pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ฮามิดา บานุ บีกัม

ฮามิดา บานุ บีกัม (Hamida Banu Begum,  1527&nbsp;– 29 สิงหาคม 1604, حمیدہ بانو بیگم|translit=Ḥamīda Banū Begum) เป็นพระมเหสีองค์ที่สองของ จักรพรรดิหุมายูง พระมารดาของ มหาราชอัคบาร์ ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ มาร์ยัม มาคานี เมื่อครั้งที่ประสูติพระเจ้อัคบาร์ ผู้เป็นพระราชโอรส
ฮามิดา บานุ บีกัม ประสูติในปี  1527 เป็นพระราชธิดาของชีค อลี อัคบาร์ จามิ ชิเอะฮ์ชาวเปอร์เซีย พระพี่เลี้ยงของเจ้าชาย ฮินดัล เมอร์ซา พระราชโอรสพระองค์เล็กของ จักรพรรดิบาบูร์ พระมารดาคือ มาห์ อาฟรอส บีกัม ทรงเข้าพิธีวิวาห์กันที่เมือง Paat, Sindh. ตามคำแนะนำของตระกูลของเธอ ฮามิดาเป็นคนนับถือมุสลิม.
==ในวัฒนธรรมสมัยนิยม==
ในภาพยนตร์เรื่อง Jodhaa Akbar นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Poonam Sinha.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Jodha Akbar นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Chhaya Phadkar.
==อ้างอิง==
== อ้างอิง ==
Humayun-Nama : The History of Humayun by Gulbadan Begum, Tr. by Annette S. Beveridge (1902). New Delhi, Goodword, 2001. .E-book at Packard Institute Excerpts at Columbia Univ.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Humayun nama, Chapter 9:..marriage of Hamida-banu Begam and Humayun
จักรพรรดิอัคบาร์
เจ้าหญิงสุภัทรา

เจ้าหญิงสุภัทรา (Subhadra, ไอเอเอสที: ) เป็นตัวละครสำคัญในวรรณกรรมมหากาพย์ มหาภารตะ และยังปรากฏในพระคัมภีร์ฮินดูโบราณอื่น ๆ ในตำนานระบุว่าพระองค์เป็นพระขนิษฐาของ พระกฤษณะ และ พระพลราม เป็นพระชายาของ อรชุน พระโอรสของพระองค์คือ อภิมันยุ เป็นพระอัยยิกา (ย่า) ของ ปรีกษีต พระองค์เป็นพระธิดาของ วาสุเทพ กับพระนางโรหินี ชายาคนแรกของวาสุเทพ พระองค์เป็นที่รู้จักในฐานะ วีรสตรี และ วีรปัตนิ (ชายาผู้กล้าหาญ) และ วีรมาตา (แม่ผู้กล้าหาญ) เนื่องจากความสัมพันธ์ของเธอกับพระกฤษณะ, อรชุนและ อภิมันยุ ตามลำดับ สุภัทราเป็นหนึ่งในสามเทพที่บูชาในวัดจากันนาถที่ ปุรี คู่กับ พระกฤษณะ (ในฐานะ จากันนาถา) และ พระพลราม (หรือ พลภัทร)
==ตำนาน==
===การวิวาห์===
จากมหากาพย์ มหาภารตะ ของฤๅษีวยาสเล่าว่า เมื่อ  อรชุน ต้องเดินป่าเพื่อ แสวงบุญ อรชุนนั้นกลับมีข้อขัดแย้งกับ พี่น้องปาณฑพ เกี่ยวกับเวลาที่จะอยู่ร่วมกับ พระนางเทราปตี เขาได้เดินทางไปเมือง ทวารกา เพื่อไปพบกับ พระกฤษณะ เขาใช้เวลากับพระกฤษณะ ต่อมาเขาเข้าร่วมเทศกาลที่จัดขึ้นที่ภูเขาไรวตะข้างพระกฤษณะ ผู้หญิงชาวยาทพคนอื่น ๆ รวมทั้งองค์หญิงสุภัทราก็มาดูงานนี้เช่นกัน เมื่อได้เห็นเจ้าหญิงสุภัทรา อรชุนตกหลุมรักของเธอและปรารถนาที่จะแต่งงานกับเธอ อรชุนพบกับกฤษณะในเวลากลางคืนเพื่อขอคบหาเจ้าหญิงสุพัตรา และสิ่งที่เขาควรทำ พระกฤษณะแนะนำให้อรชุนลักพาตัวองค์หญิงสุภัทราไป โดยระบุว่า "ในกรณีของกษัตริย์ที่กล้าหาญ การลักพาตัวแบบบังคับจะได้รับการยกย่อง" ดังนั้น อรชุนจึงตกลงที่จะลักพาตัวและหนีไปกับองค์หญิงสุภัทรา โดยในคัมภีร์มหาภารตะไม่ได้เล่าถึงความเห็นเกี่ยวกับความยินยอมขององค์หญิงสุภัทรา
ภายหลังใน ภควัตปุรณะ บรรยายว่า พระพลราม ทรงเลือก ทุรโยธน์ เป็นเจ้าบ่าวให้วิวาห์กับสุภัทรา โดยที่นางไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ หลังจากได้ข่าวการลักพาตัวขององค์หญิงสุภัทรา พระพลรามจึงตัดสินใจทำสงครามกับอรชุน พระกฤษณะจึงตัดสินใจว่าเขาจะเป็นคนขับรถศึกให้กับอรชุน อรชุนดำเนินการลักพาตัวองค์หญิงสุภัทรา โดยมีพระกฤษณะช่วยเหลือ หลังจากได้ข่าวว่าอรชุนลักพาตัวองค์หญิงสุภัทรา และเห็นองค์หญิงสุภัทรา ถูกเก็บไว้บนรถม้า พระพลราม และ ยาทพ คนอื่น ๆ ก็โกรธและตัดสินใจที่จะไล่ตามอรชุนเพื่อช่วยองค์หญิงสุภัทรา หลังจากกฤษณะพาหนีสำเร็จก็เสด็จกลับมาก็ได้ห้ามปรามพวกเขา ในที่สุดพระพลรามก็ยินยอมและจัดพิธีสยุมพรให้องค์หญิงสุภัทรากับอรชุนในทวารกา
==ในวัฒนธรรมสมัยนิยม==
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Mahabharat (1988) นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Aloka Mukherjee.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Krishna นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Sonia Kapoor.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง Mahabharat (2013) นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Veebha Anand.
ในละครโทรทัศน์เรื่อง RadhaKrishn นักแสดงที่รับบทเป็นพระองค์คือ Aanchal Goswami.
==ดูเพิ่ม==
จิตรางคทะ
อุลูปี
==อ้างอิง==
ตัวละครในมหาภารตะ
นางจิตรางคทา

นางจิตรางคทา (Chitrāngadā, चित्रांगदा, Citrāṅgadā), ในวรรณกรรมเรื่อง มหาภารตะ เป็นเจ้าหญิงนักรบแห่งเมือง มณีปุระ
เธอเป็นทายาทคนเดียวของกษัตริย์จิตราวรรณา นางเป็นสนมอีกคนของ อรชุน นางมีลูกกับอรชุนอีกคนคือ Babhruvahana
==ประวัติ==
มณีปุระเป็นอาณาจักรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียในสมัยมหาภารตะ ถูกปกครองโดยกษัตริย์ชื่อจิตราวรรณา มีลูกสาวคนหนึ่งชื่อจิตรลดาซึ่งเขาตั้งชื่อตามดอกมาดูลิกา หลายชั่วอายุคน ในราชวงศ์นี้ไม่มีกษัตริย์องค์ใดที่จะมีรัชทายาทมากกว่าหนึ่งคน เนื่องจากจิตราวรรณาไม่มีทายาทอื่นใดเขาจึงฝึกนางจิตรางคทาในการศึกและการปกครอง นางจิตรางคทาจึงมีความเชี่ยวชาญในการรบและได้รับทักษะในการปกป้องผู้คนในดินแดนของเธอ
== การวิวาห์ระหว่างอรชุนกับนาง ==
ในมหากาพย์ มหาภารตะ ไม่ได้บรรยายว่านางได้พบอรชุนได้อย่างไร เจ้าชายแห่งราชวงศ์ปาณฑพได้พบนางจิตรางคทา เรื่องนี้ถูกอธิบายไว้ในบทละครของ รพินทรนาถฐากูร สำหรับแสดงเรื่อง จิตรา, โดยฐากูรแสดงให้เห็นถึงนางจิตรางคทาเป็นนักรบในร่างชาย อรชุนตกหลุมรักเธอเพราะความซื่อสัตย์และความกล้าหาญของเธอ ในช่วงที่พี่น้องปาณฑพพเนจรของอรชุนในช่วงที่เขาถูกเนรเทศ ทำให้อรชุนได้เดินทางไปยังอาณาจักรมณีปุระ เพื่อไปเยี่ยมกษัตริย์จิตราวรรณา เจ้าเมืองมณีปุระเห็นนางจิตรางคทา ลูกสาวคนสวยของเขาและตกหลุมรักเธอ เมื่อเขาเข้าเฝ้าพระราชาเพื่อขอเธอแต่งงาน พระองค์ก็เล่าเรื่องบรรพบุรุษของเขาที่ไม่มีบุตร ในที่สุดมหาเทพ ปรากฏแก่พระปัญจนะ โดยให้โอวาทแก่พระองค์ว่าผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากวรรณะของเขาควรมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ในฐานะที่จิตราวรรณะไม่เหมือนบรรพบุรุษไม่มีลูกชาย แต่เป็นลูกสาวเขาจึงสร้างเธอให้เป็น“ ปูตริกะ” ตามประเพณีของพวกเขา นั่นหมายความว่าลูกชายที่เกิดจากเธอจะเป็นรัชทยาทของเขาและไม่มีใครอื่นอีก อรชุนเห็นด้วยกับเงื่อนไขนี้ จึงเข้าพิธีสยุมพรกับนางจิตรางคทา เขาอยู่กับเธอมาสามปี เมื่อนางจิตรางคทาคลอดลูกชาย อรชุนสวมกอดเธออย่างรักใคร่และจากเธอและพ่อของเธอเพื่อกลับไปเร่ร่อนตามเดิม เธอมีสาวใช้ชื่อ นางสุชาดา
==หนังสืออ้างอิง==
Citrāngadā in: M.M.S. Shastri Chitrao, Bharatavarshiya Prachin Charitrakosha (Dictionary of Ancient Indian Biography, in Hindi), Pune 1964, p.&nbsp;213
The Mahabharata of Krishna Dvaipayana Vyasa, trl. from the original Sanskrit by Kisari Mohan Ganguli, Calcutta 1883-1896
Chitrangada in: Wilfried Huchzermeyer, Studies in the Mahabharata, edition sawitri 2018, p.&nbsp;17-19.  (also as E-Book)
==อ้างอิง==
ตัวละครในมหาภารตะ
สาตยกี

ยุยุธัน (Yuyudhana, युयुधान, ) หรืออีกชื่อหนึ่งคือ สาตยกี (Satyaki, सात्यकि, ) เป็นนักรบที่ทรงพลังในตระกูล Vrishni แห่งราชวงศ์ยาทพ ซึ่งมี พระกฤษณะ ร่วมตระกูลด้วย ในบันทึกของปุราณะ เขาเป็นหลานชายของศินี แห่งตระกูลวริศนี และเป็นลูกชายของสาตยกา ซึ่งเขาได้รับการตั้งชื่อตามชื่อพ่อ สาตยกีเป็นนักรบผู้กล้าหาญ เขาอุทิศตนเพื่อพระกฤษณะและเป็นลูกศิษย์ของ อรชุน
== สงครามทุ่งกุรุเกษตร ==
สาตยกีเห็นด้วยกับเหตุผลของปาณฑพ มากกว่า เการพ ใน สงครามทุ่งกุรุเกษตร ก่อนที่จะเกิดสงคราม สาตยกีเดิมทางร่วมกับกฤษณะไปยังเมืองหลวงของกุรุ โดยมีกฤษณะเป็นทูตแห่งสันติภาพของปาณฑพ หลังจากการเจรจาสงบลง สาตยกีได้นำกองทัพสีวีไปยังค่ายของปาณฑพ ในขณะที่สาตยกีเเข้าร่วมกับกลุ่มปาณฑพ พระกฤษณะสัญญากับกองทัพของเขากับทุรโยธน์ ดังนั้นชาวยาทพที่ขึ้นตรงกับทวารกา เช่น กฤษวรมัน ที่ต่อสู้เพื่อเการพ ซึ่งหมายความว่าสาตยี ต้องต่อสู้กับญาติพี่น้องของเขาเองในสงคราม
===สงครามวันที่ 2===
สาตยกีและภีมะช่วยกันทำลายกองทัพจากแคว้นกาลิงคะ สาตยกีฆ่าสารถีของภีษมะตาย
===สงครามวันที่ 12===
ในวันที่ 12 ของสงครามทุ่งกุรุเกษตร สาตยกีชนะกรรณะ แต่สาตยกีได้ไว้ชีวิตเขาโดยระลึกถึงคำสาบานของ อรชุน โทรณาอาจารย์, ท้าวชัยชรัถ และทุรโยธน์มาช่วยเขาเอาไว้
===สงครามวันที่ 14===
สาตยกีและภีมะตามเข้าไปช่วยอรชุน สาตยกีถูกภูริศรวัสขัดขวาง แต่สาตยกีสามารถสังหารภูริศรวัสได้
==อ้างอิง==
==แห่งข้อมูลอื่น==
Yadu Genealogy
Mahabharata translated by C Rajagopalachari
ตัวละครในมหาภารตะ
คอลัมส์ III

