pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อัตโกร์กามุย

อัตโกร์กามุย (At-kor-kamuy) หรือ อักโกโรคามูอิ  เป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายหมึกยักษ์สีแดง จากนิทานพื้นบ้านชาวไอนุ ซึ่งคาดว่าน่าจะอยู่ในอ่าวอูจิอูระบนเกาะฮกไกโด ลักษณะลำตัวของมันนั้นมีขนาดใหญ่ถึง 120 เมตร ชื่อของมันแปลได้ว่า "หมึกสาย" ชาวไอนุมักจะกลัว "อัตโกร์กามุย" โดยเชื่อว่ามันเป็นสัตว์ดุร้ายที่มีแนวโน้มที่จะโจมตีเรือที่แล่นในทะเล ชาวประมงมักจะพกเคียวขนาดใหญ่ขึ้นเรือเพื่อป้องกันตนเองจากอัตโกร์กามุย
== ในศาสนาชินโต ==
== ดูเพิ่ม ==
คราเคน
ปลาหมึกยักษ์
== อ้างอิง ==
สัตว์ประหลาด
สัตว์ในนิยาย
สิ่งเหนือธรรมชาติ
ข่าวลือ
ความเชื่อและลัทธิทางศาสนา
ความเชื่อ
ปรัมปราวิทยาไอนุ
__INDEX__
จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจง

จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจง (ค.ศ. 1181–1226) พระนามเดิม หลี่ เต๋อวั่ง (李德旺) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของจักรพรรดิเซี่ยเสินจง ผู้ทรงสละราชสมบัติ
จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจง สืบทอดอาณาจักรในช่วงที่กำลังอ่อนแอเนื่องจากจักรพรรดิเซี่ยเซียงจงและจักรพรรดิเซี่ยเสินจง บรรพบุรุษของพระองค์ล้มเหลวในการทำศึกกับราชวงศ์จินและความพยายามที่จะเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิมองโกล ทำให้เศรษฐกิจถดถอย จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจงทำการเปลี่ยนแปลงนโยบายของจักรพรรดิองค์ก่อนและตัดสินพระทัยที่จะพันธมิตรกับราชวงศ์จิน อย่างไรก็ตามราชวงศ์จินอยู่ภายใต้การโจมตีของจักรวรรดิมองโกลและไม่สามารถช่วยเซี่ยตะวันตกได้ จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจงก็เปลี่ยนนโยบายสำหรับชาวมองโกลเช่นกัน พระองค์ตัดสินพระทัยที่จะต่อสู้กับผู้รุกรานมองโกลแทนที่จะเป็นพันธมิตรกับพวกเขา อย่างไรก็ตาม กองทัพเซี่ยตะวันตกเหนื่อยล้าจากการทำสงครามกับราชวงศ์จินที่ยืดเยื้อ ไม่หยุดหย่อน และมีค่าใช้จ่ายสูง และไม่สามารถขับไล่การโจมตีของชาวมองโกลได้ จักรพรรดิเซี่ยเสี้ยนจงสวรรคตในปี 1226
จักรพรรดิราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
จักรพรรดิเซี่ยโม่

จักรพรรดิเซี่ยโม่ หรือ จักรพรรดิเซี่ยองค์สุดท้าย (สวรรคต ค.ศ. 1227) พระนามเดิม หลี่ เซี่ยน เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 10 และพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ตลอดรัชสมัยของพระองค์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 ถึงปี ค.ศ. 1227 ต้องทนเห็นการทำลายล้างของราชวงศ์เซี่ยตะวันตก ในขณะที่กองกำลังมองโกลภายใต้เจงกีสข่านบุกยึดครองและเอาชนะได้หลังจากการต่อต้านและการกบฏของจักรพรรดิองค์ก่อน
พระองค์เป็นพระราชนัดดาของบรรพบุรุษของจักรพรรดิเซี่ยเซียนจงเมื่อต้องเผชิญกับการคุกคามของมองโกล หลี่ เซี่ยนและขุนนางของพระองค์จึงได้รวมตัวกันรอบ ๆ เมืองหลวงจงซิง พยายามใช้กำแพงขนาดใหญ่เพื่อปราบทหารม้ามองโกล อย่างไรก็ตาม จงซิงได้รับความเสียสายจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ซึ่งส่งผลให้เกิดโรคระบาดและการขาดแคลนอาหาร ในปี ค.ศ. 1227 ในที่สุดพระองค์ก็ยอมจำนนต่อจักรวรรดิมองโกล แต่ชาวมองโกลปลงพระชนม์พระองค์และครอบครัวทั้งหมดของพระองค์ด้วยความกลัวว่าเซี่ยตะวันตกจะกบฏต่อจักรวรรดิมองโกล การสวรรคตของพระองค์เป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
ชาวมองโกลได้ถวายพระนามให้ผู้ปกครองพระองค์สุดท้ายของเซี่ยตะวันตกว่า Shidurghu  มีความหมาย "เรียบง่าย ถูกต้อง ยุติธรรม" และในศตวรรษที่ 18 แหล่งข้อมูลในยุโรปเรียกว่า Schidascou หรือ Shidaskû จากพระนามภาษามองโกเลียของพระองค์
จักรพรรดิราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
เซี่ยโม่
จินตามณี

จินตามณี (สันสกฤต; เทวนาครี: चिंतामणि; จีน: 如意寶珠; พินอิน: Rúyì bǎozhū; โรมาจิ: Nyoihōju) หรือ จินดามณี หรือ จินตมณี หมายถึงรัตนชาติที่สามารถประทานพรให้สมหวังได้ ปรากฏในธรรมเนียมต่าง ๆ ของทั้งศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู บ้างเปรียบจินตามณีกับหินนักปราชญ์ในวิชาเล่นแร่แปรธาตุของตะวันตก
ในคติศาสนาพุทธเชื่อว่าผู้ครอบครองจินตามณีคือพระโพธิสัตว์สององค์ พระอวโลกิเตศวร และ พระกษิติครรภะ ในจารีตทิเบตปรากฏจินตามณีอยู่บนหลังของม้าวายุในธงสวดมนต์ของทิเบต. และปรากฏอยู่ในครอบครองของพระพุทธเจ้าองค์ต่าง ๆ
ในศาสนาฮินดูมักปรากฏเชื่อมโยงกับพระวิษณุและพระคเณศ หากปรากฏในครอบครองของพระวิษณุจะเรียกว่ากาวสตูภมณี (Kaustubha Mani) หรือหากปรากฏบนหน้าผากของพญานาคจะเรียก นาคมณี (Naga Mani) ใน โยควสิสถะ ซึ่งเขียนขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 มีบรรยายถึงเรื่องราวของจินตามณี ส่วน วิษณุปุราณะ มีการเอ่ยถึง "สยมันตกามณี" ซึ่งเป็นมณีที่จะนำความรุ่งโรจน์มาแก่ผู้ถือครอง
คิชโชเต็งหรือพระลักษมีในคติญี่ปุ่นและชินโตมักปรากฏถือจินตามณีในมือเช่นกัน
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
Beer, Robert (1999). The Encyclopedia of Tibetan Symbols and Motifs (Hardcover).  Shambhala.  , 
ปรัมปราวิทยา
ศาสนาฮินดู
ศาสนาพุทธ
วัฒนธรรมทิเบต
วัตถุสมมติ
คำและวลีภาษาสันสกฤต
เซบิลย์

เซบิลย์ (Sebilj) เป็นน้ำพุแบบออตโตมัน ("เซบิล") ใจกลางจัตุรัสบาชชาร์ชิยาในซาราเยโว สร้างขึ้นโดยเมห์เม็ด ปาชา คูคาวีซา (Mehmed Pasha Kukavica) ในปี 1753 ต่อมาถูกย้ายที่ตั้งโดยสถาปนิก อาเล็กซานเดอร์ วิตเต็ก ในปี 1891
== ของจำลอง ==
ปรากฏเซบิลย์แห่งซาราเยโวจำลองในเบอร์มิงแฮม ซึ่งสร้างขึ้นโดยโครงการร่วมของศิลปินและผู้เขี่ยวชาญด้านงานช่างแบบบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาผสมผสานเทคโนโลยียุคใหม่ ที่เบลเกรด เมืองหลวงของประเทศเซอร์เบีย มีเซบิลย์จำลองซึ่งนครซาราเยโวเคยมอบให้ในปี 1989 และอีกชิ้นหนึ่งมอบให้เมืองโนวีปาซาร์ ส่วนเซบิลย์จำลองที่เซนท์ลูอิส รัฐมิสซูรี ในสหรัฐ มีเซบิลย์จำลองที่มอบให้โดยชมุชนชาวบอสเนียในเซนท์ลูอิส เนื่องโอกาสครบรอบ 250 ปีของการก่อตั้งเมืองเซนท์ลูอิส
==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในซาราเยโว
อนุสาวรีย์ในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
อับดุลบาซิฏ อับดุศเศาะมัด

อับดุลบาซิฏ อับดุศเศาะมัด (عبـدُ الباسِـط عبـدُ ٱلصّـمـد; ค.ศ. 1927 – 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988) เป็นนักอ่านอัลกุรอานชาวอียิปต์ และถือเป็นหนึ่งในนักอ่านอัลกุรอานที่ดีที่สุดที่เคยมีมา
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Abdul Baset Biography  at assajda.com
Abdul-Basit Abdus-Samad  at quran-e-majeed.com
นักอ่านอัลกุรอานชาวอียิปต์
อิหม่ามชาวอียิปต์
กองพลน้อยออซ

