pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดประศาสน์โสภณ

วัดประศาสน์โสภณ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง ในตำบลท่าพลับ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม
วัดประศาสน์โสภณมีชื่อเดิมว่า วัดบางกรูดวิสุทธาราม แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดบางกรูด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2555
อาคารเสนาสนะที่สำคัญได้แก่อุโบสถศิลปะอยุธยา ศาลาการเปรียญอาคารไม้สักยกพื้นสูง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 หอไตรอาคารไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีวิหารหลวงพ่อเกตอุดมซึ่งเป็นอาคารปูนแปดชั้นที่ได้สร้างไว้เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธรูปปางมารวิชัยซึ่งประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ พระพุทธเกตอุดมปางสมาธิ ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น พระพุทธไศยาสน์ ประดิษฐานในวิหารคด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2478 พระพุทธรูปทุกกริยา ประดิษฐานในวิหารแปดชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 และมีพระไตรปิฎก จำนวน 24 เล่ม  วัดยังได้สร้างหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 16.33 เมตร สูง 25.80 เมตร
==อ้างอิง==
ประศาสน์โสภณ
วัดวังพระธาตุ

วัดวังพระธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่นอกเมืองไตรตรึงษ์ ริมฝั่งแม่น้ำปิง ในตำบลไตรตรึงษ์ อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร
วัดวังพระธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1826 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556  เหตุผลที่เรียกขานกันว่าวัดวังพระธาตุเพราะหน้าวัดเป็นห้วงน้ำใหญ่ เรียกกันโดยสามัญว่าวัง เมื่อมีพระธาตุตั้งอยู่จึงเรียกกันว่าวังพระธาตุ  แต่ก่อนวัดแห่งนี้ไม่มีพระจำพรรษาอยู่เลย จะเริ่มมีพระมาจำพรรษาอยู่ตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2493
ในวัดมีพระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ขนาดใหญ่และสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ บริเวณวังน้ำหน้าวัดใกล้กับศาลท้าวแสนปม เดิมมีวังน้ำขนาดใหญ่ มีอุโมงค์เข้าไปถึงองค์พระเจดีย์ เมื่อน้ำปิงขึ้นสูง น้ำจะไหลเข้ามาตามอุโมงค์ จนมาถึงฐานพระมหาเจดีย์ มีแผ่นหินใหญ่ปิดไว้ แต่ปัจจุบันไม่มีหลักฐานให้เห็นนอก
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระมหาเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะสุโขทัย ขนาดใหญ่มากที่สุดที่พบในจังหวัดกำแพงเพชร ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์แล้วจากกรมศิลปากร วิหารมีสภาพชำรุดแต่เดิมเห็นแค่เนินดินเท่านั้น สร้างด้วยอิฐเป็นฐานเสาเป็นศิลาแลง คงสร้างในสมัยเดียวกับเจดีย์ เป็นวิหารยกพื้นมีบันไดห้าขั้น ทางทิศเหนือและทิศใต้ สภาพได้รับการบูรณะแล้วบางส่วน เศียรหลวงพ่อโต เดิมเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนวิหาร เป็นพระที่สร้างขึ้นมาใหม่ อุโบสถได้รับการต่อเติมจากใหม่จากชาวบ้าน ภายในมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านเรียกขานกันว่า หลวงพ่อเพชร ใต้ฐานอุโบสถ ได้ขุดลงไปทะลุไปทั้งสองด้าน
==อ้างอิง==
วังพระธาตุ
โบราณสถานในจังหวัดกำแพงเพชร
ตำบลลาดใหญ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

ตำบลลาดใหญ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลลาดใหญ่ และองค์การบริหารส่วนตำบลลาดใหญ่
== การปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
หมู่ที่ 1 โนนคูณ
หมู่ที่ 2 ลาดน้อย
หมู่ที่ 3 ลาดใหญ่
หมู่ที่ 4 ดงบัง
หมู่ที่ 5 โนนหว้านไพล
หมู่ที่ 6 กุดเวียน
หมู่ที่ 7 ดงบังน้อย
หมู่ที่ 8 ลาดใหญ่
หมู่ที่ 9 โนนก้านตง
หมู่ที่ 10 ชัยเจริญ
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
พื้นที่ของตำบลลาดใหญ่ อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลลาดใหญ่ ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564
== สถานที่สำคัญ ==
การศึกษา
โรงเรียน
* โรงเรียนบ้านกุดเวียน
* โรงเรียนบ้านโนนคูณ
* โรงเรียนบ้านโนนหว้านไพล (คุรุราษฎร์สงเคราะห์)
* โรงเรียนบ้านลาดใหญ่
โรงเรียนเอกชน
* โรงเรียนอนุบาลเขียนปัญญา
การศาสนา
วัด/สำนักสงฆ์
วัดชมพู
วัดโนนคูณ (อัมพวัน)
วัดโนนหว้านไพล
วัดบูรพา
วัดพูลทรัพย์ลาดใหญ่
วัดลาดน้อย
วัดสามัคคีธรรมาราม
== อ้างอิง ==
ลาดใหญ่
ตำบลกุดตุ้ม

