ความซื่อสัตย์สุจริต

ความซื่อสัตย์สุจริต  คือ คุณภาพของการเป็นคนซื่อสัตย์และแสดงให้เห็นถึงการยึดมั่นอย่างต่อเนื่องและไม่ยอมเปลี่ยนแปลงในหลักการและคุณค่าทางศีลธรรมและจริยธรรมที่เข้มแข็ง ในด้านจริยธรรม ความซื่อสัตย์สุจริตถูกมองว่าเป็นความซื่อสัตย์และความจริงใจหรือความจริงจังของการกระทำของบุคคลหนึ่ง ความซื่อสัตย์สุจริตสามารถตรงกันข้ามกับการเสแสร้ง ถือว่าความสม่ำเสมอภายในเป็นคุณธรรม และแนะนำว่าผู้ที่มีค่านิยมที่ขัดแย้งกันควรอธิบายความแตกต่างหรือเปลี่ยนแปลงค่านิยมเหล่านั้น
คำว่า ความซื่อสัตย์สุจริต พัฒนามาจากคำคุณศัพท์ภาษาละติน ซึ่งมีความหมายว่า "ทั้งหมด" หรือ "สมบูรณ์" ในบริบทนี้ ความซื่อสัตย์สุจริตคือความรู้สึกภายในของ "ความสมบูรณ์" ที่มาจากคุณสมบัติเช่น ความซื่อสัตย์และความสม่ำเสมอของบุคคลิก
ในด้านจริยธรรม.
ในด้านจริยธรรม บุคคลหนึ่งกล่าวกันว่ามีคุณธรรมแห่งความซื่อสัตย์สุจริตหากการกระทำของบุคคลนั้นยึดตามกรอบหลักการที่สอดคล้องกันภายใน หลักการเหล่านี้ควรยึดมั่นอย่างสม่ำเสมอในหลักการหรือสัจพจน์เชิงตรรกะที่ถูกต้อง บุคคลหนึ่งมีความซื่อสัตย์สุจริตทางจริยธรรมในขอบเขตที่การกระทำ ความเชื่อ วิธีการ มาตรการ และหลักการของบุคคลนั้นสอดคล้องกับกลุ่มแกนกลางของค่านิยมที่ผสมผสานกันอย่างดี ดังนั้น บุคคลจึงต้องมีความยืดหยุ่นและเต็มใจปรับปรุงค่านิยมเหล่านี้เพื่อรักษาความสม่ำเสมอเมื่อค่านิยมเหล่านี้ถูกท้าทาย เช่น เมื่อผลลัพธ์ที่สังเกตได้ไม่สอดคล้องกับผลลัพธ์ที่คาดหวัง เนื่องจากความยืดหยุ่นดังกล่าวเป็นรูปแบบหนึ่งของภาระรับผิดชอบ จึงถือว่าเป็นความรับผิดชอบทางศีลธรรมและเป็นคุณธรรมด้วย
ระบบค่านิยมของบุคคลกำหนดกรอบภายในที่บุคคลกระทำในลักษณะที่สอดคล้องกันและคาดหวังได้ ความซื่อสัตย์สุจริตสามารถมองได้ว่าเป็นสถานะของการมีกรอบดังกล่าวและการกระทำที่สอดคล้องกันภายในนั้น
แง่มุมสำคัญอย่างหนึ่งของกรอบที่สอดคล้องกันคือการหลีกเลี่ยงข้อยกเว้นใด ๆ ที่ไม่สมควร (โดยพลการ) สำหรับบุคคลหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุคคลหรือกลุ่มที่ถือกรอบดังกล่าว ในกฎหมาย หลักการแห่งการประยุกต์ใช้สากลกำหนดว่าแม้แต่ผู้ที่มีตำแหน่งอำนาจอย่างเป็นทางการก็สามารถอยู่ภายใต้กฎหมายเดียวกันกับพลเมืองของตน ในจริยธรรมส่วนบุคคล หลักการนี้กำหนดว่าไม่ควรกระทำตามกฎใด ๆ ที่ไม่ต้องการให้ปฏิบัติตามอย่างสากล ตัวอย่างเช่น ไม่ควรขโมยเว้นแต่ต้องการอยู่ในโลกที่ทุกคนเป็นขโมย นักปรัชญา อิมมานูเอล คานต์ (Immanuel Kant) ได้อธิบายอย่างเป็นทางการถึงหลักการแห่งการประยุกต์ใช้สากลสำหรับแรงจูงใจของตนในคำขาดหมวดหมู่
แนวคิดเรื่องความซื่อสัตย์สุจริตหมายถึงความสมบูรณ์ - กลุ่มความเชื่อที่ครอบคลุมมักเรียกว่าโลกทัศน์ แนวคิดเรื่องความสมบูรณ์เน้นย้ำถึงความซื่อสัตย์และความแท้จริง ต้องการให้บุคคลกระทำในทุกเวลาสอดคล้องกับโลกทัศน์ของตน
ความซื่อสัตย์สุจริตทางจริยธรรมไม่ใช่คำพ้องความหมายกับความดี ดังที่ Zuckert และ Zuckert แสดงให้เห็นเกี่ยวกับ เท็ด บันดี้ (Ted Bundy):
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />เมื่อถูกจับกุม เขาได้ปกป้องการกระทำของเขาในแง่ของความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับคุณค่า เขาเยาะเย้ยผู้คนที่เรียนรู้ความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับคุณค่าจากอาจารย์ของเขา แต่ยังคงใช้ชีวิตราวกับว่ามีค่าความจริงในข้ออ้างคุณค่า เขาคิดว่าพวกเขาเป็นคนโง่และเขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่กล้าหาญและซื่อสัตย์สุจริตพอที่จะใช้ชีวิตอย่างสอดคล้องกับความจริงที่ว่าการตัดสินคุณค่า รวมถึงคำสั่ง "อย่าฆ่าคน" เป็นเพียงการกล่าวอ้างส่วนตัว
ในทางการเมือง.
ในทางการเมือง นักการเมืองได้รับอำนาจในการสร้าง ดำเนินการ หรือควบคุมนโยบาย ซึ่งอาจมีผลกระทบที่สำคัญ พวกเขามักสัญญาว่าจะใช้อำนาจนี้เพื่อประโยชน์ของสังคม แต่บางครั้งอาจไม่ทำเช่นนั้น ซึ่งขัดต่อความซื่อสัตย์ อริสโตเติลกล่าวว่า เนื่องจากผู้ปกครองมีอำนาจ พวกเขาจึงอาจถูกล่อลวงให้ใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตัว
ในหนังสือ "The Servant of the People" มูเอล คาปเทน (Muel Kaptein) กล่าวว่า ความซื่อสัตย์ควรเริ่มจากการที่นักการเมืองตระหนักถึงหน้าที่และความรับผิดชอบของตนเอง เนื่องจากความสอดคล้องที่จำเป็นต่อความซื่อสัตย์นั้นยังรวมถึงผลกระทบของตำแหน่งของตนด้วย ความซื่อสัตย์ยังต้องการความรู้และการปฏิบัติตามทั้งตัวอักษรและเจตนารมณ์ของกฎเกณฑ์ที่เขียนไว้และไม่เขียนไว้ ความซื่อสัตย์คือการกระทำที่สอดคล้องกัน ไม่เพียงแต่กับสิ่งที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นคุณธรรม สิ่งที่คนอื่นคิด แต่ส่วนใหญ่คือสิ่งที่เป็นจริยธรรม สิ่งที่นักการเมืองควรทำตามข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผล
คุณธรรมที่สำคัญของนักการเมืองคือ ความซื่อสัตย์ ความอ่อนน้อมถ่อมตน และความรับผิดชอบ นอกจากนี้ พวกเขาควรเป็นคนจริงใจและเป็นแบบอย่าง อริสโตเติลระบุว่า ศักดิ์ศรี (megalopsychia ซึ่งแปลได้หลายอย่างว่า ความภาคภูมิใจที่เหมาะสม ความยิ่งใหญ่ของจิตวิญญาณ และความยิ่งใหญ่) เป็นมงกุฎของคุณธรรม โดยแยกความแตกต่างจากความเย่อหยิ่ง ความอดกลั้น และความอ่อนน้อมถ่อมตน
การทดสอบทางจิตวิทยา/การคัดเลือกบุคลากร.
"การทดสอบความซื่อสัตย์" หรือ (ในรูปแบบตรงไปตรงมา) "การทดสอบความจริงใจ" มีจุดมุ่งหมายเพื่อระบุพนักงานที่มีแนวโน้มจะปกปิดด้านลบหรือเสื่อมเสียในอดีต เช่น ประวัติอาชญากรรมหรือการใช้ยาเสพติด การระบุผู้สมัครที่ไม่เหมาะสมสามารถช่วยให้นายจ้างหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างการทำงาน การทดสอบความซื่อสัตย์ตั้งสมมติฐานบางอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง:
ข้ออ้างที่ว่าการทดสอบดังกล่าวสามารถตรวจจับคำตอบ "ปลอม" ได้นั้นมีบทบาทสำคัญในการตรวจจับบุคคลที่มีความซื่อสัตย์ต่ำ ผู้ตอบแบบสอบถามที่ไร้เดียงสาเชื่อในเรื่องนี้จริง ๆ และประพฤติตามนั้น รายงานความเบี่ยงเบนในอดีตบางอย่างและความคิดของพวกเขาเกี่ยวกับความเบี่ยงเบนของผู้อื่น กลัวว่าหากพวกเขาไม่ตอบอย่างตรงไปตรงมา คำตอบที่ไม่จริงของพวกเขาจะเปิดเผย "ความซื่อสัตย์ต่ำ" ของพวกเขา ผู้ตอบแบบสอบถามเหล่านี้เชื่อว่า ยิ่งพวกเขาตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมาก็ยิ่งได้ "คะแนนความซื่อสัตย์" สูงขึ้น
ในสาขาวิชาอื่น.
