pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สำนักวิชาเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์

สำนักวิชาเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เป็นสถาบันการศึกษาทางด้านเภสัชศาสตร์ โดยเป็นสถาบันการศึกษาทางเภสัชศาสตร์คุณภาพ มุ่งผลิตเภสัชกรที่มีคุณธรรม และมีความรู้เป็นเลิศ เป็นทีพึงของชุมชน
ประวัติ.
สำนักวิชาเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ จัดตั้งขึ้นโดยที่ประชุมคณะกรรมการวิทยาการสุขภาพ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ได้พิจารณาและมีมติเห็นชอบในหลักการโครงการพัฒนาระบบสุขภาพของมหาวิทยาลัย และโครงสร้างองค์กรซึ่งประกอบด้วย วิทยาลัยวิทยาการสุขภาพ สถาบันวิจัยวิทยาลัยวิทยาการสุขภาพ สำนักวิชาแพทยศาสตร์ และสำนักวิชาเภสัชศาสตร์ โดยหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2549) และโครงการจัดตั้งสำนักวิชาเภสัชศาสตร์ ได้ผ่านการพิจารณาจากสภาวิชาการ เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2548
หลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2549) และโครงการจัดตั้งสำนักวิชาเภสัชศาสตร์ ได้ผ่านพิจารณาอนุมัติจากที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ครั้งที่ 1/2549 เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2549 และได้รับการเห็นชอบหลักสูตรจากสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2550 และสภาเภสัชกรรมได้รับทราบหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สำนักวิชาเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
หลักสูตร.
สำนักวิชาเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เปิดทำการเรียนการสอนด้านเภสัชศาสตร์ ซึ่งมีหลักสูตรในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ดังนี้
โทไกโดชิงกันเซ็ง

โทไกโดชิงกันเซ็ง (; โรมาจิ: "Tōkaidō Shinkansen") เป็นเส้นทางรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งเส้นทางแรก เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1964 เชื่อมต่อระหว่างกรุงโตเกียวกับนครโอซากะ ดำเนินการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลาง แรกเริ่มก่อตั้งดำเนินงานโดยการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ.
เมื่อปี พ.ศ. 2483 (ค.ศ. 1940) มีการวางแผนไว้ว่า โทโกโด ชิงกันเซ็งจะมีรถไฟวิ่งด้วยความเร็ว 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเชื่อมต่อจากโตเกียวไปยังชิโมโนเซกิ ซึ่งความเร็วระดับนี้อยู่ที่ระดับ 50% ของรถไฟด่วนที่เร็วที่สุดในสมัยนั้นเท่านั้น เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 เปิดฉากขึ้น โครงการนี้ก็หยุดชะงักลงขณะอยู่ในขั้นเริ่มวางแผนเท่านั้นแม้ว่าจะได้ขุดอุโมงค์หลายแห่งไปแล้ว (ต่อมาอุโมงค์เหล่านี้ก็มาอยู่ในเส้นทางของชิงกันเซ็งในปัจจุบันด้วย) เนื่องจากว่าเส้นทางของชิงกันเซ็งสายนี้ผ่านเมืองที่ใหญ่ที่สุด 3 เมืองของญี่ปุ่น จึงทำให้เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่มีผู้โดยสารมากที่สุด
การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) ภายใต้การควบคุมของ นายชินจิ โซโก ประธานการรถไฟญี่ปุ่นและฮิเดโอ ชิมะ หัวหน้าวิศวกร จนแล้วเสร็จในปี 2507 และมีรถไฟขบวนแรกที่วิ่งจากโตเกียวไปยังชินโอซากะเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ของปีนั้น ชิงกันเซ็งสายนี้เปิดใช้บริการในช่วงเวลาใกล้เคียงกับกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ปี 2507 ที่กรุงโตเกียวซึ่งเป็นการแข่งขันที่ทำให้ทั่วโลกสนใจประเทศญี่ปุ่นมากขึ้น ตอนแรก เส้นทางนี้มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า New Tōkaidō Line ซึ่งมาจากชื่อของถนนโทไกโดในญี่ปุ่นที่ครบรอบ 100 ปีพอดี
ชิงกันเซ็งสายนี้มียอดผู้โดยสารถึงตัวเลข 100 ล้านคนในปี 2507 และถึงตัวเลข 1,000 ล้านคนในปี 2519 และฉลองครบรอบ 40 ปีในปี 2547 ด้วยตัวเลข 4,160 ล้านคน
ต่อมา สถานีชินางาวะ เปิดให้บริการในเดือนตุลาคม ปี 2546 ประกอบกับมีการเปลี่ยนแปลงตารางเวลาครั้งใหญ่ จึงมีจำนวนผู้ใช้บริการรายวันเพิ่มขึ้นอย่างมาก โดยเฉพาะขบวนที่ให้บริการโดยโนโซมิ
รถไฟของโทไกโดชิงกันเซ็งทุกขบวนที่วิ่งเข้าและออกจากกรุงโตเกียวจะมาหยุดที่สถานีชินางาวะและสถานีชิงโยโกฮามะ
รถไฟ.
ชิงกันเซ็งสายนี้มีรถไฟอยู่เพียง 3 แบบเท่านั้น ได้แก่ โนโซมิ, ฮิการิ และ โคดามะ โดยรถไฟโนโซมิและฮิการิหลายขบวนจะวิ่งต่อไปถึงซันโย ชิงกันเซ็งเลย จนหยุดที่สถานีฮากาตะ ในนครฟูกูโอกะ
แต่รถไฟโนโซมิไม่สามารถให้บริการนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศที่ใช้บัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่นได้
ขบวนรถที่ให้บริการในเส้นทางนี้ได้แก่:
ในปี พ.ศ. 2507 รถไฟ"ฮิการิ"วิ่งจากโตเกียวไปยังโอซากะใช้เวลา 4 ชั่วโมงเท่านั้น จากนั้นในปี 1965 ก็ย่นเวลาเหลือ 3 ชั่วโมง 10 นาที จากนั้นมีการนำรถไฟ"โนโซมิ"มิที่มีความเร็วสูงมาให้บริการในปี พ.ศ. 2535 การเดินทางก็ใช้เวลาเพียงแค่ 2 ชั่วโมง 30 นาทีเท่านั้น และซีรีส์ N700 ที่นำมาใช้ในปี 2007 ก็จะทำให้รถไฟ"โนโซมิ"ใช้เวลาเดินทางเหลือเพียง 2 ชั่วโมง 25 นาทีเท่านั้น
ปัจจุบัน เมื่อเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2551 รถไฟ"ฮิการิ"วิ่งจากโตเกียวไปยังโอซากะใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง ขณะที่ขบวนรถแบบ "โคดามะ"ที่หยุดทุกสถานีนั้นจะใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 4 ชั่วโมง
สถานี.
ขบวนรถ "โคดามะ" จะจอดทุกสถานี ส่วน "โนโซมิ" และ "ฮิการิ" จะจอดบางสถานี ขบวนรถไฟทุกขบวนจะจอดที่สถานีโตเกียว, ชินางาวะ, ชิงโยโกฮามะ, นาโงยะ, เกียวโต และ ชินโอซากะ
โนโซมิ (ขบวนรถไฟ)

โนโซมิ (; โรมาจิ: "Nozomi") เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง ถ้าทำขบวนด้วยรถไฟซีรีส์ 500 จะสามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้สามารถเดินทางจากโตเกียวไปยังโอซากะ ระยะทางประมาณ 515 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางเพียง 2.5 ชั่วโมง
ปัจจุบัน ขบวนโนโซมิจะใช้รถไฟชิงกันเซ็ง 300 ซีรีส์, 500 ซีรีส์, 700 ซีรีส์ และN700 ซีรีส์ ซึ่ง N700 รุ่นล่าสุดนั้นจะให้บริการไปกลับเพียงแค่ 4 รอบต่อวันเท่านั้น นอกจากนั้นยังมีโครงการจะให้บริการโนโซมิทั้งหมด (เช่น โตเกียว-ฮากาตะ) ใช้รถไฟ N700 ทั้งหมดในปี 2009 นี้
ขบวนโนโซมินี้จะหยุดไม่บ่อยครั้งเหมือนกับขบวนฮิการิ สำหรับโทไกโดชิงกันเซ็งนั้น ขบวนโนโซมิจะหยุดที่สถานีรถไฟโตเกียว, นาโงยะ, เกียวโต และชินโอซากะ เท่านั้น ส่วนเส้นทางซันโยชิงกันเซ็ง นั้น ขบวนโนโซมิทุกขบวนจะหยุดที่สถานีชินโคเบะ, โอะกะยะมะ, ฮิโรชิมะ, โคกูระ และฮากาตะเท่านั้น มีโนโซมิบางขบวนเท่านั้นที่จะหยุดที่สถานีเสริมนอกเหนือจากนี้ โนโซมิให้บริการเฉพาะเวลากลางวันเท่านั้น โดยไม่สามารถใช้สิทธิ์บัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่นสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติได้
คำว่า "โนโซมิ" เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายว่า "ความหวัง" ได้รับการคัดเลือกให้เป็นชื่อเนื่องจากมีความเร็วกว่าบริการรถไฟที่มีอยู่ในขณะนั้นคือ "ฮิการิ" ที่มีความหมายว่า "แสง" หรือ "รังสี" และ"โคดามะ" ที่มีความหมายว่า "เสียงสะท้อน" ซึ่งในขณะนั้นมีความต้องการรถไฟที่เร็วกว่า"ฮิระกิ" และ "โคดามะ"อยู่มาก
"โนโซมิ" เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1992
พรรคคอมมิวนิสต์เนปาล (ลัทธิเหมา)

พรรคคอมมิวนิสต์เนปาล (ลัทธิเหมา) (ถอดเป็นอักษรไทย: เนปาล กมฺยุนิษฺฏ ปารฺฏี (มาโอวาที),) เป็นพรรคการเมืองตามแนวลัทธิเหมาในประเทศเนปาล ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2537 ในการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญในปี พ.ศ. 2551 พรรคคอมมิวนิสต์เนปาล (ลัทธิเหมา) ได้รับเลือกตั้งมากที่สุดคือ 220 ที่นั่ง จากทั้งหมด 601 ที่นั่ง
ฮิการิ (ขบวนรถไฟ)