ตำบลกุดตุ้ม เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลลาดใหญ่ และองค์การบริหารส่วนตำบลกุดตุ้ม
== การปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
หมู่ที่ 1 ผือ
หมู่ที่ 2 สระไข่น้ำ
หมู่ที่ 3 หนองคูขาด
หมู่ที่ 4 กุดตุ้ม
หมู่ที่ 5 หนองคอนไทย
หมู่ที่ 6 หนองเขื่อง
หมู่ที่ 7 บะก่าม
หมู่ที่ 8 โนนโพธิ์
หมู่ที่ 9 หนองแวง (ทต. ลาดใหญ่)
หมู่ที่ 10 หนองไผ่ล้อม
หมู่ที่ 11 หนองไผ่น้อย
หมู่ที่ 12 หนองคอนไทย
หมู่ที่ 13 กุดตุ้ม
หมู่ที่ 14 หนองคอนไทย
หมู่ที่ 15 ผือ
หมู่ที่ 16 หนองเขื่อง
หมู่ที่ 17 ผือ
หมู่ที่ 18 หนองคอนไทย
หมู่ที่ 19 หนองคอนไทย
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
พื้นที่ของตำบลกุดตุ้ม อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
สถิติจำนวนประชากรและบ้านของตำบลกุดตุ้ม ข้อมูล ณ ธันวาคม 2564
== สถานที่สำคัญ ==
การศึกษา
โรงเรียน
* โรงเรียนกุดตุ้มสามัคคีวิทยา
* โรงเรียนโนนโพธิ์บะก่ามวิทยา
* โรงเรียนบ้านผือวิทยายน
* โรงเรียนบ้านหนองเขื่อง
* โรงเรียนบ้านหนองคอนไทย (คุรุประชาสรรค์)
* โรงเรียนบ้านหนองไผ่ล้อม
* โรงเรียนสระไข่น้ำขุนีวิทยา
โรงเรียนมัธยมศึกษา
* โรงเรียนกุดตุ้มวิทยา
การศาสนา
วัด/สำนักสงฆ์
วัดแจ้งสว่าง
วัดบ้านผือ
วัดบ้านผือ
วัดโพธิ์
วัดราชพฤกษ์
วัดศรีสะอาด
วัดสุลาลัย
วัดแสงอุทัย
วัดหนองไผ่ล้อม
วัดอุดร
== อ้างอิง ==
กุดตุ้ม
ตำบลหนองไผ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

ตำบลหนองไผ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 15 กิโลเมตร ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่
== อาณาเขต ==
ทิศเหนือ ติดกับ  ตำบลบุ่งคล้าและตำบลกุดตุ้ม (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
ทิศใต้ ติดกับ ตำบลโนนสำราญและตำบลบ้านค่าย (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
ทิศตะวันออก ติดกับ อำเภอแก้งสนามนาง (จังหวัดนครราชสีมา)
ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลหนองนาแซง (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
== การปกครอง ==
ตำบลหนองไผ่ แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน คือ
หมู่ที่ 1 ศรีษะกระบือ
หมู่ที่ 2 หนองแหน
หมู่ที่ 3 กุดเชือก
หมู่ที่ 4 หนองไผ่
หมู่ที่ 5 ดอนกู่
หมู่ที่ 6 ดอนหัน
หมู่ที่ 7 โนนหญ้าคา
หมู่ที่ 8 หนองไข่นุ่น
หมู่ที่ 9 หนองกระทุ่ม
หมู่ที่ 10 หนองสระ
หมู่ที่ 11 โคกก่อง
หมู่ที่ 12 หนองแหน
หมู่ที่ 13 โนนสาทร
หมู่ที่ 14 หนองไผ่
== สถานที่สำคัญ ==
=== การศึกษา ===
โรงเรียน
* โรงเรียนไตรราษฎร์สามัคคีวิทยา
* โรงเรียนโนนหญ้าคาหนองสระพิทยาคม
* โรงเรียนบ้านดอนหัน
* โรงเรียนบ้านหนองไผ่พัฒนา
* โรงเรียนบ้านหนองแหนดอนกู่
โรงเรียนมัธยมศึกษา
* โรงเรียนหนองไผ่วิทยานุสรณ์
=== การศาสนา ===
วัด
* วัดชัยพิบูลย์
* วัดดอนกู่
* วัดดอนหัน
* วัดโนนหญ้าคา
* วัดปทุมทอง (บ้านหนองแหน)
* วัดศีรษะกระบือ
* วัดหนองกระทุ่ม
* วัดหนองไผ่
== อ้างอิง ==
หนองไผ่
หนองไผ่
สุวรรณเศียร

