pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มาตรฐานสีอาร์เอแอล

อาร์เอแอลเป็นระบบการจัดการสีที่ใช้ในยุโรปซึ่งสร้างและบริหารจัดการโดย  ของเยอรมนี  (RAL non-profit LLC) ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ German  ในบริบททั่วไปนั้น, อาร์เอแอล หมายถึงระบบอาร์เอแอลคลาสสิก (RAL Classic) ซึ่งส่วนใหญ่ใช้สำหรับการเคลือบเงาและการเคลือบสีฝุ่น แต่ในปัจจุบันรวมไปถึงพลาสติกเช่นกัน ผลิตภัณฑ์อาร์เอแอลที่ได้รับการรับรองจะมีโฮโลแกรมเพื่อทำให้รุ่นที่ไม่ได้รับอนุญาตผลิตได้ยาก ตัวเลียนแบบอาจแสดงเฉดสีที่แตกต่างออกไปเมื่อสังเกตภายใต้แหล่งกำเนิดแสงต่างๆ
== ระบบปริภูมิสีอาร์เอแอล ==

=== อาร์เอแอล คลาสสิค ===
ในปี พ.ศ. 2470 กลุ่มจากเยอรมนีชื่อ Reichs-Ausschuß für Lieferbedingungen (คณะกรรมการจักรวรรดิเพื่อการจัดส่งและการประกันคุณภาพ) คิดค้นคอลเลกชันสี่สิบสีภายใต้ชื่อ "RAL 840"  ก่อนถึงวันดังกล่าว ผู้ผลิตและลูกค้าจะต้องแลกเปลี่ยนตัวอย่างเพื่ออธิบาย สีย้อมในขณะที่ต่อจากนี้ไปก็จะต้องใช้ตัวเลขเป็นหลัก 
ในช่วงทศวรรษ 1930 ตัวเลขมีการเปลี่ยนแปลงสม่ำเสมอเป็นตัวเลขสี่หลัก และคอลเลกชันได้เปลี่ยนชื่อเป็น "RAL 840 R" (R สำหรับฉบับแก้ไข (revised)) ประมาณปี 1940 สีอาร์เอแอลได้ถูกเปลี่ยนเป็นระบบสี่หลักตามธรรมเนียม สีลายพรางของกองทัพมักจะแสดงออกด้วยเลข "7" หรือ "8" ในตอนแรกจนกระทั่งปีพ.ศ. 2487 เนื่องจากมีการเพิ่มสีลงในคอลเลกชันอย่างต่อเนื่อง จึงได้รับการแก้ไขอีกครั้งในปีพ.ศ. 2504 และเปลี่ยนเป็น "RAL 840-HR" ซึ่งประกอบด้วยสี 210 เฉดสีและยังคงใช้อยู่จนถึงทุกวันนี้ ในทศวรรษที่ 1960 สีต่างๆ ได้รับการตั้งชื่อเสริมเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนในกรณีที่มีการสลับตัวเลข ในงานแสดงเฟอร์นิเจอร์ระดับนานาชาติ imm Cologne วันที่ 13-19 มกราคม 2563 ได้เปิดตัว 2 เฉดสีใหม่ในคอลเล็กชันคลาสสิก ได้แก่  RAL 2017 ส้มอาร์เอแอล (RAL orange) และ  RAL 9012 ขาวห้องสะอาด (Cleanroom White)
== อ้างอิง ==
สี
สิ่งประดิษฐ์ของประเทศเยอรมนี
เมื่อคู่กัดตัวร้ายกลายเป็นภรรยาหวานใจ

เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย อามาโนะ เซจุ และวาดภาพประกอบโดย นานามิ นารุมิ เริ่มตีพิมพ์ภายใต้ Media Factory ในสำนักพิมพ์ MF Bunko J ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งตีพิมพ์ไปแล้ว 7 เล่ม ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 มังงะดัดแปลงวาดภาพโดย มอสคอมบุ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Shōnen Ace Plus ของคาโดกาวะโชเต็ง ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 โดยรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มทังโกบง ถึงเล่มที่ 4 เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์ไลต์โนเวลและมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
== ตัวละคร ==
เพื่อนร่วมห้องที่ไม่ถูกกับอากาเนะ เขาเป็นหลานชายของโฮโจ เท็นริว เจ้าของบริษัทที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น
เพื่อนร่วมห้องที่ไม่ถูกกับไซโตะ
ปู่ของไซโตะและประธานบริษัท โฮโจ กรุ๊ป
ย่าของอากาเนะและเพื่อนเก่าของเท็นริว
เพื่อนร่วมห้องของอากาเนะและไซโตะ
ลูกพี่ลูกน้องและเพื่อนร่วมห้องของไซโตะ
== สื่อ ==
=== ไลต์โนเวล ===
ไลต์โนเวลเรื่องนี้เขียนโดยอามาโนะ เซจุ และวาดภาพโดยนานามิ นารุมิ เริ่มตีพิมพ์โดย Media Factory ซึ่งเริ่มเผยแพร่ซีรีส์นี้ภายใต้สำนักพิมพ์ไลต์โนเวล MF Bunko J เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2563 โดยเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ได้วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 7
ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2565
=== มังงะ ===
มังงะดัดแปลงวาดภาพประกอบโดยมอสคอมบุ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Shōnen Ace Plus ของของคาโดกาวะโชเต็งเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 ซึ่งได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มทังโกบง เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ปัจจุบันวางจำหน่ายไปแล้วทั้งหมด 4 เล่ม โดยมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2566
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ไลต์โนเวล
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเสี้ยวชีวิต
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2563
มังงะชุด
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
มังงะของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง
ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
เกรตเตอร์โฆรอซอน

เกรตเตอร์โฆรอซอน หรือ โฆรอซอน (เปอร์เซียกลาง: Xwarāsān;  ) เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของที่ราบสูงอิหร่านระหว่างเอเชียตะวันตกกับเอเชียกลาง
ขอบเขตของโฆรอซอนเปลี่ยนไปตามช่วงเวลา ในทางประวัติศาสตร์อย่างเคร่งครัดหมายถึงบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของอิหร่าน บางส่วนของอัฟกานิสถานและตอนใต้ของเอเชียกลาง เรื่อยไปจนถึงแม่น้ำอามูดาร์ยา (ออกซุส) อย่างไรก็ตามโฆรอซอนมักถูกพรรณนาถึงภูมิภาคที่กว้างกว่านั้น ซึ่งรวมถึงส่วนใหญ่ของทรานส์ออกเซียนา (ครอบคลุมบูฆอรอและซามาร์กันต์ในประเทศอุซเบกิสถานปัจจุบัน) จรดชายฝั่งทะเลแคสเปียนทางตะวันตก ข้ามทะเลทรายแดชเทอกาวีร์ ไปจนถึงซีสถานทางใต้ และเทือกเขาปามีร์ทางตะวันออก ปัจจุบันคำว่าเกรตเตอร์โฆรอซอนใช้เพื่อแยกกับจังหวัดโฆรอซอนของอิหร่าน (ค.ศ. 1906–2004) ซึ่งกินพื้นที่ภาคตะวันตกของเกรตเตอร์โฆรอซอน
คำว่า "โฆรอซอน" เป็นภาษาเปอร์เซีย มีรากศัพท์มาจากภาษาแบกเตรีย Miirosan หมายถึง "ที่ซึ่งดวงอาทิตย์ขึ้น" หรือ "จังหวัดตะวันออก" ใช้เรียกดินแดนทางตะวันออกของเปอร์เซียครั้งแรกสมัยจักรวรรดิซาเซเนียน และใช้เรียกแยกกับทรานส์ออกเซียนาที่อยู่ใกล้เคียงมาตั้งแต่ปลายสมัยกลาง ภูมิภาคนี้มักถูกแยกย่อยออกเป็น 4 ส่วน ได้แก่ ตะวันตก เหนือ กลางและตะวันออก โดยมีนครนีชอบูร์ (อิหร่านในปัจจุบัน) เมิร์ฟ (เติร์กเมนิสถานในปัจจุบัน) เฮราตและแบลค์ (อัฟกานิสถานในปัจจุบัน) เป็นศูนย์กลางตามลำดับ
โฆรอซอนถูกตั้งเป็นเขตการปกครองครั้งแรกในฐานะภาคตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือของจักรวรรดิซาเซเนียนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 (ประมาณหลัง ค.ศ. 520) ในรัชสมัยพระเจ้าคาวัดที่ 1 (ครองราชย์ ค.ศ. 488–496, 498/9–531) หรือพระเจ้าคอสเราที่ 1 (ครองราชย์ ค.ศ. 531–579) คำว่า Miirosan ในภาษาแบคเตรียซึ่งเป็นรากศัพท์ของโฆรอซอนเป็นชื่อเขตการปกครองเดียวกันของชาวฮันแอลคอน (Alchon Huns)  หลังพวกเขายึดตอนใต้ของแม่น้ำออกซุสจากพวกเฮฟทาไลต์ ต่อมาชาวมุสลิมที่พิชิตจักรวรรดิซาเซเนียนใช้คำว่าโฆรอซอนเพื่อพรรณนาถึงทางตะวันออกของญิบัล (ตะวันตกของอิหร่าน) หรืออิรักอะญามีในภายหลัง ต่อมาในสมัยจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ ราชวงศ์เซลจุคและราชวงศ์เตมือร์เรียกบริเวณทะเลทรายและเมืองทาบัสทางตะวันตกของอิหร่าน เรื่อยไปจนถึงเทือกเขาฮินดูกูชว่าโฆรอซอน หลักฐานจากคริสต์ศตวรรษที่ 10 เรียกพื้นที่ทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูชว่า โฆรอซอนมาร์ชิส (Khorasan Marches) และเป็นพรมแดนระหว่างโฆรอซอนกับฮินดูสถาน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เอเชียกลาง
เอเชียตะวันตก
ที่ราบสูงอิหร่าน
ภูมิศาสตร์เอเชียกลาง
ภูมิศาสตร์เอเชียตก
ภูมิภาคในอิหร่าน
ภูมิภาคในอัฟกานิสถาน
ภูมิภาคในทาจิกิสถาน
จังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน
ภูมิภาคในอุซเบกิสถาน
สโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24

การแข่งขันวอลเลย์บอลของสโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา หรือ นครราชสีมา ฮุ่ยหวาง คิวมินซี วีซี ตามชื่อผู้สนับสนุน ประจำปี พ.ศ. 2566–พ.ศ. 2567
== รายชื่อผู้เล่น ==
=== ผู้เล่นต่างชาติ ===
ที่มา : รายชื่อกีฬาสโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24
== การแข่งขันไทยแลนด์ลีก ==
=== เลกแรก ===
 ตารางคะแนน 
==== ผลการแข่งขัน ====
=== เลกสอง ===
 ตารางคะแนน 
==== ผลการแข่งขัน ====
=== รอบไฟนอล 4 ===
==== ผลการแข่งขัน ====
== ผลการแข่งขันประจำฤดูกาล ==
==  ดูเพิ่ม ==
สโมสรวอลเลย์บอลหญิงนครราชสีมา ในฤดูกาล 2023–24
== อ้างอิง ==
ฤดูกาลแข่งขันของสโมสรวอลเลย์บอลนครราชสีมา
วอลเลย์บอลในประเทศไทย
นครราชสีมา
นครราชสีมา
พิพิธภัณฑ์การยึดครองลัตเวีย

พิพิธภัณฑ์การยึดครองลัตเวีย (Latvijas Okupācijas muzejs) เป็นพิพิธภัณฑ์และสถาบันการศึกษาด้านประวัติศาสตร์ในรีกา ประเทศลัตเวีย สถาปนาตั้งขึ้นในปี 1993 เพื่อจัดแสดงวัตถุ เอกสาร และให้ความรู้แก่สาธารณะเกี่ยวกับช่วงเวลา 51 ปีที่ลัตเวียถูกยึดครองโดยโซเวียตในปี 1940–1941 ตามด้วนาซีในปี 1941–1944 และอีกครั้งโดยโซเวียตในปี 1944–1991 ในโปรแกรมการเดินทางเยือนลัตเวียของอาคันตุกะจากต่างชาติมักจะมีการเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์นี้ด้วย สถาบันที่นี่ยังเป็นผู้จัดนิทรรศการถาวรที่บ้านหัวมุมซึ่งเป็นอดีตสำนักงานใหญ่ของเคจีบีในรีกา
หลังการก่อสร้างใหม่นาน 10 ปี นิทรรศการถาวรอันใหม่เปิดตัวในปี 2022 นิทรรศการแรกของพิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อปี 1993 โดยจัดแสดงเรื่องราวจากการยึดครองโดยโซเวียตในครั้งแรก จากปี 1940-1941 และมีการขยับขยายในเวลาต่อมาเพื่อให้เนื้อหาครอบคลุมการยึดครองในช่วงอื่น ๆ เช่นกัน
วัตถุของสะสมที่ขึ้นทะเบียนแล้วของพิพิธภัณฑ์ ข้อมูลจากปี 2017 อยู่ที่เกือบ 60,000 ชิ้น รวมถึงยังมีหอจดหมายเหตุที่จัดแสดงสื่อเสียงและภาพที่มีวิดีโอคำสารภาพและคำบอกเล่ากว่า 2,300 ชิ้นจากผู้ที่ถูกเนรเทศ, ผู้ลี้ภัย และบุคคลอื่นที่ได้รับผลกระทบจากการยึดครองลัตเวีย ไปจนถึงภาพยนตร์สารคดีจำนวน 10 เรื่อง
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในรีกา
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะ

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดและพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอกินาวะ (; Okinawa Prefectural Museum & Art Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น หมู่อาคารของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่านโอโมระมาจิ (Omoro-machi) ในเมืองนาฮะ เมืองหลวงของจังหวัดโอกินาวะ เปิดให้บริการในปี 2007 และนำเสนอนิทรรศการเกี่ยวกับศิลปะ ประวัติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับโอกินาวะเป็นพิเศษ
อาคารพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างโดยใช้วัสดุหลักคือหินปูนในท้องถิ่น ออกแบบด้วยภาพของ กูคุซุ (ปราสาท) แบบโอกินาวะ และมีขนาดประมาณ 24,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยสี่ชั้นเหนือพื้นและหนึ่งชั้นใต้ดิน อาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์/ประวัติศาสตร์ธรรมชาติตั้งอยู่ตรงกันข้ามกัน และผู้เข้าเยี่ยมชมสามารถซื้อตั๋วเข้าชมเพียงอย่างเดียวหรือทั้งคู่ได้
==ประวัติศาสตร์==
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดโอกินาวะก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปี 1972 ภายหลังการเข้ายึดครองโอกินาวะโดยสหรัฐ ผ่านการจัดการ ปรับโครงสร้าง และเปลี่ยนชื่อของพิพิธภัณฑ์รัฐบาลรีวกีว (Ryukyu Governmental Museum หรือ 琉球政府立博物館) ซึ่งสถาปนาขึ้นในปี 1946 พิพิธภัณฑ์แรกเริ่มตั้งอยู่ในย่านโอนากะโช (Ōnaka-chō) ในเมืองชูริ ไม่ไกลจากปราสาทชูริ ก่อนจะปิดตัวในปี 2007 เพื่อย้ายไปยังสถานที่ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์หลังใหม่นี้มีการเพิ่มส่วนพิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดเข้าไปด้วย
==การจัดสรรพื้นที่==
สวนด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยอาคารโอกินาวะสองหลังที่สร้างขึ้นใหม่ ได้แก่บ้านที่มุงด้วยใบจาก และบ้านหลังคากระเบื้อง แบบท้องถิ่น ควบคู่กับรูปปั้นของ ชีชะ และวันถุอื่นที่แทนวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกส์ขอฝโอกินาวะ ด้านหลังพิพิธภัณฑ์เป็นสวนประติมากรรมที่จัดแสดงงานศิลป์ร่วมสมัยและเปิดออกสู่สวนสาธารณะชินโตชิน
ส่วนพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาตินั้นเข้าถึงได้ผ่านทางทางเดินกระจกซึ่งออกแบบให้สร้างความรู้สึกเหมือนกำลังเดินผ่านเหนือปะการังเข้าสู่เกาะ ในบรรดาสิ่งจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญคือมนุษย์มินาโตงาวะ ซึ่งเป็นตัวอย่างของ Homo sapiens ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในเอเชียตะวันออก
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโอกินาวะ
เลิฟเวอร์ (ไลฟ์ฟรอมปารีส)

เลิฟเวอร์ (ไลฟ์ฟรอมปารีส) (Lover (Live from Paris)) เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชุดที่สามของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 ผ่านทางรีพับลิกเรเคิดส์ เป็นการออกฉบับใหม่สำหรับวันวาเลนไทน์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 เนื่องจากแผ่นเสียงไวนิลรุ่นจำนวนจำกัดจำหน่ายผ่านร้านค้าบนเว็บไซต์ของสวิฟต์เท่านั้น ประกอบด้วยแผ่นเสียงรูปหัวใจสองแผ่นที่บันทึกการแสดงสดในแปดเพลงจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่เจ็ดของเธอในชื่อ เลิฟเวอร์ (2019) ซึ่งเธอแสดงในซิตีออฟเลิฟเวอร์ คอนเสิร์ตในหนึ่งวันของเธอที่โรงละครโอลิมเปียในกรุงปารีส เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2019 ติดชาร์ตในออสเตรเลีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐ และติดอันดับชาร์ตบิลบอร์ดไวนิลอัลบั้มของสหรัฐ
== รายการเพลง ==
เพลงทั้งหมดผลิตโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์ และมีคำบรรยายต่อท้ายว่า "(ไลฟ์ฟรอมปารีส)" "(Live from Paris)"
ด้านเอ
"Me!" (เทย์เลอร์ สวิฟต์, โจเอล ลิตเติล, เบรนดอน ยูรี) – 3:33
"The Archer" (สวิฟต์, แจ็ก แอนโตนอฟฟ์) – 3:30
ด้านบี
"Death by a Thousand Cuts" (สวิฟต์, แอนโตนอฟฟ์) – 3:19
"Cornelia Street" (สวิฟต์) – 4:56
ด้านซี
"The Man" (สวิฟต์, ลิตเติล) – 3:39
"Daylight" (สวิฟต์) – 4:22
ด้านดี
"You Need to Calm Down" (สวิฟต์, ลิตเติล) – 3:23
"Lover" (สวิฟต์) – 3:49
== ชาร์ต ==
== ประวัติการจำหน่าย ==
== อ้างอิง ==
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
อัลบั้มเพลงของเทย์เลอร์ สวิฟต์
พิพิธภัณฑ์การกำจัดยาเสพติด ย่างกุ้ง

พิพิธภัณฑ์การกำจัดยาเสพติด (မူးယစ်ဆေးဝါးပပျောက်ရေး အထိမ်းအမှတ်ပြတိုက်; Drug Elimination Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในย่างกุ้ง ประเทศพม่า เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน 2001 พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตกะมายุในย่างกุ้ง โดยสร้างอยู่บนอดีตสุสานที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ซึ่งคือสุสานจานดอ พิพิธภัณฑ์นี้อุทิศเพื่อวันสากลต่อต้านการใช้สารเสพติดและการค้าสารผิดกฎหมาย
พิพิธภัณฑ์มีความสูงสามชั้น และประกอบด้วยนิทรรศการเกี่ยวกับการใช้ยาเพสติดตลอดจนความพยายามของรัฐบาลในการควบคุมปัญหา จุดสนใจของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยแบบจำลองเหตุการณ์ขนาดย่อส่วน ห้องจัดแสดงที่ต้องใช้การตีความด้วยตนเอง และงานศิลปะน่าสยดสยองที่แสดงให้เห็นผลจากการใช้ยาเสพติด
== อ้างอิง ==
พิพิธภัณฑ์ในย่างกุ้ง
ยาเสพติดในประเทศพม่า
ดรามา (อีพี)

ดรามา (Drama) เป็นอีพีที่สี่โดยเกิร์ลกรุปชาวเกาหลีใต้เอสปา วางจำหน่ายโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ.  2023 และมีเพลงหกเพลงรวมถึงซิงเกิลนำในชื่อเดียวกัน
==เบื้องหลังและการวางจำหน่าย==
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 วงได้แสดงเพลงที่ยังไม่ได้เผยแพร่ในตอนนั้น "Hot Air Balloon", "YOLO", และ "Don't Blink" ในคอนเสิร์ตครั้งแรก ไฮเปอร์ไลน์ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่ากลุ่มจะปล่อยอีพีที่สี่ในชื่อดรามาในวันที่ 10 พฤศจิกายน และยังมีการเผยแพร่วิดีโอทีเซอร์แนะนำในวันเดียวกัน หกวันต่อมาตารางการโปรโมทได้รับการปล่อยตัว ในวันที่ 30 ตุลาคม วิดีโอทีเซอร์ mood sample ได้เผยแพร่ วันที่ 3 พฤศจิกายน เมดเลย์ไฮไลต์ได้รับการเผยแพร่ และในวันที่ 6 พฤศจิกายน วิดีโอทีเซอร์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดของละครโทรทัศน์ได้รับการเผยแพร่เริ่มจาก วินเทอร์ และ จีเซล พร้อมทีเซอร์ของ คารีนา และ หนิงหนิง ในวันรุ่งขึ้น ในวันที่ 9 พฤศจิกาย ทีเซอร์มิวสิกวิดีโอ "ดรามา" ได้รับการเผยแพร่ อีพีได้เผยแพร่ควบคู่ไปกับมิวสิกวิดีโอ "ดรามา" เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน
==การโปรโมต==
ก่อนเปิดตัวอัลบั้มดรามาในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ.  2023 เอสปาได้จัดงานแสดงสดในชื่อ "Aespa Drama Countdown Live" ผ่านช่องทางยูทูบ, ติ๊กต็อก, วีเวิร์ส, และ Idol Plus เพื่อแนะนำอัลบั้มและสื่อสารกับแฟน ๆ ของพวกเธอ นอกจากนี้กลุ่มยังได้เปิดตัวป๊อปอัพสโตร์ในชื่อ "Aespa Week? Drama City?" ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 26 พฤศจิกายนเพื่อ "รำลึกถึงการเปิดตัวอัลบั้ม"
==รายชื่อเพลง==
==ชาร์ต==
==ประวัติการวางจำหน่าย==
==อ้างอิง==
อีพีของเอสปา
อีพีในปี พ.ศ. 2566
อีพีภาษาเกาหลี
อีพีของค่ายเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์
Warner Records EPs
กองพันทหารรักษาการณ์เกียรติยศปักกิ่ง

กองพันทหารรักษาการณ์เกียรติยศปักกิ่ง (s=北京卫戍区仪仗大队|p=Běijīng wèishù qū yízhàng dàduì) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "กองทหารเกียรติยศ กองทัพปลดปล่อยประชาชน" เป็นหน่วยทหารเกียรติยศและกองกําลังพิเศษของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ประกอบด้วยตัวแทนจากกองทัพบก กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ ทหารชายในกองพันต้องสูงไม่ต่ำกว่า 180 เซนติเมตร ส่วนทหารหญิงต้องสูงไม่ต่ำกว่า 173 เซนติเมตร โดยกองพันจะขึ้นตรงต่อคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง และอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของกองบัญชาการยุทธบริเวณภาคกลาง ในพิธีสวนสนาม กองพันนี้จะนำโดยหมู่เชิญธง (ยามสี; Colour guard) ซึ่งจะแบกธงของกองทัพปลดปล่อยประชาชน เป็นประเพณีที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524
== ประวัติ ==
== ภารกิจ ==
== กองปืนใหญ่ ==
== เครื่องแบบพิธีการ ==
== รูปภาพ ==
== ดูเพิ่ม ==
กรมทหารราบที่ 3, สหรัฐอเมริกา
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
หน่วยกำลังทางบกของสาธารณรัฐประชาชนจีน
กองบัญชาดารยุทธบริเวณภาคกลาง
หน่วยพิธีการของจีน
หน่วยทหารที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2496
สพล ชนวีร์

สพล ชนวีร์ (เกิด 8 มีนาคม
2523) เป็นอดีตนักแสดงชายชาวไทย มีชื่อเสียงจากการรับบทเป็นพระเอกในละครจักร ๆ วงศ์ ๆหลายเรื่อง
== ประวัติ ==
สพล ชนวีร์ มีชื่อจริงว่า ปิยะรัชต์ อรรถกรศิริโพธิ์ ชื่อเล่นว่า บอย เกิดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2523 เป็นพี่คนโตในบรรดาพี่น้อง 2 คน เขามีน้องสาวคือ บี–มาติกา อรรถกรศิริโพธิ์ นักแสดงชื่อดัง ซึ่งมีชื่อเสียงจากการแสดงละครจักร ๆ วงศ์ ๆ เช่นเดียวกันและเคยได้แสดงละครร่วมกันหลายเรื่อง
ปัจจุบันสพลหรือปิยะรัชต์ได้หันหลังให้กับวงการบันเทิงตั้งแต่ปี 2550 โดยหันไปทำธุรกิจส่วนตัวและแต่งงานกับหญิงสาวนอกวงการนามว่า "ขวัญฤดี ธานินทรประชา" ซึ่งทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกันทั้งหมด 2 คน
ในช่วงปี 2556 สพลป่วยเป็นโรค GBS (Guillain-Barre' Syndrome) ถึงขั้นนอนเฉย ๆ ขยับตัวไม่ได้ กินอาหารและขับถ่ายไม่ได้ ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ แต่ในปัจจุบันรักษาจนหายเป็นปกติ
== เข้าสู่วงการ ==
สพลเข้าสู่วงการจากการแสดงเป็น พ่อจันทร์ บุตรชายคนโตของ ขุนไกร กับ ดาวเรือง ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องสายโลหิต เมื่อปี 2538 ในปีถัดมา เขาได้แสดงละครเรื่องบ้านสอยดาว โดยแสดงเป็น ปวุฒิ (วัยเด็ก) รวมถึงละครเรื่องรัตนโกสินทร์ แสดงเป็น พี่ชายของแม่เพ็ง นางเอกของเรื่อง
ก่อนที่ในปี 2543 เขาจะได้แสดงละครพื้นบ้านเรื่องแรกคือเรื่องนางสิบสอง แสดงเป็น พระรถเสน คู่กับ บี มาติกา น้องสาวของเขาที่แสดงเป็น นางเมรี ซึ่งทั้งคู่ได้แสดงคู่กันอีกในละครเรื่องพระสุธน–มโนห์รา ภาคต่อของเรื่องนางสิบสองในปีเดียวกัน
ในปี 2544 เขาได้แสดงละครพื้นบ้านเรื่อง แก้วหน้าม้า ในบท มานพน้อยวัชรา ร่างแปลงของแก้วมณี ตามด้วยสี่ยอดกุมาร แสดงเป็นแสงสุรีย์ (ไฟ) จากนั้นก็ได้มีผลงานละครกับทางช่อง 7 ซึ่งเป็นต้นสังกัดอีกหลายเรื่องอาทิ วงษ์สวรรค์ (2545), นะหน้าทองและเทพสามฤดู (2546), แหวนทองเหลือง (2547), เกราะกายสิทธิ์ (2549) และละครเรื่องสุดท้ายก่อนหันหลังให้วงการคือเรื่องสังข์ทอง เมื่อปี 2550 โดยแสดงเป็น พยนตรา
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== ละครพื้นบ้าน ===
== อ้างอิง ==
นักแสดงชายชาวไทย
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม

พิพิธภัณฑ์โบราณคดีพุกาม (Bagan Archaeological Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า สร้างขึ้นในปี 1904 ตั้งอยู่ใกล้กับอานานดาพะย่า มีการก่อสร้างใหม่ในปี 1938 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โบราณวัตถุได้ถูกนำไปฝังใต้ดินเพื่อป้องกันการถูกทำลาย ในปี 1952 หลังพม่าได้รับเอกราช กระทรวงวัฒนธรรมได้เริ่มเข้าบริหารพิพิธภัณฑ์ อาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงสามชั้นและเก็บรักษาวัตถุโบราณของพุกามที่สำคัญมากมาย รวมถึง จารึกมยาเซดี ซึ่งเรียกกันว่าเป็นศิลาโรเซตตาของพม่า
== ประวัติศาสตร์ ==
ในปี 1901 ผู้ว่าการใหญ่แห่งอินเดียเดินทางถึงพุกามเพื่อป้องกันการทำลายสิ่งปลูกสร้างและวัตถุโบราณทางศาสนา ศาสตราจารย์ด้านภาษาบาลีประจำวิทยาลัยย่างกุ้ง เอมานูเอล ฟอแชมอร์ ได้รับมอบหมายให้ดูแลหน้าที่ในส่วนนี้ ในปี 1902 Taw Sein Ko หัวหน้าแผนกจารึกและศิลา (ปัจจุบันคือแผนกโบราณคดี) ได้รอบรวมศิลาจารึกและโบราณวัตถุจากรอบพุกาม ต่อมาได้สร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กขึ้นทางเหนือของอานานดาพะย่าในปี 1904 เพื่อจัดแสดงวัตถุเหล่านี้
ในปี 1994 หัวหน้าคณะรัฐประหาร นายพลต้านชเว ขณะเดินทางเยือนพุกาม ได้เสนอการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ขึ้นในพุกาม พิพิธภัณฑ์หลังใหม่เปิดในปี 1998 ข้อมูลจากรายงานของรัฐ พิพิธภัณฑ์มียอดเข้าชมอยู่ที่ 295,284 คน ในระหว่างปีงบประมาณ 2018-2019
== อ้างอิง ==
พุกาม
สิ่งก่อสร้างในภาคมัณฑะเลย์
พิพิธภัณฑ์ในประเทศพม่า
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ

พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมรัฐมอญ (พม่า: မွန်ယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်; Mon State Cultural Museum) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมชาติพันธุ์มอญ เป็นพิพิธภัณฑ์ในมอละมไยน์ รัฐมอญ ประเทศพม่า สถาปนาขึ้นในปี 1955 อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงกิจการศาสนาและวัฒนธรรม
ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยเครื่องแต่งกายพื้นถิ่น พุทธศาสนวัตถุ ประติมากรรม จารึกใบลาน งานหัตกรรม งานโลหะสัมฤทธิ์ เครื่องเงิน เหรียญ และตุ๊กตาของชาวมอญ รวมถึงศิลปะเซรามิกของอาณาจักรมอญ ซึ่งรวมถึง ไหมะตะบัน และเครื่องดนตรีมอญ นอกจากนี้ยังจัดแสดงชิ้นจำลองของศิลาจารึกมยาเซดี (ค.ศ. 1113) เป็นภาษามอญ และมงกุฎจำลองของราชินีเชงสอบู ส่วนของจริงจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตในลอนดอน
นอกจากของชาวมอญแล้วยังมีจัดแสดงวัตถุของชาวปยู, วัฒนธรรมตองอู และวัฒนธรรมโก้นบอง รวมถึงเบาะนั้งจากศตวรรษที่ 19 ของพระมเหสีราชวงศ์โก้นบอง พระนางเซนดน และเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในมอละมไยน์
ค่าเข้าชมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ 5,000 จัต สำหรับชาวต่างชาติ และ 500 จัต สำหรับคนท้องถิ่น ส่วนนักเรียนเข้าชมโดยไม่เสียค่าเข้าชม
== อ้างอิง ==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศพม่า
สิ่งก่อสร้างในรัฐมอญ
สตรีในประเทศญี่ปุ่น

แม้ว่าสตรีในประเทศญี่ปุ่นจะได้รับการยอมรับว่ามีสิทธิตามกฎหมายเท่าเทียมกันกับผู้ชายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง แต่สภาพทางเศรษฐกิจของสตรียังคงไม่สมดุล ซึ่งความคิดริเริ่มด้านนโยบายสมัยใหม่เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของมารดาและในสถานที่ทำงานให้ผลลัพธ์ที่หลากหลาย
สตรีในประเทศญี่ปุ่นได้รับสิทธิลงคะแนนเสียงใน ค.ศ. 1945 แม้ว่าสถานะของสตรีชาวญี่ปุ่นจะดีขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงหลายทศวรรษนับตั้งแต่นั้นมา แต่ความคาดหวังแบบดั้งเดิมสำหรับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วและมารดาถูกมองว่าเป็นอุปสรรคต่อความเท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจโดยสมบูรณ์ ส่วนสถาบันกษัตริย์เป็นสถาบันสำหรับชายเท่านั้น และเจ้าหญิงจะต้องลาออกจากตำแหน่งของจักรพรรดิหากเธอแต่งงานกับคนธรรมดาสามัญ
== ดูเพิ่ม ==
จักรพรรดินีญี่ปุ่น
ฮินะมัตสึริ
โชโจะ
ประวัติศาสตร์:
คุโนะอิชิ – สายลับหญิง
== อ้างอิง ==
- Japan
== อ่านเพิ่ม ==
Aoki, Debora. Widows of Japan: An anthropological perspective (Trans Pacific Press, 2010).
Bardsley, Jan. Women and Democracy in Cold War Japan (Bloomsbury, 2015) excerpt.
Bernstein, Lee Gail. ed. Recreating Japanese Women, 1600–1945 (U of California Press, 1991).
Brinton, Mary C.  Gender and work in postwar Japan (U of California Press, 1993).
Copeland, Rebecca L. Lost leaves: women writers of Meiji Japan (U of Hawaii Press, 2000).
Faison, Elyssa. Managing women: Disciplining labor in modern Japan (U of California Press, 2007).
Gayle, Curtis Anderson. Women's history and local community in postwar Japan (Routledge, 2013). excerpt
Gulliver, Katrina. Modern women in China and Japan: Gender, feminism and global modernity between the wars (IB Tauris, 2012).
Hastings, Sally A. "Gender and Sexuality in Modern Japan." in A Companion to Japanese History (2007): 372+.
LaFleur, William R. Liquid Life: Abortion and Buddhism in Japan (Princeton UP, 1992).
Lebra, Joyce C. Women in changing Japan (Routledge, 20190 
Patessio, Mara. Women and public life in early Meiji Japan: The development of the feminist movement (U of Michigan Press, 2020). 
Robins-Mowry, Dorothy. The hidden sun: Women of modern Japan (Westview Press, 1983) 
Sato, Barbara. The New Japanese Woman: Modernity, Media, and Women in Interwar Japan (Duke UP, 2003). 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Japanese Equal Employment Opportunity Law
"Gender and Sexuality in Japan" syllabus by Professor Jeffry T. Hester
 
ญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา

พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา (Museum Sri Baduga; Musieum Sribaduga|italic=yes) เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐที่ตั้งอยู่ในเมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงสิ่งสะสมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดชวาตะวันตก เช่น งานฝีมือของชาวซุนดา เครื่องเรือน ประวัติทางธรณีวิทยา และความหลากหลายทางธรรมชาติ
== ประวัติ ==
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2517 ภายในอาคารที่เคยใช้เป็นที่ทำการรัฐบาลของเกอเวดานาอัน เตอกัลเลอกา ซึ่งเป็นอดีตหน่วยการปกครองระดับต่ำกว่าอำเภอในบันดุง เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2523 มีพิธีเปิดดำเนินการพิพิธภัณฑ์อย่างเป็นทางการโดย ดาอุด ยูซุฟ (Daud Yusuf) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมในขณะนั้น ในชื่อ "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตก" (Museum Negeri Propinsi Jawa Barat) ในปี 2533 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐของจังหวัดชวาตะวันตกซรี บาดูกา" (Negeri Propinsi Jawa Barat Sri Baduga) หรือพิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา ตามพระนามซรี บาดูกา มาฮาราจา (ᮞᮨᮛᮤ ᮘᮓᮥᮌ ᮙᮠᮛᮏ|Seri Baduga Maharaja) กษัตริย์ชาวซุนดาในคริสต์ศตวรรษที่ 15
== สิ่งสะสม ==
พิพิธภัณฑ์ซรี บาดูกา รวบรวมสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมในภูมิภาคจังหวัดชวาตะวันตก พิพิธภัณฑ์มีชุดสะสมประมาณ 5,637 ชิ้น จัดแสดงบนสามชั้นของอาคาร ชั้นแรกจัดแสดงพัฒนาการเบื้องต้นของประวัติศาสตร์ธรรมชาติและวัฒนธรรมของชวาตะวันตก ซึ่งอธิบายด้วยการจัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคฮินดู-พุทธ
ชั้นสองประกอบด้วยนิทรรศการวัตถุทางวัฒนธรรมดั้งเดิมที่มีความสำคัญต่อการดำรงชีวิต การค้า และการคมนาคม รวมถึงอิทธิพลของศาสนาอิสลามและวัฒนธรรมยุโรป ประวัติศาสตร์การต่อสู้ของชาติ และตราสัญลักษณ์ของเมืองต่าง ๆ ในชวาตะวันตก
ชั้น 3 จัดแสดงชุดสะสมทางด้านชาติพันธุ์วิทยาในรูปแบบของงานผ้า ชิ้นงานศิลปะ และเซรามิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2523
ซรี บาดูกา
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
สิ่งก่อสร้างในบันดุง
การบริการ

การบริการ คือการกระทำหรือการใช้งานที่ผู้บริโภค บริษัท หรือรัฐบาลยินดีที่จะจ่าย ตัวอย่างเช่น งานที่ทำโดยช่างตัดผม แพทย์ ทนายความ ช่างเครื่อง ธนาคาร บริษัทประกันภัย และอื่น ๆ ส่วนบริการสาธารณะ คือบริการที่สังคม (รัฐชาติ สหภาพการคลัง หรือภูมิภาค) ได้จ่ายให้
ผู้ให้บริการจะใช้ทรัพยากร ทักษะ ความคล่องแคล่ว และประสบการณ์ เพื่อประโยชน์แก่ผู้บริโภค การบริการอาจหมายถึงการกระทำหรือการปฏิบัติงานที่จับต้องไม่ได้โดยที่ผู้ให้บริการมอบมูลค่าหรือคุณค่าให้กับลูกค้า
== อ้างอิง ==
การบริการ
เศรษฐทรัพย์
มาตฤกา

มาตฤกา (Sanskrit: मातृका (singular), IAST: mātṝkās, lit. "มารดร")หรือเรียกอีกอย่างว่ามาตฤหรือมาตริ เป็นกลุ่มพระเทวีในศาสนาพราหมณ์ ฮินดูซึ่งมักปรากฏองค์พร้อมกันทั้งเจ็ดนาง จึงขนานนามว่า สัปตมาตฤ (เจ็ดเทพี)  หรือในบางครั้งปรากฏองค์แปดนาง จึงขนานนามว่า   อัฏฐะมาตฤกา (แปดเทพี). คณะเทพีกลุ่มนี้คืออิตถีพละหรืออำนาจแห่งเทพชายาของเทพบุรุษที่สำคัญในศาสนาฮินดู (ศักติ) คือ พระพราหมี มาจากอิตถีพละแห่ง พระพรหม, พระไวษณวี จาก พระวิษณุ, พระมเหศวรี จาก พระศิวะ, พระอินทราณี จาก พระอินทร์, พระเกามารี จาก พระขันธกุมาร, พระวราหิ จาก พระวราหะ และ พระจามุณฑา จาก พระจัณฑี. ในบางครั้งอาจปรากฏ พระนรสิงหิ จาก พระนรสิงห์ และ พระวินายกี จาก พระพิฆเนศ
ในประเทศไทยมีเทวรูปคณะเทพีกลุ่มนี้ประดิษฐานอยู่ในวัดพระศรีมหาอุมาเทวี (วัดแขกสีลม) ณ พื้นที่ด้านข้างเทวสถานในส่วนเทพเจ้าพื้นเมืองของอินเดียใต้ ในโดยประดิษฐานร่วมกันกับพระอัยยนาร์และออกนามเป็นสำเนียงแบบอินเดียใต้ว่าพระซับทระกรรณี 
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เทวีในศาสนาฮินดู
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติพม่า (ย่างกุ้ง)

พิพิธภัณฑ์แห่งชาติพม่า ย่างกุ้ง (အမျိုးသား ပြတိုက်) เป็นหนึ่งในสองพิพิธภัณฑ์แห่งชาติด้านศิลปะ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของพม่า ตั้งอยู่ที่เมืองตะเกิง ย่างกุ้ง สถาปนาขึ้นในปี 1952 ตัวอาคารพิพิธภัณฑ์มีความสูงห้าชั้นและเก็บรักษาโบราณวัตถุที่มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และอารยธรรมของชาวพม่า จุดเด่นสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือบัลลังก์สิงห์ของกษัตริย์พม่าของเดิมชิ้นเดียวที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน วัตถุในพิพิธภัณฑ์มีจำนวนมากกว่า 4000 ชิ้น
พิพิธภัณฑ์นี้เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐและอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงศาสนกิจและวัฒนธรรม โดยพิพิธภัณฑ์นี้จัดเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ
อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์อยู่ที่อาคารจูบิลีฮอลล์ (Jubilee Hall) และเปิดให้บริการในปี 1952 ต่อมาจึงย้ายไปเปิดสถานที่ใหญ่กว่าบนถนน Pansodan ในปี 1970 และย้ายมาที่ปัจจุบันซึ่งเป็นอาคารสูงห้าชั้นในปี 1996 ภายในประกอบไปด้วยโถงจัดแสดงที่แบ่งออกเป็น 14 ส่วน
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในย่างกุ้ง