pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ดีโอ แมดดิน

เบรนแนน มาร์เซล วิลเลียมส์ (Brennan Marcel Williams; เกิด 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพ, ผู้บรรยายมวยปล้ำอาชีพและอดีตนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ เมซ (Mace) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม Retribution เขาเป็นอดีตผู้บรรยายให้กับค่าย Raw ภายใต้ชื่อ ดีโอ แมดดิน (Dio Maddin) ต่อมาได้อยู่กลุ่ม Maximum Male Models
ก่อนที่จะเริ่มอาชีพนักมวยปล้ำอาชีพของเขาวิลเลียมส์ได้รับการเกณฑ์ทหารจาก Houston Texans ของ National Football League ในรอบที่สาม (โดยรวม 89) ของ NFL Draft 2013 เขาเล่นฟุตบอลระดับวิทยาลัยที่ North Carolina
==ผลงาน==
Pro Wrestling Illustrated
*Ranked No. 211 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2021
WrestleCrap
* Gooker Award (2020) – 
Wrestling Observer Newsletter
* Worst Gimmick (2022) Maximum Male Models
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
North Carolina Tar Heels bio
Houston Texans bio
Jacksonville Jaguars bio
New England Patriots bio
The Third Wheel
นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
นักฟุตบอลชาวอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
ยาซูดะ เซ็นจิโร

ยาซูดะ เซ็นจิโร (; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1838 – 28 กันยายน ค.ศ. 1921) เป็นผู้ประกอบการชาวญี่ปุ่นจากโทยามะ, จังหวัดเอ็ตจู (ปัจจุบันคือจังหวัดโทยามะ) ที่ก่อตั้งยาซูดะ ไซบัตสึ (安田財閥) เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะ  ให้แก่มหาวิทยาลัยโตเกียว และเป็นทวดของโยโกะ โอโนะ
==ประวัติ==
ยาซูดะ เซ็นจิโร เป็นลูกชายของซามูไรที่ยากจนในจังหวัดเอ็ตจู เขาเป็นสมาชิกของเผ่ายาซูดะ
เซ็นจิโรย้ายไปที่เอโดะตอนอายุ 17 ปีและเริ่มทำงานบ้านแลกเงิน (money changing house) ใน ค.ศ. 1863 เขาเริ่มให้บริการภาษีเกษตรกรรมแก่รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ เขาได้ทำบริการเดิมแก่รัฐบาลเมจิ เขาเพิ่มพูนทรัพย์สินโดยการซื้อธนบัตรเมจิราคาถูกที่รัฐบาลแลกเปลี่ยนกับทอง
ยาซูดะเป็นนักการเงินที่ดีที่สุดเท่าที่ญี่ปุ่นเคยมี อย่างไรก็ตาม บ้านอุตสาหกรรม (industrial houses) ส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับยาซูดะเป็นของอาซาโนะ โซอิจิโร (ผู้ก่อตั้งอาซาโนะ ไซบัตสึ) ซึ่งยาซูดะเชื่อมั่นและทำการโอนให้ ดังนั้น สินทรัพย์จึงตกเป็นของอาซาโนะ ไซบัตสึ
ในช่วงท้ายของปี เขาบริจาคหอประชุมยาซูดะให้แก่มหาวิทยาลัยหลวงและห้องโถงฮิบิยะ โคไกโดะ ยาซูดะถูกลอบสังหารใน ค.ศ. 1921 โดยอาซาฮิ เฮโงะ ทนายชาตินิยม เพราะยาซูดะปฏิเสธที่จะบริจาคทางการเงินแก่โรงแรมคนงาน (worker's hotel)
ยาซูดะเป็นทวดทางฝ่ายแม่ของศิลปินและนักร้องกลุ่มล้ำยุค โยโกะ โอโนะ ภรรยาหม้ายของจอห์น เลนนอน มีการอ้างว่า เมื่อเลนนอนเห็นภาพยาซูดะเป็นครั้งแรก เขากล่าวว่า 'นั่นคือตัวผมในชาติที่แล้ว' โอโนะตอบว่า 'อย่าพูดอย่างนั้น เขาถูกลอบสังหาร' ต่อมา เลนนอนถูกยิงเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980
== อ้างอิง ==
บุคคลในยุคเมจิ
บุคคลจากโทยามะ
ตำบลปทุม

ตำบลปทุม เป็นตำบลในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้รับการจัดตั้งเป็นตำบลเมืองปี พ.ศ. 2437 เดิมมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีเกือบทั้งหมด จนกระทั่งถูกลดขนาดลงจากการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานีใน พ.ศ. 2527 จากนั้นได้มีการจัดตั้งสภาตำบลปทุมขึ้นในปี พ.ศ. 2528 เพื่อดูแลบริหารจัดการพื้นที่ตำบลปทุมที่เหลือทั้งหมด และได้มีการยกฐานะสภาตำบลดังกล่าวขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลและเทศบาลตำบลในปี พ.ศ. 2539 และ 2551 ตามลำดับ
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การจัดการดูแลของเทศบาลตำบลปทุมทั้งหมด มีประชากรทั้งสิ้น  10,564 คน จากทั้งหมด 4,036 ครัวเรือน ประกอบไปด้วยหมู่บ้านจำนวน 12 หมู่บ้าน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพรับจ้าง (22.50%) และรับราชการ (18.04%) ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และพูดภาษาท้องถิ่นอีสาน
==ประวัติ==
ตำบลปทุมถูกจัดตั้งขึ้นประมาณ ปี พ.ศ. 2437 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลปทุม และพื้นที่ส่วนใหญ่ของตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีในปัจจุบัน เมื่อครั้งมีการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้มีการโอนย้ายชุมชนส่วนใหญ่ของตำบลปทุมให้อยู่ภายในการปกครองของตำบลในเมือง จนทำให้เหลือเพียงบ้านปากห้วยวังนองเพียงหนึ่งชุมชนที่อยู่ในเขตปกครองของตำบลปทุม โดยอำเภอเมืองฯ มีนโยบายที่จะยุบตำบลปทุมและให้ชุมชนดังกล่าวโอนย้ายไปขึ้นตรงต่อตำบลกุดลาด แต่ได้รับการคัดค้านจากประชาชนในพื้นที่ จึงยังคงให้มีชตำบลปทุมต่อไป และได้แบ่งบ้านปากห้วยวังนองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านปากห้วยวังนอง บ้านสร้างทราย บ้านดองห่องแห่ และบ้านโนนสมบูรณ์ โดยในภายหลังได้มีการเข้ามาตั้งถิ่นฐานของประชาชนในพื้นที่ตำบลปทุมมากขึ้น เนื่องจากการขยายตัวของชุมชนในเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี ทำให้มีหมู่บ้านในพื้นที่เพิ่มจำนวนขึ้นเป็น 12 หมู่บ้านในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการจัดตั้งสภาตำบลขึ้นเพื่อบริหารงานต่าง ๆ ในพื้นที่ตำบลปทุม และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล และเทศบาลตำบล ในปี พ.ศ. 2539 และ 2541 ตามลำดับ
==ที่ตั้งและอาณาเขต==
ตำบลปทุมมีพื้นที่ทั้งหมด 10.5 ตารางกิโลเมตร สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มริมน้ำ พื้นที่มากกว่าร้อยละ 80 เป็นที่อยู่อาศัย ส่วนที่เหลือเป็นที่รกร้าง และพื้นที่สำหรับทำการเกษตร มีแม่น้ำมูลไหลผ่านทางทิศใต้ และห้วยวังนองทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
ทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลไร่น้อย  อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลคำน้ำแซบ อำเภอวารินชำราบ
ทิศตะวันออก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลกุดลาด อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี
==เขตปกครองและประชากร==
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การบริหารของเทศบาลตำบลปทุมทั้งตำบล โดยแบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน มีประชากรและจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 10,564 คน และ 4,036 ครัวเรือน ตามลำดับ
จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
==สถานที่สำคัญ==
โรงเรียนปทุมพิทยาคม
วัดมงคลโกวิทาราม
วัดใหม่ประชาสรรค์
หลิงอิ่นซื่อ จังหวัดอุบลราชธานี
==ดูเพิ่ม==
เทศบาลนครอุบลราชธานี
ตำบลกุดลาด
==อ้างอิง==
ปทุม
เอปามีโนนดัส

เอปามีโนนดัส (กรีกโบราณ: Ἐπαμεινώνδας) เป็นขุนพลชาวกรีกจากนครธีบส์และเป็นรัฐบุรุษของศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล เขาผู้พลิกโฉมของนครธีบส์ของกรีกโบราณ เขานำพาแว่นแคว้นกรีกให้รอดพ้นจากการตกอยู่ใต้อำนาจของสปาร์ตา เขาสามารถทำลายอำนาจทางของสปาร์ตาในยุทธการที่เลฟก์ตราในปี 371 ก่อนคริสตกาล และสามารถปลดปล่อยทาสเชื้อชาติกรีกจำนวนมากที่ตกเป็นทาสของสปาร์ตามายาวนานกว่า 230 ปี เอปามีโนนดัสเปลี่ยนแผนที่ทางการเมืองของกรีกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาหันหลังให้มิตรเก่าและแสวงหามิตรใหม่ และควบคุมการก่อร่างสร้างเมืองทั้งหมด
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้คิดค้นและประยุกต์ยุทธวิธีในสนามรบหลายอย่าง ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือการจัดทัพแบบแทยงมุม จัดกองที่เก่งสุดไว้หน้าสุด และลดหลั่นตามความเก่งลงไป ซึ่งทำให้สามารถเอาชนะทัพสปาร์ตาที่มีจำนวนมากกว่าได้ ยามที่เขาเสียชีวิต สปาร์ตาอยู่ในภาวะอ่อนแอมาก อย่างไรก็ตาม ความเปลี่ยนแปลงที่เขานำมาสู่ระบอบการปกครองของกรีกกลับไม่ยืนยาวนักหลังเขาเสียชีวิต นครธีบส์อันเกรียงไกรถูกทำลายล้างจนสิ้นซากโดยอเล็กซานเดอร์มหาราชในเวลา 27 ปีหลังเขาเสียชีวิต
==อ้างอิง==
รัฐบุรุษกรีกโบราณ
แม่ทัพกรีกโบราณ
เสียชีวิตในสงคราม
วัดสมรโกฏิ (กรุงเทพมหานคร)

วัดสมรโกฏิ [สะ-หฺมอ-ระ-โกด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร ของกรมการศาสนาระบุว่า วัดสมรโกฏิสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2294 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2319 สันนิษฐานว่าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นน่าจะเป็นสำนักเรียนที่สำคัญแห่งหนึ่ง เนื่องจากปรากฏในเอกสารโบราณ เมื่อปีขาล โทศก จ.ศ. 1192 (พ.ศ. 2373) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า มีพระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดสมรโกฏิเล่าเรียนคัมภีร์มูลกัจจายน์ได้จนถึงชั้นเอก โดยบันทึกว่าชื่อ "วัดสมรโกษบางลมาศ"
ปี พ.ศ. 2543 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ปรับปรุงอุโบสถใหม่โดยใช้แผ่นใยขัดขัดภาพจิตรกรรมฝาผนังออกและปูวอลเปเปอร์แทน
ราวปี พ.ศ. 2546–2547 ชาวบ้านร่วมใจกันบริจาคที่ดินของตนเพื่อตัดถนนจากถนนตัดใหม่คือถนนราชพฤกษ์เข้าสู่ซอยวัดสมรโกฏิและทำซุ้มประตูวัดขึ้นใหม่
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ตั้งขนานไปกับคลองบางระมาด มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ประตูด้านหน้า 2 ช่อง ด้านหลังไม่มีประตู ผนังด้านหลังภายนอกติดแผ่นหินอ่อน จารึกการบูรณะใน พ.ศ. 2538 ซึ่งได้เปลี่ยนลวดลายหน้าบัน เดิมเป็นหน้าบันปูนปั้นประดับด้วยถ้วยชาม ในปัจจุบันเป็นรูปธรรมจักร ด้านหน้ามีมุข หน้าบันเป็นปูนปั้นรูปพระนารายณ์ 4 กร ยืนบนนาค เดิมไม่มีมุข เพิ่งสร้างเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระธนนายก พระพุทธรูปประธานแบบสุโขทัย ปางมารวิชัย ลักษณะพระพักตร์ยิ้มแย้ม อิ่มเอิบ เดิมมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ได้ปูวอลเปเปอร์แทน อกเลาประตูเป็นไม้แกะสลักลวดลายต่าง ๆ เช่น พระนารายณ์ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ครุฑ มีภาพจับและรูปสัตว์เล็ก ๆ แทรกอยู่ รูปแบบศิลปะน่าจะเก่าแก่ถึงสมัยอยุธยาตอนปลายหรือต้นรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมีสภาพลบเลือน ทั้งยังถูกทาสีทองทับจนหนา ด้านหลังบานประตูหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมเป็นรูปเทพทวารบาล ยืนถือพระขรรค์ น่าจะมีอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5
ภายนอกมีเสมารอบอุโบสถ น่าจะสลักขึ้นจากหิน แต่มาปั้นปูนทับ แล้วทาสีขาวหมดทุกใบ ตั้งอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ประดับลวดลายง่าย ๆ เอวเสมาเป็นกระหนกเล็ก ๆ งอนขึ้น ใบเสมาเอกสลักจากหินอ่อนแบบที่นิยมกันในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ถูกปิดประดับด้วยกระจกสีจนหมด
วิหารตั้งอยู่ในกำแพงแก้วข้างอุโบสถ หน้าบันปั้นปูนทาสีเป็นลายธรรมจักร มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง มีประตูด้านหน้า 1 ช่อง ไม่มีประตูหลัง วิหารได้รับการบูรณะระหว่างปี พ.ศ. 2524–2527 ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ น่าจะอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลาย เพิ่งมีการลงรักปิดทองหลวงพ่อดำใหม่ทั้งองค์เมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งคาดว่าลงรักปิดทองเพื่อซ่อมแซมร่องรอยผุพังชำรุด ข้างวิหารมีพระปรางค์ขนาดเล็กประดิษฐานอยู่องค์หนึ่ง
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2530 ภายในมีธรรมาสน์ซึ่งมีจารึกอยู่บนพนักพิงหลังว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 หอระฆังได้รับการบูรณะใหม่แต่ยังคงลักษณะเดิมในสมัยอยุธยาตอนปลาย หมู่กุฏิเป็นอาคารไม้เรือนไทย
วัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นอาคารขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตสังฆาวาส สร้างใน พ.ศ. 2535
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการเฑียร
พระอธิการบอน อมโร
พระมหาลมูล
พระครูโสภณสาธุวัฒน์ (ทัน ยุตติธมฺโม)
พระปลัดบุญชู เตชวโร ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน
==อ้างอิง==
สมรโกฏิ
โบราณสถานในเขตตลิ่งชัน
วัดกระจัง

วัดกระจัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดมีศูนย์การเรียนรู้ชุมชนตั้งอยู่ในที่ดินวัด
==ประวัติ==
วัดกระจังสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2326 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง สันนิษฐานว่าน่าจะมีผู้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัดและชาวบ้านละแวกนั้นร่วมกันสร้างขึ้นมา และน่าจะได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาราว พ.ศ. 2330
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถเดิม เป็นโบสถ์มหาอุต มีฐานเสมาเป็นแบบอยุธยาตอนปลาย สถาปัตยกรรมใบเสมาเป็นศิลาแลงนั่งแท่น ไม่มีซุ้มเสมา และยังคงใช้กระเบื้องว่าวดินเผาแบบอยุธยา ต่อมาเมื่อพ.ศ. 2516 ได้บูรณะอุโบสถจากเดิม 3 ห้อง ขยายเป็น 5 ห้อง ณ พัทธสีมาเดิม ประตูด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง การบูรณะครั้งนี้ได้รับการบริจ่คทรัพย์จาก พ.ต.ญ.อัญชัน แปลกสุวรรณ จำนวน 700,000 บาท เมื่อแล้วเสร็จ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณสมเด็จพระสังฆราช วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เสด็จพระดำเนินที่ท่าราชวรดิฐ ประทับเรือพระที่นั่งมาขึ้นท่าน้ำวัดกระจัง เป็นองค์ประธานยกช่อฟ้าอุโบสถ สมโภชอุโบสถ และประทับ ณ ศาลารับเสด็จด้านข้างอุโบสถ ประทานของที่ระลึกให้พระสงฆ์และประชาชน  เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปศิลาแลงพอกด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง พระประธาน 1 องค์ และพระพุทธบริวารประดิษฐานบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ครบทั้ง4ทิศ จำนวน 17 องค์ พระอัครสาวก 2 องค์ เป็นการสร้างตามคติพระรักษาเมือง จึงได้ถวายพระนามพระประธานในอุโบสถว่า พระพุทธรักษาเมือง
ศาลาการเปรียญ หลังเดิมตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นอาคาร 2 ชั้น ขั้นบนเป็นไม้ ชั้นล่างเป็นคอนกรีต ปัจจุบันได้ทำการรื้อถอนและสร้างใหม่ เป็นอาคารคอนกรีต2ชั้น ชั้นบนศาลามีธรรมาสน์ไม้ ฐาน 8 เหลี่ยม รอบฐานเขียนภาพจิตรกรรมเรื่องรามเกียรติ์ สร้างด้วยศรัทธาของนางสาวอำนวย เฉยพ่วง และนางสาววัชรี เฉยพ่วง อุทิศแด่บุพการี
อาคารปฏิบัติธรรมสนธยาภาวนานิมิตรมงคล เป็นอาคารเอนกประสงค์2ชั้น เพื่อใช้จัดงานบำเพ็ญกุศล ศาสนพิธีและกิจกรรมของชุมชน โดยการบริจาคทรัพย์ของ ดร.สนธยา กล่อมเปลี่ยน
วิหารอดีตเจ้าอาวาสตั้งอยู่ด้านหน้าศาลาการเปรียญ ภายในประดิษฐานรูปอดีตเจ้าอาวาส ได้แก่ พระอาจารย์แย้ม และพระครูสังฆรักษ์ (ต่วน)
หมู่กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ทรงไทย ยกพื้น ตั้งอยู่ฝั่งด้านทิศตะวันตกของวัด หอระฆังเก่าสร้างด้วยไม้สักแบบโบราณ เครื่องบนตัวลำยองสลักไม้ ส่วนหอระฆังใหม่ก่ออิฐถือปูน อยู่บริเวณปากคูน้ำภายในวัด
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำวัดคือ พระอินทร์ พระยม และท้าวเวสสุวรรณ ด้านหน้าอุโบสถ
ปัจจุบันมีการจัดแสดงจุดเรียนรู้เรือกำปั่นและเรือบิณฑบาต
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์แดง
พระอธิการแย้ม ธมฺมสโร
พระครูสังฆรักษ์ต่วน อุตฺตรธมฺโม
พระสมุห์ฟุ้ง วิจารธมฺโม พ.ศ. 2508–2547
พระครูสิทธิวัฒนคุณ (พรพรหม ฐิตคุโณ) พ.ศ. 2548-ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
กระจัง
วัดน้อยใน

วัดน้อยใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลิ่งชัน เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร งานประจำปีที่สำคัญคืองานเทศน์มหาชาติในปลายเดือน 10 เริ่มจัดมาตั้งแต่ พ.ศ. 2520 วัดมีโรงเรียนทีปังกรวิทยาพัฒน์ (วัดน้อยใน) ในพระราชูปถัมภ์ฯ ตั้งอยู่ในที่ดินวัด
==ประวัติ==
วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ครอบครัวของนางน้อยซึ่งเป็นหญิงหม้าย มีบุตรสาว 2 คน คือ ผึ้งและจีด พร้อมด้วยพระสงฆ์รูปหนึ่งคือ พระอาจารย์หน่าย ซึ่งเป็นพระวิปัสสนา และข้าทาสบริวารของนางน้อยได้อพยพโดยทางเรือจากบ้านป่าถ่าน เกาะเมืองอยุธยา จนมาถึงบริเวณนี้ นางน้อยเห็นว่าบริเวณนี้เป็นป่ารกปราศจากผู้คน จึงจับจองที่ทำมาหากิน และทางตอนใต้ที่ดินมีวัดร้างตั้งอยู่ มีโบสถ์เก่าและวิหารรูปเรือสำเภา
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่บ้านเมืองสงบแล้ว มีผู้คนมาอาศัยอยู่ในบริเวณนี้มากขึ้น นางน้อยกับพระอาจารย์หน่ายและชาวบ้านได้ร่วมกันบูรณะวัดร้าง มีพระอาจารย์หน่ายเป็นสมภาร มีพระสงฆ์มาสมัครเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิปัสสนากรรมฐานกันมากมาย จนเมื่อสิ้นพระอาจารย์หน่ายกับนางน้อย นางผึ้งบุตรสาวคนโตผู้ไปได้สามีอยู่ที่บางเขนก็ได้สร้างวัดหนึ่ง แล้วจะตั้งชื่อวัดว่า "วัดน้อย" ตามชื่อมารดา แต่นางจีดผู้เป็นน้องไม่ยินยอม เพราะอยากจะให้วัดที่มารดาบูรณะมีชื่อว่าวัดน้อยเช่นกัน ทั้งสองคนตกลงกันไม่ได้ พระอาจารย์จีนผู้เป็นสมภารต่อจากพระอาจารย์หน่าย ได้ตัดสินใจให้วัดที่นางผึ้งสร้างใหม่มีชื่อว่า "วัดน้อยนอก" ส่วนวัดที่นางน้อยผู้เป็นมารดาได้บูรณะมีชื่อว่า "วัดน้อยใน"
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถหลังเก่ารื้อถอนเมื่อปี พ.ศ. 2524 แล้วสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ณ ตำแหน่งเดิม มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นอุโบสถทรงไทย มุงกระเบื้องดินเผาเคลือบ มีช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ หน้าบันทั้งด้านหน้าและด้านหลังประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นต่าง ๆ มีเครื่องหมาย "พร" ประดับมงกุฎอันเป็นพระนามย่อของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระประธานในอุโบสถหล่อขึ้นใหม่ตามแบบพระพุทธรูปสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว ลงรักปิดทอง ประดิษฐานบนฐานชุกชีปิดทองประดับกระจก มีนามว่า พระพุทธวชิรสุวัทนาสิริโสภาบพิตร
เจดีย์ตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังแบบอยุธยาขนาดใหญ่ทาสีทองทั้งองค์ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทยยกพื้น ศาลาบำเพ็ญกุศลตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมรุ ศาลาริมน้ำอยู่ริมคลองบางกอกน้อย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2533 ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส 2 รูป คือ พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร) และพระอธิการนิ่ม โกวิโท
==รายนามเจ้าอาวาส==
หลวงตาบุญมา
พระครูวิทยานุกูล (มั่ง อินฺทสโร)
พระอธิการนิ่ม โกวิโท, หลวงตาขัณท์ (รักษาการ 2 ปี)
พระมหาวิรัต จนฺทเทโว
พระครูอดุลย์สาธุวัฒน์ (ชื้น ธมฺมสาโร)
==อ้างอิง==
น้อยใน
อาหารชานตง

อาหารชานตง  เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในภาษาจีนว่า หลู่ไช่ เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีน และเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลการทำอาหารที่ยิ่งใหญ่ (四大菜系) มีต้นกำเนิดมาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลชานตง ซึ่งเป็นมณฑลชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือของจีน
วัดเรไร (กรุงเทพมหานคร)

วัดเรไร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ใกล้ปากคลองบางระมาด ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
วัดเรไรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 หรืออาจก่อนหน้านี้ กล่าวกันว่าผู้สร้างวัดคือเจ้าต่างกรม 3 องค์ ต่อมากลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านจึงได้ช่วงกันบูรณปฏิสังขรณ์ให้กลับมาเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 บางสำนวนเล่าว่าผู้ปฏิสังขรณ์วัดใหม่คือเจ้านาย 3 พระองค์ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้แก่ กรมพระนราเทเวศน์ กรมหลวงนเรศโยธี และกรมหลวงเสนีบุรีรัตน์
จากหลักฐานเอกสารในราชกิจจานุเบกษา รัชกาลที่ 5 เล่ม 1 แผ่นที่ 43 ระบุผู้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ตรงกับวันศุกร์ เดือน 8 ขึ้น 14 ค่ำ ปีมะเส็ง ตรีศก พ.ศ. 2424 คือ หม่อมเจ้ากำพร้า หม่อมเจ้าเขียน หม่อมเจ้าสว่าง กับหลวงพุทธมากร พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าทั้งสามเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้ากรมขุนอิศรานุรักษ์ ต้นราชสกุลอิศรางกูร
พ.ศ. 2554 เริ่มมีการประกาศเชิญชวนให้ผู้มี่จิตศรัทธาร่วมซื้อที่ดินเพื่อทำถนนเข้าวัด
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถมีพาไลรอบ หน้าบันก่ออิฐถือปูน มีช่อฟ้าเป็นปูนปั้นแบบนกหัวเจ่า (รูปหัวนาค) หน้าบันประดับลายปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นลายเครือเถาประดับเครื่องถ้วยลายคราม ด้านล่างเป็นลายก้านขด หน้าบันด้านหลังตอนบนเป็นลายรูปวิมาน มีปราสาทอยู่บนก้อนเมฆ ตอนล่างเป็นรูปครุฑเบือน จับลายก้านขดช่อหางโต มีสิงห์เกาะอยู่ที่ตัวลาย กรอบซุ้มประตูหน้าต่างปั้นปูนเป็นลายเทศประดับสวยงาม ในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หล่อด้วยโลหะ หน้าตัก 3 ศอก 9 นิ้ว ครองจีวรลายดอกพิกุลแบบพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์
ใบเสมาเป็นเสมาหินใบเล็ก ส่วนที่มุมทางด้านหน้าของกำแพงแก้วอุโบสถ มีเจดีย์รายเป็นเจดีย์ทรงระฆังองค์เล็ก ๆ อยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เป็นแบบเจดีย์ที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 เจดีย์องค์ใหญ่เป็นทรงระฆัง คล้ายเจดีย์ที่นิยมสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 วิหารหลวงพ่อดำติดกับเจดีย์องค์ใหญ่ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ 3 องค์ ปิดทองทั้งหมด ที่สำคัญคือ หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งปางมารวิชัย
มณฑปพระพุทธฉาย ผนังด้านในมีภาพปูนปั้นนูนรูปพระพุทธเจ้าประทับยืนอุ้มบาตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก 2 องค์ เบื้องซ้าย-ขวา อยู่ในอิริยาบถยืนอุ้มบาตรเช่นเดียวกัน
==งานประเพณี==
วัดเรไรการจัดงานในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ เช่น งานประจำปีปิดทองหลวงพ่อดำและพระพุทธฉายจำลอง จัดขึ้น 3 วัน ระหว่างวันที่ 13–15 มีนาคม
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์ลื่น
พระอาจารย์เผือก
พระอาจารย์เอี่ยม
พระสมุห์ด้วง
พระอาจารย์บัว
พระครูสุนทรธรรมกิจ
พระครูใบฎีกาสุพจน์
พระครูธรรมกิจสุนทร พ.ศ. 2502–2528
พระครูสิริจันทโสภิต (สมจิตต์ จนฺทูปโม) พ.ศ. 2528–2554
พระมหากฤษณะ ดรุโณ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เรไร
โบราณสถานในเขตตลิ่งชัน
การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์

การทดลองโดยนำเชื้อเข้าสู่มนุษย์ (controlled human infection trial, human challenge study) เป็นการทดลองทางคลินิกชนิดหนึ่งที่นำมาใช้ในการพัฒนาวัคซีนหรือยาอื่นๆ โดยอาศัยการทำให้อาสาสมัครติดเชื้อโรคโดยจงใจ การทดลองประเภทนี้เป็นการทดลองที่ยังมีข้อถกเถียงอยู่มาก เพราะมีการเพิ่มความเสี่ยงให้แก่อาสาสมัครที่มากเกินกว่าผลข้างเคียงของยาที่ต้องการทดลอง
==อ้างอิง==
การวิจัยในมนุษย์
วัดช่างเหล็ก (กรุงเทพมหานคร)

วัดช่างเหล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของคลองชักพระ ในแขวงคลองชักพระ เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
วัดช่างเหล็กเดิมชื่อ วัดปางเหล็ก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2330 แต่สันนิษฐานว่าวัดน่าจะเก่าแก่กว่านั้น ดังเห็นได้จากพระพุทธรูปหินทรายหรือหลวงพ่อดำ และตำแหน่งของเขตพุทธาวาสของวัดที่ตั้งที่อยู่ห่างจากฝั่งคลองชักพระซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมมาก เชื่อว่าน่าจะสร้างในสมัยอยุธยา ก่อนที่จะได้รับการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เช่น รูปทรงอุโบสถที่อาจเก่าถึงรัชกาลที่ 1 และเจดีย์ทรงเครื่องย่อมุมแบบสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น 2 องค์ที่หน้าอุโบสถ
ชื่อของวัดนั้นมาจากอาชีพของชาวบ้านรอบ ๆ วัดที่มีอาชีพตีเหล็ก โดยเฉพาะทำเคียวเกี่ยวข้าว เพราะฝีมือการตีเคียวเป็นที่เลื่องลือ
วัดมีโรงเรียนปริยัติธรรมเปิดสอนเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484 นอกจากนี้ยังได้ให้ที่ดินสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาขึ้นในที่วัดและจัดให้มีห้องสมุดประชาชนอีกด้วย
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2497 มีขนาด 7 ห้อง ด้านหน้ามีประตู 3 ช่อง ด้านหลัง 2 ช่อง หน้าบันด้านหน้าเป็นรูปเทวดาทรงครุฑ ด้านหลังเป็นเทวดาทรงหนุมาน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนด้วยสีน้ำมัน เป็นรูปพุทธประวัติฝีมือช่างร่วมสมัย ใบเสมาเป็นหินแกรนิตสีเทาดำ มีกนกเอวเป็นเศียรนาค ยอดเป็นมงกุฎครอบ
วิหารอยู่ข้างอุโบสถเป็นอาคารทรงไทย หน้าบันเป็นภาพพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ หรือ หลวงพ่อปราการ พระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 4 ศอก ผู้คนนิยมมาบนบานศาลกล่าวหลวงพ่อดำ โดยเฉพาะไม่ให้ติดทหาร มีการแก้บนคือไข่ต้มและลิเก วิหารยังเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนของอดีตเจ้าอาวาส เช่น พระครูศีลขันธ์วิจารณ์ (ทองดี)
เจดีย์ทรงเครื่องย่อมุม 2 องค์ ศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งอยู่ลานด้านหน้าวิหารและอุโบสถ และมีเจดีย์ทรงระฆัง 2 องค์ ขนาดใกล้เคียงกันอยู่ด้านหน้าวัดด้านริมคลองบางกอกน้อย อีกองค์หนึ่งอยู่ใกล้ปากคลองบางระมาด มณฑปพระพุทธบาทตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวัด ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระภิกษุเพิก
พระภิกษุบ่าย พ.ศ. 2451
พระครูศีลขันธ์วิจารณ์ (ทองดี) พ.ศ. 2481–2525
พระอธิการเอื้อน โอภาโส (โบ)
พระวินัยธรสมพิศ ชุตินทโร
พระครูเกษมจิตตานุยุต (สวง)
พระครูวิมล วัชรกิตติ (วิเชียร มหาวีโร) พ.ศ. 2540–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
ช่างเหล็ก
โบราณสถานในเขตตลิ่งชัน
กลาดิส วิลเลิมส์

กลาดิส วิลเลิมส์ (Gladys Willems) เกิดวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1977 ที่สโคเติน ประเทศเบลเยียม เป็นนักยิงธนูทดกำลังชาวเบลเยียม เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากล, เวิลด์คัพรายการสำคัญ โดยการรับเหรียญรางวัลบนเวที และการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์โลก ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันในร่ม เธอสร้างสถิติโลกที่ 149 สำหรับรอบ 15 ลูกธนูในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งเป็นสถิติที่ยืนหยัดกระทั่งถูกทำลายโดยผลงานสมบูรณ์แบบครั้งแรกของซารา โลเปซ ที่สถิติ 150 ในปี ค.ศ. 2013 และสถิติโลกของสหพันธ์กีฬายิงธนูสากลที่ 1411 แต้มในปี ค.ศ. 2007 ที่โลซาน อันดับโลกสูงสุดที่เธอทำได้คือที่ 4 ในปี ค.ศ. 2007
== อ้างอิง ==
นักยิงธนูหญิงชาวเบลเยียม
บุคคลจากสโคเติน
เอลีซา โลมัน

เอลีซา โลมัน (Elisa Lohmann) เกิดวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ที่เฟลิร์สไฮม์ เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเยอรมัน
== อาชีพ ==
เธอเข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี 2015 และวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2018
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
FIVB profile 
https://www.cev.eu/Competition-Area/PlayerDetails.aspx?TeamID=8957&PlayerID=60451&ID=757
https://www.schweriner-sc.com/mannschaft/1-liga-saison-201718/
นักวอลเลย์บอลหญิงชาวเยอรมัน
บุคคลจากรัฐเฮ็สเซิน
วัดเทพากร (กรุงเทพมหานคร)

วัดเทพากร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
วัดเทพากรสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ผู้สร้างวัดคือท้าวเทพากร (ทอง) เป็นชาวมอญและเป็นเสนาอำมาตย์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทราบมาว่าพระองค์มีพระราชประสงค์จะสร้างวัดโดยไม่ออกพระนามจึงพระราชทานเงินแก่เสนาอำมาตย์ไปสร้างวัด อำมาตย์ผู้พี่คือท้าวเทพากรได้สร้างวัดเทพากร ส่วนอำมาตย์ผู้น้องคือท้าวเทพนารีได้สร้างวัดเทพนารี
เมื่อแรกสร้างมีชื่อว่า วัดทอง ตามชื่อเดิมของผู้สร้าง ขณะที่เจ้าฟ้ามงกุฎยังผนวช ได้เสด็จพระราชดำเนินมาที่วัดแห่งนี้และได้พระราชทานนามวัดอย่างเป็นทางการว่า วัดท้าวเทพากร เพื่อให้ตรงกับยศถาบรรดาศักดิ์ของผู้สร้าง (เข้าใจว่าเวลานั้นนายทองทูลเกล้าถวายเป็นพระอารามหลวง) ต่อมาในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสให้ใช้คำเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดบางพลูบน หรือ วัดบน เพราะตั้งอยู่ปากคลองบางพลู ขณะเดียวกันวัดเทพนารีก็เรียกว่า "วัดบางพลูล่าง"
วัดเทพากรหันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา พระอุโบสถได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจดีย์ทรงมอญ ภายในมีพระเครื่องเนื้อดินเผา ผสมผงสีขาว บรรจุไว้ในเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่ บริเวณใกล้กันกับพระอุโบสถของวัด และได้ทำการลำเลียงพระเครื่องจากวัดเลียบ ซึ่งสมเด็จพระศรีมหาโพธิ์หรือท่านขรัวอีโต้ได้สร้างไว้ก่อนมรณภาพ โดยขนย้ายมาทางเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาบรรจุไว้ในองค์พระเจดีย์ใหญ่ดังกล่าว เจดีย์ย่อมุมไม้สิบของวัด ปัจจุบันอยู่ในโรงเรียนวัดเทพากร
==อ้างอิง==
เทพากร
เทพากร
โบราณสถานในเขตบางพลัด
วัดเทพนารี

วัดเทพนารี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูปลัดนายกวัฒน์ (กมล ถาวโร)
วัดเทพนารีสร้างเมื่อ พ.ศ. 2329 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ชาวมอญสองพี่น้องที่มาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเป็นผู้สร้าง โดยผู้พี่สร้างวัดเทพากร ผู้น้องสร้างวัดเทพนารี เมื่อแรกสร้างน่าจะชื่อ วัดเงิน เพื่อคู่กับวัดทอง ในสมัยพระอุปัชฌาย์เหมเจ้าอาวาสเรียก วัดบางพลูล่าง ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงแปลงนามวัดเทพนารีเป็น วัดเทพากรนารี ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ (ขำ บุนนาค)
ถึงแม้ว่าตามประวัติจะระบุว่าสร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ดูได้จากพระเจดีย์ยุคสมัยพระบรมโกศด้วยใบเสมาคู่เป็นของสมัยนั้น รวมถึงพระพุทธรูปในวิหารบางองค์เป็นของสมัยอยุธยา
พระอุโบสถและพระวิหารวางตัวขนานกัน ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่สี่มุมของกำแพงแก้วมีพระปรางค์ประจำมุมตั้งอยู่ อุโบสถปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วิหารหลังใหญ่ทรวดทรงแอ่นโค้งคล้ายรูปเรือ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 79 นิ้ว ศิลปะสุโขทัย พุทธลักษณะสวยงาม สีทองอร่ามเรือง พระพุทธรูปปูนปั้นนี้ปัจจุบันพบว่ามีพระพุทธรูปทองคำอยู่ภายใน มีเนื้อทองคำร้อยละ 89.84 ด้านหลังพระวิหารและพระอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองเป็นเจดีย์ประธาน
==อ้างอิง==
เทพนารี
เทพนารี
โบราณสถานในเขตบางพลัด