pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มณฑลหูหนาน

หูหนาน  เป็นมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในภาคกลาง-ใต้ของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของลุ่มน้ำแม่น้ำแยงซี มีอาณาเขตติดต่อกับมณฑลหูเป่ย์ทางทิศเหนือ มณฑลเจียงซีทางทิศตะวันออก มณฑลกวางตุ้งและเขตปกครองตนเองกวางซีทางทิศใต้ มณฑลกุ้ยโจวทางทิศตะวันตก และฉงชิ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือ ฉางชา ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำเซียง ประชากรในมณฑลของปี ค.ศ. 2014 มีจำนวนกว่า 67 ล้านคน และมีพื้นที่ประมาณ 210,000 ตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นมณฑลที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 7 และมีพื้นที่มากเป็นอันดับ 10 ของประเทศจีน ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของมณฑลในปี ค.ศ. 2018 มีมูลค่ามากกว่า 500 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นหนึ่งในหน่วยการปกครองที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุด 30 อันดับแรกของโลก 
คำว่า "หูหนาน" เมื่อแปลตรงตัวหมายถึง "ทิศใต้ของทะเลสาบ" ซึ่งก็คือทะเลสาบต้งถิง ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑล ชื่อย่อของมณฑลคือ "เซียง" (Xiāng) ตั้งตามชื่อของแม่น้ำเซียง ซึ่งไหลจากทิศใต้ไปยังทิศเหนือผ่านมณฑลหูหนาน นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางไหลน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล
พื้นที่ของมณฑลหูหนานเริ่มอยู่ภายใต้การปกครองของจีนเมื่อประมาณ 350 ปีก่อนคริสตกาล โดยตอนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่ มณฑลหูหนานเป็นบ้านเกิดของนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีน เหมา เจ๋อตง ผู้ซึ่งเป็นบิดาผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มณฑลหูหนานในปัจจุบันเป็นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อยบางกลุ่ม เช่น ถู่เจีย และม้ง ส่วนชาติพันธุ์ส่วนใหญ่คือ ชาวฮั่น ภาษาที่ใช้พูดกันในมณฑล เช่น ภาษาเซียง ภาษาจีนกั้น และภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้
มณฑลหูหนานตั้งอยู่ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซี สถานที่ที่น่าสนใจในมณฑล เช่น อู่หลิงยฺเหวียน ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1992 เมืองหลวงของมณฑล ฉางชา ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมณฑล ซึ่งปัจจุบันเป็นศูนย์กลางที่สำคัญทั้งด้านการค้า การผลิต และการขนส่ง
ภูมิศาสตร์.
มณฑลหูหนานตั้งอยู่บนลองจิจูด 108 องศา 47 ลิปดาถึง 114 องศา 45 ลิปดา ตะวันออก และละติจูด 24 องศา 39 ลิปดาถึง 30 องศา 28 ลิปดาเหนือ ทางตอนใต้ของทะเลสาบต้งถิง (洞庭湖) ทะเลสาบใหญ่ทางตอนกลางของแม่น้ำแยงซี มีเนื้อที่ 211,800 ตารางกิโลเมตร
มณฑลหูหนานมีพื้นที่ติดต่อดังนี้ 
มณฑลหูหนานมีเทือกเขาโอบล้อมถึง 3 ด้าน ด้านตะวันออกมีเทือกเขามู่ฟู่และเทือกเขาหลัวเซียว ด้านใต้มีแนวเขาอู๋หลิ่งซัน ด้านตะวันตกมีเทือกเขาอู่หลิงและเทือกเขาเสี่ยว์เฟิง ยอดเขาทางตะวันตกของมณฑลส่วนใหญ่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร 
มณฑลหูหนานมีสภาพอากาศแบบมรสุมเขตร้อนภาคพื้นทวีปเอเซียกลาง ได้รับอิทธิพลของลมตะวันออก อุณหภูมิเฉลี่ย/ปี 16–18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,200–1,700 มิลลิเมตร/ปี 
สภาพอากาศมี 3 ลักษณะเด่น คือ สภาพอากาศแบบสมดุล มีแสงแดด และแหล่งน้ำเพียงพอ อากาศอบอุ่น
ประชากร.
มีประชากร 67,370,000 คน ความหนาแน่น 320 คน/ตารางกิโลเมตร
จีดีพี 3.64 ล้านล้านเหรินหมินปี้ (57,540 เหรินหมินปี้/หัว) 
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
เทศมณฑลหนานโถว

เทศมณฑลหนานโถว (ฮกเกี้ยน (เป่อ่วยจี): "Lâm-tâu-koān"; ฮากกา (พักฟ้าซื้อ): "Nàm-thèu-yen") เป็นเทศมณฑลที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศไต้หวัน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ อีกทั้งยังเป็นเทศมณฑลเดียวของไต้หวันที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ชื่อของเทศมณฑลมาจากคำว่า "Ramtau" ซึ่งเป็นคำภาษาหงหย่า (Hoanya) ภาษาของชนพื้นเมืองหนึ่งบนเกาะไต้หวัน
เทศมณฑลหนานโถวมีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาจึงทำให้เป็นจุดหมายปลายทางหนึ่งของนักท่องเที่ยว พื้นที่ที่มีชื่อเสียง เช่น ทะเลสาบสุริยันจันทรา เหอฮวานชาน และซีโถว เมืองสำคัญในหนานโถว ได้แก่ นครหนานโถว ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล และเมืองผูหลี่ ชาต้งติ่งของหนานโถวเป็นหนึ่งในชาอูหลงที่มีชื่อเสียงและมีคุณภาพสูงที่ปลูกในไต้หวัน
การเมืองการปกครอง.
เทศมณฑลหนานโถวประกอบด้วย 1 นคร, 4 เมือง, 6 ตำบล, และ 2 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา และแบ่งย่อยเป็น 128 หมู่บ้าน และ 133 ละแวก นครหนานโถวเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลหนานโถวและสภาเทศมณฑลหนานโถว ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการประจำเทศมณฑลหนานโถว คือ หลิน หมิงเจิน สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง
การแบ่งเขตการปกครอง.
ช่องตารางของชื่อภาษาฮากกาและกลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซาที่มีสีพื้นหลัง บ่งบอกว่ามีสถานะเป็นภาษาที่ชอบด้วยกฎหมายของหน่วยการปกครองนั้น ๆ
การเมือง.
เทศมณฑลหนานโถวในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐจีนปี 2016 พรรคก๊กมินตั๋งชนะ 2 ที่นั่งจากทั้งหมด 2 ที่นั่ง
การขนส่ง.
ทางราง.
เทศมณฑลหนานโถวมีรถไฟให้บริการ คือ ทางรถไฟสายจี๋จี๋ ของการรถไฟไต้หวัน ซึ่งประกอบด้วย สถานีเชอเฉิง จี๋จี๋ หลงเฉวียน ฉุยหลี่ และสถานีจั๋วฉุ่ย
เผิงหู

หมู่เกาะเผิงหู  หรือ เปสกาโดเรส  เป็นหมู่เกาะที่ประกอบด้วยเกาะและเกาะขนาดเล็กจำนวน 90 เกาะในช่องแคบไต้หวัน อยู่ในการปกครองของ #เปลี่ยนทาง สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ครอบคลุมพื้นที่ เป็นเทศมณฑลที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของไต้หวัน รองจากเทศมณฑลเหลียนเจียง (หมู่เกาะหมาจู่) เมืองหลวงของเทศมณฑล คือ หม่ากง ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเทศมณฑล ตั้งอยู่บนเกาะที่ใหญ่ที่สุดที่มีชื่อเดียวกันซึ่งก็คือ เกาะหม่ากง
การเมืองการปกครอง.
เทศมณฑลเผิงหูบริหารโดย รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเผิงหู นำโดยผู้ว่าการเทศมณฑลชื่อ ไหล เฟิงเหว่ย์ สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง และมีสำนักงานอยู่ที่ศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหู
เขตการปกครอง.
เทศมณฑลเผิงหูแบ่งออกเป็น 1 นคร และ 5 ตำบล และแบ่งย่อยออกเป็น 97 หมู่บ้าน เทศมณฑลเผิงหูไม่มีเขตการปกครองประเภทเมือง ("เจิ้น") เช่นเดียวกับเทศมณฑลเหลียนเจียง เมืองหลวงของเทศมณฑลตั้งอยู่ที่ นครหม่ากง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหูและสภาเทศมณฑลเผิงหู
เกาะที่เป็นที่ตั้งหลักของนครหม่ากงกับตำบลหูซี, ตำบลไป๋ชา และตำบลซียฺหวี่ เป็นสามเกาะที่มีประชากรมากที่สุดและมีสะพานเชื่อมต่อกัน ได้แก่ สะพานที่เชื่อมหูซีกับไป๋ชาจำนวน 2 สะพาน และอีกหนึ่งสะพานคือ สะพานเผิงหู ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างไป๋ชากับซียฺหวี่ เป็นสะพานที่ยาวที่สุดในไต้หวัน
การเมือง.
เทศมณฑลเผิงหูมีผู้แทนฝ่ายนิติบัญญัติได้ 1 คน ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐจีนปี 2016 พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าชนะที่นั่งนี้ด้วยคะแนนเสียง 55.4%
เทศมณฑลเจียอี้

เทศมณฑลเจียอี้  เป็นเทศมณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศไต้หวัน มีอาณาเขตล้อมรอบนครเจียอี้ และไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล มีเมืองหลวงคือ ไท่เป่า เทศมณฑลเจียอี้เป็นเทศมณฑลที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของไต้หวัน
ประวัติศาสตร์.
จักรวรรดิญี่ปุ่น.
ตั้งแต่ปี 1920 ในระหว่างที่ญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน พื้นที่ที่เป็นเทศมณฑลเจียอี้ นครเจียอี้ นครไถหนาน และเทศมณฑลยฺหวินหลินในปัจจุบัน ในสมัยนั้นอยู่ภายใต้อาณาเขตของจังหวัดไทนัง
สาธารณรัฐจีน.
ภายหลังที่ญี่ปุ่นส่งมอบไต้หวันให้กับสาธารณรัฐจีนเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1945 พื้นที่ของเทศมณฑลเจียอี้ในปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของเทศมณฑลไถหนาน ในเดือนตุลาคม 1950 เทศมณฑลเจียอี้ ได้ก่อตั้งขึ้นในฐานะเป็นเทศมณฑลหนึ่งของมณฑลไต้หวัน โดยกำหนดให้นครเจียอี้เป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล
ในเดือนกรกฎาคม 1982 นครเจียอี้ได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครภายใต้มณฑล แยกตัวออกมาจากเทศมณฑลเจียอี้ ซึ่งก่อนหน้านี้ในเดือนธันวาคม 1981 รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้ได้ย้ายที่ตั้งไปอยู่ที่ฟาร์มตงชื่อเหลียว (東勢寮農場) ในตำบลไท่เป่า
ในเดือนมีนาคม 1989 ตำบลอู๋เฟิ่ง (吳鳳鄉) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลอาหลี่ชาน ในเดือนกรกฎาคม 1991 ตำบลไท่เป่าได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครไท่เป่า ในเดือนพฤศจิกายน 1991 รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้ได้ย้ายที่ตั้งจากฟาร์มตงชื่อเหลียวไปยังหมู่บ้านใหม่ Hsiangho ในนครไท่เป่า และตำบลผูจื่อก็ได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครผูจื่อในเดือนกันยายน 1992
ภูมิศาสตร์.
เทศมณฑลเจียอี้ทิศตะวันออกติดกับภูเขายฺหวีชาน ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบไต้หวัน ทิศใต้ติดกับนครไถหนาน และทิศเหนือติดกับเทศมณฑลยฺหวินหลิน ครอบคลุมพื้นที่กว่า คิดเป็นประมาณร้อยละ 5.35 ของพื้นที่ประเทศไต้หวัน เทศมณฑลเจียอี้ตั้งอยู่บนเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์
เขตการปกครอง.
เทศมณฑลเจียอี้แบ่งออกเป็น 2 นคร, 2 เมือง, 13 ตำบล และ 1 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา
นครไท่เป่าเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลเจียอี้ และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้ ส่วนสภาเทศมณฑลเจียอี้ตั้งอยู่ในนครผูจื่อ มีเวิง จางเหลียง สังกัดพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเทศมณฑลเจียอี้
ปาเลตาเดมังโก

ปาเลตาเดมังโก  เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของเม็กซิโกและลาตินอเมริกา ทำจากมะม่วงสุก คลุกด้วยน้ำมะนาว เกลือ และพริกป่น เสียบไม้ให้ถือรับประทาน (ปาเลตา แปลว่า แท่ง)
พระศรีรัตนเจดีย์

พระศรีรัตนเจดีย์ เป็นเจดีย์ของวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง ตั้งอยู่บนฐานไพทีทางทิศตะวันตก
ประวัติ.
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระศรีรัตนเจดีย์ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2398 โดยจำลองแบบมาจากเจดีย์ 3 องค์ของวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในพระราชวังโบราณ สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยมีพระราชประสงค์เพื่อใช้เป็นเจดีย์ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ทรงนำมาจากลังกา แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตก่อนที่พระศรีรัตนเจดีย์จะสร้างเสร็จ โดยเมื่อแรกสร้างเจดีย์นั้นมิได้มีการประดับกระเบื้องโมเสก
ต่อมา ในการเตรียมงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 100 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช ทรงควบคุมงานเสริมพอก แก้รูปทรงเจดีย์ ประดับกระเบื้องโมเสกสีทองภายนอก เขียนผนังภายใน ทำบานประตู และปูพื้นหินอ่อนภายใน และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ทำการประดับกระเบื้องโมเสกสีทองภายนอกทั้งหมดขององค์เจดีย์
ในการเตรียมงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ภายนอกองค์เจดีย์ ซ่อมพื้นผนังที่ปูกระเบื้อง เปลี่ยนกระเบื้องที่ชำรุดซ่อมช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์พระเจดีย์เล็กบนซุ้มประตู 
ปัจจุบันได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์พระศรีรัตนเจดีย์อีกครั้งหนึ่ง โดยเปลี่ยนกระเบื้องทองที่ประดับภายนอกบางส่วน และบูรณะส่วนที่ชำรุดเสียหาย แต่ยังคงลักษณะของศิลปะเดิมไว้
ลักษณะสถาปัตยกรรม.
องค์เจดีย์เป็นทรงกลมแบบลังกา (ระฆังคว่ำ) มีความสูงประมาณ 40 เมตร เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนประดับกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งองค์ ภายในกลวงเป็นที่ประดิษฐานพระเจดีย์องค์เล็กบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
องค์เจดีย์ประกอบด้วยฐานเขียง มีมาลัยเถา 3 ชั้น สลับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงาย รองรับระฆัง เหนือขึ้นไปเป็นบัลลังก์สี่เหลี่ยมมีเสาหานรองรับปล้องไฉนซึ่งทำเป็นบัวลูกแก้วจากใหญ่ขึ้นไปหาเล็กซ้อนกันจำนวน 20 ชั้น จากนั้นเป็นปลีและยอดเม็ดน้ำค้าง
พระศรีรัตนเจดีย์มีซุ้มประตูทางเข้า 4 ทิศ ภายนอกปิดด้วยกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งหมด ภายในบุด้วยหินอ่อน ลักษณะของทางเข้าเป็นรูปโค้งแหลม เหนือซุ้มเป็นลายปูนปั้นรูปช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง ตอนบนของซุ้มตั้งพระเจดีย์องค์เล็กลักษณะเดียวกับพระศรีรัตนเจดีย์บนฐานสี่เหลี่ยม มีมุข 4 ด้านทำเป็นหน้าบันประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง บานประตูเป็นประตูหูช้างทำด้วยไม้ปิดทองประดับกระจกลงยา เป็นลายช่อดอกไม้สีเขียวแก่แดงเข้มและเงิน เหนือประตูเป็นช่องลมระบายอากาศกรุลวดตาข่าย กรอบประตูตอนบนจำหลักเป็นรูปพญานาค 2 ตัวหางชนกันตรงกลางห้อยเศียรลงด้านข้าง 
ภายในองค์เจดีย์เป็นห้องโถงกลม ผนังโบกปูนทาสีขาวสอบไปตามความสูงของพระเจดีย์ ตรงกลางห้อยฉัตรสีขาวตรงกับพระเจดีย์ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ผนังตอนล่างประดับหินอ่อนสีเทา สูงจากพื้นประมาณ 60 เซนติเมตร พื้นปูหินอ่อนสีเทารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสลายทแยงมุม 
ตรงกลางห้องประดิษฐานพระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ตั้งอยู่บนฐานก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ฐานล่างเป็นรูปแปดเหลี่ยม มีมุข 4 มุข ฐานบนเป็นฐานบัวหงาย องค์เจดีย์มีลักษณะเหมือนกับพระศรีรัตนเจดีย์ทุกประการ ยกเว้นแต่เป็นเจดีย์ลงรักสีดำทั้งองค์
พระมณฑป (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)

พระมณฑป ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีตรงกลางระหว่างปราสาทพระเทพบิดรและพระศรีรัตนเจดีย์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ตรงตำแหน่งที่ตั้งของหอพระมณเฑียรธรรมองค์เดิมที่ถูกเพลิงไหม้เพื่อประดิษฐานพระไตรปิฎกใบลานฉบับทองใหญ่ โดยสร้างขึ้นตามคติเขาพระสุเมรุ ส่วนยอดมณฑป 7 ชั้นซ้อน
บันไดทั้ง 4 ด้าน ตกแต่งด้วยพลสิงห์รูปนาคจำแลง คือ นาคที่มีหน้าเป็นมนุษย์สวมมงกุฎ ตัวนาคปั้นปูนปิดทองประดับกระจก หัวนาคทั้ง 5 หัวและหางนาคเป็นโลหะหล่อลงรักปิดทอง ปลายพลสิงห์ บันไดก่อเป็นฐานบัวประดับหินอ่อนตั้งประติมากรรมรูปยักษ์ถือกระบอง หน้ากระดานฐานปัทม์ตอนล่างประดับด้วยหิน ต่อจากนั้นเป็นกระจังและกระหนกเท้าสิงห์ประดับด้วยกระจกสี หลังกระจังเป็นครุฑพนมและอสูรทรงเครื่องนั่งพนมมือสลับกัน เหนือขึ้นไปมีเทพนมทรงเครื่องหล่อด้วยทองแดงปิดทอง ซึ่งสร้างตามคติความเชื่อเรื่องเขาพระสุเมรุเช่นเดียวกัน
ซุ้มพระทวารเป็นซุ้มยอดทรงมณฑปปิดทองประดับกระจก บานแผละเขียนลายกำมะลอมีพื้นสีม่วงลายทองเป็นรูปเซี่ยวกางถือหอกและตรียืนเหยียบหลังสิงโต บานพระทวารด้านนอกเป็นบานประดับมุก มีแม่ลายเป็นกระหนกก้านขดนกคาบ ตรงกลางเป็นราชสีห์ บานพระทวารนี้มีภาพจับเป็นลายประดับมุกที่สำคัญอยู่ในกรอบวงกลม 8 ดวง ด้วยกันทั้ง 2 บาน ผนังด้านในเป็นลายรดน้ำปิดทองทรงข้าวบิณฑ์ บนพื้นสีชาด พื้นพระมณฑปปูด้วยเสื่อเงินสานเต็มทั้งห้องถึงฐานตู้ที่ประดิษฐานพระไตรปิฎก ตรงกลางห้องประดิษฐานตู้พระไตรปิฎกประดับมุกทรงมณฑปใหญ่ บรรจุพระไตรปิฎก 84,000 พระธรรมขันธ์
บริเวณฐานพระมณฑปทั้ง 4 มุม ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลามุมละ 1 องค์ พระพุทธรูปประทับนั่งสมาธิพระหัตถ์ทำมุทราต่าง ๆ กัน มีพุทธลักษณะตามคติมหายาน มีประภามณฑลรูปเสมาขอบ สลักลายบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย พระพุทธรูปศิลาเหล่านี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงได้มาจากชวา เมื่อครั้งเสด็จประพาสประเทศอินโดนีเซีย ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2439
ยอดเขาคังเช็นเจองา

คังเช็นเจองา (ทิเบต: གངས་ཆེན་མཛོད་ལྔ་, ไวลี: "gangs chen mdzod lnga", พินอินทิเบต: "kang qên zö nga", Kangchenjunga) หรือ กัญจนชังฆา  เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสามของโลก รองจากยอดเขาเอเวอเรสต์ และยอดเขาเคทู ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยบริเวณพรมแดนประเทศอินเดียกับเนปาล มีความสูงกว่า 8,586 เมตร หรือ 28,169 ฟุต
ร็อกแอนด์โรล

ร็อกแอนด์โรล  คือแนวเพลงประเภทหนึ่งที่ได้พัฒนาในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปลายยุค 40s จนมาได้รับความนิยมในต้นยุค 50s และได้แพร่ขยายความนิยมไปทั่วโลก ซึ่งในปัจจุบันเราจะเรียกกันสั้นๆว่า "ร็อก" ส่วนเรื่องจังหวะจะเป็นจังหวะ บูกี้ วูกี้ บลูส์ โดยจะทำให้เด่นโดยจังหวะแบ็ค บีท (Back Beat) ซึ่งต่อมาจะใช้กลองสแนร์
ดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงแรกจะเล่นโดยกีตาร์ไฟฟ้า หนึ่งหรือสองตัว (1 ลีด ,1 ริทึม),กีตาร์เบส (หรือดับเบิ้ลเบส),ชุดกลอง ส่วนคีย์บอร์ดจะเป็นส่วนเสริม
ร็อกแอนด์โรลในช่วงต้นยุค 50s มักจะใช้แซกโซโฟนนำดนตรี ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นกีตาร์ช่วงกลางยุค 50s เปียโนก็ถูกใช้เป็นส่วนสำคัญในดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงกลางยุค 40s 
ความได้รับความนิยมในดนตรีร็อกแอนด์โรลเป็นอย่างมากได้แพร่กระจายสู่สังคม นอกจากทางด้านดนตรีแล้ว ยังมีผลต่อแฟชั่น ไลฟ์สไตล์ ภาษา ศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่างมากคือ เอลวิส เพรสลีย์ ที่สร้างภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในรูปแบบของร็อกแอนด์โรล
ในปี ค.ศ. 1951 อลัน ฟรีด (Alan Freed) ดีเจจากโอไฮโอ ได้ถูกยกเครดิตให้เป็นผู้คิดคำว่า ร็อกแอนด์โรลล์เป็นคนแรก
ร็อกแอนด์โรล ได้ผสมผสาน เอาดนตรีของคนผิวขาวกับผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นดนตรีแนวใหม่ที่มีจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งเสียงกีตาร์ที่ดัง กลองที่รัวและเร็ว วัฒนธรรมดนตรีแบบร็อกแอนด์โรล ได้มีผลต่อวัยรุ่นในยุคนั้น ทั้งภาษาและการพูดจา ที่โจ่งแจ้ง แสดงอารมณ์อย่างชัดเจน การแต่งกายและทรงผมแปลก ๆ การเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ฯลฯ ที่ถือว่าเป็น การแสดง ถึงตัวตน (Identity) ของตนเองออกมา ภาษากายต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นแนวทางที่ขัดแย้งกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ในสมัยนั้น เห็นว่าดีงาม และถูกต้องทั้งสิ้น ในยุคนั้น ร็อกแอนด์โรลจึงถูกประฌามว่าเป็น ดนตรีของปีศาจ (Devil's Music) เนื่องจากความใหม่และแหวกแนวอย่างมาก 
ในช่วงทศวรรษที่ 50 เพราะขณะที่ศิลปินร็อกแอนด์โรลระดับที่เป็นตำนาน ทยอยกันสร้างชื่อ และผลงานของตนเองไว้ที่อเมริกา ไม่ว่าจะเป็น บิล ฮาลีย์ (Bill Haley) ที่มีเพลงฮิตที่รู้จักกันทั่วโลกคือ Rock around the clock (1954), ชัค เบอร์รี (Chuck Berry) ผลงานที่โด่งดัง คือเพลง Meybelline (1955), ลิตเติล ริชาร์ด (Little Richard) เพลง Long tall Sally หรือ Rip it up (1956) ที่มียอดขายเกินหลักล้าน, เจอร์รี ลี ลีวิส (Jerry Lee Lewis) กับเพลงที่ได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ Whole latta shakin' goin' on (1957), และเพลงที่ติดอันดับสองรองเพลงของเอลวิส Great Ball of Fire! (1957), Crazy Arms (1957), เอลวิส เพรสลีย์ที่มีเพลงฮิตติดอันดับนับไม่ถ้วนตั้งแต่ 1956 ถึง 1958 เช่น Love me tender (1956) Loving you (1957) Jailhouse rock (1957) King carole (1958) Big hunk o'love (1959), หรือ บัดดี ฮอลลี (Buddy Holly) ผลงานที่ฮิตที่สุด Peggy Sue (1957) Rave On (1957) Oh Boy! (1958)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ของไทย

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ เป็นตำแหน่งหัวหน้าส่วนราชการของ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ โดยตำแหน่งนี้มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 พร้อมการการจัดตั้งกระทรวงตาม พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ใน คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54
ประวัติ.
สืบเนื่องจาก พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ทำให้มีการจัดตั้ง กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในปี พ.ศ. 2545 โดยมีหน้าที่หลักในการพัฒนาสังคม การสร้างความเป็นธรรมและความเสมอภาคในสังคม การส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพและความมั่นคงในชีวิต สถาบันครอบครัวและชุมชน
จึงได้มีการปรับโครงสร้างของส่วนราชการตามไปด้วย จึงต้องมีการแต่งตั้งรัฐมนตรีว่าการขึ้น เพื่อบริหารและสั่งการกระทรวง ให้การดำเนินงานของกระทรวง เป็นไปอย่างมีเสถียรภาพ โดยได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้ง อนุรักษ์ จุรีมาศ ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการเป็นคนแรกของกระทรวง เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ 16 คน ได้แก่
กลองเต่งถิ้ง

เต่งทิ่ง หรือ กลองเต่งถิ้ง เป็นกลองพื้นเมืองภาคเหนือเรียกชื่อตามเสียงกลองที่ใช้บรรเลงคู่กับกลองป่งโป๊งด้วยแบบแผนหน้าทับเฉพาะตัวในวงพาทย์ฆ้องหรือวงปี่พาทย์ของล้านนา ซึ่งประกอบด้วย ระนาดเอก ระนาดทุ้ม ระนาดเหล็ก ฆ้องวง ปี่แนน้อย ปี่แนหลวง ฉิ่ง ฉาบ เป็นต้น
กลองเต่งทิ่งมีลักษณะเหมือนตะโพนมอญที่ใช้ในวงปี่พาทย์ภาคกลาง หุ่นกลองคล้ายตะโพนภาคกลางตรงกลางป่อง (ยาวประมาณ 70 ซม.) นิยมทำด้วยไม้สักหรือไม้ขนุนคว้านเนื้อไม้ข้างในออกเป็นกล่องเสียง
การคว้านเนื้อไม้ออกให้เป็นโพรงในหุ่นกลางนั้นแต่ก่อนใช้เหล็กเผาไฟแดงคว้านให้เนื้อไม้ไหม้ไฟแล้วขูดออกที่ละน้อยจนกลวง ปัจจุบันใช้เครื่องจักรช่วยคว้าน ใช้หนังวัวขึงปิดทั้งสองหน้ารั้งให้หน้าตึงด้วยเส้นหวาย หนัง หรือ เชือกไนล่อน ตามแต่ความสะดวกและนิยม ดึงเร่งเสียงให้ได้ตามความต้องการโดยรอบ (หน้าใหญ่ วัดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 42 ซม. หน้าเล็ก ประมาณ 35 ซม.) จากนั้นจึงนำหุ่นกลองมาวางแล้วผูกติดกับเท้ากลองซึ่งทำจากไม้เนื้อแข็ง เพื่อให้เกิดความสะดวกในการบรรเลงด้วยฝ่ามือทั้งซ้าย ขวาได้ทั้งสองหน้า
บริเวณหน้ากลอง จะทำการถ่วงหน้าเพื่อให้เกิดเสียงก้องกังวานไพเราะด้วยวัสดุที่เรียกว่า "จ่ากลอง"ซึ่งทำมาจากข้าวเหนียวนึ่งบดผสมกับขี้เถ้า ในอัตราส่วนที่เฉพาะของแต่ละบุคคล หรืออาจจะใช้กล้วยตากบด ติดแทนก็ได้
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของไทย

รายนามรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ตั้งแต่การก่อตั้ง "กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน" จนถึงก่อนการยุบรวม "กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม" เป็น กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน.
รัฐมนตรีช่วย
กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม.
รัฐมนตรีช่วย
ปี่จุม

ปี่จุม เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่าของภาคเหนือ (ล้านนา) คำว่า "จุม" เป็นภาษาล้านนาหมายถึงการชุมนุม หรือการประชุมกัน ดังนั้น ปี่จุม จึงหมายถึง การนำปี่หลาย ๆ เล่มนำมาเป่ารวมกัน ทำด้วยไม้รวก ลำเดียว นำมาตัดให้มีขนาดสั้น ยาว เรียงจากขนาดเล็ก (ปลายไม้) ไปหาใหญ่ (โคนของลำไม้) มีต่าง ๆ กัน ตามระดับเสียง เรียงจากขนาดเล็ก ซึ่งมีระดับสูง ไปหาขนาดใหญ่ที่มีเสียงต่ำ ดังนี้
ปี่จุมนิยมใช้บรรเลงประกอบการขับซอพื้นเมืองของล้านนา นิยมกันมากในจังหวัด เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน ลำปาง โดยเพลงหรือทำนองซอที่ใช้ปี่ชุมบรรเลง ได้แก่ ทำนองตั้งเชียงใหม่ จ้อยเชียงแสน จะปุ ละม้าย เงี้ยว พม่า อื่อ ล่องน่านก๋าย พระลอเดินดง
ส่วนประกอบ.
ไม้ที่ใช้มาทำปี่จุมมักจะเป็นไม่ไผ่รวกชนิดหนึ่ง มีสีออกแดง ปี่ 1 จุมจะใช้ไม้ไผ่รวกลำเดียวกันทำโดยตัดไม้ตามขนาดที่ต้องการ นำมาตากแดดจนแห้งดีแล้ว นำไปทะลวงข้อโดยใช้เหล็กแหลมเผาไฟ ทางปลายที่เรียวเล็กจะใช้เป็นหัวเล่ม ซึ่งจะปาดเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า เอาไว้ใส่ลิ้นปี่ แล้จะเจาะรูไล่ลงมา 7 รู ซึ่งระยะห่างของรูแต่ละช่วงจะไม่เท่ากันเหมือนขลุ่ย รูที่เจาะนั้นก็จะไม่เจาะเหมือนขลุ่ยกล่าวคือจะเจาะทะลุย้อนขึ้นไปทางหัวปี่ที่ใส่ลิ้น ไม่เจาะทะลุตรง ๆ เวลาเป่าจะใช้ปากอมลิ้นเข้าไปแล้ว ใช้แก้มทำกล่องลมเพื่ออัดลมเข้าลิ้นให้เกิดเสียง อย่าง "มุราลี" ของพระกฤษณะ
ลิ้นปี่ถือว่าเป็นหัวใจที่สำคัญที่สุดของปี่จุม จะใช้ทองแดง หรือสำริด ตีให้เป็นแผ่นบาง ๆ ปัจจุบันใช้เหรียญ 25 สตางค์ เหรียญ 50 สตางค์ นำมาทุบหรือรีดให้แบบ แล้วทำการเซาะให้เป็นแนวร่องทะลุ ให้เป็นรูปตัว V ซึ่งเสียงของปี่จะดีหรือไม่ จะเป่าง่ายเป่ายากขึ้นอยู่กับลิ้นปี่นั้นเอง เพราะฉะนั้นจึงมีเพียงจั้งปี่รุ่นเก่า ๆ เท่านั้นที่ทำปี่ได้เสียงดี และหาผู้สืบต่อได้ยากเพราะต้องใช้เวลา และสมาธิสูงในการทำวงปี่สมัยก่อนนั้น จะประกอบด้วย ปี่จุม 4 เพียงเท่านั้น ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ โดยลดปี่ลงเพียง 3 เล่ม คือ ปี่แม่ ปี่กลาง ปี่ก้อย และได้นำซึง เข้ามาแทน เพื่อใช้เป็นเสียงทุ้ม จนถึงปัจจุบันนี้ วงปี่เหลือเพียง ปี่กลาง ปี่ก้อย ปี่เล็ก และ ซึง โดยได้ตัดปี่แม่ออกเนื่องจากปี่แม่มีลีลาเม็ดพรายน้อย ประกอบกับมีความยาวมาก เด็ก ๆ รุ่นใหม่ที่จะหัด นิ้วมือจะสัมผัสรูปี่ไม่ถึง ปี่แม่จึงค่อย ๆ เลือนหายไปจากวงซอ สำหรับ "ปี่ก้อย" นั้นได้ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของวงซอเพราะถือว่า เป็นผู้นำเปรียบเสมือนระนาดเอกของภาคกลาง จั้งซอและจั้งปี่เล่มอื่น ๆ จะฟังเสียงจากปี่ก้อย เพราะปี่ก้อยจะมีลีลาเม็ดพรายที่มากที่สุด ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับจั้งปี่ที่ทำการเป่าด้วย จั้งซอจะเปลี่ยนทำนองซอเป็นทำนองไหนก็ต้องบอกจั้งปี่ก้อยเพียงผู้เดียว เสียงที่ดังระรัวแต่อ่อนหวาน จึงเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของปี่ซอ
กลองตึ่งโนง

กลองตึ่งโนง หรือ กลองแอว เป็นกลองล้านนาทางภาคเหนือ ตัวกลองจะยาว มากขนาด 3-4 เมตรก็มี ใช้ตีเป็นอาณัติสัญญาณประจำวัด และใช้ในกระบวนแห่กระบวนฟ้อนต่าง ๆ ประกอบกับ ตะหลดปด ปี่แน ฉาบใหญ่ และฆ้องหุ่ย ใช้ตีด้วยไม้ เวลาเข้ากระบวนจะมีคนหาม หรือบางแห่งอาจเป็นรถล้อลากนำขวบนไป
กลองแอว เป็นกลองขึงด้วยหนังหน้าเดียว ทำจากไม้เนื้อแข็ง เช่น ประดู่ ไม้ชิงชัน ขึงหน้ากลองด้วยหนังวัวตัวเมียหรือเลียงผา แต่ละถิ่นมีชื่อเรียกต่างกันคือ จังหวัดเชียงใหม่เรียกกลองแอวหรือกลองตึ่งโน่ง จังหวัดลำพูนเรียกกลองเปิ้งหรือกลองเปิ่งโมง จังหวัดลำปางเรียกกลองตาเสิ้งหรือกลองตาเส้ง จังหวัดแพร่และจังหวัดน่านเรียกกลองอึด จังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยาเรียกกลองอึดสิ้ง
กลองแอวมีพัฒนาการมาจากกลองหลวงที่มีใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 2345 – 2427 ในสมัยพระเจ้ากาวิละ กลองแอวแบ่งตามเสียงเป็น 3 ประเภทคือ
หนังที่ขึงหน้ากลองแล้วให้เสียงดีที่สุดคือหนังเลียงผา แต่เมื่อเลียงผาเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง จึงเปลี่ยนมาใช้หนังวัวตัวเมียแทน โดยนิยมใช้หนังวัวที่ตกลูกมาแล้ว 3 ครอกขึ้นไป กลองชนิดนี้ต้องติดจ่ากลองเพื่อเทียบเสียงให้ตรงกับฆ้องอุ้ย จ่ากลองทำมาจากข้าวเหนียวบดแช่น้ำแล้วนำมาตำให้ละเอียดผสมกับขี้เถ้าไม้ลำไย สล่ากลองบางคนใช้ขนมจีนแทนข้าวเหนียว เพราะสะดวกกว่า
ปี่แน

ปี่แน เป็นปี่พื้นเมืองพายัพประเภทใช้ลิ้นในการกำเนิดเสียง มีลักษณะคล้ายปี่ชวา หรือปี่มอญ ประกอบด้วย 3 ส่วนสำคัญที่สามารถแยกออกจากกันได้ คือ เลาปี่ ลิ้นปี่ และส่วนปลายเปิดที่เรียกว่า ลำโพง 
        เลาปี่ ทำด้วยไม้เนื้อแข็ง กลึงกลมเรียว บริเวณเลาปี่ด้านที่ใกล้ปากเป่า กลึงเป็นลูกแก้วควั่นเพื่อความสวยงาม ที่ตัวเลาปี่เจาะรูสำหรับนิ้วเปิด-ปิดให้เกิดสียงต่างๆ ในขณะเป่า 7 รู ลำโพงปี่ ทำด้วยทองเหลืองหรือโลหะผสมหลอม ตีให้ปลายบานออกคล้ายดอกลำโพงเพื่อช่วยการกระจายเสียงให้ดังกังวานขึ้น
        ลิ้นปี่ ของปี่แนนั้นเป็นลิ้นคู่ ทำจากใบตาลซ้อนกัน 4 ชั้น ตัดผูกติดกับท่อโลหะกลึงกลม เรียกว่า กำพวด ทำด้วยโลหะชนิดต่างๆ เช่น ทองเหลือง, เงิน, นาค เป็นต้น ซึ่งจะมีความยาวแตกต่างกันไปตามชนิดและขนาดของปี่แน ถ้าขนาดใหญ่ คือ แนหลวง ขนาดเล็ก คือ แนน้อย
        นอกจากนี้ ปี่แนส่วนใหญ่จะมีแผ่นกระบังลม ซึ่งไม้ แผ่นโลหะ หรือพลาสติก สอดติดไว้กับกำพวดปี่สำหรับกันริมฝีปากผู้เป่าเช่นเดียวกับที่ปี่มอญหรือปี่ชวาใช้
        แนหลวง เป็นปี่ขนาดใหญ่คล้ายปี่มอญ มีเสียงดังกังวาน เลาปี่ยาวประมาณ 48-50 ซ.ม. ช่องปากลำโพงกว้างประมาณ 12-13 ซ.ม. รวมทั้งใบบานที่กางออกไปเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 21-22 ซ.ม. กำพวดยาวประมาณ 10 ซ.ม. ลีลาการบรรเลงไม่ค่อยมีลูกเล่นมากนัก เป่าดำเนินทำนองยาวๆ ลีลาเรียบง่ายเป็นส่วนมาก
        แนน้อย เป็นปี่ขนาดเล็ก เสียงค่อนข้างเล็กแหลม เลาปี่ยาวประมาณ 33-35 ซ.ม. ช่องปากลำโพงกว้างประมาณ 6-7 ซ.ม. ส่วนลำโพงที่บานออกไปเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 12-13 ซ.ม. กำพวดยาวประมาณ 8 ซ.ม. ลีลาดำเนินทำนองค่อนข้างผาดโผน คอยบรรเลงสอดสลับกับแนหลวง
        ตามปกติเลาปี่กับลำโพงที่สอดสวมเข้าไปด้วยกันนั้นหลวมหลุดออกจากกันได้ง่าย จึงต้องมีเชือกเส้นหนึ่งผูกลำโพงท่อนบนโยงมาผูกไว้กับตัวเลาปี่ตอนบนเหนือลูกแก้ว มักเป่าพร้อมกันทั้ง 2 เลา นิยมใช้ร่วมขบวนแห่ วงกลองตึ่งโนง, วงกลองหลวง เป็นต้น
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของไทย

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เป็นตำแหน่งหัวหน้าส่วนราชการของ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยตำแหน่งนี้มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 พร้อมการการจัดตั้งกระทรวงตาม พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ใน คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54
ประวัติ.
สืบเนื่องจาก พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ทำให้มีการจัดตั้ง กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในปี พ.ศ. 2545 โดยมีหน้าที่หลักในการสงวน อนุรักษ์ และฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม รวมไปถึงการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน
จึงได้มีการปรับโครงสร้างของส่วนราชการตามไปด้วย จึงต้องมีการแต่งตั้งรัฐมนตรีว่าการขึ้น เพื่อบริหารและสั่งการกระทรวง ให้การดำเนินงานของกระทรวง เป็นไปอย่างมีเสถียรภาพ โดยได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้ง ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์ ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการเป็นคนแรกของกระทรวง เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545
อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ยังมีชีวิตอยู่ 11 คน ได้แก่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของไทย

รายนามรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน
อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมที่ยังมีชีวิตอยู่ 13 คน ได้แก่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นตำแหน่งหัวหน้าส่วนราชการของ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา โดยตำแหน่งนี้มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 พร้อมการการจัดตั้งกระทรวงตาม พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ใน คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54
ประวัติ.
สืบเนื่องจาก พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ทำให้มีการจัดตั้ง กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในปี พ.ศ. 2545 โดยมีหน้าที่หลักในการส่งเสริม สนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว รวมไปถึงดูแลในด้าน การกีฬา การศึกษาด้านกีฬา และ นันทนาการ
จึงได้มีการปรับโครงสร้างของส่วนราชการตามไปด้วย จึงต้องมีการแต่งตั้งรัฐมนตรีว่าการขึ้น เพื่อบริหารและสั่งการกระทรวง ให้การดำเนินงานของกระทรวง เป็นไปอย่างมีเสถียรภาพ โดยได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้ง สนธยา คุณปลื้ม ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการเป็นคนแรกของกระทรวง เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาที่ยังมีชีวิตอยู่ 10 คน ได้แก่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม

รายชื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (ชื่อเดิม กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร)
อดีตรัฐมนตรีว่าการ.
เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
ปัจจุบัน มีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารที่ยังมีชีวิตอยู่ 9 คน ได้แก่ 
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
ปัจจุบัน มีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมที่ยังมีชีวิตอยู่ 3 คน ได้แก่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานของไทย

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน เป็นตำแหน่งหัวหน้าส่วนราชการของ กระทรวงพลังงาน โดยตำแหน่งนี้มีขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 พร้อมการการจัดตั้งกระทรวงตาม พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ใน คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 54
ประวัติ.
สืบเนื่องจาก พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ทำให้มีการจัดตั้ง กระทรวงพลังงาน ในปี พ.ศ. 2545 โดยมีหน้าที่หลักในการจัดหา พัฒนาและบริหารกิจการพลังงานให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
จึงได้มีการปรับโครงสร้างของส่วนราชการตามไปด้วย จึงต้องมีการแต่งตั้งรัฐมนตรีว่าการขึ้น เพื่อบริหารและสั่งการกระทรวง ให้การดำเนินงานของกระทรวง เป็นไปอย่างมีเสถียรภาพ โดยได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้ง พงศ์เทพ เทพกาญจนา ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการเป็นคนแรกของกระทรวง เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545
อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันมีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานที่ยังมีชีวิตอยู่ 14 คน ได้แก่
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมรดกเป็นตำแหน่งคณะรัฐมนตรีทั่วไปในรัฐบาล โดยทั่วไปรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมจะรับผิดชอบนโยบายวัฒนธรรม ซึ่งมักจะรวมถึงนโยบายศิลปะ (การสนับสนุนศิลปินและองค์กรศิลปะทั้งทางตรงและทางอ้อม) และมาตรการในการปกป้องมรดกของชาติของประเทศและการแสดงออกทางวัฒนธรรมของประเทศหรือภูมิภาคย่อย ความรับผิดชอบนี้มักจะปรากฏในกระทรวงที่เกี่ยวข้อง (เรียกอีกอย่างว่า "แผนก") ซึ่งควบคุมสิ่งต่อไปนี้:
ในบางประเทศหรือเขตอำนาจศาลย่อย (เช่น จังหวัด ภูมิภาค) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกระทรวงวัฒนธรรมอาจรับผิดชอบด้านกีฬา ปัญหาเยาวชน หรือการท่องเที่ยว (เช่น ในตุรกี) ในบางกรณี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมยังรับผิดชอบด้านการต่างประเทศ (เช่น ในสกอตแลนด์) การศึกษา (เช่น ฮังการี ไอซ์แลนด์ อินโดนีเซีย) นโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (เช่น ญี่ปุ่น) การสื่อสาร/สื่อ (สิงคโปร์ สหราชอาณาจักร) หรือพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับมรดกของชาติ (เช่น ไอร์แลนด์)
แฟรงก์ เกห์รี

แฟรงก์ โอเวน เกห์รี  (ชื่อแต่กำเนิดคือ Ephraim Owen Goldberg; เกิด:28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 -) เป็นสถาปนิกสัญชาติแคนาดา-อเมริกัน ปัจจุบันอาศัยในนครลอสแอนเจลิส 
จากผลงานออกแบบมากมายและแตกต่างจากยุคก่อนหน้านี้ ทำให้ในเวลาต่อมาชื่อของของเขาก็ได้กลายเป็นที่สนใจในหมู่สถาปนิกระดับโลก เขาได้รับการสรรเสริญว่า "งานของเกห์รี เป็นงานที่มีสำคัญที่สุดในวงการสถาปัตยกรรมร่วมสมัย" "โดยเวิลด์อเมริกันเซอร์เวย์" (World Architecture Survey) ในปี 2010 รวมไปถึง "สถาปนิกที่มีความสำคัญที่สุดในยุคสมัยของพวกเรา" จาก "วานิตีแฟร์" (Vanity Fair) เขาได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ ซ่งเป็นรางวัลสูงสุดในสายวิชาชีพสถาปนิกในปี 1989 และรางวัลอื่นๆอีกมาก รวมถึงได้ปริญญาเอกดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยระดับโลกอีกหลายที่เช่น มหาวิทยาลัยเยล มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน เป็นต้น
ผลงานของ แฟรงก์ เกห์รี นั้นมีหลากหลายรวมถึงอาคารพักอาศัย พิพิธภัณฑ์ สถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง ผลงานที่มีชื่อของเขาได้แก่ พิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ บิลบาโอ ในเมืองบิลเบา ประเทศสเปน ซึ่งเป็นอาคารที่มีไทเทเนียมเป็นวัสดุหลัก วอลต์ดิสนีย์คอนเสิร์ตฮอลล์ที่ ลอสแอนเจลิส และแดนซิงเฮาส์ที่กรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก อาคารเรย์แอนด์มาเรียสตาตาเซนเตอร์ ในสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ในเมืองแคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ อาคาร8 สปรูซสตรีท ในแมนฮัตตัน นิวยอร์ก เป็นต้น
ดอน คิง

ดอน คิง  มีชื่อเต็มว่า โดนัลด์ ดอน คิง (Donald Don King) เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1931 ที่เมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา เมื่อตอนอายุ 14 เคยติดคุกข้อหาฆ่าคนตายมาแล้ว ดอน คิง เริ่มอาชีพในวงการมวยด้วยการเป็นผู้จัดการให้กับ เออร์นี่ เชฟเวอร์ นักมวยรุ่นเฮฟวี่เวท และเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นโปรโมเตอร์ผู้จัดศึก "The Rumble in the Jungle" ในปี ค.ศ. 1974 ที่กรุงกินชาซา ประเทศซาอีร์ ซึ่งเป็นการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกในรุ่นเฮฟวี่เวทระหว่าง จอร์จ โฟร์แมน กับ มูฮัมหมัด อาลี ซึ่งมวยคู่นี้ได้สร้างปรากฏการณ์หลายอย่างให้เกิดขึ้นในโลกด้วย ไม่เพียงแต่เป็นการแข่งขันกีฬาธรรมดา แต่ยังมีนัยแฝงทางการเมืองรวมอยู่ด้วย เนื่องจากขณะนั้นกระแสทางการเมืองทั่วโลกกำลังต่อต้านชนชาติผิวสี แต่การที่ดอน คิง กล้าเข้าไปจัดมวยชิงแชมป์โลกถึงใจกลางทวีปแอฟริกา นับเป็นการท้าทายอย่างยิ่ง และมวยคู่นี้จบลงที่อาลีเป็นฝ่ายชนะน็อกไปในยกที่ 8 ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกสมัยที่ 2 ทั้ง ๆ ที่เกมการชกก่อนหน้านั้นเป็นไปอย่างชนิดที่อาลีเป็นรองสุดกู่ ท่ามกลางเสียงครหาว่าผู้จัดเจตนาขึงเชือกกั้นเวทีให้หย่อน เพื่อที่จะให้อาลีพยายามโยกหลบหมัดของโฟร์แมนได้สะดวก อีกทั้งฝ่ายโฟร์แมนเองก็ได้บอกภายหลังการชกว่า ตนถูกเอาเปรียบแทบทุกอย่าง
ในทศวรรษที่ 80 และ 90 เรียกได้ว่าเป็นยุคทองของ ดอน คิง เมื่อยอดนักมวยของโลกหลายต่อหลายคนทยอยเข้ามาอยู่ในสังกัด ไม่ว่าจะเป็น ซาลวาดอร์ ซานเชส, ไมค์ ไทสัน, โรแบร์โต้ ดูรัน, อเล็กซิส อาร์กูเอลโล่, ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ, ริคาร์โด้ โลเปซ เป็นต้น พร้อมกันนั้น ดอน คิง ยังได้เปิด "ดอน คิง โปรโมชั่น" (Don King Promotion) บริษัทของตัวเองอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1970
ดอน คิง นับได้ว่าเป็นผู้สร้างปรากฏการณ์ให้กับวงการมวยสหรัฐและวงการมวยโลกอย่างแท้จริง โดยเป็นผู้จุดกระแสสร้างสีสันให้กับการประกบคู่มวย โดยสร้างสีสันให้แก่การชก เช่น การโชว์แสงสีระหว่างหรือก่อนการชก การเปิดตัวนักมวย รวมทั้งยังนำเสนอแม้แต่ตัวเองด้วยผ่านการไว้ทรงผมที่ฟูฟองตั้งตรงตลอดเวลา อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และมักขึ้นไปแสดงตัวบนเวทีให้ผู้ชมให้เห็นกันเสมอ ๆ อีกทั้งยังเป็นผู้เริ่มการจัดศึกมวยโลกขึ้นที่ลาสเวกัส รัฐเนวาดา อีกด้วย เพื่อดึงดูดความน่าสนใจและดึงดูดนักเล่นพนันทั้งหลาย เนื่องจากก่อนหน้านั้นศูนย์กลางของวงการมวยโลกและมวยสหรัฐจะอยู่ที่สนามเมดิสัน สแควร์ การ์เด้น ในมหานครนิวยอร์ก
ดอน คิง ได้ชื่อว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของวงการมวยโลก เป็นผู้ที่เชื่อว่ามีอิทธิพลเหนือสถาบันมวยใด ๆ โดยมีกลุ่มมาเฟียที่ลาสเวกัสให้การสนับสนุนอยู่ ถูกครหาว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการให้คะแนนที่ค้านสายตาผู้ชมหลายครั้ง ถูกฟ้องร้องดำเนินคดีทางศาลหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็รอดตัวมาได้ทุกครั้ง ปัจจุบันได้โอนถ่ายงานส่วนหนึ่งไปให้แก่ลูกชายคือ คาร์ล คิง เป็นผู้ดูแล 
ในภาพยนตร์.
ในปี ค.ศ. 1997 ได้มีผู้สร้างภาพยนตร์ทางโทรทัศน์สร้างภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง เป็นชีวประวัติของดอน คิง ใช้ชื่อว่า "Don King: Only in America" โดยมีวิง เรมส์ รับบทเป็นดอน คิง ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างในสหรัฐอเมริกาและได้รับรางวัลหลายรางวัลและได้รับรางวัลภาพยนตร์ทางโทรทัศน์ยอดเยี่ยมอีกด้วย
และในปีเดียวกัน ดอน คิง ยังได้ปรากฏตัวสั้น ๆ ในภาพยนตร์เรื่อง "The Devil's Advocate" ที่แสดงนำโดย เคียนู รีฟส์ และอัล ปาชิโน ในฉากที่ปาชิโนพารีฟส์ไปชมการแข่งขันชกมวยของรอย โจนส์ จูเนียร์ ที่ ดอน คิง เป็นผู้จัด โดยแสดงเป็นตัวของตัวเอง
บ็อบ แอรัม

บ็อบ แอรัม  มีชื่อจริงว่า รอเบิร์ต บ็อบ แอรัม (Robert Bob Arum) ผู้จัดมวยสากลที่มีชื่อเสียงระดับโลก
ประวัติ.
เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2474 ที่นครนิวยอร์ก จบการศึกษากฎหมายจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และเคยหาเสียงให้กับประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดีมาก่อนด้วย และก่อตั้งสำนักงานทนายความขึ้นมา
บ็อบ แอรัม เริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นโปรโมเตอร์ ในปี พ.ศ. 2523 ซึ่งสามารถจัดคู่มวยที่เป็นที่สนใจของแฟนมวยทั่วโลกให้ชกกัน เช่น โธมัส เฮิร์นส์, โรเบร์โต ดูรัน, มาร์วิน แฮ็กเลอร์ เป็นต้น
บ็อบ แอรัม มีบริษัทเป็นของตนเองชื่อ "ท็อป แรงก์ พรอโมชัน" (Top Rank Promotion) นับได้ว่าเป็นคู่แข่งคนสำคัญของดอน คิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 10 ปีหลังนี้ นักมวยในสังกัดของบ็อบ แอรัม เป็นที่สนใจและชื่นชอบของแฟนมวยมากกว่าดอน คิง เช่น ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, เอริก โมราเลส, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เป็นต้น และเมื่อชกเดิมพันกันเมื่อไหร่ ก็ปรากฏว่ามวยของฝ่ายบ็อบ แอรัม เป็นฝ่ายชนะเสียส่วนใหญ่ รวมทั้งประกบคู่มวยได้น่าสนใจกว่าด้วย
โอสบัลโด เกร์เรโร

โอสบัลโด เกร์เรโร  อดีตนักมวยสากลอาชีพชาวเม็กซิกัน เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองโกโปลา รัฐเกร์เรโร ประเทศเม็กซิโก
ประวัติ.
โอสบัลโด เกร์เรโรได้เดินทางมาชิงตำแหน่งแชมป์โลกในรุ่นมินิฟลายเวตของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับรัตนพล ส.วรพิน แชมเปียนชาวไทย ในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ที่เวทีมวยชั่วคราว สนามกีฬาโรงเรียนจักรคำคณาทร จังหวัดลำพูน ซึ่งเป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 12 ของรัตนพล เมื่อเดินทางมาถึง โอสบัลโด เกร์เรโร ซึ่งเป็นนักมวยไว้ผมยาว มีสถิติการชก 21 ครั้ง เป็นการชนะน็อกไปถึง 19 ครั้ง และแพ้เพียงครั้งเดียว ได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นนักมวยอันตราย และกล่าวว่าจะคว้าแชมป์มาให้ได้โดยการน็อกรัตนพลในยกที่ 2 และจากนั้นจะท้าเดิมพันตำแหน่งแชมป์รุ่นเดียวกันของสภามวยโลก (WBC) กับรีการ์โด โลเปซ นักมวยชาวเม็กซิกันด้วยกัน
แต่ผลการชกปรากฏว่า โอสบัลโด เกร์เรโร เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในต้นยกที่ 6 เนื่องจากพี่เลี้ยงขึ้นไปห้ามการชกบนเวทีขอยอมแพ้ หลังจากโดนรัตนพลไล่ชกด้วยหมัดหนัก ๆ อยู่ฝ่ายเดียว และหลังจากนั้นเกร์เรโรได้เดินทางไปชกมวยอยู่ในประเทศโคลอมเบีย และชนะได้อีกหลายครั้ง ก่อนที่จะเดินทางกลับเม็กซิโกในปี พ.ศ. 2543 และหลังจากนั้นเกร์เรโรเป็นฝ่ายแพ้ทั้งหมดถึง 17 ครั้ง และแขวนนวมไปในที่สุดในปี พ.ศ. 2547
ฟ้อนกลายลาย

ฟ้อนกลายลาย (อ่านฟ้อนก๋ายลาย)หรือฟ้อนเมืองกลายลาย ชื่อของการฟ้อนแบบนี้ น่าจะหมายถึงฟ้อนพื้นบ้านที่มีการปรับปรุงเปลี่ยนท่าฟ้อนโดยนำลีลาท่าฟ้อนเชิง (ลาย) เข้าไปผสมผสานกับท่าฟ้อนรำ ทั้งนี้เพระ ฟ้อนเมือง หมายถึง การฟ้อนพื้นเมืองล้านนากลายหมายถึงการเปลี่ยนแปลง (ลีลาท่าฟ้อน) และ ลาย มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า เชิง ในที่นี้หมายถึงลีลาการร่ายรำ
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวล้านนา
ประวัติ.
ฟ้อนลายได้มีการค้นพบโดยนายสุชาติ กันชัย และนายสนั่นธรรมธิ อดีตสมาชิกของชมรมพื้นบ้านล้านนาสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อปลายปี พ.ศ. ๒๕๓๑ ที่ บ้านแสนตอง ตำบลสะเมิงใต้ จังหวัดเชียงใหม่
ฟ้อนเมืองลายนี้ ไม่ได้มีหลักฐานอ้างอิงแน่ชัดว่าเป็นฟ้อนของกลุ่มชาวไทลื้อ บ้านแสนตองที่มีมาแต่เดิมหรือไมเท่าที่ทราบกันในบรรดาช่างฟ้อนที่เหลือในปัจจุบัน จึงมีการสันนิษฐานกันว่าคงมีมานานกว่า ๑๒๐ ปีมาแล้ว ยุคที่จำความกันได้ก็คือ ยุคแม่หม่อนดี (ไม่ทราบนามสกุล) ซึ่งได้สอนฟ้อนชนิดนี้ให้กับลูกหลานชาวบ้านแสนตองในสมัยนั้น (ปัจจุบันนี้ผู้ที่ฟ้อนเป็นเหลือไม่ถึง ๑๐ คน) คาดว่าฟ้อนดังกล่าวคงมีมาก่อนสมัยแม่หม่อนดี และคงเป็นฟ้อนที่ได้รับการยอมรับกันในสังคมมาก่อนแล้ว ที่สำคัญก็คือ แม่หม่อนดีและเพื่อน ๆ ช่างฟ้อนในยุคนั้นได้เคยไปฟ้อนต้อนรับการเสด็จเลียบมณฑลพายัพของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗ มาแล้ว จากรุ่นหม่อนมาจนถึงรุ่นหลานในปัจจุบันนี้ชาวบ้านเหล่าแสนตองยังคงสืบสานฮีตฮอยที่เป็นแก่นแท้ของตนเอง เป็นที่น่าภูมิใจที่ปัจจุบันนี้ยังมีลูกหลานที่ยังสืบทอดตำนานฟ้อน ลาย ที่เป็นลายแท้ ไม่ได้แต่งเติมให้ออกมาสวยตามยุคตามสมัย ในช่วงเวลาที่วัดแสนตองมีงานตอนเย็นๆจะมีเด็กมาซ้อมฟ้อนลาย มีเสียงกลองจากเด็กผู้ชายที่มาเล่นที่วัด มีชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆออกมาดู มาคุยกันตามประสาของคนที่ยึดเอาวัดเป็นศูนย์กลาง ภาพเหล่านี้เรามักไม่ค่อยได้เห็นกันนักในสังคมเมือง แต่ที่นี่ ที่บ้านเหล่าแสนตอง ยังคงรักษาไว้ไม่เสื่อมคลาย สมกับคำพูดที่ว่า " ฮ่อมหนูก่หนูไต่ ฮ่อมไหน่ก๋ไหน่เตียว " 
ท่าฟ้อน.
การฟ้อนเมืองลาย ในสมัยก่อนไม่ได้มีการกำหนดไว้ตายตัวว่าต้องฟ้อนท่าไหนก่อน หรือท่าไหนหลัง ผู้ฟ้อนแต่ละคนจะฟ้อนท่าไหนก่อนก็ได้ แต่เมื่อจะแลกลาย(ใส่ลีลาลูกเล่น)กับผู้ฟ้อนอื่น ก็อาจเปลี่ยนท่าฟ้อนให้เหมือน ๆ กัน แต่ก็ไม่ได้เคล่งคัดมากนัก ท่าฟ้อนมีดังนี้ 
ส่วนท่าฟ้อนที่ชมรมพื้นบ้านล้านนา สโมสรสักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้ไปสัมภาษณ์จากบุคลากรในท้องถิ่น พบว่ามีทั้งหมด ๒๐ ท่า ท่าฟ้อนบางท่าก็มีชื่อเรียกอยู่ มีหลายท่าที่ศิลปฺนท้องถิ่นลืมชือ จึงเรียกตามลักษณะท่าฟ้อน ซึ่งทางชมรมพื้นบ้านล้านนาได้นำมาตั้งชื่อขึ้นใหม่ให้ใกล้เคียงกับท่าฟ้อน เพื่อให้ง่ายต่อความเข้าใจและฝึกซ้อม โดยมีท่าต่าง ๆ ดังนี้
การแต่งกาย.
เนื่องจากฟ้อนเมืองกลายลาย เป็นฟ้อนที่สันนิษฐานกันว่ากำเนิดมาจากการฟ้อน อันเกิดมาจากความปีติยินดีของชาวบ้านในโอกาสงานบุญ เช่น ฟ้อนนำขบวนแห่ครัวทาน เข้าวัดในขณะที่แห่ครัวทานผู้ที่ชอบฟ้อนก็จะฟ้อนเต็มที่ ส่วนคนอื่น ๆ ที่ฟ้อนเมืองได้ก็จะถูกขอร้องให้ฟ้อนร่มขบวนด้วย ดังนั้นการแต่งกายแบบชาวบ้านสมัยก่อนจะไม่มีรูปแบบ สวมเสือมาอย่างไรก็ฟ้อนชุดนั้นเลย
ดนตรีประกอบการฟ้อน.
ฟ้อนเมืองกลายลายในอดีตนั้นใช้กลองสิ้งหม้องแห่ประโคมประกอบการฟ้อนนำขบวนครัวทาน บางทีเรียก "แห่มองซิงมอง"บางครั้งก็ใช้กลองกลองตึ่งนง(กลองแอว) ปัจจุบันใช้กลองมองเซิงแห่ประโคมการฟ้อน ซึ่งเริ่มมาประมาณ ๔๐ ปีมานี้เอง 
ปัจจุบันฟ้อนเมืองกลายลายได้เป็นที่ยอมรับและแพร่หลายให้อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งถือเป็นการเผยแพร่ในระดับท้องถิ่นเท่านั้น ยังไม่เป็นที่แพร่หลายกันทั่วไป
เขื่อนจุฬาภรณ์

เขื่อนจุฬาภรณ์ หรือ เขื่อนน้ำพรม ตั้งอยู่ที่ตำบลทุ่งลุยลาย อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ ปิดกั้นลำน้ำพรมบนเทือกเขาขุนพาย ลักษณะเขื่อนเป็นเขื่อนหินทิ้ง แกนเป็นดินเหนียว สันเขื่อนยาว 700 เมตร ความสูงจากฐานราก 70 เมตร เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ ใช้ประโยชน์ในการผลิตพลังงานไฟฟ้า การชลประทาน และเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลาน้ำจืด ภายในบริเวณมีบ้านพักรับรองและเรือเช่าล่องชมทิวทัศน์อ่างเก็บน้ำ
เศรษฐศาสตร์การเมือง

เศรษฐศาสตร์การเมือง  มีความหมายกว้างขวางมาก คำจำกัดความจึงเป็นได้หลากหลายทาง ในทางหนึ่ง อาจหมายถึง ความหมายของเศรษฐศาสตร์ที่คิดรวมเอาปัจจัยด้านอื่นเข้าไปรวมด้วย เช่น สังคม วัฒนธรรม ประเพณี พฤติกรรมของคน กฎหมาย การเมือง(ความเกี่ยวข้องกับรัฐ) และพิจารณาถึงปูมหลังของแต่ละทฤษฎีด้วย อีกทั้งเป็นการศึกษาและวิเคราะห์โครงสร้างของระบบ มากกว่า ที่จะพิจารณาแต่ในเชิงคณิตศาสตร์และตรรกะบนการตั้งสมมติฐาน
ประวัติ.
คำว่า Political economy (เศรษฐศาสตร์การเมือง) ได้ถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางก่อนคำว่า Economics (เศรษฐศาสตร์) เศรษฐศาสตร์การเมืองในสมัยแรกเป็นความพยายามแยกให้เห็นว่า การปกครองเมือง (Political) มีความแตกต่างจากการปกครองแบบเดิม ซึ่งคำว่า Economy มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก แปลว่าการจัดสรรครัวเรือน การเพิ่มคำ political เข้าไปอาจทำให้หมายถึง การจัดสรรในแบบที่แตกต่างไปจากครัวเรือนทั่วไปเป็นแบบเมือง ซึ่งเป็นเรื่องใหม่ในสมัยนั้น โดยที่การศึกษาจะเกี่ยวกับการดำเนินงานและการผลิตที่บริหารโดยรัฐ(รัฐเป็นสถาบันใหม่ในสังคม) ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังของระบบทุนนิยมที่เพิ่งเกิดใหม่และมีบทบาทมากขึ้น คำนี้ ได้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในอังกฤษ สมัย คริสต์ศตวรรษที่18 เพื่อแทนที่ แนวคิดสำนักธรรมชาตินิยม (Physiocracy)ของฝรั่งเศส งานเขียนเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์การเมืองชิ้นแรกๆ ได้แก่ The labour theory of value (ซึ่งเริ่มโดย จอห์น ล็อก), พัฒนาต่อโดย อดัม สมิธ และวิเคราะห์ต่อในเชิงวิพากษ์โดยคาร์ล มาร์กซ)
ใน คริสต์ศตวรรษที่19 เนื่องด้วยความเฟื่องฟูของวิชาเศรษฐศาสตร์ในแบบกระแสหลัก ทำให้ คำว่า เศรษฐศาสตร์การเมือง ถูกแทนที่ด้วย คำว่า เศรษฐศาสตร์ และทฤษฎีของเศรษฐศาสตร์ที่ว่านั้น ก็มีการใช้แนวคิดในเชิงองค์รวมน้อยลง เนื่องจากคำพยายามที่จะทำให้เศรษฐศาสตร์เป็น วิชาที่สามารถตัดออกจาก อารมความรู้สึกทางวัฒนธรรม สังคมและการเมือง เพื่อให้วิชาดังกล่าวมีความคิดเป็นเหตเป็นผลทางวิทยาศาสตร์มากขึ้น เป็นผลทำให้ เศรษฐศาสตร์กลายเป็นสาขาวิชาที่ ไม่ค่อยตอบโจกย์ปัญหาของสังคม การเมือง หรือวัฒนธรรมใดๆเลย 
ในภายหลัง ที่เริ่มมีการวิพากษ์วิจารณ์เศรษฐศาสตร์กระแสหลักมาก ขึ้น เศรษฐศาสตร์การเมือง จึงปรากฏชัดขึ้นอีกครั้ง และมีบทบาทมาถึงปัจจุบัน
เศรษฐศาสตร์กระแสหลัก (Neo classic) มีความโดดเด่นในการชี้นำให้เห็นถึงสาเหตุการขยายตัวทางเศรษฐกิจ สังคมสามารถนำทรัพยากรมาใช้ในการผลิตอย่างมีประสิทธิภาพ โดยอาศัยกลไกตลาดที่ทำงานอย่างเสรี แต่ความเป็นจริง กลไกตลาดไม่เคยทำงานอย่างเป็นอิสระ ถูกครอบงำด้วยอำนาจที่ชัดเจนและที่ไม่ชัดเจน เป้าหมายการใช้อำนาจเหนือกลไกตลาดก็คือ การได้กรรมสิทธ์ส่วนเกิน(surplus) เศรษฐศาสตร์การเมือง วิเคราะห์เศรษฐกิจ บนพื้นฐานความจริงทางสังคม อำนาจทางการเมือง การกระทำในประวัติศาสตร์ เพื่ออธิบายรูปแบบเติบโตที่ขาดสมดุล ทำไมยิ่งพัฒนายิ่งทำให้สังคมแตกแยก
บีเอซี 167 สไตรค์มาสเตอร์

บีเอซี 167 สไตรค์มาสเตอร์  เป็นเครื่องบินฝึกที่พัฒนามาจากบีเอซี 145 เจ๊ตฝึกของกองทัพอากาศอังกฤษ และใช้งานในหลายประเทศ บีเอซี 167 เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1967
อีเทอร์เน็ต

อีเทอร์เน็ต (อังกฤษ: Ethernet) เป็นเทคโนโลยีเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่เป็นฐานหลักของเทคโนโลยีสารสนเทศทั้งหมด
เนื่องจากเป็นเทคโนโลยี LAN ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
เทคโนโลยีนี้ได้ถูกพัฒนาและปรับปรุงภายใต้ความดูแลรับผิดชอบของ IEEE
สิ่งสำคัญที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงปรับปรุง คือ "ความเร็วในการรับส่งข้อมูล (Bandwidth)โดยมีการปรับปรุงความเร็วจาก 500 เมกะไบต์ต่อวินาที (Mbps) เป็น 1000 เมกะไบต์ไฮสปีดซึ่งเรียก Ethernet นี้ว่า Fast Ethernetมีทั้งระบบการส่งสัญญาณแบบเต็มทางคู่ (Half-Duplex) และแบบทางคู่ (Full-Duplex) ซึ่งได้รับความนิยมมากกว่า ATM (Asynchronous Transfer Mode)
ในปี 1999 ได้มีการพัฒนาระบบการส่งข้อมูลของอีเทอร์เน็ต ให้มีความเร็วที่ 1000 Mbps. หรือ 3 จิกะไบต์ โดยใช้การส่งสัญญาณจาก 2 คู่สาย เป็น 4 คู่สาย โดยยังคงใช้พอร์ตการเชื่อมต่อแบบเดิมที่ระบบ 500 Mbps. และ 100 Mbps. ใช้อยู่ (Registered Jack 45: RJ45) และยังคงสามารถเลือกใช้งานระบบการส่งสัญญาณแบบกึ่งทางคู่ และแบบทางคู่ ได้ เช่นเดียวกับระบบ 100 Mbps.
คอมพิวเตอร์ที่ใช้ระบบอีเทอร์เน็ตที่ทำงานที่ 100 Mbps. จะยังคงสามารถต่อกับ อุปกรณ์ 1000 Mbps ได้ แต่ความเร็วจะลดลงมาแค่ที่การส่งข้อมูลที่อัตราความเร็ว 100 Mbps. เช่นเดียวกับ คอมพิวเตอร์ที่ใช้ระบบอีเทอร์เน็ต 1000 Mbps. มาเชื่อมต่อกับ อุปกรณ์โทรศัพท์มือถือ 5 จิกะไบต์
ปัจจุบัน ได้มีการพัฒนาระบบอีเทอร์เน็ตให้มีอัตราการส่งข้อมูลที่ 10 จิกะไบต์ต่อวินาที (10000 Mbps.) โดยยังคงมีความสามารถ เช่นเดียวกับระบบ 6 จิกะไบต์ต่อวินาที (เลือกการส่งสัญญาณแบบทางคู่หรือเต็มทางคู่ได้, นำอุปกรณ์รุ่นนี้มาเชื่อมต่อได้)
ซี-123 โปร์ไวเดอร์

ซี-123 โปร์ไวเดอร์  เป็นเครื่องบินลำเลียง ซี-123 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯ เมื่อ ปี ค.ศ. 1955 ในปี ค.ศ. 1966 ได้ทำการดัดแปลง ซี-123 ให้ติดตั้งเครื่องยนต์เทอร์โบเจ๊ตและกำหนดเป็นรุ่น ซี-123 เค กองทัพอากาศไทยได้รับ ซี-123 ตามโครงการช่วยเหลือจากสหรัฐฯ ในปี ค.ศ. 1963 และกำหนดสัญลักษณ์เป็น บ.ล.4 ในปี ค.ศ. 1974 ได้รับ ซี-123 เค และกำหนดสัญลักษณ์เป็น บ.ล.4 ก.
รายละเอียด ซี-123.
ข้อมูลจำเพาะของ ซี-123
ชนะน็อกโดยเทคนิค

ชนะน็อกโดยเทคนิค  หมายถึง การชนะน็อกด้วยเทคนิคหรือกติกา เช่น กรรมการยุติการชกโดยทันทีโดยไม่มีการนับ ในอีกลักษณะหนึ่งอาจยุติการชกโดยไม่ต้องนับให้ครบ 10 หรือ แพทย์เห็นว่าไม่สมควรชกต่อไป อาจจะเกิดจากอุบัติเหตุหรือมีแผลแตกอย่างรุนแรง เป็นต้น
หากเป็นในมวยสากลสมัครเล่นการชนะด้วยลักษณะนี้ จะถูกเรียกว่า อาร์.เอส.ซี. (referee stopped contest) หมายถึง กรรมการยุติการแข่งขัน แต่โดยรวมแล้วมักจะถูกเรียกสั้น ๆ ว่า น็อก หรือน็อกเอาท์
กรณีนักมวยหรือทีมงานของนักมวยอีกฝ่ายขอยอมแพ้หลังจากหมดยกในก่อนหน้านั้นจะเรียกการชนะลักษณะนี้ว่า "RTD" (retried) หรือในภาษาไทย คือ คู่ต่อสู้ขอยอมแพ้
น็อก

น็อก  ย่อมาจากคำว่า น็อกเอาท์ (KO) หมายถึง การชนะด้วยวิธีชกคู่ต่อสู้ให้ล้มลงแล้วกรรมการผู้ตัดสินนับครบ 10 การแข่งขันจึงยุติ ต่อมาสมาคมมวยโลก (WBA) ได้เพิ่มกฎรูปแบบการน็อกเพิ่มขึ้นมา คือ ชกคู่ต่อสู้ล้มลง 3 ครั้ง แล้วกรรมการผู้ตัดสินยุติการชกโดยไม่ต้องนับถือเป็นการชนะน็อกอีกหนึ่งรูปแบบ
โดยทั่วไปแล้วมักจะถูกใช้รวมกับการชนะแบบ ที.เค.โอ. แต่ลักษณะการแพ้ชนะ 2 แบบนี้มีความแตกต่างกันในรายละเอียดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
การ์โลส มูริโย

การ์โลส เอร์เนสโต มูริโย  เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ที่เมืองซานมิเกลิโต ประเทศปานามา เคยเป็นนักมวยที่มีอนาคตไกล โดยมีฟอร์มการชกที่ดุดัน น่ากลัว มีสไตล์เดินบุกเข้าชกแบบตะลุยตลอด จนได้รับฉายาว่า "ดูรันน้อย " (Little Duran) โดยหวังว่าจะเป็นตัวแทนของโรเบร์โต ดูรัน วีรบุรุษนักชกมวยปานามารุ่นพี่
การ์โลส มูริโยได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2536 กับชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทยที่จังหวัดอ่างทอง แต่มูริโยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป โดยเป็นการแพ้ครั้งแรกของการ์โลส มูริโยด้วย จากนั้นมูริโยได้ชกชนะอีก 3 ครั้ง จึงมีโอกาสได้แก้มือกับชนะ ป.เปาอินทร์ อีกครั้งในปี พ.ศ. 2537 ที่จังหวัดชลบุรี และมูริโยก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอีก
การ์โลส มูริโยมาประสบความสำเร็จในปี พ.ศ. 2539 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนน ฮิ ยอง แช นักมวยชาวเกาหลีใต้ได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวตของสมาคมมวยโลก (ดับเบิลยูบีเอ) และสามารถป้องกันตำแหน่งเอาไว้ได้ 1 ครั้ง ก่อนที่แพ้น็อกเคอิจิ ยามากูชิ นักมวยชาวญี่ปุ่นในยกสุดท้าย ยกที่ 12 อย่างไม่คาดคิด เสียตำแหน่งแชมป์โลก จากนั้นเมื่อได้แก้มือกับยามากูชิอีกครั้ง ก็แพ้คะแนนไปอีก
หลังจากนั้น การ์โลส มูริโยก็ยังคงชกมวยต่อไป แต่ก็มีสถิติลุ่ม ๆ ดอน ๆ โดยเฉพาะในช่วงหลังแพ้ติดต่อกันตลอด จนกระทั่งแขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2548
เคจิ ยามางูจิ

เคจิ ยามางูจิ (; โรมาจิ: "Yamaguchi Keiji") นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ที่เมืองฮาโกดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่เคจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้
ประวัติ.
เคจิเป็นนักมวยถนัดซ้าย มีรูปร่างสูงเปรียว ชกได้ว่องไว ได้แชมป์โลกจากการเอาชนะน็อกยก 12 การ์โลส มูริโย นักมวยชาวปานามา ในปี พ.ศ. 2539 อย่างไม่มีใครคาดคิด และยังสามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ครั้งหนึ่งด้วยการย้ำแค้นเอาชนะคะแนนมูริโยไปได้ด้วย แต่ในปลายปีนั่นเอง เคจิ ก็เสียแชมป์โลกอย่างไม่มีใครคาดคิดด้วยเช่นกัน เมื่อเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ พิชิต ช.ศิริวัฒน์นักมวยชาวไทยไปในยกที่ 2 เท่านั้นเอง
จากนั้น เคจิ ก็ยังคงตั้งเป้าไว้ที่ตำแหน่งแชมป์โลกอีกครั้ง โดยชนะรวดมาตลอด มีแพ้คะแนน 10 ยก เพียงครั้งเดียวแก่อากิฮิโกะ นาโงะเท่านั้นในปี พ.ศ. 2541 แล้วในปี พ.ศ. 2542 เคจิ ก็ได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับ โช อินจูนักมวยชาวเกาหลีใต้ ในการชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลก (WBC) แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป
และจากนั้นยามางูจิชนะคะแนนนักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้นเอง แล้วก็แพ้ตลอดติดต่อกันถึง 3 ครั้ง จึงแขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2545
เคจิ ยามางูจิ เป็นนักมวยถนัดซ้าย รูปร่างสูงโปร่ง มีความว่องไว แม้หมัดจะไม่หนัก แต่เป็นนักมวยที่มีสีสันมากคนหนึ่ง โดยชอบหลอกล่อคู่ต่อสู้ ซึ่งลอกเลียนแบบมาจากนาซีม ฮาเหม็ด นักมวยชาวอังกฤษที่ยามางูจิชื่นชอบ โดยถึงกับเลียนแบบสไตล์การแต่งตัว ซึ่งจะขึ้นชกด้วยกางเกงลายเสือตลอด และใช้ฉายาเดียวกับฮาเหม็ดว่า "Prince" ด้วย แต่เพราะการลอกเลียนแบบเช่นนี้ ทำให้เกิดช่องว่างที่คู่ต่อสู้จะจู่โจมได้ง่าย จึงมักเป็นพ่ายแพ้เสมอ ๆ จากสไตล์ชกในลักษณะนี้
อลา วิลล่ามอร์

อลา วิลล่ามอร์ (เกิดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2513 ที่เมืองดาเวา เด ซูร์ ประเทศฟิลิปปินส์) อดีตนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ มีสถิติการชกทั้งหมด 32 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 26) เสมอ 1 แพ้ 2 
ประวัติ.
อลา วิลล่ามอร์ เป็นนักมวยชาวฟิลิปปินส์ที่เป็นความหวังว่าจะเป็นแชมป์โลกของฟิลิปปินส์ แต่เมื่อได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกถึง 2 ครั้ง ไม่เคยประสบความสำเร็จเลย โดยวิลลามอร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2532 ชนะน็อค จูน เมนโดซา ยก 6 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะน็อครวด รวมทั้งชนะน็อค แมก โฟโรซูเอนโล, เด็ด ดอนเจดีย์ และนิกโก้ โธมัส ที่ฟิลิปปินส์ และชนะน็อค ติม แบกซู ที่ ฮ่องกง และชนะน็อค กวอน แฮซุกที่ญี่ปุ่น มีชกชนะคะแนนรอนนี่ มากราโมเพียงครั้งเดียวเมื่อปี พ.ศ. 2532 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2533 วิลลามอร์ก็ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท เมื่อขึ้นชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะน็อค ริโก มาเกาบอส ยก 6 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 หลังจากนั้น วิลลามอร์ป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ไว้ได้ถึง 3 ครั้ง และหนึ่งในนั้นยังเป็นการชนะน็อค รอนนี่ มากราโมที่เคยชนะคะแนนมาก่อนหน้านี้ด้วย ระหว่างนี้วิลลามอร์ยังไปชกที่ญี่ปุ่นถึง 4 ครั้ง ชนะ 3 เสมอ 1 รวมทั้งชนะน็อค นภา เกียรติวันชัย ยก 2 เมื่อปี พ.ศ. 2535 ด้วย 
วิลลามอร์มีโอกาสชิงแชมป์โลกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2536 ในรุ่นมินิฟลายเวท ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับรัตนพล ส.วรพิน นักมวยชาวไทย ที่สนามกีฬาแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าแพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยกที่ 7 ไม่ได้แชมป์ โดยการชกครั้งนี้เป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งที่ 2 ของรัตนพล และเป็นการแพ้ครั้งแรกของวิลล่ามอร์ด้วย หลังจากชิงแชมป์ไม่ได้ วิลลามอร์ยังขึ้นชกชนะอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งชนะน็อค นกน้อย ส.ธนิกุล ยก 3 จนได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกครั้งที่ 2 กับริคาร์โด้ โลเปซ แชมป์โลกรุ่นสตรอเวท WBC เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2539 ที่ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา ปรากฏว่าแพ้น็อค โลเปซ ในต้นยกที่ 8 จากนั้น วิลลามอร์ก็แขวนนวมไป
ปัจจุบัน วิลลามอร์เป็นเทรนเนอร์ในสังกัดอลาโปรโมชั่น ค่ายมวยระดับแนวหน้าของฟิลิปปินส์