pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
หน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษกำลังนาวิกโยธินสหรัฐ

หน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษกำลังนาวิกโยธินสหรัฐ (United States Marine Forces Special Operations Command) เป็นส่วนย่อยของหน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษสหรัฐ (SOCOM)
หน่วยนี้ถูกตามคำประกาศของดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และเริ่มปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นทางการเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2006 รับผิดชอบการบังคับบัญชาแผนกกำลังนาวิกโยธินของหน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษ โดยมีขีดความสามารถในการทำปฏิบัติการทางตรง, การลาดตระเวนพิเศษ และการป้องกันภายในต่างประเทศ นอกจากนี้ยังกำกับดูแลการต่อต้านการก่อการร้าย และปฏิบัติการสารสนเทศ
==อ้างอิง==
หน่วยและรูปขบวนหน่วยรบพิเศษ
รินโปเช

รินโปเช (, อักษรโรมัน: Rinpoche, Rimboche, Rinboku) เป็นคำยกย่องในภาษาทิเบต มีความหมายตรงตัวว่า "รัตนะ" หรือ "สิ่งอันมีค่า" ใช้เรียกบุคคลหรือวัตถุที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง ที่มาของคำประกอบด้วย rin (คุณค่า), po (คำเชื่อม) และ chen (ใหญ่)
ในบริบทของศาสนาพุทธแบบทิเบต ใช้คำว่ารินโปเชเพื่อแสดงความเคารพยิ่งในการเรียกผู้ที่เชื่อว่าอวตารมาเกิด, อาวุโส, เป็นที่เคารพ, เป็นที่รู้จัก, เป็นผู้แก่วิชา, เป็นภิกษุผู้สำเร็จในการศึกษาธรรม, เป็นผู้เผยแผ่คำสอนของพระพุทธเจ้า นอกจากนี้ยังใช้เป็นคำยกย่องสำหรับเรียกเจ้าอาวาสในพุทธารามแบบทิเบตด้วย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Rinpoche entry in Rangjung Yeshe wiki.
 
คำยกย่อง
ลามะ
ศาสนาพุทธแบบทิเบต
ผู้นำศาสนา
กาตัม

นิกายกาตัม หรือ กาตัมปา  เป็นนิกายหนึ่งในศาสนาพุทธแบบทิเบต ก่อตั้งโดยจมเตินปา
นิกายกาตัมก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1056 โดยชื่อ "กาตัม" เป็นภาษาทิเบต มีความหมายถึงการนำพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้ามาชี้นำให้คนทั่วไปยอมรับความหมายของพระพุทธศาสนา นิกายนี้มีพื้นฐานมาจากการปฏิบัติพระสูตรเป็นส่วนใหญ่และสนับสนุนการเรียนรู้พระสูตรก่อนและต่อมาจึงเรียนรู้ตันตระ คำสอนของนิกายนี้แพร่กระจายอย่างกว้างขวางและทุกนิกายของพุทธศาสนาในทิเบตได้รับอิทธิพลจากนิกายนี้
ในปี ค.ศ. 1409 อาจารย์จงคาปา นักปฏิรูปศาสนาที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ทิเบต ได้ก่อตั้งนิกายเกลุก (หรือยังเรียกว่านิกายกาตัมใหม่) โดยอาศัยหลักคำสอนของนิกายนี้ เนื่องจากพระสงฆ์ของนิกายเกลุกทั้งหมด สวมหมวกสีเหลือง จึงเรียกว่า "นิกายเหลือง" พระสงฆ์และอารามของนิกายกาตัมดั้งเดิมได้ค่อย ๆ เปลี่ยนมาเป็นนิกายเกลุก และจนในที่สุดนิกายกาตัมก็หายไปจากสังคมทิเบต
== อ้างอิง ==
ศาสนาพุทธแบบทิเบต
เหตุโจมตีด้วยขีปนาวุธในวินนึตเซีย เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565

ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 กองทัพรัสเซียได้ยิงขีปนาวุธโจมตีเมืองวินนึตเซียในแคว้นวินนึตเซีย ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศยูเครน ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 23 คน (รวมถึงเด็ก 3 คน) และบาดเจ็บอย่างน้อย 100 คน เหตุโจมตีครั้งนี้ได้รับการระบุว่าเป็นอาชญากรรมสงครามโดยเจ้าหน้าที่จากหลายประเทศ
== การโจมตี ==
ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 เวลาประมาณ 10:10 น. สัญญาณเตือนการโจมตีทางอากาศดังขึ้นในเมืองวินนึตเซีย จากนั้นเมื่อเวลาประมาณ 10:42 น. ชาวบ้านรายงานว่าเกิดเหตุระเบิดขึ้นสามครั้งในเมือง ก่อนหน้านั้น ชาวเมืองสังเกตเห็นขีปนาวุธบินเหนือเมืองแบร์ชัดและวินนึตเซีย ทางการยูเครนระบุว่ากองทัพรัสเซียได้ยิงขีปนาวุธร่อนคาลิบร์จำนวน 4 ลูกจากเรือดำน้ำลำหนึ่งในทะเลดำ ขีปนาวุธ 2 ลูกถูกยิงตก แต่อีก 2 ลูกตกใส่อาคารพลเรือนซึ่งรวมถึงศูนย์การแพทย์ สำนักงาน ร้านค้า และอาคารอยู่อาศัย เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นชี้ว่าขีปนาวุธคาลิบร์มีความแม่นยำสูง แสดงให้เห็นว่ารัสเซียพุ่งเป้าไปที่พลเรือนอย่างจงใจ
== อ้างอิง ==
การสังหารหมู่ใน พ.ศ. 2565
การรุกรานยูเครนของรัสเซีย พ.ศ. 2565
แคว้นวินนึตเซีย
พัก กี-ว็อน

พัก กี-ว็อน (박기원; เกิด 25 สิงหาคม 1951) เป็นอดีตนักวอลเลย์บอลชาวเกาหลีใต้ซึ่งเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 และในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 เขาเล่นให้กับเกาหลีตั้งแต่ปี 1972–1978 โดยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก 1972 และ 1976 พักได้รับรางวัลเหรียญทองในเอเชียนเกมส์ 1978 ที่ประเทศไทย และเป็นสมาชิกของทีมชุดที่จบอันดับ 4 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 1978 ที่ประเทศอิตาลี หลังจากเลิกเล่นวอลเลย์บอลในปี 1978 เมื่ออายุได้ 37 ปี เขาก็หันมาเป็นโค้ชวอลเลย์บอล ไฮไลท์ในอาชีพโค้ชของเขา ได้แก่ การพาทีมชาติอิหร่านคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2002 ที่ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และเหรียญทองแดงในวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียในปีถัดมา ในปี 2013 เขาพาทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติเกาหลีใต้คว้าเหรียญเงินในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย ต่อมาในต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2023 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ หรือ เอฟไอวีบี ได้ส่ง พัก คี-ว็อน ซึ่งเป็นประธานคณะกรรมการผู้ฝึกสอน ให้เข้ามาช่วยพัฒนาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย โดยได้เข้ามาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนแทน โค้ชยุ่น-มนต์ชัย สุภจิรกุล ที่ขยับไปทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน ซึ่ง พัก คี-ว็อน ได้สร้างประวัติศาสตร์ในการพาทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทยคว้าแชมป์วอลเลย์บอลชายเอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2023 เป็นสมัยแรก
== อ้างอิง ==
นักวอลเลย์บอลชายชาวเกาหลีใต้
นักวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
นักวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
บลู บีเทิล (ภาพยนตร์)

บลู บีเทิล (Blue Beetle) เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่อเมริกันที่สร้างจากตัวละคร บลูบีเทิล/ไฆเม เรเยส ของดีซีคอมิกส์ ผลิตโดยดีซีสตูดิโอส์ และ Safran Company กำกับโดยอังเฆล มานูแอล โซโต จากบทภาพยนตร์ของแกเร็ธ ดันเน็ต-อัลโคเซอร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 14 ในจักรวาลขยายดีซี ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยโชโล มาริดูเอญญา ในบท ไฆเม เรเยส/บลู บีเทิล ร่วมกับ แอดรีอานา บาร์ราซา, ดามิอัน อัลคาซาร์, ราอูล ตรูฮีโย, ซูเซิน ซาแรนดอน และจอร์จ โลเปซ
การพัฒนาภาพยนตร์เริ่มขึ้นในปลายเดือนพฤศจิกายน 2018 โดยมี ดันเน็ต-อัลโคเซอร์ รับหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์ โซโตได้รับการว่าจ้างให้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ในเดือนกุมภาพันธ์ 2021 สำหรับบริการสตรีมมิ่งเอชบีโอ แม็กซ์ มาริดูเอญญาได้รับคัดเลือกในเดือนสิงหาคมและภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเปลี่ยนให้ฉายในโรงภาพยนตร์ในเดือนธันวาคม การคัดเลือกนักแสดงเพิ่มเติมมีขึ้นในช่วงต้นปี 2022 ก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนพฤษภาคมถึงกลางเดือนกรกฎาคมในเขตมหานครแอตแลนตาที่ Wilder Studios ในดีเคเตอร์ รัฐจอร์เจีย รวมถึงในเอลปาโซ รัฐเท็กซัส และปวยร์โตรีโก
บลู บีเทิล ออกฉายในอเมริกาวันศุกร์ที่ 18 สิงหาคม 2023 โดยวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์ สำหรับในไทยออกฉายในวันพฤหัสบดีที่ 17 สิงหาคม 2566
== เนื้อเรื่อง ==
หลังจาก ไฆเม เรเยส จบการศึกษาจากวิทยาลัยและกลับไปยังเมืองพัลเมรา บ้านเกิดของเขา เขาได้รับเลือกให้เป็นพาหะของ ซแคแร็บ ซึ่งทำให้เขาได้รับชุดเกราะที่ทรงพลัง ซึ่งเปลี่ยนให้เขากลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่นาม บลู บีเทิล
== นักแสดง ==
โชโล มาริดูเอญญา รับบท ไฆเม เรเยส/บลู บีเทิล
บัณฑิตวัยรุ่นผู้ได้รับพลังพิเศษเมื่อ Blue Beetle ซ้อนทับเขา พร้อมกับสร้างเกราะที่ทรงพลังรอบตัวเขา
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
จักรวาลขยายดีซี
ภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร
ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
ไฟแค้น ไฟอดีต

