pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เม็กเรซ อัลเบริช

เม็กเรซ อัลเบริช แห่งดาวเดลต้า (; โรมาจิ: "Deruta-sei Meguresu no Aruberihhi") ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย่า เป็นหนึ่งในก็อดวอริเออร์ทั้ง 7
ประวัติตามท้องเรื่อง.
หนึ่งในองครักษ์คนสนิทของฮิลด้า มีความเฉลียวฉลาดจนได้รับการยกย่องจากผู้คนว่าเป็นอัจฉริยะแห่งแอสการ์ด สวมก็อดโร้บรูปหัวกะโหลกกับกระดูกไขว้ที่ถูกทับถมด้วยผลึกสีม่วง ใช้ดาบเพลิงเป็นอาวุธ และมีท่า "อเมทิสต์ ชีลด์" กับ "เนเชอร์ยูลิตี้" เป็นท่าไม้ตาย อัลเบริคคิดวางแผนที่จะครอบครองดาบบัลมังก์ สังหารฮิลด้า และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นผู้ครองโลก เพราะเขาไม่ได้จงรักภักดีกับฮิลด้าเหมือนกับก็อดวอริเออร์คนอื่นๆ หากแต่เป็นคนที่มีความทะเยอทะยานในอำนาจ สามารถทำได้ทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แต่ในการต่อสู้กับเหล่าเซนต์แห่งอาเทน่า ถึงแม้ว่าอัลเบริคจะใช้เล่ห์เหลี่ยมจนสามารถจัดการกับมารีน เซย่า และเฮียวกะได้ สุดท้ายเขาก็ต้องจบชีวิตลงด้วยพลังหมัดของชิริว ที่เป็นลูกศิษย์ของโดโกแห่งเขาโกโรโฮ ผู้เคยเอาชนะอัลเบริคที่ 13 บรรพบุรุษของเขามาได้ในอดีต (พากย์เสียงโดย ชิเงรุ นากาฮาระ)
บทบาท.
อัลเบริช อัจฉริยะแห่งแอสการ์ด เขาเป็นบุคคลที่มีความเฉลียวฉลาดที่สุดในแอสการ์ด และเป็นคนที่มีความมั่นใจในตนเองสูงมาก ที่สำคัญยังเป็นคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงอีกด้วย เขาวางแผนชั่วร้ายที่จะยึดครองดาบบัลมัง สังหารฮิลด้า และตั้งตนขึ้นเป็นผู้ครอบครองโลกเสียเอง
อัลเบริช จัดได้ว่าเป็นศัตรูที่น่ากลัวคนหนึ่งของพวกเซย่า เนื่องจากมีความพร้อมไปด้วยปัญญา รูปแบบการต่อสู้ และท่าไม้ตายของเขา ซึ่งสามารถควบคุมธรรมชาติได้ เขาเล่นงานพวกเซย่าได้หมอบเลยทีเดียว สุดท้ายเขาก็จบชีวิตลงด้วยฝีมือของชิริว เหมือกับที่บรรพบุรุษของเขาเคยพ่ายแพ้แก่ผู้เฒ่าแห่งเขาโกโรโฮ ขณะออกเดินทางเพื่อฝึกวิชา 
ภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด.
เขาจัดการเซย่า เฮียวกะและมารีน จนต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ต้องพ้ายแพ้ด้วยพลังของชิริว แต่ชิริวก็มีอาการสาหัสเหมือนกัน
จักรพรรดิไทโช

โยชิฮิโตะ (; โรมาจิ: "Yoshihito") พระสมัญญานามว่า จักรพรรดิไทโช (; โรมาจิ: "Taishō-tennō"; 31 สิงหาคม ค.ศ. 1879 – 25 ธันวาคม ค.ศ. 1926) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่ 123 และเป็นพระองค์ที่ 2 ที่ปกครองจักรวรรดิญี่ปุ่น
พระราชประวัติ.
สมเด็จพระจักรพรรดิไทโชมีพระนามจริงว่า เจ้าชายโยชิฮิโตะ เสด็จพระราชสมภพที่พระราชวังอโอยามะ กรุงโตเกียว เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเมจิ ที่พระราชสมภพแต่พระสนมนารูโกะ เนื่องจากเป็นพระราชโอรสพระองค์เดียว ทำให้พระองค์ได้รับการอภิบาลจากจักรพรรดินีโชเก็ง พระอัครมเหสี ภายหลังประสูติได้ 6 วัน ทรงได้รับราชทินนามเป็น "ฮารุโนะมิยะ" (明宮) เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2422 เจ้าฮารุมีพระวรกายอ่อนแอมาตั้งแต่ประสูติ ด้วยสาเหตุทางพันธุกรรมจากพระราชบิดา ก่อนหน้าที่พระองค์จะประสูติ พระเชษฐาและพระเชษฐภคินีของพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ไปก่อนถึง 4 พระองค์ โดย 2 พระองค์แท้งในครรภ์และ 2 พระองค์สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทารก
เมื่อพระองค์พระชนมายุได้ 5 พรรษา พระองค์ต้องประทับอยู่ที่พระราชวังอะโอะยะมะอย่างสันโดษกับเหล่าข้าราชบริพาร ในแต่ละวันพระองค์ทรงเรียนหนังสือในวิชา การอ่านเขียน, คณิตศาสตร์ และศีลธรรมในช่วงเช้า และกีฬาในช่วงบ่าย แต่พัฒนาการของพระองค์ดำเนินอย่างช้ามาก เนื่องจากพระพลานามัยที่ไม่แข็งแรงและประชวรบ่อย ในปี พ.ศ. 2429 พระองค์เข้ารับการเรียนการสอนร่วมกับเพื่อนร่วมห้องราว 15-20 คนที่ถูกคัดสรรมาจากบรรดาบุตรหลานของเจ้านายชั้นอนุวงศ์และขุนนาง
พระองค์ได้รับประกาศเป็นรัชทายาทเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2430 ในวันคล้ายวันพระประสูติครบ 8 ปีของพระองค์ โดยทรงรับการสถาปนาขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2430
ชีวิตส่วนพระองค์.
เจ้าชายโยชิฮิโตะ อภิเษกสมรสกับซาดาโกะ คูโจ ต่อมาภายหลังได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินีเทเม ซึ่งเป็นพระธิดาในมิชิทะกะ คุโจ ซึ่งเป็นคนจากวงศ์ตระกูลฟุจิวะระ มีพระโอรสธิดาทั้งหมด 4 พระองค์
สวรรคต.
ต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2469 มีประกาศว่าจักรพรรดิไทโชประชวรด้วยอาการพระปับผาสะบวม และสวรรคตลงด้วยอาการพระหทัยวาย ในเวลา 01.25 น. ของวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ที่พระราชวังฮะยะมะ จังหวัดคะนะกะวะ พระองค์ได้รับการขนานนามว่า จักรพรรดิองค์แรกแห่งโตเกียว
มิซาร์ ชิด

มิซาร์ ซิด แห่งดาวเซต้า (; โรมาจิ: "Zēta-sei Mizar no Shido") ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย่า เป็นหนึ่งในก็อดวอริเออร์ทั้ง 7
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ก็อดวอริเออร์คนแรกที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเซย่า มีฝีมือเป็นที่ 2 รองจากซิกฟรีด สวมก็อดโร้บรูปเสือเขี้ยวดาบสีดำ มีท่าไม้ตายคือ "ไวกิ้ง ไทเกอร์ คลอว์" และ "บลูอิมพัลส์" (พากย์เสียงโดย ยู มิซึชิมะ)
บทบาท.
เขาเป็นคนที่เกิดในตระกูลที่สูงส่งของแคว้นแอสการ์ด และมีพี่ชายฝาแผดอีกหนึ่งคน คือ บั๊ด ทว่าเนื่องจากชาวแอสการ์ดมีความเชื่อว่า คู่ฝาแฝดจะเป็นผู้ทำลายล้างวงศ์ตระกูล ทำให้เกิดอันเหตุน่าเศร้าขึ้นคือ จะมีทารกรอดชีวิตได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ทางครอบครัวจึงนำบั๊ดไปทิ้งไว้ในป่า แล้วเลี้ยงดู ชิด เป็นลูกคนเดียวมาตลอด ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ชิด เองก็รู้มาตลอดว่าตนเองมีพี่ชาย และก็รู้สึกผิดมาตลอดที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้
ภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด.
ชิด คือนักรบคนแรกที่เดินทางไปท้าทายพวกเซย่าถึงญี่ปุ่น ความรวดเร็วของหมัด และความร้ายกาจของเขี้ยวเล็บ จัดได้ว่ามีฝีมือไม่เป็นรองใครในแอสการ์ด แต่สุดท้ายแล้วก็ถูกชุนจัดการด้วยท่า เนบิวล่า สตอร์ม จนอยู่ในสภาพ ปางตาย
เขาเข้าปะทะชุนอีกครั้งที่แอสการ์ด ชุนเอาชนะชิดได้แต่กลับถูกบั้ดลอบโจมตี
อัลกอร์ บั๊ด

อัลกอร์ บั๊ด แห่งดาวเซต้า (; โรมาจิ: "Zēta-sei Arukoru no Bado") ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย่า เป็นก็อดวอริเออร์ที่ไม่ถูกนับรวมอยู่ในกลุ่มก็อดวอริเออร์ทั้ง 7 ต้องแฝงตัวอยู่ในเงาของมิซาร์ ชิด 
ประวัติตามท้องเรื่อง.
พี่ชายฝาแฝดของซิด เป็นก็อดวอริเออร์ที่ต้องคอยติดตามและแฝงตัวอยู่ในเงาของซิดมาโดยตลอด สวมก็อดโร้บรูปเสือเขี้ยวดาบสีขาว มีท่าไม้ตายคือ "ชาโดว์ ไวกิ้ง ไทเกอร์ คลอว์" (พากย์เสียงโดย ยู มิซึชิมะ)
บทบาท.
ตระกูลขุนนางอับดับต้นๆของแอสการ์ด ได้ให้กำเนิดบุตรชายที่เป็นลูกแฝด มีเรื่องเล่าว่า"คู่ฝาแฝดจะเป็นผู้ทำลายล้างวงศ์ตระกูล" ที่ตนเป็นพี่ถูกนำไปทิ้ง จนถูกคู่พ่อแม่ยากจนเก็บมาเลี้ยง ซึ่งตนที่ไม่รู้ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่วันหนึ่งสมัยเด็ก พอรู้ว่าพบน้องชายที่อยู่อย่างมีคววามสุขกับพ่อแม่แท้ๆ จึงเกิดแค้น ก็สาปแช่งชะตากรรมของตนตลอดมา จึงหมั่นฝึกฝน และสาบานไว้ว่า จะต้องอยู่เหนือน้องชายให้ได้ แต่ผลคือ เป็นเพียงแค่เงาติดตามของน้องชายเท่านั้น
ภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด.
ตนช่วยน้องทำร้ายอันเดบารัน พอพวกเซนต์บุกมา ตนแอบตามดูศึกษาการสู้ หลังน้องชายของเขาแพ้ชุน จึงลอบโจมตีชุน แต่ไชน่าก็เข้ามาช่วยชุนไว้ได้ทันเวลา จากนั้น ฟีนิกซ์ อิคคิ ก็ปรากฏตัวขึ้น จึงสู้กัน ตนจึงบอกอดีตของตน แต่ตนถูกหมัดมายาฟีนิกส์ของอิคคิ ปั่นหัวว่าฆ่าน้องตามหวัง กับถูกอิคคิเตือนสติว่าแท้จริงตนรักน้องเหมือนกัน จนสู้แพ้อิคคิ แต่ชิดที่ใกล้ตายล็อกตัวอิคคิขอให้ตนรีบฆ่าอิคคิ ก่อนซิดตายได้บอกว่ารู้เรื่องตนมาตลอด กับพ่อแม่ไม่เคยลืมตน แต่ตนไม่กล้าทำ ซิดทนอาการบาดเจ็บไม่ไหวจึงล้มตายไป ตนเสียใจกับลังเล อิคคิเตือนสติจนเข้าใจ ตนใกล้ตตายแบกนศพซิดไปฝังนอกวังอย่างมีเกียรติ โดยภาวนาให้ตนกับน้องกลับมาเกิดใหม่แอสการ์ดเป็นพี่น้องกันอีกที โดยไม่ต้องถูกพรัดพรากจากกัน จากนั้นไม่นานตนก็ทนพิษแผลไม่ไหวจนหมดแรงตายตามน้องชายไป
โพลาริส ฮิลด้า

โพลาริส ฮิลด้า (; โรมาจิ: "Polaris no Hilda") ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย่า เป็นเทพีผู้ปกปักษ์ดินแดนแอสการ์ด
ประวัติตามท้องเรื่อง.
หญิงสาวผู้เป็นตัวแทนของเทพโอดิน ทำหน้าที่ดูแลดินแดนแอสการ์ด เป็นคนมีจิตใจดีงามและเป็นที่รักใคร่ของผู้คน เธอจะคอยสวดภาวนาแก่เทพโอดินทุกวันเพื่อไม่ให้น้ำแข็งขั้วโลกละลายลงมาท่วมโลก แต่เมื่อฮิลด้าถูกเจ้าสมุทรโพไซดอนสวมแหวนทองคำต้องสาป นีเบลลุงเงิน เธอก็ถูกพลังมารเข้าครอบงำจนกลายเป็นเทพีแห่งความชั่วร้าย จากนั้นเธอก็เลิกสวดภาวนาแก่เทพโอดิน และได้เรียกก็อดวอริเออร์ทั้ง 7 แห่งตำนานแอสการ์ดให้มารวมตัวกัน หมายกำจัดอาเทน่าและเข้าครอบครองโลกมนุษย์ (พากย์เสียงโดย มิตสึโกะ โฮริเอะ)
ภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด.
ฮิลด้า เสมือนตัวแทนของเทพโอดีน ทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองสูงสุด แห่งแคว้นแอสการ์ด เธอเป็นผู้ที่มีจิตใจดีงาม และเป็นที่รักใครของประชาชนทั่วไป ภายหลังถูกโพไซดอนสวมแหวนพสุธาต้องสาป "นิเบอลุง" เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการทำลายล้างแซงทัวรี่ และอาเทน่า เพื่อยึดครองโลกเป็นของตน วิธีเดียวทีจะช่วยเธอได้ ก็คือ ต้องรวบรวมโอดีนแซฟไฟร์ ทั้ง 7 เม็ด เพื่อขอยืมพลังจากดาบบัลมังของเทพโอดีน มาทำลายแหวนพสุธา
ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่

ดร.สลัมป์กับหนูน้อยอาราเล   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดโดย อากิระ โทริยามะ  อนิเมะของการ์ตูนเรื่องนี้ ได้มีการนำกลับมาวาดใหม่ในปี 1996 โดยมีการปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่อง และสีสันของตัวละครจากของเดิมและมีการดัดแปลงเพื่อแก้ไข
เนื้อเรื่อง.
เนื้อเรื่องตอนต้น.
เรื่องเกิดขึ้นในหมู่บ้านเพนกวิน โดยมี ดร. เซมเบ้ หรือ ดร.โนริมากิ เซมเบ้ ซึ่งเป็นนักประดิษฐ์ ได้ทำการประดิษฐ์หุ่นยนต์ที่เหมือนมนุษย์ที่ชื่อว่า โนริมากิ อาราเล ขึ้นมา แต่ในเวอร์ชันใหม่นั้น ดร.สลัมป์ตั้งใจจะสร้างหุ่นยนต์คนใช้สุดสวย แต่ได้เกิดฟ้าผ่าขึ้น จนทำให้อุปกรณ์ได้รวนขึ้นมา แล้วสร้างหุ่นยนต์เด็กผู้หญิงมาแทน หลังจากนั้น ก็ได้พบกับไข่ในยุคไดโนเสาร์ ซึ่งฟักออกมาแล้วก็ได้เด็กผมสีเขียว (ในเวอร์ชันใหม่เป็นสีทอง) อาราเลได้ตั้งชื่อว่า "โนริมากิ กั๊ตซิลล่า" ซึ่งเป็นคำประสมระหว่าง ก็อตซิลล่ากับกาเมล่า โดยเรียกสั้น ๆ ว่า "กั๊ตจัง"
เนื้อเรื่องตอนกลาง.
ในช่วงนี้ โนริมากิ เซมเบ้ ได้แต่งงานกับยามาบุกิ มิโดริ เพราะการพูดขอแต่งงานเล่น ๆ ของเซมเบ้ (แต่ในเวอร์ชันใหม่จะเป็นการซ้อมขอแต่งงานแทน) ซึ่งอาราเลได้ขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปลายไปด้วย โดยมีครูคนใหม่ที่หัวคล้ายลูกเกาลัดมาแทน (เพราะครูมิโดริจะสอนเฉพาะชั้นมัธยมต้นเท่านั้น) แล้ววันหนึ่ง อาราเลได้เห็นอะไรแปลก ๆ จึงใช้ลำแสงดีจ้าใส่สิ่งนั้น ซึ่งก็คือยานอวกาศของครอบครัวซุนที่กำลังจะไปดวงจันทร์นั่นเอง (เวอร์ชันใหม่เตะลูกรักบี้ขึ้นฟ้าแล้วโดนยานแทน) ทำให้ยานอวกาศลำนั้นได้ตกไปที่ข้าง ๆ บ้านของเซมเบ้ จึงทำให้ครอบครัวซุนกลายเป็นเพื่อนบ้านของเซมเบ้ไปโดยปริยาย
เนื้อเรื่องตอนปลาย.
เป็นช่วงที่ ดร.มาชิริโตะ ได้สร้างหุ่นยนต์ที่เหมือนอาราเลทุกประการ (ยกเว้นเพศ, ความคิดและนิสัย) แล้วใช้ชื่อว่า"คาราเมลแมนหมายเลข 4" (ดร.มาชิริโตะ เคยสร้างหุ่นยนต์ตระกูล "คาราเมลแมน" มาแล้ว 3 ตัว) เพื่อกำจัดอาราเล่โดยอ้างว่า อาราเลจะยึดครองโลก แต่คาราเมลแมนหมายเลข 4 กลับตกหลุมรักอาราเลทำให้สับสน แต่ก็เข้าใจแล้วว่าอาราเลไม่ใช่คนร้ายแต่อย่างใด จึงไม่ทำอะไรกับอาราเล ทำให้ ดร.มาชิริโตะไล่ออกจากบ้าน ทำให้เขาตัดสินใจสร้างบ้านเอง แต่เขาได้เห็นบ้านร้างอยู่หลังหนึ่ง (ความจริงแล้วเป็นบ้านของซุปเปอร์แมนที่ไม่ได้ล็อกกลอนประตู) คาราเมลแมนหมายเลข 4 จึงนำบ้านหลังนั้นมาวางไว้ใกล้ ๆ กับบ้านของเซมเบ้ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น โอโบจามะ หลังจากนั้น โอโบจามะก็ได้เข้าเรียนในโรงเรียนที่อาราเลอยู่ แล้วเป็นเพื่อนกัน
เพลงเปิด - เพลงปิด.
อนิเมะปี 1997.
เพลงเปิด
1."Kao Dekaai" (ตอนที่ 1-28)
2."Hello, I love you" (ตอนที่ 29-61)
3."Arale! Parale!" (ตอนที่ 62 - 74)
เพลงปิด
1."Hanage ga Chotto Tobidashiteiru" (ตอนที่ 1-33)
2. "Let me go!" (ตอนที่ 34-45)
3."Anata ga Ite Watakushi ga Ite" (ตอนที่ 46-74)
จะงอยบ่า

โคราคอยด์ โพรเซส  หรือ จะงอยบ่า เป็นโครงสร้างคล้ายตะขอยื่นออกมาจากกระดูกสะบักชี้ไปทางด้านหน้า คำว่า "โคราคอยด์" มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก แปลว่า ลักษณะคล้ายจะงอยปากนกกาเรเวน ("Korax" แปลว่า นกการาเวน)
จุดเกาะ.
โคราคอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของโครงสร้างหลายส่วน
โครงสร้าง.
โคราคอยด์ โพรเซสเป็นส่วนยื่นหนา โค้ง ยึดติดกับฐานกว้างของส่วนบนของคอกระดูกสะบัก (neck of the scapula) โดยชี้ออกไปในทางขึ้นด้านบนและทิศเข้าสู่กลางลำตัว แล้วมีจึงขนาดเล็กลง และเปลี่ยนทิศทางโดยชี้ไปทางด้านหน้าและออกด้านข้างลำตัว
"ส่วนขาขึ้น" (ascending portion) ซึ่งมีลักษณะแบนลงจากหน้าไปหลัง ด้านหน้ามีพื้นผิวเรียบเว้า ข้ามส่วนที่กล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (Subscapularis) ผ่าน
"ส่วนแนวนอน" (horizontal portion) ซึ่งมีลักษณะแบนลงจากส่วนบนลงไปด้านล่าง พื้นผิวด้านบนนูนและไม่สม่ำเสมอ และเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ พื้นผิวด้านใต้เรียบ ขอบด้านใกล้กลางและด้านข้างขรุขระ ส่วนต้นเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ ส่วนต่อมาเป็นจุดเกาะของเอ็นคอราโคอโครเมียล (coracoacromial ligament) ส่วนยอดโอบโดยเอ็นร่วม (conjoined tendon) ของจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส (Coracobrachialis) และปลายจุดเกาะด้านสั้นของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ และให้จุดยึดเกาะกับพังผืดคอราโคคลาวิคิวลาร์ (coracoclavicular fascia)
ส่วนใกล้กลางของรากของโคราคอยด์ โพราเซสเป็นรอยประทับขรุขระสำหรับจุดเกาะของเอ็นโคนอยด์ และบนผิวบนของส่วนแนวนอนเป็นสันยกขึ้นเป็นจุดเกาะของเอ็นทราปีซอยด์
ความสำคัญทางคลินิก.
โคราคอยด์ โพรเซสนั้นสามารถคลำได้จากผิวหนังใต้ปลายด้านนอกของกระดูกไหปลาร้า เป็นจุดสำคัญในการป้องกันความเสียหายของประสาทและหลอดเลือด เพราะโครงสร้างทางประสาทและหลอดเลือดที่สำคัญจะเข้าสู่รยางค์บนในด้านใกล้กลาง (medial) ต่อโคราคอยด์ โพรเซส ดังนั้นศัลยแพทย์จึงหลีกเลี่ยงบริเวณดังกล่าว และผ่าตัดบริเวณไหล่ทางด้านข้างลำตัว (lateral) ต่อโคราคอยด์ โพรเซส
ในสัตว์ชนิดอื่นๆ.
ในนกและสัตว์เลื้อยคลาน โคราคอยด์แยกเป็นกระดูกอีกชิ้นหนึ่ง
ขอบด้านบนของกระดูกสะบัก

ขอบด้านบนของกระดูกสะบัก  เป็นขอบที่สั้นและบางที่สุดที่บรรดาขอบกระดูกสะบักทั้งสาม มีลักษณะเว้า เชื่อมตั้งแต่มุมด้านบนของกระดูกสะบัก (medial angle) ไปยังฐานของโคราคอยด์ โพรเซส (coracoid process)
ที่ส่วนด้านข้างลำตัวของขอบนี้มีลักษณะลึก เป็นร่องรูปครึ่งวงกลม เรียกว่า รอยเว้าเหนือแนวสันกระดูกสะบัก (scapular notch) โดยมีฐานของโคราคอยด์โพรเซสเป็นส่วนประกอบหนึ่งที่ประกอบขึ้นเป็นร่องนี้ รอยเว้านี้จะถูกคลุมด้านบนปิดด้วยเอ็นซุพีเรียร์ทรานสเวิร์ส (superior transverse ligament) กลายเป็นช่องซึ่งให้เส้นประสาทเหนือกระดูกสะบัก (suprascapular nerve) (แต่หลอดเลือดแดงเหนือกระดูกสะบักไม่วิ่งผ่านช่องนี้) ในบางครั้งเอ็นนี้จะเปลี่ยนเป็นกระดูก
ส่วนที่ติดกันของขอบด้านบนของกระดูกสะบักเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อโอโมไฮออยด์ (Omohyoideus)
ขอบด้านข้างของกระดูกสะบัก

ขอบด้านข้างของกระดูกสะบัก หรือ ขอบด้านรักแร้ของกระดูกสะบัก เป็นขอบที่หนาที่สุดในบรรดาขอบทั้งสามของกระดูกสะบัก เริ่มจากด้านบนของของล่างของแอ่งกลีนอยด์ (glenoid cavity) และวิ่งมาในแนวเฉียงลงและไปทางด้านหลังไปยังมุมด้านล่างของกระดูกสะบัก (inferior angle)
ด้านล่างของแอ่งกลีนอยด์เป็นรอยประทับขรุขระเรียกว่า ปุ่มใต้แอ่งกลีนอยด์ (infraglenoid tuberosity) ยาวประมาณ 2.5 เซนติเมตร ซึ่งเป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นด้านยาว (long head) ของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (triceps brachii) ด้านหน้าของปุ่มนี้เป็นร่องแนวนอน ซึ่งกว้างไปถึงด้านล่าง 1/3 ของขอบนี้ เป็นจุดเกาะต้นของส่วนของกล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (Subscapularis)
ด้านล่าง 1/3 (inferior third) มีลักษณะบางและแหลม ด้านหลังเป็นจุดเกาะของใยกล้ามเนื้อบางใยของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (Teres major) และด้านหน้าเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (Subscapularis)
วันสตรีสากล

วันสตรีสากล  เป็นการเฉลิมฉลองในวันที่ 8 มีนาคมของทุกปีทั่วโลก และเป็นจุดสำคัญในการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรี
หลังพรรคสังคมนิยมอเมริกันจัดงานวันสตรีขึ้นในนิวยอร์กซิตีเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 1909 ผู้แทนชาวเยอรมัน คลารา เซตคิน, เคท ดันเกอร์, พอลา เธียด และคนอื่น ๆ ได้เสนอแก่งานสัมมนาสตรีสังคมนิยมสากล ปี 1910 ให้มี "วันสตรีเป็นพิเศษ" จัดขึ้นในทุก ๆ ปี ภายหลังสตรีจำนวนมากทุกข์ทนภายใต้การปกครองของโซเวียตรัสเซียในปี 1917 วันที่ 8 มีนาคม ได้กลายเป็นวันหยุดทางการของที่นั่น นับแต่นั้นมา วันสตรีได้เป็นที่เฉลิมฉลองในบรรดากลุ่มเรียกร้องสังคมนิยมและประเทศคอมมิวนิสต์จนกระทั่งในราวปี 1967 ที่ซึ่งกลุ่มเรียกร้องสิทธิสตรีได้เริ่มนำวันนี้มาใช้ สหประชาชาติได้เริ่มฉลองวันสตรีสากลครั้งแรกในปี 1977
ฟืม

ฟืมเป็นอุปกรณ์อย่างหนึ่งในการทอผ้า ประกอบด้วยซี่แนวตั้งวางเรียงกัน อยู่ในกรอบไม้ ใช้สำหรับกระทบเส้นด้ายพุ่งให้ชิดเป็นระเบียบ หากไม่มีฟืมแล้ว ไม่สามารถทอผ้าให้เป็นผืนได้เลย โดยเฉพาะผ้าที่มีความกว้างและมีเส้นด้ายที่เล็กละเอียด
ฟืมสำหรับทอผ้าไหม หรือเส้นด้ายที่ละเอียด จะมีซี่ฟันถี่ ส่วนฟืมสำหรับทอผ้าฝ้าย หรือเส้นด้ายขนาดใหญ่ จะมีฟันฟืม หรือฟันหวีที่ห่าง ตามขนาดของเส้นด้าย ในอดีตฟันฟืม หรือซี่ฟืมทำด้วยไม้ แต่การทอผ้าด้วยกี่พื้นเมืองทั่วไปในปัจจุบันนิยมใช้ฟันฟืมที่เป็นโลหะ เพราะมีความแข็งแรง และทนทานสูง ส่วนเครื่องทอผ้าในโรงงานอุตสาหกรรมจะใช้ฟืมโลหะทั้งสิ้น
สำหรับการทอผ้าหน้าแคบ หรือการทอด้วยกี่เอวอาจไม่จำเป็นต้องใช้ฟืม แต่มีวัสดุสำหรับตีแนวด้ายพุ่งให้ชิดเป็นแนวแทน
ในการทอผ้านั้น ฟืมจะถูกร้อยด้ายยืนเข้าไปตั้งแต่แรกก่อนจะทอ เรียกว่า ร้อยรูฟืม ความตึงของเส้นด้ายยืนจะช่วยพยุงน้ำหนักของฟืมเอาไว้
นกพญาไฟสีเทา

นกพญาไฟสีเทา (;ชื่อวิทยาศาสตร์:Pericrocotus divaricatus) เป็นนกอยู่ในวงศ์ย่อย อีกา มีขนาดเล็กมากจนถึงขนาดกลาง ความยาวจากปลายปากจดหาง 20 ซม. มักพบอยู่เป็นฝูง และ อาจพบหากินร่วมกับ นกกินแมลง ชนิดอื่น 
นกตัวผู้ หน้าผากและลำตัวด้านล่างสีขาว มีเส้นสีดำลากผ่านตากลางกระหม่อม และท้ายทอยสีดำ โคนขนปีกมีลายแถบสีขาว บางตัวอาจไม่มีลายสีขาวที่กลางปัก ขนหางคู่นอก ส่วนใหญ่เป็นสีขาว ไหล่ และ ขนคลุมหางด้านบน สีเทา 
นกตัวเมีย ตั้งแต่ กระหม่อมลงไปถึงท้ายทอย และ ลำตัวด้านล่าง สีเทา บางส่วนของกระหม่อมจะมีสีเข้ม มีแถบสีขาวลากจากหน้าผากผ่านตา และ มีแถบสีดำจางๆบริเวณหน้าผาก
จุลมงกุฎ

จุลมงกุฎ  คือมงกุฎสำหรับผู้มีตำแหน่งรองจากพระมหากษัตริย์ที่มีเครื่องตกแต่งบนวงแหวนโลหะ จุลมงกุฎต่างจากมงกุฎตรงที่ส่วนใหญ่จะไม่มีโค้งเหนือมงกุฎเช่นที่เห็นในมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด คำว่า “Coronet” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า “Coronete” ที่มาจาก “Co(u)ronne” (Crown) จากคำว่า “Corona” ในภาษาละตินที่แปลว่าพวงหรีด
จุลมงกุฎมิได้หมายความว่าเป็นมงกุฎขนาดเล็กเช่นมงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรียซึ่งเป็นมงกุฎขนาดจิ๋ว แต่คำว่า “จุลมงกุฎ” เป็นมงกุฎที่แสดงตำแหน่งของผู้เป็นเจ้าของว่ารองจากพระมหากษัตริย์ ตามธรรมเนียมแล้วเช่นในภาษาเยอรมันของคำว่า “Adelskrone” (มงกุฎของขุนนาง) ใช้สำหรับขุนนางและเจ้าชายหรือเจ้าหญิงในตราอาร์ม แทนที่จะเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ที่จะใช้คำว่า “มงกุฎ” (Crown) ซึ่งเป็นคำที่ตามปกติจะใช้กับพระมหากษัตริย์ นอกจากจะเป็นมงกุฎเล็กแล้วก็ยังบอกฐานะหรือตำแหน่งของผู้สวมด้วย ฉะนั้นในภาษาเยอรมันจึงมีคำว่า “Rangkrone” (มงกุฎประจำตำแหน่ง) การเรียก “มงกุฎ” หรือ “จุลมงกุฎ” เป็นการบ่งฐานะอย่างเป็นทางการ แต่ในทางปฏิบัติโดยทั่วไปบางครั้งคำว่า “มงกุฎ” ก็จะใช้เรียกรวม ๆ ระหว่างทั้ง “มงกุฎ” หรือ “จุลมงกุฎ” 
ในสหราชอาณาจักรขุนนางสืบตระกูลจะสวมจุลมงกุฎในโอกาสวันที่มีพระราชพิธีบรมราชาภิเษกซึ่งเป็นโอกาสเดียวเท่านั้นขุนนางจะสวมมงกุฎได้
แซนโฮเซ (รัฐแคลิฟอร์เนีย)

แซนโฮเซ  มีชื่ออย่างเป็นทางการคือ ซิตี้ออฟแซนโฮเซ (City of San José) ([saŋ xoˈse]) เป็นเมืองเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และศูนย์กลางของซิลิคอนแวลลีย์ และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ (ทั้งประชากรและพื้นที่) มีประชากรประมาณ 1,035,317 คน (ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2560) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามในรัฐแคลิฟอร์เนีย (รองจากลอสแอนเจลิส และแซนดีเอโก) และเป็นเมืองขนาดใหญ่อันดับสิบในสหรัฐ แซนโฮเซตั้งอยู่บริเวณใจกลางของแซนตาแคลราแวลลีย์ และอยู่ทางทิศใต้ของอ่าวซานฟรานซิสโก แซนโฮเซมีพื้นที่ทั้งสิ้น 197.97 ตารางไมล์ (446.1 ตารางกิโลเมตร) 
แซนโฮเซตั้งอยู่ในซิลิคอนแวลลีย์ ซึ่งเป็นแหล่งรวมของบริษัทด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์กว่า 6,600 แห่ง อันประกอบด้วยบุคคลชั้นนำด้านไอทีจำนวนมากของโลกมารวมอยู่ในที่เดียวกัน
จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่า มีอารยชนอพยพมาตั้งหลักปักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1777
เลิฟแมชีน

เลิฟแมชีน (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นเพลงซิงเกิลลำดับที่ 7 ของ"มอร์นิงมูซูเมะ" วางจำหน่ายวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2542 ในรูปแบบซีดีขนาด 8 เซนติเมตร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ซิงเกิลนี้ได้รวมเอาไว้ในชุดรวมอัลบั้ม "เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" และในปี พ.ศ. 2548 ได้วางจำหน่ายในรูปแบบของซีดีขนาด 12 เซนติเมตร
"เลิฟแมชีน" ได้สร้างยอดจำหน่ายรวมในประเทศญี่ปุ่นได้ทั้งหมด 1,646,630 ชุด ซึ่งถือเป็นยอดจำหน่ายเพลงซิงเกิลที่สูงที่สุดในบรรดาทุกเพลงซิงเกิลของมอร์นิงมูซูเมะ
เพลงซิงเกิลนี้เป็นการเปิดตัวของมากิ โกะโต สมาชิกรุ่นที่ 3 และเป็นผลงานสุดท้ายของอายะ อิชิงูโระ ในฐานะสมาชิกมอร์นิงมูซูเมะ
สมาชิก.
รุ่นที่ 1
รุ่นที่ 2
รุ่นที่ 3
โดเบ ซิกฟรีด

โดเบ ซิกฟรีด แห่งดาวอัลฟา (; โรมาจิ: "Arufa-sei Duhbe no Siegfried") ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย่า เป็นหนึ่งในก็อดวอริเออร์ทั้ง 7
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ก็อดวอริเออร์ที่มีฝีมือกล้าแข็งที่สุดในเหล่าก็อดวอริเออร์ทั้งเจ็ด สวมก็อดโร้บรูปมังกร 2 หัว ฟาฟเนียร์ มีท่าไม้ตายคือ "ดราก้อน เบรเวสต์ บลิซซาร์ด" ซิกฟรีดเป็นองครักษ์คนสนิทที่ทำหน้าที่คุ้มครองฮิลด้ามาตั้งแต่สมัยเด็กๆ และได้สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อฮิลด้าจนถึงที่สุด เขามีร่างกายอันเป็นอมตะเช่นเดียวกับ ซิกฟรีด ผู้กล้าแห่งยุโรปเหนือในสมัยเทพนิยายที่ได้อาบเลือดของมังกร ทว่าบนร่างกายของเขาก็ยังมีจุดอ่อนเล็กๆ อยู่จุดหนึ่ง ทำให้เซย่ากับชิริว ร่วมมือกันจนสามารถเอาชนะได้ จากนั้นเมื่อได้ล่วงรู้ความจริงว่าโพไซดอนเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังฮิลด้า เขาจึงมอบโอดีนแซฟไฟร์ของตนเองให้เซย่า และยอมสละชีวิตเพื่อจัดการกับ ไซเรน โซเรนต์ หนึ่งในขุนพลแห่งโพไซดอน (พากย์เสียงโดย อากิระ คามิยะ)
ภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด.
ซิกฟรีดเข้าต่อสู้กับชิริวโดยที่ชิริวได้สามารถทำให้จุดอ่อนที่อยู่ตรงหัวใจของซิกฟรีดพอดี เพื่อบอกเซย่า เมื่อความจริงปรากฏ และรู้ว่าโพไซดอน เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้ ซิกฟรีดก็ได้มอบโอดีนแซฟไฟร์ ชิ้นสุดท้ายแก่พวกเซย่า และสละชีวิตตนเองไปพร้อมกับ ไซเรน โซเรนต์ ในที่สุด
จูเลี่ยน โซโล

จูเลี่ยน โซโล (; โรมาจิ: "Kaiō Poseidon"; : ไคโอ หมายถึง "เจ้ามหาสมุทร" หรือ "จักรพรรดิแห่งมหาสมุทร") เป็นตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่นจากเรื่องเซนต์เซย์ย่า เขาเป็นทายาทมหาเศรษฐีแห่งตระกูลโซโล ผู้ดำเนินกิจการทางทะเลมาหลายชั่วอายุคน ผู้เป็นร่างจุติของ เจ้าสมุทรโพไซดอน ซึ่งโพไซดอนจะเลือกใช้ร่างของคนในตระกูลโซโลเท่านั้นในการลงมาจุติในทุกยุคทุกสมัย 
บทบาท.
ผู้พิทักษ์เสาหลัก เมนเบรดวินเนอร์ เทพเจ้าสมุทรโพไซดอน อดีตคู่ปรับเก่าทำสงครามรบกับอาธีน่าจนพ่ายแพ้กับกลายเป็นผีถูกผนึกในคนโทของอาธีน่า ทุกยุคที่ถูกปลดผนึกทางใดทางนึงจะเลือกไปสิง 1 ในทายาทตระกูลโซโรเจ้าพาณิชย์ทางทะเลของกรีกแบบสุ่มเสมอ แต่ก็แพ้สงครามสุดท้ายถูกขังอยู่ในคนโทตามเดิม ในยุคปัจจุบันช่วงที่คาน่อนคิกแผนก่อกบฏแต่ถูกซากะ(พี่ชาย)ขังอยู่ในแหลมสุนิอ้อน คาน่อนได้พบกับตรีศูลของโพไซดอน กับคาน่อนจึงดึตรีศูลเพราะคิดว่าหาทางหนี แต่หลงไปติดในวิหารโพเซดอน ไปเผลอปลดผนึกตนจากคนโท พอได้ฟังจากคาน่อนเรื่องอาธีน่าจุติ เกิดสงสัย พอรู้ว่าสาเหตุที่กลับมา เพราะทำสงครามกับฮาเดสที่มีความอยากยิ่งกว่าตน จึงสั่งคาน่อนให้เตรียมตัวสร้างกองทัพพร้อมรบ ทางตนก็ไปสิงหลับไหลในตัวจูเลี่ยน โซโร กับกำชับห้ามปลุกจนกว่าจะอายุครบ 16 ปี
ภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน.
โพเซดอนได้จับตัวอาเธน่าลงไปยังโลกใต้สมุทร หลักจากนั้นไชน่าเดินทางมาที่วิหารโพเซดอน เขาเกือบฆ่าไชน่าแต่พอเซย่ามาถึงวิหารโพเซดอน เซย่าได้สวมโกลด์คล็อธซาจิทาเรียสแล้วเซย่าก็ยิงศรใส่โปเซดอนหลายทีไร้ผล แต่ชุน เฮียวกะ ไชนะ มาช่วยเป้นโล่กับให้กำลังใจกับคอสโมจนยิงทำให้โพเซดอนตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์ แต่ในขณะเดียวกันเซย่าก็ช่วยอาธีน่าได้สำเหร็จ จนทำให้โพไซดอนกลับสู่ห่วงนิทราอีกครั้ง (จูเลี่ยน ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมด้วย) แล้วจากนั้นจูเลี่ยนก็นำมรดกมาเป็นทุนกุศลในบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยมีโซเรนเป็นผู้ติดตาม
ภาคเจ้านรกฮาเดส.
จูเลี่ยน โซโลมีบทบาทอีกครั้งในภาคเจ้านรกฮาเดส ขณะที่อยู่ ณ แหลมสุนิอ้อน จู่ ๆ วิญญาณของโพไซดอนก็ได้เข้าสิงร่างของจูเลี่ยน โซโล อีกครั้ง และได้บอกกับไซเรนท์ โซเรนท์ ว่า ได้ส่งโกลด์คล็อธข้ามห้วงจักรวาลที่ผันแปรไปช่วยพวกเซย์ย่า ซึ่งกำลังต่อกรกับทานาทอส ที่เอริเซี่ยน หลังจากนั้นผีของโพไซดอนก็ได้ไปยังเอริเซี่ยน และนิทราตลอดกาล
โลซก

โลซก (ค.ศ. 172–217) ชื่อรอง จื้อจิง เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนที่รับใช้ขุนศึกซุนกวนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลาย ปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อซุนกวนส่งตัวไปเกงจิ๋วเพื่อคารวะศพเล่าเปียวที่เพิ่งเสียชีวิตไม่นาน ขณะนั้นเล่าปี่กำลังลำบากเนื่องจากหาเมืองอาศัยไม่ได้ เพราะถูกรุกรานอย่างหนักจากโจโฉ ขงเบ้งจึงว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ความช่วยเหลือจากซุนกวน โดยจะชักชวนซุนกวนให้ร่วมรบกับโจโฉ อันเป็นที่มาของศึกเซ็กเพ็กอันลือลั่น
ประวัติ.
โลซกเกิดในปี พ.ศ. 715 ในครอบครัวเศรษฐีทำการค้าขายที่อพยพลงมายังกังตั๋ง ได้รู้จักกับทางฝ่ายง่อก๊กเมื่อจิวยี่และซุนเซ็กต้องการตั้งตัว จิวยี่ได้ไปขอยืมเสบียงและทุนทรัพย์จากโลซก โลซกก็ยกให้มากกว่าที่จิวยี่คาดเสียอีก
โลซกเป็นคนซื่อสัตย์ บุคลิกเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่ก็ถือได้ว่าเป็นคนมีปัญญาและได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่หลังจากจิวยี่ เมื่อขงเบ้งมาเป็นที่ปรึกษาให้กับง่อก๊กในศึกเซ็กเพ็ก จิวยี่ได้แย้มกรายให้โลซกรู้ว่า ตนต้องการกำจัดขงเบ้งเสียขณะนี้เพื่อไม่ให้เป็นศัตรูที่ยากต่อการต่อมาในภายหลัง โลซกตกใจและได้ห้ามปรามจิวยี่หลายครั้ง แต่โลซกก็ไม่เคยบอกแก่ขงเบ้งตรง ๆ เลยว่าจิวยี่ต้องการฆ่าขงเบ้ง ซ้ำโลซกยังได้ให้การช่วยเหลือขงเบ้งหลายต่อหลายครั้งระหว่างที่อยู่กังตั๋ง จนขงเบ้งตอนหนีกลับได้ขอบคุณโลซกที่ได้ช่วยเหลือหลายครั้ง 
ครั้งหนึ่ง เมื่อจิวยี่ไปเยี่ยมโลซกถึงบ้านพัก เห็นสภาพบ้านพักทรุดโทรมทั้งที่เป็นขุนนางใหญ่ เมื่อจิวยี่มาถึง โลซกไม่มีทรัพย์สินเงินทองใด ๆ ที่จะเลี้ยงรับรองจิวยี่ โลซกให้คนรับใช้นำเสื้อคลุมของตนไปขายเพื่อซื้อสุรามาเลี้ยงจิวยี่
เมื่อจิวยี่เสียชีวิตไปแล้ว โลซกได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่แทน เมื่อขงเบ้งที่เสมือนเป็นคู่ปรับจิวยี่ และเป็นเหตุให้จิวยี่ต้องกระอักเลือดตาย ได้มาคารวะศพจิวยี่ ขงเบ้งได้ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจต่อการตายของจิวยี่ จนขุนศึกหลายคนที่คิดจะล้างแค้นให้จิวยี่ ต้องเปลี่ยนใจไปตาม ๆ กันเพราะเชื่อว่า ขงเบ้งเสียใจจริง ๆ แม้แต่โลซกเองก็ยังคิดว่า ขงเบ้งจริงใจต่อจิวยี่ แต่จิวยี่เองที่ใจแคบ คิดร้ายต่อขงเบ้ง ก่อนจิวยี่ตาย โลซกมักเป็นบุคคลที่จิวยี่ใช้ให้ไปทวงถามเรื่องการคืนเมืองเกงจิ๋วของเล่าปี่ตามที่เคยได้ให้สัญญากันไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จสักครั้งเดียว เนื่องจากความเป็นคนซื่อของโลซกนี่เอง ซ้ำโลซกยังต้องกลายมาเป็นผู้ลงชื่อรับประกันสัญญาเองเสียด้วย จิวยี่ถึงกับออกปากว่า ท่านนี่ซื่อจริง ๆ หลงกลขงเบ้งกับเล่าปี่แล้วโดยไม่รู้ตัว แต่โลซกกลับไม่คิดเช่นนั้น
โลซกมีบทบาทอีกครั้ง ตอนที่เล่าปี่เดินทัพสู่เสฉวนเพื่อหาทางยึดเป็นที่มั่นให้ได้ และเมืองเกงจิ๋วที่เคยเป็นของซุนกวน ก็ยกให้กวนอูรักษา โลซกวางแผนให้กวนอูข้ามฟากมายังง่อก๊ก เพื่อกินเลี้ยงแล้วใช้โอกาสนี้สังหารกวนอูเสีย แต่กวนอูรู้ทัน และด้วยความห้าวหาญของกวนอู ทำให้ทหารของโลซกไม่อาจกล้าทำตามแผนได้ และกวนอูก็เดินทางกลับมาอย่างปลอดภัย หลังจากนั้นไม่นาน โลซกก็ได้ล่มป่วยและเสียชีวิตโดยผู้ที่มาแทนที่เขาในตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นั่นก็คือลกซุนซึ่งจะมีบทบาทในศึกอิเหลง
คำว่า “โลซก” เคยได้นำมาเป็นคำสแลงในยุคสมัยหนึ่ง โดยเป็นการเปรียบเปรยหมายถึงคนที่ซื่อมากๆ
เสียชีวิต.
โลซกเสียชีวิตตอนอายุ 46 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) ใน ค.ศ. 217 ซุนกวนร่ำไห้ต่อการเสียชีวิตของเขาและเข้าร่วมพิธีศพ จูกัดเหลียงก็จัดพิธีศพแก่เขาด้วย
บุนทิว

บุนทิว ตามสำเนียงกลาง (#เปลี่ยนทาง) เป็นแม่ทัพของอ้วนเสี้ยว เป็นหนึ่งในสองขุนพลของอ้วนเสี้ยวทีมีฝีมือเลื่องชื่อ แต่ก่อนได้รับฉายาว่าเจ้าแห่งทวนเพราะใช้ทวนเก่งมาก (ขุนพลของอ้วนเสี้ยวอีกคนคือ งันเหลียง) เคยประมือกับจูล่งถึง 60 เพลงก่อนหนีกลับค่ายไป และเมื่อรู้ว่างันเหลียงถูกฆ่าตายในสนามรบก็คิดจะออกไปแก้แค้น บุนทิวถูกฆ่าตายในการศึกกับทัพของโจโฉ เมื่อ ค.ศ. 200 ในสามก๊กของหลอกว้านจง เล่าว่าบุนทิวถูกกวนอูสังหาร แต่บางตำรากล่าวว่าบุนทิวถูกอาวุธของเตียวเลี้ยวขณะทำการรบติดพันจนเสียชีวิต
เจียวก้าน

เจียวก้าน หรือในภาษาจีนกลางว่า เจี่ยง ก้าน (#เปลี่ยนทาง ค.ศ. 209) ชื่อรอง จื่ออี้ เป็นนักพูดและนักวิชาการผู้มีชีวิตในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลายของจีน เขาเป็นที่รู้จักจากการเกลี้ยกล่อมจิวยี่ ขุนพลที่รับใช้ซุนกวน ให้แปรพักตร์เข้ากับโจโฉ ศัตรูของซุนกวน "หลัง" ยุทธการที่เซ็กเพ็กในฤดูหนาว ค.ศ. 208–209 ส่วนในวรรณกรรม"สามก๊ก"ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ไม่เพียงแค่ระบุว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น "ก่อน" ยุทธการนี้เท่านั้น ยังมีเนื้อหาที่เกินจริงอย่างมากด้วย
ในบันทึกทางประวัติศาสตร์.
แหล่งข้อมูลประวัติศาสตร์ที่ยังมีอยู่เพียงแหล่งเดียวเกี่ยวกับชีวิตของเจียงก้านคือ "เจียงเปี่ยวเฉฺวียน" (江表傳) ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 เผย์ ซงจือเพิ่มข้อความที่ตัดตอนมาจาก"เจียงเปี่ยวเฉฺวียน" ลงในอรรถาธิบายสามก๊กจี่ ที่นำข้อมูลจาก"สามก๊กจี่" ("ซานกั๋วจื้อ") ตำราประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ของตันซิ่ว
เจียวก้านมาจากจิ่วเจียงจฺวิ้น (九江郡; ครอบคลุมพื้นที่มณฑลอานฮุยบริเวณแม่น้ำหฺวายในปัจจุบัน) ซึ่งอาจสับสนกับนครจิ่วเจียงในมณฑลเจียงซี เขามีหน้าตาดีและเป็นที่รู้จักในฐานะนักพูดที่ดีเยี่ยมในเจียงหนานและภูมิภาคแม่น้ำหฺวาย
ใน ค.ศ. 209 หลังยุทธการที่เซ็กเพ็ก โจโฉได้ยินเรื่องทักษะของจิวยี่และหวังให้จิวยี่รับใช้เขา โจโฉจึงเดินทางไปยังจิ๋วเป็นการลับและส่งเจียวก้านไปเกลี้ยกล่อมจิวยี่ เมื่อไปพบจิวยี่ เจียวก้านแต่งตัวเรียบง่ายและถือสัมภาระด้วยตัวเอง
ในนิยาย"สามก๊ก".
เมื่อเจียวก้านขออาสาตัวเองไปเจรจาเกลี้ยกล่อมจิวยี่ให้ยอมแพ้ แต่จิวยี่รู้ทันจึงทำอุบายซ้อนกลเจียวก้านอีกต่อ โดยหลอกว่า ซัวมอและเตียวอุ๋น แม่ทัพเรือคนใหม่ของโจโฉที่ทรยศต่อเล่าเปียวมาเข้ากับโจโฉ หักหลังโจโฉ โดยเจียวก้าน เหลือบไปเห็นจดหมายของซัวมอ และเตียวอุ๋น ที่จิวยี่ทำปลอมไว้ ขณะนอนหลับในกระโจมเดียวกับจิวยี่ เจียวก้านขโมยจดหมายแล้วกลับไปรายงานโจโฉ โจโฉเชื่อตามนั้น สั่งตัดหัวซัวมอและเตียวอุ๋นทันที แต่มารู้ทีหลังว่าเป็นแผนของจิวยี่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
และอีกครั้งหนึ่งที่ โจโฉ ต้องการคนไปหาข่าวจากกังตั๋ง เจียวก้านรับอาสาไปอีกครั้งเอง เพื่อขอแก้ตัวที่เคยทำพลาดจากครั้งที่แล้ว จิวยี่รู้ทันอีกครั้ง คราวนี้จึงแกล้งทำเป็นโกรธเจียวก้าน ที่เจียวก้านครั้งก่อนลาไปโดยไม่ได้บอกกล่าว จึงสั่งให้โลซกจำกัดบริเวณเจียวก้านอยู่ที่เขาเมืองซงหยง จึงทำให้เจียวก้านได้พบกับบังทอง ซึ่งบังทองเจตนาอ่านคัมภีร์เสียงดัง ๆ เพื่อให้เจียวก้านเข้าใจว่าเป็นผู้มีความรู้สูง เมื่อได้สนทนากัน เจียวก้านเชื่ออย่างเต็มเปี่ยมว่า บังทองคือผู้มีความรู้ความสามารถจริง ๆ จึงชักนำมาหาโจโฉ และเป็นที่มาของแผน "ห่วงโซ่สัมพันธ์" ที่ผูกมัดกองเรือของโจโฉเป็นหนึ่ง ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ทำให้จิวยี่สามารถเผาทัพเรือโจโฉให้ราบคาบได้
ขอบแนวกลางของกระดูกสะบัก

ขอบแนวกลางของกระดูกสะบัก หรือ ขอบด้านกระดูกสันหลังของกระดูกสะบัก เป็นขอบที่ยาวที่สุดในบรรดาขอบทั้งสามของกระดูกสะบัก เชื่อมตั้งแต่มุมด้านบน (medial angle) ลงมาถึงมุมด้านล่างของกระดูกสะบัก (inferior angle)
ขอบนี้มีลักษณะโค้ง มีความหนามากกว่าขอบด้านบนแต่บางกว่าขอบด้านข้าง และส่วนของขอบที่อยู่เหนือแนวสันกระดูกสะบัก (spine) ทำมุมป้านกับส่วนด้านล่าง
ขอบนี้ประกอบด้วยแนวด้านหน้า (anterior lip) และแนวด้านหลัง (posterior lip) และมีบริเวณแคบๆ ระหว่างแนวทั้งสอง
"แนวด้านหน้า" เป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้อเซอร์ราตัส แอนทีเรียร์ (Serratus anterior) และ"แนวด้านหลัง" แบ่งออกเป็นส่วนที่เหนือแนวสันกระดูกสะบัก เป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้อซุปปราสไปนาตัส (Supraspinatus) และส่วนใต้แนวสันกระดูกสะบักเป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้ออินฟราสไปนาตัส (Infraspinatus)
ส่วนบริเวณระหว่างแนวทั้งสองเป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้อหลายมัด ส่วนเหนือบริเวณรูปสามเหลี่ยมซึ่งเป็นจุดเริ่มของแนวสันกระดูกสะบักเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อลีเวเตอร์ สแคปูเล (Levator scapulæ) ที่ขอบของพื้นผิวนั้นเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อรอมบอยด์ ไมเนอร์ (Rhomboideus minor) และส่วนใต้ลงมาเป็นที่เกาะของกล้ามเนื้อรอมบอยด์ เมเจอร์ (Rhomboideus major) ซึ่งมีลักษณะเป็นโค้งพังผืด (fibrous arch) เชื่อมส่วนบนของพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมส่วนล่างที่ฐานของแนวสันกระดูกสะบัก และส่วนล่างของบริเวณล่างขอบนี้
สหรัถ สังคปรีชา

สหรัถ สังคปรีชา ชื่อเล่น ก้อง (เกิด 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2511) เป็นนักร้องสมาชิกวงนูโว และนักแสดงชาวไทย
ประวัติ.
สหรัถ สังคปรีชา เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 เป็นบุตรคนโตจากทั้งหมดสองคนของวีระพงษ์ สังคปรีชา กับโสมวรรณ (สกุลเดิม: สวัสดิ์-ชูโต) มีน้องชายชื่อ ฐากูร สังคปรีชา (ชื่อเล่น: เก็น) ปู่ของเขาเป็นชาวเดนมาร์กที่เข้ารับราชการในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ส่วนตาเป็นเป็นราชินิกุลสวัสดิ์-ชูโต และยายมาจากสกุลวสุวัต เจ้าของโรงภาพยนตร์เสียงกรุง
สหรัถ เข้าศึกษาที่สถาบันอนุบาลบ้านเด็ก โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย โรงเรียนศรีวิกรม์ และ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เริ่มต้นเข้าสู่วงการด้วยการเป็นนักร้องวงนูโว และต่อมามีผลงานการแสดงอีกหลายเรื่อง
และยังเคยได้รับรางวัลทางด้านการแสดงจากสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ สาขาดารานำชายยอดเยี่ยม จากเรื่องคู่แท้สองโลก เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 และเคยเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับโฆษณาของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยมาแล้ว กับแคมเปญ "เที่ยวอันดามัน ช่วยอันดามัน" และ "สมายล์ลิ่งคลับ" เพื่อเป็นการช่วยเหลือและ ส่งเสริมการท่องเที่ยวไทย ให้คนไทยเที่ยวเมืองไทยมากขึ้น โดยเฉพาะจังหวัดกลุ่ม 6 จังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน
ประวัติส่วนตัว.
ช่วงมัธยม-มหาลัย.
ก้องรู้จักกับเพื่อนนักร้องในวงเดียวกันอย่างโจ - จิรายุส วรรธนะสิน ตั้งแต่สมัยประถม แล้วอยู่ด้วยกันจนถึงจบมัธยมต้น เขาไม่มีความสามารถด้านการเรียนเลย เกรดเฉลี่ยเขามักจะอยู่ที่ 2 กว่า ๆ และไม่เคยแตะเลข 3 เลย แต่เขาก็มีความสนใจเกี่ยวกับศิลปะมากกว่า จึงสนใจไปเรียนต่อที่โรงเรียนช่างศิลป์ แต่เผอิญว่าในตอนนั้นมีหนังดังเรื่อง น้ำพุ ออกมาพอดี ซึ่งพระเอกเป็นเด็กช่างที่เกเรติดยา เมื่อแม่ของเขาเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกว่าไม่เข้าทีร่วมด้วยกับอะไรหลายๆอย่างจึงอยากให้เขาเรียนสายสามัญมากกว่า ทว่าหมดช่วงสมัครไปแล้วแต่แม่ของเขาก็ไปติดต่อจนได้เข้าโรงเรียนได้ (เนื่องจากเป็นโรงเรียนเอกชน) 
เขาเป็นนักศึกษารุ่นแรกของคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ที่ได้เข้าศึกษาในวิทยาเขตรังสิต
ช่วงเป็นนูโว.
ในอัลบั้มแรก และอัลบั้มที่สองเขาไม่ค่อยมีกระแสตอบรับเท่าไหร่จากที่เพื่อนในวงคนอื่นโดดเด่นกว่าเช่น การเอนเตอร์เทน แต่เมื่อมาในอัลบั้มที่สาม สุดสุดไปเลยซิ เขามีรูปร่างที่ดีขึ้นทำให้มีกระแสตอบรับมากขึ้น โดยเฉพาะในอัลบั้มสุดท้ายอย่าง ออกซิเจน ที่เขามีรูปร่างที่ดีขึ้นยิ่งกว่าเดิม และประจวบเหมาะกับที่เพื่อนคนอื่นในวงเริ่มอายุเพิ่มขึ้นด้วย ทำให้เขาโดดเด่นขึ้นมา
ช่วงเป็นนักแสดง.
ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้มีชื่อเสียงจากการเป็นสมาชิกวงนูโวอยู่ดี แต่ผลงานที่สร้างชื่อเขากลับเป็นละครโทรทัศน์หลังจากที่เลิกนูโวมาแล้วหลายปีเรื่อง พริกขี้หนูกับหมูแฮม ซึ่งเป็นละครเรื่องแรกของเขา 
ปัจจุบัน.
เขาไม่ได้เปลี่ยนไปทำอาชีพอื่น แต่ยังคงอยู่ในวงการบันเทิง โดยรับงานแสดง กรรมการรายการต่างๆ ไม่มีครอบครัวแต่มีภรรยา
ผลงานเพลง.
ผลงานในนามนูโว.
ก้อง ร่วมกับเพื่อนออกผลงานเพลงในนามวงนูโว รวมทั้งหมด 7 อัลบั้ม
ผลงานในนาม โจ-ก้อง.
ก้อง ออกผลงานเพลงร่วมกับ โจ จิรายุส วรรธนะสิน ในนาม โจ-ก้อง อีก 3 อัลบั้ม
ทวารหนักของมนุษย์

ทวารหนักของมนุษย์  เป็นอวัยวะหนึ่ง เป็นส่วนท้ายสุดของระบบย่อยอาหาร ซึ่งทำหน้าที่เป็นช่องทางขับถ่ายอุจจาระ ประกอบด้วยกล้ามเนื้อหูรูด 2 ส่วน คือ หูรูดภายใน (Internal Sphincter) และหูรูดภายนอก (External Sphincter) โดยเป็นส่วนภายในร่างกายที่เป็นส่วนต่อจากลำไส้ และ ภายนอกลักษณะเป็นรูอยู่กลางร่างกายระหว่างก้น
โรคที่เกี่ยวข้องเช่น ริดสีดวงทวาร
มุมด้านข้างของกระดูกสะบัก

มุมด้านข้างของกระดูกสะบัก หรือ หัวกระดูกสะบัก  เป็นส่วนที่หนาที่สุดของกระดูกสะบัก 
บริเวณนี้มีพื้นผิวที่เป็นข้อต่อ มีลักษณะตื้น รูปชมพู่หรือลูกแพร์ เรียกว่า แอ่งกลีนอยด์ (glenoid cavity) ซึ่งชี้ไปทางด้านข้างลำตัวและด้านหน้า เป็นข้อต่อกับส่วนหัวของกระดูกต้นแขน (head of the humerus) พื้นผิวของแอ่งนี้ปกคลุมด้วยกระดูกอ่อน ที่ขอบซึ่งยกสูงขึ้นเล็กน้อยยึดติดกับโครงสร้างที่เป็นไฟโบรคาร์ทิเลจ (fibrocartilage) เรียกว่า กลีนอยด์ ลาบรัม (glenoid labrum) ซึ่งช่วยในการยกขอบให้แอ่งนี้ลึกขึ้น ที่ยอดของแอ่งมีการยกสูงเล็กน้อยเป็นปุ่มเรียกว่า ปุ่มเหนือแอ่งกลีนอยด์ (supraglenoid tuberosity) เป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นด้านยาว (long head) ของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (biceps brachii)
ที่คอของกระดูกสะบัก (neck of the scapula) มีลักษณะคอดเล็กน้อย ซึ่งบริเวณด้านล่างและด้านหลังจะแตกต่างกับด้านบนและด้านหน้าอย่างชัดเจน
คอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน

คอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน  เป็นส่วนของกระดูกต้นแขน อยู่ในแนวเฉียง เกิดเป็นมุมป้านกับส่วนกลางของกระดูก จะเห็นได้เด่นชัดที่สุดทางครึ่งล่างของเส้นรอบคอกระดูก ครึ่งบนของคอกระดูกจะเห็นเป็นร่องแคบๆ ที่แยกระหว่างส่วนหัวกระดูกและปุ่มกระดูก
คอกระดูกนี้เป็นที่ยึดเกาะของแคปซูลข้อต่อของข้อต่อไหล่ และยังมีช่องสำหรับหลอดเลือดเข้ามาเลี้ยงอีกมากมาย
คอกระดูกเชิงศัลยศาสตร์ของกระดูกต้นแขน

คอกระดูกเชิงศัลยศาสตร์ของกระดูกต้นแขน  เป็นรอยคอดของกระดูกต้นแขนที่อยู่ใต้ปุ่มใหญ่ (greater tubercle) และปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน (lesser tubercle) เป็นบริเวณที่กระดูกมักจะหักได้บ่อยมากกว่าคอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน (anatomical neck of the humerus) การหักของกระดูกต้นแขนบริเวณนี้มักจะทำให้เกิดความเสียหายต่อเส้นประสาทรักแร้ (axillary nerve)
ไม้ผล

ไม้ผล คือ ต้นไม้ที่ออกลูกออกผลให้เรารับประทาน เราเรียกลูกหรือผลของมันว่า "ลูกไม้" หรือ "ผลไม้" สำหรับไม้ผลนั้น มีทั้งไม้ยืนต้นและไม้ล้มลุก ซึ่งไม้ผลยืนต้นมีตั้งแต่ลำต้นขนาดเล็กไปจนถึงลำต้นขนาดใหญ่ มีทั้งที่รับประทานผลสุกและรับประทานผลดิบ
การผลิต.
การผลิตผลไม้ตามปกติอาศัยธรรมชาติเป็นปัจจัยหลักหากเป็นการผลิตเพื่อบริโภคเองในครัวเรือน ผู้ปลูกก็สามารถรอคอยจนกระทั่งถึงฤดูกาลออกดอกและติดผลตามปกติ แต่การปลูกเพื่อการค้า ซึ่งราคาของผลิตผลจะแตกต่างกันขึ้นอยู่กับปริมาณผลิตผลในขณะนั้นๆ และคุณภาพของผลไม้คือถ้าเป็นช่วงจังหวะที่มีผลไม้ชนิดนั้นออกสู่ตลาดมาก เช่น ในฤดูกาลออกดอกติดผลตามปกติราคาของผลิตผลก็จะต่ำลงแต่ในทางตรงกันข้าม ถ้ามีผลไม้ออกมาสู่ตลาดน้อยราคาก็ย่อมต้องสูงขึ้น ดังนั้น ผู้ที่ปลูกไม้ผลเป็นการค้าหลายราย จึงมีความต้องการที่จะผลิตผลไม้นอกฤดูกาลปกติ เพื่อที่จะได้จำหน่ายผลไม้ในปริมาณเท่าเดิมแต่ได้ราคาเพิ่มมากขึ้น ทั้งนี้การผลิตผลไม้นอกฤดูกาลจำเป็นต้องอาศัยความรู้ความเข้าใจในเทคโนโลยีที่จำเป็นต้องใช้จึงจะได้ผลตามที่ต้องการ
ประเทศไทย.
ประเทศไทยมีเขตที่ตั้งอยู่ในซีกโลกเหนือระหว่างเส้นรุ้งที่ 6 – 20 องศาเหนือ สภาพภูมิอากาศที่แตกต่างกันทำให้เกิดความหลากหลายในการกระจายของผลผลิตไม้เมืองร้อนออกสู่ตลาดอย่างต่อเนื่องตลอดปี พื้นที่ปลูกไม้ผลตามภาคต่าง ๆ ของประเทศไทยในปี พ.ศ. 2548 ประมาณ 9.68 ล้านไร่ แบ่งออกเป็นมะม่วง 22.68% ทุเรียน 10.08% ลำไย 10.07% กล้วยน้ำว้า 8.33% เงาะ 6.79% และผลไม้อื่น ๆ 42.05% ให้ผลผลิต 12.69 ล้านตัน การส่งออกทั้งในรูปผลสดและผลิตภัณฑ์ มีปริมาณ 1.4 ล้านตัน ด้วยมูลค่ามากกว่า 40,000 ล้านบาท หรือประมาณ 6.6% ของมูลค่าการส่งออกสินค้าเกษตร ไม้ผลเมืองร้อนของประเทศไทยสามารถแบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ ตามความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจ คือ 
ไม้ผลทางเศรษฐกิจของไทย.
ในส่วนของการส่งเสริมวิชาชีพเกษตรของวิทยาลัยเกษตรกรรมทั่วทั้งประเทศไทยก็ได้มีการส่งเสริมให้ความรู้กับเกษตรกรในพื้นที่และมีการจัดการเรียนการสอนเพื่อผลิตเกษตรกรไม้ผลที่มีคุณภาพ
เดอะเวโรนิคาส์

เดอะเวโรนิคาส์  เป็นวงอีเลกโทร พื้นฐานป็อป-ร็อก เป็นวงดูโอจากออสเตรเลีย ก่อตั้งวงในปี 2005 ในบริสเบน โดยฝาแฝดพี่น้อง เจสซิกาและลิลิซา โอริเกลียสโซ พวกเธอยังเป็นเจ้าของไลน์เสื้อผ้า ทั้งคู่มีผลงานสตูดิโออัลบั้ม 2 ชุด ชุดแรกชื่อ "The Secret Life of..." ในปี 2005 ขึ้นชาร์ตสูงสุดอันดับที่ 4 ในออสเตรเลียนชาร์ต และได้รับ 4 แผ่นเสียงทองคำขาวจาก ARIA มียอดขายมากกว่า 280,000 ชุด "The Secret Life of..." มีซิงเกิล 5 ซิงเกิล ติดใน 10 อันดับแรกอยู่ 3 เพลงในออสเตรเลีย
ผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ชื่อชุด "Hook Me Up" ในปี 2007 ขึ้นชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 ของออสเตรเลียนชาร์ตส ได้รับ 2 แผ่นเสียงทองคำขาว อัลบั้มนี้ยังมีซิงเกิลฮิต 4 ซิงเกิลที่ติดท็อป 10 โดยซิงเกิล "Hook Me Up" สามารถขึ้นอันดับ 1 ได้เป็นครั้งแรกของวงในออสเตรเลีย
เอียน แม็กเคลเลน

เซอร์เอียน เมอร์เรย์ แม็กเคลเลน , CH, CBE (เกิด 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1939) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ทั้งละครเวทีและจอภาพยนตร์และโทรทัศน์ เขาเคยได้รับ 1 รางวัลโทนี และได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง เขามีผลงานในหลากหลายแนว ตั้งแต่ผลงานของเชกสเปียร์ ไปจนถึงผลงานแฟนตาซีและนิยายวิทยาศาสตร์ บทบาทที่เป็นที่รู้จักเช่นบท แกนดาล์ฟ ในภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และบทแม็กนีโตใน ภาพยนตร์เอ็กซ์เมน เขายังได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินจาก ควีน อลิซาเบธ ในปี 1990 ในฐานะผู้สนับสนุนงานด้านศิลปะ
ในปี 1988 เขาออกมาเปิดเผยตัวเองว่าเป็นเกย์ เขายังเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งสโตนวอลล์ หนึ่งในกลุ่มผู้เคลื่อนไหวด้านสิทธิกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และเขายังคงเป็นโฆษกถาวร
อินเอกซ์เซส

อินเอกซ์เซส  เป็นวงออสเตรเลียในแนวเพลงร็อกและนิวเวฟ ก่อตั้งวงโดยพี่น้องตระกูลฟาร์ริส ในปี 1977 ที่ซิดนีย์ โดยมีสมาชิกหลักคือ แกร์รี แกรี เบียส์ ตำแหน่งเบส, แอนดรูว์ ฟาร์ริส ตำแหน่งคีย์บอร์ด, จอน ฟาร์ริส ตำแหน่งมือกลอง, ทิม ฟาร์ริส ตำแหน่งลีดกีตาร์ และเคิร์ก เพนกิลลี ตำแหน่งกีตาร์/แซกโซโฟน และนำโดยไมเคิล ฮัตเชนซ์ ตำแหน่งร้องนำ ที่ "หน้าตาหล่อ กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ" และท่าทางบนเวทีอันดึงดูด ทำให้เขาเป็นจุดศูนย์กลางของวง เดิมทีพวกเขาเป็นที่รู้จักในแนวเพลง นิวเวฟ/สกา/ป็อป ต่อมาพวกเขาทำเพลงแนวผับร็อก รวมถึงใช้องค์ประกอบของเพลงฟังก์และแดนซ์
อินเอกซ์เซสประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ กับเพลงดังในยุคทศวรรษ 1980 และ 1990 รวมถึงอัลบั้มดังอย่าง "Listen Like Thieves", "Kick", "X" และ "Welcome to Wherever You Are" และซิงเกิลดังอย่าง "Original Sin", "Need You Tonight", "Devil Inside" และ "New Sensation" 
หลังจากที่ฮัตเชนซ์เสียชีวิตในปี 1997 วงอินเอกซ์เซสก็ไม่ได้แสดงอีกเป็นปี โดยทางวงได้ปรากฏตัวกับนักร้องรับเชิญอย่างเช่น จิมมี บานส์, เทเรนซ์ เทรนต์ ดาร์บีและจอน สตีเวนส์ ซึ่งสตีเวนส์ยังได้ร่วมวงอย่างเป็นทางการในการทัวร์และบันทึกเสียงสำหรับเซสชันในปี 2002
ในปี 2005 สมาชิกของวงในมีส่วนร่วมในรายการเรียลลิตี้ ออกอากาศทั่วโลก เพื่อทำการคัดเลือกนักร้องนำคนใหม่ โดยได้นักร้องชาวแคนาดาคือ เจ.ดี. ฟอร์จูน ออกผลงานซิงเกิล "Pretty Vegas" และ "Afterglow" และอัลบั้ม "Switch" ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน 2012 ระหว่างการแสดงที่เพิร์ทอารีนา อินเอกซ์เซสประกาศว่านี่จะเป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของพวกเขา
อินเอกซ์เซสได้รับรางวัลอาเรียมิวสิกอวอร์ดส 6 รางวัล รวมถึง 3 รางวัลในสาขา กลุ่มยอดเยี่ยม ในปี 1987, 1989 และ 1992 และมีชื่ออยู่ในแอเรียฮอลออฟเฟมในปี 2001 ปัจจุบันพวกเขามียอดขายกว่า 30 ล้านชุด
มิมส์

ชอว์น มิมส์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ มิมส์  เกิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1981 เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกันเชื้อสายจาเมกา เติบโตในย่านวอชิงตันไฮจส์ ในแมนฮัตตัน 
มิมส์ มีผลงานซิงเกิลเปิดตัวคือ "This Is Why I'm Hot" ที่กลายเป็นเพลงฮิตอย่างคาดไม่ถึง สามารถขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮ็อต 100 และบิลบอร์ดป็อป 100 ด้วยยอดดาวน์โหลดทางดิจิทัลอย่างถล่มถลาย ทำให้มียอดระดับแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA ตัวเพลงยังได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวก ต่อมาเขาเซ็นสัญญากับ แคปิตอลเรกคอร์ด ออกผลงานอัลบั้มที่ชื่อ "Music Is My Savior"
ในปี 2009 เขาออกผลงานอัลบั้มที่ 2 ที่เดิมคาดว่าจะใช้ชื่อว่า "I Am Hip Hop's Savior" แต่ต่อมาได้ใช้ชื่อ "Guilt"
ปลากะรังหน้างอน

ปลากะรังหน้างอน หรือ ปลากะรังหงส์ หรือ ปลาเก๋าหงส์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cromileptes altivelis") อยู่ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae) 
มีรูปร่างหัวเรียวแหลม ปากเล็ก ตาเล็ก ครีบหลังต่อเป็นแผ่นเดียว ลำตัวสีเทาอ่อน แต้มด้วยจุดสีดำกระจายทั่วทั้งตัวและครีบ จัดเป็นปลาชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Cromileptes"
มีความยาวเต็มที่ 70 เซนติเมตร ใช้เวลาโตเต็มที่ประมาณ 2 ปี น้ำหนักกว่า 2.5 กิโลกรัม
พบกระจายอยู่ตามชายฝั่งทะเลบริเวณแนวปะการังหรือกองหินที่มีน้ำขุ่น ความลึกตั้งแต่ 2–40 เมตร พบกระจายอยู่ทั่วไปในทะเลจีน, ญี่ปุ่น, ปาปัวนิวกินี, มหาสมุทรอินเดีย, หมู่เกาะนิโคบาร์, ออสเตรเลียตอนเหนือ, ไทย, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, อินโดนีเซีย
ปลากะรังหน้างอนเป็นปลาที่มีความโดดเด่นที่สีสันที่มีความสวยงาม โดยเฉพาะเมื่อยังเล็ก พื้นลำตัวจะเป็นสีขาวตัดกับจุดกลมสีดำเห็นชัดเจน จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม ประกอบกับเนื้อมีรสชาติอร่อย จึงนิยมจับเพื่อรับประทานเป็นอาหารอีกด้วย ซึ่งในอดีตที่ผ่านมาตัวที่ถูกจับได้ในธรรมชาติจะมีราคาสูงถึงตัวละ 2,400–2,800 บาท ดังนั้น สถานะในธรรมชาติของปลากะรังหน้างอนจึงอยู่ในสภาพใกล้สูญพันธุ์เนื่องจากถิ่นที่อยู่อาศัยถูกคุกคาม แต่ในปัจจุบัน กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว
โรงเรียนหินกอง (พิบูลอนุสรณ์)

โรงเรียนหินกอง (พิบูลอนุสรณ์) เป็นโรงเรียนในจังหวัดสระบุรี ประวัติความเป็นมาโรงเรียนหินกอง (พิบูลอนุสรณ์) กับโครงการพัฒนา 5 ส.และสิ่งแวดล้อม ปตท.ก๊าซธรรมชาติ สู่เยาวชน 
โรงเรียนหินกอง (พิบูลอนุสรณ์) ได้รับความรู้เรื่องกิจกรรม 5 ส. จากนายอุทัย สังข์วงษ์ ซึ่งเดิมทำการสอนที่โรงเรียนวัดชัยสิทธิ์อนุสรณ์ ในอำเภอเดียวกัน ซึ่งโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนแรกในจังหวัดสระบุรีที่ได้เข้าร่วมโครงการพัฒนา 5 ส.และสิ่งแวดล้อม ปตท.ก๊าซธรรมชาติ สู่เยาวชน เขต อยุธยา (ปัจจุบันโรงเรียนได้ยุบรวมกับโรงเรียนวัดหนองปลิง (ขาวดีอุปถัมภ์) แล้ว) เมื่อนายอุทัย สังข์วงษ์ ย้ายมาทำการสอนที่โรงเรียนหินกอง (พิบูลอนุสรณ์) ในปีการศึกษา 2541 และได้นำกิจกรรม 5 ส. ทดลองใช้ ในโรงเรียนเป็นครั้งแรก ซึ่งขณะนั้นโรงเรียนมีปัญหาเรื่องการรักษาความสะอาด และการขาดความรับผิดชอบของนักเรียน นายวิโรจน์ ศรีสุข ผู้อำนวยโรงเรียนในขณะนั้น การเห็นความสำคัญของกิจกรรม 5 ส. จึงได้สมัคร เข้ารวมโครงการพัฒนา 5 ส. และสิ่งแวดล้อม ปตท. ก๊าซธรรมชาติสู่เยาวชน เมื่อปี พ.ศ. 2542 และเข้าร่วมประกวดโครงการ และต่อมานายสุชีพ อินทรวิชัย ผู้อำนวยการคนปัจจุบัน ได้สานต่อโครงการ 5 ส. ได้ให้ความสำคัญต่อกิจกรรม 5 ส. ปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างในการกำกับดูแลให้กิจกรรม 5 ส. ดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพ และเป็นผู้ปลุกจิตสำนึกให้ครูและนักเรียนเห็นความสำคัญของกิจกรรม 5ส. ส่งเสริมใช้กิจกรรม 5 ส. ในการพัฒนางาน และใช้กิจกรรม 5 ส.สร้างเสริมคุณลักษณะอันพึงประสงค์ให้แก่นักเรียน และในปีการศึกษา 2551 ได้มีการปรับเปลี่ยน โครงการพัฒนา 5 ส. และสิ่งแวดล้อม ปตท. ก๊าซธรรมชาติสู่เยาวชน เป็นงานนโยบายของโรงเรียน ดำเนินงานโดยคณะกรรมการ และครูทุกคนมีส่วนร่วม
ผลสำเร็จของโครงการ.
คณะกรรมการ 5 ส. ปีการศึกษา 2553 ของโรงเรียนหินกอง(พิบูลอนุสรณ์) ประกอบด้วย
 1. นายสุชีพ อินทรวิชัย ผู้อำนวยการ ประธานกรรมการ
 2. นายประยุทธ์ ตรีชัย ปฏิบัติหน้าที่รองฯ รองประธานกรรมการ
 3. นางดัสสนี สังข์วงษ์ ครู กรรมการ/ผู้ประสานงาน 5 ส.
 4. นายฐิติพงศ์ แรกขึ้น ครู กรรมการ/ผู้ช่วยผู้ประสานงาน5 ส.
 5. นางศิริภาร์ กุศลวงษ์ ครู กรรมการ/ผู้ช่วยผู้ประสานงาน5 ส.
 6. นายเสกวิทย์ มุสิก ครูผู้ช่วย กรรมการ
 7. นางอัญชลี พระนอนเขตต์ ครู กรรมการ
 8. นางสาวนิภาพรรณ พิภพไชยาสิทธิ์ ครูผู้ช่วย กรรมการ/เลขานุการ
 9. นางสาวปัทมา ทัพพันธุ์ ครูผู้ช่วย กรรมการ/ผู้ช่วยเลขานุการ
ซึ่งในปีการศึกษา 2553 ถือว่ากิจกรรม 5 ส. ของโรงเรียนประสบผลสำเร็จตามเป้าหมาย ใช้เวลาพัฒนางานมาถึง 10 ปี
เดอะเม็ท

เดอะเม็ท  เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับ 14 ของประเทศไทย ตั้งอยู่บนถนนสาทรใต้ เขตสาทร กรุงเทพมหานคร มีความสูง 228 เมตร หรือ สูง 69 ชั้น มีเนื้อที่โครงการ 7 ไร่ 40 ตารางวา มีประเภทของห้องคือ 2-4 ห้องนอน, Duplex และ Penthouse เนื้อที่ 456 ตารางเมตร 
ตึกเดอะเม็ท เป็นของบริษัท Pebble Bay Company Limited-Hotel Properties Limited สถาปนิกออกแบบโดย WOHA Limited+Tandem Architects ตามแผนการก่อสร้างเดิม เริ่มก่อสร้างในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 แล้วเสร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552
คอนเซ็ปต์ของโครงการ เดอะเม็ท คือ “การพักอาศัยบนอาคารสูงในเขตเมืองร้อน” มีการออกแบบที่ทันสมัย โดยคำนึงถึงเรื่องการไหลเวียนของอากาศ นอกจากนี้ โครงการ เดอะ เม็ท ยังให้ความเป็นส่วนตัวสูง โดยแต่ละยูนิตจะมีโถงลิฟท์ส่วนตัว สิ่งอำนวยความสะดวกระดับหรูครบครันถึง 3 ชั้น รวมถึงสระว่ายน้ำขนาด 50 เมตร สนามเทนนิส และสกาย เทอเรส บนชั้นที่ 28 และ 47 ซึ่งสามารถชมทัศนียภาพอันสวยงามของกรุงเทพฯ 
ปัจจุบัน การก่อสร้างโครงสร้างหลักของอาคารซึ่งสูง 66 ชั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว การติดตั้งลิฟท์โดยสารความเร็วสูงจำนวน 22 ตัว การตกแต่งสวนบนอาคาร รวมทั้งการตกแต่งผนังอาคารภายนอกด้วยวัสดุอะลูมิเนียมแคลดดิ้ง ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นเดียวกัน
ปลาหมอทะเล

ปลาหมอทะเล หรือ ปลาเก๋ามังกร มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Epinephelus lanceolatus" ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae) มีลักษณะโดยทั่วไปคล้ายคลึงกับปลาชนิดอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน มีหัวค่อนข้างโต ปากกว้าง ตาเล็ก ครีบหลังมีก้านครีบแข็งอยู่ตอนหน้าตามด้วยก้านครีบแข็งและต่อด้วยครีบอ่อนเช่นเดียวกัน ครีบหางค่อนข้างใหญ่เป็นรูปกลมมน ลำตัวสีเทาอมดำ เมื่อยังเล็กอยู่ ตามลำตัวมีลายสีเหลืองสลับทั่วไป โดยเฉพาะบริเวณครีบต่าง ๆ 
ปลาหมอทะเลเป็นปลาในวงศ์ปลากะรังที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5 เมตร น้ำหนักหนักถึง 400 กิโลกรัม ถือเป็นปลาที่พบได้ในแนวปะการังที่มีขนาดใหญ่ที่สุด
เป็นปลากินเนื้อ มีพฤติกรรมกินอาหารโดยการฮุบกลืนเข้าไปทั้งตัว อาจจะกินปลาฉลามขนาดเล็กหรือเต่าทะเลวัยอ่อนได้ ฟันในปากมีขนาดเล็ก เป็นปลาที่สายตาไม่ดี ออกหากินในเวลากลางคืน แม้จะเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่แต่มีนิสัยไม่ดุร้าย เวลาขู่จะแสดงออกด้วยการพองครีบพองเหงือกคล้ายปลากัด ในธรรมชาติมักอาศัยอยู่ตามซากโป๊ะ หรือกองหินใต้น้ำ โดยว่ายน้ำไปมาอย่างเชื่องช้า หรือลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ พบในระดับความลึกตั้งแต่ 4–100 เมตร และยังชอบที่จะขุดหลุมคล้ายปลานิล พื้นหลุมแข็งบริเวณข้างหลุมเป็นเลนค่อนข้างหนา ปากหลุมกว้างประมาณ 50–100 เซนติเมตร 
พบอาศัยอยู่ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นในแถบอินโด-แปซิฟิก, ออสเตรเลียทางตอนเหนือ จนถึงอ่าวเปอร์เซีย นิยมบริโภคด้วยการปรุงสดเหมือนปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ 
เป็นปลาที่เจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว และด้วยความใหญ่โตของร่างกาย ปลาหมอทะเลจึงมักนิยมเลี้ยงในตู้ขนาดใหญ่หรือในอุโมงค์ของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ทางทะเล ภายในมหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี เป็นต้น และนิยมเลี้ยงลูกปลาขนาดเล็กในน้ำจืดเหมือนปลาสวยงามทั่วไปด้วย แต่ทว่าก็จะเลี้ยงได้เพียงระยะหนึ่งเท่านั้น เมื่อโตขึ้น หากยังเลี้ยงในน้ำจืดอยู่ ปลาก็จะตายในที่สุด
นอกจากนี้แล้ว ทางกรมประมงยังได้เพาะขยายพันธุ์ลูกผสมระหว่างปลาหมอทะเลกับปลากะรังดอกแดง ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน ได้เป็นผลสำเร็จ โดยลูกปลาขนาดเล็กจะมีลวดลายคล้ายกับปลาเสือตอ ซึ่งเป็นปลาสวยงามน้ำจืดที่มีชื่อเสียง ที่อยู่ต่างวงศ์กัน จนได้รับการเรียกชื่อว่า "ปลาเสือตอทะเล" โดยปลาเสือตอทะเลนั้นได้นำมาเปิดตัวครั้งแรกในงานประมงน้อมเกล้าฯ ครั้งที่ 25 ระหว่างวันที่ 28 มิถุนายน–8 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ที่ห้างสรรพสินค้าฟิวเจอร์พาร์ค รังสิต
กัวเต๋า

กัวเต๋า มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่ากัวถู  มีชื่อรองว่ากงเจ๋อ (#เปลี่ยนทาง) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นขุนนางและที่ปรึกษาภายใต้ขุนศึก อ้วนเสี้ยว และ อ้วนถำ ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ของจีน
สงครามโค่นพันธุ์อสูร

สงครามโค่นพันธุ์อสูร  เป็นภาพยนตร์แอ็กชั่น-สยองขวัญเกี่ยวกับความลับในประวัติศาสตร์ของแวมไพร์ และมนุษย์หมาป่า ที่เป็นที่รู้จักในเรื่องว่า ไลแคน เป็นภาพยนตร์ภาคแรกใน 3 ภาค มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเซลีน (เคต เบ็กคินเซล) แวมไพร์ที่มีตำแหน่งเป็นผู้ท้าความตาย ตามล่าพวกไลแคน เธอพบว่าเธอสนใจในมนุษย์ที่ชื่อ ไมเคิล คอร์วิน (สก็อตต์ สปีดแมน) ที่เขาเป็นเป้าหมายของพวกไลแคน หลังจากที่ไมเคิลถูกไลแคนกัด เซลีนจึงต้องตัดสินใจทำตามหน้าที่ทำตามหน้าที่ของเธอและฆ่าเขาหรือฝ่าฝืนกฎและไม่ฆ่าเขา
กระแสตอบรับของนักวิจารณ์ โดยมากเป็นไปทางด้านลบ โดยติว่าขาดการพัฒนาตัวละครและการแสดงที่มากเกินไป มีนักวิจารณ์เล็กน้อยที่จบในองค์ประกอบต่าง ๆ อย่างเช่น การเสนอภาพแบบกอธิก และความสงบ เยือกเย็นดุดน้ำแข็งแบบอังกฤษ ในการแสดงของเคต เบ็กคินเซล รวมถึงการทำงานในส่วนนิยายแวมไพร์-มนุษย์หมาป่า ที่เสริมเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง
เรื่องย่อ ทุกอย่างกำเนิดจากตระกูล ครอวีนุส (Corvinus) เมื่อ อเล็กซานเดอร์ ครอวีนุส (Alexander Corvinus) ได้กำเนิดขึ้นในตระกูลของนักรบในแคว้นฮังการี่ และ เขาสามารถไต่เต้าจนเป็นขุนศึกผู้เก่งกาจดุจดังต้นตระกูลของเขา อเล็กซานเดอร์ได้แต่งงานกับ เฮเลน่า และ ได้ให้กำเนิดบุตรชายฝาแฝด คือ มาคัส และ วิลเลียม
อเล็กซานเดอร์ได้ปลูกฝังลูกชายทั้งสองให้เป็นยอดนักรบ และ ทั้งสามพ่อลูกได้ทำการศึกล่าอาณานิคมในยุโรปไปมากมาย ต่อมาในตอนที่เขาอายุได้ 60 ปี ก็ได้เกิดโรคระบาดขึ้นในทวีปยุโรปทำให้ อเล็กซานเดอร์ได้รับเชื้อร้าย และ ป่วยในขณะที่เขากำลังจะตายนั้น เชื้อได้เข้าไปทำปฏิกิริยากับยีนในตัวของเขามันได้ทำให้เขาหายป่วย และ หยุดอายุของเขาใว้ที่ 60 ปีเรื่อยมา
ต่อมาวิลเลี่ยมได้ถูกหมาป่าทำร้ายบาดเจ็บน้ำลายของหมาป่าได้เข้าไปทำปฏิกิริยากับยีนของวิลเลี่ยมเช่นเดียวกับ อเล็กซานเดอร์ แต่มันกับทำให้วิลเลี่ยมกลายเป็นมนุษย์หมาป่า (Werewolf) ตัวแรกของโลกไป
วงศ์ปลากะรัง

วงศ์ปลากะรัง หรือ วงศ์ปลาเก๋า  วงศ์ปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง จัดเป็นวงศ์ใหญ่ สามารถแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อยได้อีกหลายวงศ์ (ดูในเนื้อหา) พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย และทะเล ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Serranidae
เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร มีรูปร่างโดยรวม ลำตัวยาวป้อม แบนข้างเล็กน้อย เกล็ดเล็ก สีตามตัว และครีบเป็นดอกดวง แต้ม หรือบั้ง ฉูดฉาดหรือคล้ำทึบแตกต่างกันขึ้นอยู่กับชนิดและขนาด ครีบหลังแบ่งเป็น 2 ตอน ตอนแรกเป็นก้านครีบแข็ง ตอนหลังเป็นครีบอ่อนมีลักษณะโปร่งใส มีเกล็ดขนาดเล็กเป็นแบบเรียบและแบบสาก ปากกว้าง มีฟันเล็กบนขากรรไกร เพดานปาก มีฟันเขี้ยวด้านหน้า ครีบท้องมีตำแหน่งอยู่ใต้หรืออยู่หน้าหรืออยู่หลังครีบอก
มีขนาดแตกต่างกันมากตั้งแต่มีความยาวเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนถึง 2.5 หรือ 3 เมตร หนักถึง 400 กิโลกรัม คือ ปลาหมอทะเล ("Epinephelus lanceolatus") ซึ่งเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบในวงศ์นี้
ในบางชนิดสามารถปรับเปลี่ยนเพศได้ตามวัย เช่น ปลากะรังจุดน้ำตาล ("E. malabaricus") ในวัยเล็กจะเป็นเพศเมีย แต่เมื่อโตขึ้นน้ำหนักราว 7 กิโลกรัม จะกลายเป็นเพศผู้
สำหรับปลาที่พบในทะเล มักมีพฤติกรรมชอบตามลำพังหรือเป็นคู่เพียงไม่กี่ตัวตามโขดหิน แนวปะการังหรือกองหิน กองซากปรักหักพังใต้น้ำ ออกหากินในเวลากลางคืน สามารถพบได้จนถึงบริเวณปากแม่น้ำ หรือป่าชายเลน มีความสำคัญทางเศรษฐกิจอย่างมาก โดยหลายชนิดนิยมบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ เช่น ปลากะรังปากแม่น้ำ ("E. tauvina") หรือ ปลาเก๋าเสือ ("E. fuscoguttatus") เป็นต้น จึงมีการเพาะเลี้ยงเป็นปลาอาชีพ โดยนิยมเลี้ยงในกระชัง
มีชื่อสามัญในภาษาไทยอื่น ๆ เช่น "ปลาเก๋า" หรือ "ปลาตุ๊กแก" 
การจำแนก.
ปัจจุบันจำแนกได้ราว 450 ชนิด ใน 64 สกุล โดยแบ่งออกได้ดังนี้
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>