pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คุณชายวิปริตกับเมดสาวรอบจัด

คุณชายวิปริตกับเมดสาวรอบจัด หรือ เมดสาวแสบร้ายกับคุณชายยมทูต   เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม เขียนเรื่องและวาดภาพโดยโคฮารุ อิโนอูเอะ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ Sunday Webry ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2565 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 16 เล่ม อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2566 ฤดูกาลที่ 3 มีการประกาศสร้าง
==ตัวละคร==
/ 
คุณชายหนุ่มผู้ถูกแม่มดสาปตั้งแต่ยังเด็กด้วยคำสาปที่ว่าจะทำให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ถูกแตะต้องตาย ด้วยเหตุนี้จึงถูกแม่ตัดขาดและถูกส่งไปอาศัยในคฤหาสน์ที่ตั้งแยกไปอยู่ในป่า โดยมีคนรับใช้เพียงพ่อบ้านและเมดสาวอาริส
เพื่อนสมัยเด็กและเมดส่วนตัวของคุณชายที่หลงใหลคุณชาย แม้จะรู้ว่าหากแตะตายคุณชายอาจตายได้แต่ก็ชอบไปหยอกเย้าคุณชายใกล้ ๆ
พ่อบ้านชราของคุณชาย เป็นคนรับอีกเพียงคนเดียวในคฤหาน์ของคุณชายนอกจากอาริส
น้องสาวของคุณชาย ชอบคนสูงอายุและมีใจให้ร็อบ มักมาเยือนคฤหาสน์ของพี่ชายเพียงเพื่อมาเห็นร็อบ
น้องชายของคุณชายที่ได้รับเลือกเป็นทายาทผู้สืบทอดมรดกแทนพี่ชาย แต่วอลเตอร์ก็ยังรู้สึกว่าตนยังด้อยกว่าพี่ชายและพยายามจะแซงหน้า
แม่มดสาวผู้เป็นเพื่อนกับคุณชายและอาริส มีทักษะการใช้เวทไฟ ทำงานในคณะละครสัตว์กับซีน
แม่มดหนุ่มที่มีลักษณะคล้ายนกและมีนิสัยทะลึ่ง เป็นคู่หูของคาฟ ซาอินมักพยายามจีบคาฟซึ่งก็ถูกคาฟปฏิเสธไปในตอนแรกแต่ในที่สุดก็เปิดใจ ซาอินที่ทักษะการใช้เวทเวลาซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะที่หายากและทรงพลัง จึงตกเป็นเป้าของแม่มดคนอื่น ๆ
ผู้นำของเหล่าแม่มดที่ขึ้นมาแทนที่ชาเดผู้เป็นพี่สาว ภายหลังมาเป็นเพื่อนกับคุณชายและเอลิสเพื่อช่วยหาทางแก้คำสาปของคุณชาย ในอดีตดาเรสเคยเสียโฉมเพราะชาเดจึงสวมหน้ากากรูปหัวกะโหลกไว้ซ่อนใบหน้าเพราะอับอาย จนกระทั่งวอลเตอร์กล่าวชมใบหน้าที่แท้จริงของดาเรส ทำให้ดาเรสตกหลุมรักวอลเตอร์
แม่ของอาริส หลายปีก่อนถูกซาเดทำให้หลับใหล แต่ก็ฟื้นกลับมาในภายหลังและกลับมาหาลูกสาว
แม่ของคุณชายที่ตัดขาดจากคุณชายหลังถูกสาป แม้มีสีหน้าที่เคร่ง แต่ยังเป็นห่วงลูกชายและอยากให้ลูกชายทำลายคำสาปและกลับมาหาครอบครัว เป็นเพื่อนที่ดีกับชารอน
ปฏิปักษ์หลักของเรื่องและอดีตผู้นำแม่มด ชาเดก่อเรื่องโหดเรื่องหลายเรื่อง ทั้งคำสาปของคุณชาย แผลเป็นของดาเรส และการหลับใหลเหมือนตายของชารอน  ว่ากันว่าชาเดเสียชีวิตไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน แต่คำสาปของเธอยังคงมีผลอยู่
เจ้าของคณะละครสัตว์เจมินี่ เป็นสามีของอาเมเรียซึ่งเขาเคยช่วยชีวิตเมื่อหลายปีก่อน
แม่มดหมึกและภรรยาของเจ้าของคณะละครสัตว์
นิโกะ
จอมเวทผู้ถูกชาเดสาปให้เป็นอมตะก่อนที่ชาเดจะตายระหว่างการต่อสู้กับนิโกะและอิจิรวมถึงจอมเวทอีกหลายคน
อิจิ
จอมเวทผู้เป็นคนรักของนิโกะ
ฟรี
== หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการของมังงะที่ Sunday Webry 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
อนิเมะ คุณชายวิปริตกับเมดสาวรอบจัด ที่ปีลีปีลี
* ฤดูกาลที่ 1
* ฤดูกาลที่ 2
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
วิบูลย์กิจ
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
เจซีสตาฟ
เคานต์และดยุคแห่งซาวอย

ตำแหน่ง เคานต์และดยุคแห่งซาวอย เป็นตำแหน่งของผู้ปกครองดินแดนซาวอย นับแต่การสถาปนาในศตวรรษที่ 11, อาณาจักรเคานตีแห่งนี้ปกครองโดยราชวงศ์ซาวอย เคานตีแห่งซาวอย ยกระดับเป็นดัชชีในต้นศตวรรษที่ 15 มีอมาเดโอที่ 8 เป็นดยุคพระองค์แรก ในศตวรรษที่ 18, ดยุค วิกเตอร์ อมาเดอุสที่ 2ผนวกราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เป็นส่วนหนึ่งของดัชชี, ทำให้ดยุคแห่งซาวอยเป็นพระมหากษัตริย์ซาร์ดิเนียร่วมด้วย
== เคานต์แห่งซาวอย ==
== ดยุคแห่งซาวอย ==
===พระมหากษัตริย์ซาร์ดีเนีย===
==แหล่งอ้างอิง==
Savoy Genealogy
ซ
ซ
 
*
ดยุกแห่งซาวอย
แมคโครฟาจ

แมคโครฟาจ (macrophage) เป็นเซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดหนึ่งและเป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกัน มีหน้าที่กลืนกินและย่อยสลายสิ่งใดๆ ที่ไม่มีโปรตีนผิวที่บ่งบอกว่าเป็นเซลล์ร่างกายปกติ เช่น เซลล์มะเร็ง จุลชีพ ชิ้นส่วนของเซลล์ สิ่งแปลกปลอม และอื่นๆ กระบวนการนี้เรียกว่าฟาโกซัยโตซิส มีประโยชน์ในการป้องกันร่างกายจากการติดเชื้อและการบาดเจ็บ
แมคโครฟาจเป็นเซลล์กลืนกินชนิดหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่ พบได้ในเนื้อเยื่อแทบทุกชนิด เซลล์นี้จะเคลื่อนที่ไปยังบริเวณต่างๆ ของเนื้อเยื่อด้วยการเคลื่อนที่แบบอะมีบาเพื่อหาสิ่งที่อาจจะเป็นสารก่อโรค มีรูปร่างและชื่อแตกต่างออกไปหลายแบบในแต่ละส่วนของร่างกาย เช่น ฮิสติโอซัยต์ เซลล์คุฟเฟอร์ แมคโครฟาจถุงลม ไมโครเกลีย และอื่นๆ โดยทั้งหมดต่างก็ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของระบบเซลล์กลืนกินแบบนิวเคลียสทรงเดี่ยว นอกจากจะทำหน้าที่ในกระบวนการฟาโกซัยโตซิสแล้วยังมีบทบาทสำคัญในระบบภูมิคุ้มกันแบบดั้งเดิมที่ทำหน้าที่แบบไม่จำเพาะ และมีส่วนกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันแบบปรับตัวที่ทำหน้าที่แบบจำเพาะด้วยการส่งสัญญาณเรียกเซลล์อื่นในระบบ เช่น ลิมโฟซัยต์ เข้ามารับช่วงต่อ ตัวอย่างเช่น แมคโครฟาจทำหน้าที่เป็นเซลล์นำเสนอแอนติเจน ช่วยนำเสนอแอนติเจนให้กับเซลล์ที ในมนุษย์จะพบว่าหากแมคโครฟาจทำหน้าที่ผิดปกติอาจทำให้เกิดโรคได้หลายอย่าง เช่น โรคแกรนูโลมาตัสแบบเรื้อรัง ซึ่งมีผลให้ผู้ป่วยติดเชื้อโรคอื่นๆ ได้บ่อย เป็นต้น
==อ้างอิง==
แมคโครฟาจ
เซลล์กลืนกิน
ชีววิทยาของเซลล์
ระบบภูมิคุ้มกัน
เซลล์มนุษย์
ระบบน้ำเหลือง
วัดสว่างชาติประชาบำรุง

วัดสว่างชาติประชาบำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
วัดสว่างชาติประชาบำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2497 เดิมวัดนี้ชื่อ วัดบ้านยาง ซึ่งตั้งติดกับตลาดบ้านยางซึ่งเป็นชุมชนในสมัยโบราณ ปัจจุบันทั้งวัดและตลาดได้เปลี่ยนชื่อไปตามกาลเวลา ได้รับการบริจาคที่ดินจากนางสาริ้ว วิมูลชาติ จำนวน 97 ไร่ 3 งาน 13 ตารางวา และได้แบ่งที่ดินส่วนหนึ่งสร้างโรงเรียน จำนวน 9 ไร่  3 งาน
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2562  มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนอุโบสถหลังเก่า โดยชาวบ้านและพระภิกษุสงฆ์กว่าครึ่งร้อย ร่วมกันผูกเหล็กอุโบสถ
วัดสว่างชาติประชาบำรุงมีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อทราวดี (พระเมืองเก่ากำแพงแสน) อายุกว่า 1,600 ปี ขุดค้นพบที่เมืองเก่ากำแพงแสน
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระสุนทร ชิตมาโร พ.ศ. 2500
พระอาจารย์บัว พ.ศ. 2510
พระจอม โชติธมฺโม พ.ศ. 2513
พระครูโอภาสประชานุกูล (ฉาว เกสโร) พ.ศ. 2520–2545
พระมหาถิรเดช จนฺทสุทฺโธ พ.ศ. 2547
==อ้างอิง==
สว่างชาติประชาบำรุง
วัดจุฬามุนี (จังหวัดอ่างทอง)