กองพลน้อย "ออซ" ที่ 89 (ออซมีความหมายว่า "กล้าหาญ" ในภาษาฮีบรู)  เป็นกองพลน้อยที่มีหน้าที่เฉพาะด้านการปฏิบัติการพิเศษ ของกองกำลังป้องกันอิสราเอล (IDF) ถูกสถาปนาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2015 มีสมญาว่า "กองพลน้อยคอมมานโด" โดยประกอบด้วยกำลังทหารราบปฏิบัติการพิเศษ ที่ถูกย้ายโครงสร้างสายการบังคับบัญชา เพื่อการสร้างรูปขบวนทางยุทธวิธีแบบใหม่ กองพลน้อยนี้ดำเนินปฏิบัติการภายใต้ส่วนหนึ่งกับกองพลพลร่มที่ 98.
==แนวคิดและการพัฒนา==
==โครงสร้างกำลังรบ==
กองพลน้อยออซที่ 89 ประกอบด้วยหน่วยปฏิบัติการพิเศษ 3 หน่วย (เดิมมี 4 หน่วย) ของกองกำลังป้องกันอิสราเอล (IDF) โดยหน่วยที่ถูกยุบเลิกคือ หน่วย 845 หรือ"ริมอน" เป็นหน่วยรบที่ชำนาญการสงครามทะเลทราย ถูกรวมเข้ากับหน่วยมักลันเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2018
หน่วย 212 – มักลัน – หน่วยลาดตระเวนพิเศษ, เดิมอยู่ใต้การบังคับบัญชาจากกองพลพลร่มที่ 98
หน่วย 217 – ดุฟเดวาน – หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายนอกเครื่องแบบ, เดิมอยู่ใต้การบังคับบัญชาจากกองบัญชาการกลาง
หน่วย 621 – เอกอซ – หน่วยสงครามกองโจร, เดิมอยู่ใต้การบังคับบัญชาจากกองพลน้อยโกลัน
==ผู้บัญชาการ==
พลจัตวา เดวิด ซินี (ค.ศ. 2015–ค.ศ. 2017)
พลจัตวา อาวี เบลุต (ค.ศ. 2017–ค.ศ. 2018)
พันเอก โคบี เฮ็ลเลอร์ (ค.ศ. 2018–ค.ศ. 2021)
พลจัตวา เมนี ลิเบอร์ตี (ค.ศ. 2021–ปัจจุบัน)
==ตราสัญลักษณ์==
ตราสัญลักษณ์สำหรับกองพลน้อยใหม่ที่ได้รับเลือกมา เป็นภาพตัวอักษรในฮีบรูคือ "กุฟ" (ק) เป็นอักษรขึ้นต้นประโยคจากศัพท์คำว่า "คอมมานโด" (קומנדו) ในภาษาฮีบรู โดยประกอบด้วยมีดคอมมานโดที่ลอยขึ้นมาจากทะเล และหัวลูกธนูคู่ที่คล้ายตัวอักษรกุฟอยู่สูงขึ้นไป ตราสัญลักษณ์นี้ถูกใช้เป็นเครื่องแสดงความสามารถของกองพลน้อยที่พิเศษ และมีความคล่องแคล่วในการเคลื่อนที่ทางบก ทางทะเล และทางอากาศ
==อ้างอิง==
กองพลน้อยอิสราเอล
หน่วยและรูปขบวนทหารอิสราเอล
หน่วยรบพิเศษประเทศอิสราเอล
หน่วยและรูปขบวนหน่วยรบพิเศษ
หน่วยรบพิเศษ
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2558
เก็นโตกุ

เก็นโตกุ (元徳) เป็นศักราชของญี่ปุ่นที่อยู่ถัดจากคาเรียกุและก่อนเก็นโก ซึ่งอยู่ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1329 ถึงเมษายน ค.ศ. 1331 ในราชสำนักใต้ แต่ราชสำนักเหนือยังคงใช้ต่อถึง ค.ศ. 1332 จักรพรรดิที่ครองราชย์ในศักราชนี้คือ จักรพรรดิโกไดโงะ (後醍醐天皇)
==จุดเปลี่ยนศักราช==
ค.ศ. 1329 เก็นโตกุกันเน็ง : มีการตั้งชื่อศักราชใหม่ ศักราชเก่าสิ้นสุดลงในปี คาเรียกุที่ 4
==เหตุการณ์ในศักราช เก็นโตกุ==
27 มีนาคม ค.ศ. 1330 (ปีเก็นโตกุที่ 2 วันที่ 8 เดือน 3): จักรพรรดิเสด็จไปที่โทไดจิกับโคฟูกูจิที่นาระ
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ; OCLC 58053128
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
Varley, H. Paul. (1980). A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa. New York: Columbia University Press. ; OCLC 6042764
==แหล่งข้อมูลอื่น==
National Diet Library, "The Japanese Calendar" -- historical overview plus illustrative images from library's collection
ศักราชญี่ปุ่น
โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า

โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า สังกัดกรมแพทย์ทหารเรือ เป็นโรงพยาบาลตติยภูมิขนาด 450 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 504 ถนนสมเด็จพระเจ้าตากสิน แขวงบุคคโล เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้าเริ่มทำการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2495 ในเนื้อที่จากการเวรคืน จำนวน 181 ไร่ ผู้ริเริ่มสร้างโรงพยาบาล คือ พลเรือเอกหลวงสินธุ์สงครามชัย (สินธุ์ กมลนาวิน) กับ พลเรือตรีนายแพทย์เล็ก สุมิตร ที่จะรวมโรงพยาบาลทหารเรือกรุงเทพและกรมแพทย์ทหารเรือที่อยู่ปากคลองมอญไว้ด้วยกัน
ต่อมาเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2500 กองทัพเรือได้เปิดอนุมัติให้เปิดโรงพยาบาล โดยใช้ชื่อว่า โรงพยาบาลทหารเรือบุคคโล ในระยะแรกมีตึกอยู่ 4 ตึก คือ ตึกอำนวยการ ตึกสูตินรีเวชกรรม และตึกผ่าตัด และได้รับอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อ "โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า" เมื่อวันที่ 11 พฤษจิกายน พ.ศ. 2502 ได้สร้างตึก 9 ชั้น (100 ปีกิจการแพทย์ทหารเรือ) เมื่อ พ.ศ. 2532
==บริการ==
===ผู้ป่วยนอก===
บริการแผนกผู้ป่วยอุบัติเหตุฉุกเฉิน (ER)
บริการการแพทย์ฉุกเฉิน (EMS)
บริการแผนกห้องผ่าตัด
บริการทันตกรรม
บริการโรคตามสาขา
===ผู้ป่วยใน===
อายุรกรรม
ศัลยกรรม
จักษุกรรม โสต ศอ นาสิกกรรม
สูติ – นรีเวชกรรม
กุมารเวชกรรม
ศัลยกรรมกระดูก
===ศูนย์===
ศูนย์หัวใจและห้องปฏิบัติการสวนหัวใจผ่านทางข้อมือ ทำการฉีดสี ทำบอลลูน ใส่ขดลวดขยายหลอดเลือดหัวใจ ผ่าตัดศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก ขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยการผ่าตัดเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ สวนหัวใจเร่งด่วนในผู้ป่วยหัวใจขาดเลือดแบบเฉียบพลัน ชนิด STEMI แบบผ่านทางข้อมือ
ศูนย์จักษุกรรม เป็นหน่วยตติยภูมิชั้นสูงที่มีการให้บริการตรวจวินิจฉัยและรักษา ประกอบด้วย ศูนย์จอตาและจุดภาพชัด R-MaC (Retina and Macular Center) ศูนย์รักษาสายตา (Refractive Surgery Center) ศูนย์ต้อหิน (Glaucoma Center) และงานด้านศัลยกรรมตกแต่งเสริมสร้างทางตาและโพรงเบ้าตา (Oculoplastic Surgery)
ศูนย์เวชศาสตร์ความดันบรรยากาศสูง บำบัดด้วยออกซิเจนแรงดันสูง หรือ Hyperbaric Oxygen Therapy (HBOT)
==อ้างอิง==
สมเด็จพระปิ่นเกล้า
สิ่งก่อสร้างในเขตธนบุรี
องค์การในเขตธนบุรี
สมเด็จพระปิ่นเกล้า
กองทัพเรือไทย
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ไทย
มุศฮัฟอะลี

มุศฮัฟอะลี หรือ กุรอานของอะลี เป็นอัลกุรอานโบราณที่เขียนด้วยลายมือ ซึ่งรวบรวมโดยอะลี อิบน์ อะบีฏอลิบ โดยเขาเป็นหนึ่งในผู้รวบรวมอัลกุรอานยุคแรก และเรียงมันตามวันที่ประทานลงมา ข้อมูลชีอะฮ์กล่าวว่าหลังศาสดามุฮัมมัดเสียชีวิต อะลีเสนออัลกุรอานฉบับนี้ไปให้กลุ่มราชการที่ทำหน้าที่รวบรวมกุรอาน แต่ไม่เป็นที่ตอบรับ
ถึงแม้ว่ายังมีความมั่นใจกุรอานฉบับนี้มีตัวตนอยู่ มันไม่ค่อยแพร่หลายเหมือนกับมุศฮัฟของเศาะฮาบะฮ์ ในขณะที่ชีอะฮ์บางกลุ่มเชื่อว่ากุรอานกับฉบับเขียนดั้งเดิมนั้นแตกต่างกัน อิหม่ามชีอะฮ์และนักวิชาการอัลกุรอานหลายคนปฏิเสธแนวคิดนี้
==อ้างอิง==
คำศัพท์และประโยคภาษาอาหรับ
อัลกุรอาน
อะลี
วัคซีนแอสตร้าเซนเนก้า

redirect วัคซีนโควิด-19 ของออกซฟอร์ด-แอสตร้าเซนเนก้า
โรงเรียนปายวิทยาคาร

โรงเรียนปายวิทยาคาร (อังกฤษ: Pai Wittayakarn อักษรย่อ; ปว. PWTK. หรือ ปายวิทย์) เป็นโรงเรียน ประเภทโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใน อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 เนื่องจากในสมัยนั้นการเข้าถึงการศึกษาในช่วงชั้นมัธยมศึกษายากมาก จรุง ภู่ประเสริฐ นายอำเภอปาย และมนัส ทองพันธุ์ เห็นว่าควรมีโรงเรียนมัธยมศึกษาจึงก่อตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมา โดยมี "ดอกเฟื่องฟ้า" เป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียน และเครื่องหมายของโรงเรียน และถือเป็นโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงอันดับต้น ๆ ของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในเรื่องของการศึกษาที่มีคุณภาพ
== ประวัติ ==
โรงเรียนปายวิทยาคาร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 โดยมี จรุง ภู่ประเสริฐ นายอำเภอปาย และมนัส ทองพันธุ์ กระทรวงศึกษาธิการอำเภอปาย มีความประสงค์จะขยายการศึกษาของอำเภอให้ถึงระดับมัธยมศึกษา เนื่องจากนักเรียนชั้นประถมศึกษาที่จบแล้วจำนวนมากไม่มีโอกาสศึกษาต่อ เพราะขาดแคลนทุนทรัพย์ที่จะเดินทางไปศึกษาต่อที่ไกล ๆ ได้ ในที่สุดก็ได้ร่วมกันระดมทุนและปลูกสร้างอาคารเรียนชั่วคราวขึ้น 1 หลัง รวมเป็นเงิน 13,977 บาท ต่อมากรมสามัญศึกษาได้อนุมัติให้เปิดสอนระดับ ม.ศ. 1 จำนวน 1 ห้องเรียน มีนักเรียนชาย 12 คน นักเรียนหญิง 23 คน โดยเริ่มทำการสอนครั้งแรก เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 โดยมี บุญส่ง บุญเฉลย รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ (หรือที่เรียกกันว่า ผู้อำนวยการโรงเรียน) ณ ขนาดนั้น 
โรงเรียนปายวิทยาคาร ถือเป็นโรงเรียนเก่าแก่ในอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ก็ว่าได้ เพราะก่อตั้ง และเปิดในการเรียนการสอนครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2510
== สถานที่ ==
อาคารพวงชมพู (อาคารปูน) มีทั้งหมด 4 ชั้น (รวมด้านล่างสุด)
อาคารเฟื่องฟ้า (อาคารไม้) มีทั้งหมด 3 ชั้น (รวมชั้นใต้ดิน)
หอประชุมใหญ่พุทธรักษา (หอประชุมใหญ่)
อาคารอเนกประสงค์ (หอประชุมเล็ก ที่สร้างทับที่สนามกีฬา)
โรงอาหาร
ห้องดนตรีไทย
ห้องดนตรีสากล
ห้องลูกเสือ
ห้องกิจการ นักเรียน
สนามกีฬา
ห้องฝ่ายปกครอง
=== ภาพ ===
ไฟล์:Sports club in honor of His Majesty the King Pai Wittayakarn School.jpg|alt=|สนามกีฬา ในปี พ.ศ. 2565
ไฟล์:Buddharaksa building (Puang Chompoo Building) Pai Wittayakarn School.jpg|alt=|อาคารพวงชมพู ในปี พ.ศ. 2565
ไฟล์:Suphamedhi Auditorium Pai Wittayakarn School.jpg|alt=|หอประชุมศุภเมธี ในปี พ.ศ. 2565
== คณะผู้บริหาร ==
== คณะผู้ทรงคุณวุฒิ ==
==== ปี พ.ศ. 2565 ====
== บุคคลกร/อาจารย์ ==
==== พ.ศ. 2564 ====
=== คณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ===
==== พ.ศ. 2563 ====
== รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน ==
== สภานักเรียน ==
=== การเลือกตั้งสภานักเรียน ===
พ.ศ. 2566
เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 หน่วยเลือกตั้งสภานักเรียนโรงเรียนปายวิทยาคาร ได้ประกาศอย่างเป็นทางการในการเลือกตั้งสภานักเรียนโรงเรียนปายวิทยาคาร ประจำปีการศึกษา 2566 โดยผลคะแนนแต่ละพรรค มีดังนี้

== การเสด็จพระราชดำเนิน (ครั้งล่าสุด) ==
สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ทรงเสด็จพระราชดำเนินมายัง โรงเรียนปายวิทยาคาร ณ หอประชุมใหญ่พุทธรักษา ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานฟุตบอล และสิ่งของเกี่ยวกับการดำรงชีวิต ให้แก่นักเรียน บุคลากรการศึกษา และประชาชน
== ผลงาน ==
== รางวัล/เกียรติยศ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงเรียนปายวิทยาคาร - ที่เฟซบุ๊ก
โรงเรียนปายวิทยาคาร - ที่เว็บไซต์
== อ้างอิง ==
สถาบันการศึกษาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510
โรงเรียนในอำเภอปาย
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาแม่ฮ่องสอน
วัดอมรญาติสมาคม

วัดอมรญาติสมาคม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมอญในตำบลท่านัด อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี
วัดอมรญาติสมาคมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2437 เดิมชื่อว่า วัดมอญ เนื่องจากคนไทยเชื้อสายมอญเป็นผู้สร้าง โดยนายเกาะ เจริญทรัพย์ ที่เป็นเสมียนของบริษัทฝรั่ง ท่านได้ไม้สักจากกรุงเทพมหานครมาเป็นจำนวนมาก เพื่อปลูกบ้าน และยุ้งข้าว จึงได้นำไม้ที่เหลือจำนวนหนึ่งมาสร้างวัด ครั้งแรกได้สร้างกุฏิ 1 หลัง อุโบสถสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังยกเว้นหลังคาซึ่งมุงด้วยสังกะสี อุโบสถหลังดังกล่าวยังปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จจึงได้อาราธนาหลวงพ่อน้อย จากวัดคงคาราม ตำบลคลองตาคต อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อน้อยพัฒนาวัดนี้เรื่อยมา โดยสร้างเสาหงส์คู่ไว้หน้าวัด เจดีย์แบบชเวดากองแต่สร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันยังปรากฏรากฐานเจดีย์
หลวงพ่อเฟื่อง ธมฺมปาโล เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 2 มีการก่อสร้างกุฏิเพิ่มขึ้นอีก พร้อมทั้งศาลาการเปรียญขนาดใหญ่ และโรงเรียนประชาบาลอมรวิทยาคาร แบบเรือนไม้ 2 ชั้น 9 ห้องเรียน พร้อมทั้งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดอมรญาติสมาคม" เมื่อ พ.ศ. 2501 ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ปูด้วยหินอ่อน ประตูหน้าต่างฝังมุก ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อพระศรีโสพิศ พระพุทธรูปสมัยอยุธยา เนื้อศิลาแลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505
==อ้างอิง==
อมรญาติสมาคม
อมรญาติสมาคม
วัดถ้ำน้ำ

วัดถ้ำน้ำ  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนางแก้ว อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี บริเวณวัดมีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่
วัดถ้ำน้ำตั้งวัดเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2532 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
วัดถ้ำน้ำเป็นสถานที่ท่องเที่ยว มีถ้ำน้ำซึ่งมีน้ำอยู่ในถ้ำเกือบเต็มพื้นที่ทั้งหมด เป็นน้ำที่ไหลมาจาก ลำคลองที่ติดกับวัดและไหลออกไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า "ปล่องน้ำ" ในน้ำมีพันธุ์ปลาน้ำจืดจำนวนมากอาศัยอยู่ ส่วนใหญ่ในช่วงหน้าน้ำจะมีประมาณน้ำที่สูงมาก ในช่วงหน้าแล้งน้ำจะลดลงไม่มาก มีการทำทางเดินที่ทางวัดสร้างขึ้นมาเป็นทางปูน สำหรับเดินชมหินงอกหินย้อนภายในถ้ำน้ำ และเข้ามานมัสการพระพุทธรูปภายในถ้ำน้ำ ภายนอกถ้ำเป็นก้อนชิ้นเดียวตันทั้งก้อน หินภายในถ้ำเป็นหินแกรนิตซึ่งมีโพรงอากาศเป็นรอยหลุมอยู่ในเนื้อหิน และมีเสาสินที่เกิดนี้ขนาดใหญ่มาก
==อ้างอิง==
ถ้ำน้ำ
วัดอ่างทองวรวิหาร

วัดอ่างทองวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อยู่ข้างศาลากลางจังหวัดอ่างทอง หรือตรงข้ามโรงเรียนอนุบาลวัดอ่างทอง
กรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมเป็นวัดราษฎร์ 2 วัด คือวัดโพธิ์ทองและวัดโพธิ์เงิน ต่อมา พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จทางชลมารคได้ทอดพระเนตรเห็นวัดทั้งสองนี้จึงมีพระราชดำริให้รวมเป็นวัดเดียวกัน พระราชทานนามว่า "วัดอ่างทอง"
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระอุโบสถซึ่งสร้างขึ้นใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2499–2500 แทนอุโบสถหลังเดิมที่สร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2445 พระอุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน พระเจดีย์ทรงระฆังแปดเหลี่ยมประดับกระจกสี บรรจุพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานอยู่บริเวณพระอุโบสถ หมู่กุฏิทรงไทย หอระฆังคู่อยู่หน้ากุฏิไม้สักทรงไทย และอาคารโรงเรียนปริยัติธรรมสโมสร เป็นสถาปัตยกรรมประยุกต์แบบตะวันตกทรงปั้นหยา ก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 โดยพระโพธิวงศาจารย์ (แผ้ว)
ปูชนียวัตถุ คือ พระประธานในพระอุโบสถสร้างด้วยก่ออิฐถือปูน เป็นพระปางมารวิชัย สร้างมาคู่กับวัดมาแต่แรก มีลักษณะที่ไม่ถูกสัดส่วน เอนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจนใกล้โค่น ภายหลังชาวบ้านได้ร่วมกันหล่อพระประธานขึ้นใหม่ด้วยโลหะเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.42 เมตร สูง 2.00 เมตร แต่ภายหลังที่หล่อพระประธานองค์ใหม่เสร็จ พระประธานองค์เก่ากลับตั้งตรงขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ ตั้งตรงได้ดิ่งกับฉัตรที่เหนือพระเศียรพอดี ประชาชนต่างพาเลื่อมใสมากยิ่งขึ้น จนทำการปฏิสังขรณ์ขึ้นอีก โดยทำแท่นให้แข็งแรงและลงรักปิดทองจนเป็นที่เรียบร้อย ส่วนพระประธานองค์ใหม่ ได้นำขึ้นประดิษฐานไว้ตอนหน้าพระองค์เดิม
==อ้างอิง==
อ่างทองวรวิหาร
อ่างทองวรวิหาร
เพลงชาติสาธารณรัฐอัฟกานิสถาน

เพลงชาติสาธารณรัฐอัฟกานิสถาน เป็นเพลงชาติอัฟกานิสถานที่สาม ซึ่งประพันธ์โดยอับดุล รออูฟ เบนาวา และเสียงดนตรีประพันธ์โดยอับดุล เฆาะฟูร เบรชนา โดยถูกใช้งานใน ค.ศ. 1973 จนเลิกใช้งานใน ค.ศ. 1978 
==เนื้อร้อง==
{|class="wikitable" rules="cols"
! ภาษาปาทาน
! ทับศัพท์
! คำแปล
|-
|
|so che da mezaka asman wee
so che da jahan wadan wee
so che jowand pa de jahan wee
so che pati yaw afghan wee
tel ba da afghan wee
tel de wee afghan mellat
tel de wee jumhouriat
tel de wee meli wahdat
tel de wee afghan mellat jumhouriat
tel de wee afghan mellat jumhouriat
meli wahdat – meli wahdat
|ตราบใดที่ยังมีแผ่นดินและสวรรค์
ตราบใดที่โลกยังดำรงอยู่
ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลก
ตราบใดที่ชาวอัฟกันยังหายใจอยู่
จะมีอัฟกานิสถานนี้
ชาติอัฟกันจงเจริญ
สาธารณรัฐจงเจริญ
จะมีความสามัคคีของชาติตลอดไป
จะมีชาติอัฟกันและสาธารณรัฐตลอดไป
ชาติอัฟกันตลอดกาล
สามัคคีแห่งชาติของสาธารณรัฐ เอกภาพแห่งชาติ
|}
== อ้างอิง ==
เพลงชาติ
สาลี่พลิมัท

แพร์พลิมัท หรือ สาลี่พลิมัท (; Plymouth pear) เป็นสาลี่ป่าหายาก ในวงศ์กุหลาบ ได้ชื่อมาจากเมืองพลิมัทในเดวอน ที่ถูกพบในปี พ.ศ. 2413 สาลี่พลิมัทเป็นหนึ่งในต้นไม้พื้นถิ่นของอังกฤษที่ได้รับทุนในการฟื้นฟูพันธุ์ภายใต้ "โครงการฟื้นฟูพันธุ์ธรรมชาติของอังกฤษ" เป็นไม้ต้นขนาดเล็กที่ขึ้นตามพุ่มไม้หรือตามริมป่า สาลี่พลิมัทอาจจัดอยู่เป็นชนิดย่อยของ Pyrus pyraster (สาลี่ป่ายุโรป) หรือเป็นชนิดที่แยกต่างหาก ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในพันธุ์ไม้ที่หายากที่สุดในสหราชอาณาจักรและได้รับการคุ้มครองภายใต้ประเภทที่ 8 ตามพระราชบัญญัติสัตว์ป่าและชนบท และเมล็ดพันธุ์ของสาลี่พลิมัทได้รับการฝากไว้ที่ธนาคารเมล็ดพันธุ์มิลเลนเนียมของคิว
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
เป็นไม้พุ่มหรือไม้ต้นผลัดใบขนาดเล็กสูงได้ถึง 10 เมตร มีความทนทานและไม่เปื่อยยุ่ยในสภาพอากาศหนาวเมื่อเกิดน้ำค้างแข็ง ต้นมีสีครีมอ่อนอมชมพูบางส่วน
ความสามารถในการให้ผลและเมล็ดขึ้นอยู่กับสภาพอากาศที่เอื้ออำนวย ออกดอกตั้งแต่เดือนเมษายนถึงพฤษภาคม ดอกกะเทยและผสมเกสรโดยแมลง กลิ่นของดอกบานจาง ๆ คล้ายกลิ่นกุ้งเน่า หรือ ผ้าที่ไม่แห้ง ซึ่งดึงดูดแมลงวันเป็นหลัก รวมถึงแมลงบางชนิดที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นเน่า เช่น แมลงวันซานจา (Bibio marci)
พบได้ทั่วไปในบริตตานี โปรตุเกสตอนเหนือ และกาลิเซีย ซึ่งเกิดขึ้นที่ชายขอบป่าบนดินที่เป็นกรด
== การกระจายพันธุ์ ==
แพร์พลิมัธมีการกระจายพันธุ์ในภูมิชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและพบได้ในยุโรปตะวันตกเช่นฝรั่งเศส (โดยเฉพาะในบริตตานี) สเปน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกาลิเซีย) โปรตุเกส และมีอยู่เล็กน้อยในสหราชอาณาจักร (ในเดวอนและคอร์นวอลล์) ซึ่งปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นพืชนำเข้าแต่โบราณ
== นิเวศวิทยา ==
มักพบสาลี่พลิมัทเติบโตขึ้นในพุ่มไม้ทึบและป่าเปิด ที่มีสภาพอากาศหนาวเย็นในที่ราบลุ่มและเนินเขา
=== ประชากรในอังกฤษ ===
สาลี่พลิมัทได้รับชื่อภาษาอังกฤษจากพื้นที่ที่พบครั้งแรกในพลิมัทในปี พ.ศ. 2414 โดยนักธรรมชาติวิทยาในท้องถิ่น ที.อาร์.อาร์เชอร์ บริกส์
ในสหราชอาณาจักร พืชชนิดนี้หายากมากและพบเฉพาะในสองพื้นที่ – พลิมัทและทรูโร ความหลากหลายทางพันธุกรรมของสปีชีส์ในสหราชอาณาจักรนั้นต่ำมาก โดยที่ประชากรสองกลุ่มที่กระจัดกระจายอย่างกว้างขวางนั้นมีความเหมือนกันทางพันธุกรรม ซึ่งบ่งชี้ว่าประชากรกลุ่มหนึ่งถูกสร้างขึ้นจากการโคลนที่นำมาจากอีกกลุ่มหนึ่ง (ด้วยการปักชำหรือตอนกิ่ง)
อย่างไรก็ตามการขาดความหลากหลายทางพันธุกรรมนี้เป็นภัยคุกคามต่อประชากร เนื่องจากยากต่อการแพร่พันธุ์ด้วยเมล็ด (เมล็ดลีบ) ปัจจุบันมีความพยายามอนุรักษ์ประชากรโดยการจัดการพันธุ์ในสวนพฤกษศาสตร์ เพื่อทำให้เกิดการกลายพันธุ์และการแปรผันของตัวอย่างพันธุ์ที่ปลูก การอนุรักษ์สายพันธุ์สาลี่พลิมัทนี้เกี่ยวข้องกับการเพิ่มความหลากหลายทางพันธุกรรม โดยหลีกเลี่ยงการผสมกับวัสดุทางพันธุกรรมพืชจากส่วนอื่น ๆ ของยุโรปแผ่นดินใหญ่ และเพื่อต้องการให้เกิดการกลายพันธุ์เพียงเพื่อให้สายพันธุ์ในสหราชอาณาจักรเองมีึความสามารถในการผสมพันธุ์ได้เองมากขึ้น (ต้นสาลี่เป็นพืชที่เป็นหมัน (self-sterile) ในตัวเอง ต้นที่เกิดจากการโคลนไม่สามารถผสมพันธุ์ได้ง่าย กับต้นที่เกิดจากการโคลนต้นอื่น ๆ )
นักพฤกษศาสตร์ที่สวนคิว ในโครงการการอนุรักษ์ได้สรุปว่า สาลี่พลิมัทน่าจะถูกนำเข้ามาจากบริตตานีเพื่อเป็นพืชไม้พุ่มสำหรับปลูกเป็นแนวรั้วเมื่อหลายร้อยปีก่อน
== อ้างอิง ==
ผลไม้
ไม้ยืนต้น
ไม้ป่าหายาก
สกุลสาลี่
อาเรปา

อาเรปา (arepa) เป็นของกินชนิดหนึ่งที่ทำจากแป้งโดข้าวโพดปิ้ง จี่ หรือทอด มีต้นกำเนิดมาจากตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้ในสมัยก่อนโคลัมบัสและมีความโดดเด่นในตำรับอาหารของโคลอมเบียและเวเนซุเอลาเป็นหลัก แต่ยังปรากฏในตำรับอาหารของโบลิเวียและประเทศอื่น ๆ ด้วย
อาเรปาเป็นอาหารที่นิยมกินกันในชีวิตประจำวันในประเทศดังกล่าว โดยอาจกินเปล่า ๆ หรือผ่าครึ่ง (แบบไม่ตลอด) เพื่อใส่ไส้เข้าไปอย่างแซนด์วิช เช่น เนยแข็งขูด กัวฆาดา (ลิ่มน้ำนม) เนื้อวัว เนื้อไก่ อาโวคาโด หรือ เดียบลิโต (แฮมและเนื้อหมูบดสำหรับทาขนมปัง) ขนาดของอาเรปา พันธุ์ข้าวโพดที่ใช้ และส่วนผสมที่เพิ่มเข้ามานั้นแตกต่างกันไปตามสูตร อาเรปามีลักษณะคล้ายกับกอร์ดิตาของเม็กซิโก ปูปูซาของเอลซัลวาดอร์ ตอร์ติยาเดมาอิซของเอกวาดอร์ และตอร์ติยาหรือชังกาของปานามา
== อ้างอิง ==
อาหารข้างถนน
อาหารโคลอมเบีย
อาหารเวเนซุเอลา
อาหารปานามา
อาหารโดมินิกัน
อาหารปวยร์โตรีโก
อาหารคะแนรี
เอมปานาดา

เอมปานาดา (กาลิเซียและempanada) คืออาหารชนิดหนึ่งที่ทำจากแป้งพายห่อไส้ที่ปรุงรสไว้ ปิดริมแป้ง แล้วนำไปอบหรือทอด ไส้ของเอมปานาดาอาจประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ปลาทูน่า ไข่ต้ม เนยแข็ง มะเขือเทศ ข้าวโพด หรือส่วนผสมอื่น ๆ
ที่มาของเอมปานาดายังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่คาดกันว่าน่าจะมาจากแคว้นกาลิเซียซึ่งเป็นภูมิภาคทางตะวันตกเฉียงเหนือของสเปน โดยชื่ออาหารนี้มีที่มาจากกริยา empanar ในภาษากาลิเซีย ซึ่งแปลว่า "ห่อด้วยขนมปัง" หรือ "ชุบเกล็ดขนมปัง" ตำราอาหาร ยิบราดัลก็อก ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษากาตาลาใน ค.ศ. 1520 กล่าวถึงเอมปานาดาที่ใส่ไส้อาหารทะเลในตำรับอาหารกาตาลา อิตาลี ฝรั่งเศส และอาหรับ ในปัจจุบันสามารถพบเอมปานาดาได้ทั่วไปในวัฒนธรรมยุโรปใต้ ลาตินอเมริกา และฟิลิปปินส์
== อ้างอิง ==
ตาปา
อาหารยัดไส้
อาหารประจำชาติ
อาหารกาลิเซีย
อาหารชิลี
อาหารเบลีซ
อาหารโปรตุเกส
อาหารฟิลิปปินส์
อาหารภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ
อาหารเม็กซิโก
อาหารเวเนซุเอลา
อาหารสเปน
อาหารอาร์เจนตินา
อาหารอิตาลี
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารอุรุกวัย
อาหารเอกวาดอร์
ตามัล

ตามัล (tamal) เป็นอาหารมีโซอเมริกาดั้งเดิมชนิดหนึ่ง ทำจากมาซา (แป้งโดที่ทำจากเมล็ดข้าวโพดแช่น้ำปูนใส) นึ่งในใบข้าวโพดหรือตองกล้วย โดยสามารถแกะเอาใบห่อทิ้งก่อนกินหรือใช้เป็นที่รองขณะกินก็ได้ อาจสอดไส้เนื้อสัตว์ เนยแข็ง ผลไม้ ผัก พริกที่ปรุงรสแล้ว หรืออื่น ๆ ตามต้องการ
ตามัลมีต้นกำเนิดในมีโซอเมริกาตั้งแต่ 8,000 ถึง 5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช การทำตามัลน่าจะแพร่กระจายจากวัฒนธรรมพื้นเพดั้งเดิมในเม็กซิโกและกัวเตมาลาไปยังส่วนอื่นของลาตินอเมริกา นักโบราณคดีคาร์ล เทาเบอ, วิลเลียม แซเทิร์น และเดวิด สจวร์ต เห็นว่าตามัลอาจมีอายุย้อนไปถึง ค.ศ. 100 พวกเขาพบภาพอาหารชนิดนี้ในจิตรกรรมฝาผนังที่แหล่งโบราณคดีซานบาร์โตโลในจังหวัดเปเตนของกัวเตมาลา
เช่นเดียวกับในอารยธรรมโอลเมกและทอลเทกที่เจริญรุ่งเรืองมาก่อนหน้า ตามัลในอารยธรรมแอซเทกและมายาถือเป็นอาหารที่พกพาได้สะดวกทั้งในการออกล่าสัตว์ การเดินทางไกล หรือการส่งเสบียงเลี้ยงกองทัพของตน ในสมัยนั้นตามัลยังถือเป็นอาหารศักดิ์สิทธิ์ในฐานะอาหารของเหล่าเทพ ชาวแอซเทก, มายา, โอลเมก และทอลเทกต่างถือว่าตนเองเป็น "คนของข้าวโพด" ดังนั้นตามัลจึงมีบทบาทสำคัญในพิธีกรรมและเทศกาลต่าง ๆ ของพวกเขา
== อ้างอิง ==
อาหารยัดไส้
อาหารนึ่ง
อาหารโบราณ
อาหารคริสต์มาส
อาหารข้างถนน
อาหารกัวเตมาลา
อาหารคิวบา
อาหารโคลอมเบีย
อาหารภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ
อาหารมีโซอเมริกา
อาหารเม็กซิโก
อาหารเอลซัลวาดอร์
อาหารฮอนดูรัส