เกลนน์ ที. ซีบอร์ก

เกลนน์ ที. ซีบอร์ก (Glenn T. Seaborg, 19 เมษายน ค.ศ. 1912 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999) เป็นนักเคมีชาวอเมริกันที่มีส่วนร่วมในการสังเคราะห์ธาตหลังยูเรเนียม 10 ธาตุ ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 1951  งานของเขาในเคมีนิวเคลียร์นี้ยังนำไปสู่การพัฒนาแนวคิดแถบแอกทิไนด์ และการจัดเรียงแถบแอกทิไนด์ในตารางธาตุ
ซีบอร์กใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพการงานของเขาในฐานะนักศึกษาและนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ต่อมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ และเป็นตำแหน่งอธิการบดีคนที่สองของมหาวิทยาลัยในปี 1958 ถึง 1961  เขาเป็นที่ปรึกษาประธานาธิบดีสหรัฐฯ 10 คน ตั้งแต่แฮร์รี เอส. ทรูแมนถึงบิล คลินตัน เกี่ยวกับนโยบายนิวเคลียร์และเป็นประธานคณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณูแห่งสหรัฐ ตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1971 ซึ่งเขาผลักดันให้มีการใช้พลังงานนิวเคลียร์ในเชิงพาณิชย์และการประยุกต์ใช้วิทยาศาสตร์นิวเคลียร์อย่างสันติ ตลอดอาชีพการงานของเขา ซีบอร์กทำงานกำกับการควบคุมอาวุธ เขาเป็นผู้ลงนามในสัญญาแฟรงค์ และมีส่วนร่วมในสนธิสัญญาข้อจำกัดการทดสอบอาวุธนิวเคลียร์ สนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ และสนธิสัญญาห้ามทดสอบอาวุธนิวเคลียร์อย่างครอบคลุม เขาเป็นผู้สนับสนุนด้านการศึกษาวิทยาศาสตร์และการระดมทุนของรัฐบาลกลางสำหรับการวิจัย ในช่วงสิ้นสุดสมัยของประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ เขาเป็นผู้เขียนหลักของรายงานซีบอร์ก เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์เชิงวิชาการ และในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของ คณะกรรมการความเป็นเลิศด้านการศึกษาแห่งชาติ ของประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน เขาเป็นผู้สนับสนุนหลักในรายงานฉบับปี 1983 "รายงานประเทศชาติบนความเสี่ยง"
ซีบอร์กเป็นหัวหน้ากลุ่มและผู้ร่วมค้นพบธาตุหลังยูเรเนียม 10 ธาตุ ได้แก่ พลูโทเนียม อะเมริเซียม คูเรียม เบอร์คีเลียม แคลิฟอร์เนียม ไอน์สไตเนียม เฟอร์เมียม เมนเดลีเวียม โนเบเลียม และธาตุเลขอะตอม 106 ซึ่งในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ ได้รับการตั้งชื่อว่า ซีบอร์เกียม เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เขาเคยพูดเกี่ยวกับการตั้งชื่อธาตุนี้ว่า "นี่เป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยมอบให้ตัวเอง ผมคิดว่ามันดีกว่าการได้รับรางวัลโนเบลเสียอีก ผู้ศึกษาศาสตร์เคมีในอนาคต เมื่อเรียนรู้เกี่ยวกับตารางธาตุ อาจจะมีผู้ที่ถามว่าทำไมธาตุนี้ถึงตั้งชื่อให้ผม และพวกเขาก็จะดูผลงานของผม"  นอกจากนี้ เขายังค้นพบไอโซโทปของธาตุหลังยูเรเนียมมากกว่า 100 ไอโซโทป และได้รับการยกย่องว่ามีส่วนสำคัญในด้านเคมีของพลูโทเนียม ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแมนแฮตตัน ซึ่งเขาได้พัฒนากระบวนการสกัดที่ใช้ในการแยกเชื้อเพลิงพลูโทเนียมสำหรับระเบิดปรมาณู ในช่วงแรก ๆ ของอาชีพของเขา เขาเป็นผู้บุกเบิกด้านเวชศาสตร์นิวเคลียร์และได้ค้นพบไอโซโทปของธาตุต่าง ๆ ที่มีการใช้งานที่สำคัญในการวินิจฉัยและรักษาโรค รวมถึงไอโอดีน-131 ซึ่งใช้ในการรักษาโรคไทรอยด์ นอกเหนือจากงานเชิงทฤษฎีของเขาในการพัฒนาแนวคิดแถบแอกทิไนด์ ซึ่งวางชุดแอกทิไนด์ไว้ใต้แถบแลนทาไนด์ บนตารางธาตุ เขายังตั้งสมมติฐานการมีอยู่ของธาตุซูเปอร์เฮฟวีในกลุ่มธาตุหลังแอกทิไนด์และซูเปอร์แอกทิไนด์
หลังจากที่ได้รางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี 1951 ร่วมกับเอ็ดวิน แม็คมิลลัน เขาได้รับปริญญาเอกกิตติมศักดิ์ประมาณ 50 ครั้งและรางวัลและเกียรติยศ อื่น ๆ มากมาย รายชื่อสิ่งของที่ตั้งชื่อตามชื่อของเขา มีตั้งแต่ธาตุเคมีซีบอร์เกียม ไปจนถึงดาวเคราะห์น้อย 4856 ซีบอร์ก เขาเป็นนักเขียนที่มีส่วนร่วมในหนังสือหลายเล่มและบทความในวารสาร 500 บทความ ซึ่งมักจะทำงานร่วมกับผู้อื่น
เขาเคยถูกระบุในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นบุคคลอยู่ในวารสารของ Who's Who in America ยาวนานที่สุด 
== อ้างอิง ==
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี
ชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
นักเคมีชาวอเมริกัน
บุคคลจากรัฐมิชิแกน
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์