pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เรือนจำอาบาชิริ

เรือนจำอาบาชิริ  เป็นเรือนจำในนครอาบาชิริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ที่เปิดในปี ค.ศ. 1890 เป็นเรือนจำที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดในประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับแม่น้ำอาบาชิริและอยู่ทางตะวันออกของภูเขาเท็นโตะ เป็นที่คุมขังนักโทษที่มีโทษจำคุกน้อยกว่าสิบปี ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะในปี ค.ศ. 1983 ซึ่งถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำแห่งเดียวในประเทศ
== พิพิธภัณฑ์ ==
ในปี ค.ศ. 1983 ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะและเปิดทำการในฐานะพิพิธภัณฑ์เรียกว่า  เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำเพียงแห่งเดียวในประเทศ ในปี ค.ศ. 2016 อาคารแปดหลังที่ได้รับการอนุรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญโดยทบวงวัฒนธรรม โดยมีสองหลังที่ได้ขึ้นทะเบียนในฐานะทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้
== ผู้ต้องขังที่มีชื่อเสียง ==
สึดะ ซันโซ ตำรวจผู้พยายามลอบปลงพระชนม์จักรพรรดินิโคไลที่ 2 แห่งรัสเซียเมื่อครั้งเป็นมกุฎราชกุมาร
โยชิเอะ ชิราโตริ นักโทษเพียงคนเดียวที่เคยแหกคุกหนีจากเรือนจำอาบาชิริได้สำเร็จ
คิวอิจิ โทกูดะ นักการเมืองที่ถูกคุมขังในเรือนจำอาบาชิริตั้งแต่ ค.ศ. 1934 ถึง ค.ศ. 1940
เค็นจิ มิยาโมโตะ นักการเมือง
Branko Vukelić สายลับชาวยูโกสลาเวีย
ชูซูเกะ โนมูระ  นักเคลื่อนไหว
จอร์จ อาเบะ นักเขียนและอดีตยากูซ่า
โคโซ มิโนะ อดีตยากูซ่า ซึ่งบันทึกความทรงจำของเขาได้กลายเป็นซีรีส์ภาพยนตร์เรื่อง จิงงิ นากิ ทากาไก
ฮาจิเมะ อิโต นักเขียนผู้เขียนนวนิยายเรื่อง อาบาชิริ บังงาอิจิ ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์สองเรื่อง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
อาบาชิริ
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดฮกไกโด
เรือนจำในประเทศญี่ปุ่น
ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด
อาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในประเทศญี่ปุ่น
โยชิเอะ ชิราโตริ

โยชิเอะ ชิราโตริ (; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1907 – 24 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1979) เป็นชาวญี่ปุ่นที่เกิดในจังหวัดอาโอโมริ มีชื่อเสียงจากการแหกคุก 4 ครั้งจากเรือนจำที่แตกต่างกัน 4 แห่ง ทำได้ชิราโตริได้เป็นตัวเอกปฏิลักษณ์ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น มีอนุสรณ์สถานของชิโรโตริที่พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
มีเรื่องเล่ามากมายที่บรรยายถึงการแหกคุกของชิโรโตริ แต่รายละเอียดบางอย่างอาจเป็นคติชาวบ้านมากกว่าข้อเท็จจริง
== ในสื่อ ==
นวนิยายเรื่องฮาโงกุของอากิระ โยชิมูระสร้างจากชีวประวัติของชิราโตริ
ตัวละครชิราอิชิ โยชิทาเกะในมังงะโกลเดนคามุยโดยซาโตรุ โนดะ ได้รับการเผยในบทสัมภาษณ์ของผู้เขียนว่าอิงและตั้งชื่อตามชิราโตริ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Hagoku from Charm of Hokkaido
Yoshie Shiratori from MONSTERS
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2450
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2522
ผู้หนีคดี
บุคคลจากจังหวัดอาโอโมริ
พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ

พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ (Fayzulla Xoʻjayev uy-muzeyi|italic=yes) หรือชื่อเดิมว่า พิพิธภัณฑ์บ้านพ่อค้ามั่งมี (Boy savdogar xonadoni uy-muzeyi) เป็นอาคารอนุรักษ์ ตั้งชื่อตามรัฐบุรุษฟัยซุลลา โฆจายิฟ ตั้งอยู่ในเมืองบูฆอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน พิพิธภัณฑ์บ้านนี้ตั้งอยู่ภายในอาคารที่เป็นอะพาร์ตเมนต์ พิพิธภัณฑ์มีเนื้อที่ 3 เฮกตาร์ ประกอบไปด้วยสองส่วนซึ่งมีลานกลางภายในของตนเองแยกสำหรับผู้ชายกับผู้หญิง หลังโฆจายิฟเสียชีวิตลง อาคารหลังนี้ถูกทิ้งร้าง กระทั่งในปี 2023 ได้มีการสร้างและบูรณะ[museum|พิพิธภัณฑ์บ้าน]หลังนี้ขึ้นใหม่เพื่อเปิดให้นักท่องเที่ยวและสาธารณชนเข้าชม
== นิทรรศการ ==
อาคารหลังนี้ประกอบด้วยนิทรรศการกว่า 500 ชิ้น เช่น
นิทรรศการชาติพันธุ์วรรณา "ชีวิตของพ่อค้ามั่งมีในคริสต์ศตวรรษที่ 12–20"
นิทรรศการช่วงชีวิตและอาชีพการงานของฟัยซุลลา โฆจายิฟ นักการเมืองคนดังของอุซเบกิสถาน
นิทรรศการห้องครัวบ้านพ่อค้ามั่งมี
นิทรรศการการค้าขายทั้งในและนอกเขตแดนในบูฆอรอในคริสต์ศตวรรษที่ 19–20
เสื้อผ้ากำมะหยี่และผ้าไหมของชาวบูฆอรอในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
== อ้างอิง ==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอุซเบกิสถาน
สิ่งก่อสร้างในบูฆอรอ
สุทธิพงษ์ จุลเจริญ

สุทธิพงษ์ จุลเจริญ เป็นข้าราชการชาวไทยดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่ปี 2564 เคยเป็นอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด
== ประวัติ ==
สุทธิพงษ์ จุลเจริญ เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต สาขาการปกครอง จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี 2530 ปริญญาโทรัฐศาสตรมหาบัณฑิต (การปกครอง) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี 2533 และปริญญาเอกปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาภาวะผู้นำเชิงยุทธศาสตร์ความเป็นเลิศ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต และเคยเข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยสยาม แต่ไม่ได้สำเร็จการศึกษา
สุทธิพงษ์ ได้รับปริญญารัฐศาสตร์ศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา  และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
== การทำงาน ==
สุทธิพงษ์ เข้ารับราชการเป็นปลัดอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2531 ที่อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง ได้เข้าอบรมหลักสูตรนายอำเภอ รุ่นที่ 48 ในปี พ.ศ. 2543 และเป็นปลัดอาวุโส (ระดับ 8) อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ในปี 2548 ต่อมาได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดสำนักงานรัฐมนตรี ในตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานรัฐมนตรี (เจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน ระดับ 9) ในปี 2549
สุทธิพงษ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดในปี 2551 ที่จังหวัดสมุทรสงคราม  เป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดนครนายกในปีถัดมา และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ในปี 2553 ที่จังหวัดนครนายก จากนั้นถูกย้ายมาเป็นผู้ตรวจราชการกระทรวงมหาดไทย ในปี 2555 และกลับมาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดสระบุรี ในปี 2556 ผู้ว่าราชการจังหวัดชัยนาท ในปี 2557 เป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทยในปีถัดมา
สุทธิพงษ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น ในปี 2560 และเป็นอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน ในปี 2562 จนกระทั่งได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี 2564
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดตราด
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
ปลัดกระทรวงมหาดไทยไทย
ผู้ว่าราชการจังหวัดนครนายก
ผู้ว่าราชการจังหวัดสระบุรี
ผู้ว่าราชการจังหวัดชัยนาท
นิสิตเก่าคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บุคคลจากบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
บุคคลจากมหาวิทยาลัยสยาม
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
บุคคลจากโรงเรียนตราษตระการคุณ
ม้ากิ้น

ม้ากิ้น (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 220-265) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หม่า จฺวิน  ชื่อรอง เต๋อเหิง  เป็น วิศวกรเครื่องกล นักประดิษฐ์ และขุนนางชาวจีนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน สิ่งประดิษฐ์ที่โดดเด่นที่สุดของม้ากิ้นคือรถชี้ทิศใต้ ยานพาหนะเข็มทิศชี้ทิศทางซึ่งแท้จริงแล้วไม่มีความเป็นแม่เหล็ก แต่ทำงานโดยใช้เฟืองท้าย (ซึ่งใช้แรงบิดเท่ากันกับล้อขับเคลื่อนที่หมุนด้วยความเร็วต่าง ๆ กัน) ด้วยอุปกรณ์ที่ปฏิวัติวงการชิ้นนี้ (รวมถึงผลงานสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆ) ทำให้ม้าจุ้นมีชื่อเสียงในฐานะวิศวรกรเครื่องกลและนักประดิษฐ์ที่มีความสามารถมากที่สุดในยุคนี้ (เคียงคู่กับจาง เหิงเมื่อต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก) อุปกรณ์ได้รับการคิดค้นพัฒนาขึ้นใหม่โดยหลายคนหลังจากม้าจุ้น รวมถึงจู่ ชงจือ (ค.ศ. 429-500) นักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ ในสมัยราชวงศ์ยุคกลางในภายหลัง รถชี้ทิศใต้ของม้าจุ้นได้รับการประยุกต์รวมเป็นอุปกรณ์เดียวกับมาตรระยะทาง
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ฟ่าน เย่ (ศตวรรษที่ 5). ตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮ่วฮั่นชู).
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
South-pointing chariot at DR Gears
ขุนนางของวุยก๊ก
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในเขตเซตางายะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1974 มาจิโกะ ฮาเซงาวะวาดการ์ตูนช่องซาซาเอะซัง เกี่ยวกับครอบครัวธรรมดาในญี่ปุ่นที่นำโดยซาซาเอะ แม่และภรรยาของครอบครัวที่มีอัธยาศัยดี การ์ตูนช่องประสบความสำเร็จอย่างมากและส่วนใหญ่ตีพิมพ์เป็นรายวันในหนังสือพิมพ์อาซาฮิชิมบุง ความนิยมของซาซาเอะซังในประเทศญี่ปุ่นเทียบได้กับพีนัตส์ การ์ตูนช่องของอเมริกา ฮาเซงาวะยังเป็นนักสะสมผลงานศิลปะ สิ่งสะสมของเธอและของมาริโกะน้องสาวได้รับการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพวาดต้นฉบับ ตุ๊กตาดินเหนียว และภาพจิตกรรม ตลอดจนถึงผลงานของศิลปินชาวญี่ปุ่นและชาวตะวันออก
== การเดินทาง ==
เดินประมาณ 7 นาทีจากสถานีซากูระ-ชิมมาจิในสายโทคิว เด็ง-เอ็ง-โทชิผ่านถนนซาซาเอะซัง
ตั้งอยู่ที่ 1-30-6 ย่านซากูราชิมาจิ เขตเซตางายะ กรุงโตเกียว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ฮาเซงาวะ มาจิโกะ
ฮาเซงาวะ มาจิโกะ
ฮาเซงาวะ มาจิโกะ
วัดกุฎีทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)

วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา
วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า วัดโพไชย แต่ชาวบ้านเรียก วัดบ้านทราย เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง
จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกุฎีทอง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436
==อ้างอิง==
กุฎีทอง
มุน จง-อ็อบ

มุน จง-อ็อบ (문종업|Moon Jong-up; เกิด 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) หรือที่รู้จักในชื่อ Jongup เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ นักเต้นและนักแสดง เขาเดบิวต์ในฐานะไอดอลในกลุ่มสมาชิกหกคนชื่อ บี.เอ.พี ภายใต้ TS Entertainment ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นนักร้องเสริมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 จนถึงยุบวงในปี ค.ศ. 2019 หลังจากที่เขาออกจากทีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ เขาได้ปล่อยเดบิวต์อัลบั้มเดี่ยวชื่อ Headache ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020
== ผลงานเพลง ==
=== อัลบั้ม ===
==== อีพี ====
==== อัลบั้มเดี่ยว ====
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กลุ่มดนตรีเคป็อป
เคป็อป
นักร้องเกาหลีใต้
บอยแบนด์เกาหลีใต้
กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติเกาหลีใต้
กลุ่มดนตรีสัญชาติเกาหลี
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2538
รุ่นของผู้นำจีน

รุ่นของผู้นำจีน (Generations of Chinese leadership) เป็นศัพท์ที่นักประวัติศาสตร์ใช้เพื่ออธิบายช่วงเวลาที่แตกต่างกันของการเป็นผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และในความหมายกว้าง ๆ ยังหมายการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน นักประวัติศาสตร์ได้ศึกษาช่วงเวลาต่าง ๆ ของการพัฒนาของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนโดยอ้างอิงจาก "รุ่น" เหล่านี้ 
== ศัพทมูลวิทยา ==
== รุ่นที่หนึ่ง ==
== รุ่นที่สอง ==
== รุ่นที่สาม ==
== รุ่นที่สี่ ==
== รุ่นที่ห้า ==
== รุ่นที่หก (ปัจจุบัน) ==
== รุ่นที่เจ็ด ==
== รุ่นที่แปด ==
== เส้นเวลา ==
== ดูเพิ่ม ==
ผู้นำสูงสุดของจีน
ศูนย์กลางความเป็นผู้นำ
การเมืองจีน
ลำดับความสำคัญในประเทศจีน
ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน
== อ้างอิง ==
วัฒนธรรมชั่วรุ่น
การเมืองจีน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ (Samarqand shahar tarixi Afrosiyob muzeyi|italic=yes) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่แหล่งโบราณคดีแอฟรอซียอบ นครโบราณที่ถูกมองโกลเข้าโจมตีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาคารพิพิธภัณฑ์และแหล่งโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครซามาร์กันต์ ประเทศอุซเบกิสถาน แอฟรอซียอบ (افراسياب) เป็นชื่อของกษัตริย์ในตำนานและวีรบุรุษแห่งทูรอน นิทรรศการถาวรภายในพิพิธภัณฑ์มุ่งนำเสนอประวัติศาสตร์ของนครแอฟรอซียอบและภูมิภาคโดยรอบ อาคารพิพิธภัณฑ์เป็นผลงานออกแบบโดยบัฆดาซาร์ อาร์ซูมันยัน สถาปนิกชาวอาร์มีเนีย ใน ค.ศ. 1970 (สมัยที่สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) พิพิธภัณฑ์เปิดตัวตรงกับการเฉลิมฉลอง 2,500 ปีของการสถาปนานครซามาร์กันต์ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นโถง 5 โถงซึ่งแทนวิถีชีวิตห้าช่วงภายในป้อมปราการแอฟรอซียอบ
นอกจากนิทรรศการซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุที่ขุดพบในซากนครแอฟรอซียอบและในซามาร์กันต์แล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีโบราณวัตถุจากภูมิภาคโดยรอบ และมีนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการสถาปนานครซามาร์กันต์ โบราณวัตถุที่มีจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ เช่น ดาบ มีด ผอบ ธนู เหรียญ เครื่องดินเผา เอกสารโบราณ หนังสือ รูปปั้น ประติมากรรม และวัตถุในชีวิตประจำวันของคนในยุคโบราณ ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่า 22,000 ชิ้น โดยชิ้นสำคัญคือจิตรกรรมฝาผนังแอฟรอซียอบจากพระราชวังซามาร์กันต์ สร้างสรรค์ขึ้นในสมัยจักรวรรดิเอฆชีด (คริสต์ศตวรรษที่ 7–8)
ใน ค.ศ. 2015 ภายใต้ความร่วมมือกับประเทศอาเซอร์ไบจาน ได้มีการเปิดตัวศาลาอาเซอร์ไบจานภายในพิพิธภัณฑ์ขึ้น โดยจัดแสดงวัตถุที่นำเสนอประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจาน มีตัวอย่างชิ้นงานที่แทนวัฒนธรรมเชิงวัตถุ เครื่องแต่งกายพื้นถิ่นเช่นหมวกและแคลาฆายือ และพรมอาเซอร์ไบจานเป็นต้น
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในซามาร์กันต์
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอุซเบกิสถาน
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี

พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี (Էրեբունի թանգարան, Ērebunu t'angaran; Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์
ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอาร์มีเนีย
สิ่งก่อสร้างในเยเรวาน
เรือนจำเก่าเจียอี้

เรือนจำเก่าเจียอี้  เป็นอดีตเรือนจำที่ตั้งอยู่ที่ 140 ถนนเหวย์ซิน เขตตะวันออก นครเจียอี้ ประเทศไต้หวัน  ได้รับการบูรณะและเปิดใหม่ในฐานะ พิพิธภัณฑ์เรือนจำเจียอี้  ในปี ค.ศ. 2011 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของไต้หวันในปี ค.ศ. 2005
== ประวัติ ==
เรือนจำเจียอี้เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1922 ภายใต้ชื่อว่าเรือนจำไถหนาน สาขาเจียอี้  ในปี ค.ศ. 1994 เรือนจำเจียอี้ถูกย้ายไปยังเมืองลู่เฉ่าในอำเภอเจียอี้
== สถาปัตยกรรม ==
ลักษณะเด่นของเรือนจำเก่าเจียอี้คือการจัดวางห้องขังไปตามแนวรัศมีโดยมีโถงของเจ้าหน้าที่อยู่ที่ศูนย์กลางของรัศมี แตกต่างจากเรือนจำแบบสรรพทัศน์ (panopticon) โดยภายในห้องขังแต่ละห้องไม่สามารถมองเห็นโดยเจ้าหน้าทีในโถงกลางได้ เว้นแต่จะเดินเข้าไปในห้องขังแต่ละห้อง อาคารเรือนจำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้คือเรือนจำอาบาชิริ ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
== ดูเพิ่ม ==
เรือนจำอาบาชิริ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Forgotten Corner – Old Chiayi Prison
Within these walls- a tour of Chiayi Prison
พิพิธภัณฑ์ในประเทศไต้หวัน
เจียอี้
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)

พิพิธภัณฑ์อินเดีย (India Museum) เป็นอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนที่จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1801 และยุบเลิกไปในปี 1879 หลังจากนั้นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้กระจายไปทั่ว บางส่วนได้ถูกรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
==ประวัติศาสตร์==
พิพิธภัณฑ์เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออก ตั้งขึ้นในปี 1801 ภายในอีสต์อินเดียเฮาส์บนถนนลีเดินฮอลล์ในลอนดอน ผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์คือ ชาลส์ วิลคินส์ นักบูรพคดีศึกษา ซึ่งเคยอาศัยในอินเดียระหว่างปี 1770 ถึง 1786 ในฐานะเจ้าพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออก และว่ากันว่าเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่เข้าใจภาษาสันสกฤตโดยแจ่มแจ้ง
หลังบริษัทอินเดียตะวันออกยุบเลิกไปเมื่อปี 1858 ได้มีการตั้ง อินเดียออฟฟิซ ขึ้นแทน และในปี 1861 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายของสะสมไปอยู่ที่ฟีเฟเฮาส์ที่ไวทอลล์ ส่วนอีสต์อินเดีนเฮาส์ถูกทุบทิ้งในปี 1863 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ในเวลานั้นคือจอห์น ฟอบส์ วัตซัน ในปี 1869 ได้ย้ายของสะสมไปยังอินเดียออฟฟิซ และในปี 1875 ได้ย้ายไปตั้งชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ท)
พิพิธภัณฑ์ยุบเลิกไปในปี 1879 ของสะสมส่วนใหญ่ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์บริทิช, คีวการ์เดินส์ และส่วนอินเดียของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Ray Desmond, The India Museum, 1801-1879 (London: HMSO, 1982)
Arthur MacGregor, Company Curiosities. Nature, Culture and the East India Company, 1600–1874 (Reaktion Books, 2018). 
V&A Research Project: The India Museum Revisited
Guide to records in the V&A Archive relating to the India Museum and Indian objects
พิพิธภัณฑ์ที่ปิดกิจการไปแล้ว
บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์ในลอนดอน
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต

พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต (Victoria and Albert Museum; V&A) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในลอนดอน และเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะประยุกต์, ศิลปะเพื่อการตกแต่ง และ การออกแบบ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีของสะสมเป็นการถาวรมากกว่า 2.27 ล้านชิ้น พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1852 และตั้งชื่อตามราชินีวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตตั้งอยู่ในเขตเคนซิงทันแอนด์เชลซี ในย่านอัลเบอร์เทอพอลิส ที่ซึ่งมีหน่วยงานทางวัฒนธรรมมากมายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายอัลเบิร์ตตั้งอยู่ เช่น อัลเบิร์ตเมเมอเรียล, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ และ อิมพีเรียลคอลเลจลอนดอน พิพิธภัณฑ์เป็นองค์การสาธารณะนอกกรมภายใต้การสนับสนุนของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา พิพิธภัณฑ์ไม่เก็บค่าเข้าชมเช่นเดียวกับหลายพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตมีพื้นที่ขนาด  และมีโถงจัดแสดง 145 ห้อง ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีอายุย้อนกลับไปถึง 5,000 ปี ตั้งแต่ยุคโบราณจนปัจจุบัน จากวัฒนธรรมในยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และเอเชีย วัตถุสะสมทั้งเครื่องเซรามิกส์, แก้ว, ผ้า, เครื่องแต่งกาย, เครื่องเงิน, เครื่องโลหะ, อัญมณี, เฟอร์นิเจอร์, วัตถุจากยุคกลาง ประติมากรรม ภาพเขียน งานพิพม์ ถือว่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำพวกประติมากรรมยุคหลังคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวัตถุจากยุคเรนเนสซองส์ของอิตาลีมากที่สุดนอกประเทศอิตาลี แผนกเอเชียยังมีศิลปะจากเอเชียใต้ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และโลกอิสลาม ของสะสมจากเอเชียตะวันออกของพิพิธภัณฑ์ถือว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยเฉพาะงานโลหะและงานเซรามิกส์ ส่วนของสะสมอิสลามถือว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
นับตั้งแต่ผี 2001 พิพิธภัณฑ์ได้เริ่มโครงการบูรณะปรับปรุงมูลค่า 150 ล้านปอนด์ โถงจัดแสดงยุโรปศตวรรษที่ 17-18 เปิดในปี 2015 หลังการบูรณะปรับปรุงห้องแอสตัน เว็บส์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมี ยังวีแอนด์เอ ในลอนดอนตะวันออกเป็นพิพิธภัณฑ์สาขา รวมถึงยังมีโครงการวีแอนด์เออีสต์ซึ่งมีแผนจะสร้างเช่นกัน สาขาแรกนอกลอนดอนคือวีแอนด์เอดันดี เปิดให้บริการในปี 2018
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
V&A websites:
* 
* A list of past exhibitions held at the V&A
Historical images of V&A
* Construction of V&A Museum 
* The V&A Museum prior to opening 
Victoria and Albert Museum at the Survey of London online:
* Architectural history (to 1975) and description
* Plans
Architecture of the V&A
* Albertopolis: Victoria and Albert Museum
Victoria and Albert Museum within Google Arts & Culture
พิพิธภัณฑ์ในลอนดอน
สิ่งก่อสร้างในรอยัลโบโรออฟเคนซิงทันแอนด์เชลซี
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ  เป็นพิพิธภัณฑ์จดทะเบียนที่เปิดในนครอาบาชิริ จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2515 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งที่สอง และเป็นแห่งที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะบนเกาะ  สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับศิลปินในภูมิภาคโอค็อตสค์และยังมีการจัดนิทรรศการชั่วคราวด้วย
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์ฮกไกโด
พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านนครอาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ
อาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดฮกไกโด
พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหอศิลป์ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515 ในประเทศญี่ปุ่น
เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา

เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3 ตำบลตาสิทธิ์ ในอำเภอปลวกแดง จังหวัดระยอง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลจอมพลเจ้าพระยาที่ตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2523 และยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันเป็นเทศบาลตำบลและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ประชากรน้อยที่สุดในประเทศไทย

== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยามีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใกล้เคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตาสิทธิ์
ทิศใต้  ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเขาคันทรง (อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตาสิทธิ์
ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลตาสิทธิ์
== ลักษณะภูมิประเทศ ==
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเนินลูกคลื่น สลับสูงต่ำความลาดเท 3.5% ลักษณะเป็นดินร่วนปนทรายระบายน้ำได้ดี และมีอ่างน้ำหนองค้างคาว (สปริงเวย์) ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ พื้นที่ของเทศบาลฯ แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 ลักษณะ คือ
พื้นที่ที่เป็นแหล่งที่พักอาศัย ที่ตั้งของหน่วยงานราชการ และการพาณิชย์ของภาคเอกชน
พื้นที่ทางการเกษตร
พื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของภาคอุตสาหกรรม (นิคมอุตสาหกรรมเหมราชอีสเทิร์นซีบอร์ด)
== การศึกษาและศาสนา ==
การศึกษาภายในเขตเทศบาล ประกอบด้วยโรงเรียนสังกัดเขตพื้นที่การศึกษาฯ คือ โรงเรียนชุมชนบริษัทน้ำตาลตะวันออก และศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยาส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และมีวัดอยู่ในเขตเทศบาล 1 วัด คือ วัดจอมพลเจ้าพระยา
== ประชากร ==
พื้นที่เทศบาลในระยะเวลาที่เริ่มจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2523 มีประชากรทั้งสิ้น 2,519 คน ปัจจุบันมีจำนวนประชากรเหลือเพียง 388 คน แบ่งเป็นชาย 196 คน หญิง 190 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นเทศบาลตำบลที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดระยองและประเทศไทย
ปี พ.ศ. 2558 มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา
จอมพลเจ้าพระยา
อำเภอปลวกแดง
มาเตนาดารัน

มาเตนาดารัน (Մատենադարան; Matenadaran) หรือชื่อทางการ สถาบันต้นฉบับตัวเขียนโบราณเมซโรป มาฌโดช (Մեսրոպ Մաշտոցի անվան հին ձեռագրերի ինստիտուտ) เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียน และสถาบันเพื่อการค้นคว้าวิจัย ตั้งอยู่ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย และเป็นสถานที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียนภาษาอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มาเตนาดารันตั้งขึ้นในปี 1959 เพื่อดูแลรักษาต้นฉบับตัวเขียนของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียที่เดิมทีเก็บรักษาที่เอจมียัตซินและต่อมาถูกส่งต่อให้เป็นของรัฐ นับจากนั้นมีการเพิ่มเติมของสะสมเข้ามาโดยเฉพาะจากของที่บริจาคโดยบุคคลต่าง ๆ ชื่อทางการของสถาบันตั้งขื่อตามเมซโรป มาฌโดช ผู้ประดิษฐ์อักษรอาร์มีเนีย รูปปั้นของเขาปรากฏตั้งอยู่ที่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ ของสะสมต้นฉบับตัวเขียนของสถาบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำโลกของยูเนสโก
มาเตนาดารันตั้งอยู่ที่เชิงเขาเล็ก ๆ ในทางขอบตอนเหนือของถนนมาฌโดช ซึ่งเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเยเรวานกลาง อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์ หรือที่เรียกว่าอาคารหลัก ได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นอาคารมหึมา และโดดเดี่ยว นักเขียนและนักเดินทางชาวรัสเซียบระะยายว่าอาคารนี้เป็นพระราชวังเมื่อมองด้วยมุมของมิติและสถาปัตยกรรม อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอาร์มีเนีย
อาคารหลังเก่านี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1958 โดยมีช่วงพักก่อสร้างในระหว่างปี 1947 ถึง 1953 เนื่องจากขาดแคลนแรงงานฝีมือ อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์ก กรีกอรียัน โดยได้อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคกลาง มูรัด ฮัสรัตยัน ระบุว่าฟาซาดของอาคารนี้ได้อิทธิพลมาจากโบสถ์อัครทูตที่อานี ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 อานีเป็นราชธานีของอาร์มีเนียยุคบากราตีด
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official website
About Matenadaran
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอาร์มีเนีย
สถาบันการศึกษาในประเทศอาร์มีเนีย
หอจดหมายเหตุ
สิ่งก่อสร้างในเยเรวาน
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย

พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย หรือ พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อยในฮาโกเนะ (; Musée du Petit Prince de Saint-Exupéry à Hakone) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตเซ็งโงกูฮาระ เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับตัวละครในนวนิยายเรื่อง เจ้าชายน้อย โดยอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี พิพิธภัณฑ์เปิดในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาลของแซ็งแตกซูว์เปรีทั่วโลก พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงอย่างถาวรในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ในคำแถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าการขาดผู้เยี่ยมชมเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และการทรุดตัวของอาคารเป็นสาเหตุของการปิดให้บริการ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย