pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เอกสารขอความเห็น

เอกสารขอความเห็น (Request for Comments (RFC)) เป็นสิ่งพิมพ์จากหน่วยงานที่ทำหน้าที่พัฒนาทางเทคนิคหลักและกำหนดมาตรฐานสำหรับ อินเทอร์เน็ต โดยมักจะเป็น คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต (Internet Engineering Task Force (IETF)) RFC แต่ละฉบับจะจัดทำโดยบุคคลหรือกลุ่มวิศวกรและนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ในรูปแบบของบันทึกที่อธิบายวิธีการ พฤติกรรม การวิจัย หรือนวัตกรรมที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของอินเทอร์เน็ตและระบบที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต RFC จะถูกส่งเพื่อรับพิชญพิจารณ์ หรือเพื่อถ่ายทอดแนวคิด ข้อมูลใหม่ๆ หรืออารมณ์ขันทางวิศวกรรมในบางครั้ง 
คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ตนำข้อเสนอบางส่วนที่เผยแพร่เป็น RFC มาใช้เป็นมาตรฐานบนอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตาม RFC จำนวนมากมีลักษณะเป็นการให้ข้อมูลหรือเป็นการทดลอง และไม่ใช่มาตรฐาน  ระบบ RFC ถูกคิดค้นโดยสตีฟ คร็อกเกอร์ (Steve Crocker) ในปี 2512 เพื่อช่วยบันทึกบันทึกอย่างไม่เป็นทางการเกี่ยวกับการพัฒนา ARPANET ตั้งแต่นั้นมา RFC ได้กลายเป็นเอกสารอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับข้อกำหนดอินเทอร์เน็ต โพรโทคอล ขั้นตอน และเหตุการณ์ต่างๆ  ตามข้อมูลของคร็อกเกอร์ เอกสารดังกล่าว "กำหนดรูปแบบการทำงานภายในของอินเทอร์เน็ตและเกื้อหนุนความสำเร็จของระบบอินเตอร์เน็ต" แต่ไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางภายนอกชุมชนนักพัฒนาอินเทอร์เน็ต
ภายนอกชุมชนนักพัฒนาอินเทอร์เน็ต เอกสารอื่นๆ ที่เรียกว่า Request for Comments ก็ได้รับการตีพิมพ์โดย รัฐบาลกลางสหรัฐ เช่น การบริหารความปลอดภัยการจราจรบนทางหลวงแห่งชาติ 
==การเข้าดูเอกสารขอความเห็น==
แหล่งเก็บ RFC อย่างเป็นทางการคือ [//www.rfc-editor.org/rfc.html RFC Editor] โดย RFC ที่ได้รับการเผยแพร่แล้วสามารถเข้าถึงได้โดยยูอาร์แอล เช่น http://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5000.txt จะนำทางไปยัง RFC 5000 เป็นต้น
==ลิขสิทธิ์==
โดยทั่วไปจะถือว่าผู้เขียนเอกสารขอความเห็นนั้นๆ หรือผู้ว่าจ้างของเขาได้ถือลิขสิทธิ์ เว้นแต่ถ้าพวกเขาโอนย้ายลิขสิทธิ์อย่างชัดแจ้ง
== อ้างอิง ==
มาตรฐานอินเทอร์เน็ต
อิวจิ๋ว

