pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ไปรยาดามารีญา

ไปรยาดามารีญา (Praia da Marinha; ) เป็นหนึ่งในชายหาดที่โดดเด่นที่สุดของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกในหมู่บ้านการามูไฌราซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลลาโกวา เขตฟารู ภาคใต้ของประเทศ ตัวหาดมีขนาดค่อนข้างเล็ก มีหน้าผาหินปูนสีส้มโอบล้อม และเข้าถึงได้ลำบากเล็กน้อยเนื่องจากตั้งอยู่ไกลจากถนนสายหลักและทางลงสู่หาดมีความชันมาก
มิชลินไกด์ได้คัดเลือกให้ไปรยาดามารีญาเป็นหนึ่งในหาด 10 หาดที่สวยที่สุดในยุโรป ใน พ.ศ. 2541 หาดนี้ยังได้รับรางวัล "หาดทองคำ" จากกระทรวงสิ่งแวดล้อมโปรตุเกสเนื่องจากมีคุณสมบัติทางธรรมชาติที่โดดเด่น นอกจากนี้ยังมีการนำภาพถ่ายของหาดนี้ไปใช้ในสื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโปรตุเกสอีกด้วย
ใน พ.ศ. 2561 ซีเอ็นเอ็นได้คัดเลือกให้ไปรยาดามารีญาเป็นหนึ่งในหาด 20 หาดที่สวยที่สุดในโลกในประเภทชายหาดที่มีหน้าผา และใน พ.ศ. 2562 ได้คัดเลือกให้ชายหาดแห่งนี้เป็นหนึ่งในหาดที่ดีสุดสำหรับการไปเที่ยวในเดือนกันยายน
== อ้างอิง ==
ชายหาดในประเทศโปรตุเกส
ซิลวึช

ซิลวึช (Silves) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตฟารูทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส ในเขตเทศบาลมีประชากร 37,126 คน (ค.ศ. 2011) บนพื้นที่ 680.06 ตารางกิโลเมตร เฉพาะเขตเมืองมีประชากรประมาณ 11,000 คน
ซิลวึชเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของราชอาณาจักรอัลการ์วึ (ค.ศ. 1249–1910) ซึ่งเป็นอาณาจักร (แต่เพียงในนาม) ภายในราชอาณาจักรโปรตุเกส (ค.ศ. 1139–1910) และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เป็นอย่างมาก
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศโปรตุเกส
ปราสาทซิลวึช

ปราสาทซิลวึช (Castelo de Silves) เป็นปราสาทในเขตเทศบาลซิลวึช เขตฟารู ทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส สันนิษฐานกันว่าชาวโรมันหรือไม่ก็ชาววิซิกอทเป็นผู้สร้างป้อมปราการสมัยแรกขึ้นบนที่ตั้งถิ่นฐานเดิมของชาวลูซิเทเนีย ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 13 ชาวมัวร์เข้าครอบครองปราสาทแห่งนี้และขยายต่อเติมออกไป ทำให้ปราสาทซิลวึชเป็นหนึ่งในป้อมปราการมัวร์ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในโปรตุเกส และส่งผลให้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติใน ค.ศ. 1910
== สถาปัตยกรรม ==
ปราสาทซิลวึชตั้งอยู่บนยอดเนินแห่งหนึ่งที่มองเห็นเมืองซิลวึช มีผังเป็นรูปหลายเหลี่ยมด้านไม่เท่า ประกอบด้วยหอหลัก 4 หอ และหอเล็ก 7 หอ เชื่อมถึงกันด้วยกำแพงเชิงเทิน
บริเวณกำแพงเชิงเทินมีประตู 2 ประตู ได้แก่ ประตูหลักซึ่งตั้งอยู่ระหว่างหอ 2 หอด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ และ "ประตูทรยศ" (Porta da Traição) ซึ่งเป็นประตูเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในกำแพงด้านทิศเหนือ
ลานภายในปราสาทมีโครงสร้างใต้ดินต่าง ๆ ซึ่งมีทางขึ้นมาถึงพื้นที่ระดับดินได้ ซิชแตร์นาดาโมรา (Cisterna da Moura) มีความสูง 10 เมตร และมีเนื้อที่ 820 ตารางเมตร ทำหน้าที่เป็นโถงกักเก็บน้ำใต้ดิน ส่วน ซิชแตร์นาดุชไกช์ (Cisterna dos Cães) เป็นหลุมแนวตั้งที่มีความลึก 60 เมตร และช่วยกักเก็บน้ำไว้ใต้ปราสาทเช่นกัน
=== ภายใน ===
ที่จัตุรัสทหารด้านตะวันตกเฉียงใต้ของกำแพงเชิงเทิน ปรากฏร่องรอยของอาคารหลังหนึ่งซึ่งสันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็นที่ประทับของเจ้าชายเอ็งรีกึเมื่อครั้งทรงดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการอัลการ์วึ ชั้นล่างมีฐานรากเป็นดิน บันไดหินแบบไม่มีชานพัก และเพดานทรงโค้ง ส่วนชั้นบนมีห้องสองห้องคลุมด้วยเพดานไม้ทาสี ห้องหนึ่งประดับตราอาร์มราชวงศ์ในกรอบใบอะแคนทัส ใช้เป็นห้องเก็บอาวุธที่ยึดได้จากข้าศึก ประกอบด้วยชุดเกราะ ธง ทวน ปืนใหญ่ ปืนคาบศิลา และกลอง ส่วนอีกห้องประดับภาพเขียนอุปมานิทัศน์เทพเจ้ามาร์สขนาบข้างด้วยลายดอกไม้
== อ้างอิง ==
ซิลวึช
ธงฟ้า

ธงฟ้า (Blue Flag) เป็นเครื่องหมายการค้าของมูลนิธิเพื่อการศึกษาสิ่งแวดล้อม (Foundation for Environmental Education|italic=no) ซึ่งเป็นองค์การนอกภาครัฐที่ไม่แสวงหาผลกำไร ประกอบด้วยองค์การ 65 องค์การในประเทศสมาชิก 77 ประเทศ ธงฟ้าเป็นการรับรองเป็นลายลักษณ์อักษรจากมูลนิธิฯ ว่าชายหาด ท่าจอดเรือเล็ก หรือผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางเรือรายหนึ่ง ๆ มีการจัดการที่เป็นไปตามมาตรฐานของมูลนิธิฯ
เกณฑ์ธงฟ้าของมูลนิธิฯ ประกอบด้วยมาตรฐานด้านคุณภาพ ความปลอดภัย การศึกษาและสารสนเทศด้านสิ่งแวดล้อม การให้บริการ และการจัดการสิ่งแวดล้อมทั่วไป ธงฟ้าเป็นที่ต้องการของชายหาด ท่าจอดเรือเล็ก และผู้ประกอบการท่องเที่ยวทางเรืออย่างยั่งยืนเนื่องจากเป็นตัวบ่งชี้ถึงมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมและด้านคุณภาพสูง
มูลนิธิฯ จะออกใบรับรองซึ่งเรียกว่ารางวัลเป็นประจำทุกปีให้แก่ชายหาดและท่าจอดเรือเล็กของประเทศสมาชิกมูลนิธิฯ รางวัลนี้ประกาศเป็นประจำทุกปีในวันที่ 5 มิถุนายนสำหรับยุโรป แคนาดา โมร็อกโก ตูนิเซีย และประเทศอื่น ๆ ในทำเลที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ใกล้เคียง และในวันที่ 1 พฤศจิกายนสำหรับแคริบเบียน นิวซีแลนด์ แอฟริกาใต้ และประเทศอื่น ๆ ในซีกโลกใต้
ใน พ.ศ. 2559 สเปนมีหาดธงฟ้ามากกว่าประเทศอื่น ๆ มาทุกปี นับตั้งแต่เริ่มมีการมอบรางวัลใน พ.ศ. 2530
== อ้างอิง ==
น้ำกับสิ่งแวดล้อม
มาตรฐานสิ่งแวดล้อม
ชายหาด
มาตรฐานสากล
หาดธงฟ้า
มงชีกึ

มงชีกึ (Monchique) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตฟารู ทางตอนใต้ของประเทศโปรตุเกส ใน พ.ศ. 2554 มีประชากร 6,045 คน บนพื้นที่ 395.30 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลมงชีกึตั้งอยู่ในทิวเขามงชีกึและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวร่วมกับเมืองมงชีกึซึ่งเป็นศูนย์กลางการบริหารเทศบาล สิ่งที่น่าสนใจได้แก่ ย่านเมืองเก่า ทิวทัศน์จากยอดเขาฟอยยาและยอดเขาปีกอตา การเดินป่า การดูนก และการขี่จักรยาน มีพุน้ำร้อนกำมะถันพร้อมห้องอาบน้ำและสปาเพื่อสุขภาพห่างจากตัวเมืองออกไป 6 กิโลเมตร ยูคาลิปตัส ไม้ก๊อก ส้ม มะนาว น้ำผึ้ง น้ำมันมะกอก เกาลัด เก้าอี้สนามที่ทำจากไม้เกาลัด แฮมและไส้กรอกหมูดำเป็นผลิตภัณฑ์หลักของเทศบาล นอกจากนี้มงชีกึยังมีอุตสาหกรรมขนาดเล็กที่ผลิตของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยว และผลิตมึโดรญูซึ่งเป็นบรั่นดีท้องถิ่นที่กลั่นจากผลสตรอว์เบอร์รีต้น (Arbutus unedo)
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศโปรตุเกส
ปั๋วไห่

ปั๋วไห่ (c=渤海|p=Bó Hǎi) อาจหมายถึง
ทะเลปั๋วไห่
อาณาจักรปั๋วไห่
บากัลเยาอาบรัช

บากัลเยาอาบรัช (bacalhau à Brás; ) เป็นอาหารโปรตุเกสชนิดหนึ่ง ได้จากการนำเนื้อปลาค็อดเค็มฉีก มันฝรั่งทอด (หั่นเป็นชิ้นเล็กประมาณก้านไม้ขีดไฟ) และหอมใหญ่หั่นเสี้ยวมาผัดรวมกับไข่ โรยหน้าด้วยมะกอกออลิฟดำและพาร์สลีย์สดก่อนเสิร์ฟ
ต้นกำเนิดของสูตรอาหารชนิดนี้ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่กล่าวกันว่าบากัลเยาอาบรัชในรูปแบบปัจจุบันถือกำเนิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในไบรูอัลตูซึ่งเป็นย่านเก่าแก่ของลิสบอน โดยอาจดัดแปลงมาจากสูตรปรุงปลาค็อดที่เก่าแก่กว่าและมีชื่อเรียกอื่นแต่มีเทคนิคการปรุงคล้ายกัน คำว่า บรัช ในชื่ออาหารชนิดนี้น่าจะเป็นชื่อผู้คิดสูตรขึ้น
เทคนิคการปรุงอาหาร "แบบบรัช" นี้ยังใช้ได้กับวัตถุดิบอื่น ๆ เช่น เนื้อไก่ ผัก เห็ด เป็นต้น อาหารอย่าง ฟรังกูอาบรัช (frango à Brás) หรือที่เรียกว่า บรัชดึฟรังกู (Brás de frango) ซึ่งใช้เนื้อไก่แทนเนื้อปลาค็อดก็ได้รับความนิยมเช่นกัน
== อ้างอิง ==
อาหารโปรตุเกส
อาหารจากเนื้อปลา
อาหารจากไข่
อาหารจากมะกอกออลิฟ
ไม้ก๊อก

ไม้ก๊อก (cork) คือชั้นเฟลเลมของเนื้อเยื่อเปลือกไม้ที่เก็บเกี่ยวมาใช้ในเชิงพาณิชย์ ส่วนใหญ่ลอกออกมาจากต้นโอ๊กก๊อก (Quercus suber) ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้และแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ไม้ก๊อกประกอบด้วยซูเบอรินซึ่งเป็นสารไม่ชอบน้ำ เนื่องจากมีคุณสมบัติน้ำและแก๊สซึมผ่านไม่ได้ ลอยน้ำได้ ยืดหยุ่น และหน่วงการติดไฟ จึงมีการนำไม้ก๊อกมาใช้ในผลิตภัณฑ์หลากหลายประเภท ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่จะเป็นจุกขวดไวน์
ภูมิทัศน์มงตาดูในประเทศโปรตุเกสผลิตไม้ก๊อกประมาณครึ่งหนึ่งของไม้ก๊อกที่เก็บเกี่ยวได้ทั่วโลกในแต่ละปี โดยกูร์ตีไซราอามูริง (Corticeira Amorim) เป็นบริษัทชั้นนำในอุตสาหกรรมนี้ รอเบิร์ต ฮุก นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ได้ตรวจสอบไม้ก๊อกผ่านกล้องจุลทรรศน์ นำไปสู่การค้นพบเซลล์และการบัญญัติศัพท์ เซลล์
องค์ประกอบของไม้ก๊อกแตกต่างกันไปตามแหล่งที่มาทางภูมิศาสตร์ ภูมิอากาศและสภาพดิน ที่มาทางพันธุศาสตร์ ขนาดต้นไม้ อายุ (ลอกเปลือกครั้งแรกหรือลอกเปลือกซ้ำ) และสภาพการเจริญเติบโต อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้วไม้ก๊อกประกอบด้วยซูเบอริน (เฉลี่ยประมาณร้อยละ 40), ลิกนิน (ร้อยละ 22), พอลิแซ็กคาไรด์ (เซลลูโลสและเฮมีเซลลูโลส) (ร้อยละ 18), สารสกัดได้ (ร้อยละ 15) และอื่น ๆ
== อ้างอิง ==
การบรรจุและการเก็บไวน์
ผลผลิตจากป่าที่ไม่ใช่เนื้อไม้
กายวิภาคศาสตร์ของพืช
สัณฐานวิทยาของพืช
อินเบก

อินเบก หรือ อินเบด (มีบทบาทในช่วงทศวรรษ 200– ค.ศ. 234) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อิ่น มั่ว  ชื่อรอง ซือเฉียน  เป็นบัณฑิตในลัทธิขงจื๊อและขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
== ประวัติ ==
อินเบกเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน เวลานั้นผู้คนจำนวนมากในมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ชื่นชอบงานเขียนร่วมสมัยมากกว่าบทกวีโบราณซึ่งไม่คุ้นเคย อินเบกเดินทางไปตะวันออกไปยังมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ร่วมกับหลี่ เหริน (李仁) ซึ่งมาจากบ้านเกิดเดียวกันกับอินเบก เพื่อไปเรียนบทกวีโบราณจากสุมาเต๊กโชและซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง; รู้จักในอีกชื่อว่า ซ่ง จ้งจื่อ 宋仲子) อินเบกกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญคัมภีร์ของลัทธิขงจื๊อ และเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ในคัมภีร์จั่วจฺว้าน (左傳) อินเบกเจริญรอยตามบัณฑิตรุ่นก่อนอย่างหลิว ซิน (劉歆) ผู้ใช้จั่วจฺว้าน ในการอธิบายขยายขวามคัมภีร์ชุนชิว และเจิ้ง จ้ง (鄭眾) กับเจี่ย ขุย (賈逵) ผู้เขียนอรรถาธิบายของจั่วจฺว้าน ผลงานของอินเบกได้รับความนิยมอย่างมากจนผู้อ่านไม่จำเป็นต้องอ้างไปถึงต้นฉบับหลังจากได้อ่านผลงานอรรถาธิบายของอินเบกแล้ว
ในปี ค.ศ. 214 หลังขุนศึกเล่าปี่ยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยงผู้เป็นเจ้ามณฑล เล่าปี่ตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้ช่วยด้านการศึกษา (勸學從事 เชฺวี่ยนเสฺวฉงชื่อ) ในปี ค.ศ. 221 เล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิและก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก หลังจากเล่าปี่ตั้งให้เล่าเสี้ยนพระโอรสเป็นรัชทายาท อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสารถีประจำองค์รัชทายาท (太子僕 ไท่จื่อผู) เป็นผู้สอนคัมภีร์จั่วจฺว้านและคัมภีร์ลัทธิขงจื๊อแก่เล่าเสี้ยน เล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 และเล่าเสี้ยนขึ้นสืบราชบัลลังก์ เล่าเสี้ยนแต่งตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู) ในราชสำนักจ๊กก๊ก ราวปี ค.ศ. 227 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กตั้งกองทัพรักษากาณ์อยู่ที่เมืองฮันต๋งเพื่อเตรียมสำหรับการทัพหลายครั้งต่อวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางผู้ประกอบพิธีบวงสรวงประจำกองทัพ (軍祭酒 จฺวินจี้จิ่ว) ภายใต้จูกัดเหลียง ในปี ค.ศ. 234 หลังจูกัดเหลียงเสียชีวิต อินเบกกลับไปยังเซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊กและได้ดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาราชวัง (太中大夫 ไท่จงต้าฟู) ไม่มีการระบุแน่ชัดว่าอินเบกเสียชีวิตในปีใดวันใด หลังอินเบกเสียชีวิต อิ่น จง (尹宗) ขึ้นสืบทอดตำแหน่งและขึ้นเป็นบัณฑิต (博士 ปั๋วชื่อ) ประจำราชสำนักจ๊กก๊ก
== คำวิจารณ์ ==
ตันซิ่วผู้เขียนชีวประวัติอินเบกในจดหมายเหตุสามก๊ก ให้ความเห็นเกี่ยวกับอินเบกว่า "อินเบกเชี่ยวชาญคัมภีร์จั่วจฺว้าน แม้ว่าจะไม่มีชื่อเสียงในด้านคุณธรรม แต่ก็ยังเป็นยอดบัณฑิตในเวลานั้น"
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 2
บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ศตวรรษที่ 3
ขุนนางของจ๊กก๊ก
ข้าราชการของเล่าปี่
ลิจวน

ลิจวน (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 223 – ทศวรรษ 260) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลี่ จฺว้าน  ชื่อรอง ชินจ้ง  เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
== ประวัติ ==
ลิจวนเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน บิดาของลิจวนชื่อหลี่ เหริน (李仁) ชื่อรอง เต๋อเสียน (德賢) เป็นเพื่อนสนิทของอินเบกซึ่งเป็นชาวอำเภอเดียวกัน หลี่ เหรินและอินเบกจากบ้านเกิดในมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เดินทางไปยังมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) เพื่อไปเรียนคัมภีร์กับสุมาเต๊กโชและซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง; รู้จักในอีกชื่อว่า ซ่ง จ้งจื่อ 宋仲子)
ลิจวนสืบทอดความรู้ของบิดา ร่วมกับอินเบกในการศึกษาห้าคัมภีร์และร้อยสำนักคิด และกลายเป็นบัณฑิตผู้รอบรู้ นอกเหนือจากวิชาการและปรัชญาแล้ว ลิจวนยังเชี่ยวชาญศิลปะและงานฝีมือหลายด้าน คณิตศาสตร์ การทำนาย การแพทย์ การยิงเกาทัณฑ์ และกลศาสตร์
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
ขุนนางของจ๊กก๊ก
ข้าราชการของเล่าปี่
ลิหงี

ลิหงี (เสียชีวิต ค.ศ. 251) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ลฺหวี่ อี้  ชื่อรอง จี้หยาง  เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
== ประวัติ ==
บ้านเกิดของลิหงีคือเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครหนานหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บิดาของลิหงีคือลฺหวี่ ฉาง (呂常) ได้คุ้มกันเล่าเอี๋ยนไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เมื่อราวปี ค.ศ. 188 เมื่อเล่าเอี๋ยนได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกให้เป็นเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว หลังสำเร็จภารกิจ ลฺหลี่ ฉางไม่สามารถกลับไปเมืองลำหยงบ้านเกิดได้เพราะถนนถูกขวางกั้น จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการคงอยู่ในมณฑลเอ๊กจิ๋วต่อไปและปักหลักอยู่ที่นั่น ลิหงีจึงน่าจะเกิดในมณฑลเอ๊กจิ๋ว
ลิหงีกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่อายุยังเยาว์ ลิหงีชื่นชอบการอ่านหนังสือ การเขียนอักษรวิจิตร การเล่นกลอง และการเล่นกู่ฉิน ไม่ทราบแน่ชัดว่าลิหงีรับราชการกับเล่าเอี๋ยนหรือเล่าเจี้ยงบุตรชายของเล่าเอี๋ยนขณะเป็นเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋วหรือไม่
ในปี ค.ศ. 214 หลังจากขุนศึกเล่าปี่เข้ายึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยง เล่าปี่จัดตั้งสำนักเกลือ (鹽府 เหยียนฝู่) เพื่อกำกับดูแลและควบคุมการผลิตและการค้าเกลือในมณฑลเอ๊กจิ๋ว ในเวลานั้นลิหงีรับราชการในสำนักเกลือในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย รับผิดชอบการติดตามผลกำไรจากการค้าเกลือและเหล็ก เมื่ออองเลี้ยนดำรงตำแหน่งนายกองสำนักเกลือ (鹽府校尉 ซือเหยียนเซี่ยวเว่ย์) ได้เลื่อนขั้นให้ลิหงี, ตอกี๋ (杜祺 ตู้ ฉี) และหลิว ก้าน (劉幹) ให้ดำรงตำแหน่งเตี่ยนเฉาตูเว่ย์ (典曹都尉) ในสังกัดของตน
== ครอบครัว ==
== คำวิจารณ์ ==
== ในนิยาย สามก๊ก ==
ในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ชื่อของลิหงีเขียนด้วยตัวอักษรจีนว่า 呂義 (อักษรจีนตัวเต็ม) / 吕义 (อักษรจีนตัวย่อ)
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้).
ขุนนางของจ๊กก๊ก
ข้าราชการของเล่าปี่
เทพศาสตร์ซากาโมโต้

เทพศาสตร์ซากาโมโต้  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนามิ ซาโนะ มังงะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักเรียนมัธยมปลายชื่อซากาโมโต้ ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่นักเรียนว่าเป็นคนที่ "เท่ที่สุด" มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอดีนออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2559
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ ที่ TBS 
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2555
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2559
แฟรนไชส์ของคาโดกาวะโดวังโงะ
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
แบล็กอีสคิง

แบล็กอีสคิง (Black Is King) เป็นภาพยนตร์เพลงอเมริกันและอัลบั้มวิชวลปี ค.ศ. 2020 กำกับ เขียนบท และอำนวยการสร้างโดยนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ เป็นวิชวลที่แสดงพร้อมกับอัลบั้มเพลงในปี ค.ศ. 2019  เดอะกิฟต์ ซึ่งดูแลกำกับโดยบียอนเซ่สำหรับประกอบภาพยนตร์ เดอะไลออนคิง (2019) เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของเจ้าชายน้อยแอฟริกัน (โฟลาโจมี อาคินมูเรเล) ที่ถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรหลังจากการตายของบิดา เมื่อเขาเติบโตเป็นชายหนุ่ม (นียานิโซ เดเซดเซ) เขาต้องผ่านการเดินทางแห่งอัตลักษณ์ของตนเอง โดยได้รับจากคำแนะนำของบรรพบุรุษ (บียอนเซ่) ความรักในวัยเด็ก (นันดี มาดิดา) และจิตใต้สำนึกของตนเอง (สตีเฟน โอโจ) เพื่อทวงบัลลังก์ของเขากลับคืนมา การเดินทางของเจ้าชายเป็นเหมือนสัญลักษณ์แทนการเดินทางของชาวแอฟริกันพลัดถิ่น ในการค้นพบ การเรียกคืน และการเฉลิมฉลองวัฒนธรรมและมรดกของพวกเขา ซึ่งสะท้อนด้วยการรวมบทกวีคำพูดที่เน้นคำถามเกี่ยวกับตัวตนของคนผิวดำ
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการผลิตนานกว่าหนึ่งปี ในหกประเทศ กับสามทวีป บียอนเซ่เปิดรับสมัครนักแสดงและทีมงานที่หลากหลาย และเพื่อมอบโอกาสให้กับผู้มีความสามารถใหม่ ๆ ในด้านดนตรี การเต้นรำ เครื่องแต่งกาย ทรงผม และฉากได้รับการออกแบบมาเพื่อแสดงความงามและความรุ่มรวยของวัฒนธรรมแอฟริกาและการพลัดถิ่น ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายทั่วโลกทางดิสนีย์+ ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 และออกอากาศในวันรุ่งขึ้นทั่วซับซาฮาราแอฟริกา ทาง M-Net และ Canal+ Afrique และในทั่วตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ทาง OSN ในเพลง "Black Parade" เป็นเวอร์ชันขยายสำหรับเครดิตของภาพยนตร์เรื่องนี้ และรวมอยู่ใน เดอะกิฟต์ รุ่นดีลักซ์ที่วางจำหน่ายพร้อมกับภาพยนตร์เรื่องนี้
== นักแสดง ==
บียอนเซ่ รับบทเป็น วิญญาณนำทาง, รูปมารดา, และ/หรือ บรรพบุรุษ
โฟลาโจมี อาคินมูเรเล รับบทเป็น เจ้าชายในวัยเด็ก, แรงบันดาลใจจากซิมบ้า
ญานิโซ เอ็นซิเคเลโล่ เดเซเดซ รับบทเป็น เจ้าชายในวัยผู้ใหญ่, แรงบันดาลใจจากซิมบ้า
สตีเฟน โอโจ รับบทเป็น ชายสีน้ำเงิน, เป็นตัวแทนของจิตใต้สำนึกของเจ้าชาย
นันดี มาดิดา รับบทเป็น หญิงที่เป็นความสนใจของเจ้าชาย, แรงบันดาลใจจากนาลา
วอร์เรน มาเซโมลา รับบทเป็น จอมวายร้ายที่ยึดครองอาณาจักร, แรงบันดาลใจจากสการ์
ซิบูซิโซ เอ็มเบเจ รับบทเป็น พ่อของเจ้าชาย, แรงบันดาลใจจากมูฟาซา
คอนนี ชีอูเม รับบทเป็น มารดาของเจ้าชาย, แรงบันดาลใจจากซาราบี
แมรี ทวาลา รับบทเป็น ผู้สูงอายุ, แรงบันดาลใจจากราฟิกิ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นบทบาทสุดท้ายของทวาลา และได้รับการปล่อยตัวหลังจากที่เธอเสียชีวิต
ฟูมี โอเดดี
=== รับเชิญ ===
ทีนา โนวส์
เจย์-ซี
บลู ไอวี คาร์เตอร์
รูมิ คาร์เตอร์
เซอร์ คาร์เตอร์
เคลลี โรว์แลนด์
ลอร์ด อาฟรีซานา
เยมี อาเลด
เจสซี เรเยซ
สัตตา วาเลย์
ซาลาเทล
ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์
วิซคิด
เนโอมี แคมป์เบลล์
อดึต อาเคช
อาเวง ชอล
ลูพีตา ญองอ
ติวา ซาเวก
เออร์เนสทีน เชพเพิร์ด
โอซี เอ็นเซริเบ
มิสเตอร์อีซี
นิจา
เทียรา แวก
เบิร์นนา บอย
บุศศิวา
มูนไชลด์ ซาเนลลี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official season 2 premiere screenplay
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
บียอนเซ่ โนวส์
ภาพยนตร์ที่มีฉากในทวีปแอฟริกา
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐแอริโซนา
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในลอนดอน
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในลอสแอนเจลิส
เดอะไลอ้อนคิง (แฟรนไชส์)
ภาพยนตร์โดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
ภาพยนตร์จินตนิมิตเพลงอเมริกัน
นามิ ซาโนะ

นามิ ซาโนะ (; 17 เมษายน พ.ศ. 2530 – 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักจากผลงานซีรีส์มังงะเรื่องเทพศาสตร์ซากาโมโต้
== ประวัติและการทำงาน ==
นามิ ซาโนะเกิดที่จังหวัดเฮียวโงะในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2530 เปิดตัวในฐานะนักเขียนการ์ตูนในปี พ.ศ. 2553 ด้วยผลงานเรื่องสั้น Non-Sugar Coffee ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร Fellow! เทพศาสตร์ซากาโมโต้ เป็นผลงานซีรีส์มังงะเรื่องแรก ซึ่งเปิดตัวในฐานะเรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในนิตยสารเฟลโลส์!ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 ก่อนจะตีพิมพ์เป็นซีรีส์ในนิตยสารเดียวกันซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อนิตยสารเป็นฮาร์ตา ซีรีส์ตีพิมพ์ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ถึงธันวาคม พ.ศ. 2558 เรื่องราวเกี่ยวกับเกี่ยวกับนักเรียนมัธยมปลายชื่อซากาโมโต้ ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่นักเรียนว่าเป็นคนที่ "เท่ที่สุด" ซีรีส์ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะในปี พ.ศ. 2559 ซีรีส์มังงะเรื่องที่ 2 คือ มิกิ & ดาลิ ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2564 และได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะ มีกำหนดฉายในปี พ.ศ. 2566
ซาโนะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ขณะอายุ 36 ปี การเสียชีวิตของซาโนะได้รับการประกาศต่อสาธารณชนเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม
== ผลงาน ==
(พ.ศ. 2553, เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในเฟลโลส์!)
(พ.ศ. 2554, เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ใน Costume Fellows! 2011)
(พ.ศ. 2554–2558, ซีรีส์ที่ตีพิมพ์ในฮาร์ตา)
(พ.ศ. 2559, เรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในฮาร์ตา)
(พ.ศ. 2560–2564, ซีรีส์ที่ตีพิมพ์ในฮาร์ตา)
== อ้างอิง ==
ศิลปินมังงะ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2530
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2566
ศูนย์ทดสอบจรวดโนชิโระ

ศูนย์ทดสอบจรวดโนชิโระ  เป็นหน่วยงานขององค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น (JAXA) ที่ตั้งอยู่ใน เมืองโนชิโระ จังหวัดอากิตะ อยู่ภายใต้การควบคุมของสถาบันวิทยาศาสตร์อวกาศและอวกาศ ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี 1962 โดยสถาบันวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมแห่งมหาวิทยาลัยโตเกียว เพื่อดำเนินการทดสอบการยิงภาคพื้นดินของมอเตอร์จรวดชนิดต่าง ๆ ที่จำเป็นสำหรับการวิจัยและพัฒนาจรวดมิว
== อ้างอิง ==
องค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2505
สถาบันวิจัยเทคโนโลยีอวกาศ
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอากิตะ
ฐานปล่อยจรวด
มิกิ & ดาริ

มิกิ & ดาริ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนามิ ซาโนะ ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตา นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 7 เล่ม ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอกีกทอยส์และคอมพ์ทาวน์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
== ตัวละคร ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มิกิ & ดาริ ที่ComicWalker 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2566
ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
กีกทอยส์
แฟรนไชส์ของคาโดกาวะโดวังโงะ
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวรหัสคดี
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
ภูเขาอิวาเตะ

ภูเขาอิวาเตะ  เป็นภูเขาไฟรูปกรวยแบบสลับชั้นซึ่งมีความสูง 2,038 เมตร ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอิวาเตะ
ภูเขาลูกนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของพื้นที่จังหวัดอิวาเตะของเทือกเขาโออุซึ่งทอดยาวจาก จังหวัดอาโอโมริ ผ่านจังหวัดอิวาเตะไปจนถึงจังหวัดฟุกุชิมะเป็น โดยถือเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขานี้ และยังเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดอิวาเตะ และถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของจังหวัดอีกด้วย
ภูเขาอิวาเตะได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 100 ภูเขาที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
กรวยภูเขาไฟสลับชั้น
ภูเขาไฟในประเทศญี่ปุ่น
กล่องข้อมูล ขอบเขตในแผนที่ ไม่มีรหัสความสัมพันธ์ OSM บนวิกิสนเทศ
Coordinates on Wikidata
จังหวัดอิวาเตะ
ร่างประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิง

ร่างประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิง เป็นร่างประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการของราชวงศ์ชิงที่รวบรวมและเขียนโดยทีมนักประวัติศาสตร์กว่า 100 คน นำโดย Zhao Erxun ซึ่งได้รับการว่าจ้างจากรัฐบาลเป่ย์หยาง ของสาธารณรัฐจีน ร่างดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในปี 1928 แต่สงครามกลางเมืองจีนทำให้โครงการขาดเงินทุนและยุติลงในปี 1930 ทั้ง 2 ฝ่ายในสงครามกลางเมืองจีนคือ สาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐจีนได้พยายามร่างให้เสร็จ
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์ชิง
หนังสือภาษาจีน
หนังสือประวัติศาสตร์
ผลงานในปี พ.ศ. 2471
โซมาโทพอส

โซมาโทพอส (somatopause) คือการลดลงตามอายุอย่างต่อเนื่องของระดับฮอร์โมนควบคุมการเจริญเติบโต (GH) และปัจจัยการเจริญเติบโตคล้ายอินซูลิน 1 (IGF-1) ซึ่งเป็นฮอร์โมนของแกนไฮโปทาลามัส-พิทูอิทารี-โซมาโททรอพิน (hypothalamic-pituitary-somatotropic axis, HPS axis) การหลั่งของฮอร์โมนควบคุมการเจริญเติบโตเมื่ออายุ 70 ปี อาจเป็นเพียงร้อยละ 60 ของผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาว โซมาโทพอส ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบร่างกาย เช่น มวลส่วนที่ไม่ใช่ไขมันลดลง ฮอร์โมนเอสโตรเจน และโปรเจสเตอโรนอาจต่อต้านโซมาโทพอสโดยการเพิ่มระดับของฮอร์โมนควบคุมการเจริญเติบโต และปัจจัยการเจริญเติบโตคล้ายอินซูลิน 1
== อ้างอิง ==
ระยะการเจริญ
ระบบต่อมไร้ท่อ
สโมสรฟุตบอลเมืองทอง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2566–2567

การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลเมืองทอง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2566–2567 เป็นฤดูกาลที่ 16 ของสโมสรในการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพของสโมสร และเป็นฤดูกาลที่ 14 ต่อเนื่องในการแข่งขันไทยลีก
==การแข่งขัน==
===ภาพรวมการแข่งขัน===
===ไทยลีก===
====ตารางคะแนน====
====สถิติผลการแข่งขัน====
====ผลการแข่งขันตามสัปดาห์====
==== การแข่งขัน ====
===ไทยเอฟเอคัพ===
====แมตช์====
===ไทยลีกคัพ===
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
ฤดูกาลแข่งขันของสโมสรฟุตบอลเมืองทอง ยูไนเต็ด
ม
แต่งงานกับผี

แต่งงานกับผี (t=關於我和鬼變成家人的那件事; Marry My Dead Body) เป็นภาพยนตร์แนวลึกลับ ตลก และเหนือธรรมชาติของไต้หวัน ค.ศ. 2022 กำกับโดยเฉิง เวย-หาว นำแสดงโดย เกร็ก ซู, ออสติน ลิน และจิงเกิล หวัง เข้าฉายรอบปฐมทัศน์ในเทศกาลภาพยนตร์ม้าทองคำไทเปเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 และเข้าฉายอย่างเป็นทางการในไต้หวันเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 เป็นเรื่องราวผสมผสานประเพณีการแต่งงานผีดั้งเดิมกับการไขคดีของตำรวจ จึงเกิดเป็นเรื่องราวความรักระหว่างมนุษย์กับผี
== เรื่องย่อ ==
เรื่องราวของอู๋ หมิง-ฮั่น (เกร็ก ซู) ตำรวจหนุ่มที่เกลียดพวกรักร่วมเพศและกลัวผี ซึ่งบังเอิญหยิบซองแดงขึ้นมาขณะสืบสวนหลักฐานในคดี เพื่อไม่ให้พบเจอความโชคร้ายจึงต้องแต่งงานกับคนตาย เมื่อแต่งงานแล้วก็กลายเป็นว่าอู่ หมิง-ฮั่น มองเห็นคู่แต่งงานของเขาที่เป็นผีคือเหมาเหมา (ออสติน ลิน) และยังต้องสืบคดีพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่กับคู่หูตำรวจหญิงหลิน ซู-ชิง (จิงเกิล หวัง) ไปพร้อมกับไขคดีการตายของเหมาเหมา จึงเกิดเรื่องราวการเดินทางที่เต็มไปด้วยความไร้สาระและน้ำตา
== นักแสดง ==
เกร็ก ซู รับบทเป็น อู๋ หมิง-ฮั่น
ออสติน ลิน รับบทเป็น เหมา ปัง-หยู (เหมาเหมา)
จิงเกิล หวัง รับบทเป็น หลิน ซู-ชิง
ช่าย เฉิน-แนน รับบทเป็น หลิน เซียว-หยวน
หวัง แมน-เฉียว รับบทเป็น เหมา เฉิน อาหลัน
โต๋ ซึง-ฮัว รับบทเป็น เหมา เฉิง-กั๋ว
หม่า เนียน เซียน รับบทเป็น ชาง ยุง-คัง
เฉิง จื้อ-เว่ย รับบทเป็น เจ้าอาวาสวัด
เฉิน เยน-โซ่ รับบทเป็น ชูบบี
ชาง จาง-ชิง รับบทเป็น อา-เกา
คลิฟ ชู รับบทเป็น เซียว-หม่า
เคิร์ต เซียว รับบทเป็น เจ้าหน้าที่ตำรวจ
หลิว ควน-ทิง รับบทเป็น เจ้าหน้าที่ตำรวจ
แอรอน เหยียน รับบทเป็น เฉิน เจีย-ห่าว
คริส ลี รับบทเป็น แฟนของเฉิน เจียห่าว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
ภาพยนตร์เกี่ยวกับเกย์
ภาพยนตร์แอลจีบีทีไต้หวัน
คืนยุติ-ธรรม

คืนยุติ-ธรรม (Nemesis) เป็นภาพยนตร์โลดโผนระทึกขวัญสัญชาติไทย ปี 2563 กำกับและเขียนบทโดยกัณฑ์ปวิตร ภูวดลวิศิษฏ์
== เนื้อเรื่อง ==
มานพ (จิรายุ ตันตระกูล) ชายหนุ่มผู้มีอนาคตสดใสทั้งเรื่องงานและความรักและกำลังจะแต่งงานกับดวงใจ แต่อนาคตของเขากลับพังทลายเมื่อดวงใจถูก สิทธิชน (เกียรติ กิจเจริญ) เจ้านายของเธอข่มขืน เหตุการณ์นี้ทำให้มานพโกรธจัดและบุกไปทำร้ายสิทธิชนถึงที่สำนักงานบริษัทของสิทธิชนจนนำไปสู่เหตุการณ์ไม่คาดฝัน เมื่อสิทธิชนยิงดวงใจตาย มานพบาดเจ็บสาหัส และตื่นขึ้นมาก็ตกเป็นจำเลยในคดีฆ่าคู่หมั้นจนถูกจำคุก ทำให้เขาเสียทั้งงานและคนรัก
== งานสร้างและการออกฉาย ==
คืนยุติ-ธรรม เป็นโปรเจ็กต์ที่อยู่ในใจผู้กำกับ กัณฑ์ปวิตร ภูวดลวิศิษฏ์ มาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้สร้างสักที จนได้เวลาถ่ายทำที่เหมาะสมและออกฉายในปี 2563 ภายใต้การอำนวยการสร้างของผู้กำกับมือรางวัล อุ๋ย-นนทรีย์ นิมิบุตร เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นและจบลงภายใน 12 ชั่วโมง  เนื้อเรื่องสไตล์ฟิล์มนัวร์
เป็นการประเดิมงานภาพยนตร์ครั้งแรกของ 2 นักแสดงนำ ก๊อต-จิรายุ ตันตระกูล และ ปูเป้-รามาวดี นาคฉัตรีย์ และยังเป็นการพลิกบทบาทครั้งสำคัญของนักแสดงและพิธีกรทีวีรุ่นเก๋า ซูโม่กิ๊ก-เกียรติ กิจเจริญ ที่มารับบทคนเลวเป็นครั้งแรก
ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ รัชโยธิน เมื่อวันพุธที่ 12 สิงหาคม 2563
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ระทึกขวัญ
เอสโกลา พระ คาโชโร

เอสโกลา พระ คาโชโร (Escola pra Cachorro, Doggy Day School) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศบราซิล-แคนาดา ออกอากาศทางช่องนิคคาโลเดียน สร้างโดย แคธี่ มอส ฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2009 ถึงวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2011
== ตัวละคร ==
=== ตัวละครหลัก ===
ลูกัส (Lucas, ) เป็นลูกสุนัขพันธุ์แดลเมเชียนเพศผู้
ลิลี่ (Lili, ) เป็นสุนัขพันธุ์พูเดิลสีม่วงเพศเมีย
โคดา (Koda, ) เป็นสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกีเพศผู้
เปโดร (Pedro, ) เป็นสุนัขพันธุ์บาสเซ็ต ฮาวด์เพศผู้
สุกี้ (Suki, ) เป็นสุนัขพันธุ์นิวฟาวด์แลนด์สีน้ำตาลเพศเมีย
ทิอา โรซา (Tia Rosa Rosie, ) เป็นเจ้าของสุนัข
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การ์ตูนบราซิล
การ์ตูนแคนาดา
ตัวละครที่เป็นสุนัข
การ์ตูนทีวีแอนิเมชันเกี่ยวกับสุนัข