สาขาวิชาและสาขาที่สนใจในความซื่อสัตย์ ได้แก่ ปรัชญาการกระทำ ปรัชญาแพทยศาสตร์ คณิตศาสตร์ จิตใจ การรับรู้ ความรู้สึกตัว วัสดุศาสตร์ วิศวกรรมโครงสร้าง และการเมือง จิตวิทยายอดนิยมระบุถึงความซื่อสัตย์ส่วนบุคคล ความซื่อสัตย์ในวิชาชีพ ความซื่อสัตย์ทางศิลปะ และความซื่อสัตย์ทางปัญญา
ตัวอย่างเช่น เพื่อแสดงให้เห็นถึงความซื่อสัตย์ทางวิทยาศาสตร์ การสอบสวนทางวิทยาศาสตร์ไม่ควรตัดสินผลลัพธ์ล่วงหน้าก่อนผลลัพธ์จริง ตัวอย่างของการละเมิดหลักการนี้คือ Public Health England ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐบาลอังกฤษ ระบุว่าพวกเขาสนับสนุนแนวทางนโยบายของรัฐบาลล่วงหน้าก่อนผลการศึกษาที่พวกเขาว่าจ้าง
แนวคิดเรื่องความซื่อสัตย์อาจปรากฏในบริบททางธุรกิจที่เกินกว่าประเด็นความซื่อสัตย์ของพนักงาน/นายจ้างและพฤติกรรมทางจริยธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทการตลาดหรือการสร้างแบรนด์ "ความซื่อสัตย์" ของแบรนด์ทำให้แบรนด์ของบริษัทอยู่ในตำแหน่งที่สอดคล้องและชัดเจนในใจของผู้ชม สิ่งนี้สร้างขึ้นตัวอย่างเช่น ผ่านการส่งข้อความที่สอดคล้องกันและชุดมาตรฐานกราฟิกเพื่อรักษาความสมบูรณ์แบบด้านภาพในการสื่อสารทางการตลาด กัปตัน (Kaptein) และ เวมเป้ (Wempe) พัฒนาทฤษฎีความซื่อสัตย์ขององค์กรที่รวมถึงเกณฑ์สำหรับธุรกิจที่ต้องรับมือกับปัญหาทางศีลธรรม
การใช้คำว่า "ความซื่อสัตย์" อีกอย่างหนึ่งปรากฏในบทความของ ไมเคิล เจนเซ่น (Michael Jensen) และ แวร์เนอร์ เออร์ฮาร์ด (Werner Erhard) ชื่อ "Integrity: A Positive Model that Incorporates the Normative Phenomenon of Morality, Ethics, and Legality" ผู้เขียนจำลองความซื่อสัตย์ว่าเป็นสภาพของความสมบูรณ์และสมบูรณ์ ไม่เสียหาย ไม่บกพร่อง สมบูรณ์ และอยู่ในสภาพสมบูรณ์ พวกเขาเสนอรุ่นความซื่อสัตย์ที่ให้การเข้าถึงประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นสำหรับบุคคล กลุ่ม องค์กร และสังคม แบบจำลองของพวกเขา "เปิดเผยความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างความซื่อสัตย์กับประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้น คุณภาพชีวิต และการสร้างคุณค่าสำหรับทุกหน่วยงาน และให้การเข้าถึงความสัมพันธ์เชิงสาเหตุนั้น" ตามคำกล่าวของ มูเอล กัปตัน (Muel Kaptein) ความซื่อสัตย์ไม่ใช่แนวคิดมิติเดียว ในหนังสือของเขา เขาเสนอมุมมองหลายแง่มุมของความซื่อสัตย์ ความซื่อสัตย์เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติตามกฎระเบียบ เช่นเดียวกับความคาดหวังของสังคม กับศีลธรรมเช่นเดียวกับจริยธรรม และกับการกระทำเช่นเดียวกับเจตนา
สัญญาณอิเล็กทรอนิกส์นั้นถูกกล่าวว่ามีความสมบูรณ์เมื่อไม่มีการทุจริตข้อมูลระหว่างโดเมนหนึ่งกับอีกโดเมนหนึ่ง เช่น จากดิสก์ไดรฟ์ไปยังจอคอมพิวเตอร์ ความสมบูรณ์ดังกล่าวเป็นหลักการพื้นฐานของการรับรองข้อมูล ข้อมูลที่เสียหายนั้นไม่น่าเชื่อถือ ข้อมูลที่ไม่เสียหายนั้นมีคุณค่า
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />