สิทธิมนุษยชนในสหภาพโซเวียต

สิทธิมนุษยชนในสหภาพโซเวียต ถูกจำกัดอย่างเข้มงวด สหภาพโซเวียตเป็นรัฐพรรคการเมืองเดียวจนถึง ค.ศ. 1990 และเป็นรัฐระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จตั้งแต่ ค.ศ. 1927-1953 ซึ่งสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์ดำรงตำแหน่งสำคัญทั้งหมดในสถาบันของรัฐและองค์กรอื่น ๆ เสรีภาพในการพูดถูกปราบปรามและผู้ไม่เห็นด้วยถูกลงโทษ รัฐไม่ยอมรับกิจกรรมทางการเมืองที่เป็นอิสระ ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับการมีส่วนร่วมในสหภาพแรงงานอิสระ บริษัทเอกชน คริสตจักรอิสระ หรือพรรคการเมืองฝ่ายค้าน เสรีภาพในการเคลื่อนไหวทั้งภายในและภายนอกประเทศมีอย่างจำกัด นอกจากนี้ รัฐยังจำกัดสิทธิของพลเมืองในทรัพย์สินส่วนบุคคล
ระบอบการปกครอง.
ระบอบการปกครองรักษาตัวเองในอำนาจทางการเมืองโดยใช้ตำรวจลับ การโฆษณาชวนเชื่อที่แพร่กระจายผ่านสื่อมวลชนที่ควบคุมโดยรัฐ ลัทธิบูชาบุคคล การจำกัดการอภิปรายและวิจารณ์โดยเสรี การใช้การสอดแนมมวลชน การกวาดล้างทางการเมือง และการกดขี่ข่มเหงประชาชนบางกลุ่ม ในรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ค.ศ. 1977 พรรคคอมมิวนิสต์ได้ประกาศกองกำลังชั้นนำของประเทศอย่างเปิดเผยและเป็นทางการเป็นครั้งแรก
แนวคิดเรื่องสิทธิมนุษยชนและระบบกฎหมายของสหภาพโซเวียต.
ตามปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน สิทธิมนุษยชนเป็น "[สิทธิ] พื้นฐานและเสรีภาพที่มนุษย์ทุกคนมีสิทธิได้รับ" รวมถึงสิทธิใน [ชีวิต] และ [เสรีภาพ] เสรีภาพในการแสดงออก และความเสมอภาคทางกฎหมาย และสิทธิทางสังคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจ รวมทั้งสิทธิในการมีส่วนร่วมในวัฒนธรรม สิทธิในอาหาร สิทธิในการทำงาน และสิทธิในการศึกษา
แนวความคิดด้านสิทธิมนุษยชนของสหภาพโซเวียตแตกต่างอย่างมากจากแนวความคิดที่แพร่หลายในตะวันตก ตามทฤษฎีทางกฎหมายของสหภาพโซเวียต "รัฐบาลเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์จากสิทธิมนุษยชนซึ่งจะต้อง "ถูกแสดงสิทธิ์ต่อ" ปัจเจกบุคคล" ในขณะที่กฎหมายตะวันตกถูกอ้างว่าตรงกันข้าม รัฐโซเวียตได้พิเคราะห์เช่นเดียวกับที่มาของสิทธิมนุษยชน ดังนั้นระบบกฎหมายของสหภาพโซเวียตจึงถือว่ากฎหมายเป็นอาวุธในทางการเมืองและศาลที่เป็นหน่วยงานของรัฐบาล หน่วยงานตำรวจลับของสหภาพโซเวียตได้มอบอำนาจพิเศษด้านการพิจารณาคดีอย่างกว้างขวาง ในทางปฏิบัติ รัฐบาลโซเวียตได้จำกัดหลักนิติธรรม เสรีภาพพลเมือง การคุ้มครองกฎหมาย และการค้ำประกันทรัพย์สินอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งนักทฤษฎีกฎหมายของสหภาพโซเวียตเช่นอันเดรย์ วืยชินสกี มองว่าเป็นตัวอย่างของ "คุณธรรมของชนชั้นนายทุน" ตามที่วลาดิมีร์ เลนินกล่าว จุดประสงค์ของศาลสังคมนิยมคือ "ไม่ใช่เพื่อขจัดความหวาดกลัว ... แต่เพื่อพิสูจน์และทำให้ถูกต้องตามกฎหมายในหลักการ"
นักประวัติศาสตร์ [โรเบิร์ต คอนเควสต์] บรรยายระบบการเลือกตั้งของสหภาพโซเวียตว่าเป็น "สถาบันและการเตรียมการที่ถูกกำหนดให้มนุษย์ต้องเผชิญความเป็นจริงที่น่าสะอิดสะเอียน: รัฐธรรมนูญต้นแบบที่นำมาใช้ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในช่วงความหวาดกลัวและการรับประกันสิทธิมนุษยชน การเลือกตั้งที่มีเพียงผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งเพืยงคนเดียว และผลการเลือกตั้งร้อยละ 99 ให้เป็นรัฐสภาซึ่งไม่เคยมีใครคัดค้านหรืองดออกเสียงเลย” เซียร์เกย์ คอวาเลียฟ เล่าถึง "มาตรา 125 ที่มีชื่อเสียงของรัฐธรรมนูญซึ่งระบุพลเมืองหลักและสิทธิทางการเมืองทั้งหมด" ในสหภาพโซเวียต แต่เมื่อเขาและนักโทษคนอื่น ๆ พยายามที่จะใช้สิ่งนี้เป็นฐานทางกฎหมายสำหรับการร้องเรียนการละเมิด ข้อโต้แย้งของพนักงานอัยการคือ "รัฐธรรมนูญไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อคุณ แต่สำหรับชาวอเมริกันนิโกร เพื่อให้พวกเขารู้ว่าชาวโซเวียตมีชีวิตที่มีความสุขเพียงใด"
อาชญากรรมไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นการละเมิดกฎหมาย แต่เป็นการกระทำใด ๆ ที่อาจคุกคามรัฐและสังคมโซเวียต ตัวอย่างเช่น ความปรารถนาที่จะทำกำไรอาจถูกตีความว่าเป็นกิจกรรมต่อต้านการปฏิวัติที่มีโทษถึงตาย การกวาดล้างและเนรเทศชาวนาหลายล้านคนใน ค.ศ. 1928-1931 ดำเนินการภายใต้เงื่อนไขของประมวลกฎหมายแพ่งของสหภาพโซเวียต นักวิชาการด้านกฎหมายของสหภาพโซเวียตบางคนถึงกับอ้างว่า "การปราบปรามทางอาญา" อาจถูกนำมาใช้ในกรณีที่ไม่มีความผิด Martin Latsis หัวหน้าหน่วยเชการ์ในยูเครนอธิบายว่า "อย่ามองในแฟ้มหลักฐาน การกล่าวหาเพื่อดูว่าผู้ต้องหาลุกขึ้นสู้กับโซเวียตด้วยอาวุธหรือคำพูดหรือไม่ ถามเขาแทนว่าเขาอยู่ชนชั้นไหน ภูมิหลัง การศึกษา อาชีพอะไร คำถามเหล่านี้เป็นคำถามที่จะกำหนดชะตาของผู้ต้องหา นั่นคือความหมายและสาระสำคัญของความหวาดกลัวแดง"
จุดประสงค์ของการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะคือ "ไม่ใช่เพื่อแสดงให้เห็นถึงการมีอยู่หรือไม่มีการก่ออาชญากรรม - ซึ่งถูกกำหนดโดยหน่วยงานของพรรคที่เหมาะสม - แต่เพื่อให้เป็นเวทีอื่นสำหรับการก่อกวนทางการเมืองและการโฆษณาชวนเชื่อสำหรับคำแนะนำของพลเมือง (ดูการพิจารณาคดีมอสโก) ทนายฝ่ายจำเลยซึ่งต้องเป็นสมาชิกพรรค จำต้องยอมรับความผิดของลูกความโดยปริยาย..."