pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พุซ อิน บู๊ทส์ 2

พุซ อิน บู๊ทส์ 2 (Puss in Boots: The Last Wish) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันผจญภัยอเมริกาในปี พ.ศ. 2565  เป็นภาคต่อของ พุซ อิน บู๊ทส์ (พ.ศ. 2554) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ภาคแยกของแฟรนไชส์เชร็ค และถือเป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 6 ของแฟรนไชส์ ผลิตโดยดรีมเวิร์กสแอนิเมชันและจัดจำหน่ายโดยยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ กำกับโดย Joel Crawford และร่วมกำกับโดย Januel Mercado  เขียนบทภาพยนตร์โดย Paul Fisher และ Tommy Swerdlow ซึ่งอิงจากเรื่องราวโดย Swerdlow และผู้เขียนบทภาพยนร์ภาคแรก Tom Wheeler พร้อมด้วยเนื้อหาบทภาพยนตร์เพิ่มเติมโดย  Etan Cohen นักพากย์เสียงตัวละครได้แก่ อันโตนิโอ บันเดรัสและซัลมา ฆาเยก ซึ่งกลับมารับบทพุซ อิน บู๊ทส์และคิตตี้ ซอฟท์พอว์ตามลำดับ ร่วมด้วย Harvey Guillén, ฟลอเรนซ์ พิว, โอลิเวีย โคลแมน, เรย์ วินสตัน, Samson Kayo, John Mulaney, Wagner Moura, Da'Vine Joy Randolph และ Anthony Mendez ซึ่งรับบทพากย์เป็นตัวละครใหม่ที่เปิดตัวในภาพยนตร์ โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เข้าฉายในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2565 และตัวหนังได้รับคะแนนวิจารณ์ในแง่บวกอย่างกว้างขวางทางด้านงานภาพ,ดนตรี,ฉากแอ็คชั่น,พัฒนาการตัวละครและข้อคิดของเรื่อง และทำรายได้ทั่วโลก 480.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐสหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และยังได้ถูกเสนอเข้าชิงรางวัลออสการ์ รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม ในปี 2023 โดยถึงแม้จะพลาดรางวัลไป แต่เพราะคำวิจารณ์และรายได้ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจึงทำให้ค่าย ดรีมเวิร์คส์ ประกาศสร้างภาคต่อของ เชร็คเป็นภาคที่ห้า ส่วนคิวฉายไม่ได้ประกาศวันที่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
ภาพยนตร์เกี่ยวกับแมว
ภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันอเมริกัน
ภาพยนตร์ภาคแยก
ภาพยนตร์แอนิเมชันยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศสเปน
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2557

การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทยระหว่าง พ.ศ. 2557 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (นายก อบจ.) ทั้งสิ้น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดนครศรีธรรมราช และจังหวัดเชียงราย
== การเลือกตั้ง ==
เรียงลำดับตามวันที่จัดการเลือกตั้ง
=== นครศรีธรรมราช ===
หลังจากการลาออกจากตำแหน่งก่อนครบวาระของ พิชัย บุณยเกียรติ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ได้รับการเลือกตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2553 คณะกรรมการการเลือกตั้งจึงกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 มีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 3 คน ได้แก่ พิชัย บุณยเกียรติ ผู้สมัครหมายเลข 1 กลุ่มประชาธิปไตย, มาโนช เสนพงศ์ ผู้สมัครหมายเลข 2 กลุ่มประชาธิปัตย์สร้างสรรค์, อิสระ หัสดินทร์ ผู้สมัครหมายเลข 3
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า มาโนช เสนพงศ์ ได้รับเลือกตั้งด้วนคะแนนเสียงสูงสุด มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งครั้งนี้เพียงร้อยละ 46.14
=== เชียงราย ===
หลังจากที่ สลักจฤฎดิ์ ติยะไพรัตน์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย ถูกศาลฎีกาตัดสิทธิ์ทางการเมือง 10 ปี กรณีถูกร้องเรียนว่า สลักจฤฎดิ์ได้แจกอุปกรณ์เครื่องเล่นเด็ก ขณะหาเสียงเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2547 จึงจำเป็นต้องจัดการเลือกตั้งขึ้นใหม่แทนสลักจฤฎดิ์ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 โดยมีผู้สมัครรับเลือกตั้งจำนวน 4 คน ได้แก่ บุศริณธญ์ วรพัฒนานันน์ ผู้สมัครหมายเลข 1, รัตนา จงสุทธานามณี ผู้สมัครหมายเลข 2, ยุรพันธ์ เจนพิทักษ์พงศ์ ผู้สมัครหมายเลข 3, และ ชนาธิป เจริญศัสตรารักษ์ ผู้สมัครหมายเลข 4
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า บุศริณธญ์ วรพัฒนานันน์ ได้รับเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงสูงสุด มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งการเลือกตั้งร้อยละ 58.91 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดครั้งสุดท้ายของประเทศไทยก่อนการรัฐประหาร พ.ศ. 2557
==อ้างอิง==
การเลือกตั้งในประเทศไทย พ.ศ. 2557
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย
มกราคม พ.ศ. 2566

มกราคม พุทธศักราช 2566 เป็นเดือนที่ 1 ของปี พ.ศ. 2566 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
มกราคม
*2566-01
ตูปะซูตง

ตูปะซูตง เป็นอาหารกึ่งคาวกึ่งหวานของชาวไทยมุสลิม มีลักษณะเป็นปลาหมึกยัดไส้ข้าวเหนียว นิยมรับประทานในแถบจังหวัดปัตตานี ยะลา และนราธิวาส
ตูปะซูตงประกอบไปด้วยปลาหมึกสด ข้าวเหนียว กะทิ น้ำตาลทราย และเกลือ มักรับประทานหลังอาหารมื้อกลางวัน หรือรับประทานเป็นอาหารว่าง บางครั้งใช้รับประทานแทนอาหารมื้อใดมื้อหนึ่งก็ได้ นิยมในหมู่ชุมชนที่อยู่ใกล้ทะเล ตูปะซูตงเป็นภาษามลายูโดย ตูปะ หมายถึง ข้าวเหนียวต้มนึ่ง และ ซูตง หมายถึง ปลาหมึก
ในรัฐกลันตันและตรังกานูของมาเลเซีย เรียกอาหารชนิดนี้ว่า  เกอตูปัตโซตง (ketupat sotong)
== อ้างอิง ==
อาหารไทยภาคใต้
อาหารมาเลเซีย
เขตของประเทศญี่ปุ่น

เขต (; ward) เป็นหน่วยย่อยของนครของประเทศญี่ปุ่นที่มีขนาดใหญ่จนได้รับการตั้งขึ้นเป็นนครใหญ่ที่ตั้งโดยข้อบัญญัติรัฐบาล เขตเป็นหน่วยงานท้องถิ่นที่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงโดยเทศบาล ผู้นำของแต่ละเขตจะได้รับเลือกจากนายกเทศมนตรี หน้าที่ของเขต เช่น งานทะเบียนราษฎร การประกันสุขภาพ และการจัดเก็บภาษีทรัพย์สิน
เขตพิเศษทั้ง 23 เขตของมหานครโตเกียวจะมีความแตกต่างจากเขตทั่วไปคือ มีสถานะเป็นเทศบาล และผู้นำของเขตพิเศษมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน
== รายชื่อเขต ==
== ดูเพิ่ม ==
เขตพิเศษของโตเกียว
เขต (ประเทศจีน) - ในจีนแผ่นดินใหญ่ใช้อักษรจีนตัวเดียวกันกับคันจิของญี่ปุ่น อ่านว่า ชวี (区 Qū)
เขต (ประเทศไต้หวัน) - ใช้อักษรจีนตัวเต็ม อ่านว่า ชวี (區 Qū) เช่นเดียวกับของจีนแผ่นดินใหญ่
เขตการปกครองของประเทศเกาหลีใต้ - เขตของประเทศเกาหลีใต้ เรียกว่า คู (구; 區; gu)
== อ้างอิง ==
ธงขาวแดงขาว

ธงขาวแดงขาว (Бела-чырвона-белы сцяг|Biela-čyrvona-biely sciah) เป็นธงประวัติศาสตร์ของประเทศเบลารุส ถูกใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนเบลารุสใน ค.ศ. 1918 ก่อนที่เบลารุสตะวันตกจะถูกสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 เข้ายึดครองและเบลารุสวันออกจะกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียต จากนั้นถูกใช้โดยขบวนการชาติเบลารุสในเบลารุสตะวันตก ตามมาด้วยการใช้อย่างไม่เป็นทางการอย่างแพร่หลายระหว่างการยึดครองเบลารุสของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่าง ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1944 และอีกครั้งหลังจากได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1991 จนกระทั่งมีการลงประชามติใน ค.ศ. 1995
กลุ่มฝ่ายค้านยังคงใช้ธงนี้ต่อไป แม้ว่าการแสดงธงนี้ในเบลารุสจะถูกจำกัดโดยรัฐบาลเบลารุส ซึ่งอ้างว่ามีความเชื่อมโยงกับความร่วมมือของนาซีเนื่องจากการใช้โดยผู้สมรู้ร่วมคิดชาวเบลารุสในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ธงขาวแดงขาวถูกนำมาใช้ในการประท้วงต่อต้านรัฐบาล ล่าสุดที่มีการใช้คือการประท้วงในประเทศเมื่อ ค.ศ. 2020–2021 และโดยชาวเบลารุสพลัดถิ่น
== โทนสี ==
== ประวัติ ==
=== การสร้างธง ===
การออกแบบธงที่ใช้ระหว่างวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1991 ถึงวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1995 เดิมคิดโดยสาธารณรัฐประชาธิปไตยเบลารุส (มีนาคมถึงธันวาคม ค.ศ. 1918) บุคคลแรกเริ่มที่อยู่เบื้องหลังการออกแบบธงนี้เชื่อกันว่าคือ Klawdziy Duzh-Dushewski ก่อน ค.ศ. 1917 และการออกแบบนี้เป็นที่รู้จักในภาษาเบลารุสว่า byel-chyrvona-byely s'tsyah (Бел-чырвона-белы сьцяг; แปลตรงตัว "ธงขาวแดงขาว") มีการใช้สีแดงและสีขาวแบบดั้งเดิมในตราแผ่นดินของลิทัวเนีย (Пагоня|translit=Pahonia) ตราประจำรัฐของแกรนด์ดัชชีลิทัวเนียและเครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ซึ่งทั้งสองอย่างนี้รวมดินแดนที่กลายมาเป็นประเทศเบลารุสในปัจจุบัน มีอีกหลายทฤษฎีที่อธิบายที่มาของธง ทฤษฎีหนึ่งพูดถึงการพาดพิงถึงชื่อประเทศรูทีเนียขาว
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ธงชาติเบลารุส
ธงขาวฟ้าขาว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The white-red-white flag of Belarus – Rada of the Belarusian Democratic Republic
ธงในประเทศเบลารุส
สัญลักษณ์ของประเทศเบลารุส
ยาฬิ