คอลัมส์ III: รีเวนจ์ออฟคอลัมส์ (Columns III: Revenge of Columns) หรือชื่อเวอร์ชันญี่ปุ่น คอลัมส์ III: ไทเกสึ! คอลัมส์เวิลด์ (コラムスIII： 対決！コラムスワールド) เป็นเกมอาร์เคดไขปริศนาที่เผยแพร่โดยเซกาในประเทศญี่ปุ่น และโดยวิกโทไกในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1993 ในฐานะภาคต่อของคอลัมส์ II: เดอะวอยอิจธรูไทม์
== รูปแบบการเล่น ==
คอลัมส์ III เป็นเกมที่มีผู้เล่นสองคนแข่งขันกัน ประกอบด้วยโหมดผู้เล่นเดี่ยวพร้อมคู่ต่อสู้เอไอจำนวนมาก
พื้นที่เล่นอยู่ภายในพื้นที่เล่นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าทรงสูงหนึ่งในสอง คอลัมน์ที่มีสัญลักษณ์ต่างกันสามอัน (เช่น อัญมณีที่มีสีต่างกัน) ปรากฏขึ้นทีละอันที่ด้านบนของปล่อง และตกลงไปที่ด้านล่าง โดยตกลงบนพื้นหรือด้านบนของ "คอลัมน์" ที่ตกลงมาก่อนหน้า ในขณะที่คอลัมน์กำลังตก ผู้เล่นสามารถเลื่อนเสาไปทางซ้ายและขวาได้ และยังสามารถวนตำแหน่งของสัญลักษณ์ภายในเสาได้เช่นกัน หลังจากคอลัมน์ตกลงมา หากมีสัญลักษณ์เดียวกันตั้งแต่สามตัวขึ้นไปเชื่อมต่อกันในแนวนอน, แนวตั้ง หรือแนวทแยง สัญลักษณ์เหล่านั้นจะหายไป จากนั้น กองของเสาจะตกลงภายใต้แรงโน้มถ่วง หากการตั้งรกรากใหม่นี้ทำให้สัญลักษณ์อื่นเรียงกันตั้งแต่สามสัญลักษณ์ขึ้นไป สัญลักษณ์เหล่านั้นจะหายไปและเกิดวงจรซ้ำ ทั้งนี้ คอลัมน์ตกลงในอัตราที่เร็วขึ้นเมื่อการเล่นดำเนินไป ผู้เล่นจะชนะเมื่อปล่องของฝ่ายตรงข้ามเต็มไปด้วยอัญมณี ซึ่งจบการแข่ง
เกมนี้มีหลายวิธีที่ผู้เล่นจะได้เปรียบ เมื่อผู้เล่นได้รับอย่างน้อย 10 แต้ม พวกเขาสามารถกดปุ่ม C เพื่อใช้แต้มเพื่อลดพื้นที่ที่สามารถเล่นได้ของฝ่ายตรงข้ามหนึ่งแถว รวมทั้งเรียกคืนแถวของพื้นที่ที่ลดลงก่อนหน้านี้ของตนเอง ในบางครั้ง คอลัมน์พิเศษที่มีอัญมณีวิเศษหลากสีจะปรากฏขึ้น ตลอดจนขึ้นอยู่กับการกำหนดค่า มันสามารถย่อพื้นที่เล่นของฝ่ายตรงข้าม, ย่อกระดานของผู้เล่น หรือทำลายอัญมณีทั้งหมดที่มีสีเดียวกับที่ตกลงไป
== พอร์ต ==
ในปี ค.ศ. 2002 คอลัมส์ III เป็นหนึ่งในเกมเซกาเกมแรกที่เปิดตัวภายใต้ข้อตกลงระยะสั้นของเซกากับบริการดาวน์โหลดเรียลวันอาร์เคด เวอร์ชันเมกาไดรฟ์ได้รับการเผยแพร่ในบริการดาวน์โหลดเวอร์ชวลคอนโซลของระบบวีในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2007, ในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 และเป็นครั้งแรกในภูมิภาคแพล ในทวีปยุโรปและออสเตรเลียเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ยังเพิ่งได้รับการย้ายไปเป็นส่วนหนึ่งของเซกาเจเนซิสคลาสสิกส์
== การตอบรับ ==
นิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันธลีให้คำวิจารณ์ในเชิงบวกโดยระบุว่า “นี่คืออีกหนึ่งเกมที่น่าติดตามอย่างมากที่มีธีมคล้ายกับเตตริสและแพ็กอะแทก นับเป็นเกมที่ดีมาก”
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Columns III for Virtual Console 
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2536
วิดีโอเกมอาร์เคด
เกมปริศนาบล็อกหล่น
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
Cinnamomum camphora

redirectการบูร (พรรณไม้)
บอร์เนน

บอร์เนน หรือ แคมเฟน (Bornane หรือ camphane) เป็นสารประกอบที่มีโครงสร้างคล้ายคลึงกับนอร์บอร์เนน สกัดได้จากต้นการบูร Cinnamomum camphora ซึ่งพบมากบนเกาะบอร์เนียว และเป็นเกาะที่เป็นที่มาของชื่อ บอร์เนน นอกจากนี้ยังสามารถสกัดสารอื่น ๆ ที่มีโครงสร้างคล้ายกันกับบอร์เนนจากต้นการบูรได้อีกด้วย
==ดูเพิ่ม==
การบูร
โมโนเทอร์พีน
สารประกอบไบไซคลิก
ไซโคลเพนเทน
สุภัทร จำปาทอง

นายสุภัทร จำปาทอง เป็นอดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ
== ประวัติ ==
สุภัทร จำปาทอง เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2505 เป็นบุตร ศาตราจารย์พิเศษ ดร. สายหยุด จำปาทอง อดีตรองปลัดกระทรวงศึกษาธิการ จบการศึกษาจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน, สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมหลัก สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, ปริญญาโทสาขาวิชาบริหารรัฐกิจและกิจการสาธารณะสำหรบนักบริหาร  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ปลัดกระทรวงศึกษาธิการไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก
Bornane

redirectบอร์เนน
Camphane

redirectบอร์เนน
แคมเฟน

redirectบอร์เนน
ฟากุนโด เปลิสตริ

ฟากุนโด เปลิสตริ เรโบโย (Facundo Pellistri Rebollo; เกิดวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2001) เป็นนักฟุตบอลชาวอุรุกวัยที่เล่นในตำแหน่งปีกขวาให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทีมชาติอุรุกวัย เขาได้รับการชื่นชมในด้านความคล่องแคล่วว่องไว เทคนิคและการมองอย่างมีกลยุทธ์ในสนาม
== สโมสรอาชีพ ==
เปลิสตริเป็นผู้เล่นที่มาจากทีมเยาวชนของเปญญาโรล เขาเคยเล่นในระดับเยาวชนให้กับลาปิกาดาและริเบร์เปลตมอนเตวิเดโอ เขาลงเล่นระดับอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2019 ในนัดที่เปญญาโรลเสมอกับเดเฟนเซอร์สปอร์ติง 2–2 เขาทำประตูแรกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 ช่วยให้ทีมเอาชนะเกร์โร 3–1
วันที่ 5 ตุลาคม 2020 เปลิสตริย้ายร่วมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัวเกือบ 10 ล้านยูโร
== ชีวิตส่วนตัว ==
เปลิสตริเกิดที่มอนเตวิเดโอ ครอบครัวมีเชื้อสายสเปนและอิตาลี เขาถือหนังสือเดินทางสเปนเพราะย่าทวดของเขามาจากอาโกรุญญาในแคว้นกาลิเซีย เซบัสเตียน เตย์เซรา นักร้องนำของวงร็อกอุรุกวัย ลาเบลาปูเอร์กา เป็นบิดาอุปถัมภ์ของเขา
เปลิสตริศึกษาที่โรงเรียนมัธยมปลายสาขาสถาปัตยกรรม โดยได้รับประกาศนียบัตรในเดือนกันยายน ค.ศ. 2019
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักฟุตบอลชาวอุรุกวัย
ผู้เล่นกลุบอัตเลติโกเปญญาโรล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ผู้เล่นเดปอร์ติโบอาลาเบส
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
ปีกฟุตบอล
บุคคลจากมอนเตวิเดโอ
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2022
วัดพรหมวงศาราม

วัดพรหมวงศาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 17 ตารางวา ปัจจุบันพระราชปริยัติกิจ (พระอุปัชฌาย์ผล ผลิตธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส
==ประวัติ==
วัดพรหมวงศารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 โดยนายมาและนางชด อ่อนวงศ์ เป็นผู้บริจาคที่ดินจำนวน 6 ไร่ 2 งาน เพื่อใช้เป็นสถานที่ในการสร้างวัดและได้ขออนุญาตสร้างวัด โดยพระครูพรหมสร (โกศล มหาวีโร) เป็นผู้ดำเนินการฝ่ายสงฆ์ และได้ขออนุญาตดำเนินการสร้างวัดต่อกระทรวงศึกษาธิการ จนได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 ได้นามวัดว่า "วัดพรหมวงศาราม" ทางคณะสงฆ์เขตพญาไท แขวงทุ่งพญาไท มีมติแต่งตั้งพระครูใบฏีกาผล ผลิตธมฺโม รองเจ้าอาวาสวัดกุนนทีรุทธารามในขณะนั้น ให้เป็นผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดรูปแรกเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ต่อมานายมา นางชด ได้บริจาคที่ดินเพิ่มเติมอีก 5 ไร่ 83 ตารางวา เพื่อก่อสร้างอุโบสถ วัดยังได้จัดตั้งโรงเรียนชั้นประถมศึกษาขึ้นภายในวัด
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 27 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวทศชาติชาดก ประดิษฐานพระประธานนาม พระพุทธรัชดาภิเษกนุสรณ์ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก 9 นิ้ว สร้างปี พ.ศ. 2515 ศาลาการเปรียญกว้าง 24.50 เมตร ยาว 31 เมตร มีพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว เป็นพระประธาน
==อ้างอิง==
พรหมวงศาราม
วัดท้ายเมือง

วัดท้ายเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบัน พระครูศรีนนทการ (ชัยฤทธิ์ เตชสูโร ป.ธ.๖) เป็นเจ้าอาวาส
วัดท้ายเมืองสร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2352 เจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 2 ท่านได้สร้างวัดพร้อมกัน 3 วัด คือ วัดหัวเมือง (ปัจจุบันเป็นวัดร้างในโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า) วัดกลางเมือง (วัดกลางบางซื่อ) และวัดแห่งนี้ อย่างไรก็ดี ข้อมูลนี้มีความขัดแย้ง อีกแหล่งข้อมูลกล่าวว่า สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ทรงได้บูรณะวัดหลายแห่ง รวมถึงวัดท้ายเมืองด้วย
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 มีฐานเป็นฐานสิงห์แบบมีบัวลูกแก้วอกไก่ เฉลียงเป็นฐานสิงห์ ซุ้มประตูหน้าต่างเป็นทรงบันแถลง ภายในมีพระประธานพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีเจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบรอบอุโบสถ รวมถึงมีกำแพงแก้วล้อมรอบ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางสมาธิ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2477 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาบำเพ็ญกุศล กุฏิสงฆ์ พระปรางค์ และรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส ใบเสมาเป็นแบบเสมานั่งแท่น
==อ้างอิง==
ท้ายเมือง
ร.พ.

redirect โรงพยาบาล
วัดแหลมสุวรรณาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดแหลมสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลท่าฉลอม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 29 ไร่ 3 งาน 41 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 105 ไร่
วัดแหลมสุวรรณารามหรือที่ชาวบ้านเรียก วัดหัวแหลม สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2369 ด้วยไม้ทั้งหลัง ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ แต่เดิมองค์พระเป็นไม้ แต่ปัจจุบันได้ครอบด้วยปูน อุโบสถไม้เก่ามีความแปลกตาตรงที่ด้านบนสุดจะเป็นรูปหัวสิงโต ถัดลงมาเป็นหัวพญานาคไหหลำ และหัวพญานาคไทย รวมถึงกระเบื้องปูพื้นลวดลายโบราณจากจีน นอกจากนั้นยังมีซุ้มวงกบ ประตู ที่แกะสลักด้วยความปราณีตบรรจงอ่อนช้อยงดงาม ภายในอุโบสถยังประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงปู่แสนสุข หลวงพ่อเชียงแสน และหลวงพ่อดำ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2422
อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารไม้ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 8.50 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 5 หลัง หอฉัน 1 หลัง โรงครัว 2 หลัง โรงเก็บพัสดุ 1 หลัง และโรงเรียนพระปริยัติธรรม 1 หลัง
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระใหม่
พระเอี่ยม
พระครูธรรมรักษ์จิต
พระครูสาครวุฒิคุณ
พระครูสุวรรณสาคร
==อ้างอิง==
แหลมสุวรรณาราม
โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสาคร
Benzodiazepine withdrawal syndrome

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
อาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
อาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีน

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
กลุ่มอาการขาดเบ็นโซไดอาเซพีน

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
การขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
การขาดเบ็นโซไดอาเซพีน

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
Benzo withdrawal

redirect กลุ่มอาการขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีน
วัดสวนส้ม (จังหวัดสมุทรปราการ)

วัดสวนส้ม สมุทรปราการ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลสำโรงใต้ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 2 งาน 26 ตารางวา ที่ธรณีสงฆ์มีเนื้อที่ 9 ไร่ 34 ตารางวา ทิศใต้จดคลองขุดบางนางเกร็ง
วัดสวนส้มสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2400 โดยมีผู้มีจิตศรัทธา 2 คนชื่อ โพธิ และ สุข เป็นผู้สร้าง จึงเรียกชื่อวัดว่า วัดสุขโพธาราม ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสวนส้ม" เนื่องจากมีหญิงชื่อ ส้มจีน เป็นผู้สร้างต่อเติม วัดยังมีชื่ออื่นคือ วัดโพธิ์สุขธาราม วัดต้นสน วัดเขียวหวาน วัดต้นตาล และ วัดกลางย่าน ตามที่ชาวบ้านเรียก ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2410 ได้ผูกพัทธสีมาครั้งหลังใน พ.ศ. 2410 ได้ใช้ชื่อวัดสวนส้มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ โบสถ์ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 สภาพบูรณะใหม่แล้ว ภายนอกมีกำแพงแก้วใหม่ ทำซุ้มประตูหน้าต่างแล้วเสร็จ พ.ศ. 2509 ทำการยกช่อฟ้า 9 มกราคม พ.ศ. 2509 หอสวดมนต์ หอระฆัง หอกลอง ศาลาอเนกประสงค์ กุฏิพระสงฆ์ และศาลาการเปรียญซึ่งได้ปรับปรุงสร้างใหม่จากเดิมชั้นเดียวเป็น 2 ชั้น ปูชนียวัตถุได้แก่ หลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง 1 องค์ พร้อมด้วยมณฑปและมีพระพุทธบาทจำลอง
==รายนามเจ้าอาวาส==
หลวงปู่สุข
หลวงพ่อจันทร์ (โอ)
พระครูศีลวุฑฒาจารย์ (ชิต สุขปัญโญ)
พระครูสมุทรบุญญาทร (นิล ปุญฺญสิริ)
พระครูกิตติวรโสภิต (เสนียน วิสารโท)
พระปลัดอดิศักดิ์ โรจโน
==อ้างอิง==
สวนส้ม
วัดมหาวงษ์ (อำเภอเมืองสมุทรปราการ)

วัดมหาวงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิท ส่วนอีกด้านหนึ่งติดแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระปลัด สราวุฒิ โรจนธมฺโม
วัดมหาวงษ์สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2400 โดยชาวมอญ ต่อมาวัดขาดการทะนุบำรุงจึงทรุดโทรมลงไประยะหนึ่ง จนในปี พ.ศ. 2506 เจ้าอาวาสในขณะนั้น พระประเสริฐ กลฺยาโณ ได้พัฒนาวัดให้เจริญขึ้น และสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อยู่ ญาโณทโย) เสด็จทรงเป็นประธานการวางศิลาฤกษ์อุโบสถเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2507 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมาทรงตัดลูกนิมิตเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514
เนื่องจากวัดมหาวงษ์อยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา เดิมวัดมีคันกั้นน้ำที่สร้างหลังเหตุการณ์อุทกภัย พ.ศ. 2554 แต่คันกั้นน้ำนี้ได้ทรุดตัวพังลงไปในแม่น้ำยาว 40 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2560 เซาะไปถึงฐานรากโครงสร้างเมรุ ซึ่งต่อมาทางราชการได้เข้ามาบูรณะ
==อ้างอิง==
มหาวงษ์
ม็อกบัง

ม็อกบัง (먹방; mukbang) เป็นการถ่ายทอดภาพและเสียงทางออนไลน์เกี่ยวกับการรับประทานอาหารจำนวนมากพร้อมโต้ตอบกับผู้ชมไปด้วย กิจกรรมดังกล่าวโด่งดังขึ้นในประเทศเกาหลีใต้เมื่อ ค.ศ. 2010 และนับจากนั้นก็กลายเป็นกระแสนิยมทั่วโลก
ม็อกบังเป็นได้ทั้งการถ่ายทอดสดและการถ่ายทอดสื่อที่อัดไว้แล้วผ่านเว็บแคสต์ในพื้นที่ถ่ายทอดอย่างแอฟรีกาทีวี, ยูทูบ, และทวิตช์ เป็นต้น เมื่อพิจารณาข้อที่ว่า ม็อกบังมีการโต้ตอบแบบสดกับผู้ชมที่ทำให้รายการน่าติดตาม รายการกินอาหารหลายรายการจึงมีอิทธิพลแผ่กว้างไปในพื้นที่ถ่ายทอดทางอินเทอร์เน็ต ทั้งยังมีบทบาทเป็นสังคมเสมือนจริงและพื้นที่สำหรับกลุ่มผู้มีส่วนร่วมสม่ำเสมอในอินเทอร์เน็ตอีกด้วย
คำว่า "ม็อกบัง" นั้น ตัดมาจากคำประสมในภาษาเกาหลีว่า "ม็อกนึน" (먹다) แปลว่า กิน กับ "พังซง" (방송) แปลว่า ถ่ายทอด
==อ้างอิง==
พฤติกรรมการกิน
บันเทิงในประเทศเกาหลีใต้
โทรทัศน์อินเทอร์เน็ต
เดินทางตามหาฝัน

"เดินทางตามหาฝัน" เป็นซิงเกิลของวงRainbowFlower เป็นเพลงรองจากอัลบั้ม เดินทางตามหาฝัน ในปี พ.ศ 2563 ขับร้องโดย น้องคิตตี้ แต่เนื่องจากปัญหาส่วนตัว ทำให้น้องคิตตี้ถอนตัวออกจากการเป็นสมาชิกของวง น้องเนย สมาชิกหลักของวง จึงถูกรับคัดเลือกแทน
เพลงเดินทางตามหาฝัน เป็นเพลงเดี่ยว และ เพลงแรกของวง ที่เปิดตัวท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ เรื่องการออกผลงาน และการถอนตัวออกจากวงของสมาชิก บทเพลงนี้ออกจำหน่ายในปี พ.ศ 2563 ทางเว็บสตรีมมิ่ง เช่น Spotify/ Apple Music/ Youtube Music/ Tiktok และอื่น ๆ อีกมากมาย ปัจจุบันสมาชิกทุกได้ออกจากวง ทำให้วงอยู่ในสถานะพักการทำกิจกรรมชั่วคราว
== อ้างอิง ==
เพลงในปี พ.ศ. 2563
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2563
RainbowFlower
ไอดอล
RainbowFlower Facebook Fanpage
เปิดตัวเพลงเดินทางตามหาฝัน
ประกาศสมาชิกผู้ผ่านการคัดเลือก
วสิษฐ์

วสิษฐ์ (Vasishtha, वसीष्ठ, ไอเอเอสที: ) เป็นฤๅษีผู้ทรงพระเวท ที่เก่าแก่และเป็นที่เคารพนับถือมากที่สุดตนหนึ่งในสัปตฤๅษี (มหาฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ทั้ง 7) ของอินเดีย ฤๅษีวสิษฐ์ได้รับยกย่องในฐานะหัวหน้าผู้ประพันธ์ มณฑล 7 ในสมัย  ฤคเวท  ฤๅษีวสิษฐ์และครอบครัวของเขาถูกกล่าวถึงในกลอนสมัยฤคเวท มณฑป ฤคเวทอื่น ๆ และในตำราเวทมากมาย
โยควาสิษฐะ, วสิษฐสังหิตา มีเนื้อหาเช่นเดียวกับ อัคนิปุราณะ และ วิษณุปุราณะ เป็นผลมาจากเขา เขาเป็นผู้เขียนตำนานมากมาย เช่น เรื่องที่เขามีวัวศักดิ์สิทธิ์ กามเธนุ ไว้ในครอบครอง ผู้ที่สามารถมอบอะไรก็ได้ให้กับเจ้าของของพวกเขา และนันทินีลูกของเธอ เขามีชื่อเสียงในตำนานของชาวฮินดู ว่าด้วยเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างเขากับฤๅษีวิศวามิตร ใน รามายณะ, เขาเป็นปุโรหิตประจำตระกูลของราชวงศ์รคุ และเป็นอาจารย์ของพระรามและพี่น้องของเขา
==ประวัติ==
ในเพลงสรรเสริญฤคเวท 7.33.9 ฤๅษีวสิษฐ์อธิบายว่าเขาเป็นนักวิชาการที่ย้ายข้ามแม่น้ำสินธุ เพื่อก่อตั้งโรงเรียนของเขา เขาแต่งงานกับอรุณธาติดังนั้นเขาจึงถูกเรียกว่า  อรุณธาตินาถ  ซึ่งหมายถึงสามีของอรุณธาติ เชื่อกันว่าฤๅษีวสิษฐ์อาศัยอยู่ริมฝั่ง แม่น้ำ ในยุคปัจจุบันคือ อุตตรันชัล ต่อมาภูมิภาคนี้มีความเชื่อในว่าเป็นที่พำนักของฤๅษีวยาส พร้อมกับ พี่น้องปาณฑพ พี่น้องทั้งห้าของ มหาภารตะ โดยลักษณะทั่วไปของเขาถูกเล่าไว้ในตำราฮินดูโบราณและยุคกลางว่าเป็นนักปราชญ์ที่มีขนยาวสลวยที่มัดเป็นมวยอย่างเรียบร้อยโดยม้วนเป็นกระจุกไปทางขวามีเคราหนวดมือจับและ tilak บนหน้าผากของเขา
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ทีฆนิกาย เตวิชชสูตร อธิบายการสนทนาระหว่างพระโคตมพุทธเจ้ากับนักวิชาการเวทในสมัยพุทธกาลว่า พระพุทธเจ้าทรงเรียกฤๅษี 10 ตนว่าเป็น "บูรพาจารย์" และผู้รวบรวมโองการโบราณที่และสวดในยุคของเขา และในบรรดาฤๅษีทั้งสิบนั้น มีนามของฤๅษีวสิษฐ์อยู่ด้วย (ในภาษาบาลีสะกดว่า วาเสฏฐะ).
==ดูเพิ่ม==
อคัสตยะ
อารุณิ
อัตริ
กัศยป
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Selected verses, sorted by subject, in both Sanskrit and English text.
Sanskrit and English text.
Very short condensation.
ฤๅษี
ตัวละครในรามายณะ
Streptococcus pyogenes

Streptococcus pyogenes เป็นสปีชีส์ของแบคทีเรียแกรมบวกชนิดทนทานต่ออกซิเจน (aerotolerant) ในจีนัส Streptococcus แบคทีเรียเหล่านี้ประกอบด้วยคอคไซ (Cocci) ที่เคลื่อนที่ไม่ได้และไม่สร้างสปอร์ และมีความสำคัญทางคลินิต่อมนุษย์  ถึงแม้จะพบไม่มาก แต่ก็พบว่ามันเป็นแบคทีเรียก่อโรค และพบเป็นไมโครไบโอตาบนผิวหนัง มันเป็นสปีชีส์หลักในการแบบแบบลานซ์ฟีลด์ ในกลุ่ม A แอนทิเจน, ปละมักถูกเรียกเป็น Streptococcus กลุ่มเอ (GAS) อย่างไรก็ตาม ที่ง Streptococcus dysgalactiae และ Streptococcus anginosus สามารถพบแอนทิเจนกลุ่มเอเช่นกัน streptococci กลุ่มเอ นั้นเมื่อนำไปเพาะในจานเพาะที่เป็นวุ้นเลือดจะสร้างลักษณะของเบตาเฮโมไลซิส ซึ่งคือการไลซิสเซลล์เม็ดเลือดแดงสมบูรณ์ บางครั้งจึงเรียกมันว่าเป็น group A (beta-hemolytic) Streptococcus (GABHS), และสามารถเกาะกลุ่มก่อเป็นโคโลนีที่มีขนาดมากกว่า 5&nbsp;mm ได้
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Type strain of Streptococcus pyogenes at BacDive -  the Bacterial Diversity Metadatabase
Nature-Inspired CRISPR Enzyme Discoveries Vastly Expand Genome Editing . On: SciTechDaily. June 16, 2020. Source: Media Lab, Massachusetts Institute of Technology.
โรคของทอนซิล
แบคทีเรียแกรมบวก
แบคทีเรียก่อโรค
Streptococcaceae
ไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส

ไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส (isoleucine-tRNA ligase; ) เป็นเอนไซม์กลุ่มอะมิโนเอซิล ทีอาร์เอ็นเอ ซินเทเทส ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของเอนไซม์ในตระกูลไลเกส มีหน้าที่สำคัญในการแปลรหัสพันธุกรรม ดังปฏิกิริยาด้านล่าง นอกจากนี้ ไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส ยังมีส่วนช่วยในการสังเคราะห์กรดอะมิโนวาลีน, ลิวซีน, ไอโซลิวซีน และอะมิโนเอซิล—ทีอาร์เอ็นเอด้วย
ATP + L-isoleucine + tRNAIle \rightleftharpoons AMP + diphosphate + L-isoleucyl-tRNAIle
อย่างไรก็ตาม หากอิงตามระบบการตั้งชื่อเอนไซม์จะเรียกเอนไซม์ชนิดนี้ว่า L-isoleucine:tRNAIle ligase (AMP—forming) ส่วนชื่ออื่นที่ใช้บ่อย ได้แก่ isoleucyl—tRNA synthetase, isoleucyl—transfer ribonucleate synthetase, isoleucyl—transfer RNA synthetase, isoleucine—transfer RNA ligase, isoleucine—tRNA synthetase และ isoleucine translase
==การศึกษาโครงสร้าง==
ในปี ค.ศ. 2007 ได้มีการจำลองโครงสร้างของเอนไซม์ในกลุ่มนี้ได้สำเร็จ 10 ชนิด ซึ่งไอโซลิวซีน—ทีอาร์เอ็นเอไลเกส ก็เป็นหนึ่งในเอนไซม์เหล่านั้น โดยสามารถเข้าถึงโครงสร้างของเอนไซม์เหล่านั้นได้ในฐานข้อมูลของธนาคารข้อมูลโปรตีน ภายใต้รหัส , , , , , , , ,  และ .
==อ้างอิง==
EC 6.1.1
เอนไซม์ที่ทราบโครงสร้าง