pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ซีโมเน อินซากี

ซีโมเน อินซากี (Simone Inzaghi, ; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมอินเตอร์มิลาน
เขาเป็นน้องชายของฟีลิปโป อินซากี ซิโมเนเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับสโมสรต่าง ๆ ในอาชีพของเขา ซึ่งรวมถึงปีอาเชนซา และลาซีโอด้วย เขาเล่นให้กับสโมสรโรมันมานานนับทศวรรษ โดยชนะเลิศในรายการใหญ่มากมาย รวมไปถึงดับเบิลแชมป์ แต่เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่บนม้านั่งสำรองและถูกส่งยืมไปยังสโมสรต่าง ๆ ซีโมเนเคยเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 3 นัด
หลังจากเกษียณจากการเป็นผู้เล่น เขาเริ่มต้นอาชีพผู้จัดการโดยคุมทีมเยาวชนของลาซีโอก่อนที่จะรับหน้าที่ในทีมชุดใหญ่ในปี 2016 และพาทีมคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลีย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา สองครั้ง ซีโมเนเป็นที่รู้จักจากการใช้แผนการเล่นระบบ 3–5–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในโค้ชชาวอิตาลีหลายคนที่แผนนี้มาปรับใช้ได้อย่างน่าทึ่ง
==เกียรติประวัติ==
===นักเตะ===
ลาซีโอ
เซเรียอา: 1999–2000
โกปปาอีตาเลีย: 1999–2000, 2003–04, 2008–09
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2000, 2009
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 1999
===ผู้จัดการทีม===
ลาซีโอ
โกปปาอีตาเลีย: 2018–19
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2017, 2019
อินเตอร์มิลาน
โกปปาอีตาเลีย: 2022–23
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
AIC profile  
National team data  
Italia1910 profile 
นักฟุตบอลชาวอิตาลี
นักฟุตบอลทีมชาติอิตาลี
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอิตาลี
กองหน้าฟุตบอล
ผู้เล่นในเซเรียอา
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในเซเรียอา
ผู้เล่นสโมสรกีฬาลัตซีโย
ผู้เล่นอูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรีย
วัดหน้าไม้

วัดหน้าไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
วัดหน้าไม้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2466 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 ผู้ริเริ่มสร้างวัดมี นายทรัพย์ แผ่พร กำนันตำบลหน้าไม้ในขณะนั้นเป็นหัวหน้ากับ นายอ่อน แจ่มจันทร์ เป็นผู้ให้ที่ดินสร้างคนละ 8 ไร่ ต่อมานายแหยม มีขันทอง ให้อีก 10 ไร่ รวมเป็นที่ดินทั้งหมด 28 ไร่ นายเล็ก กลมเกลา นายอยู่ โรจนาวี นายเปลี่ยน เลิศแล้ว ให้เรือนคนละ 1 หลังใช้เป็นกุฏิสงฆ์ แล้วได้ปลูกเป็นศาลาดินขึ้น ต่อมาใน พ.ศ. 2468 ได้สร้างโบสถ์ชั่วคราวขึ้นเป็นเรือนไม้ โดยมีพระหนู นาคเสนเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาสมัยพระอุทัยกลมเกลาเป็นเจ้าอาวาส ได้ปลูกสร้างศาลาการเปรียญถาวรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 มีการตั้งโรงเรียนสอนพระธรรมวินัยแก่ภิกษุสามเณรและธรรมศึกษาแก่ฆราวาส ส่วนอุโบสถนั้นมาเริ่มก่อสร้างเมื่อสมัยพระอธิการทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2508
นอกเหนือไปจากการทำบุญเป็นประจำทางศาสนาแล้ว ทางวัดยังได้จัดทำบุญเป็นพิเศษประจำปีอีกเช่นการตักบาตรเทโวในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 คือการใส่บาตรรอบอุโบสถ มีการแสดงพระธรรมเทศนาเรื่องโปรดพุทธมารดาของพุทธองค์งานไหว้พระปิดทอง และแสดงพระธรรมเทศนาเพื่อหาเงินบูรณะะวัดการหล่อเทียนเข้าพรรษาจัดให้มีในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 แล้วจะหล่อในวันรุ่งขึ้น
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระหนูนาคเสน พ.ศ. 2466–2473
พระตุ๊(ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2474–2475
พระอุทัยกลมเกลา พ.ศ. 2475–2480
พระสง่าพึ่งพักตร์ พ.ศ. 2480–2484
พระปุ่ม (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2484–2487
พระวน (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2487–2489
พระลบจันทร์ พ.ศ. 2489–2493
พระเลิศเนตรน้อย พ.ศ. 2493–2497
พระทองวงศ์สมิง พ.ศ. 2497–2503
พระทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2503–2512
พระสังวาลยี่สมบุญ รักษาการแทนเจ้าอาวาส
== อ้างอิง  ==
หน้าไม้
หน้าไม้
รายชื่อผลงานเพลงของเจเจโพรเจกต์

เจเจโปรเจกต์ (JJ Project, ) ศิลปินดูโอ้ชายสังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ได้แก่ เจบี (JB) และ จินยอง หรือ จูเนียร์ (Jr.) เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 กับเพลง Bounce หลังจากนั้น 2 ปี วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2014 สมาชิกทั้ง 2 คนจากเจเจโปรเจกต์ได้เปิดตัวอีกครั้งในฐานะสมาชิกของ ก็อตเซเว่น ร่วมกับสมาชิกใหม่อีก 5 คน ปัจจุบัน เจบี และ จินยอง แยกย้ายกันไปเติบโตตามทางของตนเอง โดย เจบี เซ็นสัญญากับค่ายเพลงฮิปฮอปอย่าง ไฮเออร์มิวสิค (H1ghr Music) ทำกิจกรรมต่อในฐานะศิลปินเดียว ในขณะที่ จินยอง เซ็นสัญญากับค่ายนักแสดงอย่าง บีเอชเอนเตอร์เทนเมนต์ (BH Entertainment) มุ่งในสายงานแสดงเป็นหลัก
== แนวดนตรี ==
แนวดนตรีของเจเจโปรเจกต์ เริ่มแรกในอัลบั้ม Bounce เป็นแนว ป๊อป ร็อค ฮิปฮอป ต่อมาในอัลบั้ม Verse 2 ได้ปรับเปลี่ยนแนวดนตรีเป็น ป๊อป ร็อค อัลเทอร์เนทีฟ และผสมความเป็นอาร์แอนด์บีเข้าไปด้วยให้เข้ากับความเป็นตัวตนของ เจบี และ จินยอง มากขึ้น
== Extended Play Album ==
วัดสันริมปิง

วัดสันริมปิง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมปิง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสว่าง อาภสฺสโร เริ่มรับตำแหน่งเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541
วัดสันริมปิงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2176 เดิมเป็นวัดร้าง เป็นสัน เป็นป่าไม้ไผ่ และมีต้นไม้นาน ๆ ชนิดหนาทึบ หมู่บ้านนี้ก็มีไม่กี่หลังคาเรือน ไปมาหาสู่กันก็แสนลำบาก เพราะไม่มีถนน ต่อมาครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) ได้มาอยู่จำพรรษา ได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น และตั้งชื่อวัดว่า "วัดสันริมปิง" เพราะอาศัยว่าวัดอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ชาวบ้านเรียกว่า วัดท่าบ้านสัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2217 นอกจากนี้มีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัยศูนย์โภชนาการเด็กก่อนเกณฑ์ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2525 ในสมัยของพระอธิการสวิง สิริมงคโล ตั้งอยู่ในบริเวณวัด และได้ใช้สถานที่เป็นที่จัดประชุมเกษตรตำบล อบรมกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และประชุมสมาชิกธนาคารเกษตร
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย  อุโบสถหลังเดิมตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าวัดได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ได้รื้อถอนแล้วมาสร้างใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 วิหาร ศาลาการเปรียญ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน พระสิงห์ 1 พระทองสำริด หีบที่เก็บคัมภีร์พื้นเมือง และเจดีย์
==รายนามเจ้าอาวาส==
ครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) กิจฺจสาโร  พ.ศ. 2176–2225
ครูบาปินตา  ขนฺติธโร  พ.ศ. 2225–2275
พระอธิการอ้าย  อินฺทวํโส  พ.ศ. 2275–2321
พระอธิการเฮือน ธมฺมทินฺโน พ.ศ. 2321–2368
พระอธิการก๋อง กตปุญฺโญ พ.ศ. 2368–2410
พระอธิการปัน  ทนันชัย  พ.ศ. 2410–2465
พระอธิการเสาร์  สุริโย พ.ศ. 2465–2505
พระอธิการพรหม  อินทนฺนโท  พ.ศ. 2505–2510
พระอธิการเสน่ห์  สุภาจาโร พ.ศ. 2510–2521
พระอธิการอุดม ธมฺมวิจาโร  พ.ศ. 2521–2523
พระอธิการสนั่น  ธีรปญฺโญ พ.ศ. 2523–2525
พระครูสุเมธวรวัฒน์  สุเมธี ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เป็นต้นมา
==อ้างอิง==
สันริมปิง
มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า

มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า (; Mesquita e Cemitério de Macau) เป็นมัสยิดและป่าช้ามุสลิมเพียงแห่งเดียวในมาเก๊า ตั้งอยู่เขตนอซาซึโญราดึฟาตีมา
== ประวัติ ==
มีการสันนิษฐานว่ามัสยิดมาเก๊าแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวมุสลิมจากเอเชียใต้ ซึ่งเป็นทหารที่ร่วมกับกองทัพโปรตุเกสซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมในขณะนั้น เดินทางเข้ามาตั้งแต่เมื่อศตวรรษก่อน เพราะป้ายหลุมศพบางหลุมมีอายุกว่าร้อยปี ปัจจุบันมีความพยายามที่ขยายมัสยิดแห่งนี้ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ด้วยพื้นที่ 1,881 ตารางเมตร สูง 50 เมตร รองรับผู้ประกอบพิธีทางศาสนาได้ 600 คน มีการก่อสร้างศูนย์อาหารฮาลาลราคาประหยัด ห้องเรียนและโฮสเทลขนาด 30 ห้อง และอาคารอยู่อาศัยสูง 127 เมตร จำนวน 38 ชั้น
== กิจกรรม ==
มัสยิดมาเก๊าเป็นที่ตั้งของสมาคมอิสลามมาเก๊า (; Associação Islâmica de Macau) ซึ่งจัดการกิจการต่าง ๆ ของมัสยิด ก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ในยุคอาณานิคมโปรตุเกส
จะมีศาสนิกชนเข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนามากในวันอาทิตย์ งานแต่งงาน หรือวันอีดิลอัฎฮา โดยมากจะมีการจัดกิจกรรมอ่านพระคัมภีร์อัลกุรอาน ส่วนวันอีดิลอัฎฮาจะมีการเชือดวัวที่โรงฆ่าสัตว์มาเก๊า
== อ้างอิง ==
ศาสนาอิสลามในมาเก๊า
ป่าช้าในมาเก๊า
ศาสนสถานในมาเก๊า
มาเก๊า
สิ่งก่อสร้างในมาเก๊า
ศาสนาพุทธตามประเทศ

รายชื่อ ศาสนาพุทธตามประเทศ นี้แสดงถึงการกระจายตัวของผู้ที่นับถือศาสนาพุทธซึ่งในคริสต์ทศวรรษ 2010 มีจำนวนประมาณ 500 ล้านคน และเป็นตัวแทนประชากรโลกรวมร้อยละ 7 ถึง 8
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ในประเทศภูฏาน, พม่า, กัมพูชา, ฮ่องกง, ญี่ปุ่น, ทิเบต, ลาว, มาเก๊า, มองโกเลีย, สิงคโปร์, ศรีลังกา, ไทย และเวียดนาม ประชากรชาวพุทธจำนวนมากอาศัยอยู่ในประเทศจีน, ไต้หวัน, เกาหลีเหนือ, เนปาล และเกาหลีใต้ ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีพุทธศาสนิกชนมากที่สุด โดยมีผู้นับถือประมาณ 244 ล้านคน หรือร้อยละ 18.2 ของประชากรทั้งประเทศ
มากกว่าครึ่งหนึ่งของพุทธศาสนิกชนในโลก โดยเฉพาะในบริเวณเอเชียตะวันออก นับถือนิกายมหายาน รองลงมาคือนิกายเถรวาท ซึ่งมีผู้นับถือส่วนใหญ่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันดับที่ 3 คือนิกายวัชรยาน ที่มีผู้นับถือส่วนใหญ่ในประเทศทิเบต, ภูมิภาคหิมาลัย, ประเทศมองโกเลีย และบางส่วนของประเทศรัสเซีย แต่ก็มีผู้นับถือกระจายอยู่ทั่วโลก นิกายที่มีผู้นับถือมากเป็นอันดับที่ 4 คือนวยาน ซึ่งมีผู้นับถือส่วนใหญ่ในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย
ตามข้อมูลจากปีเตอร์ ฮาร์วีย์ นักวิชาการชาวสหราชอาณาจักร จำนวนผู้นับถือศาสนาพุทธแบบตะวันออก (มหายาน) มี 360 ล้านคน ศาสนาพุทธแบบใต้ (เถรวาท) มี 150 ล้านคน และศาสนาพุทธแบบเหนือ (วัชรยาน) มี 18.2 ล้านคน นอกจากนี้ยังมีชาวพุทธอีก 7 ล้านคนอาศัยอยู่นอกทวีปเอเชีย
== ตามภูมิภาค ==
== ประเทศที่มีพุทธศาสนิกชนมากที่สุด 10 ประเทศแรก ==
==ดูเพิ่ม==
ลัทธิขงจื๊อใหม่
ศาสนาพุทธแบบเอเชียตะวันออก
ศาสนาพุทธและศาสนาตะวันออก
ศาสนาพุทธในโอเชียเนีย
ศาสนาอื่น ๆ:
ศาสนาฮินดูตามประเทศ
ศาสนาอิสลามตามประเทศ
ศาสนายูดาห์ตามประเทศ
ศาสนาคริสต์ตามประเทศ
ศาสนาซิกข์ตามประเทศ
ศาสนาบาไฮตามประเทศ
ทั่วไป:
รายประชากรที่นับถือศาสนา
ศาสนาตามประเทศ
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The US State Department's International Religious Freedom Report 2010
CIA FactBook 
adherents.com 
==อ้างอิง==
Acanthoscurria theraphosoides

Acanthoscurria theraphosoides เป็นสปีชีส์ของแมงมุมจากวงศ์ Theraphosidae (แมงมุมทารันทูล่า) พบในเปรู โบลิเวีย บราซิล และเฟรนช์กายอานา
==ลักษณะ==
เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์ (F. O. Pickard-Cambridge) เก็บตัวเมียโตเต็มวัยมาเป็นตัวอย่างอ้างอิง (holotype) ระหว่างการเดินทางไปยังลุ่มแม่น้ำแอมะซอนตอนล่าง หรือโดยเจาะจงคือ รัฐปาราของบราซิล เขาเรียกสปีชีส์นี้ว่า Acanthoscurria brocklehursti ซึ่งในปัจจุบันถือว่าเป็นชื่อพ้องของ A.&nbsp;theraphosoides ตัวอย่างดังกล่าวถูกนำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในลอนดอน เขาอธิบายสปีชีส์นี้จากการสังเกตตัวอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่ว่า "มีคาราเพซสีน้ำตาลเข้มที่ปกคลุมด้วยขนละเอียดคล้ายกำมะหยี่สีน้ำตาลเทา" และ  "ขาปกคลุมไปด้วยขนละเอียดสีน้ำตาลช็อกโกแลตอย่างหนาแน่น และด้วยขนยาวสีออกแดงที่ปกคลุมอย่างกระจัดกระจาย"
==อนุกรมวิธาน==
Acanthopalpus theraphosoides ได้รับการอธิบายรูปพรรณครั้งแรกโดย คาร์ล ลุดวิก โดลชาล (Carl Ludwig Doleschall) เมื่อ ค.ศ. 1871 ก่อนหน้าที่เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์จะอธิบายรูปพรรณของ Acanthoscurria brocklehursti ใน ค.ศ. 1896 ซึ่งในภายหลังพอลลาและคณะได้ชำระใหม่ โดยในปัจจุบัน A.&nbsp;brocklehursti เป็นชื่อพ้องรองของ A.&nbsp;theraphosoides
==สปีชีส์ที่มักสับสน==
ในการเลี้ยงสัตว์แปลกต่างถิ่น (exotic pet) มักมีการซื้อขายสปีชีส์อื่นอย่างไม่ถูกต้องนักในชื่อ Acanthoscurria brocklehursti ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าและมีแถบสีสว่างสลับเข้มที่ขา  บางครั้งอาจถูกเรียกว่าทารันทูล่ายักษ์สีดำขาว เนื่องจากความกว้างที่วัดขาข้างหนึ่งไปยังคู่ตรงข้ามสามารถกว้างได้ถึง 18–23 เซนติเมตร ในความเป็นจริงทารันทูล่าชนิดนี้เป็นเพียงพันธุ์ (variant) ทางภูมิภาคที่มีแถบสีบางกว่าของ Acanthoscurria geniculata ซึ่งมาจากลุ่มน้ำแอมะซอนเช่นเดียวกันกับ Acanthoscurria theraphosoides
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อแมงมุมในวงศ์ Theraphosidae
==อ้างอิง==
Theraphosidae
แมงมุมที่พบในทวีปอเมริกาใต้
โบสถ์เคปทูนา

โบสถ์เคปทูนา (Skepptuna kyrka; Skepptuna Church}) เป็นโบสถ์คริสต์ลูเธอรันในสังฆมณฑลอุปซอลา ตั้งอยู่ในมณฑลสต็อกฮ็อล์ม ประเทศสวีเดน
==ประวัติศาสตร์==
ในโบสถ์ปรากฏหลักฐานเป็นจารึกหินอักษรรูน (จารึก U 358) ว่าปรากฏมีการนับถือศาสนาคริสต์ในพื้นที่มาตั้งแต่อย่างน้อยต้นศตวรรษที่ 11 ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของโบสถ์อายุราวศตวรรษที่ 13 และขยายมาเรื่อย ๆ ตลอดยุคกลาง จนเริ่มคงที่รูปร่างในปัจจุบันนับตั้งแเมื่อไหร่าวศตวรรษที่ 15 และในปี 1776 ได้มีการเปลี่ยนยอดหอคอยของโบสถ์ใหม่เพราะพบว่าของเดิมกำลังผุกร่อน และนับจากนั้นโบสถ์ก็แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงหรือต่อเติมใด ๆ อีก กระทั่งมีการทำนุบำรุงใหญ่ในปี 1907 ที่ซึ่งภาพเขียนเฟรสโกจำนวนมากถูกค้นพบและซ่อมแซม
==ระเบียงภาพ==
Skepptuna kyrka int08.jpg|ธรรมาสน์
Skepptuna kyrka int05.jpg|ฟอนต์สำหรับบัปติสมา
Skepptuna kyrka int07.jpg|ภาพเขียนบนผนังระเบียงทางเหนือ
Skepptuna kyrka int09.jpg|ออร์แกน
Skepptuna kyrka int10.jpg|พอร์ทัล
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official site (in Swedish)
สิ่งก่อสร้างในมณฑลสต็อกโฮล์ม
โบสถ์คริสต์ในประเทศสวีเดน
นอนไวโอเลนซ์ (ประติมากรรม)

นอนไวโอเลนซ์ (Non-Violence) หรือ เดอะนอตเท็ดกัน (The Knotted Gun) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ ผลงานโดยศิลปินชาวสวีเดน คาร์ล เฟรดริก รึยเตอชวัด แสดงปืนรีวอล์เวอร์ โคลต์ไพธอน .357 แม็กนัม ที่ปากกระบอกปืนถูกมัดเป็นปม
คอฟี อันนันเคยกล่าวถึงงานชิ้นนี้ว่ามัน "เติมเต็มความตระหนักในมนุษยชาติด้วยสัญลักษณ์อันทรงพลังที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้[ประติมากรรม]ชิ้นนี้ เพียงเส้นโค้งไม่กี่เส้นนี้คือคำวิงวอนอันยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ที่ว่าไม่ได้ขอให้ได้ชัยชนะ แต่เพื่อสันติภาพ"
==ประวัติ==
คาร์ล เฟรดริก รียเตอชวัด สร้างสรรค์ประติมากรรมนี้ขึ้นหลังจากจอห์น เลนนอนถูกฆาตกรรม สำหรับชิ้นที่ตั้งอยู่ที่หน้าสำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติที่นิวยอร์กซิตีเป็นชิ้นงานที่บริจาคให้โดยประเทศลักเซมเบิร์กในปี 1988
นับตั้งแต่ปี 1993 ประติมากรรมนี้เป็นสัญลักษณ์ของเดอะนอนไวโอเลนซ์โปรเจ็กต์ (NVPF) องค์กรไม่แสวงผลกำไร
ในปี 2011 ริงโก สตารร์ เปิดตัวประติมากรรมเดียวกันในรูปแบบของตนเองซึ่งมีสีสันสดใส
ในโอกาศครบรอบ 30 ปีของประติมากรรม NVPF ร่วมกับผู้ค้างานศิลปะ ฮันเซินไฟน์อาร์ท (Hansen Fine Art) เปิดตัวประติมากรรมขนาดยาวหนึ่งฟุตจำหน่ายทางออนไลน์ สำนักไปรษณีย์สหประชาชาติเคยออกดวงตราไปรษณียากรสามชิ้นเป็นรูปประติมากรรมนี้ ในปี 2019  NVPF ร่วมกับดาไลลามะผลิตประติมากรรมจำลองขนาดเล็กจำนวน 150 ชิ้นซึ่งผลิตจากโลหะที่ได้จากการหลอมปืนที่ถูกยึดมา (โลหะฮิวเมเนียม) ในจำนวนนี้มีชิ้นหนึ่งที่ลงนามโดยท่านดาไลลามะและออกประมูลที่ซอเธบีส์
== ที่ตั้ง ==
ปัจจุบันมีประติมากรรมจำนวน 31 ชิ้นทั่วโลก ได้แก่
==อ้างอิง==
พ.ศ. 2528
ผลงานโดยชาวสวีเดน
จอห์น เลนนอน
งานสะสมของสหประชาชาติ
ประติมากรรมต่อต้านสงคราม
นครนิวยอร์ก
ประติมากรรมในประเทศฝรั่งเศส
ประติมากรรมในประเทศจีน
ประติมากรรมในประเทศเยอรมนี
ประติมากรรมในประเทศแอฟริกาใต้
ประติมากรรมในประเทศสวีเดน
ประติมากรรมในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สิ่งก่อสร้างในมัลเมอ
สิ่งก่อสร้างในเบรุต
สิ่งก่อสร้างในเจนไน
รูปปั้นในประเทศอินเดีย
สุดใจ

"สุดใจ" เป็นเพลงมโหรีไทยสมัยอาณาจักรอยุธยา ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองแห่งราชอาณาจักรสยาม (Histoire Naturelle et Politique du Royaume de Siam) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2231 เป็นงานเขียนของนีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) นักเดินทางชาวฝรั่งเศส ผู้เคยเดินทางมาพร้อมกับคณะบาทหลวงที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาในกรุงศรีอยุธยาช่วง พ.ศ. 2224-2229 หรือก่อนการเดินทางของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ (Simon de La Loubère) คณะทูตชาวฝรั่งเศสผู้บันทึกโน้ตเพลง "สายสมร" ถึงสี่ปี ด้วยเหตุนี้ "สุดใจ" จึงกลายเป็นโน้ตเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศไทย
แม้จะได้รับการบันทึกโน้ตอย่างสากล แต่ก็ไม่ปรากฏที่มาหรือชื่อเสียงเรียงนามของเพลงนี้ แฌร์แวสทำการบันทึกเพลงของอยุธยาไว้สองเพลง แต่เมื่อตีพิมพ์ออกมา กลับมีเพลงนี้เพลงเดียว โดยชื่อ "สุดใจ" หรือบ้างว่า "ฉุยฉาย" ก็นำมาจากเนื้อร้องที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า "Sout Chai..." ซึ่งบันทึกเป็นภาษาไทยที่ถูกถอดเป็นอักษรโรมัน ธีรพงศ์ เรืองขำ สันนิษฐานว่าเพลง "สุดใจ" นี้ น่าจะหมายถึงนางอันเป็นที่รัก คือพระอัครมเหสีที่สวรรคตไปแล้วของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยแปลงเพลงมโหรีเป็นโน้ตสากล ตามเนื้อเพลงที่สุกรี เจริญสุข ถอดไว้ ดังนี้
"สุดใจเอ๋ย ไสเจ้าจำจะพราก ไปสู่อันน่านวล เจ้ามาชิดถึงพี่บ้าง สุดใจเอย
สายใจฤๅชัง ไปต้นเรือง เรือง เรือง ในเอย"
อติภพ ภัทรเดชไพศาล อธิบายถึงโน้ตเพลง "สุดใจ" ไว้ว่า "...เป็นโน้ตเพลงที่เห็นได้ชัดว่าเขียนขึ้นสำหรับเปียโน มีบุคลิกเป็นดนตรีตะวันตกแบบ exotic ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในขณะนั้น และไม่เห็นร่องรอยว่าเกี่ยวเนื่องกับเพลงสยามแต่อย่างใด" สอดคล้องกับข้อมูลของกลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ กรมศิลปากร ที่ให้ข้อมูลว่า "...เขียนขึ้นด้วยการร้อยทำนองสองทำนองเข้าด้วยกัน มีทำนองหลักอยู่ด้านบน และให้ทางเบสอยู่ไลน์ต่ำ ซึ่งเป็นขนบนิยมของของดนตรีตะวันตก ซึ่งเมื่อได้ทดลองบรรเลงดูแล้ว เสียงที่ออกมาก็ไม่คล้ายดนตรีตะวันออกแต่อย่างใด ในส่วนของเนื้อร้องก็ยังไม่ไปกับท่วงทำนองดนตรีมากนัก" ส่วนศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ ให้ความเห็นว่า งานเขียนของแฌร์แวสอาจเขียนขึ้นจาก "ความแปลกประหลาด" ที่ชาวตะวันตกมองคนนอกยุโรป จึงสร้างเนื้อเพลงมาประกอบเท่านั้น เพลงนี้จึงอาจไม่มีอยู่จริง หรือ "สุดใจ" อาจเป็นเพลงที่ร้องกันในโบสถ์คริสต์ในยุคอยุธยา แต่แต่งเนื้อร้องให้เป็นภาษาไทย
== อ้างอิง ==
เพลงไทย
เพลงไทยเดิม
เอลวาวรัวเล็ต

เอลวาวรัวเล็ต (Elvavrålet; การกรีดร้องสิบเอ็ด) เป็นธรรมเนียมในนักศึกษาของวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศสวีเดนที่ซึ่งทุก ๆ เวลาที่มีกำหนดกันไว้ นักศึกษาในเขตพื้นที่อยู่อาศัย (หอพัก) นักศึกษา จะเปิดหน้าต่างออกมา, ออกมายืนตามระเบียงหรือดาดฟ้าตึก และกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความเครียด
การกรีดร้อวนี้มีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น การกรีดร้องเดลฟิ (Delphi roar; จากย่านที่อยู่อาศัยนักศึกษา เดลฟิ ในเมืองลุนด์), การกรีดร้องโฟลกสตา (the Flogsta scream; จากย่านโฟลกสตา ในเมืองอุปซอลา), การกรีดร้องลัปป์แชร์ (the Lappkärr cry; จากย่านลัปป์แชรร์สเบร์เยต; Lappkärrsberget ในสต็อกโฮล์ม), การกรีดร้องวันอังคาร และการกรีดร้องคลายกังวล
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Flogsta scream tradition would annoy our neighbors for sure (VIDEO) Huffington Post, 2013-01-13
Livet i korridoren, Upsala Nya Tidning, 2011-08-25
วัฒนธรรมนักเรียน
วัฒนธรรมสวีเดน
เมหตาบบาฆ

เมหตาบบาฆ (मेहताब बाग़, , Mehtab Bagh; แปล: สวนแสงจันทร์) เป็นหมู่จารบาฆในอาครา รัฐอุตตรประเทศ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทัชมาฮาลบนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำยมุนา บนที่ราบน้ำท่วมขัง สวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาด  และตั้งอยู่ตรงกันข้ามกับทัชมาฮาลบนอรกฝั่งของแม่น้ำพอดี
เชื่อกันว่าที่ตั้งของสวนนี้เคยเป็นตำแหน่งที่ตั้งใจจะก่อสร้างทัชมาฮาลดำ หรือ กาลาตาชมหัล สุสานในตำนานสร้างด้วยหินอ่อนดำ เชื่อว่าสร้างขึ้นเพื่อฝังพระศพของจักรพรรดิชาห์ชะฮันเป็นรูปร่างเดียวกับทัชมาฮาลสีขาวซึ่งฝังพระศพของมุมตาชมหัล พระมเหสี
==อ้างอิง==
สวนโมกุล
สิ่งก่อสร้างในอาครา
สวนในประเทศอินเดีย
ทัชมาฮาล บังกลาเทศ

ทัชมาฮาล บังกลาเทศ (তাজ মহল বাংলাদেশ; Taj Mahal Bangladesh) เป็นอาคารเลียนแบบทัชมาฮาล ขนาดเท่าจริง ตั้งอยู่  ทางตะวันออกของธากา เมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ ใช้เวลาก่อสร้างห้าปีโดยนักสร้างภาพยนตร์ชาวบังกลาเทศผู้ร่ำรวย อาห์ซาน อุลลอห โมนี (Ahsan Ullah Moni) หลังเขาประกาศก่อสร้าง 'ทัชมาฮาลสอง' (Copycat version of Taj Mahal) เมื่อปี 2008 โครงการก่อสร้างด้วยงบประมาณ US$56 ล้าน โดยโมนีระบุว่าเข้าสร้างทัชมาฮาลปลอมนี้ขึ้นมาเพื่อให้เพื่อนบ้านผู้ยากไร้ในบังกลาเทศที่ไม่สามารถมีโอกาสเดินทางไปยังประเทศอินเดียเพื่อชมความงามของทัชมาฮาลหลังจริงได้ มีโอกาสได้ชื่นชมความงามตระการตาอันโด่งดังของอินเดียชิ้นนี้ เจ้าหน้าที่ทางการอินเดียแสดงความไม่พอใจต่อโครงการนี้โดยหนึ่งในเจ้าหน้าที่อัครทูตอินเดียประจำกรุงธาการะบุกับสื่อว่า "คุณไม่สามารถลอกโบราณสถานของประเทศอื่นมาสร้างตรง ๆ แบบนี้ได้"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Bangladesh to open own Taj Mahal
Replica of Taj Mahal opens to public in Bangladesh
Bangladesh gets its own Taj 
ทัชมาฮาล
สิ่งก่อสร้างในธากา
บีบี กา มักบะรา

บีบี กา มักบะรา (बीबी का मकबरा; Bibi Ka Maqbara, แปล: "สุสานของพระนาง") เป็นสุสาน ตั้งอยู่ในเมืองเอารังคาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1660 โดยจักรพรรดิโมกุล เอารังเซบ เพื่อระลึกถึงพระอัครมเหสีและมเหสีพระองค์แรก ดิลรัส บานู เบกุม (หรือพระนามหลังสิ้นพระชนม์ ราเบียอุดดาวรานี; Rabia-ud-Daurani) ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ถึง 'ความภักดีซื่อสัตย์ในคู่ครอง' (conjugal fidelity) ของเอารังเซบ อาคารมีหน้าตาที่คล้ายคลึงอย่างมากกับทัชมาฮาล ซึ่งเป็นสุสานของมุมตาช มหัล พระมารดาของจักรพรรดิเอารังเซบ เอารังเซบไม่มีความสนพระทัยในการสถาปัตยกรรม ถึงแม้จะเคยก่อสร้างมัสยิดโมตีในเดลีซึ่งมีขนาดเล็กแต่สง่างาม บีบีกามักบะรานี้เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองที่เอารับเซบเคยดำริให้สร้าง รองจากมัสยิดบาดชาฮี
เนื่องจากความคล้ายอย่างมากต่อทัชมาฮาล ทำให้อาคารนี้ได้รับการเรียกขานว่า ทักขณีตาช (Dakkhani Taj; ทัช[มาฮาล]แห่งเดกกาน) ในปัจจุบัน บีบีกามักบะราเป็นอนุสรณ์หลักของเมืองเก่าเอารังคาบาด ที่ประตูทางเข้าปรากฏจารึกผู้ออกแบบสร้างคือ อะตาอุลลอห (Ata-ullah) ผู้เป็นสถาปนิก และ ฮันสปัต ราอี (Hanspat Rai) ผู้เป็นวิศวกร อะตาอุลลอหเป็นบุตรของอุสตาดอะห์มาดลาฮาวรี ผู้ออกแบบหลักของทัชมาฮาล
== ประวัติ ==

ดิลราส บานู เบกุม เป็นเจ้าหญิง ธิดาในจักรพรรดิแห่งซาฟาวิดในเปอร์เซีย แลดมีร์ซา บาดีอุซซามาน ซาฟาวี และมียศเป็นอุปราชแห่งคุชราต ต่อมาเธอสมรสกับมูฮี-อูด-ดิน (Muhi-ud-din) (ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเอารังเซบ) เมื่อ 8 พฤษภาคม 1637 ที่เมืองอัคระ ดิลราชเป็นทั้งอัครมเหสี, มเหสีองค์แรก และมเหสีองค์โปรของเอารังเซบ ทั้งคู่มีลูกห้าคน
หลังพระนางคลอดบุตรคนที่ห้า ก็สิ้นพระชนม์ในหนึ่งเดือนต่อมาในวันที่ 8 ตุลาคม 1657 เป็นไปได้ว่าเกิดจากอาการแทรกซ้อนจากการคลอดบุตร ที่ซึ่งนำความเศร้าโศกอย่างรุนแรงมายังจักรพรรดิเอารังเซบและบุตร อะซัม ชาห์ ในปี 1660 จักรพรรดิเอารังเซบได้มีดำริให้สร้างสุสานขึ้นเพื่อไว้ศพของดิลราส โดยตั้งชื่อบีบี กา มักบะรา ("สุสานของพระนาง") ที่ซึ่งพระนางดิลราสได้รับการฝังภายใต้พระนามใหม่หลังสิ้นพระชนม์ 'ราเบียอุดดุรานี' (Rabia-ud-Daurani; "ราเบียแห่งยุค") ส่วนพระศพของเอารังเซบฝังไว้ที่สุสานที่สร้างในเมืองขุลดาบาด
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara - The Taj Of Deccan.jpg|สุสานยามสายัณห์
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara By Swapnil Bhiungade.jpg|สุสานท่ามกลางหมอก
ไฟล์:BIBI KA MAQBARA (TOMB OF THE LADY) 9.jpg|เซโนทาฟของพระนาง
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara-Aurangabad-Dr. Murali Mohan Gurram (5).jpg|ลวดลายดอกไม้ในอาคาร
ไฟล์:IAshishTripathi Renovation work Bibi ka Maqbara backside.jpg|ขณะดำเนินการซ่อมแซม
ไฟล์:Bibi Ka Maqbara overview.jpg|สระน้ำของสวน
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Government of India's Press Information Bureau: Bibi Ka Maqbara 
Archaeological Survey of India: Bibi Ka Maqbara
สิ่งก่อสร้างในออรังคาบาด
สถาปัตยกรรมโมกุล
แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์.

แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์. (L.H.O.O.Q., ) เป็นผลงานศิลปะโดยมาร์แซล ดูว์ช็อง เปิดตัวครั้งแรกในปี 1919 และเป็นหนึ่งในผลงานที่มาร์แซลเรียกว่าเป็นเรดีเมดส์ หรือเรียกให้เฉพาะเจาะจงว่า เรดีเมดที่ถูกต้อง (rectified ready-made) ผลงานเรดีเมดของเขาเป็นการประกอบขึ้นจากการนำเอาวัตถุที่เน้นการใช้สอย (utilitarian objects) ซึ่งมักไม่ถือว่าเป็นงานศิลปะมาดัดแปลงหรือแต่เปลี่ยนชื่อและการจัดวาง (เช่นในผลงานชิ้นเอก ฟาวน์เทน) ใน แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์. มีฟาวนด์ออบเจ็กต์ (objet trouvé) เป็นไปรษณียบัตรราคาถูกรูป โมนาลิซา ผลงานที่มีชื่อเสียงของเลโอนาร์โด ดาวินชี ซึ่งดูว์ช็องใช้ดินสอวาดหนวดและเติมชื่อผลงานลงไป
==ภาพรวม==
การนำเอาโมนาลิซามาใช้ในทางเสียดสี ล้อเลียน ปรากฏมาตั้งแต่ปี 1887 โดยเออแฌน บาตาอีย์ เมื่อเขาสร้างผลงานรูปโมนาลิซาสูบไปป์เผยแพร่ในนิตยสาร เลอรีร์
ชื่อของผลงาน แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์. นั้นเป็นการเล่นคำ โดยเมื่อออกเสียงอักษรเหล่านี้ต่อเนื่องกันในภาษาฝรั่งเศสจะฟังดูคล้ายกับประโยค แอลาโชโอกูล (Elle a chaud au cul) ซึ่งแปลว่า "เธอมีก้นที่เร่าร้อน" ("She is hot in the arse" หรือ "She has a hot ass") ดูว์ช็องเคยให้สัมภาษณ์โดยระบุคำแปลคร่าว ๆ ของ แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์. ไว้ว่า "มีไฟเร่าร้อนอยู่ข้างล่างนั่น" ("there is fire down below")
==รุ่น==
1919&nbsp;– ของสะสมส่วนบุคคล, ปารีส
1920&nbsp;– ไม่ทราบที่อยู่ปัจจุบัน
1930&nbsp;– ชิ้นเลียนแบบขนาดใหญ่, ของสะสมส่วนบุคคล, ปารีส, ให้ยืมแก่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งชาติ
1940&nbsp;– งานสร้างใหม่เป็นรูปสี ถูกขโมยไปในปี 1981 และสูญหายนับจากนั้น
1958&nbsp;– ของสะสมของอันตอนี ตาปิอัส, บาร์เซโลนา
1960&nbsp;– สีน้ำมันบนไม้, ของสะสมของโดโรเธีย แทนนิง, นิวยอร์ก
1964&nbsp;– ชิ้นเลียนแบบสามสิบแปดชิ้น, ของสะสมของอาร์ตูโร ชวาตส์, มิลาน
1965&nbsp;– L.H.O.O.Q. Shaved ("แอล.อัช.โอ.โอ.กูว์. โกนหนวดแล้ว") งานสร้างใหม่ในรูปไพ่ ซึ่งไม่มีการเติมหนวดบนหน้าโมนาลิซา แต่ปรากฏอักษร LHOOQ rasée ด้านล่าง
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Theodore Reff, "Duchamp & Leonardo: L.H.O.O.Q.-Alikes", Art in America, 65, January–February 1977, pp.&nbsp;82–93
Jean Clair, Duchamp, Léonard, La Tradition maniériste, in Marcel Duchamp: tradition de la rupture ou rupture de la tradition?, Colloque du Centre Culturel International de Cerisy-la-Salle, ed. Jean Clair, Paris: Union Générale d'Editions, 1979, pp.&nbsp;117–44
==แหล่งข้อมูลอื่น==
http://www.toutfait.com/unmaking_the_museum/LHOOQ.html
L.H.O.O.Q. – Internet-Related Derivative Works 
มาร์แซล ดูว์ช็อง
ผลงานในปี พ.ศ. 2462
โมนาลิซา
เรื่องล้อเลียน
ดาดา
ป้อมลาลบาฆ

ป้อมลาลบาฆ (লালবাগের কেল্লা, Lalbagh Fort) หรือ ป้อมเอารังกาบาด (কিলা আওরঙ্গবাদ; Fort Aurangabad) เป็นหมู่ป้อมปราการในจักรวรรดิโมกุลที่ก่อสร้างไม่เสร็จ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบุรีคงคาในธากาตะวันตกเฉียงใต้ ประเทศบังกลาเทศ โดยเริ่มก่อสร้างในปี 1678 ภายใต้ดำริของสุบาหดาร์โมกุล มุฮัมมัด อะซัม ชาห์ บุตรของจักรรพรรดิเอารังเซบ ผู้ซึ่งต่อมาก็ขึ้นครองราชย์ แต่บุตรของพระองค์ ชาอีสตา ขาน ไม่ได้สานต่อการก่อสร้าง ป้อมจึงไม่เสร็จสมบูรณ์ตามที่ออกแบบไว้

==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในธากา
วังในประเทศบังกลาเทศ
ป้อมในประเทศบังกลาเทศ
เซลล์ที

เซลล์ที (T cell) เป็นเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟไซต์ประเภทหนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกัน โดยเฉพาะระบบภูมิคุ้มกันแบบปรับตัว สามารถแยกจากลิมโฟซัยต์ชนิดอื่นๆ ได้จากการที่สามารถตรวจพบตัวรับทีเซลล์ (T-cell receptor) ได้บนเยื่อผิวของเซลล์นี้
เช่นเดียวกับเม็ดเลือดขาวอื่นๆ หลายชนิด เซลล์ทีมีต้นกำเนิดมาจากเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือดในไขกระดูก ตัวอ่อนเซลล์ทีที่อยู่ระหว่างการพัฒนาจะย้ายที่ไปอยู่ในต่อมไทมัส ซึ่งชื่อเซลล์ทีก็มาจากต่อมไทมัสนี้เอง หลังจากนั้นเซลล์ทีก็จะพัฒนาต่อจนกลายเป็นเซลล์ทีชนิดย่อยๆ ต่อไป แม้เซลล์ทีเหล่านั้นจะเคลื่อนที่ออกจากต่อมไทมัสแล้วก็ตาม เซลล์ทีชนิดย่อยต่างๆ มีหน้าที่ที่สำคัญและแตกต่างกันไปในการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันของร่างกาย
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Immunobiology, 5th Edition
The Immune System at the National Institute of Allergy and Infectious Diseases
T-cell Group – Cardiff University 
 
เซลล์ของมนุษย์
ระบบภูมิคุ้มกัน
วิทยาภูมิคุ้มกัน
มัสยิดโมตี (ป้อมแดง)

โมตีมัสยิด (ฮินดูสตานี: موتی مسجد, मोती मस्जिद, Moti Masjid) เป็นมัสยิดหินอ่อนขาว ตั้งอยู่ในหมู่อาคารของป้อมแดงในเดลี ประเทศอินเดีย ชื่อของมัสยิดแปลได้ว่า "มัสยิดไข่มุก" (Pearl Mosque)มัสยิดตั้งอยู่ทางตะวันตกของ ฮัมมัน ใกล้กับ Diwan-i-Khas และสร้างขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิออรังเซพแห่งจักรวรรดิโมกุล ในปี 1659-1660 โดยสร้างให้กับมเหสีองค์ที่สอง นาวับ บาอี ภายใต้ค่าก่อสร้าง 160,000 รูปี
มัสยิดประกอบด้วยโดมสามโดมซึ่งเคยประดับปิดด้วยทองคำเปลว เชื่อว่าสูญหายไปหลังการกบฏใหญ่ปี 1857
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สิ่งก่อสร้างหินอ่อน
มต
ป้อมแดง