สุวรรณเศียร เป็นวรรณกรรมที่มีเนื้อเรื่องจากสุวรรณสิรสาชาดกในปัญญาสชาดกอันเป็นชาดกนอกนิบาตซึ่งแต่งโดยภิกษุชาวล้านนาภาคเหนือ
สุวรรณเศียรเป็นวรรณกรรมของทางภาคกลางของประเทศไทย ส่วนทางภาคเหนือเรียก อ้อมล้อมต่อมคำ ทางภาคอีสานรวมถึงในประเทศลาวเรียก ท้าวหัว หรือ ท้าวหัวข้อหล้อ ทั้งสามเรื่องมีโครงเรื่องเหมือนกันแต่มีรายละเอียดปลีกย่อย เช่น ตัวละคร ฉาก เหตุการณ์ ที่แตกต่างกันด้วยเหตุผลในด้านความน่าเชื่อถือให้สอดคล้องกับคำสอนและค่านิยมท้องถิ่น รวมถึงความสนุกสนาน สุวรรณเศียรแต่งในลักษณะคำประพันธ์ที่เรียกว่ากลอนอ่าน ส่วนอ้อมล้อมต่อมคำและท้าวหัวแต่งเลียนแบบชาดกในพระไตรปิฎก คือประกอบด้วยปัจจุบันวัตถุ อดีตวัตถุและสโมทาน โดยแต่งเป็นร้อยแก้วด้วยภาษาถิ่นสลับคาถาภาษาบาลี เนื้อเรื่องสุวรรณเศียรคล้ายกับสังข์ทองเพราะเนื้อหามาจากปัญญาสชาดกเช่นเดียวกัน สาระสำคัญคือแม้มีความบกพร่องทางร่างกายมีแต่ศีรษะ แต่ตัวเอกมีพฤติกรรมดีอยู่ในจริยธรรมอันดีงาม มีความกตัญญูต่อมารดา
ต้นฉบับเรื่องสุวรรณเศียรพบเป็นสมุดไทยขาวและไทยดำ เท่าที่มีข้อมูลต้นฉบับมี 4 ฉบับ เก็บไว้อยู่ที่หอสมุดแห่งชาติ ฉบับเก่าสุดมีอายุสมัยในรัชกาลที่ 3 ฉบับใหม่สุดในสมัยรัชกาลที่ 5 ทั้งหมดเขียนด้วยอักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ ส่วนอ้อมล้อมต่อมคำ พบว่ามีการจารลงในใบลาน (หนังสือผูก) ด้วยอักษรธรรมล้านนา ปรากฏทั่วในภาคเหนือ สำหรับท้าวหัวแพร่หลายมากในภาคอีสาน พบเป็นหนังสือผูกจารด้วยอักษรธรรมอีสานในแทบทุกจังหวัด
==โครงเรื่อง==
พระโพธิสัตว์ซึ่งเกิดมามีแต่ศีรษะ ยังคงกระทำความดี มีความกตัญญูต่อมารดา โดยแอบช่วยงานบ้านและเลี้ยงโค ต่อมาได้ออกเดินทางด้วยเรือสำเภาไปเกาะแห่งหนึ่ง เมื่อธิดาพญานาค 2 ตน ออกมาเล่นน้ำก็เกิดทำลายพืชพันธุ์ที่พระโพธิสัตว์ปลูกไว้จนเสียหาย จึงได้นำทรัพย์สินมาชดใช้ จากนั้นพระโพธิสัตว์เดินทางกลับไปหามารดาพร้อมกับขอให้นางไปสู่ขอกับพระธิดาองค์สุดท้องของพระยาพรหมทัตแต่พระองค์ไม่ยินยอม จะยอมยกธิดาให้หากสร้างสะพานเงินสะพานทองมาถึงพระราชวัง พระอินทร์ได้ช่วยเหลือจนได้อภิเษกสมรส
ต่อมามีผู้ยุยงให้พระยาพรหมทัตฆ่าพระโพธิสัตว์เนื่องจากมีรูปร่างไม่เหมือนมนุษย์ พระอินทร์ได้เข้ามาช่วยเหลืออีกครั้งโดยตั้งคำถามกับพระยาพรหมทัต 4 ข้อ หากตอบไม่ได้จะฆ่าให้ตาย พระองค์ไม่สามารถตอบคำถามได้แต่พระโพธิสัตว์ช่วยตอบคำถามได้หมด ทั้งยังแสดงรูปกายที่แท้จริงซึ่งงดงามยิ่งนัก พระยาพรหมทัตจึงได้ยกเมืองให้พระโพธิสัตว์สืบครองเมือง
==อ้างอิง==
คติชนไทย
คติชนลาว
บุคคลในตำนานไทย
กาเมนีตสวีเยต

กาเมนีตสวีเยต (Kameni cvijet) หรือ กาเมนีตสเวต (Камени цвет / Kameni cvet; ) เป็นอนุสรณ์สถานยุคยูโกสลาฟที่ระลึกถึงเหยื่อชาวเซิร์บที่ถูกอุสตาเชฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย อนุสรณ์สถานนี้ตั้งอยู่ที่ยาเซนอวัตส์ ประเทศโครเอเชีย เป็นผลงานการออกแบบของบ็อกดาน บ็อกดานอวิช และสร้างเสร็จในปี 1966 และเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจให้ระลึกถึงค่ายกักกันยาเซนอวัตส์
==อ้างอิง==
Official Site of the Jasenovac Memorial – includes history and profile of architect
Official Site of the Jasenovac Memorial – Gallery
Spomenik Database - Jasenovac
สิ่งก่อสร้างในประเทศโครเอเชีย
อนุสรณ์สถานสงครามโลกครั้งที่สอง
เทศมณฑลซีซัก-ม็อสลาวีนา
วเยาหาร รามมโนหร สิงหา

วเยาหาร รามมโนหร สิงหา (อักษรโรมัน: Beohar Rammanohar Sinha; 15 มิถุนายน 1929 – 25 ตุลาคม 2007) เป็นศิลปินชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักดีจากผลงานภาพประกอบในรัฐธรรมนูญอินเดียและส่วนคำปรารภแห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในรัฐธรรมนูญที่งดงามที่สุดในโลก นอกจากนี้เขายังเป็นทูตวัฒนธรรมอินเดียที่เผยแพร่งานศิลปะแบบอินเดียไปยังตะวันออกไกลและยังนำเอาศิลปะแบบเอเชียตะวันออกกลับมายังอินเดียเช่นกัน ผลงานของเขาปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งในชองสะสมของทั้งหอศิลป์และของสะสมส่วนบุคคลระดับชั้นนำทั่วโลก อีกหนึ่งผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือจิตรกรรมฝาผนังประดับชาฮีดสมารักในชพัลปุระ ซึ่งเขาสร้างสรรค์โดยใช้ศิลปะเบงกอลฟื้นฟู และสร้างสรรค์ในปี 1952–1953 แสดงภาพเหตุการณ์สำคัญการดิ้นรนเพื่อเอกราชของอินเดีย
รามมโนหรลงชื่อตนเองในงานศิลปะด้วยอักษรเทวนาครีแบบเคอร์ซีฟทั้งสั้น ๆ ว่า ราม หรือเต็ม ๆ ว่า รามมโนหร ในขณะที่งานเขียนในช่วงหลังของชีวิตเขามีลักษณะเด่นที่การะปรทับตาสีแดงเป็นคำว่า สิงหา ซึ่งคือนามสกุล ส่วนใหญ่ด้วยอักษรเทวนาครี แต่ก็มีบ้างที่ใช่อักษรพินอิน ควบคู่ไปกับลายมือ ราม ชื่อเป็นหมึก
== รัฐธรรมนูญอินเดีย ==
ผลงานชิ้นสำคัญที่สุดของรามมโนหรคืองานวาดภาพประกอบบนหน้าอักษรวิจิตรของรัฐธรรมนูญอินเดีย และหน้าคำปรารภแห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้รับการรับรองในปี 1949 โดยนันทลาล โพส โดยไม่ได้มีคำขอให้แก้ไขใด ๆ เพิ่มเติม
งานศิลปะของเขาบนรัญธรรมนูญอินเดียแสดงงานศิลปะแบบอินเดีย ระหว่างนั้นเขาได้เดินทางไปยังถ้ำอชันตา, ถ้ำเอลโลรา, บาฆ (ธาร), พทามี, สาญจี, สารนาถ และมมัลปุรัม เพื่อศึกษารูปแบบศิลปะ ในที่สุดเขาได้สรุปภาพออกมาเป็นการแสดงรูปปัทมะ, นนทิ, ไอรวตา, วยาคฤห์, อัศวะ, หงส์ และ มยุระ เป็นสัญลักษณะของรัฐธรรมนูญอินเดีย
รามมโนหรปฏิเสธที่จะลงชื่อตัวเองในผลงาน แต่นันทลาล โพส ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะให้รามมโนหรลงชื่อในอย่างน้อยก็บางหน้าของรัฐธรรมนูญอินเดียที่เขาวาดภาพประกอบเพื่อที่ "คนรุ่นหลังจะได้รับรู้ จดจำ และชื่นชมศิลปินผู้ซึ่งประดับตกแต่งรัฐธรรมนูญแห่งอินเดีย"
== รางวัล ==
KalaShri (กาลาศรี) นิวเดลี อินเดีย, 2001.
Award of Honor, Lions International, 1997.
Veteran Artist Award, AIFACS, นิวเดลี อินเดีย, 1993.
Shikhar Samman โภปาล อินเดีย, 1991.
Special Award, AIFACS, นิวเดลี อินเดีย, 1953.
Special Award, บอมเบย์ บริติชอินเดีย, 1944.
== อ้างอิง ==
ศิลปินชาวอินเดีย
บุคคลจากรัฐมัธยประเทศ
รัฐธรรมนูญอินเดีย

รัฐธรรมนูญอินเดีย (IAST: ) เป็นกฎหมายสูงสุดของอินเดีย ถือเป็นรัฐธรมนูญแห่งชาติที่เขียนมือที่ยาวที่สุดในโลก
รัฐธรรมนูญได้รับการรับรองโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญเมื่อ 26 พฤศจิกายน 1949 และมีผลใช้ในวันที่ 26 มกราคม 1950 รัฐธรรมนูญนี้มาแทนรัฐบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ปี 1935 เพื่อเป็นเอกสารพื้นฐานสำหรับแนวทางการดำเนินงานของรัฐบาลอินเดีย และเปลี่ยนผ่านให้เขตปกครองอินเดียของอังกฤษ เป็น สาธารณรัฐอินเดีย อินเดียเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญทุกวันที่ 26 มกราคม เนื่องในวันสาธารณรัฐ
รัฐธรรมนูญอินเดียประกาศให้อินเดียเป็นรัฐเอกราช, สังคมนิยม, รัฐฆราวาส และเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย และยืนยันให้พลเมืองของอินเดียว่าจะได้รับความยุติธรรม, ความเท่าเทียม และ เสรีภาพ และสนับสนุนภราดรภาพ รัฐธรรมนูญดั้งเดิมจากปี 1950 ในปัจจุบันเก็บรักษาในกล่องบรรจุฮีเลียมภายในรัฐสภา ที่นิวเดลี ทั้งคำว่า "รัฐฆราวาส" และ "สังคมนิยม" เติมเข้ามาในรัฐธรรมนูญในภายหลัง ในการแปรญัติครั้งที่ 42 ในปี 1976 ท่ามกลางวิกฤตดิอีเมอร์เยนซี
รัฐธรรมนูญแรกร่างโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นผู้ได้รับเลือกตั้งมรจากสมาชิกของสภาจังหวัด คณะร่างรัฐธรรมนูญจำนวน 389 คน (ต่อมา เหลือ 299 คนจากการแบ่งอินเดีย) ใช้เวลาเกือบสามปี และการประชุม 11 ครั้ง ระยะเวลา 165 วันในการร่าง
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Constitution of India, as on 9th December 2020
Original as published in the Gazette of India
Original Unamended version of the Constitution of India
Ministry of Law and Justice of India&nbsp;– The Constitution of India Page
Constitution of India as of 29 July 2008
Constitutional predilections
online copy
Original text of the preamble
กฎหมายอินเดีย
อินเดีย
การบูชาเทวรูป

การบูชาเทวรูป  (idolatry) เป็นการบูชารูปเสมือนพระเป็นเจ้า ศาสนาอับราฮัม (ศาสนายูดาห์ ศาสนาสะมาริตัน ศาสนาคริสต์ ศาสนาบาไฮและศาสนาอิสลาม) อธิบายการบูชาเทวรูปว่าเป็นการเคารพบางสิ่งในฐานะพระเป็นเจ้า นอกเหนือจากพระเป็นเจ้าสูงสุดในศาสนานั้น ศาสนาเอกเทวนิยมเหล่านี้ถือว่าการบูชาเทวรูปเป็น "การนับถือพระเทียมเท็จ" และถูกสั่งห้ามในคัมภีร์อย่างบัญญัติ 10 ประการ ศาสนาเอกเทวนิยมอื่น ๆ มีหลักปฏิบัติที่คล้ายกันนี้
ทั้งนี้พระเทียมเท็จเป็นคำเชิงตำหนิที่ศาสนาอับราฮัมใช้หมายถึงเทวรูปหรือเทพในลัทธินอกศาสนา รวมถึงวัตถุเคารพนอกศาสนาอับราฮัม ในทางกลับกัน วิญญาณนิยมและพหุเทวนิยมอาจถือว่าเทพของเอกเทวนิยมเป็นเทพเทียมเท็จเช่นกัน เนื่องจากผู้นับถือความเชื่อนี้ไม่เชื่อว่ามีเทพที่มีคุณสมบัติเป็นพระเป็นเจ้าสูงสุด ด้านอเทวนิยมเลี่ยงการใช้คำว่าเทพเทียมเท็จ แม้จะไม่เชื่อว่ามีพระเป็นเจ้าก็ตาม ดังนั้นคำว่าพระเทียมเท็จจึงมักจำกัดในหมู่เทวนิยมผู้เลือกนับถือเทพบางองค์
ศาสนาแบบอินเดีย (ศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธและศาสนาเชน) มองว่าเทวรูปหรือมูรติเป็นสัญลักษณ์ของความสัมบูรณ์ ไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์ รูปเคารพทางจิตวิญญาณ หรือการแปลงรูปของพระเป็นเจ้า มูรติใช้เป็นสิ่งมุ่งเน้นถึงการแสวงหาและบูชาของศาสนิกชน (ภักติ)John Cort (2011), Jains in the World, Oxford University Press, , pages 80–85 ขณะที่ศาสนาดั้งเดิมของอียิปต์โบราณ กรีซโบราณ โรมโบราณ แอฟริกา เอเชียและอเมริกามีการเคารพเทวรูปมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเทวรูปจะมีความหมายและความสำคัญแตกต่างกันไป
แนวคิดตรงข้ามกับการบูชาเทวรูปคือ การงดบูชารูปเคารพ (aniconism) คตินี้สามารถพัฒนาเป็นลัทธิทำลายรูปเคารพ (iconoclasm) ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความรุนแรงทางศาสนาระหว่างผู้ที่มีมุมมองต่อรูปเคารพต่างกัน นิยามของการบูชาเทวรูปเป็นหัวข้อที่มีการถกเถียงในหมู่ศาสนาอับราฮัมด้วยกัน ตัวอย่างเช่นชาวมุสลิมและชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ประณามการบูชารูปเคารพพระนางมารีย์พรหมจารีของชาวคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
การบูชาเทวรูปยังเกี่ยวข้องกับการยอมรับความต่างทางศาสนา เดวิด ฮูม นักปรัชญายุคเรืองปัญญาชาวสกอตบันทึกว่าการบูชาเทพหลายองค์ของลัทธินอกศาสนาเป็นสิ่งยืนยันความเป็นพหุนิยมทางศาสนาและการยอมรับความต่าง ขณะที่ศาสนาอับราฮัมไม่ยอมรับความต่าง และพยายามละเมิดเสรีภาพในการแสดงออกด้วยการบังคับเปลี่ยนศาสนา ขณะที่เรจินา ชวาตซ์ นักวิชาการด้านวรรณคดีอังกฤษและศาสนาแห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์นกล่าวว่าการกล่าวหาว่ารูปเคารพเป็นพระเทียมเท็จ ตามด้วยการทำลายรูปเคารพไม่ต่างอะไรกับการไม่ทนความต่างทางศาสนา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ความเชื่อ
น้ำตกนางรอง

น้ำตกนางรอง เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ที่ตำบลหินตั้ง อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์ (มติ ครม. วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532)
น้ำตกนางรองเป็นน้ำตกขนาดกลาง ที่ตั้งของน้ำตกอยู่กลางร่องเขาที่ระดับความสูงประมาณ 135 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ไหลลงมาตามโขดหินขนาดใหญ่ ลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ เป็นทางยาวประมาณ 100 เมตร แต่ละชั้นมีอ่างน้ำขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้างรองรับน้ำที่ไหลลงมาจากด้านบน หินในบริเวณนี้ประกอบด้วยหินแกรนิต พื้นที่โอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงชันมาก ด้านข้างของน้ำตกเป็นลาดเขาจากสันปันน้ำที่มีความลาดชันสูง
ลักษณะพันธุ์ไม้เป็นป่าดิบแล้ง พันธุ์ไม้ที่พบ เช่น เคี่ยมคะนอง ตะแบก สมพง สองสลึง มะค่าโมง ปออีเก้ง ซาก คอแลน กะเบากลัก และกัดลิ้น เป็นต้น พืชชั้นล่างเป็น พวกขิง ข่า และเตย เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบในพื้นที่ เช่น เม่น ชะนี พญากระรอก กระต่ายป่า และนกชนิดต่างๆ เช่น  นกโพระดก นกแซงแซว นกเขา และนกกระปูด เป็นต้น
== อ้างอิง ==
สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดนครนายก
นางรอง
แบตเทิลโลดรันเนอร์

แบตเทิลโลดรันเนอร์ (Battle Lode Runner) เป็นเกมแพลตฟอร์มปริศนาที่สร้างจากเกมซีรีส์โลดรันเนอร์ ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกสำหรับพีซี เอนจิน ของเอ็นอีซี โดยบริษัทฮัดสันซอฟต์ใน ค.ศ. 1993 เกมนี้ได้รับการวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 และวางจำหน่ายในภูมิภาคอเมริกาเหนือและยุโรปเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายนปีเดียวกันสำหรับเวอร์ชวลคอนโซลของวี นอกจากนี้ ยังเป็นเกมแรกที่เปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้นที่จะพร้อมใช้งานในเวอร์ชวลคอนโซลสำหรับภูมิภาคอื่น
== รูปแบบการเล่น ==
รูปแบบการเล่นของแบตเทิลโลดรันเนอร์นั้นเกี่ยวกับการเดินทางผ่านด่านต่าง ๆ 50 ด่านใน 11 ช่วงเวลาที่แตกต่างกัน และรวบรวมทองคำโดยไม่ให้ถูกศัตรูจับ ตัวละครผู้เล่นสามารถไต่เชือกและบันได, เดินบนศัตรู, รวบรวมเพาเวอร์อัป และที่สำคัญที่สุดคือสามารถขุดหลุมทางขวาหรือซ้ายของตัวเองได้
=== โหมดหลายผู้เล่น ===
ผู้เล่นสามารถเล่นกับผู้เล่น 5 คนใน 3 หมวดหมู่ของการเล่น ได้แก่: เอาชีวิตรอด, หลบหนี และแท็กแมตช์ ซึ่งในโหมดเอาชีวิตรอดผู้เล่นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่จะเป็นฝ่ายชนะ ส่วนในโหมดหลบหนี คนแรกที่รวบรวมทองคำลับ, ปลดล็อกบันได และหลบหนีจะเป็นผู้ชนะ และในโหมดแท็กแมตช์ ผู้เล่นจะสร้างทีมและพยายามดักจับสมาชิกของอีกทีมหนึ่ง
== อ้างอิง ==
เกมสำหรับเทอร์โบกราฟซ์-16
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2536
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เจ้าแม่พระธรณี

เจ้าแม่พระธรณี (Earth goddess, เทพมารดรแห่งแผ่นดินโลก) หรือ เทพมารดรแผ่นดินโลก หมายถึง เทพนารีแห่งพื้นดินและแผ่นดินโลกในศาสนาพหุเทวนิยมและเกี่ยวข้องกับสตรีและมารดาในแผ่นดินโลกและมีความเกี่ยวข้องกับโลกใต้พิภพหรือโลกบาดาล
เทพีแห่งแผ่นดินโลกในศาสนาต่าง ๆ ได้แก่:
ศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า - เจ้าแม่ธรณีจีน และ ฮกเต็กแป๊ะม่า
ศาสนากรีกโบราณ - เจ้าแม่ไกอา, เทวีไซเบล (Cybele) , พระเทพีดีมิเทอร์, เจ้าแม่เพอร์เซฟะนี, พระเทวีเรีย
ศาสนาโรมันโบราณ - พระนางเทอร์รา, พระแม่เซเรส, เจ้าแม่ออฟ (Ops) , พระแม่พรอสเซอร์พินา (Proserpina)
ศาสนาพุทธแบบเถรวาทและศาสนาพื้นบ้านไทย - นางพระธรณีบีบมวยผม
ศาสนาพราหมณ์ - เจ้าแม่ปฤถวี
ศาสนาฮินดู - เจ้าแม่ภูมิเทพี
ศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน - พระวสุธาราเทพี
ศาสนาพื้นบ้านไทย - นางพระภูมิไชยา (ชายาพระภูมิไชยมงคล)
== ดูเพิ่ม ==
แม่พระธรณี
เจ้าแม่ปฤถวี
พระวสุธารา
เจ้าแม่ธรณีจีน
เจ้าแม่ภูมิเทพี
เจ้าพ่อธรณี
รายพระนามเทพแห่งแผ่นดิน
เทวรูปจีน
ศาลเจ้าจีน
วัดจีน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทพเจ้าจีน
เทวีจีน
เทวี
ศาสนาชาวบ้านจีน
ลัทธิเต๋า
เซียน
ผู้หญิง
พหุเทวนิยม
หินแห่งความหิวโหย

หินแห่งความหิวโหย (Hungerstein) เป็นเครื่องหมายเด่นในน้ำประเภทหนึ่งที่พบได้ทั่วไปในยุโรปกลาง หินแห่งความหิวโหยทำหน้าที่เป็นอนุสรณ์และคำเตือนทุพภิกขภัย ทำขึ้นในเยอรมนีและบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของชาติพันธุ์เยอรมันทั่วยุโรปนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 ถึง 19
หินเหล่านี้ถูกฝังไว้ตามลำน้ำในช่วงภัยแล้งเพื่อให้เป็นเครื่องหมายบอกระดับน้ำและเพื่อเตือนชนรุ่นหลังว่าจะต้องเผชิญกับความยากลำบากจากทุพภิกขภัยหากน้ำในลำน้ำลดลงถึงระดับนี้อีกครั้ง ตัวอย่างหินแห่งความหิวโหยที่มีชื่อเสียงอยู่ในแม่น้ำเอ็ลเบอที่เมืองแจชีน ประเทศเช็กเกีย ซึ่งจารึกข้อความว่า "ถ้าเจ้าเห็นเรา เจ้าจงร่ำไห้" (Wenn du mich siehst, dann weine) ไว้เป็นคำเตือน
หินเหล่านี้หลายก้อนสลักขึ้นหลังเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ปี 1816–1817 ซึ่งเกิดจากการปะทุของเขาตัมโบราในอินโดนีเซีย
ในปี 1918 หินแห่งความหิวโหยก้อนหนึ่งที่ท้องน้ำเอ็ลเบอใกล้กับเมืองแจชีนผุดขึ้นในช่วงน้ำลดซึ่งตรงกับช่วงทุพภิกขภัยใหญ่เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หินแห่งความหิวโหยที่คล้ายกันยังผุดให้เห็นอีกในช่วงภัยแล้งในปี 2018 และในปี 2022
== อ้างอิง ==
วัฒนธรรมเยอรมนี
หิน
ทุพภิกขภัย
ทีปชโยติสตมภ์

ทีปชโยติสตมภ์ หรือ ทีปสตมภ์ เป็นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมที่พบได้ในโบสถ์พราหมณ์ ชื่อประกอบด้วยคำว่า ทีป หมายถึง “ประทีป” (“ตะเกียงน้ำมัน”), ชโยติ แปลว่า “แสงสว่าง,” และ สตมภ์ แปลว่า “เสา” มักพบได้ทั่วไปภายนอกของบริเวณโบสถ์เพื่อประดับด้วยประทีปน้ำมันในตามโอกาสพิศษต่าง ๆ ทีปสตมภ์ที่แปลกตาและมีชื่อเสียงในอินเดีย เช่นที่มหัลสมนเทียร (Mahalsa Temple) ในโปนทา, ศันตทุรคามนเทียร ในกัว, หรสิทธิมนเทียรในอุชไชนะ, เตกรีมนเทียร (Tekari Temple) ในเทวัส, เป็นต้น
==อ้างอิง==
สถาปัคยกรรมอินเดีย
สถาปัตยกรรมฮินดู
เจ้าพ่อพระธรณี

เจ้าพ่อพระธรณี (Earth god, เทพบิดรแห่งแผ่นดินโลก) หรือ เทพบิดรแผ่นดินโลก หมายถึง เทพยดาแห่งพื้นดินและแผ่นดินโลกในศาสนาพหุเทวนิยมและเกี่ยวข้องกับเพศบุรุษและบิดรในแผ่นดินโลกและมีความเกี่ยวข้องกับโลกใต้พิภพหรือโลกบาดาล
เทพบุรุษแห่งแผ่นดินโลกในศาสนาต่าง ๆ ได้แก่:
ศาสนาอียิปต์โบราณ - เจ้าพ่อเกบ
ศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า - เจ้าพ่อธรณีจีน (ตรีเทพซำกัวไต่เต่) และ ฮกเต็กแป๊ะกง และ ดาโต๊ะกงในกลุ่มมาเลเซียเชื้อสายจีน เปอรานากัน ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน สิงคโปร์เชื้อสายจีน
ศาสนากรีกโบราณ - เทพบดีโพไซดอน
ศาสนาโรมันโบราณ - เทพเนปจูน (Neptune)
ศาสนาพราหมณ์ - พระธระเทพ (Dharā - धरा ) หนึ่งในคณะเทพวสุ (Vasus - वसु)
ศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน - พระกษิติครรภโพธิสัตว์
ศาสนาพื้นบ้านไทย - พระภูมิไชยมงคล
== ดูเพิ่ม ==
แม่พระธรณี
เจ้าแม่ปฤถวี
พระวสุธารา
เจ้าแม่ธรณีจีน
เจ้าแม่ภูมิเทพี
เทพีแห่งแผ่นดินโลก
รายพระนามเทพแห่งแผ่นดิน
เทวรูปจีน
ศาลเจ้าจีน
วัดจีน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทพเจ้าจีน
ศาสนา
เทวดา
ศาสนาชาวบ้านจีน
ลัทธิเต๋า
เซียน
ผู้ชาย
พหุเทวนิยม
เรย์น่า มูนเดียล เดล บานาโน

เรย์น่า มูนเดียล เดล บานาโน (Reina Mundial del Banano, World Queen of Bananas) คือ การประกวดความงามที่จัดขึ้นใน มาชาลา, เอกวาดอร์ ตั้งแต่ปี 1985 จำกัดเฉพาะประเทศที่ผลิตกล้วย. การประกวดออกอากาศในเอกวาดอร์โดย Canal Uno.
== ประวัติ ==
การประกวดรุ่นแรกดำเนินการในปี 1964 ภายใต้ชื่อ Reina del Banano ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลเก็บเกี่ยวกล้วยใน มาชาลา, ประเทศเอกวาดอร์ และจนถึงปี 1985 มีเพียงผู้สมัครจากเมืองต่าง ๆ ของประเทศเข้าร่วมการประกวดมีเมือง มาชาลา เป็นสำนักงานใหญ่ถาวร, ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองหลวงกล้วยของโลกใน เอกวาดอร์, การแข่งขันไม่ได้จัดขึ้นในช่วงปี 2020 และ 2021 เนื่องจากการระบาดของ โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019.
== ผู้ชนะการประกวด ==
== รองชนะเลิศ ==
== ดูเพิ่ม ==
รายการประกวดความงาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การประกวดนางงาม
เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ

เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ (Reinado Internacional del Café, International Queen of Coffee) คือ การประกวดความงาม, เปิดตัวการประกวดครั้งแรกว่า เรย์นาโด คอนติเนนทอล เดล กาเฟ (Reinado Continental del Café, Continental Queen of Coffee) ในปี 1957, และเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 1972 เพื่อให้ประเทศจากอเมริกาและทวีปอื่นมีส่วนร่วม การประกวดจัดขึ้นที่เมืองมานิซาเลส, โคลอมเบีย สม่ำเสมอในเดือนมกราคมระหว่างงาน มานิซาเลส แฟร์ (Feria de Manizales) และจัดโดย Instituto de Cultura y Turismo de Manizales ของทุกปี มีผู้เข้าแข่งขันมากกว่า 20 คนเข้าร่วมทุกปี ผู้ครองตำแหน่งปัจจุบันคือ Ismelys Milagros del Valle Velásquez Lugo จากประเทศเวเนซุเอลา ซึ่งครองตำแหน่งในเดือนมกราคม 2022.
== ประวัติ ==
การประกวดนี้เปิดตัวเป็นการประกวดทุกๆ 2 ปี จัดขึ้นในปี 1957, 1959, 1961 ปละ 1963. และไม่มีการจัดอีกครั้งจนกระทั่งปี 1972 เมื่อมีการเปิดตัว Reina Internacional del Café (ราชินีแห่งกาแฟนานาชาติ) ตามลำดับ เพื่อให้ประเทศที่บริโภคกาแฟจากทวีปอื่นมีส่วนร่วมการประกวด. การประกวดจัดขึ้นที่ เมืองมานิซาเลส, ประเทศโคลอมเบียเสมอมา
== ผู้ชนะการประกวด ==
ไม่จัดในปี 2501, 1960, 1962, 1964–71, 1977–78, 1980, 1986 และ 2021
=== ทำเนียบเรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ ===
ไฟล์:Jessica_Jordan_Burton_headshot.jpg||เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ 2008Jessica Jordan
ไฟล์:Ivanna_Vale_2015.jpg|เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ 2013Ivanna Vale
== รองชนะเลิศ ==
== ดูเพิ่ม ==
รายการประกวดความงาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การประกวดนางงาม
กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย

กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (Archaeological Survey of India; ASI) เป็นหน่วยงานรัฐบาลของอินเดียที่มีภาระรับผิดชอบกิจการศึกษาวิจัยและอนุรักษ์ทางโบราณคดีในประเทศอินเดีย กรมตั้งขึ้นในปี 1861 โดยอะเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมคนแรก
==วง==
ASI แบ่งออกเป็นวง (circle) 34 วง โดยแต่ละวงนำโดยหัวหน้านักโบราณคดี (Superintending Archaeologist) วงของ ASI ได้แก่:
นอกจากนี้ ASI ยังดูแลวงย่อยโดยตรงอีกสามวง ได้แก่ เดลี, เลห์ และ หัมปี
== อ้างอิง ==
รัฐบาลอินเดีย
โบราณคดีในประเทศอินเดีย
New Delhi, India

Redirectนิวเดลี
Archaeological Survey of India

Redirectกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย