pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดเจริญราษฎร์บำรุง (จังหวัดนครปฐม)

วัดเจริญราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
วัดเจริญราษฎร์บำรุง หรือ วัดหนองพงนก ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ได้รับบริจาคที่ดินจากนายเจริญ เล้าอรุณ และที่สาธารณประโยชน์ ประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา ใช้ชื่อว่า "วัดเจริญราษฎร์บำรุง" เพื่อเกียรติประวัติแด่นายเจริญ เล้าอรุณ ผู้บริจาคที่ดิน โดยผู้ใหญ่เจริญ เล้าอรุณได้ยกที่ดินก่อนสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2500 จากนั้นได้ดำเนินการก่อตั้งวัด ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาเพื่อสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อาคารอเนกประสงค์ เมรุ วิหารและอุโบสถ เริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2543
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรูปองค์ใหญ่หน้าอุโบสถ คือ พระสมเด็จองค์ปฐมปางมหาจักรพรรดิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อมงคลนิมิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลาแกะสลักทั้งองค์ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดเจริญราษฎร์บำรุง เมื่อ พ.ศ. 2518
==อ้างอิง==
เจริญราษฎร์บำรุง
สนามกีฬาลาการ์ตูฆา

สนามกีฬาลาการ์ตูฆา (Estadio La Cartuja, Estadio de La Cartuja) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนามกีฬาลาการ์ตูฆาเดเซบิยา (Estadio La Cartuja de Sevilla) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ที่อิสลาเดลาการ์ตูฆาในเมืองเซบิยา ประเทศสเปน เปิดใช้ใน ค.ศ. 1999 เพื่อใช้แข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก มีความจุราว 57,619 ที่นั่ง ในปัจจุบันมักใช้เพื่อการแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น สนามแห่งนี้เป็นสนามที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่หกในสเปน และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นอันดาลูซิอารองจากเบนิโต บิยามาริน


==ประวัติ==
ลาการ์ตูฆาได้รับการสร้างขึ้นเพื่อใช้สำหรับจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 1999 รวมทั้งยังใช้ในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 และ 2008 เริ่มสร้างใน ค.ศ. 1997 ใช้เงิน 120 ล้านยูโร เปิดใช้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1999 โดยจัดการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างสเปนกับโครเอเชีย ในครั้งนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปนเสด็จไปทรงเป็นประธานในการเปิดสนาม และสเปนเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–1 ก่อนที่การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกจะเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม
บริษัทสนามกีฬาโอลิมปิกเซบิยามีแนวคิดให้สโมสรใหญ่สองแห่งของเมืองนี้คือเรอัลเบติสและเซบิยาเข้ามาใช้สนามกีฬาเป็นสนามเหย้าสลับสัปดาห์กับอีกสโมสรหนึ่งเมื่อการแข่งขันกรีฑาโลกสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม แฟนบอลของทั้งสองสโมสรต่างแสดงความไม่พอใจกับแนวคิดนี้ ทำให้ทั้งสองทีมยังคงใช้สนามของตนเองอยู่จนถึงปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 2003 สนามแห่งนี้ยังใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศของฟุตบอลยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 2002–03 ระหว่างเซลติกกับโปร์ตู โดยมีผู้ชม 52,972 คน และโปร์ตูเอาชนะไปด้วยคะแนน 3–2 ในช่วงต่อเวลาพิเศษ ราชสหพันธ์เทนนิสสเปนยังได้เลือกสนามแห่งนี้เพื่อจัดการแข่งขันเดวิสคัพนัดชิงชนะเลิศใน ค.ศ. 2004 และ 2011 โดยมีการติดตั้งหลังคาชั่วคราวไว้ที่ด้านหนึ่งของสนามซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามดิน
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้เลือกสนามนี้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันโกปาเดลเรย์นัดชิงชนะเลิศ 4 ครั้ง นับตั้งแต่ ค.ศ. 2020 จนถึง 2023 ในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าสนามแห่งนี้จะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 แทนซานมาเมสในบิลบาโอซึ่งไม่สามารถจัดการธุระต่าง ๆ ในฐานะเจ้าภาพได้เนื่องจากการระบาดของโควิด-19
== การแข่งขันของทีมชาติ ==
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สนามฟุตบอลในประเทศสเปน
ภาพถ่ายของลาการ์ตูฆา ที่เว็บไซต์ Football Temples
ข้อมูลสนามบนเว็บไซต์ espanaestadios
ลาการ์ตูฆา
ลาการ์ตูฆา
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2542
ล
สนามกีฬาฟุตบอลโลก 2030
สิ่งก่อสร้างในเซบิยา
กุ่น

กุ่น  หรือรู้จักกันในชื่อ ฉงปั๋วกุ่น  เป็นบุคคลในตำนานพื้นบ้านจีน บางครั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของพระเจ้าอวี่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย กุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แก้ไขปัญหาอุทกภัยโดยพระเจ้าเหยา กุ่นใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อหยุดน้ำท่วม แต่เขื่อนก็พังคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย
ในหลาย ๆ ตำนาน กุ่น ปรากฏเป็นเทพ ในตำนานเขาได้ค้นพบความลับบางอย่างของเทพเจ้า เพื่อที่จะทำเขื่อนกั้นน้ำท่วมเขาขโมยซีรัง (息壤) (ดินที่สร้างขึ้นใหม่ได้เอง) จากเทพเจ้า หลังจากสร้างเขื่อนเสร็จสิ้นเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นดินวิเศษของเขื่อนก็เพิ่มขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้น้ำออก มันทำงานได้ดีมากในตอนแรก แต่เมื่อน้ำในเขื่อนเพิ่มขึ้นสูงเกินไป (ในตำนานกล่าวว่าเพิ่มขึ้นถึงเก้าเหริน rèn仞 (หน่วยวัดจีนโบราณอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 เมตร)) เขื่อนก็พังทลายลงส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในน้ำท่วมที่ตามมา บางตำนานกล่าวว่ากุ่นถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าซุ่นบนภูเขาขนนกด้วยดาบแห่งอู่ แหล่งอื่น ๆ ระบุว่าเขาฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงเหวเปลี่ยนเป็นสัตว์และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งอเวจี ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกให้ลูกชายของเขา พระเจ้าอวี่ทำงานให้เสร็จ
ตำราขุนเขามหาสมุทรบันทึกว่า กุ่น เป็นหลานของ จักรพรรดิเหลือง และพ่อของเขาคือ ลั่วหมิง
==อ้างอิง==
บุคคลในศตวรรษที่ 24 ก่อนคริสตกาล
ชาวจีนที่ถูกประหารชีวิต
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1

คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1 (General Order No. 1) เป็นคำสั่งสำหรับการยอมจำนนของญี่ปุ่นที่เตรียมการโดยคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐและยอมรับโดยประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945.
หลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นแล้ว พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ตีพิมพ์คำสั่งนี้ให้ตัวแทนจากจักรวรรดิญี่ปุ่น และต่อมาสำนักงานใหญ่ของจักรวรรดิตีพิมพ์คำสั่งให้กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 คำสั่งนี้แนะนำให้กองทัพญี่ปุ่นยอมจำนนต่อผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตร เปิดเผยการปรับใช้ทางทหารในปัจจุบันทั้งหมด และเก็บรักษาอุปกรณ์ทางทหารสำหรับการลดกำลังรบในภายหลัง โดยได้เน้นถึงการยึดครองญี่ปุ่นและพื้นที่ที่ควบคุมโดยญี่ปุ่นโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร
รายงานตามส่วนที่ 1 ย่อหน้า (b) และ (e) ตามลำดับ คำสั่งนี้มีผลที่จะนำไปสู่การแบ่งเกาหลีที่เส้นขนานที่ 38 โดยบริเวณเหนือเส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหารในกองทัพโซเวียตที่ตะวันออกไกล และบริเวณใต้เส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหาร กองทัพสหรัฐในแถบแปซิฟิก
==ดูเพิ่ม==
ปฏิญญาไคโร (27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943)
ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1945)
วันประกาศอิสรภาพแห่งชาติของเกาหลี (15 สิงหาคม ค.ศ. 1945)
ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น (2 กันยายน ค.ศ. 1945)
วันรำลึกการคืนสู่ประเทศ (25 ตุลาคม ค.ศ. 1945)
สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (8 กันยายน ค.ศ. 1951)
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
GENERAL ORDER NO.IMinistry of Foreign Affairs of Japan
SCAPIN-1: GENERAL ORDER NO. 1 (DIRECTIVE NO. 1), OFFICE OF THE SUPREME COMMANDER FOR THE ALLIED POWERS 1945/09/02 , Scap Directives to the Imperial Japanese Government Volume 1
END OF EMPIRE: General Order No.1
คำสั่งทั่วไป
ผลที่ตามมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์เกาหลีเหนือ
ประวัติศาสตร์เกาหลีใต้
ไต้หวันภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน
เอกสารใน ค.ศ. 1945
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก

เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-ออกัสเทนเบิร์ก (Princess Karoline Mathilde of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2403 เป็นพระธิดาใน เฟรเดอริก ดยุกที่ 8 แห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงอาเดลาอีดแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค พระองค์เป็นพระมาตุลาใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมาร ด้วยเป็นพระขนิษฐาใน เอากุสเทอ วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์  เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2428 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงวิกตอเรีย อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าหญิงอเล็กซานดรา วิกตอเรียแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
เจ้าหญิงเฮเลนา แอดิเลดแห่งเดนมาร์ก
เจ้าหญิงแอดิเลดแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และเป็นพระราชปัยยิกา (ยายทวด) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน โดยพระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2475 สิริพระชันษา 72 ปี
== อ้างอิง ==
Profile of Karoline Mathilde Prinzessin zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, thePeerage.com; accessed 15 August 2014
"Princess Karoline Dies at 72 in Germany", The New York Times, 21 February 1932
เจ้าหญิงเยอรมัน
ราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
จฺวันซฺวี

จฺวันซฺวี  บ้างเรียก เกาหยาง  เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน
บันทึกทางประเพณีตามที่ซือหม่า เชียน (司馬遷) จัดทำขึ้นนั้น ระบุว่า จฺวันซฺวีเป็นหลานชายของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ผู้นำตระกูลชื่อ (氏) ในการโยกย้านถิ่นฐานไปทางตะวันออกสู่พื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นมณฑลชานตง (山东) ณ นั้นที่ พวกเขาสมรสกับตระกูลตงอี๋ (東夷) ทำให้อิทธิพลทวีขึ้นตามลำดับ สำหรับจฺวันซฺวีนั้น ครั้นอายุได้ 20 ปี ก็ได้ขึ้นเป็นผู้นำ และครองตำแหน่งเป็นเวลา 78 ปีจนถึงแก่ความตาย
==ครอบครัว==
จฺวันซฺวีเป็นบุตรชายของชางอี้ (昌意) โอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) กับมเหสีนาม เหลย์จู่ (嫘祖) มารดาของจฺวันซฺวีชื่อ ชางผู (昌僕) ตามบันทึกของซือหม่า เชียน และชื่อ Niuqu ตามบันทึก จู๋ชูจี้เหนียน (竹書紀年)
ราชตระกูลหลายตระกูลในประวัติศาสตร์มักอ้างว่า จฺวันซฺวีเป็นบรรพบุรุษของตน ในจำนวนนี้รวมถึง ตระกูลหมี่ (羋) ของรัฐฉู่ (楚) กับรัฐเยฺว่ (越), ตระกูลหยิง (嬴) ของรัฐฉิน (秦), และตระกูลเฉาของรัฐเว่ย์ (魏)
==อ้างอิง==
ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
ผู้ปกครองในตำนาน
สามราชาห้าจักรพรรดิ
เช่าเฮ่า

เช่าเฮ่า  บ้างเรียก จิน เทียน (金天) เป็นผู้ปกครองในตำนานจีน อยู่ในตำแหน่งเมื่อราว 2600 ปีก่อนคริสตกาล มักได้รับการระบุว่า เป็นโอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) เอกสารทางประเพณีบางฉบับ เช่น ชูจิง (書經) ระบุว่า เป็นหนึ่งในจักรพรรดิทั้งห้า
ความเป็นจริงในทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเช่าเฮ่านั้นยังเป็นที่ถกเถียง นักประวัติศาสตร์กลุ่มอี๋กู่พ่าย (疑古派) ซึ่งมีกู้ เจี๋ยกัง (顧頡剛) เป็นผู้แทนนั้น สันนิษฐานว่า ราชบัณฑิตหลิว ซิน (劉歆) เป็นผู้เพิ่มเช่าเฮ่าเข้าไปในลำดับการสืบราชสมบัติตามตำนาน ในช่วงการรณรงค์ทางการเมืองเพื่อตรวจชำระเอกสารโบราณเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1
==อ้างอิง==
ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
ผู้ปกครองในตำนาน
สามราชาห้าจักรพรรดิ
แม่น้ำกาไบ

แม่น้ำกาไบ (Sungai Gabai) เป็นแม่น้ำสายรองในลุ่มแม่น้ำลางัต ไหลมาจากกูนุงเบอซาร์ฮันตู (Gunung Besar Hantu; ) ซึ่งมีความสูง 1,462 เมตร (4,797 ฟุต) ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย ไปถึงเขตป่าสงวนไม้วงศ์ยางนาในอำเภอฮูลูลางัต รัฐเซอลาโงร์
==น้ำตกกาไบ==
ในอำเภอฮูลูลางัต แม่น้ำไหลลงไปยังน้ำตกที่มีชื่อว่า น้ำตกกาไบ (Air Terjun Sungai Gabai) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมสำหรับคนในพื้นที่ แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยว มีการตัดถนนซีเมนต์จากที่จอดรถไปยังน้ำตกส่วนล่าง โดยมีที่พักอยู่ข้างทาง ส่วนน้ำตกส่วนบนจะต้องเดินขึ้นไป
==อ้างอิง==
 
น้ำตกในประเทศมาเลเซีย
ธรณีสัณฐานในรัฐเซอลาโงร์
กาไบ
สุลต่านมะฮ์มุด มูซัฟฟาร์ ชะฮ์

สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ (Sultan Mahmud IV Muzaffar Shah; พ.ศ. 2366 – 7 สิงหาคม พ.ศ. 2407) เอกสารไทยเรียก มะหะหมุด หรือ มะหมุด เป็นสุลต่านแห่งรีเยา-ลิงกา (หรือ สิงคา) แต่ภายหลังสุลต่านมะฮ์มุดถูกดัตช์ปลดออกจากตำแหน่ง พระองค์พยายามที่จะกลับคืนสู่บัลลังก์ด้วยการยึดครองอาณาจักรปะหังแต่ไม่ประสบความสำเร็จ
== พระประวัติ ==
สุลต่านมะฮ์มุดที่ 4 มูซัฟฟาร์ ชะฮ์ เป็นพระราชโอรสในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 2 มูอัซซัม ชะฮ์ ประสูติแต่เติงกูเกิลซุม เลอบาร์ ปูติฮ์ (หรือ ตนกูลีปอ) พระชายาพระองค์แรก และเป็นพระธิดาในสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งตรังกานู (หรือ พระยาตรังกานูอามัด) สุลต่านมะฮ์มุดมีพระขนิษฐาพระองค์หนึ่งที่มีชื่อเสียงคือ เติงกูซาฟียะฮ์ (หรือ ตนกูสุเบีย) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สุลต่านมะฮ์มุดขึ้นเป็นผู้สำเร็จการใน พ.ศ. 2377 และฝ่ายดัตช์ตั้งมะฮ์มุดขึ้นเสวยราชสมบัติสืบพระบิดาใน พ.ศ. 2485 โดยได้รับการสนับสนุนจากสุลต่านโอมาร์ เรียยัต ชะฮ์แห่งตรังกานู (หรือ พระยาตรังกานูอุมา) ซึ่งเป็นเครือญาติ ต่อมาสุลต่านมะฮ์มุดพยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนรัฐปะหังและคุกคามชาวดัตช์ ด้วยเหตุนี้เขาถึงถูกปลดออกจากบัลลังก์ โดยทางดัตช์ให้เหตุผลว่าสุลต่านมะฮ์มุดไม่เอาใจใส่ในราชการ มีแต่เล่นและเที่ยวไกล ๆ อยู่บ่อย ๆ ครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดกลับหมู่เกาะลิงกาไม่ได้ จึงย้ายครอบครัวไปที่สิงคโปร์ แล้วจึงย้ายไปอยู่รัฐปะหัง และตรังกานู รัฐสุลต่านรีเยา-ลิงกาจึงค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมดัตช์โดยสมบูรณ์ในเวลาต่อมา
ในช่วงเวลานั้นอาณาจักรปะหัง เกิดการวิวาทกันระหว่างตุนมูตาฮีร์แห่งปะหัง (หรือ โต๊ะบันดาหรา) กับสุลต่านอะฮ์มัด มูอัซซัม (หรือ ชีหวันมะหมัด) สุลต่านมะฮ์มุดที่พยายามอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนปะหังอยู่แล้วจึงไปเข้าฝ่ายอะฮ์มัด มูอัซซัม แล้วทูลขอพระกรุณาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้สนับสนุนตนขึ้นเป็นเจ้าเมืองปะหัง และจะเอาเมืองปะหังมาขึ้นกับกรุงเทพมหานครแทน แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิเสธ เพราะทรงมองว่าปะหังอยู่ในอารักขาของสหราชอาณาจักร และสยามกับสหราชอาณาจักรมีไมตรีสนิทสนมกันมานาน สุลต่านมะฮ์มุดเข้ามาพำนักในกรุงเทพมหานครกับครอบครัว และเดินทางกลับไปตรังกานูเพื่อหวังจะไปยึดเมืองปะหัง ตุนมูตาฮีร์จึงส่งหนังสือฟ้องผู้ว่าการเมืองสิงคโปร์ว่าสุลต่านมะฮ์มุดและอะฮ์มัด มูอัซซัมจะยึดเมืองปะหัง ผู้ว่าการเมืองสิงคโปร์จึงส่งหนังสือไปสถานกงสุลอังกฤษที่กรุงเทพมหานคร เพราะเข้าใจว่าสยามส่งเรือรบไปช่วยสุลต่านมะฮ์มุด ทำให้เมืองปะหังรบพุ่งกัน แต่ทางการสยามปฏิเสธ สหราชอาณาจักรจึงส่งเรือรบไปยิงปืนใหญ่ใส่เมืองตรังกานูในวันที่ 11–17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2405 รวมกว่า 40 นัด เพื่อกดดันให้ฝ่ายตรังกานูส่งตัวสุลต่านมะฮ์มุดแก่สหราชอาณาจักร จนมีหญิงถูกลูกปืนตายหนึ่งคน หลังจากนั้นวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2406 สุลต่านมะฮ์มุดพร้อมไพร่พล 78 คน ถูกนำตัวไปกรุงเทพมหานคร แต่ก็ทรงปลอมตัวเป็นกะลาสีหนีไปเมืองสิงคโปร์เพื่อลอบเข้าเมืองปะหังเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406
สุลต่านมะฮ์มุดถึงแก่กรรมเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 8 ขึ้น 5 ค่ำ ตรงกับวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2407 มีพิธีฝังตามธรรมเนียมอิสลามที่ปากน้ำปะหัง เอกสารไทยระบุว่าตายเพราะตรอมใจที่ไม่ได้เป็นเจ้าเมืองปะหัง ภายหลังพระยาตรังกานูซึ่งเป็นญาติส่งหนังสือเข้าไปยังกรุงเทพมหานคร ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต นำครอบครัวของสุลต่านมะฮ์มุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในกรุงเทพมหานครกลับคืน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็โปรดเกล้าพระราชทานให้ไป
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
สุลต่านรัฐยะโฮร์
ราชวงศ์เบินดาฮาราแห่งยะโฮร์
ชาวอินโดนีเซียในประเทศไทย
เทศบาลตำบลดอนพุด

เทศบาลตำบลดอนพุด เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง ในอำเภอดอนพุด จังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตร ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,696 คน
เดิมเทศบาลตำบลดอนพุดมีฐานะเป็นสุขาภิบาลดอนพุดที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวงและองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่หลิ่วแล้วรวมเข้ากับเทศบาลตำบลดอนพุด ทำให้ในปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนพุดดูแลพื้นที่ทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลดอนพุด
ดอนพุด
ดอนพุด
อำเภอดอนพุด
สุลิวง ดาลาวง

สุลิวง ดาลาวง (ສຸລິວົງ ດາລາວົງ; เกิดวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ที่แขวงเซียงขวาง) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวลาว เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแผนการและการลงทุน เขาศึกษาในด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมอนทรีออลในประเทศแคนาดา ซึ่งจบการศึกษาใน ค.ศ. 1974.
==อ้างอิง==
นักการเมืองพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
นักเศรษฐศาสตร์ชาวลาว
รัฐมนตรีลาว
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยมอนทรีออล
บุคคลจากแขวงเชียงขวาง
นัจญ์รีจญ์ (ประเทศอียิปต์)

นัจญ์รีจญ์ (نجريج) เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการอัลฆ็อรบียะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองบัสยูน
==บุคคลสำคัญ==
มุฮัมมัด เศาะลาห์ กองหน้าในสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลกับทีมชาติอียิปต์
== อ้างอิง ==
สถานที่ที่มีประชากรในเขตผู้ว่าการอัลฆ็อรบียะฮ์
ภูเขาน้ำแข็งเอ-76

ภูเขาน้ำแข็ง เอ-76 เป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แตกออกมาจากหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรนในแอนตาร์กติกา ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564
ภูเขาน้ำแข็งนี้แยกตัวออกมาจากฝั่งตะวันตกของหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรน มีการอธิบายถึงลักษณะของมันในครั้งแรกว่า "มันมีรูปร่างคล้ายโต๊ะรีดผ้าขนาดใหญ่" มันมีความยาวประมาณ 170 กม. กว้าง 25 กม. คิดเป็นพื้นที่ขนาด 4,320 ตร.กม. ปัจจุบันมันลอยตัวอยู่ในทะเลเวดเดลล์
ภูเขาน้ำแข็งลูกใหม่ล่าสุดนี้ถูกพบโดย คีท เมคคินสัน และคณะสำรวจทวีปแอนตาร์ติกาของสหราชอาณาจักรในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564
ในวันที่ 148 ของ พ.ศ.2564 ภูเขาน้ำแข็งเอ-76 แตกออกเป็ภูเขาน้ำแข็งสามลูกคือ เอ-76เอ, เอ-76บี และ เอ-76ซี
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อภูเขาน้ำแข็งที่บันทึกตามขนาดพื้นที่
== อ้างอิง ==
ภูมิศาสตร์แอนตาร์กติกา
ภูเขาน้ำแข็ง
วัดมณฑป (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดมณฑป เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ตรงข้ามพระราชวังจันทรเกษม
วัดมณฑปมีชื่ออยู่ในทำเนียบวัดหลวงของกรุงศรีอยุธยา สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน โดยวัดมณฑปเริ่มปรากฏชื่อครั้งแรกใน พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) ฉบับที่ชำระใหม่ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์เมื่อคราว กบฏธรรมเถียร ในช่วงรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา ว่า ธรรมเถียร ผู้นำกบฏยืนช้างอยู่ที่วัดมณฑป ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้สั่งให้ยิงปืนใหญ่ใส่ช้างที่ธรรมเถียรขี่อยู่จนธรรมเถียรตกจากหลังช้างได้รับบาดเจ็บสาหัส
ในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310 กองทัพพม่าได้ใช้วัดมณฑปแห่งนี้เป็นที่ตั้งทัพ หลังจากถูกทิ้งร้างวัดมณฑปก็ได้รับการฟื้นฟูและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน
== โบราณวัตถุและเสนาสนะ ==
โบราณวัตถุที่พบมีเศียรพระพุทธหินทรายและดินเผาและสำริด กระเบื้องมุงหลังคาชนิดกาบกล้วย กระเบื้องเชิงชาย พระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้ขนาดใหญ่แต่ชำรุดมาก ฐานพระพุทธรูปดินเผา หัวตุ๊กตาดินเผา พระชัยสำริด โกศทองเหลือง
เสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงไทย อาคารเรียนพระปริยัติธรรมทรงปั้นหยามุขหน้ามีสานปูนปั้นแบบยุโรป เจดีย์ราย 4 องค์ ข้างวิหารหลวงพ่อยิ้ม ศาลาท่าน้ำทรงปั้นหยาริมน้ำหน้าวัด
== อ้างอิง ==
มณฑป
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อาคารการท่าเรือแอนต์เวิร์ป

อาคารการท่าเรือ (ดัตช์: Havenhuis, Port Authority Building) หรือ พอร์ทเฮาส์ (Port House) เป็นอาคารที่ทำการรัฐบาลในแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม สร้างขึ้นระหว่างปี 2009 ถึง 2016 ตั้งอยู่ในท่าเรือแอนต์เวิร์ปและเป็นอาคารที่ทำการของการท่าเรือแอนต์เวิร์ป (Antwerp Port Authority) อาคารนี้เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวอังกฤษ-อิรัก ซาฮา ฮาดิด และเปิดทำการในปี 2016 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่เธอเสียชีวิต โดยอาคารเป็นการต่อเติมส่วนต่อเติมเข้าไปในอาคารสถานีดับเพลิงเดิม
== ระเบียงภาพ ==
== ดูพิ่ม ==
ท่าเรือแอนต์เวิร์ป
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สิ่งก่อสร้างโดยซาฮา ฮาดิด
สิ่งก่อสร้างในแอนต์เวิร์ป
วัดมหาทลาย

วัดมหาทลาย โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยาทางด้านทิศตะวันออกบริเวณ สนามกีฬากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปัจจุบันที่ ตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างสมัยไหนและใครเป็นผู้สร้างแต่จากการเข้ามาสำรวจของอาจารย์ น. ณ ปากน้ำ หรือ อาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พุทธศักราช 2535 เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ท่านได้ค้นพบใบเสมาหินทรายแดง และอิฐก้อนโต ๆ ท่านจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง นอกจากนี้ชาวบ้านยังได้บอกท่านว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เคยเสด็จมาที่วัดแห่งนี้
โดยวัดมหาทลายแห่งนี้ยังเคยเป็นที่ประทับของ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะออกผนวชและจำพรรษาที่วัดนี้เป็นเวลา 1 พรรษา ปัจจุบันวัดมหาทลายเหลือเพียง ซากฐานและกำแพงพระวิหาร กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดมหาทลายเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2546
== โบราณสถาน==
วิหารก่อด้วยอิฐถือปูนมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 7.60 X 10 เมตร สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ราวพุทธศตวรรษที่ 22-23 องค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและสำนักศิลปากรที่ 3 พระนครศรีอยุธยา ได้ทำการปรับภูมิทัศน์รอบพื้นที่โบราณสถานและบูรณปฏิสังขรณ์วิหารเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
มหาทลาย
วัดพวงแก้ว

วัดพวงแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิน 2 แปลงติดกันรวมเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน
วัดพวงแก้วสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยมี คุณหญิงนุ่ม พลางกูร ถวายที่ดินแด่พระครู สังฆกิจ (หลวงพ่อบัว) เพื่อดำเนินการสร้างวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (อุโบสถหลังเก่า) เมื่อ พ.ศ. 2450 และผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2451 ต่อมาคุณพ่อสมร พ่อของคุณหมอเผดียง พลางกูร ได้ถวายที่ดินเพิ่ม จนในสมัยพระครูปทุมภัทรคุณ ภทฺทธมฺโม (เผือด ปล้องสอง) ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นในปี พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้ทำสังฆกรรมจนถึงปัจจุบัน
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 กุฎิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ หอสวดมนต์คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้แดง สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหล่อทองสัมฤทธิ์ หลวงปู่บัว หน้าตักกว้าง 28 นิ้ว ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 และพระสมัยโบลาน (จีวรลายดอกพิกุล) ปางนั่งสมาธิ และปางนั่งถือตาลปัตร 2 องค์
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระครูสังฆกิจ เจ้าคณะแขวง จังหวัดธัญบุรี (หลวงปู่บัว) พ.ศ. 2425–2467
พระอาจารย์รอด  พ.ศ. 2468–2474
พลวงพ่อเขียว  พ.ศ. 2475–2476
พระอธิการซึ้ง  พ.ศ. 2477–2479
พระอาจารย์อินทร์ พ.ศ. 2478–2481
พระอธิการนวม พ.ศ. 2482–2484
พระครูวิจิตรธัญญคุณ เจ้าคณะตำบลบึงบอน (หลวงพ่อช่วง) พ.ศ. 2490–2530
พระครูปทุมภัทรคุณ พ.ศ. 2531–2554
พระสมุห์อำนาจ ชุติมนฺโต พ.ศ. 2555–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
พวงแก้ว
วัดสาธุชนาราม

วัดสาธุชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดสาธุชนารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 แต่เนื่องด้วยที่ตั้งของวัดเป็นธรณีสงฆ์ของวัดเสด็จ ในปี พ.ศ. 2479 จึงได้ย้ายมาตั้งในสถานที่แห่งใหม่ ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของวัดโบราณชื่อว่า "วัดศาลาพวงมาลัย" อยู่ชายน้ำ ต่อมาจึงได้ย้ายจากสถานที่แห่งที่ 2 ลึกเข้าไปอีก คือ ที่ตั้งของวัดปัจจุบัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485
อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ อุโบสถประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ ชื่อ หลวงพ่อโต สร้างเสร็จ เมื่อปี พ.ศ. 2546 ส่วนพระโบราณเก่าแก่องค์เล็ก แกะสลักจากศิลาแดง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว สูง 61 นิ้ว ชื่อหลวงพ่อแดง ได้นำมาจากวัดหลวงญวนซึ่งร้างไปแล้ว (ปัจจุบันคือสถานที่ตั้งโรงเรียนท้ายหาด) หลวงพ่อแดงประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเช่นเดียวกัน วิหารหลวงพ่อแดงผู้สร้างวัด มีกะโหลกหลวงพ่อสิน ซึ่งเผาไฟแล้วไม่ไหม้อยู่ในวิหารนี้ด้วย ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ โรงเรียนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา
==อ้างอิง==
สาธุชนาราม
วัดพิรุณศาสตร์

วัดพิรุณศาสตร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา
วัดพิรุณศาสตร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับบริจาคที่ดินจากตาหรุ่น และนางสาด ไม่ทราบนามสกุล อุทิศที่ดิน จำนวน 58 ไร่ 70 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดนี้ขึ้น ขนานนามว่า วัดอรุณศาสตร์ เพื่อให้สอดคล้องกับนามผู้สร้างวัด ต่อมาชาวบ้านได้เรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดพิรุณศาสตร์" และได้กลายเป็นนามวัดในปัจจุบัน ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลในเนื้อที่ของ วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระอุโบสถ นามว่า หลวงพอเพชร ปางมารวิชัย ประดิษฐานในวิหาร สร้างในสมัยพระครูธัญวุฒาจารย์ (หลวงปู่ธูปธมฺมปาโล) เป็นเจ้าอาวาส
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์คอน ติสฺสวํโส
พระครูธัญญวุฒาจารย์ (ธูป ธมฺมปาโล)
พระอธิการพยนต์ ภทฺทโก
พระครูวิรุฬห์สุตคุณ (อุดมศักดิ์ อุตฺตมสกฺโก ป.ธ.4)
==อ้างอิง==
พิรุณศาสตร์
วัดป้อมแก้ว (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดป้อมแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าวัด คือตลาดแม่กลอง ด้านขวาของวัด มีทางรถไฟ สายแม่กลอง–ท่าฉลอม (มหาชัย) ผ่าน ด้านซ้ายของวัดติดกับคลองบางแก้ว
วัดป้อมแก้วเป็นวัดโบราณในคลองบางแก้ว เดิมชื่อ วัดบางแก้ว ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้ยุบวัดหลังป้อมซึ่งเป็นวัดร้าง แล้วใช้นามว่า "วัดป้อมแก้ว" ผู้สร้าง ผู้ทำการปฏิสังขรณ์จากวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้ดีขึ้น คือ อำแดงนิล ตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองบางแก้ว และอำแดงอูตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองแม่กลองกับพระอธิการเมฆบุตรของอำแดงนิล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513
วัดมี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ซึ่งเดิมเป็นพระประธานในอุโบสถวัดหลังป้อม ต่อมาวัดป้อมแก้วมีความประสงค์จะสร้างวิหารและปฏิสังขรณ์พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ในโอกาสฉลองสมุทรสงคราม อายุครบ 500 ปี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพรสันนิษฐานว่ามีอายุกว่า 400 ปี นอกจากนั้นยังมี หลวงพ่อแก่นจันทร์ ในอุโบสถ เป็นพระทรงเครื่องปางห้ามสมุทรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
==อ้างอิง==
ป้อมแก้ว