pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดเขาสุกิม

วัดเขาสุกิม (ราษฎร์บูรณะคุณาราม) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ในการขออนุญาตสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 50 ตารางวา มีเนื้อที่เป็นของวัด 3,344 ไร่ ต่อมาได้ยกที่ให้โรงเรียนมัธยมวัดเขาสุกิม 50 ไร่ และโรงพยาบาลวัดเขาสุกิม 14 ไร่ จึงเหลือเนื้อที่ของวัด 3,280 ไร่
วัดเขาสุกิมตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะสร้างวัด ชาวบ้านบริเวณเขาสุกิมได้เห็นแสงสว่างแวววาวอยู่บนยอดเขา มีลำแสงคล้ายพญานาคระยิบระยับ ส่วนมากจะเป็นวัน 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ต่อมามีพระธุดงค์องค์ชื่อ  ท่านพระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย  มาปักกลดอยู่ที่บ้านเนินดินแดง เพราะเห็นว่าเนินดินแดงเป็นสถานที่สงบจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ ราว พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อพระธุดงค์ทราบว่าเขาสุกิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาช่วยกันสร้างเป็นที่พักสงฆ์อีกแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยนายขาว นายมา นายสง่า และมีอีกมากที่มาช่วยสร้าง โดยย้ายที่พักสงฆ์เนินดินแดงมาพักอยู่ที่พักสงฆ์ที่สร้างใหม่ คือ บริเวณเขาสุกิม
วัดมีพิพิธภัณฑ์วัดเขาสุกิม อยู่บนชั้น 3 ของตึก 60 ปีเฉลิมพระเกียรติ เป็นที่เก็บรวบรวมโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ทำด้วยศิลาและสำริด เครื่องถ้วยกระเบื้องจีนขนาดเล็กและใหญ่ ขวานหิน ฆ้อง หม้อ ไห มีด ดาบ เครื่องประดับสำริด กระต่ายขูดมะพร้าว เป็นต้น ยังมีการจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งพระเกจิอาจารย์ดังของไทย เช่น หลวงปู่แหวน หลวงปู่วัน พระอาจารย์มั่น ฯลฯ และภายในวัดยังเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมวิปัสสนา
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการคำพันธ์ สิริปญฺโญ พ.ศ. 2508–2517
พระอธิการคำพันธ์ คมฺภีรญาโณ พ.ศ. 2517–2526
พระญาณวิลาส (บุญ สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2526–2558
พระครูกันตรัตนาภรณ์(พระอาจารย์รัญจวน) พ.ศ.2564-
==อ้างอิง==
เขาสุกิม
ศิขัณทิน

ศิขัณทิน (शिखण्डी, ) เป็นตัวละครที่เป็นบุคคลที่มีลักษณะของสองเพศในมหากาพย์ฮินดูเรื่องมหาภารตะ แรกเกิดเป็นเพศหญิง เป็นธิดาของท้าวทรุปัท กษัตริย์แห่งแคว้นปัญจาละ ภายหลังได้เปลี่ยนเพศเป็นชาย ศิขัณทินเป็นพี่ชายของเทราปที ตัวละครเอกหญิงของมหากาพย์และภรรยาร่วมของพี่น้องปาณฑพ
ศิขัณทินเป็นการกลับชาติมาเกิดของพระนางอัมพาผู้เคยถูกภีษมะทำให้เสียเกียรติ ศิขัณทินร่วมรบในสงครามทุ่งกุรุเกษตรในฝ่ายปาณฑพที่เป็นน้องเขย และเป็นตัวแปรสำคัญในการเสียชีวิตของภีษมะ นอกจากการมีส่วนร่วมในการสังหารภีษมะแล้ว ศิขัณทินยังได้รบกับยอดนักรบอย่างอัศวัตถามา กฤปาจารย์ และกฤตวรมัน
ในการแสดงหุ่นกระบอกวายังของชวา ศิขัณทินเป็นที่รู้จักในชื่อ ซรีกันดี (Srikandi) เกิดเป็นเพศชายและเปลี่ยนเป็นเพศหญิง และกลายเป็นภรรยาคนที่สองของอรชุนแห่งฝ่ายปาณฑพ ถัดจากเทราปทีที่เป็นภรรยาคนแรกHartana, S.S., 2017. Origins, journeys, encounters: a cultural analysis of wayang performances in North America (Doctoral dissertation).page=49Summary and Complete translation of Mahabharata
On Krishna’s chariot stands Shikhandi 
On Shikhandini's life, book by Ashwini Shenoy
Shikhandini
ตัวละครในมหาภารตะ
อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)

อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน) (; ) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2021 ที่สร้างมาจากมังงะของ โอซามุ โคชิงายะ กำกับโดย ซาโตโกะ โยโกฮามะ นำแสดงโดย เร็น โคมาอิ ทั้งโยโกฮามะและโคมาอิมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่จังหวัดอาโอโมริ ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้
== เรื่องย่อ ==
นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ 4 อิโตะ โซมะ (เร็น โคมาอิ) ผู้ที่มีความสามารถในการเล่นชามิเซ็ง เครื่องดนตรีสามสายพื้นบ้านของจังหวัดอาโอโมริ อิโตะต้องการที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและพัฒนาทักษะการพูดกับคนอื่น ๆ ให้ดียิ่งขึ้นจึงตัดสินใจสมัครเข้าไปเป็นพนักงานร้านเมดคาเฟ่ด้วยความหวังที่เธอจะได้พบกับผู้คนอื่น ๆ มากมาย แต่ร้านต้องปิดตัวลงโดยปริยายหลังเจ้าของร้านอาหารถูกจับกุมตัวไป อิโตะจึงต้องตัดสินใจแก้ไขปัญหา ขณะเดียวกัน โคอิจิ โซมะ (เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ) พ่อของเธอก็ตั้งคำถามเกี่ยวกับความตั้งใจของอิโตะที่จะยังทำงานในร้านเมดคาเฟ่นั้นต่อไป
== ตัวละคร ==
อิโตะ โซมะ แสดงโดย เร็น โคมาอิ
โคอิจิ โซมะ แสดงโดย เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ
ฮัตสึเวะ โซมะ แสดงโดย โยโกะ นิชิกาวะ
ซาจิโกะ คาซาอิ แสดงโดย เม คูโรกาวะ
โทโมมิ ฟูกูชิ แสดงโดย มายู โยโกตะ
ยูอิจิโร คูโด แสดงโดย อายูมุ นากาจิมะ
ทาโร นาริตะ แสดงโดย ไดมาโอะ โคซากะ
อาโอกิ แสดงโดย โชเฮ อูโนะ
โองูริ แสดงโดย เรียว ชิโนดะ
คาริน แสดงโดย มาฮิรุ โคดะ
ฮายาโตะ แสดงโดย ยูตาโร
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
คาวากิตะ

คาวากิตะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโนมิ จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น  เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,282 คน 1,939 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 430 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 
== ภูมิศาสตร์ ==
คาวากิตะตั้งอยู่ริมฝั่งทางเหนือของแม่น้ำเทโดริ คั่นกลางระหว่างนครฮากูซังทางทิศเหนือและนครโนมิทางทิศใต้ พื้นที่ของคาวากิตะเป็นพื้นที่ราบ ทำให้มีน้ำท่วมขัง
เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคาวากิตะอยู่ที่ 14.2&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 2,535&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.8&nbsp;°C
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดอิชิกาวะ
* ฮากูซัง
* โนมิ
== ประชากร ==
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคาวากิตะได้เพิ่มมากขึ้นในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
== ประวัติศาสตร์ ==
พื้นที่บริเวณคาวากิตะเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นคางะในอดีต และได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาคางะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในสมัยเอโดะ หลังจากการปฏิรูปเมจิ ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ พื้นนี้บริเวณนี้ได้ถูกจัดระเบียบเป็นหมู่บ้าน ได้แก่ นากาจิมะ คูซาบูกะ และซูนางาวะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 โดยขึ้นกับอำเภอโนมิ ทั้งสามหมู่บ้านนี้ได้ยุบรวมกันเพื่อก่อตั้งหมู่บ้านคาวากิตะเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 1907 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองคาวากิตะเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1980
== เศรษฐกิจ ==
เกษตรกรรมและการผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจในท้องถิ่น
== การศึกษา ==
คาวากิตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
== การขนส่ง ==
=== รถไฟ ===
เมืองนี้ไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ
=== ทางหลวง ===
== เทศกาล ==
เทศกาลคาวากิตะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เมืองในจังหวัดอิชิกาวะ
ศาสนาเพิน

ศาสนาเพิน (, อักษรสากล : [pʰø̃̀]) หรือ เปิ้นเจี้ยว (苯教) เป็นศาสนาเก่าแก่ดั้งเดิมของชนชาติทิเบตและชนชาติอื่น ๆ ในแถบที่ราบสูงทิเบต เช่นชาวซังซุง มีถิ่นกำเนิดทางแถบตะวันตกของทิเบต มีผู้นับถือมานานตั้งแต่ก่อนที่พุทธศาสนาจะเข้ามาสู่ทิเบตในช่วงที่จักรวรรดิทิเบตเริ่มเรืองอำนาจ และเริ่มถูกแทนที่ด้วยพุทธศาสนาแบบทิเบต แต่จนถึงทุกวันนี้ก็ยังมีผู้นับถือลัทธินี้หลงเหลืออยู่บ้างทั้งในทิเบตและภูฏาน อย่างไรก็ตาม ศาสนาเพินมีความคล้ายคลึงและส่งอิทธิพลสู่ศาสนาพุทธแบบทิเบต มีการพัฒนาระบบความเชื่อทางศาสนาเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 10-11 แต่ยังคงรักษาความเชื่อและพิธีกรรมทางศาสนายุคบรรพกาลไว้ได้ ปัจจุบันศาสนาเพินเป็นศาสนาของชนกลุ่มน้อยในทิเบต โดยเฉพาะทิเบตตะวันออก และบริเวณโดยรอบเทือกเขาหิมาลัย
พระศาสดาของศาสนาเพินมีนามว่า เตินปา เชนรับ  ผู้ที่นับถือศาสนาบอนเรียกว่า เพินโป 
ความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาเพินกับศาสนาพุทธยังคงเป็นที่ถกเถียง กอฟฟรีย์ แซมูเอล (Geoffrey Samuel) นักวิชาการร่วมสมัย อธิบายว่า "ศาสนาเพินคือศาสนาพุทธแบบทิเบตรูปแบบหนึ่ง" เพราะมีความคล้ายคลึงกับนิกายญิงมาอยู่หลายประการ แต่ศาสนาเพินยังเก็บรักษาความเชื่อยุคเก่าที่มีมาก่อนการรับศาสนาพุทธ เดวิด สเนลโกรฟ (David Snellgrove) ก็เห็นพ้องว่าศาสนาเพินคือศาสนาพุทธรูปแบบหนึ่ง แต่เป็นแบบนอกรีต ส่วนจอห์น พาเวอส์ (John Powers) อธิบายว่า "...หลักฐานทางประวัติศาสตร์ชี้ให้เห็นว่าศาสนาเพินเป็นศาสนาที่พัฒนาด้วยตัวเองภายใต้อิทธิพลของศาสนาพุทธ..."
==อ้างอิง==
วัฒนธรรมทิเบต
ศาสนาในทิเบต
อ็อทโท ดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย

เจ้าชายอ็อทโทแห่งเดนมาร์ก ดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย (Otto Christoffersen; ราว ค.ศ. 1310 - หลัง ค.ศ. 1346) ทรงเป็นเจ้าชายเดนมาร์ก และทรงสืบตำแหน่งดยุกแห่งลอลันด์กับดยุกแห่งเอสโตเนีย
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับยูเฟเมียแห่งพอเมอเรเนีย เมื่อทรงพระเยาว์ เจ้าชายอีริค พระเชษฐาของพระองค์ได้รับการเลือกเป็นยุวพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายอ็อทโทได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย และคาดว่าเกิดจากการขยายดินแดนจากการพิชิตเอสโตเนียของเดนมาร์กในสงครามครูเสดลิโวเนีย
พระราชบิดาและพระเชษฐาของพระองค์ถูกปลดจากราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1326 และได้รับการฟื้นฟูราชบัลลังก์ในอีกสามปีต่อมา โดยมีเงื่อนไขว่าพระราชบิดาของพระองค์ต้องลงพระปรมาภิไธยในกฎบัตรที่ทำให้พระมหากษัตริย์ไม่มีพระราชอำนาจ ในขณะที่ขุนนางเดนมาร์กและเหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ ปกครองอยู่หลังม่านการเมือง และจำนองดินแดนส่วนใหญ่ของราชอาณาจักร ยุวกษัตริย์อีริค พระเชษฐาของพระองค์สวรรคตก่อนเจ้าชายอ็อทโทและพระราชบิดา ซึ่งพระองค์พยายามต่อสู้เพื่อกำจัดอิทธิพลของเคานท์ฮ็อลชไตน์ออกจากเดนมาร์ก กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์เสด็จสวรรคตในค.ศ. 1332 ทำให้เจ้าชายอ็อทโท และเจ้าชายวัลเดมาร์ พระราชอนุชากลายเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิสืบราชบัลลังก์
เหล่าขุนนางเดนมาร์กไม่ตั้งใจที่จะคัดเลือกพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ในค.ศ. 1332 เจ้าชายอ็อทโททรงพยายามต่อสู้เพื่อราชบัลลังก์เดนมาร์ก แต่พระองค์พ่ายแพ้ต่อเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ในการสมรภูมิที่ทาเพ็ด วีบอร์ก, เดนมาร์ก วันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1334 พระองค์ถูกจับกุมเป็นนักโทษปราสาทเซเกแบร์ก
การสวรรคตของพระราชบิดาและความล้มเหลวในการแย่งชิงราชบัลลังก์ เดนมาร์กจึงถูกยุบเลิกราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการ และในอีกแปดปีถัดมา เดนมาร์กอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพชาวเยอรมันซึ่งเป็นผู้รับจำนองดินแดนหลายคน ในเวลาต่อมา พระอนุชาของพระองค์ได้ทรงยึดดินแดนเดนมาร์กคืนมาจากพวกเคานท์ฮ็อลชไตน์ และครองราชย์เป็น พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ในค.ศ. 1340 เจ้าชายอ็อทโทจึงได้รับการปล่อยพระองค์ โดยมีเงื่อนไขว่าพระองค์ต้องทรงยอมสละการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ เจ้าชายอ็อทโทจึงเสด็จไปยังเยอรมนีและทรงเข้าร่วมคณะอัศวินท็อยโท ในค.ศ. 1346 คณะภาคีได้ซื้อดัชชีของพระองค์ในปีเดียวกัน และไม่มีการบันทึกถึงพระองค์อีกเลยในประวัติศาสตร์
==แหล่งข้อมูล==
DENMARK, Medieval Lands
บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ทศวรรษ 1340
เจ้าชายเดนมาร์ก
รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงที่ไม่เคยสืบราชสันตติวงศ์
รอยเลื่อนโนจิมะ

รอยเลื่อนโนจิมะ  เป็นรอยเลื่อนที่ทำให้เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน พ.ศ. 2538 (แผ่นดินไหวโกเบ, แผ่นดินไหวโคเบะ) แนวรอยเลื่อนวางตัวพาดผ่านเกาะอาวาจิ ประเทศญี่ปุ่น รอยเลื่อนโนจิมะยังเป็นส่วนหนึ่งของเส้นธรณีสัณฐานญี่ปุ่นซึ่งมีความยาวครึ่งหนึงของเกาะฮนชู รอยเลื่อนโนจิมะและบางส่วนของความเสียหายที่เกิดจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชินได้รับการเก็บรักษาไว้ภายในพิพิธภัณฑ์อนุรักษ์รอยเลื่อนโนจิมะ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน พ.ศ. 2538
ภูมิศาสตร์จังหวัดเฮียวโงะ
โนจิมะ
คริสตอฟเฟอร์ ดยุกแห่งลอลันด์

เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์แห่งเดนมาร์ก (Christoffer Valdemarsen; ค.ศ. 1341 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 1363) ดยุกแห่งลอลันด์ ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์กกับเฮลวิกแห่งชเลสวิช เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นดยุกในค.ศ. 1359 และยังทรงได้รับเลือกให้เตรียมสืบราชบัลลังก์เป็นพระมหากษัตริย์
เจ้าชายทรงถูกกล่าวถึงครั้งแรกในค.ศ. 1354 - 1355 และในค.ศ. 1358 เมื่อพระราชบิดาทรงส่งพระองค์ไปที่นูบอร์กเพื่อเจรจากับตัวแทนชาวจูตซึ่งก่อกบฏ พระองค์ทรงเข้ามามีบทบาทในการตัดสินใจทางการเมือง และทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งลอลันด์ พระองค์ทรงอ้างสิทธิว่าทรงเป็น ทายาทที่แท้จริงของชาวเดนส์และชาวสลาฟ เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในสงครามยึดครองแคว้นสคาเนียคืน ซึ่งพระราชบิดาของพระองค์เป็นผู้ริเริ่มแผนการ เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงได้รับบาดเจ็บในยุทธการเฮลซิงบอรย์ ในค.ศ. 1362 ตามพงศาวดารเยอรมันกล่าวถึงอาวุธที่ทรงต้องทำให้พระองค์บาดเจ็บนั้นไม่ชัดเจนนัก แต่ตามพงศาวดารฉบับเฮนริก สมิธ ชาวสวีเดน ซึ่งเขียนในต้นศตวรรษที่ 16 ระบุว่า เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงถูกก้อนหินกระแทกขณะทรงต่อสู้บนทะเล ตามพงศาวดารนอร์ดิสก์ ฟามิลเยบ็อค เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงถูกปาก้อนหินเข้าที่พระเศียรและทรงทุกข์ทรมานกับอาการความผิดปกติทางจิต
เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการประชวรในปีถัดมาที่โคเปนเฮเกน แม้ว่าการสิ้นพระชนม์ของพระองค์มาจากอาการบาดเจ็บจากสงคราม แต่ก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าอาการบาดเจ็บจากสงครามส่งผลให้พระองค์ประชวรเรื้อรังอย่างไร
แทนที่พระศพจะได้รับการฝังที่โบสถ์ซอรือ พร้อมพระบรมศพของพระราชบิดาและพระราชมารดา แต่พระศพของพระองค์ได้รับการฝังที่มหาวิหารรอสคิลด์ พร้อมพระบรมศพของสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 1 แห่งเดนมาร์ก พระขนิษฐาของพระองค์ โลงพระศพของของพระองค์จัดทำมาจากแถบยุโรปกลาง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงรูปจำลองเศวตศิลาของอัศวินหนุ่มในชุดเกราะเต็มยศประดับด้วยอัญมณี ล้อมรอบด้วยโล่มุทรตราของเดนมาร์ก ฮัลลันด์และลอลันด์ โลงพระศพว่างเปล่าเนื่องจากพระศพของเจ้าชายอาจถูกฝังอยู่ใต้ดิน โลงพระศพเศวตศิลาในปัจจุบันได้รับการบูรณะในค.ศ. 1879 โดยประติมากร วิลเฮล์ม บิสเซน ซึ่งบูรณะจากชิ้นส่วนที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หลังถูกทำลายจากการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์
==พงศาวลี==
==เชิงอรรถ==
==อ้างอิง==
Jörgensen Ellen: Valdemar Atterdag. Utvalg af kilder. Copenhagen 1911.
Nordisk familjebok (1911), band 14, s. 1453–1454 (länk)
เจ้าชายเดนมาร์ก
รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงที่ไม่เคยสืบราชสันตติวงศ์
ไถชาน

ไถชาน  เป็นนครระดับอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเจียงเหมิน ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 ไถชานมีผู้อยู่อาศัย 907,354 คน (941,095 คน ในปี 2010) โดยอาศัยอยู่ในเขตเมือง 433,266 คน ไถชานเรียกตัวเองว่าเป็น "บ้านหลังแรกของชาวจีนโพ้นทะเล" โดยเฉพาะชาวอเมริกันเชื้อสายจีนประมาณครึ่งล้านคนมีเชื้อสายมาจากไถชาน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
China Taishan Web
Taishan City Government 
Chinese Genealogy
Map of Taishan 
Hoisanese to English Dictionary
Taishan Culture & Loisirs (Association of the Taishan expatriate community)
นครในมณฑลกวางตุ้ง
ซุบ

ซุบ เป็นคำนามในภาษาไทยถิ่นอีสาน หมายถึง ชื่ออาหารอีสานชนิดหนึ่งจำพวกยำ เรียกชื่อตามสิ่งของที่นำมาประกอบเป็นหลัก เช่น ซุบหน่อไม้ ซุบเห็ด ซุบมะเขือ ซุบบักมี่ (ขนุนอ่อน) ซุบเห็ดกระด้าง (เห็ดขอนไม้ตากแห้ง นำมาต้มให้อ่อนนุ่ม) การทำซุบจะไม่นิยมให้มีรสเผ็ดมากนัก
สันนิษฐานว่า คำว่า "ซุบ" มาจากคำว่า "ชุบ" หมายถึง จุ่มหรือจิ้ม คือการนำผักมาจิ้มแจ่ว โดยแจ่วมีส่วนผสมเป็นปลาร้าและพริก ผักที่นิยมนำมาทำซุบ เช่น หน่อไม้สดต้มขูดฝอย ขนุนอ่อน มะเขือต้ม ผักเม็ก ผักติ้ว หากเป็นซุบหน่อไม้ จะใช้หน่อไม้ขูดเส้นต้มในน้ำคั้นใบย่านาง
ส่วนผสมอื่นในการทำซุบ ได้แก่ น้ำปลาร้า เนื้อปลาต้มโขลก ข้าวคั่วโขลก งาคั่ว คลุกเคล้าผสมกัน ไม่นิยมใส่พืชที่ให้รสเปรี้ยวจัด เช่น มะนาว มะขาม ใส่หอมแดงซอย พริกป่น (บ้างใส่พริกสด) โรยด้วยต้นหอมซอยหยาบ ๆ ใบสัง และใบผักชีฝรั่ง และสะระแหน่เด็ดเป็นใบ ๆ มักรับประทานโดยนำข้าวเหนียวลงไปจิ้มหรือชุบแล้วทานพร้อมกัน
== อ้างอิง ==
อาหารอีสาน
เที่ยวบินมหาสนุก

เที่ยวบินมหาสนุก (; ) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นคอมเมดี้ในปี ค.ศ. 2008 กำกับโดย ชิโนบุ ยางูจิ นำแสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ และ ฮารูกะ อายาเซะ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการสนับสนุนจากออล นิปปอน แอร์เวย์ตลอดการถ่ายทำ เครื่องบินลำที่ใช้ถ่ายทำก็เป็นเครื่องบินที่ถูกใช้จริง ๆ ของออล นิปปอน ดนตรีหลักของเที่ยวบินมหาสนุก คือคัมฟลายวิทมี โดย แฟรงก์ ซินาตรา ซึ่งเพลงของเขาถูกนำมาใช้เป็นดนตรีหลักในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเป็นเพลงแรก
== เรื่องย่อ ==
คาซูฮิโระ ซูซูกิ (เซอิจิ ทานาเบะ) ผู้ช่วยนักบินที่พยายามจะผ่านการฝึกเพื่อให้ได้เป็นนักบินอย่างเต็มตัว และ เอ็ตสึโกะ ไซโต (ฮารูกะ อายาเซะ) พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่จะได้ออกเดินทางในเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกบนออล นิปปอน แอร์เวย์ 740-400 เที่ยวบินที่ 1980 จากสนามบินฮาเนดะสู่ท่าอากาศยานนานาชาติโฮโนลูลู ซูซูกิกังวลใจอย่างมากที่มีกัปตัน โนริโยชิ ฮาราดะ (ซาบูโระ โทกิโตะ) เป็นผู้วัดผลของเขา เช่นเดียวกับไซโตที่อยู่ภายใต้การกำกับของหัวหน้าลูกเรือ เรโกะ ยามาซากิ (ชิโนบุ เทราจิมะ) เครื่องบิน 747 ได้รับรายงานว่ามีปัญหาที่ท่อปิโตต์ แต่โนริโยชิตัดสินใจที่จะเลื่อนการซ่อมแซมเพื่อหลีกเลี่ยงการออกบินล่าช้า หลังจากการร่อนเครื่องบินขึ้นทันที สัญญาณเตือนโนริโยชิให้เปลี่ยนไปใช้ท่อปิโตต์สำรองเป็นท่อหลัก ซูซูกิแจ้งพนักงานภาคพื้นดินว่าเครื่องบินชนนกและไม่หน้าจอไม่แสดงความเร็วของเครื่องบิน ทั้งซูซูกิและโนริโยชิต้องนำเครื่องบินลงจอดฉุกเฉินที่สนามบินฮาเนดะอีกครั้ง ในขณะที่ไซโตและลูกเรือคนอื่น ๆ ต้องเผชิญหน้ากับผู้โดยสารที่มีนิสัยที่หลากหลายและอารมณ์ที่แตกต่างกันไป
== ตัวละคร ==
คาซูฮิโระ ซูซูกิ แสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ
โนริโยชิ ฮาราดะ แสดงโดย ซาบูโระ โทกิโตะ
เอ็ตสึโกะ ไซโต แสดงโดย ฮารูกะ อายาเซะ
มาริ ทานากะ แสดงโดย คาซูเอะ ฟูกิอิชิ
นัตสึมิ คิมูระ แสดงโดย โทโมโกะ ทาบาตะ
เรโกะ ยามาซากิ แสดงโดย ชิโนบุ เทราจิมะ
มาซาฮารุ ทากาฮาชิ แสดงโดย อิตโตกุ คิชิเบะ
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
เทล-เทล หมาเจี้ยง

เทล-เทล หมาเจี้ยง (TEL・TELまあじゃん; Tel-Tel Mahjong) เป็นวิดีโอเกมไพ่นกกระจอกระบบเซกา เมกาไดรฟ์ ที่วางจำหน่ายเฉพาะประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1990 ทั้งนี้ ซีรีส์เทล-เทล ที่รวมเทล-เทล สเตเดียม ไว้ด้วย เป็นหนึ่งในไม่กี่เกมที่ใช้เมกะโมเด็ม ซึ่งช่วยให้เล่นเกมสองคนผ่านเซกาเน็ตเวิร์กซิสเตม ผู้เล่นสูงสุดสามคนสามารถเล่นเป็นผู้เล่น "โฮสต์" นอกเหนือจากความสามารถในการเล่นกับฝ่ายตรงข้ามที่เป็นคอมพิวเตอร์
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2533
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วิดีโอเกมไพ่นกกระจอก
ทะเลสาบกานดอจี้

ทะเลสาบกานดอจี้ (ကန်တော်ကြီး, ; หมายถึง "ทะเลสาบหลวงใหญ่" หรือเดิม ทะเลสาบหลวง) เป็นหนึ่งในสองทะเลสาบหลักของเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์ชเวดากอง เป็นทะเลสาบเทียม น้ำจากทะเลสาบอี้นย่าไหลผ่านท่อหลายท่อมายังทะเลสาบกานดอจี้ โดยสร้างขึ้นเพื่อจัดหาน้ำสะอาดให้กับเมืองในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษ มีเส้นรอบวงประมาณ 5 ไมล์ (8 กม.) และมีความลึก 20 ถึง 45 นิ้ว (50 ถึง 115 ซม.)
ทะเลสาบมีพื้นที่ขนาด  ทะเลสาบล้อมรอบด้วยอุทยานธรรมชาติกานดอจี้  และสวนสัตว์ย่างกุ้ง 69.25 เอเคอร์ (28 เฮกตาร์) ซึ่งประกอบด้วยสวนสัตว์ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และสวนสนุก

ทะเลสาบล้อมรอบด้วยถนน นะเมาะ ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ถนนบะฮ่านทางทิศตะวันตก และถนนกานเยะตาทางทิศใต้ ทะเลสาบเคยเป็นที่ตั้งของชมรมพายเรือย่างกุ้ง ซึ่งกลายเป็นโรงแรมกานดอจี้พาเลซซึ่งถูกไฟไหม้ในปี พ.ศ. 2560 เลียบริมฝั่งตะวันออกของทะเลสาบมีอาคารการเวกที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเรือจำลองของราชวงศ์พม่าที่สร้างขึ้นด้วยคอนกรีต ในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันอาคารนี้เป็นภัตตาคารบุฟเฟ่ต์
เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2553 เกิดเหตุระเบิดสามครั้งบนถนนใกล้ทะเลสาบในช่วงบ่ายระหว่างเทศกาลปีใหม่พม่า มีผู้เสียชีวิต 10 ราย บาดเจ็บ 178 ราย
== อ้างอิง ==
ทะเลสาบในประเทศพม่า
สวนสาธารณะในประเทศพม่า
สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
ภาคย่างกุ้ง
สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์

สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ (Доне́цкая Наро́дная Респу́блика, ; Доне́цька наро́дна респу́бліка) เป็นหน่วยการเมืองคล้ายรัฐที่ประกาศตนเองเป็นเอกราชในแคว้นดอแนตสก์ ทางตะวันออกของประเทศยูเครน เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดภายในสาธารณรัฐนี้คือดอแนตสก์ เดนิส ปูชีลิน ดำรงตำแหน่งประมุขแห่งสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์มาตั้งแต่ พ.ศ. 2561
สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ประกาศเอกราชจากยูเครนพร้อมกับสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์หลังการปฏิวัติยูเครนใน พ.ศ. 2557 ความขัดแย้งโดยใช้อาวุธระหว่างยูเครนกับสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังการประกาศเอกราชของหน่วยการเมืองทั้งสอง หน่วยการเมืองทั้งสองได้รับความช่วยเหลือจากด้านมนุษยธรรมจากรัสเซีย ผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารจากเนโท ยูเครน และโลกตะวันตกอ้างว่าหน่วยรบของรัสเซียได้ช่วยเหลือโดยมอบรถถังและปืนใหญ่รุ่นใหม่แก่หน่วยการเมืองทั้งสอง รัสเซียปฏิเสธเรื่องนี้ แต่กล่าวว่าอาสาสมัครชาวรัสเซียกำลังช่วยเหลือหน่วยการเมืองทั้งสองอยู่Putin defends rebel leaders in eastern Ukraine, BBC News (19 December 2019)Ukraine conflict: Front-line troops begin pullout, BBC News (29 October 2019). ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ รัสเซีย ยูเครน และองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรปได้ร่วมลงนามในความตกลงมินสค์ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อยุติความขัดแย้งและผนวกดินแดนที่ฝ่ายกบฏยึดครองกลับคืนสู่ยูเครนโดยแลกกับการเพิ่มอำนาจปกครองตนเองของพื้นที่ แต่ความตกลงนี้ไม่เคยได้รับการนำไปปฏิบัติอย่างสมบูรณ์Ukraine conflict: Can peace plan in east finally bring peace?, BBC News (10 December 2020)Ukraine conflict: Guns fall silent but crisis remains, BBC News (23 October 2015)
ยูเครนถือว่าทั้งสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์เป็นองค์การก่อการร้าย แต่การขนานนามเช่นนี้ไม่ได้รับเสียงสนับสนุนจากรัฐบาลหรือหน่วยงานระหว่างประเทศใด ๆ (รวมถึงสหภาพยุโรป สหรัฐ และรัสเซีย) ยูเครนยังถือว่าพื้นที่หน่วยการเมืองทั้งสองเป็นดินแดนของยูเครนที่ถูกยึดครองชั่วคราว (ร่วมกับสาธารณรัฐปกครองตนเองไครเมียและเซวัสโตปอล) อันเป็นผลมาจากการแทรกแซงทางทหารของรัสเซีย สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และรัฐบาลยูเครนประมาณการว่ามีประชากรราว 2 ล้านคน (มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมดของแคว้นดอแนตสก์) อาศัยอยู่ในภูมิภาคที่สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ยึดครอง แม้ว่าฝ่ายกบฏจะไม่ได้ปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นดอแนตสก์ โดยควบคุมพื้นที่เพียง 7,853 ตารางกิโลเมตรเท่านั้น แต่พวกเขาก็ครอบครองเมืองใหญ่อย่างดอแนตสก์ (เมืองหลักของแคว้นดอแนตสก์), มากียิวกา และฮอร์ลิวกาเป็นต้น
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศว่าตนได้รับรองทั้งสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์เป็นรัฐเอกราช ก่อนหน้านี้รัสเซียได้รับรองเอกสารระบุตัวตน ประกาศนียบัตร สูติบัตร ทะเบียนสมรส และป้ายทะเบียนรถยนต์ที่ออกโดยสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์มาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
== อ้างอิง ==
 
ด
สงครามรัสเซีย–ยูเครน
สงครามในดอนบัส
ประเทศที่ใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาทางการ
การแบ่งแยกดินแดนในประเทศยูเครน
อุดมการณ์เรียกร้องดินแดนของชนชาติรัสเซีย
การยึดครองทางทหารของรัสเซีย
โนโวรอสซียา (สมาพันธรัฐ)
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2557
ด
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์

สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ (Луга́нская Наро́дная Респу́блика, ЛНР; Луга́нська наро́дна респу́бліка, ЛНР) เป็นหน่วยการเมืองคล้ายรัฐที่ประกาศตนเองเป็นเอกราชและถูกระบุว่าเป็นองค์การก่อการร้ายในประเทศยูเครน ตั้งอยู่ในแคว้นลูฮันสก์ในภูมิภาคดอนบัสซึ่งเป็นดินแดนหนึ่งที่ประชาคมระหว่างประเทศ (ยกเว้นรัสเซีย) รับรองว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเครน ลูฮันสก์ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนทำหน้าที่เป็นเมืองหลวง ประชากรของสาธารณรัฐมีประมาณ 1.5 ล้านคน รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ประกาศว่าหน่วยการเมืองนี้เป็นรัฐที่มีรัฐธรรมนูญเป็นประชาธิปไตย ประมุขแห่งรัฐคนปัจจุบันคือเลโอนิด ปาเซชนิค
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ประกาศเอกราชจากยูเครนพร้อมกับสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์หลังการปฏิวัติยูเครนใน พ.ศ. 2557 ความขัดแย้งโดยใช้อาวุธกับยูเครนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังการประกาศเอกราช สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ได้รับความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมจากรัสเซีย เนโทและยูเครนกล่าวว่ารัสเซียยังให้ความช่วยเหลือทางการทหารแก่กลุ่มกบฏอีกด้วย แต่รัสเซียปฏิเสธเรื่องนี้Putin defends rebel leaders in eastern Ukraine, BBC News (19 December 2019)Ukraine conflict: Front-line troops begin pullout, BBC News (29 October 2019)
กฎหมายของยูเครนนิยามพื้นที่ของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ว่าเป็น "ดินแดนที่ถูกยึดครองชั่วคราว" และรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ถูกบรรยายว่าเป็นหน่วยบริหารดินแดนยึดครองของสหพันธรัฐรัสเซีย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 มีการลงนามความตกลงมินสค์โดยตัวแทนจากองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป ยูเครน และรัสเซีย (รวมทั้งผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ โดยไม่มีการรับรองสถานะใด ๆ ของหน่วยการเมืองทั้งสอง) เพื่อยุติความขัดแย้งและผนวกดินแดนที่ฝ่ายกบฏยึดครองกลับคืนสู่ยูเครนโดยแลกกับการเพิ่มอำนาจปกครองตนเองของพื้นที่ แต่ความตกลงนี้ไม่เคยได้รับการนำไปปฏิบัติอย่างสมบูรณ์Ukraine conflict: Can peace plan in east finally bring peace?, BBC News (10 December 2020)Ukraine conflict: Guns fall silent but crisis remains, BBC News (23 October 2015)
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ยังไม่ได้รับการรับรองจากรัฐสมาชิกส่วนใหญ่ของสหประชาชาติ ส่วนรัสเซียได้รับรองเอกสารต่าง ๆ ที่ออกโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ เช่น เอกสารระบุตัวตน ประกาศนียบัตร สูติบัตร ทะเบียนสมรส ป้ายทะเบียนรถยนต์ เป็นต้น มาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 และในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศว่าตนได้รับรองทั้งสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์เป็นรัฐเอกราช
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ the Council of Ministers of LPR 
Lugansk Media Centre 
 
ล
สงครามรัสเซีย–ยูเครน
สงครามในดอนบัส
ประเทศที่ใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาทางการ
การแบ่งแยกดินแดนในประเทศยูเครน
อุดมการณ์เรียกร้องดินแดนของชนชาติรัสเซีย
การยึดครองทางทหารของรัสเซีย
โนโวรอสซียา (สมาพันธรัฐ)
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2557
ล
แนคแซท

แนคแซท (KNACKSAT) (KMUTNB Academic Challenge of Knowledge Satellite) เป็นดาวเทียมขนาดเล็กดวงแรกของประเทศไทยที่สร้างโดยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ เป็นดาวเทียมรูปแบบคิวแซทต้นแบบเพื่อพัฒนาศักยะภาพและประสบการณ์ในการออกแบบและสร้างดาวเทียมจริงให้กับบุคคลากรของประเทศ
== วัตถุประสงค์ ==
1.ด้านการศึกษา
เป็นการพัฒนาศักยะภาพและประสบการณ์ในการออกแบบและสร้างดาวเทียมจริงให้กับบุคคลากรของประเทศ และเป็นการสร้างรากฐานสำคัญในการออกแบบและสร้างดาวเทียมที่มีขนาดใหญ่ขึ้นต่อไป
2.ด้านการสาธิตเทคโนโลยี
พัฒนาระบบสื่อสารโดยใช้คลื่นวิทยุความถี่วิทยุ
ถ่ายภาพจากอวกาศ
ทดสอบอัลกอริทึมการควบคุมการทรงตัวของดาวเทียมโดยใช้สนามแม่เหล็กไฟฟ้า
การตรวจสอบเทคโนโลยี deorbit
การใช้อุปกรณ์ Off The Shelf ในอวกาศ
== ดาวเทียม ==
ดาวเทียมรูปแบบ 1U คิวแซท (1U CubeSat) มีขนาด 10 เซนติเมตร x 10 เซนติเมตร x 11.4 เซนติเมตร และมีน้ำหนัก 1.052 กิโลกรัม และได้ถูกส่งขึ้นไปในอวกาศเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2561 เวลา 18:34 UTC (ตรงกับวันที่ 4 ธันวาคม 2561 เวลา 01:34 น. ตามเวลาในประเทศไทย) จากฐานทัพอากาศ Vandenberg ประเทศสหรัฐอเมริกา ภายใต้มิชชั่น SSO-A ด้วยจรวด สเปซเอ็กซ์ ฟอลคอน 9 (SpaceX Falcon 9) และถูกปล่อยออกจากอุปกรณ์ปล่อยดาวเทียมเข้าสู่วงโคจรประเภท วงโคจรสัมพันธ์กับดวงอาทิตย์ (Sun Synchronous Orbit) ในระดับความสูง 575 กิโลเมตร เมื่อเวลา 22:49:57 UTC (ตรงกับเวลา 05:49:57 น. ตามเวลาในประเทศไทย)
== อ้างอิง ==
ดาวเทียม
ดาวเทียมสื่อสาร
ดาวเทียมของไทย
บลูแอร์

บลูแอร์ (Blue Air) เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติโรมาเนีย โดยมีฐานอยู่ที่บูคาเรสต์ สายการบินมีท่าหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติเฮนรี โคอันดา บลูแอร์เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดของโรมาเนียในแง่ของจำนวนผู้โดยสารต่อปี
== จุดหมายปลายทาง ==
ณ เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 บลูแอร์ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 57 แห่งตามกำหนดการ มีการเช่าเหมาลำตามฤดูกาลเพิ่มเติมที่ดำเนินการในนามของผู้ประกอบการท่องเที่ยว
=== พันธมิตรทางการบิน ===
บลูแอร์มีพันธมิตรทางการบินกับสายการบินดังต่อไปนี้
ไซปรัสแอร์เวย์ (2017)
== ฝูงบิน ==
=== ฝูงบินปัจจุบัน ===
=== ฝูงบินในอดีต ===
== อ้างอิง ==
สายการบิน
สายการบินต้นทุนต่ำ
สายการบินสัญชาติโรมาเนีย