pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อาซาฮิ (จังหวัดโทยามะ)

อาซาฮิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิโมะนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น   เมืองนี้มีประชากรประมาณ 10,452 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 46.2 คนต่อตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==

อาซาฮิตั้งอยู่บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดโทยามะ ระหว่างเทือกเขาฮิดะ (หรือเทือกเขาแอลป์เหนือ) กับทะเลญี่ปุ่น จุดที่สูงที่สุดในอาซาฮิอยู่ที่เขาชิโรอูมะ มีระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 2,932 เมตร
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดโทยามะ
* นครคูโรเบะ
* เมืองนีวเซ็ง
จังหวัดนีงาตะ
* นครอิโตอิงาวะ
จังหวัดนางาโนะ
* หมู่บ้านฮากูบะ
=== ภูมิอากาศ ===
เมืองอาซาฮิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนและฤดูที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอาซาฮิอยู่ที่ 13.9&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2219&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.2&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.5&nbsp;°C
== ประชากร ==
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอาซาฮิลดลงในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
== ประวัติศาสตร์ ==
พื้นที่ที่เป็นเมืองอาซาฮิในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณคือแคว้นเอ็ตจู ในยุคเอโดะได้มีการพัฒนาพื้นที่แห่งนี้เป็นสถานีพักแรมในเส้นทางการค้าสายโฮกูริกุ หลังจากการฟื้นฟูเมจิพื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอชิโมะนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ต่อมาได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองโทมาริเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1954 เมืองโทมาริได้ควบรวมกับหมู่บ้านโดยรอบ 6 หมู่บ้าน เพื่อก่อตั้งเป็นเมืองอาซาฮิ
== เศรษฐกิจ ==
เศรษฐกิจหลักของอาซาฮิ ได้แก่ การเกษตร และการประมงเชิงพาณิชย์ พืชเด่น ได้แก่ ข้าว หน่อไม้ฝรั่ง และฟักสปาเกตตี (สปาเกตตีสควอช)
== การศึกษา ==
อาซาฮิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทยามะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง
== การขนส่ง ==
=== รถไฟ ===
22px รถไฟอาอิโนะคาเซะโทยามะ
* สถานี:  – 
=== ทางหลวง ===
 ทางด่วนนิชิเมฮัง
== สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น ==
ซากปรักหักพังของการตั้งถิ่นฐานในยุคโจมง และโบราณสถานแห่งชาติ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
เมืองในจังหวัดโทยามะ
มายเอฟวรีติง