ไฟแค้น ไฟอดีต (; ) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวระทึกขวัญ–ดรามา สร้างจากผลงานมังงะต้นฉบับในชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกันโดย โมยาชิ ฟูจิซาวะ ในชุด "คิส" ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เผยแพร่ทางเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 นำแสดงโดย เมอิ นางาโนะ แสดงเป็นอันสึ ซึ่งเข้าไปเป็นแม่บ้านอย่างมีเจตนาแอบแฝงผ่านบริษัทจัดหาให้กับมากิโกะ แสดงโดย เคียวกะ ซูซูกิ ผู้ที่ชีวิตผลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือหลังเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้บ้านครอบครัวอันสึเมื่อ 13 ปีก่อน
ยูอิจิโร ฮิรากาวะ เป็นผู้กำกับละครชุด เขาเคยกำกับละครโทรทัศน์เรื่องสลับร่าง เปลี่ยนอำมหิต และภาพยนตร์ฉบับคนแสดงของอนิเมะเรื่องพันธสัญญาเนเวอร์แลนด์ มาก่อน อาริซะ คาเกโกะ เป็นผู้ประพันธ์บทโทรทัศน์ ผลงานก่อนการรับหน้าที่นี้คือละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก–คอเมดีเรื่องคุณหมอขาโหดกับพยาบาลโขดหิน ทางช่องทีบีเอสทีวี ทาเกชิ โคบายาชิ เป็นผู้ประพันธ์เพลง และเพลง "แคนนิบอล" โดย วอนดี เป็นธีมปิดของละครชุด
== นักแสดง ==
=== ตัวละครหลัก ===
เมอิ นางาโนะ แสดงเป็น อันสึ มูราตะ / อันสึ มิตาราอิ / ชิซูกะ ยามาอูจิ
เคียวกะ ซูซูกิ แสดงเป็น มากิโกะ มิตาราอิ / มากิโกะ วาตาริ
=== ตัวละครสมทบ ===
อาซูกะ คูโด แสดงเป็น คิอิจิ มิตาราอิ / คิอิจิ วาตาริ
ไทชิ นากางาวะ แสดงเป็น ชินจิ มิตาราอิ / ชินจิ วาตาริ
ยูริ สึเนมาสึ แสดงเป็น ยูซุ มูราตะ / ยูซุ มิตาราอิ
คิอิ คิตาโนะ แสดงเป็น คูเรอะ
มิจิโกะ คิชิเซะ แสดงเป็น ซาสึกิ มูราตะ / ซาสึกิ มิตาราอิ
มิตสึฮิโระ โออิกาวะ แสดงเป็น โอซามุ มิตาราอิ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
ละครต้นฉบับของเน็ตฟลิกซ์ในปัจจุบัน
ผลงานต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นของเน็ตฟลิกซ์
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่เค้าโครงมาจากมังงะ
เกาะรง (เมือง)

เกาะรง (កោះរ៉ុង, เกาะรุง) เป็นเมืองชายฝั่งทะเลแห่งหนึ่งขึ้นกับอำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเกาะรง (កោះរ៉ុង) และเกาะรงซันลึม (កោះរ៉ុងសន្លឹម, เกาะรุงสนฺลึม) ซึ่งเป็นเกาะกลางอ่าวไทย ขึ้นเป็นเมือง หรือ กรุง ในภาษาเขมร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2562 มีประชากรประมาณ 4,000 คน
ที่มาของชื่อ เกาะรง เข้าใจว่ามาจากคำเขมรเก่าว่า รูง (រូង, รูง) แปลว่า ถ้ำ หรืออุโมงค์ บางคนก็ว่า รง อาจเป็นชื่อของบุคคลที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ บ้างก็ว่ามาจากคำว่า โรง ที่แปลว่า สิ่งปลูกสร้างที่มีหลังคาคลุม
เกาะรงจัดว่าเป็นนิคมใหม่ เพราะเพิ่งมีการตั้งถิ่นฐานบนเกาะรงเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา มีสถานะเป็นตำบลเกาะรง ขึ้นกับอำเภอมิตตเภียพ จังหวัดพระสีหนุ (ปัจจุบันคืออำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ) เกาะรงมีประชากรอยู่สี่หมู่บ้าน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้มีชาวต่างชาติก่อสร้างเกสต์เฮาส์ บังกะโลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่กระนั้นบนเกาะก็แทบไม่มีโครงสร้างพื้นฐานมากนัก ประชาชนล้วนใช้การคมนาคมด้วยเรือเป็นหลัก โดยมีท่าเรือกระจายอยู่หลายแห่งบนเกาะ
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Independent Travel Guide on Koh Rong Island
Koh Rong Island Tourism
Cambodia Island Database-list of islands
เมืองในประเทศกัมพูชา
จังหวัดพระสีหนุ
รง
การทัพอุล์ม

การทัพอุล์ม (Campagne d'Ulm) เป็นการเคลื่อนไหวทางทหารและเป็นยุทธการของกองทัพฝรั่งเศสและกองทัพบาวาเรีย เพื่อโอบตีและจับกุมกองทัพออสเตรียในปี 1805 ระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม การทัพครั้งนี้เกิดขึ้นบริเวณชายเขตนครอุล์ม กองทัพใหญ่ของนโปเลียนมีกำลัง 210,000 นายซึ่งจัดแบ่งเป็นเจ็ดกองทัพน้อย คาดหวังจะเข้าตีกองทัพออสเตรียที่แม่น้ำดานูบก่อนที่กำลังเสริมจากกองทัพรัสเซียจะมาถึง กองทัพของนโปเลียนเดินทัพเร็วและสามารถจับกุมกองทัพออสเตรีย 23,000 นายในบัญชาของพลเอกไลเบอริชที่อุล์มในวันที่ 20 ตุลาคม ส่งผลให้ฝรั่งเศสมีจำนวนเชลยชาวออสเตรียในความดูแลเพิ่มขึ้นเป็นหกหมื่นคน การทัพครั้งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานชิ้นเอกทางกลยุทธ์ และมีอิทธิพลต่อการคิดร่างแผนชลีเฟินของเยอรมนีในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ชัยชนะของฝรั่งเศสในการทัพอุล์มไม่ได้ยุติสงครามเนื่องจากกองทัพรัสเซียขนาดใหญ่ในบัญชาของจอมพลคูตูซอฟ ยังคงตั้งทัพอยู่ใกล้เวียนนา กองทัพรัสเซียร่นถอยสู่ตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อรอรับกำลังเสริม และรอสนธิกำลังกับกำลังทหารออสเตรียที่เหลืออยู่ กองทัพฝรั่งเศสตามติดและเข้ายึดเวียนนาในวันที่ 12 พฤศจิกายน และแล้ว ชัยชนะขาดลอยของฝรั่งเศสในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ก็ขับไล่ออสเตรียออกจากเวทีสงคราม ในที่สุด สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม ก็เป็นอันยุติด้วยสนธิสัญญาเพร็สบวร์คซึ่งลงนามในเดือนถัดมา ฝรั่งเศสภายใต้นโปเลียนกลายเป็นชาติมหาอำนาจที่สุดในยุโรปกลาง ก่อนที่จะเกิดสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ในปีถัดมา
==อ้างอิง==
สงครามสหสัมพันธมิตร
การทัพในสงครามนโปเลียน
เชอโนบ็อคและเบโลบ็อค

เชอโนบ็อค (Chernobog) และ เบโลบ็อค (Belobog) เป็นคู่เทพเจ้าตามความเชื่อของชาวสลาฟ โดยเฉพาะชาวสลาฟทางเหนือในดินแดนช่วงโปแลนด์ เทพทั้งสององค์ถูกมองว่าเป็นตัวแทนของแสงและความมืด โดยเชอโนบ็อคเป็นตัวแทนของความมืด และเบโลบ็อคเป็นตัวแทนของแสงสว่าง อย่างไรก็ตามเทพทั้งสองไม่ได้เป็นที่ยอมรับของชาวสลาฟมากนัก และที่สำคัญคนในปัจจุบันก็มองว่าเทพทั้งสองนั้นไม่มีตัวตนจริงๆ และเป็นเทพที่สร้างข้นมาใหม่ในช่วงศตวรรษที่ 12 โดยอ้างอิงจากหลักฐานจากปกรณัมแห่งชนสลาฟ (Chronica Slavorum) ที่แต่งโดยเฮมอลต์ นักประวัติศาสตร์ในช่วงศตวรรษที่ 12 ที่บันทึกเขียนตำนานของเทพเชอโนบ็อคเท่านั้น ไม่มีการบันทึกถึงเทพเบโลบ็อค นอกจากนี้ยังมีการตีความอีกว่าเทพคู่ที่แสดงถึงความเป็นปรปักษ์อย่างชัดเจนนี้ เป็นตัวแทนของความเชื่อแบบศาสนาคริสต์ ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเทพทั้งสององค์นี้เป็นตัวแทนของสังคมชาวสลาฟ ที่ถูกศาสนาคริสต์กลืนไปแล้วนั่นเอง
เทพเจ้าแห่งนรก
วัดราเจ็ง

วัดราเจ็ง (, [raʈʂeŋ kø̃pa]) หรือ วัดเร่อเจิ้น (s=热振寺|t=熱振寺|p=Rèzhèn Sì) หรือ วัดเฉียวเจี่ยว (s=翘角寺|t=翹角寺|p=Qiáojiǎo Sì) เป็นวัดศาสนาพุทธแบบทิเบตในนิกายเกลุก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านทังโก อำเภอลวินจุบ เมืองลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน สร้างขึ้นในประมาณปี ค.ศ. 1056-1057 โดยจมเตินปา ผู้ซึ่งก่อตั้งนิกายกาตัม
== อ้างอิง ==
กล่องข้อมูล ขอบเขตในแผนที่ ไม่มีรหัสความสัมพันธ์ OSM บนวิกิสนเทศ
ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์

ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์ (Jean-Baptiste Bessières) เป็นแม่ทัพชาวฝรั่งเศส และเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิผู้รับใช้นโปเลียน ทั้งในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน
ฌ็อง-บาติสต์ เกิดในครอบครัวชนชั้นกระฎุมพีในจังหวัดเกร์ซี (Quercy) เป็นบุตรคนโตในบรรดาแปดคนของนายแพทย์มาทูแร็ง แบซีแยร์ (Mathurin Bessières) กับนางอ็องตัวแน็ต เลโมซี (Antoinette Lemozy)
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกเรียกตัวสู่ปารีสเพื่อทำหน้าที่ในกรมทหารรักษาราชธรรมนูญ ซึ่งถูกจัดตั้งใหม่โดยโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซึ่งมีการคัดเลือกนายทหารหนุ่มจากทั่วประเทศ ซึ่งมาจากครอบครัวที่ยังจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ อย่างไรก็ตาม กรมทหารรักษาราชธรรมนูญก็ถูกยุบโดยรัฐบาลปฏิวัติในวันที่ 29 พฤษภาคม 1792 ไม่กี่เดือนหลังก่อตั้ง แบซีแยร์เป็นหนึ่งในทหารผู้ทำหน้าที่ปกป้องพระราชวังตุยเลอรีจากการบุกโจมตีของฝูงชนในวันที่ 10 สิงหาคม 1792 ซึ่งประสบความล้มเหลว แบซีแยร์จึงหลบหนีและซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักของดยุกเดอลาโรฟูโก เป็นเวลาเกือบสามเดือน
พฤศจิกายน 1792 แบซีแยร์ตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติ และได้รับการบรรจุเป็นพลทหารม้า กรมทหารม้าที่ 22 หน่วยของเขาถูกส่งไปเข้าร่วมกับกองทัพพิเรนีสตะวันออก และได้กระทำยุทธการที่พิเรนีส และได้เลื่อนเป็นร้อยตรีในเดือนกุมภาพันธ์ 1793
==อ้างอิง==
บุคคลในการปฏิวัติฝรั่งเศส
บุคคลในสงครามนโปเลียนชาวฝรั่งเศส
ผู้มีชื่อจารึกใต้ประตูชัยฝรั่งเศส
อารามอาจี

อารามอาจี (; Alchi Monastery) หรือ อาจีเกินปา  เป็นหมู่พุทธารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต ตั้งอยู่ในหมู่บ้านอาจี อำเภอเลห์ ส่วนหนึ่งของสภาพัฒนาที่เขาปกครองตนเองในลาดัก ในลาดัก ประเทศอินเดีย หมู่อารามนี้ประกอบด้วยนิคมย่อยจำนวนสี่นิคมที่อยู่แยกกันในหมู่บ้านอาจี ในแต่ละอารามมีสิ่งปลูกสร้างที่มีอายุเก่าแก่แตกต่างกันไป อารามอาจีอยู่ภายใต้การบริหารของอารามลีกีร์ อาจียังเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อนุสรณ์อาจี (‘Alchi group of monuments’) ร่วมกับมังคยู และ ซุมดาชุน ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ว่ามี "รูปแบบงานช่างศิลป์เฉพาะตัว"
ตามธรรมเนียมพื้นถิ่น หมู่พุทธารามนี้สร้างขึ้นโดยคุรุนักแปล Rinchen Zangpo ในปี 958 ถึง 1055 กระนั้น จารึกในสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ระบุว่าสร้างขึ้นโดยขุนนางชาวทิเบต นามว่า Kal-dan Shes-rab ในศตวรรษที่ 11 ดูคัง (Dukhang) หรือโถงรวมตัว และตัววัดหลัก (gTsug-lag-khang) ที่มีความสูงสามชั้นและมีชื่อเรียกว่า Sumtseg (gSum-brtsegs, แปลตรงตัวว่า 'สูงสามชั้น') ล้วนสร้างขึ้นด้วยงานศิลป์แบบกัศมีร์ ส่วนวิหารหลังที่สามเรียกว่าวิหารพระมัญชุศรี ('Jam-dpal lHa-khang) นอกจากนี้ในพื้นที่หมู่พทุธารามยังประกอบด้วยสถูปจำนวนหนึ่ง
งานจิตรกรรมฝาพนังของอารามสะท้อนให้เห็นถึงรายละเอียดเชิงศิลปะและเชิงศาสนาของทั้งกษัตริย์ฮินดูและพุทธในพื้นที่กัศมีร์และหิมาจัลประเทศในเวลานั้น งานิจตรกรรมเหล่านี้เป็นหนึ่งในจิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลาดักที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ภายในยังมีพุทธประติมาขนาดใหญ่และงานแกะสลักไม้ที่วิจิตรตระการตาที่เทียบเท่าได้กับศิลปะยุโรปแบบบาโรก หนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่โดดเด่นคือฉากกินดื่มของกษัตริย์ที่โถงดูคัง (Royal drinking scene in the Dukhang) อายุราวปี 1200 ซึ่งแสดงภาพกษัตริย์สวมเครื่องประดับศีรษะกะบะอ์ในรูปแบบเติร์ก-เปอร์เซีย ซึ่งคล้ายกันกับที่พบที่อารามมังคยูซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ศิลปินเลื่องชื่อของอินเดีย ศากติ ไมระ เคยบรรยายความงดงามของอารามนี้ไว้อย่างมีชีวิตชีวาในงานเชียนของเขา
== อ้างอิง ==
วัดพุทธในลาดัก
พุทธารามในลาดัก
สิ่งก่อสร้างในลาดัก
ตาวัง

ตาวัง (, อักษรโรมัน: Tawang) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอตาวัง รัฐอรุณาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย ในสมัยโบราณ ตาวังเป็นราชธานีของดินแดนตาวัง (Tawang Tract) ที่ซึ่งปัจจุบันครอบคุลมพื้นที่ของอำเภอตาวัง และอำเภอเวสต์กาเมง
ตาวังตั้งอยู่ห่างไป 448&nbsp;km ทางเหนือของอิตนคร และอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำตาวังชู และราว  ทางใต้ของเส้นควบคุมแท้จริงซึ่งแบ่งพรมแดนกับประเทศจีน ตาวังเป็นที่รู้จักมากจากอารามนิกายเกลุก อารามตาวัง
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐอรุณาจัลประเทศ
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน

พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน (Leighton House Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในย่านฮอลแลนด์พาร์ก รอยัลโบโรออฟเคนซิงตันแอนด์เชลซี ในลอนดอน
อาคารหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยในลอนดอนของจิตรกร เฟรเดอริก เลทัน บารอนเลทันที่หนึ่ง (1830&ndash;1896) ผู้จ้างวานสถาปนิกและนักออกแบบ จอร์จ ไอชิสสัน ให้ออกแบบอาคารเป็นบ้านและสตูดิโอผสมกัน อาคารนี้มีความโดดเด่นที่การผสมผสานเอาองค์ประกอบและงานกระเบื้องจากตะวันออกใกล้มาใช้ในการสร้างห้องกาอะ หรือห้องรับรองแบบอาหรับ อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1866 ถึง 1895 บนพื้นที่อิลเชสเตอร์เอสเตต ปละปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนระดับ II* อาคารมีชื่อเสียงด้วยการออกแบบภายในที่เป็นแบบโอเรียนทัลลิสต์ และ แอสเธติก
==ตัวบ้าน==
พิพิธภัณฑ์นี้เปิดสู่สาธารณะตั้งแต่ปี 1929 และในปี 1958 สภามณฑลลอนดอนได้ติดตั้งบลูแพล็กนะลึกถึงเลทันที่พิพิธภัณฑ์นี้ พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลมรดกวัฒนธรรมยูโรปานอสตราโดยสหภาพยุโรปในปี 2012 อาคารเปิดให้เข้าชมทุกวันเว้นวันอังคาร และเป็นพิพิธภัณฑ์ร่วมของบ้านเลขที่ 18 สตัฟเฟิร์ด เทอร์เรซ ซึ่งเป็นบ้านของศิลปินยุควิกตอเรียนอีกคนในเคนซิงตัน
==การออกแบบสร้าง==
ไอชิสสันออกแบบส่วนแรกของบ้าน (เลขที่ 2 ถนนฮอลแลนด์พาร์ก, ต่อมาจัดเรียงเลขที่ใหม่เป็นบ้านเลขที่ 12) ในปี 1864 แม้ว่าเลทันจะไม่ได้สามารถเช่าที่ดินนี้ได้กระทั่งเดือนเมษายน 1866 การก่อสร้างบ้านเริ่มต้นไม่นานหลังจากนั้น ค่าใช้จ่ายการก่อสร้างบ้านอยู่ที่ 4500 ปอนด์ และสามารถเข้าอยู่ได้ภายในสิ้นปี อาคารสร้างจากอิฐซัฟเฟิก (Suffolk bricks) ประกอบ หินคาน ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก
สถาปนิกออกแบบบ้านนี้ในระยะเวลากว่า 30 ปี ประกอบด้วยระยะแรกซึ่งมีความกว้างแค่สามหน้าต่าง ห้องหลักประกอบด้วยสตูดิโอบนชั้นหนึ่งซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือ มีขนาดแรกเริ่มอยู่ที่ 45 คูณ 25 ฟุต ตรงกลางมีกระจกใหญ่กลางเพื่อให้มีแสงเข้ามาเพียงพอต่อการสร้างงานจิตรกรรม ที่ปลายฝั่งตะวันออกยังมีระเบียงภาพและบันไดแยกสำหรับผู้มาเป็นแบบให้ภาพเขียน บ้านขยายออกอีกครั้งในทางตะวันออกในปี 1869–70 และมีการต่อเติมครั้งใหญ่อีกในปี 1877-79 ที่ซึ่งได้สร้าง "โถงอาหรับ" (Arab Hall) ขนาดสองชั้น เพื่อแสดงกระเบื้องที่เลทันสะสมขณะเดินทางไปตะวันออกกลาง
ในปี 1889 ได้มีการต่อเติมสตูดิโอฤดูหนาวเข้าไป และในปี 1895 เป็นการต่อเติมสุดท้ายของไอชิสสัน ซึ่งสร้างระเบียงภาพที่มีแสงส่องสว่างจากเพดาน หลังเลทันเสียชีวิตในปี 1896 สิ่งของในบ้านถูกนำไปขาย รวมถึงภาพเขียนของเลทันอย่างน้อยหนึ่งพันภาพ ภาพเขียนและวัตถุเกือบทั้งหมดนี้ สมาคมวิจิตรศิลป์เป็นผู้ซื้อไป ต่อมาในปี 1927 มิสซิส เฮนรี เพอริน (Mrs Henry Perrin) ได้เสนอจ่ายเงินสร้างพื้นที่ระเบียงภาพเพิ่ม อาคารจึงมีการขยับขยายอีกตรั้งตามการออกแบบของ Halsey Ricardo และเปิดให้บริการในปี 1929 ในฐานะ หอศิลป์เพอริน (Perrin Galleries) การต่อเติมในครั้งนี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงลูกสาวของมิสซิสเพอริน ศิลปินและประติมากร มิวเรียล ไออา เพอริน (Muriel Ida Perrin) ซึ่งจบจากวิทยาลัยศิลปะหลวง
== อ้างอิง ==
พิพิธภัณฑ์ในลอนดอน
รอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี
เกาะฮอลแลนด์

เกาะฮอลแลนด์ (Holland Island) เป็นเกาะที่กำลังถูกกัดเซาะอย่างรวดเร็วในอ่าวเชสพีก มณฑลดอเรสเตอร์ รัฐแมริแลนด์ ในอดีต เกาะนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวนาและวอร์เทอร์เม็น ต่อมาเกาะถูกทิ้งร้างเนื่องจากผิวเกาะค่อย ๆ จมลงจากการจมแบบไอโซสตาติก (isostatic subsidence) และระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น เกาะตั้งอยู่ในช่องแคบฮอลแลนด์ ระหว่างเกาะบัลดสเวิร์ธ และ เกาะสมิธ
== ประวัติศาสตร์ ==
เกาะน่าจะมีการตั้งรกรากครั้งแรกในราวปี 1600 และตั้งชื่อตามอดีตนักล่าอาณานิคม แดเนียล ฮอลแลนด์ (Daniel Holland) และเป็นผู้ซื้อเกาะนี้จากมณฑลดอเรสเตอร์ ภายในปี 1850 ชุมชนชาวประมงและชาวนาครอบครัวต่าง ๆ ไอ้เกิดขึ้นบนเกาะ และภายในปี 1910 เกาะมีประชากร 360 คน เป็นหนึ่งในเกาะที่มีประชากรมากสุดในอ่าวเชสพีก ชุมชนเกาะประกอบด้วยบ้าน 70 หลัง ร้านค้าและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ รวมถึงไปรษณีย์ของตนเอง โรงเรียนขนาดสองห้องที่มีครูประจำสองคน โบสถ์หนึ่งหลัง ทีมเบสบอล ศูนย์ชุมชน และคลินิก ชาวเกาะหาเลี้ยงชีพด้วยการขุดเลนหาหอยนางรม, ตกปลาแชด และ จับปู กองเรือประมงของเกาะประกอบด้วยเรือชิปแจ็ก 41 ลำ, ชูเนอร์ 10 ลำ และ บักกาย 36 ลำ บางส่วนในจำนวนนี้สร้างขึ้นบนเกาะนี้
ในปี 1914 คลื่นลมและคลื่นน้ำเริ่มจะกัดเซาะเกาะอย่างหนักในฝั่งของเกาะที่บ้านเรือนส่วนใหญ่ตั้งอยู่ ชาวเกาะจึงจำเป็นต้องย้ายออกจากเกาะไปยังแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ได้รื้อถอนบ้านและสิ่งปลูกสร้างเพื่อนำกลับไปแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ย้ายไปตั้งรกรากใหม่ที่คริสฟีลด์ มีความพยายามป้องกันการกัดเซาะโดยการสร้างกำแพงหิน แต่ไม่สำเร็จนัก ครอบครัวสุดท้ายย้ายออกจากเกาะในปี 1918 หลังพายุเข้าถล่มเกาะและทำลายโบสถ์ประจำเกาะลง บนเกาะยังคงมีคนอาศัยอยู่ไม่กี่คนในช่วงฤดูประมง กระทั่งปี 1922 โบสถ์ได้ย้ายไปปลูกใหม่ที่แฟร์เมาท์
สตีเฟน ไวต์ (Stephen White) เจ้าหน้าที่รัฐ เป็นผู้ดูแลเกาะนี้อยู่หลายปี และได้จัดตั้งมูลนิธิพิทักษ์เกาะฮอลแลนด์ (The Holland Island Preservation Foundation) ขึ้น ในเดือนมิถุนายน 2010 ไวต์ขายเกาะนี้ให้กับมูลนิธิคองคอร์ด (Concorde Foundation) และในเดือนตุลาคม 2010 บ้านหลังสุดท้ายบนเกาะซึ่งสร้างขึ้นในปี 1888 ได้ถล่มลง
==อ้างอิง ==
รัฐแมริแลนด์
เกาะในสหรัฐ
ทวารกาธีศมนเทียร

ทวารกาธีศมนเทียร (દ્વારકાધીશ મંદિર) หรือ ชคตมนเทียร (જગત મંદિર) เป็นโบสถ์พราหมณ์ (มนเทียร) บูชาพระกฤษณะ ตั้งอยู่ในทวารกา รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย พระกฤษณะองค์ประธานของมนเทียรนี้บูชาในพระนามว่า ทวารกาธีศ (กษัตริย์แห่งทวารกา) ทวารกาเป็นหนึ่งในสี่จุดหมายของจารธัม เส้นทางจาริกแสวงบุญของฮินดู สิ่งปลูกสร้างหลักของมนเทียรมีความสูงห้าชั้น รองรับโดยเสา 72 ต้น เรียกว่า ชคตมนเทียร การศึกษาทางโบราณคดีพบว่าโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมน่าจะสร้างขึ้นได้เก่าแก่ถึง 200 ปีก่อนคริสต์กาล มนเทียรถูกสร้างขึ้นใหม่และขยับขยายในศตวรรษที่ 15-16 เป็นมนเทียรหลังที่ปรากฏในปัจจุบัน ตามธรรมเนียมเชื่อว่ามนเทียรหลังเดิมสร้างขึ้นโดยพระวัชรนภา หลานของพระกฤษณะ โดยสร้างขึ้นบนหริคฤห์ (ที่ประทับของพระกฤษณะ) มนเเทียรหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมารุคุรชร
นักปราชญ์ฮินดูสมัยศตวรรษที่แปด อาทิศังกราจารย์ เคยจาริกแสวงบุญมาที่มนเทียแรแห่งนี้ นอกจากจะเป็นหนึ่งในสี่จารธัมแล้ว มนเทียรนี้ยังเป็นทิพยเทสัมของพระวิษณุ ลำดับที่ 98 บนอนุทวีปอินเดีย ตามที่ระบุไว้ในเอกสารศักดิ์สิทธิ์ ทิพยประพันธ์ มนเทียรตั้งอยู่ที่ความสูง  เหนือระดับน้ำทะเล แปลนของมนเทียรประกอบด้วย ครรภคฤห์ (นิชมนเทียร หรือ หริคฤห์) และ อันตรละ ซึ่งเป็นโถงล้อมรอบ
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
UNESCO World Cultural Heritage Site status, report on Indian Express newspaper website
Underwater remains near Dwarakadheesh temple, on website of National Institute of Oceanography
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐคุชราต
จารธาม
โบสถ์พระกฤษณะ
วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์

วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์ (វិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ, วิทยาสถานพุทธสาสนบณฺฑิตฺย; Institut Bouddhique) คือสถาบันการศึกษาพระพุทธศาสนาของรัฐบาลกัมพูชา ตั้งอยู่ในแขวงโตนเลบาสัก เขตจ็อมการ์มน กรุงพนมเปญ สถาบันแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2473 โดยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ พระมหากษัตริย์กัมพูชา สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ พระมหากษัตริย์ลาว ปีแยร์ ปัสกีเยร์ ผู้สำเร็จราชการอินโดจีนของฝรั่งเศส และยอร์ช เซเดส์ หัวหน้าสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ เพราะรัฐบาลฝรั่งเศสไม่ต้องการให้พระสงฆ์เขมรเข้าไปศึกษาภาษาบาลีและศาสนาพุทธที่กรุงเทพมหานคร ถือเป็นความพยายามที่จะลดอิทธิพลทางวัฒนธรรมของไทยที่มีต่อกัมพูชามายาวนานตั้งแต่อาณาจักรอยุธยาเป็นต้นมา
== ประวัติ ==
วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์ เดิมมีชื่อว่า โรงเรียนบาลี หรือ สาลาบาลี ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2452 ขึ้นที่เมืองเสียมราฐ แต่รัฐบาลฝรั่งเศสสั่งปิดโรงเรียนแห่งนี้เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เพราะตัวโรงเรียนตั้งอยู่ไกลจากเมืองหลวง จึงย้ายมาตั้งถาวรที่กรุงพนมเปญ ภายใต้การดูแลของกระทรวงรัฐบาลอาณานิคม และมีสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศคอยให้คำปรึกษา กระทั่งวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2464 ข้าหลวงใหญ่แห่งฝรั่งเศสมีแนวคิดที่จะจัดตั้งให้เป็นหอสมุด ใช้ชื่อว่า เขมรบัณณาลัย ครั้นวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2468 จึงได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งว่า พระราชบัณณาลัย ภายใต้การดูแลของกษัตริย์กัมพูชา เรสิดังชั้นสูงประจำกัมพูชา และซูซาน การ์แปล (Suzanne Karpels) สมาชิกสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ ปฏิบัติหน้าที่เป็นบรรณารักษ์ใหญ่ สุดท้ายวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2474 พระราชบัณณาลัย ได้เปลี่ยนฐานะเป็น พุทธสาสนบัณฑิตย์ โดยมีซูซาน การ์แปล เป็นผู้อำนวยการ
== บทบาท ==

วิทยาสถานพุทธศาสนบัณฑิตย์มีหน้าที่ช่วยเหลือด้านการศึกษาแก่พระสงฆ์ด้านโรงเรียนปริยัติชั้นสูง มีหน้าที่เก็บรวบรวม รักษา และพิมพ์เผยแพร่เอกสารที่เกี่ยวข้องกับขนบธรรมเนียมประเพณี และจดหมายที่มีประโยชน์แก่กัมพูชา เช่น จัดทำบัญชีเอกสารจากพระบรมราชวังและจากเสนาบดีทุกกรม รวบรวมคัมภีร์ใบลานและศาสนภัณฑ์ต่าง ๆ จากวัด เพื่อประโยชน์ด้านการศึกษาประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีแผนกพิมพ์หนังสือศาสนา หนังสือนิทาน หนังสือวิชาการ จัดทำศูนย์คัดลอกใบลาน ถือว่าเป็นคลังความรู้ของชาวเขมรในยุคสมัยก่อน อีกทั้งยังมีบทบาทในการตีพิมพ์วารสาร กัมพุชสุริยา ซึ่งเป็นวารสารรายเดือนหัวก้าวหน้าของกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2469 มีวัตถุประสงค์ในการเผยแพร่วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ศาสนา รวมไปถึงการสอบชำระและตีพิมพ์วรรณคดี ภายหลังได้ตีพิมพ์นวนิยายออกเป็นตอน ๆ อีกด้วย
อย่างไรก็ตาม เดวิด แชนด์เลอร์ แสดงความคิดเห็นว่าเอกสารของพุทธสาสนบัณฑิตย์ยังจำกัดอยู่กับนิทานพื้นบ้าน คัมภีร์ในศาสนาพุทธ และเอกสารของราชสำนักเท่านั้น แต่เอกสารสำคัญอย่างพงศาวดารกัมพูชาฉบับเขมรกลับไม่เคยตีพิมพ์ออกมาแต่ประการใด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
องค์การทางศาสนาพุทธ
ศาสนาพุทธในประเทศกัมพูชา
ห้องสมุดในประเทศกัมพูชา
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานคร (เขตดุสิต)

== เชิงอรรถ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กรุงเทพมหานคร
 
รายชื่อเกี่ยวกับกรุงเทพมหานคร