จังหวัดกิฟุ

จังหวัดกิฟุ  เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุบนเกาะฮนชู#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2025 ประมาณ 1,900,087 คน และมีพื้นที่ทางภูมิศาสตร์รวม จังหวัดกิฟุมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดโทยามะ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดอิชิกาวะ ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดฟูกูอิ ทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดชิงะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดมิเอะและจังหวัดไอจิ และทิศตะวันออกติดกับจังหวัดนางาโนะ
นครกิฟุเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัด เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ โองากิ, คากามิงาฮาระ และทาจิมิ#เปลี่ยนทาง 
จังหวัดกิฟุตั้งอยู่ใจกลางประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในเพียงแปดจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล และยังเป็นที่ตั้งของจุดศูนย์กลางประชากรของประเทศ จังหวัดนี้เคยเป็นจุดเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ระหว่างตะวันออกและตะวันตกของญี่ปุ่น โดยมีเส้นทางสำคัญ เช่น นากาเซ็นโด ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าเส้นทางสายหลักในยุคเอโดะ จังหวัดกิฟุเคยเป็นที่พำนักระยะยาวของโอดะ โนบูนางะ และไซโต โดซัง บุคคลสำคัญในยุคเซ็งโงกุของญี่ปุ่น จนเกิดคำกล่าวที่มีชื่อเสียงในปลายยุคกลางว่า "ผู้ใดครอบครองกิฟุ ผู้นั้นครอบครองญี่ปุ่น" จังหวัดนี้ยังเป็นที่รู้จักในด้านอุตสาหกรรมกระดาษญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ("วาชิ") เช่น โคมไฟกิฟุ และร่มกิฟุ และยังเป็นศูนย์กลางการตีดาบและอุตสาหกรรมมีดทำครัวของญี่ปุ่น จังหวัดกิฟุยังเป็นที่ตั้งของปราสาทกิฟุ เป็นแหล่งการจับปลาด้วยนกกาน้ำบนแม่น้ำนางาระซึ่งมีประวัติยาวนานกว่า 1,300 ปี และเป็นสถานที่ของยุทธการที่เซกิงาฮาระอันโด่งดัง
ประวัติศาสตร์.
ดินแดนที่เป็นจังหวัดกิฟุในปัจจุบันเริ่มเข้าร่วมกับราชสำนักยามาโตะราวช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 4 เนื่องจากตั้งอยู่ตอนกลางของเกาะฮนชู จึงเป็นที่ตั้งของสมรภูมิสำคัญหลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น โดยสงครามสำคัญครั้งแรกคือสงครามจินชิงใน ค.ศ. 672 ซึ่งส่งผลให้จักรพรรดิเท็มมุขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 40 ของญี่ปุ่น
พื้นที่ของจังหวัดกิฟุในปัจจุบันประกอบด้วยดินแดนเดิมของแคว้นฮิดะและแคว้นมิโนะ รวมถึงบางส่วนของแคว้นเอจิเซ็งและแคว้นชินาโนะ ชื่อของจังหวัดนี้มีที่มาจากเมืองหลวงคือเมืองกิฟุ ซึ่งเป็นชื่อที่โอดะ โนบูนางะตั้งขึ้นในระหว่างแผนการรวบรวมประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1567 อักษรตัวแรกมาจาก "ฉีชาน" (岐山) ซึ่งเป็นภูเขาในตำนานของจีนซึ่งใช้เป็นศูนย์กลางการรวบรวมแผ่นดินจีน ส่วนอักษรตัวที่สองมาจาก "ชฺวีฟู่" (曲阜) ซึ่งเป็นบ้านเกิดของขงจื๊อ โนบูนางะเลือกใช้อักษรทั้งสองเพราะต้องการแสดงเจตจำนงในการรวมชาติ และต้องการให้ตนเองเป็นที่จดจำในฐานะผู้มีปัญญา
ในอดีต จังหวัดนี้เคยเป็นศูนย์กลางการตีดาบของทั้งประเทศญี่ปุ่น โดยนครเซกิเป็นที่รู้จักว่าเป็นแหล่งผลิตดาบที่ดีที่สุดของญี่ปุ่น ในเวลาต่อมา จังหวัดนี้โดดเด่นในด้านแฟชัน (โดยเฉพาะที่นครกิฟุ) และวิศวกรรมการบินและอวกาศ (ที่นครคากามิงาฮาระ)
เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1891 นครโมโตซุในปัจจุบันเคยเป็นจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวของแผ่นดินไหวมิโนะ–โอวาริ ซึ่งเป็นแผ่นดินไหวที่รุนแรงเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น โดยมีขนาดประมาณ 8.0 ตามขนาดคลื่นพื้นผิว แผ่นดินไหวครั้งนั้นทิ้งผารอยเลื่อนหรือรอยแยกของเปลือกโลกซึ่งยังสามารถมองเห็นได้จนถึงปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์.
จังหวัดกิฟุเป็นหนึ่งในไม่กี่จังหวัดของญี่ปุ่นที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล โดยมีพรมแดนติดกับเจ็ดจังหวัด ได้แก่ โทยามะ อิชิกาวะ ฟูกูอิ ชิงะ มิเอะ ไอจิ และนางาโนะ รหัสไปรษณีย์ของประเทศญี่ปุ่นทั้งหมดขึ้นต้นด้วยตัวเลขสามหลัก ตั้งแต่ 001 ถึง 999 โดยบางพื้นที่ของจังหวัดกิฟุใช้รหัสขึ้นต้นด้วย 500 ซึ่งสะท้อนถึงที่ตั้งที่อยู่ใจกลางประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันจุดศูนย์กลางของประชากรญี่ปุ่นตั้งอยู่ในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ โดยจุดศูนย์กลางของประชากรนั้นเป็นจุดสมมุติที่ประเทศจะอยู่ในสภาพสมดุล หากถือว่าทุกคนมีน้ำหนักเท่ากัน ซึ่งคำนวณจากข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2005
ณ วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2019 ร้อยละ 18 ของพื้นที่ทั้งหมดของจังหวัดได้รับการกำหนดให้เป็นอุทยานธรรมชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติฮากูซัง อุทยานแห่งชาติชูบุ-ซังงากุ อุทยานกึ่งแห่งชาติฮิดะ-คิโซงาวะ และอุทยานกึ่งแห่งชาติอิบูกิ-เซกิงาฮาระ-โยโร รวมถึงอุทยานธรรมชาติระดับจังหวัดอีก 15 แห่ง
ภูมิภาคย่อย.
จังหวัดกิฟุแบ่งออกเป็นห้าภูมิภาคอย่างไม่เป็นทางการ เพื่อให้เทศบาลท้องถิ่นสามารถร่วมมือกันในการส่งเสริมพื้นที่โดยรอบ ภูมิภาคทั้งห้าได้แก่ เซโน, กิฟุ, ชูโน, โทโน และฮิดะ แม้เขตแดนของแต่ละภูมิภาคจะมีการกำหนดไว้อย่างคลุมเครือ แต่โดยทั่วไปจะกำหนดตามพื้นที่เมืองสำคัญต่าง ๆ
ภูมิประเทศ.
ภูมิภาคฮิดะที่อยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเต็มไปด้วยภูเขาสูง รวมถึงบางส่วนของเทือกเขาแอลป์ญี่ปุ่น ส่วนภูมิภาคมิโนะที่อยู่ทางตอนใต้ส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของที่ราบโนบิอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเป็นที่ราบกว้างใหญ่ที่มีดินเหมาะแก่การเพาะปลูก ประชากรส่วนมากของจังหวัดกิฟุอาศัยอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด ใกล้กับนครนาโงยะในจังหวัดไอจิ ซึ่งเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด
ภูมิภาคฮิดะซึ่งเป็นพื้นที่ภูเขา ประกอบด้วยเทือกเขาฮิดะ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "เทือกเขาแอลป์ตอนเหนือ" ของญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีเทือกเขาเรียวฮากุที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคฮิดะเช่นกัน เทือกเขาสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ เทือกเขาอิบูกิ และเทือกเขาโยโระ
พื้นที่ส่วนใหญ่ของภูมิภาคมิโนะประกอบด้วยที่ราบตะกอนน้ำพาที่เกิดจากแม่น้ำสามสาย คือ แม่น้ำคิโซะ แม่น้ำนางาระ และแม่น้ำอิบิ ต้นน้ำของแม่น้ำคิโซะอยู่ในจังหวัดนางาโนะ ส่วนแม่น้ำที่เหลือมีต้นน้ำอยู่ในจังหวัดกิฟุ แม่น้ำทั้งสามสายไหลผ่านจังหวัดไอจิและจังหวัดมิเอะก่อนจะไหลลงสู่อ่าวอิเซะ แม่น้ำสำคัญอื่น ๆ ในจังหวัดนี้ ได้แก่ แม่น้ำมิยะ แม่น้ำทากาฮาระ แม่น้ำโช แม่น้ำโทกิ (หรือแม่น้ำโชไน) แม่น้ำยาฮางิ และแม่น้ำอิโตชิโระ
ภูมิอากาศ.
ภูมิอากาศของจังหวัดกิฟุมีความหลากหลาย โดยทางใต้มีลักษณะเป็นภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน และค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีปทางตอนเหนือ
ด้วยเหตุที่ภูมิภาคมิโนะล้อมรอบด้วยภูเขาเตี้ย ๆ ทำให้อุณหภูมิแปรปรวนตลอดทั้งปี ตั้งแต่ฤดูร้อนที่ร้อนจัดไปจนถึงฤดูหนาวที่หนาวเย็น ยกตัวอย่างเช่น นครทาจิมิทางตะวันออกมักจะมีอุณหภูมิสูงที่สุดของญี่ปุ่นในแต่ละปี และได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองที่ร้อนที่สุดบนเกาะฮนชู โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยช่วงกลางวันในฤดูร้อนอยู่ที่ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2007 นครทาจิมิทำสถิติอุณหภูมิสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นไว้ที่ ฤดูร้อนในพื้นที่นี้มักจะร้อนจัด เนื่องจากเป็นพื้นที่ไร้ทางออกทะเลซึ่งมีปรากฏการณ์เกาะความร้อน และอุณหภูมิยิ่งสูงขึ้นไปอีกเมื่อได้รับลมร้อนแห้งแบบลมเฟิน (Foehn wind) ที่พัดจากภูมิภาคคันไซผ่านเทือกเขาอิบูกิ
ภูมิภาคฮิดะซึ่งอยู่สูงกว่าและตั้งอยู่ทางเหนือจึงมีอากาศเย็นกว่ามิโนะอย่างเห็นได้ชัด แม้บางครั้งก็มีวันที่ร้อนจัดเช่นกัน อย่างไรก็ดี ฮิดะขึ้นชื่อในเรื่องฤดูหนาวที่รุนแรง มีหิมะตกหนักมาก โดยเฉพาะในพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ จังหวัดกิฟุมีแหล่งเล่นสกีอยู่มากมาย ย่านโชกาวะโจ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนครทากายามะ ตั้งอยู่บนภูเขา และด้วยที่ตั้งของมันจึงได้รับสมญาว่าเป็นพื้นที่ที่อยู่อาศัยที่หนาวที่สุดบนเกาะฮนชู
เขตการปกครอง.
เทศบาล.
จังหวัดกิฟุประกอบด้วย 21 เทศบาลนคร, 19 เทศบาลเมือง และ 2 เทศบาลหมู่บ้าน โดยเทศบาลเมืองจะถูกจัดให้อยู่ภายในอำเภอต่าง ๆ ซึ่งมีอยู่ 9 อำเภอ
นคร.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ประชากรศาสตร์.
เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2007 จังหวัดกิฟุมีประชากร 2,101,969 คน โดยประมาณ 1.8 ล้านคนอาศัยอยู่ในเขตเทศบาลนคร ที่เหลืออยู่ในเขตเทศบาลเมืองและหมู่บ้าน สัดส่วนของประชากรชายอยู่ที่ร้อยละ 48.4 และหญิงร้อยละ 51.6 ประชากรร้อยละ 14.4 มีอายุไม่เกิน 14 ปี ขณะที่ร้อยละ 22.1 มีอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จุดศูนย์กลางของประชากรประเทศตั้งอยู่ในจังหวัดกิฟุ โดยใน ค.ศ. 2000 จุดนี้อยู่ในเมืองมูงิเดิม ซึ่งปัจจุบันได้ควบรวมเข้ากับนครเซกิแล้ว ในสำมะโนล่าสุด ค.ศ. 2005 จุดศูนย์กลางดังกล่าวได้ขยับไปทางทิศตะวันออกเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ภายในจังหวัดกิฟุ
เศรษฐกิจ.
แม้จังหวัดกิฟุจะยังคงมีอุตสาหกรรมดั้งเดิม เช่น การทำกระดาษและเกษตรกรรม แต่เศรษฐกิจส่วนใหญ่ของจังหวัดกลับขับเคลื่อนด้วยภาคการผลิตสมัยใหม่ โดยเฉพาะอุตสาหกรรมการบินและยานยนต์ ซึ่งมีเครือข่ายโรงงานขนาดใหญ่เชื่อมต่อจากพื้นที่นาโงยะ นอกจากนี้ยังมีการผลิตชิ้นส่วนขนาดเล็กอย่างหลากหลาย เช่น เครื่องจักรกลความแม่นยำสูง การทำสีย้อมและแม่พิมพ์ และการขึ้นรูปพลาสติก
อุตสาหกรรมดั้งเดิม.
จังหวัดกิฟุเป็นที่รู้จักในด้านการจับปลาด้วยนกกาน้ำ ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,300 ปี เกษตรกรรมก็เป็นอีกหนึ่งอุตสาหกรรมหลัก เนื่องจากจังหวัดมีพื้นที่ราบอุดมสมบูรณ์ทางตอนใต้ ขณะที่ป่าไม้ทางตอนเหนือก็เป็นแหล่งวัตถุดิบสำหรับงานไม้ และการสร้างเรือชมการจับปลาด้วยนกกาน้ำ
ภูมิภาคมิโนะมีชื่อเสียงมายาวนานเรื่องกระดาษคุณภาพสูงที่เรียกว่า "มิโนะวาชิ" ซึ่งแข็งแรงและบางกว่ากระดาษญี่ปุ่นทั่วไป โดยเคยใช้ในกองทัพญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ผลิตภัณฑ์จากกระดาษอื่น ๆ ได้แก่ โคมไฟกิฟุและร่มกิฟุ ซึ่งผลิตในเมืองหลวงของจังหวัดคือนครกิฟุ ผลิตภัณฑ์ดั้งเดิมอื่น ๆ ได้แก่ เครื่องปั้นดินเผา"มิโนะยากิ"ในนครทาจิมิ นครโทกิ และนครมิซูนามิ, เครื่องตัดและมีดในนครเซกิ และเครื่องเขินในนครทากายามะ สาเกท้องถิ่นมักใช้สายน้ำใสจากแม่น้ำในการหมักกลั่น
อุตสาหกรรมสมัยใหม่.
นครคากามิงาฮาระมีบทบาทสำคัญในอุตสาหกรรมสมัยใหม่ของจังหวัด โดยเป็นที่ตั้งของโรงงานขนาดใหญ่ด้านอากาศยานของบริษัทคาวาซากิเฮฟวีอินดัสทรีส์ และมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ รวมถึงโรงงานผลิตและแปรรูปโลหะอีกจำนวนมาก
เทคโนโลยีสารสนเทศ (IT) กำลังเติบโตในจังหวัดนี้ โดยมีโครงการอย่างซอฟต์โทเปียเจแปน (Softopia Japan) ในนครโองากิ และวีอาร์เทคโนเจแปน (VR Techno Japan) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทคโนพลาซา (Techno Plaza) ในนครคากามิงาฮาระ เมืองหลวงของจังหวัดอย่างนครกิฟุ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างนครโองากิกับนครคากามิงาฮาระ ก็กำลังผลักดันการพัฒนาอุตสาหกรรมไอทีอย่างจริงจังเช่นกัน
การท่องเที่ยว.
จังหวัดกิฟุมีแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมมากมายที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วประเทศและทั่วโลก โดยเมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ได้แก่ นครกิฟุ นครเกโระ หมู่บ้านชิรากาวะ และนครทากายามะ นครเกโระมีชื่อเสียงด้านบ่อน้ำพุร้อนที่ผ่อนคลาย ซึ่งสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวได้ตลอดทั้งปี หมู่บ้านประวัติศาสตร์ในชิรากาวะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ส่วนนครทากายามะมีชื่อเสียงในด้านการอนุรักษ์บรรยากาศแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมไว้ได้อย่างดี จนได้รับสมญานามว่า "เกียวโตน้อย"
นอกจากนักท่องเที่ยวต่างชาติแล้ว จังหวัดกิฟุยังเป็นเจ้าภาพจัดงานระดับนานาชาติหลากหลายรูปแบบอีกด้วย ศูนย์ประชุม "World Event and Convention Complex Gifu" รองรับกิจกรรมและการประชุมหลากหลายประเภท พื้นที่อื่น ๆ ในจังหวัดก็เป็นสถานที่จัดงานสำคัญเช่นกัน เช่น การแข่งขันเรือพายชิงแชมป์โลกที่จัดขึ้นที่นครไคซุใน ค.ศ. 2005 การแข่งขันเอฟไอเอสสโนว์บอร์ดเวิลด์คัป (FIS Snowboard World Cup) จัดขึ้นที่นครกูโจใน ค.ศ. 2008 และการประชุมความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (APEC) ด้านวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SME) จัดขึ้นที่นครกิฟุใน ค.ศ. 2010
วิทยาศาสตร์.
พื้นที่คามิโอกะในนครฮิดะเป็นที่ตั้งของห้องปฏิบัติการใต้ดินของหอสังเกตการณ์คามิโอกะ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิจัยดาราศาสตร์ฟิสิกส์ โดยตั้งอยู่ใต้ดินลึก ภายในเหมืองโมซูมิของบริษัทเหมืองแร่และถลุงแร่คามิโอกะ (Kamioka Mining and Smelting Co.) โครงการวิจัยซูเปอร์-คามิโอกันเดะ (Super-Kamiokande) ทำหน้าที่ตรวจจับนิวตริโนจากบรรยากาศชั้นสูง ดวงอาทิตย์ และซูเปอร์โนวา ขณะที่โครงการ KamLAND มุ่งเน้นตรวจจับแอนตินิวตริโนจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในภูมิภาค
ซูเปอร์-คามิโอกันเดะเป็นถังทรงกระบอกขนาดใหญ่ทำจากสแตนเลส มีความสูง และเส้นผ่านศูนย์กลาง ภายในบรรจุน้ำบริสุทธิ์พิเศษ 50,000 ตัน หลอดโฟโตมัลติมิพลายเออร์ (photomultiplier tube) จำนวน 11,146 หลอดบางส่วนถูกนำไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (มิไรกัง) ในโตเกียว ภายในสถานที่เดียวกันยังเป็นที่ตั้งของโครงการต้นแบบ CLIO และเครื่องตรวจจับคลื่นความโน้มถ่วง KAGRA อีกด้วย
นอกจากนี้ยังมีโซลาร์อาร์ก (Solar Ark) ซึ่งเป็นโครงการพลังงานแสงอาทิตย์ที่ตั้งอยู่ในเมืองอัมปาจิ จังหวัดกิฟุ
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด.
สัญลักษณ์ของจังหวัดกิฟุ มาจากตัวอักษรแรก "กิ"  ในชื่อภาษาญี่ปุ่นของจังหวัด โดยเขียนในรูปแบบตัวอักษรประดิษฐ์ และล้อมรอบด้วยวงกลมซึ่งสื่อถึงความสงบสุขและความสามัคคีของประชาชนในจังหวัด สัญลักษณ์นี้ได้รับการคัดเลือกผ่านการประกวดใน ค.ศ. 1932
ส่วนโลโก้ประจำจังหวัด เริ่มจากจุดแดงตรงกลาง แผ่ขยายออกไปสู่เส้นคู่ด้านนอก และสุดท้ายสู่พื้นสีเหลือง สื่อถึงการพัฒนาและความก้าวหน้าของจังหวัด โดยได้รับการเลือกใช้เป็นทางการใน ค.ศ. 1991
จังหวัดกิฟุยังมีพืชและสัตว์ประจำจังหวัดอย่างละสองชนิด ได้แก่ ดอกเร็งเกะ และต้นอิจิอิ (ยิวญี่ปุ่น), นกไรโจหรือนกสายฟ้า และปลาอายุ ดอกเร็งเกะได้รับเลือกใน ค.ศ. 1954 เนื่องจากจังหวัดกิฟุเป็นแหล่งที่พบเห็นดอกเร็งเกะบานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิเป็นจำนวนมาก ส่วนต้นอิจิอิได้รับเลือกใน ค.ศ. 1966 เนื่องจากเป็นไม้ที่ใช้ทำคทาประดับสำหรับจักรพรรดิ โดยไม้จำนวนมากมาจากแถบฮิดะ นกไรโจได้รับเลือกใน ค.ศ. 1961 เนื่องจากเป็นนกที่อาศัยอยู่บนเทือกเขาแอลป์ญี่ปุ่น และได้รับการคุ้มครองในระดับประเทศ ปลาอายุได้รับเลือกใน ค.ศ. 1989 เพราะพบได้ในแม่น้ำหลายสายของจังหวัดกิฟุ และมีชื่อเสียงในด้านรสชาติที่หอมหวาน
การศึกษา.
จังหวัดกิฟุมีสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่งทั้งของรัฐและเอกชน ประกอบด้วย
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การขนส่ง.
รถไฟ.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ถนน.
ทางด่วนและถนนเก็บค่าผ่านทาง.
จังหวัดกิฟุมีเครือข่ายทางด่วนที่เชื่อมโยงกับภูมิภาคอื่น ๆ และถนนเก็บค่าผ่านทางหลายสาย ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ทางหลวงแผ่นดิน.
ทางหลวงแผ่นดินที่ผ่านจังหวัดกิฟุประกอบด้วย
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>