pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ศังกราจารย์มนเทียร

ศังกราจารยมนเทียร เป็นมนเทียรบูชาพระศิวะตั้งอยู่บนเขาศังกราจารย์ในเทือกเขาซาบาร์วาน ในเมืองศรีนคร จัมมูและกัศมีร์, ประเทศอินเดีย
ครั้งหนึ่งอาทิศังกระเคยเดินทางมาที่มนเทียรนี้ และนับจากนั้นมนเทียรก็มีความเกี่ยวข้องกับท่านมาโดยตลอด จนถึงการนำชื่อของท่านมาตั้งชื่อมนเทียร นอกจากนี้มนเทียรนี้ยังเป็นที่สักการะในบรรดาพุทธศาสนิกชนเช่นกัน ชาวกัศมีร์ที่นับถือศาสนาฮินดูเฉลิมฉลองมหาศิวราตรีเป็นประจำที่ศังกราจารยมนเทียร
ในปัจจุบันมนเทียรมีผู้เข้ามาสักการะไม่ขาดสาย และเป็นหนึ่งในจุดจาริกแสวงบุญตามอมรนาถยาตราไปยังอมรนาถมนเทียร
==อ้างอิง==
โบสถ์พระศิวะ
สิ่งก่อสร้างในศรีนคร
โบสถ์พราหมณ์ในชัมมูและกัศมีร์
ลาล พิหารี

ลาล พิหารี หรือ ลาล พิหารี "มฤตัก" (लाल बिहारी "मृतक"; Lal Bihari "Mritak", เกิดปี 1955) เป็นเกษตรกรและนักเคลื่อนไหวชาวอินเดีย จากอมิโลใสอำเภออะฌัมครห์ รัฐอุตตรประเทศ ผู้เคยถูกทางการประกาศเป็นผู้เสียชีวิตแล้วในระหว่างปี 1975 ถึง 1994 เขาต่อสู้กับระบบราชการของอินเดียเป็นเวลา 19 ปีเพื่อยืนยันแก่รัฐว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ในขณะเดียวกัน เขาเติมชื่อ มฤตัก  เข้าไปในชื่อของเขา รวมทั้งตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" เพื่อสร้างความสนใจของสาธารณะเกี่ยวกับกรณีอื่นที่คล้ายกันกับเขา
==ชีวประวัติ==
พิหารีเป็นผู้ชายธรรมดาที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในชนบทของรัฐอุตตรประเทศ วันหนึ่งเขาประสงค์ทำเรื่องขอกู้ยืมเงินจากธนาคารซึ่งจำเป็นต้องใช้เอกสารยืนยันตัวตน เขาจึงเดินทางไปยังสำนักงานสรรพากรที่ศาลาว่าการอำเภออะฌัมครห์เพื่อขอเอกสารยืนยันตัวตน แต่เจ้าหน้าที่รัฐกลับแจ้งว่าเขาเป็นผู้เสียชีวิตไปแล้วตามระเบียนของรัฐ โดยมีลุงของพิหารีเป็นผู้แจ้งแก่รัฐว่าพิหารีเสียชีวิต เพื่อที่ลุงจะได้ครอบครองที่ดินขนาดไม่ถึงหนึ่งเอเคอร์ในฆาลีลาบาดที่เป็นทรัยพ์สินของพิหารี เนื่องจากรัฐขึ้นทะเบียนพิหารีว่าเป็นผู้เสียชีวิต จึงมีการถ่ายโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินให้แก่ลุงในฐานะผู้รับมรดก
นอกจากนี้ พิหารียังพบอีกว่ามีรายชื่อบุคคลอีกกว่า 100 คนที่เผชิญสถานการณ์เดียวกัน เขาจึงตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" ขึ้นมา ปัจจุบันสมาคมมีสมาชิกกว่า 20,000 คนทั่วประเทศ และสำเร็จในการกู้คืนสถานะของบุคคลจากเสียชีวิตมาแล้วสี่คน (ข้อมูลปี 2004)
ตลอดระยะเวลานับจากนั้น พิหารีพยายามจัดกิจกรรมและสร้างความสนใจในสาธารณชนขึ้นด้วยวิธีต่าง ๆ เขาจัดพิธีศพให้กับตัวเองพร้อมทั้งเรียกเงินชดเชยสำหรับแม่หม้ายให้กับภรรยาของเขา ในปี 1980 เข้าเติมคำว่า "มฤตัก" (เสียชีวิต) เข้าในชื่อของเขา รวมถึงลงนามในเอกสารต่าง ๆ ในชื่อ "ลาล พิหารี ผู้ล่วงลับ" เขาเคยสมัครลงแข่งเลือกตั้งกับราชีพ คานธี ในปี 1989 เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังไม่เสียชีวิต กระทั่งในปี 1994 หรือราว 19 ปีหลังเขาเคลื่อนไหวและต่อสู้ทางกฎหมาย รัฐบาลได้แก้ไขสถานะของเขาจากผู้เสียชีวิตเป็นผู้ยังมีชีวิตอยู่
พิหารีได้รับรางวัลอิกโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2003 และในปี 2004 เขาได้ลงสมัครเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาในเขตเลือกตั้งลาลคังช์ รัฐอุตตรประเทศ
==ในวัฒนธรรมสมัยนิยม==
ในปี 2021 สาติษ กาวศิกสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับเรื่องของพิหารี ในชื่อ กากัซ, ผลิตโดยซาลมาน ข่าน ภายใต้ซาลมาน ข่าน ฟิล์มส์ นำแสดงโดยปันกัช ตริปตี, โมนัล คัชชร และ อมร อุปัธยาย ออกฉายครั้งแรกบน ZEE5 ในวันที่ 7 มกราคม 2021
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
"Mritak" recommended for Independence Day award, The Hindu, 7 July 2006
บุคคลจากรัฐอุตตรประเทศ
เกษตรกรชาวอินเดีย
เขตเจียงฮั่น

เขตเจียงฮั่น  เป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมือง และเป็นหนึ่งในเขตทั้ง 13 เขตของนครระดับจังหวัดอู่ฮั่น เมืองหลวงของมณฑลหูเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เขตนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฮั่นโข่วในอดีต
== ภูมิศาสตร์ ==
เขตเจียงฮั่นตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ (ฝั่งซ้าย) ของแม่น้ำแยงซี เป็นเขตที่มีพื้นที่น้อยที่สุดและมีประชากรหนาแน่นที่สุดในบรรดาเขตของอู่ฮั่น มีพรมแดนทางทิศเหนือติดกับเขตตงซีหู ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเขตเจียงอั้น ทิศใต้ติดกับเขตฮั่นหยาง และทิศตะวันตกติดกับเขตเฉียวโข่ว ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำติดกับเขตอู่ชาง ตึกอู่ฮั่นเซนเตอร์ตั้งอยู่ในเขตเจียงฮั่น
== เขตการปกครอง ==
เขตเจียงฮั่นแบ่งการปกครองออกเป็น
== อ้างอิง ==
อู่ฮั่น
การขายไตในประเทศอิหร่าน

การค้าขายไตมนุษย์เพื่อแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจในประเทศอิหร่านเป็นเรื่องถูกกฎหมายและมีการควบคุมโดยรัฐบาล ปีหนึ่ง ๆ มีชาวอิหร่านราว 1400 คนที่ขายไตข้างหนึ่งให้กับผู้รับที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ปัจจุบัน อิหร่านเป็นประเทศเดียวบนโลกที่อนุญาตให้มีการขายไตของตนโดยแลกกับค่าตอบแทน อิหร่านจึงเป็นประเทศไม่ประสบปัญหาการต้องรอเป็นเวลานานเพื่อรับการบริจาคไตเพื่อปลูกถ่าย
==ภูมิหลัง==
การปลูกถ่ายไตครั้งแรกในภูมิภาคตะวันออกกลางมีขึ้นในอิหร่านเมื่อปี 1967 และเริ่มเป็นหัตถการที่พบได้ไม่ยากในราวกลางทศวรรษ 1980s อิหร่านยินยอมให้มีการนำไตมาปลูกถ่ายจากทั้งร่างของผู้เสียชีวิตที่มีเจตจำนงบริจาคร่างกายและผู้บริจาคอวัยวะเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ปัจจุบันมีการประมาณว่าราว 13 เปอร์เซ็นต์ของการบริจาคไตมรจากร่างผู้เสียชีวิต ลดลงจากก่อนกฎหมายอนุญาตให้มีการค้าไตจะผ่านในปี 2000 ซึ่งมีการพึ่งพาไตจากร่างผู้บริจาคที่เสียชีวิตแล้วอยู่ที่เกือบ 99 เปอร์เซ็นต์ ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของตลาดอย่างสถาบันแคโต อ้างว่านับตั้งแต่มีการนำเสนอแรงจูงใจทางธุรกิจเข้ามาในตลาดค้าไต อิหร่านสามารถกำจัดการรอคิวรับบริจาคไตเพื่อปลูกถ่ายได้ภายในปี 1999 อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบโดยละเอียดจะพบว่าชาวอิหร่านจำนวนมากที่ป่วยด้วยโรคไตระยะสุดท้ายไม่ได้รับการวินิจฉัย ไม่ได้รับการส่งไปเพื่อรับการฟอกไต และฉะนั้นจึงไม่มีสิทธิ์รับการปบูกถ่ายไตตั้งแต่แรก แอแฮด ฆอดส์ (Ahad Ghods) จากโรงพยาบาลไตแฮเชมี เนแญด (Hashemi Nejad Kidney Hospital) ระบุว่า "นี่เป็นสาเหตุหลักว่าทำไมอิหร่านจึงประสบความสำเร็จในการกำจัดการรอคิวปลูกถ่ายไตได้อย่างรวดเร็ว"
==การควบคุม==
การค้าและซื้อไตนั้นดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่แบะองค์กรเพื่อการกุศล โดยมีผู้รับไตและรัฐบาลจ่ายค่าตอบแทนให้กับผู้บริจาคไต รวมถึงมีองค์กรการกุศลอื่น ๆ ที่คอยอุดหนุนค่าใช้จ่ายให้กับผู้ต้องปลูกถ่ายไตแต่ขาดทุนทรัพย์
องค์การการกุศลเพื่อการสนับสนุนผู้ป่วยไต (Charity Association for the Support of Kidney Patients; CASKP) และ มูลนิธิการกุศลเพื่อโรคพิเศษ (CFSD) ภายใต้กระทรวงสาธารณสุขและแพทยศาสตร์ศึกษาเป็นผู้ควบคุมการค้าขายใตภายใน้การสนับสนุนของรัฐบาล โดยมีองค์กรทั้งสองเป็นผู้จับคู่ผู้ให้กับผู้รับ จัดการตรวจสอบทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้อง และเพื่อป้องกันไม่ให้มีความไม่โปร่งใสหรือการฉ้อโกงเกิดขึ้น รัฐบังมีมาตรการ “ไม่ให้สถานปลูกถ่ายหรือแพทย์ผู้ทำการปลูกถ่ายเลือกผู้บริจาคไต” ค่าตอบแทนของการบริจาคไตในอิหร่านแตกต่างกันไปตามสถานการณ์ โดยทั่วไปอยู่ที่ 2,000 ถึง 4,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ราว 60,000 ถึง 120,000 บาท) ต่อการค้าไตหนึ่งข้าง ในทางกลับกัน ไตหนึ่งข้างที่ค้าขายในตลาดมืดระดับโลก อาจราคาสูงได้ถึง 160,000 ดอลลาร์สหรัฐ (4,800,000 บาท) ในบางกรณี
==มุมมองในศาสนาอิสลาม==
ในปี 1996 สถาบันนิติศาสตร์มุสลิมแห่งสหราชอาณาจักรเคยออกฟัตวาอนุญาตให้มีการปลูกถ่ายอวัยวะได้ ในฐานะการบริจาคเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อการค้าขาย
==อ้างอิง==
เศรษฐกิจอิหร่าน
สาธารณสุขในประเทศอิหร่าน
การค้าอวัยวะ
เหตุการณ์รถไฟชนรถบัสในจังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2563

เหตุการณ์รถไฟขนส่งสินค้าชนรถบัสคณะกฐิน พ.ศ. 2563 เป็นเหตุการณ์ที่นับว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟไทยที่ร้ายแรงครั้งหนึ่งของไทย เหตุเกิดขึ้นเมื่อเวลา 08.05 น. ของวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2563 หลังจากรถบัสโดยสารหมายเลขทะเบียน 30-1476 พระนครศรีอยุธยาบรรทุกผู้โดยสารจำนวน 57 ราย ออกจากจังหวัดสมุทรปราการเพื่อไปทอดกฐินที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุเวลาประมาณ 08.05 น. ขณะขับผ่านทางข้ามรถไฟที่ไม่มีเครื่องกั้น นาย บุญส่ง สวนยิ้ม คนขับรถบัสโดยสารขับรถบัสโดยสารชนกับรถไฟบรรทุกสินค้าคอนเทนเนอร์ ที่ 852 ดีเซลเลขที่ 5102 มีต้นทางสถานีแหลมฉบัง และสถานีปลายทางลาดกระบังขณะที่ขบวนผ่านสถานีคลองบางพระ ถึง สทล.51/1 บริเวณป้ายหยุดรถคลองแขวงกลั่น ตำบลบางเตย โดยรถพุ่งไปชนกับหัวขบวนรถไฟ ทำให้คนขับและผู้โดยสารเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ จำนวน 18 ราย และมีผู้บาดเจ็บ 30 ราย หลังเกิดเหตุได้มีการนำทีมใมกู้ภัยเข้าช่วยเหลือ ต่อมาวันที่ 12 ต.ค. 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตอีก2รายที่โรงพยาบาล รวม 20 ราย
==สาเหตุของอุบัติเหตุ==
คาดว่าสาเหตุของอุบัติเหตุเกิดจาก
1.บนรถเปิดเพลงเสียงดังผู้โดยสารเต้นรำบนรถ ทำให้คนขับไม่ได้ยินเสียงหวีดรถไฟ
2.คนขับไม่คุ้นชินกับเส้นทางคนขับไม่เห็นรถไฟ
3.ที่เกิดเป็นทางลาดชันและบรรทุกผู้โดยสารมากกว่าปกติ ซึ่งเป็นการจงใจฝ่าฝืนกฎหมาย ทำให้ต้องเร่งความเร็วและเร่งขึ้นเนินได้ช้า
4.รถไฟเบรกเต็มที่แล้วแต่ไม่สามารถหยุดอุบัติเหตุได้ เพราะระยะทางในการเบรกไม่พอ เนื่องจากเป็นรถขนส่งสินค้า
==การแก้ไขปัญหาจุดตัดทางรถไฟที่เกิดเหตุ==
ผู้นำชุมชนเครื่องกั้นและป้ายหยุดตรวจมาตั้งที่ทางลักผ่านโดยมีเจ้าหน้าที่ของการรถไฟคอยโบก
ผู้ใหญ่บ้านหมู่7ของชุมชนบางเตยได้รับมอบคำสั่งจากนายอำเภอเมืองฉะเชิงเทราให้ประสานหน่วยงานท้องถิ่นนำป้ายสัญญาณไฟมาติดตั้งบริเวณทางข้ามรถไฟ
==ดูเพิ่ม==
เหตุรถไฟตกรางในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2552
รายการอุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย
==อ้างอิง==
อุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย
ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2563
เหตุการณ์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
การขนส่งในจังหวัดฉะเชิงเทรา
อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา
วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)

วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา
วัดเชตวัน หรือ วัดพระนอน เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า วัดป่าแดด เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน
==อ้างอิง==
เชตวัน
วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)

วัดเชียงคาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
วัดเชียงคาน หรือ วัดหอสองนาง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย
จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า วัดศรีสองนาง ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ หอศรีสองนาง
==อ้างอิง==
เชียงคาน
วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)

วัดท่าแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา
วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526
ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี
==อ้างอิง==
ท่าแขก
วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ

แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ (; Animal Crossing: New Leaf) เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองสังคมที่พัฒนาโดยบริษัทนินเท็นโด EAD จำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส ในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ในอเมริกาเหนือในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ในยุโรปในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2556 และในออสตราเลเซียในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ส่วนเนื้อเรื่องเรานั่งอยู่บนรถไฟอีกคนนั่งข้างๆ มีชื่อว่าRover ตอบคำถามนิสัยผู้เล่น เป็นแบบสุ่มหน้าตา อยากจะไปเมืองไหนเราตั้งชื่อเมืองอะไรก็ได้ เราถึงที่สถานีรถไฟ มีคนมารับมีชื่อว่าIsabelleเป็นเลขาส่วนตัวของเทศมนตรี เราจะรับบทเป็นนายกเทศมนตรีประจำเมืองที่ตั้งชื่อไว้แล้า
การอัปเดตครั้งใหญ่ปี พ.ศ. 2559 ทางนินเท็นโดได้ประกาศอัปเดตชื่อว่า แอนิมอลครอสซิง: นิวลิฟ - เวลคัมอะมีโบ (; Animal Crossing: New Leaf - Welcome Amiibo) เกมภาพนี้จะไม่คิดค่าใช้จ่ายบวกค่าเพิ่ม ออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในออสตราเลเซียในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในยุโรปในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 และในอเมริกาเหนือในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555
เกมผลิตโดยนินเท็นโด
เกมสำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์

เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์ (Her Serene Highness Princess Isabelle of Liechtenstein) ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2492 ณ ประเทศเบลเยียม เป็นพระชายาใน เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์ พระอนุชาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ โดยทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2514 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายอเล็กซานเดอร์
เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์
เจ้าชายรูดอล์ฟฟ
== อ้างอิง ==
"Biographies of the Princes and Princesses". www.fuerstenhaus.li. Retrieved 2018-08-30.
"Prince Philipp of Liechtenstein" (PDF). LGT Private Banking. 2018-08-30.
เจ้าหญิงลีชเทินชไตน์
ราชวงศ์ลีชเทินชไตน์
ชาวเบลเยียม
โตเกียวไอต์

โตเกียวไอต์ (tokyoite) เป็นแร่แบเรียมแมงกานีสวานาเดตซึ่งมีสูตรเคมีว่า Ba2(Mn3+,Fe3+)OH(VO4)2) โตเกียวไอต์มีองค์ประกอบทางเคมีคล้ายกับกามากาไรต์ (gamagarite; Ba2(Fe3+,Mn3+)OH(VO4)2) แต่มีปริมาณแมงกานีสสูงกว่า และคล้ายกับบรัคเคอบุชไชต์ (brackebuschite; Pb2(Mn3+,Fe3+)(VO4)2(OH)) ซึ่งเป็นแร่ตะกั่ววานาเดต โตเกียวไอต์ปรากฏในแหล่งสินแร่แมงกานีสคุณภาพต่ำในหินแปรและมักพบร่วมกับไฮยาโลเฟน (hyalophane) เบราไนต์ (braunite) และทามาไอต์ (tamaite)
โตเกียวไอต์ถูกค้นพบที่เหมืองชิโรมารุ เมืองโอกูตามะ อำเภอนิชิตามะในพื้นที่โตเกียวตะวันตก จังหวัดโตเกียว และสมาคมวิทยาแร่นานาชาติ (ไอเอ็มเอ) รับรองการค้นพบใน ค.ศ. 2003 ซึ่งแร่นี้ยังพบในประเทศอิตาลีด้วย
== อ้างอิง ==
แร่แบเรียม
แร่แมงกานีส
แร่วานาเดต
แร่ไฮดรอกไซด์
อูนาดง

อูนาดง (鰻丼 ย่อมาจาก unagi donburi, "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส
== รูปแบบอื่น ๆ ==
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)
== ประวัติศาสตร์ ==
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818) โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น
ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋) ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม
สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้ นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดง
== ดูเพิ่ม ==
คัตสึดง
กิวดง
== อ้างอิง ==
ดมบูริ
อาหารญี่ปุ่น
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง

เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ของตำบลเจ๊ะบิลัง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเจ๊ะบิลังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,039 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 16 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 982 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.70 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,687.5 ไร่ กับแบ่งพื้นที่เทศบาลออกเป็น 8 ชุมชน ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง ได้แก่ ชุมชนบ่อหลวงก้าวหน้า ชุมชนหลังโรงเรียน ชุมชนประมง ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านใหม่ ชุมชนบนควนตอนล่าง ชุมชนบนควน และชุมชนบ้านนา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง
เจ๊ะบิลัง
เจ๊ะบิลัง
อำเภอเมืองสตูล
เทศบาลตำบลฉลุง

เทศบาลตำบลฉลุง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 5 และ 13 ของตำบลฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลฉลุงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,358 คน ปัจจุบันเป็นเทศบาลขนาดกลางซึ่งมีความเจริญเติบโตของเมืองรองจากเทศบาลเมืองสตูล
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 967 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.25 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 781.25 ไร่ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรฉลุง และนอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ฉลุง ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับที่ทำการไปรษณีย์สตูล
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลฉลุง
ฉลุง
ฉลุง
อำเภอเมืองสตูล
อำเภอของประเทศอินโดนีเซีย

อำเภอ หรือ กาบูปาเต็น (kabupaten; regentschap) เป็นหน่วยการบริหารระดับที่สองของประเทศอินโดนีเซียรองลงมาจากจังหวัด ชื่อในภาษาอินโดนีเซีย กาบูปาเต็น บางครั้งสามารถแปลได้ว่า "เทศบาล" อำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซียจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นตำบล ซึ่งมีชื่อเรียกสองชื่อได้แก่ เกอจามาตัน (kecamatan) และ ดิซตริก (distrik) คำว่า ดิซตริก จะใช้เฉพาะในพื้นที่นิวกินีตะวันตก
== ศัพทมูลวิทยา ==

ในภาษาอังกฤษ อำเภอของประเทศอินโดนีเซียจะเรียกว่า regency ซึ่งมีที่มาจากสมัยอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ โดยอำเภอในสมัยนั้นปกครองโดยนายอำเภอหรือ บูปาตี (bupati) และมีชื่อเรียกว่า เรอเคนต์สคัป (regentschap) หรือ กาบูปาเต็น (kabupaten) ชื่อ กาบูปาเต็น ในภาษาชวาได้แพร่เข้ามาในภาษาอินโดนีเซียและใช้ในภาษาอินโดนีเซียจนถึงปัจจุบัน ชื่อตำแหน่ง บูปาตี มีมาตั้งแต่ก่อนเนเธอร์แลนด์จะเข้าปกครองอินโดนีเซีย และเมื่อเนเธอร์แลนด์ได้เข้าครองอินโดนีเซียและล้มล้างราชวงศ์เดิม บูปาตี ก็ยังคงได้รับการรักษาไว้ ชื่อตำแหน่ง บูปาตี นั้นมาจากภาษาสันสกฤต ภูมิปติ (भूमिपति) ซึ่งหมายถึงเจ้าผู้ครองนคร และปรากฏเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าร่วมพระราชพิธีแสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์บนจารึกเตอลากาบาตูในสมัยอาณาจักรศรีวิชัย
== สมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ ==
แม้ว่าชื่อตำแหน่ง บูปาตี จะส่อว่าผู้ปกครองท้องถิ่นจะสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชนพื้นถิ่นก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว บูปาตี จะรับคำสั่งจากขุนนางชาวเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่าง บูปาตี กับตัวแทนของเนเธอร์แลนด์จะค่อนข้างก้ำกึ่งกัน รัฐบาลเนเธอร์แลนด์มีอำนาจทางกฎหมายและทางการทหารในอินโดนีเซีย (หรือหมู่เกาะอินเดียตะวันออก) แต่ขุนนางตัวแทนของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์จะมีฐานะเป็นเพียงที่ปรึกษาให้กับ บูปาตี เท่านั้น
== ยุคหลังซูฮาร์โต ==
หลังจากที่ซูฮาร์โตประกาศลาออกจากตำแหน่ง ได้มีการเคลื่อนไหวที่จะกระจายอำนาจออกจากศูนย์กลางเข้าสู่ระดับท้องถิ่นที่เรียกว่า เปอเมอการัน (pemekaran) กฎหมายสำคัญหลายฉบับเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นถูกประกาศใช้ใน ค.ศ. 1999 จำนวนอำเภอและนครในประเทศอินโดนีเซียเพิ่มขึ้นจากประมาณ 300 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 เป็น 514 ใน ค.ศ. 2014 ซึ่งทำให้เป็นที่ถกเถียงในยุคปัจจุบันว่าอาจจะสิ้นเปลืองงบประมาณมากเกินไป รัฐบาลระดับสูงมองว่าควรชะลอหรือหยุดแบ่งเขตอำเภอหรือนครเพิ่ม ในขณะที่นักการเมืองท้องถิ่นสนับสนุนให้มีเขตอำเภอหรือนครใหม่เพิ่มขึ้น มีรายงานวิจัยว่าการกระจายอำนาจและงบประมาณสู่ระดับท้องถิ่นช่วยลดช่องว่างระหว่างรายได้ของแต่ละภูมิภาคได้
== สถิติ ==
ใน ค.ศ. 2020 ประเทศอินโดนีเซียมี 416 อำเภอและ 98 นคร โดยเกาะสุมาตรามี 120 อำเภอ เกาะชวามี 85 อำเภอ หมู่เกาะซุนดาน้อยมี 37 อำเภอ เกาะบอร์เนียวมี 47 อำเภอ เกาะซูลาเวซีมี 70 อำเภอ หมู่เกาะโมลุกกะมี 17 อำเภอ และเกาะนิวกินีมี 40 อำเภอ
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่ออำเภอและนครของประเทศอินโดนีเซีย
สถานะนครในประเทศอินโดนีเซีย
หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย
== อ้างอิง ==
หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย
วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ

วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ  เป็นวันหยุดราชการที่ตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ปัจจุบันนี้ตรงกับวันที่ 23 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี ค.ศ. 1960
== ประวัติ ==
=== ยุคเก่า – ยุคกลาง ===

วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิมีมาตั้งแต่ช่วงยุคเมจิจนถึงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมี "พิธีเท็นโจเซ็ตสึไซ " ที่ได้รับอิทธิพลมาจากจักรพรรดิถังเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง โดยเท็นโจเซ็ตสึ มีความหมายว่า "สวรรค์นั้นยาวและโลกก็ยาว" ซึ่งหมายถึงการครองราชย์ฯ ของสมเด็จพระจักรพรรดินั้นจะคงอยู่ต่อไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคนิง (ยุคนารา) ได้มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซครั้งแรกขึ้นที่ปูชนียสถานวังสาม (; ) ในพิธีดังกล่าว เหล่าขุนนางชั้นสูงจะถวายสาเกและมื้ออาหารครั้งใหญ่
=== ยุคสมัยใหม่ ===
ส่วนวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะเรียกว่า "ชิกีวเซ็ตสึ " ในปีแรกของยุคเมจิ (ค.ศ. 1868) ไดโจกังได้มีการกำหนดให้วันที่มีการจัดพิธีเท็นโจเซ็ตสึไซเป็นวันหยุดราชการ และต่อมาในปี 1873 รัฐบาลฯ ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ  ตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการในประเทศญี่ปุ่น วันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิจะกำหนดตามวันพระราชสมภพของพระจักรพรรดิ ด้วยเหตุนี้วันดังกล่าวจึงไม่มีวันที่คงที่ เพราะฉะนั้นรัฐสภาญี่ปุ่นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องประชุมกันเพื่อแก้ไขกฎหมายเป็นรายโอกาสไป ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นวันสีเขียวและวันโชวะในปี 1989 และ 2007 ตามลำดับ
== การเข้าเฝ้า ==
ในวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ จะมีการจัดพิธีน้ำชาเพื่อรับรองอาคันตุกะที่สำคัญ เช่น นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา หรือคณะผู้แทนทางทูต หลังจากนั้นจึงมีการเสด็จออกมหาสมาคมต่อสาธารณชนในวันดังกล่าวที่พระราชวังหลวงโตเกียว ประชาชนจะสามารถเข้าไปในพระราชวังหลวงฯ ได้ สมเด็จพระจักรพรรดิ สมเด็จพระจักรพรรดินี และพระบรมวงศานุวงศ์จะออกมายังระเบียงรับรองและโบกพระหัตถ์ต่อประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ หลังจากพระบรมวงศานุวงศ์เสด็จพระราชดำเนินกลับ ประชาชนที่มาเข้าเฝ้าฯ ก็จะเข้าชมอาคารภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ในปี 2020 และ 2021 (ยุคเรวะ) การเข้าเฝ้าและการลงนามถวายพระพรสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะถูกยกเลิกเนื่องด้วยสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
วันหยุดในญี่ปุ่น
อินูโอโมโนะ

อินูโอโมโนะ  เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น
สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ
ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม
การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
ซามูไร
ยุคคามากูระ
ยุคมูโรมาจิ