pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รายชื่อเฟิร์สสเตจบูสเตอร์ของจรวดฟัลคอน 9

รายชื่อเฟิร์สสเตจบูสเตอร์ของจรวดฟัลคอน 9 (List of Falcon 9 first-stage boosters) เป็นรายชื่อที่รวบรวมเฟิร์สสเตจบูสเตอร์ ซึ่งเป็นตัวเร่งจรวดแบบใช้ซ้ำได้ที่ใช้กับจรวดวงโคจร Falcon 9 และ Falcon Heavy ที่ผลิตโดย SpaceX การผลิตบูสเตอร์ขั้นแรกคิดเป็นประมาณ 60% ของราคาปล่อยตัวของ Falcon 9 ตัวเดียว (และ 3 ตัวนั้นมากกว่า 80% ของราคาปล่อยตัวของ Falcon Heavy) ซึ่งทำให้ SpaceX พัฒนาโปรแกรมเฉพาะสำหรับการกู้คืนและนำกลับมาใช้ใหม่ของบูสเตอร์เหล่านี้ เพื่อลดต้นทุนการปล่อยตัวได้อย่างมาก หลังจากความพยายามหลายครั้งในช่วงต้นปี ค.ศ. 2010 ในการควบคุมการย้อนกลับของเฟิร์สสเตจหลังจากแยกจากเซคอนสเตจ การลงจอดที่ควบคุมได้สำเร็จครั้งแรกของเฟิร์สสเตจเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ในเที่ยวบินแรกของเวอร์ชัน Full Thrust ตั้งแต่นั้นมาเฟิร์สสเตจบูสเตอร์ของ Falcon 9 ได้รับการลงจอดและกู้คืน 67 ครั้งจาก 77 ครั้ง รวมถึงการกู้คืนแบบซิงโครไนซ์ของเครื่องกระตุ้นด้านข้างของการบินทดสอบ Falcon Heavy, Arabsat-6A และภารกิจ STP-2 หนึ่งในสามของบูสเตอร์ตัวกลางของ Falcon Heavy ร่อนลงอย่างนุ่มนวล แต่ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงระหว่างการขนส่ง
มีการปรับปรุงบูสเตอร์ที่กู้คืนได้ทั้งหมด 25 ตัวและบินเป็นครั้งที่สองรวมถึงบูสเตอร์หลายตัวที่มีภารกิจสามหรือสี่ภารกิจ, หนึ่งกับห้าภารกิจ และสองกับหกภารกิจ SpaceX ตั้งใจจำกัดบูสเตอร์บล็อก 3 และบล็อก 4 ให้บินได้เพียงสองภารกิจต่ออัน  แต่บริษัทคาดว่ารุ่น Block 5 จะบรรลุ 10 เที่ยวบินต่ออันโดยไม่ต้องปรับปรุงใหม่ 
== อ้างอิง ==
สเปซเอ็กซ์
คิโยกาวะ

คิโยกาวะ  เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมิถุนายน 2012 หมู่บ้านนี้มีประชากรประมาณ 3,359 คน ความหนาแน่น 47.1 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 71.29 ตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
คิโยกาวะตั้งอยู่บนเชิงเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดคานางาวะ พื้นที่ส่วนใหญ่ของหมู่บ้านอยู่บนเทือกเขาทันซาวะ
=== เทศบาลข้างเคียง ===
ซางามิฮาระ
อัตสึงิ
ฮาดาโนะ
ไอกาวะ
ยามากิตะ
== ประวัติศาสตร์ ==
หมู่บ้านคิโยกาวะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 กันยายน 1956 โดยการรวมกันของหมู่บ้านซูซูงายะและหมู่บ้านมิยางาเซะ การก่อสร้างเขื่อนมิยางาเซะเสร็จสมบูรณ์ในปี 1965 ทำให้หมู่บ้านมิยางาเซะเดิมจมอยู่ใต้น้ำ ส่งผลให้มีการย้ายถิ่นฐานของผู้อยู่อาศัยไปยังสถานที่อื่นภายในหมู่บ้านคิโยกาวะ และเมืองไอกาวะที่อยู่ใกล้เคียง
== การขนส่ง ==
คิโยกาวะไม่มีการเชื่อมต่อกับทั้งทางหลวงแห่งชาติและทางรถไฟ มีเพียงทางหลวงจังหวัดคานางาวะหมายเลข 60, 64, 70 และ 514
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
ฮิโตชิ ทามูระ - นักเบสบอลอาชีพ
== ภาพ ==
Kiyokawa-tanzawa.JPG|พื้นที่ส่วนใหญ่ของหมู่บ้านอยู่บนเทือกเขาทันซาวะ
Lake Miyagase 02.jpg|ทะเลสาบมิยากาเซะที่เกิดจากการสร้างเขื่อนมิยากาเซะ
Otanasawa Bridge 06.jpg|สะพานโอตานาซาวะบนทางหลวงจังหวัดคานางาวะหมายเลข 64
Miyagase tree.JPG|ต้นคริสต์มาสทะเลสาบมิยากาเซะ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
หมู่บ้านในจังหวัดคานางาวะ
ยูนิเวอร์เซล แคริเออร์

ยูนิเวอร์เซล แคริเออร์ ยังเป็นที่รู้จักกันคือ เบรน กัน แคริเออร์ และบางครั้งเรียกง่าย ๆ ว่า เบรน แคริเออร์ จากอาวุธปืนที่ถูกติดตั้งด้วยปืนกลเบา เป็นชื่อสามัญที่ได้อธิบายถึงตระกูลยานพาหนะหุ้มเกราะแบบสายพานที่ถูกสร้างขึ้นโดยวิคเกอรส์-อาร์มสตรองและบริษัทอื่น ๆ
แคริเออร์แบบแรก - เบรนแคริเอร์และสเกาต์ แคริเออร์(ยานพาหนะลาดตระเวน)ด้วยบทบาทที่เฉพาะกิจ - ถูกเข้าประจำการก่อนสงคราม แต่มีการปรับปรุงในการออกแบบได้เพียงแค่ครั้งเดียวที่สามารถทดแทนสิ่งเหล่านี้ได้คือ ยูนิเวอร์เซล  ได้ถูกนำเสนอในปี ค.ศ. 1940
ยานพาหนะนี้ถูกใช้งานอย่างกว้างขวางโดยกองทัพเครือจักรภพบริติชในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยูนิเวอร์เซล แคริเออร์มักจะถูกใช้ในการขนส่งทหารและยุทโธปกรณ์ ส่วนใหญ่จะเป็นอาวุธปืนสำหรับการสนับสนุน หรือแท่นปืนกล ด้วยบางจำนวน 113,000 คันที่ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1960 ในสหราชอาณาจักรและต่างประเทศ มันเป็นพาหนะรบหุ้มเกราะที่ผลิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์
==อ้างอิง==
รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ
ยานรบหุ้มเกราะสายพาน
การท่องเที่ยวในประเทศอาร์มีเนีย

การท่องเที่ยวในประเทศอาร์มีเนีย เป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจอาร์มีเนียตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อมีนักท่องเที่ยวมาเยือนประเทศนี้เกินครึ่งล้านคนในทุกปี (ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวอาร์มีเนียจากการพลัดถิ่น) กระทรวงเศรษฐกิจอาร์เมเนียรายงานว่านักท่องเที่ยวต่างชาติส่วนใหญ่มาจากประเทศรัสเซีย, ประเทศในสหภาพยุโรป, สหรัฐ และอิหร่าน แม้ว่าประเทศอาร์เมเนียจะมีขนาดค่อนข้างเล็ก แต่ประเทศอาร์เมเนียก็มีแหล่งมรดกโลกขององค์การยูเนสโกถึงสี่แห่ง

แม้จะมีปัญหาภายในและภายนอก แต่จำนวนนักท่องเที่ยวที่เข้ามาก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 เป็นต้นมา ส่วนปี ค.ศ. 2019 ได้มีนักท่องเที่ยวขาเข้าสูงเป็นประวัติการณ์กว่า 1.9 ล้านคน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มุ่งเน้นการเดินทางของพวกเขาในเยเรวานซึ่งเป็นเมืองหลว งซึ่งเป็นที่ตั้งของบริษัทตัวแทนการท่องเที่ยว, สถานที่ท่องเที่ยว และโรงแรมส่วนใหญ่
กิจกรรมกลางแจ้ง, การเที่ยวชมสถานที่ และการท่องเที่ยวทางธรรมชาติดูเหมือนจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก ส่วนซากาดซอร์, เจอร์มุก, ดิลิยัน เป็นที่รู้จักกันในฐานะรีสอร์ตบนภูเขา ซึ่งอยู่นอกเมืองหลวง โดยนักท่องเที่ยวพักที่โรงแรมในเมืองเหล่านั้นเพื่อที่จะมีส่วนร่วมในการเดินทางท่องเที่ยวในประเทศอาร์มีเนียทั้งหมดโดยไม่ต้องกลับไปเยเรวานทุกวัน การเดินทางท่องเที่ยวแบบคลาสสิกไปยังประเทศอาร์เมเนียไม่เพียงแต่เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงประชากรในประเทศด้วย นอกจากนี้ ยังมีการปีนเขา, การตั้งแคมป์, การเดินเที่ยวระยะไกล และกิจกรรมกลางแจ้งประเภทอื่น ๆ
== ประวัติ ==
=== ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 ===
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 องค์การการท่องเที่ยวโลกของสหประชาชาติรายงานว่าอาร์เมเนียเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกตามสถิติล่าสุด ตามข้อมูลที่รวบรวม ประเทศอาร์เมเนียอยู่ในอันดับที่ 12 ด้วยการเติบโต 14.4 เปอร์เซ็นต์ในรายชื่อ 20 ประเทศที่เติบโตเร็วที่สุดสำหรับการท่องเที่ยว
เลอกูตีดียงซึ่งเป็นนิตยสารภาษาฝรั่งเศสได้กล่าวถึงประเทศอาร์เมเนียว่าเป็นจุดหมายปลายทางที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในปี ค.ศ. 2020
ส่วนเยเรวานได้รับการรวมอยู่ใน 10 จุดหมายปลายทางยอดนิยมของ Booking.com ในปี ค.ศ. 2020
== สถิติ ==
ใน ค.ศ. 2019 จำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นร้อยละ 15 จากเดิม 1.93 ล้านคน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The official tourism website of Armenia
Armenian properties inscribed on the World Heritage List
ทีปศิขา นาคปาล

ทีปศิขา นาคปาล (दीपशिखा नागपाल; เกิดวันที่ 20 สิงหาคม 1977) เป็นนักแสดงหญิง และ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอินเดีย เธอได้รับเสียงชื่นชมในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ภาษาฮินดีหลังจากภาพยนตร์เรื่อง Koyla ออกฉาย เธอยังเคยร่วมแสดงในภาพยนตร์บอลลีวูดเรื่อง Dhoom Dhadaka คู่กับ Satish Kaushik เธอยังเคยแสดงในภาพยนตร์ภาษาทมิฬและละครทางทีวีอีกหลายเรื่อง
==ประวัติ==
เธอแต่งงานกับ Jeet Upendra และมีลูกด้วยกัน 2 คน แต่หลังจากนั้นอีก 10 ปี เธอก็หย่าร้างไป ในเดือนมกราคม ปี 2012 เธอได้แต่งงานกับ Keshav Arora ที่เมืองอินเทาร์ นักแสดงชายที่ร่วมแสดในภาพยนตร์ที่เธอกำกับเรื่อง Yeh Dooriyan.
==ผลงานด้านการแสดงภาพยนตร์==
2018: Teri Bhabhi Hai Pagle
2017: Raktdhar เป็น
2015: Second Hand Husband เป็น Kaajal
2011: Yeh Dooriyan เป็น Simi (also credited as producer, director, writer, dialogue and screenplay)
2011: Gandhi to Hitler
2008: Dhoom Dadaka as Rambha J. English
2008:  The Tradition as Chanda
2008:  An Illusion as Sunita Sharma
2008: Mate Ani Dela Lakhye Faguna as Shikha
2007: Partner as Pammi
2007: Red Swastik as Sarika
2006: Corporate
2006: Maut ka Saudagar as Lavanya Dinega
2005: Pyaar Mein Twist as Parul Arya
2004:  Pila House as Shyama (bride)
2002: Rishtey as The Seductress
2000: Agniputra
2000: Dard Pardesaan De as Kamal / Dolly
1999: Dillagi
1999: Baadshah as Rani
1999: Jaanam Samjha Karo as Girl in Temple
1999: Kahani Kismat Ki
1999: Monisha En Monalisa
1998: Barsaat Ki Raat
1997: Koyla as Bindya
1997: Police Station
1995: Dance Party Poison
1995: Rani Hindustani as Ganga / Mohini
1994: Gangster (film series)
1994: Betaaj Badshah as Girl saved by Arjun
==ผลงานด้านการแสดงละครโทรทัศน์==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวอินเดีย
นักแสดภาพยนตร์หญิงชาวอินเดีย
ชูดไอสเตย์

"ชูดไอสเตย์" (Should I Stay) คือเพลงของ แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2543 และเป็นซิงเกิลที่สี่และสุดท้ายที่ปล่อยออกมาจากอัลบั้ม ไรส์ เพลงนี้ติดอันดับที่ 13 ในชาร์ตซิงเกิลของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นเพลงที่สี่จากอัลบั้มที่ติดท็อป 15 มิวสิควิดีโอสำหรับซิงเกิลนี้มีโทนภาพที่สื่ออารมณ์และบรรยากาศของเพลงได้ดีกว่าการเล่าเรื่องตรงๆ มีบางส่วนของเพลงที่ใช้เสียงแซมเพิ่ลเสียงจากเพลงประกอบรายการข่าว BBC News และในปี พ.ศ. 2547 เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบละครเพลงของช่อง BBC เรื่อง Blackpool
== รายชื่อเพลง ==
== ชาร์ต ==
== อ้างอิง ==
เพลงในปี พ.ศ. 2542
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2543
การข่มเหงรังแก

การข่มเหงรังแก หรือ การกลั่นแกล้ง (Bullying) คือ การใช้กำลัง (force), การข่มขู่ (coercion), การล้อเลียนให้เจ็บปวด (hurtful teasing), หรือการคุกคาม (threat) โดยผู้กระทำมีเป้าหมายเพื่อ กระทำทารุณ, ครอบงำ, หรือขู่ผู้ถูกกระทำให้ยอมจำนน พฤติกรรมเช่นนี้มักเกิดขึ้นซ้ำๆ เป็นกิจวัตร การข่มเหงรังแกกับความขัดแย้งอื่นๆ มีความแตกต่างสำคัญอยู่ที่การที่ฝ่ายหนึ่งมีอำนาจเหนือกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นอำนาจทางกายภาพหรืออำนาจทางสังคม และไม่ว่าจะเป็นอำนาจที่มีอยู่จริงหรือเป็นอำนาจที่มีเฉพาะในความรับรู้ของผู้กระทำและคนอื่นๆ ก็ตาม กล่าวอีกอย่างคือ การข่มเหงรังแกเป็นพฤติกรรมก้าวร้าวชนิดหนึ่ง มีลักษณะเฉพาะคือต้องมีองค์ประกอบ 3 ข้อ ได้แก่ (1) มีเจตนาก้าวร้าว, (2) เกิดขึ้นระหว่างคู่ขัดแย้งที่ฝ่ายกระทำมีอำนาจเหนือกว่า, และ (3) มีการทำซ้ำๆ ต่อเนื่องเป็นระยะเวลาหนึ่ง
การข่มเหงรังแกในโรงเรียนและที่ทำงานสามารถแแเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "peer abuse" วัฒนธรรมการข่มเหงรังแกสามารถปรากฏได้ในบริบทที่ซึ่งมนุษย์มีปฏิสัมพันธ์กัน เช่น ในโรงเรียน, ครอบครัว, ที่ทำงาน, บ้าน และ ชุมชน สื่อกลางหลักในการข่มเหงรังแกในวัฒนธรรมร่วมสมัยคือผ่านทางสื่อสังคมและเว็บไซต์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Citizens Advice in the UK
Bullying. No Way! (Australian Education Authorities)
Bullying in schools (UK &ndash; schools)
PBSKids.org "Great Books About Bullies"
Be Brave Against Bullying, a UFT project
U.S. Department of Education's Education Resources Information Center (ERIC)
Bully Online 
 
พฤติกรรม
ปัญหา
ความอยุติธรรม
การเบียดเบียน
จิตวิทยา
มนุษยสัมพันธ์
การแสดงเสมือนเป็นเหยื่อ

การแสดงเสมือนเป็นเหยื่อ (Victim playing หรือ playing the victim) หรือ การ์ดเหยื่อ (victim card) หรือ การทำตนเองให้กลายเป็นเหยื่อ (self-victimization) เป็นการสร้างเรื่องของความถูกตกเป็นเหนื่อ (fabrication of victimhood) เพื่อสนองเหตุผลต่าง ๆ เช่น เพื่อเป็นเหตุผลแสดงการมุ่งร้ายของผู้กอื่น ไปจนถึงการยักย้ายความคิดของผู้อื่น, เป็นยุทธวิธีรับมือ หรือ การเรียกร้องความสนใจ
==สำหรับการกระทำในทางที่ไม่ถูกต้อง==
การแสดงเป็นเหยื่อของผู้ที่กระทำในทางที่ไม่ถูกต้อง (abusers) นั้นเพื่อ:
ลดทอนความเป็นมุนษย์, เบี่ยงเบนความสนใจไปจากการกระทำที่ไปในทางที่ไม่ถูกต้องผ่านการอ้างว่าการกระทำที่ไม่ถูกต้องนี้ยอมรับได้เพราะพฤติกรรมเลวร้ายของอีกบุคคลหนึ่ง (โดยทั่วไปคือเหนื่อ)
เงื่อนไขกำหนดสำหรับการใช้อำนาจในทางที่ผิดโดยการเรียกร้องความสงสารจากผู้อื่นเพื่อได้รับความช่วยเหลือหรือสนับสนุนการใช้อำนาจในทางที่ผิดต่อผู้อื่น (เรียกว่าพร็อกซีอะบิวส์: proxy abuse)
==อ้างอิง==
Anthony C. Mersino, Emotional Intelligence for Project Managers; The People Skills You Need to Succeed (2012) p. 60 and p. 43
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Booknotes interview with Charles Sykes on A Nation of Victims: The Decay of the American Character, November 29, 1992
จิตวิทยา
จิต
การเสแสร้ง
พฤติกรรมมนุษย์
การกดขี่ข่มเหง
จิตวิทยาสังคม
พฤติกรรมที่เป็นปัญหา
Playing the victim

redirectการแสดงเสมือนเป็นเหยื่อ
ไอกาวะ

ไอกาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 41,576 คน ความหนาแน่น 1,210 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 34.29 ตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
ไอกาวะตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาทางตอนเหนือของจังหวัดคานางาวะ มีแม่น้ำนากัตสึซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำซางามิไหลผ่าน และมีเขื่อนมิยางาเซะตั้งอยู่บนแม่น้ำนากัตสึ ซึ่งเป็นแหล่งผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่สำคัญ ส่วนหนึ่งของเทือกเขาทันซาวะกินพื้นที่ทางตะวันตกของเมือง ภูเขาที่สูงที่สุดในไอกาวะคือภูเขาทากาโตริ
=== เทศบาลข้างเคียง ===
ซางามิฮาระ
อัตสึงิ
คิโยกาวะ
== ประวัติศาสตร์ ==
ในยุคเซ็งโงกุ ยุทธการที่มิมาเซโตเงะ ระหว่างกองกำลังของทาเกดะ ชิงเง็ง กับตระกูลโฮโจยุคหลัง ได้เกิดขึ้นในบริเวณที่ซึ่งเป็นเมืองไอกาวะในปัจจุบัน ในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นดินแดนเท็นเรียว ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ได้มีการจัดระเบียบที่ดินในปี 1889 หมู่บ้านไอกาวะก็ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน 1889 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1940 ต่อมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม 1955 และวันที่ 30 กันยายน 1956 หมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงอันได้แก่ หมู่บ้านทากามิเนะ และหมู่บ้านนากัตสึ ได้รวมเข้ากับเมืองไอกาวะตามลำดับ และเริ่มมีการพัฒนาอุตสาหกรรมในปี 1966
== เศรษฐกิจ ==
ไอกาวะมีเศรษฐกิจแบบผสม โดยได้รับการสนับสนุนจากเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมเบา บริษัทที่มีโรงงานในไอกาวะ ได้แก่ บริษัทเครื่องมิลลิงมากิโนะ, อาซาฮิกลาส, เอ็นเอชเคสปริง, เมอร์ค และมิตซูบิชิ มอเตอร์ส และเมืองนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ทำงานที่ไปกลับเป็นประจำทั้งในนครซางามิฮาระและอัตสึงิ
== การขนส่ง ==
ไอกาวะมีทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 412 ผ่าน แต่ไม่มีการเชื่อมต่อทางรถไฟ
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
ทากาโนริ โกมิ – นักศิลปะการต่อสู้
ไดซูเกะ วาตานาเบะ – นักแสดงชาย
ฮิโรยะ – นักกีฬาคิกบ็อกซิงอาชีพ
เมอร์รีย์ เซล – นักข่าว
== ภาพ ==
Aikawa town hall.jpg|ศาลาว่าการเมืองไอกาวะ
Aikawa park center.jpg|อุทยานไอกาวะ
Miyagasedam from osawabashi 06-Oct.JPG|เขื่อนมิยางาเซะ
Bukka from Aikawa 06-Apr.JPG|ถนนเลียบแม่น้ำนากัตสึ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
เมืองในจังหวัดคานางาวะ
อินคลูชัน (เซลล์)

อินคลูชัน (inclusion) เป็นสสารไร้ชีวิตที่อยู่ภายในเซลล์ ซึ่งไม่ถูกล้อมรอบด้วยเยื่อหุ้ม อินคลูชันเป็นได้ทั้งสารอาหารสะสม, สารสำหรับหลั่งออกนอกเซลล์, หรือเม็ดรงควัตถุ ตัวอย่างของอินคลูชันเช่น เม็ดไกลโคเจนในเซลล์ตับและเซลล์กล้ามเนื้อ, หยดลิพิดในเซลล์ไขมัน, เม็ดรงควัตถุในเซลล์ผิวหนังและเส้นขนบางเซลล์, และผลึกอื่น ๆ ซึ่งมีอยู่หลายชนิด อินคลูชันในเซลล์ถือเป็นตัวอย่างหนึ่งของสารควบแน่นชีวโมเลกุล (biomolecular condensate) ที่เกิดจากการแยกเฟสของเหลว-ของแข็ง, ของเหลว-เจล, หรือของเหลว-ของเหลว โครงสร้างนี้ถูกสังเกตเป็นครั้งแรกโดย O. F. Müller ในปี ค.ศ. 1786
== ตัวอย่าง ==
ไกลโคเจน: ไกลโคเจนเป็นรูปแบบของกลูโคสที่พบได้มากที่สุดในสัตว์ ซึ่งมีอยู่มากเป็นพิเศษในเซลล์กล้ามเนื้อและเซลล์ตับ โดยปรากฏในภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนเป็นก้อน หรือกลุ่มก้อนของอนุภาคบีตาที่มีลักษณะคล้ายไรโบโซม อยู่ใกล้กับร่างแหเอนโดพลาซึมชนิดเรียบ ไกลโคเจนเป็นแหล่งพลังงานสำคัญแหล่งหนึ่งของเซลล์ เมื่อจำเป็นต้องใช้พลังงานจึงจะมีการสลายไกลโคเจน (glycogenolysis) เอนไซม์มีส่วนสำคัญในการสลายไกลโคเจนให้เป็นกลูโคสที่แต่ละอวัยวะในร่างกายสามารถใช้ประโยชน์ได้
ลิพิด: ลิพิดที่เป็นไตรกลีเซอไรด์ในรูปของสารอาหารสะสมเป็นอินคลูชันที่พบได้บ่อยที่สุด ซึ่งไม่เพียงถูกสะสมไว้ในเซลล์ที่ถูกพัฒนามาทำหน้าที่นี้โดยเฉพาะ (เซลล์ไขมัน) แต่ยังพบว่าถูกจัดเก็บเป็นหยดน้ำมันหยดเล็ก ๆ หลายหยดในเซลล์หลายชนิด โดยเฉพาะเซลล์ตับ ลิพิดมีสภาพเป็นของเหลวที่อุณหภูมิร่างกายและปรากฏในเซลล์ที่มีชีวิตในรูปของหยดน้ำมันทรงกลมมันวาว ลิพิดสะสมพลังงาน (แคลอรี) ต่อกรัมมากกว่าคาร์โบไฮเดรต เมื่อต้องการใช้งาน ลิพิดจะทำหน้าที่เป็นแหล่งสะสมพลังงานของเซลล์ และเป็นแหล่งวัตถุดิบของโซ่คาร์บอนสายสั้นซึ่งจะถูกเซลล์นำไปใช้สำหรับการสร้างเยื่อหุ้มและโครงสร้างอื่น ๆ ที่มีลิพิดเป็นองค์ประกอบ หรือถูกสังเคราะห์เป็นสารสำหรับหลั่งออกนอกเซลล์
ผลึก: อินคลูชันในรูปผลึกเป็นที่ทราบกันอย่างยาวนานว่าเป็นส่วนประกอบของเซลล์บางชนิดเช่น เซลล์เซอโทลิ (Sertoli cell) และเซลล์เลย์ดิก (Leydig cell) ในอัณฑะของมนุษย์ และอาจพบได้บางครั้งในเซลล์แมโครฟาจ เชื่อกันว่าโครงสร้างนี้เป็นรูปแบบผลึกของโปรตีนบางชนิด ซึ่งมีอยู่ทุกที่ในเซลล์ ไม่ว่าจะเป็นนิวเคลียส, ไมโทคอนเดรีย, ร่างแหเอนโดพลาซึม, กอลไจแอปพาราตัส, หรืออยู่อย่างอิสระในไซโทพลาซึม
รงควัตถุ: นอกเหนือจากฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง รงควัตถุที่มีมากที่สุดในร่างกายคือเมลานิน ซึ่งสร้างมาจากเมลาโนไซต์ในเส้นขนและผิวหนัง, เซลล์รงควัตถุในเรตินาและเซลล์ประสาทพิเศษในส่วน substantia nigra ของสมอง รงควัตถุเหล่านี้มีส่วนช่วยปกป้องผิวหนังและช่วยในด้านประสาทการมองเห็นของเรตินา สำหรับหน้าที่ของพวกมันในเซลล์ประสาทยังไม่เป็นที่ทราบกันอย่างกระจ่างนัก นอกจากนี้ เนื้อเยื่อหัวใจและเซลล์ประสาทในระบบประสาทส่วนกลางยังมีสีเหลืองไปจนถึงสีน้ำตาลอันเกิดจากสารสีที่เรียกว่าลิโพฟุสซิน (lipofuscin) เชื่อกันว่ารงควัตถุนี้มีการทำหน้าที่คล้ายไลโซโซม
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
ชีวเคมี
ยูงาวาระ

ยูงาวาระ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 26,474 คน ความหนาแน่น 646 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 40.99 ตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
ยูงาวาระตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัด ติดกับอ่าวซางามิ มหาสมุทรแปซิฟิก
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดคานางาวะ
โอดาวาระ
มานาซูรุ
ฮาโกเนะ
จังหวัดชิซูโอกะ
อาตามิ
คันนามิ
== ประวัติศาสตร์ ==
ในยุคคามากูระ พื้นที่บริเวณยูงาวาระถูกเรียกว่า "อำเภอโดอิ" ในแคว้นซางามิ ในยุคเซ็งโงกุ พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลโฮโจยุคหลัง และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่นี้ได้ถูกแบ่งออกเป็นหกหมู่บ้าน โดยเริ่มแรกได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระในช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะของจังหวัดคานางาวะ ต่อมาในเดือนเมษายน 1889 หมู่บ้านสี่แห่งจากทั้งหมดหกแห่งรวมกันเป็นหมู่บ้านโดอิ ส่วนอีกสองหมู่บ้านที่เหลือรวมกันเป็นหมู่บ้านโยชิฮามะ วันที่ 1 กรกฎาคม 1926 หมู่บ้านโดอิได้รับการยกฐานะเป็นเมืองโดยใช้ชื่อใหม่ว่ายูงาวาระ ส่วนหมู่บ้านโยชิฮามะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1940 และรวมเข้ากับเมืองยูงาวาระเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1955 แผนในการควบรวมเมืองยูงาวาระเข้ากับนครโอดาวาระในปี 2005 ได้รับการปฏิเสธจากการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004
== เศรษฐกิจ ==
ยูงาวาระมีรีสอร์ทบ่อน้ำร้อนออนเซ็นหลายแห่ง เศรษฐกิจที่มีบทบาทมากที่สุดในท้องถิ่นคือการท่องเที่ยว รองลงมาคือการเกษตรและการประมงเชิงพาณิชย์
นอกจากนี้ ยังมีภูเขามากูยามะ  ซึ่งมีเส้นทางปีนเขาสำหรับเล่นกีฬายอดนิยมอยู่มากมายและอยู่ไม่ไกลจากโตเกียว
== ประชากรศาสตร์ ==
ประชากรในท้องถิ่นส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ ยูงาวาระจึงมีชื่อเสียงในเรื่องรีสอร์ทที่รองรับผู้สูงอายุโดยเฉพาะ เมืองนี้มีโรงเรียนประถมของรัฐ 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมของรัฐ 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดแห่งหนึ่งปิดตัวลงในปี 2008 ปัจจุบันนักเรียนมัธยมปลายจึงต้องเดินทางไปศึกษาในนครโอดาวาระที่อยู่ใกล้เคียง ยูงาวาระมีสถานบันเทิงยามค่ำคืนเล็กน้อย เช่น ลานโบว์ลิ่ง ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านอาหาร และผับ บริเวณชานเมืองของยูงาวาระมีโรงแรมและอพาร์ทเมนท์สำหรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการแช่น้ำพุร้อน ทั้งในช่วงวันหยุดพักผ่อนและวันหยุดสุดสัปดาห์
== การขนส่ง ==
=== ทางรถไฟ ===
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก - สายหลักโทไกโด
*
=== ทาหลวง ===
ทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 135
== เมืองพี่น้อง ==
- ชุงจู จังหวัดชุงช็องเหนือ สาธารณรัฐเกาหลี
- มิฮาระ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
- พอร์ตสตีเฟนส์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
ทาอิจิ ยามาดะ  - ผู้เขียนบทภาพยนตร์
จุงโงะ โคโนะ  - นักฟุตบอลอาชีพ
ยูกิยะ อามาโนะ  - นักการทูต, ผู้อำนวยการ IAEA
มารูเท สึรูเน็ง  - อดีตสมาชิกสภาสูงชาวตะวันตกคนแรกที่ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในญี่ปุ่น
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
yugawara-resort
เมืองในจังหวัดคานางาวะ
วัดถ้ำกระบอก

วัดถ้ำกระบอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ตำบลขุนโขลน อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี เป็นสถานที่รักษาคนไข้ติดยาเสพติดที่มีชื่อเสียง
==ประวัติ==
วัดถ้ำกระบอกก่อตั้งในชื่อ สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอก เมื่อ พ.ศ. 2500 โดยหลวงพ่อใหญ่ (แม่ชีเมี้ยน ปานจันทร์) พระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์ และพระอาจารย์เจริญ ปานจันทร์ พร้อมด้วยคณะสงฆ์กลุ่มหนึ่งที่จำพรรษาอยู่ที่วัดคลองเม่าธรรมโกศล จังหวัดลพบุรี ได้เดินธุดงค์มา ซึ่งเป็นกิจวัตรที่ปฏิบัติกันมาโดยตลอดทุกปี ได้พิจารณาว่าที่ถ้ำกระบอก สงบเงียบเหมาะเป็นที่ปฏิบัติกิจของสงฆ์ จึงได้ตั้งสำนักสงฆ์ที่นี่
ต่อมาใน พ.ศ. 2513 พระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์ เป็นผู้นำคณะสงฆ์ถ้ำกระบอกและได้บริหารงานการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด จนกระทั่งใน พ.ศ. 2518 ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ ใน พ.ศ. 2524 พระอาจารย์เจริญ ปานจันทร์ ได้กลับมาพำนักที่สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกอีกครั้งหนึ่ง และได้ช่วยพระอาจารย์จำรูญ ปานจันทร์บริหารงาน ได้สร้างถาวรวัตถุ เช่น กุฏิสงฆ์ สร้างโบสถ์ วิหาร และด้านสาธารณูปโภค ส่วนในด้านการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดยังอยู่ในความรับผิดชอบของพระอาจารย์ จำรูญ ปานจันทร์ จนพระอาจารย์จำรูญได้ลาสังขาร พระอาจารย์เจริญจึงได้ เป็นผู้นำคณะสงฆ์ถ้ำกระบอก
สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกได้รับประกาศตั้งเป็นวัดถ้ำกระบอกใน พ.ศ. 2555 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2558 โดยมีพระอธิการ วิเชียร กิตฺติวณฺโณ เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
==การบำบัดผู้ติดยาเสพติด==
โปรแกรมรักษาใช้เวลา 15 วัน โดยผู้ติดยาจะมาได้เพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต ใน 5 วันแรก คนไข้จะได้รับการบำบัดด้วยการดื่มยาสมุนไพร แล้วดื่มน้ำตามเยอะ ๆ จนอาเจียนออกมา จากนั้นไปอบตัวด้วยสมุนไพร เพื่อลดความตรึงเครียด และขับพิษออกจากร่างกาย จากนั้นอีก 10 วัน จะเป็นการพักฟื้น ปรับสภาพกายและจิตใจ ด้วยการฟังธรรม ทำกิจกรรมสันทนาการ ฝึกอาชีพ เป็นต้น อีสเวสต์ดีทอกซ์ (East-West Detox) ของอังกฤษ เคยรายงานว่า ทำให้ผู้ติดยาเสพติดหายขาดได้ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ บีบีซีนิวส์ระบุว่าผู้ติดยาเสพติดที่เข้ามาบำบัดกับวัดถ้ำกระบอก สามารถหายและไม่หวนกลับไปใช้ยาอีกภายในระยะเวลา 1 ปี โดยอ้างอิงจากผลสำรวจของมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดและมหาวิทยาลัยควีนส์ ประเทศอังกฤษ
ในช่วง 10 ปีแรก สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอกรับบำบัดผู้ติดยาเสพติดราว 27,000 คน ปัจจุบันวัดถ้ำกระบอกรับรักษาผู้ติดยาเสพติดทุกประเภท และเปิดรับคนทุกเชื้อชาติและศาสนา จนถึง พ.ศ. 2563 รับผู้ป่วยมาแล้วกว่า 1 แสนคน แต่ละปีมีผู้ป่วยมารับการรักษาเฉลี่ยปีละกว่า 1 พันคน โดยมีผู้ป่วยชาวต่างประเทศราวร้อยละ 10–15 ซึ่งโดยมากเป็นชาวยุโรป ผู้ป่วยที่มาที่วัดเสพติดยาบ้ามากเป็นอันดับ 1
==อ้างอิง==
ถ้ำกระบอก
วัดตลิ่งชัน

วัดตลิ่งชัน อาจหมายถึง
วัดตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
วัดตลิ่งชัน จังหวัดนครราชสีมา
วัดตลิ่งชัน จังหวัดพิจิตร
วัดตลิ่งชัน จังหวัดสระบุรี
วัดตลิ่งชัน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
วัดตลิ่งชัน อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
วัดตลิ่งชัน จังหวัดพิษณุโลก
ต
ไคเซ

ไคเซ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2012 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 16,567 คน ความหนาแน่น 2,530 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 6.56 ตารางกิโลเมตร เป็นเมืองที่มีพื้นที่เล็กที่สุดในจังหวัดคานางาวะ
== ภูมิศาสตร์ ==
=== เทศบาลข้างเคียง ===
โอดาวาระ
มินามิอาชิงาระ
ยามากิตะ, มัตสึดะ, โออิ
== ประวัติศาสตร์ ==
พื้นที่ของไคเซในปัจจุบันนี้ ในยุคเอโดะเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในแคว้นซางามิ ต่อมาหลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่ดังกล่าวได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิในจังหวัดคานางาวะ และได้ถูกแบ่งออกเป็นหลายหมู่บ้าน เมืองไคเซก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 1955 โดยการรวมหมู่บ้านซากาตะและหมู่บ้านโยชิดาจิมะเข้าด้วยกัน และมีรถไฟเชื่อมต่อกับเมืองเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 1985
== เศรษฐกิจ ==
เศรษฐกิจของเมืองไคเซมีพื้นฐานมาจากการเกษตรและป่าไม้เป็นหลัก อุตสาหกรรมหลักคือโรงงานของฟูจิฟิล์ม
== การขนส่ง ==
=== ทางรถไฟ ===
รถไฟฟ้าโอดะกีวสายโอดาวาระ
* 
Kaisei station oer.jpg|สถานีรถไฟไคเซ
=== ทางหลวง ===
ทางหลวงจังหวัดคานางาวะหมายเลข 78, 712, 720
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
เมืองในจังหวัดคานางาวะ
ดูม: เดอะบอร์ดเกม

ดูม: เดอะบอร์ดเกม (Doom: The Boardgame) เป็นเกมกระดานผจญภัยสำหรับผู้เล่นสองถึงสี่คน (สองถึงห้าคนในฉบับปี ค.ศ. 2016) ที่ได้รับการออกแบบโดยเควิน วิลสัน และเผยแพร่โดยแฟนตาซีไฟลต์เกมส์ในปี ค.ศ. 2004 เกมดังกล่าวมีพื้นฐานมาจากเกมคอมพิวเตอร์เกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งในซีรีส์ดูม แม้ว่าจะมีลักษณะคล้ายกับดูม 3 มากกว่าวิดีโอเกมดูมสองภาคแรกก็ตาม
ส่วนภาคเสริมได้รับการเผยแพร่สำหรับเกมในปี ค.ศ. 2005 โดยมีชื่อว่าดูม: เดอะบอร์ดเกมเอกซ์แพนเชินเซต ซึ่งจะเพิ่มระดับความยากให้กับเกม, ตัวหมากเกมใหม่ และการอัปเดตกติกาดั้งเดิมบางส่วน รวมถึงกติกาสำหรับการเล่นเดธแมตช์และการยึดธง
ในปี ค.ศ. 2005 แฟนตาซีไฟลต์ได้เปิดตัว เจอร์นีส์อินเดอะดาร์ก ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเกมดูม หลังจากนั้นไม่นาน บริษัทก็หยุดการผลิตดูม
เวอร์ชันอัปเดตได้รับการเผยแพร่โดยแฟนตาซีไฟลต์ในปี ค.ศ. 2016 นั้นคล้ายกับดูมที่เพิ่งเปิดตัว
== รูปแบบการเล่น ==
ผู้เล่นในดูม: เดอะบอร์ดเกม อยู่ในหนึ่งในสองทีม ได้แก่ ผู้บุกรุกและนาวิกโยธิน ตัวหมากผู้บุกรุกทั้งหมดถูกควบคุมโดยผู้เล่นคนเดียว และผู้เล่นที่เหลือแต่ละคนควบคุมตัวหมากนาวิกโยธินหนึ่งตัว ก่อนที่แต่ละเกมจะเริ่มขึ้น ผู้เล่นจะต้องเลือกสถานการณ์ที่จะเล่น การทัพที่ประกอบด้วยห้าสถานการณ์จะรวมอยู่ในเกม และอื่น ๆ อีกมากถูกสร้างขึ้นโดยใช้โปรแกรมแก้ไขสถานการณ์ฟรีแวร์ ผู้เล่นที่ควบคุมผู้บุกรุกจะต้องได้รับแฟรกหกชิ้นจึงจะชนะ และนาวิกโยธินต้องไปให้ถึงทางออกจึงจะชนะ ซึ่ง "แฟรก" จะมอบให้กับผู้รุกรานหากนาวิกโยธินตาย เมื่อนาวิกโยธินตายจะต้องเกิดใหม่ห่างจากที่ที่มันถูกฆ่าอย่างน้อยแปดช่อง แต่ไม่เกินสิบหกช่องว่าง ซึ่งจากความเห็นทั่วไปคือเกมมีความลำเอียงเข้าข้างผู้บุกรุก - โดยเฉพาะกับผู้เล่นสี่คน ส่วนเควิน วิลสัน ผู้ออกแบบเกม อ้างว่าเขาสามารถชนะได้ดีพอ ๆ กันไม่ว่าเขาจะเล่นกับทีมใด เช่นเดียวกับเกมกระดานหลาย ๆ เกม เป็นเรื่องปกติที่จะต้องพัฒนากติกาตามบ้าน (เรียกว่า "ม็อด" เพื่อให้เข้ากับธีมวิดีโอเกม) เพื่อสร้างความสมดุลให้กับเกมตามความต้องการของผู้เล่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
FFG's archive, with a Doom: The Board Game section
เกมกระดานผจญภัย
เกมกระดานแบบร่วมมือกัน
ดูม (แฟรนไชส์)
เกมกระดานบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย

เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย (Southern California) เป็นภูมิภาคทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรม โดยทั่วไปประกอบด้วยรัฐแคลิฟอร์เนียทางตอนใต้ ซึ่งรวมถึงมหานครลอสแอนเจลิสซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองในสหรัฐ ภูมิภาคนี้ประกอบด้วย 10 เทศมณฑลจาก 53 แห่งของแคลิฟอร์เนีย ได้แก่ อิมพีเรียล, เคิร์น, ลอสแอนเจลิส, ออเรนจ์, ริเวอร์ไซด์, ซานเบอร์นาดิโน, ซานดิเอโก, ซานตาบาร์บารา, ซานหลุยส์โอบิสโป และเวนทูรา ทะเลทรายโคโลราโด และแม่น้ำโคโลราโดตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียกับแอริโซนา และซานเบอร์นาดิโนเคาน์ตีมีพรมแดนติดกับเนวาดาทางตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนชายแดนทางใต้ของเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียกับบาฮาแคลิฟอร์เนียเป็นส่วนหนึ่งของชายแดนเม็กซิโก–สหรัฐ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
California Historical Society Collection, 1860–1960 – USC Libraries Digital Collections
Historical Society of Southern California 
เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย