pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สเปซเอ็กซ์สตาร์เบส

สตาร์เบส (Starbase) เป็นโรงงานผลิตจรวดเอกชน พื้นที่ทดสอบ และฐานปล่อยที่สร้างโดยสเปซเอ็กซ์ ซึ่งตั้งอยู่ที่โบคาชิกา ประมาณ 32 กิโลเมตร (20 ไมล์) ทางตะวันออกของบราวน์สวิลล์ รัฐเท็กซัส บนชายฝั่งอ่าวสหรัฐ เมื่อกำหนดแนวความคิด จุดประสงค์ที่ระบุไว้คือ "เพื่อให้สเปซเอ็กซ์เป็นฐานปล่อยพิเศษที่จะช่วยให้บริษัทสามารถรองรับรายการการปล่อยจรวดและพบกับหน้าต่างปล่อยที่แน่นหนาได้" ฐานปล่อยเดิมมีจุดมุ่งหมายเพื่อรองรับการปล่อยฟัลคอน 9 และฟัลคอน เฮฟวีและ ฐานปล่อยจรวด และ "จรวดระดับวงโคจรที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ที่หลากหลาย" แต่ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2561 สเปซเอ็กซ์ได้ประกาศเปลี่ยนแปลงแผน โดยระบุว่าฐานปล่อยจะใช้สำหรับยานอวกาศรุ่นต่อไปของสเปซเอ็กซ์อย่าง สตาร์ชิป เท่านั้น ระหว่างปี พ.ศ. 2561 ถึง 2563 ฐานดังกล่าวได้เพิ่มการผลิตจรวดและความสามารถในการทดสอบอย่างมีนัยสำคัญ อีลอน มัสก์ ซีอีโอของสเปซเอ็กซ์ระบุในปี พ.ศ. 2557 ว่าเขาคาดว่า "นักบินอวกาศเชิงพาณิชย์ นักบินอวกาศเอกชน จะออกจากเซาท์เท็กซัส" และเขาเล็งเห็นถึงการปล่อยยานอวกาศไปยังดาวอังคารจากสถานที่นั้น
ระหว่างปี พ.ศ.2555 ถึง 2557 สเปซเอ็กซ์ได้พิจารณาสถานที่ที่เป็นไปได้เจ็ดแห่งทั่วสหรัฐสำหรับสร้างฐานปล่อยจรวดเชิงพาณิชย์แห่งใหม่ โดยทั่วไปแล้ว สำหรับการปล่อยสู่วงโคจร พื้นที่ในอุดมคติจะต้องมีเส้นทางข้ามน้ำไปทางทิศตะวันออกเพื่อความปลอดภัย และตั้งอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อใช้ประโยชน์จากความเร็วในการหมุนของโลก ในช่วงเวลานี้ ที่ดินผืนหนึ่งที่อยู่ติดกับหาดโบคา ชิกา ใกล้เมืองบราวน์สวิลล์ รัฐเท็กซัส เป็นพื้นที่ชั้นนำของตัวเลือก ในช่วงเวลาที่ขยายออกไปเรื่อยๆ ขณะที่สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) ได้ทำการประเมินสิ่งแวดล้อมอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับการใช้อ่าวเท็กซัส ที่ตั้งเป็นฐานปล่อยจรวด นอกจากนี้ ในช่วงเวลานี้สเปซเอ็กซ์ได้เริ่มซื้อที่ดินในพื้นที่ โดยซื้อพื้นที่ประมาณ 41 เอเคอร์ (170,000 ตารางเมตร) และเช่า 57 เอเคอร์ (230,000 ตารางเมตร) ภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557  สเปซเอ็กซ์ประกาศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ว่าพวกเขาได้เลือกสถานที่ใกล้กับบราวน์สวิลล์เป็นที่ตั้งฐานปล่อยจรวดที่ไม่ใช่ของรัฐแห่งใหม่ หลังจากการประเมินสิ่งแวดล้อมขั้นสุดท้ายเสร็จสิ้น และข้อตกลงด้านสิ่งแวดล้อมได้ดำเนินการภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฐานปล่อยยานอวกาศสู่วงโคจรของสตาร์ชิปจะทำให้เป็นศูนย์ปฏิบัติการแห่งที่สี่ของสเแซเอ็กซ์ ตามสถานที่ฐานปล่อยจรวดอีกสามแห่งที่เช่าจากรัฐบาลสหรัฐ
สเปซเอ็กซ์ได้จัดพิธีวางศิลาฤกษ์ในฐานปล่อยจรวดแห่งใหม่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 และการเตรียมดินเริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 เสาอากาศติดตามลำแรกได้รับการติดตั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 และถังเชื้อเพลิงจรวดลำแรกมาถึงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2561 การก่อสร้างเพิ่มขึ้นอย่างมาก และฐานได้เห็นการประดิษฐ์ของจรวดทดสอบต้นแบบขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 9 เมตร (30 ฟุต) ลำแรก Starhopper ซึ่งได้รับการทดสอบและบินในเดือนมีนาคม-สิงหาคม พ.ศ. 2562 จนถึงปี 2564 มีการสร้างยานบินต้นแบบเพิ่มเติมที่โรงงานแห่งนี้สำหรับการทดสอบในระดับความสูงที่สูงขึ้น ภายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 มีพนักงานมากกว่า 500 คนในโรงงานแห่งนี้ โดยพนักงานส่วนใหญ่มีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานตลอด 24 ชั่วโมงทุกวันสำหรับฐานปล่อยยานอวกาศสเปซเอ็กซ์รุ่นที่สามที่ชื่อ สตาร์ชิป
== อ้างอิง ==
การบินอวกาศ
สเปซเอ็กซ์
ซูซาน วิคลันด์

ซูซาน วิคลันด์ (Susan Wicklund, เกิดปี 1954) เป็นแพทย์ชาวอเมริกัน เธอเป็นผู้ประกอบการทำแท้งคนเดียวในหลายพื้นที่ของภูมิภาคมิดเวสต์จนเกษียณอายุ และเธอเป็นเป้าโจมตีของกลุ่มก่อความรุนแรงต่อต้านการทำแท้งมาโดยตลอด
เธอเปิดคลินิกของตัวเองในเดือนกุมภาพันธ์ 1993 ในชื่อคลินิกสตรีเมาเตนคันทรี (Mountain Country Women's Clinic) ในโบซแมน รัฐมอนแทนา โดยซื้ออาคารของอดีตแพทย์วัย 72 ปีที่เคยได้ยินเรื่องราวของเธอและรับรู้ถึงแรงกดดันที่เธอแยกรับและยินดีขายอาคารให้กับเธอ
วิคลันด์เคยเผชิญกับการขู่ฆ่า, ทำร้ายร่างกาย, ถูกแอบติดตาม และคุกคามโดยกลุ่มต่อต้านสิทธิการทำแท้ง ส่งผลให้เธอต้องมีแผนในการป้องกันตัวเอง เช่น ปลอมตัวโดยสวมวิกและแต่งหน้าอย่างหนัก, พกปืนรีวอลเวอร์ที่มีกระสุนบรรจุติดตัว, สวมชุดป้องกันกระสุน, จ้างอารักขาส่วนบุคคล, มีสุนัขอารักขาติดตัว, เดินทางอ้อมออกนอกเส้นทางขณะกลับบ้านเพื่อไม่ให้กลุ่มต่อต้านรู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน และเปลี่ยนแปลงเวลาในการทำกิจวัตรประจำวันไปเรื่อย ๆ ไม่ให้เป็นที่คาดเดาได้ นอกจากนี้ คลินิกของเธอ ทั้งคลินิกสตรีเมาเตนคันทรี (Mountain Country Women's Clinic) และองค์การสุขอนามัยสตรีฟาร์โก (Fargo Women's Health Organization) ล้วนเคยถูกเป็นเป้าการลอบวางเพลิง, โจมตีด้วยกรด และการใช้กำลังบุกเข้ารุกราน
== อ้างอิง ==
บุคคลจากรัฐวิสคอนซิน
บุคคลจากรัฐมอนแทนา
แพทย์ชาวอเมริกัน
ผู้ประกอบการทำแท้ง
แซรีแฟ แกฟอรี

แซรีแฟ แกฟอรี (ظریفه غفاری‎ ; Zarifa Ghafari, เกิดปี 1992) เป็นนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวชาวอัฟกานิสถาน ในเดือนพฤศจิกายน 2019 เธอขึ้นมาเป็นนายกเทศมนตรีนครไมดานชอหร์ ศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดวอร์แดก ประเทศอัฟกานิสถาน เธอเป็นหนึ่งในนายกเทศบาลไม่กี่คนที่เป็นสตรี และเป็นนายกเทศบาลที่อายุน้อยที่สุดด้วยวัย 26 ปี เธอเป็นที่รู้จักจากความพยายามขับเคลื่อนสิทธิสตรีในอัฟกานิสถาน เธอได้รับรางวัลสตรีหาญกล้านานาชาติ ในปี 2020 โดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกา เธอรอดชีวิตจากการพยายามลอบสังหารรวมสามครั้ง
ในเดือนสิงหาคม 2021 ขณะที่ตอลิบานกำลังรุกคืบคาบูล แซรีแฟประกาศว่าเธอจะไม่หนีออกนอกประเทศ ในวันที่ 15 เดือนเดียวกันตอลิบานเข้ายึดคาบูลสำเร็จ เธอได้กล่าวไว้ว่า "ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ รอให้พวกมันเข้ามา ไม่มีใครช่วยฉันหรือครอบครัวฉัน ฉันแค่กำลังนั่งกับพวกเราและสามีของฉัน พวกมันจะมาหาคนอย่างฉันและฆ่าทิ้งเสีย" หลังตอลิบานเข้ายึดรัฐบาลอัฟกานิสถานสำเร็จ เธอได้หลบหนีออกจากประเทศผ่านทางอิสตันบูล ประเทศตุรกี ในวันที่ 18 พร้อมด้วยสามี แม่ และพี่น้องสตรีอีกห้าคน ปัจจุบันเธอลี้ภัยอยู่ในเมืองบอนน์ ประเทศเยอรมนี
==ดูเพิ่ม==
มารยัม ดูรานี
ฟาวเซีย กูฟีย์
ซาลีมา มัซซารี
อาซรา ญะฟารี
== อ้างอิง ==
นักธุรกิจชาวอัฟกานิสถาน
นักเคลื่อนไหวชาวอัฟกานิสถาน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยปัญจาบ
100 สตรี (บีบีซี)
นักการเมืองอัฟกานิสถาน
ราฮีเล ดาวูต

ราฮีเล ดาวูต (จีนกลาง: 热依拉·达吾提; พินอิน: Rèyīlā Dáwútí; อุยกูร์: راھىلە داۋۇت; Rahile Dawut; เกิดปี 1966) เป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียงในประเทศจีน เธอเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากความเชี่ยวชาญของเธอในด้านตำนานพื้นถิ่นและธรรมเนียมของชาวอุยกูร์ เธอเคยได้รับรางวัลจากกระทรวงวัฒนธรรมจีน รวมถึงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันตำนานพื้นบ้านแห่งหนึ่งในประเทศจีน เธอถูกต้องสงสัยว่าถูกลักพาตัวและคุมขังในสถานที่ลับของทางการจีน หลังเธอสูญหายไปในปี 2017
==อาขีพการงาน==
เธอเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมายาวนานกว่า 30 ปี เธอเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยซินเจียง ก่อนถูกจับกุมตัวคุมขัง เธอก่อตั้งศูนย์วิจัยนิทานพื้นถิ่นชนกลุ่มน้อย (Minorities Folklore Research Center) ประจำมหาวิทยาลัยซินเขียง และดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์ นอกจากนี้เธอยังมีผลงานตีพิมพ์ทางวิชาการและหนังสือมากมาย
==การสูญหาย==
ในเดือนธันวาคม 2017 มีผู้ระบุว่าอาจารย์ราฮีเลได้บอกกล่าวแก้ญาติว่าตนมีแผนเดินทางจากอุรุมชีไปปักกิ่ง และนับจากนั้นก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้อีก ครอบครัวและมิตรสหายของเธอออกประกาศว่าเธอหายสาบสูญในปี 2018 และภายในปีนั้นเป็นที่ทราบว่าเธอถูกควบคุมตัวไปอยู่ภายใต้รัฐบาลของจีน
เจ้าหน้าที่รัฐไม่ได้เปิดเผยที่ควบคุมตัวเธออย่างเปิดเผย รวมถึงไม่มีการเปิดเผยรายงานสภาพความเป็นอยู่ การเข้าถึงทนาย หรือแม้แต่ว่าเธอถูกควบคุมตัวไปด้วยโทษอะไร ครอบครัวของเธอและกลุ่มสิทธิมนุษยชนต้องสงสัยว่าเธอเป็นหนึ่งในชาวอุยกูร์จำนวนมากที่ถูกคุมขับโดยเข้าหน้าที่รัฐ และกำลังถูกคุมขังไว้ใน "ค่ายปรับทัศนคติ" ในคุก หรือในที่คุมขังอื่น ๆ ของรัฐ
เธอเป็นหนึ่งในนักวิชาการชาวอุยกูร์ที่ถูกตั้งเป้าเพื่อฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อัตลักษณ์ชาวอุยกูร์
==อ้างอิง==
นักมานุษยวิทยาชาวจีน
บุคคลจากซินเจียง
บุคคลสูญหาย
ผู้ถูกบังคับสูญหายในประเทศจีน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยซินเจียง
เว็ลมา ชาริช

เว็ลมา ชาริช (Velma Šarić; เกิดวันที่ 8 เมษายน 1979) เป็นนักข่าวชาวบอสเนียผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการศูนย์วิจัยหลังเหตุขัดแย้ง องค์การเพื่อสันติภาพที่สำนักงานใหญ่อยู่ในซาราเยโว
ชาริชมีอายุเพียง 12 ปีเมื่อสงครามบอสเนียปะทุในปี 1992 เธอใช้ชีวิต 3 ปีนับจากนั้นภายใต้สภาวะที่เมืองถูกยึด ชาริชได้รับการศึกษาและฝึกฝนด้านการทำข่าวและวารสารศาสตร์ เธอจบการศึกษาจากสถาบันการรายงานข่าวของบีบีซี และจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาราเยโว
ชาริชทำงานเป็นผู้รายงานข่าวจากศาล (court reporter) ให้กับเครือข่ายข่าวสืบสวนบอลข่าน (Balkan Investigative Reporting Network; BIRN), สมาคมผู้สื่อข่าวจากศาลในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (Association of Court Reporters in Bosnia and Herzegovina) และสถาบันการรายงานข่าวสงครามและสันติภาพ (IWPR) ขณะทำงานให้กับ IWPR ในปี 2008 ถึง 2014 เธอได้เขียนรายงานมากกว่า 300 ชิ้นจากศาลอาชญากรรมระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย ซึ่งรวมถึงคดีของราดอวาน การาจิช และรัตกอ มลาดิช นอกจากนี้เธอยังเป็นนักข่าวอิสระที่เคยทำงานให้กับอัลญะซีเราะฮ์, พีบีเอส, เนชั่นแนล จีโอกราฟิก, ซืทด็อยท์เชอไซทุง, เดอะนิวยอร์กไทมส์, ลาเรปลุบบลีกา, เลอมงด์, เดอะการ์เดียน และด็อยท์เชอเว็ลเลอ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Interview on Balkan Diskurs
Hasija's Story 
Transitions – Stories from BiH, Colombia, Democratic Republic of the Congo, and the USA 
My Body: A War Zone 
นักข่าวชาวบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
นักเคลื่อนไหวชาวบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
มารีนา ออฟสยันนีโควา

มารีนา วลาดีมีรอฟนา ออฟสยันนีโควา (Мари́на Влади́мировна Овся́нникова;  (Ткачу́к)) เป็นโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ชาวรัสเซียที่เคยทำงานให้กับช่องหนึ่งรัสเซียซึ่งเป็นช่องที่มีคนดูมากที่สุดเป็นอันดับสองของรัสเซีย เธอทำงานให้กับรายการ เวรียเมีย ซึ่งเป็นรายการข่าวภาคค่ำของรัสเซียตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ใน ค.ศ. 2022 เธอขัดจังหวะการออกอากาศข่าวโทรทัศน์รัสเซียที่รัฐควบคุมเพื่อประท้วงการรุกรานยูเครนของรัสเซีย ซึ่งทำให้กลายเป็นหัวข้อข่าวต่างประเทศ เธอถูกจับกุมโดยไม่ได้รับอนุญาตให้พบทนาย ถูกปรับ และถูกปล่อยตัวในภายหลัง
== ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ ==
ออฟสยันนีโควา เกิดใน ค.ศ. 1978 ที่ออแดซา ประเทศยูเครน  แม่ของเธอเป็นชาวรัสเซีย และพ่อของเธอเป็นชาวยูเครน ออฟสยันนีโควาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรัฐคูบาน และต่อมาจากวิทยาลัยเศรษฐกิจแห่งชาติและรัฐประศาสนศาสตร์ประธานาธิบดีรัสเซีย (RANEPA) เธอทำงานให้กับบรรษัทกิจการวิทยุโทรทัศน์แห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (VGTRK) ตั้งแต่ ค.ศ. 1997 เธอเป็นนักข่าวของสถานีโทรทัศน์คูบาน (บริษัทในเครือของ VGTRK) และเป็นที่ชื่นชอบของหัวหน้าวลาดีมีร์ รูนอฟ ซึ่งอ้างว่าได้ช่วยให้เธอเข้าสู่วิทยาลัยเศรษฐกิจแห่งชาติและรัฐประศาสนศาสตร์ ในตอนต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 หลังจากย้ายไปกรุงมอสโก เธอได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้จัดรายการข่าว  เวรียเมีย ซึ่งเป็นรายการข่าวภาคค่ำของช่องหนึ่งรัสเซีย ต้องขอบคุณสามีของเธอ อีกอร์ ออฟสยันนีคอฟ ซึ่งปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการของรัสเซียทูเดย์ ใน ค.ศ. 2002 เธอให้สัมภาษณ์กับเว็บไซต์ข่าว Yuga.ru
== การประท้วงต่อต้านสงคราม ==
ในตอนต้น ออฟสยันนีโควาสนับสนุนวลาดีมีร์ ปูติน แต่ภาพสงครามในยูเครนได้นำความทรงจำของสงครามที่เธอประสบมาในวัยเด็กในเชชเนียกลับมา เธอวางแผนที่จะประท้วงใกล้เครมลิน แต่ภายหลังตัดสินใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก
วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2022 ระหว่างการถ่ายทอดสดที่เกี่ยวข้องกับการบุกโจมตียูเครนของรัสเซียในรายการข่าวภาคค่ำ เวรียเมีย ซึ่งมีผู้ชมหลายล้านคน เธอปรากฏตัวขึ้นหลังผู้ประกาศข่าวเยกาเจรีนา อันเดรเยวา โดยถือโปสเตอร์ที่มีทั้งภาษารัสเซียและภาษาอังกฤษระบุว่า:
ออฟสยันนีโควาตะโกนว่า:
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที การออกอากาศก็ตัดไปที่ส่วนที่บันทึกไว้ ไม่สามารถดาวน์โหลดการบันทึกรายการข่าวซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับช่องโทรทัศน์นี้ การประท้วงเป็นเรื่องผิดปกติเนื่องจากรายการที่ดำเนินการโดยรัฐไม่เบี่ยงเบนไปจากแนว "ปฏิบัติการพิเศษทางทหาร" ของเครมลิน และก่อนหน้านี้ผู้ชมไม่เคยได้รับแจ้งว่าการรุกรานยูเครนของรัสเซียเป็นสงคราม
== อ้างอิง ==
นักข่าวชาวรัสเซีย
ชาวรัสเซียเชื้อสายยูเครน
อุไรรัตน์ สร้อยมี

อุไรรัตน์ สร้อยมี (ค.ศ. 1968, 1970 หรือ 1971 – 31 พฤษภาคม 2006) เป็นนักเคลื่อนไหวชาวไทยและเหยื่อการค้ามนุษย์ในประเทศญี่ปุ่น
อุไรรัตน์เป็นชาวอำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ และย้ายไปอาศัยอยู่ในเมืองยกกาอิจิ จังหวัดมิเอะ ที่ซึ่งเธอถูกบังคับค้าประเวณี เธอถูกคุมขังในเรือนจำญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายปีกระทั่งได้รับการปล่อยตัวในเดือนกันยายน 2005 เนื่องจากเธอกำลังป่วยด้วยมะเร็งรังไข่ระยะสุดท้าย เธอได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับไทยและใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต หลังเดินทางถึงไทย เธอได้ยื่นฟ้องคดีแพ่งต่อผู้ล่อลวงเธอไปค้าประเวณี ที่ซึ่งมีรายงานว่าเป็นการฟ้องร้องแบบนี้ครั้งแรกในประเทศไทย อย่างไรก็ตาม เธอเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม 2006 ก่อนที่คดีความจะตัดสินชี้ขาด
==ภูมิหลัง==
อุไรรัตน์ สร้อยมี เกิดที่อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ เธอแต่งงานแล้วและมีลูกสามคม สามีของเธอพิการ จากอุบัติเหตุรถยนต์ เช่นเดียวกับหลายคนในหมู่บ้านเธอ เธอยากจนและไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ชื่อเล่นของเธอคือ "บัว" เธอถูกว่าจ้างไปทำงานในประเทศญี่ปุ่นโดยปฐมา โคซากะ เพื่อนบ้านที่ร่ำรวยและเพื่อนวัยเด็กของแม่เธอ ปฐมาอ้างว่าเธอสมรสกับชายชาวญี่ปุ่นและเธอเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในญี่ปุ่นที่ต้องการอุไรรัตน์ให้ไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้าน อุไรรัตน์ไม่สามารถเข้าถึงสื่อใด ๆ ได้ในเวลานั้นและมีการศึกษาไม่มาก เธอจึงไม่ทราบข่าวเกี่ยวกับการลวงหญิงไทยไปค้ากามในต่างแดน
==การบังคับค้าประเวณีในประเทศญี่ปุ่น==
อุไรรัตน์เดินทางถึงประเทศญี่ปุ่นในปี 2000 และเดินทางไปยังยกกาอิจิ โดยหญิงไทยชื่อ "ดาว" และสามี ที่ซึ่งเธอถูกบอกว่าจะต้องทำงานเป็นโสเภณี เธอระบุว่าขณะค้ากาม เธอไม่เคยยินยอมที่จะมีเพศสัมพันธ์ เธอถูกบอกว่าจะถูกขายตัวให้กับซ่องบนเกาะแล้วจับโยนทิ้งลงทะเลถ้าเธอคิดจะหลบหนี นอกจากนี้เธอยังสามารถกลับไทยได้หากเธอทำงานชดใช้หนี้ในระยะเวลาห้าเดือน ระหว่างนั้นเธอถูกขังในห้องเช่าของอะพาร์ตเมนต์หนึ่งกับโสเภณีชาวไทยคนอื่น ๆ โดยมีดาวและสามีคอยดำเนินการพาเธอออกมาพบลูกค้า ครั้งละสามถึงหกวัน เธอถูกบังคับให้บริการแม้ขณะที่กำลังมีประจำเดือน และแม้จะติดต่อโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่เจ็บปวดอย่างมาก
ถึงแม้จะครบกำหนดห้าเดือนแล้ว แต่ดาวปฏิเสธที่จะปล่อยเธอกลับไทย เธอถูกขายตัวให้กับกลุ่มยากูซ่าและหนี้ของเธอก็พอกพูนขึ้นอีก ณ จุดนี้เธอระบุว่าเธอได้ติดต่อกับปราณี โสเภณีอีกคน และ บุญ เพื่อนชาวไทย เพื่อช่วยเธอหลบหนี
==การหลบหนีและจับกุม==
เหตุการณ์เกี่ยวกับการเสียชีวิตของดาวและการหลบหนีของอะไรรัตน์ยังเป็นที่ถกเถียง ในบทสัมภาษณ์กับ บางกอกโพสต์ อุไรรัตน์อ้างว่าบุญเดินทางมายังอะพาร์ตเมนต์ของเธอเพื่อช่วยเธอหลบหนี และบุญลงมือฆาตกรรมดาวเพื่อป้องกันไม่ให้เธอถูกนำตัวไปอยู่กับยากูซ่า อย่างไรก็ตาม เคียวโดะนิวส์ รายงานว่าอัยการชาวญี่ปุ่นระบุว่าอุไรรัตน์ก่อคดีลักขโมยและฆาตกรรมโดยทุบหัวของดาวด้วยขวด
ถึงแม้จะมีการร้องขอโดยองค์การด้านสิทธิมนุษยชนต่าง ๆ บุญถูกตัดสินจำคุก 10 ปี ฐานความผิดมีส่วนในการฆาตกรรม ส่วนอุไรรัตน์ถูกตัดสินจำคุกเจ็ดปี ขณะถูกคุมขัง อุไรรัตน์ตรวจพบมะเร็งรังไข่ระยะสุดท้าย และถูกปล่อยตัวเพื่อเดินทางกลับไปอาศัยกับครอบครัวในประเทศไทย
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Landmark compensation case: Woman files suit against traffickers
เสียชีวิตจากมะเร็งรังไข่
การค้ามนุษย์ในประเทศญี่ปุ่น
ชาวไทยที่ถูกลักพาตัว
บุคคลสูญหายในประเทศญี่ปุ่น
นักโทษในประเทศญี่ปุ่น
ชาวไทยในประเทศญี่ปุ่น
การค้ามนุษย์ในประเทศไทย
วอลนอวาคา

วอลนอวาคา (Волнова́ха) เป็นนครเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวอลนอวาคาซึ่งเป็นหนึ่งในสิบแปดเขตของแคว้นดอแนตสก์ ก่อนที่จะถูกทำลายระหว่างที่รัสเซียเข้ารุกรานยูเครนใน ค.ศ. 2022 นั้น นครนี้มีประชากรจำนวน 21,441 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
ระหว่างการรุกรานของรัสเซีย โครงสร้างพื้นฐานส่วนมากของวอลนอวาคาได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2022 เปาลอ กือรือแลนกอ ผู้ว่าการแคว้นดอแนตสก์ กล่าวว่านครนี้ได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง
นอกจากตัวนครวอลนอวาคาแล้ว เขตเทศบาลนครวอลนอวาคายังครอบคลุมถึงหมู่บ้านนอวอฮรือฮอริวกา, นอวอเปาลิวกา และตรูดอแว
== อ้างอิง ==
นครในแคว้นดอแนตสก์
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตยูเครน
ลือซือชันสก์

ลือซือชันสก์ (Лисича́нськ, ) หรือ ลีซีชันสค์ (Лисича́нск, ) เป็นนครในเขตของแคว้นลูฮันสก์ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำซีแวร์สกึยดอแนตส์ ห่างจากลูฮันสก์ (เมืองหลักของแคว้น) ประมาณ 115 กิโลเมตร มีประชากร 95,031 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021) ก่อน ค.ศ. 2020 ลือซือชันสก์จัดการปกครองในรูปแบบนครสำคัญระดับแคว้น
การบริหารงานของเทศบาลนครลือซือชันสก์ยังครอบคลุมถึงนครนอวอดรูแฌสก์และปรือวิลเลีย พื้นที่นครลือซือชันสก์ร่วมกับนครเซียเวียรอดอแนตสก์, รูบิฌแน, แกรมินนา และเมืองข้างเคียงอื่น ๆ ประกอบเป็นศูนย์กลางชุมชนเมืองและอุตสาหกรรมที่สำคัญแห่งหนึ่งของภูมิภาคดอนบัส โดยมีประชากรประมาณ 353,000 คน (ค.ศ. 2009)
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นครในประเทศยูเครน
แคว้นลูฮันสก์
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตยูเครน
แคว้นคาร์กิว

แคว้นคาร์กิว (Харківська́ о́бласть) หรือที่บางครั้งเรียกว่า คาร์กิวช์ชือนา (Ха́рківщина) เป็นแคว้นทางภาคตะวันออกของประเทศยูเครน แคว้นคาร์กิวมีพรมแดนติดกับประเทศรัสเซียทางทิศเหนือ แคว้นลูฮันสก์ทางทิศตะวันออก แคว้นดอแนตสก์ทางตะวันออกเฉียงใต้ แคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์ทางตะวันตกเฉียงใต้ แคว้นปอลตาวาทางตะวันตก และแคว้นซูมือทางตะวันตกเฉียงเหนือ แคว้นคาร์กิวมีเนื้อที่  คิดเป็นร้อยละ 5.2 ของเนื้อที่ทั้งหมดของยูเครน
แคว้นคาร์กิวเป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศยูเครน มีประชากร 2,598,961 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) โดยมากกว่าครึ่ง (ประมาณ 1.5 ล้านคน) อาศัยอยู่ในเมืองคาร์กิวซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้น แม้ว่าเมืองต่าง ๆ ในแคว้นคาร์กิวจะใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาหลัก แต่ที่อื่น ๆ ในแคว้นส่วนใหญ่พูดภาษายูเครน
== ประชากร ==
ในการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2001 แคว้นคาร์กิวมีประชากรทั้งหมด 2,895,800 ล้านคน (ชาย 1,328,900 คน คิดเป็นร้อยละ 45.9% และหญิง 1,566,900 คน คิดเป็นร้อยละ 54.1%) กลุ่มชาติพันธุ์ภายในแคว้นคาร์กิว ได้แก่:
ชาวยูเครน – 70.7%,
ชาวรัสเซีย – 25.6%,
ชาวเบลารุส – 0.5%
ชาวยิว – 0.4%,
ชาวอาร์เมเนีย – 0.4%,
ชาวอาเซอร์ไบจาน – 0.2%,
ชาวจอร์เจีย – 0.15%,
ชาวตาตาร์ – 0.14%
อื่น ๆ – 2.1%,;
การแบ่งกลุ่มตามภาษาแม่:
ภาษายูเครน 53.8%,
ภาษารัสเซีย 44.3%,
ภาษาอื่น ๆ 1.9%
=== โครงสร้างอายุ ===
0-14 ปี: 12.6%  (ชาย 177,464/หญิง 167,321)
15-64 ปี: 72.2%  (ชาย 945,695/หญิง 1,024,841)
65 ปีขึ้นไป: 15.2%  (ชาย 135,737/หญิง 277,725) (ทางการ ค.ศ. 2013)
=== มัธยฐานอายุ ===
รวม: 40.5 ปี 
ชาย: 36.9 ปี 
หญิง: 44.1 ปี  (ทางการ ค.ศ. 2013)
== อ้างอิง ==
 
คาร์กิว
มักกะลีที่รัก

มักกะลีที่รัก เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี-แฟนตาซี ผลิตโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดักชั่น จำกัด บทประพันธ์โดย ผักบุ้ง เขียนบทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล-โรจนินทร์ กำกับการแสดงโดย ณัชชานิษฐ์ จิรรุ่งโรจน์ (หลี่เจิน จิรรุ่งโรจน์) นำแสดงโดย วีรคณิศร์ กานต์วัฒนกุล, ศิริลักษณ์ คอง, นัทธวัชร์ แก้วบัวสาย, จันจิรา จันทร์พิทักษ์ชัย ออกอากาศวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 19.00 - 20.05 น. ทางช่อง 3 เอชดี
== นักแสดง ==
== เรตติ้ง ==
การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 29 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2565 - วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2565) นีลเส็น ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทย
เรตติ้งที่มีอันดับสูงที่สุดในละครแต่ละตอนจะแสดงด้วย
เรตติ้งอันดับต่ำที่สุดในละครแต่ละตอนจะแสดงด้วย
เรตติ้งเฉลี่ยของละครจะแสดงด้วย
==หมายเหตุ==
วันพุธที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2565 ละครเรื่อง มักกะลีที่รัก งดออกอากาศ เนื่องจากตั้งแต่ช่วงเวลา 19.00 - 20.00 น. มีการถ่ายทอดสดผ่านทางหน้าจอ ช่อง 3 เอชดี กด 33 และ Facebook Ch3Thailand กับงานเปิดตัวละครซีรีส์ชุด ดวงใจเทวพรหม ในชื่อธีมงานว่า ดวงใจเทวพรหม Debut Night จาก ริเวอร์ พาร์ค ศูนย์การค้าไอคอนสยาม
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ละครโทรทัศน์ไทย
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2565
รายการโทรทัศน์ช่อง 3
พูสี

พูสี (ພູສີ) เป็นเนินเขาสูง 100 เมตร (328 ฟุต) ใจกลางเมืองเก่าหลวงพระบาง ประเทศลาว ตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรเมืองเก่า ด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำโขงและอีกด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำน้ำคาน บนยอดเขาประดิษฐาน พระธาตุพูสี พระธาตุเป็นทรงดอกบัวสี่เหลี่ยมสีทอง ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมยอดประดับด้วยเศวตฉัตรทองสำริด 7 ชั้น สูงประมาณ 21 เมตร
ขึ้นเนินไปครึ่งทาง มองเห็นน้ำคานคือ วัดธรรมภูศรี วัดพุทธศาสนา ที่ยอดเขานั้น มองเห็นเมืองและชนบทโดยรอบ คือ วัดชมศรี ซึ่งเป็นวัดพุทธและเป็นจุดเด่นของการท่องเที่ยวหลวงพระบาง
ค่าทางเข้าพูสี 20,000 กีบ ณ เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Phou Si: Photo and Travel Guide
หลวงพระบาง
ภูเขาในประเทศลาว
เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท

เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท (Thai Smile Boat) เป็นเรือโดยสารไฟฟ้าในแม่น้ำเจ้าพระยา ให้บริการในเส้นทางท่าเรือพระนั่งเกล้า - ท่าเรือวัดวรจรรยาวาส โดย บริษัท ไทย สมายล์ โบ้ท จำกัด
== ประวัติ ==
เรือโดยสารสาธารณะ ไทย สมายล์ โบ้ท เป็นโครงการเรือโดยสารบนแม่น้ำเจ้าพระยาภายใต้ความร่วมมือของบริษัท อี สมาร์ท ทรานสปอร์ต กับกรมเจ้าท่า ให้บริการโดย บริษัท พลังงานบริสุทธิ์ จำกัด (มหาชน)ในเส้นทางท่าพระปิ่นเกล้า-ท่าสาทร และท่าน้ำสะพานพระราม7-ท่าสาทร ท่าน้ำพระนั่งเกล้า-ท่าสาทร เปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม 2563  เรือโดยสารเป็นเรือพลังงานไฟฟ้าลำแรกของประเทศไทย จุผู้โดยสารได้ 200 คน และใช้พลังงานไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนซึ่งสามารถใช้งานได้ 3 ชั่วโมง  เรือโดยสารนี้ได้รับรางวัลนวัตกรรมแห่งชาติประจำปี 2563 จากสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ 
==เส้นทาง==
เส้นทางเดินเรือสามารถแบ่งได้เป็น 3 สาย คือ

ซิตี้ ไลน์ (City Line) : ให้บริการเส้นทางตั้งแต่ท่าเรือพระปิ่นเกล้า - ท่าเรือสาทร ให้บริการทุกวัน ค่าโดยสาร 20 บาทตลอดสาย เรือออกทุก 45 นาที
*จากท่าเรือพระปิ่นเกล้า เที่ยวแรกเวลา 07.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.00 น.
*จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 07.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.30 น.
เมโทร ไลน์ (Metro Line) : ให้บริการเส้นทางตั้งแต่ท่าเรือพระราม 7 - ท่าเรือสาทร ให้บริการทุกวัน ค่าโดยสาร 20 บาทตลอดสาย
*วันธรรมดา
**จากท่าเรือพระราม 7 เที่ยวแรกเวลา 06.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.05 น.
**จากท่าเรือวัดวรจรรยาวาส เที่ยวแรกเวลา 07.25 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.00 น.
*วันหยุด วันเสาร์ อาทิตย์ และในวันหยุดนักขัตฤกษ์
**จากท่าเรือพระราม 7 เที่ยวแรกเวลา 07.30 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 16.25 น.
**จากท่าเรือวัดวรจรรยาวาส เที่ยวแรกเวลา 08.25 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.20 น.
เออร์เบิน ไลน์ (Urban Line) : ให้บริการเส้นทางตั้งแต่ท่าเรือพระนั่งเกล้า - ท่าเรือสาทร ให้บริการทุกวัน ค่าโดยสาร 20 บาทตลอดสาย
*วันธรรมดา เรือออกความถี่ 15 นาที - 1 ชั่วโมง/ลำ
**จากท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้า เที่ยวแรกเวลา 06.05 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.10 น.
**จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 06.05 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.30 น.
*วันเสาร์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ เรือออกความถี่ 35 - 50 นาที/ลำ
**จากท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้า เที่ยวแรกเวลา 06.50 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.10 น.
**จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 08.10 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 18.30 น.
*วันอาทิตย์ เดินเรือขาละ 8 เที่ยว
**จากท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้า เที่ยวแรกเวลา 07.40 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 16.10 น.
**จากท่าเรือสาทร เที่ยวแรกเวลา 09.00 น. เที่ยวสุดท้ายเวลา 17.30 น.
== ท่าเรือ ==
ท่าเรือและการเชื่อมต่อกับขนส่งมวลชนประเภทอื่น ๆ ประกอบไปด้วย
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เรือด่วนเจ้าพระยา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เรือโดยสารไฟฟ้า "ไมน์ สมาร์ท เฟอร์รี่" เพิ่มเที่ยว-เพิ่มเส้นทางสาทร-พระราม 7 และสาทร-ปิ่นเกล้า
การขนส่งทางน้ำในประเทศไทย
ระบบขนส่งมวลชนทางเรือ
ระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานคร
ระบบขนส่งมวลชนในจังหวัดนนทบุรี
วัดหัวไทร (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดหัวไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 15 ไร่ 3 งาน 42 ตารางวา และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูพิพัฒน์วรากรเป็นเจ้าอาวาส
วัดหัวไทร หรือ วัดเปี่ยมนิโครธาราม ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2428 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เดิมมีต้นไทรใหญ่อยู่ริมแม่น้ำบางปะกง มีนางฮัน นางสอนศรี ภุมสอย มอบที่ดินให้ ตั้งชื่อวัดว่า "วัดหัวไทร" เพราะวัดตั้งอยู่ที่บ้านหัวไทรและมีต้นไทรอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ภายหลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงประกอบพิธีตัดลูกนิมิตเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2514
ด้านการศึกษาได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475 อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง และศาลาบาตร
==อ้างอิง==
หัวไทร
วัดทางข้ามน้อย

วัดทางข้ามน้อย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ประมาณ 12 ไร่ ติดคลองหัวไทร  ปัจจุบันพระอธิการสมศักดิ์ ขันติสาโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดทางข้ามน้อย เดิมชื่อว่า วัดศรีวิไลราษฎรศรัทธาธรรมข้ามน้อย แรกเริ่มมีพระธุดงค์ 3 รูป จากจังหวัดนครราชสีมา มาถึงหมู่บ้านทางข้ามน้อย ต่อจากนั้นราษฎรได้นิมนต์พระทั้ง 3 รูปให้จำพรรษาประจำอยู่ที่หมู่บ้าน ชาวบ้านได้ปรึกษาที่จะสร้างสำนักสงฆ์ขึ้น โดยมีนายเกิด นางแหร่ม ได้ยกที่ดินให้จำนวน 12 ไร่เศษ และยกบ้านจำนวน 3 หลังให้เป็นกุฏิ สร้างเป็นสำนักสงฆ์ปีใดไม่ปรากฏ ต่อมาได้สร้างเสนาสนะและยกฐานะเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. 2424 จากนั้นสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2464 แต่ยังไม่มีพระประธาน ราษฎรจึงได้เดินทางไปยังจังหวัดพิษณุโลก และหาช่างมาสร้างพระพุทธชินราชจำลองเพื่อประดิษฐานในอุโบสถ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2530
วัดมีการจัดงานฉลองหลวงพ่อพระพุทธชินราช ปีละ 2 ครั้ง คือ วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 สมัยก่อนจะนำองค์พระแห่ตามแม่น้ำบางปะกง แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็นรถแห่ อีกครั้งคืองานปิดทอง จัดขึ้น 2 วัน คือ ขึ้น 12 ค่ำ และ 13 ค่ำ เดือน 4
==อ้างอิง==
ทางข้ามน้อย
วัดดอกคำ

วัดดอกคำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 1 ไร่ 3 ตารางวา
วัดดอกคำสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2326 ดังที่ปรากฏในคำจารึกจากฐานพระพุทธรูปในวิหาร ในสมัยพระเจ้ากาวิละเป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ทรงขยายอาณาเขตและได้โปรดให้กวาดต้อนชาวเมืองบันและเมืองตองกายมาไว้ในเมืาองเชียงใหม่ ตั้งเป็นชุมชน ต่อมาชาวเมืองเหล่านี้ได้ร่วมกันสร้างวัดดอกคำขึ้น เดิมวัดมีชื่อว่า วัดช่างท้อคำ สาเหตุที่เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดดอกคำ" เพราะต้องการให้คล้องจองกับวัดใกล้เคียง เช่น วัดดอกเอื้อง วัดดอกเงิน และวัดดอกแก้ว วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2527
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารศิลปะล้านนา ก่ออิฐถือปูมีหน้าบันเป็นลายปูนปั้น ทั้งลวดลายพรรณพฤกษา กวางกับธรรมจักร พญานาค นกการเวก และสัตว์ทั้ง 12 นักษัตร ด้านล่างเป็นซุ้มจระนำประดิษฐานพระพุทธรูปปางห้ามญาติ ภายในวิหารมีหมู่พระประธานเป็นกลุ่มพระพุทธรูปปางมารวิชัยสีทอง 5 องค์ มีจิตรกรรมฝาผนังด้านหลัง มีสีทองบนพื้นสีแดง  เบื้องหน้าพระประธานเป็นสัตตภัณฑ์ แกะสลักเป็นรูปเทวดา ราหูอมจันทร์ และพญานาค ด้านข้างมีหีบธรรมโบราณกับธรรมาสน์แกะสลักเป็นลายเครือเถา ฝาผนังด้านข้างเขียนเรื่องทศชาติชาดก และเจดีย์ที่อยู่ด้านหลังวิหารเป็นทรงล้านนา ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม เหนือขึ้นไปเป็นฐานย่อเก็จยกสูงรองรับมาลัยเถา 8 เหลี่ยม ซ้อนกัน 3 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง
==อ้างอิง==
ดอกคำ