ภาษาอังกฤษ/ไวยากรณ์/หน้าที่ของคำ/คำคุณศัพท์

คำคุณศัพท์ (Adjectives) เป็นคำที่เติมกับคำนามเพื่อเพิ่มความหมาย เป็นการบอกคุณภาพของนาม เช่น สี ขนาด ตำแหน่ง จำนวน อยู่ใกล้หรืออยู่ไกล เพื่อให้ไม่มีใครเข้าใจผิด ใช้กับบุคคลและสิ่งของก็ได้ การชี้ชัดวัตถุก็ถือเป็นคำคุณศัพท์อย่างหนึ่ง เช่น this man, that house
คำสรรพนาม และคำและกลุ่มคำอื่นก็เติมคำคุณศัพท์ได้ รวมถึงคำที่ทำหน้าที่เป็นคำนาม ตัวอย่างเช่น 
คำคุณศัพท์ในภาษาอังกฤษไม่สามารถดูได้จากรูปอย่างเดียว แต่บางคำเกิดจากการเติมท้าย (suffix) คำอื่น เช่น -al (habitual), -ful (blissful), -ic (atomic), -ish (impish, youngish), -ous (hazardous) ฯลฯ หรือเป็นคำคุณศัพท์อื่นแล้วมีคำเติมหน้า (prefix) เช่น dis- (disloyal), ir- (irredeemable), un- (unforeseen), over- (overtired) 
คำคุณศัพท์แบ่งได้เป็น 4 ประเภทหลัก

คำคุณศัพท์บอกลักษณะ (Descriptive adjectives)
คำคุณศัพท์บอกปริมาณ (Adjectives of quantity)
คำคุณศัพท์ชี้ชัด (Demonstrative adjectives)
คำคุณศัพท์จากสรรพนาม (Pronominal adjectives)
คำคุณศัพท์บอกลักษณะ

คำคุณศัพท์บอกลักษณะ.
แบ่งได้อีกเป็น 4 ประเภทย่อย

Simple adjectives บอกคุณภาพ เช่น safe, happy, deep ฯลฯ
Compound adjectives เป็นกลุ่มคำที่ติดกันเกิดเป็นฉายาที่ใช้บรรยายหรือพรรณนา ตัวอย่างเช่น "ice-cold water", "next-door neighbor", "one-hundred-baht bill" ฯลฯ
Proper adjectives มาจากวิสามานยนาม เช่น "an old English manuscript"
Participal adjectives เป็น participles ที่ใช้อธิบาย หรือ participles ที่หมดหน้าที่กริยาและใช้บอกคุณภาพ เช่น "a charming sight", "trailing clouds"

Accomplished ในประโยคแรกเป็น participle ที่ประกอบเป็นกริยา (was accomplished) ส่วน accomplished ในประโยคที่สองเป็นคำขยาย man
คำคุณศัพท์บอกปริมาณ
คำคุณศัพท์บอกปริมาณ.
คำคุณศัพท์บอกปริมาณ เป็นคำคุณศัพท์ใช้บอกปริมาณ แบ่งได้เป็น 3 ประเภทย่อย

Quantity in bulk ใช้ขยายคำนามเอกพจน์เพื่อแสดงถึงปริมา.ณที่ไม่เจาะจงของสิ่งนั้น เช่น little, much, some, no, any, considerable (บางทีก็ใช้ small)
Quantity in number ใช้บอกจำนวนที่แน่ชัด เช่น one, two, a dozen หรือบอกกลาย ๆ ไม่เจาะจงก็ได้ ้เช่น several, a few, many, more, some, any
Distributive numerals ใช้บอกจำนวนที่ไม่เจาะจง แต่ต้องการสื่อสารว่าเจาะจงกล่าวถึงวัตถุทีละชิ้น ๆ เช่น every, each, either
คำคุณศัพท์ชี้เฉพาะ

คำคุณศัพท์ชี้เฉพาะ.
ตัวอย่างเช่น
จากประโยคที่สองข้างต้น สามารถเปลี่ยน the one เป็น the former และ the other เป็น the latter โดยความหมายคงเดิม
จำนวนเชิงอันดับที่ (Cardinal number) ถือว่ามีหน้าที่แบบคำคุณศัพท์ชี้เฉพาะเหมือนกัน
คำคุณศัพท์จากสรรพนาม
คำคุณศัพท์จากสรรพนาม.
คำคุณศัพท์จากสรรพนาม เดิมเป็นคำสรรพนามแต่มีการนำมาใช้ขยายนาม (ไม่ใช่ใช้แทน antecedent ซึ่งเป็นหน้าที่ของสรรพนาม) มี 2 ประเภทย่อย คือ relative และ interrogative
Relative adjectives (บ้างแปลเป็น "ประพันธคุณศัพท์") ได้แก่ which และ what ตัวอย่างเช่น
Indefinite relative adjectives ได้แก่ what, whatever, whatsoever, whichever, whichsoever ตัวอย่างเช่น
Interrogative adjectives หมายถึง which และ what; which ส่อความเจาะจงสิ่งที่ทราบ (ว่าตัวเลือกทั้งหมดมีอะไรบ้าง) ส่วน what ส่อความว่าไม่ทราบ ตัวอย่างเช่น
What ในประโยคอุทาน
What ในประโยคอุทาน.
ในประโยคอุทาน what และ what a เป็นคุณศัพท์เพื่อบอกลักษณะ ตัวอย่างเช่น
การเรียงลำดับคำคุณศัพท์
การเรียงลำดับคำคุณศัพท์.
ในภาษาอังกฤษมีลำดับคำคุณศัพท์ 
การเปรียบเทียบ
การเปรียบเทียบ.
คำคุณศัพท์สามารถใช้เปรียบเทียบได้ เช่นเดียวกับคำวิเศษณ์ การเปรียบเทียบมี 2 ขั้น (degree) คือ ขั้นกว่า (comparative) และขั้นสุด (superlative)
อย่างไรก็ตาม คำคุณศัพท์บอกลักษณะบางคำไม่สามารถเปรียบเทียบได้เพราะความหมายของมันเอง เช่น favorite, main, final, perpetual, organic, universal, sole, sufficient, infinite, supreme
การเปรียบเทียบบ้างใช้การเติม -er และ -est เข้ากับรูปฐาน (positive degree) เพื่อทำเป็นขั้นกว่าและขั้นสุด เช่น red, redder, reddest; easy, easier, easiest. และบางใช้การเติม more และ most ด้านหน้ารูปฐาน ในภาษาอังกฤษยังไม่มีกฎตายตัวว่าจะเลือกคำใดเติม -er และ -est และคำใดเติม more และ most ส่วนใหญ่คำพยางค์เดียวและออกเสียงง่ายจะเติม -er และ -est ส่วนที่เหลือเติม more และ most 
บางคำมีการเปลี่ยนรูปแบบไม่ปกติ (irregular) เช่น
บางคำไม่มีรูปฐาน เช่น
คำวิเศษณ์ที่ใช้เป็นคุณศัพท์
คำวิเศษณ์ที่ใช้เป็นคุณศัพท์.
บางทีมีการใช้คำวิเศษณ์เป็นคำคุณศัพท์ เช่น
อ้างอิง

ข้อความบางส่วนในหน้านี้ นำมาจากตำรา An English Grammar by W. M. Baskervill and J. W. Sewell, 1895. ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