pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มาชุลี

มาชุลี (อักษรโรมัน: Mājuli, Majuli, ) เป็นเกาะกลางแม่น้ำในแม่น้ำพรหมบุตร รัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอที่เป็นอำเภอเกาะแห่งแรกของอินเดียตั้งแต่ปี 2016 ในทศวรรษ 1790s เกาะนี้มีขนาด  และลดลงเหลือ  ในต้นศตวรรษที่ 20 ก่อนจะมีการกัดเซาะจนในปี 2014 เกาะเหลือขนาดเพียง  เกาะมาชุลีขนาดลดลงเนื่องพร้อมกับแม่น้ำพรหมบุตรมีขนาดที่กว้างขึ้น
เกาะนี้เกิดจากการแยกสายย่อยของแม่น้ำพรหมบุตรเป็นเขรกูติยะศูตี (Kherkutia Xuti) แม่น้ำสาขา และแม่น้ำสุพันสิริ เกาะมาชุลีสามารถเข้าถึงได้ทางเรือข้ามฟากจากโชรหัต ซึ่งตั้งอยู่ห่างไป 300-400 กิโลเมตรทางตะวันออกของคุวาหาฏี เปาะมาชุลีเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรมของชาวอัสสัมกลุ่มลัทธิไศวะใหม่
ในปี 2004 เกาะมาชุลีได้รับกาขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโก
==อ้างอิง==
เกาะในประเทศอินเดีย
รัฐอัสสัม
ซุลเดเท็งริ

ซุลเดเท็งริ (อักษรโรมัน: Sülde Tngri) เป็นเทพเจ้าการสงครามม้า หนึ่งในเท็งริ ซึ่งคือกลุ่มของเทพเจ้าในลัทธิชามานมองโกเลียที่มีลำดับศักดิ์สูงสุด และในศาสนาพุทธ รูปของซุลเดเท็งริมักแสดงในรูปของนักรบหุ้มเกราะขี่ม้า ในลัทธิชามานของมองโกเลีย ทุกคนจะมีเทพารักษ์ประจำตัว ซึ่งเรียกว่าซุลเด ส่วนซุลเดเท็งริอาจสามายถึงซุลเดของผู้นำคนสำคัญคนใดก็ตาม แต่หลัก ๆ แล้วมักหมายถึงเทพเจ้าซุลเดประจำตัวของเจงกิสข่าน หน้าที่หลักของซุลเดเท็งริในฐานะเทพเจ้าการสงครามคือการป้องกันผู้ที่บูชาให้ปลอดภัยจากศัตรู และช่วยในหารสงครามกับผู้ที่มารุกราน
ซุลเดเท็งริมักบรรยายถึงในลักษณะเกี่ยวข้องกันกับเจงกิสข่าน ในฐานะซุลเดประจำตัวของเจงกิสข่าน ซุลเดเท็งริเป็นรูปแทนของเจงกิสข่านในรูปตัวตนที่เป็นนักรบ ปราศจากมุมมองอื่น ๆ ของเจงกิสข่านโดยสิ้นเชิง  บางครั้งอาจสับสนซุลเดเท็งริกันกับดายิซุนเท็งริ ซึ่งเป็นเทพเจ้าขี่ม้าเช่นกัน
==อ้างอิง==
เทพเจ้าการสงคราม
เจงกิส ข่าน
เท็งริ
โรเบร์โต อายาลา

โรเบร์โต ฟาเบียน อายาลา (Roberto Fabián Ayala; ; 14 เมษายน ค.ศ. 1973 – ) ฉายาเอลราตอน (El Ratón; "หนู") เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินาผู้ทำหน้าที่เซ็นเตอร์แบ็กให้แก่ฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา ตลอดจนสโมสรฟุตบอลบาเลนเซียและเรอัลซาราโกซาในสเปน, มิลานและนาโปลีในอิตาลี ตลอดจนเฟร์โรการ์ริล, ริเบร์เปลต และราซินกลุบในอาร์เจนตินาบ้านเกิดของเขา
เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังตัวกลางที่เก่งที่สุดในยุคของเขา ซึ่งโดดเด่นด้วยความเป็นผู้นำและความสามารถในลูกกลางอากาศตลอดอาชีพของเขา แม้ว่าเขาจะตัวเล็กในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กก็ตาม ทั้งนี้ อายาลาเคยทำหน้าที่กัปตันทีมอาร์เจนตินาในการแข่ง 63 นัด เขาลงแข่งในฟุตบอลโลกสามสมัยและลงเล่นให้แก่ทีมชาติทั้งหมด 115 นัด นับเป็นสถิติตามหลังฆาบิเอร์ มัสเชราโน, ฆาบิเอร์ ซาเนตติ และลิโอเนล เมสซิ ในแง่ของการลงเแข่งให้แก่ทีมชาติอาร์เจนตินา
== อาชีพสโมสร ==
=== อาชีพช่วงแรกในอาร์เจนตินา ===
อายาลาเริ่มต้นอาชีพของเขาในอาร์เจนตินาบ้านเกิดของเขาโดยเป็นนักฟุตบอลสังกัดเฟร์โรการ์ริลโอเอสเต ครั้นหลังจากสามฤดูกาล เขาได้ย้ายไปสังกัดริเบร์เปลต ซึ่งฟอร์มที่ดีของเขาได้ดึงดูดความสนใจต่อสโมสรต่าง ๆ ในทวีปยุโรป
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Argentine Primera statistics at Fútbol XXI 
นักฟุตบอลชายชาวอาร์เจนตินา
นักฟุตบอลชายทีมชาติอาร์เจนตินา
กองหลังตัวกลางฟุตบอลชาย
ผู้เล่นเอซี มิลาน
ผู้เล่นกลุบอัตเลติโกริเบร์เปลต
ผู้เล่นสโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
ผู้เล่นเรอัลซาราโกซา
ผู้เล่นราซินกลุบเดอาเบยาเนดา
ผู้เล่นในลาลิกา
ผู้เล่นในเซเรียอา
นักฟุตบอลโอลิมปิกทีมชาติอาร์เจนตินา
นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996
นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 1998
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2002
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2006
ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 1995
ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 1999
ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 2004
ผู้เล่นในโกปาอาเมริกา 2007
ผู้เล่นในปริเมราดิบิซิออนเดอาร์เฆนตินา
วัดฝ่าเหมิน

วัดฝ่าเหมิน  เป็นวัดพุทธ ตั้งอยู่ที่เมืองฝ่าเหมิน แคว้นฟูเฟิง มณฑลฉ่านซี ประเทศจีน
มีการตั้งทฤษฎีไว้ว่าวัดสร้างขึ้นในยุคสมัยใด ทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าเนื่องจากอิฐแกละสลักและกระเบื้องหลังคาที่ขุดพบเป็นของราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสต์กาล - ค.ศ. 220) จึงเป็นไปได้ว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโจวเหนือ โดยจักรพรรดิหฺวัน ส่วนหลักฐานทางวรรณกรรมเสนอว่าวัดฝ่าเหมินได้มีอยู่แล้ว และมีขนาดใหญ่โต ในระหว่างราชวงศ์เว่ยเหนือ (ค.ศ. 386&ndash;534) กระนั้น เนื่องจากศาสนาพุทธถูกกดขี่อย่างหนักในสมัยของจักรพรรดิหวู่ในราชวงศ์โจวเหนือ (ค.ศ. 557&ndash;581) วัดฝ่าเหมินถูกทำลายเรียบ
วัดฝ่าเหมินสร้างขึ้นมาใหม่และกลับมามีสถานะอีกครั้งหลังการสถาปนาราชวงศ์ถังขึ้น (618&ndash;907) ในปีแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิเกาจู่ (618) ได้มีการตั้งชื่อวัดว่าวัดฝ่าเหมินขึ้น พร้อมทั้งมีการเรียกหาพระสงฆ์มาจำวัดที่นี่ในปีถัดมา ต่อมาวัดถูกเผาทำลายลงอีกครั้ง ก่อนจะสร้างขึ้นใหม่ในปีที่ห้าของรัชสมัยเจิ้งกวง (631) มีการสร้างเจดีย์ขึ้น เจดีย์หลังดังกล่าวได้สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในปีที่ห้าของจักรพรรดิเกาจง (660) เจดีย์ความสูงสี่ชั้นนี้ตั้งชื่อว่าเป็น "เจดีย์พระธาตุแท้จริง" (True Relic Pagoda) จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง จงซงและจักรพรรดินีเว่ย์ซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า ล้วนฝังร่างของตนไว้ใต้เจดีย์นี้ ร่างของทั้งคู่ถูกขุดขึ้นมาในปี 1978 ในสมัยราชวงศ์ถัง จักรพรรดิแห่งถังได้นำพระบรมสารีริกธาตุมาถวายแก่วัดรวม 7 ครั้ง พร้อมให้มีการขยับขยายทั้งวัดและเจดีย์ หลังการก่อสร้างและต่อเติมหลายครั้ง วัดฝ่าเหมินในเวลานั้นมีขนาดกว้างถึง 24 ลาน (courtyards) เจดีย์หลังเดิมจากสมัยราชวงศ์ถังพังทลายลงมาในสมัยราชวงศ์หมิง และวัดเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหว ในปี 1579 จึงมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้จริงขึ้นใหม่อีกครั้ง มีบักษณะสูงสิบสามชั้นและสร้างมาจากอิฐเลียนลักษณะของไม้
หลังสาธารณรัฐจีนจัดตั้งขึ้น วัดฝ่าเหมินถูกใช้งานทางการทหารอย่างต่อเนื่อง และเสียหายอย่างหนัก การก่อสร้างใหม่นำโดยสมาคมผู้ใจบุญแห่งจีนเหนือระดมทุนสร้างวัดขึ้นใหม่ในปี 1938-1940 พร้อมทั้งมีการฟื้นฟูศาสนกิจในวัดขึ้นอีกครั้ง ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม โถงและพระพุทธรูปภายในวัดถูกทำลายเสียหายโดยยุวชนแดง เจ้าอาวาสเหลียงชิง (良卿法师) จุดไฟเผาตนเองถึงแก่มรณภาพด้านหน้าเจดีย์พระธาตุแท้จริงเพื่อป้องกันพื้นที่ใต้ดินของวัด พระสงฆ์รูปที่เหลือถูกบังคับลาสิกขาหรือถูกสังหาร หลังปี 1979 รัฐบาลมณฑลฉ่านซีได้สนับสนุนเงินทุนในการฟื้นฟูอาคารโถงมหาวีระ และศาลาพระพุทธรูปโลหะ (铜佛阁) วัดฝ่าเหมินได้ถูกส่งมอบคืนจากรัฐกลับสู่ชุมชนพุทธศาสนิกชนในปี 1984 และมีการสร้างเจดีย์พระธาตุแท้จริงขึ้นใหม่ในปี 1985 โดยรัฐบาลมณฑล ในปี 1987 "วังใต้ดิน" ของวัดได้ถูกขุดและเปิดออกเป็นครั้งแรก ภายในได้มีการค้นพบพระธาตุและโบราณวัตถุล้ำค่าจำนวนมาก ในปี 1988 การก่อสร้างเจดีย์ขึ้นใหม่เสร็จสิ้น และมีการเปิดพิพิธภัณฑ์วัดฝ่าเหมินขึ้น อย่างเป็นทางการ ภายในจัดแสดงวัตถุที่ค้นพบจากวังใต้ดินของวัด
พื้นที่ส่วนใหม่ที่ขยายจากตัววัดโดยรัฐบาลมณฑลก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2009 ภายใต้ชื่อ "พื้นที่ทิวทัศน์ทางวัฒนธรรมวัดฝ่าเหมิน" ขนาด  ซึ่งมีอาคารหลังสำคัญคือนมัสเตดาโกบา (Namaste Dagoba) ความสูง 148 เมตร ผลงานออกแบบสร้างโดยสถาปนิกคนเดียวกับที่ออกแบบไทเป 101 ในประเทศไต้หวัน
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
วัดในประเทศจีน
สิ่งก่อสร้างในมณฑลฉ่านซี
จินติ่ง

จินติ่ง  ความสูง  จากระดับน้ำทะเล เป็นยอดเขาหลักของเขาเอ๋อเหมย์ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ชื่อนี้ยังเป็นชื่อเรียกทั่วไปของ วัดหวาจ้าง  ที่สร้างขึ้นบนยอดเขา จินติ่งเป็นหนึ่งในรายชื่อวัดพุทธสำคัญของชาวจีนฮั่นและเป็นวัดที่ตั้งอยู่บนความสูงที่สุดในรายชื่อนี้
จินติ่งเป็นที่รู้จักจาก "อัศจรรย์สี่ประการ" ได้แก่ พระอาทิตย์ขี้น, ทะเลเมฆ, พระอาทิตย์ทรงกลด ("พุทธฉัพพันรังสี") และ "แสงศักดิ์สิทธิ์"
วัดหวาจ้างสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1337 สมัยราชวงศ์หมิง ต่อมาวัดถูกไฟคลอกเสียหายแต่ก็สร้างขึ้นใหม่อยู่หลายครั้ง โดยครั้งล่าสุดเกิดขึ้นระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมที่ซึ่งจินติ่งถูกใช้งานเป็นสถานีส่งต่อสัญญาณโทรทัศน์ ในปี 1972 ไฟไหม้ลุกลามบริเวณยอดเขาและวัดหวาจ้างซึ่งสร้างด้วยไม้เสียหายทั้งหมด ศาสนวัตถุโบราณสูญสลายไปในเพลิงไหม้ เหลือเพียงวัตถุไม่กี่ชิ้นที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน ในปี 2004 ได้มีการสร้างวัดหวาจ้างขึ้นใหม่ภายใต้โครงการแผนพัฒนาและฟื้นฟูของพุทธสมาคมเขาเอ๋อเหมย์ ในโครงการเดียวกันนี้ยังรวมถึงการก่อสร้างรูปปั้นพระสมันตภัทรโพธิสัตว์สิบพักตร์ขึ้นเป็นพระสถูปความสูง 48 เมตร การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดอย่างเป็นทางการในปี 2006 ในพิธีเปิดวัดมีพระสงฆ์ 300 รูปเข้าร่วม โครงการฟื้นฟูนี้ดึงดูดทั้งนักท่องเที่ยวและศาสนิกชนมายังจินติ่ง และช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจกับการท่องเที่ยว อย่างไรก็ตาม วัดหลังใหม่นี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการก่อสร้างขึ้นใหม่โดยไม่มีบริบททางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของเดิมมาประกอบ เป็นการสร้างวัฒนธรรมขึ้นใหม่อันไม่เป็นของดั้งเดิม ในปี 2016 พรสถูปพระโพธิสัตว์สมันตภัทรได้ปิดชั่วคราวเพื่อทำการบูรณะและปิดทองคำเปลวจำนวน 160,000 ใบ มูลค่าราว 20 ล้านหยวน
==อ้างอิง==
วัดในประเทศจีน
สิ่งก่อสร้างในมณฑลเสฉวน
ภูมิศาสตร์จีน
จาจา (ทิเบต)

จาจา (อักษรโรมัน: Tsatsa, tsa-tsa, tsha-tsha) เป็นเครื่องถวายบูชาคล้ายกับพระเครื่องในศาสนาพุทธแบบทิเบต มีลักษณะเป็นแผ่นขนาดเล็กนูนต่ำ ทำมาจากดินเหนียวขึ้นรูป แต่ก็พบที่ทำมาจากโลหะบ้างเช่นกัน
จาจามักแสดงรูปชองพุทธศาสนบุคคล รวมถึงพระพุทธเจ้า, เทพเจ้า, คุรุ และศาสนสถาน และสามารถพบจารึกซึ่งมักเป็นพยางค์ศักดิ์สิทธิ์ หรือมนตร์ยาวก็ได้ จาจามักถูกนำมาตั้งถวายบูชาตามสถานที่พิเศษ เช่นในถ้ำที่เชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ หรือนำมาบรรจุภายในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ เช่นในสถูป นอกจากนี้ยังมีการผลิตจาจาในโอกาสพิเศษ เช่น วันครบรอบวันเกิดของศาสนบุคคลที่สำคัญ หรือเพื่อฉลองการเดินทางเยือนของศาสนบุคคลที่สำคัญ
จาจาส่วนใหญ่ทำมาจากดินเหนียว ส่วนจาจาสำหรับถวายบูชามักทำมาจากโลหะหรือจากวัสดุมีค่า บางครั้งอาจมีการผสมอัฐิของพระสงฆ์ที่ได้รับความเคารพลงไปเล็กน้อยเพื่อให้จาจามีความศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาหรือเพื่อระลึกถึงพระสงฆ์รูปนั้น ๆ หลังนำไปขึ้นรูปด้วยแม่พิมพ์แล้ว จาจาจะนำไปตากแห้งหรือไปเผาให้แห้ง จากนั้นจึงนำไปเคลือบ แกะสลักจารึก หรือทาสี ในระหว่างขบวนการการผลิตจาจานั้นจะมีการสวดมนตร์ไปด้วย การผลิตจาจานั้นมองว่าเป็นการสะสมบุญ สร้างกรรมดี และเป็นหนทางไปสู่การหลุดพ้นจากสังสารวัฏในศาสนาพุทธ
==อ้างอิง==
ของบูชา
ศาสนาพุทธแบบทิเบต
ศิลปะทิเบต
พระเครื่อง
เสาเบอลันจง

เสาเบอลันจง หรือ เสาบลันจง (อักษรโรมัน: Belanjong หรือ Blanjong) เป็นเสาที่สร้างขึ้นในปี 914 อยู่ที่อ่าวเบอลันจง ทางตอนใต้ของซานูร์ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เสานี้ตั้งขึ้นโดยศรีเกสารีวรรมเทวะ ปฐมกษัตริย์ แห่งราชวงศ์วรรมเทวะของบาหลี เนื้อหาบนจารึกประกอบด้วยการบอกเล่ายุทธการของกษัตริย์ในการยึดครองเกาะ ปัจจุบันเสาเบอลันจงยังอยู่ตรงจุดที่ค้นพบ และมีการสร้างวิหารปิดขึ้นล้อมรอบ โดยทั่วไปมักจะมีเครื่องถวายหรือผ้าห่อพันรอบเสา เสานี้ค้นพบในปี 1932
จารึกที่พบเขียนโดยใช้ภาษาสันสกฤตของอินเดีย และภาษาบาหลีเก่า โดยใช้อักษรนาครีและอักษรบาหลีเก่า อักษรบาหลีเก่ายุคกก่อนนาครีเขียนอยู่บนด้านหนึ่งของเสา ส่วนอีกด้านเป็นจารึกภาษาสันสกฤตที่ใช้อักษรชวาเก่าที่พัฒนามาจากอักษรปัลลวะ หรือที่เรียกว่าอักษรกวี
วันที่ในจารึกใช้ระบบศกะ โดยระบุวันที่จารึกคือวันที่เจ็ด ข้างขึ้น (สปตามยามฺสิต; 'saptāmyāṁ sita') เดือน ผัลคุณ (Phalguna) ปี ศกะ ที่ 835 ตรงกับ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 914 ตามที่คำนวณโดย ลุยส์ ชาลส์ ดาแมส์ (Louis-Charles Damais)
จารึกส่วนใหญ่เสียหายอย่างหนัก ทำให้ยากต่อการทำความเข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ของจารึก ในเนื้อหามีการระบุถึงเกาะบาหลีอย่างชัดเจน โดยเรียกว่า "วาลีทวีป" (B.2) การใช้เสียง ว และ บ แทนกันพบได้ทั่วไปในภาษาของบาหลี ในจารึกยังมีการกล่าวถึง "วังสิงหทวาล" หรือ "สิวหทวาลปุเร" (siṅhadvāla-pure, A.3) นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นวังสิงหามณฑปที่ปรากฏในจารึกยุคก่อน ๆ ชองบาหลี
==อ้างอิง==
จารึกในประเทศอินโดนีเซีย
แหล่งโบราณคดีในประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติศาสตร์บาหลี
โปเกมอน สลีป

โปเกมอน สลีป (; Pokémon Sleep) เป็นวิดีโอเกมแนวSimulationติดตามการนอนหลับที่พัฒนาโดยบริษัทSelect Button จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด สำหรับแอนดรอยด์และไอโอเอส ในประเทศแคนาดา  ,ประเทศออสเตรเลีย  ,ประเทศนิวซีแลนด์และลาตินอเมริกาในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในยุโรป  ,แอฟริกาและตะวันออกกลางในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในเอเชียในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในประเทศญี่ปุ่นและสหรัฐในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 โปเกมอน สลีป เปิดตัวเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference เปิดตัวพร้อมกับอุปกรณ์เสริมโดยมีชื่อว่า Pokémon GO Plus + แถมมีประกาศระบุว่าจะเปิดตัวเกมผู้เล่นทั่วไปในปี พ.ศ. 2563 อย่างไรก็ตามไม่มีข้อมูลเผยแพร่ซอฟต์แวร์เกมและเลยกำหนดการท้ายปี พ.ศ. 2563 ในปี พ.ศ. 2566 โปเกมอน สลีป ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของ Pokémon Presents เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ซึ่งมีการประกาศว่าจะเปิดตัวในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2566 เป็นครั้งแรกที่พัฒนาซีรี่ย์เกมโปเกมอนล่าช้าเป็นนานเวลาที่สุดใน 3ปี ส่วนวิธีเล่น2ส่วนใหญ่ๆคือสมาร์ทโฟนและPokémon GO Plus + ส่วนแรกสมาร์ทโฟนวางตำแหน่งใกล้ที่นอนมากที่สุดของคุณแล้วก็ต้องชาร์จแบตตลอดเวลาเปิดฟังก์ชันไมโครเพื่อตรวจจับเสียงกลของคุณสมาร์ทโฟนต้อมคว่ำจอตรงที่นอนเพื่อหน้าจอจะดับอัตโนมัติแถมการเคลื่อนไหวการนอนของคุณ ส่วนที่ 2อุปกรณ์เสริม Pokémon GO Plus + เชื่อมต่อ Bluetooth กับสมาร์ทโฟนของคุณ เวลาคุณจะนอนกดค้างจะมีเสียงเพลงของพิคาชู เพื่อจะวัดการนอนของคุณ แต่ต้องอุปกรณ์เสริมต้องอยู่ใกล้กับที่นอนของคุณด้วยเพื่อวัดการเคลื่อนไหวการนอนของคุณ อุปกรณ์เสริมนี้เพื่อลดการในส่วนแรกของสมาร์ทโฟไม่ต้องอยู่ใกล้ที่นอนมากแถมไม่ต้องชาร์จแบตตลอดเวลาและคว่ำจอตรงที่นอน แต่ข้อเสียของอุปกรณ์เสริมก็คือไม่มีฟังก์ชันตรวจจับเสียงกลการนอนของคุณ
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2566
เกมสำหรับแอนดรอยด์
เกมสำหรับไอโอเอส
เกมผลิตโดยSelect Button
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วิดีโอเกมเล่นฟรี
คานธีโฏปี

หมวกแก๊ปคานธี หรือ คานธีโฏปี (गाँधी टोपी) เป็นหมวกไซด์แคปทำมาจากผ้า ขาฑี ชื่อของหมวกได้มาจากมหาตมา คานธี ผู้ริเริ่มการสร้างคานธีโฏปีและเป็นผู้ทำให้หมวกนี้นิยมขึ้นมาในระหว่างขบวนการเอกราชอินเดีย หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมสวมใส่โดยนักเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินเดีย และสืบทอดมาเป็นธรรมเนียมของนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองสวมใส่ในอินเดียยุคเอกราช
เมื่อครั้นคานธีสนทนากับกกา กเลลการ ได้อธิบายว่าเขาผลิตหมวกคานธีขึ้นมาเช่นไร เขาระบุว่าตนเองได้มองหาหมวกโฏปีจากทั่วประเทศินเดียเพื่อนไมาออกแบบหมวกที่เข้ากันได้กับอากาศที่ร้อนอขบอินเดีย สามารถคลุมปิดหัวได้ และง่ายต่อการพกพาในกระเป๋าขนาดเล็ก เขาได้พบว่าโฏปีแบบกัศมีร์มีลักษณเใกล้เคียวที่สุดกับหมวกที่เขาต้องการ แต่หมวกดังกล่าวใช้ผ้าไหมทำ คานธีเขียนว่าเขาเปลี่ยนมาใช้เป็นผ้าฝ้ายสีขาวแทนเนื่องจากผ้าสีขาวเช่นนี้ถูกผลิตมาให้ถูกซักได้บ่อย ๆ และทำความสะอาดได้ง่ายกว่า และกลายมาเป็นเครื่องแบบมาตรฐานของคองเกรสอินเดีย และได้รับความนิยมทั่วไปผ่านทางคานธี ภายในปี 1920 ผู้นำชายชาวอินเดียจำนวนมากเลือกสวมใส่หมวกนี้ เจ้าหน้าที่อาณานิคมอังกฤษได้ออกประกาศห้ามการสวมใส่หมวกนี้ในเจ้าพนักงานของยริการพลเมืองอินเดียในแคว้นภาคกลาง
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวอ้างว่าหมวกคานธีมีที่มาจากข้อบังคับให้นักโทษคนดำในแอฟริกาใต้ต้องสวมหมวกคุมหัวขนาดเล็กในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
หมวกนี้ยังคงความนิยมในยุคลปัจจุบัน และนิยมสวมใส่โดยทั่วไปในผู้ชายตามพื้นที่ชนบทของรัฐมหาราษฏระ นอกจากนี้ ในระหว่างการกล่าวสนุทรพจน์ "ข้าพเจ้ามีความฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ในปี 1963 จะสามารถสังเกตเห็นคนที่ยืนหลังเขาจำนวนหนึ่งสวมหมวกคานธีโฏปีเช่นกัน
==อ้างอิง==
เครื่องแต่งกายอินเดีย
หมวก
มหาตมา คานธี
วัฒนธรรมอินเดีย
รามลีลา

รามลีลา (रामलीला|translit=Rāmalīlā) เป็นการแสดงนาฏกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวชองพระรามจากรามายณะ หรือจากวรรณกรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะ เช่น รามจริตมนัส คำว่ารามลีลานี้มีความหมายกว้าง และสามารถใช้เรียกการแสงนาฏศิลป์เกี่ยวกับพระรามจำนวนมาก ที่จัดแสดงในระหว่างเทศกาลเฉลิมฉลองนวราตรีในประเทศอินเดีย หลังเสร็จการแสดงอันบอกเล่าเรื่องราวของชัยชนะของความดีเหนือความชั่ว รามรีลาจะเฉลิมฉลองจุดสูงสุดในคืนวิชัยทศมิ ที่ซึ่งหุ่นจำลองขนาดใหญ่รูปอสูร เช่น รากษส หรือทศกัณฐ์ นำมาเผาด้วยไฟหรือด้วยพลุ
พระรามเป็นอวตารปางที่เจ็ดของพระวิษณุตามคติศาสนาฮินดูและเป็นตัวละครหลักกลางในรามายณะ มหากาพย์ภาษาสันสกฤตที่ผสมผสานการแสดงนาฏกรรมเข้ากับเนื้อเรื่องที่ขับเคลื่อนด้วยคุณค่าทางจริยธรรม รามลีลาเป็นการดัดแปลงมาจากเรื่องราวในมหากาพย์นี้ รามลีลาส่วนใหญ่ในอินเดียเหนือมีรากฐานมาจากวรรณกรรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะอีกที ซึ่งคือ รามจริตมนัส เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 ด้วยภาษาพื้นถิ่นอวัธ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี) โดยตุลสีทาส
รามลีลาได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกให้เป็นหนึ่งในมรดกโลกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติในปี 2008 เมืองที่มีความสำคัญทางศาสนาฮินดู เช่น อโยธยา, พาราณสี, วฤนทาวัน, อัลโมรา, สัตนะ และ มธุพานี ล้วนมีรามลีลาที่มีความโดดเด่นและมีชื่อเสียง รามลีลายังแพร่หลายมาเป็นส่วนหนึ่งหรือมีอิทธิพลซึ่งนาฏกรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในชุมชนฮินดูของบาหลี, พม่า, กัมพูชา และประเทศไทย และหลังการอพยพย้ายถิ่นฐานของชาวอินเดียในศตวรรษที่ 19-20 ไปยังยุโรปและพื้นที่อื่น ๆ ของโลก การเฉลิมฉลองรามลีลาได้แพร่หลายและพบได้ในบริเวณอื่น ๆ ของโลก เช่น สิงคโปร์ มาเลเซีย ตอลดจนฟีจี กายอานา แอฟริกาใต้ สหรัฐ แคนาดา สหราชอาณาจักร เป็นต้น
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Actors, Pilgrims, Kings And Gods: The Ramlila of Ramnagar, by Anuradha Kapur, Seagull, 2006. .
"Peasants in the Pacific: A Study of Fiji Indian Rural Society," Adrian C. Mayer, Routledge & Kegan Paul, London, 1973.
"The Cambridge Guide to Asian Theatre," James R. Brandon, Cambridge University Press, 1997.
วัฒนธรรมอินเดีย
นาฏศิลป์อินเดีย
ศาสนาฮินดู
ภาโอนา

ภาโอนา (ভাওনা; Bhaona) เป็นรูปแบบศิลปกรรมพื้นถิ่นเพื่อความบันเทิงโดยมีเนื้อหาทางศาสนาที่พบได้มากในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย  ภาโอนาเป็นผลงานสร้างสรรค์ของมหาบุรุษ ศรีมันตะ ศังกรเทพ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 สร้างขึ้นเพื่อส่งต่อเนื้อหาทางศาสนาแก่ชาวบ้านผ่านทางรูปแบบความบันเทิง ต่อมา ศรีมันตะ มหาเทพ ได้เขียนบทละครขึ้นเพิ่มเติมเช่นกัน การแสดงภาโอนายังมีความเกี่ยวเนื่องกันกับอันกิยะนัต ภาโอนามักจัดแสดงตามสาตระ และ นามครห์ ในรัฐอัสสัม ลักษณะพิเศษบางประการของภาโอนา เช่น เนื้อเรื่อง เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ การวางเท้าของตัวละคร ที่ทำให้ภาโอนามีความแตกต่างโดดเด่นจากการแสดงละครรูปแบบอื่น ๆ
ตัวละครในการแสดงภาโอนานั้นประกอบด้วย สูตราธร (Sutradhar) หรือ สูตราธรี (Sutradhari) ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาโอนา มีบทบาทในการแสดง ขับร้อง กล่าวบทกวี และบรรยายแต่ละฉากของภาโอนาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ภาโอริยะ (Bhaoriya) ซึ่งคือตัวละครที่แสดงตามบท, คยัน (Gayan) นักร้อง และ พยัน (Bayan) ซึ่งเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ
==อ้างอิง==
นาฏศิลป์อินเดีย
วัฒนธรรมอินเดีย
รัฐอัสสัม
ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม

ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย มีธรรมเนียมมาอย่างยาวนาน และพัฒนาขึ้นพร้อมกับกระแสของลัทธิไวษณวะใหม่ที่ริเริ่มโดยศรีมันตะ ศังกรเทพ ในศตวรรษที่ 15 มีการพัฒนาหน้ากากขึ้นสามแบบเพื่อใช้ในการแสดงภาโอนา ศิลปะการผลิตสร้างหน้ากากยังคงแพร่หลายตามสาตรในอัสสัมเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเฉพาะที่สามคุรี (Samaguri Satra) ซึ่งเป็นศูนย์กลางที่สำคัญหนึ่งของการผลิตหน้ากากในอัสสัม
หน้ากากเหล่านี้เรียกในภาษาอัสสัมว่า "มุข" (Mukha) มีหลายรูปแบบ เช่น มุขมุข (Mukh mukha; หน้ากากปิดหน้า), โพรมุข (Bor mukha; หน้ากากและชุดซึ่งปิดทั้งร่างกาย) และ สุติสุมุข (Suti Su Mukha; รูปแบบของโพรมุขที่เล็กกว่าและกระชับกว่า) หน้ากากอัสสัมมักทำมาจากวัสดุย่อยสลายได้ เช่น ไผ่ อ้อย ดินเหนียว ขี้วัว กระดาษ เป็นต้น โดยทั่วไปการทำหน้ากากนี้ใช้เวลา 10 ถึง 15 วันต่อชิ้น และตามธรรมเนียมแล้วจะใช้สีเหงคุลและไหตาลในการทาสีหน้ากาก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันสีเคมีถูกนำมาใช้ทดแทนมากขึ้น แม้ว่าวัฒนธรรมนี้จะมีความสำคัญ แต่ในรัฐอัสสัมก็ไม่ได้มีความแพร่หลายนัก ศิลปะการทำหน้ากากนี้มีอยู่หลัก ๆ ในอัสสัมตอนบน โดยเฉพาะบนเกาะมาชุลี และยังคงอยู่ในไม่กี่สาตรเท่านั้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รัฐอัสสัม
วัฒนธรรมอินเดีย
หน้ากาก
ศิลิคุฑิ

ศิลิคุฑิ (อักษรโรมัน: Siliguri, ) เป็นนครสำคัญระดับสองในรัฐเวสต์เบงกอล และเป็นเมืองคู่ขนานกับอำเภอเมืองหลวงชลไปคุรี เมืองนี้กินพื้นที่ของอำเภอดาร์จีลิง และ อำเภอชลไปคุรี และได้รับการขนานนามให้เป็น "ประตูสู่อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ" เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากชา ไม้ และการท่องเที่ยว ศิลิคุฑิตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมหานันทะ และ แม่น้ำตีสตะ บนเชิงเขาของหิมาลัย ศิลิคุฑิมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของรัฐ รองจากโกลกาตา และ อสันโสล
ศิลิคุฑิมีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์อย่างมากในรัฐ เป็นจุดที่สามารถเชื่อต่อโดยสะดวกกับพรมแดนจีน เนปาล บังกลาเทศ และ ภูฏาน รวมถึงเป็นจุดเชื่อมต่ออินเดียตะวันออกเฉียงเหนือกับอินเดียส่วนที่เหลือ จึงทำให้เมืองมีความสำคัญในเชิงการขนส่งและการค้า
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐเบงกอลตะวันตก
กุกุรติหาร

กุกุรติหาร (कुकुर तिहार; Kukur Tihar) หรือ นรกจาตุรทศี (อักษรโรมัน: Narak Chaturdashi) เป็นเทศกาลศาสนาฮินดูประจำปีที่มีที่มาจากประเทศเนปาล ตรงกับวันที่สองของเทศกาลติหาร ในวันกุกุรติหาร ผู้คนจะทำการบูชาสุนัขเพื่อให้พญายมพอใจ เนื่องจากเชื่อกันว่าสุนัขเป็นทูตสัตว์ของพญายม ในเทศกาลนี้ สุนัขจะถูกประดับด้วยดิลกและนำพวงมาลัยกับดอกไม้มาสวมใส่ รวมถึงมีการถวายอาหารและของกินต่าง ๆ แก่สุนัข การกระทำใดที่ไม่เคารพต่อสุนัขในวันนี้ยังถือว่าเป็นการทำบาปเช่นกัน
ติหารเป็นเทศกาลฮินดูความยาวห้าวันที่มีที่มาจากประเทศเนปาล เฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เป็นอันดับสองรองจากดาเชน กุกุรติหารฉลองในวันที่สองของเทศกาลติหาร ในตลอดเทศกาลติหาร มีการบูชาสัตว์ต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงอีกา วัว และสุนัข
เทศกาลนี้ตรงกับเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนของทุกปีโดยประมาณ ผู้คนจะบูชาสุนัข และนำสุนัขไปอาบน้ำ ประดับด้วยดิลกที่ทำมาจากผงกุงกุมะและคุลาลผสมข้าวกับโยเกิร์ต พวงมาลัยดอกไม้จะนำมาประกับคล้องคอสุนัข และมีการถวายอาหารทั้งเนื้อสัตว์ นม ไข่ และอาหารหมาให้กับสุนัข ทั้งสุนัขตำรวจตลอดจนถึงสุนัขข้างทางล้วนได้รับการเคารพในเทศกาลนี้ นอกจากนี้ยังเป็นการเฉลิมฉลองความสัมพันธ์ของมนุษย์กับสุนัขในเทศกาลนี้เช่นกัน
==อ้างอิง==
หมา
วัฒนธรรมเนปาล
เทศกาลเนปาล
ศาสนาฮินดูในประเทศเนปาล
ความไม่สงบในอาเจะฮ์

ความไม่สงบในอาเจะฮ์ หรือชื่อทางการโดยรัฐบาลอินโดนีเซียคือ การกบฏในจังหวัดอาเจะฮ์ (Pemberontakan di Aceh) เป็นความขัดแย้งที่ขบวนการปลดปล่อยอาเจะฮ์ (GAM) นำการต่อสู้ในระหว่างปี 1976 ถึง 2005 โดยมีเป้าหมายในการประกาศเอกราชให้กับอาเจะฮ์เป็นอิสระจากประเทศอินโดนีเซีย หลังการโจมตีทางยุทธการอย่างหนักในปี 2003 ประกอบกับเหตุแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดียในปี 2004 ได้นำไปสู่ข้อตกลงสันติภาพและสิ้นสุดความไม่สงบลงอย่างเป็นทางการในปี 2005
อาเจะฮ์มีความแตกต่างทั้งทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมจากที่เหลือของอินโดนีเซีย ในอาเจะฮ์นั้น การปฏิบัติศาสนาอิสลามเป็นรูปแบบที่อนุรักษนิยมมากกว่า และนโยบายซึ่งโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นโลกวิสัยชองซูฮาร์โต ในระบบระเบียบใหม่ (1965–1998) ไม่ได้รับความนิยมสูงเป็นพิเศษในอาเจะฮ์ โดยถูกมองว่าเป็นนโยบายจากรัฐบาลที่พยายามสนับสนุนวัฒนธรรมอินโดนีเซียหลักกลาง นอกจากนี้ ด้วยตำแหน่งที่ตั้งของอาเจะฮ์ซึ่งอยู่ปลายตอนเหนือของประเทศอินโดนีเซียทำให้เกืดความรู้สึกไปทั่วว่าผู้นำในจาการ์ตาที่อยู่ห่างออกไปนั้นไม่ได้เช้าใจปัญหาของอาเจะฮ์ รวมถึงไม่มีความใส่ใจหรือเห็นใจต่อความต้องการและวัฒนธรรมประเพณีของอาเจะฮ์
ข้อตกลงสันติภาพบรรลุผลในปี 2005 ถือเป็นการสิ้นสุดสงครามยาวนาน 29 ปี อินโดนีเซียยุคหลังซูฮาร์โตเข้าสู่การปฏิรูปประชาธิปไตยเสรีนิยม ประกอบกับการปรับเปลี่ยนภายในกองทัพ ช่วยให้บรรยากาศเหมาะสมขึ้นกับการเจรจาสันติภาพ ประธานาธิบดี ซูลีโซ บัมบัง ยูโดโยโน ซึ่งพึ่งได้รับเลือกตั้งมา มีบทบาทอย่างมากในการเจรจาสันติภาพนี้ การเจรจาสันติภาพยี้ได้รับการสนับสนุนโดยโครงการบริหารจัดการวิกฤต และอดีตประธานาธิบดีฟินแลนด์ มาร์ทที อาทีซารี เป็นผู้นำการเจรจา ข้อตกลงสันติภาพลงนามในวันที่ 15 สิงหาคม 2005 ที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ โดยมีใจความมอบสถานะการปกครองตนเองให้แก่จังหวัดอาเจะฮ์, ให้ถอนกำลังทหารอินโดนีเซียที่ไม่ใช่คนอาเจะฮ์ออก เหลือทหารอินโดนีเซียประจำในอาเจะฮ์เพียง 25,000 นาย แลกกับการสลายตัวของกองกำลังปลดปล่อยอาเจะฮ์ และให้มีการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่นขึ้นในอาเจะฮ์ ซึ่งมีขึ้นในปี 2006
==อ้างอิง==
การก่อการร้ายในประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย
จังหวัดอาเจะฮ์
ภีตรคาว

ภีตรคาว หรือ ภีตรคาม (อักษรโรมัน: Bhitargaon) เป็นเมืองใกล้กับนครกานปุระ ตั้งอยู่ในอำเภอกานปุรนคร รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากโบสถ์พราหมณ์สมัยจักรวรรดิคุปตะ ซึ่งถือว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์สร้างด้วยอิฐหลังที่ใหญ่ที่สุดที่หลงเหลือจากสมัยคุปตะมาถึงปัจจุบัน โบสถ์พราหมณ์นี้มีอายุถึงปลายศตวรรษที่ 5
ภีตรคาวมนเทียร (Bhitargaon Temple) เป็นสิ่งปลูกสร้างจากอิฐ ประดับด้วยแผ่นดินเผาเคลือบ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ห้าในสมัยคุปตะ
นอกจากนี้ยังมีโบสถ์พราหมณ์โบราณอีกหลังใกล้กัน ตั้งอยู่ในหมู่บ้าน เพหตาพูชูรค์ (Behta Bujurg หรือ Behata Bujurg) ห่างไป 4.3&nbsp;กิโลเมตรจากภีตรคาวมนเทียร และได้รับการอนุรักษ์โดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระชคันนาถและมีลักษณะเป็นทรงสถูป คนในท้องถิ่นเรียกมนเทียรนี้ว่า "มนเทียรฝน" เนื่องจากว่ากันว่าหากพบว่ามีน้ำหยดลงจากเพดานของมนเทียร จะเป็นการทำนายว่ากำลังจะมีฝนในวันถัด ๆ มา
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐอุตตรประเทศ
แหล่งโบราณคดีในประเทศอินเดีย
อรรธมณฑป

ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ อรรธมณฑป (อักษรโรมัน: Ardhamandapa) เป็นองค์ประกอบสำคัญในหมู่สิ่งปลูกสร้างทางเข้าของโบสถ์พราหมณ์ องค์ประกอบนี้หมายถึงโถงทางเดินที่สร้างพื้นที่เปลี่ยนผ่านจากข้างนอกสู่ข้างในมณฑปของโบสถ์พราหมณ์
อรรธมณฑปโดยทั่วไปมักมีลักษณะเปิดเพื่อช่วยให้มีแสงเข้าถึงและมีอากาศถ่ายเท ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าประตูทางเข้าของมณฑป ในกรณีที่มณฑปใด ๆ มีทางเข้าสามทาง ก็จะมีโถงอรรธมณฑปอยู่สามโถงตามแต่ละด้านที่มีประตูเช่นกัน โดยทั่วไปแล้ว ในแง่ของการออกแบบและงานประติมากรรม อรรธมณฑปมีลักษณะคล้ายกันกับมณฑปโดยทั่วไป ในศาสนสถานของฮินดู ไชนะ และพุทธ มีรูปแบบของพื้นที่เปลี่ยนผ่านระหว่างที่ประดิษฐานตรงใจกลางของศาสนสถาน (ครรภคฤห์) กับโลกภายนอกอยู่ ในโบสถ์พราหมณ์ซึ่งสร้างด้วยแบบแผนเต็มขนาดจะประกอบไปด้วยสามโครงสร้างที่ตอบสนองพื้นที่เปลี่ยนผ่านนี้ คือ อรรธมณฑป, มณฑป และ มหามณฑป โดยมีอรรธมณฑปอยู่ต่ำสุด
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Temple architecture
Parts of a North Indian Temple
สถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์
ป้อมมาโลต

ป้อมมาโลต (; Malot Fort) เป็นป้อมปราการและวิหารตั้งอยู่ในอำเภอจักวัล แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถานส่วนหนึ่งของกัลลรกหัร
==ประวัติศาสตร์==
ป้อมมาโลตสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 10 มีองค์ประกอบที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมของกัศมีร์และกรีกเข้าด้วยกัน ป้อมมาโลตก่อสร้างขึ้นภายหลังการเสื่อมถอยและหายไปของตักศิลาของกรีก และก่อสร้างขึ้นโดยช่างหินแห่งที่ราบสูงโปโตหาร ซึ่งยังคงอนุรักษ์งานช่างหินแบบกรีกสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน รูดยาร์ด คิพลิง บรรยายถึงป้อมมาโลตไว้ในนวนิยาย Kim ของเขาว่า "มีกลิ่นอายความเป็นกรีกอย่างเป็นปริศนา"
ในช่วงหลังมา เขาลูกที่ป้อมมาโลตตั้งอยู่ได้มีกิจกรรมทางธรณีภาคเป็นผลให้เกิดรอยร้าวในโครงสร้างของอาคาร
==อ้างอิง==
ป้อมปราการในประเทศปากีสถาน
สิ่งก่อสร้างในแคว้นปัญจาบ