pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
องค์การบริหารส่วนตำบลเสาธง (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

องค์การบริหารส่วนตำบลเสาธง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลเสาธงและตำบลทางกลาง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลเสาธงใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเสาธงเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลทางกลาง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเสาธง ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลเสาธงครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสาธงและตำบลทางกลางทั้งหมด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลเสาธง
เสาธง
ความเป็นไทย

ความเป็นไทย เป็นแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการแสดงเอกลักษณ์ที่บ่งบอกว่าเป็นคนไทย หรืออีกความหมายหนึ่งคือ การแสดงให้เห็นสิ่งใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมไทย
==ประวัติ==
แนวคิดเรื่องความเป็นไทยถูกกำหนดอย่างเป็นแบบแผนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเปลี่ยนมุมมองความเป็นไทย กำหนดแนวทางความเป็นไทยให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเริ่มมีการใช้แนวคิดชาตินิยมเพื่อการสร้างอุดมการณ์ร่วมให้เกิดในสังคมไทย สาระของแนวคิดคือ ปลูกฝังการรักชาติ ความจงรักภักดีต่อศาสนาและพระมหากษัตริย์ เป็นแนวคิดแบบชาตินิยมแบบอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมโบราณ มีเจตนาแสดงความเป็นไทยให้เห็นถึงศิลปวัฒนธรรมอันดีของไทยที่มีแต่อดีตและแสดงให้เห็นว่าชาติไทยไม่ใช่ชาติใหม่หรือชาติที่ป่าเถื่อน ดังปรากฏในรูปแบบศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมตามแบบแผนประเพณีนิยม และทรงสร้างสัญลักษณ์ต่าง ๆ เช่น ธงไตรรงค์
ในยุคของรัฐบาลคณะราษฎรมีการสืบทอดสาระสำคัญของสำนักความคิดไทย มุ่งหล่อหลอมความเป็นไทย ความรักชาติไทย และความพยายามพึ่งตนเอง ไม่ยอมให้อยู่ในความครอบงำของต่างชาติ แต่ทางด้านศิลปกรรมได้ประยุกต์ นิยมลดทอนรายละเอียดและความซับซ้อนขององค์ประกอบตามอย่างไทย
ในช่วงหลัง พ.ศ. 2475 ถึงสงครามโลกครั้งที่สอง แนวคิดเรื่องความเป็นไทยเปลี่ยนศูนย์กลางจากสถาบันกษัตริย์ หันมาให้ความสำคัญกับพลเมือง โดยการสร้างวาทะกรรมความเป็นคนไทยที่เน้นอุปนิสัย คือ เป็นคนที่มีศิลปะไทย รักอิสรภาพ มีนิสัยใจคอที่รักความก้าวหน้า มุมานะอุตสาหะขยันหมั่นเพียร มีความสามัคคี แต่ไม่ขัดแย้งกับฐานคติเรื่องการจงรักภักดีต่อกษัตริย์และนับถือศาสนาพุทธ เมื่อเข้าสู่สงครามเย็น ความหมายของความเป็นไทย กลับมารวมศูนย์ทางความคิดที่การมีความจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ เน้นย้ำว่าคนไทยต้องรู้ที่ต่ำที่สูง ไม่เบียดเบียนกัน รักการปกครองแบบไทย พูดภาษาไทย รู้วรรณคดีไทยและศิลปะไทย มีขนบธรรมเนียมและประเพณีแบบไทย
พ.ศ. 2558 รัฐบาลนำแนวคิด "2015 Discover Thainess" (ปีท่องเที่ยววิถีไทย) มาเป็นจุดเด่นการตลาดของการท่องเที่ยวประเทศไทย
==ลักษณะ==

ความเป็นไทย แบ่งได้เป็น 2 ลักษณะคือ ความเป็นไทยที่เป็นรูปธรรมหรือความเป็นไทยเชิงประจักษ์และความเป็นไทยที่มีลักษณะเป็นนามธรรมหรือความเป็นไทยทางใจ ความเป็นไทยทางวัตถุ ได้แก่ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เช่น ผ้าถุง ผ้าซิ่น โจงกระเบน สถาปัตยกรรม เช่น เรือนไทย เครื่องมือ เครื่องใช้ เช่น ไถ คราด กระบุง ของเล่น เช่น ตระกร้อ สะบ้า งานศิลปะต่าง ๆ เช่น เครื่องดนตรีไทย เพลงไทย เป็นต้น รวมถึงลักษณะทางพฤติกรรมทางกายและการพูด เช่น ความสุภาพอ่อนน้อม อ่อนน้อมถ่อมตน รักความสงบ ประนีประนอม เป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส ส่วนความเป็นไทยทางใจ เช่น เรื่องค่านิยมที่ทำให้คนไทยไม่เคร่งครัด ความเชื่อต่าง ๆ
ความเป็นไทยที่เป็นที่รู้จักในต่างประเทศ เช่น อาหารไทย การนวดไทย ผ้าไทย และมวยไทย เป็นต้น
เอกลักษณ์ความเป็นไทยยังแบ่งออกได้เป็นแต่ละภาค ความเป็นไทยของภาคอีสาน เช่น การทอผ้า หมอลำ อาหารอีสาน ความเป็นไทยของภาคเหนือ เช่น เครื่องเงิน เครื่องเขิน ร่มบ่อสร้าง เสื้อม่อฮ่อม อาหารภาคเหนือ ความเป็นไทยของภาคใต้ เช่น ผ้าบาติก สวนยาง อาหารท้องถิ่นภาคใต้
==อ้างอิง==
วัฒนธรรมไทย
ชาตินิยมไทย
ประวัติศาสตร์นิพนธ์ของประเทศไทย
ตำบลหนองคล้า

ตำบลหนองคล้า เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร แบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ตำบลหนองคล้ามีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง คือ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองคล้า และมีพื้นที่ประมาณ 85.25 กิโลเมตร
== ประวัติ ==
เดิมตำบลหนองคล้ามีอาณาเขตกว้างขวางอย่างมากและสภาพพื้นที่เป็นป่าไม้เกือบทั้งหมด โดยอยู่ในเขตของอำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร ต่อมาในปี พ.ศ. 2484 ได้มีการโอนพื้นที่ตำบลหนองคล้ามาขึ้นกับอำเภอเมืองกำแพงเพชร เนื่องจากระยะทางที่ว่าการอำเภอเมืองกำแพงเพชรสะดวกต่อการติดต่อราชการ ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้มีการจัดตั้งตำบลไทรงามขึ้น โดยการแยกหมู่ที่ 7, 9, 10–13 ต่อมาในวันที่ 2 ตุลาคม 2522 จัดตั้งตำบลหนองทอง โดยแยกออกจากหมู่ที่ 4–9, 11, 13, 19, 20 และ 23 และในวันที่ 21 กรกฎาคม 2524 จัดตั้งตำบลมหาชัย โดยแยกออกจากหมู่ที่ 4–10 และ 14
== หมู่บ้านและประชากร ==
พื้นที่ตำบลหนองคล้ามีประชากรทั้งหมด 5,181 คน โดยแบ่งเป็นประชากรชายทั้งหมด 2,618 คน และประชากรหญิงทั้งหมด 2,563 คน มีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 บ้านหนองคล้า
หมู่ที่ 2 บ้านวังโขน
หมู่ที่ 3 บ้านแม่บัว
หมู่ที่ 4 บ้านหัวยาง
หมู่ที่ 5 บ้านใหม่เจริญพร
หมู่ที่ 6 บ้านใหม่ท้ายวัง
หมู่ที่ 7 บ้านโปร่งตะคลอง
หมู่ที่ 8 บ้านวังสามัคคี
== การคมนาคม ==
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1280 หรือ ถนนสายมหาชัย – ทุ่งสนุ่น
ทางหลวงท้องถิ่นสาย กพ.ถ 1-0015 หรือ ถนนสายบ้านไทรงาม – บ้านวังโขน
ทางหลวงท้องถิ่นสาย กพ.ถ 80-012 หรือ ถนนสายบ้านใหม่เจริญพร – บ้านศรีบุญส่ง
ทางหลวงท้องถิ่นสาย กพ.ถ 80-003 หรือ ถนนสายบ้านวังโขน – บ้านหนองหัวควาย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลหนองคล้า
หนองคล้า
หนองคล้า
อำเภอไทรงาม
อักษรฏากรี

อักษรฏากรี (टाकरी, Tākri) เป็นอักษรสระประกอบชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมีซึ่งเคยใช้เขียนหลายภาษาทางแถบเทือกเขาหิมาลัยตะวันตก เช่น ภาษาโฑครี มีการเขียนจากซ้ายไปขวา
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
ระบบการเขียนในทวีปเอเชีย
วัดช้างรอบ (จังหวัดกำแพงเพชร)

วัดช้างรอบ เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่บนเนินเขาลูกรัง นอกกำแพงเมืองทางด้านทิศเหนือที่เป็นเขตอรัญญิกของเมืองโบราณกำแพงเพชร ในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ตำบลหนองปลิง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
สิ่งก่อสร้างสำคัญคือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ มีรูปแบบเจดีย์ช้างล้อมในศิลปะสุโขทัย เจดีย์ประธานประกอบด้วยฐานประทักษิณสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ฐานเจดีย์กว้าง 31 เมตร มีบันไดอยู่ที่กลางด้านทั้งสี่ เพื่อใช้ขึ้นไปถึงลานด้านบนหรือลานประทักษิณ บริเวณผนังฐานสี่เหลี่ยมของเจดีย์ประธานประดับประติมากรรมรูปช้างปูนปั้นจำนวน 68 เชือก ปรากฏเฉพาะส่วนหัวและสองขาหน้าโผล่พ้นจากฐานประทักษิณ ชานบันไดแต่ละด้านประดับสิงห์และทวารบาลปูนปั้นแต่ชำรุดเสียหายไปจนเกือบหมด ด้านข้างของลานก่อเป็นกำแพงเตี้ย ๆ ด้วยอิฐ เชื่อมต่อระหว่างซุ้มประตูแต่ละทิศ ตรงมุมมีฐานเจดีย์เล็ก ๆ ส่วนยอดหักสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์ทรงกลีบมะเฟือง
ด้านหน้าเจดีย์ประธานมีฐานวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภายในวิหารยังปรากฏแนวแท่นอาสนสงฆ์และฐานประดิษฐานพระประธาน องค์พระประธานชำรุดหักพัง เสารับเครื่องบนและหลังคาเป็นเสาศิลาแลงสี่เหลี่ยม อุโบสถอยู่เยื้องวิหารไปทางเหนือเหลือเฉพาะฐานขนาดเล็ก มีใบเสมาปักโดยรอบอุโบสถ
==อ้างอิง==
ช้างรอบ
อุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
โบราณสถานในจังหวัดกำแพงเพชร
ซาไกมินาโตะ

ซาไกมินาโตะ  เป็นนครในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
==ประวัติ==
พระราชกฤษฎีกาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1899 จัดให้เมืองซาไกเป็นท่าเปิดสำหรับการค้าให้กับสหรัฐและสหราชอาณาจักร
==เศรษฐกิจ==
ท่าเรือเดินทะเลของซาไกมินาโตะมีประวัติยาวนานในฐานะท่าเรือเดินทะเลของภูมิภาคซันอิง หลังสงครามโลกครั้งที่สอง นครนี้ทำหน้าที่เป็นฐานอุตสาหกรรมการประมงของญี่ปุ่นตะวันตกทั้งหมด ทำให้การแปรรูปผลิตภัณฑ์จากทะเลกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักในนครนี้
==เมืองพี่น้อง==
ซาไกมินาโตะเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
หุนชุน ประเทศจีน
ว็อนซัน ประเทศเกาหลีเหนือ
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของนครซาไกมินาโตะ 
เว็บไซต์ทางการของนครซาไกมินาโตะ  
นครในจังหวัดทตโตริ
เมืองท่าในประเทศญี่ปุ่น
อักษรขุทาพาที

อักษรขุทาพาที (खुदाबादी, Khudabadi) หรือ อักษรขุทาวาที (Khudawadi) เป็นอักษรในตระกูลอักษรพราหมี ใช้เขียนภาษาสินธี ประกอบไปด้วย พยัญชนะ 37 ตัว สระ 10 ตัว และเครื่องหมายเสริมสัทอักษร 9 ตัว

== อักษรขุทาพาทีในคอมพิวเตอร์ ==
== อ้างอิง ==
ระบบการเขียน
ภาษาในประเทศปากีสถาน
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
แคว้นสินธ์
วัดราษฎร์บำรุง (อำเภอบางปลาม้า)

วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่กองดิน อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 127 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา
วัดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมเรียกว่า วัดบ่อหัวกรวด มีนายยอดกับนางดา จันทร์ตรี และนายนามกับนางอ่อน จันทร์ตรี บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดราษฎร์บำรุง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 50 เมตร ยาว 100 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 20.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2424 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระพุฒ ทัศนสุวรรณ พ.ศ. 2459–2461
พระช้อน ธมฺมสโร พ.ศ. 2462–2464
พระผ่าน ธมฺมสาโร พ.ศ. 2465–2494
พระครูกัลยาสุทธิคุณ พ.ศ. 2495–2543
พระครูสุวรรณประภัสสร (บรรเจิด ปภสฺสโร) พ.ศ. 2543–2549
พระครูอนุกูลสุวรรณกิจ (สมนึก กุลวฑฺฒโน) พ.ศ. 2559–2564
พระอธิการ นันทวัฒน์ ธนปญฺโญ พ.ศ. 2564–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
ราษฎร์บำรุง
อักษรมหาชนี

อักษรมหาชนี (Mahājanī, महाजनी) เป็นอักษรในตระกูลอักษรพราหมีชนิดหนึ่งที่เคยใช้กันในอินเดียตอนเหนือ โดยใช้เขียนในเชิงพาณิชย์และบันทึกในภาษามาร์วารี ฮินดี และปัญจาบ
== ภาพรวม ==
อักษรมหาชนีเคยใช้กันในหมู่พ่อค้าในภาคการเงินและการจัดจำหน่ายในทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐราชสถาน
เป็นระบบตัวอักษรที่เน้นให้สามารถเขียนได้อย่างรวดเร็วเพื่อนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ ครั้งหนึ่งเคยใช้กันอย่างแพร่หลาย แต่ในปัจจุบันการใช้ได้ลดลงมากแต่ก็ยังไม่ได้หายไปจนหมด 
==ตัวอักษร==
== ยูนิโคด ==
ได้มีการเพิ่มอักษรนี้เข้าไปในช่วง U+11150 – U+1117F ในยูนิโคด เวอร์ชัน 7.0 ในปี 2014  
== อ้างอิง ==
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
ระบบการเขียนในทวีปเอเชีย
วัดกลาง (จังหวัดสุพรรณบุรี)

วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกคราม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 23 ตารางวา
วัดกลาง หรือ วัดกลางบางปลาม้า เป็นวัดเก่าแก่ที่เชื่อกันว่าเป็นวัดที่มีความรุ่งเรืองวัดหนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสวนป่าปฏิบัติธรรม (วัดกลาง) เมื่อราวปี พ.ศ. 2441 ต่อมาหลังจากที่มีถนนสาย 340 (สุพรรณบุรี-บางบัวทอง-ลาดหลุมแก้ว) ตัดผ่านด้านหลังวัด ทำให้พื้นที่บริเวณที่เป็นสวนป่าอยู่คนละฟากถนนกับอุโบสถและศาลาการเปรียญ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 8.50 เมตร ยาว 15 เมตร อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 23 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หล้ง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร  ยาว 28 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสลักด้วยหินทรายแดงและหินครกเขียว และเจดีย์บรรจุพระบรมธาตุ บริเวณห้องโถงในเจดีย์วาดภาพพุทธประวัติ ส่วนระเบียงรอบโถงภายในองค์เจดีย์วาดฉากนรกและเขียนกำกับว่าการลงทัณฑ์แต่ละอย่างเกิดจากพฤติกรรมอะไร
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการเขียว พ.ศ. 2441–2445
พระอธิการช้าง พ.ศ. 2446–2449
พระอธิการยศ พ.ศ. 2450–2460
พระครูสุขพรหมศร พ.ศ. 2461–2482
พระอธิการมา โชติโก พ.ศ. 2483–2504
พระวิมลภาวนานุสิฐ พ.ศ. 2505–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
กลาง
โบราณสถานในจังหวัดสุพรรณบุรี
กวอดอวอ (เทศมณฑลลิปนอ)

กวอดอวอ (Głodowo, ; Loden) เป้นหมู่บ้านในเทศบาลลิปนอ เทศมณฑลลิปนอ จังหวัดกูยาวือ-ปอมอแช ประเทศโปแลนด์ หมู่บ้านนี้อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของลิปนอประมาณ  และทางตะวันออกเฉียงใต้ของทอรูน 
==อ้างอิง==
หมู่บ้านในเทศมณฑลลิปนอ
อักษรโขชกี

อักษรโขชกี (خوجڪي (อักษรอาหรับ) खोजकी  (อักษรเทวนาครี)) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษากัจฉิ และภาษาสินธี ใช้ในกลุ่มชาวสินธีในอินเดียและปากีสถาน
== อ้างอิง ==
ระบบการเขียน
กวอดอวอ (จังหวัดมาซอฟแช)

กวอดอวอ (Głodowo, ) เป็นหมู่บ้านในเทศบาล Pułtusk เทศมณฑล Pułtusk จังหวัดมาซอฟแช ประเทศโปแลนด์ โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ Pułtusk ประมาณ  และทางเหนือของวอร์ซอ 
==อ้างอิง==
หมู่บ้านในเทศมณฑล Pułtusk
กวอดอวอ (เทศมณฑลสวุปสก์)

กวอดอวอ (Głodowo, ; Gloddow) เป็นหมู่บ้านในเทศบาลดัมนิตซา เทศมณฑลสวุปสก์ จังหวัดปอมอแช ประเทศโแลนด์ หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ทางเหนือของดัมนิตซาประมาณ  ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสวุปสก์  และทางตะวันตกของกดัญสก์ เมืองหลักของจังหวัด 
==อ้างอิง==
หมู่บ้านในเทศมณฑลสวุปสก์
อักษรโฑครี

อักษรโฑครี (डोगरी, ḍogrī) มีอีกชื่อว่า นาเมโฑคราอักขร (โฑครี: नमें डोगरा अक्खर, ISO: Namēṁ Ḍōgrā Akkhar, สัทอักษร: [nəmẽː ɖoːgɾaː əkːʱəɾ]) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาโฑครีในชัมมูและกัศมีร์ทางตอนเหนือของอนุทวีปอินเดีย
== ประวัติ ==
อักษรโฑครีได้รับการประดิษฐ์ขึ้นตามคำสั่งของมหาราชา รณพีร์ สิงห์ แห่งชัมมูและกัศมีร์ โดยเป็นอักษรที่ดัดแปลงจากโฑคราอักขรเก่าที่เป็นอักษรฏากรีรูปแบบชัมมู
==ความพยายามในการฟื้นฟู==
มีการจัดตั้งป้ายในอักษรโฑครีขึ้นที่สถานีรถไฟชัมมูตาวี อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันภาษาโฑครีได้ใช้อักษรเทวนาครีแทนอย่างเป็นทางการแล้ว
== ยูนิโคด ==
อักษรโฑครีได้รับการบรรจุลงในบล็อกยูนิโคดของยูนิโคดเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 (รุ่น 11.0).
บล็อกยูนิโคดนี้มีชื่อว่า โฑครา ซึ่งอยู่จุดที่ U+11800–U+1184F และมี 60 อักษร:
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Dogri at Omniglot
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
ระบบการเขียนในทวีปเอเชีย
อักษรไภกษุกี

อักษรไภกษุกี (भैक्षुकी, ไภกษุกี: ) เป็นอักษรชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี ใช้ในช่วงประมาณศตวรรษที่ 11 ถึง 12 เพื่อเขียนภาษาสันสกฤต มีลักษณะเด่นคือเป็นหัวลูกศร เคยใช้กันในทิเบตอย่างน้อยประมาณ 3 ศตวรรษ จารึกที่ใช้อักษรชนิดนี้ส่วนใหญ่พบได้ในในรัฐพิหารและรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดีย และในบางภูมิภาคของบังกลาเทศ
== ยูนิโคด ==
ตัวอักษรไภกษุได้รับการเพิ่มลงในยูนิโคดเวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน 2016
== อ้างอิง ==
ไภกษุกี
ไภกษุกี
ไภกษุกี
อักษรที่มีรหัส ISO 15924
เร็น

เร็น อาจหมายถึง
เร็น (นักร้อง) ชื่อเกาหลีว่า ชเว มิน-กี นักร้องและนักแสดงชาวเกาหลี
==ตัวละคร==
เร็น หรือ เร็นจิ ตัวละครจากเรื่องโปเกมอน
เร็น อะคาสุกิ ตัวละครจากเรื่องแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร
ซึรูกะ เร็น ตัวละครจากเรื่องสคิปบีท!
ไคโล เร็น ตัวละครจากเรื่องสตาร์ วอร์ส
เต๋า เร็น ตัวละครจากเรื่องชาแมนคิง
ซึซึงาโมริ เร็น ตัวละครจากเรื่องการ์ดไฟท์!! แวนการ์ด
โทบาริ เร็น ตัวละครจากเรื่องดิจิมอนครอสวอร์ส
ชื่อภาษาญี่ปุ่น
กวอดอวอ

กวอดอวอ (Głodowo) อาจหมายถึง
กวอดอวอ (เทศมณฑลสวุปสก์)
กวอดอวอ (เทศมณฑลลิปนอ)
กวอดอวอ (จังหวัดมาซอฟแช)
ไดเซ็ง (จังหวัดทตโตริ)

ไดเซ็ง  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอไซฮากุ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2016 ไดเซ็งมีประชากรประมาณ 16,357 คน ความหนาแน่นประชากร 86.2 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด  เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากเขาไดเซ็ง ซึ่งเป็นภูเขาที่สุดที่สุดในภูมิภาคชูโงกุ เขาไดเซ็งเคยเป็นศูนย์กลางการปฏิบัติธรรมของศาสนาชินโตและศาสนาพุทธมาแต่ก่อน และที่เมืองไดเซ็งนี้ยังมีแหล่งทรัพย์สินทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่นที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นจำนวนมาก
== ภูมิศาสตร์ ==
ไดเซ็งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอไซฮากุ อาณาเขตทางทิศเหนือของเมืองมีชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นเป็นแนวยาว ส่วนพื้นที่บนดินมีอาณาเขตครอบคลุมไปจนถึงเขาไดเซ็ง มีแม่น้ำอามิดะไหลไปทางทิศเหนือสู่ทะเลญี่ปุ่น และก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมตะกอนน้ำพาในเขตเมืองไดเซ็ง
== ประวัติศาสตร์ ==
เมืองไดเซ็งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2005 จากการควบรวมของเมืองนากายามะ  และเมืองนาวะ  ในอำเภอไซฮากุ
== เมืองพี่น้อง ==
เมืองไดเซ็งเป็นเมืองพี่น้องกับนครเทอแมคิวลา (Temecula) รัฐแคลิฟอร์เนีย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Daisen guide
เมืองในจังหวัดทตโตริ
ไดเซ็ง

ไดเซ็ง อาจหมายถึง
เขาไดเซ็ง (大山) ในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
ไดเซ็ง (จังหวัดทตโตริ) (大山町) เมืองในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
ไดเซ็ง (จังหวัดอากิตะ) (大仙市) นครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น
อักษรปรัจลิต

อักษรปรัจลิตเนปาล  เป็นเป็นอักษรสระประกอบชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี พัฒนามาจากอักษรเนปาล ใช้เพื่อเขียนภาษาเนวาร์ สันสกฤต และบาลี อักษรนี้ยังคงใช้อยู่ในสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ รวมถึง Sikkim Herald กระดานข่าวของรัฐบาลสิกขิม (ฉบับภาษาเนวาร์)
== พยัญชนะ ==

== สระ ==

== สัญลักษณ์ ==

== ตัวเลข ==

== ยูนิโคด ==
อักษรปรัจลิตได้ถูกเพิ่มลงในยูนิโคด เวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016
บล็อกยูนิโคดสำหรับอักษรปรัจลิตอยู่ในช่วง คือ U+11400 &#x2013; U+1147F ใช้ชื่อว่า Newa
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ครอบคลุมเรื่องการพัฒนาอักษรปรัจลิต, อักษรรัญชนา และอักษรภูชิโมล, การใช้งานในปัจจุบัน, ข้อมูลเกี่ยวกับรูปแบบและการเขียนอักษร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ScriptSource – อักษรปรัจลิตเนปาล
ฟอนต์ สำหรับอักษรปรัจลิต, อักษรรัญชนา และอักษรภูชิโมล
Noto Sans Newa (GitHub) – แบบอักษรโนโตสำหรับ Newa
อักษรที่มีรหัส ISO 15924
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
ระบบการเขียนในทวีปเอเชีย
อักษรคุนชลาโคนฑี

อักษรคุนชลาโคนฑี (𑵶𑶍𑶕𑶀𑵵𑶊 𑵶𑶓𑶕𑶂𑶋 𑵵𑶋𑶅𑶋, Gunjala Gondī Lipi) คืออักษรที่ใช้เขียนภาษาโคนฑีซึ่งค้นพบที่หมู่บ้านคุนชลาในรัฐเตลังคานาทางตอนใต้ของอินเดีย มีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรโมฑี
ภาษาโคนฑีเป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียน ที่มีประชากรพูดราว 2 ล้านคน ซึ่งโดยทั่วไปมักจะเขียนด้วยอักษรเทวนาครีหรืออักษรเตลูกู ส่วนอักษรคุนชลาโคนฑีนั้นเป็นอักษรเก่าไม่ได้ใช้ในปัจจุบันนี้
อักษรนี้ได้รับการค้นพบที่หมู่บ้านคุนชลา (Gunjala) ในปี 2008 และต่อมาจึงได้มีการพัฒนาฟอนต์สำหรับใช้ในคอมพิวเตอร์ขึ้นมาในปี 2014 โดยคนทลิต และศูนย์วิจัยชนพื้นเมืองของมหาวิทยาลัยไฮเดอราบาดในไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานาของอินเดีย
ตัวอักษรนี้ได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดรุ่น 11.0 ช่วงรหัส U+11D60 – U+11DAF ในเดือนมิถุนายน 2018 มีทั้งหมด 63 ตัว
== อ้างอิง ==
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
ระบบการเขียนในทวีปเอเชีย
คาร์ลอส

คาร์ลอส สามารถหมายถึง
== ชื่อบุคคล ==
คาร์ลอส (Carlos)
คาร์ลอส (Karlos)
คาร์ลอส การ์เซีย ประธานาธิบดีคนที่ 8 ของฟิลิปปินส์
== ตัวละครในบันเทิงคดี ==
คาร์ลอส - ตัวละครจากเรื่องล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
คาร์ลอส ริเวียร่า - ตัวละครจากเรื่องโจ สิงห์สังเวียน
คาร์ลอส คาซากรานเด้ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์และเดอะคาซากรานเด้ส์
คาร์ลอส "ซีเจ" คาซากรานเด้ จูเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์และเดอะคาซากรานเด้ส์
== ดูเพิ่ม ==
คาร์ล
หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม

องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลลาดน้ำเค็ม ตำบลโคกช้าง รวมทั้งพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 2 และพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 5–11 ตำบลผักไห่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองผักไห่) อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลลาดน้ำเค็มใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็มเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลผักไห่และสภาตำบลโคกช้าง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็มครอบคลุมพื้นที่ตำบลลาดน้ำเค็ม ตำบลโคกช้าง และตำบลผักไห่ (เฉพาะส่วนนอกเขตเทศบาลเมืองผักไห่)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม 
ลาดน้ำเค็ม
อำเภอผักไห่
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ

องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบ้านโพและตำบลขนอนหลวง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลบ้านโพใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลขนอนหลวง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านโพและตำบลขนอนหลวงทั้งหมด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ
บ้านโพ
อำเภอบางปะอิน
โองะ

โองะ เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 26,930 คน (ณ วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562) และมีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อกม.² มีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 240.80 ตารางกิโลเมตร (92.97 ตารางไมล์) 
== ภูมิศาสตร์ ==
โองะตั้งอยู่บนคาบสมุทรโองะทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือและใต้ล้อมรอบด้วยทะเลญี่ปุ่น เมืองส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติโองะ
== ประชากร ==
ประชากรของโองะสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 1950 และลดลงตั้งแต่นั้นมา 
== ภูมิอากาศ ==
โองะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นซึ่งภูมิอากาศของโองะแตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ ซึ่งได้รับอิทธิพลกระแสน้ำญี่ปุ่นโดยตรงเนื่องจากมีสภาพเป็นคาบสมุทร ฤดูหนาวและฤดูร้อนมีอากาศอบอุ่นถึงเย็น อุณหภูมิอยู่ที่ -14 ถึง 35 องศาเซลเซียส
== ประวัติ ==
พื้นที่ของโองะในปัจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเดวะซึ่งถูกยึดครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ  หมู่บ้านฟุนากาวะก่อตั้งขึ้นจากการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และกลายเป็นเมืองฟุนากาวามินาโตะเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1894 โองะถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1954 โดยการรวมเมืองฟุนากาวะมินาโตะกับหมู่บ้านใกล้เคียงสี่แห่ง
== วัฒนธรรม ==

โองะมีชื่อในด้านเทศกาลนามาฮาเกะซึ่งเป็นงานประเพณีที่จัดขึ้นในวันตรุษญี่ปุ่น ซึ่งจะเป็นลุ่มผู้ชายที่แต่งตัวใส่หน้ากากและเสื้อฟางในเวลากลางคืนคล้ายเทพเจ้าที่เรียกว่า "นามาฮาเกะ" 
== อ้างอิง ==
นครในจังหวัดอากิตะ
พร้อมพงษ์

พร้อมพงษ์ หรือ ซอยสุขุมวิท 39 เป็นชื่อย่านและซอยหนึ่งบนถนนสุขุมวิท ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา และแขวงคลองตัน เขตคลองเตยกรุงเทพมหานคร โดยย่านพร้อมพงษ์ครอบคลุมถึงช่วงต้นของซอยสุขุมวิท 24 ด้วย
==ประวัติ==
แต่เดิมบริเวณนี้เรียกว่า ทุ่งบางกะปิ ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณถนนสุขุมวิทในปัจจุบันไปถึงย่านบางกะปิในปัจจุบันและไกลไปกว่านั้น จนเมื่อมีการเปิดใช้ถนนสุขุมวิทเมื่อ พ.ศ. 2479 จึงเริ่มเกิดชุมชนเรียงรายไปตามถนนสุขุมวิท ที่ดินบริเวณทุ่งบางกะปิมีราคาถูกกว่าที่ดินฝั่งตะวันตกของกรุงเทพที่เป็นสวนผลไม้ เริ่มแรกมีเจ้านายในพระราชวงศ์ ข้าราชการชั้นสูง และคหบดี เข้ามาจับจองพื้นที่ ชื่อของซอย "พร้อมพงษ์" ก็มาจากพระนามของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงษ์อธิราช ต้นสกุล "สนิทวงศ์" ซึ่งทรงเคยทรงสร้างวังอยู่ในซอยสุขุมวิท 39
พ.ศ. 2485 มีการตั้งกรมอุตุนิยมวิทยา มีสำนักงานตั้งอยู่บริเวณอุทยานเบญจสิริในปัจจุบัน ภายหลังที่มีการตัดถนนเพชรบุรีจึงมีการสร้างสะพานข้ามคลองแสนแสบเชื่อมต่อไปยังถนนเพชรบุรี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2523 มีโรงภาพยนตร์วิลล่า (ปัจจุบันคือ วิลล่ามาร์เก็ต)
พ.ศ. 2535 สร้างอุทยานเบญจสิริบริเวณซอยสุขุมวิท 24 จนเมื่อ พ.ศ. 2540 เดอะมอลล์กรุ๊ปได้สร้างห้างเอ็มโพเรียม เป็นศูนย์การค้าแบรนด์หรูหรา ถัดจากนั้น เมื่อ พ.ศ. 2542 เปิดดำเนินการรถไฟฟ้าบีทีเอส มีสถานีพร้อมพงษ์ในย่านนี้ ทำให้ทำเลพร้อมพงษ์ได้รับความสนใจจากบรรดานักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ โดยเฉพาะชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาอยู่อาศัยในบริเวณนี้ เดอะมอลล์กรุ๊ปเปิดเอ็มควอเทียร์เมื่อ พ.ศ. 2558 ในอนาคตยังจะมีศูนย์การค้าเอ็มสเฟียร์ ซึ่งสร้างบนพื้นที่เดิมของวอชิงตันสแควร์ กำหนดเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566
ปัจจุบันย่านพร้อมพงษ์ถือเป็นย่านมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจหนาแน่นและมีพื้นที่พาณิชยกรรมที่สำคัญ มีอุทยานเบญจสิริ และห้างสรรพสินค้า มีคอนโดเกิดขึ้นมากเพื่อตอบสนองชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักในประเทศไทย ร้านอาหารญี่ปุ่น ซุปเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่ง ภายในซอยสุขุมวิท 39 ยังปรากฏบ้านเดี่ยวซึ่งเป็นบ้านเจ้านายเก่า มีชุมชนชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในย่านนี้เป็นจำนวนมากในซอยสุขุมวิท 33/1 จึงทำให้รู้จักย่านนี้ในอีกชื่อว่า Little Japan
==อ้างอิง==
ย่านในกรุงเทพมหานคร
ย่านในเขตวัฒนา
ย่านในเขตคลองเตย
เจแปนทาวน์
ดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในประเทศไทย
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ

พระธาตุมะหิงยังก๊ะ  ตั้งอยู่บนเนินเขาในเขตอำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากตัวเมืองแจ้ห่มไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 12 กิโลเมตร วัดตั้งอยู่บนเนินสูงที่สามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ชัดเจน ศาสนาสถานสำคัญของวัดคือองค์พระธาตุที่มีตำนานมาจากลังกาทวีป และได้รับการบูรณะในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย ปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมขนาดเล็กบนเนินเขาเงียบสงบ องค์พระธาตุประดิษฐานอยู่บนยอดเนินเขามะหิยังก๊ะ ซึ่งเรียกตามตำนานพื้นเมืองในท้องถิ่น
== ประวัติ ==
ตามตำนานพระธาตุและตำนานพื้นเมืองระบุว่าองค์พระธาตุสร้างในสมัยล้านนาโบราณเมื่อครั้ง อ.แจ้ห่ม ยังเป็นเวียงวิเชตนครและมีเจ้าผู้ครองนครปกครอง โดยชื่อวัดมาจากตำนานพื้นเมืองที่มีความเกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูพุทธศาสนาจากลังกาในสมัยล้านนา เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากลังกา พระมหาเถระที่อัญเชิญมาได้ก่อองค์พระธาตุและเรียกชื่อตามมหิยังคณะสถูปในลังกา เป็นฝ่ายอรัญวาสี ได้รับการบูรณะองค์พระธาตุอีกครั้งในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย
== ศิลปกรรม ==
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ เป็นโบราณสถานสำคัญ ที่ตั้งอยู่ในบริเวณเขตอรัญวาสีเมืองโบราณวิเชตนคร ตามประวัติครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมานมัสการและทำการบูรณะซ่อมแซม นับว่าเป็นวัดสำคัญคู่บ้านคู่เมืองวิเชตนครมาแต่โบราณ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประชุมตำนานพระธาตุ ภาคที่ 1 (พิมพ์เป็นทีระลึกในงานศพ นางแข ฟูศักดิ์ 17 สิงหาคม 2485)
ศาสนสถานในจังหวัดลำปาง
มะหิงยังก๊ะ
สิ่งก่อสร้างในอำเภอแจ้ห่ม
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลคลองน้อยและตำบลสองห้อง อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2501 ตำบลคลองน้อยเป็น 1 ใน 59 ตำบลแรกของประเทศไทยที่ทางราชการได้จัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบองค์การบริหารส่วนตำบลขึ้นในท้องที่ และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ทางราชการได้ลดฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยเป็นสภาตำบลคลองน้อย ตามความเหมาะสมของพื้นที่ตำบล ก่อนที่จะจัดตั้งสภาตำบลคลองน้อยเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยอีกครั้งในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลสองห้อง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองน้อยและตำบลสองห้องทั้งหมด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย
คลองน้อย
อำเภอบ้านแพรก