pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มัศกอด

มัศกอด, มัสสะกอด หรือ มัดสะกอด เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอิหร่าน ทั้งยังเป็นอาหารเก่าแก่ที่มีมายาวนานตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา และปรากฏใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในขนมหวานที่หารับประทานได้ยากในประเทศไทย
อย่างไรก็ตามมัศกอดในไทยแบ่งวิธีทำออกเป็นสามรูปแบบ รูปแบบแรกปรากฏในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ระบุชื่อว่า มัสสะกอด มีลักษณะเดียวกับขนมไข่ ซึ่งเป็นขนมอบที่ใกล้เคียงกับคัปเค้ก แบบที่สองเรียกว่า สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา) ปรากฏอยู่ในหนังสือเล่มเดียวกัน มีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด แต่มัศกอดซึ่งยังตกทอดอยู่ในสำรับอาหารของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กลับมีลักษณะเดียวกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน
== ประวัติ ==
มีการสันนิษฐานว่า มัศกอดนี้เป็นขนมหวานที่มีมาแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา โดยได้รับอิทธิพลจากชาวเปอร์เซียที่เข้ามาค้าขายในยุคสมัยนั้น โดยชื่อ "มัศกอด" มาจากชื่อเมืองมัสกัต เมืองท่าบริเวณอ่าวโอมาน และปัจจุบันเมืองท่าแห่งนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศโอมาน บ้างก็อ้างว่าถูกทำขึ้นโดยท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์) ซึ่งเป็นหญิงสยามเชื้อสายโปรตุเกส-ญี่ปุ่นก็ว่า มัศกอดมีเรื่อยมาและแพร่หลายไปยังราชสำนักในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยแห่งยุครัตนโกสินทร์ เข้าใจว่าขนมนี้คงเข้าไปโดยผ่านนางบาทบริจาริกาหรือนางในมุสลิมที่รับราชการเป็นเครื่องต้นหวาน ได้แก่ เจ้าจอมหงษ์ และเจ้าจอมจีบ (หรือจิตร) ซึ่งทั้งสองท่านเป็นธิดาของพระยาจุฬาราชมนตรี นอกจากนี้ยังมีเจ้านายชั้นสูงที่มีพระอัจฉริยภาพด้านการประกอบอาหาร คือ สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ก็ทรงทำมัศกอดได้ด้วยพระองค์เอง ดังปรากฏใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ความว่า
== ส่วนผสม ==
ในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ บันทึกสูตรมัศกอดไว้สองสูตร โดยสูตรแรกเรียกว่า มัสสะกอด มีลักษณะเป็นขนมไข่ ประกอบด้วย ไข่เป็ดหรือไข่ไก่ แป้งสาลี น้ำมันมะพร้าวสำหรับทาถ้วยขนม น้ำตาล โดยนำไข่ น้ำตาล และแป้งมาผสมกันวิธีการทำดังเช่นทำขนมไข่หรือขนมฝรั่งกุฎีจีน คือใช้การอบแบบสุมไฟทั้งด้านบนและด้านล่าง หากแต่ตกแต่งด้วยไข่ขาวกวนน้ำตาลตีจนตั้งยอดแข็ง แล้วนำไปอบอีกครั้ง และโรยด้วยมะพร้าวทึนทึกขูดฝอย ขณะที่สูตรที่สองจะเรียกว่า สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา) จะมีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด ประกอบด้วย น้ำตาลทราย ไข่ และน้ำมันมะพร้าวสำหรับทาพิมพ์ โดยมีวิธีทำใกล้เคียงกันกับมัศกอดอย่างแรก แต่ต่างตรงที่ไม่ใช้ไข่แดงเป็นส่วนผสมหลัก และจะไม่ใช้แป้งสาลี โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยนระบุถึงความแตกต่างของขนมทั้งสองอย่างนี้ไว้ว่า "...ขนมนี้พิมพ์เปนเฟืองกลมก็เรียกว่า ขนมมัดสะกอด ถ้าพิมพ์ ๔ เหลี่ยมเรียกขนมสะกัด แต่แป้ง ฤๅ ไข่วิธีทำอย่างเดียวกัน จึงได้รวมลงชื่อเรียกว่า ขนมสะกัดมัดสะกอด ตามแต่ผู้ทำจะเลือกทำเอาเอง ฉันบอกไว้ทั้งสองอย่างตามที่รู้"
ขณะที่มัศกอดของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กรุงเทพมหานคร จะมีลักษณะที่ต่างออกไปคือจะมีลักษณะคล้ายกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน โดยจะกวนโดยใช้น้ำมันเนยแทนกะทิ จากนั้นใส่เมล็ดอัลมอนด์บุบ (แขกเจ้าเซ็นเรียก มะด่ำ หรือ บอดำ) ลงในขนม ด้วยเหตุนี้จึงเรียกนามขนมนี้ว่า ฮะหรั่วเนย หรือ ฮะหรั่วมัศกอด โดยจะรับประทานคู่กันกับแป้งข้าวเจ้าที่ต้องผ่านการนวด ต้ม และย่างจนแป้งสุกเสมอกัน เรียกว่า "ลุดตี่" (ซึ่งเป็นแป้งคนละชนิดกับอาหารคาวที่เรียกว่าลุดตี่เช่นกัน) โดยนำแป้งลุดตี่นี้ห่อเข้ากับฮะหรั่วมัศกอด ก็จะได้รสกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยนเกินไป
== อ้างอิง ==
อาหารไทยภาคกลาง
ดังโงะ

ดังโงะ  เป็นแป้งก้อนต้มญี่ปุ่น ทำจากแป้งข้าวเจ้าผสมกับแป้งข้าวอุรูชิและแป้งข้าวเหนียว แตกต่างจากวิธีการทำโมจิที่ทำหลังจากนึ่งข้าวเหนียวแล้ว ดังโงะมักมีรูปร่างทรงกลม นิยมนำดังโงะ 3 ถึง 5 ลูกเสียบไม้และเสิร์ฟ (ไม้เสียบดังโงะเรียกว่า ) โดยทั่วไปแล้ว ดังโงะจัดเป็นประเภทของวากาชิ และมักจะเสิร์ฟพร้อมชาเขียว รับประทานได้ตลอดทั้งปี แต่นิยมรับประทานรูปแบบต่าง ๆ กันตามฤดูกาล
== รูปแบบต่าง ๆ ==
ดังโงะหลากหลายชนิดมักจะตั้งชื่อตามเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ที่เสิร์ฟบนดังโงะหรือเสิร์ฟพร้อมกับดังโงะ
=== ดังโงะที่ได้รับความนิยม ===
โดยทั่วไปจะหุ้มด้วยถั่วแดงกวน ส่วนผสมอื่นนอกเหนือถั่วอาซูกิจะใช้ในโอกาสพิเศษ ของแต่งหน้าอื่น ๆ สำหรับอังโกะ ได้แก่  ทำจากถั่วแระญี่ปุ่นและคูรูมิ (วอลนัตกวน)
เป็นดังโงะรสชาเขียว (มัตจะ)
เป็นดังโงะย่าง  ที่ปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลือง (โชยุ) ยังมีแบบที่ห่อสาหร่ายโนริเรียกว่า 
เป็นดังโงะที่คลุมด้วยงากวน มีรสทั้งหวานและเค็ม
เป็น  ที่รับประทานระหว่างเทศกาลชมดอกไม้ (ฮานามิ) มีสามสี (ชมพู เขียว ขาว) และปรุงขึ้นตามธรรมเนียมในช่วงฤดูชมซากูระ จึงได้ชื่อว่า ฮานามิดังโงะนี้ (ฮานามิ มีความหมายว่า "ชมดอกไม้"; ฮานะ มีความหมายว่า "ดอกไม้" และ มิ มีความหมายว่า "ดู" หรือ "ชม") กล่าวกันว่าลำดับของดังโงะสามสีหมายถึงลำดับที่ดอกซากูระบาน สีชมพูหมายถึงดอกตูมของซากูระ สีขาวหมายถึงดอกซากูระที่บานสะพรั่ง และสีเขียวหมายถึงซากูระที่ผลิใบหลังจากดอกโรยแล้ว
เป็นดังโงะที่ทำจากแป้งข้าวฟ่าง ดังโงะรูปแบบนี้มีชื่อเสียงจากการที่ปรากฏในนิทานเรื่องโมโมตาโร เรื่องราวเกี่ยวกับวีรบุรุษชาวบ้านชื่อโมโมตาโรผู้มอบคิบิดังโงะสามลูกให้กับสัตว์พูดได้สามตัวคือสุนัข ลิง และไก่ฟ้า เพื่อแลกเปลี่ยนกับการที่สัตว์ทั้งสามต้องมาช่วยโมโมตาโรในการต่อสู้กับยักษ์
ทำจากแป้งถั่วเหลืองย่าง
เป็นดังโงะที่แป้งผสมด้วยใบของโยโมงิ (โกฐจุฬาลัมพาญี่ปุ่น) เช่นเดียวกับในคูซาโมจิ มักหุ่มด้วยอังโกะ
เป็นดังโงะที่หุ้มด้วยน้ำเชื่อมที่ทำจาก โชยุ (ซอสถั่วเหลือง) น้ำตาล และแป้ง
ผลิตและรับประทานในจังหวัดนีงาตะเป็นหลัก ซาซาดังโงะ มีสองแบบคือ อนนาดังโงะ และ โอโตโกดังโงะ อนนาดังโงะ (แปลว่า "ดังโงะผู้หญิง") ยัดไส้ด้วย อังโกะ ส่วน โอโตโกดังโงะ (แปลว่า "ดังโงะผู้ชาย") ยัดไส้ด้วยคินปิระ ดังโงะห่อด้วยใบของต้นซาซะเพื่อวัตถุประสงค์ในการเก็บรักษา
รับประทานในอันมิตสึหรือมิตสึมาเมะ
เป็นดังโงะสีขาวที่รับประทานระหว่างระหว่างเทศกาลชมจันทร์ (สึกิมิ) ปรุงขึ้นในช่วงจันทร์เพ็ญของฤดูใบไม้ร่วง (เทศกาลไหว้พระจันทร์)
=== ดังโงะรูปแบบอื่น ๆ ===
มีสามสี สีที่หนึ่งมาจากถั่วแดง สีที่สองมาจากไข่ และสีที่สามมาจากชาเขียว บตจังดังโงะเป็นชื่อผลิตภัณฑ์มิยาเงงาชิของจังหวัดเอฮิเมะ ตั้งชื่อตามนวนิยายเรื่อง โบ๊ทจัง (บตจัง) ผลงานของนัตสึเมะ โซเซกิ
เป็นของว่างที่มีรสหวานเล็กน้อย มักรับประทานเป็นของหวาน
เป็นดังโงะจากจังหวดฮกไกโดทำจากแป้งมันฝรั่งและอบกับถั่วต้มหวาน
เป็นดังโงะที่หุ้มด้วยเกาลัดกวน
เป็นลูกชิ้นญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง นิกูดังโงะที่ทำจากเนื้อไก่เสียบไม้เรียกว่า สึกูเนะ
== อักขระยูนิโคด ==
อักขระเอโมจิยูนิโคด 🍡 ใช้เป็นเหมือนฮานามิดังโงะ อักขระนี้เปิดตัวในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553
== ดูเพิ่ม ==
เจียนตุย
วางาชิ ขนมหวานญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม
== อ้างอิง ==
วางาชิ
Amphilepidida

Amphilepidida เป็นอันดับของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในชั้นดาวเปราะ
วงศ์ในอันดับนี้ ได้แก่:
Amphilepididae
Amphilimnidae
Amphiuridae
Hemieuryalidae
Ophiactidae
Ophiolepididae
Ophionereididae
Ophiopholidae
Ophiopsilidae
Ophiothamnidae
Ophiotrichidae
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
จูบาโกะ

จูบาโกะ  เป็นกล่องหลายชั้นที่ใช้ใส่และแสดงอาหารของญี่ปุ่น กล่องมักใช้ใส่โอเซจิ อาหารตามธรรมเนียมในตรุษญี่ปุ่น หรือใช้ใส่เบ็นโตหรือข้าวกล่องสำหรับรับประทานนอกบ้าน
ซาเงจู  หรือ ซาเงจูบาโกะ  เป็นชุดรับประทานนอกบ้านของจูบาโกะที่มีหูหิ้ว
นอกจากนี้ยังมี จิกิโร  เป็นชามแบบจีนชนิดหนึ่ง วางซ้อนกันได้เหมือนกับจูบาโกะ
==คลังภาพ==
== ดูเพิ่ม ==
ปิ่นโต
เบ็นโต
== อ้างอิง ==
อาหารญี่ปุ่น
บรรจุภัณฑ์
มิยาเงงาชิ

thumb
มิยาเงงาชิ หรือ มิยาเงกาชิ  หมายถึงขนมที่ทำขึ้นเพื่อขายเป็นของที่ระลึก เช่นเดียวกับของที่ระลึก (โอมิยาเงะ) ส่วนใหญ่ของญี่ปุ่น มิยาเงงาชิโดยทั่วไปเป็นของขึ้นชื่อประจำภูมิภาค (เมบุตสึ) และไม่สามารถหาซื้อนอกพื้นที่เฉพาะได้ การผลิตและจำหน่ายมิยาเงงาชิเป็นส่วนสำคัญของอุตสาหกรรมโอมิยาเงะ (ของที่ระลึก) ของญี่ปุ่น
== รายชื่อมิยาเงงาชิ ==
มีจำหน่ายทุกที่
* ชีสเค้กญี่ปุ่น
จังหวัดฟูกูโอกะ
* ฮากาตะ โนะ ฮิโตะ ขนมม้วนใส่ไส้ถั่วแดงกวน
* ฮากาตะโตริมอน (博多通りもん)
* ฮิโยโกะ (ひよ子)
จังหวัดฟูกูชิมะ
* อาวามันจู
* มามาดอร์
เมืองฮิโรชิมะ
* โมมิจิมันจู
จังหวัดฮกไกโด
* ชิโรอิโกอิบิโตะ
* รอยซ์
จังหวัดเฮียวโงะ
* คัสเตลลา   เค้กฟองน้ำที่ทำจากน้ำตาล แป้ง ไข่ และน้ำเชื่อมแป้ง พ่อค้าชาวโปรตุเกสนำคัสเตลลาเข้ามายังประเทศญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 ชื่อ คัสเตลลา มาจากวลีภาษาโปรตุเกสว่า เปาดึกัชแตลา (pão de Castela) แปลว่า "ขนมปังจากกัสติยา" เค้กคัสเตลลามักขายในกล่องยาว โดยเค้กข้างในมีความยาวประมาณ 27 เซนติเมตร
* ฟูเก็ตสึโดะ
* ชิโอเมมันจู - อาโก
เมืองคูมาโมโตะ
* อิกินาริดังโงะ
เมืองเกียวโต
* ยัตสึฮาชิ  เป็นหนึ่งในเมบุตสึที่เป็นที่รู้จักกันดีในภูมิภาคนี้ ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า   น้ำตาล และอบเชย เมื่ออบแล้วมีลักษณะคล้ายกับเซ็มเบ ยัตสึฮาชิที่ยังไม่ได้อบ (นามายัตสึฮาชิ) มีเนื้อสัมผัสที่นุ่มคล้ายโมจิ มักรับประทานโดยห่อด้วยถั่วแดงกวน  และอาจมีรสชาติที่หลากหลาย
เมืองนาโงยะ
* อูอิโระ
จังหวัดโอกินาวะ
* ชินซูโก   บิสกิตขนาดเล็กแบบดั้งเดิมที่ทำจากน้ำมันหมูและแป้งเป็นส่วนใหญ่ มีรสหวานอ่อน ๆ คล้ายกับชอร์ตเบรด
กรุงโตเกียว
* โตเกียวบานานา   (เขียนได้อีกแบบว่า "東京バナナ" และ "東京ばな奈" โดยออกเสียงเหมือนกัน) ซึ่งผลิตและจำหน่ายโดย เป็นเค้กฟองน้ำนึ่งใส่ไส้คัสตาร์ดกล้วยหวาน ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2534 และได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม
== ดูเพิ่ม ==
วางาชิ
== อ้างอิง ==
การท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่น
ขนมญี่ปุ่น
คัตสึกาเร

คัตสึกาเร  หรือ แกงกะหรี่หมูทอด เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยเนื้อหมูชุบเกล็ดขนมปังทอด  หรือบางทีอาจเป็นเนื้อชนิดอื่น เช่น เนื้อไก่ (โทริกัตสึ), เนื้อวัว (กีวกัตสึ) หรือเม็นจิกัตสึ เสิร์ฟพร้อมข้าวญี่ปุ่นและแกงกะหรี่บนจานขนาดใหญ่ โดยทั่วไปจะรับประทานโดยใช้ช้อนหรือส้อม เนื้อหมูทอดมักจะหั่นเป็นชิ้น ๆ ทำให้ไม่ต้องใช้มีด
โดยทั่วไปจะรับประทานเป็นอาหารจานหลัก โดยสามารถรับประทานพร้อมกับน้ำหรือซุปมิโซะ ในประเทศญี่ปุ่นมีเครือร้านอาหารจานด่วนที่เชี่ยวชาญในการให้บริการแกงกะหรี่ โดยมีเนื้อสัตว์และแกงกะหรี่หลากหลายประเภท สามารถใช้ไก่ทอดแทนที่หมูทอดได้
ในประเทศญี่ปุ่น ชื่อ คัตสึกาเร หมายถึงแกงกะหรี่ที่เสิร์ฟพร้อมเนื้อชุบเกล็ดขนมปังทอดเท่านั้น แต่ในสหราชอาณาจักร บางครั้งชื่อนี้ใช้กับแกงกะหรี่ญี่ปุ่นประเภทใดก็ได้ 
== ประวัติ ==
กล่าวกันว่าคัตสึกาเรมีต้นกำเนิดที่ร้าน กินซะสวิส (銀座スイス) ซึ่งเป็นร้านอาหารโยโชกุ (ร้านอาหารแบบตะวันตก) ในย่านกินซะ กรุงโตเกียว ในปี ค.ศ. 1948 ชิเงรุ ชิบะ นักกีฬาเบสบอลของทีมโยมิอูริไจแอนต์ ซึ่งมาอุดหนุนที่ร้านเป็นประจำ บ่นว่าการกินแกงกะหรี่และทงกัตสึแยกกันนั้นยุ่งยากเกินไป จึงนำไปสู่การสร้างสรรค์ผสมผสานระหว่างอาหารสองอย่าง ปัจจุบันร้านอาหารกินซะสวิสโฆษณาคัตสึกาเรว่าเป็น "แกงกะหรี่ต้นตำรับ" และ "แกงกะหรี่ของคุณชิบะ" ในรายการอาหารของตน
== คลังภาพ ==
ไฟล์:Katsu curry by luckypines.jpg|คัตสึกาเร
ไฟล์:Katsukare-.jpg|คัตสึกาเรกับกะหล่ำปลี
ไฟล์:Katsu curry with salad by typester in Kamakura.jpg|คัตสึกาเรกับสลัด
ไฟล์:SM Katsu curry rice.JPG|คัตสึกาเรแบบซื้อกลับบ้าน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อาหารจากเนื้อหมู
อาหารญี่ปุ่น
แกง
คณะประพันธกรจรจัด (ฤดูกาลที่ 4)

ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ คณะประพันธกรจรจัด เรื่องราวเกี่ยวกับเหล่าผู้มีพลังพิเศษเหนือธรรมชาติที่ใช้ด้วยจุดมุ่งหมายต่าง ๆ กัน ตั้งแต่การควบคุมธุรกิจ ไขปริศนา และปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากมาเฟีย เรื่องราวหลัก ๆ เน้นไปที่สมาชิกของ "สำนักงานนักสืบบุโซ" (สำนักงานนักสืบติดอาวุธ) และชีวิตในแต่ละวัน ซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอโบนส์ กำกับโดยทากูยะ อิงาราชิ และเขียนบทโดยโยจิ เอโนกิโดะ
อนิเมะฤดูกาลที่ 4 ประกาศสร้างในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เริ่มออกอากาศในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2566 และจบในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2566 วง Screen Mode ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "True Story" ส่วนวงลักไลฟ์ร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "ชิรูชิ" 
== รายชื่อตอน ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อนิเมะ คณะประพันธกรจรจัด ฤดูกาลที่ 4 ที่เอไอเอสเพลย์
อนิเมะคณะประพันธกรจรจัด ฤดูกาลที่ 4 ที่ปีลีปีลี
อนิเมะ คณะประพันธกรจรจัด ฤดูกาลที่ 4 ที่ไพรม์วิดีโอ
อนิเมะ คณะประพันธกรจรจัด ฤดูกาลที่ 4 ที่อ้ายฉีอี้
อนิเมะ คณะประพันธกรจรจัด ฤดูกาลที่ 4 (พากย์ไทย) ที่อ้ายฉีอี้
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
รายชื่อตอนของการ์ตูนญี่ปุ่น
Radiasteridae

Radiasteridae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Paxillosida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Betelgeusia Blake & Reid, 1998
Gephyriaster
Indiaster Raghavendra Rao, 1957
Radiaster Perrier, 1881
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Taiwanasteridae

Taiwanasteridae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Clypeasteroida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Sinaechinocyamus Liao, 1979
Taiwanaster Wang, 1984
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Kamptosomatidae

Kamptosomatidae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Echinothurioida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Kamptosoma Mortensen, 1903
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Himerometridae

Himerometridae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Comatulida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Amphimetra Clark, 1909
Craspedometra Clark, 1909
Heterometra Clark, 1909
Himerometra Clark, 1907
Homalometra Clark, 1918
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Zenometridae

Zenometridae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Comatulida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Psathyrometra Clark, 1907
Sarametra Clark, 1917
Zenometra Clark, 1907
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Amphilimnidae

Amphilimnidae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Amphilepidida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Amphilimna Verrill, 1899
Astrosombra Thuy, Gale & Numberger-Thuy, 2019
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Hemieuryalidae

Hemieuryalidae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Amphilepidida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Actinozonella Stöhr, 2011
Astrogymnotes H.L.Clark, 1914
Hemieuryale von Martens, 1867
Ophiochondrus
Ophioholcus Clark, 1915
Ophioplocus Lyman, 1861
Ophioplus Verrill, 1899
Ophiozonella Matsumoto, 1915
Ophiozonoida H.L.Clark, 1915
Quironia A.H.Clark, 1934
Sigsbeia Lyman, 1878
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Hemiasteridae

Hemiasteridae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Spatangoida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Bolbaster Pomel, 1869
Cheopsia Fourtau, 1909
Hemiaster Agassiz, 1847
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
Guyniidae

Guyniidae เป็นวงศ์ของอิคีเนอเดอร์เมอเทอที่อยู่ในอันดับ Scleractinia
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
Bistylia Tenison-Woods, 1878
Cyathosmilia Tenison-Woods, 1878
Guynia Duncan, 1873
Onchotrochus Duncan, 1869
Pourtalocyathus Cairns, 1979
== อ้างอิง ==
เอไคโนดอร์มาทา
คลองหม่อมแช่ม

คลองหม่อมแช่ม หรือเรียกสั้น ๆ ว่า คลองหม่อม เป็นคลองขุดที่เชื่อมคลองขุนศรีกับคลองบางภาษี (บึงลาดสวาย) ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และอำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ริมคลองหม่อมแช่มมีชุมชนเชื้อสายมอญ คือ ชุมชนบ้านหม่อมแช่ม
==ประวัติ==
ก่อนหน้าที่จะมีการขุดคลองหม่อมแช่ม มีคนไทยเชื้อสายมอญจากพระประแดง ได้มาจับจองพื้นที่ถางป่าทำนาในบริเวณคลองขุนศรี รวมกับกลุ่มคนไทยเชื้อสายมอญที่มาจากมหาชัยจนชุมชนขยายใหญขึ้น ชาวบ้านขาดน้ำในการทำนา หม่อมแช่ม กฤดากร ณ อยุธยา ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ได้เห็นความเดือดร้อนของชาวบ้านจึงได้บริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้ขุดคลองเชื่อมคลองขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และคลองลำลาดสวาย ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ซึ่งสามารถนำน้ำจากคลองพระพิมล คลองขุนศรี คลองญี่ปุ่นและจากแม่น้ำท่าจีนมาใช้ประโยชน์แก่ชาวบ้านที่เข้ามาทำมาหากินที่กระทุ่มมืด เริ่มขุดคลองเมื่อ พ.ศ. 2445 และได้นำชื่อของหม่อมแช่มมาเป็นชื่อคลอง
เมื่อขุดคลองหม่อมแช่มจึงมีราษฎรมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น รวมถึงได้สร้างวัดริมคลองหม่อมแช่ม ชื่อวัดหม่อมแช่ม หรือ วัดสโมสร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2460 ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวัดสโมสร ได้มีการบุกเบิกแผ้วถางป่าจนเป็นชุมชนขึ้นอีกแห่งหนึ่ง ชุมชนนี้ได้สร้างวัดบึงลาดสวายเป็นวัดประจำของชุมชน ซึ่งเป็นชุมชนชาวไทยเชื้อสายมอญจากอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
== อ้างอิง ==
หม่อมแช่ม
หม่อมแช่ม
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
พัก ซ็อง-ฮุน (นักแสดง)

พัก ซ็อง-ฮุน (박성훈|Park Sung-hoon; เกิด 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้
== ผลงานการแสดง ==
=== ภาพยนตร์ ===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักแสดงชายชาวเกาหลีใต้
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2528
อาวุธเคมีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

สารเคมีพิษถูกใช้เป็นอาวุธมานานหลายพันปี แต่การใช้อาวุธเคมีในวงกว้างเกิดขึ้นครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำลายขวัญ สร้างความบาดเจ็บและคร่าชีวิตทหารในสนามเพลาะ อาวุธเหล่านี้มีตั้งแต่แก๊สน้ำตาที่ก่อความระคายเคืองไปจนถึงฟอสจีน คลอรีนและแก๊สมัสตาร์ดที่ทำให้เสียชีวิต การสงครามเคมีเป็นส่วนสำคัญหนึ่งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 90,000 รายจากผู้ประสบภัยแก๊สทั้งหมด 1.2 ล้านราย แก๊สต่างจากอาวุธส่วนใหญ่ที่พัฒนาในช่วงนี้เนื่องจากมีการคิดค้นวิธีป้องกันอย่างหน้ากากกันแก๊สในภายหลัง อย่างไรก็ตามแก๊สถูกใช้เป็นอาวุธมากขึ้นในช่วงปลายสงครามแม้ประสิทธิผลโดยรวมจะลดลง บางครั้งการสงครามเคมีนี้แสดงภาพของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็น "สงครามของนักเคมี" และเป็นช่วงเวลาที่อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงเกิดขึ้น
ฝรั่งเศสเป็นชาติแรกที่ใช้แก๊สน้ำตาในรูปแบบระเบิดมือในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 การใช้แก๊สเป็นอาวุธในวงกว้างเกิดขึ้นครั้งแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1915 เมื่อฝ่ายเยอรมันโจมตีฝ่ายรัสเซียในยุทธการที่โบลิมอฟด้วยกระสุนปืนใหญ่บรรจุไซลิลโบรไมด์ซึ่งเป็นสารก่อระคายเคืองแต่ล้มเหลว คลอรีนเป็นแก๊สพิษร้ายแรงชนิดแรกที่ใช้ในสงคราม โดยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1915 กองทัพเยอรมันปล่อยแก๊สคลอรีนถึง 168 ตันในยุทธการที่อีเปอร์ครั้งที่สอง ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1915 ฝ่ายเยอรมันใช้แก๊สคลอรีนในการสู้รบกับทหารรัสเซียที่รักษาป้อมโอโซเวียซก่อนจะล่าถอยในเหตุการณ์การโจมตีของคนตาย
แต่เนื่องจากคลอรีนเป็นแก๊สสีเขียวมีกลิ่นแรงจึงตรวจจับได้ง่าย ต่อมาฝรั่งเศสจึงพัฒนาฟอสจีนซึ่งเป็นแก๊สพิษร้ายแรงไม่มีสี กลิ่นคล้าย "หญ้าตัดใหม่" ขึ้นในปี ค.ศ. 1915 เดือนธันวาคม ค.ศ. 1915 กองทัพเยอรมันได้ใช้แก๊สผสมฟอสจีน-คลอรีนในการโจมตีกองทัพบริติชใกล้เมืองอีเปอร์ ขณะที่แก๊สมัสตาร์ดซึ่งเป็นสารพุพองถูกใช้เป็นอาวุธครั้งแรกโดยฝ่ายเยอรมันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 หลายสัปดาห์ก่อนยุทธการที่พาสเชนเดล หลังจากนั้นแก๊สกลายเป็นอาวุธมาตรฐานที่ใช้สนับสนุนการโจมตี แต่อำนาจทำลายล้างลดลงเนื่องจากมาตรการรับมือที่ดีขึ้น
การใช้แก๊สพิษโดยคู่สงครามหลักทั้งหมดในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งถือเป็นอาชญากรรมสงครามเนื่องจากละเมิดปฏิญญากรุงเฮกว่าด้วยแก๊สสำลัก ค.ศ. 1899 และอนุสัญญากรุงเฮกว่าด้วยการสงครามทางบก ค.ศ. 1907 ซึ่งห้ามการใช้ "สารพิษหรืออาวุธมีพิษ" ในสงคราม ความน่ากลัวและความรู้สึกต่อต้านจากสาธารณะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้มีการโจมตีด้วยแก๊สน้อยลงในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่กระนั้นแก๊สพิษมีบทบาทสำคัญในฮอโลคอสต์
== อ้างอิง ==
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
สงครามเคมี
อาชญากรรมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
คลองขุนศรี

คลองขุนศรี เป็นคลองที่ขุดแยกจากคลองพระพิมลฝั่งทิศเหนือ ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
==ประวัติ==
ขุนศรี (คนละคนกับขุนศรีราษฎร์นิยม (พร มัณยานนท์)) ซึ่งเป็นกำนันตำบลคลองขุนศรี อำเภอบางปลา (บางเลน) จังหวัดนครปฐม ได้เริ่มขุดลำราง เมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 จากคลองพระพิมลจนถึงวัดคลองขุนศรี เพื่อให้ประชาชนในเขตจังหวัดนครปฐมได้มีน้ำทำนาได้ ต่อมากำนันพร มัณยานนท์ กำนันตำบลไทรใหญ่ได้ขุดลำรางที่ขุนศรีได้ขุดไว้แต่เดิมให้ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ภายหลังกำนันพร มัณยานนท์ ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนศรี จึงตั้งชื่อคลองนี้ว่า "คลองขุนศรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ขุนศรีทั้งสองท่าน
==การตั้งถิ่นฐาน==
หลังจากขุดคลองขุนศรี เริ่มมีประชาชนมาตั้งถิ่นฐาน มีชุมชนไทยปากคลองขุนศรีได้เข้าจองที่ดินรวมกับคนไทยเชื้อสายมอญ สร้างวัดแรกคือวัดคลองขุนศรี  ต่อมาบริเวณปากคลองขุนศรีมีชาวจีนมาตั้งร้านค้า ผู้คนในชุมชนแห่งนี้จึงมีทั้งไทย มอญ และจีน ตระกูลสมศรีรื่น และตระกูลสอดห่วง เป็นบรรพบุรุษของผู้คนในชุมชน บริเวณปากคลองขุนศรียังเป็นที่ตั้งของตลาดปากคลองขุนศรี ด้านหลังตลาดปากคลองขุนศรีเป็นที่ตั้งศาลเจ้าแม่ทองคำ ส่วนที่ดินบริเวณปลายคลองขุนศรีมีผู้เข้าจับจองที่ดินที่เป็นเชื้อพระวงศ์และข้าราชการ คือหม่อมเจ้าเฟื่อง วรรัตน์ หม่อมหลวงโต สิงหรา หม่อมหลวงบุญ สิงหรา
เมื่อมีการขุดคลองขุนศรีเชื่อมกับคลองพระพิมล ได้มีราษฎรเข้ามาแผ้วถางป่าและจับจองที่นาบริเวณปลายคลองขุนศรี รวมถึงสร้างวัดชื่อ วัดปลายคลองขุนศรี เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2456
== อ้างอิง ==
ขุนศรี
ขุนศรี
เลอกีดกูว์ลีแนร์

เลอกีดกูว์ลีแนร์ (Le Guide Culinaire, ) เป็นตำราอาหารฝรั่งเศสที่โอกุสต์ แอ็สกอฟีเย แต่งขึ้นและตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1903 ถือเป็นชิ้นงานคลาสสิกและยังคงมีการตีพิมพ์เรื่อยมาถึงปัจจุบัน แอ็สกอฟีเยได้พัฒนาสูตรอาหารต่าง ๆ ขึ้นระหว่างที่ทำงานให้แก่โรงแรมซาวอย โรงแรมริตซ์ และโรงแรมคาร์ลตันตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1880 มาจนถึงช่วงที่ตีพิมพ์หนังสือ โรงแรมและภัตตาคารที่แอ็สกอฟีเยทำงานให้นั้นถือว่าทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ให้บริการและเสิร์ฟอาหารที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบที่พิถีพิถันจำนวนมากจากสมัยวิกตอเรีย ให้แก่บรรดาลูกค้าที่เป็นชนชั้นสูงของสังคม
==ประวัติศาสตร์==
ตำราฉบับพิมพ์ครั้งแรกได้รับการจัดพิมพ์เป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1903 ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ในปี 1907, ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ในปี 1912 และฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 ในปี 1921 ฉบับตีพิมพ์ใหม่ในปัจจุบันใช้เนื้อหาจากฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 นี้
แอ็สกอฟีเยพัฒนาสูตรอาหารส่วนมากในตำราขณะที่เขาทำงานให้แก่โรงแรมซาวอยในลอนดอน และต่อมาได้ย้ายไปที่โรงแรมริตซ์ในปารีส เขาจดรวบรวมสูตรอาหารเหล่านี้ไว้ในกระดาษการ์ด ชื่อของอาหารมักตั้งตามลูกค้าคนสำคัญ ทั้งสมาชิกของราชวงศ์ ผู้ดีใหม่ (nouveau riche) และศิลปิน หลังจากที่ออกจากโรงแรมซาวอยในปี 1898 เขาก็เริ่มเขียนตำราเล่มนี้
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
Escoffier, Georges Auguste., Le Guide Culinaire, 4th edition. France: Flammarion, 1921 (renewed 1993)
Escoffier, Georges Auguste, Trans. anon., The Escoffier Cookbook. New York: Crown Publishers, Inc., 1969
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Le Guide Culinaire ฉบับออนไลน์ (Escoffier, 1903, ภาษาฝรั่งเศส) บน Google Books
Online text of A Guide to Modern Cookery (Escoffier, 1907, ภาษาอังกฤษ) บน archive.org
ตำราอาหาร
หนังสือภาษาฝรั่งเศส
ผลงานในปี พ.ศ. 2446
มุน กา-ย็อง

มุน กา-ย็อง (; เกิด 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักในบทบาทการแสดงในละครเรื่อง ฮาร์ตสตริงส์ (2011) เอ็กโซเน็กซ์ดอร์ (2015) เกมรักกลลวง (2018) เกสต์เฮาส์ป่วน ก๊วนไวกีกิ 2 (2019) ตามรัก..คืนความทรงจำ (2020) ความลับของนางฟ้า (2020-21)  อีต, เลิฟ, คิล (2022)
== ชีวิตในวัยเด็ก ==
มุน กา-ย็อง เกิดที่เมืองคาลส์รูเออ รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี เธออาศัยอยู่กับพ่อแม่ชาวเกาหลีใต้ ครอบครัวของเธอย้ายกลับไปเกาหลีใต้เมื่อเธออายุได้ 10 ขวบ
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== รายการบันเทิง ===
== เอกอัครราชทูต ==
{|class="wikitable plainrowheaders sortable"
|-
! ปี
! ชื่อง
! หมายเหตุ
|-
! scope="row" | 2021
| เทศกาลภาพยนตร์สตรีนานาชาติกรุงโซลครั้งที่ 23
| 
|-
|}
== รางวัลและการเสนอชื่อ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2539
นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวเกาหลีใต้
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวเกาหลีใต้
นักแสดงเด็กหญิงชาวเกาหลีใต้
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยซ็องกยุงกวัน
แซนด์วิชสมองทอด

แซนด์วิชสมองทอด (fried brain sandwich) เป็นแซนด์วิชที่ประกอบด้วยขนมปังแผ่นประกบไส้สมองลูกวัวทอด
แซนด์วิชขนมปังขาวไส้สมองทอดกลายมาเป็นอาหารที่แพร่หลายไปทั่วเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี หลังการเติบโตของคอกปศุสัตว์ชั่วคราว (stockyard) ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 แต่ในปัจจุบัน ความต้องการได้ลดลงไปมากและมีเพียงภัตตาคารไม่กี่แห่งที่ยังเสิร์ฟแซนด์วิชนี้อยู่ กระนั้น แซนด์วิชนี้ยังคงเป็นที่นิยมในแถบลุ่มแม่น้ำโอไฮโอซึ่งเสิร์ฟในรูปสมองชุบแป้งทอดอย่างหนากับขนมปังแฮมเบอร์เกอร์ ในเมืองเอวันส์วิลล์ รัฐอินดีแอนา แซนด์วิชสมองทอดยังคงเสิร์ฟตามร้านแนว "มัมแอนด์พ็อป" และเป็นหนึ่งในจานโปรดของร้าน
เนื่องจากสมองวัวที่อายุน้อยกว่า 30 เดือนจากโรงฆ่าสัตว์ถูกสั่งห้ามมิให้จำหน่ายเพื่อการบริโภคของมนุษย์ในสหรัฐ ร้านอาหารบางร้านจึงเลือกเปลี่ยนมาใช้สมองหมูแทนสมองวัว เนื่องมาจากความกังวลต่อการระบาดของโรคสมองฟองน้ำจากวัวหรือที่นิยมเรียกว่า "โรควัวบ้า" กระนั้น ด้วยลักษณะของสมองหมูที่เล็กกว่าสมองวัว ปริมาณที่ต้องนำมาใช้ทำไส้แซนด์วิชจึงเพิ่มขึ้น
==ดูเพิ่ม==
ไข่กับสมอง
อาหารจานโอชะ
รายชื่ออาหารท้องถิ่นในสหรัฐ
รายชื่อแซนด์วิช
==อ้างอิง==
รัฐมิสซูรี
รัฐอินดีแอนา
อาหารอเมริกัน
แซนด์วิช
อาหารผัดหรือทอด
อาหารจากเครื่องในสัตว์
คว็อน ฮวา-อุน

คว็อน ฮวา-อุน (권화운|Kwon Hwa-woon) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากบทบาทในเรื่อง ไลอาฟเตอร์ไล, สกายแคสเซิล ดร. จอห์น, ซอมบี้ดีเทคทีฟ และ เมาส์ นอกจากนี้เขายังเคยปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง นอร์ธเทิร์นลิมิตไลน์ ในบทสิบโท คิม ซึง-ฮย็อน
== ผลงานการแสดง ==
=== ภาพยนตร์ ===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักแสดงชายชาวเกาหลีใต้
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
ชิรูโกะ

ชิรูโกะ  หรือ โอชิรูโกะ  ที่นำหน้าด้วยคำสุภาพ โอะ  เป็นของหวานญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม เป็นโจ๊กหวานทำจากถั่วอาซูกิต้มและบด เสิร์ฟในชามกับโมจิ ชิรูโกะมีหลายรูปแบบ เช่น ชิรูโกะกับเกาลัดเชื่อม หรือกับก้อนแป้งข้าวเหนียว แทนที่จะเป็นโมจิ
ชิรูโกะมีสองประเภทตามวิธีการปรุงถั่วอาซูกิที่แตกต่างกัน ถั่วอาซูกินำมากวนโดยบดไม่ให้คงรูปเดิม หรือผสมถั่วกวนกับถั่วบดหยาบ ๆ มีอาหารที่คล้ายกันคือ เซ็นไซ  ซึ่งทำจากถั่วกวนข้นด้วยความร้อนและมีความเหลวน้อยกว่าชิรูโกะ ลักษณะการปรุงคล้ายการทำแยมหรือมาร์มาเลด ในภาคตะวันตกของญี่ปุ่น คำว่าเซ็นไซหมายถึงชิรูโกะประเภทที่ทำจากส่วนผสมของถั่วกวนและถั่วบด  ในจังหวัดโอกินาวะ คำว่าเซ็นไซโดยทั่วไปหมายถึงซุปถั่วที่เสิร์ฟบนน้ำแข็งไสกับโมจิ เครื่องแต่งหน้าอื่น ๆ เช่น นมข้นหวาน จะใช้เพิ่มรสชาติในบางครั้ง
โมจิเหนียวหลอมเหลวครึ่งหนึ่งและโจ๊กถั่วแดงอุ่นหวานเป็นที่ชื่นชอบของชาวญี่ปุ่นจำนวนมากโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว ชิรูโกะมักจะเสิร์ฟพร้อมกับเครื่องเคียงที่มีรสเปรี้ยวหรือเค็ม เช่น อูเมโบชิ หรือชิโอคมมุ เพื่อเป็นการล้างปาก เนื่องจากชิรูโกะนั้นมีรสหวานมากจนรสชาติอาจติดปากเมื่อผ่านไประยะหนึ่ง
ในจังหวัดทตโตริและจังหวัดชิมาเนะ ชิรูโกะยังใช้สำหรับโซนิ ซุปพิเศษสำหรับการเฉลิมฉลองปีใหม่
== ดูเพิ่ม ==
ถั่วแดงต้มน้ำตาล
== อ้างอิง ==
คำและวลีภาษาญี่ปุ่น
ขนมญี่ปุ่น
บทความที่มีข้อความภาษาญี่ปุ่น