ยาฬิ (யாளி, IAST: Yāḷi), หรือ วยาฬ เป็นสิ่งมีชีวิตในปรัมปราวิทยาฮินดู มีลักษณะหัวและตัวเป็นสิงโต งวงและงาอย่างช้าง  และบางครั้งมีองค์ประกอบอย่างม้า
ยาฬิปรากฏในเทวาลัยแบบอินเดียใต้จำนวนมาก สลักเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเสา ยาฬิยังมีหลายรูปแบบ โดยมีส่วนอื่น ๆ ของตัวที่ได้มาจากสัตว์ร้านอื่น ๆ บางครั้งมีการบรรยายยาฬิไว้เป็นภาษาอังกฤษว่า เลอโอกริฟ (leogryph; ครึ่งสิงโต ครึ่งกริฟฟิน) ด้วยลักษณะบางส่วนอย่างนก และส่วนงวงนั้นเรียกว่าจะงอยปาก
==ประติมานวิทยา==
การบรรยายและกล่าวถึงยาฬิปรากฏมาอย่างยาวนาน แต่เริ่มมาเป็นที่นิยมทั่วไปในเอกสารของอินเดียใต้ในศตวรรษที่ 16 เรื่อยมา มีการบรรยายไว้ว่ายาฬินี้มีอำนาจแข็งแกร่งกว่าสิงโต เสือ หรือช้าง ประติมานวิทยามีตัวงดงามอย่างแมว, ศีรษะเป็นสิงโต, งวงงาดั่งช้าง (คช) และหางอย่างงูใหญ่ บางครั้งปรากฏแสดงยาฬิยืนบนมกร ซ่งว่ากันว่าเป็นพาหนะของพระพุธ มักปรากฏภาพหรืองานแกะสลักรูปยาฬิตามผนังทางเข้าของเทวาลัย และเชื่อกันว่าคอยปกป้องเทวาลัยเหล่านั้น นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่ตัวเป็นอย่างสิงโต และมีหัวเป็นสัตว์อื่น เช่นหัวเป็นช้าง ที่เรียกว่า คชวยาฬ (gaja-vyala) หรือที่หัวเป็นสิงโต (สิงหวยาฬ; simha-vyala), ม้า (อัศววยาฬ; ashva-vyala), มนุษย์ (นีรวยาฬ; nir-vyala) และสุนัข (ศาวนวยาฬ; shvana-vyala)
== สัญลักษณ์วิทยา ==
ว่ากันว่ายาฬิเป็นผู้พิทักษ์ ปกป้องมนุษย์ทั้งทางกายและทางจิตวิญญาณ เชื่อกันว่าเป็นสัตว์ดุร้ายที่ไม่เกรงกลัว และเป็นใหญ่ในบรรดาสัตว์ทั้งปวง นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่ายาฬิเป็นรูปแทนความกระเสือกกระสนของมนุษย์ต่อพลังพื้นฐานของธรรมชาติ
==ดูเพิ่ม==
คัณฑเภรุณฑะ
ปรัตยังคิรา
ศรภะ
คชสีห์
==อ้างอิง==
Dictionary of Hindu Lore and Legend  by Anna Dallapiccola
ปรัมปราวิทยาฮินดู
สัตว์ในตำนานฮินดู
ชาข้าวบาร์เลย์

ชาข้าวบาร์เลย์  (Barley tea) เป็นเครื่องดื่มชงธัญพืชคั่วที่ทำจากเมล็ดข้าวบาร์เลย์ เป็นเครื่องดื่มที่สำคัญในหลายประเทศในเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และไต้หวัน มีรสชาติขม
ในประเทศเกาหลี ชาข้าวบาร์เลย์ดื่มได้ทั้งแบบร้อนและแบบเย็น โดยมักจะใช้แทนน้ำดื่มในบ้านและร้านอาหารหลายแห่ง ในประเทศญี่ปุ่นมักเสิร์ฟแบบเย็นและเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมในฤดูร้อน ชายังมีจำหน่ายทั่วไปในรูปแบบถุงชาหรือบรรจุขวดในเกาหลีและญี่ปุ่น
== ศัพทมูล ==
ในประเทศจีน ชาข้าวบาร์เลย์เรียกว่า ต้าไม่ฉา (大麦茶; 大麥茶; dàmài-chá ) หรือ ไม่ฉา (麦茶; 麥茶; mài-chá) ซึ่ง ต้าไม่ (大麦; 大麥; dàmài ) หรือ ไม่ (麦; 麥 mài) มีความหมายว่า "ข้าวบาร์เลย์" และ ฉา (茶; chá) มีความหมายว่า "ชา"
ในประเทศญี่ปุ่น ชาข้าวบาร์เลย์เรียกว่า มูงิชะ (麦茶; mugi-cha) ซึ่งใช้อักษรตัวเดียวกันกับอักษรภาษาจีน ไม่ฉา (麦茶; 麥茶; mài-chá) หรือ มูงิยุ (麦湯; むぎゆ; mugi-yu) ซึ่ง ยุ (湯; ゆ; yu) มีความหมายว่า "น้ำร้อน"
ในประเทศเกาหลี ชาข้าวบาร์เลย์เรียกว่า โพรีชา (보리차; bori-cha) ซึ่งคำภาษาเกาหลีแท้ โพรี (보리; bori) มีความหมายว่า "ข้าวบาร์เลย์" และคำภาษาเกาหลีที่ยืมจากภาษาจีน ชา (차 ;茶; cha) ใช้อักษรจีนตัวเดียวกันซึ่งมีความหมายว่า "ชา"
ในประเทศไต้หวัน ชาข้าวบาร์เลย์เรียกในภาษาจีนฮกเกี้ยนว่า เบ่อ๊าเต๋ (麥仔茶; be̍h-á-tê) ซึ่ง เบ่อ้า (麥仔; be̍h-á) มีความหมายว่า "ข้าวบาร์เลย์" และ เต๋ (茶; tê) มีความหมายว่า "ชา"
== ประวัติ ==
ชนชั้นสูงของญี่ปุ่นบริโภคชาข้าวบาร์เลย์มาตั้งแต่ยุคเฮฮัง ซามูไรเริ่มบริโภคชาข้าวบาร์เลย์ในยุคเซ็งโงกุ ในช่วงยุคเอโดะ แผงขายของริมทางที่เชี่ยวชาญด้านการทำชาข้าวบาร์เลย์ได้กลายเป็นที่นิยมในหมู่คนทั่วไป 
== สินค้าพร้อมดื่ม ==


ชาข้าวบาร์เลย์สามารถเตรียมได้โดยการต้มเมล็ดข้าวบาร์เลย์ไม่ขัดสีที่คั่วแล้วในน้ำ หรือชงข้าวบาร์เลย์ที่คั่วและบดแล้วในน้ำร้อน ในประเทศญี่ปุ่น ถุงชาที่บรรจุข้าวบาร์เลย์ป่นได้รับความนิยมมากกว่าเมล็ดข้าวบาร์เลย์แบบดั้งเดิมในช่วงต้นทศวรรษ 1980 และยังคงเป็นรูปแบบที่มีจำหน่ายโดยทั่วไปในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมีชาที่บรรจุล่วงหน้าในขวดเพ็ตอีกด้วย
=== ชาบรรจุขวด ===
ชาข้าวบาร์เลย์บรรจุขวดมีวางจำหน่ายที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้อ และเครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติในประเทศญี่ปุ่นและเกาหลี ส่วนใหญ่จำหน่ายในขวดเพ็ต ชาข้าวบาร์เลย์เย็นเป็นเครื่องดื่มฤดูร้อนที่ได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศญี่ปุ่น ในประเทศเกาหลี ชาข้าวบาร์เลย์ร้อนบรรจุขวดเพ็ตทนความร้อนมีจำหน่ายในตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติและในชั้นวางสินค้าอุ่นในร้านสะดวกซื้อ
=== ชาข้าวบาร์เลย์ผสมและชาที่คล้ายคลึงกัน ===
ในประเทศเกาหลี เมล็ดข้าวบาร์เลย์คั่วมักจะผสมกับเมล็ดข้าวโพดคั่ว เนื่องจากความหวานของข้าวโพดจะช่วยกลบรสขมเล็กน้อยของข้าวบาร์เลย์ ชาที่ทำจากเมล็ดข้าวโพดคั่วเรียกว่า อกซูซูชา (ชาข้าวโพด) และชาที่ทำจากเมล็ดข้าวโพดคั่วและเมล็ดข้าวบาร์เลย์คั่วเรียกว่า อกซูซูโบรีชา (ชาข้าวบาร์เลย์และข้าวโพด) เครื่องดื่มที่คล้ายกันหลายอย่างที่ทำจากธัญพืชคั่ว ได้แก่ ฮย็อนมีชา (ชาข้าวกล้อง), กย็อลมย็องจาชา (ชาเมล็ดชุมเห็ดจีน) และ เมมิลชา (ชาบักวีต)
ชาข้าวบาร์เลย์คั่วขายในรูปแบบป่นและบางครั้งในรูปผสมกับชิโครีหรือส่วนผสมอื่น ๆ ก็มีจำหน่ายในฐานะเครื่องดื่มทดแทนกาแฟ
== อ้างอิง ==
เครื่องดื่มญี่ปุ่น
เชวาปี

เชวาปี (ћевапи / ćevapi|italic=no, ) หรือ เชวัปชิชี (ћевапчићи / ćevapčići, ) เป็นอาหารจานเนื้อสัตว์บดพบได้ทั่วไปในภูมิภาคบอลข่าน และถือเป็นอาหารประจำชาติของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและเซอร์เบีย รวมถึงยังพบได้ทั่วไปในประเทศโครเอเชีย, มอนเตเนโกร, คอซอวอ, มาซิโดเนียเหนือ, สโลวีเนีย, โรมาเนีย, แอลเบเนีย และออสเตรีย
โดยปกติจะเสิร์ฟเชวาปีจำนวนห้าถึงสิบชิ้นด้วยกันในจานหรือบนแผ่นขนมปังแบน (เลปิญา หรือ ซอมูน) และมักเสิร์ฟเคียงหอมใหญ่สับ, ครีมเปรี้ยว, กัยมัก (ครีมนม), อัยวาร์ (ซอส) และเกลือ
ในสมัยที่จักรวรรดิออตโตมันปกครองบอลข่าน พวก [("คนนอกกฎหมาย, คนเถื่อน") ทำ "เชวาปีแบบคัยดูก" (hajdučki ćevap) โดยนำเนื้อและมันหมูรมควันไปเสียบไม้และย่างเหนือไฟ สูตรสำหรับ "เชวาปีแบบ
แคว้นมือกอลายิว

แคว้นมือกอลายิว (Микола́ївська о́бласть) หรือที่บางครั้งเรียกว่า มือกอลายิวช์ชือนา (Микола́ївщина) เป็นแคว้นในภาคใต้ของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือเมืองมือกอลายิว จำนวนประชากรในแคว้นจากการประมาณการครั้งล่าสุดอยู่ที่ 1,091,821 คน (ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)
== อ้างอิง ==
 
มือกอลายิว
แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์

แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ (Іва́но-Франкі́вська о́бласть) หรือที่บางครั้งเรียกว่า อีวานอ-ฟรันกิวช์ชือนา (Іва́но-Франкі́вщина) เป็นแคว้นทางภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่เมืองอีวานอ-ฟรันกิวสก์ ทางการสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนเปลี่ยนชื่อแคว้นและเมืองศูนย์กลางปกครองจาก "สตานิสเลา" (Станісла́в) มาเป็น "อีวานอ-ฟรันกิวสก์" เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962 เพื่อเป็นเกียรติแก่อีวัน ฟรันกอ นักเขียนชาวยูเครนผู้มีผลงานโดดเด่นคนหนึ่ง ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 135,1822 คน
แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ยังเป็นที่รู้จักกันในหมู่ชาวยูเครนในชื่อเก่าแก่ว่า ปรือกาปัจจา (Прикарпа́ття; แต่แหล่งข้อมูลบางแหล่งถือว่าพื้นที่ตอนใต้ของแคว้นลวิวอย่างเมืองสตรึย, ตรุสกาแวตส์ และดรอฮอบึช เป็นส่วนหนึ่งของปรือกาปัจจาด้วย) แคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์ร่วมกับแคว้นลวิวและแคว้นแตร์นอปิลเป็นแก่นกลางของภาคตะวันออกของภูมิภาคประวัติศาสตร์กาลิเชียซึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นส่วนหนึ่งของราชรัฐกาลิเชีย–โวลิเนีย ส่วนในปัจจุบัน แคว้นทั้งสามเป็นองค์ประกอบหนึ่งของสมาคมยูโรรีเจียนแห่งคาร์เพเทียน
ในสมัยสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 บริเวณแคว้นอีวานอ-ฟรันกิวสก์มีฐานะเป็น จังหวัดสตาญิสวาวุฟ (ค.ศ. 1918–1939) และหลังการรุกรานโปแลนด์ของสหภาพโซเวียตมีฐานะเป็น แคว้นสตานิสเลา (ค.ศ. 1939–1962) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกาลิเชียในเขตปกครองสามัญของเยอรมนีนาซี ศูนย์กลางของแคว้นนี้อยู่ที่เมืองกอลอมือยา (ซึ่งเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมที่สำคัญของปอกุจจา ชื่อดั้งเดิมของพื้นที่ตอนใต้ของแคว้น) มาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20
== อ้างอิง ==
 
อีวานอ-ฟรันกิวสก์
เตเลเมอา

เตเลเมอา (telemea, ) เป็นเนยแข็งโรมาเนียที่ตามธรรมเนียมดั้งเดิมทำมาจากนมแกะ แต่ในปัจจุบันอาจทำมาจากนมวัว นมแพะ และนมควาย
เตเลเมอามีลักษณะคล้ายกับ เฟตา ของกรีซ, เทเลเม ของตุรกี, ซีแรแน ของบัลแกเรียและมาซิโดเนีย และ ซีร์ ของเซอร์เบีย แต่เตเลเมอาอาจมีส่วนประกอบของน้ำมากกว่า ทำให้มีลักษณะนุ่มถึงกึ่งนุ่ม มีสีขาว มีเนื้อสัมผัสเป็นครีม และให้รสออกเปรี้ยวหลังชิม นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่นำเตเลเมอาไปผ่านกระบวนการบ่มเพื่อให้ได้รสเค็มยิ่งขึ้น บางครั้งยังอาจใส่เมล็ดยี่หร่าเพิ่มเพื่อให้ได้กลิ่นรสหอมหวานอย่างเครื่องเทศ
==การรับรอง==
ตั้งแต่ปี 2004 เตเลเมอาจากท้องถิ่นต่าง ๆ ได้รับการเสนอชื่อและรับรองให้เป็นอาหารจานพิเศษดั้งเดิมที่ได้รับการคุ้มครองของโรมาเนีย และเตเลเมอาจากท้องถิ่นต่อไปนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนการตั้งชื่อจากแหล่งกำเนิดที่ได้รับการคุ้มครอง (พีดีโอ) หรือสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการคุ้มครอง (พีจีไอ)
เตเลเมอาอาร์เจช
เตเลเมอาบราชอฟ
เตเลเมอากาเรย์
เตเลเมอาฮาร์กีตา
เตเลเมอาฮูเวดิน
เตเลเมอาอีเบอเนชต์ (พีดีโอ)
เตเลเมอานูเชต
เตเลเมอาวัช
เตเลเมอาซีบิว (พีจีไอ)
เตเลเมอาวึลชา
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Telemea
What Wikipedia can’t tell you about making cheese
เนยแข็งโรมาเนีย
เนยแข็งนมแกะ
ลัสซี

ลัสซี หรือ ลาสซี (อักษรโรมัน: Lassi, ) เป็นคำเรียกเครื่องดื่มนมเนย ที่ทำมาจากดาฮี (โยเกิร์ต) บริโภคกันในเอเชียใต้ ลัสซีมีทั้งแบบเค็มและหวาน ลัสซีเค็มจะคล้ายกันกับดูฆหรืออัยรัน นอกจากนี้ยังมีลัสซีใส่กัญชาในรูปของภางด้วย
== ศัพทมูล ==
ลัสซีมาจากคำภาษาสันสกฤต ลสิกา (लसिका) แปลว่าหนืดหรือคล้ายน้ำตาล การสะกดอื่น ๆ ของลัสซี เช่น Lāsī (Laasi)
==รูปแบบ==
===ลัสซีหวาน===
ลัสซีหวานคือลัสซีใส่น้ำตาล, น้ำกุหลาบ หรือน้ำผลไม่อื่น ๆ ตัวอย่างลัสซีหวานอื่น ๆ ที่นิยม เช่น ลัสซีฝรั่น และ มักคานิยาลัสซี (Makkhaniya lassi) ซึ่งใส่ก้อนเนยไปด้วย
===ลัสซีเร็ม===
ลัสซีเค็มคือลัสซีเติมเกลือ ในปกีสถานเรียกว่า นัมกีนลัสซี (Namkeen Lassi) ส่วนในบรรดาชาวปาทาน, ชาวอิหร่าน และ ชาวดาร์ดา นิยมเรียกว่า อัยรัน หรือในอัฟกานิสถานนิยมเรียกว่า ดูฆ
===ภางลัสซี===
ภางลัสซี (Bhang lassi) เป็นลัสซีผสมกัญชา โดยผสมภางซึ่งเป็นของเหลวที่ได้มาจากกัญชา และออกฤทธิ์เหมือนกัญชาในรูปแบบการบริโภคอื่น ๆ รัฐอุตตรประเทศเป็นรัฐที่มีร้านจำหน่ายภางที่จำหน่ายได้ภายใต้การรับรองของรัฐ ในร้านเหล่านี้มีจำหน่ายภางลัสซีเช่นกัน
== อ้างอิง ==
โยเกิร์ต
เครื่องดื่มอินเดีย
เครื่องดื่มปากีสถาน
เครื่องดื่มอัฟกานิสถาน
ภาง

ภาง (IAST: Bhāṅg) เป็นใบกัญชาสำหรับรับประทาน มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย มีปรากฏการใช้เป็นส่วนผสมของอาหารและเครื่องดื่มมาตั้งแต่ 1000 ปีก่อนคริสต์กาลในอินเดียโบราณ ตามธรรมเนียมแล้วนิยมแจกจ่ายภางกันในช่วงเทศกาลมหาศิวราตรีและโหลี นิยมนำภางมาผสมกับเครื่องดื่มลัสซี กับทานดาอี
==ในบันทึกของตะวันตก==
กราเซีย เด ออร์ตา แพทย์ชาวยิวโปรตุเกสที่อาศัยในกัว ได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับ bangue อย่างละเอียดไว้ในหนังสือ Colóquios dos simples e drogas da India (1563) ของเขา ในนี้เขายังได้เขียนถึงการใช้ภางเพื่อประโยชน์เชิงนันทนาการโดยทั้ง บะฮาดูร ชาห์ แห่งคุชราต และชาวโปรตุเกสหลายคน ในบันทึกเขายังเขียนปฏิเสธไว้อย่างเด็ดขาดว่าพืชอินเดียที่นำมาใช้ผลิต bangue นั้นเป็นพืชคนละชนิดกับ European hemp plant (alcanave)
ในปี 1596 Jan Huyghen van Linschoten ชาวดัตช์ เขียนถึง "Bangue" ไว้สามหน้าในบันทึกการเดินทางไปตะวันออกของเขา นอกจากนี้เขายังพูดถึง [ของอียิปต์,
ยากินิกุ

ยากินิกุ  เป็นคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายอย่างกว้างที่สุด คือ อาหารประเภทเนื้อย่าง "ยากินิกุ" แต่เดิมหมายถึง "บาร์บีคิว" แบบตะวันตก คำศัพท์นี้ได้เป็นที่นิยมขึ้นมาจากการกล่าวถึงในตำราอาหารตะวันตก "เซโยเรียวริตสึ" โดยคานางากิ โรบุง นักเขียนชาวญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1872 (ยุคเมจิ) ภายหลังคำนี้สามารถหมายความรวมถึงบาร์บีคิวเกาหลีในช่วงยุคโชวะได้ ในปัจจุบัน "ยากินิกุ" หมายถึงรูปแบบการปรุงอาหารประเภทเนื้อขนาดพอดีคำ (โดยทั่วไปเป็น
วัดเทพพลประดิษฐาราม

วัดเทพพลประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงคุก อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย มีเนื้อที่ 16 ไร่ 2 งาน 56 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลง เนื้อที่ 13 ตารางวา
วัดเทพพลประดิษฐาราม เดิมชื่อ วัดสิริเทพพล หรือ วัดทุ่ง ตั้งอยู่ในพื้นที่เวียงคุก ซึ่งเป็นเมืองโบราณที่พบหลักฐานการอยู่อาศัยมาตั้งแต่สมัยทวารวดี เขมร และล้านช้าง ประวัติเมื่อสมัยสร้างเมืองเวียงคุกกล่าวว่า สร้างตั้งแต่ครั้งสมัยพระเจ้าอนุรุทธราช แห่งเมืองเวียงจันทน์ ต่อมาหมื่นกางโฮง เจ้าเมืองเวียงคุกได้บูรณปฏิสังขรณ์และหลังจากเมืองเวียงคุกถูกยุบเป็นหมู่บ้านก็ไม่ได้มีการบูรณะอีกจน พ.ศ. 2460 ที่บูรณะวัดขึ้นใหม่เป็น "วัดเทพพลประดิษฐาราม" ส่วนชาวบ้านเรียก "วัดทุ่ง" ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2553
วัดมีพระธาตุเจดีย์ 2 องค์ มีรูปทรงคล้ายคลึงกันและตั้งอยูใกล้เคียง รูปลักษณะ สี่เหลี่ยม ย่อมุมไม้สิบสอง และยังมีใบเสมาหิน ซึ่งเป็นเสาหลักเมือง มีความเชื่อว่า เป็นหลักชัยของเมืองเวียงคุกในปัจจุบัน
วิหาร ศิลปะล้านนาล้านช้าง สร้างเมื่อ พ.ศ.2556 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ โครงหลังคาทำด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่ รอบวิหารประดับประติมากรรมเศียรพญานาคศิลปะขอมโบราณ และอุโบสถศิลปะโดยทั่วไปเป็นแบบผสมระหว่างภาคกลางกับท้องถิ่น เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนยกพื้น ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีบันไดขึ้นลงอยู่ด้านหน้าหรือด้านทิศตะวันออก ตัวลำยองและทวยสลักด้วยไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะพื้นเมืองล้านช้าง
==อ้างอิง==
เทพพลประดิษฐาราม
โบราณสถานในจังหวัดหนองคาย
ประเทศโครเอเชียกับสกุลเงินยูโร

ประเทศโครเอเชียปรับมาใช้สกุลเงินยูโรนับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2023 กลายมาเป็นประเทศสมาชิกลำดับที่ 20 ของเขตยูโรโซน และถือเป็นสมาชิกใหม่รายแรกนับตั้งแต่ลิทัวเนียเข้าร่วมใน ค.ศ. 2015 โดยอัตราแลกเปลี่ยนได้มีการตั้งไว้ที่อัตรา 1 ยูโร = 7.53450 กูนา
สกุลเงินเดิมของโครเอเชียคือกูนาได้ผูกอ้างอิงค่าเงินกับยูโร (และก่อนหน้ายูโรคือมาร์คเยอรมัน) เป็นหลักมาตั้งแต่ถือกำเนิดสกุลเงินใน ค.ศ. 1994 และธนาคารแห่งชาติโครเอเชียได้มีนโยบายตั้งแต่แรกตั้งในการควบคุมให้อัตราแลกเปลี่ยนของกูนากับยูโรอยู่ภายในขอบเขตที่คงที่
การเป็นสมาชิกภาพสหภาพยุโรปของโครเอเชีย ทำให้ประเทศต้องนำเอาสกุลเงินยูโรมาใช้หลังสามารถปฏิบัติตามข้อกำหนดการเปลี่ยนสกุลเงินเป็นยูโร ก่อนการเข้าสู่สหภาพยุโรปของโครเอเชียในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 บอริส วูยชิช ผู้ว่าการธนาคารแห่งชาติโครเอเชีย ระบุว่าเขาต้องการให้ยูโรมาแทนที่กูนาทันทีที่โครเอเชียสามารถบรรลุข้อกำหนดได้ โดยจะต้องเป็นเวลาอย่างน้อยสองปีหลังจากที่โครเอเชียเข้าร่วมกลไกอัตราแลกเปลี่ยนยุโรป II (นอกเหนือจากนั้นเป็นไปตามเกณฑ์อื่น ๆ) โครเอเชียเข้าร่วมกลไกอัตราแลกเปลี่ยนยุโรป II เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 อันเดรย์ เปลงกอวิช นายกรัฐมนตรีโครเอเชียระบุไว้เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ว่าโครเอเชียมีเจตจำนงจะปรับมาใช้ยูโรในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2023 และจะมีแผนการทำงานที่ออกโดยรัฐบาลในปลายเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020
ธุรกิจขนาดเล็กจำนวนมากในโครเอเชียมีหนี้ที่กำหนดโดยใช้สกุลยูโรก่อนที่โครเอเชียจะปรับมาใช้ยูโร การตั้งราคาสินค้า ตลอดจนเงินเก็บในธนาคารของคนจำนวนมากในโครเอเชียก็เป็นยูโรอยู่แต่แรกแล้ว
ในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 โรงกษาปณ์โครเอเชียเริ่มการผลิตเหรียญยูโรที่มีสัญลักษณ์ของโครเอเชีย
==อ้างอิง==
พ.ศ. 2566
เศรษฐกิจโครเอเชีย
ยูโร
กูนา

กูนา (kuna, สัญลักษณ์: kn; รหัส: HRK) เป็นสกุลเงินของประเทศโครเอเชีย ตั้งแต่ 30 พฤษภาคม 1994 ถึง 31 ธันวาคม 2022 กูนาถูกแทนที่ด้วยยูโร (€, EUR) ในวันที่ 1 มกราคม 2023 1 กูนา มีค่าเท่ากับ 100 ลีปา (lipa) สกุลกูนาควบคุมโดยธนาคารแห่งชาติโครเอเชีย
ในการเปลี่ยนผ่านสู่ยูโรระยะเวลาสองสัปดาห์นั้น เงินสดสกุลกูนายังสามารถใช้ชำระได้ตามกฎหมายควบคู่กับยูโร และจะสิ้นสุดในวันที่ 14 มกราคม สกุลเงินกูนาสามารถนำไปแลกเปลี่ยนได้ที่ธนาคารกลางแห่งชาติยูโรโซนจนถึง 28 กุมภาพันธ์ และธนาคารใด ๆ ของ ฟีนา และ เฮอร์วัตสกาปอชตาในโครเอเชียได้ถึงสิ้นปี 2023 โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ธนาคารแห่งชาติโครเอเชียจะรับแลกเหรียญจนถึงสิ้นปี 2025 และสำหรับธนบัตรสามารถแลกได้โดยไม่มีกำหนด
== อ้างอิง ==
สกุลเงิน
เศรษฐกิจโครเอเชีย
วัดคอนสวรรค์ (จังหวัดชัยภูมิ)

วัดคอนสวรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคอนสวรรค์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ
วัดคอนสวรรค์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2517
สิมของวัดศิลปะล้านช้างฝีมือช่างท้องถิ่นอีสาน ผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ 5X7 เมตร ก่อสร้างด้วยไม้ ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก โดยมีประตูและบันไดยื่นออกมา ที่ผนังด้านข้างเจาะเป็นรูปช่องหน้าต่างด้านละสองช่อง หลังคามุงด้วยกระเบื้องไม้ (แป้นเกร็ด) หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายดวงอาทิตย์ มีหลังคาปีกนกยื่นออกไปทั้งสี่ด้านรองรับด้วยเสาไม้ ฐานทำเป็นเอวขันแกะสลักลวดลาย พื้นที่ระหว่างฐานและเสารองรับปีกนกปูด้วยอิฐเป็นแนวขนาดไปกับตัวอาคาร สันนิษฐานว่าอิฐเหล่านี้คงงมีการสร้างโบราณเนื่องในวัฒนธรรมทวารวดี มีการสร้างศาสนสถานขึ้นใหม่บนพื้นที่เดิม
ภายในสิมประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนั่งขัดสมาธิราบ ปางมารวิชัย ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อตาแดง และมีพระพุทธรูปองค์สำคัญคือ หลวงพ่อใหญ่  หรือ หลวงพ่อพระสีศิลาแลง ประดิษฐานอยู่ภายในวิหารหลังเล็กสีขาว เป็นพระพุทธรูปสร้างจากศิลาแลงทั้งองค์ ศิลปะทวารวดีราวพุทธศตวรรษที่ 11–16 ปางแสดงธรรม (วิตรรกมุทรา) พระหัตถ์ขวายกขึ้น พระหัตถ์ซ้ายแนบพระวรกาย ครองจีวรห่มคลุม ขนาดวัดรอบองค์พระ 60 นิ้ว สูงจากฐาน 124 นิ้ว พระเศียรทรงกรวย ผิวเรียบ ไม่มีขมวด พระเกศา พระพักตร์ค่อนข้างกลมคล้ายรูปไข่ พระขนงยาวต่อกันเป็นรูปปีกกา พระเนตรหลุบต่ำ พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์หนา และพระกรรณยาว
==อ้างอิง==
คอนสวรรค์
วัดเตาอิฐ (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดเตาอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองท่าลาด ในตำบลบางคา อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดเตาอิฐ หรือ วัดญาณรังสี ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2415 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2419 ซึ่งมีขุนรักษาผลาผล (ยิ้ม) กำนันตำบลบางคาเป็นผู้มอบที่ดินถวายเพื่อสร้างวัดและพระครูญาณรังสีมุนีวงศ์ (แทน) เจ้าคณะจังหวัดฉะเชิงเทราเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด เหตุที่ชื่อวัดเตาอิฐเพราะตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเตาอิฐ
วัดเตาอิฐมีต้นโพธิ์ที่มีใบสีขาวอายุราว 100 ปี ขนาดใหญ่มากกว่า 4 คนโอบ สูงเกือบ 30 เมตร ซึ่งเป็นหนึ่งในคำขวัญของอำเภอราชสาส์น คือ "อำเภอราชสาส์น ตำนานเมืองเก่า ใบโพธ์สีขาว ข้าวหอมมะลิ" มีเจดีย์โบราณ ที่มีอายุเก่าแก่เชื่อว่ามีอายุมานานกว่า 100 ปี เจดีย์มีความแปลกที่มีปล้องไฉนเป็นบัว องค์บัลลังก์เพรียวและฐานทรงกลมเป็นชั้น รวมถึงมีโรงเรียนเก่า ชื่อโรงเรียนวัดเตาอิฐ (เลิกกิจการไปแล้ว) ที่มักใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์แนวสยองขวัญ นอกจากนั้นยังมีรูปปั้นหลวงพ่อสะอาด พระศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพบูชานับถือ
==อ้างอิง==
เตาอิฐ
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธาราม

วัดเกาะราษฏร์ศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใหม่ อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูศรัทธาธรรมวิสุทธ์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดเกาะราษฎร์ศรัทธาราม หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดปกปาก เหตุที่ชื่อวัดเกาะราฎร์ศรัทธารามอันเนื่องมาจากพื้นที่ด้านทิศเหนือ ตะวันออกและทิศใต้ ติดกับคลองท่าลาด ต่อมาด้านหลังทิศตะวันตกพื้นที่ถูกน้ำกัดเซาะกลายเป็นลำคลองเชื่อมต่อกันทำให้ที่ตั้งวัดกลายเป็นเกาะกลางน้ำ ส่วนชื่อวัดปกปากมาจากที่วัดนี้ตั้งอยู่ตรงที่ปากคลองโปกปาก ต่อมาคำเรียกเพี้ยนไปมาเป็น "ปกปาก" ประวัติวัดกล่าวว่า นายแดง นางอ้วน เป็นผู้มีจิตศรัทธาถวายที่ดินสร้างวัดและมีพระอาจารย์อิ่ม ขุนพิทักษ์อาณาเขตร์ กำนัน นายเพ็ดนางหลิ่ม นายวอน นายสอน ร่วมกันบริจาคทรัพย์สินส่วนตัวและเรี่ยรายชาวบ้านในท้องถิ่นมาสร้างวัดขึ้น
วัดเกาะราษฏร์ศรัทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2419	 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2538
อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมมาก ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 มีขนาดกว้าง 5.35 เมตร ยาว 11.10 เมตร เป็นอาคารทรงไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น หลังคามุงกระเบื้อง ผนังก่อด้วยอิฐถือปูนทั้งหลัง ภายนอกมีใบเสมาล้อมรอบและมีลูกนิมิตอยู่ในอุโบสถ ในวัดยังมีซากเปลือกหอยดึกดำบรรพ์ที่ทางวัดได้ขุดพบ บริเวณต้นโพธิ์หน้าวัดมีซากตะเคียนอยู่ด้วย อุโบสถหลังใหม่เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513
==อ้างอิง==
เกาะราษฏร์ศรัทธาราม