ฮิการิ (; โรมาจิ: "hikari") เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงในประเทศญี่ปุ่น ให้บริการในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง รถไฟประเภทนี้วิ่งช้ากว่าขบวนโนโซมิ แต่ยังเร็วกว่าขบวนโคดามะ หากใช้สิทธิ์ตามบัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่น ขบวนฮิการินี้จะเป็นรถไฟประเภทที่เร็วที่สุดที่ให้บริการบนเส้นทางโทไกโดและซันโยชิงกันเซ็ง เมื่อชิงกันเซ็งเปิดให้บริการในปี 1964 ฮิการิได้เป็นรถไฟที่เร็วที่สุดบนเส้นทางที่วิ่งจากโตเกียวไปยังสถานีชินโอซะกะ มีการหยุดรถเพียงแค่สองครั้งเท่านั้นคือที่นาโงยาและที่เกียวโต ต่อมา ฮิการิได้ขยายไปให้บริการบนซันโยชิงกันเซ็งแม้ว่ารถไฟฮิการิจะเร็วกว่าเพียงขบวนโคดามะเท่านั้น ทั้งคู่จึงได้รับฉายาสั้นๆร่วมกันว่า "ฮิดะมะ"
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตอนกลางเป็นผู้ให้บริการฮิการิ ปัจจุบันนี้ใช้รถไฟขนาด 16 โบกี้ หลายซีรีส์ได้แก่ 700 ซีรีส์ และ 300 ซีรีส์ รถไฟฮิการิส่วนใหญ่จะหยุดตามสถานีต่างเช่น ชิซุโอะกะ, ไมบาระ หรือฮิเมะจิ เพื่อให้รถไฟที่เร็วกว่า เช่น ขบวนโนโซมิ วิ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูงสุดก่อน
ในเดือนมีนาคม ปี 2008 ขบวนฮิการิได้นำชิงกันเซ็ง N700 ซีรีส์ มาใช้สำหรับการเดินทางระหว่างสถานีชินโยโกะฮะมะและสถานีฮิโระชิมะ และสำหรับรถไฟเที่ยวดึกระหว่างสถานีโตเกียวและนาโงยา
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกเริ่มให้บริการฮิการิ เรล สตาร์ (Hikari Rail Star) ในปี 200 ซีรีส์0 โดยมีเฉพาะเส้นทางซันโยชิงกันเซ็งเท่านั้น โดยใช้รถไฟขบวนพิเศษขนาด 8 โบกี้ซีรีส์ 700 ซีรีส์ ที่มีความเร็วสูงสุด 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง การที่บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันตกนำมาให้บริการนี้เพื่อเพิ่มศักยภาพในการแข่งขันกับสายการบินที่บินอยู่ในเส้นทางโอซะกะไปยังฟุกุโอะกะ ที่นั่งที่สำรองเอาไว้บนรถไฟ"ฮิการิ เรล สตาร์"มีการจัดแบบ 2-2 แทนที่จะเป็น 3-2 เหมือนฮิการิทั่วๆไป และด้านหน้าของแต่ละที่นั่งนั้นจะมีจุดจ่ายไฟฟ้าสำหรับผู้ใช้คอมพิวเตอร์แบบพกพาอีกด้วย
ก่อนและระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2นั้น ฮิการิเคยเป็นชื่อของรถไฟด่วนที่วิ่งจากปูซาน ประเทศเกาหลี ไปยังชางชุน ในแมนจูเรีย ต่อมา ในทศวรรษที่ 1950 ชื่อนี้ได้นำมาใช้เป็นชื่อรถไฟด่วนที่วิ่งจากฟุกุโอะกะไปยังคาโงชิมะและเบ็ปปุ
เนียร์ชูเมกเกอร์

เนียร์ชูเมกเกอร์  เป็นยานอวกาศของนาซา สำหรับไปสำรวจดาวเคราะห์น้อยอีรอส ส่งออกจากโลกเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 บินผ่านดาวเคราะห์น้อยแมธิลด์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540 และเข้าสู่วงโคจรของอีรอสเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543
มุมกวาดเฉลี่ย

ในทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์ มุมกวาดเฉลี่ย  ของวัตถุที่โคจรรอบวัตถุอื่น หมายถึงมุมที่วัตถุนั้นเคลื่อนที่ไปรอบจุดศูนย์กลางของวัตถุอื่น คำนวณได้โดยสูตร
<math>M = M_0 + n (t-t_0) \,\!</math>
รายนามศิษย์เก่าจากโรงเรียนอัสสัมชัญ

รายนามศิษย์เก่าจากโรงเรียนอัสสัมชัญ เป็นการรวบรวมรายชื่อบุคคลส่วนหนึ่งที่จบการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ซอยเจริญกรุง 40 ถนนเจริญกรุง เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่วันสถาปนาโรงเรียนอย่างเป็นทางการในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2428 โดยบาทหลวง เอมิล ออกัสต์ กอลมเบต์ 
บุคคลที่จบจากโรงเรียนอัสสัมชัญไปมักจะถูกเรียกว่า "อัสสัมชนิก - Assumptionist" หรือ "โอแม็ก" (OMAC- Old Man Assumption College) หากอ้างอิงหมายเลขประจำตัวในปัจจุบัน จะพบว่านับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีบุคคลที่มาจากโรงเรียนอัสสัมชัญมากกว่า 5 หมื่นคน สำหรับนักเรียนคนแรกของโรงเรียน (อสช 1) มีชื่อว่า ยวงบัปติส หรือ เซียวเม่งเต็ก 
บทความในหน้านี้อ้างอิงข้อมูลโดยหลักจาก<br> 
(1) รายชื่ออัสสัมชนิกที่ระบุในอุโฆษสาร ๒๐๐๐ โดยสมาคมอัสสัมชัญ ISBM 974-91380-1-5, กรุงเทพฯ : อุดมศึกษา, พ.ศ. 2546<br> 
(2) บทความประชาสัมพันธ์ในเพจเฟ๊สบุ๊คอย่างเป็นทางการ "สมาคมอัสสัมชัญ" <br>
(3) บทความประชาสัมพันธ์ในเพจเฟซบุ๊คอย่างเป็นทางการของโรงเรียน<br> 
(4) ข้อมูลจากกลุ่มเฟสบุ๊ค "OMAC - Old Man Assumption College" <br>
(5) ประวัติส่วนบุคคลสาธารณะที่เผยแพร่โดยทั่วไปตามสื่อสิ่งพิมพ์<br> 
สามารถจำแนกตามศิษย์เก่าแบ่งตามอาชีพได้ดังนี้
นักธุรกิจ ผู้บริหาร.
มหาเศรษฐีไทย ประจำปี พ.ศ. 2566.
ความเอียงของวงโคจร

ความเอียงของวงโคจร  เป็นหนึ่งในองค์ประกอบของวงโคจร หมายถึงมุมระหว่างระนาบของวงโคจรกับระนาบอ้างอิง
ความเอียงของวงโคจร เป็นหนึ่งใน 6 องค์ประกอบของวงโคจร ใช้อธิบายถึงรูปร่างและทิศทางของวงโคจรของวัตถุท้องฟ้า นับเป็นระยะเชิงมุมของระนาบวงโคจรเทียบกับระนาบอ้างอิง (โดยมากมักใช้เส้นศูนย์สูตรหรือเส้นสุริยวิถีของดาวฤกษ์แม่ในระบบ และมีหน่วยเป็นองศา)
สำหรับระบบสุริยะ ความเอียงของวงโคจร (คือ "i" ในภาพด้านข้าง) ของดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ๆ จะเท่ากับมุมระหว่างระนาบของวงโคจรของดาวเคราะห์นั้นกับเส้นสุริยวิถี ซึ่งเป็นระนาบที่เป็นเส้นทางโคจรของโลก นอกจากนี้ยังสามารถวัดได้โดยเปรียบเทียบกับระนาบอื่น ๆ เช่น เทียบกับเส้นศูนย์สูตรของดวงอาทิตย์ หรือเทียบกับระนาบโคจรของดาวพฤหัสบดี แต่การใช้เส้นสุริยวิถีในการอ้างอิงจะเหมาะสมกับผู้สังเกตการณ์บนโลกมากกว่า วงโคจรของดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ในระบบสุริยะของเรามีค่าความเอียงของวงโคจรค่อนข้างน้อย ไม่ว่าจะเปรียบเทียบกันเองหรือเทียบกับเส้นศูนย์สูตรของดวงอาทิตย์ก็ตาม มีข้อยกเว้นก็เพียงในบรรดาดาวเคราะห์แคระ เช่น พลูโต และ เอริส ซึ่งมีค่าความเอียงของวงโคจรเทียบกับสุริยวิถีสูงถึง 17 องศาและ 44 องศาตามลำดับ ดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ เช่น พัลลัส ก็มีความเอียงของวงโคจรสูงถึง 34 องศา สำหรับดาวเคราะห์นอกระบบ ยังไม่ค่อยมีการวัดความเอียงของวงโคจร ทราบได้แต่เพียงมวลต่ำสุดของมันเท่านั้น ซึ่งหมายถึง ดาวเคราะห์นอกระบบบางดวงที่แท้อาจเป็นดาวแคระน้ำตาล หรือเป็นดาวแคระแดงที่จางมาก ๆ ก็ได้ มีแต่เพียงดาวเคราะห์ที่ตรวจพบการเคลื่อนผ่าน และที่ตรวจจับด้วยวิธีมาตรดาราศาสตร์ จึงสามารถทราบถึงความเอียงของวงโคจร และบางทีอาจทราบถึงมวลที่แท้จริงได้ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2010 ข้างหน้านี้ น่าจะมีการตรวจวัดความเอียงของวงโคจรและมวลที่แท้จริงของดาวเคราะห์นอกระบบจำนวนมากได้เพิ่มขึ้น โดยใช้การสังเกตการณ์ในอวกาศผ่านปฏิบัติการต่าง ๆ เช่น ดาวเทียมไกอา, Space Interferometry Mission, และ กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เว็บบ์
พ่อขุนศรีนาวนำถุม

พ่อขุนศรีนาวนำถุม หรือ พญาศรีนาวนำถุม เป็นขุนในเมืองเชลียง ผู้เสวยราชสมบัติสองนครคือสุโขทัยและศรีสัชนาลัย และบางแหล่งระบุว่าพระองค์เป็นผู้สถาปนาอาณาจักรสุโขทัย เป็นพระองค์แรก แต่บางแหล่งก็ระบุว่า พระยาพาลีราช เป็นผู้สถาปนารัฐอิสระสุโขทัยเป็นพระองค์แรกไม่ใช่พ่อขุนศรีนาวนำถุม
อย่างไรก็ตามผู้ปกครองสุโขทัยคนต่อมาคือขอมสบาดโขลญลำพง โดยอาจนำแคว้นสุโขทัยกลับเข้าไปอยู่ภายใต้อิทธิพลของขอม-ละโว้ อีกครั้ง จนกระทั่งพ่อขุนผาเมืองเจ้าเมืองราด ร่วมกับพ่อขุนศรีอินทราทิตย์เจ้าเมืองบางยาง ร่วมกันทำสงครามได้ชัยชนะเหนือขอมสบาดโขลญลำพง จนสามารถนำแคว้นสุโขทัยออกจากอิทธิพลของขอม-ละโว้ อีกครั้ง
1 E7 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 10 Mm (10,000 กม.) ถึง 100 Mm (100,000 กม.) (106 และ 107 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 107 เมตร
การแปลงหน่วย.
1,000 กม. เท่ากับ:
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 108 เมตร
ซืร์ตเซย์

ซืร์ตเซย์ (ออกเสียงว่า แปลว่า"เกาะของซูร์เตอร์") เป็นเกาะภูเขาไฟ ที่ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเวสมาร์นายาส ซึ่งห่างจากชายฝั่งทางใต้ของประเทศไอซ์แลนด์ เกาะนี้เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศไอซ์แลนด์
เกาะนี้ก่อตัวขึ้นจากการปะทุของภูเขาไฟซึ่งซึ่งอยู่ใต้ทะเล 130 เมตรและอยู่กลุ่มภูเขาไฟใต้น้ำแวสต์มานาเอย์ยาร์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกกลางมหาสมุทรแอตแลนติกได้เกิดการปะทุขึ้นและก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ จนโผ่ลพ้นผิวน้ำในในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 การปะทุสิ้นสุดลงในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2510 โดยมีพื้นที่ประมาณ 2.7 ตารางกิโลเมตร หลังจากนั้นเกาะก็ถูกกัดเซาะจากลมและคลื่นจนทำให้ในปี พ.ศ. 2555 เกาะเหลือพื้นที่เพียง 1.3 ตารางกิโลเมตร จาการสำรวจล่าสุดในปี พ.ศ. 2550 พบว่าจุดที่สูงที่สุดของเกาะคือ 155 เมตรจากระดับน้ำทะเล
เกาะนี้มีชื่อมาจากเทพเจ้าซูร์เตอร์ในตำนานเทพเจ้าสแกนดิเนเวีย เกาะนี้ถูกศึกษาโดยนักวิทยาภูเขาไฟอย่างละเอียดในช่วงที่มันเกิดการปะทุ และได้รับการศึกษาโดยนักพฤกษศาสตร์และนักชีววิทยาเพื่อศึกษารูปแบบของชีวิตในเกาะใหม่แห่งนี้ การปะทุครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เกิดเกาะซืร์ตเซย์เกาะเดี่ยวแต่ทำให้เกิดเกาะ Jólnir และยอดเขาอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้รับการตั้งชื่อด้วย
จารึกวัดศรีชุม

จารึกวัดศรีชุม หรือ ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 เป็นศิลาจารึกภาษาไทยสมัยสุโขทัยที่สำคัญ ที่เล่าเรื่องราวการสถาปนากรุงสุโขทัย และ วีรกรรมของกษัตริย์ราชวงศ์นำถุม โดยสันนิษฐานว่าผู้สร้างศิลาจารึกหลักนี้คือ พระมหาเถรศรีศรัทธา ผู้เป็นเชื้อสายของพ่อขุนศรีนาวนำถุม ผู้สถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัย 
ในจารึกยังปรากฎคำว่า ขอม ครั้งแรก หลังยุคอาณาจักรพระนครได้ล่มสลายลง
รูปลักษณ์.
จารึกสลักตัวอักษรไทย ภาษาไทย บนแผ่นหินดินดาน รูปใบเสมา เรียวบาง (ชำรุดบางแห่ง) มี 2 ด้าน 212 บรรทัด กว้าง 2 ศอก สูง 9 ศอก หนา 3 ถึง 4 นิ้วโดยประมาณ
การค้นพบ.
ตามประวัติ ใน พ.ศ. 2430 หลวงสโมสรพลการได้ค้นพบจารึกนี้อยู่ในอุโมงค์มณฑปวัดศรีชุม และได้ขนย้ายนำมารวบรวมไว้ในกรุงเทพฯ ผู้ศึกษาจารึกนี้เป็นคนแรกคือ ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ผู้เป็นบรรณารักษ์ใหญ่หอพระสมุดวชิรญาณในขณะนั้น ข้อความจารึกได้รับการพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน พ.ศ. 2467 ปัจจุบันจารึกนี้เก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
เนื้อหาในจารึก.
สันนิษฐานว่าศิลาจารึกวัดศรีชุมนี้อาจสร้างขึ้นราว พ.ศ. 1884-1910 ในรัชกาลพระมหาธรรมราชาที่ 1 (พระยาลิไทย) 
เรื่องราวที่ปรากฏในจารึกกล่าวถึง
ชื่อสถานที่เช่น "อีจาน" และ "รัตภูมิ" อาจบอกถึงสถานที่ตั้งเมืองของมหาเถรศรีศรัทธา หากมีการศึกษาต่อไปในอนาคต
เนื่องจากมีการเล่าเรื่องราวข้อมูลเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่สำคัญ และ ข้อมูลหลายอย่างไม่พบในศิลาจารึกหลักอื่น ๆ ศิลาจารึกหลักนี้จึงเป็นที่สนใจของนักประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ ใจความโดยรวมของศิลาจารึกนี้ยังสอดคล้องกับศิลาจารึกหลักที่ 1
สกูบา

สกูบา เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทย มีสมาชิกอยู่ 3 คน มีผลงาน 1 อัลบั้ม
สมาชิก.
สมาชิก 3 คน คือ หนึ่ง เกรียงไกร เขมาวาศน์, แม็กส์ สกรรจ์ วงษ์ประยูร, กร ธนากร พัฒนศรี
ประวัติ.
เดิมทีวงมีสมาชิก 4 คน ทั้งหมดเรียนอยู่ที่เดียวกันคือมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม (ขณะนั้นยังเป็นสถาบันราชภัฏจันทรเกษม) รวมตัวเล่นดนตรีด้วยกันตั้งแต่ปี 1 โดยใช้ชื่อวง "IN SCHOOL BUS" จนมีการประกวดพานาโซนิค สตาร์ ชาร์เลนจ์ (Panasonic Star Challenge 2002) จึงเข้าประกวดและได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทวงดนตรี ทำให้ได้มีโอกาสเข้ามาเซ็นสัญญากับอาร์.เอส. แต่มือกลองของวงต้องไปศึกษาต่อ ทางวงเห็นว่า "IN SCHOOL BUS" ต้องมี 4 คนเท่านั้น ถ้าเหลือ 3 คนคงใช้ชื่อนี้ไม่ได้ และก็ไม่คิดที่จะหามือกลองคนใหม่มาแทน จึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อวงเป็น "สกูบา"
ซามี ฮูเปีย

ซามี ฮูเปีย (Sami Tuomas Hyypiä) (เกิด 7 ตุลาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักฟุตบอลชาวฟินแลนด์ เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ในตำแหน่ง เซนเตอร์แบ็ก ในช่วงปี 1999 ถึง 2009 เคยเป็นผู้จัดการทีมของ ไบเออร์ 04 เลเฟอร์คูเซิน ใน บุนเดิสลีกา ล่าสุดเป็นผู้จัดการทีม สโมสรฟุตบอลซือริช ใน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
 "ณ วันที่ 12 พฤษภาคม 2016"
พระมหาเถรศรีศรัทธา

สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนีศรีรัตนลังกาทีปมหาสวามีเป็นเจ้า เป็นเชื้อสายของ พ่อขุนศรีนาวนำถุม ผู้สถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัย สันนิษฐานว่าเป็นผู้สร้าง จารึกวัดศรีชุม หรือ ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 เป็นสมเด็จพระสังฆราชในสมัยสุโขทัย
พระมหาเถรศรีศรัทธาปรากฏนามตามจารึกวัดศรีชุมว่า "สมเด็จพระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนีศรีรัตนลงกาทีปมหาสามี"
ตามเรื่องเล่าในศิลาจารึก กล่าวว่า พระมหาเถรศรีศรัทธา อยู่ในเชื้อสายตระกูลของ พ่อขุนศรีนาวนำถุม เกิดในเมืองสรลวงสองแคว (พิษณุโลก) เป็นบุตรของ พระยาคำแหงพระราม และ เป็นหลานของ พ่อขุนผาเมือง ในวัยหนุ่มเมื่ออายุ 17 ปีได้ช่วยบิดารบกับ "ท้าวอีจาน" จนชนะ ต่อมาเมื่ออายุได้ 26 ปีได้ช่วย พระยาเลอไทยในการสงคราม และทำการชนช้างชนะ "ขุนจัง" จนถูกยกย่องว่าเป็นนักรบที่เข้มแข็งมีฝีมือ
เมื่ออายุ 31 ปี มีความจำเป็นทำให้ต้องสละทรัพย์สมบัติ ภรรยารวมทั้ง ธิดาอีกสองคน ออกบวชเดินทางจาริกแสวงบุญ ช่วยบูรณะศาสนสถานที่ต่าง ๆ จนถึงอินเดียและลังกา จนกระทั่งได้กลับมาสร้างจารึกเล่าเรื่องราวและประวัติความเป็นมาของตระกูลไว้ในแคว้นสุโขทัยในสมัยการปกครองของพระมหาธรรมราชาที่ 1
มีผู้สันนิษฐานว่าเนื่องจากกษัตริย์ในราชวงศ์พระร่วงได้ขยายอำนาจของสุโขทัยเข้ามายังลุ่มน้ำน่านซึ่งเป็นบริเวณที่ตระกูลนาวนำถุมมีอำนาจครอบครองอยู่ อาจเป็นสาเหตุที่กดดันให้พระมหาเถรศรีศรัทธา ต้องออกบวช
"จารึกวัดศรีชุม" ที่พระมหาเถรศรีศรัทธาได้สร้างขึ้น นับเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่บอกเล่าถึงการสถาปนาแคว้นสุโขทัย-ศรีสัชนาลัย ที่ไม่มีปรากฏในหลักฐานอื่น ๆ
อันดรีย์ วอรอนิน

อันดรีย์ วิกตอรอวึช วอรอนิน (เกิดเมื่อ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวยูเครน เคยสังกัดสโมสรชอร์นอมอแรตส์ออแดซา, โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค, ไมนทซ์, เคิลน์ (โคโลญ), ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน, ลิเวอร์พูล และดีนาโมมอสโก
เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน

เจ้าหญิงมาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน  ทรงเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย ที่ทรงได้รับการสถาปนาหลังการอภิเษกสมรส
เจ้าหญิงมาเกอริตาประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1840 ณ เมืองเดรสเดิน ราชอาณาจักรซัคเซิน เป็นพระธิดาในพระเจ้าจอห์นแห่งซัคเซิน และ อมาลี เอากุสเทอแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งซัคเซินเมื่อทรงพระเยาว์ พระองค์ไม่ได้ประทับอยู่กับพระบิดาและพระมารดา โดยพระองค์ทรงไปประทับอยู่ที่โรงเรียนประจำ โดยประทับและทรงได้รับการศึกษาเพียงลำพัง แต่พระบิดาและพระมารดาได้เสด็จพระดำเนินมาเยี่ยมเยียนพระองค์เป็นบางครั้ง
เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1856 ซึ่งขณะนั้น มีพระชนมายุเพียง 16 ชันษา พระมารดาทรงรีบให้มีการจัดพระพิธีอภิเษกสมรสระหว่างพระองค์กับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิช แห่งออสเตรีย ซึ่งเป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ล แห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระมารดา และเป็นพระมาตุจฉาของพระองค์ โดยหลังจากการอภิเษกสมรส พระองคต์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย ทั้ง 2 พระองค์ทรงไม่มีพระโอรสหรือพระธิดาเลย 
อาร์ชดัชเชสมาร์กาเรเทอ สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1858 ณ เมืองมอนซา ประเทศอิตาลี ซึ่งเป็นเวลาที่พระองค์กำลังเสด็จแปรพระฐานในประเทศอิตาลี พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยโรคไทฟอยด์ในขณะที่เสด็จประพาส สิริพระชนมายุเพียง 18 ชันษาเท่านั้น จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย มีพระบรมราชโองการฝังพระศพรวมกับพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ ไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา แต่อาร์ชดยุกคาร์ล ลูทวิชมีพระบัญชาให้ฝังไว้ที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่เมืองอินส์บรุค ซึ่งพระองค์ทรงทูลขอไว้ก่อนสิ้นพระชนม์
บุญชู 2 น้องใหม่

บุญชู 2 น้องใหม่ หรือ บุญชู ภาค 2 เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2532 กำกับโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกล โดยค่ายไฟว์สตาร์โปรดักชั่น นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ จินตหรา สุขพัฒน์ ส. อาสนจินดา สุเทพ ประยูรพิทักษ์ ญาณี จงวิสุทธิ์ วัชระ ปานเอี่ยม เกียรติ กิจเจริญ อรุณ ภาวิไล กฤษณ์ ศุกระมงคล เกรียงไกร อมาตยกุล นฤพนธ์ ไชยยศ นัย สุขสกุล ธงชัย ประสงค์สันติ พรทิพย์ ประเสริฐยิ่งสุข กัญญาลักษณ์ บำรุงรักษ์ สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ ศศิวิมล วิริยานนท์ ส.อาสนจินดา จุรี โอศิริ เสรี วงษ์มณฑา ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 16 ล้านบาทในสมัยนั้น
โครงเรื่อง.
จากภาคที่แล้ว ผองเพื่อนของบุญชูต่างสอบติดเข้ามหาวิทยาลัยได้ตามที่ตนต้องการดังนี้
โดยคราวนี้โมลีได้รู้จักกับเพื่อนใหม่อีกคนคือ ประพันธ์ ซึ่งเรียนคณะเดียวกัน และมาเข้าก๊วนกับกลุ่มของบุญชูได้อย่างสนิทสนม
ส่วนบุญชูที่สอบไม่ติดนั้น หลังจากกลับไปอยู่บ้านเกิดกับแม่ได้พักหนึ่ง ก็เดินทางเข้ากรุงเทพอีกครั้งเพื่อเตรียมตัวสอบใหม่ ขณะเดียวกันก็ใช้เวลาว่างเข้าทำงานกับลุงมหา (แจ่ม) หรือคุณแจ่มใส (ส.อาสนจินดา) บรรณารักษ์ประจำห้องสมุด ซึ่งเป็นคนรู้จักของแม่ ที่นี่บุญชูได้รู้จักกับบุญมา (ธงชัย ประสงสันติ) พนักงานอีกคนที่เพิ่งได้บรรจุเข้าทำงานเหมือนกัน บุญชูและผองเพื่อนยังคงนัดพบปะกันเป็นประจำอย่างที่เคย 
โมลีได้เข้าร่วมชมรมค่ายอาสาพัฒนาของทางคณะ และต้องการหาเงินทุนสำหรับใช้ทำกิจกรรม บุญชูและเพื่อนๆจึงช่วยกันร่วมแรงออกหาสปอนเซอร์ให้ ต่อมาหลังจากประชุมค่ายอาสาเสร็จและเตรียมตัวจะออกเดินทาง เงินห้าหมื่นบาทที่โมลีเก็บไว้เกิดหายไปในช่วงที่คลาดสายตาเพียงชั่วขณะ โมรีจึงออกปากรับผิดชอบโดยการตั้งใจจะลาออกหากไม่สามารถหาเงินมาคืนได้ มีสมาชิกชมรมคนหนึ่งสงสัยว่าบุญมาจะเป็นคนขโมย เพราะเป็นพนักงานดูแลส่วนกิจกรรมนักศึกษา และเข้าออกได้ตลอดเวลา พอดีกับไวยากรณ์เคยเห็นบุญมาไปหาเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ทั้งหมดจึงพากันไปทวงเงินคืน และเกิดเรื่องวุ่นๆขึ้นตามระเบียบ
เมื่อจับตัวบุญมาได้ จึงได้ทราบว่าบุญมาต้องการเงินเพื่อจะไปจุนเจือครอบครัว ซึ่งไม่มีเงินจ่ายใช้หนี้จนไม่มีบ้านอยู่ บุญมาขอโทษทุกคนอย่างสำนึกผิด และกล่าวว่าตนไม่ได้ต้องการจะเป็นขโมย แต่ไม่มีหนทางจะช่วยเหลือครอบครัวได้อีก ทุกคนให้อภัย แต่บุญมาก็ต้องรับโทษติดคุกตามกฎหมาย อย่างไรก็ตาม บุญชูและโมลี รวมทั้งผองเพื่อนก็คอยมาเยี่ยมบุญมาที่ห้องขังเป็นประจำ
หลังจากการสอบเอนทรานซ์เสร็จสิ้น ทุกคนต่างเฝ้ารอผลการสอบร่วมกับบุญชูอย่างใจจดใจจ่อ สุดท้ายบุญชูก็สอบไม่ติด จึงเดินทางกลับบ้านพร้อมกับแม่ และตั้งใจจะช่วยแม่ทำนาตามที่เคยคิดไว้ หลังจากที่บุญชูเดินทางกลับไปแล้ว ก็ได้มีโทรเลขจากมหาวิทยาลัยส่งมาถึง บอกว่าบุญชูสอบติดคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์อันดับสำรอง ซึ่งมีคนสละสิทธิ์ไป ทำให้บุญชูจะได้เป็นนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ดังหวัง ทั้งหมดจึงเดินทางไปหาบุญชูเพื่อตามกลับมาอยู่ที่กรุงเทพเหมือนเดิม
เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง

เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง หรือพระนามเต็ม มาเรีย อันนุนซีอาตา อีซาเบลลา ฟีโลเมนา ซาบาเซีย (พรนามเต็ม "Maria Annunziata Isabella Filomena Sabasia von Habsburg-Lothringen" (ราชสกุลเดิม de Bourbon)) ทรงเป็นเจ้าฟ้าหญิงแห่งซิซิลีทั้งสอง และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย หลังจากทรงอภิเษกสมรส และเป็นพระชายาองค์ที่ 2 ในอาร์ชดยุกคาร์ล ลุดวิกแห่งออสเตรียด้วย
เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตา ประสูติเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2386 ณ เมืองกาแซร์ตา ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งซิซิลีทั้งสอง และอาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซ่าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงได้รับการศึกษาในเมืองเนเปิลส์ ตั้งแต่ทรงพระเยาว์จวบจนสำเร็จการศึกษา
เมื่อทรงสำเร็จการศึกษา สมเด็จพระราชมารดาทรงจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสให้ทันที โดยพระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกคาร์ล ลุดวิกแห่งออสเตรีย พระโอรสในอาร์ชดยุกฟรานซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2405 โดยหลังจากอภิเษกสมรส พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดา 1 พระองค์ ดังนี้
หลังจากทรงให้ประสูติกาลพระบุตรทั้ง 4 พระองค์แล้ว พระองค์มีพระอาการประชวรบ่อยครั้ง จนพระอาการประชวรได้แย่ลงเรื่อยๆ จนในที่สุด พระองค์ก็ทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2414 ด้วยพระอาการวัณโรค พระศพถูกฝังไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา
อิงฟังตามารีอา ตึเรซาแห่งโปรตุเกส

อิงฟังตามารีอา ตึเรซาแห่งโปรตุเกส  ทรงเป็นอิงฟังตาแห่งโปรตุเกสและอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย หลังจากทรงอภิเษกสมรส และเป็นพระชายาองค์ที่ 3 ในอาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรียด้วย
พระประวัติ.
อิงฟังตามารีอา ตึเรซา ประสูติเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1855 เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส และเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์แห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์-โรเซินแบร์ค เมื่อขณะยังทรงพระเยาว์ สมเด็จพระเจ้ามีแกล พระราชบิดาได้เสด็จสวรรคตกะทันหัน เจ้าหญิงอาเดิลไฮท์จึงทรงพาพระราชบุตรทั้งหมดย้ายไปประทับที่พระตำหนักส่วนพระองค์ที่ราชอาณาจักรบาวาเรีย ตามคำทูลเชิญของอาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย (เจ้าหญิงโซเฟียแห่งบาวาเรีย) ซึ่งเป็นพระสหายสนิท โดยเมื่อทุกพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินมาถึงบาวาเรีย อาร์ชดัชเชสโซฟีได้เสด็จออกจากประเทศออสเตรีย ไปยังบาวาเรียเพื่อทรงรับเสด็จพระสหายสนิท เมื่ออาร์ชดัชเชสโซฟีได้ทอดพระเนตรเห็น อิงฟังตามารีอา ตึเรซา พระองค์จึงมีพระราชวินิจฉัยกับเจ้าหญิงอาเดิลไฮท์ว่า อิงฟังตาองค์นี้ทรงเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นพระชายาองค์ต่อไปของพระโอรสของพระองค์ ซึ่งก็คืออาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชแห่งออสเตรีย ด้วยความที่เป็นพระสหายสนิทกัน ทั้ง 2 พระองค์จึงทรงจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างอิงฟังตามารีอา ตึเรซากับอาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิช ในกรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1873 โดยภายหลังอภิเษกสมรส พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาแห่งออสเตรีย 
ทั้ง 2 มีพระธิดา 2 พระองค์ ดังนี้ 
หลังจากพระสวามีสิ้นพระชนม์.
เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 อาร์ชดยุคคาร์ล ลูทวิชสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไข้ไทฟอยด์ โดยก่อนที่จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงทูลขอพระชายาว่า ดูแลพระบุตรทั้งหมดให้ดี ทำให้ทุกองค์มีความสุขที่สุด ดังนั้น อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาทรงต้องแบกพระภาระดูแลพระโอรส และพระธิดาทุกพระองค์ รวมทั้งพระบุตรที่ประสูติแต่เจ้าหญิงมาเรีย แอนนันซิเอตาแห่งซิซิลีทั้งสอง พระชายาองค์ก่อนด้วย ซึ่งพระองค์ก็ทรงดูแลเป็นอย่างดี แม้กระทั่งเมื่อมีการอภิเษกสมรสของอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ และเคาน์เตสโซฟี โชเท็ค ซึ่งถือเป็นการละเมิดกฎมณเฑียรบาลของการอภิเษกสมรสว่า จะต้องอภิเษกสมรสกับเชื้อพระวงศ์ด้วยกันเท่านั้น พระองค์ก็ทรงยอมให้มีการจัดอภิเษก โดยอาร์ชดัชเชสโซฟี ผู้เป็นพระสหายสนิทก็ทรงร่วมจัดพิธีด้วย
สงครามโลกครั้งที่ 1.
หลังจากการลอบปลงพระชนม์ของอาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์และพระชายาที่เมืองซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา พระองค์ทรงเป็นหัวหน้ากองพยาบาล ทรงรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ รวมทั้งทหารที่บาดเจ็บจากสมรภูมิ เมื่อสงครามสงบ เป็นเหตุให้มีการล้มล้างและโค่นพระราชอำนาจของพระราชวงศ์อิมพีเรียลลง พระองค์ได้โดยเสด็จไปพร้อมกับสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ล และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีตา อพยพไปที่เกาะมาไดร่า ประเทศโปรตุเกส ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงใช้เป็นที่ประทับอยู่หลายปี ก่อนที่จะเสด็จกลับกรุงเวียนนา 
สิ้นพระชนม์.
อาร์ชดัชเชสมาเรีย เทเรซาสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944 สิริพระชนมายุได้ 88 ชันษา พระศพถูกฝังไว้เคียงข้างพระสวามี และรวมกับพระบรมวงศานุวงศืพระองค์อื่นๆที่วิหารฮาพส์บวร์ค
ศาตราจารย์ ดร.วิจิตร ศรีสอ้าน

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2008-03-11T18:04:27Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Tmd</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ วิจิตร ศรีสอ้าน</comment>
 <origin>993027</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เอี่ยม ฉายางาม

ศาสตราจารย์ เอี่ยม ฉายางาม อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และอดีตสมาชิกวุฒิสภา
ประวัติ.
เอี่ยม ฉายางาม เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาภาษาและวรรณคดีฝรั่งเศส (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยเอดินเบอร์ก และระดับปริญญาเอก สาขาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยปารีส รวมทั้งผ่านการศึกษาอบรมจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.รุ่นที่ 31) 
การทำงาน.
เอี่ยม ฉายางาม รับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งทางวิชาการเป็นศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2524 และได้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในปี พ.ศ. 2530 จนถึงปี พ.ศ. 2543
เอี่ยม ฉายางาม เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2539
ทองอินทร์ วงศ์โสธร

รองศาสตราจารย์ ดร.ทองอินทร์ วงศ์โสธร อดีตอธิการบดี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติ.
ทองอินทร์ วงศ์โสธร เกิดปี พ.ศ. 2488 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา จากวิทยาลัยการศึกษาปทุมวัน ระดับปริญญาโท (M.A.) สาขาบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา ระดับปริญญาเอก (Ph.D.) สาขาบริหารการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา และประกาศนียบัตรชั้นสูงกิตติมศักดิ์ สถาบันพระปกเกล้า
การทำงาน.
ทองอินทร์ วงศ์โสธร รับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และเคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดทบวงมหาวิทยาลัย และเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในระหว่างปี พ.ศ. 2543 ถึงปี พ.ศ. 2547
ในปี พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (นายวิจิตร ศรีสอ้าน)
เฮย์เดน แพนิตเทียร์

เฮย์เดน เลสลี แพนิตเทียร์  เกิดวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักแสดง,นางแบบและนักร้องชาวอเมริกัน และยังเคยถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี อีกด้วย ผลงานที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดี คือเรี่อง "ฮีโร่ส์" เฮย์เดนรับบทเป็น แคลร์ เบนเนท เชียร์ลีดเดอร์ประจำโรงเรียนที่มีความสามารถพิเศษในการสร้างเซลล์ขึ้นมาใหม่
ประวัติ.
ครอบครัว.
เฮย์เดนเกิดที่นิวยอร์ก แม่ของเธอคือ เลสลี่ย์ อาร์. โวเจล เป็น นักแสดงโอเปร่าชื่อดัง ส่วนคุณพ่อคือ อลัน แอล."สคิพ" พาเนทเทียร์ เป็นพนักงานดับเพลิง เธอยังมีน้องชายอีกคน ชื่อ เจนเซน พาเนทเทียร์ (เกิดปี 1994) ซึ่งชอบในอาชีพการแสดงแบบพี่สาว ปัจจุบัน เจนเซน น้องชายของเธอเสียชีวิตแล้ว ด้วยโรคภาวะแทรกซ้อนของลิ้นหัวใจเออร์ติก ในวัย 28 ปี เมื่อวันที่ 19 กุมพาพันธ์ ค.ศ. 2023
การศึกษา.
เฮย์เดนเรียนชั้นมัธยมต้นที่ โรงเรียนเซาธ์ ออเร็นจ์ทาวน์ ตั้งแต่ เกรด 7 ในการเรียนระดับมัธยมปลายนั้น เฮย์เดนจบโดยการเรียนทางบ้าน (โฮมสคูล) และหลังจากจบมัธยมปลายเธอไม่ได้เลือกที่จะศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย แต่เลือกที่จะเป็นนักแสดง อย่างไรก็ตามเธอก็ยังสนใจที่จะเรียนหนังสือต่อเช่นกัน
ชีวิตส่วนตัว.
ในปี ค.ศ. 2006 เฮย์เดนเริ่มคบหากับ นักแสดงจากเรื่อง "Laguna Beach: The Real Orange County" สเตฟาน คอลเลทติ แต่ทั้งคู่ก็แยกทางกันในเดือนกันยายน ค.ศ. 2007 และ ในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน มีรายงานข่าวว่า เฮย์เดนกำลังคบหากับ ไมโล เวนทิมิกเลีย นักแสดงร่วมจากเรื่อง "ฮีโร่ส์" ก่อนจะเลิกรากันในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ปัจจุบัน เฮย์เดนได้หมั้นหมายกับวลาดิเมียร์ คริสโก้ ยอดนักชกรุ่นเฮฟวี่เวทชาวยูเครน ทั้งคู่ได้ให้กำเนิดบุตรสาวชื่อKaya
ฮันทิงตัน

ฮันทิงตัน  เป็นเมืองในรัฐนิวยอร์ก ตั้งอยู่บนลองไอแลนด์ เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1653 โดยฮันทิงตันเป็นส่วนหนึ่งของมหานครนิวยอร์ก โดยห่างจากเกาะแมนแฮตตันมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประชากรมีประมาณ 195,289 คน
ฉากกางเขน

ฉากกางเขน  คือฉากที่แยกระหว่างบริเวณสำหรับผู้เข้าร่วมในคริสต์ศาสนพิธีหรือทางเดินกลางและบริเวณสำหรับสงฆ์หรือบริเวณที่พระใช้ทำพิธีที่แกะตกแต่งอย่างสวยงามที่นิยมสร้างกันในสมัยกลาง วัสดุที่สร้างอาจจะเป็นไม้หรือหินแกะสลักหรือฉลุทาสีหรือเหล็กดัด ฉากกางเขน ปรากฏทั่วไปในโบสถ์คริสต์ในยุโรป ภาษาเยอรมันใช้คำว่า “Lettner”, ภาษาฝรั่งเศสใช้คำว่า “jubé”, ภาษาดัทช์ใช้คำว่า “doksaal” ฉากกางเขนทางตะวันออกจะตกแต่งหรูหรากว่าทางตะวันตก
ที่มาของคำว่าฉากกางเขน.
คำว่า “ฉากกางเขน” มาจากภาษาแองโกล-แซ็กซอนว่า “rode” ซึ่งแปลว่า “กางเขน” ที่เรียกว่าฉากกางเขนเพราะแต่เดิมบนฉากจะเป็นที่ตั้งพระเยซูบนกางเขน สองข้างมักจะเป็นนักบุญ เช่น พระนางมารีย์พรหมจารีและยอห์นอัครทูต บนฉากบางครั้งก็จะมีทางเดินแคบ ๆ หรือบางครั้งก็กว้างพอที่จะเป็นที่ยืนร้องเพลงสวดได้ ทางขึ้นมักจะแอบอยู่ด้านข้าง
การสร้างฉากมักจะเป็นลายฉลุที่สามารถมองทะลุจากทางเดินกลางเข้าไปภายในบริเวณบาทหลวง หรือ “chancel” ได้ คำว่า “chancel” มาจากภาษาละติน “cancelli” ซึ่งแปลว่า “ฉลุ” 
ตัวอย่างงานฉากกางเขนในอังกฤษ.
งานฉากกางเขนในอังกฤษพบในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่สแตนตันฮาร์คอร์ท ที่อ็อกฟอร์ดเชอร์ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นงานที่ทำในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เช่นที่ทรัลในแคว้นซอมเมอร์เซ็ท และอาลท์เทิลเบรอที่นอร์โฟล์ค งานฉากกางเขนไม้ที่พบในบริเวณอีสต์อังเกลียทางตะวันออกของอังกฤษยังรักษาการตกแต่งตั้งแต่เมื่อแรกสร้างซึ่งทาสีและปิดทองอย่างงานฝีมือ เช่นที่พบของตระกูลการทำของช่างแรนเวิร์ธที่ เซาธ์โวลด์และไบลท์เบิร์ก และที่แรนเวิร์ธเอง งานที่บาร์ตันเทิร์ฟ เป็นงานที่แสดงให้เห็นฐานันดรของระบบสวรรค์โดยแสดงลำดับทูตสวรรค์เก้าชั้น นิโคลัส เพฟเนอร์นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมศาสนาคริสต์คนสำคัญของอังกฤษ กล่าวถึงฉากสำคัญจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ บริดฟอร์ดที่แคว้นเดวอน
ความสำคัญของสัญลักษณ์ที่ใช้.
ฉากกางเขนเป็นสิ่งขวางทั้งทางวัตถุและทางสัญลักษณ์ที่แยกระหว่างบริเวณที่ถือว่าเป็นบริเวณที่ศักดิ์สิทธิ์ของพระกับบริเวณของฆราวาสที่เข้ามาร่วมในพิธี นอกจากนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่สามารถมองทะลุเข้าไปได้แต่ไม่ทั้งหมด ส่วนล่างระดับเอวจะทึบเหนือส่วนนั้นจึงฉลุ และตกแต่งด้วยนักบุญ ทูตสวรรค์และลวดลายต่างๆ การอนุญาตให้เห็นได้บ้างบางส่วนไม่ทั้งหมดเป็นส่วนสำคัญของพิธีมิสซาและของการใช้สัญลักษณ์ในยุคกลาง เมื่อผู้เข้าร่วมพิธีคุกเข่าก็จะสามารถเห็นส่วนบนของพระจากลายฉลุส่วนบนเมื่อ พระยกเหล้าและไวน์ศักดิ์สิทธิ์สำหรับประกอบพิธีศีลมหาสนิทขึ้น วัดบางวัดจะสร้างช่องคล้ายหน้าต่างสองข้างฉากที่เรียกว่า “squint hole” เพื่อให้ผู้เข้าร่วมพิธีเห็นพิธีการแปรขนมปังเป็นพระวรกายของพระเยซู (Transubstantiation) ได้ชัดขึ้น
ฉากกางเขนเป็นส่วนสำคัญของการทำพิธีทางศาสนาโดยเฉพาะช่วง “สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์” (Holy Week) ระหว่าง อีสเตอร์ ซึ่งเป็นระยะเวลาที่มีการทำพิธีสำคัญ ๆ หลายพิธี ระหว่างเทศกาลมหาพรตฉากก็จะถูกคลุมด้วยผ้าและมาเปิดอีกครั้งในวัน “วันอาทิตย์ใบปาล์ม” ต่อหน้าขบวนผู้ถือใบปาล์มที่เข้ามาร่วมในพิธี และจะมีการอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับพระทรมานของพระเยซู (Passion) จากระเบียงฉากกางเขนภายใต้กางเขนโดยพระสามองค์
การทำลายและการปฏิสังขรณ์.
ระหว่างการการปฏิรูปศาสนา ฉากกางเขนเป็นส่วนหนึ่งของสึ่งที่ถือว่เป็นการใช้รูปเคารพในทางที่ผิด จึงเป็นเป้าหมายที่ถูกรี้อทิ่งไปมากตามพระราชกฤษฎีกาที่ออกเมื่อปี ค.ศ. 1547 โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษ และมาปฏิสังขรในรัชสมัยของพระราชินีนาถแมรีที่ 1 และถูกทำลายอึกครั้งในรัชสมัยของพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ฉะนั้นงานฉากกางเขนของอังกฤษจึงเป็นสิ่งที่หาดูได้ยาก
ทองหลางลาย

ทองหลางลาย, ปาริชาติ, ทองหลางด่าง หรือ ทองเผือก (ภาคเหนือ) (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Erythrina variegata") เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูง 5-10 เมตร กิ่งอ่อนมีหนามเรือนยอดเป็นพุ่มกลมโปร่ง ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อย 3 ใบ ใบกลางจะโตกว่าสองใบด้านข้าง ออกดอกเป็นช่อยาวประมาณ 30–40 เซนติเมตร รูปดอกถั่ว สีแดงเข้ม ออกดอกระหว่างเดือนมกราคม–กุมภาพันธ์ ผลเป็นฝักยาว 15–30 เซนติเมตร
ทองหลางลายกระจายพันธุ์ในเอเชียทั้งเขตร้อนและเขตอบอุ่น เจริญได้ในสภาพดินทุกชนิด ชอบดินร่วนซุย กลางแจ้ง ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและปักชำ
เกร็ดความรู้.
ทองหลางลายหรือปาริชาติ เป็นดอกไม้ประจำ มหาวิทยาลัยทักษิณ
มือ เบียลารูซือ

มือ เบียลารูซือ ([mɨ bʲeɫaˈrusɨ], "เรา, ชาวเบลารุส") เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของเพลงชาติเบลารุส และและเป็นวรรคแรกที่ปรากฏอยู่ในเพลงนี้ ชื่ออย่างเป็นทางการคือ เพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุส 
เดิมเพลงนี้ประพันธ์ขึ้นและเริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2498 ในฐานะเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย ทำนองโดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี (Niescier Sakałoŭski) เนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช (Mikhas Klimkovich) หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ทำนองของเพลงเดิมที่ซากาโลว์สกีแต่งไว้นั้นยังคงใช้อยู่ แต่เนื้อร้องเดิมถูกยกเลิกไป และมีการใช้เนื้อร้องใหม่ ซึ่งประพันธ์โดยมีคัช กลิมโกวิช และอูลาจีมีร์ การึซนา (Uladzimir Karyzna) ตามคำสั่งของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส ลงวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเนื้อร้องดังกล่าวนี้ มีเนื้อหาถึงความเป็นมิตรของชาวเบลารุส การยกย่องถึงการสู้รบเพื่อชาติในอดีต และความมุ่งหวังต่ออนาคตในวันหน้า ส่วนทำนองนั้นยังคงความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ของเบลารุสไว้
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย.
เดิมเพลง "มือ เบียลารูซือ" นั้นใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย (ภาษาเบลารุส: "гімн Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі", ภาษารัสเซีย: "гимн Белорусской Советской Социалистической Республики") ตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา โดยทำนองนั้นประพันธ์โดยเญชเชร์ ซากาโลว์สกี เนื้อร้องโดยมีคัช กลิมโกวิช เพลงนี้ได้มีการนำเสนอต่อคณะกรรมการพิจารณาเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 แต่กว่าจะรับรองให้ใช้ได้เป็นทางการนั้นก็ใช้เวลานานถึง 11 ปี
หลังจากที่เบลารุสได้ประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตแล้ว จึงได้มีการแก้ไขเพลงชาติเพื่อลบล้างเนื้อเพลงชาติที่ใช้ในสมัยปกครองด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ออกเสีย ความพยายามดังกล่าวเริ่มมีขึ้นในปี พ.ศ. 2538 จากการนำบทกวี "ข้าแต่พระเป็นเจ้าผู้ทรงศักดิ์" (O God Almighty) ซึ่งแต่งโดยนาตัลลา อาร์เซียนเนียวา (Natalla Arsiennieva) มาใช้เป็นเนื้อเพลงชาติ ทว่าข้อเสนอแนะดังกล่าวไม่บังเกิดผล แม้ว่าจะได้รับการสนับสนุนจากคณะกรรมาธิการในรัฐสภาเบลารุสก็ตาม
เพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุส.
ก่อนปี พ.ศ. 2545 มีกฎหมายเพียงฉบับเดียวที่กล่าวถึงสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างเป็นทางการ คือ รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเบลารุส หมวด 1 มาตรา 19 อันกล่าวไว้ว่า "สัญลักษณ์แห่งสาธารณรัฐเบลารุสในฐานะรัฐอธิปไตย ได้แก่ ธงชาติ ตราแผ่นดิน และเพลงชาติ" 
โดยสัญลักษณ์แต่ละอย่างนั้นจะมีกฎหมายเฉพาะกำกับไว้อีกชั้นหนึ่งด้วย 
กฎหมายเกี่ยวกับธงชาตินั้นไม่ได้บังคับใช้ จนกระทั่งคำสั่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส เลขที่ 350 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นวันก่อนวันคล้ายวันประกาศเอกราชของเบลารุสในปีนั้นเพียงวันเดียว วัตถุประสงค์หลักของคำสั่งประธานาธิบดีดังกล่าวคือ ประกาศใช้เนื้อร้องใหม่ของเพลงชาติสาธารณรัฐเบลารุสอย่างเป็นทางการ พร้อมทั้งบัญญัติข้อบังคับในการบรรเลงเพลงในวาระและโอกาสต่าง ๆ
ข้อบังคับตามกฎหมาย.
การแสดงเพลงชาติในวาระต่าง ๆ จะต้องเป็นไปตามเนื้อร้องและทำนองตามที่กฎหมายได้บังคับไว้ สถานีโทรทัศน์และสถานีวิทยุต่าง ๆ ที่รัฐบาลเป็นเจ้าของจะต้องมีการบรรเลงเพลงชาติทุกวันในเวลา 6.00 น. ซึ่งเป็นเวลาเปิดสถานีและเวลาปิดสถานีของแต่ละสถานี ซึ่งโดยปกติแล้วคือเวลาเที่ยงคืน วาระที่สำคัญในการบรรเลงเพลงชาติได้แก่ ในพิธีการของทางราชการ ก่อนเริ่มการแข่งขันกีฬา และพิธีสาบานตนของผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เป็นต้น ขณะที่มีการบรรเลงเพลงชาตินั้น ประชาชนต้องยืนตรงเพื่อแสดงความเคารพ สำหรับตำรวจหรือทหารนั้น ให้แสดงความเคารพตามวินัยตำรวจหรือทหาร เช่น การทำวันทยหัตถ์
นโยบายสถานศึกษาเปิด

มหาวิทยาลัยเปิด  หรือบางครั้งก็เรียกว่า ตลาดวิชา เป็นแนวคิด นโยบายสถานศึกษาเปิด  การจัดการศึกษาที่เปิดรับนักเรียนไม่จำกัดจำนวนและไม่มีชั้นเรียน ใช้การจัดการเรียนการสอนแบบทางไกล โดยผู้ศึกษาต้องเรียนรู้ด้วยตนเองจากเอกสารการเรียนต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยจัดทำขึ้น โดยมีการวัดแต้มประเมินความรู้ต่างไปจากมหาวิทยาลัยปิด 
มหาวิทยาลัยเปิด เป็นรูปแบบหนึ่งที่แสดงออกถึงความพยายามของรัฐบาลในการที่จะขยายโอกาสการศึกษาระดับอุดมศึกษาแก่ประชาชนให้มากที่สุด ปัจจุบันในประเทศไทยมีมหาวิทยาลัยเปิดของรัฐเพียงแห่งเดียว คือ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (พ.ศ. 2521) โดยมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชจัดการเรียนการสอนแบบทางไกล และมีมหาวิทยาลัยเอกชนเปิดทำการสอนในระบบออนไลน์ด้วย เช่น มหาวิทยาลัยพิษณุโลก มหาวิทยาลัยรังสิต สถาบันรัชต์ภาคย์ เป็นต้น นอกจากนั้นยังมีโครงการความร่วมมือของมหาวิทยาลัยแห่งในการจัดการศึกษาทางไกล ผ่านระบบออนไลน์ ในชื่อ มหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย
แนวคิดการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเปิดในประเทศไทย.
การก่อตั้งมหาวิทยาลัยเปิด เป็นความพยายามของรัฐบาลในการที่จะขยายโอกาสการศึกษาระดับอุดมศึกษาแก่ประชาชนให้มากที่สุด แนวคิดนี้ได้เคยนำมาใช้แล้วในประเทศไทย โดยมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ซึ่งตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2476 ได้จัดการศึกษาระบบ "ตลาดวิชา" โดยไม่จำกัดรับนักศึกษา เป็นครั้งแรก แต่ต่อมาก็ได้เปลี่ยนมาเป็นระบบมหาวิทยาลัยปิด (จำกัดการรับนักศึกษา) เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ต่อมาปี พ.ศ. 2514 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแบบตลาดวิชาขึ้นอีกแห่งหนึ่ง คือ มหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่มหาวิทยาลัยรามคำแหงยังคงจัดการศึกษาโดยอาศัยชั้นเรียนเป็นหลัก ทำให้มหาวิทยาลัยรามคำแหงประสบปัญหาในด้านอาคารสถานที่เรียนเป็นอันมาก ทำให้ไม่สามารถขยายให้เพียงพอกับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นทุกปีได้ ทางรัฐบาลเล็งเห็นว่าหากรัฐบาลให้การสนับสนุนให้มหาวิทยาลัยรามคำแหงจัดการศึกษาให้เพียงพอกับความต้องการของผู้เรียนแล้วจะทำให้ภาครัฐต้องรับผิดชอบภาระด้านงบประมาณมากขึ้นอย่างไม่มีวันสิ้นสุด จึงได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเปิด โดยรับนักศึกษาแบบไม่จำกัดรับขึ้นอีกแห่งหนึ่งคือ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ในปี พ.ศ. 2521
ปัจจุบันจึงมีเพียงมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช ที่ยังคงเปิดการเรียนการสอนโดยใช้แนวคิด "มหาวิทยาลัยเปิด"
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย

เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย  เป็นชื่อเพลงชาติของประเทศเบลารุสสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต (ในชื่อ "สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย") ประพันธ์เนื้อร้องโดยมิคาเอล คลีโมวิช (Michael Klimovich) ทำนองโดยเนียชเชียร์ ซาคาโลวสกี (Nestar Sakalowski) เมื่อปี พ.ศ. 2487 แต่ได้ใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซียจริงในปี พ.ศ. 2498 จนถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้มีการแก้ไขเนื้อร้องเพลงชาติใหม่เพื่อใช้เป็นเพลงชาติเบลารุสหลังได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียต ซึ่งก็คือเพลง "มึย เบลารูซึย" ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
ประวัติ.
คำสั่งประธานสภาสูงสุดโซเวียตแห่งสหภาพว่าด้วย "เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต".เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944, จากคำสั่งดังกล่าวส่งผลให้ อาเซอร์ไบจาน และ อาร์เมเนีย ประกาศใช้เพลงชาติสาธารณรัฐโซเวียตของตนอย่างเป็นทางการ, และ ลิทัวเนีย ได้นำบทร้องของ "ทาอูทิชคา กีเอสมิ" (เพลงชาติฉบับปัจจุบัน) มาร้องในทำนองของสาธารณรัฐโซเวียต.
ปฏิทินญี่ปุ่น

ปฏิทินญี่ปุ่น หรือ โคกิ (皇紀) เป็นปฏิทินที่ใช้ในประเทศญี่ปุ่น เริ่มใช้ราววันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2416 ซึ่งญี่ปุ่นได้นำปฏิทินเกรโกเรียนมาใช้โดยนำชื่อเดือนของญี่ปุ่นและวันหยุดประจำปีมาประยุกต์ แต่ก่อนนั้นญี่ปุ่นใช้ปฏิทินสุริยจันทรคติ โดยประยุกต์มาจากปฏิทินจีน ปัจจุบันนิยมใช้ชื่อยุคของญี่ปุ่นเป็นตัวบอกปี เช่น 1 มกราคม 2560 ถ้าเทียบกับปีของญี่ปุ่นแล้วจะเป็น ปีเฮย์เซย์ที่ 29 เดือนมกราคม วันที่ 1
ประวัติ.
ปฏิทินทางสุริยจันทรคติได้เข้ามาในญี่ปุ่นผ่านทางเกาหลีในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 หลังจากนั้นในปี1685 ญี่ปุ่นได้คำนวณปฏิทินของตัวเองโดยอ้างอิงมาจากวิธีการของจีน อย่างไรก็ตาม ในปี 1873 ซึ่งตรงกับยุคเมจิ ได้มีการเริ่มใช้ปฏิทินทางสุริยคติแทนจนถึงปัจจุบัน
รูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก

ในเรขาคณิตแบบยุคลิด รูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก หรือ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า  คือรูปสี่เหลี่ยมชนิดหนึ่งที่มุมทั้งสี่ของมันเป็นมุมฉาก นอกจากนี้ยังมีนิยามอื่นได้อีก เช่น เป็นรูปสี่เหลี่ยมที่มีมุมทั้งสี่เท่ากัน หรือเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านขนานที่มีมุมฉาก รูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก "ABCD" เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์  "ABCD"
จากการให้การจำกัดความนี้ สี่เหลี่ยมผืนผ้าจะมีด้านสองด้านที่ขนานกัน สี่เหลี่ยมผืนผ้าทุกรูปเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านขนาน ในขณะที่รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเป็นรูปชนิดพิเศษของสี่เหลี่ยมผืนผ้า ที่ด้านทั้งสี่ด้านมีความยาวเท่ากัน ดังนั้นสี่เหลี่ยมจัตุรัสจึงเป็นทั้งสี่เหลี่ยมผืนผ้าและรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน
โดยปกติแล้ว ด้านตรงกันข้ามสองด้านในสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านที่ยาวกว่าจะถูกเรียกว่า "ด้านยาว" ของสี่เหลี่ยมผืนผ้า และด้านที่สั้นกว่าจะถูกเรียกว่า "ด้านกว้าง" 
สูตรหาพื้นที่ของสี่เหลี่ยมผืนผ้าเป็น ด้านกว้าง × ด้านยาว (ในสัญลักษณ์ <math>A=lw</math>) ยกตัวอย่างเช่นพื้นที่ของสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีความยาว 5 ซม. และความกว้าง 4 ซม. พื้นที่ของมันจะเป็น 20 ตร.ซม. เพราะว่า 5 × 4 = 20
รายนามคู่สมรสและคู่ครองประธานาธิบดีฝรั่งเศส

คู่สมรสและคู่ครองประธานาธิบดีฝรั่งเศส  คือผู้ที่เป็นภรรยาประมุขแห่งรัฐ (ประธานาธิบดี) ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีคู่สมรสและคู่ครองประธานาธิบดีฝรั่งเศสจำนวนทั้งสิ้น 25 คน ทั้งนี้ฝรั่งเศสไม่มีตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแต่อย่างใด
สุภาพสตรีคนล่าสุดคือบรีฌิต มาครง ภริยาแอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดี เข้ารับตำแหน่งในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
รายนาม.
 ยังมีชีวิตอยู่
คู่สมรสและคู่ครองอดีตประธานาธิบดีฝรั่งเศสที่ยังมีชีวิตอยู่.
ปัจจุบันคู่สมรสและคู่ครองอดีตประธานาธิบดีฝรั่งเศสที่ยังมีชีวิตอยู่มีจำนวน 6 คน ได้แก่
สมบัติ จันทรวงศ์

ศาสตราจารย์ สมบัติ จันทรวงศ์ เป็น นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติประจำปี 2538 อดีตศาสตราจารย์ประจำสาขาการเมืองการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรรมการสาขารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ สำนักงานคณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ ผู้เชี่ยวชาญด้านปรัชญาการเมืองคนสำคัญของประเทศและเป็นผู้บุกเบิกการสอนวิชาปรัชญาการเมืองและความคิดทางการเมืองในประเทศไทย จนได้รับการกล่าวขานว่า "เพลโตเมืองไทย"
ประวัติ.
ศาสตราจารย์ สมบัติ จันทรวงศ์ หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สมบัติ จันทรวงศ์ เกิดวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ณ จังหวัดสงขลา
เป็นอดีตอาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาการเมืองการปกครอง ได้ประกาศลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบหลัง ถูกสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ชี้มูลว่า เป็นผู้ถือครองทรัพย์สินแทน(นอมินี) ครอบครัว พล.อ.เสถียร เพิ่มทองอินทร์ อดีตปลัดกระทรวงกลาโหม เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
ประสบการณ์ด้านวิทยุ โทรทัศน์.
อดีต - ผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ "ความรู้คือประทีป" ของบริษัทเอสโซและสถานีโทรทัศน์ช่อง 9 อสมท.
เจ้าหญิงโซฟีแห่งโฮเอินแบร์ค

เจ้าหญิงโซฟีแห่งโฮเอินแบร์ค  (พระนามเต็ม: โซฟี มารี ฟรานซิสก้า แอนโตเนีย อิกเนเทีย อัลเบอร์ต้า, Sophie Marie Franziska Antonia Ignatia Alberta von Hohenberg) เป็นพระธิดาองค์ใหญ่ในอาร์ชดยุกฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรีย-เอสต์ และโซฟี ดัชเชสแห่งโฮเอินแบร์ค
เจ้าหญิงโซฟี ประสูติเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2444 ณ ปราสาทโคโนพิสต์ โบฮีเมีย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเช็ก) หลังจากพระบิดา และพระมารดาทรงถูกลอบปลงพระชนม์ที่เมืองซาราเยโว บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 พระองค์และพระอนุชาอีก 2 พระองค์ได้ทรงย้ายไปประทับอยู่กับพระสหายสนิทของพระบิดา เจ้าชายยาโรสลาฟแห่งธูนและโฮเฮนสไตน์
เมื่อปลายปีพ.ศ. 2461 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 พระราชฐานของราชสกุลโฮเอินแบร์คในโบฮีเมีย ไม่ว่าจะเป็นปราสาทโคโรพิสต์ และพระราชวังชลูเม็ค แน็ด ซิดลีโนว์ ได้ถูกทางรัฐบาลทำการยึดริบหมด ทั้ง 3 พระองค์รวมทั้งทหารองครักษ์และนางกำนัลจำนวนหนึ่งได้ย้ายไปประทับในกรุงเวียนนา ณ ปราสาทอาร์ทสเต็ทเท็น แล้วจึงกลายเป็นพระราชฐานของราชสกุลโฮเอินแบร์คเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน กระทั่งเมื่อปีพ.ศ. 2481 กองทัพนาซีได้รุกรานออสเตรียในสงครามโลกครั้งที่ 2 ทั้ง 3 พระองค์ทรงถูกนาซีจับกุม และถูกควบคุมตัวไปกักขังที่ค่ายกักกันดาเคา ซึ่งทรงประทับทีนั่นเป็นเวลาถึง 7 ปี
เจ้าหญิงโซฟี ทรงอภิเษกสมรสกับ ท่านเค้านท์เฟรเดอริกนอสติดส์-รายเน็ค เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2463 ทั้ง 2 พระองค์มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดาอีก 1 พระองค์ ดังนี้
เจ้าหญิงโซฟี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ด้วยโรคชรา สิริพระชันษาได้ 89 ปี พระองค์ถือว่ามีพระชันษายืนยาวกว่าพระอนุชาของพระองค์ พระศพถูกฝังไว้ที่ปราสาทอาร์ทสเต็ทเท็น ประเทศออสเตรีย
ธนิตย์ จิตนุกูล

ธนิตย์ จิตนุกูล (ชื่อเล่น: ปื๊ด; เกิด 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ที่อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา) ผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้าง นักเขียนบทภาพยนตร์ไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ไทย เรื่อง "บางระจัน" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2543 และนายกสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทยปี พ.ศ. 2561-2563
ธนิตย์ จิตนุกูล จบการศึกษาจากโรงเรียนช่างกลสยาม เริ่มงานในวงการภาพยนตร์จากการเป็นช่างเขียนโปสเตอร์ กำกับภาพยนตร์เรื่อง "ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย" ในปี พ.ศ. 2528 คู่กับ อดิเรก วัฏลีลา (อังเคิล) เป็นภาพยนตร์แนววัยรุ่นที่ประสบความสำเร็จ
ฮิเดะโอะ อิชิงุโระ

ฮิเดโอะ อิชิกุโระ (; โรมาจิ: "Ishiguro Hideo") นักแสดงชาวญี่ปุ่น เกิดวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2532 อยู่สังกัด Production Ogi ส่วนสูง 180 เซนติเมตร น้ำหนัก 70 กิโลกรัม เกิดที่จังหวัดโทชิกิ กรุ๊ปเลือด โอ ความสามารถพิเศษ เทนนิส การใช้ปากเป็นเสียงเครื่องดนตรี แบดมินตัน งานอดิเรก : ฟังเพลง
ประวัติ.
ปี 2004 ได้รับรางวัลชนะเลิศในการประกวด Junon Superboy Contest ครั้งที่ 17 และได้เข้าวงการบันเทิง
ปี 2005 แสดงละครเรื่องแรกเรื่อง Gokusen ภาค 2 และได้แสดงละครอีกหลายเรื่อง
ผลงาน.
ละคร.
รับบทเป็น โทชิอากิ โอดาเตะ (เป็นน้องของมาซาโกะ)
ระบบสี่สภา

ระบบสี่สภา (จากภาษากรีก "tetra", สี่ + ละติน "camera", สภาหรือหอ) หมายถึงการมีองค์นิติบัญญัติ 4 องค์หรือ 4 สภา แตกต่างกับระบบสภาเดียวและระบบสองสภาที่มีใช้กันมากที่สุด และระบบสามสภาที่พอมีใช้กันบ้าง รัฐบาลที่ใช้ระบบสี่สภามีใช้กันน้อยมาก
สภาที่ปรึกษา  ในสมัยสแกนดิเนเวียยุคกลาง ส่วนใหญ่ใช้ระบบสี่สภาโดยแบ่งเป็น 4 เอสเตท ได้แก่"สภาชนชั้นสูง" "สภานักบวช" "สภาชาวเมือง"และ"สภาชาวนา" สภาริคส์แดก เอสเตท  ของสวีเดนและฟินแลนด์ใช้ระบบนี้นานที่สุด โดยแบ่งองค์นิติบัญญัติออกเป็นสี่สภา
ฟินแลนด์เมื่อครั้งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย ได้ใช้ระบบสี่สภามาจนถึง พ.ศ. 2449 ซึ่งเปลียนมาเป็นองค์นิติบัญญัติที่นับว่าทันสมัยที่สุดในขณะนั้นคือระบบสภาเดียวที่มีการให้สิทธิการออกเสียงเลือกตั้งแบบทั่วไป
กูเกิล แอดส์

กูเกิล แอดส์  หรือชื่อเดิมคือ กูเกิล แอดเวิร์ดส์  เป็นบริการโฆษณาออนไลน์ที่พัฒนาโดยกูเกิล โดยที่ผู้โฆษณาจะเสนอราคาเพื่อแสดงโฆษณาแบบย่อ ข้อเสนอบริการ รายการผลิตภัณฑ์ และวิดีโอให้กับผู้ใช้เว็บ สามารถวางโฆษณาในผลลัพธ์ของเครื่องมือค้นหา เช่น กูเกิล เสิร์ช (เครือข่ายการค้นหาของกูเกิล) โปรแกรมประยุกต์สำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่ วิดีโอ และเว็บไซต์ที่ไม่ใช่การค้นหา โดยนำเสนอบริการต่าง ๆ ภายใต้รูปแบบการกำหนดราคาแบบจ่ายเพื่อคลิก (Pay-per-click) และรูปแบบการกำหนดราคาแบบต้นทุนต่อการรับชม (Cost-per-view)
ดาวเทียมวินาแซท 1

ดาวเทียมวินาแซท 1  เป็นดาวเทียมสื่อสารดวงแรกของเวียดนาม 
มูลค่า 200 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐ ดำเนินการโดย บรรษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมเวียดนาม (วีเอ็นพีที) 
ส่งขึ้นด้วย จรวดคูรู จากฐานยิงในเฟรนช์เกียนา เมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2550
เอ็ดมุนด์ วีลาโย

เอ็ดมุนด์ วีลาโย (Edmund Velayo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ที่ เมือง ตาลัมบัน จังหวัดเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 7) เสมอ 3 แพ้ 11 
ประวัติ.
วีลาโยขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 ชนะคะแนน รอย ฟูเอนเตส จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด มีเพียงเสมอโดยเทคนิคกับริกกี เซนีโก เนื่อจากวีลาโยถูกหัวชนแตกจนชกต่อไม่ได้ในยกที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2546 วีลาโยได้ขึ้นชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 โดยขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย จากนั้นวีลาโยยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง เคยมาชกแพ้คะแนน เนตร ศศิประภายิมในไทย และมาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนา ไม่ได้แชมป์ จากนั้น วีลาโยชกแพ้และเสมอเป็นส่วนใหญ่ หลังจากขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ชนะคะแนน สตีฟ เดไมซิบ แล้วไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
นีโน ซูอีโล

นีโน ซูอีโล  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2525 ที่เมืองตูลูนัน จังหวัดโกตาบาโตเหนือ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 41 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 14) เสมอ 2 แพ้ 16 
ประวัติ.
ซูอีโลขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ชนะน็อค เฟอร์ดินาน ทารอย ยก 3 จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดเป็นส่วนใหญ่ มีแพ้เพียงสองครั้ง และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทที่ว่างเมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โรเดล มายอล ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ซูอีโลได้ชิงแชมป์เยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC และแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2546 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย ไม่ได้แชมป์อีก หลังจากนั้น ซูอีโลได้มาชกในประเทศไทยหลายครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2547 – 2548 โดยมาชกแพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย แพ้น็อค ยอดแสนเก่ง พ.ชุมโชค ยก 4 แพ้คะแนน เนตร ศศิประภายิม และแพ้คะแนน แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนพรสวรรค์ ป.ประมุขไปเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
ต่อมา ซูอีโลเลื่อนมาชกในรุ่นใหญ่ขึ้น และได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แต่ก็แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ต่อมา ซูอีโลประสบความสำเร็จได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท เมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2550 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนน เชอร์วิน มานาทัด และต่อมาได้เลื่อนรุ่นมาชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ซูอีโลเป็นฝ่ายชนะน็อค ดาเนียล ดิโอลัน ยก 6 ได้แชมป์มาครอง และมาชกนอกรอบในไทย แพ้คะแนนวันดี สิงห์วังชาเมื่อ พ.ศ. 2551 ซูอีโลได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นฟลายเวทเมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน เทพฤทธิ์ ศิษย์หมอเส็ง หลังจากนั้น ซูอีโลก็แขวนนวมไป