pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เดอะซิมส์ 2/ปณิธานแห่งชื่อเสียง

การที่ชาวซิมส์นั้นมีชื่อเสียง
ต้องอาศัยการทำงานสายบันเทิง
ดูเพิ่ม

คู่มือเกม
ความต้องการ
ทักษะ
ซิมโมโลจี
ช่วงวัย
พื้นที่ส่วนกลาง
สูตรโกง
ปณิธานของชาวซิมส์
ตัวอย่างปณิธาน ความปรารถนา และความกลัว
ปณิธานกับสายอาชีพที่ต้องการ และทักษะที่มุ่งหมาย
การเติบโต
ครอบครัว
ความรู้
ชื่อเสียง
ความร่ำรวย
รักโรแมนติค
ความพึงพอใจ
เดอะซิมส์ 2/ปณิธานแห่งความร่ำรวย

ชาวซิมส์จะร่ำรวยได้ก็ต่อเมื่อ
มีงานทำหรือไม่ก็มีมรดกของพ่อแม่
ดูเพิ่ม

คู่มือเกม
ความต้องการ
ทักษะ
ซิมโมโลจี
ช่วงวัย
พื้นที่ส่วนกลาง
สูตรโกง
ปณิธานของชาวซิมส์
ตัวอย่างปณิธาน ความปรารถนา และความกลัว
ปณิธานกับสายอาชีพที่ต้องการ และทักษะที่มุ่งหมาย
การเติบโต
ครอบครัว
ความรู้
ชื่อเสียง
ความร่ำรวย
รักโรแมนติค
ความพึงพอใจ
วิธีฝึกสมาธิเบื้องต้นตามแนววิชชาธรรมกาย

สมาธิ คือ ความสงบ สบาย และความรู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่งที่มนุษย์สามารถสร้างขึ้นได้ด้วยตนเอง เป็นสิ่งที่พระพุทธศาสนากำหนดเอาไว้เป็นข้อควรปฏิบัติ เพื่อการดำรงชีวิตทุกวันอย่างเป็นสุข ไม่ประมาท เต็มไปด้วยสติสัมปชัญญะ และปัญญา อันเป็นเรื่องไม่เหลือวิสัย ทุกคนสามารถปฏิบัติได้ง่ายๆ ดังวิธีปฏิบัติที่พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้เมตตาสั่งสอนไว้ดังนี้

กราบบูชาพระรัตนตรัย เป็นการเตรียมตัวเตรียมใจให้นุ่มนวลไว้ เป็นเบื้องต้น แล้วสมาทานศีล ๕ หรือ ศีล ๘ เพื่อย้ำความมั่นคงในคุณธรรมของตนเอง
คุกเข่าหรือนั่งพับเพียบสบายๆ ระลึกถึงความดี ที่ได้กระทำแล้ว ในวันนี้ ในอดีต และที่ตั้งใจจะทำต่อไปในอนาคต จนราวกับว่าร่างกายทั้งหมด ประกอบขึ้นด้วยธาตุแห่งคุณงามความดีล้วนๆ
นั่งขัดสมาธิ เท้าขวาทับเท้าซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นิ้วชี้ของมือข้างขวา จรดนิ้วหัวแม่มือข้างซ้าย นั่งให้อยู่ในท่าที่พอดี ไม่ฝืนร่างกายมากจนเกินไป ไม่ถึงกับเกร็ง แต่อย่าให้หลังโค้งงอ หลับตาพอสบายคล้ายกับกำลังพักผ่อน ไม่บีบ กล้ามเนื้อตาหรือขมวดคิ้ว แล้วตั้งใจมั่น วางอารมณ์สบาย สร้างความรู้สึก ให้พร้อม ทั้งกายและใจว่ากำลังจะเข้าไปสู่ภาวะแห่งความสงบสบายอย่างยิ่ง
นึกกำหนดนิมิต เป็น "ดวงแก้วกลมใส" ขนาดเท่าแก้วตาดำ ใสบริสุทธิ์ ปราศจากรอยตำหนิใดๆ ขาวใส เย็นตาเย็นใจ ดังประกายของดวงดาว ดวงแก้วกลมใส นี้เรียกว่า บริกรรมนิมิต นึกสบายๆ นึกเหมือนดวงแก้วนั้นมานิ่งสนิทอยู่ ณ ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ นึกไปภาวนาไปอย่างนุ่มนวล เป็นพุทธานุสติว่า "สัมมา อะระหัง" หรือค่อยๆ น้อมนึกดวงแก้วกลมใสให้ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ศูนย์กลางกาย ตามแนวฐาน โดยเริ่มต้น ตั้งแต่ฐาน ที่ ๑ เป็นต้นไป น้อมนึกอย่างสบายๆ ใจเย็นๆ ไปพร้อมๆ กับคำภาวนา

เมื่อออกจากการปฏิบัติสมาธิภาวนาแล้ว หลายท่านอาจยังคงเห็นดวงธรรม หรือ องค์พระที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 อยู่ในทุกอิริยาบท ก็ให้วางใจเบาๆ แตะที่กลางดวงธรรมหรือ ที่ศูนย์กลางกายขององค์พระนั้นไว้ทุกเวลา ทุกอิริยาบท ทั้งนั่ง นอน ยืน เดิน ก็จะทำให้ธรรมปฏิบัติก้าวหน้าไปได้มากขึ้นและละเอียดอ่อนมากขึ้นเรื่อยๆ 
ข้อควรระวัง

อย่าใช้ กำลัง คือไม่ใช่กำลังใดๆ ทั้งสิ้น เช่น ไม่บีบกล้ามเนื้อตา เพื่อจะให้เห็น นิมิตเร็วๆ ไม่เกร็งแขน ไม่เกร็งกล้ามเนื้อหน้าท้อง ไม้เกร็งตัว ฯลฯ เพราะการใช้้กำลัง ตรงส่วนไหนของร่างกายก็ตาม จะทำให้จิตเคลื่อน จากศูนย์กลางกายไปสู่จุดนั้น
อย่าอยากเห็น คือทำใจให้เป็นกลาง ประคองสติมิให้เผลอ จาก บริกรรมภาวนา และบริกรรมนิมิต ส่วนจะเห็นนิมิตเมื่อใดนั้น อย่ากังวล ถ้าถึงเวลาแล้วย่อมเห็นเอง การ บังเกิดของดวงนิมิตนั้น อุปมาเสมือนการขึ้นและตกของดวงอาทิตย์ เราไม่อาจจะเร่ง เวลาได้
อย่ากังวลถึงการกำหนดลมหายใจเข้าออก เพราะการฝึกสมาธิเพื่อ ให้เข้าถึง พระธรรมกายภายใน อาศัยการนึกถึง "อาโลกกสิณ" คือกสิณ ความสว่างเป็นบาท เบื้องต้น
เมื่อเลิกจากนั่งสมาธิแล้วให้ตั้งใจไว้ที่ศูนย์กลางกายที่เดียว ไม่ว่า จะอยู่ใน อิริยาบถใด ก็ตาม เช่น ยืนก็ดี เดินก็ดี นอนก็ดี หรือนั่งก็ดี อย่าย้าย ฐานที่ตั้งจิตไปไว้ ที่อื่นเป็นอันขาด ให้ตั้งใจบริกรรมภาวนา พร้อมกับนึกถึง บริกรรมนิมิตเป็นดวงแก้วใส ควบคู่กันตลอดไป
นิมิตต่างๆ ที่เกิดขึ้น จะต้องน้อมไปตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกายทั้งหมด ถ้านิมิต เกิดขึ้นแล้วหายไปก็ไม่ต้องตามหา ให้ภาวนาประคองใจต่อไปตามปกติ ในที่สุดเมื่อจิต สงบ นิมิตย่อมปรากฏขึ้นใหม่อีก
ภาษาเยอรมัน/ภาคผนวก/คำศัพท์

สัตว์
ร่างกาย
พืช
สถานที่
ชีวิตประจำวัน
คำคุณศัพท์
ภาษาเยอรมัน/ภาคผนวก/คำศัพท์/สัตว์

หน้านี้เป็นหน้ารวมคำศัพท์ในภาษาเยอรมันที่เกี่ยวข้องกับสัตว์ โดย der, die, das หน้าคำศัพท์บ่งถึงเพศของคำนามอันได้แก่ เพศชาย เพศหญิง และ เพศกลาง ตามลำดับ ส่วนวงเล็บหลังแต่ละคำคือรูปพหูพจน์

das Tier (-e) ดัส เทียร์: สัตว์
das Haustier (-e) ดัส เฮาส์เทียร์: สัตว์เลี้ยง
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
das Säugetier (-e) ดัส ซอยเกะเทียร์: สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สัตว์ปีก
สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ
สัตว์เลื้อยคลาน
แมลง
das Insekt (-en) ดัส อินเซกท์: แมลง
ดูเพิ่ม
ภาษาเยอรมัน/ไวยากรณ์/ตัวอักษรและการออกเสียง

ตัวอักษร
ตัวอักษร.
ในภาษาเยอรมันมีตัวอักษร (das Alphabet) ทั้งหมด 26 ตัว นอกจากนี้ยังมีตัวอักษรพิเศษอีก 4 ตัว ซึ่งเป็นตัวที่มี อุมเลาท์ (umlaut) หมายถึงจุดข้างบน ตัวอักษร A O U (ในภาษาเยอรมัน) 3 ตัว และอีกหนึ่งตัวคือ ẞ/ß (เอสเซทท์)
พยัญชนะและสระ
พยัญชนะและสระ.
ในภาษาเยอรมันมีพยัญชนะทั้งหมด 21 ตัว ส่วนสระ มีทั้งสระเดี่ยวและสระผสม
ตัวอักษรผสม
ดูเพิ่ม

ภาษาเยอรมัน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ตัวอักษรและการออกเสียง

ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาษาไทยได้แก่ พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์และการผันอักษร

พยัญชนะ
สระ
วรรณยุกต์และการผันอักษร
ตัวเลขไทย
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ภาษาไทยเบื้องต้น/พยัญชนะ

รูปพยัญชนะ
รูปพยัญชนะ.
พยัญชนะ หมายถึง ตัวอักษรหรือตัวหนังสือที่ใช้สำหรับแทนเสียงแปร รูปพยัญชนะไทยมี 44 ตัว แต่ละตัวมีชื่อเรียกโดยเฉพาะ ดังนี้
เสียงพยัญชนะ
เสียงพยัญชนะ.
พยัญชนะไทยทั้ง 44 ตัว มีเสียงพยัญชนะ 21 เสียง ดังนี้
การใช้พยัญชนะ
การใช้พยัญชนะ.
พยัญชนะมีหน้าที่เป็นพยัญชนะต้น เช่น น้อง สวย มาก จมูก ตลาด ปรอท และพยัญชนะท้าย เช่น บ้าน หลัง เล็ก

พยัญชนะต้น เสียงพยัญชนะต้นในคำ ๆ หนึ่ง อาจมีเสียงเดียว หรืออาจมีสองเสียงก็ได้ จึงแบ่งพยัญชนะต้นออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ พยัญชนะเดี่ยว และพยัญชนะคู่ ซึ่งพยัญชนะคู่แบ่งออกเป็น อักษรควบ และอักษรนำ
พยัญชนะท้าย เป็นพยัญชนะที่อยู่ท้ายพยางค์ ได้แก่ ตัวสะกด และตัวการันต์

อักษรนำ
อักษรนำ.
อักษรนำ คือ การนำพยัญชนะ 2 ตัวมาเรียงกัน แล้วประสมด้วยสระเดียวกัน เวลาอ่านออกเสียงต้องออกเสียงพยัญชนะตัวแรกเป็นเสียง อะ กึ่งมาตรา เช่น
อักษรที่มี อ นำ มี 4 คำ ได้แก่
อักษรควบ
อักษรควบ.
อักษรควบ คือ คำที่มีพยัญชนะอื่นควบกับ ร ล ว รวมอยู่ในสระเดียวกัน อักษรควบแบ่งออกเป็น ๒ ชนิดคือ

อักษรควบแท้ หมายถึง อักษรควบที่ต้องอ่านออกเสียงพยัญชนะ ๒ ตัวพร้อมกัน
อักษรควบไม่แท้ หมายถึง อักษรควบที่ต้องอ่านออกเสียงพยัญชนะตัวหน้าเพียงตัวเดียว
ตัวสะกด


แม่กง มีเสียง ง เป็นตัวสะกด เช่น รัง ดวง บาง
แม่กน มีเสียง น เป็นตัวสะกด เช่น รวน ลาน คน
แม่กม มีเสียง ม เป็นตัวสะกด เช่น ผม ชาม เจิม
แม่เกย มีเสียง ย เป็นตัวสะกด เช่น เฉย วาย สวย
แม่เกอว มีเสียง ว เป็นตัวสะกด เช่น ยาว หนาว ข้าว
แม่กก มีเสียง ก เป็นตัวสะกด เช่น รัก มาก โลก
แม่กด มีเสียง ด เป็นตัวสะกด เช่น ลด มด ทวด
แม่กบ มีเสียง บ เป็นตัวสะกด เช่น จับ สาบ ชอบ


ตัวสะกดที่ไม่ตรงตามมาตรา
เมื่อมี ติ ตุ ต ท ธ ศ ษ ส จ ช ซ ฐ ฎ ฏ ฑ ฒ ฒิ ถ เป็นตัวสะกด เวลาอ่านจะออกเสียงเหมือนมี ด สะกด เช่น
เมื่อมี ญ ณ ร ล เป็นตัวสะกด เวลาอ่านจะออกเสียงเหมือนมี น สะกด เช่น
เมื่อมี ป พ ฟ ภ เป็นตัวสะกด เวลาอ่านจะออกเสียงเหมือนมี บ สะกด เช่น
เมื่อมี ข ค ฆ เป็นตัวสะกด เวลาอ่านจะออกเสียงเหมือนมี ก สะกด เช่น
ตัวการันต์

ตัวการันต์.
หมายเหตุ -์ เรียกว่า ไม้ทัณฑฆาต ไม่ใช่ตัวการันต์
ตัวการันต์ มีหลักการใช้ดังนี้

เขียนบนพยัญชนะตัวเดียว เช่น ศิษย์ ทิพย์ รัตน์
เขียนบนพยัญชนะสองตัวเรียงกัน เช่น ภาพยนตร์ พักตร์ กาญจน์
เขียนบนพยัญชนะสามตัวเรียงกัน เช่น พระลักษมณ์
เขียนบนพยัญชนะตัวเดียวและสระ อิ หรือ อุ ศักดิ์ พันธุ์
สารบัญ
ตัวเลขไทย
พยัญชนะ
วรรณยุกต์และการผันอักษร
สระ
ภาษาจีน/ไวยกรณ์ภาษาจีน

การใช้一点儿กับ有点儿
การใช้一点儿กับ有点儿.
1．“一点儿” และ “有点儿” กล่าวคือ “一点儿” จะใช้ในรูปปฏิเสธ หรือใช้กับคำปฏิเสธ เช่น “不”、“没（有）” เป็นต้น เท่านั้น หมายถึง 'ปฏิเสธโดยสิ้นเชิง, ปฏิเสธทั้งหมด' และมักใช้ร่วมกับกริยาวิเศษณ์ “也”、“都” 
ส่วน “有点儿” จะใช้ในรูป (ความหมาย) ปฏิเสธ หรือรูปบอกเล่าธรรมดาก็ได้ มีความหมายว่า 'เล็กน้อย' เช่น
 她总有点儿担心 。
 妈妈有点儿生哭了。
一点儿也不知道。
 他一点儿也不知道这件事。
 有点儿没听懂。
 有点儿不高兴。
2．เมื่อใช้ในรูป หรือโครงสร้าง “有点儿 + 不 + 形容词/动词” คำคุณศัพท์ (形容词) หรือคำกริยา (动词) จะเป็นคำที่มีความหมายในเชิงบวก (积极意义或褒义) เช่น
 有点儿不舒服。
 有点儿不高兴。
 有点儿不懂事。
 有点儿不讲道理。
3．“有点儿” มักใช้ในการเลือก (หรือเปรียบเทียบ) ระหว่างคุณสมบัติของสิ่งของ หรือกริยา (การกระทำ) ในความหมายไม่พึงพอใจ, ไม่เป็นไปตามที่ต้องการ (不如意的事情) ดังนั้น คำคุณศัพท์ (形容词) หรือคำกริยา (动词) มักเป็นคำที่มีความหมายในเชิงลบ (消极意义或贬义) 
แต่ “一点儿” ไม่มีข้อจำกัดนี้ หมายถึงจะใช้กับคำคุณศัพท์ (形容词) หรือคำกริยา (动词) ที่มีความหมายในเชิงลบ หรือเชิงบวกก็ได้ เช่น 
有点儿笨 。โง่นิดหน่อย 
 有点儿难 。ยากเล็กน้อย 
 有点儿紧张 。ซีเรียสเล็กน้อย 
 高兴（一）点儿 。ดีใจนิดหน่อย 
 这个学生笨了（一）点儿。 โง่นิดหน่อย 
 别紧张，轻松（一）点儿。 ผ่อนคลาย, สบายๆ นิดหน่อย 
4．“一点儿” ประกอบด้วย จำนวน หรือเลข (数词) “一” + ลักษณนาม (量词) “点儿” อยู่ในรูปโครงสร้าง “一” + “ 点儿”  หมายถึง 'จำนวนที่ไม่แน่นอน (จำนวนหนึ่ง)' (หรือ '(จำนวน) นิดหน่อย', 'เล็กน้อย' ก็ได้) ใช้ขยายคน หรือสิ่งของ หรือเป็น 定语 นั่นเอง เช่น
 买一点儿水果 。ซื้อผลไม้นิดหน่อย -- จำนวนหนึ่ง
 学一点儿汉语 。เรียนภาษาจีนกลางนิดหน่อย
 做一点儿吃的 。ทำอะไรกินเล็กน้อย  
ส่วน “有点儿”เป็นกริยาวิเศษณ์ (副词) หมายถึง 'เล็กน้อย' (稍微) ใช้ขยายคน หรือสิ่งของไม่ได้ แต่ใช้ขยายคำคุณศัพท์ หรือคำกริยา ที่เรียกว่า 状语 นั่นเอง เช่น 
有点儿高兴。 ดีใจนิดหน่อย
 有点儿生气 。โกรธเล็กน้อย
การใช้ 认为 กับ 以为
การใช้ 认为 กับ 以为.
以为 คือการคิดวิเคราะห์ หรือประเมินเหตุการณ์นั้นๆ แล้ว แต่ว่า เหตุการณ์จริงกลับไม่เป็นอย่างนั้น เช่น
ตัวอย่าง
-我以为她回国了。 ฉันคิดว่าเขากลับประเทศแล้ว (แต่พอเวลาผ่านไปเขายังไม่กลับ)
-我以为他不吃饭了。ผมคิดว่าเขาไม่กิน (แต่เขากลับมากินข้าวเฉยเลยนี่)
-她以为我去曼谷。เขาคิดว่าฉันไปกรุงเทพ(แต่ที่จริงฉันไม่ได้ไป)
认为 เป็นการคิด วิเคราะห์ และลงความเห็น ตัดสินว่าเหตุการณ์นั้นจะเป็นไปอย่างที่ตัวเองคิด
ตัวอย่าง
-我认为早上老师不来ฉันคิดตอนเช้าคุณครูไม่มา (วิเคราะห์แล้วว่าคุณครูไม่มาแน่ อาจวิเคราะห์จากเมื่อวานเห็นครูไม่สบาย)
-我认为明天下雪 ฉันคิดว่าพรุ่งนี้หิมะตก (วิเคราะห์แล้วว่าหิมะตกแน่ อาจวิเคราะห์จากสภาพอากาศ)
การใช้คำว่า 就
การใช้คำว่า 就.
1.就 ใช้แสดงประโยคยืนยัน เช่น
        学校就在这里. โรงเรียนก็อยู่ที่นี่ไง
         她就在这里. เขาก็อยู่ที่นี่         
2.就 ใช้แสดงหมายความเหมือนกัน 只 / 只有 แปลว่า “เหลือแค่, มีเพียง” เช่น
         昨天晚上就他没去．เมื่อวาน มีเพียง เขาที่ไม่ได้ไป
         今天早上就他没上课 วันนี้ตอนเช้ามีเพียงเขาที่ไม่ได้เข้าเรียน 
3.就 ใช้แสดงผลลัพทธ์ของประโยคหลังที่ต่อเนื่องจากประโยคแรก โดยเกิดในทันทีใช้คำเชื่อม ＂一。…..就……..＂ เช่น
         我一听就明白了．พอฉันฟังก็เข้าใจเลย
         我一说他就不听了。พอฉันพูดเขาก็ไม่ฟังเลย 
4.就ใช้แสดงความหมายเกี่ยวกับเวลาที่เรารู้สึกว่ามันเร็วกว่าที่คิด เช่น
         他六点就起床了 เขาหกโมงเช้าก็ตื่อนนอนแล้ว
         她还没吃就走了 เขายังไม่ได้กินก็ไปแล้ว
         我还没有说 老师就不听了 ฉันยังไม่ทันพูดอาจารย์ก็ไม่ฟังแล้ว
ดูเพิ่ม

ภาษาจีน
ตัวอักษรและการออกเสียง
ศัพท์ที่ใช้บ่อย
อักษรจีน
ประโยคที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
ไวยกรณ์ภาษาจีน
ชนิดของคำในภาษาจีน
ตัวเขียนยาก
ภาษาจีน/ชนิดของคำในภาษาจีน

ชนิดของคำในภาษาจีน
ชนิดของคำในภาษาจีน.
1. 名词       (míng cí)       คำนาม 
2. 代词       (dài cí)          คำสรรพนาม 
3.  动词      (dòng cí)       คำกริยา
4. 助动词   (zhù dòng cí)คำกริยานุเคราะห์  
5. 形容词   (xíng róng cí)คำคุณศัพท์
6. 数词       (shù cí)          คำบอกจำนวน  
7.  量词      (liàng cí)        คำลักษณะนาม 
8. 副词       (fù cí)             คำวิเศษณ์ 
9. 介词       (jiè cí)            คำบุพบท 
10. 连词     (lián cí)          คำสันธาน 
11. 助词     (zhù cí)           คำเสริม   
12. 叹词     (tàn cí)            คำอุทาน 
13. 象声词 (xiàng shēng cí) คำเลียนเสียง  
ดูเพิ่ม

ภาษาจีน
ตัวอักษรและการออกเสียง
ศัพท์ที่ใช้บ่อย
อักษรจีน
ประโยคที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
ไวยกรณ์ภาษาจีน
ชนิดของคำในภาษาจีน
ตัวเขียนยาก
ตัวอักษรและการออกเสียง

พินอิน หรือ ฮั่นหยู่พินอิน (จีนตัวเต็ม: 漢語拼音; จีนตัวย่อ: 汉语拼音; พินอิน: Hànyǔ Pīnyīn แปลว่า การถอดเสียงภาษาจีน) คือระบบในการถ่ายถอดเสียงภาษาจีนมาตรฐาน ด้วยตัวอักษรโรมัน ความหมายของพินอินคือ 'การรวมเสียงเข้าด้วยกัน'
ในภาษาจีนนั้นไม่มี ตัวสระ ตัวสะกด เหมือนภาษาไทย ฉะนั้น จึงต้องนำตัวพินอิน(ตัวอักษรโรมัน) มาแทนในการออกเสียง
ตัวอย่างเช่น คำว่า  我  ตัวพินอินคือ Wǒ  ออกเสียงว่า หว่อ
เสียงพยัญชนะในภาษาจีน มีทั้งหมด 23 เสียง ดังนี้
เสียงสระในภาษาจีน มีทั้งหมด  36  ตัว
เสียงวรรณยุกต์
ตัวอย่างการผสมคำ
ดูเพิ่ม

ภาษาจีน
ตัวอักษรและการออกเสียง
ศัพท์ที่ใช้บ่อย
อักษรจีน
ประโยคที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
ไวยกรณ์ภาษาจีน
ชนิดของคำในภาษาจีน
ตัวเขียนยาก
ภาษาจีน/พินอิน

เปลี่ยนทาง ตัวอักษรและการออกเสียง
หน่วยของชีวิตและชีวิตพืช

ดูเพิ่ม

หน่วยพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต
ลักษณะโครงสร้างและหน้าที่ของสิ่งมีชีวิต
การลำเลียง การแพร่ และ ออสโมซิส
การสืบพันธ์ุและการตอบสนองต่อสิ่งเร้าของพืช
การสังเคราะห์ด้วยแสง
หน่วยของชีวิตและชีวิตพืช/หน่วยพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต

หน่วยพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต
หน่วยพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต.
1.โครงสร้างและหน้าที่ของเซลล์
พืช สัตว์ มนุษย์ จะมีโครงสร้างพื้นฐานเล็ก ๆ เพื่อจะก่อให้เกิดลักษณะของสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิด โดยโครงสร้างเล็กๆ ๆนั้นจะมารวมกันมีกิจกรรมต่างๆร่วมกันจนก่อให้เกิดลักษณะของสิ่งมีชีวิตต่างๆโครงสร้างที่กล่าวถึงนี้จัดว่ามีขนาดเล็กที่สุด ซึ่งเราเรียกว่า เซลล์ (cell) เซลล์เป็นหน่วยที่เล็กที่สุดของสิ่งมีชีวิต เซลล์ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีรูปร่างลักษณะขอบเขต และโครงสร้างของเซลล์ ซึ่งโครงสร้างบางส่วน จะสามารถระบุได้ว่าเซลล์นั้นเป็นลักษณะของสิ่งมีชีวิตชนิดใด
ส่วนประกอบของเซลล์พืช
ส่วนประกอบของเซลล์พืช.
ผนังเซลล์(Cell wall) เป็นส่วนที่อยู่นอกสุดของเซลล์พืช ประกอบด้วยสสารพวกเซลลูโลสทำหน้าที่เสริมสร้างความแข็งแรงให้แก่เซลล์พืช
เยื่อหุ้มเซลล์ (cell Membrane) เป็นเยื่อบาง ๆ ทำหน้าที่ควบคุมการผ่านเข้าออกของสาร เช่น น้ำ อากาศ และสารละลายต่าง ๆระหว่างภายนอกเซลล์กับภายในเซลล์
ไซโทรพลาสซึม (Cytoplasm) เป็นสารกึ่งแข็งกึ่งเหลวที่อยู่ระหว่างเยื่อหุ้มเซลล์และนิวเคลียส มีสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ปนอยู่เช่น ส่วนประกอบต่าง ๆ ของเซลล์ อาหารก๊าซ และของเสียต่างๆ โดยทั่วไป เซลล์สัตว์จะมีรูปร่าง ลักษณะแตกต่างไปตามชนิดของอวัยวะ แต่จะมีลักษณะร่วมกันดังนี้ เยื่อหุ้มเซลล์ ไซโทพลาสซึม นิวเคลียส ในเซลล์สัตว์จะไม่พบผนังเซลล์และคลอโรพลาสต์
โครงสร้างและส่วนประกอบของเซลล์สัตว์
โครงสร้างและส่วนประกอบของเซลล์สัตว์.
1. เยื่อหุ้มเซลล์ (Cell membrane )
มีลักษณะเป็นเยื่อบางๆประกอบด้วยโปรตีนและไขมัน ทำหน้าที่ควบคุมเซลล์ให้คงรูปอยู่ได้และทำหน้าที่ควบคุมการผ่านเข้าออกของสารบางอย่าง เช่น น้ำ อากาศ และสารละลายต่า
2. ไซโตรพลาสซึม ( Cytoplasm)
มีลักษณะเป็นของเหลวที่มีสิ่งต่างๆปนอยู่  เช่น ส่วนประกอบอื่นๆเซลล์ อาหารซึ่งได้แก่ น้ำตาล   ไขมัน  โปรตีน และของเสีย
3. นิวเคลียส ( Nucleus )
มีส่วนประกอบสำคัญ 2 ส่วน คือ
-  นิวคลีโอลัส   ( Nucleolus )  ประกอบไปด้วยสารพันธุกรรม DNA และ RNA มีการสร้างโปรตีนให้แก่เซลล์และส่งออกไปใช้นอกเซลล์
-  โครมาติน (Chromatin)  คือ ร่างแหของโครโมโซม โครโมโซมประกอบด้วย DNA หรือยีน ( Gene) โปรตีนหลายชนิดทำหน้าที่ควบคุมการสร้างโปรตีน  DNA เป็นตัวควบคุมการแสดงออกของลักษณะต่างๆ ในสิ่งมีชีวิต โดยการควบคุมโครงสร้างของโปรตีนให้ได้ คุณภาพและปริมาณโปรตีนที่เหมาะสม
หน่วยของชีวิตและชีวิตพืช/ลักษณะโครงสร้างและหน้าที่ของสิ่งมีชีวิต

ลักษณะโครงสร้างและหน้าที่ของเซลล์พืชและเซลล์สัตว์
ลักษณะโครงสร้างและหน้าที่ของเซลล์พืชและเซลล์สัตว์.
พืชและสัตว์ต่างก็เป็นสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์เหมือนกัน เซลล์พืชและเซลล์สัตว์มีขนาด รูปร่าง และลักษณะแตกต่างกันตามความเหมาะสมของหน้าที่ แต่โครงสร้างพื้นฐานหรือองค์ประกอบส่วนใหญ่ทั้งของเซลล์พืชและเซลล์สัตว์จะคล้ายคลึงกัน ซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
โครงสร้างพื้นฐานและหน้าที่ของเซลล์
โครงสร้างพื้นฐานและหน้าที่ของเซลล์.
1. ผนังเซลล์ (cell wall) พบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1665 โดยโรเบิร์ต ฮุค (Robert Hooke) ผนังเซลล์พบในเซลล์พืชเท่านั้นเป็นส่วนที่ไม่มีชีวิต ทำหน้าที่ให้ความแข็งแรงและทำให้เซลล์คงรูปอยู่ได้ ประกอบด้วยเซลลูโลสเป็นส่วนใหญ่และยังประกอบด้วยสารพวกเพกทิน ลิกนิน ฮีมิเซลลูโลส ซูเบอริน ไคทิน และคิวทิน 
2. เยื่อหุ้มเซลล์ (cell membrane) มีลักษณะเป็นเยื่อบางๆ อยู่ล้อมรอบเซลล์ ประกอบด้วยสารประเภทโปรตีนและไขมัน มีหน้าที่ช่วยให้เซลล์คงรูปและควบคุมการแลกเปลี่ยนสารระหว่างภายในและภายนอกเซลล์ เยื่อหุ้มเซลล์พบได้ทั้งในเซลล์พืชและเซลล์สัตว์เป็นส่วนที่มีชีวิต มีความยืดหยุ่นสามารถยืดหดได้มีลักษณะเป็นเยื่อบางๆ มีรูพรุนสำหรับให้สารละลายผ่านเข้าออกได้ เช่น น้ำ น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว ยูเรีย กรดอะมิโน เกลือแร่ ออกซิเจน และกลีเซอรอลสามารถผ่านเข้าออกได้ง่าย ส่วนสารที่มีโมเลกุลขนาดใหญ่ไม่สามารถผ่านเข้าออกได้เลย เช่น สารพวกโปรตีนและไขมัน จึงเรียกเยื่อที่มีลักษณะแบบนี้ว่า เยื่อกึ่งซึมผ่านได้ (semipermeable membrane หรือ selective permeable membrane
3. ไซโทพลาซึม (cytoplasm) มีลักษณะเป็นของเหลวคล้ายเจลลี่ซึ่งมีน้ำ โปรตีน ไขมัน คาร์โบไฮเดรต และเกลือแร่ต่างๆ เป็นองค์ประกอบ ไซโทพลาซึมเป็นศูนย์กลางการทำงานของเซลล์ที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับเมแทบอลิซึม (metabolism) ทั้งกระบวนการสร้างและการสลายอินทรียสาร เป็นแหล่งที่เกิดปฏิกิริยาเคมีต่างๆ ที่จะช่วยให้เซลล์ดำรงชีวิตอยู่ได้
4. นิวเคลียส (nucleus) อยู่ในไซโทพลาซึม เป็นส่วนประกอบที่สำคัญที่สุดของเซลล์ นิวเคลียสทำหน้าที่ควบคุมเมแทบอลิซึมของเซลล์ ควบคุมการสังเคราะห์โปรตีนและเอนไซม์ ควบคุมการถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมจากพ่อแม่ไปสู่รุ่นลูกหลาน ควบคุมกิจกรรมต่างๆ ภายในเซลล์ ควบคุมการเจริญเติบโต และควบคุมลักษณะต่างๆ ของสิ่งมีชีวิต
5. คลอโรพลาสต์ (chloroplast) พบเฉพาะในเซลล์ที่มีสีเขียวของพืชและเซลล์ของโพรทิสต์บางชนิด เช่น สาหร่าย คลอโรพลาสต์ประกอบด้วยเยื่อหุ้ม 2 ชั้น ชั้นนอกทำหน้าที่ควบคุมชนิดและปริมาณของสารที่ผ่านเข้าและออกจากคลอโรพลาสต์ ส่วนชั้นในจะมีลักษณะยื่นเข้าไปภายในและมีการเรียงกันเป็นชั้นๆ อย่างมีระเบียบ ภายในเยื่อหุ้มชั้นในจะมีโมเลกุลของสารสีเขียว เรียกว่า คลอโรฟิลล์ (chlorophyll) และมีเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างอาหาร
สารในชีวิตประจำวัน

ดูเพิ่ม

ความหมายและสมบัติของสาร
ประเภทของสาร
การแยกสารเนื้อผสม และเนื้อเดียว
สารในชีวิตประจำวัน/การแยกสารเนื้อผสม และเนื้อเดียว

การแยกสาร หมายถึงการที่แยกสารที่ผสมกันตั้งแต่ ๒ ชนิดขึ้นไปออกจากกัน เพื่อนำสารที่ได้นั้นไปใช้ประโยชน์ตามต้องการ ซึ่งสามารถจำแนกได้คือ การแยกสารเนื้อผสม และการแยกสารเนื้อเดียว
สารเนื้อผสม หมายถึง สารที่มีลักษณะให้สารไม่ผสมกลมกลืนกันเป็นเนื้อเดียวกันเกิดจาก สารอย่างน้อย 2 ชนิดขึ้นไปมาผสมกันโดยเนื้อสารจะแยกกันเป็นส่วน ๆ การแยกสารเนื้อผสมอาจใช้วิธีการต่าง ๆ เช่น การกรอง การใช้กรวยแยก การใช้อำนาจแม่เหล็ก การระเหิด การระเหยจนแห้ง ซึ่งเป็นการแยกสารโดยวิธีทางกายภาพทั้งสิ้น สารที่แยกได้จะมีสมบัติเหมือนเดิม
1. การกรอง เป็นวิธีการแยกสารออกจากกันระหว่างของแข็งกับของเหลว หรือใช้แยกสารแขวนลอยออกจากน้ำ ซึ่งใช้กันมากในทางเคมี โดยเฉพาะในห้องปฏิบัติการที่กรองสารในปริมาณน้อย ๆ การกรองนั้นจะต้องเทสารผ่านกระดาษกรอง อนุภาคของแข็งที่ลอดผ่านรูกระดาษกรองไม่ได้จะอยู่บนกระดาษกรอง ส่วนน้ำและสารที่ละลายน้ำได้จะผ่านกระดาษกรองลงสู่ภาชนะ
2. การใช้กรวยแยก เป็นวิธีที่ใช้แยกสารเนื้อผสมที่เป็นของเหลว 2 ชนิดที่ไม่ละลายออกจากกัน โดยของเหลวทั้งสองนั้นแยกเป็นชั้นเห็นได้ชัดเจน เช่น น้ำกับน้ำมัน เป็นต้น การแยกโดยวิธีนี้จะนำของเหลวใส่ในกรวยแยก แล้วไขของเหลวที่อยู่ในชั้นล่างซึ่งมีความหนาแน่นมากกว่าชั้นบนออกสู่ภาชนะจนหมด แล้วจึงค่อย ๆ ไขของเหลวที่ที่เหลือใส่ภาชนะใหม่
3. การใช้อำนาจแม่เหล็ก เป็นวิธีที่ใช้แยกองค์ประกอบของสารเนื้อผสมซึ่งองค์ประกอบหนึ่งมีสมบัติในการถูกแม่เหล็กดูดได้ เช่น ของผสมระหว่างผงเหล็กกับผงกำมะถัน โดยใช้แม่เหล็กถูไปมาบนแผ่นกระดาษที่วางทับของผสมทั้งสอง แม่เหล็กจะดูดผงเหล็กแยกออกมา
4. การระเหิด คือ ปรากฏการณ์ที่สารเปลี่ยนสถานะจากของแข็งกลายเป็นก๊าซหรือไอโดยไม่เปลี่ยนสถานะเป็นของเหลวก่อน ใช้แยกสารเนื้อผสมที่เป็นของแข็งออกจากกัน โดยของแข็งชนิดหนึ่งมีสมบัติระเหิดได้ เช่น ลูกเหม็น พิมเสน น้ำแข็งแห้ง การบูรกับเกลือแกง เมื่อให้ความร้อนการบูรจะกลายเป็นไอแยกออกจากเกลือแกง ดักไอของการบูรด้วยภาชนะที่เย็นจะได้การบูรเป็นของแข็งแยกออกมา
5. การใช้มือหยิบออกหรือเขี่ยออก ใช้แยกของผสมเนื้อผสม ที่ของผสมมีขนาดโตพอที่จะหยิบออกหรือเขี่ยออกได้ เช่น ข้าวสารที่มีเมล็ดข้าวเปลือกปนอยู่
6. การตกตะกอน ใช้แยกของผสมเนื้อผสมที่เป็นของแข็งแขวนลอยอยู่ในของเหลว ทำได้โดยนำของผสมนั้นวางทิ้งไว้ให้สารแขวนลอยค่อย ๆ ตกตะกอนนอนก้น ในกรณีที่ตะกอนเบามากถ้าต้องการให้ตกตะกอนเร็วขึ้นอาจทำได้โดย ใช้สารตัวกลางให้อนุภาคของตะกอนมาเกาะ เมื่อมีมวลมากขึ้น น้ำหนักจะมากขึ้นจะตกตะกอนได้เร็วขึ้น เช่น ใช้สารส้มแกว่ง อนุภาคของสารส้มจะทำหน้าที่เป็นตัวกลางให้โมเลกุลของสารที่ต้องการตกตะกอนมาเกาะ ตะกอนจะตกเร็วขึ้น
การแยกสารเนื้อเดียว
ประโยชน์ของโครมาโทกราฟฟี
สารละลาย

สารบัญ

ความหมายและองค์ประกอบของสารละลาย
ความเข้มข้นของสารละลาย
สมบัติการเป็นกรด-เบสของสารละลาย
สารละลาย/ความหมายและองค์ประกอบของสารละลาย

สารละลาย(soluton) คือสารเนื้อเดียวที่มีตัวประกอบ2อย่างคือตัวทำละลาย(solvent)เเละตัวละลาย(solule)
 (homogeneous) องค์ประกอบที่มีปริมาณมากที่สุด เรียกว่าตัวทำละลาย (solvent) ส่วนองค์ประกอบอื่น ๆ ที่มีปริมาณน้อยกว่า เรียกว่า ตัวถูกละลาย (solute) ถ้ากล่าวถึงตัวทำละลายแล้ว ตัวทำละลายที่เรารู้จักกันดี ก็คือ น้ำ สารละลายที่มีน้ำเป็นตัวทำละลาย เรียกว่า สารละลายในน้ำ (aqueous solution) ถึงแม้ว่าในสารละลายหนึ่งๆ จะมีองค์ประกอบอยู่หลายๆ อย่างในสารละลาย ทั้งตัวทำละลาย และตัวถูกละลาย ซึ่งอาจจะมีมากกว่า 1 ชนิดขึ้นไป แต่สมบัติทางเคมี และสมบัติทางกายภาพ ขององค์ประกอบแต่ละชนิด ก็ยังคงเหมือนเดิม เช่น 
สารละลายของ CuSO4 ซึ่งประกอบด้วย CuSO4 ที่ละลายในน้ำ สารละลายที่ได้ยังคงมีสีฟ้าของ CuSO4 และยังคงนำไฟฟ้าได้เหมือน CuSO4 ที่หลอมเหลว ส่วนความดันไอ และความตึงผิวก็ไม่แตกต่างไปจากน้ำบริสุทธิ์ นอกจากนั้นยังคงสามารถทำปฏิกิริยาเคมีได้เช่นเดียวกับน้ำบริสุทธิ์ หรือ CuSO4 เช่นเดิม
ชนิดของสารละลาย (type of solutions)
ในขั้นตอนการจำแนกชนิดของสารละลาย โดยทั่วไปจะจำแนกสารละลายตามสถานะ ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด คือ สารละลายของแข็ง สารละลายของเหลว และสารละลายแก๊ส ซึ่งตัวทำละลายจะต้องมีสถานะเช่นเดียวกับสถานะของสารละลาย กล่าวคือ สารละลายของแข็ง ตัวทำละลายจะต้องเป็นของแข็ง สารละลายของเหลว ตัวทำละลายจะต้องเป็นของเหลว และสารละลายแก๊ส ตัวทำละลายจะต้องเป็นแก๊ส ส่วนตัวถูกละลายในสารละลายทั้ง 3 ชนิด เป็นได้ทั้งของแข็ง ของเหลว และแก๊ส
เมื่อพิจารณาสถานะของตัวทำถูกละลาย ซึ่งมีอยู่ 3 สถานะ คือ ของแข็ง ของเหลว และแก๊ส ดังนั้น เราสามารถยกตัวอย่างสารละลายที่สามารถพบเห็นในชีวิตประจำวันได้
สารละลาย/ความเข้มข้นของสารละลาย

สารละลาย เป็นสารเนื้อเดียวที่มีองค์ประกอบของสารตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไปมารวมกันในอัตราส่วนที่ไม่คงที่ ประกอบด้วย ตัวทำละลายและตัวละลาย มีทั้ง 3 สถานะ ดังนี้
1. สารละลายสถานะแก๊ส เช่น อากาศ
2. สารละลายสถานะของเหลว เช่น น้ำเกลือ น้ำเชื่อม ทิงเจอร์ไอโอดีน เป็นต้น
3. สารละลายสถานะของแข็ง เช่น นาก ทองเหลือง ทองสัมฤทธิ์ ฟิวส์ เป็นต้น
เกณฑ์ในการพิจารณาว่าสารใดเป็นตัวทำละลายหรือตัวละลาย
1. ตัวทำละลายและตัวละลายมีสถานะต่างกัน
เกณฑ์ ตัวทำละลาย คือ สารที่มีสถานะเดียวกันกับสารละลาย
ตัวละลาย คือ สารที่มีสถานะต่างจากสารละลาย
ตัวอย่าง 
 สารละลายน้ำตาลทราย ประกอบด้วย น้ำ + น้ำตาลทราย
 ( ของเหลว ) ( ของเหลว ) ( ของแข็ง )
ดังนั้น 
ตัวทำละลาย คือ น้ำ
ตัวละลาย คือ น้ำตาลทราย
2. ตัวทำละลายและตัวละลายมีสถานะเดียวกัน
เกณฑ์ ตัวทำละลาย คือ สารที่มีปริมาณมาก
ตัวละลาย คือ สารที่มีปริมาณน้อย
ตัวอย่าง 
 ฟิวส์ ประกอบด้วย บิสมัท 50% + ตะกั่ว 25% + ดีบุก 25%
 มีปริมาณ ดังนี้ ( มาก ) ( น้อย ) ( น้อย ) 
ดังนั้น ตัวทำละลาย คือ บิสมัท 
ตัวละลาย คือ ตะกั่ว ดีบุก
ความเข้มข้นของสารละลาย เป็นค่าที่บอกให้ทราบถึงปริมาณตัวละลายที่มีในสารละลาย ว่ามีจำนวนมากน้อยเพียงใด 
สารละลายเข้มข้น คือ สารละลายที่มีปริมาณตัวละลายมาก
สารละลายเจือจาง คือ สารละลายที่มีปริมาณตัวละลายน้อย
สารละลายอิ่มตัว คือ สารละลายที่ไม่สามารถละลายตัวละลายได้อีกต่อไป ณ อุณหภูมิขณะนั้น ซึ่งถ้าใส่ตัวละลายเพิ่มลงไปอีก จะเหลือตะกอนอยู่ที่ก้นภาชนะ
การบอกความเข้มข้นของสารละลายแสดงด้วยหน่วยร้อยละ ดังนี้
1. ร้อยละโดยมวล
 เป็นการบอกมวลของตัวละลายเป็นกรัมในสารละลาย 100 กรัม เช่น สารละลายน้ำตาลเข้มข้นร้อยละ 10 โดยมวล หมายความว่า มีน้ำตาล 10 กรัม ละลายอยู่ในสารละลายน้ำตาล 100 กรัม หรือสารละลายน้ำตาลประกอบด้วยน้ำตาล 10 กรัม ละลายอยู่ในน้ำ 90 กรัม (100-10 = 90) 
 [ การใช้หน่วยของมวลเป็น กรัม เขียนสัญลักษณ์ คือ g ]
2. ร้อยละโดยปริมาตร
 เป็นการบอกปริมาตรของตัวละลายเป็นลูกบาศก์เซนติเมตรในสารละลาย 100 ลูกบาศก์เซนติเมตร เช่น สารละลายเอทานอลในน้ำเข้มข้นร้อยละ 15 โดยปริมาตร หมายความว่า สารละลายเอทานอลในน้ำ 100 ลูกบาศก์เซนติเมตร มีเอทานอลละลายอยู่ 15 ลูกบาศก์เซนติเมตร ดังนั้นจึงมีน้ำซึ่งเป็นตัวทำละลาย 85 ลูกบาศก์เซนติเมตร (100-15 = 85)
 [ การใช้หน่วยของปริมาตรเป็น ลูกบาศก์เซนติเมตร เขียนสัญลักษณ์ คือ cm3 ]
3. ร้อยละโดยมวลต่อปริมาตร
 เป็นการบอกมวลตัวละลายเป็นกรัมในสารละลาย 100 ลูกบาศก์เซนติเมตร เช่น สารละลายยูเรียเข้มข้นร้อยละ 25 โดยมวลต่อปริมาตร หมายความว่า สารละลายยูเรีย 100 ลูกบาศก์เซนติเมตร มียูเรียละลายอยู่ 25 กรัม
 [ การใช้หน่วยของมวลเป็น กรัม เขียนสัญลักษณ์ คือ g และ การใช้หน่วยของปริมาตรเป็น ลูกบาศก์เซนติเมตร เขียนสัญลักษณ์ คือ cm3 ]
สารละลาย/สมบัติการเป็นกรด-เบสของสารละลาย

สมบัติของสารละลายกรด-เบส
สมบัติของสารละลายกรด-เบส.
กรด เปลี่ยนสีกระดาษลิตมัสจากสีน้ำเงินเป็นสีแดง กรดทำปฏิกิริยากับโลหะและสารประกอบคาร์บอเนตได้แก๊สและทำให้โลหะและสารประกอบคาร์บอเนตผุกร่อน กรดโดยทั่วไปมีรสเปรี้ยว
เบส เปลี่ยนสีกระดาษลิตมัสจากสีแดงเป็นสีน้ำเงิน ทำปฏิกิริยากับสารละลายฟินอล์ฟทา ลีน ทำให้เกิดการเปลี่ยนสีจากไม่มีสีเป็นสีชมพูเข้ม สารละลายกรดและเบสนำไฟฟ้าได้
กระดาษลิตมัส
กระดาษลิตมัส.
เป็นกระดาษที่ใช้ฝนการทดสอบสมบัติความเป็น กรด-เบส –กลาง ของสารเราสามารถผลิดกระดาษลิตมัสได้เองโดยนำกระดาษสีขาวลงไปแช่น้ำคั้นดอกอัญชันจะได้กระดาษลิตมัสมีสีน้ำเงิน หากนำไปแช่ในน้ำคั้นดอกเฟื่องฟ้าสีชมพูจะได้กระดาษลิตมัสสีแดง เมื่อตากแห้งก็สามารถนำทดสอบความเป็นกรด-เบส-กลาง
กระดาษลิตมัส ยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์(Universal Indicator) อินดิเคเตอร์ที่นำมาทดสอบค่า pH ได้ค่าที่ละเอียดมากขึ้น ช่วง pH ยูนิเวอร์แซลอินดิเคเตอร์ ที่ทดลองสามารถบอกความเป็นกรดและเบสได้ชัดเจน ทำให้เราสามารถใช้คุณสมบัติความเป็นกรดและเบสดังกล่าวมาใช้ให้เกิดประโยชน์ และป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดในชีวิต
ประจำวันได้
มารยาทไทย

การแสดงความเคารพ
การสนทนา
การแต่งกาย
การมีสัมมาคารวะ
มารยาทไทย/การสนทนา

มารยาทการพูดที่ดีควรปฏิบัติ มีดังนี้
– ใช้คำทักทายผู้ฟังให้ถูกต้อง เหมาะสมตามสถานภาพผู้ฟัง เช่น สวัสดี / เรียนกราบเรียน / ขอประทานกราบเรียน
– ใช้คำพูดที่แสดงถึงความมีมารยาทอยู่เสมอ เช่น ขอโทษ ขอบใจ ขอบคุณ
– ใช้คำพูดที่สุภาพ ให้เกียรติผู้ฟัง ไม่ใช้เสียงดุดัน หยาบคาย
– ไม่พูดยกตนข่มท่าน คุยโอ้อวดว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น
– ไม่ชิงพูด แย่งพูดก่อนคนอื่น หรือผูกขาดการพูดเพียงคนเดียว
– ไม่พูดยืดยาว นอกประเด็น พูดวกวนซ้ำซากน่าเบื่อ
– ไม่พูดเสียงห้วนๆ สั้นๆ ตามอารมณ์
– ไม่พูดหยาบคาย ใช้คำต่ำไม่เหมาะสม
– ไม่โต้เถียง คัดค้านอย่างไม่มีเหตุผล