pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดจอมทอง (จังหวัดนครศรีธรรมราช)

วัดจอมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสิชล อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช
==ประวัติ==
วัดจอมทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2225 มีร่องรอยเนินโบราณสถานอยู่กลางวัด ซึ่งเกี่ยวกับศาสนาพราหมณ์และศิลปวัตถุที่เกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธ โดยเมื่อ พ.ศ. 2525 โครงการโบราณคดีประเทศไทย (ภาคใต้) กองโบราณคดีได้สำรวจพบว่าวัดจอมทองซึ่งตั้งอยู่ริมคลองท่าเรือรีมีร่องรอยเนินโบราณสถานสูงประมาณ 1 เมตร อยู่กลางวัด แต่ได้ถูกทำลายไปเมื่อราว 30 ปีก่อนการสำรวจ พระวิษณุ พระพรหม พระพุทธรูปและพระพิมพ์จำนวนมาก รวมทั้งชิ้นส่วนสถาปัตยกรรมซึ่งทำจากหินปูน
==โบราณวัตถุ==
โบราณวัตถุสำคัญที่พบ ได้แก่ พระวิษณุศิลา สูง 67.5 เซนติเมตร อายุประมาณครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 13 ลักษณะบั้นพระองค์เล็กพระโสณีผายพระเพลาใหญ่พระกรทั้ง 4 ข้างสลักแยกออกจากพระวรกายทรงยืนอยู่บนฐานที่มีเดือยและสวมกีรีฎมกุฏทรงเตี้ยทรงพระภูษาโจงยาวครอบข้อพระบาทและขมวดเป็นปมอยู่ใต้พระนาภี ไม่มีผ้าคาดพระโสณี ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศรีธรรมราช
ธรณีประตูเป็นแผ่นหินปูนพบจำนวนหลายแผ่นลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีรูสำหรับสวมเดือยกรอบประตูและมีรอยสลักลงไปให้กลมแต่ไม่ทะลุ ทั้งนี้คงจะใช้สำหรับสวมเดือยของบานประตูที่เป็นเครื่องไม้ ส่วนใหญ่มีสภาพชำรุดมีอยู่ชิ้นหนึ่งที่มีอักษรปัลลวะรุ่นเดียวกันกับทีพ่บในศิลาจารึกหุบเขาช่องคอย อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งมีอายุอยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 11–12 ปรากฏอยู่ด้วยอย่างไรก็ดี ศาสตราจารย์โอคอนเนอร์กำหนดอายุตัวอักษรว่าอยู่ในราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 12–13 จึงอาจกล่าวได้ว่าโบราณสถานแห่งนี้มีอายุในราวพุทธศตวรรษที่ 12 ขึ้นไป ปัจจุบันธรณีประตูชิ้นนี้ถูกเคลื่อนย้ายไปวางไว้ในบริเวณวัดประทุมทายการาม อำเภอสิชล
กรอบประตูเป็นแผ่นหินปูนที่ได้รับการตกแต่งให้เรียบทั้ง 2 หน้าลักษณะเป็นแผ่นยาวและมีเดือยที่ปลายทั้ง 2 ข้าง แผ่นหินนี้คงจะเป็นกรอบประตูซึ่งเป็นส่วนค้ำยันหรือวางในแนวดิ่งเดือยนั้นคงใช้สำหรับสวมลงไปในรูของธรณีประตู วัดขนาดชิ้นที่สมบูรณ์มีความกว้าง 38 เซนติเมตรหนา 9 เซนติเมตร ยาว 159 เซนติเมตร (หากรวมเดือยยาว 167 เซนติเมตร) แผ่นหินรูปวงกลมพบจำนวน 2 แผ่นทำจากหินปูนตกแต่งเรียบทั้ง 2 หน้าขนาดเท่ากัน คือ หนา 9 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 92 เซนติเมตร แผ่นหนึ่งมีร่องรอยสลักซึ่งยากแก่การศึกษาว่าจะเป็นสวดลายหรืออักษร
พระพุทธรูปประทับยืนสำริดสูง 20.3 เซนติเมตร ศิลปะทักษิณที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของศิลปะอินเดียทางภาคตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะจากเมืองนาคปัฎฎินัมซึ่งเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาที่กษัตริย์แห่งราชวงศ์โจฬะทรงอุปถัมภ์อายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 17–18 ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช
==อ้างอิง==
จอมทอง
โบราณสถานในจังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดดอนทอง (จังหวัดนครปฐม)

วัดดอนทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนข่อย อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันพระอธิการเอกชัย อิสฺสโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดดอนทองเป็นวัดป่าสาขาวัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี สาขาที่ 200 จากคำบอกเล่าของพระอาจารย์เอกชัย อิสฺสโร เจ้าอาวาสและผู้ก่อตั้งวัด เล่าว่า ก่อนบวช พระอาจารย์เอกชัย ได้ศึกษาธรรมะกับครูบาอาจารย์ไปหลายวัด หลายสถานที่ โดยเฉพาะสายวัดป่าในภาคอีสาน เมื่อมาพบวัดหนองป่าพง มีหลวงปู่ชา สุภัทโท เป็นเจ้าอาวาสในขณะนั้น จึงเกิดความศรัทธา ตัดสินใจลาออกจากราชการเพื่อศึกษาทางธรรมอย่างเต็มที่ โดยเป็นผ้าขาวอยู่ที่วัดหนองป่าพงประมาณ 1 ปี จึงได้รับการบวชเป็นพระภิกษุจนได้ 5 พรรษา
หลวงพ่อเลี่ยม ฐิตธัมโม ได้อนุญาตให้พระอาจารย์เอกชัยออกธุดงค์ ก่อนออกธุดงค์ หลวงพ่อเลี่ยมก็ได้ปรารภว่า หากมีสาขาทางนครปฐมก็ดีเหมือนกัน จะได้เป็นที่พักของพระป่าที่ผ่านไปทางกรุงเทพและภาคใต้และองค์พระปฐมเจดีย์ก็เป็นสถานที่สำคัญต่อพระพุทธศาสนาด้วย ต่อมาได้มีโยมศรัทธากลุ่มหนึ่งประทับใจและศรัทธาในพระอาจารย์เอกชัย ประกอบกับหมู่บ้านดอนทองยังไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน โยมจึงได้นิมนต์ท่านไว้และช่วยกันหาที่ให้สร้างวัด โดยได้ซื้อที่จำนวน 6 ไร่ 2 งาน ต่อจากนั้นก็ถมดิน ปลูกต้นไม้ สร้างเสนาสนะเพิ่มเติม จากนั้นผู้ศรัทธาได้ซื้อที่ดินขยายอีก 8 ไร่ 1 งานเศษ พ.ศ. 2549 ซื้อที่ดินขยายเพิ่มอีก 16 ไร่เศษ ได้ขุดดินในพื้นที่มาถมดินเพื่อขยายพื้นที่ปลูกต้นไม้และสร้างเสนาสนะ
วัดดอนทองได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554  ศาสนสถานที่เป็นจุดเด่นของวัดดอนทอง คือ อุโบสถ รูปทรงองค์พระปฐมเจดีย์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550
==อ้างอิง==
ดอนทอง
วัดนครชื่นชุ่ม

วัดนครชื่นชุ่ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
วัดนครชื่นชุ่มประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2475 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยตระกูลกรรณสูต ซึ่งได้กล่าวไว้ว่าภายหลังที่ นายอากร ฮะหยง ซึ่งเป็นน้องชายของพระยาสุนทรบุรีศรีพิไชยสงคราม (อี้ กรรณสูต) ได้ถึงแก่อนิจกรรม ต่อมาอีกไม่นาน นางชุ่มภรรยาของท่านก็ถึงแก่กรรมบุตรแลหลานจึงได้นำเงินที่ได้รับบริจาคในงานครั้งนี้มาสร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งบรรพบุรุษทั้งสอง ตั้งนามวัดว่า วัดชื่นชุ่ม ต่อมาวัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยขุนนครรัฐเขตต์ จึงได้ผนวกนามของท่านเข้าไปด้วย และได้ชื่อใหม่ว่า "วัดนครชื่นชุ่ม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2479 ปัจจุบันมีพระครูมงคลประภาส (สนั่น) เป็นเจ้าอาวาส
อุโบสถขนาด 5 ห้อง ด้านขวาของอุโบสถเป็นอนุสรณ์สถานพระครูสุนทรกิจโกศล (ชั้ว บัวหลั่น) ด้านข้างอนุสรณ์สถานพระครูสุนทรกิจโกศล (ชั้ว บัวหลั่น) มีรูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัด มีศาลเจ้าแม่ตะเคียนและพ่อปู่ฤๅษี ศาลาแปดเหลี่ยม เจ้าแม่กวนอิม พระสีวลี พระพรหม และพระแม่ธรณีบีบมวยผม
==อ้างอิง==
นครชื่นชุ่ม
เลือดชั่ว: เรื่องลับและคำลวงเบื้องหลังบริษัทดาวรุ่งแห่งซิลิคอนแวลลีย์

เลือดชั่ว: เรื่องลับและคำลวงเบื้องหลังบริษัทดาวรุ่งแห่งซิลิคอนแวลลีย์ (Bad Blood: Secrets and Lies in a Silicon Valley Startup) เป็นหนังสือสารคดีที่เผยแพร่ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 โดยผู้ประกาศข่าว จอห์น แคร์รีรู ซึ่งมีรายละเอียดเกี่ยวกับจุดรุ่งเรืองและล่มสลายของเธราโนส สตาร์ตอัปเทคโนโลยีชีวภาพหลายพันล้านดอลลาร์ที่นำโดยเอลิซาเบธ โฮล์ม หนังสือนี้ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ดี และชนะรางวัลรางวัลหนังสือธุรกิจประจำปีของ ไฟแนนเชียลไทม์ส และ แมคคินซีย์ใน ค.ศ. 2018
ใน ค.ศ. 2018 มีการสร้างภาพยนตร์จากหนังสือนี้ ซึ่งนำโดยเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ เขียนบทโดยวาเนสซา เทย์เลอร์ และกำกับโดยแอดัม แมคเคย์
==การพัฒนา==
ในช่วงปลาย ค.ศ. 2015 แคร์รีรูเริ่มสืบสวนบทความของเธราโนส สตาร์ตอัปเกี่ยวกับการทดสอบเลือดที่ก่อตั้งโดยเอลิซาเบธ โฮล์ม แล้วตีพิมพ์ในเดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล บทความนี้ได้ตั้งคำถามถึงข้ออ้างของบริษัทว่าสามารถดำเนินการทดสอบในแล็บแบบระยะกว้างได้ด้วยการนำตัวอย่างเลือดจากการเจาะจากปลายนิ้วนิดเดียว ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ทางคน็อพฟ์ได้ตีพิมพ์ เลือดชั่ว: เรื่องลับและคำลวงเบื้องหลังบริษัทดาวรุ่งแห่งซิลิคอนแวลลีย์
ใน ค.ศ. 2021 แคร์รีรูประกาศว่า เขาจะเผยแพร่พอดแคสต์เรื่อง "แบดบลัด: เดอะไฟนอลแชปเตอร์" (Bad Blood: The Final Chapter) ซึ่งกล่าวถึงการสอบสวนของเอลิซาเบธ โฮล์ม
==คำวิจารณ์==
บิล เกตส์กล่าวว่า: "เลือดชั่ว อาจกระตุ้นให้เกิดคำถามทางจริยธรรมอย่างจริงจัง แต่สุดท้ายกลับเป็นเรื่องระทึกขวัญกับตอนจบที่น่าเศร้า มันเป็นเรื่องที่สนุก เต็มไปด้วยรายละเอียดแปลก ๆ ที่จะทำให้คุณตกใจ"
หนังสือนี้ถูกรวมในรายชื่อปลายปีหลายแห่ง เช่นรายชื่อ 28 หนังสือที่ไม่มีวันลืมใน ค.ศ. 2018 โดยนิวยอร์กโพสต์ แนวทางสู่การอ่านที่ดีในปี 2018 (Guide To 2018’s Great Reads) โดย NPR และ 100 หนังสือดีเด่นประจำปี 2018 โดยเดอะนิวยอร์กไทม์สบุ๊กรีวิว หนังสือนี้ยังชนะรางวัลหนังสือธุรกิจประจำปีของ ไฟแนนเชียลไทม์ส และ แมคคินซีย์ใน ค.ศ. 2018 ด้วย
==สิ่งตีพิมพ์==
== อ้างอิง ==
===อ้างอิง===
===ผลงานที่อ้างอิง===
หนังสือของอัลเฟรด เอ. คน็อพฟ์
หนังสือเทคโนโลยี
พระมนูไววัสวัต

ในตำนานฮินดูระบุว่า พระมนูไววัสวัต (Vaivasvata Manu) หรือ พระสัตยพรต เป็นพระมนูองค์ปัจจุบัน เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ในปัจจุบัน เขาเป็นพระมนูองค์ที่ 7 ในพระมนูทั้ง 14 องค์ที่เกิดขึ้นในกัปนี้ ตามความเชื่อของจักรวาลวิทยาฮินดูในปัจจุบัน
พระองค์เป็นพระโอรสของ สุริยเทพ วันหนึ่ง พระองค์ทรงพบกับมัสยาวตาร ซึ่งมาเตือนว่าจะเกิดน้ำท่วมโลกครั้งยิ่งใหญ่ไปจนถึงสวรรค์ สัตว์ทั้งหลายจะตายกันทั้งหมด แต่พระวิษณุจะทรงส่งเรือใหญ่มารับพระองค์ ให้ทรงเตรียมสัตว์น้อยใหญ่ไว้เป็นคู่ พรรณพฤกษ์ สมุนไพร และอัญเชิญพระฤๅษีทั้ง 7 ตน มาด้วย 
== บรรพบุรุษ ==
ตามในปุรณะของฮินดูระบุว่า ลำดับวงศ์ตระกูลของพระองค์มีดังนี้:
พระพรหม
มารีจี หนึ่งใน ปชาบดีทั้ง 10 ที่พระพรหมทรงสร้างขึ้น
กัสยปะ ลูกของมาริจีกับภรรยาทั้ง 13 คน ระหว่าง นางอธิติ, นางธิติ, และนางกะลาซึ่งเป็นภรรยาเอก ฤๅษีกัสยปะถือเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษของมนุษยชาติ
พระอาทิตย์, โอรสของ กัสยปะ และ นางอธิติ
พระมนูไววัสวัต, เพราะเป็นบุตรของพระอาทิตย์และ นางสัญญา เขายังเป็นที่รู้จักในนามกษัตริย์สัตยพรต ปกครองภูมิภาคดราวิเดียนทั้งหมด
==มหาอุทกภัย==
พระมนูไววัสวัตเป็นกษัตริย์ของ ดราวิเดียน ในยุคของ มัสยปุราณะ. ตามในบันทึกของ มัตสยาปุราณะ, มัตสยา, คือ อวตาร ของพระวิษณุ, อวตารลงมาในชื่อ ศผริ (ปลาตะเพียนน้อย) ได้เดินทางไปหาขณะที่เขาล้างมือในแม่น้ำที่ไหลลงมาจาก เทือกเขามัลยะ
เมื่อพบเห็นเช่นนั้น ก็เกิดความสงสาร จึงช้อนลูกปลานั้นมาใส่หม้อเพื่อจะนำไปปล่อยในแหล่งน้ำซึ่งสมบูรณ์กว่า แต่เมื่อนำลูกปลานั้นมาใส่ในหม้อ ก็ปรากฎว่าลูกปลาตัวนั้นกลับตัวใหญ่ขึ้นอีกจนคับหม้อ เป็นดังนั้น จึงทรงจัดหาภาชนะขนาดใหญ่ถึง 2 โยชน์ (16 ไมล์) มาเปลี่ยน ปลานั้นก็โตใหญ่จนคับภาชนะ จึงทรงจำต้องเปลี่ยนที่ใส่ปลาอีก โดยนำไปปล่อยไว้ในสระ ปลาก็โตเต็มสระอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น พระมนูจึงได้นำปลาตัวนั้นไปปล่อยยังมหาสมุทร หลังจากนั้นก็เติบโตจนเกือบเต็มท้องทะเลอันกว้างใหญ่
ขณะนั้นเองที่พระวิษณุเปิดเผยพระองค์ได้ทรงแจ้งพระราชาเรื่องอุทกภัยอันทำลายล้างซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้ โดยให้พระองค์ทรงสร้างเรือลำใหญ่ซึ่งไว้ส่งพระประยูรญาติของพระองค์, สัปตฤๅษี เมล็ดพืชเก้าชนิด และสัตว์ต่างๆ เพื่อเติมแผ่นดินโลก หลังจากน้ำท่วมโลกและมหาสมุทรและทะเลจะลดน้อยลง ซึ่งในช่วงเวลาที่เกิดอุทกภัย พระวิษณุแปลงกายเป็นปลามีเขา และพญานาคแปลงกายเป็นเชือก ซึ่งพระองค์ก็ทรงผูกเรือไว้กับเขาปลา
เรือจอดอยู่บนยอดเขามัลยาในขณะที่น้ำท่วม หลังเหตุการณ์น้ำท่วม ครอบครัวของพระองค์และพระฤๅษีทั้งเจ็ดได้เพิ่มประชากรโลกให้มากขึ้น ซึ่งในปุราณะเล่าว่า เรื่องราวของมนูเกิดขึ้นก่อน 28 จตุรยุค เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นราว 120 ล้านปีก่อน
การเล่าเรื่องนี้คล้ายกับตำนานน้ำท่วมอื่นๆ เช่น ตำนานน้ำท่วมกิลกาเมช และการเล่าเรื่องน้ำท่วมในปฐมกาล
==อ้างอิง==
===แหล่งข้อมูลอื่น===
ตัวละครในตำนานอินเดีย
ตูมาเปิล

ตูมาเปิล (Tumapel) เป็นอดีตเมืองหลวงของอาณาจักรสิงหะส่าหรี (ค.ศ. 1222 - 1292) ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมาลังในปัจจุบัน ก่อนหน้าอาณาจักรนี้ เมืองนี้เคยอยู่ภายใต้อาณาจักรเกอดีรี
==อ้างอิง==
อาณาจักรสิงหะส่าหรี
อานูซาปาตี

อานูซาปาตี (Anusapati), อานูชานาตา (Anushanatha) หรือ อานูชาปาตี (Anushapati) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่สองแห่งอาณาจักรสิงหะส่าหรีใน ค.ศ. 1222–1248 เป็นพระราชโอรสในตุงกุล อาเมอตุง พระราชสวามีพระองค์แรกของเกิน เดเด็ซ ใน ค.ศ. 1227 อานูซาปาตีปลงพระชนม์เกิน อารก เพื่อล้างแค้นให้แก่พระราชบิดา
ปาราราตน พงศาวดารกึ่งตำนานของชวา บันทึกว่า ตุงกุล อาเมอตุง ผู้ปกครองอาณาจักรชวาในตูมาเปิล ถูกปลงพระชนม์โดยเกิน อารก กษัตริย์พระองค์แรกแห่งอาณาจักรสิงหะส่าหรี โดยใช้กริชต้องคำสาปที่มปู กันดริง (Mpu Gandring) เป็นผู้หลอมขึ้น หลังจากปลงพระชนม์ตุงกุล อาเมอตุง แล้ว เกิน อารก อภิเษกสมรสกับเกิน เดเด็ซ และก่อตั้งอาณาจักรสิงหะส่าหรีขึ้น พงศาวดารนี้ยังอ้างว่าอานูซาปาตีใช้กริซต้องคำสาปเดียวกันปลงพระชนม์เกิน อารก ด้วย
รายงานจากปาราราตน อานูซาปาตีถูกปันจี โตะฮ์จายา ปลงพระชนม์ด้วยกริชเล่มเดียวกันกับที่พระองค์เคยใช้ปลงพระชนม์เกิน อารก
==อ้างอิง==
อาณาจักรสิงหะส่าหรี
กษัตริย์ชาวอินโดนีเซียที่นับถือศาสนาฮินดู
เคฆัม คาวัฟยัน

เคฆัม คาวัฟยัน (Գեղամ Գաւաֆեան ค.ศ. 1888 ที่อิสตันบูล จักรวรรดิออตโตมัน &ndash; 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์) เป็นสถาปนิกชาวออตโตมันเชื่อสายอาร์มีเนีย เขาเป็นที่รู้จักจากแผนการก่อสร้างโรงอุปราการซือเรย์ยาที่อำเภอคาดึเกยในอิสตันบูล ประเทศตุรกี
== อ้างอิง ==
สถาปนิกเชื้อสายอาร์มีเนีย
สถาปนิกในจักรวรรดิออตโตมัน
ชาวอาร์มีเนียในจักรวรรดิออตโตมัน
บุคคลจากอิสตันบูล
บุคคลจากจักรวรรดิออตโตมัน
สถาปนิกชาวตุรกี
ศิษย์จากโรงเรียนเบอร์เบเรียน
จักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลดในภายหลัง

จักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลดในภายหลัง ((劉)宋後廢帝) หรือ จักรพรรดิโฮ่วเฟย์ (1 มีนาคม ค.ศ. 463 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 477) หรือที่รู้จักโดยตำแหน่งว่า อ๋องแห่งคังอู่ พระนามเดิมว่า หลิว อิ้ว เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน
ในช่วงรัชสมัยที่ทรงครองราชย์มีประราชประวัติโดยสังเขประบุว่า พระองค์ทรงมีพระอุปนิสัยรุนแรงและไร้เหตุผล และในปี ค.ศ. 477 พระองค์ทรงถูกขุนนาง เสี่ยว เต้าเฉิง ของพระองค์เองสังหาร ซึ่งทำให้พระเชษฐาของพระองค์คือ จักรพรรดิเชิ่น ขึ้นครองบัลลังก์ในปี 479 ถือเป็นจุดอวสานแห่งราชวงศ์หลิวซ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับช่วงเวลาที่เริ่มก่อตั้ง ราชวงศ์ฉีใต้
== พระราชประวัติ ==
พระองค์ทรงพระราชสมภพในปี 463 เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง ในช่วงรัชสมัยของ จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์โต และพระมารดาของพระองค์คือ นางสนม เฉิน เหมียวเติ้ง (อ๋องแห่งเซียงตงเคยเกลียดชังแม่นางเฉินและมอบนางให้แก่หลี่ ต้าวเอ๋อดูแล แล้วจึงรับเธอกลับ ดังนั้นจึงมีข่าวลืออยู่เสมอว่าบิดาผู้ให้กำเนิดคือหลี่ ไม่ใช่พระองค์)
หลังจากที่อ๋องแห่งเซียงตงขึ้นครองราชย์ (จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง) หลังจากที่ลอบสังหารพระนัดดา จักรพรรดิเฉียนเฟย (พระราชโอรสของจักรพรรดิเสี้ยวอู่) ในปี ค.ศ. 465 แล้วพระองค์ก็ทรงแต่งตั้งหลิว อิ้ว เป็นรัชทายาท ในปี 466 เมื่อรัชทายาทเจริญวัย พระองค์มีพระอุปนิสัยแปรปรวนรุนแรงและหุนหันพลันแล่นจนคนรับใช้ของเขาไม่สามารถหยุดยั้งการกระทำที่รุนแรงได้ จักรพรรดิหมิงมักให้ไทเฮาเฉินเฆี่ยนตีเขาเป็นการลงโทษอยู่บ่อยครั้ง ในปี 470 จักรพรรดิหมิงได้อภิเษกสำหรับรัชทายาทตามราชประเพณี
ในปี 472 จักรพรรดิหมิงสวรรคต และรัชทายาทหลิวอิ้ว ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ เมื่ออายุเก้าขวบ พระองค์ทรงแต่งตั้ง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง เป็น ฮองเฮา และพระสนมเฉินเป็น "ไทเฮา”
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง
กานวรยาตรา

กานวรยาตรา (เทวนาครี: कांवड़ यात्रा, Kānvar Yātrā) เป็นการจาริกแสวงบุญประจำปีของผู้นับถือพระศิวะ ("กานววริยา"; Kānvarias, कावड़िया หรือ "โภเล"; Bhole, भोले) ไปยังสถานที่จาริกแสวงบุญที่หริทวาร, คาวมุข และ คังโคตริ ในรัฐอุตตราขัณฑ์ กับ สุลตานคันช์ ในรัฐพิหาร เพื่อลงอาบน้ำหรือรับน้ำจากแม่น้ำคงคา รวมถึงเก็บน้ำเหล่านั้นกลับไปอาบหรือบูชาแด่เทวรูปของพระศิวะที่ท้องถิ่นของตน
ถึงแม้ว่าในคัมภีร์หลักกลางของฮินดูและลัทธิไศวะจะไม่ได้ระบุถึงกานวรยาตราเป็นพิเศษ แต่ก็พบการประกอบพิธีย้อนกลับไปอย่างน้อยในศตวรรษที่ 19 ตอนต้น ตามในบันทึกของชาวอังกฤษที่เดินทางมาแถบอินเดียเหนือ กานวรยาตราที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองหริทวาร ซึ่งมีผู้เข้าร่วมพิธีประมาณ 12 ล้านคนในปี 2010 แะล 2011 ทำให้นี่เป็นหนึ่งในการรวมตัวกันทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดเทศกาลหนึ่งของอินเดีย ทุก ๆ ปี รัฐบาลของรัฐทัองถิ่นและรัฐบาลกลางต้องจัดสรรการรักษาความปลอดภัย รวมถึงจัดการจราจรบนทางด่วนสายเดลี-หริทวาร (ทางด่วนหมายเลข 58) เป็นพิเศษสำหรับผู้เช้าร่วมพิธี
==อ้างอิง==
หริทวาร
รัฐพิหาร
รัฐอุตตราขัณฑ์
ลัทธิไศวะ
เทศกาลฮินดู
จโลรต

จโลรต (clorot), เจอโลรต (celorot), เจอโรรต (cerorot) หรือ เจอลูรุต (jelurut) เป็นขนมพื้นเมืองในประเทศอินโดนีเซีย ทำจากแป้งข้าวเจ้านุ่มและหวานกับกะทิ ห่อด้วย จานูร์ หรือใบมะพร้าวอ่อนในรูปทรงกรวย เป็นอาหารพื้นเมืองยอดนิยมซึ่งพบได้ทั่วไปในประเทศอินโดนีเซีย มาเลเซีย และบรูไน
ในเกาะชวา อาหารนี้มีชื่อว่า จโลรต หรือ เจอโลรต และมักกินกับ จาจันปาซาร์ ("ขนมตลาด") ส่วนในเกาะบาหลีและเกาะลมบก มีชื่อว่า เจอโรรต และในประเทศบรูไนกับรัฐซาบะฮ์ มีชื่อว่า เจอลูรุต
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Clorot recipe
Video about Clorot in Javanese culture
Longest Jelurut Kuih
กูเว
อาหารบรูไน
ของหวานอินโดนีเซีย
ของหวานมาเลเซีย
อาหารนึ่ง
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทร์ฦๅไชย (บุญมี)

เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย (บุญมี) เป็นอดีตเจ้าเมืองสวรรคโลก และเป็นบิดาของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) กวีเอกคนหนึ่งในสมัยต้นรัตนโกสินทร์
== ประวัติ ==
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย มีนามเดิมว่า บุญมี เป็นบุตรของพระยาเพชรบุรี (เรือง) เจ้าเมืองเพชรบุรีคนสุดท้ายในสมัยกรุงศรีอยุธยา พระญาติในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและเจ้าขรัวเงิน พระบิดาของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี สมเด็จพระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
ต่อมาได้เข้ารับราชการมีบรรดาศักดิ์ที่ หลวงพิไชยราชา ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง หลวงพิไชยราชาได้ร่วมกับพระยาตากตีฝ่ากองทัพพม่าหนีพระราชอาญาออกไปทางทิศตะวันออก และได้กลายเป็นแม่ทัพสำคัญของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้รับการพระราชทานยศขึ้นเป็น เจ้าพระยาพิไชยราชา รามราชแสนญาธิบดีศรีสัชนาไลย อภัยพิริยบรากรมพาหุ เป็นเจ้าเมืองสวรรคโลก และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์สุดท้ายที่ เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย
เจ้าพระยาสุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย สมรสกับท่านผู้หญิงเจริญ มีบุตรคือเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เสนาบดีจตุสดมภ์กรมท่าในสมัยรัชกาลที่ 1 และกวีเอกในสมัยต้นรัตนโกสินทร์
== อ้างอิง ==
ขุนนางในสมัยกรุงศรีอยุธยา
ขุนนางในสมัยกรุงธนบุรี
สุรบดินทร์สุรินทรฦาไชย
จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น

จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น (Emperor Shun of Song ) (8 สิงหาคม 467 – 23 มิถุนายน 479) พระนามว่า หลิว แชฺว่ เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน เขาขึ้นครองราชย์ในปี 477 หลังจากที่พระเชษฐาที่มีพระอุปนิสัยรุนแรง จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ ถูกลอบสังหารโดยองครักษ์ของเขา โดยมีนายพลเสี่ยว เต้าเฉิงยุยงอยู่เบื้องหลัง แต่ในช่วงรัชกาลสั้น ๆ ของพระองค์ ฐานะของพระองค์เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดของเสี่ยว เต้าเฉิงเท่านั้น ในปี 479 เสี่ยว เต้าเฉิงบังคับให้เขายอมสละราชบัลลังก์จึงนับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์หลิวซ่งและเริ่มต้น ราชวงศ์ฉีใต้ อย่างสมบูรณ์ ต่อมาในปีนั้น อดีตจักรพรรดิเชิ่นถูกสังหารโดยองครักษ์ที่ควรปกป้องพระองค์ และอีกไม่นานตระกูลหลิวก็ถูกสังหารเช่นกันจนหมด
==พระราชประวัติ==
พระองค์พระราชสมภพในปี 467 และเห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ของเขาคือ จักรพรรดิหลิวซ่งหมิง และพระสนมของจักรพรรดิหมิง คือ พระสนมเฉิน ฟ่าหรง แต่ในทางประวัติศาสตร์ไม่ได้ให้บทสรุปเกี่ยวกับความเป็นบิดามารดาที่แท้จริงมากนัก เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่เขียนขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ ที่สืบเนื่องมา ระบุว่าจักรพรรดิหมิงไร้อำนาจ และแม้ว่าเขาจะมีบุตรชาย 12 คน แต่นั่นก็เป็นผลมาจากการที่เขาจับกุมนางสนมของพระเชษฐาและเอามาเลี้ยงดูถ้าเกิดเป็นเพศชาย หรือนางสนมของพระองค์เองมีบุตรกับผู้อื่น (อย่างไรก็ตาม ฮองเฮาของจักรพรรดิหมิง จักรพรรดินีหวัง เจิ้นเฟิง มีพระธิดาสองคน แม้จะไม่มีพระโอรส ซึ่งมีข้อโต้แย้งข้อมูลดังกล่าว เนื่องจากดูเหมือนไม่น่าเป็นไปได้ที่จักรพรรดิหมิงจะทำเช่นนี้กับเด็กผู้หญิง—อันที่จริง ข้อกล่าวหาดังกล่าวระบุว่าเขาจะทำเช่นนี้ก็ต่อเมื่อนางสนมคลอดบุตรเป็นผู้ชาย—หรือว่าจักรพรรดินีหวังผู้เคร่งศีลธรรมจะเป็นชู้กับคนอื่นๆ จึงแนะนำว่าข้อมูลนี้อาจจะเป็นของ จักรพรรดิโฮ่วเฟ่ย์ และหลิว แชว่) ข้อมูลเหล่านั้นระบุว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาคือหลิว ซิ่วฟ่าน อ๋องแห่งกุ้ยหยางและมารดาผู้ให้กำเนิดของเขาเป็นนางสนมของเขา ไม่ว่าเขาจะเกิดจากมเหสีเฉินหรือไม่นางก็เลี้ยงดูพระองค์อย่างดร ในปี 471 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งอันเฉิง
หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิหมิงในปี 472 หลิวอิ้วได้ขึ้นเสวยราชย์ต่อ พระองค์เองได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าหยาง (ปัจจุบันคือ มณฑลเจ้อเจียง และมณฑลเจียงซูตอนใต้) ในปี 474 หลังจากที่หลิวซิ่วฟานก่อการกบฏและปิดล้อมเมืองหลวง เจี้ยนคัง ขุนนางจูเจิ้งไม่รู้ว่ามือสังหารของเสี่ยว เต้าเฉิง ได้ลอบสังหารหลิว ซิ่วฟ่านแล้ว ยึดอำนาจหลิ่วแชว่และยกขุนนางผู้ใหญ่ของ หลิวแชว่ให้กับกองทัพของหลิวซิ่วฟ่าน โดยอ้างว่าหลิวซิ่วฟ่านได้รับหลิวแชว่เป็นลูกของเขา (ซึ่งหลิวซิ่วฟาน เองไม่ได้บอกใครเลยก่อนที่เขาจะตาย) อย่างไรก็ตาม เมื่อกองทัพของหลิวซิ่วฟานรู้ในภายหลังว่าเขาตายแล้ว กองทัพก็ลดความเข้มแข็งลง และหลิวแชว่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด
เมื่อถึงปี 477 จักรพรรดิโฮ่วเฟย์ได้แสดงออกว่าเป็นผู้ปกครองที่โหดเหี้ยมและรุนแรง มักออกนอกพระราชวังพร้อมกับทหารรักษาพระองค์และฆ่าบุคคลหรือสัตว์ต่างๆ ที่ขวางหน้า เสี่ยว เต้าเฉิงกลัวว่าจะถูกจักรพรรดิโฮ่วเฟย์ฆ่าจึงร่วมมือกับสหายลอบปลงพระชนม์ แล้วเข้าควบคุมอำนาจในกองทัพเพื่อบังคับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ เพื่อให้เขามีอำนาจใกล้ตัวจักรพรรดิ จากนั้นเขาก็แต่งตั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่นในวัย 10 ขวบเป็นกษัตริย์ โดยมีเขาชักใยอยู่เบื้องหลัง
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์)

พระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์) เป็นขุนนางมอญในสมัยปลายอยุธยา ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกองมอญกรมอาทมาต หนึ่งในกรมมอญอาสา 6 เหล่า และเป็นต้นราชินิกุลสุรคุปต์
==ประวัติ==
พระยารัตนจักร สืบเชื้อสายมาจากตระกูลอำมาตย์มอญ มีชื่อตัวว่า "เพชรหงส์ทอง" ซึ่งน่าจะเป็นเพียง "ทอง" ประกอบกับมีเชื้อสายมาจากเมืองหงสาวดี จึงเกิดคำว่า "หงส์" เป็นฉายา ซึ่งหมายถึงเชื้อสายมอญ แต่คำว่าเพชรข้างหน้าชื่อนั้นไม่ทราบที่มาแน่ชัด หรืออาจเรียกปะปนกับบรรดาศักดิ์เดิมว่า "สมิงดาบเพชร" ก่อนได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยารัตนจักร ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมกองมอญกรมอาทมาต หนึ่งในกรมมอญอาสา 6 เหล่า
พระยารัตนจักร (หงส์ทอง) และไพร่พลได้รับการโปรดเกล้าให้ตั้งถิ่นฐานแถบเมืองปทุมธานี ท่านมีภรรยาหลายคน คนหนึ่งเป็นสกุลชาวสวนบางเขน มีบุตรที่สำคัญ ได้แก่
พระยาเทพเพชร์รัตน์ (นาค สุรคุปต์)
ท่านม่วง อัยยิกาของสมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 4
ท่านปิ่น ภรรยาพระยาสุรเสนา-คุ้ม
เจ้าจอมมารดาป้อม ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาเอม ในรัชกาลที่ 2
เจ้าจอมเพ็ง ในรัชกาลที่ 2
== อ้างอิง ==
ขุนนางในสมัยกรุงศรีอยุธยา
รัตนจักร
ชาวมอญ
*
ราชวงศ์ฉีใต้

ราชวงศ์ฉีใต้ (Southern Qi  หรือ ) (479–502) เป็นราชวงศ์ที่ 2 ในยุค ราชวงศ์ใต้ ของ ประเทศจีน เมื่อสิ้นราชวงศ์นี้ ราชวงศ์ที่ต่อจากราชวงศ์ฉีใต้คือ ราชวงศ์เหลียง
== ประวัติศาสตร์ ==
ราชวงศ์เริ่มต้นในปี 479 เมื่อ เสี่ยว เต้าเฉิง บังคับให้ จักรพรรดิหลิวซ่งเชิ่น ให้สละราชบัลลังก์แก่เขา นับเป็นจุดสิ้นสุดราชวงศ์หลิวซ่ง และเริ่มต้นราชวงศ์ฉีใต้ และยังขึ้นครองราชย์เป็นปฐมกษัตริย์ พระนามว่า จักรพรรดิฉีเก้า ชื่อของราชวงศ์ถูกนำมาจากดินแดนที่เสี่ยว เต้าเฉิงครอบครองคือ รัฐฉี พงศาวดารแห่งฉี ไม่ได้กล่าวถึงว่าเขามีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับสกุลเจียง หรือสกุลเถียน(สองราชวงศ์ที่เคยปกครองอาณาจักรนั้น)หรือไม่
ในช่วงประวัติศาสตร์ ทั้ง 23 ปี ในราชวงศ์เต็มไปด้วยความไม่มั่นคงเป็นส่วนใหญ่ หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิฉีเก้า และจักรพรรดิฉีอู่ ผู้มีความสามารถ หลานชายของจักรพรรดิหวู่ เสี้ยว เจ้าเยี่ย (萧昭业) ถูกลอบสังหารโดย เสี้ยวหลวน ลูกพี่ลูกน้องที่ฉลาดแต่โหดร้าย แล้วจึงขึ้นครองราชย์และประหารชีวิตโอรสของจักรพรรดิเกาและจักรพรรดิหวู่ทั้งหมด ร่วมกับขุนนางที่ต้องสงสัยว่าจะคิดร้ายกับพระองค์
ความเด็ดขาดของการประหารชีวิตเหล่านี้รุนแรงขึ้นหลังจาก เสี้ยว เป่าเจี้ยน พระราชโอรสขึ้นครองราชย์ ซึ่งการกระทำของเขาก่อให้เกิดการกบฏหลายครั้ง สุดท้ายก็ถูกนายพล เสี้ยว ยิ่ง นำไปสู่การล่มสลายของราชวงศ์ฉีใต้และสืบทอดต่อโดย ราชวงศ์เหลียง
เจ้าหญิงทัวป่า เซียนเป่ยแห่งราชวงศ์เว่ยเหนือมากกว่าครึ่งได้แต่งงานกับชาวฮั่นตอนใต้จากตระกูลจักรพรรดิ และขุนนางจากทางตอนใต้ของจีนของราชวงศ์ทางใต้ที่ล่มสลาย และย้ายไปทางเหนือเพื่อเข้าร่วมกับราชวงศ์เว่ยเหนือ โดยองค์หญิงหนันหยางแต่งงานกับเสี่ยว เป่าอิ่ง ซึ่งเป็นสมาชิกชาวฮั่นของราชวงศ์ฉีใต้น้องสาวของจักรพรรดิเว่ยเว่ยเสี่ยว คือ เจ้าหญิงเจ้าหยางแต่งงานกับ เสี้ยว หลง โอรสของจักรพรรดิเหลียงอู่
== รายนามจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉีใต้ (479–502)==
==อ้างอิง==
=== แหล่งข้อมูลอื่น ===
Book of Southern Qi
History of Southern Dynasties
Zizhi Tongjian
== ดูเพิ่ม ==
ยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้
ฉีใต้
ฉีใต้
ประเทศฮังการีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศฮังการี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศฮังการีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 32 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 7 ชนิดกีฬา
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศฮังการีในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติฮังการีในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาฮังการีที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โตเกียว 2020 
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
ประเทศฮังการีในพาราลิมปิก
ฮังการี
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
นักกีฬาพาราลิมปิกทีมชาติฮังการี
ประเทศออสเตรียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศออสเตรีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศออสเตรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 12 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศออสเตรียในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติออสเตรียในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาออสเตรียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โตเกียว 2020 
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
ประเทศออสเตรียในพาราลิมปิก
ออสเตรีย
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
นักกีฬาพาราลิมปิกทีมชาติออสเตรีย
ประเทศออสเตรเลียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศออสเตรเลีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศออสเตรเลียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 107 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 16 ชนิดกีฬา
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศออสเตรเลียในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติออสเตรเลียในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาออสเตรเลียที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โตเกียว 2020 
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
ประเทศออสเตรเลียในพาราลิมปิก
ออสเตรเลีย
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
นักกีฬาพาราลิมปิกทีมชาติออสเตรเลีย
ประเทศแคนาดาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศแคนาดา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศแคนาดาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 87 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 10 ชนิดกีฬา
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศแคนาดาในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแคนาดาในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาแคนาดาที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โตเกียว 2020 
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
ประเทศแคนาดาในพาราลิมปิก
แคนาดา
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
นักกีฬาพาราลิมปิกทีมชาติแคนาดา