กล้องไร้กระจก

กล้องไร้กระจก หรือ กล้องมิเรอร์เลส (mirrorless camera) เป็นหนึ่งในประเภทของ กล้องดิจิทัล เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกกล้องดิจิทัลแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ที่สามารถดูภาพผ่านช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ หรือ จอภาพผลึกเหลว แทนการใช้ช่องมองภาพแบบดั้งเดิมเหมือนอย่างกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว หรือกล้องดีเอสแอลอาร์
ชื่อ "กล้องไร้กระจก" มาจากการที่กล้องชนิดนี้ไม่มีกระจกสะท้อนแสงสำหรับนำทางแสงที่ตกกระทบบนเลนส์ถ่ายภาพไปยังช่องมองภาพ ซึ่งแตกต่างจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวทั่วไป
== ภาพรวม ==
แม้ว่าจะไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจน แต่ในปี 2013 ได้ถูกระบุไว้ว่าเป็น "กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลขนาดกะทัดรัดน้ำหนักเบาพร้อมเลนส์แบบเปลี่ยนได้ที่ถอดโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับช่องมองภาพ" บางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ในตัวแทนช่องมองภาพแบบดั้งเดิม บางรุ่นใช้จอภาพผลึกเหลวเป็นช่องมองภาพ และบางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์แบบถอดได้ กล้องชนิดนี้ที่มีวางขายอาจมีเซนเซอร์รูปภาพหลายขนาด ขึ้นอยู่กับผู้ผลิต โดยมีให้เลือกตั้งแต่ 1/2.3 นิ้ว ซึ่งเป็นขนาดเดียวกับ กล้องดิจิทัลคอมแพค ไปจนถึงขนาด 4/3 นิ้ว หรือ ขนาด APS-C โครงสร้างนี้อาจถือได้ว่าเป็น "กล้องดิจิทัลคอมแพคที่เปลี่ยนเลนส์ได้"

เดิมทีกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อจับคู่ภาพที่ถ่ายกับภาพที่ช่องมองภาพ แสงที่ผ่านเลนส์ถ่ายภาพจะสะท้อนโดยกระจกที่วางอยู่ด้านหน้าของฟิล์ม และแสงจะเข้าไปสู่ช่องมองภาพ กลไกนี้ซับซ้อนและมีราคาแพงในสมัยของกล้องฟิล์ม แต่ในกล้องดิจิทัล สามารถทำแบบเดียวกันนี้ได้ง่าย ๆ โดยการแสดงภาพที่ถ่ายโดยเซนเซอร์รูปภาพบนช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ ด้วยเหตุนี้ กล้องดิจิทัลชนิดใหม่ที่มีเลนส์แบบถอดเปลี่ยนได้จึงได้รับการพัฒนาและวางจำหน่ายโดยมีการออกแบบที่กะทัดรัดและน้ำหนักเบาโดยไม่ต้องใช้ช่องมองภาพดั้งเดิม กล้องรุ่นนี้ได้รับการยอมรับจากลูกค้าจำนวนมากที่ไม่ต้องการพกกล้องหนักเทอะทะติดตัวแต่อยากถ่ายรูปสวย
ความพยายามที่จะแปลงกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวให้เป็นดิจิทัลได้เริ่มขึ้นในราวปี 1986 ในเวลานั้น มีการเสนอให้เป็นอุปกรณ์เสริมสำหรับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวประเภทฟิล์มที่มีอยู่ ซึ่งมีเซนเซอร์ภาพติดอยู่ที่ด้านหลังฟิล์ม จากนั้นในปี 1991 กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลตัวแรกของโลก Kodak Professional Digital Camera System DCS100 ได้ถูกวางขาย มีการติดตั้ง เซนเซอร์ CCD ความละเอียดภาพ 1.3 ล้านพิกเซล โดยยืนพื้นจากกล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวประเภทฟิล์ม Nikon F3 หลังจากนั้น เมื่อกล้องฟิล์มถูกขับออกจากตลาด และกล้องดิจิทัลได้กลายเป็นกระแสหลักของตลาดกล้อง ราคาของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลจึงลดลงอย่างต่อเนื่อง และอัตราส่วนของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในตลาดกล้องดิจิทัลกลายเป็น 10% ต่อหน่วย และ 30% ตามมูลค่า (มีนาคม 2010 ตลาดญี่ปุ่น) อย่างไรก็ตาม ในแง่ของรูปลักษณ์และโครงสร้าง ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในยุคฟิล์ม
== ประวัติศาสตร์ ==
ในจำนวนนั้น กล้องแบบสัดส่วนสี่ต่อสามซึ่งเคยมีจำนวนมากกว่าในตลาดกล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัล ได้พยายามชดเชยด้วยการกำหนดมาตรฐานใหม่ "Micro Four Thirds System" ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2008 แม้ว่าจะเป็นชนิดเปลี่ยนเลนส์ได้ แต่ก็มีโครงสร้างที่ไม่มีกล่องกระจก ทำให้ความยาวตัวกล้องลดลงไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง ตัวเครื่องแบบนี้เป็นรูปแบบใหม่ของกล้องที่เปลี่ยนเลนส์ได้ที่แตกต่างจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวหลายประการ หนึ่งเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน 2008 พานาโซนิค ได้ประกาศเปิดตัวกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้แบบไร้กระจกตัวแรกของโลก LUMIX DMC-G1 ซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 31 ตุลาคม ตัวเครื่องแบบไร้กระจกต้องให้เซนเซอร์รูปภาพทำงานตลอดเวลา ดังนั้นการสร้างความร้อนและการใช้พลังงานจึงเป็นปัญหา
เซนเซอร์รูปภาพที่ใช้พลังงานต่ำซึ่งมีไลฟ์วิวหรือโฟกัสอัตโนมัติตรวจจับความเปรียบต่างได้ถูกนำไปใช้จริงแล้วตั้งแต่ในปี 2006 นี่ถือได้ว่าเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของตัวเครื่องแบบไร้กระจก
หลังจากนั้นยอดขายกล้องไร้กระจกของทั้งสองบริษัทก็เพิ่มขึ้น โดยในช่วงครึ่งแรกของปี 2010 กล้องไร้กระจกมีสัดส่วนประมาณ 20% ของกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในตลาดญี่ปุ่น จากนั้นบริษัทอื่น ๆ ก็ได้เข้าสู่ตลาดกล้องไร้กระจกเช่นกัน เริ่มจากซัมซุงได้เปิดตัวเครื่องไร้กระจก APS-C รุ่น NX10 ในตลาดต่าง ๆ เช่น ในเกาหลีใต้และยุโรปตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2010 และ โซนี่ ก็เปิดตัว APS-C ด้วยการเปิดตัวกล้องไร้กระจก NEX-5 และ NEX-3 ในเดือนมิถุนายน 2010 กล้องไร้กระจกคิดเป็นสัดส่วนถึง 32.5% ของกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในตลาดญี่ปุ่น
หลังจากการกำเนิดของเครื่องแบบไร้กระจก ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในส่วนแบ่งการตลาดตามผู้ผลิต ในตลาดกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในญี่ปุ่น ในปี 2009 แคนนอน มีส่วนแบ่ง 39.1% และ นิคอน มีส่วนแบ่ง 31.3% โดยผู้ผลิตกล้องแบบดั้งเดิมยังคงรักษาส่วนแบ่งที่สูง ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2011 เพนแท็กซ์ และ นิคอน ได้เข้าสู่ตลาด และตามด้วยแคนนอนซึ่งเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดเข้าสู่ตลาดทีละราย ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2012 จากนั้นในปี 2013 โซนี่ ได้เปิดตัวรุ่น α7 ซึ่งใช้เซนเซอร์ภาพขนาดเต็มขนาดใหญ่ 35 มม. ยิ่งรุ่นต่อ ๆ มามีการปรับปรุงสมรรถภาพและมีการพัฒนาเลนส์แบบเปลี่ยนได้ ส่วนแบ่งการตลาดก็เพิ่มขึ้น ในปี 2018 แคนนอนและนิคอนต่างพัฒนาโมเดลใหม่พร้อมฐานสวนเลนส์ใหม่สำหรับกล้องฟูลเฟรม พานาโซนิคเองก็ได้ร่วมมือกับไลก้าเพื่อเปิดตัวกล้องรุ่นที่รองรับฟูลเฟรม บริษัทผลิตกล้องสำหรับการใช้งานระดับมืออาชีพได้ค่อย ๆ เปลี่ยนจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวมาเป็นกล้องไร้กระจก
การจัดส่งขายกล้องไร้กระจกประจำปีแซงหน้ากล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวในตลาดญี่ปุ่นในปี 2018 และในตลาดโลกในปี 2020
== ข้อดี ==
เนื่องจากไม่มีกระจก จึงมีขนาดเล็กและเบากว่ากล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
โครงสร้างของระบบเชิงแสงนั้นเรียบง่าย และมีข้อผิดพลาดเล็กน้อย
เสียงการทำงานเบาเพราะไม่มีกระจก มีเพียงเสียงเล็ก ๆ เนื่องจาก ชัตเตอร์ระนาบโฟกัส สามารถทำการถ่ายภาพโดยเงียบสนิทได้โดยติดตั้งชัตเตอร์อิเล็กทรอนิกส์
* สามารถปิดชัตเตอร์ได้เมื่อไม่ต้องการเสียง
ไม่มีความพร่ามัวเนื่องจากการกระแทกของกระจก
เข้ากันได้ดีกับฟังก์ชันบันทึกวิดีโอ
เนื่องจากเซนเซอร์รูปภาพทำงานตลอดเวลา จึงสามารถใช้งานฟังก์ชันต่าง ๆ ที่ใช้การรู้จำแบบ (การจดจำใบหน้า การติดตามวัตถุ ฯลฯ) ได้ 
* ฟังก์ชันการจดจำภาพช่วยให้หมดปัญหาในการโฟกัส จึงสามารถตั้งสมาธิกับองค์ประกอบภาพ
สามารถแสดงข้อมูลการถ่ายภาพมากมายในช่องมองภาพ
สามารถทำช่องมองภาพที่มีขอบเขตการมองเห็น 100% ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งทำได้ยากถ้าใช้ช่องมองภาพแบบดั้งเดิม
มีข้อได้เปรียบในด้านต้นทุนเนื่องจากมีชิ้นส่วนกลไกและชิ้นส่วนเชิงแสงน้อยกว่า
* อย่างไรก็ตาม กล้องไร้กระจกก็ยังคงต้องการเทคโนโลยีขั้นสูงในด้านไฟฟ้าของเซนเซอร์ภาพ ฟังก์ชันของซอฟต์แวร์ เช่น การประมวลผลภาพ เลนส์ เป็นต้น
อัตราขยายของช่องมองภาพสามารถเพิ่มได้แม้กับตัวกล้องขนาดเล็ก ในขณะที่ถ้าเป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวโดยทั่วไปแล้ว ยิ่งตัวกล้องมีขนาดเล็กและเบาเท่าใด อัตราขยายของช่องมองภาพก็จะยิ่งต่ำลงเท่านั้น
ภาพตัวอย่างช่วยให้ตรวจสอบระดับความเบลอ (ระยะชัดลึก) ก่อนถ่ายภาพได้ การแสดงตัวอย่างสามารถทำได้ด้วยระบบเชิงแสง อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในระดับของการเบลอจากภาพที่ถ่ายจริง ภาพในช่องมองภาพจะมืดลงระหว่างตรวจดู
รุ่นที่มีความยาวลำกล้องสั้นจะมีฐานสวมเลนส์หลายประเภทที่สามารถใช้กับอะแดปเตอร์ฐานสวมเลนส์ได้
เนื่องจากสามารถย่อโฟกัสด้านหลังให้สั้นลงเมื่อเทียบกับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว การออกแบบเชิงแสงของเลนส์เฉพาะจึงง่ายขึ้น และเป็นไปได้ที่จะปรับปรุงความสว่าง (ค่า F) ของเลนส์ (โดยเฉพาะเลนส์มาตรฐานไปจนถึงมุมกว้าง) ลดขนาดและน้ำหนักและลดราคา
เนื่องจากภาพตัวอย่างในช่องมองภาพสามารถปรับแก้ด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ได้ด้วย จึงเป็นไปได้ที่จะออกแบบเลนส์ที่ใช้การปรับแก้แบบอิเล็กทรอนิกส์ และระดับความอิสระในการแก้ไขความคลาดในการออกแบบเลนส์จึงได้รับการปรับปรุงอย่างมาก ผลที่ได้คือสามารถแก้ไขความคลาดต่าง ๆ ได้ดี เช่น ความคลาดเอียง ซึ่งยากต่อการแก้ไขทางอิเล็กทรอนิกส์ อีกทั้งยังลดขนาดและน้ำหนักของเลนส์
สามารถตรวจสอบการถ่ายด้วยเอฟเฟกต์พิเศษ เช่น สไตล์กล้องของเล่น และสไตล์ไดโอรามา แบบเวลาจริง
== ข้อเสีย ==
บางคนรู้สึกว่าประสิทธิภาพของช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ไม่เพียงพอ
* มีความล่าช้าเล็กน้อยในการแสดงผล
* เนื่องจากความเปรียบต่างต่ำ จึงเกิดแสงจ้าที่สว่างจ้าและเงาที่บดบัง การยืนยันวัตถุที่ถ่ายจึงอาจกลายเป็นเรื่องยากในบางสถานการณ์
* แม้ว่าจะขึ้นอยู่กับประเภทของช่องมองภาพ แต่การโฟกัสแบบแมนนวลที่แม่นยำ นั้นทำได้ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความละเอียดภาพต่ำและกำลังขยายของช่องมองภาพต่ำ
* เมื่ออยู่กลางแจ้งขณะที่ฟ้าโปร่ง แสงพื้นหลังของจอภาพจะมืดกว่าแสงธรรมชาติโดยรอบ เพื่อเป็นการแก้ปัญหานี้ บางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ในตัวซึ่งสามารถใช้กับเลนส์ใกล้ตาหรือติดตั้งเป็นตัวเลือกก็ได้
เนื่องจากจำเป็นต้องเปลี่ยนฐานสวมเลนส์เพื่อลดขนาด จึงอาจยากที่ใช้เลนส์รุ่นเก่า อาจต้องใช้ตัวแปลงฐานสวมเลนส์สำหรับการใช้งาน หรือมีข้อจำกัดในการใช้งาน เช่น AF และ AE
เนื่องจากเซนเซอร์รูปภาพและช่องมองภาพทำงานตลอดเวลา การใช้พลังงานจึงสูง และผู้ใช้ไม่สามารถหาทางยื้อแบตเตอรี่ได้ ส่งผลให้ สัญญาณรบกวน จากความร้อนที่เซนเซอร์เพิ่มขึ้น ในขณะที่เมื่อใช้กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว การปิดหน้าจอ LCD สามารถลดการใช้แบตเตอรี่ และเสียงรบกวนจากความร้อนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
* อย่างไรก็ตาม อาจสามารถใช้กับพลังงานที่จ่ายมาจากยูเอสบี และด้วยการใช้ แบตเตอรี่มือถือที่มีความจุสูง อาจเป็นไปได้ที่จะถ่ายภาพเป็นเวลานาน ยกเว้นบางรุ่น
เมื่อเปรียบเทียบกับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว ภาพจะไม่สะท้อนในช่องมองภาพเป็นเวลานาน ทำให้ติดตามวัตถุได้ยาก เนื่องจาก
* จำเป็นต้องเปิดและปิดชัตเตอร์เพิ่มเติมเมื่อถ่ายภาพ เพื่อที่จะแก้ปัญหานี บางรุ่นได้นำม่านชัตเตอร์ด้านหน้าแบบอิเล็กทรอนิกส์มาใช้เพื่อลดการเปิดและปิดกลไก ทำให้เวลาที่ภาพไม่สะท้อนในช่องมองภาพและเวลาหน่วงของการเปิดชัตเตอร์สั้นลง
* เนื่องจากใช้เซนเซอร์ตัวเดียวกันในการถ่ายภาพและแสดงช่องมองภาพ จึงไม่สามารถแสดงภาพในช่องมองภาพได้ในขณะที่กำลังอ่านภาพที่ถ่ายจากเซนเซอร์ภาพ ในปี 2017 Sony α9 ได้ติดตั้งเซนเซอร์ภาพพร้อมหน่วยความจำในตัวทำให้สามารถถ่ายภาพโดยมีเวลามืดเป็นศูนย์ในบางกรณี
== อ้างอิง ==
กล้องดิจิทัล
สิ่งประดิษฐ์ของญี่ปุ่น