pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ทาเระ

ทาเระ  เป็นเครื่องปรุงรสเหลวชนิดหนึ่งที่ใช้ในการปรุงอาหาร มักใช้ในอาหารญี่ปุ่น
== ภาพรวม ==
เป็นเครื่องปรุงรสผสมที่มีลักษณะเป็นของเหลวข้นหนืด หากมีเครื่องปรุงรสเพียงชนิดเดียว เช่น เมื่อใช้แค่โชยุ โดยทั่วไปจะไม่เรียกว่าทาเระ คำว่า "ทาเระ" นั้นมีที่มาจาก "ทาเระมิโซะ'' (垂れ味噌, แปลว่า "มิโซะย้อย") คือ มิโซะละลายน้ำแล้วเคี่ยวในถุงผ้าแล้วห้อยให้ย้อยลงมาข้างล่าง ซึ่งใช้เป็นเครื่องปรุงรสเมื่อไม่มีโชยุ
ทาเระทำโดยการต้มเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ มิริง มีลักษณะเด่นตรงที่ความหวานและกลมกล่อม ยกเว้นทาเระเกลือในอาหารบางประเภท เช่น ชาบูชาบู ในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อาจมีการเติมเครื่องปรุงรส เช่น โปรตีนไฮโดรไลเสต สารเพิ่มความเป็นกรด และ น้ำเชื่อมข้าวโพดฟรักโทสสูง และสารเพิ่มความข้น เช่น แป้งที่ผ่านกระบวนการ
ทาเระยังถูกใช้ราเม็งชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่นโชยุราเม็งจะใช้น้ำซุปที่ปรุงรสด้วยทาเระโชยุใส่ในดาชิ ส่วนชิโอราเม็งจะใช้ทาเระเกลือ และมิโซราเม็งจะใส่ทาเระมิโซะเป็นส่วนประกอบหลัก
ทาเระอาจเทอลงไปในดมบูริ เช่นอูนาดง โดยใช้อุปกรณ์พิเศษที่มีพวยกาแบบท่อ เรียกว่า "อุนางิทาเรกาเกะ" (うなぎたれかけ) นอกจากนี้ เมื่อใช้สำหรับ ยากิโตริ จะใช้แปรงทา สำหรับคาบายากิปลาไหลอาจปรุงปลาไหลย่างโดยการแช่ในภาชนะที่ใส่ทาเระ
ซอสบางชนิดในอาหารจีนและอาหารเกาหลี นั้นก็มีลักษณะคล้ายกับทาเระ มักใช้น้ำมันพืช เป็นหนึ่งในส่วนผสม และยังมีน้ำมันงาผสมเกลือ หรือขิง และต้นหอม แต่ละภูมิภาคมีทาเระเฉพาะของตนเอง เช่น อาหารกุ้ยโจว ใช้น้ำจิ้มหลายชนิดที่เรียกว่า "จ้านสุ่ย" (蘸水)
ซอส
เครื่องปรุงรสญี่ปุ่น
โชยุราเม็ง

โชยุราเม็ง (醤油ラーメン) คือ ราเม็งที่ใช้โชยุเป็นน้ำซุป
ต้นกำเนิดของราเม็งชนิดนี้มาจาก ราเม็งโตเกียว ซึ่งเสิร์ฟที่ร้านไรไรกัง (来々軒) ในอาซากุสะ ในปี 1910 ในบรรดาราเม็งในญี่ปุ่น โชยุราเม็ง มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเช่นเดียวกับชิโอราเม็ง โดยทั่วไปถ้าพูดว่า "ราเมน" บ่อยครั้งก็จะหมายถึงโชยุราเม็งนั่นเอง
== อ้างอิง ==
อาหารญี่ปุ่น
ชิโอราเม็ง

ชิโอราเม็ง (塩ラーメン) เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใส่เส้นราเม็งที่ต้มในน้ำซุปที่ทำจากดาชิที่ปรุงรสด้วยเกลือ
น้ำซุปจะมีลักษณะใส ไม่ขุ่นเนื่องจากไม่เดือดรุนแรงเหมือนอย่างในทงกตสึราเม็ง
== รายละเอียด ==
การปรุง
ใส่น้ำซุปดาชิและซอสเกลือลงในชามสำหรับทำซุป ใส่เส้นราเม็งต้มลงไป แล้วจึงใส่เครื่อง
น้ำซุป
ทำโดยการเคี่ยวส่วนผสมต่าง ๆ เช่น กระดูกไก่และสาหร่ายคมบุ
ซอสปรุง
ใช้เกลือเป็นส่วนประกอบหลัก และอาจมีการใช้โชยุด้วย โดยมักจะใช้เป็นโชยุขาวหรือเครื่องปรุงรสทำจากพวกปลา
เครื่อง
เครื่องที่ใส่อาจได้แก่ เม็มมะหรือต้นหอมที่นำมาตัดเป็นชิ้นเล็กแล้วผัดหรือต้ม หรืออาจเป็นผัก หรือ นารูโตมากิ หรือ คามาโบโกะ นอกจากนี้อาจใส่กุ้งลงไปทำเป็นชิโอราเม็งอาหารทะเล
== อ้างอิง ==
ก๋วยเตี๋ยว
กำเนิดบาปทาโกปี้

กำเนิดบาปทาโกปี้  เป็นซีรีส์เว็บมังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ไทซัง 5 เผยแพร่ทางเว็บแพลต โชเน็งจัมป์+ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 2 เล่ม  ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
== การตีพิมพ์ ==
ซีรีส์มังงะ กำเนิดบาปทาโกปี้ แต่งเรื่องและวาดภาพโดย  เผยแพร่ทางเว็บแพลต โชเน็งจัมป์+ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ถึง 25 มีนาคม พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์ชูเอชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 2 เล่ม วางจำหน่ายในวันที่ 4 มีนาคมและ 4 เมษายน พ.ศ. 2565 ตามลำดับ
บริการมังงะมังงะพลัสของสำนักพิมพ์ชูเอชะเผยแพร่แต่ละตอนซีรีส์มังงะในรูปแบบแปลเป็นภาษาอังกฤษพร้อมการเผยแพร่ในรูปแบบภาษาญี่ปุ่น
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566
=== หนังสือมังงะ ===
== ดูเพิ่ม ==
อิจิโนเซะ-เกะ โนะ ไทโซ อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
เว็บคอมิกญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
มังงะของสำนักพิมพ์ชูเอชะ
เว็บคอมิกที่ได้รับการตีพิมพ์
สยามอินเตอร์คอมิกส์
มิโซราเม็ง

มิโซราเม็ง  เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใช้มิโซะมาทำเป็นทาเระใส่ในน้ำซุปราเม็ง
มิโซราเม็งที่เป็นที่รู้จักกันดีนั้นคือราเม็งซัปโปโระ มีต้นกำเนิดในเมืองซัปโปโระ ฮกไกโด แต่ก็มีมิโซราเม็งที่มีต้นกำเนิดในภูมิภาคอื่นด้วยเช่นกัน เช่น ราเม็งเซ็นได จากเมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ, ราเม็งอากายุ จากเมืองนันโย จังหวัดยามางาตะ, ราเม็งคาโงชิมะ จากเมืองคาโงชิมะ จังหวัดคาโงชิมะ เป็นต้น
มิโซราเม็งในซัปโปโระถูกคิดค้นขึ้นในปี 1955 โดยโมริฮิโตะ โอมิยะ (大宮 守人) เจ้าของร้านอาจิโนะซัมเปย์ (味の三平) ซึ่งเป็นร้านอาหารยอดนิยมในเมืองซัปโปโระ
== อ้างอิง ==
ชิงฉือลู่

ชื่อเต็มของ ชิงฉือลู่ (清实录) คือ ต้าชิงหลี่เฉาฉือลู่ (大清历朝实录) ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของจักรพรรดิแต่ละพระองค์ตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์ชิง และเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ขั้นพื้นฐานสำหรับการศึกษาประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ชิง
ในประเทศไทยมีการแปล หมิงฉือลู่ และ ชิงฉือลู่ เฉพาะในส่วนที่เกี่ยวข้องกับสยาม ออกเผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2549 ใช้ชื่อว่า หมิงสือลู่-ชิงสือลู่ บันทึกเรื่องจริงแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ตอนว่าด้วยสยาม
== โครงสร้าง ==
ชาวแมนจูเริ่มปรับปรุง "ชิงฉือลู่" ชิงไท่จู่ฉือลู่ และ "เซฺวียนถง เจิ้งจี้" ของจักรพรรดิเซฺวียนถงหรือผู่อี๋จักรพรรดิองค์สุดท้ายจำนวน 70 เล่ม โดยชิงฉือลู่มีจำนวน 4,326 เล่ม
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์ชิง
ประวัติศาสตร์จีน
รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม

รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม (Grammy Award for Best Pop Duo/Group Performance) เป็นรางวัลที่นำเสนอในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ซึ่งจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1958 และเดิมเรียกว่ารางวัลแกรมโมโฟน ตามกฎของหมวดหมู่รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 63 "หมวดหมู่นี้แสดงถึงความเป็นเลิศทางศิลปะในการขับร้องประเภทคู่ กลุ่ม หรือการร้องร่วมกันหรือบรรเลงเพลงป็อป การบันทึกเสียงที่กลุ่มได้รับการเรียกเก็บเงินจากศิลปินจะมีสิทธิ์ที่นี่ แม้ว่าจะมีเสียงร้องของสมาชิกเพียงคนเดียวในกลุ่มก็ตาม ทั้งกลุ่ม หรือการทำงานร่วมกัน แทนที่จะเป็นการขับร้องของนักร้องนำ เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติของหมวดหมู่นี้"
รางวัลตกเป็นของศิลปินที่ขับร้อง โปรดิวเซอร์ ผู้เรียบเรียงเสียงประสาน วิศวกร และนักแต่งเพลงสามารถยื่นขอให้พิจารณาได้
เป็นหนึ่งในหลายสาขาใหม่สำหรับพิธีมอบรางวัลแกรมมีประจำปีที่จะเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 โดยเป็นการรวมสาขาก่อนหน้าสำหรับการทำงานร่วมกันเพลงป็อปยอดเยี่ยม รางวัลแกรมมีสำหรับการขับร้องเพลงป็อปคู่หรือกลุ่มยอดเยี่ยม และการดนตรีเพลงป็อปยอดเยี่ยม การปรับโครงสร้างหมวดหมู่เหล่านี้เป็นผลมาจากความปรารถนาของสถาบันการบันทึกเสียงที่จะลดรายชื่อหมวดหมู่และรางวัล และลดความแตกต่างระหว่างการทำงานร่วมกันและคู่หรือกลุ่ม
เลดีกากาเป็นคนแรกและคนเดียวที่ทำได้ในการรับรางวัลสาขานี้หลายครั้ง โดยได้ทั้งหมด 2 รางวัล ขณะที่โคลด์เพลย์เป็นศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในสาขานี้ โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 5 ครั้ง แต่พวกเขายังไม่เคยชนะในสาขานี้
== ผู้รับ ==





 แต่ละปีเชื่อมโยงกับบทความเกี่ยวกับรางวัลแกรมมีที่จัดขึ้นในปีนั้น
== ศิลปินที่ได้รับรางวัลมากที่สุด ==
2 รางวัล
เลดีกากา
== ศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุด ==
5 การเสนอชื่อ
โคลด์เพลย์
4 การเสนอชื่อ
มารูนไฟฟ์
3 การเสนอชื่อ
คริสตินา อากีเลรา
โทนี เบนเนต
จัสติน บีเบอร์
บีทีเอส
อารีอานา กรานเด
เลดีกากา
เทย์เลอร์ สวิฟต์
2 การเสนอชื่อ
กามิลา กาเบโย
เดอะเชนสโมเกอส์
โดจา แคต
ฟลอเรนซ์แอนด์เดอะแมชชีน
วิซ คาลิฟา
โพสต์ มาโลน
รีแอนนา
เน็ต รูส
ซีซา
จัสติน ทิมเบอร์เลก
ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์
เซดด์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website of the Grammy Awards
รางวัลแกรมมี สาขาขับร้องเพลงป็อปคู่/กลุ่มยอดเยี่ยม
เม็มมะ

เม็มมะ (メンマ, 麺麻, 麺媽) เป็นส่วนประกอบอาหาร ที่เกิดจากการหมักหน่อไม้กับกรดแล็กติก มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าชินาจิกุ (支那竹)
เม็มมะเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ใช้กินได้ ซึ่งแต่เดิมหมักจาก หน่อไม้พันธุ์มาจิกุ (Dendrocalamus latiflorus Munro) ทางตอนใต้ของประเทศจีน และ ไต้หวัน
ต้นไผ่แบ่งเป็นไผ่เขตอบอุ่น (ชนิดก้านเดี่ยว) ไผ่กึ่งเขตร้อน (ชนิดก้านกึ่งต่อเนื่อง) และไผ่ เขตร้อน (ชนิดก้านต่อเนื่อง) มาจิกุเป็นไผ่ชนิดหนึ่งที่ขึ้นในจีนตอนใช้และไต้หวันซึ่งเป็นกึ่งเขตร้อน เมื่อเก็บเกี่ยวมาจิกุจะนุ่มมากจนสามารถตัดด้วยเคียวได้ และเนื้อสัมผัสของมันจะแตกต่างจาก ไผ่มาดาเกะ ที่ปลูกในญี่ปุ่น ในจีนตอนใต้และไต้หวัน มาจิกุที่เก็บเกี่ยวได้จะถูกนึ่งแล้วนำไปดองเกลือแล้วหมักโดยใส่ในภาชนะปิดสนิท แล้วเอาไปตากแห้งก็จะได้เม็มมะมา นั้นจึงนำไปดองใน เกลือ และหมักในสภาวะที่ปิดสนิท นอกจากนี้ยังมีการจำหน่ายอาหารปรุงรสและปรุงสำเร็จที่สามารถรับประทานได้ตามต้องการ
ในไต้หวันมีชื่อเรียกเม็มมะหลายแบบ ได้แก่ สุ่นกาน (筍乾), สุ่นซือ (筍絲), สุ่นหรง (筍茸), สุนเหว่ย์เพี่ยน (筍尾片) เป็นต้น ในโอกินาวะ จะเรียกว่า เรียกว่าซุนชี (スンシー) และขายในลักษณะต้มจนนิ่ม และรับประทานเป็น ซุนชีอิริจี (スンシーイリチー) ซึ่งย่างกับซี่โครงหมู ในไต้หวันและ จีนแผ่นดินใหญ่นั้นมีการใช้เม็มมะเป็นกับข้าวในเบนโต
== อ้างอิง ==
คำและวลีภาษาจีน
เครื่องปรุงรสญี่ปุ่น
เทคเคน 8

เทคเคน 8 (鉄拳8; Tekken 8) เป็นเกมต่อสู้ที่พัฒนาร่วมกันโดยบริษัทบันไดนัมโคสตูดิโอส์กับอาริกะ และเผยแพร่โดยบันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยเป็นภาคหลักที่แปดและเป็นเกมลำดับที่สิบในซีรีส์เทคเคน เกมดังกล่าวมีกำหนดวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 5, วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
== รูปแบบการเล่น ==
ตามที่ผู้กำกับคือคัตสึฮิโระ ฮาราดะ เผยว่ารูปแบบการเล่นของเทคเคน 8 จะเน้นที่ "ความกล้ารุก" และจะมีระบบเกจ "ฮีต" ใหม่ นอกเหนือจากการกลับมาของคุณสมบัติรูปแบบการเล่นจากเทคเคน 7 เช่น การโจมตีจากระบบเรจ ด้วยเรจไดร์ฟที่ถูกแยกออกและทำใหม่ในรูปแบบท่าที่ใช้ระบบฮีตที่เรียกว่าฮีตสแมช ทำให้สถานะเรจนั้นสามารถเข้าถึงได้เพื่อใช้เรจอาร์ตอีกครั้งเหมือนเวอร์ชันเฟเท็ดเรทริบิวชันของเทคเคน 7 ก่อนหน้า รูปแบบการเล่นจะให้รางวัลแก่ความกล้ารุกมากกว่าผู้ที่เอาแต่ "ขดตัวป้องกัน" โดยคล้ายกับสถานะโซลชาร์จจากเกมโซลคาลิเบอร์ VI ส่วนสถานะฮีตไม่เพียงแต่สร้างความเสียหายจากการบล็อกเท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนคุณสมบัติของท่าตัวละครบางตัว เช่น การทำลายการ์ดหนัก และเหล่านักสู้ยังสามารถรีบยกเลิกท่าที่กำหนดเข้าสู่สถานะฮีตได้ ซึ่งคล้ายกับโหมดแมกซ์จากซีรีส์เดอะคิงออฟไฟเทอส์ ส่วนตัวจับเวลาของสถานะฮีตหากมีการใช้ชุดท่าของนักสู้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เกมจากค่ายนัมโค
วิดีโอเกมที่ยังไม่ได้ออกวางจำหน่าย
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 5
วิดีโอเกมภาคต่อ
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
เกมสำหรับวินโดวส์
ปาเป่าไช่

ปาเป่าไช่ (s=八宝菜|t=八寶菜|p=bā bǎo cài) หรือ ฮัปโปไซ  คือผัดผักนานาชนิด เป็นหนึ่งในอาหารจีน
== การทำ ==
ทำได้โดยใช้เนื้อสัตว์ เช่น หมู ไก่ แฮม ทอด ในน้ำมัน ใส่ ปลาหรือหอยหรืออาหารทะเลอย่าง กุ้งฝอย หอยเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล หมึกกระดอง ฯลฯ และใส่ เห็ดรา เช่น เห็ดหอม หรือ เห็ดหูหนู รวมทั้ง ผัก เช่น หน่อไม้ แคร์รอต พริกหยวก กะหล่ำปลี แปะก๊วย และ ไข่นกกระทา รอให้ส่วนผสมเยอะ ๆ ผัดให้ข้นเข้ากันปรุงรสด้วย ซีอิ๊ว
== ความหมายของ "แปด" ==
ปาเป่าไช่ในภาษาจีน แปลตรงตัวคือ "ผักแปดสมบัติ" โดยทั่วไปจึงมีการใช้ผัก 8 อย่าง
ในลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงของจีน โดยทั่วไปได้ระบุส่วนผสม 8 อย่างในการทำปาเป่าไช่ไว้ แต่ประเภทของส่วนผสมหลักนั้นแตกต่างกันในแต่ละภูมิภาคและแม้แต่ครอบครัวที่แตกต่างกัน
ยกตัวอย่างเช่นอาหารเจ้อเจียง ส่วนประกอบของปาเป่าไช่ ได้แก่ เต้าหู้ขาว ตั้งฉ่าย หัวไชเท้าขาว แคร์รอต เต้าหู้ทอด แห้ว พริกแดง และต้นอ่อนกระเทียม ต่อมาก็นับพริกแดงและกระเทียมเขียวเป็นเครื่องปรุงรส และใส่ถั่วงอกและหน่อไม้ ซึ่งยังคงมีอยู่แปดชนิด
ในเมืองอู๋หู มณฑลอานฮุย มีหัวผักกาด แคร์รอต เห็ดหูหนู เห็ด ผักดอกเหลือง หอมแห้ง ผิวเต้าหู้ หน่อไม้ (หรือซึงฉ่ายแท่ง) 
อย่างไรก็ตาม ในญี่ปุ่นนั้นคำว่า 8 ในที่นี้จะหมายถึงว่ามีจำนวนมาก โดยอาจไม่จำเป็นต้องมีแค่ 8 อย่างเสมอไป
== อ้างอิง ==
สตาบัลลอย

สตาบัลลอย (staballoy) เป็นชื่อของโลหะผสมที่แตกต่างกันสองประเภท ประเภทหนึ่งใช้เป็นวัสดุสำหรับทำหัวกระสุน และอีกประเภทหนึ่งพัฒนาขึ้นสำหรับทำแท่งเจาะ
== กระสุนเจาะเกราะด้วยพลังงานจลน์ ==
ในทางการทหาร สตาบัลลอยเป็นโลหะผสมที่มียูเรเนียมด้อยสมรรถนะในสัดส่วนที่สูงผสมกับโลหะอื่น ๆ ซึ่งโดยปกติจะเป็นไททาเนียมหรือโมลิบดีนัม ซึ่งออกแบบมาเพื่อใช้ในกระสุนเจาะเกราะด้วยพลังงานจลน์ สูตรผสมอาจมีส่วนประกอบของยูเรเนียมด้อยสมรรถนะ 99.25% และไททาเนียม 0.75% ขณะที่บางสูตรอาจมีไททาเนียมผสมได้ถึง 3.5% สตาบัลลอยมีความหนาแน่นมากกว่าตะกั่วประมาณ 65%
ทางเลือกอื่นนอกจากการใช้สตาบัลลอยในกระสุนเจาะเกราะด้วยพลังงานจลน์คือการใช้โลหะผสมทังสเตน แต่วัสดุมีราคาแพงกว่า ยากต่อการขึ้นรูปมากกว่า และไม่เป็นวัสดุไพโรโฟริก ดังนั้นกระสุนจึงไม่ก่อให้เกิดเปลวเพลิงหลังกระทบเป้าหมาย กระสุนเจาะเกราะจากโลหะผสมทังสเตนยังมีแนวโน้มที่ส่วนปลายจะบานออกเป็นรูปเห็ดระหว่างการเจาะเกราะ ในขณะที่โลหะผสมยูเรเนียมมักจะสามารถรักษาทรงแหลมของหัวกระสุนไว้ได้
โลหะผสมจากยูเรเนียมด้อยสมรรถนะที่เกิดขึ้นใหม่อีกชนิดคือ สตากัลลอย (stakalloy) ซึ่งสร้างจากไนโอเบียม (ร้อยละ 0.01–0.95 โดยน้ำหนัก), วานาเดียม (ร้อยละ 1–4.5 โดยน้ำหนัก ระหว่างปฏิกริยาแบบแกมมา-ยูเทกตอยด์ และยูเทกติก) และยูเรเนียม (สมดุล) ซึ่งมีการปรับปรุงความสามารถในการขึ้นรูป และสามารถประยุกต์ใช้ในงานโครงสร้างได้
== แท่งเจาะ ==
สตาบัลลอย ยังเป็นชื่อที่ใช้ในเชิงพาณิชย์ของเหล็กกล้าไร้สนิมประเภทหนึ่งซึ่งใช้เป็นแท่งเจาะสำหรับแท่นขุดเจาะ ตัวอย่างเช่น สตาบัลลอย เอจี17 (Staballoy AG17|italic=no) เป็นวัสดุที่แตกต่างจากสตาบัลลอยทางการทหาร โดยมีส่วนผสมเป็นแมงกานีส 20.00%, โครเมียม 17.00%, ซิลิคอน 0.30%, คาร์บอน 0.03%, ไนโตรเจน 0.50% และโมลิบดีนัม 0.05% เจือผสมกับเหล็ก ซึ่งโลหะผสมนี้มีคุณสมบัติที่ไม่เป็นแม่เหล็ก
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
โลหะเจือ
กระสุนปืน
ยูเรเนียม
เกียวซะ โนะ โอโช

เกียวซะ โนะ โอโช  เป็นร้านอาหารจีนของญี่ปุ่นที่ขายเกี๊ยวซ่าและอาหารอื่น ๆ มีต้นกำเนิดที่เกียวโต ดำเนินการโดย บริษัทโอโชฟูดเซอร์วิสจำกัด และเปิดสาขาไปทั่วประเทศ โดยเฉพาะในพื้นที่เคฮันชิง
บางครั้งเรียกสั้น ๆ ว่า โอโช แต่ก็อาจชวนให้สับสนกับโอซากะโอโช (大阪王将) ได้ ดังนั้นเพื่อแยกให้ต่างจึงอาจเรียกว่า "เกียวโตโอโช" (京都王将) นอกจากนี้ยังมีร้านบางสาขาที่เขียนคำว่า "เกียวโต" บนป้ายร้านอย่างชัดเจน
ณ วันที่ 31 มีนาคม 2020 มีร้านค้าสาขาที่บริหารจัดการโดยตรงอยู่ 523 แห่ง (รวมร้านค้าในต่างประเทศ 3 แห่ง) และร้านค้าแฟรนไชส์ 214 แห่ง รวมเป็น 737 แห่ง จังหวัดที่ยังไม่มีร้านนี้อยู่คือ จังหวัดคาโงชิมะ, อาโอโมริ, อิวาเตะ, ฟูกูชิมะ, อากิตะ, ยามางาตะ, ชิมาเนะ, มิยาซากิ และโอกินาวะ
== ภาพ ==
Ousyou1.jpg|ร้านเกียวซะ โนะ โอโชสาขาชิโจโอมิยะ (เขตนากาเงียว นครเกียวโต จังหวัดเกียวโต)
餃子の王将_(15834669506).jpg|เกี๊ยวซ่า เมนูหลักของร้าน
OHSHO_Kukosen_Toyonaka.JPG|เกียวซะ โนะ โอโชสาขาคูโกเซ็งโทโยนากะ (นครโทโยนากะ จังหวัดโอซากะ)
餃子の王将_早稲田夏目坂通り店CIMG3579.jpg|เกียวซะ โนะ โอโชสาขาวาเซดะนัตสึเมะซากะโดริ (ปี 2018)
Ousyou_dairen.jpg|ร้านเเกียวซะ โนะ โอโชในนครต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน)
2016-06-12_Ohshou,Gokuoh_Tenshin-han_王将・極王天津飯_630円.jpg|โกกุโอเทนชินฮัง (極王天津飯) เมนูเท็นชินดงของร้าน
Happosai, at Gyoza-no-Ohsho (2012.08.18).jpg|ฮัปโปไซของร้านนี้
== อ้างอิง ==
บริษัทอาหารของญี่ปุ่น
อิโมนิ

อิโมนิ  หรือ อิโมนิไก (芋煮会) เป็นงานประจำฤดูกาลที่จัดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ ภูมิภาคโทโฮกุ เช่น จังหวัดยามางาตะ และ จังหวัดมิยางิ ในญี่ปุ่น ใน ฤดูใบไม้ร่วง โดยจะมารวมตัวกันที่ ริมแม่น้ำหรือสถานที่อื่น ๆ ทำนาเบโมโนะโดยใช้เผือกต่าง ๆ กินร่วมกันหลายคน มักจัดควบคู่ไปกับบาร์บีคิว
== ภาพรวม ==
อิโมนิจัดขึ้นเพื่อเป็นกิจกรรมกระชับมิตรภาพระหว่างครอบครัว เพื่อน ชุมชน โรงเรียน ที่ทำงาน และกลุ่มอื่นๆ เป็นที่นิยมเป็นพิเศษในจังหวัดยามากาตะและจังหวัดมิยางิ และได้กลายเป็นประเพณีประจำฤดูใบไม้ร่วง เป็นหนึ่งในการเลี้ยงโต๊ะกลางแจ้ง เช่นเดียวกับงานฮานามิ ในฤดูใบไม้ผลิ ในจังหวัดนีงาตะ และ ภูมิภาคคันโต อิโมนิอาจจัดขึ้นในฐานะกิจกรรมท้องถิ่นเป็นหลัก
การเพาะปลูกเผือกในภูมิภาคโทโฮกุโดยใช้เมล็ดมันฝรั่งพันธุ์พื้นเมืองมักจะเก็บเกี่ยวประมาณ เดือนตุลาคม ดังนั้นอิโมนิไกทั่วไปจึงค่อย ๆ เริ่มตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม หลังจากนั้น ฤดูท่องเที่ยวโดยทั่วไปคือตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนพฤศจิกายน และจะสิ้นสุดเมื่อจบฤดูที่ใบไม้เปลี่ยนสีหรือหิมะแรกตก
นอกจากนี้ ยังมีการรวมคำว่า "คอมมิวนิเคชัน" (コミュニケーション) ที่แปลว่าการสื่อสาร เข้ากับคำว่า "อิโมนิ" กลายเป็น "อิโมนิเคชัน" (イモニケーション) เพื่อหมายถึงปฏิสัมพันธ์ในงานอิโมนิ
== อ้างอิง ==
เกรอัม ซูนิสส์

เกรอัม เจมส์ ซูนิสส์ (Graeme James Souness; เกิด 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1953) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวสกอตแลนด์ และปัจจุบันเป็นผู้เชี่ยวชาญฟุตบอลทางโทรทัศน์
ซูเนสเป็นกัปตันทีมของลิเวอร์พูลที่ประสบความสำเร็จในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980, ผู้เล่น-ผู้จัดการทีมของเรนเจอส์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และกัปตันทีมของทีมชาติสกอตแลนด์ เขายังเล่นให้แก่ทอตนัมฮอตสเปอร์, มิดเดิลส์เบรอ และซัมป์โดเรีย
อาชีพผู้จัดการทีมของซูนิสส์เริ่มต้นเมื่อเขาเข้าร่วมทีมเรนเจอส์ โดยพาพวกเขาคว้าแชมป์ลีกสกอตแลนด์ 3 สมัย และลีกคัพ 4 สมัย ก่อนจะเข้าร่วมทีมลิเวอร์พูลในฐานะผู้จัดการทีม เขาไปเป็นผู้จัดการทีมของกาลาตาซาราย, เซาแทมป์ตัน, โตรีโน, เบนฟิกา, แบล็กเบิร์นโรเวอส์ และนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
== ระดับอาชีพ ==
=== เริ่มต้นอาชีพ ===
ซูนิสส์เติบโตในย่านเซาตันเมนของเอดินบะระ และสนับสนุนสโมสรท้องถิ่นอย่างฮาตส์ และเรนเจอส์ ตอนเป็นวัยรุ่น ซูนิสส์เล่นให้กับ North Merchiston สโมสรเด็กในท้องถิ่น
อาชีพค้าแข้งของซูนิสส์เริ่มต้นจากการเป็นเด็กฝึกที่ทอตนัมฮอตสเปอร์ ภายใต้การคุมทีมของบิล นิโคลสัน (อดีตผู้เล่นของสเปอร์และผู้จัดการทีมชุดดับเบิลแชมป์ฤดูกาล 1960-61) เขาเซ็นสัญญาอาชีพเมื่ออายุ 15 ปีใน ค.ศ. 1968 เขาผิดหวังที่ขาดโอกาสในทีมชุดใหญ่ ซูนิสส์กล่าวกับนิโคลสันว่าเขาเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดของสโมสร ซูนิสส์ลงเล่นให้สเปอส์ในทีมชุดใหญ่ 1 นัดในยูฟ่าคัพในฐานะผู้เล่นสำรอง
== อ้างอิง ==
กองกลางฟุตบอล
นักฟุตบอลทีมชาติสกอตแลนด์
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลมิดเดิลส์เบรอ
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเรนเจอส์
หอยตลับลาย

หอยตลับลาย (Meretrix lusoria) หรือ ฮามางุริ (ハマグリ, 蛤, 文蛤, 蚌, 浜栗, 鮚) เป็นหอยสองฝาชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Veneridae เป็นหอยชนิดหนึ่งที่ใช้เป็นอาหารทั่วไป ในวัฒนธรรมไฮกุของญี่ปุ่น หอยชนิดนี้เป็นหนึ่งในคำคิโงะ (คำประจำฤดูกาล) สำหรับฤดูใบไม้ผลิ
== อ้างอิง ==
วงศ์หอยลาย
เซนต์เซย์ย่า กำเนิดอัศวินจักรราศี

เซนต์เซย์ย่า กำเนิดอัศวินจักรราศี (; ) เป็นภาพยนตร์จินตนิมิตโลดโผนในปี พ.ศ. 2566 กำกับโดยโทมัส บากินสกี้ เขียนบทภาพยนตร์โดยทีมเขียนบทได้แก่ จอช แคมป์เบล และ แมตต์ สตูเกนร่วมกับคีล เมอร์เรย์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากมังงะเรื่อง เซนต์เซย์ย่า ของมาซามิ คูรูมาดะ ภาพยนตร์นำแสดงโดยมักเก็นยู อาราตะ, ฟัมเกอ ยันส์เซิน, Madison Iseman, Diego Tinoco, Mark Dacascos, Nick Stahl และ Sean Bean ภาพยนตร์มีกำหนดออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2566 ในประเทศไทยในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 และประเทศสหรัฐในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
== นักแสดง ==
มักเก็นยู อาราตะ รับบท เซย่า
เมดิสัน อิซแมน รับบท เซียนน่า/อาธีน่า
ฌอน บีน รับบท อัลมัน คิดโด
ดีเอโก ติโนโก รับบท นีโร
ฟัมเกอ ยันส์เซิน รับบท กูราด
นิค สตาห์ล รับบท คาซิออส
มาร์ค ดาคัสคอส รับบท มายล็อก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
ภาพยนตร์โดยโซนี่พิคเจอร์ส
เซนต์เซย์ย่า
เรียลลีคูลแอร์ไลน์ส

เรียลลีคูลแอร์ไลน์ส (Really Cool Airlines) เป็นสายการบินสตาร์ตอัปสัญชาติไทย ก่อตั้งในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2566 และเปิดตัวในวันที่ 22 มีนาคม เรียลลีคูลนิยามตัวเองว่าเป็นสายการบินไลฟ์สไตล์-ฟูลเซอร์วิส (Lifestyle-Full Service) คือจะไม่เน้นความหรูหราและไม่ได้เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ เพราะจะเน้นการนำนวัตกรรมและเทคโนโลยีมาใช้ในการบริการ สร้างความน่าสนใจและตำแหน่งทางการตลาดใหม่ๆ โดยคาดว่าจะเริ่มทำการบินได้ภายในไตรมาสที่ 1 ของปี พ.ศ. 2567
== จุดหมายปลายทาง ==
เรียลลีคูลแอร์ไลน์สจะให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศเป็นหลัก จะไม่ทำเที่ยวบินภายในประเทศ โดยได้มีการคาดการณ์ว่าจะเป็นเส้นทางสู่ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, จีน, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และออสเตรเลีย
== ฝูงบิน ==
เรียลลีคูลแอร์ไลน์สได้มีการเจรจากับแอร์บัสและโบอิงในการนำเครื่องบินลำตัวกว้างประจำการในฝูงบิน โดยสายการบินมีแผนที่จะนำเครื่องบินเข้าประจำการจำนวนสองลำภายในปี 2566 และอีกสองลำภายในปี 2567 เริ่มแรกจะทำการเช่าเครื่องบินแอร์บัส เอ330 มาประจำการ แล้วจึงจะขยับมาใช้แอร์บัส เอ350 ที่ใหม่กว่าแทน
== อ้างอิง ==
สายการบินสัญชาติไทย
สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
หอยอาซาริ

หอยอาซาริ (アサリ, 浅蜊, 蛤仔, 鯏, ชื่อวิทยาศาสตร์: Ruditapes philippinarum หรือ Lajonkairia lajonkairii) เป็น หอยสองฝา ที่อยู่ในวงศ์ Veneridae เป็นหอยกินได้ที่สำคัญที่สุดชนิดหนึ่ง ในความหมายกว้าง ๆ เป็นคำทั่วไปสำหรับเรียกหอยสองฝาที่อยู่ในสกุล Ruditapes ทั้งหมด
ในวัฒนธรรมไฮกุของญี่ปุ่น เป็นคำคิโงะ (คำประจำฤดูกาล) แสดงถึงฤดูใบไม้ผลิ
== อ้างอิง ==
วงศ์หอยลาย
ชิงูเรนิ

ชิงูเรนิ   เป็นสึกูดานิชนิดหนึ่งที่ใส่ขิง ใช้อาหารทะเล (เช่น หอย เนื้อวัว) เป็นส่วนผสม อาจเรียกชื่อสั้น ๆ ว่า "ชิงูเระ" บางครั้งก็เขียนว่า 志ぐれ煮

== ที่มาของชื่อ ==
คำว่า ชิงูเระ (時雨) หมายถึงฝนที่ตกในช่วงระหว่างฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว มักตกเป็นเวลาสั้น ๆ แล้วก็หยุด
สาเหตุที่ใช้คำว่า ชิงูเระ มาเป็นชื่อเรียกนั้นไม่เป็นที่แน่ชัด เชื่อกันว่าอาจมีที่มาดังต่อไปนี้
เนื่องจากมีรสชาติต่าง ๆ หลากหลายพรั่งพรูในปาก เปรียบได้กับฝนปรอย ๆ
เนื่องจากช่วยฤดูของหอยตลับลายที่ใช้เป็นวัตถุดิบนั้นตรงกับฤดูฝน
เนื่องจากวิธีการปรุงอาหารให้เสร็จในเวลาอันสั้นคล้ายกับชิงูเระซึ่งมักตกมาเป็นเวลาสั้น ๆ
== อ้างอิง ==
อาหารญี่ปุ่น
เอสลอมอบอด (เทศมณฑลแซร์แดชต์)

เอสลอมอบอด (اسلام اباد) เป็นหมู่บ้านในตำบลออลอน อำเภอกลาง เทศมณฑลแซร์แดชต์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 942 คนใน 176 ครัวเรือน จากนั้นใน พ.ศ. 2554 มีประชากรถึง 989 คนใน 262 ครัวเรือน และในสำมะโน พ.ศ. 2559 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,056 คนใน 302 ครัวเรือน ทำให้เป็นหมู่บ้านที่มีขนาดใหญ่สุดในตำบลนี้
== อ้างอิง ==
เทศมณฑลแซร์แดชต์
หมู่บ้านในประเทศอิหร่าน
เอสลอมอบอด (เทศมณฑลเซพีดอน)

เอสลอมอบอด (اسلام اباد) เป็นหมู่บ้านในตำบลเบย์ซอ อำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 248 คนใน 53 ครัวเรือน.
== อ้างอิง ==
หมู่บ้านในประเทศอิหร่าน
ชูกาดง

ชูกาดง  เป็น อาหารจีนแบบญี่ปุ่นที่มีการใช้ปาเป่าไช่วางบนข้าวสวย
== ประวัติ ==
ในประเทศจีน ผู้คนจำนวนมากรับประทานปาเป่าไช่กับข้าวมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นของระดับสูงมากนัก ว่ากันว่าชูกาดงมีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น มีทฤษฎีว่าชื่อ "ชูกาดง" นั้นริเริ่มโดยร้านไรไรเก็ง (来々軒) ที่ย่านอาซากุสะ
== วิธีปรุง ==
ตั้งน้ำมันในกระทะแล้วผัดเนื้อหมู เครื่องใน และ ผัก ต่าง ๆ (เช่น หอมใหญ่ แคร์รอต ผักกาดขาว หน่อไม้ เห็ดหูหนู ฯลฯ) และอาจใส่อาหารทะเล เช่น กุ้ง หมึก และไข่นกกระทา
หลังจากนั้นก็เคี่ยวเบา ๆ ในซุป และสุดท้ายทำให้ข้นด้วยแป้งมันฝรั่งที่ละลายน้ำได้ และปรับแต่งรสชาติ
ใส่ข้าวลงในชามแล้วเทเครื่องไว้ด้านบน
== อ้างอิง ==
โรงเตี๊ยมแห่งรัก

โรงเตี๊ยมแห่งรัก (꽃선비 열애사) เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ นำแสดงโดย ชิน เย-อึน, รยออุน, ช็อง กุน-จู และคังฮุน ออกอากาศตอนแรกทางเอสบีเอสทีวีในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2023 และออกอากาศทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 22:00 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังมีสตรีมบน Wavve ในเกาหลีใต้และบน Viki และวิว ในบางภูมิภาค
== เรื่องย่อ ==
ซีรีส์เกี่ยวกับหญิงสาวเจ้าของเกสต์เฮาส์ชื่อ สวนบุปผา และผู้อยู่อาศัยที่มีความลับรวมตัวกันเพื่อตามหา อี ซ็อล องค์รัชทายาทที่หายตัวไปเมื่อ 13 ปีก่อน
== อ้างอิง ==
ละครโทรทัศน์ช่องเอสบีเอส
รายการโทรทัศน์ภาษาเกาหลี
ถนนประดิพัทธ์

ถนนประดิพัทธ์ เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กับแขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร มีขนาดของความกว้างถึง 4 ช่องจราจร มีความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร ต้นถนนเริ่มต้นจากทางแยกสะพานแดง ท้ายถนนคือทางแยกสะพานควายบริเวณย่านสะพานควาย ชื่อถนนประดิพัทธ์ตั้งชื่อตามพระยาประดิพัทธภูบาล (คอยู่เหล ณ ระนอง)
==ประวัติ==
ในอดีตบริเวณนี้เป็นทุ่ง ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตั้งหน่วยงานทหารจำนวนมากบริเวณทิศเหนือของเขตดุสิตและอยู่ทางทิศตะวันตกของแขวงสามเสนใน (หรือแขวงพญาไทในปัจจุบัน) หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองนายทหารเข้ามาอยู่อาศัยบริเวณนี้รวมถึงบริเวณใกล้เคียงอย่างซอยราชครูและอารีย์
บริเวณทางรถไฟสายเหนือตัดกับถนนประดิพัทธ์ เป็นจุดสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นที่นัดหมายผู้นำทหารของคณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ตอนเช้ามืดเวลา 05.00 น. ของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ตามที่ปรากฏใน บันทึกการปฏิวัติ 24 มิถุนายน 2475 ของพันเอกพระยาทรงสุรเดช เพราะจุดนี้เป็นจุดเป้าหมายของคณะที่จะเข้าไปจู่โจมยึดกำลังอาวุธยุทโธปกรณ์และขนกำลังพลก็อยู่บนถนนทหาร โดยในช่วงเวลานั้นบริเวณนี้น่าจะเปลี่ยวมาก ในช่วง พ.ศ. 2505–2510 ย่านนี้ก็ยังไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่มากนัก
ในช่วงสงครามเวียดนาม เกิดโรงแรมและผับเพื่อรองรับทหารจีไอ เช่น โรงแรมประดิพัทธิ์ โรงแรมกานต์มณี โรงแรมอลิซาเบธ โรงแรมแอมบาสซี่ เป็นต้น ในช่วงปี พ.ศ. 2520–2532 ชาวอาหรับจากซาอุดีอาระเบียก็มักมาพักโรงแรมเหล่านี้ด้วย ในอดีตเป็นที่ตั้งของห้างเมอร์รี่คิงส์สะพานควาย เป็นที่ตั้งของโรงหนังพหลโยธินรามา รวมทั้งเป็นศูนย์รวมของโรงเรียนกวดวิชาในยุคก่อน หลังจากมีสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสะพานควาย ทำให้บริเวณนี้ได้รับการพัฒนาด้านอสังหาริมทรัพย์เกิดคอนโดมิเนียม เปลี่ยนจากย่านเชิงพาณิชย์กลายเป็นย่านที่อยู่อาศัยระดับกลางบน
ปัจจุบัน สองข้างทางเป็นตึกแถวอาคารพาณิชย์เกือบตลอดเส้นทาง โดยอาคารพาณิชย์ทั้งสองข้างทางนั้นเปิดเป็นร้านอาหาร ร้านทอง ธนาคาร ฯลฯ
==อ้างอิง==
ประดิพัทธ์
ประดิพัทธ์
ประดิพัทธ์
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
ประตูซีเหอ

ประตูซีเหอ (; แมนจู:  ijishūn hūwaliyambure duka; Gate of Glorious Harmony หรือ Gate of Xihe) หรือ ซีเหอเหมิน (Xihemen) เป็นประตูที่ตั้งอยู่บนถนนกลางของเขตพระราชฐานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม อยู่ที่ด้านนอกของประตูไท่เหอและอยู่ทางตะวันออกฝั่งตรงข้ามกับประตูเสียเหอ ประตูนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 18 ของรัชสมัยหย่งเล่อ (1420) และได้ชื่อว่า ประตูแห่งการเชื่อฟังทางขวา อาคารปัจจุบันสร้างขึ้นในปีที่ 23 ของรัชสมัยเฉียนหลง (1758)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชวังต้องห้าม
ประตูเสียเหอ

ประตูเสียเหอ (; Gate of Blending Harmony หรือ Gate of Xiehe) หรือ เสียเหอเหมิน (Xiehemen) เป็นประตูที่ตั้งอยู่บนถนนกลางของลานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม ด้านนอกของประตูไท่เหอ อยู่ทางทิศตะวันออกและตรงข้ามกับประตูซีเหอ ประตูนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในปีที่ 18 ของรัชสมัยหย่งเล่อ และตั้งชื่อว่า ประตูแห่งการเชื่อฟังด้านซ้าย อาคารหลังปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในช่วงต้นของรัชสมัยซุ่นจื้อ และตั้งชื่อตามปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชวังต้องห้าม
ประตูเจินตู้

ประตูเจินตู้ (; แมนจู:  tob dasan-i duka; Gate of Correct Conduct หรือ Gate of Moral Standards) เป็นประตูทางด้านทิศตะวันตกของประตูไท่เหอ สร้างขึ้นครั้งแรกพร้อมกับประตูไท่เหอและตั้งชื่อว่า ประตูซีเจี่ยว (西角门; West Corner Gate) ต่อมาในปี ค.ศ. 1526 จักรพรรดิเจียจิ้งเปลี่ยนชื่อประตูนี้เป็น ประตูเซฺวียนจื้อ (; Gate of Proclaiming Governance) ประตูถูกไฟไหม้และทำลายลงในปีที่ 14 ของรัชสมัยกวังซฺวี่และสร้างใหม่ในปีถัดกัน ชื่อปัจจุบันของประตูนี้จักรพรรดิราชวงศ์ชิงพระราชทานให้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชวังต้องห้าม