pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สตรีในประเทศยูเครน

สตรีในประเทศยูเครน มีสิทธิตามรัฐธรรมนูญเท่าเทียมกับผู้ชายในด้านเศรษฐกิจ การเมือง วัฒนธรรม และสังคม เช่นเดียวกับในครอบครัว ขณะที่ผู้หญิงได้รับเงินเดือนที่ต่ำกว่าและมีโอกาสก้าวหน้าในอาชีพอย่างจำกัด
ประชากรประมาณ 45 เปอร์เซ็นต์ของประเทศยูเครน (45 ล้านคน) ส่วนใหญ่ที่ได้รับความรุนแรง ทั้งทางร่างกาย ทางเพศ หรือทางจิตใจ ซึ่งเป็นผู้หญิง
== ประวัติคตินิยมสิทธิสตรีในประเทศยูเครน ==
ประวัติศาสตร์ของประเทศยูเครนในช่วงสองศตวรรษที่ผ่านมามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรัสเซียและต่อมาในสหภาพโซเวียต ประเทศยูเครนได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1991 และปัจจุบันเป็นรัฐที่มีประชากรมากกว่า 40 ล้านคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์ และ 70 เปอร์เซ็นต์ของประชากรอยู่ในเมือง
หนึ่งในองค์การคตินิยมสิทธิสตรีที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรปก่อตั้งขึ้นเมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ในยูเครนตะวันตกสมัยใหม่ หรือเดิมคือกาลิเชีย องค์การนี้เรียกว่าสหภาพสตรียูเครน และนำโดยมีแลนา รุดนึตสกา ซึ่งในระหว่างคตินิยมสิทธิสตรียุคโซเวียตถูกจัดว่าเป็นอุดมการณ์ของชนชั้นกระฎุมพี ดังนั้น จึงเป็นการต่อต้านการปฏิวัติและต่อต้านสหภาพโซเวียต ครั้นหลังจากได้รับเอกราชของยูเครนใน ค.ศ. 1991 ขบวนการคตินิยมสิทธิสตรีก็เริ่มหยั่งราก
ส่วนใน ค.ศ. 2010 ได้มีกลุ่มสิทธิสตรีหลายกลุ่มที่ทำงานอยู่ในประเทศยูเครน รวมทั้งแฟมีนิสตึชนาออแฟนซือวา และสหภาพสตรียูเครน ส่วนแฟแมน ซึ่งเป็นกลุ่มสิทธิสตรีที่มีการเคลื่อนไหวมากที่สุดในเคียฟ ถูกปิดอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2013 โดยองค์การดังกล่าวได้ออกจากประเทศยูเครนเพราะผู้นำกลัว "เกี่ยวกับชีวิตและเสรีภาพของพวกเธอ"
ในช่วงสงครามในดอนบัสซึ่งเริ่มต้นใน ค.ศ. 2014 ได้มีการพัฒนา "ขบวนการอาสาสมัครขนาดใหญ่ของผู้หญิงที่จัดกิจกรรมเพื่อมนุษยธรรมและการเสวนาในชุมชน" ตามคำกล่าวของออกซานา ปอตาปอวา นักสตรีนิยมและนักวิจัยการเสริมสร้างสันติภาพรวมถึงนักเคลื่อนไหวที่สร้างละครเพื่อการเสวนา ซึ่งเป็นองค์การนอกภาครัฐ เพื่อสนับสนุนการเคลื่อนไหวอาสาสมัครสตรี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
ยูเครน
ยีวัน ชือฆรือเนา

ยีวัน เฆารือลาวิช ชือฆรือเนา (Іва́н Гаўры́лавіч Чыгры́наў; ค.ศ. 1934 – 5 มกราคม ค.ศ. 1996) เป็นนักเขียนชาวเบลารุส ผู้เป็นนักเขียนนิตยสาร "ปอวือเมีย"
เขาสำเร็จการศึกษาจากภาควิชานิรุกติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งรัฐเบลารุสใน ค.ศ. 1957 และเริ่มได้รับการตีพิมพ์ผลงานใน ค.ศ. 1961 เขาได้เขียนรวมเรื่องสั้น เช่น เดอะเบิดส์ฟลายทูฟรีดอม (ค.ศ. 1965), เดอะแฮปปิเอสต์แมน (ค.ศ. 1967) และ อะแมนเวนต์ทูวอร์ (ค.ศ. 1973) ที่โดยส่วนใหญ่เกี่ยวกับความยากลำบากและความกล้าหาญของคนทั่วไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนนวนิยายของเขาอย่าง เดอะเควลส์คราย (ค.ศ. 1972) และ บลัดอะควิตเทิล (ค.ศ. 1977) ยังเกี่ยวข้องกับประเด็นสงคราม ซึ่งเกิดขึ้นช่วงระหว่างสงครามเยอรมัน-โซเวียต เมื่อ ค.ศ. 1941–1945 รวมถึงเขาเป็นผู้ได้รับบำเหน็จรางวัลแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย โดยได้รับใน ค.ศ. 1974
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
นักเขียนนวนิยายชาวเบลารุส
บอรอเดียนกา

บอรอเดียนกา (Бородя́нка) เป็นนิคมประเภทเมืองในแคว้นเคียฟ ประเทศยูเครน นิคมตั้งอยู่ริมแม่น้ำซดวึฌซึ่งเป็นลำน้ำสาขาฝั่งขวาของแม่น้ำแตแตริว จากสำมะโน ค.ศ. 2001 นิคมนี้มีประชากร 12,535 คน ในขณะที่จำนวนประชากรประมาณการใน ค.ศ. 2021 อยู่ที่ 13,044 คน
มีรายงานการสู้รบอย่างรุนแรงในบอรอเดียนการะหว่างการรุกรานยูเครนของรัสเซียในช่วงปลายฤดูหนาว ค.ศ. 2022
== อ้างอิง ==
นิคมประเภทเมืองในประเทศยูเครน
เจ้าชายแฮร์มันแห่งวีท

เจ้าชายแฮร์มันแห่งวีท (Herman Wilhelm Friedrich, Prinz von Wied; 18 สิงหาคม ค.ศ. 1899 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941) เป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งวีท
== พระประวัติ ==
พระองค์เป็นพระโอรสพระองค์โตของเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช เจ้าชายที่ 6 แห่งวีทกับเจ้าหญิงเพาลีเนอแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระราชธิดาในพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค และเจ้าหญิงมารีแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ พระองค์มีพระอนุชา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายดีทริชแห่งวีท
พระองค์สิ้นพระชนม์ในพระชันษา 42 ปี ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1941 ในเชชูฟ ประเทศโปแลนด์
== เสกสมรสและพระบุตร ==
พระองค์อภิเษกสมรสกับเคาน์เตสมารี อันโทนีอาแห่งชต็อลแบร์ค-แวร์นิกเกอโรเดอ เมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1930 ในเมืองน็อยวีท ทรงมีพระบุตร 3 พระองค์
เจ้าชายฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งวีท
เจ้าชายมักซีดส์
เจ้าหญิงเอาสแตลิน
== วรรณกรรม ==
Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press: Das Haus Württemberg พจนานุกรมชีวประวัติ โคห์ลแฮมเมอร์, สตุ๊ตการ์ท 1997, ISBN 3-17-013605-4
C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy , ใน 3 เล่ม (ลอนดอน สหราชอาณาจักร: Garnstone Press, 1973), เล่ม 1, หน้า 226.
คู่มือลำดับวงศ์ตระกูล ของAdels, Fürstliche Häuser พ.ศ. 2514
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Prinzen von Wied, geneall.net
เจ้าชายวีท
ราชวงศ์วีท-น็อยวีท
อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว

อุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัว  ตั้งอยู่ในพื้นที่จุดชมทิวทัศน์จูเจียเจียน ไป๋ชาน บนเกาะจูเจียเจียน ทางใต้ของเขาผู่ถัว (เกาะผู่ถัว) ในเขตผู่ถัว โจวชาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประกอบด้วยวิทยาลัยพุทธศาสนาแห่งประเทศจีนเขาผู่ถัว ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม วัดต้าเป่ย์ลฺวี่ และประติมากรรมต่าง ๆ 
ศาลเจ้าเจ้าแม่กวนอิม เป็นอาคารขนาดใหญ่แบบจีนร่วมสมัย พื้นที่ก่อสร้าง 61,900 ตารางเมตร รวมทั้งหมด 9 ชั้น เป็นห้องโถงรูปกลีบดอกบัวภายในประดิษฐานรูปปั้นไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือขนาดใหญ่
== โครงสร้าง ==
โครงการอุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัวใช้เวลา 5 ปี โดยการออกแบบผสมผสานระหว่างวัสดุและเทคโนโลยีที่ทันสมัยเข้ากับสถาปัตยกรรมจีนโบราณและองค์ประกอบทางพุทธศาสนามหายาน โครงสร้างประกอบด้วยหินก่ออิฐ แผ่นทองแดง แก้ว กระเบื้องไททาเนียม อลูมิเนียมแผ่น และวัสดุอื่น ๆ เพื่อให้มีอายุใช้งานที่ยาวนาน โครงการวัฒนธรรมทางพุทธศาสนานี้เป็นหนึ่งในอุทยานวัฒนธรรมทางพุทธศาสนาที่ครอบคลุมพื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อาคารหลักของอุทยานวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิมผู่ถัวคือ ศาลาเจ้าแม่กวนอิม ซึ่งเป็นกลุ่มอาคาร ที่มีอาคารหลักหนึ่งหลังและอาคารรองสองหลัง ตามแนวคิดของพระโพธิสัตว์กวนอิม พระสุธนกุมาร และธิดาพญามังกร ความสูงของอาคารศาลเจ้าหลัก 97.9 เมตร พื้นที่ก่อสร้าง 61,900 ตารางเมตร รวมทั้งหมด 9 ชั้น เป็นห้องโถงรูปกลีบดอกบัวภายในประดิษฐานรูปปั้นไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมสิบเอ็ดเศียรพันมือขนาดใหญ่
== อ้างอิง ==
พุทธสถานในประเทศจีน
รูปเคารพพระโพธิสัตว์กวนอิม
โจวชาน
สิ่งก่อสร้างในมณฑลเจ้อเจียง
วัดแสงแก้วโพธิญาณ

วัดแสงแก้วโพธิญาณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเจดีย์หลวง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย
== ประวัติ ==
วัดแสงแก้วโพธิญาณ ตั้งอยู่เลขที่ 191 หมู่ 11 บ้านใหม่แสงแก้ว ตำบลเจดีย์หลวง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย
ที่มาของชื่อวัดแสงแก้วโพธิญาณ คือ "แสงแก้ว" มาจากแสงอันสว่างไสวราวกับดวงแก้วที่เปล่งประกายออกมาจากดอกบัว และสัญลักษณ์ "ดอกบัว" ที่พบในนิมิตก็อุปมาได้กับ"พระโพธิญาณ"อันเป็นความรู้แจ้งสูงสุด หรือ ความรู้ในการตรัสรู้ นั้นเอง(โพธิญาณ มาจากคำว่า โพธิ แปลว่า ตรัสรู้และคำว่า ญาณ แปลว่าแปลว่า หยั่งรู้ คำว่า"โพธิญาณ"จึงแปลให้เข้าใจง่ายๆว่า ความรู้ในการตรัสรู้ หรือ ตรัสรู้ความรู้ในสัจธรรม
จากเดิมเป็นเนินดอยม่อนแสงแก้วซึ่งปรากฏในนิมิตของครูบาอริยชาติ จึงกลายเป็นวัดแสงแก้วโพธิญาณ และพระภาวนารัตนญาณ(ครูบาอริยชาติ อริยจิตฺโต)ก็ย้ายจากวัดพระธาตุดงสีมา มาเป็นเจ้าอาวาสวัดแห่งนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
==อ้างอิง==
แสงแก้วโพธิญาณ
สิ่งก่อสร้างในอำเภอแม่สรวย
แซแนนแดจ

แซแนนแดจ (; سنە|Sine; ; Sine มักถอดเป็นอักษรโรมันว่า Senneh) ในอดีตมีชื่อว่า Senah Dezh  เป็นเมืองหลักของจังหวัดเคอร์ดิสถานในประเทศอิหร่าน ด้วยจำนวนประชากร 414,069 คน แซแนนแดจจึงเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 23 ของประเทศ และเป็นเมืองชาวเคิร์ดที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ ถึงแม้ว่าเมืองนี้ก่อตั้งเพียงไม่นาน (ประมาณ 250 ปีที่แล้ว) แต่กลับพัฒนาเป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางของวัฒนธรรมเคิร์ด ในช่วงสงครามอิรัก-อิหร่าน เมืองนี้ถูกเครื่องบินอิรักโจมตีและประสบเหตุการณ์ความไม่สงบ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2562 ยูเนสโกรับรองให้ Sineh (แซแนนแดจ) เป็นเมืองแห่งความสร้างสรรค์ด้านดนตรี
==ชื่อ==
ในอดีต เมืองแซแนนแดจมีชื่อเรียกว่า Saneh และเนื่องจากเมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้ปราสาทสำคัญที่ภายหลังมีชื่อว่า Sanehdaj  ทำให้ชื่อนี้ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็น Sanandaj
== ประชากร ==
ประชากรในเมืองแซแนนแดจส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ด และยังมีชาวอาร์มีเนียเป็นชนกลุ่มน้อยที่อพยพเข้ามาในเมืองนี้ ก่อนการปฏิวัติอิหร่าน (พ.ศ. 2522) เมืองนี้เคยมีชุมชนชาวยิวขนาดเล็กที่พูดภาษาแอราเมอิกประมาณ 4,000 คน เศรษฐกิจของเมืองนี้มีฐานมาจากการผลิตพรม หนังและหนังแปรรูป ข้าวสีจากโรงสี น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ งานไม้ ผ้าฝ้ายทอ และอุปกรณ์รับประทานอาหาร
ประชากรในแซแนนแดจส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี มัซฮับชาฟิอี
== ภาษา ==
ตารางเปรียบเทียบจำนวนผู้พูดในเมืองนี้:
==ภูมิอากาศ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Sanandaj 
Sanandaj Online Community
Islamic Azad University of sanandaj 
เมืองในประเทศอิหร่าน
เมืองหลักในจังหวัดของประเทศอิหร่าน
ที่อยู่อาศัยของชาวอัสซีเรีย
ที่อยู่อาศัยของชาวเคิร์ด
ไกซาร์

ไกซาร์ (Caesar, ; Καῖσαρ) เป็นตำแหน่งของผู้เป็นจักรพรรดิที่มีที่มาจากชื่อสกุลของจูเลียส ซีซาร์ ผู้เผด็จการโรมัน การเปลี่ยนแปลงจากชื่อตระกูลเป็นตำแหน่งที่ถือครองโดยจักรพรรดิโรมันสามารถสืบต้นตอได้ถึง ค.ศ. 68 หลังการล่มสลายของราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส
==ต้นกำเนิด==
ผู้ใช้ "ไกซาร์" ในฐานะชื่อสกุลคนแรกคือแซ็กสตุส ยูลิอุส ไกซาร์ ผู้ที่น่าจะเป็นบรรพบุรุษร่วมของลูกหลานทั้งหมดในตระกูลยูลิอี ไกซาเรส (Julii Caesares) (กาอิอุส) จูเลียส ซีซาร์ (ยูลิอุส ไกซาร์) เป็นเหลนชายของแซ็กสตุส หลังจูเลียส ซีซาร์ ก่อสงครามกับวุฒิสภาแล้วยึดครองสาธารณรัฐโรมัน เขาตั้งตำแหน่ง ดิกตาตอร์แปร์แปตูโอ (dictator perpetuo) หรือ "ผู้เผด็จการตลอดชีพ" ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาครองอยู่เพียงประมาณเดือนเดียวก่อนถูกลอบสังหาร การเสียชีวิตของจูเลียส ซีซาร์ ไม่ได้นำไปสู่การฟื้นฟูระบอบสาธารณรัฐ แต่ก่อให้เกิดคณะสามผู้นำที่สอง ได้แก่ ผู้เผด็จการสามคนรวมถึงกาอิอุส อ็อกตาวิอุส ลูกชายบุญธรรมของจูเลียส ผู้แบ่งดินแดนและดำรงตำแหน่งเป็นเวลาเกือบ 2 ทศวรรษ ในสมัยของเขา อ็อกตาวิอุสเรียกชื่อตนเองว่า "กาอิอุส ยูลิอุส ไกซาร์ อ็อกตาวิอุส" โดยมักย่อเป็น "กาอิอุส ไกซาร์" เพื่อเน้นย้ำความสัมพันธ์ระหว่างตนกับจูเลียส ซีซาร์ สุดท้าย ความไม่ไว้วางใจและความอิจฉาระหว่างเผด็จการทั้งสามก็ทำให้พันธมิตรล่มสลาย และก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองซึ่งจบลงที่อ็อกตาวิอุสกลายเป็นผู้ควบคุมดินแดนโรมันทั้งหมด โดยอ็อกตาวิอุสประกาศตนเองเป็น อิมแปราตอร์ ("ผู้บัญชาการ") และสาธารณรัฐโรมันกลายเป็นจักรวรรดิโรมันอย่างเป็นทางการ เมื่อขึ้นครองอำนาจในตำแหน่งนี้ อ็อกตาวิอุสได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "อิมแปราตอร์ ไกซาร์ เอากุสตุส" โดยวุฒิสภาโรมันได้เพิ่มคำยกย่อง เอากุสตุส เข้าไป ด้วยเหตุนี้ ติแบริอุส ลูกชายบุญธรรมและผู้สืบทอดอำนาจของเอากุสตุส จึงทำตามพ่อ (เลี้ยง) และนำชื่อ "ไกซาร์" มาใช้ด้วยในวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 4 โดยเปลี่ยนชื่อตนเองเป็น "ติแบริอุส ยูลิอุส ไกซาร์" และเมื่อขึ้นดำรงตำแหน่งจักรพรรดิก็นำชื่อ "ติแบริอุส ไกซาร์ เอากุสตุส" มาใช้ ทำให้เกิดการสืบทอดชื่อ "ไกซาร์" มานับตั้งแต่นั้น
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
== อ่านเพิ่ม ==
Pauly-Wissowa&nbsp;– Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft
ตำแหน่งโรมันโบราณ
ตำแหน่งผู้นำชาติหรือกลุ่มชาติพันธุ์
เกาะช้าง (แก้ความกำกวม)

เกาะช้าง อาจหมายถึง
เกาะช้าง – เกาะในจังหวัดตราด
เกาะช้าง – เกาะในจังหวัดระนอง
อำเภอเกาะช้าง – อำเภอในจังหวัดตราด
ตำบลเกาะช้าง – ตำบลในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย
ตำบลเกาะช้าง – ตำบลในอำเภอเกาะช้าง จังหวัดตราด
หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
วัดเสาไห้

วัดเสาไห้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสาไห้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี
วัดเสาไห้มีนามเดิมว่า วัดไผ่ล้อมน้อย  ตรงตามชื่อบ้านและตำบล คำว่า "เสาไห้" มีประวัติเล่าว่า เมื่อคราวสร้างเมืองใหม่ ชาวสระบุรีได้จัดส่งเสาไม้ตะเคียนทองไปเพื่อการพิจารณานำไปสร้างเสาเอกของหลักเมือง แต่มิได้รับไปดำเนินการเพราะปลายเสาคดไม่สวยงาม ภายหลังเสานี้ได้จมลงไปในแม่น้ำป่าตรงตรงหน้วัด ชาวบ้านจึงเรียกว่า เสาตะเคียนร้องไห้ ต่อมาเรียกกันสั้นลงว่า เสาไห้ จนเมื่อ พ.ศ. 2501 ได้มีพิธีน้ำเสาดังกล่าวขึ้นจากแม่น้ำป่าสัก แล้วนำไปตั้งไว้อยู่ที่วัดสูงซึ่งใต้อยู่ใกล้กัน
ข้อมูลการตั้งวัด หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร ระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2230 ส่วนสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1212 วัดเสาไห้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2471 วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำป่าสัก อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2417 ภายในมีพระประธานอยู่ 3 องค์ และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 นอกจากนั้นภายในวัดยังมีเรือเทพนรสิงห์ เป็นเรือยาว 48 ฝีพาย ทำจากไม้ตะเคียนทราย
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดสระบุรี
เสาไห้
เก้าอี้ไฟฟ้า

การประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้า เป็นโทษประหารชีวิตที่มีต้นกำเนิดในประเทศสหรัฐ นักโทษจะถูกผูกติดกับเก้าอี้สร้างพิเศษสำหรับให้กระแสไฟฟ้าไหลผ่านอิเล็กโทรดที่ติดกับศีรษะและขานักโทษจนเสียชีวิต วิธีนี้ริเริ่มโดยอัลเฟรด พี. เซาท์วิก ทันตแพทย์จากเมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก ผู้ใช้เวลาพัฒนาตลอดคริสต์ทศวรรษ 1880 เพื่อแทนที่การประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ การประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้าเริ่มใช้ครั้งแรกในค.ศ. 1890 และใช้ต่อมาในสหรัฐจนถึงปัจจุบัน เดิมเชื่อว่านักโทษเสียชีวิตด้วยภาวะสมองเสียหายจากกระแสไฟฟ้า แต่ในค.ศ. 1899 พบว่าการเสียชีวิตหลักมาจากภาวะเว็นทริคูลาร์ ฟิบริลเลชันจนนำไปสู่หัวใจหยุดเต้นในที่สุด
แม้ว่าเก้าอี้ไฟฟ้าจะเป็นสัญลักษณ์ของโทษประหารชีวิตในสหรัฐมาอย่างยาวนาน แต่วิธีนี้ถูกใช้น้อยลงเมื่อการฉีดยาให้ตายซึ่งเชื่อว่ามีมนุษยธรรมมากกว่าเข้ามาแทนที่ บางรัฐยังคงเก้าอี้ไฟฟ้าไว้เป็นอีกทางเลือกสำหรับนักโทษที่ปฏิเสธวิธีฉีดยา ยกเว้นรัฐเทนเนสซีและรัฐเซาท์แคโรไลนาที่ใช้วิธีนี้หากวิธีฉีดยาไม่พร้อม ในค.ศ. 2021 รัฐแอละแบมาและรัฐฟลอริดาให้การฉีดยาเป็นวิธีประหารชีวิตหลักแต่ยังคงใช้เก้าอี้ไฟฟ้าเป็นวิธีรองในกรณีที่นักโทษร้องขอ ด้านรัฐเคนตักกีเลิกใช้เก้าอี้ไฟฟ้า ยกเว้นผู้ถูกตัดสินประหารชีวิตก่อนวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1998 หรือนักโทษที่เลือกวิธีนี้ ขณะที่ในกรณีอื่นจะใช้วิธีฉีดยาแทน นอกจากนี้เก้าอี้ไฟฟ้ายังใช้เป็นวิธีประหารชีวิตหากศาลตัดสินว่าวิธีฉีดยาไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เช่นเดียวกับรัฐอาร์คันซอ รัฐมิสซิสซิปปีและรัฐโอคลาโฮมา
วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ศาลสูงสุดเนแบรสกามีคำวินิจฉัยว่าการประหารชีวิตด้วยเก้าอี้ไฟฟ้านั้นเป็น "การลงโทษที่โหดร้ายและผิดธรรมดา" ภายใต้รัฐธรรมนูญ ส่งผลให้รัฐเนแบรสกาเลิกใช้วิธีนี้ ซึ่งเนแบรสกาเป็นรัฐสุดท้ายที่ใช้เก้าอี้ไฟฟ้าเป็นวิธีการเดียวในการประหารชีวิต
== อ้างอิง ==
เก้าอี้
เครื่องประหารชีวิต
วิธีการประหารชีวิต
สิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ
วัดสนวนวารีพัฒนาราม

วัดสนวนวารีพัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวหนอง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 3 ตารางวา
วัดสนวนวารีพัฒนารามเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดบ้านหัวหนอง อีกแหล่งข้อมูลระยุว่าเดิมชื่อ วัดชนวน เพราะมีต้นขนวนอยู่ภายในวัด เมื่อเวลาผ่านไปจึงเพี้ยนจาก "ขนวน" มาเป็น "สนวน" ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 โดยการบริจาคตามกำลังศรัทธาของชาวบ้าน รวบรวมได้สองร้อยบาท มีช่างญวนเป็นช่างใหญ่และเป็นช่างแต้ม สิมของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2466 โดยช่างก่อสร้าง คือ นายแกว ทองผา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2466 สิมหลังใหม่แบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2540
สิมมีขนาดความกว้าง 5 เมตร ยาว 7.30 เมตร มุงหลังคาใหม่ด้วยสังกะสี ต่อหลังคาลงมาเป็นปีก รอบสิม ใต้วงกบมีช่องลมเล็ก ๆ เพื่อระบายอากาศ ด้านหน้ามีประตู 1 ช่อง หน้าต่าง 2 ช่อง ด้านข้างมีหน้าต่างข้างละ 3 ช่อง ตรงบันใดจะมีรูปปั้นพญานาคอยู่ 2 ตัว ช่างแต้มหรือผู้เขียนภาพฝาผนัง คือ นายหยวก และนายแดง เขียนภาพฝาผนังเมื่อ พ.ศ. 2469 เขียนภาพทั้งด้านในและด้านนอกด้วยสีฝุ่น เป็นเรื่องราววรรณกรรมพื้นบ้าน ด้านในเขียนเรื่องพระเวสสันดรชาดก สินไซ ราหูอมจันทร์นาคครุฑสิงห์ ด้านนอกเขียนเรื่องสินไซ (สังข์ศิลป์ไชย) และนรกภูมิ รูปแบบหน้าต่างทำเป็นวงโค้ง 2 ชั้น เขียนลวดลายเครือเถาไม่ซ้ำแบบกัน ผนังด้านนอกมีเสาติดผนัง เขียนลายเครือเถา และลวดลายพญานาคเกี่ยวพันกัน ภายในสิมประดิษฐkนพระพุทธรูปเป็นพระประธาน มีลักษณะผอมสูง แต่องค์อื่นมีลักษณะธรรมดา
==อ้างอิง==
สนวนวารีพัฒนาราม
โบราณสถานในจังหวัดขอนแก่น
สิ่งก่อสร้างในอำเภอบ้านไผ่
ก็อตซิลลาเกม

ก็อตซิลลาเกม (Godzilla Game) เป็นเกมกระดานที่ได้รับการเปิดตัวโดยบริษัทมาเทลใน ค.ศ. 1978 ซึ่งสามารถเล่นได้ระหว่างสองถึงสี่คน ผู้เล่นแต่ละคนควบคุมยานอวกาศหกลำ ยานอวกาศของผู้เล่นคนหนึ่งเป็นสีเขียวทั้งหมด, อีกคนหนึ่งเป็นสีเหลืองทั้งหมด, อีกคนเป็นสีส้มทั้งหมด และอีกคนเป็นสีม่วงแดงทั้งหมด ซึ่งบางครั้ง ก็อตซิลลาจะปรากฏตัวและกินยานอวกาศลำหนึ่ง ส่วนผู้เล่นคนสุดท้ายที่มียานอวกาศเหลืออยู่จะเป็นผู้ชนะ
== อ้างอิง ==
เกมมาเทล
เกมกระดานบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
เกมก็อตซิลลา
ก็อตซิลลา: ไคจูไดชินเงกิ

ก็อตซิลลา: ไคจูไดชินเงกิ (ゴジラ 怪獣大進撃; Godzilla: Giant Monster March) เป็นวิดีโอเกม ค.ศ. 1995 ที่พัฒนาโดยบริษัท ซิมส์ จำกัด และเผยแพร่โดยบริษัทเซกาสำหรับระบบเกมเกียร์และมาสเตอร์ซิสเตม ส่วนการแปลโดยแฟน ๆ อย่างไม่เป็นทางการเป็นภาษาอังกฤษได้รับการเผยแพร่ในวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2019 และ 20 เมษายน ค.ศ. 2020 รวมทั้งมีการวางแผนเวอร์ชันเมกาไดรฟ์ แต่ไม่เคยได้รับการเปิดตัว
== รูปแบบการเล่น ==
ก็อตซิลลา: ไคจูไดชินเงกิ เป็นเกมวางแผนผลัดกันเล่นที่มีองค์ประกอบของเกมต่อสู้ ผู้เล่นสามารถเล่นเป็นก็อตซิลลา หรือสัตว์ประหลาดที่คล้ายกัน หรือในฐานะจี-ฟอร์ซ ซึ่งเป็นกองกำลังป้องกันของมนุษย์ พวกเขามีเครื่องมือในการสังหารสัตว์ประหลาด เช่น รถถัง, ปืนใหญ่ และเครื่องบิน ส่วนสัตว์ประหลาดบางตัวเป็นศัตรูที่เล่นไม่ได้ และทั้งสองฝ่ายจะมีโอกาสต่อสู้กับพวกมัน ในส่วนของกลยุทธ์ของเกม ผู้เล่นสามารถขับเคลื่อนหน่วยต่าง ๆ บนแผนที่ และโจมตีศัตรูได้ เมื่อศัตรูถูกโจมตี เกมจะเข้าสู่โหมดเกมต่อสู้แบบอาร์เคด ครั้นเมื่อทุกหน่วยได้ใช้การกระทำของพวกเขาก็เป็นอันจบตา
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2538
เกมสำหรับเกมเกียร์
เกมก็อตซิลลา
วิดีโอเกมวางแผน
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วิดีโอเกมจากค่ายเซกา
วิดีโอเกมผู้เล่นเดี่ยว
อำเภอเซอเริมบัน

เซอเริมบัน (Seremban) เป็นหนึ่งใน 7 อำเภอในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย โดยมีเซอเริมบันเป็นเมืองหลักของรัฐ
==เขตการปกครอง==
อำเภอเซอเริมบันแบ่งออกเป็น 8 ตำบล ดังนี้:
อัมปางัน
ลาบู
เลิงเกิง
ปันไต
ราซะฮ์
รันเตา
เซอเริมบัน
เซอตุล
อำเภอนี้แบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตคือ เซอเริมบัน (เหนือ, 6 ที่นั่ง), ราซะฮ์ (ใต้, 5 ที่นั่ง) และเริมเบา (ปาโร็ยและรันเตา)
==อ้างอิง==
 
เซอเริมบัน
หาดใหญ่ (แก้ความกำกวม)

พังงา
อำเภอหาดใหญ่
เทศบาลนครหาดใหญ่
ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่
สโมสรฟุตบอลหาดใหญ่
สโมสรฟุตบอลยังสิงห์ หาดใหญ่ ยูไนเต็ด
ไก่ทอดหาดใหญ่
สถานีรถไฟชุมทางหาดใหญ่
มหาวิทยาลัยหาดใหญ่
หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
ไอ้หนุ่มพลังช้าง ไวอาก้าเรียกพี่

ไอ้หนุ่มพลังช้าง ไวอาก้าเรียกพี่  เป็นภาพยนตร์ตลกจากประเทศเกาหลีใต้ในปี ค.ศ. 2008 กำกับและเขียนบทโดย ชิน ฮัน-โซล นำแสดงโดย บง แท-กยู, คิม เย-ว็อน และ โอ ดัล-ซู ออกฉายเมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี ค.ศ. 2008
สำหรับในประเทศไทยภาพยนตร์เรื่องนี้ทาง ทีมพากย์พันธมิตร ได้เป็นผู้ให้เสียงภาษาไทย
== เนื้อเรื่อง ==
บยอน คัง-โซ เป็นคนขายเค้กข้าวในหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลในยุคราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี คัง-โซ ถูกล้อเลียนอยู่เป็นประจำเพราะเขามีอวัยวะเพศที่ค่อนข้างเล็ก วันหนึ่ง คัง-โซ ได้รับรู้ถึงยาอมฤตที่ฝังอยู่ในป่าซึ่งยานี้ทำให้เขากลายเป็นที่หมายปองของผู้หญิงทั้งหมู่บ้านรวมถึง สาวแก่ แม่ม่าย และแม่ลูกอ่อน
== นักแสดง ==
บง แท-กยู รับบทเป็น บยอน คัง-โซ
คิม เย-ว็อน รับบทเป็น ดัล-แกง
โอ ดัล-ซู รับบทเป็น คัง มก
ยูน ยอ-จอง รับบทเป็น หญิงชรา
== ฉาย ==
ไอ้หนุ่มพลังช้าง ไวอาก้าเรียกพี่ เปิดตัวในเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี ค.ศ. 2008 และติดอันดับที่ 6 ของบ็อกซ์ออฟฟิศในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัวด้วยจำนวนผู้เข้าชม 89,997 คน เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ภาพยนตร์เรื่องนี้มีผู้เข้าชมทั้งหมด 272,497 คน และ ณ วันที่ 1 มิถุนายน มีรายได้รวมทั้งสิ้น 1,720,621 ดอลลาร์สหรัฐ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์เกาหลี
ภาพยนตร์ภาษาเกาหลี
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551
ตำบลกงรถ

ตำบลกงรถ เป็นตำบลแห่งหนึ่งใน อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา
== หมู่บ้าน ==
ตำบลกงรถแบ่งการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน คือ
หมู่ที่ 1 บ้านกงรถ
หมู่ที่ 2 บ้านหัวทำนบ
หมู่ที่ 3 บ้านซ่าเลือด
หมู่ที่ 4 บ้านหนองบัวรอง
หมู่ที่ 5 บ้านโนนขี้ตุ่น
หมู่ที่ 6 บ้านสี่แยก
หมู่ที่ 7 บ้านโคกแค
หมู่ที่ 8 บ้านหนองซำ
หมู่ที่ 9 บ้านหัวนบพัฒนา
== โรงเรียน ==
โรงเรียนบ้านหัวทำนบ (หมู่ที่ 2)
โรงเรียนบ้านซ่าเลือด (หมู่ที่ 3)
โรงเรียนบ้านโนนขี้ตุ่น (หมู่ที่ 5)
== โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ==
ในตำบลกงรถ มีสถานีอนามัย 1 แห่ง และยกฐานะเป็นโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ซ่าเลือด
== วัด ==
ตำบลกงรถ มีวัดจำนวนทั้งสิ้น 7 แห่ง และสำนักสงฆ์  จำนวน 1  แห่ง คือ
วัดกงรถ (หมู่ที่ 1)
วัดหัวทำนบ (หมู่ที่ 2)
วัดซ่าเลือด (หมู่ที่ 3)
วัดหนองบัวรอง (หมู่ที่ 4)
วัดโนนขี้ตุ่น (หมู่ที่ 5)
วัดโคกแค (หมู่ที่ 7)
วัดหนองซำ (หมู่ที่ 8)
สำนักสงฆ์วิปัสสนาฉิมพลีภิวัลณ์ (หมู่ที่ 1)
== อ้างอิง ==
กงรถ
กงรถ
ถ้ำผีแมนโลงลงรัก

ถ้ำผีแมนโลงลงรัก ตั้งอยู่ที่บ้านถ้ำลอด ตำบลถ้ำลอด อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นหนึ่งในถ้ำผีแมนที่สำรวจพบแล้วกว่า 90 แหล่ง ค้นพบเมื่อปี 2553 เป็นแหล่งค้นพบวัฒนธรรมโลงไม้ที่สำคัญและถือเป็นการค้นพบทางโบราณคดีที่สำคัญต่อการความเข้าใจทางชาติพันธุ์
ในถ้ำพบโลงไม้ 25 โลง หรือ 30 ฝาโลง ในสภาพปิดฝาโลงสมบูรณ์ ภายในมีโครงกระดูกมนุษย์มากถึง 154 คน บางโลงมีถึง 18 คน ซึ่งจากการสำรวจและวิจัยโดยคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ระหว่างปี 2556-2559 โดยการตรวจดีเอ็นเอ พบว่าโครงกระดูกมนุษย์ดังกล่าวมีอายุมากกว่า 1,600-2,100 ปี โดยบรรจุศพในโลงไม้เป็นช่วงเวลานานกว่า 400 ปี มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกัน และเป็นกลุ่มชนในชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาออสโตรเอเชียติก และไท-กะได จึงสามารถบอกว่าในดินแดนแห่งนี้เมื่อ 2,000 ปีก่อน มีชาติพันธุ์ที่หลากหลายและยังมีอยู่ในประเทศไทยในปัจจุบันอาศัยอยู่ร่วมกัน
นอกจากนี้ ยังค้นพบโบราณวัตถุต่าง ๆ เช่น หม้อภาชนะ เครื่องประดับ เครื่องเขิน ผ้าทอและอุปกรณ์ทอผ้า เป็นต้น ซึ่งผ้าทอที่ค้นพบนั้นเป็นการทอผ้าป่านกัญชง แสดงให้เห็นว่าเมื่อ 2,000 กว่าปีที่แล้วนั้นรู้จักการทอผ้า มีการปลูกกัญชงและนำมาทอเป็นเส้นใยและผืนผ้า ซึ่งเป็นภูมิปัญญาที่ตกทอดมาจนถึงปัจจุบัน
ถ้ำผีแมนโลงลงรักยังไม่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมในปัจจุบัน
==ดูเพิ่ม==
แหล่งโบราณคดีเพิงผาถ้ำลอด
ถ้ำน้ำลอด
ถ้ำผีแมน
==อ้างอิง==
ผีแมนโลงลงรัก
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดแม่ฮ่องสอน
แหล่งโบราณคดีในประเทศไทย
อำเภอปางมะผ้า
เจสซี มาร์ช

เจสซี มาร์ช (Jesse Marsch; เกิด 8 พฤศจิกาน ค.ศ. 1973) เป็นผู้ฝึกสอนและอดีตนักฟุตบอลชาวอเมริกัน เคยเล่นในตำแหน่งกองกลาง เขาลงเล่นในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ทั้งสิ้น 14 ฤดูกาล โดยเขาได้ลงเล่นให้แก่ดี.ซี. ยูไนเต็ด, ชิคาโกไฟร์ และชิวาส ยูเอสเอ เขาชนะเลิศลีกสามสมัยและยูเอส โอเพนคัพอีกสี่สมัย นอกจากนี้ ยังเคยลงเล่นให้แก่ทีมชาติสหรัฐอีกสองนัด
มาร์ชประกาศเลิกเล่นฟุตบอลใน ค.ศ. 2010 และผันตัวมาเป็นผู้ฝึกสอนฟุตบอล โดยเขาได้เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นผู้ช่วยของบ็อบ แบรดลีย์ที่คุมทีมชาติสหรัฐเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายของฟุตบอลโลก 2010 ที่ประเทศแอฟริกาใต้ ต่อมาเขาได้ทำงานเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของมอนทรีออลอิมแพ็กต์ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์เมื่อ ค.ศ. 2012 ต่อมาใน ค.ศ. 2015 เขาได้เข้ามาคุมทีมนิวยอร์กเร็ดบุลส์ ซึ่งในฤดูกาลแรก เขาพาทีมชนะเลิศซัปพอร์เตอส์ชีลด์และเขาเองก็ได้รับรางวัลผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยมแห่งปีของเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ นอกจากนี้ เขายังทำสถิติเป็นผู้ฝึกสอนที่คุมทีมนิวยอร์กเร็ดบุลส์ชนะด้วยอัตรามากที่สุดอีกด้วย
ค.ศ. 2018 มาร์ชได้เข้ารับตำแหน่งผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของแอร์เบ ไลพ์ซิชในบุนเดิสลีกา ภายใต้การคุมทีมของรัล์ฟ รังนิค โดยในฤดูกาลนั้น ทีมจบอันดับที่สามในลีกและคว้ารองแชมป์เดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาลถัดมา มาร์ชได้เข้ารับตำแหน่งผู้ฝึกสอนของเร็ดบุลซัลทซ์บวร์คในออสเตรียนบุนเดิสลีกา ต่อจากมาร์โก โรส เขาสามารถพาทีมชนะเลิศลีกและฟุตบอลถ้วย (ดับเบิลแชมป์) ได้ถึงสองฤดูกาลติดต่อกัน อีกทั้งเขายังคุมทีมซัลทซ์บวร์คลงเล่นในรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร
29 เมษายน ค.ศ. 2021 แอร์เบ ไลพ์ซิช ประกาศว่ามาร์ชจะเข้ามาคุมทีมต่อจากยูลีอาน นาเกิลส์มันในฤดูกาล 2021–22 เขาประเดิมคุมทีมแอร์เบ ไลพ์ซิชในบุนเดิสลีกาด้วยการแพ้ไมนทซ์ 05 1–0 และในวันที่ 5 ธันวาคมปีเดียวกัน มาร์ชถูกปลดออกจากตำแหน่งหลังคุมทีมแพ้ในลีกสามนัดติดต่อกัน
28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 มาร์ชได้เข้ามาคุมทีมลีดส์ยูไนเต็ดต่อจากมาร์เซโล บิเอลซา
== เกียรติประวัติ ==
=== ผู้เล่น ===
ดี.ซี. ยูไนเต็ด
เอ็มแอลเอสคัพ: 1996, 1997
ซัปพอร์เตอส์ชีลด์: 1997
ยูเอส โอเพนคัพ: 1996
ชิคาโกไฟร์
เอ็มแอลเอสคัพ: 1998
ซัปพอร์เตอส์ชีลด์: 2003
ยูเอส โอเพนคัพ: 1998, 2000, 2003
=== ผู้ฝึกสอน ===
นิวยอร์กเร็ดบุลส์
ซัปพอร์เตอส์ชีลด์: 2015, 2018
เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค
ออสเตรียนบุนเดิสลีกา: 2019–20, 2020–21
ออสเตรียนคัพ: 2019–20, 2020–21
รางวัลส่วนตัว
ผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยมแห่งปีของเมเจอร์ลีกซอกเกอร์: 2015
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลจากรัฐวิสคอนซิน
นักฟุตบอลชาวอเมริกัน
นักฟุตบอลทีมชาติสหรัฐ
กองกลางฟุตบอล
ผู้เล่นในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในบุนเดิสลีกา
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลลีดส์ยูไนเต็ด
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในพรีเมียร์ลีก
โอนามาซุ

โอนามาซุ  ตามตำนานญี่ปุ่นเป็นปลาดุกยักษ์ที่อาศัยอยู่ใต้เกาะญี่ปุ่น เมื่อมันขยับตัวจะทำให้เกิดแผ่นดินไหว โอนามาซุอาศัยอยู่ใต้เกาะญี่ปุ่นและถูกควบคุมโดยเทพเจ้าทาเกมิกาซูจิ ที่ประดิษฐานอยู่ที่คาชิมะ ซึ่งเทพเจ้าทาเกมิกาซูจิจะยับยั้งการขยับของโอนามาซุด้วยหิน แต่เมื่อทาเกมิกาซูจิชะล่าใจและปล่อยให้หินของเขาล้มลง โอนามาซุก็จะใช้โอกาสนี้ในการขยับตัวซึ่งจะทำให้เกิดแผ่นดินไหวรุนแรง
== ตำนาน ==
ตามตำนานของญี่ปุ่นเล่าว่าโอนามาซุคือปลาดุกขนาดมหึมาที่อาศัยอยู่ใต้พื้นโลก ซึ่งเป็นสาเหตุของแผ่นดินไหว ความเกี่ยวข้องระหว่างโอนามาซุกับแผ่นดินไหวเกิดขึ้นครั้งแรกในทะเลสาบบิวะ ในช่วงเวลาประมาณศตวรรษที่ 16 โอนามาซุได้รับการวาดจากภาพโอสึเอะ ซึ่งเป็นศิลปะในบริเวณนั้น
โอนามาซุมีเกี่ยวข้องกับเทพพระเจ้าทาเกมิกาซูจิและ "หินรากฐาน" ในเมืองคาชิมะ จังหวัดอิบารากิ ซึ่งเป็นหินขนาดใหญ่ที่ทับไม่ให้ปลาดุกขยับได้ แต่เมื่อพระเจ้าทาเกมิกาซูจิชะล่าใจ โอนามาซุก็จะขยับตัวจนทําให้เกิดแผ่นดินไหวรุนแรง 
=== คําอธิบาย ===
ความเชื่อเกี่ยวกับปลาดุกและแผ่นดินไหวไม่ได้มีอยู่ในญี่ปุ่นจนถึงปลายศตวรรษที่ 17 และได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นหลังความเชื่อในการทํานายแผ่นดินไหวในช่วงศตวรรษที่ 19 ก่อนเกิดแผ่นดินไหวในเอโดะในปี ค.ศ. 1855 ชาวประมงที่กำลังจะไปหาปลาไหลรายงานว่าพบปลาดุกมีพฤติกรรมผิดปกติในแม่น้ำ ซึ่งเขาก็ใช้ปลาดุกเป็นตัวทํานายแผ่นดินไหว ต่อมาในคืนนั้นก็ได้เกิดแผ่นดินไหวขึ้น สอดคล้องกับเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยซึ่งบันทึกไว้ในพงศาวดารปี ค.ศ. 1856 รายงานข่าวเกี่ยวกับปลาดุกสามารถทํานายแผ่นดินไหวได้ตามธรรมชาติ ในช่วงทศวรรษที่ 1930 นักแผ่นดินไหวชาวญี่ปุ่น ชินกิชิ ฮาไต และโนโบรุ อาเบะ ได้ แสดงให้เห็นว่าปลาดุกในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมีพฤติกรรมผิดปกติก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหวหลายชั่วโมง
และสามารถคาดการณ์แผ่นดินไหวด้วยความแม่นยํา 80%
== ประวัติ ==
=== นามาซุเอะ ===

นามาซุเอะ เป็นภาพพิมพ์ปลาดุกที่รู้จักกันในศตวรรษที่ 19 ภาพเหล่านี้ถูกตีพิมพ์และเผยแพร่ในปริมาณมากหลังจากเกิดแผ่นดินไหวในเอโดะ พ.ศ. 2398 ถือเป็นแผ่นดินไหวที่ใหญ่ที่สุดในยุคอันเซ
ภาพพิมพ์แกะไม้เหล่านี้ส่วนใหญ่มีฉากเทพเจ้าที่ปราบปลาดุก
== อ้างอิง ==
บรรณานุกรม
สิ่งมีชีวิตในตำนานญี่ปุ่น
ภาพอูกิโยะ