pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
Aenictus grandis

Aenictus grandis เป็นชนิดของมดทหารสีน้ำตาลเข้มที่พบในประเทศบังกลาเทศ, ประเทศพม่า และมณฑลยูนนานของประเทศจีน
==อ้างอิง==
Dorylinae
แตนในทวีปเอเชีย
วัดสรรพยาวัฒนาราม

วัดสรรพยาวัฒนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลสรรพยา อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท
วัดสรรพยาวัฒนาราม เดิมชื่อว่า วัดเสาธงหิน หรือ วัดวังหิน เดิมก่อนนี้บริเวณหน้าวัดเป็นวังน้ำวนน้ำหมุนเป็นเกลียวเหมือนเสาหิน ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2410 มีหลวงพ่อเขียวเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก (พ.ศ. 2415–2435) ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดสรรพยาวัฒนาราม" เมื่อ พ.ศ. 2495 ปีมะเส็ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารน้อยก่ออิฐถือปูน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2435–2465 ขนาด 4 ห้อง กว้าง 5.00 เมตร ยาว 11.50 เมตร (รวมเฉลียงด้านหลัง) และลดชั้นที่ด้านหลังมีเสาร้าง ส่วนด้านหน้าก่อเป็นซุ้มโค้งรูปกลีบบัว มีประติมากรรมปูนปั้น เรียกว่า พระฉาย เป็นองค์พระพุทธเจ้าประทับยืนปางถวายเนตร พร้อมพระอัครสาวก 2 องค์ หลังคามุงกระเบื้องดินเผาหางแหลมไม่เคลือบ สันและหลบกระเบื้องหลังคาเป็นปูนปั้น หน้าบันด้านหน้าเป็นปูนปั้นประดับเครื่องถ้วย หน้าบันด้านหลังเป็นไม้แนบกระดานตีตั้ง ผนังด้านหลังก่ออิฐถือปูนปั้นสูงจรดอกไก่ พื้นภายนอกและภายในปูอิฐขนาดใหญ่ทับหน้าด้วยปูนทรายภายในอาคารห้องสุดท้ายทำฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปประทับนอนหงายในหีบพระบรมศพ โดยพระบาทยืนพ้นหีบออกมาที่ปลายพระบาท ชาวบ้านเรียกว่า ปางแหย่เท้า มีพระมหากัสสปะ ซึ่งเป็นพระอรหันต์สาวกและพระสาวกรวมอีก 4 รูป นั่งกราบสักการะอยู่ปลายพระบาท
==อ้างอิง==
สรรพยาวัฒนาราม
โบราณสถานในจังหวัดชัยนาท
สิ่งก่อสร้างในอำเภอสรรพยา
วัดท่าโพธิ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

วัดท่าโพธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดไชยา อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดท่าโพธิ์ หรือ วัดใหม่ท่าโพธิ์ ไม่ปรากฏว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่เป็นวัดร้างจนถึง พ.ศ. 2496 ก่อนที่จะรวมวัดท่าโพธิ์เข้ากับวัดใหม่ชลธารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนนแล้วเรียกว่า "วัดท่าโพธิ์" อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1425 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1575 สถาปัตยกรรมที่หลงเหลืออยู่ สันนิษฐานว่าสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 24–25
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2497  อุโบสถมีมุขประเจิดยื่นออกทั้งหน้าหลัง บริเวณหน้าบันเรียบไม่มีลาย โดยรอบทั้ง 8 ทิศ มีใบเสมาทั้งเก่าและใหม่อยู่รวมกัน โดยใบเสมาใหม่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2499 เครื่องบนมีลักษณะเช่นเดียวกับวัดจำปา ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยทำจากหินทรายแดงเป็นพระประธาน ด้านหลังอุโบสถมีเจดีย์ 4 องค์ ทั้งองค์ที่ยังสมบูรณ์และชำรุด โดยองค์ที่ยังเหลือเค้าโครงนั้นเป็นเจดีย์ทรงปราสาท และมีศาลาการเปรียญ และหอไตร นอกจากนั้นยังพบแผ่นหินที่สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นป้ายหลุมศพของชาวจีน 1 ชิ้น และชิ้นส่วนหินทรายเป็นแท่งกลมยาวอีก 2 ชิ้น
ส่วนวัดใหม่ชลธารที่ถูกยุบรวม พบโบราณวัตถุ เช่น องค์และฐานเทวรูป ศิลา 3 องค์ เศียรเทวรูปศิลา 1 เศียร วัดตั้งติดกับโรงเรียนสารภีอุทิศ มีอาคารกุฎิไม้บริเวณที่เคยพบโบราณวัตถุถูกทำลายหมดแล้ว
==อ้างอิง==
ท่าโพธิ์
โบราณสถานในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดหลวงสุมังคลาราม

วัดหลวงสุมังคลาราม พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในตำบลเมืองใต้ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2486 และยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2524
วัดหลวงสุมังคลารามเดิมชื่อ " วัดศรีสุมังค์ " พระยาวิเศษภักดีศรีนครลำดวน (ชม) เจ้าเมืองศรีสะเกษ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2328 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่บิดาคือพระยารัตนวงษา (อุ่น) เจ้าเมืองศรีสะเกษคนแรกที่ขอแยกเมืองออกจากเมืองขุขันธ์ มาตั้งที่เมืองศรีสะเกษ (เมืองศีร์สระเกษ)  ปัจจุบันเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุและพระวิเศษมิ่งเมืองพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ที่สร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างเมืองศรีสะเกษ ในอดีตวัดหลวงสุมังคลารามเป็นสถานที่ที่ใช้ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของเจ้าเมือง และข้าราชการกรมการเมืองในสมัยก่อน
==อ้างอิง==
หลวงสุมังคลาราม
หลวงสุมังคลาราม
เทศบาลตำบลป่าโมก

เทศบาลตำบลป่าโมก เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางปลากด และพื้นที่ทั้งหมดของตำบลป่าโมก ในอำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลโดยยกฐานะท้องถิ่นตำบลป่าโมกทั้งหมดขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2483  ซึ่งถือว่าเป็นเทศบาลตำบลแห่งแรกของจังหวัดอ่างทอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ได้แบ่งพื้นที่เทศบาลฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยาของตำบลป่าโมก จัดตั้งขึ้นเป็นตำบลบางปลากด ทำให้เทศบาลครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางปลากดด้วย ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 8,898 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอป่าโมก อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดอ่างทองประมาณ 14.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 96.2 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน) ตรงกลางของเขตเทศบาลมีแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นแหล่งน้ำสำคัญและแบ่งเขตเทศบาลออกเป็นสองส่วน มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 12 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 7,500.0 ไร่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลป่าโมก
ป่าโมก
อำเภอป่าโมก
คลองเปร็ง

คลองเปร็ง เป็นคลองที่เชื่อมระหว่างคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านคลองนครเนื่องเขตถึงคลองบางขนาก (คลองแสนแสบ) ในจังหวัดฉะเชิงเทรา มีระยะทาง 448 เส้น หรือ 19.52 กิโลเมตร  ในอดีตเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำที่มีต้นเปร็งขึ้นอยู่ทั้ง 2 ฝั่งคลองเป็นจำนวนมาก จึงเรียกคลองนี้ว่า "คลองเปร็ง"
==ประวัติ==
คลองเปร็งเริ่มขุดเมื่อ พ.ศ. 2429 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2431 มีวัตถุประสงค์ในการขุดเพื่อระบายน้ำจืดจากคลองบางขนากมาไล่น้ำเค็มออกจากคลองประเวศบุรีรมย์ในฤดูแล้ง เนื่องจากเกิดความเสียหายต่อพืชผลในพื้นที่บริเวณคลองประเวศบุรีรมย์ จนทำให้มีผู้อพยพออกจากบริเวณคลองประเวศบุรีรมย์จำนวนมาก โดยเป็นที่ดินที่เช่าจากนายทุนและผู้มีบรรดาศักดิ์ ทำให้เกิดการอพยพไปยังที่อุดมสมบูรณ์กว่า เมื่อมีการขุดคลองเปร็งจึงได้รับความสนใจในการพัฒนาที่ดิน โดยเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ได้ลงทุนขุดคลองและแบ่งที่ดินออกขายให้ราษฎร แต่การลงทุนขุดต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงได้ยืมเงินจากหลวง แต่ก็มิได้ดำเนินการคืนเงิน ทำให้ต้องทูลเกล้าฯ ถวายที่ดินฝั่งตะวันตกของคลองเปร็งแทนเงินที่ยืมไป ต่อมาที่ดินส่วนนี้ได้ตกเป็นของพระเจ้าลูกยาเธอ พระเจ้าลูกเธอ ให้เป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 19,357 ไร่
เดิมทีจะขุดคลองเปร็งจากคลองบางขนากถึงคลองสำโรง ยาวประมาณ 40 กิโลเมตร แต่เนื่องจากการเสียชีวิตของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ทำให้ขุดคลองได้เพียง 20 กิโลเมตรจากคลองบางขนากถึงคลองประเวศบุรีรมย์
นอกจากนั้นหลวงแพ่ง กรมการเมืองนครเขื่อนขันธ์ ยังเป็นผู้ดูแลในการขุดคลองเปร็งด้วย แต่ภายหลังประสบปัญหาด้านการเงิน ได้หลบหนีจากพื้นที่เพื่อหนีภาระหนี้สินที่นำเงินค่าจองที่นาของรัฐในคลองเปร็งมาใช้
==การใช้พื้นที่==
ริมคลองเปร็งเป็นที่ตั้งของมัสยิดมู่รอกี้บุ้ลอิสลาม (ลาดน้ำขาว) มัสยิดอัลวารุ้ลอิสลาม (สมอเซ) มัสยิดเราะห์มาตุ้ลอิสลาม และวัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร ชาวบ้านริมคลองเปร็งประกอบอาชีพทำนาและเลี้ยงสัตว์น้ำเป็นอาชีพหลัก ทำงานหัตถกรรมเป็นอาชีพเสริม โดยมีก๋วยเตี๋ยวโบราณและขนมโบราณเป็นสินค้าที่ขึ้นชื่อ
== อ้างอิง ==
คลองในจังหวัดฉะเชิงเทรา
แอ่งถูหลู่ฟาน

แอ่งทูร์ปัน (تۇرپان ئويمانلىقى) หรือ แอ่งถูหลู่ฟาน (吐鲁番盆地, อ่าน ถูหลู่ฟานเผินตี้; Turpan Depression) เป็นแอ่ง ตั้งใกล้เมืองถูหลู่ฟาน ซึ่งห่างจากเมืองอูหลู่มู่ฉีในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ สาธารณรัฐประชาชนจีน มีความลึกประมาณ 157 เมตรวัดจากระดับน้ำทะเลปานกลาง นอกจากนี้แอ่งถูหลู่ฟานยังเป็นสถานที่ที่ร้อนที่สุดในประเทศจีนอีกด้วยในช่วงฤดูร้อน แอ่งถูหลู่ฟานตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม มีการตั้งถิ่นฐานของผู้คนเพื่อทำการเกษตร ประกอบไปด้วยระบบชลประทาน และเป็นแหล่งปลูกองุ่นที่สำคัญของประเทศจีน
==อ้างอิง==
Climate data
Travel Article on Chinatoday.com.cn
Turpan -- Ancient Stop on the Silk Road
ซินเจียงอุยกูร์
ธรณีสัณฐานในประเทศจีน
ยฺวิ่นเฉิง

ยฺวิ่นเฉิง เป็นนครระดับจังหวัดที่อยู่ทางใต้สุดในมณฑลชานซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ติดกับนครหลินเฝิน และนครจิ้นเฉิงทางทิศเหนือและทิศตะวันออก และติดกับมณฑลเหอหนานและมณฑลฉ่านซีทางทิศใต้และทางตะวันตก จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 ยฺวิ่นเฉิงมีประชากร 4,774,508 คน (5,134,779 คน ในปี 2010) โดยอาศัยอยู่ในตัวเมือง 928,334 คน (680,036 คน ในปี 2010) ซึ่งประกอบด้วยเขตหยานหูเขตเดียว พื้นที่ชุมชนเมืองอีกแห่งหนึ่งอยู่ในทางตอนใต้ของอำเภอผิงลู่ มีผู้อยู่อาศัย 205,080 คน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ชุมชนเมืองของนครซานเหมินเสีย
== เขตการปกครอง ==
คณะบริหารเทศบาลนคร สภานิติบัญญัติ และตุลาการ ตั้งอยู่ในเขตหยานหู (盐湖区) รวมถึงที่ทำการพรรคคอมมิวนิสต์จีนและสำนักความมั่นคงสาธารณะ
== ภูมิอากาศ ==
ยฺวิ่นเฉิงอยู่ในเขตภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้งภาคพื้นทวีปที่ได้รับอิทธิพลจากมรสุม (Köppen BSk) แบ่งออกเป็น 4 ฤดู ด้วยความที่เมืองตั้งอยู่ทางใต้สุดของมณฑล และตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเทือกเขาจงเถียว ทำให้ไม่เจอกับลมพัดลงลาดเขา (Katabatic wind) เมื่อมีลมพัดมาจากทางทิศใต้ จึงเป็นหนึ่งในสถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในมณฑล ในฤดูหนาวอากาศจะแห้งมาก ในขณะที่ฤดูร้อนจะชื้น อุณหภูมิเฉลี่ยของแต่ละเดือนอยู่ระหว่าง  ในเดือนมกราคม ถึง  ในเดือนกรกฎาคม และอุณหภูมิเฉลี่ยรายปีคือ  ปริมาณน้ำฝนระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกันยายนรวมกัน คิดเป็นกว่าร้อยละ 60 ของปริมาณน้ำฝนต่อปี
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
กวนอู, ขุนพล และเทพเจ้า
จิ่ง ไห่เผิง, นักบินอวกาศ ในกองนักบินอวกาศกองทัพปลดปล่อยประชาชน (PLAAC)
== การขนส่ง ==
ทางหลวงจีนหมายเลข 209
ทางด่วนโฮฮอต–เป๋ย์ไห่
รถไฟความเร็วสูงสายต้าถง–ซีอาน ให้บริการการเดินทางไปยังปักกิ่ง ไท่หยวน และซีอาน นอกจากจะมีสถานีรถไฟยฺวิ่นเฉิงเหนือที่อยู่บริเวณตัวเมืองยฺวิ่นเฉิงแล้ว ยังมีสถานีที่หย่งจี้ และอำเภอเหวินสี่
ท่าอากาศยานยฺวิ่นเฉิงจางเซี่ยว
== อ้างอิง ==
 
เขตการปกครองระดับจังหวัดของมณฑลชานซี
นครในมณฑลชานซี
วัดตะเคียนราม

วัดตะเคียนราม เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะเคียนราม อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2515
วัดตะเคียนราม หรือ วัดนามวิจิตรตะเคียนราม เป็นวัดเก่าแก่ของอำเภอภูสิงห์ ปัจจุบันวัดตะเคียนรามเป็นที่ตั้งสรีระสังขารของพระครูประกาศธรรมวัตร (สาย  ปาโมกโข) ผู้เป็นศิษย์ของหลวงปู่สรวง เทวดาเดินดิน วัดไพรพัฒนา หลวงปู่สายเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดตะเคียนรามและเกจิอาจารย์ผู้ทรงวิทยาคุณชาวจังหวัดศรีสะเกษและอีสานใต้ ทางวัดเปิดให้ศิษยานุศิษย์เข้ากราบสักการะสรีระสังขารของหลวงปู่สาย โดยทางวัดได้จัดสร้างมณฑปปราสาทศิลปะขอมเพื่อตั้งสรีระสังขารหลวงปู่สาย ปาโมกโข และเป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงเครื่องอัฐบริขาร
==อ้างอิง==
ตะเคียนราม
ลีโอ

ลีโอ หรือ เลโอ สามารถหมายถึง
ลีโอ (ชื่อ) - ชื่อต้นของบุคคล
ลีโอ (นามสกุล) - นามสกุลของบุคคล
ลีโอ เฟนเดอร์ -  นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน
ลีโอ พุฒ - นักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทย
เลโอ โซสเซย์ - นักร้อง นักแสดง และพิธีกรชาวไทยเชื้อสายฝรั่งเศส
เบียร์ลีโอ
== ตัวละครในบันเทิงคดี ==
ลีโอ (เอาชีวิตรอดซีรีส์) - ตัวละครจากเรื่องเอาชีวิตรอด
ลีโอ (วันพีซ) - ตัวละครจากเรื่องวันพีซ
เลโอ หรือ โลกิ - ตัวละครจากเรื่องแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร
ลีโอ หรือ รุอา - ตัวละครจากเรื่องยูกิโอ 5D's
อาคาบะ เลโอ - ตัวละครจากเรื่องยูกิโอ ARC-V
ลีโอ ฟิตซ์ - ตัวละครจากเรื่องชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส
เลโอ ไอโอเลีย - ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย์ย่า
เลโอ เรกูลัส - ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส
เลโอ มิเคเน่ - ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย์ย่า โอเมก้า
== ดูเพิ่ม ==
ลีโอนาร์โด
วัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร

วัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองเปร็ง ณ บ้านคลองเปรง หมู่ที่ 7 ตำบลคลองเปรง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมี พระปลัดถวิล ชุตินฺธโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดเปร็ง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมีนายหรีม จำรูญวงศ์ เป็นผู้ซื้อที่ดินถวายวัด มีเนื้อที่ในการสร้างวัด จำนวน 19 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2543
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่า สร้างประมาณ พ.ศ. 2471 กำแพงอุโบสถมีภาพการใช้ชีวิตของชาวชนบท วิหารและกุฏิสงฆ์สร้างอยู่บนเรือ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อพุทธโสธรไม้สาน พระอินทร์ไม้สาน ภายในอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อดำ
==อ้างอิง==
เปร็งไพบูลย์ธัญญาหาร
เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ

เจือนศักดิ์ น้อยสุวรรณ (11 มิถุนายน พ.ศ. 2487–) เป็นนักร้อง อดีตนักร้องของวงดนตรีสุนทราภรณ์ ที่มีเพลงดังต่างๆอาทิ หลงปอง, คิดไว้ในใจ, อย่างอนนักเลย
== ประวัติ ==
เจือนศักดิ์เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อโตขึ้นเข้ามาทำงานที่องค์การแบตเตอรี่ ในปี พ.ศ. 2511 เจือนศักดิ์ชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก โดยเคยเข้าประกวดร้องเพลงชนะระดับประเทศ โดยร้องเพลงยอยศพระลอ ของ ชินกร ไกรลาศ จึงได้เข้ามาเรียนเล่นเปียโนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี ในวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2513
เจือนศักดิ์ได้เรียนเล่นเปียโนกับคุณครูหลายท่าน เช่น ครูสริ ยงยุทธ ครูเจษฎา เดชอุดม เป็นต้น แต่ก็แอบมาร้องเพลงกับนักเรียนรุ่นเดียวกันเสมอ ครั้งหนึ่งเจือนศักดิ์กำลังขับร้องเพลงฟ้าแดง ของอโศก สุขศิริพรฤทธิ์อยู่ ครูเอื้อ สุนทรสนานได้ยินจึงถามว่าไปหัดมาจากไหน ตนบอกว่าหัดร้องตอนอยู่ท้องไร่ท้องนา ครูเอื้อชมว่าร้องดีมากน่าจะเอาดีทางร้องเพลง เจือนศักดิ์จึงเลิกเล่นเปียโนมาร้องเพลงแทน
เพ็ญศรี พุ่มชูศรี (ศิลปินแห่งชาติ) เคยชมเจือนศักดิ์ว่า เป็นผู้ร้องเพลงของครูเอื้อได้ดีที่สุด
== ผลงาน ==
หลงปอง (เพลงแรก)
คิดไว้ในใจ
อย่างอนนักเลย
ลมเพ้อ คู่ บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ (นำมาบันทึกเสียงใหม่)
บ้านนา คู่ กัญญาวรรณ พัฒนาสันต์ (นำมาบันทึกเสียงใหม่)
วัดหนามแดง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดหนามแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนามแดง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีพื้นที่ทั้งหมด 27 ไร่ มีพระครูพิพิธสารกิจวิมล เป็นเจ้าอาวาส
วัดหนามแดงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2414 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2472 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 160 เมตร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ที่ตั้งวัดมีคลองขวางและคลองวังปลานักไหลผ่าน ที่มาของชื่อเนื่องจากในท้องที่นี้เมื่อร้อยกว่าปีก่อนมีต้นไม้ที่เมื่อหนามยังอ่อนจะมีสีแดงสดและทั้งต้นจะมีหนามแหลมคม ชาวบ้านให้ชื่อว่า ต้นหนามแดง (หรือต้นมะนาวโห่) จึงได้นำมาตั้งเป็นชื่อตำบล และต่อมานายหลำ และอำแดงวัน ได้บริจาคที่ดินบริเวณแห่งนี้ให้สร้างวัด และตั้งชื่อว่า "วัดหนามแดง" ตามชื่อตำบล
อุโบสถประดิษฐานพระพุทธชินราชศิลปะสุโขทัย มีภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังด้วยสีน้ำอะครีลิค แสดงพุทธประวัติพระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานรวม 39 ภาพ ที่จำลองรูปแบบการวาดมาจากวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก ภายในวัดเป็นที่ประดิษฐานของหลวงพ่อสองพี่น้อง อีกทั้งบริเวณวัดยังเป็นที่ตั้ง พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดหนามแดง ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บของเก่า รวบรวมเครื่องมือเครื่องใช้ในชุมชนสมัยโบราณ เช่น เรือต่าง ๆ เกวียนโบราณ
==อ้างอิง==
หนามแดง
วัดช้างสี

วัดช้างสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ปัจจุบันมีพระครูวินัยธรอุดม อตฺตสาโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดช้างสีเป็นวัดภายในเขตคูเมือง ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเมืองใกล้ประตูช้างสี บนถนนอินทยงยศ ซึ่งมีสถานที่อย่างวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร จวนผู้ว่าราชการจังหวัด ศาลากลางประจำจังหวัด พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย สันนิษฐานว่าวัดช้างสีสร้างในราว พ.ศ. 1250 โดยพระนางจามเทวี เมื่อเสร็จจากศึกต้านขุนหลวงมิลังคะ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติ หอไตร พระธาตุเจดีย์ได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดี
==อ้างอิง==
ช้างสี
โบราณสถานในจังหวัดลำพูน
วัดสุพรรณรังษี (จังหวัดลำพูน)

วัดสุพรรณรังษี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 2 ไร่ 9.2 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสิริสุตาภิมณฑ์ (ศุภชัย ป.ธ.5) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสุพรรณรังษีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 แต่เดิมเป็นวัดของพระสงฆ์ฝ่ายรามัญนิกายที่มีสัญชาติเป็นไทยใหญ่ (เงี้ยว) หรือพม่า เดิมมีชื่อเรียกว่า วัดมัณฑะเลย์ เมื่อพระสงฆ์ฝ่ายรามัญนิกายหมดไป พระสงฆ์ไทยซึ่งมีพระครูสมุห์คำปัน มหาวณฺโณ ได้เข้ามาอยู่แทน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2459
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถลักษณะรูปทรงศิลปะแบบพม่า ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมีเจดีย์รูปทรงศิลปะแบบพม่า พระพุทธรูปไม้ประทับยืนขนาดเท่าคนจริง เป็นพระพุทธรูปปางห้ามสมุทร ศิลปะล้านนา
==อ้างอิง==
สุพรรณรังษี
โบราณสถานในจังหวัดลำพูน
นางสาวไทย 2565

นางสาวไทย 2565 เป็นการจัดประกวดนางสาวไทยครั้งที่ 53 ซึ่งดำเนินจัดประกวดโดย บริษัททีพีเอ็น โกลบอล ซึ่งนางสาวไทย 2565 จะทำกิจกรรมการเก็บตัวผู้เข้าประกวดที่จังหวัดอำนาจเจริญ ระหว่างวันที่ 22 มกราคม จนถึง 26 มกราคม 2565 โดยจัดประกวดรอบตัดสินในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2565 ณ เซ็นทรัลเวิลด์ ไลฟ์ กรุงเทพมหานคร
== ผลการประกวด ==
=== ลำดับ ===
=== ลำดับการประกาศชื่อ ===
{|
|valign="top" width=10%|
12 คนสุดท้าย
นครปฐม&nbsp;–  อัญพัชร์ ปิติประจักษ์วัชร
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–  กีรดา อัครปรีดี
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–  วนิดา ดอกกุหลาบ
กาญจนบุรี&nbsp;–  อธิชา เรนนี่
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–  จันทรรัสม์ เอี่ยมเล็ก
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–  ทิฆัมพร ทุ่งทะเล
มุกดาหาร&nbsp;–  วรัมพร ปั้นอินทร์
ภูเก็ต&nbsp;–  มานิตา ดวงคำ ฟาร์เมอร์
สกลนคร&nbsp;–วาริศา ศรีนุกูล
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–ภรณ์นภัส ปุณณสิริวัฒน์
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–ศรณ์ศรฏฐ์ วิทยาเรืองสุข
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–อรณพรรณ ณ เชียงใหม่
|valign="top" width=10%|
5 คนสุดท้าย
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–  วนิดา ดอกกุหลาบ
ภูเก็ต&nbsp;–  มานิตา ดวงคำ ฟาร์เมอร์
นครปฐม&nbsp;–  อัญพัชร์ ปิติประจักษ์วัชร
กาญจนบุรี&nbsp;–  อธิชา เรนนี่
กรุงเทพมหานคร&nbsp;–ศรณ์ศรฏฐ์ วิทยาเรืองสุข
|valign="top" width=10%|
|}
== รางวัลพิเศษ ==
== ผู้เข้าประกวด ==
ผู้เข้าประกวด 24 คนสุดท้ายที่ได้รับการยืนยัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นางสาวไทย
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2565
ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2565
จู๋เป่ย์

จู๋เป่ย์ (เวด-ไจลส์: Chupei; พักฟ้าซื้อฮากกา: Chuk-pet; เป่อ่วยจีฮกเกี้ยน: Tek-pak) เป็นนครแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐจีน ตั้งอยู่ในเทศมณฑลซินจู๋ มณฑลไต้หวัน เป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในไต้หวัน โดยในระหว่างปี 2010 ถึง 2019 มีประชากรเพิ่มขึ้น 51,000 คน ซึ่งสูงที่สุดในบรรดาเขตการปกครองระดับตำบล ซึ่งได้แก่ ตำบล เมือง นคร และเขต เมืองนี้มีการจูงใจให้มีการย้ายถิ่น เนื่องจากอยู่ใกล้กับนครซินจู๋ และอุทยานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีซินจู๋ อีกทั้งเนื่องจากคณะบริหารท้องถิ่นของเทศมณฑลซินจู๋ได้มุ่งเน้นโครงสร้างพื้นฐานส่วนใหญ่ที่นี่
จู๋เป่ย์มีฐานะเป็น นครภายใต้เทศมณฑล (นครที่ขึ้นกับเทศมณฑล) และเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลซินจู๋
== ประวัติศาสตร์ ==

=== จักรวรรดิญี่ปุ่น ===
ในปี 1920 พื้นที่ของสถานีชิกูโฮกุ  เดิมเรียกว่า "ทุ่งอั่งม้อ"  ต่อมาปี 1941 หมู่บ้านคีวมินาโตะ  และหมู่บ้านรกกะ  ได้ยุบรวมกันกลายเป็น หมู่บ้านชิกูโฮกุ  ซึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอชินจิกุ จังหวัดชินจิกุ
=== สาธารณรัฐจีน ===
จู๋เป่ย์แต่เดิมมีฐานะเป็นตำบลขึ้นอยู่กับเทศมณฑลซินจู๋ตั้งแต่ปี 1950 ถึง 1988 โดยในเดือนตุลาคม 1988 ตำบลจู๋เป่ย์ได้รับการยกฐานะเป็นนครภายใต้เทศมณฑล
== ภูมิศาสตร์ ==
จู๋เป่ย์มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดกับนครซินจู๋ ทิศเหนือติดกับตำบลซินเฟิงและตำบลหูโข่ว ทิศตะวันออกติดกับตำบลชฺยงหลินและเมืองซินผู่ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับเมืองจู๋ตง และทิศตะวันตกติดกับช่องแคบไต้หวัน จู๋เป่ย์เป็นจุดที่แม่น้ำเฟิ่งชานและแม่น้ำโถวเฉียนไหลออกสู่ทะเลช่องแคบไต้หวัน จู๋เป่ย์เป็นเมืองบริวารของนครซินจู๋มาตั้งแต่ตอนที่นครซินจู๋เปลี่ยนแปลงเป็นนครปกครองโดยตรงในปี 1982 จากการที่นครซินจู๋แยกตัวออกจากเทศมณฑลซินจู๋ ทำให้จู๋เป่ย์เป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลแทน การที่อยู่ใกล้กับอุทยานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีซินจู๋ และอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ทำให้เมืองนี้มีเงินทุนไหลเข้าจากรัฐบาลมากขึ้นเรื่อย ๆ รวมทั้งการที่ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้มูลค่าอสังหาริมทรัพย์พุ่งสูงขึ้น ประชากรของนครจู๋เป่ย์ในเดือนมกราคม 2017 อยู่ที่ประมาณ 176,966 คน
== เขตการปกครอง ==
นครจู๋เป่ย์แบ่งออกเป็น 31 หมู่บ้านในเมือง (里 หลี่) ดังนี้
== เศรษฐกิจ ==

ด้านการเกษตรของจู๋เป่ย์ ได้มีการเปลี่ยนจากทำนาข้าวเป็นหลัก เป็นปลูกดอกไม้และผลไม้ที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยวมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจในท้องถิ่นส่วนใหญ่ได้รับแรงหนุนจากอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ การเก็งกำไรด้านอสังหาริมทรัพย์ และภาคบริการ บางส่วนของนครจู๋เป่ย์ ยังคงเก็บรักษาโครงสร้างพื้นฐานแบบดั้งเดิมไว้หลังจากการรื้อถอนเมืองเก่า นอกจากนี้ยังมีสวนอุตสาหกรรมในเมือง ได้แก่ อุทยานวิทยาศาสตร์ชีวการแพทย์ซินจู๋ และสวนอุตสาหกรรมไฮเทคไถหยวน
== การขนส่ง ==

สถานีรถไฟความเร็วสูงซินจู๋ (ที่ ลิ่วเจีย 六家)
การรถไฟไต้หวัน สถานีรถไฟจู๋เป่ย์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นครภายใต้เทศมณฑลของไต้หวัน
เทศมณฑลซินจู๋
ยางลบสื่อรัก

ยางลบสื่อรัก (; ) เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่สร้างมาจากโชโจมังงะในชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกัน ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน จนถึง 18 ธันวาคม ค.ศ. 2021 เผยแพร่บนเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 15 มกราคม 2022 นำแสดงโดย ชุนซูเกะ มิจิเอดะ และ เร็น เมงูโระ
เพลงธีมปิดของยางลบสื่อรักได้แก่ ซีเครตทอช  โดยสโนว์แมน และ อูบุเลิฟ  โดยนานิวะดันชิ เป็นซิงเกิลใหม่และซิงเกิลเปิดตัวของสโนว์แมนและนานิวะดันชิตามลำดับ
== เรื่องย่อ ==
ในระหว่างการสอบ อาโอกิ (ชุนซูเกะ มิจิเอดะ) ที่กำลังกระเสือกกระสนหลังเขาไม่ได้นำยางลบเข้ามาในห้องสอบ เขาได้รับความช่วยเหลือจาก ฮาชิโมโตะ (ริโกะ ฟูกูโมโตะ) ที่อาโอกิแอบชอบให้ยืมยางลบของเธอ แต่บนยางลบมีชื่อ อิดะ (เร็น เมงูโระ) เขียนไว้อยู่ ซึ่งตามความเชื่อในญี่ปุ่น หากเขียนชื่อคนที่ชอบไว้บนยางลบและใช้จนหมดก็จะสมหวังในความรัก อิดะที่เห็นเขาใช้ยางลบก้อนนั้นจึงเข้าใจผิดว่าอาโอกิเป็นเจ้าของ
== ตัวละคร ==
อาโอกิ แสดงโดย ชุนซูเกะ มิจิเอดะ
อิดะ แสดงโดย เร็น เมงูโระ
ฮาชิโมโตะ แสดงโดย ริโกะ ฟูกูโมโตะ
อัคคุง แสดงโดย จิน ซูซูกิ
ทานิงูจิ แสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ
ชุน โทโยดะ แสดงโดย อายูมุ มิจิซูกิ
โช นิชิงากิ แสดงโดย ฮิโรโตะ นากาบายาชิ
== อ้างอิง ==
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
ละครโทรทัศน์ของสถานีทีวีอาซาฮิ
หมวกแม่มด

หมวกแม่มด (Witch hat) เป็นรูปแบบหมวกที่แม่มดสวมใส่ในวัฒนธรรมประชานิยม โดยมียอดทรงกรวยและปีกกว้าง
== ที่มาและการออกแบบ ==

ที่มาของหมวกแม่มดที่มุ่งเสนอในปัจจุบันนี้เป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ทฤษฎีหนึ่งคือภาพติดตาที่เกิดขึ้นจากการต่อต้านยิว ซึ่งใน ค.ศ. 1215 สภาสังคายนาลาเตรันครั้งที่สี่ได้ออกคำสั่งว่าชาวยิวทุกคนต้องสวมเครื่องสวมศีรษะที่ระบุตัวตน โดยหมวกแหลมที่รู้จักกันในชื่อยูเด็นฮัต อาจเป็นไปได้ว่าหมวกลักษณะนี้มีความเกี่ยวข้องกับมนต์ดำ, การบูชาซาตาน และการกระทำอื่น ๆ ที่ชาวยิวถูกกล่าวหา
ทฤษฎีก่อนหน้านี้คือซากมัมมี่ของ “แม่มด” แห่งซูเบชิ ที่สวมหมวกสีดำทรงแหลมสูงมาก ซึ่งคล้ายกับหมวกที่เป็นสัญลักษณ์พี่น้องของพวกเธอในยุโรปยุคกลาง ทั้งนี้ ซูเบชิ ซึ่งมีอายุระหว่างศตวรรษที่ 4 และ 2 ก่อนสากลศักราช ตั้งอยู่ในหุบเขาสูงทางตะวันออกของเมืองตูร์ปันที่สำคัญ
ทฤษฎีที่คล้ายคลึงกันระบุว่าภาพติดตาของหมวกแม่มดซึ่งเป็นตัวอย่าง ได้เกิดจากอคติในการต่อต้านเควกเกอร์ แม้ว่าหมวกที่เควกเกอร์สวมตามประเพณีจะไม่ถูกชี้ให้เห็น หมวกเควกเกอร์เป็นจุดสนใจของการโต้เถียงทางวัฒนธรรมพิวริตัน แต่หมวกเควกเกอร์เป็นจุดสนใจของการโต้เถียงทางวัฒนธรรม และเป็นไปได้ว่าปฏิกิริยาที่รุนแรงของพิวริตันต่อพวกเควกเกอร์ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้มีส่วนทำให้หมวกกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเขียนรูปลักษณ์ของปีศาจ
สมมติฐานอีกข้อหนึ่งเสนอว่าหมวกแม่มดมีต้นกำเนิดมาจากหมวกหญิงขายเหล้า ซึ่งเป็นหมวกที่สวมใส่โดยผู้หญิงที่จำหน่ายเบียร์ที่ชงเองที่บ้าน ตามข้อเสนอนี้ หมวกเหล่านี้ได้รับความหมายเชิงลบเมื่ออุตสาหกรรมการผลิตเบียร์ซึ่งถูกครอบงำโดยผู้ชาย กล่าวหาว่าเป็นผู้ขายเบียร์ที่เจือจางหรือปนเปื้อน ซึ่งได้กล่าวหาว่าหญิงขายเหล้าเป็นผู้ขายเบียร์ที่เจือจางหรือมีมลทิน ร่วมกับความสงสัยทั่วไปว่าสตรีที่มีความรู้ด้านสมุนไพรศาสตร์กำลังทำงานในอาณาเขตลึกลับ โดยที่หมวกหญิงขายเหล้าอาจมีความเกี่ยวข้องกับแม่มด
พ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซซึ่งเป็นนวนิยาย ค.ศ. 1900 ของลีแมน แฟรงก์ บอม มีภาพประกอบที่แสดงให้เห็นแม่มดชั่วร้ายแห่งทิศตะวันตกสวมหมวกทรงกรวยสูง เครื่องประดับแฟชันชิ้นนี้ได้รับการนำมาใช้ในภาพยนตร์ดัดแปลงใน ค.ศ. 1939 ซึ่งแม่มดชั่วร้ายรับบทโดยนักแสดงหญิงที่ชื่อมาร์กาเรต แฮมิลตัน
== ในสื่อ ==
หมวกนี้ได้รับการสวมโดยตัวละครต่อไปนี้:
แม่มดชั่วร้ายแห่งทิศตะวันตก จากพ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซ ค.ศ. 1900
แกนดัล์ฟ จากเรื่องฮอบบิท และเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ค.ศ. 1937
เจนนิเฟอร์ (รับบทโดยเวโรนิกา เลก) จากเรื่องไอแมร์รีด์อะวิตช์ ค.ศ. 1942
ซาแมนธา สตีเฟนส์ จากเรื่องแม่มดสาวเจ้าเสน่ห์ ค.ศ. 1964
ออร์โค จากเรื่องฮี-แมนแอนด์มาสเตอส์ออฟดิยูนิเวิร์ส ค.ศ. 1983
มิเนอร์วา มักกอนนากัล จากเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ (เนื้อเรื่องได้รวมถึงตัวละครที่เป็นหมวกแบบนี้) ค.ศ. 1997 นิยายยังกล่าวถึง "หมวกแหลม" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชุดนักเรียนสำหรับโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่ค่อยปรากฏในภาพยนตร์ดัดแปลง
ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้ทำหมวก ยอดดังกล่าวอาจถูกสังเกตเป็นประจำในสภาพที่งอ, โค้ง หรือยู่ยี่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แม่มด
ฮาโลวีน
แอ่งดานาคิล

แอ่งดานาคิล (ዳናኪል; Danakil Depression) เป็นแอ่งซึ่งเกิดจากการแยกตัวของเปลือกโลกสามแผ่นซึ่งอยู่ในเขตจะงอยแอฟริกา บริเวณแอ่งดานาคิลประกอบด้วยหินตะกอนทับด้วยหินอัคนี (เช่น หินบะซอลต์) ซึ่งเกิดจากการแยกตัวของแผ่นเปลือกโลกจนหินหลอมเหลวแทรกตัวขึ้นมา
แอ่งดานาคิลเป็นสถานที่ที่ร้อนที่สุดบนโลก ถือตามอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี และนอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ต่ำที่สุดบนโลก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีฝนตกไม่มากอีกด้วย แม่น้ำอาวัช (Awash River) ซึ่งไหลผ่านแอ่งก็มักเหือดแห้งหมดจนไม่เหลือให้ไหลลงมหาสมุทรอินเดีย แอ่งดานาคิลเป็นที่ตั้งของภูเขาไฟเอร์ทาเล ภูเขาไฟอายาลู และน้ำพุร้อนดาลอล ซึ่งทั้งหมดเป็นสถานที่ที่มีความร้อนและมีกรดรุนแรง
นักวิทยาศาสตร์ได้พยายามศึกษาว่า มีสิ่งมีชีวิตชนิดใดบ้างที่อาศัยในแอ่งดานาคิลได้ เพื่อที่จะเข้าใจว่าสิ่งมีชีวิตบนดาวดวงอื่นเกิดได้อย่างไร โดยค้นพบว่า สิ่งมีชีวิตส่วนมากมักเป็นจุลชีพที่ชอบสภาวะรุนแรงเช่นเดียวกับนักดาราชีววิทยาศึกษา อย่างไรก็ตาม นักวิทยาศาสตร์บางกลุ่มก็พบว่ามีสิ่งมีชีวิตในพื้นที่แอ่งดานาคิลไม่มากนัก
แอ่งดานาคิลเป็นสถานที่ท่องเที่ยวโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบแหล่งท่องเที่ยวทางธรณีวิทยาอย่างน้ำพุร้อน และทะเลสาบกำมะถันเป็นอาทิ
==อ้างอิง==
ด
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2022 นัดชิงชนะเลิศ

ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2022 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลเพื่อตัดสินหาผู้ชนะของซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2021–22 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ครั้งที่ 38 ระหว่างเรอัลมาดริด และอัตเลติกบิลบาโอ หรือเรียกการพบกันของทั้งสองทีมว่าเอลบิเอโฆกลาซิโกเป็นครั้งที่ 239 โดยแข่งขันเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2022 ณ สนามกีฬาแห่งชาติคิงฟะฮัด ในริยาด ประเทศซาอุดีอาระเบีย
==ทีม==
==นัด==
===รายละเอียด===
{| width=92%
|-
|
|
|}
{| width="100%"
|valign="top" width="40%"|
|valign="top"|300px
|valign="top" width="50%"|
|}
== หมายเหตุ ==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา
ฟุตบอลถ้วยสเปนในฤดูกาล 2021–22
นัดการแข่งขันสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด
นัดการแข่งขันอัตเลติกเดบิลบาโอ