วัดจุฬามุนี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลองครักษ์ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดจุฬามุนี เดิมชื่อ วัดจุฬามณีศรีองครักษ์ราษฎร์บำรุง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่สันนิษฐานว่าสร้างภายหลังเสียกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2310 ชาวบ้านรวมทั้งพระถูกพม่ากวาดต้อนไป ภายหลังพระภิกษุรูปหนึ่งหนีกลับมาได้จึงมาสร้างวัดนี้
วัดมีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบศิลปะอยุธยา โดยเฉพาะวิหารมีฐานโค้งสำเภา มีการเจาะช่องโค้งแหลม ส่วนเจดีย์อาจสร้างยุคหลัง ซึ่งได้รับอิทธิพลตะวันตกและจีนแล้ว เจดีย์สูง 38 เมตร เป็นเจดีย์ที่สูงที่สุดในเมืองอ่างทอง เจดีย์มีฐานมี 2 ชั้น ฐานชั้นบนมีบันไดทางขึ้น และมีใต้ถุนเดินได้ มีซุ้มประตูทางเข้าถึงเจดีย์
ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้ทรงจัตุรมุข สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างเป็นแบบหลังคาลดระดับ ไม่มีการตกฝ้าเพดาน วัดมีพระพุทธรูปทองคำได้มาจากลำพูน เดิมพระพุทธรูปองค์นี้ใช้รักแดงพอกไว้ พอขูดรักแดงออก ก็พบว่าเป็นพระพุทธรูปทองคำ ปัจจุบันพระพุทธรูปทองคำองค์นี้อยู่ที่กุฎิเจ้าอาวาส และศาลาท่าน้ำสาระสำคัญ เข้าใจว่าสร้างขึ้นในสมัยหลวงพ่อปริก พ.ศ. 2472 มีความสวยงามและเก่าแก่ที่หน้าบันมีรูปพระพิฆเนศวร ซึ่งทางกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
==อ้างอิง==
จุฬามุนี
โบราณสถานในจังหวัดอ่างทอง
โรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์

โรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก  ประเภทสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 36 จังหวัดพะเยา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานกระทรวงศึกษาธิการ
== ประวัติและความเป็นมา ==
วันก่อตั้งโรงเรียน วันที่ 9 มกราคม 2523
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้มีนายอ้าย ยานะ กำนันตำบลบ้านต๊ำได้ร่วมมือกับชาวบ้านมารังวัดที่ดินสงวนเป็นที่ของส่วนรวม ต่อจากนั้นมากำนันแก้ว นามบ้าน ได้ร่วมมือกับชาวบ้านร่วมกันขุด  สระน้ำของตำบล  เพื่อทำหมายเขตแดนกั้นบุกรุกที่ดินสงวนเป็นที่แน่นอน  ต่อมาในปี พ.ศ. 2523  ได้มีกำนันผล  มั่นคง  และคณะกรรมการสภาตำบลบ้านต๊ำได้ปรึกษากันและได้ร่วมมือกันสร้างอาคารเรียนชั่วคราวขึ้น  1  หลัง  ขนาด  3  ห้องเรียน  คิดเป็นมูลค่า  80,000  (แปดหมื่นบาทถ้วน)  โดยไม่ใช้เงินทางราชการแต่อย่างใด สำหรับที่ดินของโรงเรียนมีอาณาเขตที่แน่นอนในปัจจุบันดังนี้
ปัจจุบัน ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 9 หมู่ 10 ตำบลท่าจำปี อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา เปิดทำการสอนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1- 6
== รายนามผู้บริหารโรงเรียนพะเยาประสาธน์วิทย์ ==
{|class="PrvPe0b"
|-
! width="50" style="background: Khaki;text-align: center;"| ลำดับ
! width="300" style="background: Khaki;text-align: center;"| รายนาม
! width="200" style="background: Khaki;text-align: center;"| ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
|1
|นายเสน่ห์ ไชยลังกา
|2561-2565
|-
|2
|นายนฤพันธ์ ยินดี
|พ.ศ.2566 - ปัจจุบัน
|-
|}
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา
โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดพะเยา
โรงเรียนในอำเภอเมืองพะเยา
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2523
วัดโพรงอากาศ

วัดโพรงอากาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา  ปัจจุบันมีพระอธิการสมชาย พุทธสโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดโพรงอากาศสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เกิดจากชาวบ้านที่เลื่อมใสในตัวพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ระหว่างออกธุดงด์ จึงได้บริจาคที่ดินบริเวณตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว รวมเนื้อที่ทั้งหมด 48 ไร่ และพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2539 อุโบสถใหญ่ที่สร้างแล้วเสร็จเป็นทรงมหาเจดีย์ องค์สีทอง ได้แนวคิดมาจากทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย โดยมีลักษณะเป็นเจดีย์ 3 องค์ องค์กลางเป็นพระสถูปใหญ่ ด้านข้างเป็นพระสถูปบริวาร ภายในวัดมีอุทยานพระพิฆเนศซึ่งมีองค์พระพิฆเนศปางนั่งประทานพรองค์ใหญ่  โดยใช้เสาทั้งหมด 196 ต้น และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดีย
นอกจากนี้วัดยังมีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อโต หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา
==อ้างอิง==
โพรงอากาศ
อัลมักดิซี

ชัมซุดดีน อะบู อับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ อะห์มัด อิบน์ อะบี บักร์ อัลมักดิซี (شَمْس ٱلدِّيْن أَبُو عَبْد ٱلله مُحَمَّد ابْن أَحْمَد ابْن أَبِي بَكْر ٱلْمَقْدِسِي) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อัลมักดิซี (ٱلْمَقْدِسِي) และ อัลมุก็อดดะซี (ٱلْمُقَدَّسِي; ประมาณ ค.ศ. 945/946 – 991) เป็นนักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับในสมัยกลาง ผู้แต่งหนังสือ อะห์ซานุตตะกอซีม ฟีมะอ์ริฟะตุลอะกอลีม กับ คำอธิบายซีเรีย (รวมปาเลสไตน์) เขาเป็นหนึ่งในบุคคลทางประวัติศาสตร์ในสมัยแรกเริ่มสุดที่ระบุตัวเองว่าเป็นชาวปาเลสไตน์ระหว่างการเดินทาง
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
==ข้อมูล==
Al-Muqaddasi
Al-Muqaddasi: An Encyclopaedic Scholar
==อ่านเพิ่ม==
Collins, Basil Anthony: Al-Muqaddasi; the man and His Work, Michigan Geographical Publication, 1974,
Al-Muqaddasi (Basil Anthony Collins (Translator)): The Best Divisions for Knowledge of the Regions. Ahsan al-Taqasim Fi Ma'rifat al-Aqalim. Garnet Publishing, Reading, 1994,  
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 940
ชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 10
นักภูมิศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 10
สำนักบัลคี
นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับสมัยกลาง
นักภูมิศาสตร์ชาวซีเรียสมัยกลาง
ปาเลสไตน์สมัยกลาง
นักเขียนจากเยรูซาเลม
บุคคลจากเยรูซาเลม
พระนางศุภยาจี

พระนางศุภยาจี (စုဖုရားကြီး; พ.ศ. 2397 – 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าธีบอ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โก้นบอง
== พระประวัติ ==
พระนางศุภยาจี พระราชสมภพใน พ.ศ. 2397 พระนามเดิมว่า อไท้ซุ พญาจี  เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสามพระองค์ของพระเจ้ามินดงและพระนางอเลนันดอ พระองค์เป็นพระเชษฐภคินีในพระนางศุภยาลัตและพระนางศุภยาเล แฮโรลด์ ฟีลดิ้ง ฮอลล์ บรรยายว่า เจ้าหญิงศุภยาจี ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก เป็นคนเงียบๆ เรียบร้อย พร้อมที่จะทำตามคำสั่ง ต่อมาพระนางอเลนันดอได้จัดการให้พระเจ้าธีบอได้ครองบัลลังค์ แล้วจึงได้เสนอให้ อไท้ซุ พญาจี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ เป็นพระราชินี เมื่อเจ้าหญิงศุภยาลัตทรงทราบว่าพระเจ้าธีบออภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงศุภยาจี เจ้าหญิงศุภยาลัต ทรงเขียนจดหมายถึงพระเจ้าธีบอ และเสด็จไปเข้าเฝ้า ทรงมุ่งตรงไปยังที่ประทับของกษัตริย์และพำนักที่นั่น แม้ว่าพระชนนีจะทรงรับสั่งอย่างไร เหล่าเสนาบดีทูลทัดทานอย่างไร ก็ไม่เป็นผล พระองค์จึงรับพระนางไว้ เหตุการณ์ที่น้องสาวแย่งสิทธิครอบครองจากพี่สาว และสถาปนาตัวเองเป็นราชินีถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรัชสมัยก่อนหน้านี้ และเป็นการฝ่าฝืนประเพณีโบราณ
รัชสมัยของพระราชวงศ์กินเวลาเพียงเจ็ดปี เมื่อพระเจ้าธีบอพ่ายแพ้ในสงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สามและถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยอังกฤษในปี พ.ศ. 2428 เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2428 เหล่าพระราชวงศ์ทรงถูกเชิญออกจากพระราชวังมัณฑะเลย์ผ่านประตูทางทิศใต้ของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ ตามถนนที่เรียงรายไปด้วยทหารอังกฤษและอาสาสมัครที่ร่ำไห้ไปยังแม่น้ำอิรวดีที่ซึ่งเรือกลไฟรอคอยอยู่ พระนางศุภยาจีและพระราชชนนีถูกส่งไปทวาย พระองค์สวรรคตในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 ในเมืองมี่นกู้นหลังจากพระชนนีของพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2443 พระศพถูกฝังไว้ทางตอนใต้ของเจดีย์ชเวดากองในย่างกุ้งในปัจจุบัน
==อ้างอิง==
พุทธศาสนิกชนชาวพม่า
พระอัครมเหสีราชวงศ์โก้นบอง
เชย์ฆแจร์รอฮ์

