pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ (เขียว)

พระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ นามเดิม เขียว เป็นบาทบริจาริกาตำแหน่งพระแม่นางชั้นเอกฝ่ายซ้ายในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง โดยได้รับการแต่งตั้งเมื่อ พ.ศ. 2391 และเป็นพระชนนีของพระองค์เจ้าจอจแรด ครั้นใน พ.ศ. 2399 สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีจัดพระราชพิธีเกศากันต์แก่พระองค์เจ้าจอจแรด จึงพระราชทานพระนามใหม่ว่า ศิริวงษ์
ทว่าหลังสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีเสด็จสวรรคต พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร หรือนักองค์ราชาวดี ไม่พอพระทัยพฤติกรรมของพระองค์เจ้าวัตถาและพระองค์เจ้าศิริวงษ์นัก เพราะเห็นว่ามีพฤติการณ์เป็นกบฏ มีพระราชประสงค์จะให้อนุชาต่างพระชนนีทั้งสองพระองค์นี้เสด็จกลับกรุงเทพมหานครเสีย
กระทั่งใน พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระนโรดมทรงให้ไพร่พลใช้อาวุธปืนยิงพระตำหนักของพระองค์เจ้าวัตถาและพระองค์เจ้าศิริวงษ์ทำนองว่าปลุกให้ตื่น จะได้กลับไปกรุงเทพมหานครเร็ว ๆ แต่ไพร่พลของพระองค์เจ้าวัตถาถืออาวุธออกมาตอบโต้บ้าง พระองค์เจ้าวัตถาเห็นว่าสู้ไม่ไหว จึงทรงพายายแก้ว (พระอัยยิกา) แม่นางคำ (พระมารดา) และแม่นางดอกบัว (หม่อมในพระองค์) พร้อมบ่าวไพร่ ขี่ม้าหนีไปกรุงเทพมหานคร ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดมตรัสให้ออกญาเสนาธิบดี (เล็ก) กับออกญาราชเดชะ (เอก) ยกไพร่พลไล่ตามจนสุดเขตแดน แล้วให้จับพระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ พระชนนีของพระองค์เจ้าศิริวงษ์ จำขังในพระราชวัง
==อ้างอิง==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
บาทบริจาริกาในราชสำนักกัมพูชา
นักโทษของประเทศกัมพูชา
สมเด็จพระวรราชินี (เภา)

สมเด็จพระวรราชินีนาถ (พ.ศ. 2363–2412) พระนามเดิม เภา หรือ เพา เป็นพระเทพีในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี และเป็นพระวรราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์
== พระราชประวัติ ==
สมเด็จพระวรราชินีนาถ ประสูติเมื่อมะโรงโทศก มีพระนามเดิมว่า เภา หรือ เพา เป็นธิดาของพระมนตรีธิราช เบื้องต้นทรงเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในตำแหน่งพระสนมชั้นแม่นาง ตามเสด็จนักองค์ด้วงเมื่อครั้งประทับอยู่วังเจ้าเขมรในกรุงเทพมหานคร ประสูติกาลพระราชโอรสพระองค์หนึ่งคือ นักองค์ศรีสวัสดิ ประสูติเมื่อปีชวดโทศก
หลังสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงกัมพูชาแล้ว ทรงตั้งพระนามแก่เจ้านายฝ่ายในและบรรดาศักดิ์บาทบริจาริกาในราชสำนักทั้งหมด ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามแก่นักนางเภา เป็น พระปิโยพระบรมอัจฉราอับศร ในตำแหน่งพระเทพี คู่กับนักนางแป้น ที่ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามว่า พระปิโยพระบรมท้าวธิดา
พระปิโยพระบรมอัจฉราอับศรสวรรคตในปีมะโรงสัมฤทธิศก ตรงกับ พ.ศ. 2412 สิริพระชนมายุ 42 พรรษา หลังพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ เสวยราชสมบัติกรุงกัมพูชา จึงสถาปนาพระราชชนนีขึ้นเป็นสมเด็จพระวรราชินีนาถย้อนหลัง พระอัฐิถูกบรรจุไว้ภายในพระเจดีย์สมเด็จพระหริรักษ์มหาอิศราธิบดี บนเขาพระราชทรัพย์ อำเภอพญาฦๅ จังหวัดกันดาล เคียงกับพระสวามี และสมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
==อ้างอิง==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
ราชสกุลสีสุวัตถิ์
บาทบริจาริกาในราชสำนักกัมพูชา
สมเด็จพระราชชนนีพันปีหลวง
ชาวกัมพูชาในประเทศไทย
วรสิทธิ์ กัลป์ตินันท์

วรสิทธิ์ กัลป์ตินันท์ เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานีครั้งแรก ในปี 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นประธานคณะกรรมาธิการการอุตสาหกรรมในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 ปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 26
== ประวัติ ==
วรสิทธิ์ กัลป์ตินันท์ เกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2520 เป็นบุตรของ เกรียง กัลป์ตินันท์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีต สส.อุบลราชธานี เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (การพัฒนาชุมชน) จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนา จังหวัดศรีสะเกษ
วรสิทธิ์ สมรสกับ พิศทยา ไชยสงคราม 
== การทำงาน ==
วรสิทธิ์ กัลป์ตินันท์ เป็นนักธุรกิจในพื้นที่อุบลราชธานี ถือครองหุ้นในกิจการอาทิ หจก.อุบลวรสิทธิ์ และบริษัท กัลป์ตินันท์ จำกัด เขาเข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน พร้อมกับ โกวิทย์ ธรรมานุชิต และสมบัติ รัตโน แต่นายวรสิทธิ์ ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรกเพียงคนเดียวที่มาจากพรรคพลังประชาชน ส่วนอีก 2 ที่นั่งเป็นของพรรคประชาธิปัตย์
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้รับเลือกตั้งต่อเนื่อง ในนามพรรคเพื่อไทย และในปี 2563 ได้รับเลือกเป็นประธานคณะกรรมาธิการการอุตสาหกรรม ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
วรสิทธิ์ กัลป์ตินันท์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี พ.ศ.2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน และได้รับเลือกอีก 3 สมัยติดต่อกัน คือ
1.การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคพลังประชาชน  → พรรคเพื่อไทย
2.การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคเพื่อไทย
3.การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคเพื่อไทย
4.การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคเพื่อไทย
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดอุบลราชธานี
นักธุรกิจชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
เพชรชมพู กิจบูรณะ

เพชรชมพู กิจบูรณะ เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรครวมพลังประชาชาติไทย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่อายุน้อยที่สุดในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
== ประวัติ ==
เพชรชมพู กิจบูรณะ เกิดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ที่กรุงเทพมหานคร เข้าเรียนระดับประถมในประเทศไทย จากนั้นเข้าเรียนชั้นมัธยมในประเทศสิงคโปร์ ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี Bachelor of Arts (Philosophy, Politics & Economics) จากมหาวิทยาลัยเดอรัม ประเทศอังกฤษ และ Bachelor of Law BPP UNIVERSITY ประเทศอังกฤษ
== การทำงาน ==
เพชรชมพู กิจบูรณะ ทำกิจกรรมเกี่ยวกับการเมืองโดยเคยขึ้นปราศรัยบนเวที กปปส. รวมถึงยังเคยเป็นตัวแทนประเทศขึ้นเวทีระดับโลกอย่าง One Young World เมื่อปี 2557 ที่ประเทศไอร์แลนด์
เพชรชมพู เป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรครวมพลังประชาชาติไทย และเป็นโฆษกพรรค และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรครวมพลังประชาชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ที่มีอายุน้อยที่สุดในสภาผู้แทนราษฎร
วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2564 เธอได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรครวมพลังประชาชาติไทย ส่งผลให้พ้นจากสมาชิกภาพ ส.ส. ในทันที โดยมี นางสุเนตตา แซ่โก๊ะ ขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
นักการเมืองสตรีชาวไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
พรรครวมพลัง
นักการเมืองที่เป็นแนวร่วมกปปส.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเดอรัม
คณะสามผู้นำที่สอง

คณะสามผู้นำที่สอง (Triumviratus Alter, 43–32 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพันธมิตรทางการเมืองหลังการลอบสังหารจูเลียส ซีซาร์ ประกอบด้วยผู้สนับสนุนซีซาร์สามคนได้แก่ อ็อกตาเวียน, มาร์กุส อันโตนิอุส และมาร์กุส ไอมิลิอุส แลปิดุส พันธมิตรนี้รู้จักในชื่อทางการ คณะสามผู้นำเพื่อการจัดระเบียบสาธารณรัฐ (tresviri rei publicae constituendae) ปกครองสาธารณรัฐโรมันแบบเผด็จการทหาร โดยสมาชิกแต่ละคนแยกกันปกครองดินแดนของตน คณะสามผู้นำที่สองต่างจากคณะสามผู้นำที่หนึ่งเนื่องจากเป็นองค์กรที่จัดตั้งอย่างเป็นทางการ มีอำนาจบังคับตามกฎหมายเต็มที่ และมีอำนาจปกครองเหนือแมยิสเตร็ดอื่น ๆ รวมถึงกงสุล
43 ปีก่อนคริสตกาล อ็อกตาเวียนในวัย 20 ปีกรรโชกวุฒิสภาโรมันเพื่อตำแหน่งกงสุลผู้ทำหน้าที่แทน (consul suffectus) เดือนตุลาคมปีนั้น อ็อกตาเวียนรวมกลุ่มกับอริเก่า อันโตนิอุสและแลปิดุสเพื่อจัดตั้ง "คณะสามผู้นำเพื่อการยืนยันสาธารณรัฐร่วมกับอำนาจกงสุล" (Triumviri Rei Publicae Constituendae Consulari Potestate) ขณะที่คณะสามผู้นำที่หนึ่งเป็นความตกลงลับ คณะสามผู้นำที่สองยึดโยงกับรัฐธรรมนูญ มีอ็อกตาเวียน อันโตนิอุสและแลปิดุสร่วมกันปกครองโรม คณะสามผู้นำนี้มีวาระตามกฎหมาย 5 ปี
คณะสามผู้นำเริ่มกวาดล้างปรปักษ์ของซีซาร์ เช่น กิแกโร ผู้ที่ต่อมาถูกประกาศเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินและถูกประหารชีวิต, ควินตุส ตุลลิอุส กิแกโร น้องชายของกิแกโร, ลูกิอุส ยูลิอุส ไกซาร์ กงสุลใน 64 ปีก่อนคริสตกาล และลูกิอุส ไอมิลิอุส ปาอุลลุส กงสุลใน 50 ปีก่อนคริสตกาล ก่อนไล่ตามมาร์กุส ยูนิอุส บรูตุสผู้ลูกและกาอิอุส กัสซิอุส ล็องกีนุส ผู้สังหารซีซาร์ที่หนีไปทางตะวันออก อ็อกตาเวียนและอันโตนิอุสเอาชนะบรูตุสและกัสซิอุสที่ยุทธการที่ฟีลิปปีเมื่อ 42 ปีก่อนคริสตกาลก่อนตกลงแบ่งดินแดน โดยอ็อกตาเวียนครองดินแดนด้านตะวันตก อันโตนิอุสครองดินแดนตะวันออก ส่วนแลปิดุสครองตอนเหนือของแอฟริกา
41 ปีก่อนคริสตกาล อ็อกตาเวียนดำเนินนโยบายกระจายที่ดินแก่ทหารผ่านศึก ทำให้เกิดความตึงเครียดเพราะที่ดินดังกล่าวเป็นของชาวนา ความตึงเครียดบานปลายเป็นสงครามเปรูซีนระหว่างอ็อกตาเวียนกับลูกิอุส อันโตนิอุส กงสุลขณะนั้น แม้สงครามจะจบลงด้วยการจำนนของลูกิอุส แต่การเสียที่ดินเพาะปลูกก่อให้เกิดปัญหาเศรษฐกิจตามมา ซ้ำร้ายการขนส่งธัญพืชของโรมถูกรบกวนโดยทัพเรือของ
สกุลมันแกว

สกุลมันแกว  เป็นพืชตระกูลถั่วที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน สกุลมันแกวมีประมาณอย่างน้อย 4-5 ชนิด ทุกชนิดเป็นเถาเลื้อย มีหัวเดี่ยวอวบใหญ่ขยายจากรากแก้ว ส่วนมากกินได้ ใบประกอบด้วย 3 ใบย่อยซึ่งมีรูปทรงและแบบขอบใบต่าง ๆ ดอกมีสีขาว ชมพู ฟ้า ม่วง เป็นช่อ เมล็ดออกทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสค่อนข้างแบน เรียงในฝัก
== ชนิด ==
สกุลมันแกวเป็นสกุลพืชที่มีจำนวนชนิดไม่มาก มีประมาณอย่างน้อย 4-5 ชนิด ได้แก่
== อ้างอิง ==
วงศ์ย่อยถั่ว
พืชหัว
ซีเจ อีเอ็นเอ็ม

ซีเจ อีเอ็นเอ็ม (CJ ENM, ย่อมาจาก CJ Entertainment aNd Merchandising; 씨제이이엔엠) เป็นบริษัทบันเทิงและค้าปลีกของเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งขึ้นในปี 2018
ซีเจ อีเอ็นเอ็ม ก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมกิจการของ 2 บริษัทย่อยของกลุ่มซีเจ คือซีเจ อีแอนด์เอ็ม และ ซีเจ โอ ช้อปปิ้ง ตามลำดับในเดือนกรกฎาคม 2018 และเมื่อเร็ว ๆ นี้ บริษัทฯ ได้จัดทำข้อตกลงสิทธิ์ดูก่อนใคร (First-look deal) ร่วมกับวอร์เนอร์ฮอริซอน
== แผนกย่อย ==
ซีเจ อีเอ็นเอ็ม แผนกการบันเทิง - ดำเนินธุรกิจเป็นบริษัทบันเทิงและสื่อ
ซีเจ อีเอ็นเอ็ม แผนกเชิงพาณิชย์ - ดำเนินธุรกิจเป็นบริษัทแนะนำสินค้า
== ที่ตั้ง ==
ซีเจ อีเอ็นเอ็ม แผนกการบันเทิง: 66 ถนนซังกัมซาน-โร เขตมาโพ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
ซีเจ อีเอ็นเอ็ม แผนกเชิงพาณิชย์: 870-13 ถนนกวาชอน-แดโร เขตซอโช กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บริษัทบันเทิงของเกาหลีใต้
บริษัทในโซล
บริษัทด้านสื่อ
วัดแก้วมงคล (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดแก้วมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกาหลง อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ ทางทิศใต้ของวัดจดชายทะเล
วัดแก้วมงคลตั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2510 ชาวบ้านได้สร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านโดยมีพระครูอภิชัยที่ได้ธุดงค์มาจากเชียงใหม่ มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกและได้ช่วยกันบูรณะและพัฒนาวัดมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 วัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนบ้านชายทะเลกาหลงในที่ดินของวัด ได้ก่อตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2483 โดยอาศัยซากเรือสำเภาจีนที่มาอับปางอยู่ที่ชายทะเลกาหลงมาสร้าง แต่ในปี พ.ศ. 2563 ได้ปิดตัวลงอย่างถาวร เนื่องจากเป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่สุดในสมุทรสาครและจำนวนนักเรียนที่น้อยลงในแต่ละปีการศึกษา
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารไม้ หอกลอง หอระฆัง และโรงครัว
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระครูอภิชัย อภิชโย พ.ศ. 2501–2512
พระอธิการจันทร์ ฐานิโย พ.ศ. 2513–2531
พระครูสาครรัตนมงคล พ.ศ. 2532
==อ้างอิง==
แก้วมงคล
วัดเทียนถวาย

วัดเทียนถวาย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
==ประวัติ==
วัดเทียนถวายสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1880 เล่ากันว่า พระเจ้าอู่ทองในฐานะเป็นเจ้าเมืองขณะนั้น ทรงสั่งให้สร้างขึ้นในคราวที่ได้อพยพหนีโรคระบาดมาตั้งกองเกวียนพักอาศัยกลางคืนจุดไฟสว่างไสว พักอยู่ประมาณ 1 เดือนเศษ ก่อนที่จะอพยพกลับเมือง ขนานนามวัดว่า วัดเกวียนไสว แต่ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "วัดเทียนถวาย" ชาวบ้านยังเรียกอีกชื่อว่า วัดเหล้าจืด หมายถึงคนเมาสุรามาถึงวัดนี้ก็หายเมาเสมือนกับว่าเหล้าจืด เพราะเกรงกลัวเจ้าอาวาสในสมัยก่อนนี้คือ พระธรรมานุสารี (สว่าง ธมฺม โชโต)
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมประมาณ พ.ศ. 1885 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 19.80 เมตร ยาว 29 เมตร พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยเสด็จทางชลมารคพร้อมด้วย ข้าราชบริพารเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) ได้พระราชทานพระราชทรัพย์ 20 บาท พร้อมกับโปรดให้ถ่ายพระบรมฉายาลักษณ์ร่วมกับพระธรรมานุสารีเจ้าอาวาสขณะนั้นด้วย
สภาพทางภูมิศาสตร์ของวัด มีต้นไม้โบราณมาก ต้นใหญ่ เช่น ต้นตะเคียน แต่ไม่ปรากฏต้นตาลโตนดตามที่สุนทรภู่ไว้ในนิราศพระบาท เมื่อครั้งพระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมวงศ์เสด็จไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี โดยกล่าวว่า "สูงละลิ่วทิวเมฆเป็นหมอกมน สะพรั่งต้นตาลโตนดอนาถครัน" ชาวบ้านเล่าว่า ต้นตาลที่หมดไปเพราะบริเวณนี้น้ำท่วม หลังจากการขุดคลองรังสิตทำให้เกิดน้ำวนและมีพื้นดินงอกเพิ่มขึ้น น้ำจึงท่วมเป็นประจำ ภายหลังจึงได้สร้างเขื่อนกั้นน้ำ แต่ไม่สามารถป้องกันได้ ต้นตาลจึงตายหมด
==อาคารเสนาสนะ==
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ อุโบสถศิลปะสมัยอยุธยา ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยและพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ ที่หน้าบันตกแต่งด้วยลายปูนปั้นเป็นรูปวิทยาธรในป่าหิมพานต์ผุดขึ้นจากดอกไม้ มีลายกระหนกเครือเถาประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นอกจากนี้ภายในวัดยังพบเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระธรรมานุสารี (คำนึง ตุสฺสิโก) พ.ศ. 2404
พระธรรมานุสารี (สว่าง ธมฺมโชโต) พ.ศ. 2435
พระปทุมวรนายก (สอน พุทฺธิสาโร) พ.ศ. 2496–2504
พระธรรมานุสารี (คำนึง ตุสฺสิโก) พ.ศ. 2504–2511
พระครูปทุมรัตนพิทักษ์ (สุวรรณ ฐานิสฺสโร) พ.ศ. 2511–2562
พระมหาสมเกียรติ รวิวณฺโณ พ.ศ. 2562–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
เทียนถวาย
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
วัดแพรก

วัดแพรก [แพฺรก] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านหัวคูนอก ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
ประวัติการสร้างวัดแพรกมีการเล่าไว้สองแบบ แบบแรกกล่าวว่า วัดแพรกสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง มีเรื่องเล่าว่า เดิมบริเวณนี้เป็นท้องนา มีครอบครัวชาวมอญอาศัยอยู่ ชาวมอญชื่อนายทองซึ่งชาวบ้านเรียกว่าท่านขุนทอง มีภรรยาชื่อนางแจก ได้ให้บุตรชายชื่อนายมากหรือนายบุญมากบวชเป็นพระ โดยต้องเดินแห่ลัดทุ่งไปบวชที่วัดปรางค์หลวงและจำพรรษาที่วัดโบสถ์บน เมื่อครอบครัวของท่านขุนทองเดินทางไปทำบุญที่วัดด้วยความยากลำบาก พระบุญมากจึงปรารภกับโยมพ่อและโยมแม่ของท่านว่าสมควรสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านของพวกตน ครอบครัวชาวมอญนี้จึงได้สร้างวัดขึ้น โดยนางแจกบริจาคที่นา 9 ไร่ และนิมนต์พระอาจารย์บัวหรืออาจารย์สายบัว ธมฺมรกฺขิโต มาเป็นประธานในการสร้าง ชาวบ้านเรียกวัดว่า วัดยายแจก เมื่อท่านขุนทองถึงแก่กรรม นางแจกก็สร้างวิหารอุทิศแก่ท่านขุนทอง และเมื่อท่านอาจารย์สายบัวมรณภาพ นางแจกก็สร้างพระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ขึ้น 2 องค์ ไว้หน้าวิหาร บรรดาชาวพุทธพากันเรียกพระพุทธรูปองค์นี้ว่า หลวงพ่อบัว และต่อมาได้เรียกชื่อวัดเพี้ยนกันไปจนกลายเป็น "วัดแพรก" เมื่อราว พ.ศ. 2230 ส่วนแบบที่สองมาจากหนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2 ซึ่งกล่าวว่า วัดแพรกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 ที่ดินที่ตั้งวัดนั้นปรากฏว่าเป็นที่ดินพระราชทานตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดตั้งอยู่ริมคลองตรงที่คลองสี่สายมาตัดกัน ได้แก่ คลองหัวคู คลองบางคูเวียง คลองขื่อขวาง และคลองปลายบาง บริเวณนี้เป็นที่จอดพักแพไม้ไผ่ดูเกะกะไม่เป็นระเบียบ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดแพรก" [แพ-รก] นานเข้าก็ออกเสียงเพี้ยนเป็น [แพฺรก]
วัดแพรกได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 32 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการแช่ม
พระอธิการผ่อง
พระอธิการธรรม
พระอธิการพรม
พระอธิการศิล (สิน)
พระอธิการจุ่น
พระอธิการไสว
พระสมุห์บุญชู
พระครูสมุห์โสภณ
พระครูปลัดอภิรักษ์ อตฺตกาโม
พระอธิการสุวิทย์ ชาตเมโธ
==อ้างอิง==
แพรก
สุเทพ อู่อ้น

สุเทพ อู่อ้น เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตประธานสหภาพแรงงาน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ประธานคณะกรรมาธิการการแรงงาน สภาผู้แทนราษฎรปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 26 และกรรมการบริหารพรรคก้าวไกล
== ประวัติ ==
สุเทพ อู่อ้น เกิดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2512 สำเร็จการศึกษารัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (การจัดการ) จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
== การทำงาน ==
=== งานด้านแรงงาน ===
สุเทพ อู่อ้น เคยทำงานบริษัท อีซูซุ มอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด เป็นผู้ก่อตั้งสหภาพแรงงานยานยนต์และอะไหล่อีซูซุ ประเทศไทย ปี 2541 เป็นผู้ก่อตั้งสมาพันธ์แรงงานอีซูซุ ประเทศไทย ปี 2556 และเป็นผู้ร่วมสนับสนุนการจัดตั้งสภาองค์การลูกจ้างแรงงานยานยนต์แห่งประเทศไทย โดยดำรงตำแหน่งรองประธานสภาฯ
=== งานการเมือง ===
ต่อมาเขาได้เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับพรรคอนาคตใหม่ นำโดย ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ และลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. แบบบัญชีรายชื่อ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เดิมเป็น ส.ส. สังกัดพรรคอนาคตใหม่ เมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบเมื่อวันที่ 21 ก.พ. 2563 ก็ได้ย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกลตั้งแต่เดือนมีนาคม 2563 และเขาได้รับเลือกเป็นกรรมการบริหารพรรค และได้รับเลือกเป็นประธานคณะกรรมาธิการแรงงานในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
สุเทพ ได้เลื่อนขึ้นมาเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 แทนณธีภัสร์ กุลเศรษฐสิทธิ์ ซึ่งพ้นจากตำแหน่งด้วยคำพิพากษาของศาลอาญามีนบุรี คดีเมาแล้วขับ เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
=== ประวัติการลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. ===
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 บัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ --> พรรคก้าวไกล
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 บัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคก้าวไกล (เลื่อนแทน)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดนนทบุรี
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
พรรคอนาคตใหม่
พรรคก้าวไกล
บุคคลจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
ตอนเย็น

ตอนเย็น เป็นช่วงเวลาของวันตั้งแต่ตอนบ่าย ไปจนถึงช่วงต้นกลางคืน เวลาที่แน่นอนที่เริ่มต้นและสิ้นสุดของตอนเย็น จะขึ้นอยู่กับสถานที่ ช่วงเวลาของปีและวัฒนธรรม แต่โดยทั่วไปมักถือกันว่าเริ่มต้นเมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนที่ต่ำลงบนท้องฟ้าและยาวนานไปจนถึงช่วงสนธยา
==นิรุกติศาสตร์==
คำนี้มาจากภาษาอังกฤษเก่า ǣfnung ซึ่งหมายถึง 'การมาของเย็น, พระอาทิตย์ตก, เวลารอบดวงอาทิตย์ตก' ซึ่งมีที่มาจาก æfnian ที่มีความหมายว่า "กลายเป็นตอนเย็นเติบโตไปสู่ตอนเย็น" æfnian ภาษาอังกฤษเก่า มีต้นกำเนิดมาจาก æfen (eve) ซึ่งหมายถึง "เวลาระหว่างพระอาทิตย์ตกและความมืดมิด" และมีความหมายเหมือนกันกับ (ภาษาอังกฤษเก่า æfen) ซึ่งหมายถึงการสิ้นสุดของวัน การใช้ "ตอนเย็น" มีขึ้นตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 15
==ความสำคัญทางวัฒนธรรม==
บางภาษาที่ใช้ช่วงเวลาของวันในการทักทายจะมีคำทักทายพิเศษสำหรับตอนเย็น เช่น "Good Evening" ในภาษาอังกฤษ โดยปกติแล้วผู้คนจะไม่กล่าวลาโดยพูดว่า "สวัสดีตอนเย็น" แต่ก็สามารถทักทายด้วยคำว่า "สวัสดีตอนเย็น" และเมื่อจะกล่าวลาก็จะพูดว่า "ราตรีสวัสดิ์" แทนที่จะพูดว่า "สวัสดีตอนเย็น" แม้ว่าตอนนี้อาจจะยังเป็นตอนเย็น อยู่ก็ตาม
ในภาษาอังกฤษ หลายคนทักทายใครบางคนด้วยคำว่า "Evening" แบบสั้น ๆ แทนที่จะเป็น "Good Evening" กิจกรรมทางสังคมและครอบครัวมักจัดขึ้นในช่วงเวลานี้ เช่น งานเลี้ยงอาหารมื้อเย็น หรืองานสังสรรค์ และความบันเทิงที่เป็นทางการมากขึ้น เช่น งานปาร์ตี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเต้นรำ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== ดูเพิ่ม ==
พลบค่ำ
พระอาทิตย์ตก
นานะ นัตสึเมะ

นานะ นัตสึเมะ (夏目ナナ; Nana Natsume; 23 มกราคม ค.ศ. 1980 – ) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น, อดีตเอวีไอดอล และผู้มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น
== ชีวิตและอาชีพ ==
นัตสึเมะเกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1980 ที่ซาไก จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น (วันเกิดของเธอมักได้รับการรายงานว่าเป็น ค.ศ. 1982 และยังคงระบุไว้ในโปรไฟล์เอสโอดีของเธอ แต่เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเธอระบุปีเกิดของเธอเป็น ค.ศ. 1980) หลังจากสำเร็จการศึกษาจากไฮสกูล เธอได้ทำงานเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์และพนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ เธอเริ่มอาชีพในวงการบันเทิงด้วยการปรากฏตัวในรายการออนเกิลส์ไฟล์และคิวเออร์ซิกไนต์ ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์ท้องถิ่นช่วงดึกโอซากะ กระทั่งได้รับการทาบทามเพื่อทำงานในสื่อลามกเมื่อ ค.ศ. 2002 เธอย้ายไปโตเกียว โดยได้ปรากฏตัวในภาพถ่ายของนิตยสารหลายฉบับรวมถึงชูกังเก็นไดและวีคลีโพสต์ นอกจากนี้ เธอยังได้รับการนำเสนอในหนังสือภาพถ่ายชื่อ 727 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2002 และในดีวีดี "อิมเมจ" (ไม่เปลือย) ในชื่อนานะ ซึ่งวางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002
== อ้างอิง ==
== แหล่งที่มา ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Nana Natsume's Blog 
นักแสดงหนังโป๊หญิงชาวญี่ปุ่น
นางแบบประเภทกราวียัวร์ชาวญี่ปุ่น
ผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
บุคคลจากซาไก
เหตุกราดยิงที่เฟดเอกซ์ในอินเดียแนโพลิส

ในวันที่ 15 เมษายน 2021 เกิดเหตุกราดยิงหมู่ที่โกดังแห่งหนึ่งของเฟดเอกซ์กราวด์ในมชเมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินเดียนา สหรัฐอเมริกา ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 9 ราย ในจำนวนนี้รวมถึงผู้ก่อเหตุซึ่งยิงตัวเองเสียชีวิต และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกอย่างน้อยหกคน
โรงงานเฟดเอกซ์ที่เกิดเหตุตั้งอยู่ในภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองอินเดียแนโพลิส ใกล้กันกับท่าอากาศยานนานาชาติอินเดียแนโพลิส ตัวอาคารโกดังมีการติดตั้งเครื่องตรวจจับโลหะและประตูกั้นหมุนสำหรับเข้าทีละคนเพื่อป้องกันความปลอดภัย (security turnstiles) ที่ทางเข้า รวมถึงมีการบังคับให้พนักงานทุกคนต้องสแกนบัตรพนักงานเฟดเอกซ์ก่อนเข้าภายในอาคาร ผู้ก่อเหตุเป็นชายวัย 19 ปี อดีตพนักงานชองเฟดเอกซ์ ชื่อ แบรนดอน สก็อต โฮล (Brandon Scott Hole) และยังไม่ทราบแรงจูงใจก่อเหตุ
==อ้างอิง==
เหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐ
อินเดียแนโพลิส
ฆาตกรรมในสหรัฐ
สหรัฐในปี พ.ศ. 2564
วัดวังตะกู (จังหวัดนครปฐม)

วัดวังตะกู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด ที่ระบุได้คือได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อราว พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 13.60 เมตร ยาว 21.60 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่สองเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 46 ไร่ 2 งาน ทีมาของชื่อวัด แต่เดิมริมคลองหน้าวัดมีต้นตะกูจำนวนมาก และได้มีการตั้งชื่อตำบลว่าตำบลบางตะกู วัดจึงอนุโลมตามชื่อของตำบล เพราะบริเวณมีเพียงวัดเดียว เป็น วัดบางตะกู ถึงกระนั้นมีระบุไว้ในโฉนดที่ดินเมื่อ ร.ศ. 126 ว่า วัดเก่า (คู่กับวัดใหม่ คือ วัดใหม่ปิ่นเกลียว) ภายหลังมีผู้เปลี่ยนคำนำหน้าจากบางมาเป็นวังให้คล้องกับตำบลวังกะพีที่อยู่ใกล้กัน จึงได้ใช้ชื่อว่า "วัดวังตะกู" นับจากนั้นมา
อุโบสถหลังเก่า หน้าบันประดับด้วยเครื่องลายครามมีสภาพชำรุดมาก ทางวัดจึงได้รื้อถอนอุโบสถหลังเก่าและสร้างหลังใหม่ขึ้นแทน ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิขนาดกลาง สมัยรัตนโกสินทร์ หน้าตักกว้าง 29 นิ้ว สูง 37 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 มีรูปหล่อพระอัครสาวกอยู่เบื้องซ้ายขวา สูง 64 นิ้ว กว้าง 23 นิ้ว รูปหล่อเหมือนหลวงปู่บิน อิสสโร อดีตเจ้าอาวาส รูปหล่อพระมหากัจจายนะ พระศรีศากยมุนี และสมเด็จพระพุทธมหาจักรพรรดิ์ ไตรรัตนญาณ มณีนพรัตน์ นคราปฐมาภรณ์
==อ้างอิง==
วังตะกู
เหตุกราดยิงโบสถ์ในชาร์ลสตัน

เหตุกราดยิงโบสถ์ที่ชาร์ลสตัน (Charleston church shooting) หรือ เหตุสังหารหมู่โบสถ์ที่ชาร์ลสตัน (Charleston church massacre) เป็นเหตุกราดยิงหมู่ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2015 ในเมืองชาร์ลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา ส่งผลให้ชาวแอฟริกัน-อเมริกันจำนวน 9 รายเสียชีวิตระหว่างช่วงศึกษาพระคัมภีร์ (Bible study) ในโบสถ์เอมานูเอลแอฟริกันเมธอดิสท์เอพิสคอเพิล ในบรรดาผู้เสียชีวิตคือบาทหลวงอาวุโส (senior pastor) และวุฒิสมาชิก คลีเมนทา ซี. พินซคนีย์ ในขณะที่มีผู้รอดชีวิตสามคน โบสถ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์ของคนดำที่เก่าแก่ที่สุดของสหรัฐ และเป็นศูนย์กลางของกิจกรรมอันเกี่ยวข้องกับสิทธิพลเมืองคนผิวดำมาโดยตลอด
ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมไดแลนน์ รูฟ ผู้ก่อเหตุ ได้ในเมืองเชลบี รัฐนอร์ทแคโรไลนา รูฟเป็นชายวัย 21 ปีที่คลั่งลัทธินิยมความสูงส่งของคนผิวขาว ที่ซึ่งเขาเข้าร่วมการศึกษาพระคัมภีร์ (Bible study) ก่อนก่อเหตุ ภายหลังพบว่าเขาเลือกพุ่งเป้าก่อเหตุที่โบสถ์แห่งนี้เนื่องจากประวัติศาสตร์และสถานะของโบสถ์นี้ และเขาสามารถถูกดำเนินคดีในศาลรัฐบาลกลาง
ในเดือนธันวาคม 2016 เขาถูกตัดสินกระทำผิดในข้อหาอาชญากรรมของรัฐ รวม 33 กระทงในฐานความผิดอาชญากรรมจากความเกลียดชังและฆาตกรรม ในวันที่ 10 มกราคม 2017 เขาถูกตัดสินโทษประหารชีวิตจากอาชญากรรมที่ก่อ รูฟได้รับโทษแยกออกมาในฐานฆาตกรรม 9 กระทงจาก ศาลประจำรัฐเซาธ์แคโรไลนา และในเดือนเมษายน 2017 รูฟให้การรับสารภาพต่อฐานฆาตกรรมทั้ง 9 กระทง เพื่อหลีกเลี่ยงการได้รับโทษประหารชีวิตซ้ำสอง และถูกตัดสินรับโทษจำคุกตลอดชีวิตต่อ 1 กระทง เขาจะได้รับอุทธรณ์ทันที (automatic appeals) สำหรับโทษประหารชีวิต แต่ท้ายที่สุดเขาอาจยังถูกลงโทษประหารชีวิตได้จากระบบยุติธรรมของรัฐบาลกลาง
ขณะเกิดเหตุ นี่เป็นหนึ่งในสองเหตุกราดยิงครั้งที่ร้ายแรงที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในศาสนสถานในสหรัฐอเมริกา ควบคู่ไปกับเหตุกราดยิงเมื่อปี 1991 ที่วัดพุทธในเมืองแวดเดลล์ รัฐแอริโซนา จนกระทั่งในปี 2017 ซึ่งเกิดเหตุกราดยิงโบสถ์ในซัทเธอร์แลนด์สปริงส์ และในปี 2018 ซึ่งเกิดเหตุกราดยิงซิโนกอกในพิทสเบิร์ก ที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากกว่าเหตุการณ์นี้
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Last Rhodesian via Archive.org – Dylann Roof website
#Charlestonsyllabus, a list of academic sources related to the shooting
Marcelo Pisarro, "Un año de la masacre de Charleston: el debate que no fue", La Nación, June 12, 2016.  (Spanish)
รัฐเซาท์แคโรไลนา
เหตุกราดยิงหมู่ในสหรัฐ
สหรัฐในปี พ.ศ. 2557
การสังหารหมู่คริสต์ศาสนิกชน
พ.ศ. 2557
การฆาตกรรมชาวแอฟริกัน-อเมริกัน
การโจมตีโบสถ์คริสต์
การสังหารหมู่ในสหรัฐ