pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แคว้นกาสี

แคว้นกาสี (Kingdom of Kashi) เป็นอาณาจักรโบราณของประเทศอินเดีย มีเมืองหลวง คือ พาราณสี อาณาเขตด้านหลังล้อมรอบด้วย แม่น้ำวรุณ และแม่น้ำอาสี เป็นหนึ่งในมหาชนบท 16 แคว้น รัฐใหญ่เกิดขึ้นทางตอนเหนือของอินเดียเมื่อต้นศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตศักราช อาณาจักรกาสีใหญ่กว่าพาราณสี พรมแดนด้านตะวันออกสุดคือแม่น้ำซอน ซึ่งเป็นพรมแดนด้านตะวันตกของ แคว้นมคธ ซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของ Eastern UP ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองพาราณสีในปัจจุบันและทางตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นมคธ ปัจจุบัน พาราณสีมีฐานะเป็นจังหวัด หรือเมืองใหญ่เมืองหนึ่งของรัฐอุตตรประเทศ ซึ่งมีลัคเนาว์ เป็นเมืองหลวง เป็นจุดศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง มีการคมนาคมติดต่อกับเมืองอื่น ๆ ทั้งทางเครื่องบิน รถยนต์ และรถไฟ อยู่ห่างจากเดลีโดยทางรถไฟ 763 กิโลเมตร จากกัลกัตตา 678 กิโลเมตร จากบอมเบย์ 1,495 กิโลเมตร จากปัฏนา 229 กิโลเมตรและจาก คยา 220 กิโลเมตร
ใน นิทานชาดก กล่าวถึงเมืองพาราณสีว่าเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่ง เรื่องราวเหล่านี้บอกถึงการแข่งขันทางความเจริญรุ่งเรืองที่ยาวนานระหว่างอาณาจักรกาสีและอาณาจักรใกล้เคียง อาทิเช่น แคว้นโกศล และบางครั้งแคว้นกาสีเองก็เกิดความขัดแย้งกับ แคว้นอังคะ และ แคว้นมคธ ในอดีต แคว้นกาสีเคยเป็นหนึ่งในรัฐที่มีอำนาจมากที่สุดในอินเดียตอนเหนือ จนกระทั่งกษัตริย์พรหมทัตแห่งแคว้นกาสี สามารถเอาชนะแคว้นโกศลได้ ในช่วงสมัยพุทธกาล แคว้นกาสีถูกรวมเข้ากับแคว้นโกศลโดยกษัตริย์กังสะ จึงทำให้ชาวกาสี พร้อมด้วยชาวโกศล และชาววิเทหะ เป็นชนชาติที่กล่าวถึงในตำราพระเวทและดูเหมือนจะเป็นพันธมิตรกันอย่างใกล้ชิด
พระโคตมพุทธเจ้า เริ่มประกาศพระพุทธศาสนา ที่แคว้นกาสีเป็นที่แรก โดย ป่าอิสิปตนะมฤคทายวัน สถานที่ทรงแสดงปฐมเทศนาของพระพุทธองค์ อยู่ที่แคว้นกาสีนี้ ปัจจุบันเรียกว่า สารนาถ เป็นเขตชานเมืองพาราณสี อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือประมาณ 10 กิโลเมตร ในสมัยโน้น ระยะทางจากพุทธคยาถึงสารนาถ (คือจากอุรุเวลาเสนานิคมถึงอิสิปตนะมฤคทายวัน) มีกล่าวไว้ในพระคัมภีร์ว่า 18 โยชน์ พระพุทธองค์ทรงแสดงปฐมเทศนาประกาศคำสอนของพระองค์เป็นครั้งแรกที่นี่ ทรงได้พระสาวกองค์แรกถึงองค์ที่ 60 ที่นี่ ทรงเริ่มงานประกาศพระศาสนาด้วย การส่งพระสาวกรุ่นแรก 60 ท่านดังกล่าว ซึ่งเป็นพระอรหันต์ทั้งหมด ให้แยกย้ายกันไปยังที่ต่าง ๆ จากที่นี่
==อ้างอิง==
เมืองสำคัญทางศาสนาพุทธ
มหาชนบท
ลิวโคพลาสต์

ลิวโคพลาสต์ (leucoplast; λευκός leukos "สีขาว", πλαστός plastos "ถูกขึ้นรูป") เป็นหมวดหมู่หนึ่งของพลาสติด ซึ่งเป็นออร์แกเนลล์ของเซลล์พืช ลิวโคพลาสต์ปราศจากรงควัตถุ ต่างจากพลาสติดชนิดอื่นเช่นคลอโรพลาสต์
ลิวโคพลาสต์ไม่มีสีเนื่องจากขาดรงควัตถุที่ใช้ในการสังเคราะห์ด้วยแสง และพบได้ในในเนื้อเยื่อของพืชที่ไม่มีการสังเคราะห์ด้วยแสงเช่นราก, หัว (bulb), และเมล็ด สัณนิษฐานว่าลิวโคพลาสต์มีพัฒนาการเป็นพิเศษสำหรับการจัดเก็บแป้ง ไขมันหรือโปรตีนในจำนวนมาก มีชื่อเรียกจำเพาะว่าอะไมโลพลาสต์ (amyloplast) เอไลโอพลาสต์ (elaioplast) และโปรตีโนพลาสต์ (proteinoplast, เรียกอีกอย่างว่าอลิวโรพลาสต์, aleuroplast) ตามลำดับ อย่างไรก็ตามในเซลล์หลายชนิด ลิวโคพลาสต์ไม่ได้มีหน้าที่ในการเป็นแหล่งจัดเก็บที่สำคัญ แต่จะมีอยู่เพื่อให้เซลล์สามารถดำเนินกระบวนการสังเคราะห์ทางชีวภาพที่จำเป็นได้ เช่นการสังเคราะห์กรดไขมัน กรดอะมิโนและสารประกอบเตตระไพร์โรล โดยทั่วไป ลิวโคพลาสต์มีขนาดเล็กกว่าคลอโรพลาสต์มาก และมีสัณฐานที่แปรผันได้ จึงถูกจัดว่ามีสัณฐานแบบอะมีบอยด์ ในเซลล์อีพิเดอร์มิสของราก, ลำต้นใต้ใบเลี้ยง, กลีบดอก, ในแคลลัสและในการเพาะเลี้ยงเซลล์แบบแขวนลอย (suspension culture) สังเกตพบเครือข่ายของสโตรมูล (stromule) ที่เชื่อมต่อระหว่างลิวโคพลาสต์แต่ละอัน ในเซลล์บางชนิด ลิวโคพลาสต์จะรวมกลุ่มกันรอบ ๆ นิวเคลียส โดยมีสโตรมูลยื่นออกไปนอกเซลล์ ดังจะสังเกตได้จากโพรพลาสติด (proplastid) ในเนื้อเยื่อเจริญบริเวณราก
อีทิโอพลาสต์ (etioplast) เป็นคลอโรพลาสต์ที่ยังเจริญไม่สมบูรณ์หรือไม่ได้รับแสงมาเป็นเวลานานจนกระทั่งขาดรงควัตถุที่ทำงานได้ไป ทั้งสองอย่างนี้สามารถจัดเป็นลิวโคพลาสต์ได้ แต่หลังจากได้รับแสงเป็นเวลาหลายนาที อีทิโอพลาสต์จะเริ่มเปลี่ยนเป็นคลอโรพลาสต์ที่ทำงานได้และหยุดประพฤติตัวเป็นลิวโคพลาสต์ อะไมโลพลาสต์มีขนาดใหญ่และมีหน้าที่สะสมแป้ง โปรทีโนพลาสต์เก็บโปรตีนและพบในเมล็ดพืชแห้ง (pulse) เอไลโอพลาสต์เก็บไขมันและน้ำมันพบในเมล็ดพืช (เรียกได้อีกอย่างว่าโอเลโอโซม, oleosome)
== เปรียบเทียบ ==

พลาสติด
* คลอโรพลาสต์และอีทิโอพลาสต์
* โครโมพลาสต์
* แทนโนโซม
* ลิวโคพลาสต์
** อะไมโลพลาสต์
** เอไลโอพลาสต์
** โปรตีโนพลาสต์
== อ้างอิง ==
สรีรวิทยาของพืช
เซลล์พืช
ออร์แกเนลล์
ญะบะลุนนะบีชุอัยบ์

ญะบะลุนนะบีชุอัยบ์ (جَبَل ٱلنَّبِي شُعَيْب) หรืออีกชื่อหนึ่งว่า ญะบัลฮะฎูร (جَبَل حَضُوْر) เป็นภูเขาในเขตทิวเขาย่อยฮะรอซของทิวเขาซะเราะวาต ตั้งอยู่ในอำเภอบะนีมะฏ็อร เขตผู้ว่าการซานา ประเทศเยเมน โดยเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในประเทศและคาบสมุทรอาหรับ
== ชื่อ ==
ชื่อภูเขาตั้งตามชื่อนบี ชุอัยบ์ อิบน์ มะฮ์ดัม อิบน์ ษีมะฮ์ดัม อัลฮะฎูรี (شُعَيْب ابْن مَهْدَم ابْن ذِي مَهْدَم ٱلْحَضُوْرِي) ตามที่บรรดานักวิชาการอิสลามรายงาน ท่านเป็นคนละคนกับชุอัยบ์แห่งมีเดียน รายงานจากอัลฮัมดานี ท่านถูกส่งมายังประชาชนแห่งมิคลาฟ ฮะฎูร แต่พวกเขาฆ่าท่าน และอัลลอฮ์จึงส่งบัคตุนนัศร์มาทำลายเมืองนี้ คนท้องถิ่นเชื่อว่าสุสานของท่านอยู่บนภูเขาลูกนี้ ที่ภูเขามีชื่อว่า ญะบัลฮะฎูร เพราะมันอยู่ในแคว้นมิคลาฟฮะฎูร
==ดูเพิ่ม==
อาระเบียใต้
* ภูมิศาสตร์ของประเทศเยเมน
* ธรณีวิทยาของประเทศเยเมน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Jabal an-Nabi Shu'ayb
Jabal an-Nabī Shu‘aib, Yemen
Forecast for Jabal An-Nabi Shu'ayb
Highest Mountains In Yemen
Jabal an-Nabi Shu'ayb - The highest mountain
Village at the base of Jabal an-Nabi Shu'ayb
اعرف بلدك: جبل النبي الشعيب.. أعلى قمة جبلية في الشرق الأوسط (YouTube, in Arabic)
أين يقع جبل النبي شعيب
النزول من جبل النبي شعيب
ภูเขาในประเทศเยเมน
จุดสูงสุดของประเทศ
Α1-antitrypsin

redirectแอลฟาวัน-แอนติทริปซิน
Alpha1–proteinase inhibitor

redirectแอลฟาวัน-แอนติทริปซิน
Alpha1-antiproteinase

redirectแอลฟาวัน-แอนติทริปซิน
Staphylococcus aureus ชนิดต้านทานต่อเมธิซิลลิน

Staphylococcus aureus ชนิดต้านทานต่อเมธิซิลลิน (Methicillin-resistant Staphylococcus aureus; MRSA) เป็นคำเรียกของแบคทีเรียแกรมบวกกลุ่มหนึ่งที่มีความแตกต่างทางพันธุกรรมจากสายพันธุ์อื่น ๆ ของ Staphylococcus aureus โดยพบว่า MRSA นั้นเป็นต้นเหตุของการติดเชื้อชนิดที่รักษายากในมนุษย์บหลายประการ MRSA หมายถึงสายพันธุ์ใด ๆ ก็ตามของ S. aureus ที่ได้เกิดการพัฒนาอาจผ่านทาง[gene transfer|การถ่ายทอดยีนแนวราบ] และ การคัดเลือกโดยธรรมชาติ, การต้านทานต่อยาหลายชนิด ไปถึง ยาปฏิชีวนะกลุ่มเบตาแลคแตม ยาปฏิชีวนะกลุ่มเบตาแลคแตม (β-lactam) นั้นเป็นยาในกลุ่มสเปกตรัมการออกฤทธิ์กว้าง ซึ่งรวมถึงยาเพนัมต่าง ๆ (สารที่พัฒนาจากเพนิซิลลิน เช่นเมธิซิลลิน และ ออกซาซิลลิน) และ ยาเซฟัม เช่น เซฟาโลสปอริน ส่วนสายพันธุ์ที่สามารถถูกกำจัดได้ด้วยยาปฏิชีวนะเหล่านี้จะเรียกว่ากลุ่ม S. aureus ชนิดไวต่อเมธิซิลลิน (methicillin-susceptible S. aureus; MSSA)
MRSA นั้นพบได้ทั่วไปตามโรงพยาบาล, ทัณฑสถาน และสถานรับเลี้ยง/ดูแลต่าง ๆ ที่ซึ่งผู้คนที่มีแผลเปิด, อุปกรณ์ชนิดทะลุทะลวงในร่างกายเช่น สายสอดท่อ และกลุ่มที่มีภูมิคุ้มกันอ่อนแอ มาอยู่รวมกลุ่มกัน ทำให้เกิดความเสี่ยงสูงขึ้นต่อการเกิด[infection|การติดเชื้อที่ได้รับจากโรงพยาบาล] MRSA เริ่มแรกเป็นการติดเชื้อจากโรงพยาบาล แต่ในปัจจุบันได้กลายเป็นชนิดได้รับจากชุมชน (community-acquired) และได้รับจากปุสัตว์ (livestock-acquired) จึงมีการใช้คำ ทนการติดเชื้อสามประเภทนี้ ได้แก่ HA-MRSA (MRSA ซึ่งได้มาจากการเข้ารับบริการทางสุขภาพหรือจากโรงพยาบาล; healthcare-associated หรือ hospital-acquired MRSA), CA-MRSA (MRSA ซึ่งได้มาจากชุมชน; community-associated MRSA) และ LA-MRSA (MRSA ซึ่งได้มาจากปศุสัตว์; livestock-associated MRSA) ทั้งแผลจากการผ่าตัดและไม่ใช่จากการผ่าตัดสามารถติดต่อ HA-MRSA ได้ทั้งคู่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Centers for Disease Control and Prevention information, prevention, statistics, at risk groups, causes, educational resources, and environmental factors.
National Institute for Occupational Safety and Health information on the bacteria, exposure in the workplace, and reducing risks of being infected.
แบคทีเรียที่ดื้อยาปฏิชีวนะ
โรคติดเชื้อแบคทีเรีย
โรคติดเชื้อในโรงพยาบาล
Staphylococcaceae
Staphylococcus
ภาวะเกี่ยวกับผิวหนังซึ่งสัมพันธ์กับการติดเชื้อ
ภาวะเกี่ยวกับผิวหนังซึ่งสัมพันธ์กับการติดเชื้อแบคทีเรีย
วัดใหม่ (ยายแป้น)

วัดใหม่ (ยายแป้น) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนนนท์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ด้านหน้าทางเข้าวัด อยู่เยื้องติดกับชุมชนวัดใหม่ยายแป้น
วัดใหม่ (ยายแป้น) สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าคุณยายแป้นเป็นผู้บริจาคที่ดินและสร้างวัดดั่งที่ปรากฏในนามของวัด จากจารึกบนระฆังใบเก่าแก่ของวัด ระบุว่าสร้างไว้ พ.ศ. 2392 ขณะที่หลังคาอุโบสถหลังเก่ามีไก่ 2 ตัว เป็นสัญลักษณ์ว่าสร้างเสร็จในปีระกา นั่นคือปี พ.ศ. 2391 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2392 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 เมตร ยาว 23 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระสามสมัย อู่ทอง เชียงแสน สุโขทัย
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง หอระฆังคอนกรีต และศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 11 เมตร ยาว 23.30 เมตร สร้างปี พ.ศ. 2479 กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร
==อ้างอิง==
ใหม่
วัดมหาชัยคล้ายนิมิตร

วัดมหาชัยคล้ายนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร วัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 79 ตารางวา
วัดมหาชัยคล้ายนิมิตรเดิมชื่อ วัดใหม่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยหม่อมคล้าย บุนนาค ชายาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ได้บริจาคที่ดินหมู่บ้านสนามไชยและก่อสร้างเสนาสนะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 มีเจ้าอาวาสปกครองสืบมา จนในปี พ.ศ. 2480 พระมหาแคล้ว สุมุตฺโต จากวัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร มาเป็นเจ้าอาวาสและปกครองวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2489 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลพร้อมเจ้าฟ้าภูมิพลอดุลยเดช ประทับรถไฟจากสถานีคลองสาน เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมชาวสมุทรสาคร และได้เสด็จพระราชดำเนินมานมัสการพระในอุโบสถและมีพระราชปฏิสันถารกับพระมหาแคล้ว สุมุตฺโต เจ้าอาวาส
อุโบสถมีหน้าบันประดับด้วยกระเบื้องเคลือบ ลวดลายเทพนมพรรณพฤกษา บานหน้าต่าง บานประตูอุโบสถเดิมลงรักปิดทองต่อมาลวดลายจางลง จึงได้ติดต่อให้ครูฉัตร พุ่มขจร ครูศิลปศึกษาจากโรงเรียนสมุทรสาครวิทยาลัยแกะสลักเป็นรูป เป็นลวดลายปิดทองล่องชาดทั้งอุโบสถ
==อ้างอิง==
มหาชัยคล้ายนิมิตร
SERPINA9

เซนเทอริน หรือ เซอร์ปิน เอ9 (Serpin A9, Centerin หรือ GCET1; SERPINA9) เป็นโปรตีนของมนุษย์ และเป็นโปรตีนสมาชิกลำดับที่ 9 ในเคลดเอของมหาวงศ์เซอร์ปิน (Serpin family B member 13) ถูกถอดรหัสได้โดยยีน SERPINA9 บนโครโมโซมคู่ที่ 14 (14q32.1)
== หน้าที่ ==
การแสดงออกของเซนเทอรินนั้นถูกจำกัดไว้เฉพาะที่ศูนย์กลางเจอร์มินอล (germinal center) ของเซลล์บี และเซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาว การทดลองในห้องปฏิบัติการพบว่าเซนเทอรินอาจจะออกฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของโปรตีเอสชนิดคล้ายทริปซิน (trypsin-like proteases) ภายในศูนย์กลางเจอร์มินอลของเซลล์บี
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ฐานข้อมูลออนไลน์ MEROPS สำหรับเปปทิเดส และสารยับยั้งเปปทิเดส: I04.082
เซอร์ปิน
ยีนบนโครโมโซมคู่ที่ 14
Kashi

redirect แคว้นกาสี
Kingdom of Kashi

redirect แคว้นกาสี
เจตี

แคว้นเจตี (Chedi สันสกฤต:चेदी) เกี่ยวกับแคว้นนี้ หลักฐานต่าง ๆ มีอยู่น้อย ที่ตั้งของแคว้นก็ไม่ได้บอกไว้ให้ชัดเจน ชื่อของเมืองหลวงก็ไม่ได้รับการกล่าวถึง อย่างไรก็ตามจากหลักฐานเท่าที่มี ก็พอทำให้นักประวัติศาสตร์ และโบราณคดีลงความเห็นได้ว่า แคว้นนี้ตั้งอยู่ทางใต้ของแคว้นวังสะ และตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นกาสี ในพื้นที่ซึ่งเรียกว่า บุนเดลขัณฑ์ คือดินแดนเริ่มแต่แม่น้ำยมุนา ทางทิศเหนือ จดแม่น้ำนัมมทา หรือนรมทา ทางทิศใต้ จดแม่น้ำเบตวา ทางทิศตะวันตก จดแม่น้ำโตน หรือเลยออกไปอีกจนถึงแม่น้ำโสณะ หรือโซน ทางทิศตะวันออกหรือเรียกอีกอย่างว่า ได้แก่พื้นที่ในตอนใต้ของรัฐอุตตรประเทศ กับตอนเหนือของรัฐมัธยประเทศในปัจจุบัน ขชุราโห อันลือชื่อของอินเดีย ก็อยู่ในเขตที่เรียกว่า บุนเดลขัณฑ์นี้ อาณาเขตของแคว้นเจตีในพุทธสมัย จะครอบคลุมเนื้อที่ประมาณเท่าใด ในบริเวณดังกล่าวนี้ ยังไม่มีการลงความเห็นกันแน่นอน เป็นหนึ่งในมหาชนบท 16 แคว้น
ในอรรถกถา เวติยชาดก หรือ เจติยราชชาดก มีกล่าวถึงชื่อเมืองหลวงของแคว้นเจตีว่า ชื่อโสตถิวดี หรือ โสตถิยนคร แต่นั่น เป็นการกล่าวถึงเรื่องในอดีตชาติ หรืออดีตสมัย ไม่ใช่สมัยของพระพุทธองค์ ผู้รู้บางคนให้ความเห็นว่า เมืองโสตถิวดีนี้อยู่ในเขตจังหวัดบันดา ทางใต้ของรัฐอุตตรประเทศ ใกล้ ๆ กับจังหวัดอัลลฮาบาด ขณะนี้เมืองสำคัญของแคว้นเจตีอีกเมืองหนึ่ง ซึ่งปรากฏชื่อ คือเมือง สหชาติ พระพุทธองค์เคยเสด็จประทับ และแสดงพระธรรมเทศนาแก่ชาวเจตีเป็นจำนวนมากที่นี่ คราวทำทุติยสังคายนา พระยสเถระกัณฑกบุตรผู้ริเริ่มชักชวนสงฆ์ ได้ติดตามมาพบท่านพระเรวตเถระ ผู้เป็นกำลังสำคัญที่สุดองค์หนึ่งในการสังคายนาดังกล่าวที่เมืองสหชาตินี้ จากการได้พบวัตถุหลักฐานบางอย่างที่หมู่บ้าน ภีตา นอกเมืองอัลลฮาบาดไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) ทำให้นักโบราณคดีมีความเห็นว่า หมู่บ้าน ดังกล่าวคือที่ตั้งเมืองสหชาติที่ซึ่งควรระบุอีกแห่งหนึ่งของแคว้นเจตีนี้ก็คือ ปาจีนวังสะทายะ หรือ ปาจีนวังสะมิคทายะ ซึ่งในอังคุตตรนิกายและวินัยปิฏกกล่าวว่า เป็นที่สำเร็จพระอรหัตของ ท่านพระอนุรุทธะ พระพุทธองค์ได้เสด็จมาเยี่ยมพระอนุรุทธะที่นี่ ก่อนที่จะเสด็จต่อไปยังป่าปาริไลยกะ ในคราวที่พระสงฆ์เมืองโกสัมพีทะเลาะกัน ดังที่จะได้กล่าวถึงข้างหน้า โอกาสนั้นได้ทรงแสดงพระธรรมเทศนา ว่าด้วยมหาปุริสวิตก 8 ประการ แด่ท่านพระอนุรุทธะ ดังที่มีปรากฏในอนุรุทธสูตร หรือ มหาปุริสวิตักกสูตร พระอนุรุทธะได้สดับพระธรรมเทศนาแล้ว ตั้งใจบำเพ็ญเพียรต่อไป ไม่ช้าก็ได้บรรลุพระอรหัตผล นอกจากที่กล่าวแล้วนี้ พระพุทธองค์ก็ได้เสด็จเยี่ยมปาจีนวังสทายะนี้อีกหลายโอกาสด้วยกันป่าปาริไลยกะ เป็นชื่อหนึ่งที่เรารู้จักกันดี ดูตามระยะการเสด็จของพระพุทธองค์แล้ว ก็น่าจะเห็นว่าอยู่ในเขตเจตี แต่คงเพราะไม่มีที่บอกไว้ชัดว่าอยู่ในแคว้นใด จึงกล่าวกันว่าอยู่ในแคว้นเจตีบ้าง แคว้นวังสะบ้าง ครั้งนั้นพระพุทธองค์เสด็จจากโกสัมพีสู่พาลกโลณการาม ซึ่งกล่าวว่าอยู่ในแคว้นวังสะ จากนั้นจึงเสด็จไปปาจีนวังสทายะ แล้วเสด็จต่อไปยังปาริไลยกะ ประทับจำพรรษาที่ 10 อยู่ ณ ที่นั้นแต่พระองค์เดียว
==อ้างอิง==
Kisari Mohan Ganguli, The Mahabharata of Krishna-Dwaipayana Vyasa Translated into English Prose, 1883-1896.
เมืองสำคัญทางศาสนาพุทธ
มหาชนบท
ปัญจาละ

แคว้นปัญจาละ (Panchala पञ्चाल, ) แคว้นปัญจาละ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแคว้นกุรุ และทางตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นโกศล เทียบกับปัจจุบันได้แก่ จังหวัดบเรลลี บุเดาน์ และฟารุขาบาด กับบริเวณใกล้เคียง ในเขตที่รวมเรียกว่า โรหิลขัณฑ์ อันเป็นพื้นที่ตอนกลาง และค่อนไปทางเหนือของรัฐอุตตรประเทศในปัจจุบันแคว้นปัญจาละ แยกออกเป็นสองส่วน คือ อุตตรปัญจาละ หรือปัญจาละเหนือกับ ทักขิณปัญจาละ หรือปัญจาละใต้ โดยมีแม่น้ำภาคีรถี เมืองหลวงของปัญจาละเหนือ ชื่อ อหิฉัตระหรือ ฉัตรวดี ของปัญจาละใต้ ชื่อ กัมปิลละ หรือ กัมปิลยะอหิฉัตระ
นักโบราณคดีลงความเห็นว่า ปัจจุบันได้แก่หมู่บ้านรามนคร ในเขตจังหวัดบเรลลี ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกประมาณ 32 กิโลเมตร หรือ 20 ไมล์ และกัมปิลละ หรือกัมปิลยะ ได้แก่หมู่บ้าน กัมปิล ในเขตจังหวัดฟารุขาบาดห่างจากฟาเตคาร์ห ของฟารุขาบาดไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 45 กิโลเมตรหรือ 28 ไมล์แคว้นปัญจาละในสมัยพุทธกาล ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนามากนัก แต่ในสมัยที่พระถังซัมจั๋งมาสืบศาสนาในอินเดีย ในระยะเวลาที่ได้กล่าวถึงแล้ว ปรากฏว่า อหิฉัตระเป็นที่มั่นสำคัญแห่งหนึ่งของพระพุทธศาสนา มีเมืองสำคัญเกี่ยวข้องกับพระพุทธองค์และพระพุทธศาสนาอยู่สองเมือง ซึ่งยังไม่พบหลักฐานแน่นอนว่าในสมัยพุทธกาลอยู่ในแคว้นใด แต่เมื่อดูตามที่ตั้งของเมืองและแคว้นต่าง ๆ  เช่นที่ปรากฏในปัจจุบันแล้ว ก็เห็นว่าน่าจะอยู่ในแคว้นปัญจาละ  เมืองทั้งสองดังกล่าวคือ สังกัสสะ กับเมืองกโนช หรือกเนาซ์ สังกัสสะ มีความสำคัญในฐานะเป็นที่เสด็จลงจากดาวดึงส์ ของพระพุทธองค์หลังจากที่พระองค์ได้เสด็จไปทรงจำพรรษาที่ 7 ณ ดาวดึงส์ เพื่อทรงแสดงพระธรรมเทศนาอภิธรรมปิฎกโปรด พระพุทธมารดาแล้ว เมืองกโนช หรือกเนาซ์ อันมีชื่อในภาษาบาลีว่า กัณณกุชชะ
และในภาษาสันสกฤตว่า กานยกุพชะ นั้น มีความสำคัญในสมัยหลังพุทธกาล และในพุทธศตวรรษที่ 12 ได้เป็นเมืองหลวงของพระเจ้าหรรษวรรธนะ ผู้ทรงเป็นพุทธศาสนูปถัมภกที่ยิ่งใหญ่องค์หนึ่งในประวัติความเป็นมาของพระศาสนา และได้เป็นที่มั่นอัน สำคัญยิ่งแห่งหนึ่งของพระพุทธศาสนาในยุคนั้นสังกัสสะ ปัจจุบัน ได้แก่หมู่บ้านสังกิสสะ หรือสังกิสสา ในเขตจังหวัด ฟารุขาบาด ของรัฐอุตตรประเทศ ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำกาลี อันเป็นแดงแบ่งเขตจังหวัดฟารุขาบาดกับจังหวัดเมนบุรี และจังหวัดเอตาห์ห่างจากฟาเตคาร์ห ในเขตจังหวัดฟารุขาบาดไปทางตะวันตก 37 กิโลเมตร หรือ 23 ไมล์ และห่างจากสถานีรถไฟปักขนา ในเส้นทางฟารุขาบาด ชิโกฮาบาด ประมาณ 11 กิโลเมตร หรือ 7 ไมล์กโนช หรือ กเนาซ์ อยู่ในเขตจังหวัดฟารุขาบาดเช่นกัน อยู่ใต้ฟาเตคาร์ลงไปประมาณ 56 กิโลเมตร หรือ 35 ไมล์ เมื่อหลวงจีนฮวนฉางมาเยี่ยมกโนช ซึ่งอยู่ในรัชสมัยของพระเจ้าหรรษวรรธนะ ท่านได้บันทึกไว้ว่า ที่กโนชมีวัดอยู่กว่าร้อยวัด มีภิกษุอยู่ประจำกว่าหมื่นรูป และมีทั้งฝ่ายเถรวาทหรือหินยาน และฝ่ายมหายาน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Coins of Panchala janapada
Coins of Post-Mauryan Panchala Kingdom
Panchal Details from IGNCA
เมืองสำคัญทางศาสนาพุทธ
มหาชนบท
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในทำเนียบขาว

การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในทำเนียบขาว เป็นการแพร่ระบาดของกลุ่มผู้ติดเชื้อ SARS-CoV-2 ในเดือนกันยายนและตุลาคม 2563 ในหมู่ประชาชนรวมถึงเจ้าหน้าที่รัฐบาลสหรัฐหลายคน ซึ่งได้รับการติดต่ออย่างใกล้ชิดระหว่างการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในวอชิงตัน ดี.ซี. บุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคนติดเชื้อรวมถึงประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ ซึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเป็นเวลาสามวัน
การติดเชื้อดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับพิธีที่จัดขึ้นใน 26 กันยายนที่สวนกุหลาบทำเนียบขาวเพื่อเสนอชื่อเอมี่ โคนีย์ บาร์เร็ตต์ ต่อศาลฎีกา ซึ่งที่นั่งไม่มีการเว้นระยะห่าง และผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่หน้ากาก ทรัมป์เองอาจติดเชื้อในตอนนั้น แต่เขาและผู้ติดตามได้เข้าร่วมกิจกรรมต่อมาหลายครั้งโดยไม่ใส่หน้ากากมาก่อน รวมถึงการอภิปรายประธานาธิบดีครั้งแรกกับโจ ไบเดินในคลีฟแลนด์โอไฮโอเมื่อวันที่ 29 กันยายน วันรุ่งขึ้นที่ปรึกษาสื่อมวลชน โฮป ฮิคส์ ถูกกักบริเวณบนเครื่องบินแอร์ฟอร์ซวันขณะเดินทางกลับพร้อมกับทรัมป์จากงานรณรงค์ในมินนิโซตา หลังจากนั้นประธานาธิบดีได้ดำเนินการตามกำหนดเวลาในการระดมทุนในวันที่ 1 ตุลาคมของรัฐนิวเจอร์ซีย์ ซึ่งเขาได้พบปะกับผู้บริจาคโดยไม่ใส่หน้ากาก
ผู้ติดเชื้ออื่น ๆ ได้แก่ สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง เมลาเนีย ทรัมป์; วุฒิสมาชิกพรรครีพับลิกัน ทอม ทิลลิส, ไมค์ ลี และ รอน จอห์นสัน; ผู้จัดการ แคมเปญ 2020 ของทรัมป์ บิล สเตปียน; รอนนา แมคเดเนียล ประธานพรรครีพับลิกัน; อดีตที่ปรึกษาทำเนียบขาว เคลลียนน์ คอนเวย์; อดีตผู้ว่าการรัฐนิวเจอร์ซีย์ คริส คริสตี; ประธานมหาวิทยาลัยนอเทรอดาม จอห์น ไอ. เจนกินส์; โฆษกทำเนียบขาว เคย์ลีห์ แมคเอนานี่; และที่ปรึกษาอาวุโสประธานาธิบดี สตีเฟน มิลเลอร์ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคมมีผู้ทดสอบแลพได้ผลเป็นบวกอย่างน้อย 35 คน Crede Bailey หัวหน้าสำนักงานรักษาความปลอดภัยของทำเนียบขาวได้รับรายงานว่า "ป่วยหนัก" ซึ่งล้มป่วยในเดือนกันยายนก่อนเหตุการณ์สวนกุหลาบ
กลุ่มนี้เกิดขึ้นในสัปดาห์สุดท้ายของการหาเสียงของทรัมป์สำหรับการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2020 ซึ่งน้อยกว่าหนึ่งเดือนก่อนวันสุดท้ายของการลงคะแนนในวันที่ 3 พฤศจิกายน ผู้แสดงความคิดเห็นมีความสำคัญต่อทำเนียบขาวในการให้ข้อมูลที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับสภาพของทรัมป์และระยะเวลาการติดเชื้อของเขา รวมทั้งชะลอการเปิดเผยผลการวินิจฉัยเบื้องต้นของเจ้าหน้าที่ทำเนียบขาว
ผู้เชี่ยวชาญด้านสาธารณสุขเช่น แอนโทนี เฟาอซี ผู้อำนวยการสถาบันโรคภูมิแพ้และโรคติดเชื้อแห่งชาติ ซึ่งเป็นสมาชิกของหน่วยงานโคโรนาไวรัสทำเนียบขาวระบุว่าการระบาดของโรคนี้สามารถป้องกันได้
== อ้างอิง ==
การระบาดทั่วของโควิด-19
สติงเงอร์ (วิดีโอเกม พ.ศ. 2529)

สติงเงอร์ (Stinger) เป็นวิดีโอเกมแนวชูตเอ็มอัปที่พัฒนาและเผยแพร่โดยโคนามิ เกมนี้เริ่มต้นวางจำหน่ายสำหรับแฟมิคอมดิสก์ซิสเต็ม (FDS) ใน ค.ศ. 1986 และต่อมาสำหรับนินเท็นโดเอนเตอร์เทนเมนต์ซิสเตมในทวีปอเมริกาเหนือในปลาย ค.ศ. 1987 ทำให้เป็นหนึ่งในเกมไม่กี่เกมในซีรีส์ที่วางจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่น เช่นเดียวกับเกมแฟมิคอมดิสก์ซิสเตมอื่น ๆ ของโคนามิ ได้แก่ คาสเซิลวาเนีย, ไบโอมิราเคิลโบคุตเตะอูปะ ที่ต่อมาได้เปิดตัวอีกครั้งใน ค.ศ. 1993 ในรูปแบบเกมแฟมิคอมมาตรฐานที่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย โมเอโระทวินบีเป็นเกมที่สองในซีรีส์ทวินบี เช่นเดียวกับทวินบีภาคแรกของสองภาคต่อที่วางจำหน่ายสำหรับเครื่องแฟมิคอม ตามด้วย โปโกะโปโกะไดมาโอ ใน ค.ศ. 1989
== รูปแบบการเล่น ==
โมเอโระทวินบีสามารถเล่นได้โดยผู้เล่นสูงสุดสามคนพร้อมกัน: ผู้เล่นสองคนแรกควบคุมทวินบี และวินบี (ยานจากเกมภาคก่อน) โดยใช้คอนโทรลเลอร์แฟมิคอมมาตรฐาน ในขณะที่ผู้เล่นคนที่สามควบคุมกวินบี (ยานสีเขียว) โดยเชื่อมต่อคอนโทรลเลอร์เพิ่มเติมลงในพอร์ตขยายของเครื่องเล่น ส่วนแตกต่างจากทวินบีดั้งเดิมที่มีเฉพาะการเลื่อนฉากแนวตั้ง คือโมเอโระทวินบีได้เพิ่มการเลื่อนฉากแนวนอน เกมนี้มีเจ็ดสเตจ โดยสเตจที่ 1, 3, และ 7 เป็นแบบเลื่อนฉากด้านข้าง ส่วนสเตจที่เหลือเป็นแบบเลื่อนฉากแนวตั้ง การควบคุมยังคงเหมือนเดิมระหว่างรูปแบบการเล่นทั้งสองรูปแบบ โดยมีข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือในส่วนการเลื่อนฉากด้านข้าง ปุ่ม A จะยิงหัวใจออกจากยานแทนที่จะทิ้งระเบิดลงบนพื้นเหมือนส่วนที่มีการเลื่อนฉากแนวตั้ง ซึ่งช่วยให้ผู้เล่นเก็บกระดิ่งเพิ่มพลังในสเตจเลื่อนฉากด้านข้าง
ไอเทมเสริมพลังหลักของผู้เล่นคือกระดิ่งเปลือยเปล่าโดยการยิงเมฆที่ลอยไปทั่วทั้งด่าน โดยมีกระดิ่งหกแบบในภาคนี้ ได้แก่ กระดิ่งสีเหลืองปกติจะให้คะแนนโบนัสแก่ผู้เล่นตามปกติ, กระดิ่งสีฟ้าจะเพิ่มความเร็วของยาน, กระดิ่งสีขาวอัพเกรดปืนของผู้เล่นให้เป็นปืนใหญ่คู่, กระดิ่งสีชมพูให้ปืนใหญ่ลำแสงเลเซอร์แก่ผู้เล่น, กระดิ่งสีชมพู/ขาวที่กระพริบให้ออปชันยานร่างกระจกเงาแก่ผู้เล่นเพื่อเพิ่มอำนาจการยิง และกระดิ่งสีฟ้า/ขาวที่กระพริบจะล้อมรอบเรือของผู้เล่นด้วยบาเรียเพื่อการป้องกันเพิ่มเติมจากการยิงของศัตรู การเพิ่มพลังบางอย่างจะใช้ร่วมกันไม่ได้ เช่น กระดิ่งสีขาวและสีชมพู การเพิ่มพลังอื่น ๆ สามารถหาได้จากการทำลายศัตรูภาคพื้นดิน เช่น ไอเทมดวงจันทร์และไอเทมดาว ซึ่งทำให้เรือของผู้เล่นสามารถยิงสามทางและห้าทางตามลำดับ หากผู้เล่นสองคนกำลังเล่นเกมนี้ พวกเขาสามารถจัดแนวยานเข้าด้วยกันเพื่อเปลี่ยนปืนให้เป็นเลเซอร์ระลอกคลื่น
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2529
เกมสำหรับแฟมิคอม
เกมทวินบี
วิดีโอเกมภาคต่อ
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วัดศาลาครืน

วัดศาลาครืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางหว้า ในแขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร
วัดศาลาครืนตั้งเป็นวัดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2374 เดิมเป็นวัดโบราณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมากลายเป็นวัดร้างทำให้ไม่ทราบชื่อดั้งเดิม สำหรับชื่อศาลาครืน สันนิษฐานว่า ครั้งหนึ่งหลังคาอุโบสถและศาลาการเปรียญได้พังครืนลงมาจนทำให้เห็นพระประธาน ทำให้เรียกวัดร้างนี้ต่อ ๆ กันมาว่า "วัดศาลาครืน" จนปี พ.ศ. 2375 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์ ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ตามแบบพระราชนิยม คือ ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันประดับด้วยปูนปั้นและกระเบื้องเคลือบ พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาควบคุมงานด้วยพระองค์เอง และพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2378 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526
อุโบสถมีเพิงยื่นออกหน้าหลังเสา รับเพิงเป็นเสาเหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง บัวหัวเสากลีบยาว สมัยอยุธยา ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่ปางมารวิชัยที่มีฝ่าพระบาทซ้อนกันถึงสี่พระบาท สร้างในสมัยสุโขทัย มีหน้าตักกว้าง 4 ศอก 39 นิ้ว สูง 4.50 เมตร นามว่า หลวงพ่อสี่เข่า ภาพจิตรกรรมฝาผนังในอุโบสถเข้าใจว่าเป็นฝีมือช่างสมัยรัตนโกสินทร์ ที่บานหน้าต่างมีรูปชายหญิงเป็นคู่ ๆ ทั้งไทย จีน ลาว มอญ ฝรั่ง พราหมณ์ ฯลฯ หมู่กุฏิเป็นแบบเรือนยอดและเรือนมะลิลา ศาลาการเปรียญหลังเก่ามีธรรมาสน์สมัยอยุธยาทรงยาวหรือทรงบุษบก แกะสลักอย่างสวยงาม
==อ้างอิง==
ศาลาครืน
โบราณสถานในเขตจอมทอง
วัดมงคลวราราม (กรุงเทพมหานคร)

วัดมงคลวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันคือ พระมหาระพิน รตนญาโณ (ป.ธ.๖) งานประจำปีของวัดอยู่ระหว่างวันที่ 1–7 เมษายน
วัดมงคลวรารามตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2410 เดิมชื่อ วัดมะเกลือ เนื่องจากบริเวณที่ตั้งวัดนั้นเป็นป่าต้นมะเกลือ (ปัจจุบันเหลือต้นมะเกลือ 1 ต้น) ต่อมาปี พ.ศ. 2497 เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดมงคลวราราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526
อุโบสถหลังเก่าที่รื้อไปเมื่อปี พ.ศ. 2527 ตรงหน้าบันทิศตะวันออกระบุ พ.ศ. 2460 ซึ่งเป็นปีที่ทำการซ่อมครั้งที่ 2 ส่วนอุโบสถหลังใหม่มีบานประตูและหน้าต่างไม้แกะสลัก เล่าเรื่องราวพุทธประวัติ ภายอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย วัดมีวิหารพระครูมงคลวุฒิคุณ
==อ้างอิง==
มงคลวราราม
วัดบางขวาง

วัดบางขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
==ประวัติ==
วัดบางขวางตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2501 สันนิษฐานว่าเป็นวัดตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมเรียกว่า วัดบางยาง เพราะเคยมีต้นยางใหญ่ขึ้นอยู่ริมคลอง แต่เมื่อถูกฟ้าผ่าเทศบาลจึงต้องตัดลง วัดตั้งอยู่ปลายคลองบางสีทอง แต่เดิมนั้นคลองบางสีทองกับคลองบางขวางยังคงเป็นคลองเดียวกัน จนกระทั่งในสมัยพระเจ้าปราสาททอง พระองค์ทรงเห็นว่าการเดินเรือตามลำแม่น้ำที่มีอยู่นั้นเป็นการอ้อม ทำให้เปลืองเวลามาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้จัดการขุดคลองลัดจากวัดเขมาภิรตารามถึงปากลำแม่น้ำอ้อม คลองบางสีทองจึงถูกตัดขาดไป โดยคลองตอนต้นยังคงเรียกว่าคลองบางสีทองตามเดิม ส่วนปลายคลองได้ชื่อใหม่ว่าคลองบางขวางเนื่องจากคลองได้ขวางหน้าในการขุดคลองลัด และได้ตั้งชื่อวัดใหม่ตามชื่อคลองว่า "วัดบางขวาง"
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถเดิมเป็นรูปทรงสมัยโบราณ มีพาไลเตี้ย ๆ อยู่ด้านหลัง แต่ปัจจุบันได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่แล้วโดยพระญาณวโรดม (สนธิ์ กิจฺจกาโร) เมื่อปี พ.ศ. 2503 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง นามว่า พระปางทรมานท้าวมหาชมพู พร้อมพระอัครสาวกเบื้องซ้ายและขวา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับเจดีย์ที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่สำคัญของประเทศไทย นอกอุโบสถมีเจดีย์ทั้ง 4 ทิศ โดยเจดีย์ 3 องค์มีรูปปั้นเจ้าอาวาสทั้ง 3 รูป ที่มรณภาพไปแล้ว ได้แก่ เจ้าอธิการชื่น เขมงฺกโร, พระครูศีลาภิรม (ท้วม ธมฺมธโร) และพระครูศีลาภิรม (เนตร ปญฺญาทีโป) อีกทิศหนึ่งคือหอระฆังที่สร้างขึ้นมาพร้อมกับอุโบสถ
ศาลาการเปรียญเป็นตึกขาวสมัยโบราณสร้างด้วยไม้สักทอง และมีวิหารภายในเป็นที่เก็บพระพุทธรูปมากมายหลายสมัย และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ด้านนอกมีเจดีย์ทั้ง 4 ทิศ เป็นทรงลังกา 2 องค์ และทรงย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์
==อ้างอิง==
บางขวาง