก็ได้ วิธีหลังจะทำให้สามารถจับภาพของแหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุได้โดยไม่ต้องกำหนดมุมสังเกตการณ์เสียก่อน
ประวัติ.
ก่อนที่แจนสกีจะสำรวจทางช้างเผือกในช่วงทศวรรษที่ 1930 นักฟิสิกส์คาดเดาว่าคลื่นวิทยุสามารถสังเกตได้จากแหล่งกำเนิดทางดาราศาสตร์ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860 สมการของเจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์แสดงให้เห็นว่ารังสีแม่เหล็กไฟฟ้ามีความเกี่ยวข้องกับไฟฟ้าและแม่เหล็ก และสามารถมีอยู่ได้ที่ความยาวคลื่นใดๆ ก็ได้ มีความพยายามหลายครั้งในการตรวจจับการแผ่คลื่นวิทยุจากดวงอาทิตย์ รวมถึงการทดลองของนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน โยฮันเนส วิลซิง (Johannes Wilsing) และจูเลียส ไชเนอร์ (Julius Scheiner) ในปี ค.ศ. 1896 และอุปกรณ์ตรวจวัดการแผ่รังสีคลื่นเซนติเมตรที่จัดตั้งโดยโอลิเวอร์ ลอดจ์ (Oliver Lodge) ระหว่างปี 1897 ถึงปี 1900 ความพยายามเหล่านี้ไม่สามารถตรวจจับการแผ่รังสีใดๆ ได้เนื่องจากข้อจำกัดทางเทคนิคของเครื่องมือ การค้นพบชั้นไอโอโนสเฟียร์ที่สะท้อนคลื่นวิทยุในปี 1902 ทำให้นักฟิสิกส์สรุปได้ว่า ชั้นนี้จะสะท้อนการส่งสัญญาณวิทยุทางดาราศาสตร์กลับไปสู่อวกาศ ทำให้ไม่สามารถตรวจจับได้ 
เทคนิค.
นักดาราศาสตร์วิทยุจะใช้เทคนิคต่าง ๆ เพื่อสังเกตวัตถุในช่วงสเปกตรัมคลื่นวิทยุ เครื่องมืออาจถูกชี้ไปที่แหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุที่มีพลังงานเพื่อวิเคราะห์การแผ่รังสีของมัน
ดาราศาสตร์อินฟราเรด

ดาราศาสตร์อินฟราเรด  คือสาขาหนึ่งของการศึกษาดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับวัตถุอันสามารถมองเห็นได้ในคลื่นอินฟราเรด การแผ่รังสีในช่วงคลื่นที่ตามองเห็นโดยทั่วไปอยู่ระหว่าง 400 นาโนเมตร (สีน้ำเงิน) ไปจนถึง 700 นาโนเมตร (สีแดง) คลื่นที่มีความยาวคลื่นมากกว่า 700 นาโนเมตรแต่ต่ำกว่าคลื่นไมโครเวฟนี้ เป็นช่วงคลื่นที่เรียกว่า "อินฟราเรด"
นักวิทยาศาสตร์จัดประเภทการสังเกตการณ์ดาราศาสตร์อินฟราเรดว่าเป็นส่วนหนึ่งของดาราศาสตร์เชิงแสง เพราะการตรวจวัดและสังเกตการณ์อาศัยเครื่องมือกลุ่มเดียวกัน (คือกระจก เลนส์ และ solid state digital detectors)
การค้นพบ.
หลังจากที่ เซอร์ ไอแซก นิวตัน ค้นพบการใช้งานปริซึมในการแยกสีของสเปกตรัม ต่อมาในปี ค.ศ. 1800 วิลเลียม เฮอร์เชล ได้ค้นพบว่าส่วนที่ร้อนที่สุดของแถบแสงจากดวงอาทิตย์อยู่เลยช่วงแสงสีแดงที่สุดขอบของสเปกตรัม ซึ่งเขาเชื่อว่า "รังสีความร้อน" ที่พบนี้จะต้องเป็นส่วนหนึ่งอยู่ในเส้นสเปกตรัมด้วยอย่างแน่นอน ต่อมาในปี ค.ศ. 1856 ชาลส์ ปิอัซซี สมิธ ตรวจพบการแผ่รังสีอินฟราเรดในแสงที่มาจากดวงจันทร์
รังสีคอสมิก

รังสีคอสมิก  เป็นรังสีพลังงานสูงอย่างยิ่งที่ส่วนใหญ่กำเนิดนอกระบบสุริยะ อาจทำให้เกิดการสาดอนุภาครองซึ่งทะลุทะลวงและมีผลกระทบต่อบรรยากาศของโลกและบ้างมาถึงผิวโลกได้ รังสีคอสมิกประกอบด้วยโปรตอนและนิวเคลียสอะตอมพลังงานสูงเป็นหลัก มีที่มาลึกลับ ข้อมูลจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศแฟร์มี (2556) ถูกตีความว่าเป็นหลักฐานว่าส่วนสำคัญของรังสีคอสมิกปฐมภูมิกำเนิดจากมหานวดารา(supernova) ของดาวฤกษ์ขนาดยักษ์ ทว่า คาดว่ามหานวดารามิใช่แหล่งเดียวของรังสีคอสมิก นิวเคลียสดาราจักรกัมมันต์อาจผลิตรังสีคอสมิกด้วย
รังสีคอสมิกถูกเรียกว่า "รังสี" เพราะทีแรกเข้าใจผิดว่าเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ในการใช้ทางวิทยาศาสตร์ทั่วไป อนุภาคพลังงานสูงที่มีมวลในตัว เรียก รังสี "คอสมิก" และโฟตอน ซึ่งเป็นควอนตัมของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้า (จึงไม่มีมวลในตัว) ถูกเรียกด้วยชื่อสามัญ เช่น "รังสีแกมมา" หรือ "รังสีเอ็กซ์" ขึ้นกับความถี่ 
รังสีคอสมิกดึงดูดความสนใจอย่างมากในทางปฏิบัติ เนื่องจากความเสียหายที่รังสีกระทำต่อไมโครอิเล็กทรอนิกส์ และชีวิตนอกเหนือการป้องกันจากบรรยากาศและสนามแม่เหล็ก และในทางวิทยาศาสตร์ เพราะมีการสังเกตว่า พลังงานของรังสีคอสมิกพลังงานสูงอย่างยิ่ง (ultra-high-energy cosmic rays, UHECRs) ที่มีพลังงานมากที่สุดเฉียด 3 × 1020 eV หรือเกือบ 40 ล้านเท่าของพลังงานของอนุภาคที่ถูกเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่เร่ง ที่ 50 จูล รังสีคอสมิกพลังงานสูงอย่างยิ่งมีพลังงานเทียบเท่ากับพลังงานจลน์ของลูกเบสบอลความเร็ว 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ด้วยผลการค้นพบเหล่านี้ จึงมีความสนใจสำรวจรังสีคอสมิกเพื่อหาพลังงานที่สูงกว่านี้ ทว่า รังสีคอสมิกส่วนมากไม่มีพลังงานสูงสุดขีดเช่นนั้น การกระจายพลังงานของรังสีคอสมิกสูงสุดที่ 0.3 กิกะอิเล็กตรอนโวลต์ (4.8×10−11 J)
ในบรรดารังสีคอสมิกปฐมภูมิซึ่งกำเนิดนอกบรรยากาศของโลก ราว 99% เป็นนิวเคลียสของอะตอม ในส่วนของนิวเคลียส 90% เป็นโปรตอนหรือนิวเคลียสไฮโดรเจน อีก 9% เป็นอนุภาคแอลฟา(หรือนิวเคลียสของฮีเลียม) และ 1% เป็นนิวเคลียสของธาตุหนักกว่าอื่น ๆ และอีก 1% ที่เหลือจาก 99% เป็นอิเล็กตรอนเดี่ยว ๆ คล้ายอนุภาคบีตา ส่วนน้อยมากเป็นอนุภาคปฏิสสารที่เสถียร เช่น โพสิตรอนและแอนติโปรตอน ธรรมชาติที่แน่ชัดของส่วนที่เหลือนี้เป็นขอบเขตการวิจัยที่กำลังดำเนินอยู่ การแสวงอนุภาคอย่างแข็งขันจากวงโคจรโลกยังไม่พบแอนติแอลฟา
ผล.
การเปลี่ยนแปลงเคมีบรรยากาศ.
รังสีคอสมิกทำให้โมเลกุลไนโตรเจนและออกซิเจนในบรรยากาศกลายเป็นไอออน ซึ่งนำไปสู่ปฏิกิริยาเคมีจำนวนหนึ่ง มีปฏิกิริยาหนึ่งส่งผลให้เกิดการพร่องโอโซน รังสีคอสมิกยังมีผลต่อการผลิตไอโซโทปไม่เสถียรจำนวนหนึ่งในบรรยากาศของโลกอย่างต่อเนื่อง เช่น คาร์บอน-14 ผ่านปฏิกิริยา
 n + 14N → p + 14C
รังสีคอสมิกรักษาระดับคาร์บอน-14 ในบรรยากาศเกือบคงที่ (70 ตัน) เป็นเวลาอย่างน้อย 100,000 ปีที่ผ่านมา กระทั่งการเริ่มการทดสอบอาวุธนิวเคลียร์เหนือพื้นดินในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นข้อเท็จจริงสำคัญที่ใช้ในการหาอายุคาร์บอนรังสีในโบราณคดี
จักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ

จักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ หรือ ฟิสิกส์จักรวาลวิทยา  คือสาขาวิชาหนึ่งของการศึกษาดาราศาสตร์ เป็นการศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างขนาดใหญ่ของจักรวาลและพลศาสตร์ของเอกภพของเรา ตลอดจนถึงความเกี่ยวข้องกับปัญหาพื้นฐานในแง่การกำเนิดและวิวัฒนาการของเอกภพ การศึกษาจักรวาลวิทยาเป็นการศึกษาเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ของวัตถุท้องฟ้าต่าง ๆ และสาเหตุเริ่มต้นของการเคลื่อนที่เหล่านั้น มีพื้นฐานมาจากแนวคิดของโคเปอร์นิคัส ที่ว่าวัตถุท้องฟ้าทุกชนิดย่อมอยู่ภายใต้กฎทางฟิสิกส์เดียวกันกับกฎทางฟิสิกส์ที่ใช้บนโลก ส่วนกลศาสตร์นิวตันเป็นการนำเสนอทฤษฎีที่จะทำความเข้าใจกับการเคลื่อนที่ ปัจจุบันเรียกกลศาสตร์ทั้งหมดนี้รวม ๆ กันว่า กลศาสตร์ท้องฟ้า (celestial mechanics) สำหรับการศึกษาจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพในยุคปัจจุบันเริ่มขึ้นจากการพัฒนาทฤษฎีใหม่ของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คือ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป รวมถึงข้อมูลการสังเกตการณ์วัตถุที่อยู่ไกลมาก ๆ ในจักรวาลของเรา
โครงสร้างขนาดใหญ่ในเอกภพ

สำหรับจักรวาลวิทยาเชิงกายภาพ โครงสร้างขนาดใหญ่ในเอกภพ  หมายถึงคุณลักษณะการกระจายตัวที่สังเกตได้ของสสารและแสงในจักรวาลในระดับมหภาค (โดยมากในระดับที่วัดกันเป็นหน่วย พันล้านของปีแสง) การสำรวจท้องฟ้าและการจัดทำแผนที่โดยอาศัยช่วงคลื่นการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าในระดับต่าง ๆ กันช่วยทำให้เราได้ทราบข้อมูลเกี่ยวกับองค์ประกอบและลักษณะของโครงสร้างเอกภพ หากจะจัดลำดับชั้นของโครงสร้าง ระดับที่สูงที่สุดได้แก่ ซูเปอร์คลัสเตอร์ และ ใยเอกภพ ในระดับที่สูงกว่านี้ดูจะไม่มีโครงสร้างต่อเนื่องที่แน่ชัด ลักษณะเช่นนี้เรียกชื่อกันว่า จุดสิ้นสุดของความยิ่งใหญ่ (End of Greatness)
ดาราศาสตร์รังสีอัลตราไวโอเลต

ดาราศาสตร์รังสีอัลตราไวโอเลต  คือการสังเกตการณ์ดาราศาสตร์ในช่วงคลื่นความถี่ระดับอัลตราไวโอเลต คือคลื่นแสงที่มีความยาวคลื่นระหว่าง 10-320 นาโนเมตร แสงในระดับความยาวคลื่นนี้มักถูกชั้นบรรยากาศของโลกดูดซับไป ดังนั้นการสังเกตการณ์ในช่วงความยาวคลื่นนี้จึงต้องทำที่ชั้นบรรยากาศรอบนอก หรือในอวกาศ
การตรวจวัดเส้นสเปกตรัมอัลตราไวโอเลตสามารถช่วยในการแยกแยะองค์ประกอบทางเคมี ความหนาแน่น และอุณหภูมิของสสารระหว่างดาวได้ รวมถึงองค์ประกอบและอุณหภูมิของดาวฤกษ์อายุเยาว์ที่ร้อนจัด นอกจากนี้ยังช่วยในการศึกษาวิวัฒนาการของดาราจักรด้วย
การเฝ้ามองเอกภพในรังสีอัลตราไวโอเลตจะได้ภาพที่แตกต่างไปจากการสังเกตการณ์ในแสงปกติ ดาวฤกษ์ส่วนใหญ่มักเป็นวัตถุที่ค่อนข้างเย็น เมื่อเทียบกับการแผ่รังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในแสงปกติ การแผ่รังสีอัลตราไวโอเลตจะเกิดจากวัตถุที่มีอุณหภูมิสูงมาก ซึ่งโดยมากจะยังอยู่ในช่วงต้นของเส้นทางวิวัฒนาการของมัน
ดาราศาสตร์รังสีเอ็กซ์

ดาราศาสตร์รังสีเอกซ์  คือการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ในช่วงคลื่นของรังสีเอกซ์ที่แผ่ออกมาจากวัตถุท้องฟ้าต่างๆ รังสีเอกซ์นี้สามารถถูกชั้นบรรยากาศของโลกดูดซับไปได้ ดังนั้นในการสังเกตการณ์ในช่วงคลื่นนี้จึงต้องทำที่ชั้นบรรยากาศรอบนอก หรือในอวกาศ ในปัจจุบันมีโครงการการศึกษาดาราศาสตร์รังสีเอกซ์ในห้องวิจัยอวกาศและอุปกรณ์ตรวจจับรังสีเอกซ์ในดาวเทียมต่างๆ จำนวนมาก
คาดการณ์ว่า รังสีเอกซ์จะเกิดจากแหล่งกำเนิดที่มีแก๊สร้อน อุณหภูมิระหว่าง 1-100 ล้านเคลวิน กล่าวโดยทั่วไปคือเกิดในวัตถุที่มีพลังงานในอะตอมและอิเล็กตรอนสูงมาก การค้นพบแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ในอวกาศครั้งแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1962 โดยบังเอิญ แหล่งกำเนิดนั้นคือ Scorpius X-1 ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์แห่งแรกที่พบในกลุ่มดาวแมงป่อง ใกล้กับบริเวณศูนย์กลางของทางช้างเผือก ผลจากการค้นพบครั้งนี้ทำให้ ริคคาร์โด จิอัคโคนิ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 2002 ในเวลาต่อมาจึงมีการค้นพบว่า การแผ่รังสีเอกซ์จากแหล่งกำเนิดดังกล่าวมีปริมาณมากกว่าการเปล่งแสงในคลื่นปกติถึงกว่า 10,000 เท่า และพลังงานจากการแผ่รังสีเอกซ์นี้คิดเป็น 100,000 เท่าของการแผ่รังสีรวมทั้งหมดจากดวงอาทิตย์ในทุกๆ คลื่นความถี่ ปัจจุบันเราทราบแล้วว่า แหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ดังกล่าวคือดาวที่เล็กและอัดแน่นมากๆ เช่นดาวจำพวกดาวนิวตรอน และหลุมดำ แหล่งกำเนิดพลังงานเหล่านี้เป็นพลังงานแรงโน้มถ่วง ซึ่งเกิดจากการที่แก๊สมีความร้อนเพิ่มสูงขึ้นเมื่อมีวัตถุตกลงไปในสนามแรงโน้มถ่วงเข้มข้นของแหล่งกำเนิดนั้น
ในปัจจุบันมีการค้นพบแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ในอวกาศแล้วนับได้หลายพันแห่ง นอกจากนี้ยังพบว่า ในช่องว่างระหว่างดาราจักรในแต่ละกระจุกดาราจักร มีแก๊สร้อนอุณหภูมิระหว่าง 10-100 ล้านเคลวินอยู่ ปริมาณรวมของแก๊สร้อนเหล่านี้นับเป็น 5-10 เท่าของมวลรวมของดาราจักรที่เราสามารถมองเห็นได้ทั้งหมด
ดาราศาสตร์รังสีแกมมา

ดาราศาสตร์รังสีแกมมา  เป็นการศึกษาวัตถุทางดาราศาสตร์ในช่วงความยาวคลื่นที่สั้นที่สุดของสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า โดยใช้กล้องโทรทรรศน์รังสีแกมมา เช่น กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมป์ตัน แหล่งกำเนิดรังสีแกมมาที่ตรวจจับได้โดยมากมาจากการเกิดแสงวาบรังสีแกมมา ซึ่งเป็นรังสีแกมมาที่แผ่ออกจากวัตถุเพียงชั่วไม่กี่มิลลิวินาทีหรืออาจนานหลายพันวินาทีก่อนที่มันจะสลายตัวไป แหล่งกำเนิดรังสีแกมมาชั่วคราวเช่นนี้มีจำนวนกว่า 90% ของแหล่งกำเนิดรังสีแกมมาทั้งหมด มีแหล่งกำเนิดรังสีแกมมาเพียง 10% เท่านั้นที่เป็นแหล่งกำเนิดแบบถาวร ได้แก่ พัลซาร์ ดาวนิวตรอน และวัตถุที่อาจกลายไปเป็นหลุมดำได้ เช่น นิวเคลียสดาราจักรกัมมันต์
ชั้นเซฟาโลพอด

เซฟาโลพอด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "cephalopod") เป็นสมาชิกของมอลลัสกาในชั้น เซฟาโลโพดา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cephalopoda"; จากรูปพหุพจน์กรีก , ; "หัว-เท้า") เช่น หมึกกล้วย, หมึกสาย, หมึกกระดอง หรือหอยงวงช้าง สัตว์น้ำเหล่านี้มีร่างกายสมมาตรแบบครึ่งซีก หัวที่โดดเด่น และชุดแขนหรือหนวด (muscular hydrostat) ที่ดัดแปลงจากส่วนเท้ามอลลัสกาแบบดั้งเดิม ชาวประมงบางส่วนเรียกเซฟาโลพอดเป็น "inkfish" เนื่องจากพวกมันสามารถพ่นหมึกออกมาได้ การศึกษาเซฟาโลพอดอยู่ในสาขาของสังขวิทยาที่มีชื่อว่า teuthology
จำนวน.
มีชนิดเซฟาโลพอดแบบขยายมากกว่า 800 ชนิด แม้ว่าจะยังมีการระบุถึงชนิดใหม่ต่อไป โดยมีการระบุชนิดที่สูญพันธุ์ประมาณ 11,000 ชนิด แม้ว่าร่างกายที่นิ่มของเซฟาโลพอดจะทำให้การกลายเป็นฟอสซิลเป็นไปได้ไม่ง่าย
เซฟาโลพอดสามารถพบได้ในมหาสมุทรทุกแห่งบนโลก ไม่มีชนิดใดที่อาศัยในน้ำจืดได้ แต่ "Lolliguncula brevis" ที่พบในอ่าวเชซาพีกเป็นข้อยกเว้นบางส่วน เนื่องจากสามารถอาศัยในน้ำกร่อยได้ คาดว่าเซฟาโลพอดไม่สามารถอาศัยในน้ำจืดได้ด้วยข้อจำกัดทางชีวเคมีหลายประการ และในช่วง >400 ล้านปีที่มีชีวิตอยู่ พวกมันก็ไม่เคยเข้าไปอาศัยอยู่ในบริเวณที่เป็นน้ำจืดสมบูรณ์เลย
การจัดจำแนก.
การจัดจำแนกดังรายชื่อข้างล่างนี้ (รวมไปถึงบทความของสัตว์ในกลุ่มเซฟาโลพอด) เป็นไปตาม การจัดจำแนกของเซฟาโลพอด (Current Classification of Recent Cephalopoda) (พ.ค. 2544) (อังกฤษ) รวมไปถึงฟอซซิลจากหลายแหล่ง ในวงเล็บหมายถึงกลุ่มที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
ชั้น Cephalopoda
การจัดจำแนกของ Shevyrev.
Shevyrev (2005) แนะนำให้แบ่งเป็นแปดชั้นย่อย ส่วนใหญ่ประกอบด้วยหลายสายพันธุ์รวมไปถึงฟอสซิลจำนวนมาก แม้ว่าจะมีการวิจารณ์การจัดอันดับแบบนี้ว่าไม่มีเหตุผล ขาดหลักฐาน และอิงจากการตีความเอกสารอื่นผิด ๆ
ชั้น Cephalopoda Cuvier 1795
ดาวฤกษ์ก่อนเกิด

ดาวฤกษ์ก่อนเกิด  คือวัตถุขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากการรวมกลุ่มกันของแก๊สในเมฆโมเลกุลขนาดยักษ์ซึ่งอยู่ในสสารระหว่างดาว ช่วงการก่อตัวนี้เป็นขั้นตอนเริ่มต้นของกระบวนการก่อตัวของดาวฤกษ์ สำหรับดาวฤกษ์ที่มีมวลขนาดดวงอาทิตย์ ช่วงเวลาในการก่อตัวนี้ใช้เวลาประมาณ 100,000 ปี โดยค่อยๆ เพิ่มความหนาแน่นที่แกนกลางภายในเมฆโมเลกุล แล้วจึงก่อตัวเป็นดาวฤกษ์แบบ ที วัว จากนั้นจึงจะวิวัฒนาการไปสู่ดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก
การเดินเรือดาราศาสตร์

การเดินเรือดาราศาสตร์ (บ้างเรียกว่า Astronavigation) เป็นเทคนิคการกำหนดตำแหน่งและทิศทางสำหรับกะลาสี ซึ่งใช้ในการเดินทางข้ามมหาสมุทรซึ่งไม่มีจุดสังเกตอื่น การเดินเรือดาราศาสตร์อาศัยการตรวจวัดมุม (มุมมองจากสายตา) ระหว่างเส้นขอบฟ้ากับวัตถุทางดาราศาสตร์ที่เป็นสากล วัตถุอ้างอิงที่นิยมมากที่สุดคือ ดวงอาทิตย์ นักเดินเรือที่มีความชำนาญอาจใช้ดวงจันทร์ ดาวเคราะห์ หรือดาวนำทาง 57 ดวงสำหรับเป็นจุดสังเกตเพื่อกำหนดทิศทางและตำแหน่งได้
บี-บอย

บี-บอย  หรือ บี-เกิร์ล  คือคนที่ชื่นชอบในวัฒนธรรมฮิปฮอป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเต้นเบรกแด๊นซ์ ที่มาของคำมาจากดีเจฮิปฮอปที่ชื่อ ดีเจ คู เฮิร์ก  ที่สังเกตว่ามีการตอบรับของกลุ่มนักเต้นในขณะที่เขาเปิดเพลงอยู่ โดยได้ตั้งชื่อพวกเขาว่าเป็น บีต-บอย  หรือ บี-บอย 
กลุ่มบี-บอย สังเกตได้จากการแต่งกาย รสนิยมการฟังเพลง หรือวิถีชีวิต แต่ในปีหลัง ๆ จะดูเฉพาะเจาะจงเฉพาะกลุ่มนักเต้น
การเต้นของนักเต้นบี-บอย จะมี 4 องค์ประกอบพื้นฐาน เริ่มจาก ท็อปร็อก  องค์ประกอบที่ 2 คือ ดาวน์ร็อก  หรือ ฟุตเวิร์ก  องค์ประกอบที่ 3 คือ ฟรีซ  และองค์ประกอบสุดท้ายคือ พาวเวอร์ 
ประวัติ.
เบรกกิ้ง (Breaking) หรือ บี-บอยอิ่ง (b-boying) โดยทั่วไปจะเรียกกันในชื่อ Breakdance (เบรกแดนซ์) เป็นรูปแบบการเต้นที่พัฒนา ในส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมฮิปฮอป ในกลุ่มวัยรุ่นผิวสีและละตินอเมริกา ในเซาท์บรองซ์ในช่วงต้น ค.ศ. 1970 คำว่า บี-บอย มาจากคำว่า เบรกบอย (break boy) ด้วยเหตุผลที่พวกเขาจะเป็นพวกเต้นโดยเฉพาะ. โดยจะเต้นทั้งในแนวเพลงฮิปฮอป, ฟังค์ และ แนวเพลงอื่น ๆ ด้วยที่มักเป็นดนตรีรีมิกซ์ ที่คั่นระหว่างเพลงพัก
4 องค์ประกอบเบื้องต้นมาจากรากฐานในการเต้น เบรกกิ้ง (Breaking) องค์ประกอบแรกคือ ท๊อปร็อก (TopRock) คำศัพท์ที่ว่านี้จะหมายถึง เป็นการเต้นที่ มีรูปแบบเป็นลักษณะยืนเต้นซึ่งแปลตรงตัวเลยตามคำคือ Top แปลว่าด้านบน Rock คือการเขย่าหรือโยก นั่นเอง องค์ประกอบที่ 2 ดาวน์ร็อก (Downrock) แปลตรงตัวอีกเช่นกัน คือ Down แปลว่า ด้านล่าง Rock แปลว่าเขย่าหรือโยก แปลรวมกันคือ การเต้นแบบด้านล่าง ซึ่งจะเรียกกันอีกอย่างว่า ฟุตเวิร์ก (Footwork) เป็นการเต้นลงบนพื้น องค์ประกอบที่ 3 คือ ฟรีซ (Freeze) เป็นท่าจบ โดยจะ หยุดโพสท่าต่างๆ เมื่อต้องการที่จะทำการจบการเต้น หรือ ต้องการหยุดตามจังหวะเพลง อาจจะเป็นท่าโพสท่าแบบธรรมดา หรือ เป็นท่าที่ผาดโผนก็ได้ เช่น โพสแบบกลับหัว องค์ประกอบที่ 4 คือ พาวเวอร์มูฟ (Powermove) เป็นท่าที่ใช้พลังของ ร่างกายและแรงเหวี่ยง โดยส่วนใหญ่จะเป็นการเล่นท่าที่ผาดโผนในการเคลื่อนไหว ทำท่าหมุนบนพื้นหรือบนอากาศ 
คำว่า เบรกแดนซ์ซิ่ง (breakdancing) จะยังไม่เป็นที่ยอมรับในวัฒนธรรมฮิปฮอป เพราะเป็นคำที่แต่งขึ้นมาโดยสื่อมวลชนเพื่ออธิบาย การเต้นเบรกกิ้ง หรือ บี-บอย ผู้บุกเบิกรูปแบบศิลปะส่วนใหญ่และผู้ฝึกที่โด่งดัง เรียกท่าเต้นดังกล่าว ว่า บี-บอยอิ้ง (b-boying)
อุลตร้าแมน (ตัวละคร)

อุลตร้าแมน เป็นตัวละครยอดมนุษย์จากเรื่องแต่งชุด "อุลตร้าซีรีส์" ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 1 ของซีรีส์ "อุลตร้าแมน" (1966) ชื่อตอนว่า "กำเนิดอุลตร้าแมน" เป็นตัวละครยอดมนุษย์โทคุซัตสึตัวแรก เป็นต้นกำเนิดของ"อุลตร้าซีรีส์" และเป็นต้นกำเนิดของสึบุราย่าโปรดักชันส์ นอกจากนี้ยังเป็นต้นแบบของแนวเรื่องวีรบุรุษมนุษย์ยักษ์แปลงร่าง ซึ่งต่อมาก็มีซีรีส์เรื่องอื่นๆ ในแนวนี้ผลิตตามมาอีกมากมาย เช่น "ก็อดแมน" และ "ไอรอนคิง"
อุปกรณ์แปลงร่างที่อุลตร้าแมนได้มอบให้แก่ ฮายาตะ ซึ่งภายในนั้นจะบรรจุพลังงานแสงเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยมหากไม่มีสิ่งนี้ก็จะแปลงร่างไม่ได้ ฮายาตะจะกด เบต้าแคปซูล ที่ถืออยู่ในมือเพื่อให้มันเปล่งแสงแฟลชออกมา จากนั้น ฮายาตะ ก็จะถูกรายล้อมไปด้วยแสงสว่างอันเจิดจ้าแล้วปรากฏร่างของอุลตร้าแมนขึ้นมา เขาจะไม่สามารถแปลงร่างได้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น
ท่าไม้ตายหลักของอุลตร้าแมน เป็นลำแสงทำลายที่ทรงอานุภาพมาก ซึ่งจะปล่อยลำแสงสปาร์คออกมาโดยการไขว่มือขวาที่มีพลังประจุลบและมือซ้ายที่มีพลังประจุบวกเข้าด้วยกัน ลำแสงชนิดนี้จะมีคุณสมบัติเหมือนกับพลังงานจากธาตุสเปเซี่ยมที่มีอยู่บนดาวอังคาร ท่านี้สามารถยิงออกมาได้แม้บินอยู่กลางอากาศ ทั้งยังสามารถยิงแบบต่อเนื่องหรือยิงเป็นเวลานานได้ตามแต่กรณี
ท่าที่ใช้พลังงานสเปเซี่ยม สร้างเป็นรูปวงแหวนขึ้นมาแล้วเขวี้ยงออกไป ท่านี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในขณะที่ลำแสงสเปเซี่ยมถูกแสงสะท้อนสเปลเก้ของมนุษย์ดาวบัลตั้นรุ่นที่ 2 สะท้อนกลับมา หลังจากนั้นท่านี้ก็ถูกใช้ในศึกปะทะกับกุบิล่า, เรดคิงรุ่นที่ 2, มนุษย์ดาวเมฟิรัส , คีล่าร์ และ เซ็ตต้อน แต่ว่ามักถูกสะท้อนกลับมาได้ซะส่วนใหญ่
เตอูเบเอ อินเตร์นาซิโอนัล

TVE Internacional เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติแห่งประเทศสเปน แพร่ภาพด้วยภาษาสเปน ดำเนินการโดย บรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งสเปน รายการจากช่อง TVE มีดังนี้ รายการข่าว รายการสนนาวาที ละคร และสารคดีจากช่อง TVE ทั้ง TVE1 และ TVE2 ซึ่งเป็นแม่ข่ายจากประเทศสเปน ช่อง TVE Internacional เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อปี 2531 เป็นการแพร่ภาพและส่งสัญญาณจากประเทศสเปนไปยังทั่วโลก (บางส่วนในอเมริกากลาง, อเมริกาใต้, ประเทศกินี รวมไปถึงภูมิภาคเอเชีย)
จะนำเสนอข่าวต่างประเทศในรอบวัน ซึ่งจะออกอากาศในประเทศสเปนและทั่วโลก Telediario (เตเลเดียริโอ) จะเป็นการรายงานข่าวซึ่งจะเป็นการออกอากาศในประเทศสเปนซึ่งจะเป็นการออกอากาศทั่วโลกควบคู่ไปด้วยซึ่งจะออกอากาศทุกวันเวลา 7.00 น.(ตามเวลาในประเทศไทย)
โฆษณาทางช่องรายการของ TVE จะมีข้อจำกัด ซึ่งทางสถานีจะมีการพักในช่วงที่กำลังออกอากาศสดดังกล่าว จะใช้เวลาระยะสั้น ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นโฆษณาส่วนทางราชการ ภาพสัตว์ป่า และ วิวทิวทัศน์ ถึงแม้ว่าจะมีโฆษณาจะปรากฏทางโทรทัศน์แล้วก็ตาม
ในประเทศไทยสามารถรับชมช่องรายการนี้ได้ที่ เอเชียแซท (AsiaSat) ซึ่งจะออกอากาศในทวีปเอเชียรวมอยู่ด้วย
ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุ

ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุ หมายถึง การนำผ้าผืนยาวขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์ในวันสำคัญทางศาสนา ชาวนครได้ร่วมมือร่วมใจกันบริจาคเงินตามกำลังศรัทธานำเงินที่ได้ไปซื้อผ้ามาเย็บต่อกันเป็นแถวยาวนับพันหลา แล้วจัดเป็นขบวนแห่ผ้าขึ้นห่มพระบรมธาตุเจดีย์ ผ้าที่ขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์เรียกว่า “ผ้าพระบฏ” (หรือ พระบต) นิยมใช้สีขาว สีเหลือง สีแดง สำหรับผ้าสีขาวนิยมเขียนภาพเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ เสด็จออกบรรพชา ตรัสรู้ ปฐมเทศนา และปรินิพพาน ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุเป็นเอกลักษณ์ประจำเมืองนครศรีธรรมราช แก่นแท้อยู่ที่การบูชาพระพุทธเจ้าอย่างใกล้ชิด โดยใช้องค์พระบรมธาตุเจดีย์เป็นตัวแทน
ตามตำนานประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุมีว่า ในสมัยที่พระเจ้าสามพี่น้อง คือ พระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระเจ้าจันทรภาณุ และพระเจ้าพงษาสุระ กำลังดำเนินการสมโภชพระบรมธาตุอยู่นั้น คลื่นได้ซัดผ้าแถบยาวชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีลายเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ (เรียกว่า พระบฏ หรือ พระบต) ขึ้นที่ชายหาดปากพนัง จึงนำผ้าผืนนั้นไปถวายพระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระองค์จึงรับสั่งให้ซักจนสะอาด แต่ลายเขียนพุทธประวัติก็ไม่ลบเลือนยังคงสมบูรณ์ดีทุกประการ จึงรับสั่งให้ประกาศหาเจ้าของ ได้ความว่าชาวพุทธกลุ่มหนึ่ง จะเดินทางไปลังกา เพื่อนำพระบฎไปถวายเป็นพุทธบูชาพระทันตธาตุ คือ พระเขี้ยวแก้ว แต่เรือถูกมรสุมซัดแตกที่ชายฝั่งเมืองนครมีรอดชีวิต 10 คน ส่วนพระบฏถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งปากพนัง พระเจ้าศรีธรรมโศกราชทรงพิจารณาเห็นว่าควรจะนำขึ้นไปห่มพระบรมธาตุเจดีย์เนื่องในโอกาสสมโภชพระบรมธาตุ เจ้าของพระบฎที่รอดชีวิตก็ยินดีด้วย จึงโปรดให้ชาวเมืองนครจัดเครื่องประโคมแห่แหนผ้าห่มโอบฐานพระบรมธาตุเจดีย์ จึงเป็นประเพณีประจำเมืองนครสืบมาจนทุกวันนี้
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้มีการแห่ผ้าขึ้นธาตุในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 คือ วันวิสาขบูชา เรียกว่า “แห่พระบฏขึ้นธาตุ” มีการเวียนเทียนรอบองค์พระบรมธาตุ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้มีการแห่ผ้าขึ้นธาตุ ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 3 คือ วันมาฆบูชา เพื่อให้พุทธศาสนิกชนที่อยู่ห่างไกลหรือไม่มีโอกาสกระทำพุทธบูชาในวันวิสาขบูชาได้มีโอกาสแห่ผ้าขึ้นธาตุในวันมาฆบูชาตามศรัทธาด้วย ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุของเมืองนครจึงมีปีละ 2 ครั้ง คือ ในวันเพ็ญเดือน 3 (วันมาฆบูชา) และในวันเพ็ญเดือน 6 (วันวิสาขบูชา) สืบมาจนทุกวันนี้
เดิมการแห่ผ้าขึ้นธาตุกระทำกันโดยพร้อมเพรียงเป็นขบวนที่เอิกเกริกเพียงขบวนเดียว ต่อมา ประชาชนมาจากหลายทิศหลายทาง แต่ละคนต่างเตรียมผ้ามาเองทำให้การแห่ผ้าขึ้นธาตุไม่พร้อมเพรียงเป็นขบวนเดียวกัน เพราะใครจะแห่ผ้าขึ้นธาตุในเวลาใดก็ได้ตามสะดวกตลอดทั้งวัน เมื่อขบวนแห่มาถึงวัดพระบรมธาตุวรมหาวิหาร ก็แห่ทักษิณาวัตรรอบองค์พระบรมธาตุเจดีย์ 3 รอบ แล้วนำผ้าเข้าสู่วิหารม้า ซึ่งมีบันไดขึ้นสู่ลานภายในกำแพงแก้วล้อมฐานพระบรมธาตุเจดีย์ เพื่อนำผ้าขึ้นห่มโอบฐานพระบรมธาตุเจดีย์ซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ถือว่าเป็นการบูชาพระพุทธเจ้าอย่างใกล้ชิด
โนเดาต์

โนเดาต์  เป็นวงสกาพังก์ (เธิร์ดเวฟ สกา) สัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งวงในแอนะไฮม์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี 1986 ผลงานอัลบั้มชุดแรกของพวกเขา "No Doubt" เป็นแนวสกา-ป็อป ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากกระแสความนิยมในดนตรีแนวกรันจ์ในเวลานั้น ต่อมาอัลบั้มชุด "Tragic Kingdom" ที่มียอดขายระดับแผ่นเสียงระดับเพชร ช่วงทำให้กระแสแนวสกากลับมาในยุคทศวรรษ 1990 ส่วนซิงเกิล "Don't Speak" ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้มนี้ สร้างสถิติขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทออกอากาศในชาร์ทบิลบอร์ดฮ็อต 100 แอร์เพลย์ ยาวนาน 16 สัปดาห์ ทำลายสถิติก่อนหน้านี้ของวงกูกูดอลส์ เพลง "Iris"
วงออกผลงานอัลบั้มถัดมาคือชุด "Return of Saturn" ในอีก 4 ปีถัดมา แต่เนื่องจากได้รับคำวิจารณ์ไม่ดี ทำให้อัลบั้มชุดนี้ถูกตัดสินว่าล้มเหลวได้ยอดขาย อีก 15 เดือนต่อมา พวกเขาออกผลงานชุด "Rock Steady" ที่นำเพลงแนวเร้กเก้ และแด๊นส์ฮอลล์เข้ามาในงานพวกเขาด้วย ซึ่งเพลงส่วนใหญ่บันทึกเสียงในจาเมก้าและร่วมกับศิลปินจาเมก้าอย่างเช่น เบาตี้ คิลเลอร์, สลาย แอนด์ ร็อบบี้ และ เลดี้ ซอว์ อัลบั้มชุดนี้ได้รับ 2 รางวัลแกรมมี่กับซิงเกิล "Hey Baby" และ "Underneath It All".
โนเดาต์ ออกผลงานรวมเพลงชุด "The Singles 1992–2003" และบ็อกซ์เซ็ตชุด "Boom Box" ในปี 2003 ทั้ง 2 ชุดบรรจุเพลงคัฟเวอร์ของวงทอล์กทอล์ก เพลงแนวซินธ์ป็อป ที่ชื่อ "It's My Life" ต่อมาหัวหน้าวง เกว็น สเตฟานี ออกผลงานอัลบั้มเดี่ยวของตัวเองในปีถัดมา ร่วมด้วยศิลปินร่วมงานหลายคน รวมทั้งสมาชิกร่วมวงอย่าง โทนี คานอล และ เน็ปจูน ฟาร์เรลล์ ขณะที่มือกีตาร์ ทอม ดูมอนต์มีผลงานไซด์โปรเจกต์ "Invincible Overlord" ในการทำงานในชื่อ โนเดาต์ วงชนะ 2 รางวัลแกรมมี่ และมียอดขาย 27 ล้านชุดทั่วโลกในขณะนี้
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติสเปน

สถานีโทรทัศน์แห่งชาติสเปน (คำอ่าน: เตเลบีซีออนเอสปาโญลา แปลตรงตัว: สถานีโทรทัศน์สเปน) เป็นสถานีโทรทัศน์สาธารณะของรัฐบาลในประเทศสเปน เป็นสมาชิกของ บรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งสเปน (RTVE Corporation) เป็นผู้รับผิดชอบในด้านสื่อสารมวลชน และดำเนินกิจการวิทยุและโทรทัศน์สาธารณะแห่งชาติ อยู่ในภายใต้ผู้จัดการทั่วไปของสถานีได้รับการแต่งตั้งจากรัฐสภาสเปน ซึ่งนอกจากจะต้องรับผิดชอบในด้านคณะกรรมการของบริษัทแล้ว ยังมีการรายงานต่อคณะกรรมการทุกฝ่ายของรัฐสภาแห่งชาติอีกด้วย ตามที่บทบัญญัติไว้ในกฎหมายวิทยุและโทรทัศน์สาธารณะ พ.ศ. 2549
เกี่ยวกับโทรทัศน์ในระบบวีเอชเอฟ.
TVE ได้เริ่มการแพร่ภาพครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 1956 ในระบบวีเอชเอฟ และได้เชื่อมต่อช่องสัญญาณอีกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 1966 จึงได้เพิ่มช่องรายการเป็น 2 ช่องจนถึงทุกวันนี้คือ ช่องลาอูโน (La Uno หรือ TVE1 ทางช่อง1) ช่องลาโดส (La Dos หรือ TVE2 ทางช่อง 2) จนถึงปี 1980 เพียงแค่ช่องรายการจากประเทศสเปนเพียงอย่างเดียว หลังจากนั้นได้มีการริเริ่มการจัดตั้งสถานีโทรทัศน์ภูมิภาค และช่องทางแห่งการค้า จึงทำให้สูญเสียจำนวนการรับชมเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่า เหตุการณ์จะผ่านพ้นไป ทำให้บางรายการจึงมีฐานการรับชมสูง อาทิ รายการข่าว (Telediario)
บ่อยครั้งที่ TVE ได้ถูกกล่าวหาเป็นพรรคร่วมรัฐบาลอคติไม่ว่าอย่างไรก็ตาม และเป็นการยอมรับจากผู้รับชมจึงได้เป็น "สถานภาพอย่างเป็นทางการ" ในแต่ละปีจึงได้มีการประท้วงมีส่วนร่วมต่อผู้ชม ในช่วงวันคริสต์มาส ได้มีการประกาศต่อ พระเจ้า ฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน จะประกาศในช่องสเปนเกือบทุกช่อง แต่ส่วนใหญ่ก็ได้มีส่วนร่วมจากผู้รับชม
บริการข่าว.
ช่องเตเวเอ อินเตอร์นาเซียวนอล และ La 1 (ลา อูโน) มีรายการข่าวภาคประจำภายใต้เครื่องหมายการค้าชื่อ Telediario; Telediario มีอยู่ด้วยกันสามภาค ได้แก่ ภาคเช้า ภาค 15:00 น. (เวลาท้องถิ่น) และ ภาค 21:00 น. ลา อูโน มีรายการข่าวภูมิภาคเวลา 14:00 น. La 2 (ลา โดส) มีรายการข่าวระดับชาติเป็นของตัวเอง ในชื่อ "La 2 Noticias" ("The 2 News") ซึ่งเป็นรายการข่าวภาคค่ำ ในรูปแบบดั้งเดิม ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 แต่กลายมาเป็นรายการข่าวช่วงเช้า ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 และต่อมาได้ปรับปรุงเป็นรายการข่าวข่าวออกอากาศ ทุกคืน โดยเปลี่ยนเวลาออกอากาศ กลับมาเป็นเวลาเดิมคือ เวลา 22:00 น. ในปี ค.ศ. 2015 La 2 Noticias ได้ย้ายเวลาออกอากาศคือ 01:05 น.
นอกจากนี้ สถานีโทรทัศน์ส่วนภูมิภาค ก็มีรายการข่าวระดับภูมิภาคของตนเองซึ่งอาจมีช่วงเสริม หรือแทนที่รายการ Telediario ในรูปแบบภูมิภาคเหล่านั้น ตัวอย่าง ได้แก่
เจอรัลด์ ฟอร์ด

เจอรัลด์ รูดอล์ฟ ฟอร์ด จูเนียร์ (, เกิด เลสลี ลีนช์ คิง จูเนียร์ ; 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1913 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 2006) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 38 ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1974 จนถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1977 ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ตำแหน่งประธานาธิบดี  ฟอร์ดดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 40  ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1973 จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1974 ฟอร์ดเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ดำรงตำแหน่งทั้งรองประธานาธิบดีและประธานาธิบดีโดยไม่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งใดๆ จากคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College)
ฟอร์ดเกิดในโอมาฮา รัฐเนแบรสกา และเติบโตในแกรนด์ แรพิดส์ รัฐมิชิแกน ฟอร์ดจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนและโรงเรียนกฎหมายเยล ภายหลังจากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ เขาได้เข้าประจำการในกองทัพเรือสำรองสหรัฐ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1946 เขาได้ละทิ้งยศตำแหน่งนาวาตรี ฟอร์ดเริ่มต้นอาชีพทางการเมืองในปี ค.ศ. 1949 ในฐานะที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฏร์สหรัฐจากเขตรัฐสภาที่ 5 ของรัฐมิชิแกน เขาได้ทำหน้าที่นี้มาเป็นเวลา 25 ปี เก้าคนสุดท้ายในฐานะผู้นำเสียงข้างน้อยในสภา ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1973 สองเดือนภายหลังจากการลาออกของ สปิโร แอกนิว ฟอร์ดกลายเป็นบุคคลแรกที่ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีภายใต้เงื่อนไขของการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 25 โดยประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน ภายหลังในเวลาต่อมา การลาออกของประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1974 ฟอร์ดได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีทันที การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในช่วงตลอด 895 วันของเขานั้นช่างสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐสำหรับประธานาธิบดีคนใดก็ตามที่ไม่เสียชีวิตในตำแหน่งนี้
ในขณะที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดี ฟอร์ดได้ลงนามข้อตกลงเฮลซิงกิ  ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการนำไปสู่การผ่อนคลายความตึงเครียดในสงครามเย็นพร้อมกับการล่มสลายของเวียดนามใต้ในเวลาเก้าเดือนในการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขา การมีส่วนร่วมของสหรัฐในเวียดนามจึงสิ้นสุดลง ภายในประเทศ ฟอร์ดได้ดำรงตำแหน่งในช่วงท่ามกลางเศรษฐกิจที่เลวร้ายที่สุดในรอบสี่ทศวรรษนับตั้งแต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ด้วยอัตราเงินเฟ้อที่เพิ่มมากขึ้นและภาวะเศรษฐกิจที่ถดถอยในช่วงระหว่างดำรงตำแหน่ง หนึ่งในกฎหมายที่เป็นทำให้เป็นขัดแย้งมากที่สุดของเขา เขาได้ประกาศอภัยโทษแก่ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน สำหรับบทบาทของเขาในคดีวอเตอร์เกตที่อื้อฉาว ในช่วงการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของฟอร์ด นโยบายต่างประเทศนั้นมีลักษณะตามขั้นตอนของวาระโดยบทบาทที่เพิ่มขึ้นของสภาคองเกรสที่เริ่มจะมีบทบาท และโดยการควบคุมที่สอดคล้องในอำนาจของประธานาธิบดี ในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรครีพับลิกันในปี ค.ศ. 1976 ฟอร์ดได้เอาชนะอดีตผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย โรนัลด์ เรแกน จากการถูกเสนอชื่อการเลือกตั้งของพรรครีพับลิกัน เขาได้พ่ายแพ้อย่างน่าเสียดายในการเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีให้กับผู้ท้าชิงจากพรรคเดโมแครต อดีตผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย จิมมี คาร์เตอร์
ภายหลังจากการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขาอยู่หลายปี ฟอร์ดยังคงทำงานอยู่ในพรรครีพับลิกัน มุมมองความคิดเห็นปานกลางของเขาเกี่ยวกับประเด็นทางสังคมต่างๆ ทำให้เขามีความขัดแย้งกับสมาชิกอนุรักษ์นิยมภายในพรรคในปี ค.ศ. 1990 และต้นปี ค.ศ. 2000 ในการเกษียณอายุ ฟอร์ดได้เลิกที่จะเป็นศัตรูที่เขารู้สึกที่มีต่อคาร์เตอร์ในภายหลังจากการเลือกตั้ง ปี ค.ศ. 1976 และอดีตประธานาธิบดีทั้งสองต่างได้พัฒนาความสัมพันธ์แบบมิตรภาพ ภายหลังจากประสบปัญหาสุขภาพหลายอย่าง เขาจึงเสียชีวิตที่บ้าน เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2006
ชาร์ล แปโร

ชาร์ล แปโร (12 มกราคม ค.ศ. 1628-16 พฤษภาคม ค.ศ. 1703) เป็นนักเขียน กวี และสมาชิกสภาอากาเดมีฟร็องแซซ (Académie Française) ผู้วางรากฐานวรรณกรรมในยุคใหม่และวรรณกรรมประเภทเทพนิยาย มีชื่อเสียงมากจากผลงานเรื่อง "Le Petit Chaperon Rouge" ("หนูน้อยหมวกแดง"), "Cendrillon" ("ซินเดอเรลล่า"), "Le Maître chat ou le Chat botté" ("Puss in Boots"), "La Belle au bois dormant" ("เจ้าหญิงนิทรา"), and "Barbe Bleue" ("Bluebeard") และเทพนิยายอื่น ๆ อีกมากมาย
ผลงานของแปโรยังมีการตีพิมพ์เพิ่มอยู่จนถึงทุกวันนี้ และได้รับการดัดแปลงไปเป็นอุปรากร บัลเลต์ ละครเวที ละครเพลง ภาพยนตร์ และภาพยนตร์การ์ตูนมากมาย
วัชระ สัจจะสารสิน

วัชระ สัจจะสารสิน เป็นนามปากกาของ "วัชระ เพชรพรหมศร" เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ที่อำเภอควนเนียง จ.สงขลา รับราชการสังกัดสำนักงานศาลปกครอง และเขียนเรื่องสั้นเป็นงานอดิเรก ได้รับรางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2551 จาก รวมเรื่องสั้น “เราหลงลืมอะไรบางอย่าง”
การศึกษา.
เรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านควนเนียงเมื่อปี พ.ศ. 2524 เรียนชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา เรียนปริญาตรี คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2536 รุ่น 45 เรียนปริญาโท คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2540 และเรียนปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2545 
เคยทำงานพิสูจน์อักษรในสำนักพิมพ์นาคร และประจำกองบรรณาธิการนิตยสารไรเตอร์แม็กกาซีน สมัยที่กนกพงศ์ สงสมพันธุ์เป็นบรรณาธิการ
ผลงาน.
ปัจจุบันรับราชการในตำแหน่งพนักงานคดีปกครอง สังกัดสำนักงานศาลปกครอง
คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต

คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต (ย่อ: DSM) เป็นหลักเกณฑ์การวินิจฉัยความผิดปกติทางจิตซึ่งจัดทำโดยสมาคมจิตเวชศาสตร์สหรัฐอเมริกา (American Psychiatric Association) ซึ่งถูกอ้างอิงอย่างกว้างขวางโดยแพทย์ นักวิจัย ผู้ผลิตและผู้ตรวจสอบคุณภาพยาในทางจิตเวช และบริษัทประกันภัยทั้งในสหรัฐอเมริกาและที่อื่นๆ ทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย ในปัจจุบันฉบับปรับปรุงล่าสุดคือเป็นฉบับที่ 4 เรียกว่า DSM-IV ในปี พ.ศ. 2537 และมีฉบับปรับปรุงครั้งย่อยในปี พ.ศ. 2543
นอกเหนือจากเกณฑ์การวินิจฉัยดังกล่าว ยังมีเกณฑ์วินิจฉัยอีกอย่างหนึ่งที่เป็นที่นิยมใช้มากเช่นกันในประเทศไทยและหลายประเทศ คือส่วนของความผิดปกติทางจิตในบัญชีจำแนกทางสถิติระหว่างประเทศของโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้อง (International Classification of Diseases and Related Health Problems, ย่อ: ICD) ซึ่งมีการจัดระบบใกล้เคียงกันและแตกต่างกันในบางรายละเอียด
จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ

จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Antonio Amadeo) (ราว ค.ศ. 1447 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1522) เป็นประติมากร, สถาปนิกและวิศวกรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 
อมาเดโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1447 ที่ ปาเวีย ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคมหรือ28 สิงหาคม ค.ศ. 1522 ที่ มิลาน ในประเทศอิตาลี
นิคโคโล เดลอาร์คา

นิคโคโล เดลอาร์คา (ภาษาอังกฤษ: Niccolò dell’Arca หรือ Niccolò da Ragusa หรือ Niccolò da Bari หรือ Niccolò d'Antonio d'Apulia) (ราว ค.ศ. 1435 - ค.ศ. 2 มีนาคม ค.ศ. 1494) เป็นประติมากรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 
เดลอาร์คาเกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 1435 อาจจะที่เมืองอพูเลียหรืออาจจะที่เมืองบารีในประเทศอิตาลี และอาจจะใช้เวลาระยะหนึ่งในดาลเมเชีย (Dalmatia) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1494 ชื่อสกุล “dell’Arca” มาจากงานชิ้นหนึ่งที่ทำชื่อ “Arca di San Domenico” (หีบแห่งซานโดเม็นนิโค) ซึ่งเป็นอนุสรณ์ของนักบุญโดมินิคที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลโดมินิคที่บาซิลิกาซานโดเม็นนิโค (Basilica of San Domenico) ที่โบโลนยา ซี กนูดีกล่าวว่าเดลอาร์คาได้รับการฝึกโดยประติมากรจากดาลเมเชียชื่อจอร์จิโอ เซเบนิโค (Giorgio da Sebenico) นักประวัติศาสตร์ศิลปะบางคนสันนิษฐานว่ามีเชื้อสายมาจากชนชาวสลาฟ
นักประวัติศาสตร์ศิลปะสันนิษฐานว่างานสลักที่มีลักษณะออกไปทางเบอร์กันดีเบอร์กันดีอาจจะเป็นที่เดลอาร์คามีส่วนร่วมในการสร้างประตูชัยแห่งคาสเตลนูโอโว (Castel Nuovo) ที่ เนเปิลส์ ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1450 (ที่อาจจะรู้จักกับกุยล์เล็ม ซาเกรรา (Guillem Sagrera) ประติมากรจากแคว้นคาเทโลเนียผู้อาจจะมามีอิทธิพลต่อเดลอาร์คาต่อมา) แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะคนอื่นไม่เห็นด้วยกับการมีประสบการณ์ที่เนเปิลส์ และอ้างว่าเดลอาร์คาเดินทางไปฝรั่งเศสในปลายคริสต์ทศวรรษ 1460 และได้รับการฝึกฝนเพิ่มเติมที่เซียนนาและได้รับอิทธิพลจากงานของจาโคโป เดลลา เควอร์เซีย (Jacopo della Quercia) และ โดนาเทลโล
โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์

โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์  เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ที่ดาว์นีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักร้องและนักโต้คลื่นชาวอเมริกัน เป็นเพื่อนอันยาวนานกับแจ็ก จอห์นสัน มีผลงานอัลบั้มชุดแรกในชื่อเดียวกับตัวเอง ออกในปี 2004 ในสังกัด Brushfire Records ของแจ็ก จอห์นสัน ภายใต้สังกัดใหญ่ยูนิเวอร์ซัลมิวสิก และสามารถติดชาร์ท Australian ARIA Top-40 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 ได้
อันโตนิโอ สตราดิวารี

อันโตนิโอ สตราดิวารี  (ค.ศ. 1644 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1737) เป็นช่างทำเครื่องดนตรีชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถืงฝีมือการสร้างไวโอลิน วิโอลา เชลโล กีตาร์ และฮาร์พ ว่าเป็นหนึ่งในช่างฝีมือเอก ในระดับเดียวกับนิโคโล อามาติ และกุยเซ็ปเป กวาร์นิเอรี
อันโตนิโอ สตราดิวารี เริ่มเป็นช่างทำไวโอลินจากการเป็นลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ และเปิดร้านเป็นของตนเองควบคู่ไปกับการทำงานที่ร้านของอามาติ ในปี ค.ศ. 1666 จนกระทั่งอามาติเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1684 จึงเริ่มผลิตผลงานในชื่อของตัวเอง เครื่องดนตรีที่ผลิตโดยสตราดิวารีและลูกหลานของเขา มีชื่อเรียกเฉพาะว่า สตราดิวาเรียส (Stradivarius - เป็นอักษรละตินของชื่อสกุล Stradivari) 
สตราดิวารีได้พัฒนารูปแบบไวโอลินของตัวเอง โดยเพิ่มความยาวลำตัวไวโอลินขึ้นอีกเล็กน้อย และลดความป่องของไม้แผ่นหน้าและแผ่นหลังลง และพัฒนาสูตรน้ำมันวานิชขึ้นมาใหม่ เป็นวานิชสีส้มอมแดงเข้มเป็นเอกลักษณ์ ต่างจากรูปแบบเดิมของอามาติ ที่ใช้น้ำมันวานิชสีทองไล่เฉดสี ในระยะหลัง ไวโอลินของเขาได้พัฒนารูปแบบไวโอลินให้มีความกว้าง ความป่อง มาขึ้น ลำตัวค่อนข้างแบน และช่วงกลางลำตัว (C-bout) ที่เป็นเหลี่ยมยิ่งขึ้น โดยเลือกใช้ไม้เมเปิ้ลที่มีคุณภาพดีที่สุด รูปแบบที่สตราดิวารีพัฒนาขึ้นนี้ ยังเป็นต้นแบบให้กับช่างทำไวโอลินในรุ่นต่อมา 
เรื่องราวของไวโอลินสตราดิวาเรียส ชื่อ "Red Mendelssohn" (สร้างในปี ค.ศ. 1721) เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์แคนาดาเรื่อง ไวโอลินเลือด (- 1999) นำแสดงโดย ซามูเอล แอล. แจ็กสัน
นักดนตรีระดับโลกที่ใช้เครื่องดนตรีที่สร้างสรรค์โดยตระกูลสตราดิวารี เช่น นิโคโล ปากานินี ยิตซัก เพิร์ลแมน โยโย มา
ฮง กุก-ย็อง

ฮง กุก-ย็อง (2291 ~ 28 เมษายน 2324 (วันที่ 5 เดือน 4 ปีจันทรคติ)) เป็นนักวิชาการและขุนนางชาวเกาหลีที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์โชซ็อนซึ่งเป็นคนแรกที่สนับสนุนการขึ้นครองสิริราชสมบัติของ พระเจ้าช็องโจ และทำงานหนักเพื่อปรับปรุงพระราชอำนาจของกษัตริย์ตามความปรารถนาของเขา แต่กลับถูกปลดออกเพราะปรารถนาอำนาจ เขารับใช้กษัตริย์และมักมีความสุขกับอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ได้รับจากความโปรดปรานของกษัตริย์ ฮง กุก-ย็อง และ ฮัน มย็อง-ฮเว (ในรัชสมัยของพระเจ้าเซโจ) เป็นตัวอย่างบางส่วนของราชเลขาซึ่งเป็นขุนนางที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น
ประวัติ.
ฮง กุก-ย็อง เกิดในปี พ.ศ. 2291 ใน ฮันซ็อง ในตระกูลฮงแห่งพุงซาน เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮง นัก-ชุน และภรรยาของเขา ฮูหยินอี ตระกูลอีแห่งอูบง ผ่านทางบิดาของเขา เขาเป็นหลานชายรุ่นที่ 11 ของ Lady Hyegyeong (มารดาของ King Jeongjo) รวมทั้งหลานชายคนที่ 5 ของ Hong Joo-won และ Princess Jeongmyeong
เซียว

'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง
บุคคลที่มีชื่อเสียง ปรากฏในพงศาวดารจีน ครั้งแรก ในสมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู คือ เซียวเหอ ดำรงตำแหน่ง สมุหนายก ประวัติคราวๆ เดิมเป็นเสมียนประจำอำเภอ ซึ่งได้รู้จักกับผู้ใหญ่บ้านนาม หลิวปัง ซึ่งในภายหลัง สถาปนา เป็น พระเจ้าฮั่นเกาจู เซียวเหอ ถือเป็นขุนนางฝ่ายบุ่น ที่ช่วยหลิวปังในการวางแผนทำศึก แผนการปกครอง สร้างกฎหมายต่างๆ ในยุคสถาปนาราชวงค์ฮั่น ที่ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมุหนายก บรรพบุรุษรุ่นหลังๆ นับถือให้เป็นเทพ แห่งการเรียนรู้
เซียวเป็นชื่อตระกูลหนึ่ง ในหมู่บ้าน เจียอิ้งเฉินเซียง (ปัจจุบันคืออำเภอเหมย) (หมู่บ้านเฉิงเซียง หรือหมู่บ้านตระกูลเซียว) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลกวางตุ้ง แต้จิ๋ว อำเภอเตี่ยอัน และประชากรตระกูลเซียวอาศัยตามหมู่บ้านอิ่วฮึง (แซ่แต้ แซ่เฮง แซ่เซียว) ประเทศจีน ปัจจุบันชุมชนจีนแต้จิ๋วมีอยู่แค่ 4-9 อำเภอ (เช่น เตี่ยเอี้ย เตี่ยอัน โพ้วเล้ง เก๊กเอี๊ยว) ในซัวเถา
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการขาดแคลน อาหารและภัยสงคราม ทำให้ประชากรจีนที่อาศัยในซัวเถาเกือบ 2/3 ได้มีการอพยพครั้งใหญ่ ออกไปยังพื้นที่ข้างเคียงและประเทศต่างๆ เช่น มาเลเซีย สิงคโปร และไทย ผ่านทางเมืองท่า ซั่วเถา และเกาะฮองกง ตระกูลเซียวก็เช่นกัน ปรากฏอยู่ในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร และไทย
จากประวัติที่มีบันทึก ในประเทศไทยอพยพมาในสมัยรัฐกาลที่ 6 (อ้างอิงประวัติตระกูลสีบุญเรือง, อ้างอิง http://www.sbr-family.com สามารถค้นข้อมูลเพิ่มเติมได้ตามเวปไซด์นี้) สำหรับในประเทศไทย ลูกหลานได้แตกออกไปหลายนามสกุลมากมาย มีน้อยคนที่ยังคงใช้แซ่เซียว และมีมากคนที่ไม่รู้จักต้นสายสกุลของตน
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร

พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร หรือ อุทยานมังกรสวรรค์ สร้างขึ้นตามความต้องการของ นายบรรหาร ศิลปอาชา ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้เริ่มออกแบบและจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรขึ้นภายในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ห่างจากฝั่งแม่น้ำไปตามถนนมาลัยแมน ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ก่อตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอเรื่องราวความเป็นมาของชาวจีนในประเทศไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์และอารยธรรมจีน เพื่อเป็นอนุสรณ์สัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ครบ 20 ปีใน พ.ศ. 2539
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรเป็นหนึ่งในสถานที่มหัศจรรย์เมืองไทย ในโครงการ 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ลักษณะอาคาร.
ลำตัวมังกรภายนอก ออกแบบอย่างถูกต้องตามลักษณะความเชื่อ หน้าต้องเป็นอูฐ ตาเหมือนกระต่าย มีเขาของกวาง หูของวัว ตัวของงู เกล็ดของปลา ขาของเสือ อุ้งเท้าของเหยี่ยว สีของลำตัวเลียนแบบเครื่องกังไสโบราณ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 29 ห้อง
การจัดแสดงนิทรรศการ.
การจัดแสดงนิทรรศการใช้สื่อจัดแสดงที่ทันสมัย เช่น ภาพยนตร์ ระบบโสตทัศนูปกรณ์ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ แสง เสียง หุ่นจำลอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องรับฝากของ ห้องจำหน่ายหนังสือ ของที่ระลึก และห้องเครื่องเล่นสำหรับเด็ก
ภายในห้องจัด แสดงเรื่องราวประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่สมัยตำนานการสร้างโลกยุคแรกเริ่มทางประวัติศาสตร์ ลำดับราชวงศ์ตั้งแต่ยุคหวงตี้ เหยียนตี้ ยุคเซี่ย ซาง อันถือเป็นยุคปฐมกษัติย์ ราชวงศ์โจว ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ยุคสามก๊ก ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หมิง ถึงราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง และแสดงประวัติความเป็นมาของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย 
เวลาทำการ.
เปิดให้เข้าชมทุกวันพุธถึงวันอาทิตย์ เวลา 10.00-16.00 น.
เส้นทางเข้าพิพิธภัณฑ์.
รถยนต์ส่วนตัว สามารถใช้ถนนรัตนาธิเบศร์ สุดเส้นทางแล้ววนไปทางขวา เชื่อมกับวงแหวนรอบนอก (ถนนกาญจนาภิเษก) ไปทางอำเภอบางบัวทอง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรีที่อำเภอบางปลาม้า ถนนเข้าเมืองสุพรรณบุรี
รถโดยสารประจำทาง สามารถใช้บริการของรถซึ่งออกจากสถานีหมอชิต (ถนนกำแพงเพชร) และสถานีสายใต้ (ถนนบรมราชชนนี) ทุกวัน
รถสองแถว การเดินทางในตัวเมืองสุพรรณบุรีมีรถสองแถวให้บริการ โดยขึ้นบริเวณสี่แยกนางพิม หากต้องการเดินทางออกนอกตัวเมืองติดต่อสอบถามที่คิวรถบริเวณสี่แยกนางพิมได้เลย
อุบัติเหตุ.
ในเวลาประมาณ 19.00 น. ของวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลตรุษจีน ได้เกิดอุบัติเหตุอัคคีภัยจากการระเบิดของพลุและดอกไม้ไฟในงานเปิดงานฉลองเทศกาลตรุษจีน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และบ้านเรือนใกล้เคียงมอดไหม้ไปกว่า 50 หลังคาเรือน ซึ่งในครั้งนั้นมีบุคคลสำคัญหลายคนได้อยู่ในที่เกิดเหตุ อาทิ นายบรรหาร, นายชุมพล ศิลปอาชา, นายจองชัย เที่ยงธรรม, อาจารย์วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ รวมทั้ง อุรัสยา เสปอร์บันด์ หรือ ญาญ่า และรินลณี ศรีเพ็ญ หรือ จอย ดารานักแสดงสาวสังกัดช่อง 3 รวมอยู่ด้วย แต่ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ
นิกโกเลาะ ปากานีนี

นิกโกเลาะ ปากานีนี (27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840) เป็นนักไวโอลิน วิโอลา กีตาร์ในยุคโรแมนติกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถึงฝีมือการเล่นว่าเป็นที่หนึ่งในยุคนั้น ทั้งยังได้พัฒนาเทคนิคการสีไวโอลินแบบใหม่ เขายังมีผลงานประพันธ์โซนาตา คอนแชร์โต และคาปรีซสำหรับการเดี่ยวไวโอลินจำนวนหลายชิ้น ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ Caprice No. 24 นอกจากนี้ปากานีนียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีสำคัญในยุคต่อมา เช่น โยฮันเนิส บรามส์ และ เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ
ปากานีนีหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 5 ปี โดยเล่นแมนโดลินของบิดา เริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 7 ปี และเริ่มแสดงพรสวรรค์ออกมาจนได้รับทุนการศึกษาด้านดนตรี เมื่อโตขึ้นได้ย้ายไปเรียนไวโอลินที่ปาร์มา ก่อนจะย้ายไปฟลอเรนซ์ โดยมีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่น
ปากานีนีเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการเล่นคอนเสิร์ตที่โรงอุปรากรลา สกาลา เมืองมิลาน ในปี ค.ศ. 1813 ต่อมาได้เดินทางไปเล่นในต่างเมือง เช่นที่ เวียนนา ในปี ค.ศ. 1828 ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1831 และปารีส ในปี ค.ศ. 1831 และ 1833
ช่วงบั้นปลายชีวิต ปากานีนีป่วยด้วยโรคจากพิษของสารปรอทที่ใช้ในการรักษาโรคซิฟิลิส จนต้องเลิกเล่นดนตรีในปี ค.ศ. 1834 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งคอหอยในปี ค.ศ. 1840
นิกโกเลาะ ปากานีนี มีเครื่องดนตรีที่ใช้ประจำตัวอยู่หลายชิ้น ทั้งที่ผลิตโดยอันโตนีโอ อามาตี นิกโกลา อามาตี อันโตนีโอ สตราดีวารี‎ แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุด คือไวโอลินที่ผลิตโดย จูเซปเป กวาเนรี ที่มีชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (ปืนใหญ่ ผลิตในปี ค.ศ. 1743) ปากานีนีได้รับไวโอลินคันนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน หลังจากสูญเสียไวโอลินคันเดิมไปจากการพนัน และใช้ไวโอลินคันนี้ในการเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803 ตลอดมาจนกระทั่งเสียชีวิต ปากานีนีได้อุทิศไวโอลิน Il Cannonne ให้เป็นสมบัติของเมืองเจนัว ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศาลากลางเมืองเจนัวพร้อมกับไวโอลินคันจำลอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
อาสนวิหารซีเอนา

อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์  หรือ อาสนวิหารซีเอนา  เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองซีเอนาในประเทศอิตาลี เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลซีเอนา-กอลเลดีวัลเดลซา-มอนตัลชีโน
อาสนวิหารซีเอนาเริ่มออกแบบและสร้างเป็นครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 1215 ถึง ค.ศ. 1263 บนฐานของโบสถ์หลังเดิม แผนผังอาสนวิหารเป็นแบบกางเขนละตินโดยมีส่วนขวางด้านหนึ่งยื่นออกมากว่าปกติ พร้อมกับโดมและหอระฆัง โดมที่ตั้งอยู่บนหอแปดเหลี่ยมมาสร้างเพิ่มโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี ทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลม ภายนอกและภายในตกแต่งด้วยแถบหินอ่อนขาวสลับเขียวดำยกเว้นด้านหน้าที่แทรกด้วยหินอ่อนสีชมพูแก่เกือบแดง สีขาวดำเป็นสีสัญลักษณ์ของเมืองเซียนาซึ่งตามตำนานกล่าวว่าเป็นสีของม้าของเซเนียสและอาสเคียสผู้ก่อตั้งเมือง
ประวัติ.
ประวัติการก่อสร้างอาสนวิหารเป็นประวัติที่เต็มไปด้วยตำนาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีหลักฐานว่ามีวังบาทหลวง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1058 อาสนวิหารซีเอนาใช้เป็นที่ซีนอด (Synod) ที่ทำให้นิโคลัสที่ 2ได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา และปลดสมเด็จพระสันตะปาปาเท็จเบเนดิกต์ที่ 10 
ในปี ค.ศ. 1196 สมาคมช่างหิน “Opera di Santa Maria” ของอาสนวิหารได้รับการมอบอำนาจให้รับผิดชอบในการก่อสร้างอาสนวิหารใหม่ มาในปี ค.ศ. 1215 ก็มีหลักฐานกล่าวถึงการทำพิธีศีลมหาสนิทในอาสนวิหารใหม่ หลักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 เป็นต้นมากล่าวถึงการขนส่งหินอ่อนสีขาวดำซึ่งอาจจะเป็นหินที่นำมาใช้ในการก่อสร้างด้านหน้าอาสนวิหารและหอระฆัง เพดานโค้ง และส่วนขวางของกางเขนสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1259 ถึงปี ค.ศ. 1260 ในปี ค.ศ. 1259 มานูเอลโล ดิ รานิเอริและปาร์ริลูกชายเป็นผู้แกะสลักเก้าอี้นั่งสวดมนต์ (Choir stall) แต่มาแกะใหม่ร้อยปีต่อมา เก้าอี้เดิมหายสาบสูญไป ในปี ค.ศ. 1264 รอสโซ ปาเดลลาอิโอได้รับจ้างให้สร้างลูกบอลทองแดงสำหรับประดับเหนือโดม
ทางอาสนวิหารวางแผนการก่อสร้างต่อเติมครั้งใหญ่ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1339 ซึ่งเป็นแผนที่ถ้าสร้างเสร็จก็ทำให้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยสร้างทางเดินกลางใหม่ทั้งหมดและทางเดินข้างอีกสองทางฉากกับทางเดินกลางที่มีอยู่ การก่อสร้างบริหารโดยโจวันนี ดี อากอสตีโน (Giovanni di Agostino) ประติมากรผู้มีชื่อเสียง แต่การก่อสร้างต้องมาหยุดชะงักลงเมื่อการระบาดของกาฬโรคในทวีปยุโรป ในปี ค.ศ. 1348 และมิได้เริ่มใหม่ กำแพงภายนอกที่ยังอยู่ในระหว่างการสร้างยังตั้งอยู่ให้เห็นทางด้านใต้ของอาสนวิหาร พื้นของทางเดินกลางที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และลานจอดรถ
ระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2003 ทางอาสนวิหารทำการขุดภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด (Quire (architecture)) เมื่อพบว่าเป็นโถงทางเข้าโบสถ์คริสต์เดิมที่เต็มไปด้วยจิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 (อาจจะราวปี ค.ศ. 1280) จิตรกรรมฝาผนังเป็นฉากภาพจากพันธสัญญาเดิม และชีวิตของพระเยซู ส่วนที่พบเดิมเป็นทางเข้าวัดแต่เมื่อสร้างหอล้างบาปทางเข้าก็ถูกถม ฉะนั้นจิตรกรรมฝาผนังที่พบจึงเป็นงานที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่เขียน
สเตอเรโอโพนิ

สเตอริโอโพนิ (; โรมาจิ: "Stereopony") วงร๊อคจากญี่ปุ่น จังหวัด โอะกินะวะ ประกอบด้วยสาวน้อย3คนคือ โนะฮะนะ เล่นเบส ไอมิ ร้องนำและกีตาร์ และ ชิโฮะ เล่นกลองชุด ผลงานแรกที่มีออกมาก็คือ"Sayonara no Kisetsu" (さよならの季節) เป็นเพลงแรกที่ได้แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2008และมีอีกหลายเพลงที่ได้แต่งขึ้น
"Hitohira no Hanabira" เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ Bleach(เทพมรณะ)ซิงเกิลเป็นเพลงจบเพลงที่17 และมีการแต่งเพลงอีกหลายเพลง เช่น "Namida no Mukou" (泪の向こう) ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่ 2 ของ การ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ โมบิลสูท กันดั้มดับเบิ้ลโอ ซีซั่น 2 ตอนนี้พวกเธอกำลังเริ่มเป็นที่น่าจับตามองเป็นอย่างมาก ต่อมาได้พบเจอกับ ยูอิ (YUI) ได้แต่งเพลงด้วยกันคือเพลง "i do it" ซึ่งขับร้องโดย YUI และเล่นโดย Stereopony เมื่อวันที่ 22 เมษายน ปี 2009 เพลงสุดท้ายที่พวกเธอเล่นคือเพลง "Stand By Me" เป็นเพลงจบเพลงแรกของ Anime Eureka_Seven:_AO ต่อมา ได้เล่นเพลงAgain โดยเป็นการ cover ด้วยวงStereopony ในอัลบั้ม "She Love You" และเพลงสุดท้ายที่เล่นจริงคือเพลง "Namida Nante Mishite Yannai" (涙なんて見してやんない) เมื่อปลายปี 2012 ทั้ง 3 คนได้ยุบวงอย่างเป็นทางการแล้ว โดยก่อนที่จะยุบวงได้เจอกับ Evan Taubenfeld แล้วแต่งเพลงด้วยกันโดยชื่อเพลงว่า Just Rock With Me และได้ออกอัลบั้มสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Just Rock With Me / Namida Nante Mishite Yannai" โดยJust Rock With Me เป็นชื่อวงของ Evanpony และออกอัลบั้ม Best of Stereopony ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2012
ดรูว์ แบร์รีมอร์

ดรูว์ ไบรธ์ แบร์รีมอร์  เกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในตระกูลแบร์รีมอร์ ครอบครัวนักแสดง เริ่มการแสดงตั้งแต่อายุได้ 11 เดือน แบร์รีมอร์มีผลงานภาพยนตร์บนจอใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง "Altered States" ในปี 1980 หลังจากนั้นแสดงในบทแจ้งเกิดใน "E.T. the Extra-Terrestrial" ทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงเด็กที่เป็นที่รู้จักมาที่สุดคนหนึ่ง 
หลังจากประสบความอลหม่านในชีวิตวัยเด็กที่ทั้งติดยาและแอลกอฮอล์ และผ่านการบำบัด ซึ่งเธอนำมาเขียนในอัตชีวประวัติตัวเองในปี 1990 เรื่อง "Little Girl Lost" แบร์รีมอร์ก้าวสู่ความสำเร็จจากนักแสดงเด็กสู่นักแสดงสาวกบผลงานภาพยนตร์ รวมทั้งเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่อย่างเช่น "Poison Ivy", "Bad Girls", "Boys on the Side", และ "Everyone Says I Love You" ต่อจากนั้นก็มีภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ เช่นเรื่อง "The Wedding Singer" และแสดงในภาพยนตร์ดราม่าเรื่อง "Lucky You" ร่วมกับอีริก บานา
ในปี 1995 เธอกับเพื่อนที่ชื่อ แนนซี จูโวเนน ก่อตั้งบริษัทโปรดักชันที่ชื่อ ฟลาวเวอร์ฟิล์มส ที่มีผลงานสร้างเรื่องแรกคือ "Never Been Kissed" ที่เธอร่วมแสดงด้วยในปี 1999 และมีผลงานการสร้างภายใต้ชื่อเธออย่างเรื่อง "Charlie's Angels", "50 First Dates", และ "Music and Lyrics" เช่นเดียวกับหนังคัลต์ที่ชื่อ "Donnie Darko" โครงการล่าสุดของเธอเช่น "He's Just Not That into You", "Beverly Hills Chihuahua", และ "Everybody's Fine" เธอยังมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม และยังได้ขึ้นปากนิตยสารพีเพิลปี 2007 ฉบับ 100 สิ่งสวยงามที่สุด
แบร์รีมอร์ เป็นทูตต่อต้านความหิวโหยให้กับ United Nations World Food Programme (WFP) เธอยังได้บริจาคเงินกว่า 1 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับโครงการ ในปี 2007 เธอเป็นนางแบบให้กับ CoverGirl และเป็นโฆษกให้กับเครื่องสำอางให้กับไลน์ใหม่ล่าสุดของอัญมณีกุชชี
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ดั๊บ (แนวดนตรี)

ดนตรีดั๊บ  เป็นแนวเพลงที่แยกออกจากเร้กเก้ในทศวรรษที่ 1960 และถูกจัดเป็นแนวเพลงย่อย แม้ว่าจะได้มีการพัฒนาจนต่างไกลจากดนตรีเร้กเก้ ส่วนใหญ่เพลงในแนวดนตรีนี้ประกอบด้วยเพลงบรรเลงที่ถูกริมิกซ์ให้ยาวขึ้นในการบันทึกเสียง ซึ่งมีความสำคัญในการจัดการ การก่อร่างบันทึกเสียง ปกติจะการเอาเสียงร้องที่มีอยู่ออกจากชิ้นงานเพลงและเน้นส่วนกลองและเบส และเทคนิคอื่น ๆ ได้แก่การเพิ่มเสียงไดนามิก และเอฟเฟกต์อื่น ๆ เช่น เอ็กโค รีเวิร์บ พาโนรามิกดีเลย์ (การใช้ดีเลย์ในระหว่างสองช่องเสียง) มีการนำเสียงร้องหรือเพลงบรรเลงเวอร์ชันเก่าและงานเพลงอื่นบางส่วนมาอัดเสียงทับใหม่เป็นบางครั้ง