อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย

{|
|}
อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (อังกฤษ: RMS Mauretania) หรือชื่อเต็มคือ เรือไปรษณีย์หลวงมอริเทเนีย (Royal Mail Steamer Mauretania) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติอังกฤษ ของสายการเดินเรือคิวนาร์ด ออกแบบโดยลีโอนาร์ด เพสเกตต์ และสร้างโดยอู่ต่อเรือสวอนฮันเตอร์แอนด์วิกแฮม ริชาร์ดสัน (Swan Hunter & Wigham Richardson) ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906 และได้เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจนกระทั่งเรืออาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ได้ปล่อยลงน้ำในปี 1910
เรือมอริเทเนียได้รับรางวัลบลูริบันด์ (Blue Riband) ในการเดินทางไปทิศตะวันออกได้ในการเดินทางกลับครั้งแรกของเธอในเดือนธันวาคม 1907 จากนั้นได้รับรางวัลอีกครั้งในการเดินทางไปทิศตะวันตกในปี 1909 และครองสถิติความเร็วทั้งสองรายการเป็นเวลา 20 ปี จนถึงปี 1929
ชื่อของเรือนำมาจาก มอริเทเนีย ซึ่งเป็นจังหวัดของโรมันโบราณ บนชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของแอฟริกา ไม่ใช่ประเทศมอริเตเนียแต่อย่างใด ระบบการตั้งชื่อที่คล้ายกันนี้ยังนำไปใช้ในการตั้งชื่อเรืออาร์เอ็มเอส แอควิเทเนีย (RMS Aquitania) ซึ่งเป็นเรือแฝดลำน้อง
อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย ให้บริการจนถึงเดือนกันยายน 1934 แล้วจึงปลดระวาง และขายแยกชิ้นส่วนในเมืองรอสไฟฟ์ (Rosyth) ประเทศสกอตแลนด์ ในปี 1935
== เบื้องหลัง ==
ในปี ค.ศ. 1897 เรือเดินสมุทรเอสเอส ไกเซอร์ วิลเฮล์ม เดอร์ โกรส (SS Kaiser wilhelm der Grosse) ของเยอรมันได้กลายเป็นเรือที่ใหญ่และเร็วที่สุดในโลก ด้วยความเร็ว  และได้ยึดรางวัลบลูริบันด์จากอาร์เอ็มเอส คัมปาเนีย (RMS Campania) และอาร์เอ็มเอส ลูคาเนีย (RMS Lucania) ของคิวนาร์ดไลน์ ทำให้เยอรมันเริ่มเข้ามามีอำนาจเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก และในปี 1906 เยอรมันมีเรือเดินสมุทรสี่ปล่องไฟขนาดใหญ่ถึง 5 ลำในการให้บริการ โดยที่ 4 ลำในนั้นเป็นของสายการเดินเรือนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์
ในช่วงเวลาเดียวกันบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน (International Mercantile Marine Co.) ของเจ. พี. มอร์แกน นักการเงินชาวอเมริกันกำลังพยายามผูกขาดการค้าทางเรือและได้เข้าซื้อกิจการของไวต์สตาร์ไลน์ (White Star Line) ซึ่งเป็นสายการเดินเรือที่สำคัญแห่งหนึ่งของอังกฤษ
ในการเผชิญกับภัยคุกคามเหล่านี้ คิวนาร์ดไลน์มุ่งมั่นที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของการเดินทางทางทะเลกลับมาอีกครั้ง ไม่เพียงแต่เพื่อบริษัทเท่านั้น แต่ยังเพื่อสหราชอาณาจักรด้วย
ในปี 1902 คิวนาร์ดไลน์และรัฐบาลอังกฤษได้บรรลุข้อตกลงร่วมกันในการสร้างเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่สองลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (RMS Lusitania) และอาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (RMS Mauretania) โดยรับประกันความเร็วในการให้บริการไม่น้อยกว่า  ต่อมารัฐบาลอังกฤษได้ให้กู้เงิน 2,600,000 ปอนด์ (ปอนด์ ในปี 2015) สำหรับการต่อเรือ ในอัตราดอกเบี้ย 2.75% ซึ่งจะต้องชำระคืนภายในระยะเวลา 20 ปี โดยมีเงื่อนไขว่าเรือทั้งสองลำต้องสามารถดัดแปลงเป็นเรือลาดตระเวนพาณิชย์ติดอาวุธ (Armed merchant cruisers) ได้หากจำเป็น และได้รับเงินทุนเพิ่มเติมจากกองทัพเรือที่จัดให้คิวนาร์ดไลน์ได้รับเงินเพิ่มอีกจํานวนหนึ่งต่อปีสําหรับเงินอุดหนุนทางไปรษณีย์
== การออกแบบและการสร้าง ==
เรือมอริเทเนีย และลูซิเทเนีย ได้รับการออกแบบโดย ลีโอนาร์ด เพสเกตต์ (Leonard Peskett) สถาปนิกเรือของคิวนาร์ดไลน์ โดยอู่ต่อเรือสวอนฮันเตอร์ (Swan Hunter) จะทำการต่อเรือเดินสมุทรที่มีความเร็วในการให้บริการที่กำหนดไว้ที่ 24 นอตในสภาพอากาศปานกลางตามแผนและเงื่อนไขของสัญญาเงินอุดหนุนทางไปรษณีย์
การออกแบบดั้งเดิมของเพสเกตต์ในปี 1902 คือการออกแบบให้เรือมีปล่องไฟสามปล่อง และเครื่องยนต์ของเรือถูกกำหนดให้เป็นเครื่องยนต์ลูกสูบ (reciprocating engines) แบบจำลองขนาดใหญ่แบบดั้งเดิมของเรือปรากฏในนิตยสาร Shipbuilder
ต่อมาคิวนาร์ดได้ตัดสินใจเปลี่ยนรูปแบบเครื่องยนต์เป็นกังหันไอน้ำซึ่งเป็นเทคโนโลยีใหม่ในขณะนั้น และการออกแบบของเรือก็ได้รับการแก้ไขอีกครั้งเมื่อเพสเกตต์เพิ่มปล่องไฟที่สี่ในแบบของเรือ
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1904 การก่อสร้างเรือก็เริ่มต้นขึ้นด้วยการวางกระดูกงู ตามธรรมเนียมแล้ว ตัวเรือจะถูกทาสีด้วยสีเทาอ่อนเพื่อจุดประสงค์ในการถ่ายภาพระหว่างการปล่อยเรือ ซึ่งเป็นประเพณีปฏิบัติทั่วไปสำหรับเรือลำแรกในชั้นใหม่ เนื่องจากทำให้ลำเรือชัดเจนขึ้นในภาพถ่ายขาวดำ ตัวเรือของเธอถูกทาสีดำหลังจากการเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ของเธอ
ในวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1906 อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย ได้ถูกปล่อยลงน้ำและได้รับการขนานนามโดยดัชเชสแห่งร็อกซ์เบิร์ก ในช่วงเวลาของการเปิดตัว เธอเป็นสิ่งก่อสร้างที่เคลื่อนที่ได้ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา  และมีระวางบรรทุกมวลรวมที่ใหญ่กว่าลูซิเทเนียเล็กน้อย
ความแตกต่างทางสายตาที่สำคัญระหว่างเรือมอริเทเนีย และลูซิทาเนีย คือเรือมอริเทเนีย มีความยาวมากกว่า 5 ฟุต และมีช่องระบายอากาศต่างกัน เรือมอริเทเนีย ยังมีกังหันอีกสองขั้นในกังหันด้านหน้าของเธอ ซึ่งทำให้เธอแล่นเร็วกว่าลูซิทาเนียเล็กน้อย
เรือมอริเทเนีย และลูซิเทเนีย เป็นเรือเพียงสองลำที่มีกังหันไอน้ำแบบขับตรง ซึ่งในเรือลำต่อ ๆ มา ส่วนใหญ่จะใช้กังหันที่มีเฟืองทดรอบ  การใช้กังหันไอน้ำในเรือมอริเทเนียถือเป็นการใช้งานที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเทคโนโลยีใหม่ในขณะนั้น ซึ่งพัฒนาโดยชาร์ลส์ อัลเจอนอน พาร์สันส์ (Charles Algernon Parsons) ในระหว่างการทดสอบความเร็ว เครื่องยนต์เหล่านี้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างมากที่ความเร็วสูง ต่อมาท้ายเรือของมอริเทเนียได้รับการเสริมความแข็งแรงและใบจักรก็ได้รับการออกแบบใหม่ก่อนเข้าประจำการ ซึ่งช่วยลดแรงสั่นสะเทือน
มอริเทเนีย ได้รับการออกแบบมาเพื่อให้เหมาะกับรสนิยมสมัยเอ็ดเวิร์ด ภายในเรือได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ฮาโรลด์ เปโต้ (Harold Peto) และห้องสาธารณะของเธอได้รับการตกแต่งโดยบริษัทตกแต่งภายในชื่อดังของลอนดอนสองแห่ง คือ Ch. Mellier & Sons และ Turner & Lord   ตกแต่งด้วยไม้ 28 ชนิดที่แตกต่างกัน พร้อมด้วยหินอ่อน พรม และเครื่องตกแต่งอื่น ๆ เช่น โต๊ะแปดเหลี่ยมที่สวยงามในห้องสูบบุหรี่  
ผนังไม้สำหรับห้องสาธารณะชั้นหนึ่งของเรือถูกแกะสลักโดยช่างฝีมือ 300 คนจากปาเลสไตน์  ห้องรับประทานอาหารหนึ่งได้รับการตกแต่งตามสไตล์ฟรานซิสที่ 1 และประดับประดาด้วยช่องรับแสงทรงโดมขนาดใหญ่  และลิฟต์อีกหลายตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากสำหรับเรือเดินสมุทร โดยประตูลิฟต์ทำจากอะลูมิเนียมน้ำหนักเบา ถูกติดตั้งถัดจากบันไดแกรนด์ที่ทำจากไม้วอลนัท 
คุณลักษณะใหม่คือ Verandah Café บนดาดฟ้าชั้นเรือบด ซึ่งผู้โดยสารจะได้รับบริการเครื่องดื่มในสภาพแวดล้อมที่มีการป้องกันสภาพอากาศ แม้ว่าสิ่งนี้จะถูกปิดภายในหนึ่งปีเนื่องจากได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่สมจริง 
== เทียบกับเรือชั้นโอลิมปิก ==
เรือชั้นโอลิมปิกของไวต์สตาร์ไลน์มีความยาวมากกว่าเกือบ 30 เมตร (100 ฟุต) และกว้างกว่าเรือลูซิเทเนีย และมอริเทเนียเล็กน้อย ทำให้เรือของไวต์สตาร์มีน้ำหนักรวมมากกว่าเรือของคิวนาร์ดประมาณ 15,000 ตัน
เรือลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย เปิดตัวและให้บริการก่อนที่เรือโอลิมปิก ไททานิก และบริแทนนิก จะพร้อมให้บริการเป็นเวลาหลายปี แม้ว่าจะมีความเร็วมากกว่าเรือชั้นโอลิมปิกอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่เพียงพอที่จะทำให้สายการเดินเรือให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสองลำต่อสัปดาห์จากแต่ละฝั่งของมหาสมุทร จึงจำเป็นต้องมีเรือลำที่สามสำหรับให้บริการรายสัปดาห์ และเพื่อตอบโต้แผนการสร้างเรือชั้นโอลิมปิกทั้งสามลำที่ของไวต์สตาร์ คิวนาร์ดจึงสั่งต่อเรือลำที่สามชื่อว่า แอควิเทเนีย (Aquitania) ซึ่งจะมีความเร็วที่ต่ำกว่าเล็กน้อย แต่มีขนาดใหญ่กว่าและหรูหรากว่า
เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากกว่าลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย เช่น สระว่ายน้ำ ห้องอาบน้ำแบบตุรกี โรงยิม สนามสควอช ห้องรับแขกขนาดใหญ่ ร้านอาหารตามสั่งแยกจากห้องอาหาร และห้องนอนพร้อมห้องน้ำส่วนตัวมากกว่าเรือของคิวนาร์ดทั้งสองลำ
แรงสั่นสะเทือนอย่างหนักซึ่งเป็นผลพลอยได้จากเครื่องยนต์กังหันไอน้ำสมัยใหม่ทั้ง 4 ตัวในเรือลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย ได้ส่งผลกระทบต่อเรือทั้งสองลำเมื่อแล่นด้วยความเร็วสูงสุด แรงสั่นสะเทือนจะรุนแรงมากจนส่วนผู้โดยสารชั้นสองและสามไม่สามารถอยู่อาศัยได้ ในทางตรงกันข้าม เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกเลือกความประหยัดมากกว่าความเร็ว โดยการติดตั้งเครื่องยนต์ลูกสูบแบบดั้งเดิม 2 ตัว และกังหันสำหรับใบจักรกลาง ด้วยน้ำหนักที่มากขึ้นและความกว้างที่กว้างขึ้น เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกจึงมีความเสถียรมากขึ้นในทะเลและมีแนวโน้มที่จะโคลงน้อยลง
ลูซิเทเนีย และมอริเทเนีย มีหัวเรือที่ตรง ซึ่งต่างจากหัวเรือแบบทำมุมของเรือชั้นโอลิมปิก ออกแบบมาเพื่อให้เรือสามารถพุ่งผ่านคลื่นได้ แทนที่จะพุ่งขึ้นไปบนยอดคลื่น ผลที่ตามมาที่คาดไม่ถึงก็คือเรือของคิวนาร์ดจะขว้างไปข้างหน้าอย่างน่าตกใจ แม้จะอยู่ในสภาพอากาศที่สงบ ทำให้คลื่นขนาดใหญ่สาดเข้าหัวเรือและส่วนหน้าของโครงสร้างส่วนบน (superstructure)
เรือชั้นโอลิมปิกยังแตกต่างจากเรือลูซิเทเนีย และมอริเทเนียในเรื่องกำแพงกั้นน้ำ เรือของไวต์สตาร์ถูกแบ่งด้วยกำแพงกั้นน้ำตามขวาง ในขณะที่ลูซิเทเนียก็มีกำแพงกั้นตามขวางเช่นเดียวกัน แต่ยังมีกำแพงกั้นตามยาว ระหว่างหม้อไอน้ำและห้องเครื่องยนต์ และคลังถ่านหินที่ด้านนอกของเรือ คณะกรรมาธิการอังกฤษที่สอบสวนการอับปางของเรือไททานิกในปี 1912 ได้ฟังคำให้การเกี่ยวกับน้ำท่วมคลังถ่านหินที่วางอยู่นอกกำแพงกั้นน้ำตามยาว ด้วยความยาวที่มาก เมื่อเรือถูกน้ำท่วม สิ่งเหล่านี้อาจเพิ่มความเอียงของเรือ และทำให้เรือสำรองที่อยู่อีกด้านหนึ่งลดระดับลงไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูซิเทเนียในภายหลัง นอกจากนี้ เสถียรภาพของเรือยังไม่เพียงพอต่อการจัดกําแพงกั้นน้ำที่ใช้ น้ําท่วมคลังถ่านหินเพียง 3 แห่งในด้านหนึ่งอาจทําให้ความสูงจุดเปลี่ยนศูนย์เสถียร (Metacentric Height) เป็นลบ ในทางกลับกัน เรือไททานิกมีความเสถียรมากพอที่จะจมลงด้วยความลาดเอียงเพียงไม่กี่องศา การออกแบบของไททานิกทำให้ความเสี่ยงที่น้ำจะท่วมไม่สม่ำเสมอและอาจพลิกคว่ำนั้นมีน้อยมาก
เรือลูซิเทเนียมีเรือชูชีพไม่เพียงพอสำหรับทุกคนบนเรือในการเดินทางครั้งแรก (น้อยกว่าที่ไททานิก 4 ลำ) ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติทั่วไปสำหรับเรือโดยสารขนาดใหญ่ในขณะนั้น เนื่องจากมีความเชื่อว่าเส้นทางเดินเรือที่พลุกพล่านจะมีความช่วยเหลืออยู่ใกล้ ๆ เสมอ และเรือชูชีพที่มีอยู่ไม่กี่ลำก็เพียงพอที่จะส่งทุกคนไปยังเรือที่มาช่วยเหลือก่อนที่เรือจะจม
หลังจากเรือไททานิกอับปาง เรือลูซิเทเนียและมอริเทเนียได้ติดตั้งเรือชูชีพเพิ่มอีก 6 ลำบนดาวิต (davit; เครนแขวนเรือชูชีพชนิดหนึ่ง) ส่งผลให้มีเรือชูชีพทั้งหมด 22 ลำที่ติดตั้งบนดาวิต เรือชูชีพที่เหลือได้รับการเสริมด้วยเรือชูชีพแบบพับได้ 26 ลำ โดย 18 ลำเก็บไว้ใต้เรือชูชีพปกติโดยตรง และอีก 8 ลำอยู่บนดาดฟ้าเรือ ถูกสร้างขึ้นด้วยพื้นไม้กลวงและด้านข้างเป็นผ้าใบ จำเป็นต้องประกอบในกรณีที่ต้องใช้
== ช่วงแรก (1906–1914) ==
== สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (1914–1919) ==
== หลังสงคราม (1919–1934) ==
== เกษียณอายุและปลดระวาง ==
== หลังปลดระวาง ==
== ในวัฒนธรรมสมัยนิยม ==
== ดูเพิ่ม ==
อาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย (1938)
== อ้างอิง ==
เรือในสหราชอาณาจักร
เรือลำเลียงพล