pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ  เปิดทำการในบริเวณปราสาทคูมาโมโตะ นครคูมาโมโตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2519 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งได้รับการสนับสนุนโดยส่วนจังหวัด
สิ่งสะสมถาวรในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่งานศิลปะและงานฝีมือของจังหวัดคูมาโมโตะ และยังมีผลงานโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโอกุสต์ รอแด็ง มีห้องหนึ่งที่จัดแสดงแบบจำลองของโคฟุงซึ่งพบในจังหวัดคูมาโมโตะ
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์เนินฝังศพโบราณประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
คูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519 ในประเทศญี่ปุ่น
อำเภอดาร์มัซรายา

ดาร์มัซรายา (Dharmasraya) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,961.13 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 191,422 คนในปี 2010 และ 228,591 คนในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 234,713 คน ประกอบด้วยชาย 119,505 และหญิง 115,208 คน เมืองหลักของอำเภอคือปูเลาปุนจุง ในอดีตอำเภอนี้เป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรดาร์มัซรายาซึ่งเรืองอำนาจในศตวรรษที่ 11
อำเภอนี้แบ่งเป็นสิบเอ็ดตำบล
==อ้างอิง==
ดาร์มัซรายา
อำเภอโบเน

โบเน (Bone) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีเป็นราชธานีของรัฐโบเนก่อนจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียในปี 1950 อำเภอนี้มีขนาดพื้นที่รวม 4,559.00 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 717,682 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 801,775 คนตามสำมะโนปี 2020 ปริมาณคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 813,188 ประกอบด้วยชาย 397,348 และหญิง 415,840 คน ผลิตภัณฑ์หลักของอำเภอได้แก่สาหร่าย ข้าว ปลา เมืองหลักของอำเภอคือวาตัมโปเน
ในอดีตรัฐโบเนเป็นอาณาจักร อาดัต ของชาวบูกิซ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมานูรูงุง รีมาตาจัง ในปี 1330 ก่อนจะเข้าร่วมพันธมิตรกับวาโจและซปเป็งเพื่อช่วยเหลือกันในการป้องกันตนเอง ในปี 1605 ระหว่างสมัยของกษัตริย์คนที่สิบของโบเน ศาสนาอิสลามได้เข้ามาที่อิทธิพลต่อวัฒนธรรมท้องถิ่นของโบเนจนเกิดการเปลี่ยนแปลง โบนีมีความเจริญสูงสุดในศตวรรษที่ 17 ในปี 1950  ประท้วงการปกครองของระบบราชาธิปไตยในโบเน ท้ายที่สุดโบเนจึงเข้าร่วมกับประเทศอินโดนีเซียในปีเดียวกันหลังสุลต่านแห่งโบเนยอมสละบัลลังก์
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
บน
อำเภอลูวู

ลูวู (Luwu) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ขอบเขตอำเภอในปัจจุบันเกิดจากการแยกอำเภอลูวูเหนือออกไปในปี 1999 และปาโลโป เมืองหลัก แยกออกมาเป็นเทศบาลนครในปี 2002 ขนาดพื้นที่ของลูวูในปัจจุบันอยู่ที่ 3,000.25 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 287,472 คน และ 365,608 คนตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 369,820 คน ประกอบด้วยชาย 186,326 และหญิง 183,494 คน ปัจจุบันเมืองหลักของลูวูคือเบอโลปา
ชื่อลูวูมาจากชื่อของอาณาจักรลูวู หนึ่งในสามอาณาจักรโบราณของซูลาเวซีใต้ อีกสองอาณาจักรคือโกวาตัลโล (ซึ่งต่อมาคืออำเภอโกวาและนครมากัซซาร์) และโบเน (ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอโบเน) คำว่า "ลูวู" ปรากฏมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 เมื่อปฐมกษัตริย์นามว่า ลนตารา ก่อตั้งลูวูขึ้น
==อ้างอิง==
ลว
อำเภอโตราจาเหนือ

โตราจาเหนือ หรือ โตราจาอูตารา (Toraja Utara) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีลักษณะไม่มีอาณาเขตติดต่อกับทะเล และเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์โตราจา เมืองหลักของโตราจาเหนือคือรันเตปาโอซึ่งเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมโตราจาเช่นกัน ในอดีต อำเภอนี้เป็นส่วนตอนเหนือของอำเภอตานาโตราจา ก่อนที่จะแยกออกมาในปี 2008 โดยคิดเป็นพื้นที่ 36% ของตานาโตราจาเดิม อำเภอมีขนาดพื้นที่ 1,151.47&nbsp;ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 216,762 คนในปี 2010 และ 261,086 คน ในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 มีประชากรอยู่ที่ 268,198 ประกอบด้วยชาย 136,998 และหญิง 131,200 คน
==อ้างอิง==
โตราจาเหนือ
อำเภอวาโจ

วาโจ (Wajo) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,506.19 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 384,694 คนตามสำมะโนปี 2010 379,079 คนตามสำมะโนปี 2020 และการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 379,706 คน อำเภอวาโจตั้งขึ้นในปี 1959 โดยมีเมืองหลักคือเซิงกัง อำเภอวาโจกินพื้นที่ของอดีตอาณาจักรวาจก ปัจจุบันอำเภอวาโจประกอบด้วยสิบสี่ตำบล (kecamatan)
==อ้างอิง==
วาโจ
อำเภอซินไจ

ซินไจ (Sinjai) เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เกิดจากการแบ่งออกมาจากอำเภอโบเนซึ่งมีแม่น้ำตังกาคั่นอยู่ทางตอนเหนือ อำเภอมีขนาดพื้นที่ 819.96 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 228,936 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 259,478 คน ตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยูที่ 263,827 คน ประกอบด้วยชาย 130,565 และกญิง 133,262 คน อำเภอนี้รวมถึงเกาะทั้งเก้าในอ่าวโบเนนอกชายฝั่งแหลมตอนใต้ของซูลาเวซี หมู่เกาะทั้งเก้ารวมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอซินไจ เมืองหลักของอำเภอคือซินไจซึ่งเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเกาะ
==อ้างอิง==
ซนจ
อำเภอลีมาปูลุฮ์โกตา

ลีมาปูลุฮ์โกตา (Lima Puluh Kota; แปลว่า สิบห้าเมือง ในภาษามีนังกาเบา) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 3,354.40 ตารางกิโลเมตร และประชากร 348,249 คน ตามสำมะโนปี 2010 และ 383,525 คน ตามสำมะโนปี 2020 การประมาณจำนวนประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 388,375 คน ประกอบด้วยชาย 194,292 คน และหญิง 194,083 คน เมืองหลักของอำเภอคือซารีลามัก
==อ้างอิง==
ลีมาปูลุฮ์
วังกลุงกุง

วังกลุงกุง (Puri Klungkung) หรือ ปูรีอากุงเซอมาราปูรา (Puri Agung Semarapura) เป็นหมู่โบราณสถานในเซมาปูรา เมืองหลวงของอำเภอกลุงกุงในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย วังนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนจะถูกทำลายลงอย่างหนักในระหว่างการรุกรานของเจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1908 ซากของวังที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือส่วนของศาลยุติธรรม, ศาลาเกอร์ทาโกซา และซุ้มประตูหลักซึ่งจารึกปีศกะที่ 1622 (ค.ศ. 1700) ภายในบริเวณของหมู่อาคารในวังเก่านี้ยังมีศาลากลางน้ำ บาเลเกิมบัง (Bale Kembang) เช่นกัน ผู้สืบสกุลมาจากราชาแห่งกลุงกุงในปัจจุบันอาศัยอยู่ภายในปูรีอากุง (Puri Agung) ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยสร้างขึ้นหลังปี 1929 อยู่ติดกันกับกระราชวังเก่าของกลุงกุง
อาณาจักรกลุงกุงถือว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุดของเก้าอาณาจักรในบาหลีระหว่างศตวรรษที่ 17 กระทั่งถูกดัตช์รุกรานในปี 1908 อาณาจักรกลุงกุงสืบทอดมาจากอาณาจักรเกลเกลซึ่งมีอำนาจเหนือเกาะบาหลีมาอย่างยาวนานถึงศตวรรษที่ 17 ในปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 เจ้าชายแห่งเกลเกลนามว่า เดวา อากุง จัมเบ ที่หนึ่ง (Dewa Agung Jambe I) ย้ายราชธานีมายังเซมราปูราแล้วสร้างวังขึ้นใหม่ซึ่งคือวังกลุงกุงนี้
วังมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีขนาดด้านละประมาณ 150 เมตร และมีประตูทางเข้าหลักตั้งอยู่ทางฝั่งทิศเหนือ วังนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วนย่อยเพื่อใช้งานทั้งการใช้ชีวิตและในประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และแบ่งออกตามระบบสัญลักษณ์ของคติฮินดูแบบบาหลี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
R. Pringle (2004), A short history of Bali; Indonesia's Hindu realm. Crows Nest: Allen & Unwin.
H, Schulte Nordholt (1996), The spell of power; A history of Balinese Politics, 1650-1940. Leiden: KITLV Press.
Ida Bagus Sidemen et al. (1983), Sejarah Klungkung. Klungkung: Pemerintah Kabupaten Daerah Tingkat II Klungkung.
Klungkung Royal Palace 
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดบาหลี
วังในประเทศอินโดนีเซีย
มุนตีลัน

มุนตีลัน (Muntilan) เป็นตำบลในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตรทางใต้ของมาเกอลัง, 10 กิโลเมตรจากมุงกิด และ 25 กิโลเมตรทางเหนือของยกยาการ์ตา นักท่องเที่ยวมักเดินทางผ่านมุนลีตันระหว่างทางไปยังบุโรพุทโธ ตัวเมืองมุนตีลันเป็นศูนย์กลางการค้าขายหนึ่งบนเชิงเขาเมอราปี
ประชากรตามการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 80,262 คน ในพื้นที่ 28.61 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,805 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองมุนตีลันมีนักบวชคณะเยซูอิตอยู่มาอย่างยาวนาน โดยมีโรงเรียน สามเณราลัย ตลอดจนสุสานใหญ่ ฟรันซ์ ฟาน ลีท นักบวชคณะเยซูอิตจากเนเธอร์แลนด์เดินทางถึงมุนตีลันในปี 1897 และมีบทบาทอย่างมากในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในพื้นที่ พระคาร์ดินัลองค์แรกของอินโดนีเซีย ยูสตีนูส ดาร์โมจูโวโน ฝังร่างไว้ในสุสานคริสต์ที่นี่
==อ้างอิง==
จังหวัดชวากลาง
กเนเซ็ตเอลียาฮู

กเนเซ็ตเอลียาฮู (בית הכנסת אליהו) เป็นโบสถ์ยิวออร์ทอดอกซ์ตั้งอยู่ในย่านกลางเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย ถือเป็นโบสถ์ยิวจารีตเซฟาร์ดิกที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองของเมือง โบสถ์ยิวนี้ตั้งขึ้นในปี 1884 โดยยาอาก็อฟ เอลียาฮู ซาซ็อน ซึ่งเป็นบุตรของเอลียาฮู ดาวิด ซาซ็อน และหลานของดาวิด ซาซ็อน ดาวิด ซาซ็อน อพยพมาจากแบกแดดมายังอินเดียในปี 1832 เพื่อหลีกหนีการเบียดเบียนชาวยิว โบสถ์ยิวหลังนี้มีความสำคัญที่การผสมผสานจารีตของยิวเข้ากับรูปแบบสถาปัตยกรรมของอาณานิคมอังกฤษและอินเดีย
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยกอสต์ลิงแอนด์มอร์ริส (Gostling & Morris) บริษัทออกแบบสัญชาติอังกฤษที่มีสำนักงานในบอมเบย์ ส่วนชั้นใต้ดินของอาคารสร้างขึ้นโดยการก่อหิน ส่วนตัวอาคารสร้างจากอิฐ ผนังด้านนอกทาด้วยสีเทอร์คอยส์ และซุ้มบูชาภายในหันหน้าไปยังทิศของเยรูซาเลม
โบสถ์ยิวนี้ตั้งอยู่ที่โกลาบาในย่านฟอร์ต ใกล้กับโรงแรมทัชมาฮาลพาเลซและโรงแรมโอเบอรอยไทรเดนต์
==อ้างอิง==
โบสถ์ยิวในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในมุมไบ
ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ภาษาราชการในประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีทั้งหมด 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษารูมันช์ โดยภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลีได้รับการรับรองให้เป็นภาษาราชการของรัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์อย่างเป็นทางการ ขณะที่ภาษารูมันช์ถูกใช้แค่ในการติดต่อราชการกับประชาชน บางครั้งก็มีการใช้ภาษาละตินสำหรับกรณีที่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อแสดงถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาติ (อย่างคำว่า Confoederatio Helvetica)
จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรชาวสวิสที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ถึงร้อยละ 62.3% ของทั้งหมด (ไม่ว่าจะเป็นภาษาเยอรมันสวิสหรือภาษาเยอรมันมาตรฐาน) ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 22.8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาฝรั่งเศสสวิส โดยนับรวมภาษาย่อยอย่างภาษาฝรั่งเศสพรอว็องส์ด้วย) ภาษาอิตาลีประมาณร้อยละ 8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาอิตาลีสวิส ในที่นี้นับรวมภาษาลอมบาร์ดด้วย); และภาษารูมันช์ประมาณร้อยละ 0.5% โดยพื้นที่ที่ใช้ภาษาเยอรมัน (Deutschschweiz) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันออก เหนือ และตอนกลางโดยประมาณ ขณะที่พื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส (la Romandie) จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันตก ส่วนพื้นที่ที่ใช้ภาษาอิตาลี (Svizzera italiana) จะตั้งอยู่ทางทางตอนใต้ของประเทศ โดยที่ยังมีประชากรในท้องถิ่นที่ใช้ภาษารูมันช์ในภูมิภาคตะวันออกของรัฐเกราบึนเดินอยู่บ้าง ภาษารูมันช์ได้รับการยกฐานะภายในรัฐฟรีบูร์ รัฐแบร์น และรัฐวาเลให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมัน และได้รับการยกสถานะภายในรัฐเกราบึนเดินให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลี
== ความเป็นมา ==
ภาษาแม่ของชาวสวิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จนถึง 2015 คิดเป็นสัดส่วนดังนี้:
ในปี ค.ศ. 2012 เป็นครั้งแรกที่ผู้ตอบแบบสอบถามสามารถระบุภาษาที่พูดได้มากกว่าหนึ่งภาษาขึ้นไป ทำให้สัดส่วนในการทำแบบสอบถามมีมากกว่า 100%
== ดูเพิ่ม ==
ชาวสวิส
ประชากรศาสตร์สวิตเซอร์แลนด์
เริสติกราเบิน ในที่นี้หมายถึงความแตกต่างทางความคิดระหว่างชาวสวิสเยอรมันและชาวโรมังที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
วรรณกรรมสวิส
รายชื่อประเทศและดินแดนพหุภาษา
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Swiss German
A quick guide to the Swiss German language
Characteristics of Swiss German dialects
swiss-linguistics.com Information portal on current linguistic research in Switzerland
sieps.ch Information Services on Swiss Private Schools and Universities
Pimsleur Swiss German Pimsleur Swiss German Course
ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ภูมิภาคในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ภูมิศาสตร์สวิตเซอร์แลนด์
ดินแดนพหุภาษาในทวีปยุโรป
ไอเวโก

ไอเวโก (Iveco S.p.A.) ย่อมาจาก บริษัทยานพาหนะอุตสาหกรรม (Industrial Vehicles Corporation) เป็นบริษัทผู้ผลิตยานยนต์ขนส่งข้ามชาติของอิตาลี มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองตูริน ออกแบบและผลิตยานพาหนะเพื่อการพาณิชย์ขนาดเล็ก กลาง และใหญ่
ชื่อไอเวโกปรากฏครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975 หลังจากการควบรวมบริษัทยานยนต์สัญชาติอิตาลี ฝรั่งเศส และเยอรมัน โรงงานผลิตตั้งอยู่ในยุโรป จีน รัสเซีย ออสเตรเลีย และละตินอเมริกา และมีศูนย์จำหน่ายและบริการประมาณ 5,000 แห่งในกว่า 160 ประเทศ มีการผลิตยานพาหนะเพื่อการพาณิชย์ทั่วโลกประมาณ 150,000 คัน และมียอดขายประมาณ 10,000 ล้านยูโร
บริษัทได้แยกออกจากซีเอ็นเอช อินดัสเทรียล เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 โดยเป็นบริษัทในเครือของ กลุ่มบริษัทไอเวโก (Iveco Group N.V.)  ซึ่งเป็นบริษัทโฮลดิ้งที่ก่อตั้งขึ้นในกรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ และจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อิตาลี
== ประวัติ ==
== ฐานผลิต ==
== การปล่อยมลพิษและเชื้อเพลิงทางเลือก ==
== ผลิตภัณฑ์ ==
== แกลเลอรี ==
== ดูเพิ่ม ==
ไอเวโกบัส
สมาคมการขนส่งสาธารณะระหว่างประเทศ
รายชื่อบริษัทของอิตาลี
โซฟิม
== อ้างอิง ==
หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์

หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์ (ຫໍພິພິທະພັນແຂວງຈຳປາສັກ) เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว จัดแสดงประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของแขวง ซึ่งรวบรวมโบราณวัตถุและเอกสารทุกประเภทที่บันทึกประวัติการณ์ของจำปาศักดิ์
== สิ่งจัดแสดง ==
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมภาพถ่ายในอดีตของกิจกรรมทางวัฒนธรรม การประชุมนานาชาติ รวมถึงภาพของไกสอน พมวิหาน, หนูฮัก พูมสะหวัน และคำไต สีพันดอน ขณะปฏิบัติภารกิจทางภาคใต้ของประเทศ มีการจัดแสดงเครื่องดนตรี ศิลาจารึกอักษรธรรมลาวสมัยพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 ภาชนะสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 หรือ 12 เครื่องปั้นดินเผาจากทั่วแขวง และยังมีแบบจำลองของโบราณสถานวัดพู ในชั้นบนของพิพิธภัณฑ์ มีการจัดแสดงสิ่งสะสมประเภทสิ่งทอและเครื่องประดับ รวมทั้งเสื้อผ้าประจำชนเผ่าต่าง ๆ
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ย้ายที่ทำการออกไปบริเวณชานเมือง (ຫໍພິພິດຕະພັນ. ສວນຫຼັກ 7) ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะปากเซ
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จำปาศักดิ์
สิ่งก่อสร้างในแขวงจำปาศักดิ์
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (กยูมรี)

อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (Սուրբ Աստվածածին Մայր Եկեղեցի; Cathedral of the Holy Mother of God) หรือ อาสนวิหารเจ็ดแผล หรือ พระแม่เจ็ดแผล (Սուրբ Աստվածամոր Յոթ Վերք; Our Lady of Seven Wounds) เป็นโบสถ์ในกยูมรี ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 ตั้งอยู่ฝั่งตอนเหนือของจัตุรัสวาร์ตานานตส์ อาสนวิหารนี้เป็นอาสนวิหารของสังฆมณฑลชีรากในคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย อาสนวิหารสร้างขึ้นในปี 1873 และแล้วเสร็จในปี 1884 โบสถ์สร้างขึ้นด้วยแปลนรูปกางเขน และมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบอาร์มีเนีย บนยอดมีโดมขนาดใหญ่หนึ่งโดม และโดมย่อยสองโดม
แม้ในสมัยการปกครองของโซเวียต โบสถ์นี้ก็ยังคงใช้ประกอบศาสนพิธีอยู่ โดมน้อยสองอันทลายลงในระหว่างเกิดแผ่นดินไหวปี 1988 ต่อมามีการบูรณะโดมใหม่ขึ้นไปติดตั้งแทน ส่วนซากของโดมน้อยเดิมทั้งสองจัดวางอยู่ที่ลานของโบสถ์ในปัจจุบัน
==ระเบียงภาพ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
About Saint Astvatsatsin Church in Gyumri
สิ่งก่อสร้างในกยูมรี
อาสนวิหารในประเทศอาร์มีเนีย
เกาะแรด (จังหวัดชลบุรี)

เกาะแรด เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ตั้งอยู่ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ที่ละติจูด 12° 35´.0 เหนือ ลองจิจูด 100° 58´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 800 เมตร ยาว 1.1 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 791,635 ตารางเมตร สูง 86 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 530 เมตร
เกาะมีรูปร่างค่อนข้างกลม แต่จะมีแหลมเล็ก ๆ อยู่แหลมหนึ่งยื่นออกมาคล้ายนอแรด จึงเรียกว่าเกาะแรด ด้านทิศเหนือของเกาะเป็นหาดทรายขาวไม่ยาวนัก แต่เต็มไปด้วยปะการัง ด้านทิศใต้มีสภาพเป็นกรวดและโขดหิน สภาพโดยทั่วไปบริเวณรอบเกาะเป็นป่าดิบแล้งและป่าชายหาด
==อ้างอิง==
แรด
เกาะขาม (จังหวัดชลบุรี)

เกาะขาม เป็นเกาะที่อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 12° 34´.2 เหนือ ลองจิจูด 100° 56´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 500 เมตร ยาว 600 เมตร มีเนื้อที่ 159,170 ตารางเมตร สูง 64 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 900 เมตร
ลักษณะทั่วไปของเกาะขาม เป็นหาดทรายขนาดเล็กเต็มไปด้วยหินภูเขาไฟและเต็มไปด้วยซากลาวา แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้เคยมีภูเขาไฟในช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์
ชายหาดของเกาะขามมีสองหาดใหญ่ ๆ คือ ชายหาดด้านทิศเหนือเป็นทรายค่อนข้างละเอียดเหมาะสําหรับการว่ายน้ำและสันทนาการทางน้ำ และชายหาดด้านทิศใต้เป็นหาดทรายหยาบมีหินกรวดและซากปะการังทับถมเต็มชายหาด สภาพป่าในบริเวณเกาะขามเป็นประเภทป่าดิบแล้งและป่าชายหาด มีจันผาที่มีอายุกว่า 100 ปี และพรมตีนสูงที่เกิดขึ้นอยู่ทั่วไปตามเส้นทางรอบ ๆ เกาะ
==อ้างอิง==
ขาม
เกาะขาม

เกาะขาม อาจหมายถึง
เกาะขาม จังหวัดตราด
เกาะขาม จังหวัดชลบุรี
เกาะขาม จังหวัดระยอง
เกาะขาม จังหวัดระนอง
เกาะขาม จังหวัดสงขลา
ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว

ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว (; Detective Pikachu Returns) เป็นวิดีโอเกมผจญภัยพัฒนาโดยบริษัทครีเชอร์ส จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น จัดจำหหน่ายทั่วโลกโดยนินเท็นโด ออกจำหน่ายนินเท็นโด สวิตช์ทั่วโลกในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เป็นภาคต่อของยอดนักสืบพิคาชู ที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2559 ได้ประกาศทำภาคต่อเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference แต่ยังไม่ประกาศชื่อเกมภาคต่อในช่วงนั้น ในปี พ.ศ. 2566 ยอดนักสืบพิคาชูฉบับภาคต่อ ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของนินเท็นโดไดเร็คเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 แล้วก็ได้ประกาศชื่อเกมภาคต่ออย่างเป็นทางการแล้วใช้ชื่อว่า ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว ส่วนเนื้อเรื่องภาคต่อจากยอดนักสืบพิคาชู
ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ทางบริษัท โปเกมอน จำกัดได้ปล่อยแอนิเมชันเรื่องสั้นของยอดนักสืบพิคาชูมีชื่อว่ายอดนักสืบพิคาชู กิจวัตรสุดยอดในยามเช้า เปิดให้รับชมฟรีแล้วทางยูทูบ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
วิดีโอเกมโปเกมอน
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
เกมผลิตโดยครีเชอร์ส
เกมสำหรับนินเท็นโดสวิตช์
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เกาะแรต

เกาะแรต หรือ เกาะแรด เป็นเกาะตั้งอยู่ในตำบลดอนสัก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 9° 19'.8 เหนือ ลองจิจูด 99° 42'.2 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 200 เมตร ยาว 370 เมตร มีเนื้อที่ 58,312 ตารางเมตร สูง 20 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของบ้านแหลมลื่น ระยะห่าง 540 เมตร มีสะพานเฉลิมสิริราช เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับไว้เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ โดยมีกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง มีระยะทางประมาณ 500 เมตร เชื่อมระหว่างบ้านแหลมลื่น ตำบลดอนสักเข้าไปยังเกาะแรต
ชื่อของเกาะเรียกตามชื่อต้นไม้ท้องถิ่นที่อยู่บนเกาะที่ชื่อว่า ต้นขี้แรด ชาวจีนได้ขนานนามเกาะแห่งนี้ว่า "ฮีเด้ง"
แต่เดิมเกาะนี้ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย จนเมื่อหลายร้อยปีก่อนมีชาวจีนอพยพมาจากเกาะไหหลำมาแวะพักที่เกาะแห่งนี้ แล้วตั้งรกรากอยู่อาศัย ปัจจุบันประชากรทั้งหมดบนเกาะร้อยละ 85 เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน บนเกาะมีศาลเจ้าพ่อกวนอูและศาลเจ้าแม่ทับทิม อาชีพส่วนใหญ่ของชาวบ้านทำอาชีพประมงพื้นบ้าน มีบางส่วนที่ปรับเปลี่ยนบ้านเรือนให้เป็นโฮมสเตย์ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว
==อ้างอิง==
เกาะในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
อำเภอดอนสัก
จารึกเมร์เนปทาห์

จารึกเมร์เนปทาห์ (Merneptah Stele) ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ จารึกอิสราเอล (Israel Stele) หรือ จารึกชัยชนะของเมร์เนปทาห์ (Victory Stele of Merneptah) เป็นศิลาจารึกของฟาโรห์เมร์เนปทาห์ในอียิปต์โบราณที่ครองราชย์ใน 1213 ถึง 1203 ปีก่อน ค.ศ. จารึกนี้ได้รับการค้นพบโดยฟลินเดอส์ เพทรีที่ทีบส์ใน ค.ศ. 1896 ปัจจุบันจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ไคโร
ข้อความในศิลาจารึกส่วนใหญ่รายงานถึงชัยชนะของเมร์เนปทาห์เหนือลิเบียโบราณและพันธมิตร แต่ในสามแถวสุดท้ายจาก 28 แถวกล่าวถึงการทัพต่างหากในคานาอัน ซึ่งในเวลานั้นเป็นส่วนหนึ่งของอียิปต์ บางครั้งมีผู้เรียกจารึกนี้เป็น "จารึกอิสราเอล" เนื่องจากนักวิชาการส่วนใหญ่แปลอักษรไฮเออโรกลิฟต์ในแถวที่ 27 เป็น "อิสราเอล" มีการแปลคำนี้อีกหลายแบบ แต่ไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
จารึกนี้เป็นอ้างอิงข้อความแรกสุดที่กล่าวถึงอิสราเอลและเป็นอ้างอิงเดียวจากอียิปต์โบราณ โดยเป็นหนึ่งใน 4 จารึกที่เป็นที่รู้จักจากยุคเหล็กที่กล่าวถึงอิสราเอลโบราณด้วยชื่อ จารึกที่เหลือคือจารึกเมชา จารึกเทล ดาน และเสาหินกูร์ค ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงถือว่าจารึกเมร์เนปทาห์เป็นการค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดของเพทรี ซึ่งเป็นความเห็นที่เพทรีเห็นด้วย
==อ้างอิง "อิสราเอล"==
เพทรีเยี่ยมเยียน Wilhelm Spiegelberg นักนิรุกติศาสตร์ชาวเยอรมันในทีมนักโบราณคดี เพื่อแปลข้อความจารึกนี้ Spiegelberg รู้สึกสับสนกับสัญลักษณ์หนึ่งในตอนท้ายของแถวที่มีรูปคนหรือชนเผ่าที่พ่ายแพ้อย่างมากจากเมร์เนปทาห์ (เขียนเป็นเมเรนปทาห์ด้วย) – I.si.ri.ar? เพทรีเสนอแนะอย่างรวดเร็วว่าสัญลักษณ์นี้อ่านเป็น "อิสราเอล!" Spiegelberg ยอมรับว่าคำแปลนี้ต้องถูกต้อง
แถวที่กล่าวถึงอิสราเอลอยู่ด้านล่างนี้ (แสดงกลับด้านเพื่อให้ตรงกับคำแปลภาษาอังกฤษ ข้อความเดิมเขียนจากขวาไปซ้าย):
===คำบ่งชี้===
===คำแปลอีกแบบ===
นักบตั้งแต่การค้บจารึกนี้ มีการอ่านคำว่า "อิสราเอล" อีกหลายแบบ โดยมีตัวเลือกหลักสองแบบ ดังนี้:
"Jezreel", นครและหุบเขาในคานาอันเหนือ;
รูปต่อของรายละเอียดลิเบียที่สื่อถึง "wearers of the sidelock"
อย่างไรก็ตาม คำแปลเหล่านี้ยังคงเป็นการตีความส่วนน้อย
===การตีความ===
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== ข้อมูล ===
.
.
==อ่านเพิ่ม==
Dever, William G. 1995. “Ceramics, Ethnicity, and the Question of Israel’s Origin.” The Biblical Archaeologist 58: 200–13.
Frerichs, Ernest S., and Leonard H. Lesko, eds. 1997. Exodus: The Egyptian Evidence. Winona Lake, IN: Eisenbrauns.
Hjelm, Ingrid and Thomas L. Thompson. 2002. "The Victory Song of Merneptah, Israel and the People of Palestine." Journal for the Study of the Old Testament 27, no. 1: 3–18. .
Miller, Robert D. 2004. "Identifying Earliest Israel." Bulletin of the American Schools of Oriental Research no. 333: 55–68. .
Shanks, Herschel. 2012. “When did ancient Israel begin?” Biblical Archaeology Review 38, no. 1: 59–67.
Wiener, Malcolm H. 2014. “Dating the Emergence of Historical Israel in Light of Recent Developments in Egyptian Chronology.” Journal of the Institute of Archaeology of Tel Aviv University 41, no. 1: 50–54. 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
จารึกอียิปต์โบราณ
จารึกชัยชนะ
อิสราเอลโบราณและยูดาห์
การติดต่อกับต่างชาติของอียิปต์โบราณ
พิพิธภัณฑ์อียิปต์
การล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์
วังน้ำค้าง

วังน้ำค้าง เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติกดราม่า สร้างโดยปริทรรศน์ฟิล์ม ชุติมา สุวรรณรัต เขียนเรื่องและกำกับการแสดง แก้วฟ้า สร้างบทภาพยนตร์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2517 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี แสดงเป็น ธนนท์, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา แสดงเป็น รัตติกาล, กำธร สุวรรณปิยะศิริ แสดงเป็น บันลือ, เมตตา รุ่งรัตน์ แสดงเป็น สีมา, นันทวัน เมฆใหญ่ แสดงเป็น ลำเพา, วิทยา สุขดำรงค์ แสดงเป็น เดียว และสุพรรณ บูรณะพิมพ์ แสดงเป็น ระริน
ในปี 2552 กันตนา ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคพร้อมกับขยายเนื้อหาและเพิ่มตัวละคร ออกอากาศทางช่อง 7 กำกับการแสดงโดยเอกภพ ตันหยงมาศกุล นำแสดงโดย วิน–ธาวิน เยาวพลกุล แสดงเป็น ธนนท์, พิงกี้–สาวิกา ไชยเดช, เคลลี่ ธนะพัฒน์ แสดงเป็น บันลือ, เอมี่ กลิ่นประทุม แสดงเป็น สีมา, นก–อุษณีย์ วัฒฐานะ แสดงเป็น ลำเพา, เก่ง–ชาติชาย งามสรรพ์ แสดงเป็น เดียว และ ปู–มัณฑนา หิมะทองคำ แสดงเป็น ระริน
== นักแสดง ==
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2552
สวนยฺวี่-ยฺเหวียน

สวนยฺวี่ หรือ สวนยฺวี่-ยฺเหวียน (, เซี่ยงไฮ้ Yuyoe , แปลว่า สวนแห่งความสุข) เป็นสวนจีนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ด้านหลังของศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้ในทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเก่าเซี่ยงไฮ้ ในอำเภอหฺวังผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนมีอาณาเขตติดต่อกันกับตลาดท่องเที่ยวยฺวี่-ยฺเหวียน, ศาลาน้ำชาหูซินถิง (Huxinting Teahouse) และตลาดใหญ่สวนยฺวี่-ยฺเหวียน
สวนนี้สามารถเข้าถึงได้ทางรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้ สาย 10 และสาย 14 สถานีสวนยฺวี่-ยฺเหวียน
สิ่งก่อสร้างหลักกลางของสวนคือหินหยกอันวิจิตร (ยู่หลิงหลง; ) หินมีรูพรุนหนัก 5 ตัน ขนาด 3.3 เมตร ซึ่งมีตำนานเล่าขานกันว่าหินนี้เดิมทีตั้งใจจะนำไปบรรณาการให้แก่จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงแห่งซ่งเหนือ (ครองราชย์ 1100 - 1126) เพื่อไปตั้งที่ราชอุทยานในเปี้ยนจิง แต่เรือที่ขนหินนี้จมลงและหินถูกกู้ขึ้นมาได้จากแม่น้ำหวงผู่ สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1559 ในสมัยราชวงศ์หมิง โดยปัน ยฺหวิ่นตฺวัน ให้แก่ปัน เอิน บิดาซึ่งชราแล้ว ปัน ยฺหวิ่นตฺวัน เริ่มโครงการก่อสร้างนี้ทันทีหลังสอบการสอบขุนนางมิสำเร็จ เขาตั้งชื่อสวนนี้ว่าสวนยฺวี่-ยฺเหวียน โดย ยฺวี่ (豫) แปลว่า "ให้บิดามารดาพึงใจ" สวนนี้สร้างขึ้นเพื่อให้บิดาของเขามีที่พักผ่อนหย่อนใจในยามชรา บางครั้งจึงเรียกชื่อสวนนี้ว่า "สวนแห่งความสงบและความสบาย" อย่างไรก็ตาม เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการรัฐเสฉวนในเวลาต่อมา ทำให้โครงการก่อสร้างเลื่อนออกไปอีกเกือบยี่สิบปี การก่อสร้างสวนเริ่มต้นในปี 1577
สวนยฺวี่-ยฺเหวียนในปัจจุบันมีขนาด 2 เฮกตาร์ ทางเข้าสวนมีสะพานเก้าช่องข้ามบ่อน้ำขนาดจิ๋วซึ่งมีศาลาน้ำชาตั้งอยู่ รูปแบบสวนที่สวนยฺวี่-ยฺเหวียนสะท้อนคือสวนเจียงหนันแบบสถาปัตยกรรมหมิงและฉิง
==อ้างอิง==
สวนสาธารณะในประเทศจีน
สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้
ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้

ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเซี่ยงไฮ้ หรือ เฉิงหวงเมี่ยว (; เซี่ยงไฮ้: Zånhae Zenwånmio) เป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองในศาสนาพื้นถิ่นจีนตั้งอยู่ในย่านเมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการได้รับยกสถานะเป็นเทศบาลนครของเซี่ยงไฮ้ ภายในบูชาเทพเจ้าจีนสามองค์ที่บูชาในฐานะเจ้าพ่อหลักเมือง ในภาษาจีน ชื่อ "เฉิงหวงเมี่ยว" ยังคงใช้งานเป็นชื่อเรียกเขตการค้าบริเวณโดยรอบของศาลเจ้า
ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองมีที่มาจากการเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจินชานแห่ง "จินชาน" หรือภูเขาทอง ซึ่งเป็นเกาะนอกชายฝั่งเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี 1403 ในรัชสมัยของจักรพรรดิหยงเหลอได้แปรสภาพมาเป็นศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ในระหว่างสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรม ศาลเจ้าถูกแปรสภาพไปใช้งานทางการค้า และมีร้านอัญมณีเปิดอยู่ภายในแทน กระทั่งปี 1994 ได้มีนักบวชเต๋ากลับมาดูแลและแปรสภาพศาลเจ้านี้กลับมาสู่การใช้งานทางศาสนาดังเดิม การก่อสร้างบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในปี 2005 - 2006 โดยมีพิธีเปิดในเดือนตุลาคม 2006 และมีการประกอบพิธีเสกโดยนักบวชอีกครั้ง
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Shanghai Local History Office. 老城隍庙 (Old City God Temple). Shanghai Tong. Accessed 13 May 2007.
ศาลเจ้าเต๋าในประเทศจีน
สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้