pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ทวิภาษณ์

ในทางภาษาศาสตร์ ทวิภาษณ์ (diglossia) คือสถานการณ์ที่มีการใช้ภาษาสองภาษาหรือวิธภาษาสองวิธภาษาในชุมชนภาษาหนึ่ง ๆ โดยแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนและสม่ำเสมอ นอกเหนือจากวิธภาษาท้องถิ่นหรือวิธภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวันของชุมชน (เรียกว่า "วิธภาษาต่ำ") แล้ว ยังมีการใช้วิธภาษาที่สองซึ่งผ่านการจัดประมวล (เรียกว่า "วิธภาษาสูง") ในบางสถานการณ์ เช่น งานวรรณกรรม การเรียนรู้แบบเป็นทางการ พิธีศักดิ์สิทธิ์ หรือสถานการณ์เฉพาะเจาะจงอื่น ๆ โดยไม่นำไปใช้อย่างปกติในการสนทนาทั่วไป  ในกรณีส่วนใหญ่ วิธภาษาสูงไม่มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ แต่ผู้พูดมีระดับความคล่องแตกต่างกันไปในชุมชนที่วิธภาษาทั้งสองปรากฏอยู่ อนึ่ง คำว่า "สูง" และ "ต่ำ" ในที่นี้ไม่เกี่ยวข้องกับชั้นสังคมแต่อย่างใด
วิธภาษาสูงในภาวะทวิภาษณ์อาจเป็นรูปแบบที่เก่ากว่าของภาษาเดียวกัน (อย่างในยุโรปสมัยกลางที่ยังคงใช้ภาษาละตินในสถานการณ์ทางการ แม้ว่าภาษาพูดจะเริ่มแตกออกไปก็ตาม) อาจเป็นภาษาที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย หรืออาจเป็นภาษาย่อยที่ต่างออกไปแต่ก็มีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด เช่น ในโลกอาหรับมีการใช้ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ควบคู่ไปกับวิธภาษาอาหรับท้องถิ่น; ในประเทศกรีซ ภาษากรีกใหม่มีสองรูปแบบคือกาซาเรวูซาซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษากรีกโบราณและใช้ในภาษาเขียนเป็นหลัก และดีโมตีจีซึ่งเป็นภาษาพูดที่นิยมใช้กันทั่วไป; ในอเมริกากลาง วงศัพท์บางส่วนของภาษาการีฟูนามีภาวะทวิภาษณ์จากสถานะเพศ โดยชายและหญิงจะใช้คำที่แตกต่างกันสำหรับมโนทัศน์เดียวกัน
สถานการณ์ที่มีการใช้ภาษามากกว่าสองภาษาหรือวิธภาษามากกว่าสองภาษาวิธภาษาในชุมชนภาษาเดียวกันโดยมีการแบ่งหน้าที่ของภาษาหรือวิธภาษาเหล่านั้นอย่างชัดเจนเช่นเดียวกับทวิภาษณ์ เรียกว่า พหุภาษณ์ (polyglossia) ในกรณีที่มีสามภาษาหรือสามวิธภาษา อาจเรียกว่า ไตรภาษณ์ (triglossia) ตัวอย่างหนึ่งของสังคมไตรภาษณ์ ได้แก่ ประเทศลักเซมเบิร์ก มีวิธภาษาสูงสองวิธภาษาคือภาษาเยอรมันซึ่งใช้ในการศึกษาระดับประถม การศาสนา และวารสารสนเทศ และภาษาฝรั่งเศสซึ่งใช้ในการศึกษาระดับมัธยม ระบบราชการ และป้ายจราจร ส่วนวิธภาษาต่ำคือภาษาลักเซมเบิร์กซึ่งใช้ที่บ้านหรือที่ทำงานเป็นต้น
== ดูเพิ่ม ==
การสลับรหัส
== อ้างอิง ==
 
ภาษาศาสตร์สังคม
วิทยาภาษาถิ่น
การปนรหัส

การปนรหัส (code-mixing) คือการใช้ภาษามากกว่าหนึ่งภาษาหรือวิธภาษามากกว่าหนึ่งวิธภาษาปนกันภายในประโยค เช่น การพูดภาษาไทยปนภาษาอังกฤษในประโยค "เขาไม่ serious เรื่อง plan เที่ยวเลย" เป็นต้น
นักวิชาการบางคนใช้ศัพท์ การปนรหัส และศัพท์ การสลับรหัส แทนกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการศึกษาวากยสัมพันธ์ วิทยาหน่วยคำ และลักษณะทางรูปอื่น ๆ ของภาษา นักวิชาการคนอื่น ๆ ตั้งสมมุติฐานว่าด้วยบทนิยามของ การปนรหัส ให้มีความเฉพาะเจาะจงยิ่งขึ้น แต่บทนิยามเฉพาะเหล่านี้อาจแตกต่างกันไปตามสาขาย่อยของภาษาศาสตร์ ทฤษฎีการศึกษา การสื่อสาร ฯลฯ
การปนรหัสมีลักษณะคล้ายกับการใช้หรือการเกิดภาษาผสมแก้ขัดหรือพิดจิน แต่ภาษาผสมแก้ขัดจะเกิดขึ้นในกลุ่มผู้พูดที่ไม่ได้พูดภาษาเดียวกัน ในขณะที่การปนรหัสอาจเกิดขึ้นภายในสภาพแวดล้อมหลายภาษาที่ซึ่งผู้พูดพูดภาษาเดียวกันมากกว่าหนึ่งภาษา
== ดูเพิ่ม ==
การสลับรหัส
== อ้างอิง ==
วากยสัมพันธ์
วิทยาหน่วยคำ
ภาษาศาสตร์สังคม
ภาษาศาสตร์จิตวิทยา
การรับภาษา
การสื่อสารของมนุษย์
ทฤษฎีการศึกษา
ต่อมไทรอยด์อักเสบฮาชิโมโตะ

ต่อมไทรอยด์อักเสบแบบฮาชิโมโตะ (Hashimoto's thyroiditis), ต่อมไทรอยด์อักเสบเรื้อรังแบบลิมโฟซัยต์, โรคฮาชิโมโตะ เป็นโรคภูมิต้านตนเองชนิดหนึ่งที่ทำให้ต่อมไทรอยด์ถูกทำลายลงไปเรื่อย ๆ ในระยะแรกผู้ป่วยอาจไม่มีอาการใดๆ เมื่อเวลาผ่านไปต่อมไทรอยด์อาจมีขนาดโตขึ้นเกิดเป็นคอพอกที่ไม่มีอาการเจ็บปวด ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อยและมีอาการน้ำหนักเพิ่ม อ่อนเพลีย ท้องผูก ซึมเศร้า และปวดตามตัว เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีต่อมไทรอยด์มักมีขนาดเล็กลง ภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้คือมะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่ไทรอยด์
เชื่อว่าโรคนี้เกิดจากหลายปัจจัยทั้งจากพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ปัจจัยเสี่ยงได้แก่ ประวัติครอบครัวเป็นโรคนี้หรือโรคภูมิต้านตนเองโรคอื่น การวินิจฉัยทำได้โดยการตรวจเลือดดูระดับฮอร์โมน TSH, T4 และออโตแอนติบอดีต่อไทรอยด์ โรคอื่นที่อาจทำให้มีอาการคล้ายกันกับโรคนี้ในบางระยะ เช่น โรคเกรฟส์ และโรคคอพอกแบบไม่เป็นพิษ
การรักษาโดยมาตรฐานคือการใช้ฮอร์โมนไทรอยด์สังเคราะห์ทดแทน ในบางรายที่ไม่มีภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อยอาจไม่จำเป็นต้องรับการรักษา บางรายอาจต้องรับการรักษาเพื่อลดขนาดของต่อมไทรอยด์ ผู้ป่วยไม่ควรกินอาหารที่มีปริมาณไอโอดีนมากเกินไป แต่ก็ต้องได้รับไอโอดีนให้เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย โดยเฉพาะในหญิงตั้งครรภ์ ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องรับการรักษาด้วยการผ่าตัด
ตลอดอายุขัยชนชาติเชื้อสายคอเคเซียนจะพบมีผู้ป่วยจากโรคต่อมไทรอยด์อักเสบแบบฮาชิโมโตประมาณ 5% ส่วนใหญ่เริ่มมีอาการที่อายุ 30-50 ปี และพบบ่อยในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย ปัจจุบันพบว่ามีผู้ป่วยโรคนี้จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ โรคนี้ได้รับการบรรยายไว้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1912 โดยแพทย์ชาวญี่ปุ่น ชื่อ Hakaru Hashimoto ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1957 จึงค้นพบว่าโรคนี้เป็นโรคภูมิต้านตนเอง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โรคภูมิต้านตนเอง
โรคต่อมไร้ท่อ
โรคไทรอยด์
คอพอก

คอพอก (goitre) คือภาวะที่ต่อมไทรอยด์มีขนาดใหญ่กว่าปกติ เห็นเป็นก้อนโตที่คอ อาจพบร่วมกับการทำงานผิดปกติของต่อมไทรอยด์ได้
90% ของผู้ป่วยคอพอกทั่วโลกเกิดจากการขาดไอโอดีน ส่วนใหญ่เป็นการโตแบบไม่เป็นมะเร็ง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โรคไทรอยด์
วัดหนองแขม (กรุงเทพมหานคร)

วัดหนองแขม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองแขม เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
วัดหนองแขมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2413 มูลเหตุการสร้างวัด คือ พระวินัยธร เจ้าอาวาสวัดเชิงเลน จังหวัดนครปฐม ได้ปรารภถึงเหตุที่พวกญาติของท่านได้อพยพจากหมู่บ้านหัวย่านมาอยู่แถบถิ่นหนองแขมหลายครัวเรือน ท่านจึงได้สร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์ สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของบุพการี เมื่อสร้างวัดเสร็จ ขนานนามวัดว่า "วัดหนองแขม" เนื่องจากมีหนองน้ำปกคลุมด้วยต้นแขมอยู่ใกล้วัด และต่อมากลายเป็นชื่อตำบลหนองแขม
==อาคารเสนาสนะ==
วัดหนองแขมมีสถาปัตยกรรมที่สวยงามเป็นศาลาจตุรมุข ตั้งอยู่กลางน้ำ ส่วนพระวิหารหลวงพ่อโตซึ่งเป็นพระอุโบสถหลังเก่า หน้าบันระบุศักราช พ.ศ. 2413 เป็นพระอุโบสถขนาดเล็กฝีมือแบบช่างพื้นบ้าน ภายในพระอุโบสถปรากฏภาพจิตรกรรมฝาผนัง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด มีรอยพระพุทธบาทจําลองประดิษฐานในมณฑป โดยมีการจัดงานปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลองนี้ในช่วงเดือนสามของทุกปี พระสังกัจจายน์หรือหลวงพ่อโต ยังมีรูปหล่อพระครูวิทยาวรคุณ (หลวงพ่อพร) ขนาดเท่าองค์จริง ซึ่งคณะศิษยานุศิษย์ได้ร่วมกันสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2468
==กิจกรรม==
กิจกรรมสำคัญที่ทางวัดจัดขึ้นทุกปี ได้แก่ ประเพณีวันอาสาฬหบูชาและวันเข้าพรรษา ในวันอาสาฬหบูชา มีกิจกรรมในวันนี้มีการทำบุญตักบาตรในช่วงเช้า ต่อด้วยการแสดงเทศนาธรรมที่เกี่ยวข้องกับความสำคัญของวันอาสาฬหบูชา มีการแสดงธรรมและให้โอวาทแก่พุทธศาสนิกชน และเวียนเทียนรอบบริเวณอุโบสถจำนวน 3 รอบ  วันเข้าพรรษาของทางวัด มีการตักบาตร ในเวลา 05.00 น. หลังจากนั้นมีการสวดมนต์และแสดงธรรมเทศนาที่เกี่ยวข้องกับวันเข้าพรรษา ด้วยการถวายหลอดไฟหรือเทียนเข้าพรรษา กระบุง กระจาด ต้นผ้าป่า และผ้าอาบน้ำฝน ทางวัดมีการจัดกิจกรรมประเพณีทำบุญตักบาตรเทโวในวันออกพรรษา
==อ้างอิง==
โบราณสถานในกรุงเทพมหานคร
หนองแขม
วัดดอนเมือง

วัดดอนเมือง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในแขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
พื้นที่เดิมของวัดดอนเมือง เป็นที่ราบสูง เดิมเรียกกันว่า ดอนอีเหยี่ยว เพราะมีฝูงเหยี่ยวบินมารวมตัวกัน ต่อมาเมื่อมีกองบินทหารบกมาตั้ง (กองทัพอากาศในปัจจุบัน) จึงเรียกพื้นที่นี้ว่า ดอนเมือง วัดเริ่มสร้างราว พ.ศ. 2438 สมัยนั้นยังไม่มีชื่อ ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอนอีเหยี่ยว เป็นที่ดินของเศรษฐีซึ่งมีบรรดาศักดิ์เป็น หมื่นอาจหาญ ประชาชนเรียก เสมียนภู่ ท่านได้ยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่สร้างวัด โดยมีพระอาจารย์จ๊ะ ท่านเป็นชาวรามัญ และเป็นพระที่เดินทางมาด้วยเรือมาจอดพักอาศัยในคลองเปรมประชากร ชาวบ้านได้นำอาหารมาถวาย ต่อมาเมื่อมีจิตศรัทธาเลื่อมใส ได้ปลูกสร้างกุฏิให้เป็นที่อยู่ ได้สร้างเป็นวัดในเวลาต่อมา
หลังจากที่รัฐบาลได้สร้างทางรถไฟสายเหนือผ่านที่ดินซึ่งเป็นการแบ่งที่ดินออกเป็น 2 ส่วน ทำให้ลำบากแก่การที่จะข้ามทางรถไฟไปทำมาหากินจึงได้ยกที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เดิมที่ดินของวัดนี้มีมากกว่านี้ ปัจจุบันที่ดินของวัดมีจำนวน 33 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา
==อาคารเสนาสนะ==
พระอุโบสถ มีพระประธานเป็นพระพุทธสิหิงค์หน้าตักกว้าง 69 นิ้ว พระเจดีย์ ลักษณะระฆังคว่ำแปดเหลี่ยม สูง 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่สมเด็จพระสังฆราชได้ประทานให้เมื่อปี พ.ศ. 2542 และพระวิหารหลวงปู่พร มีลักษณะแบบทรงไทย ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 10 เมตร หลังคามุงกระเบื้องเคลือบกาบกล้วย ก่อสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2527 ภายในประดิษฐานพระพุทธชินราชและพระพุทธรูปอีกหลายองค์ ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติ
==วัตถุมงคล==
วัตถุมงคลที่ขึ้นชื่อของวัดดอนเมือง คือ เหรียญหลวงพ่อพร พุทธสโร และที่นิยมแพร่หลายมากที่สุดก็คือ เหรียญปั๊มรูปเหมือนรุ่นแรก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460–2465 มีพุทธคุณด้านแคล้วคลาดและเมตตามหานิยม ค้าขายร่ำรวย โชคลาภเป็นเยี่ยม ส่วนการจัดสร้างวัตถุมงคลในยุคปัจจุบันนั้น พระราชวิสุทธิมงคลหรือหลวงพ่อแคล้ว สุธัมโม เจ้าอาวาสวัดดอนเมือง ได้จัดสร้างวัตถุมงคลมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515 จนถึงปัจจุบัน
== รายนามเจ้าอาวาส ==
พระอาจารย์จ๊ะ (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2438 – 2445
พระอาจารย์โปร่ง (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2445 – 2447
พระอาจารย์อยู่ (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2447 – 2451
พระอาจารย์ยวง (ไม่มีหลักฐานตราตั้งเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2451 – 2456
พระอาจารย์พร พุทฺธสาโร (เจริญดี) พ.ศ. 2456 – 2484  ได้รับตราตั้งเป็นเจ้าอาวาสเมื่อ 2460 และเป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดดอนเมือง
พระครูปลัดจรูญ โสวณฺณิโก (ดำ พิชิต) พ.ศ. 2484 – 2486
พระครูสมุห์เชื้อ สาสนมนฺโท (มอญกระโทก) พ.ศ. 2486 –2494
พระราชวิสุทธิมงคล (แคล้ว สุธมฺโม) พ.ศ. 2510 – 2560
พระปริยัติโศภณ (อิทธิยาวุธ ธีรวโร ป.ธ.๙) 2560 – ปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
ดอนเมือง
ดอนเมือง
ดอนเมือง
ลินด์เซย์ ฮอยล์

เซอร์ ลินด์เซย์ ฮาร์วีย์ ฮอยล์ (Sir Lindsay Harvey Hoyle; เกิด 10 มิถุนายน ค.ศ. 1957) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษที่ดำรงตำแหน่ง
วัดบางพึ่ง (จังหวัดสมุทรปราการ)

วัดบางพึ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน วัดอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา
==ประวัติ==
วัดบางพึ่งสร้างโดยชาวบ้านบางพึ่งเมื่อ พ.ศ. 2347 ประชาชนส่วนใหญ่ของบางพึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน มีเรื่องเล่ากันว่า วัดบางพึ่งเป็นวัดที่สมเด็จพระเจ้าตากสินได้เคยนำทัพเรือเดินทางมาจากจันทบุรี มาพักที่บริเวณวัดเพื่อเข้าโจมตีพม่าที่ค่ายโพธิ์สามต้น ช่วงนั้นกรุงธนบุรีถูกพม่ายึดครองอยู่ นามของวัดจึงได้ชื่อว่า "วัดบางพึ่ง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2378
วัดบางพึ่งเดิมไม่มีทางออกถนน แต่ปัจจุบันทางวัดได้ทำถนนเข้าวัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เดิมมีบริเวณกว้างขวางมาก แต่เนื่องจากดินริมฝังแม่น้ำถูกน้ำกัดเซาะพังทลายจึงมีพื้นที่ลดลง โบราณวัตถุที่พอจะมีเหลืออยู่บ้างคือเศียรพระพุทธรูปที่พบในฐานเจดีย์เก่าซึ่งเป็นพักตร์แบบสุโขทัยและอยุธยา แกะสลักด้วยหินทรายแดง จึงสันนิษฐานว่าอาจสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาหรือก่อนหน้านั้น
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2347 รูปแบบแบบพระราชนิยมสมัยรัชกาลที่ 3 กล่าวคือ ไม่มีช่อฟ้าใบระกาหางหงส์ ตกแต่งหน้าบันด้วยลวดลายปูนปั้นประดับเครื่องถ้วยชามจีน เครื่องเบญจรงค์แบบสมัยรัชกาลที่ 3 มีพระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย สมัยทวารวดี ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 180 นิ้ว
หอระฆัง (หลังเก่า) เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน สองชั้น สภาพชำรุดมาก ชั้นบนโปร่ง เนื่องจากเจาะช่องวงโค้งทั้งสี่ด้าน กรมศิลปากรทำการบูรณะไปเมื่อปี พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ กว้าง 24 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สองชั้น หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 17 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง ครั้งตึกครั้งไม้ 3 หลัง และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 10 หลัง
อาคารอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และยังมีฌาปนสถาน หอกลอง โรงครัว เรือนเก็บพัสดุ เรือนรับรอง
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดสมุทรปราการ
บางพึ่ง
หญ้าถอดปล้อง

หญ้าถอดปล้อง หญ้าถอดบ้อง หรือ หญ้าเงือก  เป็นพืชในวงศ์ Equisetaceae บางครั้งหญ้าถอดปล้องถูกจัดเป็นชนิดย่อยของ Equisetum ramosissimum ในชื่อ E. ramosissimum subsp. debile กระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นของทวีปเอเชีย ได้แก่ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตอนใต้ของจีน อินเดีย เนปาล และศรีลังกา
หญ้าถอดปล้องเป็นเฟิร์นที่มีท่อลำเลียง แต่ไม่มีดอกและเมล็ด สูงได้ถึง 1 เมตร ลำต้นกลมสีเขียว มีข้อปล้องเห็นชัดเจน ภายในลำต้นกลวง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4–7 มิลลิเมตร ใบลดรูปเป็นเกล็ดเล็ก ๆ รูปสามเหลี่ยม ยาวได้ถึง 8 มิลลิเมตร เรียงรอบลำต้นตามข้อ แต่ละข้อแตกกิ่งก้าน 2–5 กิ่ง มีส่วนสโตรบิลัสรูปกลมรีที่ปลายกิ่ง ขนาดประมาณ 1 เซนติเมตร ภายในมีอับสปอร์ เมื่อแก่จะมีสีน้ำตาล มีเหง้าใต้ดิน 
หญ้าถอดปล้องขยายพันธุ์ด้วยการแยกเหง้าหรือใช้สปอร์ ปลูกบนดินเหนียว ระดับน้ำ 5–10 เซนติเมตร ต้องการแสงแดดรำไร ต้นสดตำเป็นยาพอกบาดแผล แก้ปวดตามข้อ ต้มน้ำดื่มเป็นยาแก้ไข้ ขับปัสสาวะ บำรุงไต ในเนปาลใช้เป็นยารักษาโรคหิด ไข้มาลาเรีย และหนองในแท้
== อ้างอิง ==
เฟิร์น
ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2020–21 รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ (เส้นทางแชมเปียนส์)

หน้านี้สรุป เส้นทางแชมเปียนส์ แต่ละนัดของ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2020–21 รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ.
แต่ละเวลาคือ CEST (UTC+2), ตามที่ระบุไว้โดยยูฟ่า (เวลาท้องถิ่น, ถ้าแตกต่าง, คืออยู่ในวงเล็บ).
==รอบคัดเลือกรอบสอง==
===สรุปผลการแข่งขัน===
|+เส้นทางแชมเปียนส์
|}
===แมตช์===
----
----
----
----
----
----
----
----
----
==รอบคัดเลือกรอบสาม==
===สรุปผลการแข่งขัน===
|+เส้นทางแชมเปียนส์
|}
===แมตช์===
----
----
----
----
----
----
----
----
==รอบเพลย์ออฟ==
===สรุปผลการแข่งขัน===
|+เส้นทางแชมเปียนส์
|}
===แมตช์===
----
----
----
----
----
----
----
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Fixtures and Results, 2020–21, UEFA.com
*1C
การวิจัยทางการศึกษา

การวิจัยทางการศึกษา (Educational research) เป็นการจัดเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลอย่างเป็นระบบในสาขาการศึกษา การวิจัยอาจมีการใช้วิธีการและแง่มุมที่หลากหลายด้านการศึกษา เช่น การเรียนรู้ของผู้เรียน วิธีการสอน การฝึกหัดครูและพลวัตห้องเรียน
ผู้วิจัยทางการศึกษาโดยทั่วไปแล้วเห็นด้วยว่าการวิจัยจะต้องเคร่งครัดและเป็นระบบ อย่างไรก็ตามมีการเห็นร่วมน้อยในประเด็นมาตรฐาน เกณฑ์และกระบวนการวิจัยที่แน่นอน ผู้วิจัยทางการศึกษาอาจใช้ศาสตร์หลายสาขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับการวิจัย เช่น จิตวิทยา สังคมวิทยา มานุษยวิทยาและปรัชญา และเลือกใช้วิธีการวิจัยตามศาสตร์นั้น ๆ ได้ บทสรุปจากการศึกษาวิจัยของแต่ละบุคคลอาจมีข้อจำกัดในด้านคุณลักษณะของกลุ่มที่ศึกษาและเงื่อนไขที่การศึกษานั้นดำเนินการ
==อ้างอิง==
การวิจัยทางการศึกษา
จิตวิทยาการศึกษา
การเรียนรู้โดยการสอน

ในทางศึกษาศาสตร์ การเรียนรู้โดยการสอน (Learning by teaching, Lernen durch Lehren) เป็นวิธีการสอนที่ให้ผู้เรียนเรียนรู้จากวัสดุการสอนและเตรียมบทเรียนเพื่อสอนผู้เรียนคนอื่น โดยผู้เรียนจะได้รับทักษะชีวิตร่วมกับความรู้ในวิชานั้น ๆ วิธีการสอนที่ให้ผู้เรียนสอนผู้เรียนด้วยกันเองมีมาแต่โบราณ ทว่าผู้ให้นิยามวิธีการสอนนี้คือ Jean-Pol Martin เมื่อเขาพัฒนามโนทัศน์อย่างเป็นระบบในต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่ให้ผู้เรียนสอนผู้อื่นในระหว่างการเรียนภาษาฝรั่งเศสในฐานะภาษาต่างประเทศ โดยเขาได้เสนอภูมิหลังเชิงทฤษฎีในสื่อตีพิมพ์หลายฉบับ ในช่วงแรกวิธีการนี้ได้รับการต่อต้าน เนื่องจากระบบการศึกษาเยอรมนีในสมัยนั้นนิยมการเรียนรู้ด้วยการฝึกหัดและท่องจำ อย่างไรก็ตามในเวลาต่อมามีการใช้วิธีการสอนนี้อย่างกว้างขวางในประเทศเยอรมนี ทั้งในระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษา และแพร่หลายไปทั่วโลกในที่สุด
==อ้างอิง==
จิตวิทยาการศึกษา
การศึกษาทางเลือก
พิพัฒนาการนิยม
วิธีการเรียน
ศึกษาศาสตร์
เทโลเมียร์

เทโลเมียร์ หรือ ทีโลเมียร์ (telomere;  หรือ ) เป็นพื้นที่ที่มีลำดับนิวคลีโอไทด์ซ้ำตรงปลายของแต่ละโครโมโซม ซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้ปลายของโครโมโซมชำรุดลงหรือไม่ให้ไปผสมเข้ากับโครโมโซมข้างเคียง เทโลเมียร์มาจากภาษากรีก เทลอส (telos; τέλος) "ปลาย" และ เมรอส (merοs; μέρος, รากศัพท์: μερ-) "ส่วน" ในสัตว์มีกระดูกสันหลังลำดับนิวคลีโอไทด์ในเทโลเมียร์คือ 5′-TTAGGG-3′ โดยมีสายดีเอ็นเอคู่เป็น 3′-AATCCC-5′ และ โอเวอร์แฮงก์ TTAGGG สำหรับในมนุษย์มีลำดับเบส TTAGGG นี้จะซ้ำประมาณ 2,500 ครั้ง ในมนุษย์มีความยาวของเทโลเมียร์ลดลงจากประมาณ 11 กิโลเบส ตั้งแต่เกิด เป็นน้อยกว่า 4 กิโลเบสในผู้สูงอายุ โดยมีอัตราการลดลงในผู้ชายสูงกว่าผู้หญิง
ระหว่างการเรพลิเคทดีเอ็นเอ เอนไซม์ที่ใช้คัดลอก (duplicate) ดีเอ็นเอไม่สามารถดำเนินการคัดลอกไปได้จนจบปลายโครโมโซม ดังนั้นในทุกการคัดลอกส่งผลให้ปลายของโครโมโซมสั้นลง (เนื่องด้วยการสังเคราะห์ชิ้นส่วนโอคะซะกิ จำเป็นต้องใช้อาร์เอ็นเอไพรเมอร์บนสายแล็ก; lagging strand) เทโลเมียร์เป็นตัวบัฟเฟอร์ที่ทิ้งได้ (disposable buffers) อยู่ที่ปลายของโครโมโซม ซึ่งจะกุดลงไปตามการแบ่งเซลล์ การมีอยู่ของมันจึงช่วยให้ยีนบนโครโมโซมได้รับการปกป้อง
ทุกครั้งที่มีการแบ่งเซลล์เกิดขึ้น ปลายของเทโลเมียร์จะสั้นลง เทโลเมียร์สามารถสร้างขึ้นใหม่ด้วยเทโลเมียร์รีเวอร์สทรานสคริปเตส
==ลำดับ==
ลำดับนิวคลีโอไทด์ของเทโลเมียร์มีการระบุไว้บนเว็บไซต์ Telomerase Database  และมีการอัปเดตตลอดเวลา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โนเบลเลคเชอร์ Telomeres and Telomerase: The Means to the End โดย เอลิซาเบธ แบลกค์เบิร์น ซึ่งมีการระบุถึงผลกระทบของความเครียดและการมองโลกในแง่ลบ ความหมดอาลัยตายอยาก ต่อความยาวของเทโลเมียร์
โนเบลเลคเชอร์ Telomerase and the Consequences of Telomere Dysfunction โดย Carol Greider
โนเบลเลคเชอร์ DNA Ends: Just the Beginning โดย Jack Szostak
โครโมโซม
อณูชีววิทยา
ลำดับดีเอ็นเอ
ท่าอากาศยานนานาชาติฟูนาฟูตี

ท่าอากาศยานนานาชาติฟูนาฟูตี  เป็นท่าอากาศยานแห่งเดียวของประเทศ ตั้งอยู่ในฟูนาฟูตี เมืองหลวงของประเทศตูวาลู โดยมีฟีจีแอร์เวส์ (ในนามของฟีจีลิงก์) เป็นผู้ให้บริการเส้นทางระหว่างซูวากับฟูนาฟูตี ส่วนแอร์คิริบาสเป็นผู้ให้บริการเส้นทางระหว่างตาราวากับฟูนาฟูตีจำนวน 1 เที่ยวบินต่อสัปดาห์
==ประวัติ==
ท่าอากาศยานนานาชาติฟูนาฟูตีสร้างโดยกองทัพสหรัฐใน ค.ศ. 1943 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 สนามบินทางทหารแห่งนี้ประกอบด้วยทางขึ้นลงของเครื่องบิน หอบังคับการและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น โดยมีการต่อสายเคเบิลเพื่อเชื่อมต่อระหว่างสนามบินกับสถานีวิทยุที่เตปูกา อาคารบัญชาการและบังเกอร์ปัจจุบันตั้งอยู่ที่บ้านของเตอาไง อาเปลู
ในช่วงกลาง ต.ศ. 1944 การสู้รบขยับไปทางพื้นที่ตอนเหนือมุ่งสู่ญี่ปุ่น ดังนั้นกองทัพสหรัฐเริ่มถอนตัว ในช่วงที่สงครามแปซิฟิกจบลงใน ค.ศ. 1945 กองกำลังและอุปกรณ์ได้ออกจากพื้นที่เกือบทั้งหมด หลังสงครามสนามบินทางการทหารจึงได้รับการพัฒนาให้เป็นสนามบินพาณิชย์
==สิ่งปลูกสร้าง==
ท่าอากาศยานตั้งอยู่  เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง โดยมีรันเวย์จำนวน 1 ที่ ซึ่งมีความยาวเท่ากับ  เนื่องจากไม่มีแสงไฟที่รันเวย์ มีระบบวิทยุ VHF และอุปกรณ์นำทางทางอากาศในระดับต่ำ จึงทำให้การใช้งานจำกัดเพียงแค่ตอนกลางวันเท่านั้น
แต่เดิมรันเวย์สร้างด้วยหินปะการังบด กรวดปะการังและวางพื้นผิวด้วยยางมะตอย จากนั้นใน ค.ศ. 1992 จึงมีการถมพื้นผิวเพิ่มเติม เพื่อให้รองรับเครื่องบินที่บินลงหนัก 50 ตันได้ อย่างไรก็ตามสภาพพื้นผิวและฐานรันเวย์เสื่อมสภาพลงจากน้ำและการขาดการซ่อมบำรุง อย่างไรก็ตามมีการวางพื้นผิวใหม่อีกครั้งใน ค.ศ. 2015
การเสื่อมสภาพของรันเวย์เครื่องบินมีสาเหตุจากระดับความสูงที่ต่ำของอะทอลล์ และสภาพพื้นที่ที่เคยเป็นพื้นที่ชายเลนมาก่อน รวมไปถึงหินปะการังที่เป็นฐานมักถูกน้ำทะเลซึมผ่านได้ ซึ่งนั่นทำให้น้ำทะเลเข้าท่วมรันเวย์ในช่วงที่น้ำเกิดได้
ใน ค.ศ. 2011 ธนาคารโลกและรัฐบาลตูวาลูตกลงที่จะเริ่มโครงการลงทุนการบินตูวาลู (Tuvalu Aviation Investment Project, TvAIP) เพื่อพัฒนามาตรการความปลอดภัยและกำกับดูแลการขนส่งทางอากาศนานาชาติ รวมถึงโครงสร้างที่จำเป็นสำหรับท่าอากาศยานนานาชาติฟูนาฟูตี ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ธนาคารโลกได้อนุมัติเงินจำนวน $6.06 ล้านสำหรับ TvAIP นอกจากนี้ธนาคารโลกยังจัดสรรเงินเพิ่มเติมให้ใน ค.ศ. 2017 อีกด้วย TvAIP เป็นโครงการที่มีเป้าหมายจะพัฒนารันเวย์ให้ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ PCN (pavement classification number) 18 เพื่อให้สามารถรองรับเที่ยวบินฉุกเฉิน นอกจากนี้ TvAIP ยังมีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาเครื่องช่วยนำทางและการรักษาความปลอดภัยต่าง ๆ เพื่อให้ผ่านเกณฑ์ขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ
ท่าอาศยานนี้มีความแปลกกว่าที่อื่น ชาวตูวาลูจะใช้พื้นที่ท่าอากาศยานทำกิจกรรมทางกีฬาและสังคมเมื่อไม่มีเครื่องบินเข้า เนื่องด้วยพื้นที่บนเกาะมีอยู่จำกัด เมื่อมีเครื่องบินลงจอด จะมีเสียงไซเรนแจ้งเตือนเพื่อให้ประชาชนออกจากพื้นที่ ด้วยเหตุนี้จึงมีข้อเสนอให้ติดตั้งรั้วเพื่อเพิ่มความปลอดภัยให้กับท่าอากาศยาน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ท่าอากาศยานในประเทศตูวาลู
ประเทศตูวาลู
ภาษาศาสตร์สังคม

ภาษาศาสตร์สังคม (sociolinguistics) คือการศึกษาเชิงพรรณนาเกี่ยวกับผลกระทบของแง่มุมใด ๆ ทั้งหมดของสังคม (รวมถึงบรรทัดฐาน ความคาดหวัง และบริบททางวัฒนธรรม) ต่อวิธีการใช้ภาษา และผลกระทบของสังคมต่อภาษา ภาษาศาสตร์สังคมแตกต่างจากสังคมวิทยาภาษาซึ่งมุ่งเน้นไปที่ผลกระทบของภาษาต่อสังคม ภาษาศาสตร์สังคมมีเนื้อหาซ้อนเหลื่อมกับวัจนปฏิบัติศาสตร์มาก และยังมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับมานุษยวิทยาภาษาศาสตร์ บางคนตั้งคำถามถึงความแตกต่างระหว่างสาขาทั้งสองโดยเน้นย้ำความสัมพันธ์ต่อกันและกันในอดีต
ภาษาศาสตร์สังคมยังศึกษาว่าวิธภาษาระหว่างกลุ่มบุคคลที่แยกจากกันโดยตัวแปรทางสังคมบางอย่าง (เช่น ชาติพันธุ์ ศาสนา สถานภาพ สถานะเพศ ระดับการศึกษา อายุ ฯลฯ) มีความแตกต่างกันอย่างไร และการสร้างและความยึดมั่นในเกณฑ์เหล่านี้ถูกใช้ในการจัดจำแนกบุคคลในชั้นสังคมหรือชั้นเศรษฐกิจและสังคมได้อย่างไร เนื่องจากการใช้ภาษานั้นแตกต่างกันไปในแต่ละสถานที่ การใช้ภาษาจึงแตกต่างกันไปตามชั้นสังคมด้วย และสังคมภาษณ์ (sociolect) เหล่านี้คือสิ่งที่ภาษาศาสตร์สังคมสนใจศึกษา
แง่มุมทางสังคมของภาษาได้รับการค้นคว้าตามแบบสมัยใหม่โดยนักภาษาศาสตร์ชาวอินเดียและชาวญี่ปุ่นในคริสต์ทศวรรษ 1930 และโดยหลุยส์ โกชา นักภาษาศาสตร์ชาวสวิส ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 แต่ยังไม่ได้รับความสนใจมากนักในซีกโลกตะวันตกจนกระทั่งในเวลาต่อมา ในทางกลับกัน การศึกษาเหตุจูงใจทางสังคมของการเปลี่ยนแปลงภาษามีรากฐานมาจากแบบจำลองคลื่นของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การใช้ศัพท์ ภาษาศาสตร์สังคม เป็นครั้งแรก (ที่ได้รับการยืนยัน) ปรากฏในชื่อบทความ "Sociolinguistics in India" ของทอมัส คัลลัน ฮอดสัน ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Man in India ใน ค.ศ. 1939 ภาษาศาสตร์สังคมปรากฏครั้งแรกในซีกโลกตะวันตกในคริสต์ทศวรรษ 1960 และได้รับการบุกเบิกโดยนักภาษาศาสตร์เช่นวิลเลียม ลาโบฟ ในสหรัฐ และบาซิล เบิร์นสไตน์ ในสหราชอาณาจักร ในคริสต์ทศวรรษ 1960 วิลเลียม อเล็กซานเดอร์ สจวร์ต และไฮนทซ์ โคลส ได้นำเสนอแนวคิดพื้นฐานสำหรับทฤษฎีภาษาศาสตร์สังคมของภาษาพหุศูนย์ ซึ่งอธิบายว่าวิธภาษามาตรฐานมีความแตกต่างกันอย่างไรในแต่ละชาติ (เช่น ภาษาอังกฤษแบบบริติช/อเมริกัน/แคนาดา/ออสเตรเลีย; ภาษาเยอรมันแบบเยอรมัน/ออสเตรีย/สวิส; ภาษาบอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบียแบบบอสเนีย/โครเอเชีย/มอนเตเนโกร/เซอร์เบีย เป็นต้น)
== อ้างอิง ==
 
วิทยาภาษาถิ่น
ตำบลบึงคอไห

บึงคอไห เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีคลองขุดชลประทานหลายสายไหลผ่าน ได้แก่ คลองสิบเอ็ด คลองสิบสอง คลองสิบสาม คลองสิบสี่ รวมทั้งคลองแอนหรือคลองกลางต่าง ๆ ที่คั่นระหว่างคลองทั้งสี่ ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ได้แก่ ทำนา ทำไร่หญ้า และทำสวน
ตําบลบึงคอไหทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบึงคอไหซึ่งได้รับการยกฐานะจากเดิมที่เป็นสภาตำบลบึงคอไหเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538
== ที่มาของชื่อ ==
บริเวณตำบลบึงคอไหเดิมมีสภาพเป็นทุ่งกว้าง มีลำบึงใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง ชาวบ้านอาศัยอยู่ไม่มากนัก สมัยก่อนชาวบ้านต้มเหล้ากันเองโดยจะเก็บไว้ในที่มืดและเย็น จึงนิยมนำเหล้าใส่ไหไปฝังไว้ที่ริมบึง ลักษณะการฝังจะฝังตัวไหไว้ในดิน เหลือไว้เพียงส่วนที่เป็นคอไห บริเวณริมบึงจึงมีคอไหโผล่ให้เห็นเป็นจำนวนมาก จนชาวบ้านต่างพากันเรียกว่า "บึงคอไห" เมื่อมีการจัดตั้งตำบลก็เรียกท้องที่อันเป็นที่ตั้งลำบึงแห่งนั้นว่า ตำบลบึงคอไห
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
ตำบลบึงคอไหตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอลำลูกกา ห่างจากตัวอำเภอเป็นระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบึงน้ำรักษ์ (อำเภอธัญบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบึงศาล (อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลพืชอุดมและตำบลลำไทร (อำเภอลำลูกกา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบึงทองหลาง (อำเภอลำลูกกา)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
ตำบลบึงคอไหแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านคลองสิบสี่
หมู่ที่ 2 บ้านคลองสิบสี่
หมู่ที่ 3 บ้านคลองสิบสี่
หมู่ที่ 4 บ้านคลองสิบสาม
หมู่ที่ 5 บ้านคลองสิบสาม
หมู่ที่ 6 บ้านคลองสิบสาม
หมู่ที่ 7 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 8 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 9 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 10 บ้านคลองสิบสอง
หมู่ที่ 11 บ้านคลองสิบเอ็ด
หมู่ที่ 12 บ้านคลองสิบเอ็ด
== การคมนาคม ==
เส้นทางสายสำคัญที่ใช้สัญจรภายในพื้นที่ตำบลบึงคอไหและเชื่อมต่อกับตำบลอื่น ๆ ได้แก่
ทางหลวงชนบท ปท.3011 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 34+000) – บ้านคลองสิบสี่หกวา
ทางหลวงชนบท ปท.3012 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 30+950) – บ้านหนองจอก
ทางหลวงชนบท ปท.3015 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 29+200) – บ้านคลองสิบสองสายกลาง
ทางหลวงชนบท ปท.3035 สายแยกทางหลวงหมายเลข 305 (กม.ที่ 31+800) – คลองแสนแสบ
ทางหลวงท้องถิ่น ปท.ถ 49-005 สายเลียบคลองส่งน้ำที่ 12 ฝั่งตะวันตก
ถนนเลียบคลองส่งน้ำที่ 11 ฝั่งตะวันออก
== อ้างอิง ==
บึงคอไห
บึงคอไห