pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ประเทศแกมเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ประเทศแกมเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศแกมเบีย ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแกมเบียเป็นตัวแทนประเทศได้ส่งนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
== นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล==
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
ผลการแข่งขันดังนี้ : 
{|class=wikitable style="font-size:90%"
|-
!rowspan="2"|นักกีฬา
!rowspan="2"|รายการ
!colspan="2"|ฮีท
!colspan="2"|ก่อนรองฯ
!colspan="2"|รองฯ
!colspan="2"|ชิงชนะเลิศ
|-style="font-size:95%"
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
|-align=center
|align=left|Suwaibou Sanneh
|align=left|100 m
|10.52
|5
|colspan=6|Did not advance
|}
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศแกมเบียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008
== อ้างอิง ==
แกมเบีย
คาบสมุทรชุกชี

คาบสมุทรชุกชี (Chukchi Peninsula และอาจเรียกว่า คาบสมุทรชูคอตคา (Chukotka Peninsula), คาบสมุทรชุุก (Chuuk Peninsula) หรือ คาบสมุทรชูคอตสกี  (Chukotski Peninsula); Чуко́тский полуо́стров, Chukotskiy poluostrov, Чуко́тка, Chukotka) เป็นคาบสมุทรทางตะวันออกสุดของเอเชีย ที่พิกัด 66° เหนือ 172° ตะวันตก จุดตะวันออกสุดคือแหลมเดจเนฟ ใกล้หมู่บ้านอูเอเลน มีเทือกเขาชูคอตคาตั้งอยู่ตอนกลางและตะวันตกของคาบสมุทร และมีทะเลชุกชีอยู่ทางทิศเหนือ มีทะเลเบริงอยู่ทางทิศใต้ และช่องแคบเบริงอยู่ทางทิศตะวันออก คาบสมุทรชุกชีเป็นส่วนหนึ่งของเขตปกครองตนเองชูคอตคา ประเทศรัสเซีย
==อ้างอิง==
ชุกชี
ธรณีสัณฐานในประเทศรัสเซีย
ประเทศกินีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ประเทศกินี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศกินี ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติกินีเป็นตัวแทนประเทศได้ส่งนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 5 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
== นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล==
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
ผลการแข่งขันดังนี้ : 
{|class=wikitable style="font-size:90%"
|-
!rowspan="2"|นักกีฬา
!rowspan="2"|รายการ
!colspan="2"|ฮีท
!colspan="2"|รองฯ
!colspan="2"|ชิงชนะเลิศ
|-style="font-size:95%"
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
|-
|align=left|Nabie Foday Fofanah
|align=left|200 m
|21.68
|7
|colspan=4 align=center|Did not advance
|}
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศกินีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008
== อ้างอิง ==
กินี
ประเทศกินี-บิสเซาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ประเทศกินีบิสเซา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศกินีบิสเซา ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติกินีบิสเซาเป็นตัวแทนประเทศได้ส่งนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
== นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล==
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
ผลการแข่งขันดังนี้ : 
{|class=wikitable style="font-size:90%"
|-
!rowspan="2"|นักกีฬา
!rowspan="2"|รายการ
!colspan="2"|ฮีท
!colspan="2"|ก่อนรองฯ
!colspan="2"|รองฯ
!colspan="2"|ชิงชนะเลิศ
|-style="font-size:95%"
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
!ผล
!อันดับ
|-align=center
|align=left|Holder da Silva
|align=left|100 m
|10.58
|5
|colspan=6|Did not advance
|}
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศกินีบิสเซาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008
== อ้างอิง ==
กินีบิสเซา
ซอกิแอตาสเอ็วโรไปอา

ซอกิแอตาสเอ็วโรไปอา (Societas Europaea, , ) เป็นบริษัทมหาชนที่จดทะเบียนกับสหภาพยุโรปตามกฎหมายสำหรับบริษัทที่เสนอขึ้นในปี ค.ศ. 2004 บริษัทที่จดทะเบียนในระบบนี้จะสามารถย้ายหรือควบรวมกิจการกับบริษัทในประเทศอื่น ๆ ในสหภาพยุโรปได้โดยง่าย
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 มีบริษัทจดทะเบียนกับสหภาพยุโรปมากกว่า 3,000 แห่ง โดยเฉพาะในยูโรโซน นอกจากนี้ กฎหมายท้องถิ่นในแต่ละประเทศยังบังคับใช้เพิ่มเติมได้ในบทของการตั้งบริษัทและการควบรวมกิจการ
== อ้างอิง ==
สหภาพยุโรป
บีเอเอสเอฟ

บีเอเอสเอฟ (BASF SE) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติในสหภาพยุโรปผู้ผลิตสารเคมีที่ใหญ่เป็นอันดับ 1 ของโลก เดิมเป็นบริษัทสัญชาติเยอรมัน มีบริษัทและกิจการร่วมค้าในเครือบริษัทจำนวนมากใน 80 ประเทศทั่วโลก มีศูนย์การผลิตแบบครบวงจร 6 แห่งและศูนย์ผลิตอื่น ๆ ในยุโรป เอเชีย ออสเตรเลีย อเมริกา และแอฟริกาอีก 390 แห่ง ฐานลูกค้ากระจายอยู่ใน 190 ประเทศและอยู่ในหลายอุตสาหกรรม
ปลายปี ค.ศ. 2019 บริษัทมีพนักงาน 117,628 คนและมียอดขาย 59.3 พันล้านยูโรและรายได้จากการดำเนินการ 4.5 พันล้านยูโร จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แฟรงก์เฟิร์ต ลอนดอน และซือริช
== อ้างอิง ==
บริษัทข้ามชาติ
บริษัทของเยอรมนี
เอ.ออน

เอ.ออน (E.ON SE) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติในสหภาพยุโรปผู้ผลิตและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้า เดิมเป็นบริษัทสัญชาติเยอรมัน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเอ็สเซิน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี เป็นหนึ่งในบริษัทพลังงานที่นักลงทุนเอกชนเป็นเจ้าของที่ใหญ่ที่สุดในโลก ชื่อของเอ.ออน มาจากคำว่า อีออน (aeon) ในภาษากรีกที่หมายถึง อายุ
เอ.ออน มีกิจการใน 30 ประเทศ ให้บริการลูกค้ากว่า 33 ล้านคน  ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2000 จากการควบรวมกิจการของบริษัท VEBA และ VIAG ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ได้ตั้งบริษัทใหม่คือ ยูนิเปอร์ (Uniper) เพื่อรับผิดชอบในแผนกผลิตและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าระบบเก่า ก่อนจะขายหุ้นให้กับบริษัทพลังงานไฟฟ้า Fortum ของฟินแลนด์ จากนั้น ค.ศ. 2018 ได้เข้าซื้อกิจการของบริษัท Innogy ผู้ผลิตไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียน ส่วนกิจการในอังกฤษนั้นได้เป็นผู้มีบทบาทในการเปลี่ยนการผลิตพลังงานไฟฟ้าเพื่อผู้บริโภคในสหราชอาณาจักรมาเป็นการใช้แหล่งพลังงานหมุนเวียน
== อ้างอิง ==
บริษัทข้ามชาติ
บริษัทของเยอรมนี
เฟรเซนีอุส

เฟรเซนีอุส (Fresenius SE & Co. KGaA) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติในสหภาพยุโรปผู้ผลิตเครื่องมือแพทย์ เดิมเป็นบริษัทสัญชาติเยอรมัน มีผลิตภัณฑ์สำหรับการกรองของเสียจากเลือดผู้ป่วย อุปกรณ์การแพทย์สำหรับแผนกผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยใน ตลอดจนระบบการจัดการโรงพยาบาลและศูนย์การแพทย์ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองบาทฮ็อมบวร์คฟอร์แดร์เฮอเออ ประเทศเยอรมนี จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แฟรงก์เฟิร์ต
บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1912 และเริ่มขยายกิจการในเอเชีย แอฟริกา และละตินอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 2000 รวมถึงในประเทศไทยด้วย
== อ้างอิง ==
บริษัทข้ามชาติ
บริษัทของเยอรมนี
ชไนเดอร์อิเล็คทริค

ชไนเดอร์อิเล็คทริค (Schneider Electric SE) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติในสหภาพยุโรปผู้ผลิตอุปกรณ์ทางไฟฟ้า มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่รุแอย์-มาลแมซง ชานกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส มีรายได้ 27.2 พันล้านยูโรในปี ค.ศ. 2019 เป็นบริษัทแม่ของบริษัทสแควร์ดี และเอพีซีในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังลงทุนในด้านนวัตกรรม การวิจัย และพัฒนาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนอีกด้วย มีสิทธิบัตรในเครือบริษัทมากถึง 20,000 ฉบับ บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1836 ในชื่อ Schneider & Cie ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น ชไนเดอร์ อิเล็คทริค เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1999
== อ้างอิง ==
บริษัทข้ามชาติ
บริษัทของฝรั่งเศส
ยูนิเบล-โรดัมโก-เวสต์ฟิลด์

ยูนิเบล-โรดัมโก-เวสต์ฟิลด์ (Unibail-Rodamco-Westfield SE) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติของสหภาพยุโรปในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์สำหรับการพาณิชย์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์
จุดเริ่มต้นของบริษัทเริ่มจากการก่อตั้งยูนิเบล ศูนย์การค้าชื่อดังในฝรั่งเศส ก่อนจะควบรวมกับบริษัทโรดัมโกของเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2007 และจดทะเบียนเป็นบริษัทในสหภาพยุโรปในปี ค.ศ. 2009 ต่อมาได้ควบรวมกิจการกับเครือบริษัทเวสต์ฟิลด์ ผู้ให้บริการศูนย์การค้าชื่อดังของออสเตรเลียในปี ค.ศ. 2018 และใช้ชื่อทั้งสามของบริษัทเก่ามารวมกันเป็นชื่อบริษัทเดียวกัน
== อ้างอิง ==
บริษัทข้ามชาติ
บริษัทของฝรั่งเศส
เทศบาลตำบลบางนกแขวก

บางนกแขวก เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางนกแขวก และพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 6 ของตำบลบางคนที ในอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลบางนกแขวกที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นสุขาภิบาลแห่งที่สองของอำเภอบางคนทีและจังหวัดสมุทรสงคราม แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 1,688 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอบางคนทีประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสมุทรสงครามประมาณ 31 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 454 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 3.792 ตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของอาสนวิหารแม่พระบังเกิด สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2433 โดยบาทหลวงเปาโล ซัลมอน มิชชันนารีชาวฝรั่งเศส และเป็นปลายของคลองดำเนินสะดวก ซึ่งเชื่อมกับแม่น้ำแม่กลองที่ตลาดบางนกแขวกเก่าแก่ที่มีอายุกว่า 100 ปี ซึ่งเป็นตลาดริมน้ำที่ยาวที่สุดของจังหวัด มีประตูน้ำบางนกแขวกสร้างขึ้นเป็นทางปล่อยเรือเข้าออกคลองซึ่งมีมากมายในสมัยก่อน
บางนกแขวกก่อตั้งชุมชนมาตั้งแต่ในสมัยก่อนรัชการที่ 4 มีการขุดคลองดำเนินสะดวกเชื่อมต่อกับแม่น้ำท่าจีน และแม่น้ำแม่กลอง เพื่อการขนถ่ายสินค้าเครื่องอุปโภคและบริโภคเข้าสู่พระนคร ดังนั้น บริเวณปากคลองบางนกแขวกจึงเป็นตลาดนัดทางเรือ ส่วนด้านในบริเวณวัดเจริญสุขารามวรวิหาร เป็นสถานที่ตั้งประตูน้ำบางนกแขวก ที่นักเดินเรือมักมาพักเพื่อรอระดับน้ำขึ้น บริเวณนี้จึงกลายเป็นตลาดประตูน้ำบางนกแขวก มีชื่อที่เรียกติดปากชาวบ้านสมัยนั้นว่า “ชุมชนหลักแปด” เพราะคำว่า “หลัก” ใช้เรียกแทนหลักกิโลเมตร ตามที่นิยมใช้กันในปัจจุบัน
ก่อนปี พ.ศ. 2500 ในร่องสวนผลไม้ชาวบ้านนิยมปลูกข้าวไว้สำหรับรับประทานในครัวเรือน และบริเวณตลาดร้อยปีปากคลองบางนกแขวกมีศาลพ่อปู่ตั้งอยู่ ด้านหลังตลาดร้อยปีปากคลองบางนกแขวกมี โรงงิ้ว และซอยโรงฝิ่นเพื่อเป็นทางเข้า - ออกจากหน้าตลาดสู่หลังตลาด มีโรงหนัง โรงปั่นไฟฟ้า ซึ่งเป็นของชาวตลาดร้อยปีปากคลองบางนกแขวก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลบางนกแขวก
บางนกแขวก
บางนกแขวก
จักรวาลของแฮร์รี่ พอตเตอร์

จักรวาลที่ได้รับการบรรยายไว้ในหนังสือนวนิยายเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ ของ เจ. เค. โรว์ลิง นั้นเป็นโลกที่ประกอบไปด้วยสังคมของผู้วิเศษและคนธรรมดา หรือที่เรียกกันว่า มักเกิล นวนิยายได้อธิบายไว้ว่า โลกมักเกิลถือเป็นสังคมที่มีประชากรมากกว่าโลกเวทมนตร์ โดยโลกทั้งสองนี้ไม่ได้ถูกแยกออกจากกัน แต่กลับอยู่ร่วมกันในรูปแบบทับซ้อน โดยโลกเวทมนตร์นั้นจะแทรกซึมอยู่ในสังคมของพวกมักเกิล สถานที่และชุมชนของเหล่าผู้วิเศษก็มักจะอยู่ทับซ้อนกับสถานที่ในโลกมักเกิลและจะถูกป้องกันไว้ด้วยพลังเวทมนตร์เพื่อไม่ให้มักเกิลสามารถสังเกตเห็นได้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในนวนิยายนั้นเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990 ซึ่งสถานที่หลักของเรื่องนั่นก็คือ โรงเรียนฮอกวอตส์ แต่ในขณะเดียวกัน ทางผู้แต่งก็ได้มีการบรรยายถึงสถานที่อื่น ๆ ในโลกเวทมนตร์ทั้งในอดีตและในขณะที่เกิดเรื่องราวในนวนิยายเช่นเดียวกัน คำว่า "โลกเวทมนตร์" นั้นจึงหมายถึงชุมชนของผู้วิเศษที่กระจายตัวอยู่ทั่วทุกมุมโลก ไม่ใช่โลกอีกใบที่แยกออกไปอย่างเป็นเอกเทศ แต่เป็นโลกที่หลบซ่อนตัวอยู่ในโลกมักเกิลนั่นเอง
== ลักษณะโดยสังเขป ==
เนื้อเรื่องหลักของนวนิยายชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ นั้นเกิดขึ้นในช่วงปีค.ศ. 1991-1998 อย่างไรก็ตาม โรว์ลิงยังได้บรรยายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในยุคสมัยและช่วงเวลาอื่น ๆ ไว้ในนวนิยายและเว็บไซต์พอตเตอร์มอร์ ที่เขียนโดยตัวเธอเอง ซึ่งจากข้อมูลทั้งหมดทำให้สรุปได้ว่า โลกเวทมนตร์นั้นคือโลกที่เหล่าผู้เวิเศษอาศัยอยู่ โดยผู้วิเศษนั้นคือผู้ที่มีเวทมนตร์ติดตัวมาแต่กำเนิดและสามารถใช้เวทมนตร์ได้ด้วยตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องใช้ไม้กายสิทธิ์ก็ได้ สังคมของผู้วิเศษนั้นจำเป็นต้องหลบซ่อนตัวจากมักเกิลตามบทบัญญัติปกปิดความลับพ่อมดแม่มดนานาชาติ ค.ศ. 1692 เพื่อรักษาความสงบของระหว่างโลกทั้งสอง ดังนั้น การใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิลในทางที่ผิด, การใช้เวทมนตร์นอกโรงเรียนในขณะที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ และการเสกคาถาต่อหน้ามักเกิลจึงเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย อย่างไรก็ตาม การใช้คาถาต่อหน้ามักเกิลนั้นสามารถกระทำได้ในกรณีที่เป็นการป้องกันตัวหรือช่วยชีวิตผู้อื่น เมื่อมีการใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิลเกิดขึ้น ทางกระทรวงเวทมนตร์จะมีหน้าที่ลบความทรงจำของมักเกิลคนดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ข้อบังคับนี้สามารถยกเว้นแก่ญาติพี่น้องของผู้วิเศษที่เป็นมักเกิลได้ โดยกระทรวงเวทมนตร์เปรียบได้กับรัฐบาลของเหล่าผู้วิเศษที่ทำหน้าที่ออกกฎหมาย ดูแลและคุ้มครองสังคมผู้วิเศษ และยังมีการเลือกตั้งเป็นของตัวเองอีกด้วย
เนื่องจากโลกเวทมนตร์นั้นดำเนินอยู่ด้วยการปิดกั้นตัวเองจากโลกมักเกิล สิ่งประดิษฐ์ในโลกเวทมนตร์จึงมีลักษณะเฉพาะของตัวเองและมักจะทำงานด้วยเวทมนตร์ โดยอุปกรณ์เทคโนโลยีของมักเกิลนั้นจะไม่สามารถใช้งานได้เมื่ออยู่ในโลกเวทมนตร์ แต่อุปกรณ์ สิ่งประดิษฐ์ และวิถีชีวิตบางอย่างของผู้วิเศษนั้นก็มีความคล้ายคลึงกับมักเกิลอยู่บ้าง แต่มักจะไม่มีความทันสมัยเท่า อาทิ การใช้ปากกาขนนกแทนปากกาปกติ การรับข่าวสารผ่านหนังสือพิมพ์หรือวิทยุ และการใช้นกฮูกในการติดต่อสื่อสาร เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ผู้วิเศษเองก็มีการสร้างสรรค์วัฒนธรรม เงินตรา และค่านิยมของตัวเองขึ้นเช่นเดียวกัน ซึ่งทำให้อนุมานได้ว่า แม้ผู้วิเศษในโลกเวทมนตร์มีลักษณะการดำรงชีวิตที่แตกต่างจากมักเกิลแต่ก็รับเอาวัฒนธรรมบางส่วนมาปรับใช้บ้างในบางกรณี แต่ก็ยังคงรักษาวัฒนธรรมและค่านิยมของตัวเองเอาไว้บางส่วน
== ภูมิศาสตร์ ==
== สัตว์วิเศษและสิ่งมีชีวิต ==
== ความบริสุทธิ์ของสายเลือด ==
== การปกครองและการเมือง ==
== ความสัมพันธ์ ==
== การศึกษา ==
== เศรษฐกิจ ==
== การละเล่นและกีฬา ==
== การสื่อสาร ==
== การเดินทาง ==
== สื่อในโลกเวทมนตร์ ==
== อาหารและเครื่องดื่ม ==
บัตเตอร์เบียร์
 
แฮร์รี่ พอตเตอร์
จักรวาลสมมติ
แอลวีเอ็มเอช

แอลวีเอ็มเอช โมเอต์ เฮนเนสซี่ หลุยส์ วิตตอง (LVMH Moët Hennessy – Louis Vuitton SE) หรือที่รู้จักกันในชื่อ แอลวีเอ็มเอช (LVMH) เป็นเครือบริษัทมหาชนข้ามชาติของสหภาพยุโรปในธุรกิจสินค้าหรูหรา มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ประวัติของกลุ่มบริษัทเริ่มต้นจากการก่อตั้งแบรนด์หลุยส์ วิตตอง ในปี ค.ศ. 1854 จากนั้นทางโมเอต์แอนด์ชันด็อน ผู้ผลิตแชมเปญจน์ และเฮนเนสซี่ ผู้ผลิตเหล้าคอนญัก ได้รวมกิจการกันเป็นบริษัทโมเอต์เฮนเนสซี่ ก่อนที่จะควบรวมกับหลุยส์ วิตตอง ก่อตั้งเป็นเครือแอลวีเอ็มเอชในปี ค.ศ. 1987 ปัจจุบันมีบริษัทย่อยผลิตแบรนด์สินค้าในเครือกว่า 60 บริษัทโดยแต่ละบริษัทมีอิสระเต็มที่ในการบริหารงาน ผลิตภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดของเครือแอลวีเอ็มเอชคือไวน์ชาตูดีคุม (Château d'Yquem) ที่มีจุดเริ่มต้นย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1593
ปัจจุบัน ดียอร์ คือผู้ถือหุ้นที่ใหญ่ที่สุดของเครือแอลวีเอ็มเอช มีหุ้นร้อยละ 40.9 ของจำนวนหุ้นทั้งหมด แบร์นาร์ อาร์โน ผู้ถือหุ้นใหญ่ของดิออร์จึงเป็นประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของแอลวีเอ็มเอชด้วย ปัจจุบันเป็นบุคคลที่รวยที่สุดในฝรั่งเศส และหุ้นของเครือบริษัทยังมีมูลค่าตามราคาตลาดสูงที่สุดในฝรั่งเศสและยูโรโซนอีกด้วย สูงราว 220 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2020
== อ้างอิง ==
บริษัทข้ามชาติ
บริษัทของฝรั่งเศส
 
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530
ยูโรสต็อกซ์ 50

ยูโร สต็อกซ์ 50 (EURO STOXX 50) เป็นดัชนีตลาดหุ้นสำหรับหุ้นในกลุ่มประเทศยูโรโซน คิดค้นโดยสต็อกซ์ผู้ให้บริการดัชนีหลักทรัพย์ทั่วโลกโดยอยู่ในความรับผิดชอบและดูแลของบริษัทด็อยท์เชอเบอร์เซอสัญชาติเยอรมัน เป้าหมายของการคิดดัชนียูโร สต๊อกซ์ 50 คือเพื่อการบันทึกการเปลี่ยนแปลงของหุ้นบริษัทขนาดใหญ่ในภาคธุรกิจที่สำคัญในเขตยูโรโซน ประกอบไปด้วยหุ้นของ 50 บริษัทที่มีสภาพคล่องสูงสุด นอกจากนี้ สัญญาฟิวเจอร์สและออปชั่นของยูโร สต็อกซ์ 50 ยังมีสภาพคล่องสูงเป็นอันดับต้น ๆ ของยุโรปและของโลกอีกด้วย
== องค์ประกอบ ==
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ดัชนียูโร สต็อกซ์ 50 ประกอบไปด้วยหุ้นของบริษัทดังต่อไปนี้
== อ้างอิง ==
ตลาดหลักทรัพย์
สหภาพยุโรป
หานตาน

หานตาน (邯郸市) เป็นนครระดับจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีน เป็นนครระดับจังหวัดที่อยู่ทางใต้สุดของมณฑล มีอาณาเขตติดต่อ คือ ทิศเหนือติดกับนครสิงไถ ทิศตะวันตกติดกับมณฑลชานซี ทิศใต้ติดกับมณฑลเหอหนาน และทิศตะวันออกติดกับมณฑลชานตง จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 มีประชากรทั้งหมด 9,174,683 คน อาศัยอยู่ในเขตตัวเมือง 2,845,790 คน ซึ่งประกอบไปด้วย 5 เขต ความเป็นเมืองของเขตหย่งเหนียนภายในเขตนครหานตาน กับนครชาเหอภายในเขตนครสิงไถ ทั้งสองแห่งนี้จัดว่าเป็นเขตเมืองขยาย (conurbation) เดียวกัน
หานตานเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน พบว่ามีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกเมื่อ 6500 ปีก่อนคริสตกาลโดยกลุ่มวัฒนธรรมฉือชาน ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน เมืองแห่งนี้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อวัฒนธรรมจีน อันได้แก่ เคยเป็นราชธานีหรือเมืองหลวงของรัฐจ้าวในยุครณรัฐ เคยเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมทางตอนเหนือของจีน และเป็นแหล่งกำเนิดของไท่เก๊กและเข็มทิศอันแรกของโลก ซึ่งทำจากหินที่เก็บมาจากเขาฉือ (ภูเขาแม่เหล็ก) หานตานจัดเป็นหนึ่งในเมืองทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงแห่งชาติของจีน
== เขตการปกครอง ==
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 มีประชากรในเขตที่เป็นตัวเมือง 3 เขต 941,427 คน ประชากรในพื้นที่เขตเมือง (urban area) 2,845,790 คน และประชากรทั้งพื้นที่ของนครระดับจังหวัด 9,174,683 คน ซึ่งมีพื้นที่ 12,068 
ฝ่ายบริหาร นิติบัญญัติ และตุลาการของเทศบาลนคร ตั้งอยู่ในเขตฉงไถ (丛台区, Cóngtái Qū) รวมถึงสำนักงานพรรคคอมมิวนิสต์จีน และสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ
== ภูมิอากาศ ==
หานตานมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป/กึ่งแห้งแล้ง (Köppen Dwa/BSk) ที่ได้รับอิทธิพลจากมรสุม อุณหภูมิเฉลี่ยรายวันและรายเดือนปกติอยู่ระหว่าง  ในเดือนมกราคม ถึง  ในเดือนกรกฎาคม ขณะที่อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีคือ  ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีปกติอยู่ที่  ซึ่งจะมีปริมาณมากสุดในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
City of Handan, Official site 
 
นครในมณฑลเหอเป่ย์
เขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลเหอเป่ย์
ฉินเซี่ยวกง

ฉินเซี่ยวกง (; 382–338 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า ฉฺวี เหลียง (渠梁) ทรงเป็นผู้ปกครองรัฐฉิน (秦國) ตั้งแต่ 361 ถึง 338 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งตรงกับยุครณรัฐ (戰國) ในประวัติศาสตร์จีน ทรงเป็นที่รู้จักเพราะได้ชาง ยาง (商鞅) แห่งรัฐเว่ย์ (衛國) ซึ่งเป็นรัฐบุรุษที่นิยมกฎหมาย มารับใช้ และทรงอนุญาตให้ชาง ยาง ปฏิรูปการเมือง การทหาร และเศรษฐกิจขนานใหญ่ในรัฐฉิน แม้การปฏิรูปดังกล่าวจะถูกขุนนางรัฐฉินจำนวนมากวิพากษ์วิจารณ์และคัดค้านอย่างรุนแรง แต่ฉินเซี่ยวกงก็ทรงสนับสนุนชาง ยาง อย่างเต็มที่ และการปฏิรูปก็ช่วยให้รัฐฉินได้เป็นรัฐมหาอำนาจอันโดดเด่นในท่ามกลางหมู่รณรัฐทั้งเจ็ด
==ประวัติ==
ฉินเซี่ยวกงทรงขึ้นครองราชย์ในรัฐฉินสืบต่อจากฉินเซี่ยนกง (秦獻公) พระบิดา เมื่อ 361 ปีก่อนคริสตกาล ขณะนั้น ฉินเซี่ยวกงมีพระชนม์ 21 ชันษา และมีพระปณิธานปรารถนาจะนำพารัฐฉินกลับสู่ความรุ่งโรจน์ในอดีตเหมือนครั้งรัชกาลของฉินมู่กง (秦穆公) ที่รัฐฉินได้เป็นหนึ่งในกลุ่มห้าอธิราช (五霸) ดังนั้น ฉินเซี่ยวกงจึงทรงออกประกาศรับผู้มีความสามารถมาช่วยสร้างบ้านเมืองให้แข็งแกร่ง โดยทรงให้คำมั่นจะประทานรางวัลเป็นตำแหน่งชั้นสูงและที่ดินหลายผืน ชาง ยาง แห่งรัฐเว่ย์ ตกลงใจมาถวายตัวตามประกาศนี้ หลังจากที่ไปรัฐอื่นแล้วถูกปฏิเสธมาตลอด
ผู้ทูลเสนอชาง ยาง ต่อฉินเซี่ยวกง คือ Jing Jian และชาง ยาง ได้เข้าเฝ้าฉินเซี่ยวกงสองครั้งเพื่อเสนอแนวคิดเกี่ยวกับการปกครองโดยอิงหลักการลัทธิขงจื๊อ ลัทธิเต๋า และสำนักอื่น ๆ แต่ไม่ถูกพระทัยฉินเซี่ยวกงนัก ในการเข้าเฝ้าครั้งที่สาม ชาง ยาง ทูลเสนอแนวคิดการปกครองแบบเข้มงวดโดยอิงหลักการนิยมกฎหมาย ซึ่งทำให้ฉินเซี่ยวกงสนพระทัย ฉินเซี่ยวกงทรงอภิปรายเรื่องดังกล่าวกับชาง ยาง ถึงสามวันสามคืน จนบรรลุเป็นร่างแผนการปฏิรูป มีการนำแผนดังกล่าวไปปฏิบัติใน 363 ปีก่อนคริสตกาล แต่ขุนนางรัฐฉินหลายคนคัดค้านอย่างรุนแรง กระนั้น ฉินเซี่ยวกงก็ทรงสนับสนุนแผนของชาง ยาง และทรงรับรองว่า การปฏิรูปจะเป็นไปตามแผนอย่างแน่แท้
การปฏิรูปของชาง ยาง ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงหลายขนานในรัฐฉิน รัฐฉินกลายเป็นรัฐที่ใช้กฎหมายควบคุมเข้มงวด และนิยมการใช้กำลังทหาร ถึงบีบคั้นขั้นกดขี่ มีการบังคับให้ประชากรโยกย้ายถิ่นฐานเพื่อให้การเกษตรขยายพื้นที่ และมีการมอบรางวัลหรือลงโทษราษฎรตามผลงานด้านทหารและกสิกรรม
ครั้น 366 ปีก่อนคริสตกาล กองทัพรัฐฉินเอาชนะกองกำลังร่วมของรัฐหาน (韓國) กับรัฐเว่ย์ (衞国) ได้ในการรบที่ฉือเหมิน (石门) ทหารและข้าราชการรัฐฉินได้ปูนบำเหน็จตามจำนวนศีรษะข้าศึกที่ตัดมาได้ นอกจากนี้ รัฐฉินยังเดินหน้ายึดที่ดินจากรัฐเว่ย์ ทำให้รัฐเว่ย์ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากรัฐจ้าว (趙國) เพื่อให้อยู่รอด ความพ่ายแพ้และสูญเสียนี้ทำให้รัฐเว่ย์เสื่อมถอยลงอย่างหนัก
ฉินเซี่ยวกงทรงครองรัฐฉิน 24 ปีจนสิ้นพระชนม์เมื่อ 338 ปีก่อนคริสตกาล สิริพระชนม์ 44 ชันษา ผู้สืบราชสมบัติต่อ คือ ฉินฮุ่ยเหวินหวัง (秦惠文王) พระโอรส เมื่อฉินเซี่ยวกงสิ้นพระชนม์แล้ว ฉินเซี่ยวกงทรงได้รับการเฉลิมพระนามว่า "เซี่ยว" (孝; "กตัญญู")
ฉินเซี่ยวกงทรงเป็นผู้ปกครองคนสุดท้ายของรัฐฉินที่มีตำแหน่งว่า "กง" (公; "พระยา") ผู้ปกครองถัดจากนั้นได้รับการเรียกขานว่า "หวัง" (王; "กษัตริย์")
==เหตุการณ์สืบเนื่อง==
การปฏิรูปในรัชสมัยฉินเซี่ยวกงเป็นการวางรากฐานอันแข็งแรงให้แก่รัฐฉิน ก่อให้เกิดการหลอมรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งในอนาคตกาลภายใต้การนำของฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) แห่งราชวงศ์ฉิน (秦朝) ผู้เป็นเชื้อสายของฉินเซี่ยวกงเอง
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Duke Xiao of Qin - Chinese Text Project
บุคคลที่เกิดเมื่อ 381 ปีก่อนคริสตกาล
บุคคลที่เสียชีวิตเมื่อ 338 ปีก่อนคริสตกาล
ผู้ปกครองรัฐฉิน
น้ำเหลืองไม่ดี

น้ำเหลืองไม่ดี หรือ น้ำเหลืองเสีย อาจหมายถึง
ผิวหนังอักเสบแบบอะโทปิก (atopic dermatitis)
โรคพุพอง (impetigo)
การแก้ความกำกวม
มาริอา มาร์การิตา ดัชเชสแห่งอ็องฌู

มาริอา มาร์การิตา ดัชเชสแห่งอ็องฌู (Her Royal Highness Marie Marguerite, Duchess of Anjou) ประสูติเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ทรงเป็นชาวเวเนซุเอลา เป็นบุตรสาวของ วิกเตอร์ วาร์กัส นายธนาคารและนักธุรกิจชาวเวเนซุเอลาซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นเจ้าของและประธานธนาคารเอกชนรายใหญ่อันดับที่ 14 ในเวเนซุเอลา
== เสกสมรส ==
นางสาวมาริอา มาร์การิตา วาร์กัส ซานตาเอลลา ได้เข้าพิธีเสกสมรสกับ หลุยส์ อัลฟอนส์เซร์ ดยุกแห่งอ็องฌู เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2547 รับพระราชทานพระอิสริยยศ ดัชเชสแห่งอ็องฌู พระชายา มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงยูเชนีแห่งบูร์บง
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบอร์กันดี
เจ้าชายอัลฟอนส์เซร์ ดยุกแห่งแบร์รี
เจ้าชายอ็องรี ดยุกแห่งตูริน
ทั้งนี้ พระองค์และพระสวามีทรงดำรงพระราชอิสริยยศแบบไม่เป็นทางการคือ สมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและนาบาร์รา
== อ้างอิง ==
Los Duques de Anjou anuncian el nacimiento de sus hijos Luis y Alfonso Archived 2011-09-06 at the Wayback Machine; accessed 14 April 2014.
บุคคลจากการากัส
เจ้าหญิงฝรั่งเศส
ราชวงศ์บูร์บง
หลุยส์ อัลฟอนส์เซร์ ดยุกแห่งอ็องฌู

หลุยส์ อัลฟอนส์เซร์ ดยุกแห่งอ็องฌู หรือ หลุยส์ที่ 20 (His Royal Highness Louis Alphonse, Duke of Anjou) ประสูติเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2517 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กของ อัลฟอนโซ ดยุกแห่งอ็องฌูและกาดิซ และ คาร์เมน มาตีเนซ-โบดุย มีพระเชษฐา 1 พระองค์คือ
ฟรานซิสโก ดยุกแห่งบูร์บง (22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 - 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527)
ด้วยพระเชษฐาที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนวัยอันควร ตำแหน่งรัชทายาทจึงตกเป็นของพระองค์โดยทันที พระองค์ทรงกลายเป็นผู้อ้างราชบัลลังก์ฝรั่งเศส แทนพระบิดาที่สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2532
== เสกสมรส ==
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ มารี มาร์การิตา วาร์กัส ซานตาเอลลา เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2547 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ ดัชเชสแห่งอ็องฌู พระชายา มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงยูเชนีแห่งบูร์บง
เจ้าชายหลุยส์ ดยุกแห่งเบอร์กันดี
เจ้าชายอัลฟอนส์เซร์ ดยุกแห่งแบร์รี
เจ้าชายอ็องรี ดยุกแห่งตูริน
ทั้งนี้ พระองค์และพระชายาทรงดำรงพระราชอิสริยยศแบบไม่เป็นทางการคือ สมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและนาบาร์รา
== อ้างอิง ==
Thierry Ardisson. Louis XX. Contre-enquête sur la monarchie., Olivier Orban, 1986, 
Jean Foyer, Titre et armes du prince Louis de Bourbon, Diffusion-Université-Culture, 1990.
Apezarena, José. Luis Alfonso de Borbón: Un príncipe a la espera. Forthcoming.
Cassani Pironti, Fabio. "Bref crayon généalogique de S.A.R. la Princesse Marie-Marguerite, Duchesse d'Anjou, née Vargas Santaella", Le Lien Légitimiste, n. 16, 2007.
Opfell, Olga S. H.R.H. Louis-Alphonse, Prince of Bourbon, Duke of Anjou: Royal House of France (House of Bourbon), Royalty Who Wait: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe. Jefferson: McFarland & Company, Inc., Publishers, 2001. 11-32.
ชาวเวเนซุเอลา
เจ้าชายฝรั่งเศส
ราชวงศ์บูร์บง
ดยุกแห่งบูร์บง
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์
แม่น้ำการอน

แม่น้ำการอน (Garonne ; Occitan, กาตาลาและGarona; Garumna
หรือ Garunna) เป็นแม่น้ำทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศสและทางทิศเหนือของประเทศสเปน มีความยาว  มีต้นน้ำจากเทือกเขาพิรินีของสเปน มีปากแม่น้ำอยู่ที่เมืองท่า บอร์โด ของฝรั่งเศส
==อ้างอิง==
การอน
การอน
ช็องเบรี

ช็องเบรี (Chambéry ; Sciamberì; Camberia) เป็นนครและเมืองหลักของจังหวัดซาวัว แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ทางตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส
ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของภูมิภาคซาวอยตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 เมื่ออามาดิอุสที่ 4 เคานต์แห่งซาวอยได้ให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางอำนาจ
เมืองในประเทศฝรั่งเศส