มายเอฟวรีติง (My Everything) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 2 ของนักร้องชาวอเมริกัน อารีอานา กรานเด วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2014 โดยรีพับลิกเรเคิดส์ ในการผลิตอัลบั้มกรานเดได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์และนักเขียนร่วมมากมาย ได้แก่ แมกซ์ มาร์ติน, เชลล์แบ็ก, เบนนี บลังโก, ไรอัน เท็ดเดอร์, ดาร์กไชลด์, อิลยา ซัลมานซาเดห์, เซดด์ และดาวีด แกตา เป็นต้น
แกรนด์พยายามให้มายเอฟวรีติงฟังดูเป็น "วิวัฒนาการ" จากอัลบั้มเปิดตัว ยัวร์ทรูลี (2013); โดยพาสำรวจเนื้อหาโคลงสั้น ๆ และสไตล์ดนตรีที่เป็นผู้ใหญ่และหลากหลายมากขึ้น โดยพื้นฐานแล้วเป็นแนวเพลงป็อปและอาร์แอนด์บี มายเอฟวรีติงต่อยอดจากสไตล์เรโตรอาร์แอนด์บีในคริสต์ศตวรรษ 1990 ของรุ่นก่อน ในขณะเดียวกันก็ใกล้แนวเพลงใหม่ ๆ เช่น อีดีเอ็ม, อิเล็กโทรป็อป และแดนซ์ป็อป โดยมีอิกกี อะเซเลีย, เซดด์, บิกฌอน, แคชเมียร์แคต, ไชล์ดิช แกมบิโน, เดอะวีกเอนด์ และเอแซ็พ เฟิร์ก ปรากฏตัวเป็นนักร้องรับเชิญในมายเอฟวรีติงเช่นเดียวกับเจสซี เจ และนิกกี มินาจในรุ่นดีลักซ์
มายเอฟวรีติงเปิดตัวบนชาร์ตอัลบั้มบิลบอร์ด 200 ในสหรัฐอเมริกา โดยขายได้ 169,000 ชุดในสัปดาห์แรก นับเป็นชาร์ตสูงสุดอันดับสองติดต่อกันของกรานเดในสหรัฐอเมริกา ต่อมาได้รับการรับรองดับเบิลแพลทินัมโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกาและได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มยอดนิยมประจำปี ค.ศ. 2014, 2015 และ 2010 ในบิลบอร์ด 200 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับหนึ่งในออสเตรเลียและแคนาดาเช่นกัน และสูงสุดในสิบอันดับแรกจากยี่สิบประเทศทั่วโลก ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีโดยทั่วไปจากนักวิจารณ์เพลง โดยปรากฏในรายชื่อเพลงที่ดีที่สุดประจำปี ค.ศ. 2014 ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 57 ในปี ค.ศ. 2015 มายเอฟวรีติงได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขาอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม
มายเอฟวรีติงได้รับการสนับสนุนจากห้าซิงเกิล; ซึ่งทั้งหมดนี้ประสบความสำเร็จในระดับโลก ซิงเกิลนำ "Problem" ทำลายสถิติยอดขายดิจิทัลจำนวนมากเมื่อเปิดตัว และขึ้นสูงสุดที่อันดับสองในบิลบอร์ดฮอต 100 ของสหรัฐอเมริกา ซิงเกิลที่สอง "Break Free" ขึ้นถึงอันดับสี่ในสหรัฐอเมริกา ซิงเกิลต่อไปนี้ "Bang Bang" ขึ้นสูงสุดที่อันดับสามในสหรัฐอเมริกาและติดอันดับชาร์ตในต่างประเทศ ซิงเกิลที่สี่และห้า "Love Me Harder" และ "One Last Time" ขึ้นสูงสุดที่อันดับเจ็ดและสิบสามตามลำดับโดยอันดับสองในสหราชอาณาจักร ซิงเกิลมายเอฟวรีติงของกรานเด ติดอันดับหนึ่งในสิบเพลงฮิตสูงสุดสำหรับศิลปินในปี ค.ศ. 2014 บนฮอต 100 เพื่อสนับสนุนอัลบั้มนี้กราเดเริ่มจัดทัวร์เดอะฮันนีมูนทัวร์ในปี ค.ศ. 2015
== การตอบรับ ==
=== รางวัล ===
== รายการเพลง ==
หมายเหตุ
หมายถึงผู้ผลิตเสียง
หมายถึงผู้ร่วมผลิต
หมายถึงรีมิกซ์
== อ้างอิง ==
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2557
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยเบนนี บลังโก
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยแมกซ์ มาร์ติน
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยไรอัน เท็ดเดอร์
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยเชลล์แบ็ก
อัลบั้มเพลงของอารีอานา กรานเด
อัลบั้มเพลงของค่ายรีพับลิกเรเคิดส์
ราดิช (พืช)

คำว่า ราดิช (radish) ในภาษาอังกฤษอาจแปลว่า ผักกาดหัว (หัวไชเท้า) อย่างไรก็ตามคำว่าราดิชนั้นมีความหมายกว้างกว่า โดยอาจหมายรวมถึงชนิดย่อยของสปีชีส์ Raphanus sativus ทั้งหมด ซึ่งก็รวมถึงผักกาดหัว คือ Raphanus sativus var. longipinnatus ด้วย
== ชนิดย่อยต่างๆ ==
สปีชีส์ Raphanus sativus นั้นประกอบไปด้วยสายพันธุ์ย่อยต่างๆดังนี้
รอริงทเวนตีส์

รอริงทเวนตีส์ (Roaring Twenties, Roaring '20s) เป็นกระแสดนตรีและแฟชันที่เกิดขึ้นในโลกตะวันตกและวัฒนธรรมตะวันตกสมัยคริสต์ทศวรรษ 1920 เป็นช่วงรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจและก้าวหน้าทางวัฒนธรรมในสหรัฐและยุโรป โดยเฉพาะนครใหญ่อย่างเบอร์ลิน บัวโนสไอเรส ชิคาโก ลอนดอน ลอสแอนเจลิส เม็กซิโกซิตี นครนิวยอร์ก ปารีส และซิดนีย์ ในฝรั่งเศสเรียกคริสต์ทศวรรษนี้ว่า อาเนฟอล (années folles, "ปีที่บ้าคลั่ง") ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงพลวัตทางสังคม ศิลปะและวัฒนธรรมของยุคนี้ รอริงทเวนตีส์เป็นช่วงที่ดนตรีแจ๊สเฟื่องฟู อลังการศิลป์เจริญถึงขีดสุด และเกิดวัฒนธรรมย่อยที่เรียกว่าแฟลปเปอร์ซึ่งปรับเปลี่ยนการแต่งกายของสตรีชาวบริติชและอเมริกัน
รอริงทเวนตีส์เกิดขึ้นในนครใหญ่และแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยวาร์เรน จี. ฮาร์ดิง ประธานาธิบดีสหรัฐรณรงค์ "กลับสู่สภาวะปกติ" ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1920 จิตวิญญาณของยุคสมัยนี้มีความรู้สึกแปลกใหม่ต่อภาวะสมัยใหม่และออกจากกรอบจารีตเดิม ประชากรส่วนใหญ่เข้าถึงเทคโนโลยีอย่างรถยนต์ ภาพยนตร์และวิทยุ ขณะเดียวกันดนตรีแจ๊สและการเต้นรำได้รับความนิยมอย่างมากจนเกิดเป็นยุคแจ๊ส  (Jazz Age)
ผู้คนในโลกตะวันตกช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 พัฒนาและใช้งานรถยนต์ โทรศัพท์ ภาพยนตร์ วิทยุและเครื่องใช้ไฟฟ้าในวงกว้าง การเดินอากาศรุดหน้าจนธุรกิจนี้เริ่มแพร่หลาย หลายชาติมีความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม มีการแนะนำรูปแบบการดำเนินชีวิตใหม่ ๆ สื่อซึ่งมีส่วนในการขับเคลื่อนความต้องการของผู้บริโภคมุ่งสนใจผู้มีชื่อเสียงโดยเฉพาะนักแสดงภาพยนตร์และนักกีฬา และผู้หญิงมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งในรัฐประชาธิปไตยหลักหลายรัฐของสหรัฐ
รอริงทเวนตีส์ร่วมสมัยกับ โกลเดนทเวนตีส์ (Golden Twenties) ของเยอรมนี อันเป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจประเทศเติบโต เสรีภาพแผ่ขยายในสังคมและการปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์และการทดลองทางศิลปะ อย่างไรก็ตามเยอรมนีไม่สามารถชำระค่าปฏิกรรมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 สหรัฐจึงดำเนินแผนการดอวส์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจและทำให้ค่าเงินเยอรมันมีเสถียรภาพมากขึ้น แต่เมื่อสหรัฐประสบเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929 ทำให้เศรษฐกิจเยอรมนีและประเทศอื่น ๆ ที่ผูกพันกับสหรัฐผ่านแผนการดอวส์พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย เหตุการณ์นี้ยังนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ซึ่งสร้างความเสียหายทั่วโลก และเป็นการสิ้นสุดของรอริงทเวนตีส์
== อ้างอิง ==
คริสต์ทศวรรษ 1920
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติปักกิ่ง

สนามกีฬาในร่มแห่งชาติ (National Indoor Stadium; ชื่อทางการ); ) เป็นสนามกีฬาในร่มที่ตั้งอยู่ในโอลิมปิกกรีนในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สนามกีฬาจุคนได้ 20,000 คน และสร้างขึ้นเพื่อการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 มีอีกชื่อว่า เดอะแฟน (扇子, shànzi แปลว่า พัด) เนื่องจากการออกแบบที่คล้ายกับพัดจีนโบราณ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Beijing National Indoor Stadium Official Website
สนามกีฬาโอลิมปิก
สนามกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ละครแห่งทิวาและราตรี

ละครแห่งทิวาและราตรี  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเมงูมิ โอซูงะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือนตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559  ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
== การตีพิมพ์ ==
ซีรีส์มังงะละครแห่งทิวาและราตรีแต่งเรื่องและวาดภาพโดยเมงูมิ โอซูงะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือนตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่ามังงะกำลังเข้าสู้ช่วงไคลแมกซ์ สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2560 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 11 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566
=== หนังสือมังงะ ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
มังงะของสำนักพิมพ์โชงากูกัง
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
สยามอินเตอร์คอมิกส์
Raphanus

Raphanus (ภาษาละติน: "radish" ) เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่ Raphanus raphanistrum (หัวไชเท้าป่า) และ Raphanus sativus (หัวไชเท้าที่ปลูก) ตามลำดับ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Jepson Manual treatment of the genus
Missouri Botanical Gardens page on the rat-tail radish
พืชดอก
ลาก่อนเอริ

ลาก่อนเอริ  เป็นเว็บมังงะเรื่องสั้นญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ เผยแพร่ทางเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 และตีพิมพ์เป็นหนังสือในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2565
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวนาฏกรรม
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวรหัสคดี
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
มังงะของสำนักพิมพ์ชูเอชะ
สยามอินเตอร์คอมิกส์
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!

เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซาฮิโระ ฮิราตากะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์กิกาของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ก่อนจะเผยแพร่ในฐานะซีรีส์ในเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ตั้งแต่เดือนธันวาคมในปีเดียวกัน และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 7 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยถึงเล่มที่ 5 โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
== ตัวละคร ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
เว็บคอมิกญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
มังงะของสำนักพิมพ์ชูเอชะ
เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
สยามอินเตอร์คอมิกส์
ตำนานศึกยุวชน ม.ปลาย

ตำนานศึกยุวชน ม.ปลาย  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซากิ คาซาฮาระ ตีพิมพ์ในนิตยสารยังจัมป์รายสัปดาห์ นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ซีรีส์มังงะภาคต่อชื่อเรื่องว่า ชิง กุนโจ เซ็งกิ แต่งเรื่องโดยคาซาฮาระและวาดภาพโดยอาจิจิกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารเดียวกันตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2564 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์มังงะภาคแรกมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ภาพยนตร์คนแสดงดัดแปลงชื่อเรื่องว่า เบรฟ เจาะเวลา ฉะซามูไร ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 และออกฉายในประเทศไทยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2556
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโลดโผน
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวอิงประวัติศาสตร์
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
มังงะของสำนักพิมพ์ชูเอชะ
สยามอินเตอร์คอมิกส์
ภาพยนตร์โดยโตโฮ
สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู

สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากมหาวิทยาลัยรังสิต ปัจจุบันเล่นในไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล
== ประวัติ ==
สโมสรฟุตบอลดิไอคอน อาร์เอสยู ก่อตั้งเมื่อปี 2565 โดยกลด เศรษฐนันท์ ผู้บริหารดิไอคอนกรุ๊ป และมหาวิทยาลัยรังสิต ดิไอคอน อาร์เอสยูได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 ในโซนกรุงเทพและปริมณฑล โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล
== ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล ==
== ผู้เล่น ==
=== ผู้เล่นชุดปัจจุบัน ===
== ผู้ฝึกสอน ==
== เกียรติประวัติ ==
ไทยแลนด์ เซมิโปรลีก
* ชนะเลิศ โซนกรุงเทพและปริมณฑล: 2566
== เพลงประจำทีม ==
1. Shall We Dance? 
2. RSU FC 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ด
มหาวิทยาลัยรังสิต
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2565
ดิไอคอน
โซซูอิ

โซซูอิ  เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำจากข้าวที่หุงจนนิ่มเหมือนโจ๊ก ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ ต้ม กับอาหารอื่น ๆ เช่น เนื้อสัตว์ อาหารทะเล เห็ด และ ผัก อาจเรียกอีกอย่างว่า โอจิยะ (おじや) หรือ โคนางากิ (こながき) เป็นคำคิโงะที่แทนฤดูหนาว
== ภาพรวม ==
ในสมัยที่การอุ่นหรืออุ่นข้าวต้มไม่ใช่เรื่องง่าย มักจะทำที่บ้านโดยผสมกับ ซุปมิโซะ ฯลฯ เป็นวิธีหนึ่งในการนำข้าวที่เย็นแล้วกลับมาใช้ใหม่ ในปัจจุบัน มักใช้เป็นส่วนประกอบสุดท้ายโดยใช้น้ำที่เหลือจากนาเบโมโนะ หรือเป็นอาหารเสริมสำหรับผู้ที่รู้สึกไม่สบายเช่นเดียวกับโจ๊ก
== ที่โอกินาวะ ==
ที่จังหวัดโอกินาวะมีอาหารโอกินาวะที่เรียกว่า จูชี (ジューシー) เป็นโซซูอิแบบโอกินาวะ อย่างไรก็ตาม ทากิโกมิโงฮังปกติที่ปรุงจากข้าวดิบและโจ๊กที่มีน้ำมากก็เรียกว่าจูชีเช่นกัน เพื่อแยกแยะจึงอาจเรียกทากิโกมิโงฮังว่า คูฟาจูชี (クファジューシー) และเรียกโซซูอิว่า ยาฟาราจูชี (ヤファラジューシー)

== อ้างอิง ==
อาหารจากข้าว
MWC 480

MWC 480 เป็นดาวฤกษ์อายุน้อยดวงหนึ่ง อยู่ห่างออกไปประมาณ 455 ปีแสง มีมวลประมาณสองเท่าของมวลดวงอาทิตย์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ก่อตัวดาวฤกษ์ภายในกลุ่มดาววัว
ที่มาของชื่อเรียก MWC มาจาก สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ A และ B ที่มีเส้นไฮโดรเจนสว่างในสเปกตรัมของเมานต์วิลสัน (Mount Wilson Catalog of B and A stars with bright hydrogen lines in their spectra)
MWC 480 เป็น ดาวเฮอร์บิก เออี/บีอี ในแถบลำดับหลักที่มีการปล่อยรังสีเอกซ์ มีเปลือกก๊าซล้อมรอบด้วยจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด นักดาราศาสตร์ใช้ ALMA สังเกตการณ์พบว่าแผ่นจานที่อยู่รอบ ๆ MWC 480 มี อาซีโตไนไตรล์ (CH3CN) ที่มีโมเลกุลเป็นคาร์บอนเชิงซ้อนจำนวนมาก และที่ภายในแผ่นจานก็ยังพบไฮโดรเจนไซยาไนด์ (HCN) อย่างไรก็ตามยังไม่พบสัญญาณการก่อตัวของดาวเคราะห์

== อ้างอิง ==
กลุ่มดาววัว
ถั่วอาซูกิ

ถั่วอาซูกิ (, ชื่อวิทยาศาสตร์: Vigna angularis) เป็นพืชฤดูเดียวที่อยู่ในสกุลย่อย Vigna ในวงศ์ถั่ว เมล็ด เป็นถั่วหรือเป็นธัญพืชกินได้เรียกอีกอย่างว่า โชซุ (しょうず)
== อ้างอิง ==
อาหารเกาหลี
อาหารญี่ปุ่น
ถั่ว
น้ำส้มสายชูดำ

น้ำส้มสายชูดำ (c=黑醋|p=hēicù หรือ ) เป็น น้ำส้มสายชูชนิดหนึ่งที่ทำจากธัญพืช ลักษณะเด่นคือมีสีดำ อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในวัตถุดิบระหว่างน้ำส้มสายชูดำของญี่ปุ่นและน้ำส้มสายชูดำของจีน ในญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างว่าน้ำส้มสายชูไห (つぼ酢) หรือน้ำส้มสายชูข้าวดำ (米黒酢)
ในวิธีการดั้งเดิมจะต้มโดยวิธีแซ็กคาริฟิเคชัน การหมักแอลกอฮอล์ และการหมักกรดน้ำส้มโดยใช้ไหที่ตั้งวางไว้ในที่โล่ง
== อ้างอิง ==
อาหารจีน
เครื่องปรุงรสจีน
ไอนะ ไอบะ

ไอนะ ไอบะ (相羽あいば あいな, 17 ตุลาคม 1988 -) เป็น นักพากย์ นักร้อง นักแสดงละครเวที และอดีตนักมวยปล้ำอาชีพ ชาวญี่ปุ่น สังกัดฮิบิกิ เกิดที่จังหวัดโอซากะ มีชื่อเล่นว่า ไอไอ (あいあい)
== ผลงานพากย์ ==
การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด (อันโจ โทโกฮะ)
เหล่าไอซ์ฮอกกี้สาวหัวใจฟรุ้งฟริ้ง (คุงะ เซย์โกะ)
เทปเปน—!!! (อามาโนะ จิโตเสะ)
จอมขมังเวทย์ออร์เฟน (วีโนนา)
BanG Dream! (มินาโตะ ยูกินะ)
== อ้างอิง ==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2531
บุคคลจากจังหวัดโอซากะ
บุคคลจากจังหวัดฮกไกโด
นักร้องป็อปหญิงญี่ปุ่น
นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
บาตารากาลา

บาตารากาลา (Batara Kala) ในวรรณคดีอิเหนาของไทยเรียก ปะตาระกาหลา เป็นเทพเจ้าประจำยมโลกตามเทวตำนานของฮินดูแบบชวาและบาหลี โดยปกครองอยู่ภายในถ้ำร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา (Setesuyara) ได้รับการนับถือว่าเป็นเทพเจ้าผู้สร้างแสงสว่างและโลก เป็นเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพแห่งการทำลาย มีอำนาจในการก่อให้เกิดสุริยุปราคา จันทรุปราคา หรือแม้แต่ผลาญคนที่อัปโชค
ในวรรณคดีไทยเรื่องอิเหนา บาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา เป็นเทพบรรพชนของอสัญแดหวาหรือสกุลของเจ้าผู้ครองเมืองซึ่งสืบเชื้อสายจากเทวดา มีอยู่ทั้งหมดสี่เมือง ได้แก่ เมืองกุเรปัน ดาหา กาหลัง และสิงหัดส่าหรี ถือเป็นเทวดาผู้ยิ่งใหญ่ที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของตัวละคร
== ประวัติ ==
ตำนานเบื้องกำเนิดของบาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา สำนวนหนึ่งอธิบายไว้ว่า บาตารากูรู (Batara Guru; คือพระศิวะในคติชวา) มีพระชายาผู้ทรงสิริโฉมนามว่าเดวีอูมา (Batara Uma; คือพระปารวตีในคติชวา) ทว่าวันหนึ่งบาตารากูรูไม่สามารถควบคุมกามารมณ์ของตนเองได้ จึงไปสังวาสกับเดวีอูมาบนหลังโคนนทิ ซึ่งเป็นพาหนะศักดิ์สิทธิ์ สร้างความอับอายขายหน้าแก่เดวีอูมายิ่งนัก เดวีอูมาที่โกรธเกรี้ยว (คือกลายเป็นนางทุรคา) ได้สาปสรรให้ทั้งบาตารากูรู และบุตรที่เกิดขึ้นมาคือบาตารากาลา มีหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนยักษ์
ส่วนอีกสำนวนหนึ่งอธิบายว่า บาตารากูรูทำน้ำอสุจิตกลงไปหยดหนึ่ง แต่มีปลากลืนอสุจินั้นลงไปจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดบาตารากาลา
เชื่อกันว่าบาตารากาลามีความต้องการด้านการบริโภคไม่มีมีสิ้นสุด และมีพฤติกรรมหยาบคาย เหล่าเทวดาจึงส่งบาตารากาลาลงไปกำจัดมนุษย์ที่ชั่วช้า แต่บาตารากาลากลืนกินมนุษย์ลงไป ก็เพียงเพื่อสนองความต้องการด้านการบริโภคเท่านั้น หาใช่การลงทัณฑ์คนเลว เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนั้น เหล่าเทวดาจึงเรียกตัวบาตารากาลากลับขึ้นมาบนสวรรค์อีกครั้ง และถูกส่งไปปกครองยมโลกร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา
== การบูชา ==
ชาวชวามีธรรมเนียมในการบูชาบาตารากาลาในฐานะเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพเจ้าแห่งการทำลาย เพื่อป้องกันเหตุร้ายโดยเฉพาะกับเยาวชน มีพิธีกรรมสะเดาะเคราะห์ เรียกว่า รูวาตัน (ruwatan) สำหรับเด็กในช่วงสถานการณ์ที่เลวร้าย อย่างเช่น การคลอดท่าก้น เพื่อมิให้เด็กคนนั้นถูกบาตารากาลากลืนกิน ในพิธีดังกล่าวจะจัดการแสดงวายัง (หนังตะลุงอย่างชวา) และการจัดเลี้ยงเซอลามาตัน (selamatan)
นอกจากนี้ในความเชื่อของชาวชวาระบุว่า บาตารากาลาเป็นสาเหตุของการเกิดุสุริยุปราคา และจันทรุปราคา ด้วยเป็นเทพเจ้าแห่งความมืดและนรก ทั้งยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของเทพบาตาราจันดรา (Batara Candra; คือพระจันทร์ในคติชวา) และบาตาราซูรียา (Batara Surya; คือพระอาทิตย์ในคติชวา) บางครั้งบาตารากาลาจะพยายามกลืนกินดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ทำให้เกิดคราส ชาวชวาจะทำการเซ่นสรวงสังเวย ใช้ไม้ตีพริกเคาะเลซุง (ครกไม้ใหญ่คล้ายครกกระเดื่องของไทย) หรือตีกลอง เพื่อให้เกิดเสียงดัง ด้วยมุ่งหวังให้บาตารากาลาคายดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์เพื่อหยุดคราส
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทพเจ้าฮินดูท้องถิ่น
ปรัมปราวิทยาชาวบาหลี
เทพเจ้าแห่งนรก
ประตูหลงจง

ประตูหลงจง (; แมนจู:  lung dzung men; Gate of Thriving Imperial Clan) เป็นประตูของพระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประตูเฉียนชิง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชวังต้องห้าม
ประตูเฉียนชิง

ประตูเฉียนชิง (; แมนจู:  kiyan cing men; Gate of Heavenly Purity) เป็นประตูหลักของพระราชฐานชั้นในของ พระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ประเทศจีน ในอดีตประตูแห่งนี้เป็นทางเข้าของผู้คนไปยังที่เขตพักอาศัยของพระราชวังต้องห้าม มันเชื่อมต่อกับพระตำหนักเฉียนชิงและใกล้กับประตูหลงจง
ประตูนี้มีรูปปั้นสิงโตจีนปิดทองสองตัวตั้งอยู่นอกประตู
ไฟล์:Chien-ching-mên, Thor im fünften Hof der Verbotenen Stadt 2.jpg|ภาพประวัติศาสตร์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชวังต้องห้าม
อาซาฮิ (จังหวัดมิเอะ)

อาซาฮิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอมิเอะ จังหวัดมิเอะ  เมืองอาซาฮิมีประชากรประมาณ 11,143 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,860 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น  เป็นเทศบาลที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดในจังหวัดมิเอะ
== ภูมิศาสตร์ ==
เมืองอาซาฮิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดมิเอะ เป็นเทศบาลที่เล็กที่สุดในจังหวัดมิเอะในแง่ของพื้นที่
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดมิเอะ
* นครยกกาอิจิ
* นครคูวานะ
* เมืองคาวาโงเอะ
=== ภูมิอากาศ ===
อาซาฮิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อยไปจนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอาซาฮิอยู่ที่ 14.9&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1656&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5&nbsp;°C
== ประชากร ==
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอาซาฮิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
== ประวัติศาสตร์ ==
อาซาฮิมีผู้คนอยู่อาศัยมาตั้งแต่ยุคยาโยอิเป็นอย่างน้อย และเคยเป็นที่ตั้งของหนึ่งในสมรภูมิสงครามจินชินในยุคอาซูกะ ในยุคเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งเทศบาลหมู่บ้านอาซาฮิเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ซึ่งเป็นเทศบาลหมู่บ้านหนึ่งภายในอำเภออาซาเกะ จังหวัดมิเอะ ต่อมาอำเภออาซาเกะถูกยุบและไปรวมกับอำเภออำเภอมิเอะใน ค.ศ. 1896 หมู่บ้านอาซาฮิได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1957
== การเมืองการปกครอง ==

อาซาฮิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเมืองที่เป็นระบบสภาเดียว มีสมาชิก 11 คน ในการเมืองระดับจังหวัด เมืองอาซาฮิพร้อมกับเทศบาลอื่น ๆ ในอำเภอมิเอะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะจำนวน 2 คน ในการเมืองระดับชาติ เมืองอาซาฮิเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะ เขต 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
== เศรษฐกิจ ==
เศรษฐกิจในท้องถิ่นอยู่ภายใต้อิทธิพลของโรงงานขนาดใหญ่ที่โตชิบาเป็นเจ้าของ (รวมถึงบริษัทในเครือ)  ซึ่งจ้างงานมากกว่าครึ่งหนึ่งของแรงงานในท้องถิ่น
== การศึกษา ==
อาซาฮิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง โดยที่เมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
== การขนส่ง ==
=== รถไฟ ===
20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นกลาง: สายหลักคันไซ
* สถานี: 
20px รถไฟคินเท็ตสึ: สายนาโงยะ
* สถานี: 
=== ทางหลวง ===
 ทางด่วนอิเซวังงัง
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
อากิฮิโระ ซาโต (佐藤 昭大) - นักฟุตบอลอาชีพ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
เมืองในจังหวัดมิเอะ
ดอน อะมีชี

ดอน อะมีชี (Don Ameche, ; 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 – 6 ธันวาคม ค.ศ. 1993) หรือชื่อเกิด โดมินิก เฟลิกซ์ อามีชี (Dominic Felix Amici) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน หลังจากได้แสดงในวิทยาลัย โรงละคร และโวเดอวีล เขากลายเป็นดาราวิทยุที่สำคัญในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งนำไปสู่การเซ็นสัญญากับทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์ ในปี 1935
ในฐานะผู้แสดงนำชาย เขาปรากฏอยู่ในภาพยนตร์หลายเรื่อง ทั้งแนวตลก ชีวิต และละครเพลง ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาได้ทำงานกับละครบรอดเวย์และโทรทัศน์ และเป็นพิธีกรในรายการ อินเตอร์เนชันแนลโชว์ไทม์ ทางช่องเอ็นบีซี ตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1965 ก่อนจะกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งในปีต่อมา โดยเริ่มจากบทวายร้ายในเรื่อง เทรดดิงเพลซส์ (1983) และได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง โคคูน สื่อชีวิต (1985)
อะมีชีสมรสกับออนอเร เพรนเดอร์กาสต์ ตั้งแต่ปี 1932 จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี 1986 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหกคน ต่อมาในปี 1993 เขาเสียชีวิตจากโรคมะเร็งต่อมลูกหมากเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 1993
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2451
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2536
นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายไอริช
ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอตแลนด์
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
เสียชีวิตจากมะเร็งต่อมลูกหมาก
ฟ่าน เหวินเฉิง

ฟ่าน เหวินเฉิง (c=范文程|p=Fàn Wénchéng; 1597-1666) ชื่อรอง เซี่ยนโต่ว (c=憲斗) เป็นนักปราชญ์ ขุนนาง อัครมหาเสนาบดีและราชเลขาธิการชาวจีนยุคต้นราชวงศ์ชิง เขารับราชการภายใต้จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง 4 พระองค์คือ พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ, หฺวัง ไท่จี๋, จักรพรรดิชุ่นจื้อ และจักรพรรดิคังซี
== อ้างอิง ==
ขุนนางจีน
บุคคลในยุคราชวงศ์หมิง
บุคคลในยุคราชวงศ์ชิง
อัครมหาเสนาบดีจีน
ชาตรี ศิษย์ยอดธง

ชาตรี ตรีศิริพิศาล หรือฉายา ชาตรี ศิษย์ยอดธง เป็นผู้บริหาร ครูฝึกสอนศิลปะป้องกันตัว เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้ง ประธานและซีอีโอของวันแชมเปียนชิพซึ่งเป็นโปรโมเตอร์ของสิงคโปร์ประเภทกีฬาต่อสู้
ชาตรี ศิษย์ยอดธงเกิดเมื่อ พ.ศ. 2514 บิดาเป็นชาวไทย ส่วนมารดาเป็นชาวญี่ปุ่น เติบโตที่ประเทศไทย ธุรกิจที่บ้านล้มละลายตอนอายุ 20 คุณแม่ได้พาเขาและน้องชายไปปักหลักที่อเมริกา เข้าศึกษาที่โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด (Harvard Business School) หลังเรียนจบ ชาตรีตั้งบริษัทไอทีขึ้นมา และขายต่อได้ในราคา 1 ล้านเหรียญ จากนั้นเขาก็เข้าสู่วงการเฮดจ์ฟันด์หรือกองทุนเก็งกำไร มีคนเสนอทุนให้ตั้งกองทุนมูลค่า 500 ล้านเหรียญในวอลล์สตรีต ทำได้ร่วม 10 ปี จนมีความร่ำรวยมีเงินหลายพันล้าน
ชาตรีตัดสินใจกลับมาปักหลักที่เอเชีย ด้วยความชื่นชอบศิลปะการป้องกันตัว จึงตั้งอีโวลฟ์เอ็มเอ็มเอ (Evolve MMA) และวันแชมเปียนชิพขึ้นที่สิงคโปร์
==อ้างอิง==
ผู้ฝึกสอนมวยไทย
ชาวไทยเชื้อสายญี่ปุ่น
นักธุรกิจชาวไทย
เครื่องปรุงรส

เครื่องปรุงรส หมายถึง ส่วนประกอบ ของอาหาร เช่น เครื่องเทศ ซอส หรือสิ่งปรุงแต่งต่าง ๆ ที่เติมลงในอาหารก่อนหรือระหว่างการปรุง ก่อนหรือระหว่างการบริโภค เพื่อให้รสชาติเฉพาะ เพิ่มรสชาติ หรือเสริมอาหาร
เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่มาจากส่วนต่าง ๆ ของพืชทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่บางส่วนก็มาจากส่วนประกอบจากสัตว์ เช่น คัตสึโอบุชิที่ใช้ในซุปมิโซะในอาหารญี่ปุ่น หรือส่วนผสมสังเคราะห์ เช่น โมโนโซเดียมกลูตาเมต
เครื่องปรุงรสบางชนิดใช้เป็นอาหารหลักหรือส่วนประกอบหลักได้ด้วย เช่น หอมใหญ่ ยังสามารถใช้เป็นส่วนผสมผักหลักในซุปหัวหอมของฝรั่งเศส
==รูปภาพ==
Image:Dijon mustard on a spoon - 20051218.jpg|มัสตาร์ดดีฌง
Image:Oeufsmayo.JPG|มายองเนส
Image:Ketchup-01.jpg|ซอสมะเขือเทศ
Image:BasilkumPesto.jpg|เปสโต
Image:HAT YAI MARKET 2.jpg|ผงแกงกะหรี่
Image:Duck sauce packets.jpg|ซอสเป็ด
Image:Worcester Sauce 001.jpg|ซอสวุร์สเตอร์เชอร์
Image:Acar and chili sauce.jpg|อาจาด และ ซัมบัล ในอาหารอินโดนีเซีย
Image:Flying goose sriracha th.jpg|ซอสศรีราชา
Image:Shichimi 002.jpg|ชิจิมิโตงาราชิ
Image:Wasabi 002.jpg|วาซาบิ
Image:Ssamjang.png|ซัมจัง
เครื่องปรุงรส