pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
กลุ่มอาการฮอร์เนอร์

กลุ่มอาการฮอร์เนอร์ (Horner's syndrome) หรือ อัมพฤกษ์ออคูโลซิมพาเธทิก (oculosympathetic paresis) เป็นกลุ่มอาการที่เกิดจากกลุ่มของเส้นประสาทซิมพาเธทิกทรังค์ได้รับความเสียหาย อาการแสดงจะเกิดขึ้นที่ด้านเดียวกัน (ipsilateral) กับที่เกิดการบาดเจ็บบนซิมพาเธทิกทรังค์ อาการแสดงประกอบด้วยไมออซิส (รูม่านตาหด), โทซิสบางส่วน (หนังตาอ่อนแรงและห้อย), แอนไฮโดรซิสอย่างสังเกตได้ (เหงื่อออกลดลง) และเอนอฟธัลมอส (ลูกตาหดเข้าด้านใน)
เส้นประสาทต่าง ๆ ของซิมพาเธทิกทรังค์นั้นออกมาจากไขสันหลังส่วนอก และวิ่งไปตามคอและใบหน้า เส้นประสาทต่าง ๆ เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบประสาทซิมพาเธทิก ส่วนหนึ่งของระบบประสาทออโทนอมิก เมื่ออาการเป็นที่สังเกตได้แล้ว อาจจำเป็นต้องมีการถ่ายภาพทางการแพทย์และตรวจสอบการตอบสนองต่อตาที่ตกเพื่อวินิจฉัยจุดที่เกิดการบาดเจ็บในระบบประสาทต่อไป
== ดูเพิ่ม ==
อานิซอคอเรีย
กลุ่มอาการฮาร์เลควิน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรคของตาและอวัยวะเคียงลูกตา
ความผิดปกติทางประสาทวิทยา
โรคของระบบประสาทนอกส่วนกลาง
กายวิภาคของตามนุษย์
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในทวีปเอเชีย

โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019ในทวีปเอเชีย เริ่มขึ้นที่เมืองอู่ฮั่น, มณฑลหูเป่ย, ประเทศจีน แล้วแพร่กระจายทั่วทวีป  ทุกประเทศมีรายงานผู้ติดเชื้ออย่างน้อย 1 ราย ยกเว้นประเทศเกาหลีเหนือและประเทศเติร์กเมนิสถาน
ประเทศในทวีปเอเชียที่มีผู้ติดเชื้อมากที่สุดคือประเทศอินเดีย, รัสเซีย (ประเทศข้ามทวีป), ตุรกี, อิหร่าน และอินโดนีเซีย ส่วนประเทศที่มีรายงานผู้ติดเชื้อนอกประเทศจีนในช่วงแรก ได้แก่ ประเทศไทย, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, ไต้หวัน และเวียดนาม แต่ประเทศเหล่านี้สามารถควบคุมโรคระบาดทั่วได้ จำนวนผู้เสียชีวิตสูงสุดคืออินเดีย, อิหร่าน, อินโดนีเซีย, ตุรกี และอิรัก ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิตรวมกันมากกว่า 240,000 คน อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้เสียชีวิตในประเทศเหล่านี้มักสูงกว่าตัวเลขรายงานจากทางการ
== ผู้ติดเชื้อยืนยัน ==
== ดูเพิ่ม ==
การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2562–2563 เรียงตามประเทศและดินแดน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Coronavirus COVID-19 Global Cases and historical data by Johns Hopkins University
Coronavirus Updates in Asia  – Daily updated totals of the virus in Asia
 
ภัยพิบัติทางสุขภาพในทวีปเอเชีย
เอเชีย
คดีประหลาดคนปีศาจ

คดีประหลาดคนปีศาจ  เป็นซีรีส์การ์ตูนญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยโช ไอโมโตะ ตีพิมพ์ในนิยตสารจัมป์สแควร์ นิยตสารการ์ตูนโชเน็งของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 ได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มแล้ว 12 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Ajia-do Animation Works ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564
==ตัวละคร==
==อนิเมะ==
ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยสตูดิโอ Ajia-do Animation Works ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 10 มกราคม ถึงวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2564 รวมทั้งหมด 12 ตอน โดยมิวส์ คอมมิวนิเคชันได้รับลิขสิทธิ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ และได้เผยแพร่อนิเมะบนช่องยูทูบ Muse Asia และ Muse Thailand อีกด้วย
===รายชื่อตอน===
ตอนที่ 1 คาบาเนะ
ตอนที่ 2 ร้านเคโมโนะ
ตอนที่ 3 จิ้งจอก
ตอนที่ 4 ภารกิจ
ตอนที่ 5 ลอบเร้น
ตอนที่ 6 ตื่นขึ้นมา
ตอนที่ 7 ถิ่นเกิด
ตอนที่ 8 ความเป็นจริง
ตอนที่ 9 ครอบครัว
ตอนที่ 10 ฝาแฝด
ตอนที่ 11 ความทรงจำ
ตอนที่ 12 คดีประหลาดคนปีศาจ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการของหนังสือการ์ตูน 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเหนือธรรมชาติ
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนต์
รถไฟใต้ดินฉางชา

รถไฟใต้ดินฉางชา (จีนตัวย่อ: 长沙地铁; จีนตัวเต็ม: 長沙地鐵; อังกฤษ:Changsha Metro)  เป็นรถไฟใต้ดินในนครฉางชามณฑลหูหนาน ประเทศจีน เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2557 ปัจจุบันมี 6 เส้นทาง ระยะทาง 161.2 กม.
== เส้นทางในปัจจุบัน ==
รถไฟใต้ดินฉางชา
ซ
การขนส่งในมณฑลหูหนาน
ปาเวล เลดนีออฟ

ปาเวล เซราฟีโมวิช เลดนีออฟ (Павел Серафимович Леднëв; Pavel Serafimovich Lednyov; เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1943 ณ นิจนีนอฟโกรอด นิจนี ประเทศรัสเซีย – เสียชีวิตวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ณ มอสโก ประเทศรัสเซีย) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชาวโซเวียตและแชมป์โอลิมปิก เขาได้รับเหรียญโอลิมปิกเจ็ดเหรียญในปัญจกีฬาสมัยใหม่ ซึ่งมากกว่านักกีฬาคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เขาชนะการแข่งชิงแชมป์โลกประเภทบุคคลสี่รายการ และสองเหรียญทองในฐานะสมาชิกของทีมโซเวียต
== อาชีพ ==
เลดนีออฟเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968, 1972, 1976 และ 1980 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองสองเหรียญ, เหรียญเงินสองเหรียญ และเหรียญทองแดงสามเหรียญ
เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์ของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1968 และผ่านเข้ารอบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่เม็กซิโกซิตี ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกของเขา เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงประเภทบุคคล และรางวัลเหรียญเงินกับทีมโซเวียต ซึ่งประกอบด้วยเลดนีออฟ, บอริส ออนิชเชนโก และสตาซีส์ สพาร์นิส ส่วนที่มิวนิกในปี ค.ศ. 1972 เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังอ็อนดราช บ็อลโซ และรางวัลเหรียญทองโอลิมปิกในการแข่งประเภททีม ร่วมกับบอริส ออนิชเชนโก และวลาดีมีร์ ชมีลีออฟ
ที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1973 เลดนีออฟกลายเป็นแชมป์โลกสองรายการ โดยชนะการแข่งประเภทบุคคลด้วย 5,412 คะแนน ซึ่งนำหน้าชมีลีออฟ 145 คะแนน และทีมโซเวียตของเขาชนะการแข่งประเภททีมที่นำหน้าเยอรมนีตะวันตก ซึ่งในปี ค.ศ. 1973 เขาก็ได้เป็นแชมป์ระดับประเทศเป็นครั้งที่สอง กระทั่งเขากลายเป็นแชมป์โลกสองรายการอีกครั้งในปี ค.ศ. 1974 และในปี ค.ศ. 1975 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกของประเภทบุคคลเป็นครั้งที่สาม
ส่วนในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในประเภทบุคคล ซึ่งตามหลังยานุช ปีจัค-เปจัค ผู้ชนะรางวัลเหรียญทอง ครั้นในปี ค.ศ. 1978 เขาได้กลายเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่สี่ของเขาในการแข่งประเภทบุคคล และในการแข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภทบุคคล และยังได้รางวัลเหรียญทองโอลิมปิกกับทีมโซเวียตเป็นครั้งที่สอง ร่วมกับอนาโตลี สตารอสติน และเยฟเกนี ลีเปเยฟ
== รางวัลที่ได้รับ ==
เลดนีออฟได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในนักกีฬาสหภาพโซเวียตสิบอันดับแรกแห่งปีโดยสมาพันธ์นักข่าวกีฬาแห่งสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1973 และ 1975
== อ้างอิง ==
นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวโซเวียต
นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญเงินโอลิมปิก
นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองแดงโอลิมปิก
เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์

บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) (JWD InfoLogistics Public Company Limited ชื่อย่อ: JWD) เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522 และจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในปี พ.ศ. 2558 ให้บริการด้านโลจิสติกส์และซัพพลายเชนในภูมิภาคอาเซียน
== ประวัติ ==
บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522 ภายใต้ชื่อบริษัท เจวีเค อินเตอร์เนชั่นแนล มูฟเวอร์ส จำกัด ให้บริการขนย้ายบ้านและสำนักงาน จากนั้น บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2558 แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน ให้บริการด้านโลจิสติกส์และซัพพลายเชนใน 9 ประเทศ ได้แก่ ไทย กัมพูชา ลาว พม่า เวียดนาม ไต้หวัน อินโดนีเซีน สิงค์โปร์ และมาเลเซีย  
== การประกอบธุรกิจ ==
แบ่งธุรกิจออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่
=== กลุ่มธุรกิจโลจิสติกส์และซัพพลายเชน ===
=== กลุ่มธุรกิจอาหาร ===
=== กลุ่มธุรกิจไอทีโซลูชั่น ===
=== กลุ่มธุรกิจการลงทุน ===
== บริษัทในเครือ และสัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท ==
บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน) มีบริษัทย่อยและบริษัทร่วม ทั้งหมด 41 บริษัท  (ข้อมูล ณ เดือนธันวาคม 2562)
== โครงสร้างผู้ถือหุ้น ==
บริษัทเริ่มซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 และมีทุนจดทะเบียน 510 ล้านบาท
=== ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ===
ข้อมูล ณ วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563  
{|class="wikitable"
|-style="background:gainsboro"
| ลำดับที่ || รายชื่อผู้ถือหุ้น || จำนวนหุ้นสามัญ || สัดส่วนการถือหุ้น
|-
| 1 || นาย ชวนินทร์ บัณฑิตกฤษดา||213,667,60020.95 || 20.95%
|-
| 2 || นาง พิมลทิพ บัณฑิตกฤษดา||128,784,18012.63 || 12.63%
|-
| 3 || นาย จิตชัย นิมิตรปัญญา ||96,719,4609.48 ||9.48%
|-
| 4 || นาง อัจฉรา นิมิตรปัญญา ||70,923,6606.95 ||6.95%
|-
| 5 ||น.ส. อมรพรรณ บัณฑิตกฤษดา ||51,653,1405.06 ||5.06%
|-
|}
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
เว็บไซต์ทางการของ บริษัท เจดับเบิ้ลยูดี อินโฟโลจิสติกส์ จำกัด (มหาชน)
ข้อมูลจากหนังสือชี้ชวนการเสนอขายหุ้นสามัญเป็นครั้งแรกต่อประชาชน (IPO)
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522
ธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์
วัดไผ่เหลือง (อำเภอบางบัวทอง)

วัดไผ่เหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางแพรก ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
==ประวัติ==
วัดไผ่เหลืองเป็นวัดโบราณเดิมชื่อ วัดป่าไผ่เหลือง เดิมเป็นวัดร้างไม่มีพระภิกษุอยู่พำนัก ตามหนังสือทำเนียบสงฆ์กระทรวงธรรมการ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) ไม่ปรากฏว่ามีชื่อ "วัดป่าไผ่เหลือง" จึงคาดว่าอาจจะเป็นวัดร้างก่อนหน้านั้น หรือยังไม่ได้สร้าง แต่มาสร้างหลังจาก พ.ศ. 2448 สิ่งก่อสร้างก่อนการบูรณะมีแต่ฐานเจดีย์เพียง 1 แห่ง พื้นที่ของวัดร้างนั้นได้มีชาวบ้านมาเช่าทำนา
ต่อมา ดำรงค์ อยู่สุข ผู้ใหญ่บ้านในตำบลบางรักใหญ่ (ต่อไปจะได้เป็นกำนันตำบลบางรักพัฒนา) ได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันพัฒนาวัดให้เป็นวัดใหม่ โดยเริ่มต้นจากการสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นก่อน โดยสร้างกุฏิด้วยไม้ไผ่มุงจากจำนวน 6 หลัง ราคาหลังละ 600 บาท และศาลาอีก 1 หลัง เป็นศาลาทำด้วยไม้ไผ่มุงจากเช่นกัน ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคเรือนไม้ จึงได้นำมาสร้างเป็นหอสวดมนต์และหอฉัน จากนั้นมีพระสงฆ์จากวัดโมลีมาอยู่จำพรรษาที่วัดจำนวน 5 รูป มีพระสง่า เกาฎีระ เป็นประธานพระสงฆ์ชุดแรก ใช้ชื่อวัดว่า "วัดไผ่เหลือง" ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถขนาด 5 ห้อง หลังคาลดซ้อน 3 ชั้น มีตับหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังชักออกมาเป็นมุข หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเต่า สีส้มออกแดง เครื่องลำยองเป็นปูน หน้าบันด้านหน้า ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว องค์พระพุทธรูปปั้นแบบพระพุทธรูปมอญ สังฆาฏิทับกันเป็นชั้น ปลายสังฆาฏิวางทับซ้อนเป็นริ้วสวยงาม มีเทวดา 2 องค์ อยู่ทางขวาและซ้ายของพระพุทธรูป องค์หนึ่งถือพัดโบก อีกองค์หนึ่งถือแส้จามรีคอยปรนนิบัติพระพุทธเจ้า เหนือซุ้มเรือนแก้วเป็นลายกระหนกก้านขดออกลายหัวโต หน้าบันด้านหลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่อง ท้าวมหาชมพูปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ด้านขวาและด้านซ้ายมีพระพรหมและเทวดาด้านละองค์ นั่งถวายอภิวาทแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว เหนือซุ้มเรือนแก้วมีลายกระหนกออกลายช่อหัวโต
ศาลาการเปรียญ หลังคาทรงไทยไม่มีลดชั้น มีเครื่องลำยองประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ แต่ทำรวยระกาแบบมอญ ไม่มีนาคสะดุ้ง หน้าบันด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด หน้าบันด้านหลังเป็นรูปพระสีวลีล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา มีดอกไม้สีสดสวยงามบานสะพรั่ง
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระสง่า เกาฎีระ
พระสมุห์ชุ่ม
พระครูนนทการโกศล (บุญมา สิริมังคโล) ป.ธ.5
พระมหาอนุชาติ อนุภัทโท
==อ้างอิง==
ไผ่เหลือง
เกมพลิกโฉมนายกระจอก

เกมพลิกโฉมนายกระจอก  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยยูกิ ยากุ วาดภาพประกอบโดย Fly ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชงากุกัง วางจำหน่ายในเครือ Gagaga Bunko ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ปัจจุบันวางจำหน่ายแล้ว 7 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดย Eight Chida ตีพิมพ์ในนิตยสาร Monthly Gangan Joker นิตยสารการ์ตูนโชเน็งของสำนักพิมพ์สแควร์เอนิกซ์ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่มแล้ว 3 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอโปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2559
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
ไลต์โนเวล
อนิเมะและมังงะที่สร้างจากไลต์โนเวล
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
โปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์
เดกซ์เพรส
กังกังคอมิกส์
วัดสังวรพิมลไพบูลย์

วัดสังวรพิมลไพบูลย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองยายจับ ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
วัดสังวรพิมลไพบูลย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2404 แต่ว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้สร้างและบริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อว่า วัดขนุน ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดใน และต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดสังวรพิมลไพบูลย์" ในสมัยพระครูนนทวุฒาจารย์ (อดีตเจ้าอาวาส) เพื่อให้สอดคล้องกับปากคลองบางม่วงที่มีวัดอัมพวันหรือวัดนอกตั้งอยู่ โดยสมเด็จพระวันรัต วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นผู้เปลี่ยนให้ เพราะบ้านเกิดของท่านอยู่ในคลองบางม่วง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2493
อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น ภายในมีพระประธานปางมารวิชัยซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุอื่นของวัด ได้แก่ พระนอน เจดีย์ และรูปหล่อหลวงปู่เหยียบ (อดีตเจ้าอาวาส)
==อ้างอิง==
สังวรพิมลไพบูลย์
วัดวชิรคาม

วัดวชิรคาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านท้ายหาด (วชิรคาม) ตำบลท้ายหาด อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันพระอธิการสมบูรณ์ กิตฺติสาโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดวชิรคามเป็นวัดโบราณเก่าแก่ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง มีข้อมูลตั้งวัดในปี พ.ศ. 2300 เดิมเรียกกันว่า วัดบางนางจีนใน ต่อมาเปลี่ยนเป็น วัดใหม่ชีรคาม แล้วเปลี่ยนมาเป็น "วัดวชิรคาม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 สิ่งก่อสร้างที่ยังเหลือที่พอจะสันนิษฐานได้ว่าเป็นวัดโบราณคือ อุโบสถหลังเก่า ก่อด้วยอิฐมอญแบบเก่า หน้าอิฐเจาะชนิด 8 รู และ 12 รู ปัจจุบันได้ทรุดโทรมลงมาก ทางวัดจึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ซึ่งงดงามมาก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 สิ่งสำคัญของวัดคือ พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อว่า พระพุทธพิชัยสงคราม จากเชียงตุงประดิษฐานอยู่ที่วิหารเล็ก ๆ หน้าอุโบสถ
==อ้างอิง==
วชิรคาม
โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
วัดเสาธงกลาง

วัดเสาธงกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 54 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา อาณาเขตทิศตะวันออกติดต่อกับคลองบางเสาธง ทิศใต้และทิศตะวันตกติดต่อกับคลองชวดลาน
วัดเสาธงกลางสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2427 โดยนายปื้นได้ซื้อที่ดินประมาณ 20 ไร่ บริจาคให้เป็นที่สร้างวัด ต่อมานางสาวมุ้ยถวายที่ดินเพิ่มเติมให้วัด 2 ไร่ 2 งาน นายเสงี่ยมและนางฟัก อ่ำชิต ถวายอีก 9 ไร่ 1 งาน 18 ตารางวา และนางเน้ย มียิ้ม ขายและถวายให้วัดรวม 20 ไร่ เดิมวัดมีชื่อว่า วัดราษฎร์สโมสร เมื่อมีการบูรณปฏิสังขรณ์ชาวบ้านก็เรียกว่า วัดคลองเสาธง และเนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลกันนักคือวัดเสาธงนอก จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดเสาธงกลาง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 และได้เปิดสอนเด็กเล็กก่อนเกณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 นอกจากนั้นยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนวัดเสาธงกลางขึ้นในวัด สอนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ให้สถานที่สร้างสถานีอนามัย จัดให้มีที่อ่านหนังสือประจำหมู่บ้าน และตั้งหน่วยอบรมประจำตำบลขึ้นภายในวัด
วัดมีปูชนียวัตถุคือ หลวงพ่อขาว เป็นพระประธานในอุโบสถหลังเก่า สร้างในสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร เป็นพระศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ประชาชนทั่วไปเคารพนับถือ วัดมีการจัดงานประจำปี ปิดทองหลวงพ่อขาว ในวันขึ้น 10 ค่ำ 11 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี
==อ้างอิง==
เสาธงกลาง
วัดนางวัง

วัดนางวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูบวรธรรมธัช (ธงชัย) เป็นเจ้าอาวาส
==ประวัติ==
วัดนางวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมเรียกว่า วัดเพชรน้อยนางวัง หรือ วัดยายวัง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงให้ตัดคำว่า "เพชรน้อย" ออก ให้เรียกว่า "วัดนางวัง" สันนิษฐานกันว่า ชาววังได้มาสร้างหรือปฏิสังขรณ์ไว้ เพราะตัววัดตั้งอยู่ไม่ไกลจากพระตำหนักที่ประสูติของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
==อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ==
พื้นที่ส่วนใหญ่ของวัดถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนพังทลายไปมาก พื้นที่จริงกับโฉนดของวัดจึงไม่ตรงกัน อุโบสถก็ถูกกระแสน้ำเซาะพังลงน้ำไปสองหลังแล้ว ปัจจุบันอุโบสถหลังที่สามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และเมื่อ พ.ศ. 2511 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เสด็จมายกช่อฟ้าอุโบสถหลังที่สามนี้ด้วย ภายในพระอุโบสถมีพระประธาน พระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ ซึ่งเป็นฝีพระหัตถ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปศิลาแดงปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงพ่อแดง เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่คู่มากับวัด เป็นพระประธานในอุโบสถหลังแรก พระประธานในอุโบสถหลังปัจจุบัน หน้าตักกว้าง 42 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ห่างจากอุโบสถหลังแรกประมาณ 100 ปี ผนังอุโบสถมีภาพเขียนสวยงาม เป็นรูปพระอาทิตย์กับพระจันทร์คู่กัน รูปพระอาทิตย์ชิงดวง มีนัยว่าเป็นตรารูปประจำตระกูลบุนนาค จึงสันนิษฐานว่าผู้สร้างโบสถ์หลังที่สองคงเป็นสมาชิกตระกูลบุนนาค วัดยังมีพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่อง เคยอาราธนานำไปแห่รอบตลาดอัมพวาเพื่อให้ประชาชนสักการะทุก ๆ ปี ปัจจุบันได้ยกเลิกประเพณีนี้ไปแล้ว และมีธรรมาสน์บุษบกของเก่า ปัจจุบันชำรุดทรุดโทรมมาก
==อ้างอิง==
นางวัง
โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
เทศบาลตำบลเกษไชโย

เทศบาลตำบลเกษไชโย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลไชโย ในอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดไชโยวรวิหาร เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเกษไชโยที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 ก่อนที่ต่อมาจะยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลเกษไชโยมีประชากรทั้งหมด 2,765 คน
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 สภาตำบลไชโยได้ยุบรวมกับพื้นที่เทศบาลตำบลเกษไชโย เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับเทศบาลตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน จึงรับพื้นที่สภาตำบลไชโยมาทั้งหมด 5.749 ตารางกิโลเมตร จากพื้นที่สุขาภิบาลเดิมมีพื้นที่ 0.750 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันจึงมีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 6.499 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลตำบลเกษไชโยเป็นที่ตั้งของวัดสำคัญในจังหวัดอ่างทอง ได้แก่ วัดไชโยวรวิหาร เดิมเป็นวัดราษฏร์โบราณ ซึ่งต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ได้สร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์ใหญ่เป็นปูนขาวไม่ปิดทองไว้กลางแจ้ง ณ วัดแห่งนี้ ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์ได้เสด็จมานมัสการและโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดไชโยใน พ.ศ. 2430 สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสองแห่งและมีโรงพยาบาลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลไชโย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลเกษไชโย
เกษไชโย
อำเภอไชโย
แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ

แมงมุมแล้วไง ข้องใจเหรอคะ  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยโอกินะ บาบะ วาดภาพประกอบโดยสึกาสะ คิริว เป็นเรื่องราวเกี่ยวเด็กสาวที่เกิดใหม่เป็นแมงมุมในดันเจี้ยนและพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ และได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Millepensee เริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564
==ตัวละคร==
เธอเป็นผู้กลับชาติมาเกิดที่ได้เกิดใหม่เป็นสมอลเลซเซอร์ทาราเทคต์ มอนสเตอร์ที่อ่อนแอที่สุดในเขาวงกตใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุดในโลก อย่างเขาวงกตยักษ์เอลโรว์ เธอต้องเอาชีวิตรอดในเขาวงกตที่แสนอันตรายในช่วงระยะเวลา 2 ปี จนกระทั่งเธอได้วิวัฒนาการมาเป็นอารัคเน่
องค์ชายลำดับที่ 4 แห่งราชอาณาจักรอนาเลท เกิด      จากพระสนมลำดับที่ 3  เขาเป็นผู้กลับชาติมาเกิด ชื่อในชาติที่แล้วคือ ยามาดะ ชุนสุเกะ
/ 
(anime)
(anime)
(anime)
(anime)
/ 
(anime)
(anime)
(anime)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของนิยายบนเว็บ 
เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล 
เว็บไซต์ทางการของมังงะ 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
มังงะและอนิเมะอิงจากไลต์โนเวล
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่างโลก
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
อนิเมะที่เลื่อนการฉายเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
ร่องทอร์นาโด

ร่องทอร์นาโด (Tornado Alley) เป็นพื้นที่ที่กำหนดขึ้นอย่างคร่าว ๆ ในบริเวณตอนกลางของสหรัฐ เนื่องจากบริเวณนี้มีการก่อตัวของทอร์นาโดอยู่บ่อยครั้ง มีการใช้ศัพท์นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1952 เพื่อใช้เป็นหัวข้องานวิจัยที่ศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่เท็กซัส ลุยเซียนา โอคลาโฮมา แคนซัส เซาท์ดาโคตา ไอโอวา และเนแบรสกา นักภูมิอากาศวิทยาได้จำแนกความถี่ของทอร์นาโดในบางพื้นที่ และนักล่าพายุก็มักจะมาล่าทอร์นาโดบริเวณเกรตเพลนส์
ถึงแม้จะยังไม่มีการกำหนดขอบเขตที่ชัดเจนอย่างเป็นทางการ แต่ร่องทอร์นาโดหลักจะเริ่มตั้งแต่รัฐเท็กซัสผ่านขึ้นไปทางโอคลาโฮมา แคนซัส เนแบรสกา และเซาท์ดาโคตา แต่บางครั้งรัฐรอบข้างอย่างมินนิโซตา วิสคอนซิน อิลลินอยส์ อินดีแอนา มิสซูรี นอร์ทดาโคตา และโอไฮโอก็ถูกรวมอยู่ในร่องทอร์นาโดด้วยเช่นกัน นอกจากนี้งานวิจัยยังแสดงให้เห็นว่าบ่อยครั้งพายุทอร์นาโดสามารถก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของร่องทอร์นาโดซึ่งขึ้นไปถึงบริเวณที่ราบแพรรีแคนาดาด้วย
==ที่มาของศัพท์==
ศัพท์ ร่องทอร์นาโด ถูกใช้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1952 โดยนักอุตุนิยมวิทยาของกองทัพอากาศสหรัฐนามว่า พันตรี เออร์เนสต์ เจ. ฟอว์บุช (ค.ศ. 1915–1982) และร้อยเอก รอเบิร์ต ซี. มิลเลอร์ (ค.ศ. 1920–1998) โดยใช้เป็นหัวข้องานวิจัย เพื่อศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่บางส่วนของเท็กซัสและโอคลาโฮมา
==ความถี่==
ตัวเลขนี้รายงานโดยศูนย์ข้อมูลภูมิอากาศแห่งชาติสหรัฐ โดยเป็นข้อมูลในช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2010 โดยแสดงชื่อรัฐ 17 รัฐที่มีอัตราการเกิดพายุเฉลี่ยมากที่สุดต่อพื้นที่ 10,000 ตารางไมล์ (25,899.9 ตารางกิโลเมตร) ต่อปี
ฟลอริดา: 12.2
แคนซัส: 11.7
แมริแลนด์: 9.9
อิลลินอยส์: 9.7
มิสซิสซิปปี:  9.2
ไอโอวา: 9.1
โอคลาโฮมา: 9
เซาท์แคโรไลนา: 9
แอละแบมา: 8.6
ลุยเซียนา: 8.5
อาร์คันซอ: 7.5
เนแบรสกา: 7.4
มิสซูรี: 6.5
นอร์ทแคโรไลนา: 6.4
เทนเนสซี: 6.2
อินดีแอนา: 6.1
เท็กซัส: 5.9
==อ้างอิง==
ภูมิภาคของสหรัฐ
ทอร์นาโด
วัดสุธรรมวดี

วัดสุธรรมวดี หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดสุธรรมวดีตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535
ตึกพระปริยัติธรรมสุธรรมวดีภายในวัดเป็นโรงเรียนสอนพระและเด็กนักเรียนที่ต้องการหาความรู้ไม่ว่าจะเป็นชาวมอญ เขมร และเชื้อสายอื่น ๆ ที่ไม่มีกำลังทรัพย์ วัดนี้มักมีประชาชนมาทำบุญตลอดเวลาโดยเฉพาะวันหยุด วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ส่วนมากจะเป็นชาวมอญ มีการดำรงรักษาประเพณีของชาวมอญไม่ว่าจะเป็นประเพณีปีใหม่ ประเพณีเปิงสงกรานต์ ฟังเทศน์ การทำบุญกัดทอน (ทอดกฐิน) การทำบุญข้าวยาคู เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2560 วัดมีการจัดงานพิธีประชุมเพลิงพระภิกษุมอญ 2 รูป ได้แก่ หลวงพ่อพระครูปลัดสมจิตร อุตตโม และหลวงพ่อประเสริฐ เอกวัณโณ ซึ่งเป็นพระภิกษุที่ชาวมอญศรัทธาเลื่อมใส โดยใช้เวลาสร้างปราสาทตั้งศพ 4 เดือนทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้ช่าง 10 คนพร้อมกับชาวมอญที่ศรัทธาอีกจำนวนมาก และประชุมเพลิงในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชาวมอญมาร่วมจากทุกสารทิศ ส่วนใหญ่เป็นแรงงานในภาคกลางและภาคตะวันออกของไทย พุทธศาสนิกชนชาวมอญนิยมไปงานศพมากกว่าที่จะไปงานทอดกฐิน เพราะการเผาศพพระเกจิอาจารย์มอญถือเป็นมหากาลทานซึ่งเป็นทานที่ใหญ่กว่า
ปราสาทมอญที่สร้างไว้เพื่อเผาปราสาทตั้งศพและโลงไปด้วยกัน เป็นโครงสร้างทำจากไม้ ประดับประดาด้วยกระดาษระบายสีและประดับไฟอย่างสวยงาม บนปราสาทมีชิงช้าไกวสำหรับนำร่างภิกษุจากโลงใส่ลงภายในซึ่งมีลักษณะเป็นตะแกรง
==อ้างอิง==
สุธรรมวดี
สุธรรมวดี
วัดเกาะสุวรรณาราม

วัดเกาะสุวรรณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองถนน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดเกาะสุวรรณารามสร้างประมาณ พ.ศ. 2420 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมบริเวณนี้เป็นที่ราบลุ่ม ล้อมรอบด้วยลำคลองและทุ่งนา พระครูพร พุทธสโร มาปักกลด ณ บริเวณนี้ ชาวบ้านจึงได้ร่วมใจกันนิมนต์พระครูพรให้เป็นผู้นำในการสร้างวัดและอุโบสถ และขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เจ้าของที่ดินชื่อว่า เกาะ ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ ได้รวบรวมที่ดินกับญาติพี่น้องถวายที่ดิน 13 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกชื่อวัดว่า วัดออเกาะ ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเกาะสุวรรณาราม" หลังจากนั้นคุณสินและคุณผุด รุ่งแกร ได้ถวายที่ดินข้างวัดจำนวน 4 ไร่ และผู้มีจิตศรัทธาได้รวบรวมที่ดินซึ่งเป็นที่ทำนา 1 แปลง ถวายแก่วัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2541
ปัจจุบันสภาพบริเวณวัดเป็นถนน หมู่บ้าน อาคารพาณิชย์ ภายในวัดมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ เช่น อุโบสถ 2 ชั้น ซึ่งสร้างขึ้นแทนพระอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ วิหาร หอระฆัง ฌาปนสถานไร้ควัน ศาลาบำเพ็ญศพ และซุ้มประตูเป็นต้น
วัดมีวัตถุมงคลสร้างโดยพระอาจารย์แม้น อัคคจิตโต เช่น ผ้ายันต์ ที่โด่งดังคือ ยันต์พระเจ้า 5 พระองค์ ท่านมักจะลงอักขระหลายตัวจนเต็มพื้นที่ โดดเด่นทางด้านเมตตามหานิยมเป็นพิเศษ
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระดอม
พระถมยา
พระหยวก
พระหงษ์
พระครูพิศาลวิธิยคุณ (สงวน ธมฺมโชโต)
พระอธิการทองก้อน
พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (ลำไย สร้อยพลอย)
พระครูสถิตมงคลวัตร (มงคล กะสี)
พระครูสรภัญญ์พิสุทธิ์ (รุ่งแสง ฐิติญาโณ)
==อ้างอิง==
เกาะสุวรรณาราม
อำเภออัยน์

อัยน์ (عين) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 22,051 คน
==อ้างอิง==
อัยน์
อำเภออัฏฏ็อลห์

อัฏฏ็อลห์ (الطلح) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 9,404 คน
==อ้างอิง==
อัฏฏ็อลห์
ขนมถังแตก

ขนมถังแตก เป็นขนมไทยอย่างหนึ่ง ลักษณะคล้ายแพนเค้กที่มีลักษณะคล้ายขนมเบื้อง แต่มีขนาดใหญ่กว่าและนุ่มกว่าขนมเบื้อง ขนมถังแตกเป็นอาหารว่างที่เป็นเอกลักษณ์ของไทยในงานวัด เมื่อก่อนคนทั่วไปจะหาได้ตามงานวัดเท่านั้น ปัจจุบันสามารถหาซื้อได้ตามตลาดท้องถิ่นหรือริมถนน
ขนมถังแตกทำจากแป้งข้าวเจ้าและกะทิ (บางสูตรอาจผสมไข่) ราดด้วยมะพร้าวขูด น้ำตาล และงา บางครั้งก็อาจประกอบด้วยเครื่องโรยหน้าชนิดอื่น เช่น เนื้อหวาน กระเทียม พริกไทย นอกจากนี้ยังมีสูตรที่ใส่น้ำใบเตยเพื่อให้มีสีเขียวและมีกลิ่นหอม
== อ้างอิง ==
ขนมไทย
อาหารจากข้าว
อาหารจากมะพร้าว
อำเภออัรเราเฎาะฮ์

อัรเราเฎาะฮ์ (الروضة) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการชับวะฮ์ ประเทศเยเมน ณ พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 27,371 คน
==อ้างอิง==
อัรเราเฎาะฮ์
รถไฟใต้ดินหนานทง

รถไฟใต้ดินหนานทง (จีนตัวย่อ: 南通轨道交通; จีนตัวเต็ม: 南通軌道交通; อังกฤษ: Nantong Rail Transit) เป็นรถไฟใต้ดินในนครหนานทงมณฑลเจียงซู ประเทศจีน คาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ. 2565
== เส้นทางในปัจจุบัน ==
== เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง ==
== ระบบรถไฟฟ้า ==
 
ซ