แอนดี คอฟแมน

แอนดรูว์ เจฟฟรีย์ คอฟแมน (/ˈkaʊfmən/ KOWF-mən; 17 มกราคม พ.ศ. 2492 – 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2527) เป็นผู้ให้ความบันเทิงและศิลปินการแสดงชาวอเมริกัน ในขณะที่มักเรียกกันว่า "นักแสดงตลก" คอฟแมนชอบที่จะอธิบายตัวเองว่าเป็น "นักร้องเพลงและนักเต้น" มากกว่า บางครั้งเขาถูกเรียกว่า "ต่อต้านนักแสดงตลก" เขารังเกียจที่จะเล่าเรื่องตลกและมีส่วนร่วมในเรื่องตลกอย่างที่เข้าใจกันทั่วไป เขาเคยให้สัมภาษณ์ว่า "ฉันไม่ใช่การ์ตูน ฉันไม่เคยเล่าเรื่องตลกเลย สัญญาของนักแสดงตลกคือเขาจะออกไปที่นั่นและทำให้คุณหัวเราะไปกับเขา" คำสัญญาเดียวของฉันคือฉันจะพยายามสร้างความบันเทิงให้คุณอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้"
หลังจากทำงานในคลับตลกเล็กๆ ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 คอฟแมนได้รับความสนใจจากผู้ชมในวงกว้างขึ้นในปี 1975 เมื่อเขาได้รับเชิญให้แสดงบางส่วนในซีซั่นแรกของ Saturday Night Live ตัวละครชายต่างชาติของเขาเป็นพื้นฐานของการแสดงของเขาในฐานะ Latka Gravas ในรายการโทรทัศน์ยอดนิยมเรื่อง Taxi ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 ถึง พ.ศ. 2526 ในช่วงเวลานี้ เขายังคงออกทัวร์คลับตลกและโรงละครในซีรีส์ศิลปะการแสดง/การแสดงตลกที่ไม่เหมือนใคร บางครั้งก็ปรากฏตัวเป็นตัวเองและบางครั้งก็เป็น Tony Clifton นักร้องเลานจ์ที่หยาบคายอย่างน่ารังเกียจ นอกจากนี้เขายังเป็นแขกรับเชิญในรายการตลกขบขันและทอล์คโชว์ช่วงดึกบ่อยๆ โดยเฉพาะ Late Night with David Letterman ในปี พ.ศ. 2525 คอฟแมนนำบทวายร้ายมวยปล้ำอาชีพของเขามาแสดงในรายการเล็ตเตอร์แมนโดยเป็นการเผชิญหน้ากับเจอร์รี "เดอะคิง" ลอว์เลอร์แห่งสมาคมมวยปล้ำภาคพื้นทวีป ความจริงที่ว่าการวางแผนการทะเลาะวิวาทไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะมานานกว่าทศวรรษ
คอฟแมนเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ขณะอายุได้ 35 ปี เนื่องจากการเล่นตลกและอุบายที่ซับซ้อนเป็นองค์ประกอบหลักในอาชีพการงานของเขา จึงมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าคอฟแมนแกล้งทำเป็นว่าการตายของตัวเองเป็นการหลอกลวงครั้งใหญ่ เขายังคงได้รับความเคารพจากความหลากหลายของตัวละคร วิธีการแสดงตลกที่ต่อต้านโดยสัญชาตญาณที่ไม่เหมือนใคร และความเต็มใจที่จะกระตุ้นปฏิกิริยาเชิงลบและสับสนจากผู้ชม
ในปี 2023 คอฟแมนได้รับการเสนอชื่อให้เข้าสู่หอเกียรติยศของ WWE Hall of Fame ในสาขาดารารับเชิญ
==ผลงานแสดง==
===โทรทัศน์===
===ภาพยนตร์===
===สื่อนอกบ้าน===
==ผลงานเพลง==
==บรรณานุกรม==
Three books of Kaufman's writings have been posthumously published:
, a novel
, the script for a one-man play Kaufman did in college
, a collection of his adolescent writings
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่มเติม==
Zehme, Bill (1999), Lost in the Funhouse: The Life and Mind of Andy Kaufman, Delacorte Press. 
Zmuda, Bob; Hansen, Matthew Scott (1999), Andy Kaufman Revealed!: Best Friend Tells All, Back Bay Books. 
Hecht, Julie (2001), Was This Man a Genius? Talks with Andy Kaufman, Vintage Books. 
Keller, Florian (2005), Andy Kaufman: Wrestling with the American Dream, University Of Minnesota Press. 
Zoglin, Richard (2008), Comedy at the Edge: How Stand-up in the 1970s Changed America, Bloomsbury USA. 
Margulies, Lynne; Zmuda, Bob (2009), Dear Andy Kaufman, I Hate Your Guts!, Process. 
Knoedelseder, William (2009), I'm Dying Up Here: Heartbreak and High Times in Stand-Up Comedy's Golden Era, PublicAffairs. 
Margulies, Lynne; Zmuda, Bob (2014), Andy Kaufman, The Truth Finally, BenBella Books. 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The New Yorker, November 22, 1999, Issue. “Was This Man a Genius? A Year with Andy Kaufman, the Consummate Straight Man.” by Julie Hecht
The Village Voice, November 9, 1999, Issue. “Waking Andy Kaufman.” by Bill Jensen
Dave Hirshey, “Andy Kaufman: Beyond Laughter“; Rolling Stone, April 30, 1981.
นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
นักมวยปล้ำอาชีพชาวยิว
บุคคลจากลองไอแลนด์
ผู้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี
หอเกียรติยศและพิพิธภัณฑ์มวยปล้ำอาชีพ