อิวจิ๋ว ในภาษาจีนกลางเรียกว่า โยวโจว  เป็นมณฑล (โจว) ทางเหนือของจีนในสมัยราชวงศ์
"อิวจิ๋ว" ถูกระบุในบางเอกสารโบราณในฐานะหนึ่งในเก้าหรือสิบสองมณฑลดั้งเดิมของจีนเมื่อราวศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล แต่อิวจิ๋วมีฐานะเป็นเขตการปกครองที่แท้จริงตั้งแต่ 106 ปีก่อนคริสตกาลถึงศตวรรษที่ 10 ชื่ออิวจิ๋วเดียวกันนี้ยังมักใช้เรียกเมืองที่ตั้งที่ว่าการมณฑลหรือเมืองเอกที่บริหารราชการในมณฑลอิวจิ๋ว
อิวจิ๋วถูกก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ 106 ปีก่อนคริสตกาลในฐานะมณฑลในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เพื่อบริหารราชการในพื้นที่กว้างใหญ่ของชายแดนทางเหนือของราชวงศ์ฮั่นที่ทอดยาวจากบริเวณที่ปัจจุบันคือมณฑลชานซีทางตะวันตกและมณฑลชานตงทางใต้ ตลอดไปจนถึงทางตะวันออกเฉีัยงเหนือของมณฑลเหอเป่ย์ ทางใต้ของมณฑลเหลียงหนิง และทางใต้ของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ไปจนถึงประเทศเกาหลี เมืองเอกของมณฑลคือจี้เฉิง ซึ่งปัจจุบันคือกรุงปักกิ่ง มณฑลอิวจิ๋วยังคงเป็นศูนย์ของเหอเป่ย์ทางเหนือไปตลอดยุคสามก๊กและราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ในยุคสิบหกรัฐ หลายรัฐที่ปกครองทางเหนือของจีนใช้คำว่า "โยว" (อิว) ในการเรียกเขตการปกครองระดับจังหวัดในอาณาเขตของตน เมื่อภาคเหนือของจีนรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหนือ โยวกลายเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดที่ตั้งอยู่บริเวณกรุงปักกิ่งในปัจจุบัน ในยุคราชวงศ์สุยไม่ได้ใช้จังหวัดเป็นเขตการปกครอง โยวจึงเปลี่ยนชื่อเป็นจัวจฺวิ้น ในยุคราชวงศ์ถัง มีการฟื้นฟูชื่อโยวขึ้นมาใหม่ในฐานะจังหวัดที่มีขนาดเล็กลง เมืองเอกคือโยวโจว (อิวจิ๋ว) ซึ่งอยู่ภายในเขตกรุงปักกิ่งในปัจจุบัน ในยุคห้าราชวงศ์ โยวเป็นหนึ่งในสิบหกจังหวัดที่ยกให้กับชาวคีตันแห่งแมนจูเรีย หลังจากก็มีการใช้ชื่อโยวโจว (อิวจิ๋ว) อีก
== ประวัติศาสตร์ ==
=== ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ===
=== ราชวงศ์ฮั่น ===
=== ยุคสามก๊ก ===
ในยุคสามก๊ก รัฐวุยก๊กที่ก่อตั้งโดยโจผีบุตรชายของโจโฉปกครองมณฑลของราชวงศ์ฮั่นสิบมณฑลรวมถึงอิวจิ๋วและจี้เฉิงที่เป็นเมืองเอก ในเขตการปกครองของมณฑลอิวจิ๋วมีทั้งหมด 11 เมือง ได้แก่ ฟ่านหยาง (範陽), เยียนกั๋ว (燕國), ปักเป๋ง (北平 เป่ย์ผิง), ช่างกู่ (上穀), ไตกุ๋น (代郡 ไต้จฺวิ้น), เลียวไส (遼西 เหลียวซี), เลียวตั๋ง (遼東 เหลียวตง), เสฺวียนถู (玄菟), เล่อล่าง (樂浪), ชางหลี (昌黎) และไต้ฟาง (帶方) มีอำเภอภายใต้ปกครองรวม 60 อำเภอ ในปี ค.ศ. 238 การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้เพื่อรบกับกองซุนเอี๋ยนได้ขยายอาณาเขตด้านตะวันออกของอิวจิ๋วไปยังเลียวตั๋ง ในปี ค.ศ. 244–245 บู๊ขิวเขียมเปิดสงครามโคกูรยอ-วุยก๊กรบกับอาณาจักรโคกูรยอจากเมืองเสฺวียนถู (ปัจจุบันคือนครเฉิ่นหยาง)
ราชสำนักวุยก๊กจัดตั้งสำนักในมณฑลอิวจิ๋วเพื่อจัดการกับความสัมพันธ์กับชนเผ่าออหวน (อูหฺวาน) และเซียนเปย์ ผู้ว่าการมณฑลในปี ค.ศ. 250 ได้สร้างระบบชลประทานลี่หลิงเยี่ยนที่ช่วยเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรในที่ราบโดยรอบจี้เฉิง เพื่อช่วยสนับสนุนกองกำลังทหารที่ประจำการในอิวจิ๋ว
=== ราชวงศ์จิ้น ===
=== ราชวงศ์เหนือ ===
=== ราชวงศ์สุยและถัง ===
=== ยุคห้าวงศ์สิบรัฐถึงราชวงศ์เหลียว ===
== อ้างอิง ==
=== รายการอ้างอิง ===
=== บรรณานุกรม ===
มณฑลของจีนโบราณ
มณฑลของราชวงศ์ฮั่น
ประเทศเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1928

ประเทศเชโกสโลวาเกีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1928 ซึ่งจัดขึ้น ณ เมืองซังคท์โมริทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ถึง 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471
== ผู้ได้รับเหรียญรางวัล ==
== อ้างอิง ==
เชโกสโลวาเกีย
ฤดูหนาว 1928
เชโกสโลวาเกีย
ชาติในโอลิมปิกฤดูหนาว 1928
จอมใจ จอมโจร อิลจิแม

จอมใจ จอมโจร อิลจิแม (토아온 일지매) เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวแอ็คชั่นประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2009 นำแสดงโดยช็อง อิล-อู ในบทอิลจิแม, ยุน จิน-ซอ, คิม มิน-จง และช็อง ฮเย-ย็อง ออกอากาศทางช่องเอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม ถึง 9 เมษายน 2009 ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21:55 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 24 ตอน
ซีรีส์เรื่องนี้สร้างจากการ์ตูนเรื่อง อิลจิแม ซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี 1975 ถึง 1977 โดย โค อู-ย็อง ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนิทานพื้นบ้านของจีนสมัยราชวงศ์หมิงเกี่ยวกับฮีโร่สวมหน้ากากในโชซ็อน เอ็มบีซีซื้อลิขสิทธิ์การ์ตูนเรื่องนี้เพื่อนำไปดัดแปลงเป็นซีรีส์ ซึ่งนำแสดงโดยอี ซึง-กีในบทบาทของอิลจิแม อย่างไรก็ตามเขาถอนตัวออกจากซีรีส์และถูกแทนที่ด้วยช็อง อิล-อู ซึ่งทำให้เขาเป็นนักแสดงเกาหลีคนที่ 3 ที่รับบทฮีโร่คนนี้ ต่อจาก จัง ดง-ก็อน (เอ็มบีซี, 1993) และอี จุน-กีจากอิลจิแม วีรบุรุษจอมโจร (เอสบีเอส, 2008)
== เนื้อเรื่อง ==
อิลจิแมเกิดมาในฐานะลูกนอกสมรสเนื่องจากพ่อของเขาเป็นขุนนางระดับสูง ในขณะที่แม่ของเขาเป็นคนรับใช้ที่ต่ำต้อย เพื่อปกป้องเกียรติของครอบครัวบิดาของเขา เขาจึงถูกทิ้งตั้งแต่ยังเป็นทารกและซุกอยู่ใต้ต้นแอปริคอท เขาจึงได้ชื่อว่า อิลจิแม
อิลจิแมถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวที่อาศัยอยู่ในอาณาจักรต้าชิง หลังจากสืบค้นพบรากเหง้าของเขาว่ามาจากโชซ็อน เขาก็เดินทางกลับไปที่โชซ็อน แต่พ่อของเขาปฏิเสธเขาอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ เขากลับไปยังดินแดนบ้านเกิดและระบายความโกรธต่อชนชั้นปกครองเพื่อต่อสู้กับความอยุติธรรมและการกดขี่เพื่อประโยชน์ของสามัญชน
เขาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและซ่อนใบหน้าไว้หลังหน้ากากเพื่อเป็นฮีโร่ของผู้คน แต่ชีวิตของอิลจิแมมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เชื่อมโยงเขาเข้ากับโลกนี้อีกครั้ง เธอชื่อวอลฮี
== นักแสดง ==
=== นักแสดงหลัก ===
ช็อง อิล-อู แสดงเป็น อิลจิแม, ฮีโร่ที่ปรากฏตัวเมื่อโลกต้องการความยุติธรรม  แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและละเอียดอ่อน แต่เขาก็ยังมีความยุติธรรมและความกล้าหาญ รักแรกของเขาจบชีวิตอย่างน่าอนาถ และหลังจากใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายด้วยหัวใจที่แตกสลาย เขาได้พบกับวอลฮี หญิงสาวที่คล้ายกับรักแรกของเขามาก
* ชา จุน-ฮวาน แสดงเป็น อิลจิแม (วัยเด็ก)
== การออกอากาศในต่างประเทศ ==
ก่อนที่จะเริ่มออกอากาศในเกาหลีใต้ ญี่ปุ่นได้ซื้อลิขสิทธิ์การออกอากาศซีรีส์เรื่องนี้ในราคา 1.32 ล้านเหรียญสหรัฐ (หรือประมาณ 55,000 เหรียญสหรัฐต่อตอน) ออกอากาศทางเคเบิลทีวี KNTV ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2012 ถึงวันที่ 8 มกราคม 2013
== อ้างอิง ==
ละครโทรทัศน์เกาหลีใต้
รายการโทรทัศน์ภาษาเกาหลี
ละครโทรทัศน์ช่องบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ

พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ  เปิดทำการในเมืองอามากูซะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2509 และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 มีผู้เยี่ยมชมเป็นรายที่สี่ล้าน ในพิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับกบฏชิมาบาระและคากูเระคิริชิตัง (คริสต์ศาสนิกชนลับ)
== ดูเพิ่ม ==
คิริชิตัง
ศาสนาคริสต์ในญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ 
คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ
คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2509
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2509 ในประเทศญี่ปุ่น
ศาสนาคริสต์ในประเทศญี่ปุ่น
อามากูซะ
คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ
พิพิธภัณฑ์บุงเกียว

พิพิธภัณฑ์บุงเกียว  เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของพื้นที่บุงเกียว พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 พิพิธภัณฑ์มีทั้งนิทรรศการถาวรและนิทรรศกรพิเศษ มีการตีพิมพ์จดหมายข่าว "ข่าวพิพิธภัณฑ์บุงเกียว" ปีละหนึ่งครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ในปี พ.ศ. 2564 พิพิธภัณฑ์ได้ฉลองครบรอบ 30 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2563 มีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 560,000 คน
== นิทรรศการ ==
พิพิธภัณฑ์มี 2 ชั้นที่จัดนิทรรศการหลัก และชั้นใต้ดินที่จัดนิทรรศการพิเศษ นิทรรศการหลักเริ่มด้วยประวัติศาสตร์ของยุคโจมงและยุคยาโยอิ โดยให้ความสำคัญกับโบราณคดีของยุคยาโยอิ (900–250 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพิเศษเนื่องจากชื่อของยุคตั้งตามย่านยาโยอิในเขตบุงเกียวซึ่งเป็นสถานที่ที่ค้นพบวัตถุจากยุคยาโยอิเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884 โดยศาสตราจารย์โชโงโระ สึโบอิและเพื่อนร่วมงาน พื้นที่จัดแสดงส่วนที่เหลือของพิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่เน้นไปที่ยุคเอโดะจนถึงยุคปัจจุบัน นิทรรศกาารมีโมเดลจำลองของอาคารและถนนเก่าจำนวนมาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ (ภาษาญี่ปุ่น)
บุงเกียว
บุงเกียว
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2534
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2534 ในประเทศญี่ปุ่น
สิ่งก่อสร้างในเขตบุงเกียว
อุชชยันตปราสาท

อุชชยันตปราสาท (উজ্জয়ন্ত প্রাসাদ; ) หรือ พระราชวังหลวงอุชชยันตะ (Ujjayanta Palace) เป็นอดีตพระราชวังหลวงของอาณาจักรตริปุระ สร้างขึ้นโดยมหาราชา ราธา กฤษัร มณิกยะ ในปี 1901 และมีรวินนทรนาถ ฐากุร เป็นผู้ตั้งชื่อให้ อาคารถูกใช้งานเป็นสภานิติบัญญัติรัฐจนถึงปี 2011 ในปัจจุบันอาคารใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระ
อาคารก่อสร้างขึ้นในระหว่างปี 1899 ถึง 1901 บนชายฝั่งของทะเลสาบสองแห่ง ล้อมรอบด้วยสวนที่ได้รับอิทธิพลจากรูปแบบอย่างยุโรป เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลมณิกยะซึ่งเป็นผู้ปกครองแห่งตริปุระ กระทั่งตริปุระรวมเข้ากับอินเดียในปี 1949 รัฐบาลรัฐตริปุระซื้ออาคารนี้จากตระกูลมณิกยะในปี 1972–73 ด้วยราคา 2.5 ล้านรูปี ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระตั้งอยู่ในตัวอาคาร และมีจัดแสดงวิถีชีวิต ศิลปะ วัฒนธรรม หัตถกรรมของชุมชนในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ
== ประวัติศาสตร์ ==
พระราชวังอุชชยันตะสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1862 ห่างไปจากเมืองอัครตละ  โดยมหาราชาอิศาน จันทระ มณิกยะ (Ishan Chandra Manikya, 1849–1862) อาคารพังทลายลงหลังเกิดแผ่นดิไหวเมื่อ 12 มิถุนายน 1897 ในรัฐอัสสัม ต่อมา มหาราชาราธา กฤษัร มณิกยะ ได้สร้างพระราชวังขึ้นใหม่ในปี 1899–1901 ในเมืองอัครตละ ด้วยราคามากกว่า 1 ล้านรูปี โดยว่าจ้างให้มาร์ตินแอนด์เบิรน์ โค เป็นผู้ก่อสร้าง
ในช่วงแรกของการเปลี่ยนผ่านเป็นพิพิธภัณฑ์ พรรคชาตินิยมชนพื้นถิ่นตวิประ (INPT) ได้เขียนจดหมายร้องเรียนไปยังรองประธานาธิบดี ฮามิด อันซารี เรียกร้องให้รัฐบาลถอนข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่อจากอุชชยันตปราสาท เป็นพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระ โดยระบุว่าชื่อของพิพิธภัณฑ์ควรสะท้อนถึงวัฒนธรรมของภูมิภาค ปราทยุต วิกรม กฤษัร เทพพรม (Pradyut Bikram Kishore Debbarma) ผู้สืบเชื้อสายจากมหาราชาแต่งตริปุระระบุว่า "วังนี้เป็นโบราณสถาน ไม่ได้เป็นของราชวงศ์แห่งตริปุระแต่เพียงผู้เดียว และก็ไม่ได้เป็นของรัฐบาลแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน" ดังนั้น "ใครบางคนรัฐบาลมิอาจตัดสินใจเปลี่ยนชื่อของวังนี้ได้ตามใจ"
==อ้างอิง==
วังในประเทศอินเดีย
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในรัฐตริปุระ
พิพิธภัณฑ์รัฐบาลสรทาร

พิพิธภัณฑ์รัฐบาลสรทาร (Sardar Government Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์รัฐบาลโชธปุระ (Jodhpur Government Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐบาล ตั้งอยู่ที่สวนอุเมทบาฆ โชธปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ชื่อของพิพิธภัณฑ์ตั้งเพื่อระลึกถึงมหาราชา สรทาร สิงห์ ผู้ปกครองรัฐโชธปุระระหว่างปี 1895 ถึง 1911 และก่อสร้างขึ้นในสมัยของมหาราชา อุเมท สิงห์ บุตรของสรทาร พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นโดยเฮนรี วักกัน ลังเคสเตอร์ ในปี 1909 และเปิดสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 มีนาคม 1936 พิพิธภัณฑ์มีขนาด 18,000 ตารางฟุต
==ประวัติศาสตร์==
ในปี 1909 ลอร์ดคิตเชนเนอร์เดินทางเยือนนครโชธปุระ ผู้นำแห่งโชธปุระได้จัดการแสดงงานศิลปะและหัตถกรรมพื้นถิ่นรวมถึงโบราณวัตถุชิ้นสำคัญเพื่อสร้างความประทับใจแก่ลอร์ดคิชเชนเนอร์ ของสะสมชุดเล็ก ๆ นี้ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางของการสร้างพิพิธภัณฑ์สรทาร นักประวัติศาสตร์วิษเณศวร นาถ เรว ได้รับเชิญให้เป็นที่ปรึกษาในการพัฒนาของสะสมชุดนี้ ท้ายที่สุดในปี 1914 ของสะสมเหล่านี้ได้นำมาตั้งจัดแสดงถาวรที่สวนเสวสาคร (Suesagar Gardens) โดยเรวได้มีส่วนสำคัญในการเพิ่มเติมวัตถุชิ้นสำคัญมากมายเข้าในของสะสมของพิพิธภัณฑ์ ในปี 1916 รัฐบาลอังกฤษเจ้าอาณานิคมให้การยอมรับพิพิธภัณฑ์นี้ และตั้งชื่อว่าพิพิธภัณฑ์สรทาร รวมถึงย้ายไปตั้งจัดแสดงที่อาคารขนาดใหญ่โตในสวนอุเมทบาฆ อาคารพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นโดยความช่วยเหลือของตระกูลพังคุร เสฐ (Bangur Seth family) และประกอบพิธีเปิดเป็นทางการโดยลอร์ดเวลลิงตันเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 1936
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในโชธปุระ
Request for Comments

redirect เอกสารขอความเห็น
บ้านชัยปุระ

บ้านชัยปุระ (Jaipur House) เป็นอดีตที่พำนักของมหาราชาแห่งรัฐชัยปุระ ตั้งอยู่ในนครนิวเดลี ประเทศอินเดีย ตรงปลายสุดของราชปาถ หันหน้าออกสู่ประตูอินเดีย
บ้านชัยปุระเป็นผลงานออกแบบโดยชาลส์ บล็อมฟีลด์ ภายหลังการก่อสร้างเดลีของลัตเยินส์ในปี 1936
ปัจจุบันบ้านชัยปุระเป็นที่ตั้งของหอศิลป์ร่วมสมัยแห่งชาติ (NGMA) ซึ่งเป็นของรัฐบาลอินเดีย และตั้งขึ้นในปี 1954
สถาปัตยกรรมของอาคารสร้างขึ้นตามแปลนรูปแบบผีเสื้อและมีโดมกลาง โครงสร้างปูผนังด้านนอกด้วยหินทรายแดงและเหลือง ด้านหลังเป็นสวนขนาดใหญ่ และมีห้องบอลรูมที่เป็นไม้สีเข้ม โถงหลักตั้งอยู่ภายใต้โดมกลาง และมีบันไดวนขนาดใหญ่อยู่
== ดูเพิ่ม ==
บ้านไฮเดอราบาด
บ้านพิกาเนร์
บ้านพโรทา
บ้านปฏิอาลา
บ้านโชธปุระ
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในเดลี
วัดห้วยโก๋น

วัดห้วยโก๋น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัดทศพร กลฺยาณสิริ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดห้วยโก๋นได้รับอนุญาตให้เข้าทำประโยชน์หรืออยู่อาศัยภายในเขตป่าสงวนแห่งชาติ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2563 ได้รับประกาศจังหวัดน่าน เรื่อง การสร้างวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 13 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.50 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารก่อด้วยอิฐถือปูน โครงหลังคามุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานประจำวิหาร ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 29 นิ้ว สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2561
==อ้างอิง==
ห้วยโก๋น
อำเภอเฉลิมพระเกียรติ (จังหวัดน่าน)
พิพิธภัณฑ์เชียร์โนบีลแห่งชาติยูเครน

พิพิธภัณฑ์เชียร์โนบีลแห่งชาติยูเครน (Український національний музей "Чорнобиль", Ukrayins'kyy natsional'nyy muzey "Chornobyl'") เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับภัยพิบัติเชียร์โนบีลใน พ.ศ. 2529 และผลที่ตามมา เป็นที่เก็บรวบรวมสื่อภาพ สิ่งของ แบบจำลองขนาด และสิ่งของเป็นตัวแทนอื่น ๆ มากมาย ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้ความรู้แก่สาธารณชนเกี่ยวกับแง่มุมต่าง ๆ ของภัยพิบัติครั้งนี้ หลายนิทรรศการบรรยายถึงความก้าวหน้าทางเทคนิคของอุบัติเหตุครั้งนี้ และยังมีอีกหลายพื้นที่ที่อุทิศให้กับการสูญเสียชีวิตและผลกระทบทางวัฒนธรรมจากภัยพิบัติครั้งนี้
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในอาคารสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเดิมเคยเป็นหน่วยดับเพลิง และได้รับบริจาคใน พ.ศ. 2535 โดยหน่วยพิทักษ์อัคคีภัยของรัฐ
== หนังสือรำลึกผู้เก็บกวาด ==
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สนับสนุน "หนังสือรำลึก" (Книга пам'яті, Knyha Pam'yati) ซึ่งเป็นฐานข้อมูลออนไลน์เฉพาะของผู้เก็บกวาด (เจ้าหน้าที่จัดการภัยพิบัติเชอร์โนบิลซึ่งบางคนสละชีวิต) โดยนำเสนอเพจส่วนตัวพร้อมรูปภาพและข้อมูลเชิงโครงสร้างโดยย่อเกี่ยวกับข้อมูลที่พวกเขาป้อน ช่องข้อมูลประกอบด้วย "ความเสียหายจากรังสีที่ได้รับ", "กิจกรรมเก็บกวาด" และ "ชะตากรรมที่ตามมา" โครงการนี้เริ่มต้นใน พ.ศ. 2540 โดยมีรายการมากกว่า 5,000 รายการ ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ขณะนี้ฐานข้อมูลมีให้บริการเป็นภาษายูเครนเท่านั้น "หนังสือรำลึก" ไม่ใช่เพียงฐานข้อมูลเดียวหรือสมบูรณ์หรือเป็นฐานข้อมูล ผู้เก็บกวาด อย่างเป็นทางการ แต่อาจเป็นเพียงฐานข้อมูลเดียวที่เปิดให้สาธารณะบนเว็บ
== เงินทุนและผู้อุปถัมภ์ ==
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งและได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลยูเครนและหน่วยงานท้องถิ่นของเคียฟ การบริจาคของภาคเอกชนและต่างประเทศก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่น
== ภาษาต่างประเทศที่พร้อมใช้งาน ==
อาจมีการจัดทัวร์นำเที่ยวเป็นภาษาอังกฤษและภาษาตะวันตกอื่น ๆ และป้ายนิทรรศการหลายป้ายได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้ว เสียงที่บันทึกได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ
== ที่ตั้งและการเข้าถึงการขนส่งสาธารณะ ==
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ที่ 1 Khoryva Lane (provulok Khoryva, 1) ในย่าน Podil อันเก่าแก่ใจกลางเมือง
สถานีรถไฟใต้ดินเคียฟที่ใกล้ที่สุดคือสถานี Kontraktova Ploshcha บนจัตุรัส Kontraktova ซึ่งมีป้ายจอดรถราง รถบัส และเส้นทางรถตู้โดยสารของเคียฟหลายแห่ง ที่จอดรถบริเวณใกล้พิพิธภัณฑ์มีจำกัดมาก
== ระเบียงภาพ ==
== ดูเพิ่ม ==
โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีล
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website
National Chernobyl Museum  - museum page on the PRIPYAT.com community
Ukraine.com listing
Kyiv: Chernobyl Museum - article in TripAdvisor
พิพิธภัณฑ์ในประเทศยูเครน
สิ่งก่อสร้างในเคียฟ
พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์

พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์ (The Sherlock Holmes Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับเชอร์ล็อก โฮมส์ ตัวละครนักสืบที่มีชื่อเสียง เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่สร้างอุทิศให้กับตัวละครในวรรณกรรมเชอร์ล็อก โฮมส์ เปิดทำการในปี ค.ศ. 1990 ตั้งอยู่บนถนนเบเกอร์ โดยมีเลขที่บ้าน 221 บี ที่ได้รับอนุญาตจากนครเวสต์มินสเตอร์ แม้ว่าตัวพิพิธภัณฑ์จะตั้งอยู่ระหว่างบ้านเลขที่ 237 และ 241 ใกล้กับสุดทางเหนือของถนนเบเกอร์ในใจกลางลอนดอนใกล้กับสวนสาธารณะรีเจนส์พาร์ก
ทาวน์เฮาส์สถาปัตยกรรมจอร์เจียนซึ่งเป็นของพิพิธภัณฑ์ในฐานะ "บ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์" สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1815 เดิมใช้เป็นบ้านเช่าตั้งแต่ ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1936 ครอบคลุมช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1881 ถึง ค.ศ. 1904 ซึ่งเนื้อเรื่องระบุว่าเชอร์ล็อก โฮมส์และหมอวัตสันอาศัยอยู่ในฐานะผู้เช่าของคุณนายฮัดสัน ทาวน์เฮาส์นี้ถูกจัดเป็นบ้านระดับ 2 โดยรัฐบาลเพราะลักษณะทางสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ที่พิเศษ พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งของจากสื่อดัดแปลงต่าง ๆ ของเชอร์ล็อก โฮมส์ และจำลองฉากจากซีรีส์โทรทัศน์เชอร์ล็อก โฮมส์ของกรานาดาเทลิวิชันในปี ค.ศ. 1984
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์
เชอร์ล็อก โฮมส์
พิพิธภัณฑ์ในลอนดอน
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2533
โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์

โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ (Raffles Hospital; การย่อ: RH) (จีน: 莱佛士医院 : Lái fú shì yīyuàn) เป็นโรงพยาบาลเอกชนบริการระดับตติยภูมิของแรฟเฟิลส์เมดิคอลกรุป ซึ่งเป็นผู้ให้บริการสุขภาพเอกชนในประเทศสิงคโปร์
== ประวัติ ==
เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1997 บริษัทสองแห่ง ได้แก่ แรฟเฟิลส์เมดิคอลกรุป และพิเดมโกแลนด์ ได้ก่อตั้งบริษัทกิจการร่วมค้าเพื่อเปลี่ยนบลังโกคอร์ต ซึ่งเคยเป็นตึกสำนักงานและแหล่งชอปปิงที่ตั้งอยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนบูกิส มาเป็นโรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ในปัจจุบัน
โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2002 โดยอดีตรองนายกรัฐมนตรี ลี เซียนลุง
== อาคารโรงพยาบาล ==

โรงพยาบาลเป็นอาคารรูปตัวแอล (L) ครอบคลุมพื้นที่ 540,000 ตารางฟุต (50,000 ตารางเมตร) บนพื้นที่ 13 ชั้น ซึ่งเป็นอาคารที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ โดยยังคงรักษาตัวตึกหลักของอาคารลังโกคอร์ตที่มีอยู่ก่อนไว้
ที่พักของผู้ป่วยในโรงพยาบาลประกอบด้วยห้องชุด, ห้องส่วนตัว, ห้องคู่ ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกแบบสี่ห้องนอนและหกห้องนอนราคาประหยัด
เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการรับรองจากจอยต์คอมมิชชันอินเตอร์เนชันแนล
== รางวัล ==
โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการจัดอันดับโรงพยาบาลแห่งปีใน ค.ศ. 2006 จากฟรอสต์แอนด์ซัลลิแวนสิงคโปร์เอกเซลเลนซ์อะวอดส์ และด้วยเตียงผู้ป่วยใน 380 เตียง โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารนิวส์วีกให้เป็นโรงพยาบาลอันดับ 10 ในประเทศสิงคโปร์เมื่อ ค.ศ. 2020
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แรฟเฟิลส์
วัดนาปัง

วัดนาปัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาปัง อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา
วัดนาปังสร้างมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จากหลักฐานทางโบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะเมืองน่านกล่าวถึงพระยาสารผาสุม (พระยางั่วผาสุม) ได้โปรดให้สร้างพระพุทธรูป 5 องค์ขึ้นในเมืองน่านราว พ.ศ. 1969–1970 พระพุทธรูปปางลีลาวัดนาปังได้สร้างขึ้นภายหลังไม่นาน จึงสันนิษฐานได้ว่าวัดนาปังน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 1970 ได้รับประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 โดยมีครูบาพรหมเสน เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก พงศาวดารเมืองน่าน จารึกว่า เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 61 ได้สร้างวิหารวัดนาปัง เป็นลำดับที่ 4 ในจำนวน
22 วัด คือ วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร วัดกู่คำ วัดมิ่งเมือง และวัดนาปัง ตามลำดับ วัดนาปังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2492
วัดนาปังมีโบราณวัตถุและโบราณสถานต่าง ๆ เช่น พระประธานปางมารวิชัย พระพุทธรูปปางลีลาศิลปะล้านนา (องค์ด้านซ้ายขวาของพระประธาน) พระเพชร พระเจ้าทันใจ สัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์กุฏิก่ออิฐถือปูน หลังคากระเบื้องวิบูลย์ศรี เป็นตึกรุ่นเก่า หอไตร เป็นสถานที่เก็บหีบธรรมและธรรมใบลาน บนหอไตรแห่งนี้มีหีบธรรม จำนวน 13 ใบ และมีธรรมใบลานประมาณ 4,000 ผูก ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง กุฏิหรือโฮงครูบาบุญศรีสร้างในสมัยครูบาบุญศรีอินทสาโร (พระครูอินทสารปยุต) เป็นเจ้าอาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2489 รูปทรงเป็นอาคารตึกก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น มีมุขยื่นด้านหน้าปัจจุบัน
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดน่าน
นาปัง
สิ่งก่อสร้างในอำเภอภูเพียง
พิพิธภัณฑ์มหาสงครามของผู้รักชาติเบลารุส

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์มหาสงครามของผู้รักชาติรัฐเบลารุส (Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны|translit=Belaruski dzi͡arz͡haŭny muzeĭ historyi Vi͡alikaĭ Aĭchynnaĭ vaĭny, Белорусский государственный музей истории Великой Отечественной войны) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งในกรุงมินสค์ ประเทศเบลารุส
แนวความคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์ที่รำลึกถึงมหาสงครามของผู้รักชาติหลังจากการสิ้นสุดการยึดครองของนาซีเกิดขึ้นก่อนที่สงครามจะสิ้นสุดลงด้วยซ้ำ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2487 ไม่นานหลังจากกรุงมินสค์ถูกปลดปล่อยจากนาซีผู้รุกราน ทำให้ที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งแรกที่เปิดในช่วงสงคราม พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังที่ตั้งปัจจุบันใน พ.ศ. 2557
พิพิธภัณฑ์มีห้องจัดแสดงนิทรรศการ 24 ห้อง ใน พ.ศ. 2555 มีสิ่งของในคอลเลคชันของพิพิธภัณฑ์ถึง 142,676 ชิ้น บุคลากรของพิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนร่วมในการวิจัยทางประวัติศาสตร์ในพื้นที่เฉพาะ ได้แก่ ชาวเบลารุสในกองทัพแดง กิจกรรมต่อต้านฟาสซิสต์และพลพรรคในท้องถิ่น และประวัติศาสตร์ของค่ายมรณะเอาช์วิทซ์
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 01.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 02.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 03.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 04.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 05.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 06.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 08.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 09.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 10.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 11.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 12.jpg
ไฟล์:Экпазіцыя музея ВАв 13.jpg
ไฟล์:Inauguration of a center in the Belarusian Great Patriotic War Museum.jpg|วลาดีมีร์ ปูติน และ อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา เข้าร่วมพิธีเปิดอาคารใหม่ในพิพิธภัณฑ์ใน พ.ศ. 2557
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official site
พิพิธภัณฑ์ในประเทศเบลารุส
พิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่สอง
สิ่งก่อสร้างในมินสค์
ทิวเขาสันกำแพง

ทิวเขาสันกำแพง เป็นทิวเขาในภาคตะวันออกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย มีความต่อเนื่องจากทิวเขาดงพญาเย็น ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกจนไปเชื่อมต่อกับทิวเขาพนมดงรัก จุดเริ่มต้นของทิวเขาอยู่ที่เส้นแบ่งเขตจังหวัดระหว่างอำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก กับอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ผ่านไปตามแนวเส้นแบ่งเขตจังหวัดระหว่างอำเภอปากช่อง อำเภอวังน้ำเขียว และอำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา กับอำเภอประจันตคามและอำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี และระหว่างอำเภอครบุรีและอำเภอเสิงสาง จังหวัดนครราชสีมา กับอำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว จากนั้นไปตามแนวเส้นแบ่งเขตจังหวัดระหว่างอำเภอโนนดินแดง จังหวัดบุรีรัมย์ กับอำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว ทิวเขามีจุดสิ้นสุดที่ช่องตะโกตรงทางหลวงหมายเลข 348 (อรัญประเทศ-นางรอง) ตัดผ่าน
ทิวเขาสันกำแพงมีความยาวประมาณ 200 กิโลเมตร เขาสูงสุดชื่อเขาร่ม มีความสูง 1,351 เมตร มีเขาสำคัญ ได้แก่ เขาแหลม เขาจันทน์ เขาโป่งฉนวน และเขาละมั่ง ทิวเขาสันกำแพงเป็นต้นน้ำของลุ่มน้ำปราจีนบุรี แม่น้ำสายหลักในลุ่มน้ำ ได้แก่ แม่น้ำปราจีนบุรี ซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำบางปะกง และเป็นต้นกำเนิดลุ่มแม่น้ำมูล ซึ่งไหลผ่านที่ราบสูงโคราชจากทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออก ผ่านตัวเมืองอุบลราชธานีก่อนจะลงสู่แม่น้ำโขง
==อ้างอิง==
เทือกเขาในประเทศไทย
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดนครราชสีมา
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดนครนายก
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดปราจีนบุรี
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดสระแก้ว
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดสระบุรี