pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร

บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร (5 มกราคม พ.ศ. 2470 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 4 สมัย อดีตนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง
== ประวัติ ==
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2470 ที่ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของนายสุคำ ชุ่มอินทรจักร กับนางชื่น ชุ่มอินทรจักร เขาสมรสกับนางกมลทิพย์ ชุ่มอินทรจักร มีบุตร 5 คน
บุญเรือง เข้ารับการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเคนเน็ตแม็คเคนซี จังหวัดลำปาง ชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพฯ จากนั้นกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ และไปศึกษาต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยไมอามี รัฐฟลอริดา
== การทำงาน ==
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้าทำงานที่กระทรวงเศรษฐการ จนถึงปี 2497 จากนั้นจึงได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปางครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งปีเดียวกัน
หลังจากว่างเว้นการเลือกตั้งนานกว่าสิบปี ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร ก็ได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม หลังจากนั้นย้ายไปสังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519
หลังจากนั้นนายบุญเรือง จึงหันมาทำงานการเมืองระดับท้องถิ่นและได้รับเลือกเป็นประธานสมาชิกสภาจังหวัดลำปาง (สจ.)
นอกจากนั้น เขาได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง และเขายังเป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างสำนักงานขนส่งจังหวัดลำปาง และศาลากลางจังหวัดลำปาง รวมกว่า 37 ไร่
== ถึงแก่อนิจกรรม ==
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้ารับการรักษาอาการป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ณ โรงพยาบาลเชียงใหม่ราม 1 จังหวัดเชียงใหม่
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอเมืองลำปาง
นักธุรกิจชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง
พรรคประชาธิปัตย์
พรรคกิจสังคม
บุคคลจากโรงเรียนเคนเน็ตแม็คเคนซี
บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ม.
ซีเรีย (มณฑลของโรมัน)

ซีเรีย หรือ ไซรีอา (Syria) เป็นมณฑลของจักรวรรดิโรมันในยุคแรก ที่ผนวกและเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโรมัน เมื่อ 64 ปีก่อนคริสตกาล โดยปอมปีย์ ใน สงครามมิธริดาติกที่สาม หลังจากความพ่ายแพ้ของ พระเจ้าไทกราเนสมหาราช กษัตริย์แห่งอาร์เมเนีย

== อ้างอิง ==
มณฑลของโรมัน
นักวิทยาไวรัส

redirect วิทยาไวรัส
พระเจ้าจื้อ

ตี้จื้อ  หรือ จื้อ เป็นจักรพรรดิจีนโบราณในประมวลเรื่องปรัมปรา
คำว่า "ตี้" เป็นคำนำหน้านาม แปลว่า จักรพรรดิ ดังในชื่อตำแหน่ง "หยานตี้" (炎帝; "จักรพรรดิเปลวเพลิง") และ "หฺวังตี้" (黃帝; "จักรพรรดิเหลือง") ตี้จื้อผู้นี้เป็นบุตรของตี้คู่ (帝嚳) ขึ้นเป็นจักรพรรดิและดำรงตำแหน่ง 9 ปี (ราว 2366–2358 ปีก่อนคริสตกาล) จนเสียชีวิต และน้องชายร่วมบิดาหรือมารดา คือ ตี้เหยา (帝堯) สืบตำแหน่งต่อ เอกสาร ฉื่อจี้ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ระบุไว้ในส่วนพงศาวดารจักรพรรดิทั้งห้าว่า ตี้จื้อปกครองอย่างเลวร้ายจนวาระสุดท้ายของชีวิต และพี่ชายหรือน้องชายของตี้จื้อนาม Fang Xun ผู้ทรงคุณธรรม จึงปกครองต่อ เรียกขานกันว่า ตี้เหยา
ส่วน จู๋ชูจี้เหนียน (竹書紀年) ว่า เมื่อจักรพรรดิจฺวันซฺวี (顓頊) ตาย ผู้สืบเชื้อสายจากเฉินหนง (神農) นาม Shu Qi เป็นกบฏ แต่ถูกตี้คู่ เชื้อสายของหฺวังตี้ ปราบได้ ตี้คู่จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิ เมื่อครองราชย์ได้ 45 ปี ตี้คู่ตั้งตี้เหยา บุตรชายของตัว ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งถัง (唐) ให้เป็นผู้สืบราชย์ต่อ แต่เมื่อตี้คู่ครองราชย์มาได้ 63 ปีแล้วตาย ตี้จื้อ บุตรชายหัวปีของตี้คู่ ก็ชิงราชสมบัติแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน หลังปกครองมาได้ 9 ปี ตี้จื้อก็ถูกตี้เหยาถอดจากตำแหน่งแล้วขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน
ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
ผู้ปกครองในตำนาน
พระเจ้าคู่

คู่ (, variant graph ) หรือโดยทั่วไปเรียก ตี้คู่ , หรือ เกาซิน หรือ เกาซินจื้อ  เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน คู่เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรดิในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ โดยทรงสืบเชื้อสายมากจากหวงตี้ คู่ หรือ เกาซิน มีอีกพระนามที่เป็นที่รู้จักคือ "จักรพรรดิขาว"
==  อ้างอิง ==
ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
ผู้ปกครองในตำนาน
สามราชาห้าจักรพรรดิ
อเดลาแห่งไมเซิน

อเดลาแห่งไมเซิน (อเดเลด หรือ อเดล) (สิ้นพระชนม์ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1181) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระนางเป็นธิดาในค็อนราท มาร์เกรฟแห่งไมเซินกับลุทการ์ทแห่งราเวนสไตน์
อเดลาประสูติในไมเซิน และได้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์สเวนในปีค.ศ. 1152 จึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีอเดลาไม่ทรงได้รับความนิยมจากสาธารณชน และทรงถูกวิพากษ์วิจารณ์ทรงมีอิทธิพลเหนือพระราชสวามี และให้พระองค์มีแนวคิดนิยมเยอรมัน
กษัตริย์สเวนสวรรคตในปีค.ศ. 1157 ในสนามรบ พระนางได้อภิเษกสมรสใหม่กับอาดัลแบร์ทที่ 3 เคานท์แห่งบัลเลนสเต็ดท์
==พระโอรสธิดา==
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่กษัตริย์สเวนที่ 3
เจ้าชาย ไม่ปรากฏพระนาม สิ้นพระชนม์เมื่อทรงพระเยาว์
เจ้าหญิงลุทการ์ทแห่งเดนมาร์ก เสกสมรสกับเบอร์โธลด์ที่ 1 แห่งอิสเตรีย
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่อาดัลแบร์ทที่ 3
เกอร์ทรูดิสแห่งบัลเลนสเต็ดท์ สมรสกับวอลเทอร์แห่งอาร์นสไตน์
==อ้างอิง==
Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish)
Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the history of the Nordic countries) (1997)
Biography in ''Dansk Biografisk Leksikon 1. ed.
อ
ราชวงศ์เว็ททีน
ไท่เฮ่า

ไท่เฮ่า  หรือ ต้าเฮ้า  ตามตำนานเขาเป็นบรรพบุรุษร่วมกันของชนเผ่าทั้งหมดในลุ่มแม่น้ำเหลืองสมัยโบราณ ไท่เฮ่ามีมังกรเป็นพาหนะ บางเอกสารเช่น อี้จิง (易經) เฉียนฟูลุ่น (潛夫論) ได้บันทึกว่า ไท่เฮ่า เป็นหนึ่งในห้าจักรพรรรดิของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
==อ้างอิง==
ประมวลเรื่องปรัมปราจีน
ผู้ปกครองในตำนาน
พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าอีริคที่ 3 แห่งเดนมาร์ก หรือ พระเจ้าอีริค ลูกแกะ (Erik III Lam; ราว ค.ศ. 1120 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กตั้งแต่ค.ศ. 1137 จนถึงค.ศ. 1146 พระองค์ทรงเป็นหลานตาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งพระองค์ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระมาตุลา กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ในปีค.ศ. 1146 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวในเดนมาร์กที่สละราชบัลลังก์โดยสมัครใจ การสละบัลลังก์ของพระองค์ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองระหว่างพระเจ้าสเวนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก พระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์กและพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
==พระราชประวัติ==
อีริค โฮกุนเซน ประสูติที่เกาะฟึน พระมารดาของพระองค์คือ เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาในพระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก และพระบิดาของพระองค์เป็นขุนนางชื่อว่า โฮกุน ซุนนีวาสสัน เป็นเหลนในพระเจ้ามักนุสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และเดนมาร์ก อีริคยังทรงเป็นหลานลุงในพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และทรงร่วมต่อสู้กันในสมรภูมิฟอเตอวิคในปีค.ศ. 1134 และทรงสืบบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์อีริคที่ 2 ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ในปีค.ศ. 1137  มีเรื่องราวบันทึกถึงรัชกาลของกษัตริย์อีริคที่ 3 น้อยมาก  นักพงศาวดารร่วมสมัยไม่เห็นชอบอย่างมากเกี่ยวกับบุคลิกลักษณะของกษัตริย์พระองค์นี้ และพระองค์ทรงถูกบันทึกว่าเป็นคนเฉยชาและไม่ปรองดอง แต่ก็เป็นทะเยอทะยานและต่อสู้อย่างกล้าหาญ
กษัตริย์อีริคทรงต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์กับโอลาฟ ฮารัลด์เซน ซึ่งสถาปนาพระองค์เป็น กษัตริย์โอลาฟที่ 2 โอลาฟสร้างฐานอำนาจในสคาเนียในปีค.ศ. 1139 และพยายามยึดครองบัลลังก์จากสคาเนีย แต่ในที่สุดกษัตริย์อีริคที่ 3 ก็ได้ชัยชนะและสังหารเขาเสียในปีค.ศ. 1141 ใกล้เมืองเฮลซิงบอรย์ ในช่วงสงครามกลางเมือง ชาวเวนด์เข้าปล้นสะดมชายฝั่งเดนมาร์กและไม่มีการต่อต้านจากชาวเดนมาร์กมากนัก กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงสนับสนุนพระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์และซิเกิร์ด สเลมเบในสมัยสงครามกลางเมืองในนอร์เวย์ พระองค์พยายามขยายอำนาจให้คริสตจักรโดยเฉพาะทรงสนับสนุนอารามนักบุญคนุตในโอเดนเซ และทรงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบิชอปเอสคิลแห่งรอสกิลด์
ในปีค.ศ. 1143 พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ธิดาในรูดอล์ฟที่ 1 มาร์เกรฟแห่งนอร์ดมาร์ก
ในปีค.ศ. 1146 กษัตริย์อีริคที่ 3 สละราชบัลลังก์ โดยทรงเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กเพียงพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์ที่ทำเช่นนี้ ด้วยเหตุผลใดไม่ปรากฏ พระองค์ทรงเข้าอารามนักบุญคนุต และสิ้นพระชนม์ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1146 และมีการฝังพระบรมศพที่บริเวณทางเดินโบสถ์ การสละราชบัลลังก์ของพระองค์ได้มีการอธิบายว่าอาจจะทรงตระหนักว่าพระองค์ไม่สามารถปกครองต่อไปได้ หรือทรงพระประชวรหนักซึ่งทำให้สิ้นพระชนม์ในไม่นานนัก
==พระราชมรดก==
พระราชสมัญญานามของพระองค์คือ "ลูกแกะ" (Lam หรือ Lamb) ซึ่งมาจากการพรรณนาถึงลูกแกะของพระเจ้าด้วยทรงเป็นกษัตริย์ที่เคร่งศาสนามาก โดยอธิบายว่าพระองค์มีพระบุคลิกที่อ่อนโยนโดยธรรมชาติและพระทัยกว้าง หรือเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอและเปราะบาง พระองค์อภิเษกสมรสกับลุยท์การ์ดแห่งซาลซ์เวเดล ซึ่งทำให้เกิดอิทธิพลของชาวเยอรมันเพิ่มขึ้นในเดนมาร์ก พระองค์และพระราชินีลุยท์การ์ดไม่ทรงมีพระโอรสธิดาด้วยกัน แต่กษัตริย์อีริคที่ 3 ทรงมีพระโอรสนอกสมรสคือ มักนุส อีริคเซน หลังจากพระเจ้าอีริคที่ 3 สวรรคต พระพันปีหลวงลุยท์การ์ดได้เสกสมรสใหม่กับแฮร์มันที่ 2 เคานท์แห่งวินเซนบวร์ค
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสละราชสมบัติ
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์

ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ (Philippine Heart Center) เป็นโรงพยาบาลในเกซอนซิตี ประเทศฟิลิปปินส์ ที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคหัวใจ โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1975
== ภูมิหลัง ==
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เป็นโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคหัวใจ โดยมีห้องสำหรับผู้ป่วยที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายและการกุศลเพื่อผู้ป่วย ตลอดจนรับผู้ป่วยมากกว่า 14,000 รายทุกปี รวมถึง 3,300 รายที่ได้รับการผ่าตัดหัวใจ โดยมีโครงการฝึกสำหรับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เป็นประจำ นับเป็นศูนย์ผ่าตัดหัวใจพิการแต่กำเนิดที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย ตามข้อมูลของเว็บไซต์ดังกล่าว ซึ่งปัจจุบันได้รับการนำโดยโยเอล เอเม. อาบานียา ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจ
== ประวัติ ==
ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ได้รับการก่อตั้งขึ้นตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับที่ 673 ซึ่งออกโดยประธานาธิบดี เฟอร์ดินันด์ อี มากอส ใน ค.ศ. 1975 อาคารนี้ได้รับการระบุด้วยสิ่งที่เรียกว่า' "หมู่อาคารคฤหาสน์" ของมาร์กอส ซึ่งนิยามโดยสถาปนิก ฌาราร์ต ลิโก ว่าเป็น "ความหลงใหลและความบีบบังคับในการสร้างสิ่งปลูกสร้างเพื่อเป็นจุดเด่นของความยิ่งใหญ่" โรงพยาบาลแห่งนี้สร้างขึ้นโดยใช้งบประมาณสุขภาพแห่งชาติ 50 เปอร์เซ็นต์ ตามที่วุฒิสมาชิก โฮเซ อูเบโดเบล. ดิออกโน กล่าวว่า "ในขณะที่ทั่วประเทศชาวฟิลิปปินส์เสียชีวิตด้วยโรคที่รักษาได้ เช่น ทีบี [วัณโรค], โรคไอกรน และโรคบิด"
ชื่อเดิมของศูนย์คือศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เพื่อเอเชีย และได้เปลี่ยนเป็นรูปแบบปัจจุบันใน ค.ศ. 1975 ส่วนผู้ป่วยรายแรกที่เข้ารับการรักษาในศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์คืออีเมลดา ฟรันซิสโก เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1975
ผู้เชี่ยวชาญระบบหัวใจหลอดเลือด ได้แก่ คริสเตียน บาร์นาร์ด, เดนตัน คูลีย์, โดนัลด์ เอฟเฟลอร์ และชาลส์ ไบลีย์ ฝึกที่นั่น ส่วนผู้อำนวยการคนแรกของศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์คืออาเบนีโล เป. อาเบนตูรา (ค.ศ. 1974–1986) ซึ่งเป็นศัลยแพทย์ระบบหัวใจหลอดเลือดที่เป็นผู้บุกเบิกการผ่าตัดหลายครั้งในประเทศฟิลิปปินส์ รวมถึงการปลูกถ่ายไตที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกใน ค.ศ. 1970, การผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจครั้งแรกใน ค.ศ. 1972 รวมถึงได้พัฒนาและปลูกฝังลิ้นหัวใจเทียมที่ทำจากเนื้อเยื่อครั้งแรกของอาเซียน นั่นคือลิ้นหัวใจหมูของศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์เพื่อเอเชีย
ใน ค.ศ. 2014 ศูนย์หัวใจฟิลิปปินส์ได้รับการรับรองเหรียญทองคุณภาพระดับสากลของคิวเมนตัมในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 – 2017 สำหรับ "ความเป็นเลิศในการปฏิบัติในโรงพยาบาลและความปลอดภัย"
== สถาปัตยกรรมและการออกแบบ ==
อาคารโรงพยาบาลได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ฮอร์เฮ ราโมส ซึ่งได้รับการอธิบายว่าเป็นรูปแบบบรูทัลลิสต์ โดยได้รับการสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1975 ด้วยราคาที่รายงานเกือบ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งร่วมก่อตั้งโดย ดร. ลุดเฆริโอ เด. ตอร์เรส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
องค์การโรคหัวใจ
สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร

สนามกีฬามาเปย์ – ชิตตะเดลตรีโกโลเร (MAPEI STADIUM – Città del Tricolore) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเรจโจเอมีเลีย ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลซัสซูโอโลในเซเรียอา และอาเช เรจจานา ในเซเรียบี
สนามมีความจุ 21,584 ที่นั่ง ก่อสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1995 บนที่ตั้งเดิมของสนามกีฬามีราเบลโล สนามได้รับการตั้งชื่อว่า สนามกีฬาจิลโย (Stadio Giglio) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาชิตตะเดลตรีโกโลเร (Stadio Città del Tricolore) เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2012 ก่อนที่ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 สนามกีฬาจะได้รับการตั้งชื่อดังปัจจุบัน หลังจากกลุ่มทุนมาเปย์เข้าซื้อสนาม
สนามแห่งนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของอาตาลันตาในการแข่งขันฟุตบอลยุโรป และยังใช้เป็นสนามแข่งขันในยูฟ่าวิมินส์แชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2016 ระหว่างว็อลฟส์บวร์คกับโอลิมปิกลียงในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 สนามยังได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ฤดูกาล 2020 ระหว่างยูเวนตุสกับนาโปลีในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2021 และได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันโกปปาอีตาเลีย 2021 นัดชิงชนะเลิศ ระหว่างอาตาลันตากับยูเวนตุส
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลสนาม
การซื้อสนามของมาเปย์ 
บทความท่องเที่ยวสนาม 
สนามฟุตบอลในประเทศอิตาลี
สนามกีฬาในประเทศอิตาลี
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2538
สนามฟุตบอลเซเรียอา
ชาวกริซตัง

กริซตัง (Kristang, เรียกว่า "ยูเรเชียเชื้อสายโปรตุเกส" หรือ "โปรตุเกสมะละกา") หรือ เซอรานี (Serani) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ลูกผสมระหว่างคนโปรตุเกสกับชนพื้นเมืองในมะละกา พวกเขาตั้งถิ่นฐานในประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์ นอกจากโปรตุเกสแล้วพวกเขาได้รับอิทธิพลหรือมีเชื้อสายจากดัตช์ อังกฤษ ยิว มลายู จีน และอินเดีย ผ่านการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ ซึ่งเป็นเรื่องปรกติในหมู่ชาวกริซตัง หลังเกิดการล้างบางชาวยิวในโปรตุเกส ชาวยิวเหล่านี้ได้หลอมรวมกับกับชาวกริซตังในมะละกาในเวลาต่อมา วัฒนธรรมลูกผสมนี้ก่อตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 ในช่วงที่เมืองมะละกาตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ลูกหลานกริซตังบางคนยังพูดภาษากริซตัง ซึ่งเป็นภาษาโปรตุเกสลูกผสม ภาษามลายูเองก็ยืมคำจากภาษากริซตังไปใช้จำนวนมาก
ชาวกริซตังเกิดจากการที่ชายชาวโปรตุเกส สมรสข้ามชาติพันธุ์กับชนพื้นเมืองในมะละกา เพราะช่วงแรกของการตั้งอาณานิคมนั้นไม่มีผู้หญิงโปรตุเกสอยู่เลย แต่ปัจจุบันชาวกริซตังมักจะสมรสกับชาวจีนและอินเดียมากกว่ามลายูเพราะกฎหมายศาสนา หากคนนอกศาสนาจะสมรสกับชาวมุสลิมก็ต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลามเสียก่อน ซึ่งชาวกริซตังนั้นค่อนข้างจะหวงแหนอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของตนและไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา ซึ่งเมื่อศตวรรษก่อน คนกริซตังสามารถสมรสกับคนมลายูได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา
ชื่อ กริซตัง (Kristang) มาจากคำว่า กริชเตา (Cristão) ที่แปลว่า "คริสต์ศาสนิกชน" ในภาษาโปรตุเกส และมีคำเรียกเชิงเหยียดหยันว่า กราโก (Grago) หรือ กราโกะก์ (Gragok) มาจากคำว่า กามาเรา (camarão) ที่แปลว่า "กุ้ง" ในภาษาโปรตุเกส ที่สื่อถึงอาชีพดั้งเดิมคือชาวประมงตกกุ้งในมะละกา
== อ้างอิง ==
ชาวโปรตุเกสพลัดถิ่น
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศมาเลเซีย
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศสิงคโปร์
ชาวมาเลเซียเชื้อสายโปรตุเกส
ชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย
รี-เมน

รี-เมน (RE-MAIN) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินัลของญี่ปุ่น สร้างโดยสตูดิโอ MAPPA กำกับโดยคิโยชิ มัตสึดะ และเขียนบทโดยมาซาฟูมิ นิชิดะซึ่งควบตำแหน่งหัวหน้าผู้กำกับ แบบตัวละครต้นแบบออกแบบโดยอาโอริ ฟูจิกะ ส่วนชิโฮะ ทานากะทำหน้าที่ปรับแบบตัวละครสำหรับทำแอนิเมชัน ดนตรีประกอบรับผิดชอบโดยคานะ อูตาตาเนะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2564 ทางผังรายการ NUMAnimation ของช่อง TV Asahi
==ตัวละคร==
===โรงเรียนมัธยมปลายยามานามิ===
===โชกากูกัง===
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการ 
อนิเมะ รี-เมน ที่อนิ-วัน ไทยแลนด์
อนิเมะ รี-เมน ที่อ้ายฉีอี้
อนิเมะ รี-เมน ที่ปีลีปีลี
อนิเมะ รี-เมน ที่วีทีวี
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
รายการโชว์ของทีวีอาซาฮี
แมปปา
บุญศรี ปรีคำ

บุญศรี ปรีคำ เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 1 สมัย โดยได้รับเลือกตั้งเมื่อปี 2500
== ประวัติ ==
บุญศรี ปรีคำ เป็นชาวอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม  พ.ศ. 2462 เป็นบุตรของนายปลวก กับนางแก้ว ปรีคำ มีพี่ชาย 1 คน เขาสมรสกับนางไฝ ปรีคำ มีบุตร 4 คน 
บุญศรี ปรีคำ ประกอบอาชีพค้าขายและทำธุรกิจย่านถนนประชาชื่น กรุงเทพมหานคร โดยมีกิจการค้าขายสินค้าจากเชียงใหม่ อาทิ ร่มบ่อสร้าง อีกทั้งยังมีกิจการทำสวนกระเทียม ทำไร่-นาที่จังหวัดลำพูน และกิจการที่เป็นธุรกิจหลักของนายบุญศรี คือการรับเหมาก่อสร้างเขื่อน ฝาย ซึ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักของชาวบ้าน ต่อมาเขาได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านเป็นระยะเวลาถึง 7 ปี และเป็นกำนันอีก 10 ปี
บุญศรี ปรีคำ จึงตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก
บุญศรี ปรีคำ เสียชีวิตที่กรุงเทพมหานคร ในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2532 รวมอายุ 70 ปี
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอป่าซาง
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน
นักธุรกิจชาวไทย
เทียนหฺวัง

เทียนหฺวัง (天皇, Tiānhuáng) เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์แรก หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึกอี้เหวินเล่ย์จฺวี่ (藝文類聚) พระองค์เป็นหนึ่งในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึกฉื่อจี้ ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า พระองค์มีอายุถึง 18,000 ปี ต่อมาตี้หฺวัง ได้เป็นผู้ปกครองต่อจากพระองค์
==อ้างอิง==
เทพเจ้าจีน
สามราชาห้าจักรพรรดิ
วัดขมิ้น (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดขมิ้น โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่ริมคลองมหาไชย ด้านทิศตะวันออก ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดขมิ้นไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ในรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช โปรดให้ชาวมอญซึ่งนำโดย พระยาเกียรติ พระยาราม ที่ตามเสด็จสมเด็จพระนเรศวรมหาราชมาจากเมืองแครง มาตั้งถิ่นฐาน ณ ตำบลบ้านขมิ้น ละแวกวัดขุนแสน สันนิษฐานว่าเป็นวัดเก่าแก่สร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการบูรณะโบราณสถานในบริเวณนี้และต่อมาได้พระราชทานให้เป็นพื้นที่คุมขังนักโทษในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวดังเช่นที่เห็นในปัจจุบัน
== โบราณสถาน ==
ภายหลังจากดำเนินการขุดแต่งโบราณสถานภายในวัดพบเจดีย์ประธาน ฐานรากของวิหาร และฐานรากของเจดีย์ราย 2 องค์ รวมทั้งฐานรากแนวกำแพงวัดและซุ้มประตู
เจดีย์ประธาน มีสภาพสมบูรณ์ สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นเจดีย์ทรงระฆังบนฐาน 8 เหลี่ยม โดยชั้นล่างสุดเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ 4 เหลี่ยม ซึ่งเป็นอิทธิพลของลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น ดังเช่น เจดีย์วัดหลังคาขาว วัดสุวรรณาวาส วัดจงกลม และวัดพระงาม ฯลฯ
วิหาร และเจดีย์ราย 2 องค์ ปัจจุบันเหลือเพียงฐานรากทำให้ไม่สามารถสันนิษฐานรูปทรงที่สมบูรณ์ได้
== อ้างอิง ==
ขมิ้น
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
วัดขมิ้น

วัดขมิ้น อาจหมายถึง
วัดขมิ้น จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดขมิ้น จังหวัดศรีสะเกษ
วัดขมิ้น จังหวัดสุรินทร์
วัดขมิ้น จังหวัดอุบลราชธานี
ขมิ้น
วัดเขาพลอยแหวน

วัดเขาพลอยแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพลอยแหวน อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี บริเวณวัดแวดล้อมด้วยธรรมชาติ มีต้นไม้ครึ้ม ร่มรื่น บริเวณวัดด้านล่าง มีอุโบสถ และเมรุเผาศพ สำหรับประกอบพิธีทางศาสนา ชั้นต่อมามีซุ้มศาลา และบันไดทางขึ้นเขาอีก 600 กว่าขั้น เป็นรัตนคีรีเจดีย์ มณฑป และจุดชมวิว
วัดเขาพลอยแหวนสร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1183 (พ.ศ. 2364) โดยพระยาจันทบุรี ที่ชื่อ พระนนทบุรี (สองเมือง) สร้างขึ้นในช่วงที่ย้ายตัวเมืองมาตั้งที่ค่ายเนินวงได้ราว 2 ปี ต่อมาได้มีการสร้างเจดีย์ และมณฑป เพิ่มเติมขึ้นบนบริเวณยอดเขา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จประพาส ปัจจุบันกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 90 ตารางวา
พระบรมธาตุรัตนคีรีเจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2379 เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลมลังกา มีขนาดกว้าง 5 วา สูง 6 วา 3 ศอก เดิมสร้างไว้โดยยังไม่มีชื่ออะไร ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เคยเสด็จธุดงค์ขณะทรงผนวชเป็นพระภิกษุจึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิชัยธิบดีศรีรณรงค์ฤๅชัย (โต บุญนาค) บรรจุพระบรมธาตุไว้ในเจดีย์ และให้เรียกว่า รัตนคีรีเจดีย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ ทำให้เจดีย์มีขนาดกว้างขึ้นและสูงขึ้น เป็นกว้าง 6 วา สูง 7 วา 3 ศอก มีมณฑปอยู่ข้างรัตนเจดีย์ แต่สร้างขึ้นภายหลัง เมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นมณฑปจัตุรมุข ฐานกว้าง 4 วา 2 ศอก สูง 7 วา ภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง เป็นทองเหลืองเพื่อแทนรอยพระพุทธบาทเดิมที่เป็นศิลาทราย สันนิษฐานว่าเป็นศิลาที่ย้ายมาจากเมืองเพนียดหน้าวัดทองทั่ว ปัจจุบันศิลาชิ้นนี้แตกหักจึงถูกเก็บรักษาไว้ในศาลาข้างรัตนคีรีเจดีย์
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดจันทบุรี
เขาพลอยแหวน
ตี้หฺวัง

ตี้หฺวัง (地皇, Dìhuáng) เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สอง หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึกอี้เหวินเล่ย์จฺวี่ (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สองในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
หลังจากที่ตี้หฺวังเกิดมาโลกก็เต็มไปด้วยความโกลาหล ในปีนั้นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่เกิดจากดวงตาทั้งสองของผานกู่ และดวงดาวจากขนของผานกู่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างราบรื่นและถูกต้อง ซึ่งทำให้มีหลายวันไม่มีดวงอาทิตย์หรือมีหลายวันที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงตลอดทั้งวัน หรือเกิดอันตรายขึ้นมากมายจากอุบัติเหตุจากดวงดาว ด้วยพลังของตี้หฺวังจึงได้แก้ไขข้อผิดพลาด พระองค์ทรงทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เคลื่อนที่ได้อย่างถูกต้อง และก่อให้เกิดการกำหนดวันในแต่ละเดือนและเดือนในแต่ละปี
ตี้หฺวัง ปกครองเป็นเวลา 11000 ปี เหรินหฺวังจึงได้เป็นผู้ปกครองต่อมา
==อ้างอิง==
เทพเจ้าจีน
สามราชาห้าจักรพรรดิ
เหรินหฺวัง

เหรินหฺวัง (人皇, Rénhuáng) เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สาม หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึกอี้เหวินเล่ย์จฺวี่ (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สามและพระองค์สุดท้ายในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึกฉื่อจี้ ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า เหรินหฺวังมีพี่น้องเก้าคน เหรินหฺวังได้แบ่งพื้นที่เป็นเก้าภูมิภาคโดยให้พี่น้องของตนไปปกครอง ราชวงศ์ของพวกเขาปกครองผ่าน 150 ชั่วอายุคนซึ่งรวมเป็นเวลา 45,600 ปี
==อ้างอิง==
เทพเจ้าจีน
สามราชาห้าจักรพรรดิ
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ (พระนารายณ์ราชนิเวศน์)

พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ โบราณสถานประเภทพระที่นั่ง ตั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระนารายณ์ราชนิเวศน์ สร้างโดยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เป็นพระที่นั่งขนาดเล็กทรงตึกแบบยุโรปเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชซึ่งช่วงปลายรัชกาลได้ประทับที่พระที่นั่งแห่งนี้จนเสด็จสวรรคต ฐานด้านหน้าพระที่นั่งมีท่อน้ำดินเผาขนาดเล็กฝังอยู่ สำหรับระบายน้ำที่ขังอยู่ออกจากพื้นที่พระที่นั่ง ทางด้านทิศเหนือของพระที่นั่งมีภูเขาทำเป็นน้ำตกจำลองก่อด้วยอิฐฉาบปูนลักษณะเป็นฐานกว้างยอดแหลมสูงลดหลั่นกันลงมาใต้ฐานยังคงมีท่อประปาดินเผาฝังอยู่ สันนิษฐานว่าคงเป็นท่อส่งน้ำเพื่อทำเป็นน้ำตกไหลจากยอดมาสู่แอ่งน้ำด้านล่าง
ซึ่ง นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) ชาวฝรั่งเศสได้บรรยายถึงลักษณะของพระที่นั่งสุทธาสวรรย์ไว้ว่า
 
== อ้างอิง ==
โบราณสถานในจังหวัดลพบุรี
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองลพบุรี
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์

ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน 2 สมัย ในปี 2491 และ 2495 เคยเป็นนายกเทศมนตรีเมืองลำพูน และประธานสภาจังหวัดลำพูน
== ประวัติ ==
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เดิมชื่อว่า "อัมพร อินทะพันธ์" เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2452 เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายเมืองใจ กับนางตาเขียว อินทะพันธ์ เกิดที่บ้านฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ แต่ต่อมาย้ายมาอาศัยอยู่ที่ตำบลบ้านแป้น อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ จบชั้นมัธยมปีที่ 8 จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และปริญญาตรีธรรมศาสตรบัณฑิต ปี 2486 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง
ชัยธวัธน์ สมรสกับนางฟองคำ อินทะพันธ์ มีบุตร 1 คน คือ ชัยพร อินทะพันธ์ ต่อมาบุตรชายของเขาได้ไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาและใช้ชีวิต มีครอบครัวอยู่ที่นั่น นายชัยวัธน์จึงรับเอาน้องชายของภรรยามาเป็นบุตรบุญธรรม
== การทำงาน ==
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ ได้เข้าทำงานเป็นครูสอนที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัยหลังจากบชั้น ม.8 ที่นั่น ต่อมาเขาก็ได้สมัครสอบหลักสูตรราชบุตร เมื่อสอบได้จึงได้รรจุเข้ารับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย ตำแหน่งปลัดอำเภอ ไปปฏิบัติหน้าที่ที่อำเภอปากบ่อง (อำเภอป่าซาง ในปัจจุบัน) ในระหว่างนั้นเขาได้เรียนวิชากฎหมายไปด้วย จนจบธรรมศาสตรบัณฑิต ในปี 2486 และได้เริ่มทำงานเป็นทนายความ
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) และได้รับเลือกเป็นประธานสภาจังหวัดหลายสมัย ต่อมาได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีเมืองลำพูน กระทั่งในปี 2491 ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2491 เขาได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ลำพูน สมัยแรก และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (จอมพล ป.พิบูลสงคราม) ในปี 2492 และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495 ในระหว่างทำงานในสภา เขามีบทบาทในการตั้งกระทู้ถามหลายครั้ง อาทิ การเปิดสอนชั้นมัธยมสามัญศึกษาขึ้นในโรงเรียนประชาบาล การประปาในเขตเทศบาลเมืองลำพูน การเรียกร้องของมหาวิทยาลัยในภาคเหนือ เป็นต้น
ชัยวัธน์ เป็นคนหนึ่งที่มีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงพยาบาลลำพูน
== ถึงแก่อนิจกรรม ==
ชัยวัธน์ อินทะพันธ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2542 อายุ 90 ปี
== อ้างอิง ==
ครูชาวไทย
ทนายความชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน
ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดลำพูน
บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นายกเทศมนตรีเมืองลำพูน
นีกอลา แฌร์แวซ

นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise; 2206 - 20 พฤศจิกายน 2272) เป็น มิชชันนารี นิกาย เยซูอิต ชาวฝรั่งเศส
== ชีวประวัติ ==
นีกอลา แฌร์แวซ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2206 ที่ กรุงปารีส เขาใช้เวลาสี่ปีในสยาม (2224 - 2228) ก่อนจะเดินทางกลับฝรั่งเศสและได้เป็นบาทหลวงประจำเมืองวานส์
ในปี พ.ศ. 2231 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ 2 เล่มชื่อ ประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมากัสซาร์ และ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองของราชอาณาจักรสยาม (ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช)
ในปี พ.ศ. 2265 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งฮอร์เร็น ปฏิบัติภารกิจเผยแพร่ศาสนาใน กัวเดอลุป และ มาร์ตีนิก ก่อนจะถูกลอบสังหารที่ริม แม่น้ำโอริโนโก เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2272
== บรรณานุกรม ==
Antoine Francois Prevost d'Exile, Alexandre Deleyre, Anne-Gabriel Meusnier de Querlon, General History of Travel , 1757, p.113
Alban Butler, Jean François Godescard, Charles Butler, Lives of Fathers, Martyrs, and other major saints ', vol.17, 1832, p.12-13
François Angelier , Dictionary of Western Travelers and Explorers , Pygmalion, 2011, p.330
== อ้างอิง ==
ชาวต่างชาติในกรุงศรีอยุธยา