เชย์ฆแจร์รอฮ์ (شیخ جراح) เป็นหมู่บ้านในตำบลเมฮ์แรบอเนโซฟลอ อำเภอโกลแทปเพฮ์ เทศมณฑลแคบูแดรอแฮงก์ จังหวัดแฮเมดอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,074 คน 212 ครัวเรือน
== อ้างอิง ==
สถานที่ที่มีประชากรในเทศมณฑลแคบูแดรอแฮงก์
โรตีโบเลิน

โรตีโบเลิน (roti bolen) เป็นขนมอบอินโดนีเซียอย่างหนึ่ง มีเปลือกซ้อนกันหลายชั้นคล้ายครัวซ็องซึ่งได้จากการรีดชั้นแป้งโดกับชั้นเนยหรือเนยเทียม แล้วสอดไส้เนยแข็งและกล้วย บางสูตรสอดไส้ทุเรียน ขนมชนิดนี้แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากแป้งพายแบบยุโรป
==อ้างอิง==
เค้ก
ของหวานอินโดนีเซีย
กูเว
ซายูมิ โฮริเอะ

ซายูมิ โฮริเอะ (; เกิดวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ที่โยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น) เป็นพนักงานและอดีตผู้ประกาศข่าวช่องเอ็นเอชเค โดยจบการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ในมหาวิทยาลัยโตเกียว
ซายูมิ มิจิชิเงะ อดีตสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะ ได้รับชื่อจริงนี้มาจากพ่อของเธอ
==อ้างอิง==
พิธีกรชาวญี่ปุ่น
พิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
บุคคลจากโยโกฮามะ
วัดราษฎร์อุปถัมภ์ (จังหวัดพังงา)

วัดราษฎร์อุปถัมภ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาล้านในตำบลบางเหรียง อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา
วัดราษฎร์อุปถัมภ์ หรือ วัดบางเหรียง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 ผู้สูงวัยมักเล่าว่า เดิมวัดบางเหรียงตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของคลองมะรุ่ย ณ บริเวณเชิงเขาอันที่ประดิษฐานพระมหาธาตุเจดีย์พุทธธรรมบันลือในปัจจุบัน แต่การเดินทางไม่สะดวกต้องลุยน้ำข้ามคลอง ประกอบกับที่ตั้งเดิมถูกน้ำกัดเซาะยากแก่การบูรณะซ่อมแซม พ่อท่านเกตุซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอสมัยนั้น พร้อมกับชาวบ้าน จึงได้ร่วมกันย้ายวัดมาตั้ง ณ สถานที่ใหม่ ซึ่งตั้งอยู่บนเนื้อที่ 6 ไร่เศษ และเป็นที่ตั้งวัดในปัจจุบัน ต่อมา พ.ศ. 2529 พระอาจารย์ชัย (พระเทพวชิรากร ปัจจุบัน) ได้พัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรือง
ถาวรวัตถุทางธรรมที่สำคัญ คือ พระธาตุเจดีย์เทพนิมิต ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระราชทานนามว่า พระมหาธาตุ เจดีย์พุทธธรรมบันลือ ขนาดความสูงจากฐานชั้นล่างถึงยอด 109 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 41 เมตร มี 3 ชั้น ชั้นที่ 1 เป็นรูปแปดเหลี่ยมด้านเท่า ชั้นที่ 2 เป็นเรือนคูหาแปดเหลี่ยม ชั้นที่ 3 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ มีลักษณะเป็นศิลปะผสมระหว่างพระบรมธาตุเมืองนครศรีธรรมราชทางใต้และพระบรมธาตุทางเหนือ ในวัดยังมีเจ้าแม่กวนอิม พระพุทธอัฐิมงคลชัยนาคปรก และอุโบสถเรือสุพรรณหงส์ และรูปหล่อหลวงปู่ทวดจำลอง
==อ้างอิง==
ราษฎร์อุปถัมภ์
สิ่งก่อสร้างในอำเภอทับปุด
วัดเขาบันไดอิฐ

วัดเขาบันไดอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนยอดเขาบันไดอิฐ ในตำบลไร่ส้ม อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
==ประวัติ==
วัดเขาบันไดอิฐเชื่อกันว่าเป็นศาสนสถานตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นราชธานี แต่หลักฐานในทางโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่เป็นยุคช่วงกลางของกรุงศรีอยุธยา ราว พ.ศ. 2171 ในสมัยสมเด็จพระเชษฐาธิราชได้จับพระศรีศิลป์ (เชื้อสายพระเจ้าทรงธรรม) เนรเทศมาคุมขังในถ้ำภายใต้เขาบันไดอิฐแห่งนี้ ก่อนที่จะนำกลับไปสำเร็จโทษที่อยุธยา
ส่วนอีกตำนานระบุว่า ราว พ.ศ. 2240 ที่นี่เป็นที่ที่พระอาจารย์แสงผู้ชำนาญเรื่องเวทย์มนต์คาถาและเป็นอาจารย์ของพระเจ้าเสือ เคยอาศัยเป็นที่นั่งวิปัสสนา และพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ประจำก่อนออกศึกทุกครั้ง พระอาจารย์แสงอยู่จนกระทั่งมรณภาพ จึงถือว่า พระอาจารย์แสงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเขาบันไดอิฐ อย่างไรก็ตาม เมื่อพระอาจารย์แสงมาจำพรรษาที่นี่ พระเจ้าเสือก็เสด็จมาเยือนหลายครั้ง และนิมนต์กลับกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่สำเร็จ จึงได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดเขาบันไดอิฐ สร้างพระพุทธรูปปางประทับยืนไว้ในถ้ำ (ชาวบ้านเรียกพระพุทธเจ้าเสือ) และได้พระราชทานเรือแก่พระอาจารย์เพื่อใช้ในการสัญจรไปมา (ปัจจุบันประทุนเรือยังเก็บไว้ภายในถ้ำพระเจ้าเสือ)
เมื่อครั้งสุนทรภู่เดินทางมาเพชรบุรี ระหว่าง พ.ศ. 2388–2392 ได้ประพันธ์นิราศเมืองเพชร ได้พรรณาถึงวัดเขาบันไดอิฐ
==ถ้ำและเสนาสนะ==

เขาบันไดอิฐ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเขาขนาดเล็กซึ่งมีความสูง 121 เมตร และบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของวัดเขาบันไดอิฐ จุดเด่นของวัดแห่งนี้ก็คือมีถ้ำอยู่มากมาย ดังนี้ ถ้ำประทุนสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ถ้ำพระเจ้าเสือมีพระพุทธรูปปางประทานพร (ปางเปลื้องทุกข์) เล่ากันว่าพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ ถ้ำพระนอน มีพระปางไสยาสน์สีทอง ถ้ำพระจันทร์ ด้านบนเหมือนพระจันทร์ทรงกลด ถ้ำพระอาทิตย์ ด้านบนมีช่องกว้างกว่าช่องตรงถ้ำพระจันทร์ ถ้ำปู่ฤาษีตาไฟ มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่และมีรูปปั้นพ่อปู่ฤาษีห่มหนังเสือ และถ้ำดุ๊ค ซึ่งดยุกจากเยอรมนีสหายรัชกาลที่ 5 ดยุกจอห์นอัลเบิร์ตแห่งเมคเลินบวร์ค (Duke John Albert of Mecklenburg) เคยมานั่งสมาธิที่นี่
กลุ่มโบราณสถานสำคัญตั้งอยู่บนไหล่เขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย อุโบสถ อาคารก่ออิฐถือปูนมีฐานปัทม์อ่อนโค้ง หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเป็นลายกระหนกก้านขด หางโตมีก้านลายเป็นภาพครุฑ อันเป็นลวดลายปูนปั้นที่งดงาม โครงสร้างไม้หลังคาทุกชิ้นเขียนลายสีขาวบนพื้นแดง ทางด้านทิศตะวันออกของอุโบสถมีวิหารตั้งเรียงต่อในแนวเดียวกัน ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนฐานปัทม์อ่อนโค้ง เจดีย์อยู่ระหว่างอุโบสถและวิหาร ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ มีระเบียงเตี้ย ๆ ล้อมรอบ ตัวระเบียงมีกระเบื้องเคลือบปรุลายจีนสีเขียวประดับ
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์แสง ในสมัยพระเจ้าเสือแห่งกรุงศรีอยุธยา
หลวงพ่อมั่น
หลวงพ่อแดง
พระอธิการทองอยู่
พระอธิการมี
พระอธิการแดง
พระอธิการชิต
พระอธิการเปลี่ยน
พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)
พระครูโสภณพัฒนกิจ
==อ้างอิง==
เขาบันไดอิฐ
โบราณสถานในจังหวัดเพชรบุรี
โฟร์อีฟ

โฟร์อีฟ (4EVE) เป็นเกิร์ลกรุปสัญชาติไทย และเป็นศิลปินกลุ่มแรกในสังกัดเอ็กซ์โอเอ็กซ์โอเอนเตอร์เทนเมนต์ ในเครือเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ สมาชิกภายในวงเป็นผู้ชนะจากรายการ โฟร์อีฟเกิร์ลกรุปสตาร์ ซึ่งเป็นรายการค้นหาศิลปินหญิง ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนเจ็ดคนคือ มายด์, โจริญ, ตาออม, แฮนน่า, ฝ้าย, พั้นช์ และอ๊ะอาย เปิดตัวอย่างเป็นทางการด้วยซิงเกิลแรกคือ อูห์ลาล่า! (Oohlala!) เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2563 และมีอัลบั้มแรกคือ เดอะเฟิสต์อัลบั้ม (The First Album) เพลงวัดป่ะหล่ะ? ขึ้น 10 อันดับแรกของ Spotify Thailand Charts
จากนั้นในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ต้นสังกัดได้เริ่มทยอยปล่อยเพลงใหม่ในสตูดิโออัลบั้มเต็มชุดที่ 2 ทีละเพลงตั้งแต่ปลายเดือนพฤษภาคม จนครบอัลบั้ม โดยเริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 16 พฤษภาคม ได้ประกาศซิงเกิลแรกคือเพลง "ข้อยกเว้น" ต่อมาในวันที่ 4 กรกฎาคม ได้ประกาศชื่อเพลงซิงเกิลที่ 2 คือเพลง "Boutchya" ซึ่งมีเนื้อเพลงเป็นภาษาอังกฤษล้วน และวันที่ 11 สิงหาคม ได้ประกาศเผยแพร่เพลงและมิวสิควิดีโอซิงเกิลที่ 3 ในอัลบั้มชุดใหม่คือเพลง "สิ่งเล็กน้อย" วันที่ 2 กันยายน ทางวงได้ประกาศซิงเกิลที่ 4 ในอัลบั้มชุดใหม่คือเพลง "Jackpot" พร้อมประกาศจัดคอนเสิร์ตครั้งแรกในชื่อ โฟร์อีฟเดอะเฟิสต์คอนเสิร์ต เฟรนด์แอนด์แฟมิลี่  ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 17 และ 18 ธันวาคม ปีเดียวกัน
== รายชื่อสมาชิก ==
== ผลงานเพลง ==
=== อัลบั้ม ===
=== ซิงเกิล ===
=== ซิงเกิลรับเชิญ ===
=== ซิงเกิลพิเศษ ===
== ผลงานการแสดง ==
=== การแสดงสด ===
=== ละครโทรทัศน์ ===
ผลงานการแสดงหลังจากเดบิวต์เป็นโฟร์อีฟ
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
เกิร์ลกรุปไทย
กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2563
เอ็กซ์โอเอ็กซ์โอเอนเตอร์เทนเมนต์
วัดพระยืน (จังหวัดลำพูน)

วัดพระยืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ 2 งาน อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกวง เป็นวัดสำคัญหนึ่งในสี่ของวัดสี่มุมเมืองที่พระนางจามเทวีปฐมกษัตริย์แห่งหริภุญชัยนคร
==ประวัติ==
วัดพระยืน แต่เดิมไม่ได้มีชื่อนี้ สันนิษฐานว่าพระนางจามเทวีทรงสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 1213 (หลังครองราชย์ได้ 7 ปี) ตามตำนานเรียกชื่อวัดนี้ว่า อรัญญิการาม
ชื่อของวัดพระยืน มาจากองค์พระพุทธรูปยืน ที่ตามเอกสารของวัดระบุว่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1606 ในสมัยพระเจ้าธรรมมิกราช (กษัตริย์องค์ที่ 32 แห่งหริภุญชัย) พระยืนองค์นี้หล่อด้วยทองสำริด สูง 18 ศอก (9 เมตร) เดิมประดิษฐานอยู่ในปราสาทสถูป (หลังวิหาร) ในสมัยนี้เรียกชื่อวัดว่า วัดพุทธอาราม
ต่อมาในปี พ.ศ. 1912 พระยากือนา ผู้ครองพิงนครเชียงใหม่และลำพูน ได้สร้างพระพุทธรูปยืนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 องค์ ใน ตำนานมูลศาสนา ได้กล่าวถึงตอนที่พระญากือนาได้อาราธนานิมนต์พระสุมนเถระจากเมืองสุโขทัย เพื่อมาเชียงใหม่ โดยได้พักที่วัดพระยืนในเมืองหริภุญชัย ซึ่งขณะนั้นได้มีพระยืน 1 องค์อยู่ก่อนแล้ว
จนกระทั่ง พ.ศ. 2447 พระครูศีลวิลาศ (พระคันธวงศ์เถระหรือครูบาวงศ์) เจ้าคณะจังหวัดลำพูน พร้อมด้วยเจ้าหลวงอินทยงยศ เจ้าผู้ครองนครลำพูน ได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์สถูปเจดีย์ขึ้นมาใหม่ โดยสร้างก่อหุ้มคลุมองค์พระยืนทั้ง 4 ไว้ภายใน พร้อมกับสร้างพระพุทธรูปยืนองค์เล็กกว่าขึ้นมาประดับเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน
พ.ศ. 2471 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์วัดพระยืนเป็นมรดกของชาติ จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2548–2549 กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระเจดีย์วัดพระยืน รวมทั้งการปรับภูมิทัศน์โดยรอบของวัด ได้พบสิ่งปลูกสร้าง ก่อด้วยฐานอิฐถือเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่อาจสาวไปถึงการก่อสร้างวัด โดยมีการขุดพบฐานเจดีย์สมัยสุโขทัย ถนนที่ปูลาดด้วยอิฐโบราณ รวมถึงการขุดพบฐานเสนาสนะ จนเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปสมัยหริภุญชัย สันนิษฐานว่ามีอายุในสมัยพุทธศตวรรษที่ 17–18 และโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก อยู่ในฐานพระเจดีย์ที่ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณหลังวิหารพระเจ้าทันใจ
==อาคารและเสนาสนะ==

เจดีย์ศิลปะพุกาม คล้ายกับเจดีย์วัดสัพพัญญูในเมืองพุกาม สร้างยกพื้นลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ มีบันไดเดินขึ้นสู่ลานประทักษิณชั้นบนที่ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว และมีเจดีย์บริวารองค์เล็กอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนเรือนธาตุเป็นองค์ 4 เหลี่ยม มีซุ้มจรนำทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานองค์พระพุทธรูปยืนสีทอง เหนือขึ้นไปเป็นมาลัยเถา 4 เหลี่ยม ซ้อน 3 ชั้น ยอดเป็นฉัตรสีทองอร่าม บันไดทางขึ้นลานประทักษิณด้านหนึ่ง มีการสร้างรูปปูนปั้นนูนต่ำรูปเสือประดับไว้
อาคารหลังเล็ก ๆใต้ร่มไม้เป็น หลักศิลาจารึกวัดพระยืน (หลักที่ 62) เป็นหินชนวนรูปใบเสมา ระบุปีชัดเจนว่าเป็นจุลศักราช 732 (พ.ศ. 1913) ใกล้ ๆ มีศาลาบาตร หรือ ศาลาเก้าห้อง ในอดีตใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
วิหารที่แต่เดิมสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวี ก่อนจะทำการบูรณะครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานเก่าแก่รุ่นราวคราวเดียวกับการก่อสร้างวิหาร ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นผลงานวาดใหม่ฝีมือช่างท้องถิ่นเรื่องราวพุทธประวัติ องค์พระประธานมีพระยืนองค์เล็ก ๆ ประดิษฐานอยู่ อุโบสถตรงบันไดทางเข้ามีตัวมอม ประดิษฐานองค์พระประธาน คือ พระศักยมุนีศรีสุมนะ หรือ หลวงพ่อใหญ่
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นทางด้านหลังวัดที่ก่อตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2547 จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ต่าง ๆ อาทิ ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องเขิน ถ้วยชาม สัตตภัณฑ์ ขันโตก ผ้าพระบฏ เป็นต้น
==อ้างอิง==
พระยืน
โบราณสถานในจังหวัดลำพูน
วัดศรีศรัทธาธรรม

วัดศรีศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ในในสวนลึก หมู่บ้านสวนทุ่ง ด้านหน้าวัดจดคลองขุดหรือคลองเจ๊ก
วัดศรีศรัทธาธรรมจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 โดยคุณศรี หอมรสระรื้น มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้อุทิศที่ดินจำนวน 9 ไร่เศษ ให้สร้างวัด ต่อมาทางวัดได้ซื้อที่ดินขยายออกไปอีก ปีละ 1–2 ไร่ ปัจจุบันบริเวณวัดมีเนื้อที่กว้างขวางพอสมควร
บริเวณวัดร่มรื่น ด้วยสวนผลไม้ และสวนมะพร้าว อาคารเสนาสนะที่สำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถปัจจุบันสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ประชาชนในหมู่บ้าน และสถานที่ใกล้เคียงได้ร่วมกันบริจาคบ้านเรือนของตน คนละ 1–2 หลัง ให้แก่วัด และร่วมกันสร้างวัด ศาสนสถานของวัดจึงยังมีสภาพเป็นเรือนไม่อยู่ และยังต้องพัฒนาอีกมาก วัดนี้มีหมอพระ รักษาคนไข้ด้วยสมุนไพรไทย มีคนไปหาให้ช่วยรักษา จำนวนมากทุกวัน
==อ้างอิง==
ศรีศรัทธาธรรม
วัดบ้านพร้าวใน

วัดบ้านพร้าวใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดบ้านพร้าวในสร้างโดยพระภิกษุที่เดินทางมาจากภาคอีสาน มาปักกลดในย่านนี้ ต่อมาชาวบ้านเกิดความศรัทธาจึงได้ถวายที่ดินให้ท่านใช้สร้างวัดและได้ถวายบ้านให้รื้อมาสร้างเป็นกุฏิ ตั้งวัดเมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อวีนที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2420
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระปางมารวิชัย ที่วัดบ้านพร้าวในมีด้วยกัน 2 องค์คือ องค์เล็กและองค์ใหญ่ องค์เล็กเคยเป็นพระประธานเก่าของวัดพร้าวในเดิม หล่อด้วยทองเหลือง ปัจจุบันยังคงอยู่โดยประดิษฐานไว้ในโบสถ์คู่กับพระปางมารวิชัยองค์ที่หล่อใหม่ มีขนาดหน้าตัก 6 ศอก 9 นิ้ว สูง 6 เมตร และมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่กลางลานวัดใกล้กับหอระฆัง
เมื่อ พ.ศ. 2558 วิหารได้ถูกลมพายุพัดพังลงมาได้รับความเสียหายทั้งหลัง เป็นวิหารที่อยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จ ที่สร้างคลุม หลวงพ่อโต พระพุทธรูปองค์ใหญ่
==อ้างอิง==
บ้านพร้าวใน
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี