pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อนาโตลี สตารอสติน

อนาโตลี สตารอสติน (Анатолий Васильевич Старостин; อักษรโรมัน: Anatoli Starostin; 18 มกราคม ค.ศ. 1960 – ) เป็นอดีตนักปัญจกีฬาสมัยใหม่และแชมป์โอลิมปิกชาวโซเวียต
== กีฬาโอลิมปิก ==
สตารอสตินเข้าแข่งขันให้แก่สหภาพโซเวียตในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในประเภทบุคคล และรางวัลเหรียญทองในประเภททีมกับทีมโซเวียต รวมถึงเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินกับทีมรวมเฉพาะกิจเครือรัฐเอกราชในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 ที่บาร์เซโลนา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวรัสเซีย
นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวโซเวียต
นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองโอลิมปิก
บุคคลจากดูชานเบ
นักกีฬาชาวทาจิกิสถาน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2013

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2013 สายบ้านแยง–โคกงาม เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดพิษณุโลก และจังหวัดเลย โดยเริ่มต้นบนถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12) ที่บ้านแยง อำเภอนครไทย และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ที่บ้านโคกงาม อำเภอด่านซ้าย ระยะทางทั้งสิ้น 90.071 กิโลเมตร
== รายชื่อทางแยก ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง  กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
2013
4-2013
ถนนในจังหวัดพิษณุโลก
ถนนในจังหวัดเลย
แคริน สลอเตอร์

แคริน สลอเตอร์ (Karin Slaughter; 6 มกราคม ค.ศ. 1971 – ) เป็นนักเขียนอาชญนิยายชาวอเมริกัน ผู้เขียนนวนิยายสิบแปดเรื่อง สลอเตอร์ขายหนังสือของเธอได้มากกว่า 35 ล้านเล่มซึ่งตีพิมพ์ใน 37 ภาษา รวมถึงเปิดตัวติดอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร, เยอรมนี และเนเธอร์แลนด์ ซึ่งไบลด์ไซทิด (ค.ศ. 2001) นวนิยายเรื่องแรกของเธอ ได้รับการตีพิมพ์ใน 27 ภาษา และได้รับรางวัลแดกเกอร์จากสมาคมนักเขียนอาชญนิยายในสาขา "เปิดตัวระทึกขวัญยอดเยี่ยม" ในปี ค.ศ. 2001 นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้ชนะรางวัลเอียน เฟลมมิง สตีลแเดกเกอร์ในปี ค.ศ. 2015 จากเรื่องคอปทาวน์ ส่วนนวนิยายเรื่องพีสออฟเฮอร์ของเธอได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2018 โดยนวนิยายเรื่องนี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่มีชื่อเดียวกัน รวมทั้งจะออกฉายทางเน็ตฟลิกซ์
== การกุศล ==
สลอเตอร์เป็นผู้สนับสนุนห้องสมุดและก่อตั้งเซฟเดอะไลบรารีส์ ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่รณรงค์สนับสนุนห้องสมุดสาธารณะในสหรัฐ โดยกองทุนเซฟเดอะไลบรารีส์ได้มอบเงินกว่า 300,000 ดอลลาร์ให้แก่ห้องสมุดสาธารณะเดแคบเคาน์ตี ในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Karin Slaughter website
Interview with Karin Slaughter at www.LiteraryWeek.com
Karin Slaughter at Bookreporter.com
Interview with Karin Slaughter at www.TheCrimeHouse.com 
Save the Libraries
Roger Nichols of Modern Signed Books interviews Karin Slaughter about her novel, The Kept Woman
BlogTalkRadio interview about her novel, The Good Daughter
นักเขียนนวนิยายหญิงชาวอเมริกัน
นักเขียนนวนิยายที่มีความหลากหลายทางเพศ
นักเขียนชาวอเมริกันที่มีความหลากหลายทางเพศ
บุคคลจากรัฐจอร์เจีย
บีชะฮ์

บีชะฮ์ (بيشة) หรือ ก็อลอะฮ์บีชะฮ์ (قلعة بيشة) เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นอะซีรทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศซาอุดีอาระเบีย บริเวณเมืองนี้เคยเป็นแคว้นมาก่อนที่จะถูกรวมกับแคว้นอะซีร ข้อมูลจากสำมะโนใน พ.ศ. 2553 ตัวเมืองมีประชากร 205,346 คน โดยมีหมู่บ้านเกือบ 240 หมู่บ้าน และนิคมขนาดใหญ่ 58 แห่งที่กระจายตัวทั่วหุบเขาบีชะฮ์ ตัวเมืองตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 610 เมตร (2,000 ฟุต)
==ภูมิอากาศ==
บีชะฮ์มีภูมิอากาศเป็นภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน BWh)
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Biggest Dam in the Kingdom: Splendid Arabia, An Online Guide to the Kingdom of Saudi Arabia
สถานที่ที่มีประชากรในแคว้นอะซีร
มัสยิดต้าเหลียน

มัสยิดต้าเหลียน  เป็นมัสยิดในซีกั่ง ต้าเหลียน มณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน ตั้งอยู่เลขที่ 96 ถนนปักกิ่ง การก่อสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1922 และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1925 อาหง ของมัสยิดคือ ฮัจญีไป๋ หยุนซิง  โดยทำงานมาตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ยกเว้นในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรมจนถึง ค.ศ. 1979 เพราะมัสยิดไม่เปิดทำการ  มัสยิดนี้เป็นหนึ่งในมัสยิดสิบแห่งในเมืองต้าเหลียน
==การเดินทาง==
มัสยิดตั้งอยู่ในระยะทางที่สามารถเดินได้จากสถานีเซียงหลูเจียวของรถไฟใต้ดินต้าเหลียนไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
==ดูเพิ่ม==
รายชื่อมัสยิดในประเทศจีน
ศาสนาอิสลามในประเทศจีน
==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในต้าเหลียน
มัสยิดที่สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1925
ต้าเหลียน
สิ่งก่อสร้างในมณฑลเหลียวหนิง
วัดคลองพระราม

วัดคลองพระราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 13 บ้านคลองพระราม ตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ 97 ตารางวา
วัดคลองพระรามเดิมเรียกกันว่า วัดฆ้องคำราม เพราะชาวบ้านมักได้ยินเสียงฆ้องกังวานในคืน 15 ค่ำ เป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาและได้รับการปฏิสังขรณ์ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ เมื่อมีการขุดคลองสรรพสามิตเมื่อปี พ.ศ. 2482 วัดกลายเป็นที่รู้จักมากขึ้นและชื่อวัดถูกเรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดคลองพระราม" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2514
พระอุโบสถเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 3 ชั้น ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยและพระพุทธรูปอื่น ๆ มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติด้วยสีสันสวยงามกระจ่างตา อุโบสถยังไม่ชำรุดทรุดโทรมแม้จะถูกน้ำทะเลท่วมเสมอ บางครั้งท่วมถึงเสมา ทำให้ไม่สะดวกในการประกอบศาสนพิธี ดังนั้นทางวัดจึงดำริที่จะดีดวัดให้สูงขึ้นให้พ้นจากน้ำท่วม และเพื่อให้สาธุชนทั้งหลายมีโอกาสร่วมบุญยกโบสถ์ซึ่งเหมือนยกพระพุทธศาสนาด้วยจึงได้มีการลอดโบสถ์ขึ้น
==รายนามเจ้าอาวาส==
หลวงพ่อเถื่อน
หลวงพ่อห่วง
หลวงพ่อโล่ง
พระอาจารย์ทองอินทร์
ขรัวตาธูป
สมภารโต
สมภารพลอย
ขรัวตาฉ่ำ
สมภารพร้อม
ขรัวตาเพิ่ม
สมภารเป๋า
สมภารโต
สมภารนาม
สมภารใช้
ขรัวตาผัน
สมภารเปรื่อง
สมภารเจริญ
ขรัวตาเมฆ
พระมหาจำรัส ธมฺมมโน
พระครูสมุทรปัญญาคุณ
พระอธิการบรรจบ สีลฺสุทฺโธ
พระครูธีรธรรมากร (ธีระชาติ ธีรปญฺโญ)
==อ้างอิง==
คลองพระราม
วัดหัตถสารเกษตร

วัดหัตถสารเกษตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 ตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี วัดมีเนื้อที่กว่า 114 ไร่เศษ แบ่งเป็นตัววัด 26 ไร่ ทางวัดยังได้แบ่งพื้นที่สร้างโรงเรียนชุมชนวัดหัตถสารเกษตรซึ่งมีนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และให้ที่ดินอีก 40 ไร่ สร้างโรงเรียนมัธยมวัดหัตถสารเกษตร
==ประวัติ==
วัดหัตถสารเกษตรสร้างเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2439 โดยพระหัตถสารศุภกิจ (ภู่ — ต่อมาได้เลื่อนยศเป็น "พระยาอาหารบริรักษ์") และคุณหญิงจอมผู้เป็นภรรยาได้ยกที่ดินให้และดำเนินการสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานนามวัดพร้อมกับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2442 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2447 ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดกลางคลองห้า ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478 มีโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถสถาปัตยกรรมสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีขนาด 5 ห้อง กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร หันหน้าลงคลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2446 ลักษณะทรงฝรั่ง ก่ออิฐมอญเครื่องบนไม้สัก บานประตูหน้าต่างเป็นไม้สักแกะสลัก หลังคามุงกระเบื้องสีเหลี่ยมแบบกระเบื้องว่าว มีช่อฟ้าเป็นเหล็กแหลมตั้งบนฐานคล้ายเชิงเทียน บานประตูหน้าต่างแกะไม้ตามแบบอย่างยุโรป ประดับตกแต่งด้วยกระจกสี คันทวยรับชายคาเป็นไม้สักแกะสลักอย่างสวยงาม หน้าบันตกแต่งด้วยพระพุทธรูปยืนปางประทานพรในช่องคูหา ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยปูนปั้นปิดทองของเดิม มีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรอยู่ซ้ายขวา ผนังโดยรอบเขียนเรื่องพุทธประวัติ ระหว่างช่องหน้าต่างเขียนภาพเทวดาเป็นคู่ ๆ ด้านหลังพระประธานเป็นภาพวิมาน ด้านหน้าพระประธานเป็นภาพผจญมารตามคตินิยมของการเขียนภาพในโบสถ์
หน้าอุโบสถมีใบเสมากลีบขนุนของใหม่สร้างครอบไว้ กำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถตกแต่งด้วยรูปปั้นกินรีบนหัวเสาในลักษณะเวียนประทักษิณ ซุ้มประตูด้านนอกและด้านในเป็นปูนปั้นนูนรูปเจ้าชายสิทธัตถะ ทรงตัดพระเมาลีและเสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์ หน้าอุโบสถมีเจดีย์สีทองคล้องอุบะแบบเจดีย์มอญ ถัดออกมาเป็นวิหารจัตุรมุขประดิษฐานรูปปั้นหลวงพ่อโสธรและอดีตเจ้าอาวาส มีรูปปั้นปูนพระพุทธมีมงคลโลกุตตระองค์ใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าวิหาร
กุฏิสงฆ์ 14 หลัง เป็นอาคารไม้และคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ หอฉัน ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน
==อ้างอิง==
หัตถสารเกษตร
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
วัดศรีราษฎร์

วัดศรีราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านบางศรีราษฎร์ ตำบลบางเลน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี สภาพวัดเป็นที่ลุ่ม ด้านทิศเหนือติดคลองศรีราษฎร์ ด้านทิศตะวันตกติดคลองอ้อมนนท์
==ประวัติ==
วัดศรีราษฎร์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2350 ไม่ปรากฏว่าผู้ใดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2361 เดิมชื่อ วัดเทราษฎร์ บ้างเขียนว่า วัดเทลาด เพราะตั้งอยู่ริมบนพื้นที่ลุ่มที่ลาดลงสู่คลองอ้อมนนท์ ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ดอนซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบันและเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดศรีราษฎร์" ปรากฏชื่อบนแผนที่เก่าในปี พ.ศ. 2475 ว่า วัดเขราช
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีฐานตัวอาคารหลักเป็นฐานปัทม์ ส่วนฐานเฉลียงเป็นฐานเขียงเรียบ หลังคาเป็นทรงจั่วแบบมีไขรา ซ้อน 2 ชั้น และมีพาไลด้านหน้า หลังคาซ้อน 2 ตับ หน้าบันรูปธรรมจักรล้อมกรอบด้วยลายกระหนก ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว ประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
==อ้างอิง==
ศรีราษฎร์
วัดใหม่เจริญราษฎร์

วัดใหม่เจริญราษฎร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสิบสอง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
วัดใหม่เจริญราษฎร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2431 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 เป็นวัดที่สร้างโดยคนไทยเชื้อสายมอญ คาดว่าเป็นประชาชนชาวมอญที่อพยพมาจากจังหวัดสมุทรสาคร
วัดใหม่เจริญราษฎร์มีโบสถ์ชั่วคราวหลังแรกหลังคามุงจากใช้ประมาณ 30 ปี จึงได้มีการก่อสร้างโบสถ์หลังที่ 2 ซึ่งเป็นอาคารถาวรหลังแรก จารึกปีที่สร้างเอาไว้คือ พ.ศ. 2476 รูปแบบของโบสถ์หลังเก่าเป็นศิลปะแบบที่เรียกกันว่า "โบสถ์น้ำเค็ม" ตามรูปแบบที่พบมากแถบวัดมอญย่านสมุทรสาคร สมุทรสงคราม และพระประแดง ลักษณะเด่นของโบสถ์ดังกล่าวมีสกุลช่างเดียวกับทางสมุทรสาครและพระประแดง และสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง หลีกเลี่ยงการใช้คอนกรีต เพราะสมัยก่อนเป็นเมืองชายทะเลน้ำยังเค็มจัด ประกอบกับยังไม่มีคอนกรีตชนิดทนน้ำเค็ม
วัดมีการจัดงานอันเกี่ยวเนื่องกับประเพณีมอญ ในเทศกาลสงกรานต์ ชุมชนบริเวณใกล้เคียงจะร่วมกันจัดประเพณีสงกรานต์มอญขึ้นที่วัดนี้ระหว่างวันที่ 13–17 เมษายนของทุกปี กิจกรรมวันที่ 13–14 เมษายน ประกอบด้วยการทำบุญบังสุกุลให้แก่บรรพบุรุษ ในช่วงบ่ายของวันที่ 15 เมษายน แห่หงส์ธงตะขาบของชาวมอญ เริ่มตั้งแต่ 13.00 น. ของวันที่ 15–17 เมษายน เป็นต้นไป แต่ละปีมีประชาชนเชื้อสายมอญเข้าร่วมงานเป็นจำนวนมาก
==อ้างอิง==
ใหม่เจริญราษฎร์
ใหม่เจริญราษฎร์
โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออน

โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออน (Church of Our Lady Mary of Zion; ርዕሰ አድባራት ቅድስተ ቅዱሳን ድንግል ማሪያም ፅዮን Re-ese Adbarat Kidiste Kidusan Dingel Maryam Ts’iyon) เป็นโบสถ์ในคริสตจักรออร์โฑด็อกซ์เทวาเฮโดแบบเอธิโอเปียในประเทศเอธิโอเปีย โบสถ์นี้เป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีการอ้างว่าเป็นสถานที่เก็บรักษาของหีบแห่งพันธสัญญาในปัจจุบัน โบสถ์ตั้งอยู่ในเมืองอะซุม, ภูมิภาคติกรัย เชื่อกันว่าโบสถ์หลังเดิมสร้างขึ้นรัชสมัยของเอซานา ผู้ปกครองแรกของอาณาจักรอะซุม (ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศเอริเทรีย และ เอธิโอเปีย) ที่เป็นคริสต์ชน ในศตวรรษที่ 4 นับจากนั้นได้มีการสร้างโบสถ์หลังใหม่ขึ้นอีก
สถานที่แห่งนี้เป็นที่ประกอบพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิเอธิโอเปียมาแต่เดิม และจะได้รับนามกล่าวเรียกเป็น "Atse" หลังเข้าร่วมพิธีที่อะซอนนี้
== หีบแห่งพันธสัญญา ==
โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออนเป็นสถานที่ที่มีการอ้างว่าเป็นที่เก็บรักษาของหีบแห่งพันธสัญญาในปัจจุบัน
ตามธรรมเนียมเชื่อกันว่าหีบแห่งพันธสัญญามาถึงยังเอธิโอเปียหลังเมเนลิกที่หนึ่งเดินทางไปเยี่ยมบิดา โซโลมอน มีเพียงนักบวชองครักษ์เท่านั้นที่จะสามารถชื่นชมหีบแห่งพันธสัญญาได้ อย่างไรก็ตาม ความไม่ประติดประต่อของตำนานและการขาดเอกสารที่ยืนยันเพียงพอเป็นหลักฐาน ทำให้มีนักวิชาการเอธิโอเปียและด้านคริสต์ศาสนาหลายคนตั้งข้อสงสัยถึงความแท้จริงของหีบแห่งพันธสัญญาที่มีการอ้างว่าเก็บรักษาอยู่ที่นี่ พบเอกสารเก่าแก่ที่สุดที่แสดงความเคลือบแคลงใจนี้ย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 15 นักบวชองครักษ์ที่ได้รับแต่งตั้งให้ดูแลหีบแห่งพันธสัญญา จะต้องอยู่รับใช้และจองจำในอารามที่เก็บรักษาหีบแห่งพันธสัญญาไปตลอดชีวิต มีหน้าที่ในการสวดบูชาและประพรมกำยานให้แก่หีบ
จากบทสัมภาษณ์ในปี 1992 อดีตศาสตราจารย์ด้านเอธิโอเปียศึกษาที่มหาวิทยาลัยลอนดอน ศ.เอ็ดเวิร์ด อุลเลินดอร์ฟฟ์ระบุว่าเขาเคยได้มีโอกาสเข้าไปตรวจสอบตัวหีบแห่งพันธสัญญาของโบสถ์เมื่อปี 1941 ขณะเป็นเจ้าหน้าที่กองทับอังกฤษ เขาอธิบายลักษณะของหีบว่า "เป็นกล่องไม้ แต่ข้างในว่างเปล่า สร้างขึ้นในยุคกลางหรือหลังยุคกลาง ที่ซึ่งมันถูกสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะ (ad hoc)"
==สุสาน==
เตกเล กียอร์กีสที่หนึ่ง ฝังในสนามของโบสถ์
==อ้างอิง==
===แหล่งข้อมูลอื่น===
Stuart Munro-Hay (2005), The Quest for the Ark of the Covenant, Ch. 6
สิ่งก่อสร้างในประเทศเอธิโอเปีย
พระนางมารีไซออน
วัดม่วง (กรุงเทพมหานคร)

วัดม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหลักสอง เขตบางแค กรุงเทพมหานคร
วัดม่วงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2366 ในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีพระภิกษุรูปหนึ่งนามว่า หลวงปู่เฒ่า ธุดงค์พายเรืออีแปะมาด้วยตนเอง จนมาพักจำวัดบริเวณที่ตั้งวัดม่วงในปัจจุบัน ชาวบ้านเห็นว่าท่านจำวัดในเรือไม่สะดวก จึงนิมนต์ให้จำวัดบนบ้านและนิมนต์ให้อยู่สร้างวัด ณ ที่แห่งนี้ ขนานนามวัดนี้ว่า วัดราชครูสิทธาราม ส่วนชื่อ "วัดม่วง" มาจากการที่วัดตั้งอยู่ติดคลองภาษีเจริญซึ่งเป็นเส้นทางลำเลียงพืชผลทางการเกษตรสู่พระนคร เมื่อมาถึงบริเวณหลักสอง คลองจะตื้นเขิน ทำให้ไม่สามารถสัญจรต่อไปได้ ต้องนำผลไม้ขึ้นมาตากบริเวณลานวัดซึ่งส่วนใหญ่เป็นมะม่วง เนื่องจากบางส่วนอาจสุกงอมจนเน่าเสีย ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดมะม่วง จนต่อมากลายเป็นวัดม่วงในปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2474
อุโบสถใหม่มีสองชั้น กำแพงกรุด้วยกระเบื้องเคลือบเป็นลายเทพนม ประตูหน้าต่างลงรักปิดทองอย่างประณีต กรอบประตูหน้าต่างก็ตกแต่งด้วยกระจกสี ในวัดมีอุโบสถหลังเก่าอยู่ด้วย เป็นที่ประดิษฐานรูปจำลองของหลวงปู่ทวด หลวงปู่เฒ่า เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดม่วง
วัดม่วงมีการสร้างพระเครื่องรูปหลวงปู่ทวด มีพิมพ์ทรงต่าง ๆ หลายพิมพ์ บางพิมพ์มีมาก บางพิมพ์มีน้อย แล้วแต่การกดพิมพ์ในสมัยนั้นซึ่งใช้วิธีโบราณ แต่มีพระเนื้อว่านพิมพ์เล็ก รวมพิมพ์ได้ถึง 21 พิมพ์
==อ้างอิง==
ม่วง
วัดพระนอน

วัดพระนอน อาจหมายถึง
วัดพระนอน จังหวัดกำแพงเพชร
วัดพระนอน (ร้าง) ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระนอนขอนม่วง ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระนอนหนองผึ้ง ตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระนอน จังหวัดนครสวรรค์
วัดพระนอน จังหวัดนนทบุรี
วัดพระนอน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดพระนอน จังหวัดเพชรบุรี
วัดพระนอน จังหวัดเพชรบูรณ์
วัดพระนอน จังหวัดแพร่
วัดพระนอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
วัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร จังหวัดสิงห์บุรี
วัดพระนอน จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดพระนอนแหลมพ้อ  จังหวัดสงขลา
พระนอน
วัดดอนโฆสิตาราม

วัดดอนโฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านดอนวัว ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 52 ไร่ 13 ตารางวา
แต่เดิมในบริเวณนี้ไม่มีวัด ประชาชนต้องเดินทางไปวัดราษฎร์ศรัทธากะยารามซึ่งอยู่ไกลมาก จึงได้รับคำแนะนำจากเจ้าอาวาสว่าสมควรที่จะสร้างวัด นายสีดาจึงได้ชักชวนญาติพี่น้องและมิตรสหายให้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2451 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในยุคแรกได้เริ่มสร้างกุฏิขึ้น 3 หลัง ต่อมาได้สร้างศาลาดินขึ้นอีก 1 หลัง ตั้งอยู่ที่หน้าวัดในปัจจุบันนี้ อุโบสถหลังเก่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2466 ปัจจุบันได้สร้างหลังใหม่ซึ่งได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ด้านการศึกษา เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมเมื่อ พ.ศ. 2466
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6.5 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 ในสมัยหลวงพ่อสมบูรณ์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดมีวัตถุมงคลที่สร้างโดยหลวงพ่อสมบูรณ์ ท่านสร้างหลายรุ่น นิยมกันมากเพราะเห็นว่าท่านมีชื่อ เชื่อกันว่าเมื่อบูชาแล้วจะมีความอุดมสมบูรณ์ คนที่บูชาไปได้ผลเรื่องเมตตาค้าขายดี
==อ้างอิง==
ดอนโฆสิตาราม
Rococo

redirect โรโกโก
อุดม สุวิทย์ศักดานนท์

อุดม สุวิทย์ศักดานนท์ เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงใหม่ อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ (อบจ.)
อุดม สุวิทย์ศักดานนท์ เกิดในครอบครัวชาวจีน จบการศึกษาปริญญาโท สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
== การทำงาน ==
อุดม สุวิทย์ศักดานนท์ ทำงานในธุรกิจของครอบครัว คือ บริษัท นิ่มซี่เส็งขนส่ง (1988) จำกัด
อุดม เข้าทำงานการเมืองโดยเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ (อบจ.) ในยุคของนายธวัชวงศ์ ณ เชียงใหม่ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 นายอุดม ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งและได้รับเลือกเป็นลำดับที่ 4
อุดม ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ในสังกัดพรรคมัชฌิมาธิปไตย ทีมเดียวกับ บุษบา ยอดบางเตย และอนุสรณ์ คุณานุสรณ์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
นอกจากงานการเมืองและธุรกิจแล้ว นายอุดมยังเป็นรองประธานกรรมการส่งเสริมกิจการมหาวิทยาลัยแม่โจ้ และเป็นที่ปรึกษาอธิการบดีมหาวิทยาลัยพายัพ
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดเชียงใหม่
นักธุรกิจชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงใหม่
พรรคมัชฌิมาธิปไตย
บุคคลจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ชาวไทยเชื้อสายจีน
รายพระนามพระมหากษัตริย์อัสตูเรียส

นี่คือรายพระนามผู้ปกครองแห่งราชอาณาจักรอัสตูเรียส ซึ่งเป็นอาณาจักรในคาบสมุทรไอบีเรีย ระหว่างรัชกาลออร์โดโญที่ 1 แห่งอัสตูเรียสก้าวสู่การจัดตั้งอาณาจักรเลออน อาณาจักรถูกแบ่งใน 910 และฟรูเอลาที่ 2 รับราชสมบัติอัสตูเรียสต่อ
สำหรับลำดับกษัตริย์หลังจากนี้, โปรดดูรายพระนามพระมหากษัตริย์เลออนและรายพระนามพระมหากษัตริย์กาลิเซีย  ตั้งแต่ 1388 ต่อมาพระยศเจ้าชายแห่งอัสตูเรียสใช้เป็นตำแหน่งรัชทายาทกัสติยาและสเปน
== รายพระนาม ==
== ลำดับเวลา ==
ImageSize  = width:600 height:550 #Tamaño de la imagen: ancho, alto
PlotArea   = width:50 height:530 left:50 bottom:10 #Tamaño de la gráfica en sí dentro de la imagen: ancho, alto, margen izquierdo, margen derecho
DateFormat = yyyy #Formato de fechas= y-cifra de año, m-cifra de mes, d-cifra de día.
Period     = from:718 till:927 #Período de tiempo representado: desde, hasta
TimeAxis   = orientation:vertical #Orientación del eje de tiempos: horizontal o vertical
ScaleMajor = unit:year increment:10 start:718 #Escala
Define $dx = 20 # shift text to right side of bar
PlotData=
bar:Kings color:blue width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:M
from:718  till:737 shift:($dx,0)  text:Pelagius
from:737  till:739 shift:($dx,-6)  text:Favila
from:739  till:757 shift:($dx,-5)  text:Alfonso I
from:757  till:768 shift:($dx,-5)  text:Fruela I
from:768  till:774 shift:($dx,-5)  text:Aurelio
from:774  till:783 shift:($dx,-5)  text:Silo
from:783  till:789 shift:($dx,-7)  text:Mauregato
from:789  till:791 shift:($dx,-5)  text:Bermudo I
from:791  till:842 shift:($dx,-5)  text:Alfonso II
from:842  till:850 shift:($dx,-5)  text:Ramiro I
from:850  till:866 shift:($dx,-5)  text:Ordoño I
from:866  till:910 shift:($dx,-5)  text:Alfonso III
from:910  till:925 shift:($dx,-4)  text:Fruela II
== ผังพระราชวงศ์ ==

== ดูเพิ่ม ==
ราชอาณาจักรอัสตูเรียส
ราชวงศ์อัสตูร์-เลออนิส
 
อ
อ
เปาโถว

เปาโถว (; 20px Buɣutu qota) เป็นนครที่มีประชากรในเขตเมืองมากที่สุดในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน สาธารณรัฐประชาชนจีน มีสถานะเป็นนครระดับจังหวัด เขตเมืองของเปาโถวประกอบด้วย 5 เขต มีผู้อยู่อาศัย 2,070,801 คน และประชากรทั้งหมดที่รวมนอกเขตเมืองมีจำนวนกว่า 2.65 ล้านคน ชื่อของเปาโถวมีต้นกำเนิดจากภาษามองโกเลีย มีความหมายตามตัวอักษรคือ "สถานที่ที่มีกวาง" หรือในภาษาจีนคือ "ลู่เฉิง"  ซึ่งแปลว่า "เมืองแห่งกวาง" เปาโถวเรียกได้ว่าเป็น "เมืองแห่งเหล็กในทะเลทรายโกบี" 
== เขตการปกครอง ==
เปาโถวแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับเทศมณฑล (ระดับอำเภอ) 9 แห่ง ได้แก่ 6 เขต 1 เทศมณฑล และ 2 กองธง
== อ้างอิง ==
== รายการอ้างอิง ==
เว็บไซต์ทางการนครเปาโถว
นครในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
เหตุการณ์ชาร์ลี บราวน์และฟรานซ์ สติงเลอร์

เหตุการณ์ของชาร์ลี บราวน์และฟรานซ์ สติงเลอร์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1943 เมื่อหลังจากประสบความสำเร็จในปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดที่เบรเมิน เครื่องบินทิ้งระเบิด โบอิง บี-17 ฟลายอิงฟอร์เทรส ของจ่าสิบเอก ชาร์ล "ชาร์ลลี" บราวน์ (มีชื่อว่า "เย โอลด พับ") ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเครื่องบินขับไล่เยอรมัน นักบินลุฟท์วัฟเฟอนามว่า ฟรานซ์ สติงเลอร์ มีโอกาสที่จะยิงเครื่องบินทิ้งระเบิดฝ่ายข้าศึกที่มีสภาพยับเยินให้ตก แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น และคอยบินอยู่เคียงข้างเพื่อคุ้มกันให้ผ่านพ้นออกไปจากเหนือน่านฟ้าของดินแดนยุโรปที่ถูกเยอรมันยึดครองจนสามารถบินกลับไปถึงฐานได้อย่างปลอดภัย ภายหลังจากการค้นหากันทั่วโดยบราวน์ นักบินทั้งสองได้พบกันในอีก 50 ปีต่อมา และพัฒนาความสัมพันธ์แบบมิตรภาพที่ยาวนาน จนกระทั่งสติงเลอร์ได้เสียชีวิตลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 บราวน์ได้เสียชีวิตเพียงไม่กี่เดือนต่อมาในเดือนพฤศจิกายนปีเดียว
==อ้างอิง==
สงครามโลกครั้งที่สอง
คว่ำบาตร ลดการลงทุน และลงโทษ

ขบวนการคว่ำบาตร ลดการลงทุน และลงโทษ (Boycott, Divestment and Sanctions; ย่อ: BDS) เป็นขบวนการซึ่งมีชาวปาเลสไตน์เป็นผู้นำ ซึ่งสนับสนุนการคว่ำบาตร ลดการลงทุนและลงโทษทางเศรษฐกิจต่อประเทศอิสราเอล โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกดดันอิสราเอลให้ยินยอมต่อซึ่งที่ขบวนการ BDS เรียกว่าเป็นข้อผูกพันของอิสราเอลภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ ซึ่งนิยามว่าเป็นการถอนตัวออกจากดินแดนยึดครอง การรื้อถอนสิ่งกีดขวางแบ่งแยกในเวสต์แบงก์ ความเสมอภาคสมบูรณ์สำหรับพลเมืองอิสราเอลเชื้อสายอาหรับ-ปาเลสไตน์ และ "การเคารพ คุ้มครองและส่งเสริมสิทธิของผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในการหวนคืนสู่บ้านเกิดและทรัพย์สินของพวกเขา" คณะกรรมการแห่งชาติบีดีเอสปาเลสไตน์เป็นผู้จัดระเบียบและประสานงานขบวนการดังกล่าว
BDS ออกแบบตามขบวนการต่อต้านการถือผิวในประเทศแอฟริกาใต้ (apartheid) มีสัญลักษณ์นำโชค คือ ฮันดาลา สัญลักษณ์ของอัตลักษณ์และการต่อสู้ของชาวปาเลสไตน์
ผู้วิจารณ์กล่าวว่า BDS เป็นขบวนการต่อต้านยิว ลดทอนความชอบธรรมของอิสราเอล และไม่ต่างจากการกีดกันยิวในอดีต การตอบโต้ BDS มีลำดับความสำคัญต้น ๆ ในการวิ่งเต้นของอิสราเอลในสหรัฐ ซึ่งประสบความสำเร็จในการผ่านกฎหมายต่อต้านขบวนการ BDS ในหลายรัฐ
== อ้างอิง ==
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548
การคว่ำบาตรอิสราเอล
เอกนคร

เอกนคร หรือ เมืองโตเดี่ยว เป็นคำสร้างใหม่ที่ใช้เรียกเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ รัฐ  หรือภูมิภาค โดยมักเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่กว่าเมืองอันดับสองหรือเมืองที่เล็กรองลงมาอย่างไม่สมส่วน กฎเอกนคร ได้รับการเสนอเป็นครั้งแรกโดยนักภูมิศาสตร์ชาวอเมริกันนาม มาร์ก เจฟเฟอร์สัน ใน ค.ศ. 1939 เขาให้คำจำกัดความของเอกนครว่าเป็น "เมืองที่มีขนาดใหญ่กว่าเมืองอันดับสองอย่างน้อยสองเท่า และมีความสำคัญมากกว่าสองเท่า" นอกจากขนาดและอิทธิพลทางเศรษฐกิจแล้ว เอกนครยังมักมีลำดับความสำคัญมากกว่าในด้านอื่น ๆ ในสังคมของประเทศ ไม่ว่าจะเป็นด้านการเป็นศูนย์กลางทางการเมือง สื่อ วัฒนธรรม และการศึกษา รวมถึงการย้ายถิ่นเข้ามาจากเมืองอื่น ๆ ภายในประเทศ
ไม่ใช่ทุกประเทศที่มีเอกนคร มีการถกเถียงกันว่าส่วนใหญ่แล้วเอกนครทำหน้าที่อย่างปรสิต (นำทรัพยากรมาจากที่อื่น ๆ) หรืออย่างเมืองก่อกำเนิด (ผลิตทรัพยากร) การมีอยู่ของเอกนครแสดงให้เห็นถึงความไม่สมดุลในการพัฒนาซึ่งโดยทั่วไปประกอบด้วยแกนกลางที่เจริญก้าวหน้ากับพื้นที่รอบหน้าที่ล้าหลังซึ่งแกนกลางนั้นพึ่งพิงด้านแรงงานและทรัพยากรอื่น ๆ
== ตัวอย่าง ==
เมืองระดับโลกส่วนมากแล้วจะเป็นเอกนครของประเทศและภูมิภาคนั้น เมืองระดับโลกเหล่านั้นรวมถึงลอนดอนของสหราชอาณาจักร โทรอนโตของแคนาดา และนครนิวยอร์กในภาคตะวันออกของสหรัฐ (สหรัฐไม่มีเอกนครในระดับประเทศ) บูดาเปสต์ จาการ์ตา ลิมา เม็กซิโกซิตี และโซลถือเป็นเอกนครในประเทศของตน
กรุงเทพมหานคร เมืองหลวงของประเทศไทย ถูกกล่าวว่าเคยเป็น "เมืองที่มีความเป็นเอกนครที่สุดในโลก" เพราะในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ.2000) กรุงเทพมหานครมีประชากรมากกว่านครราชสีมา ที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศไทย ถึง 40 เท่า ปัจจุบันนี้ กรุงเทพมหานคร ใหญ่กว่าเมืองอันดับสองในตอนนี้อย่าง เมืองเชียงใหม่ถึงเก้าเท่า (ตารางด้านล่างระบุว่าเชียงใหม่เป็นเมืองอันดับสอง) เมื่อดึงแนวคิดจากงานตรวจสอบค้นคว้าของตนระหว่างการชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 และนำไปใช้กับบทบาทที่เอกนครมีหากเป็นเมืองหลวงแห่งชาติแล้ว แจ็ก ฟง นักวิจัยสังคมวิทยาเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งข้อสังเกตว่า เมื่อบรรดาเอกนครอย่างกรุงเทพมหานครทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงแห่งชาติด้วย เอกนครเหล่านั้นมักตกเป็นพื้นที่ก่อจลาจลจากทั้งทหารและผู้ประท้วง เขาอ้างถึงข้อเท็จจริงที่ว่าเอกนครที่เป็นเมืองหลวงส่วนใหญ่เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ต่าง ๆ ของประเทศ ดังนั้น ในด้านการจัดระบบการดำเนินการจึงถือว่าค่อนข้าง "มีประสิทธิภาพ" สำหรับการงัดข้อกับเป้าหมายระดับชาติ เนื่องจากเป้าหมายเหล่านั้นตั้งอยู่ในบริเวณแวดล้อมที่เป็นเมืองหลักเพียงแห่งเดียว
==รายชื่อ==
===แอฟริกา===
บุรุนดี ไนจีเรีย และแทนซาเนียไม่มีเอกนครเนื่องจากเมืองหลวงไม่ใช่เมืองที่ใหญ่ที่สุด แต่เมืองที่ใหญ่ที่สุดมีประชากรมากกว่าเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองเป็นสองเท่า และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของประเทศ
===เอเชีย===
พม่า ศรีลังกา ตุรกี และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ไม่มีเอกนครเนื่องจากเมืองหลวงไม่ใช่เมืองที่ใหญ่ที่สุด แต่เมืองที่ใหญ่ที่สุดมีประชากรมากกว่าสองเท่าของเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสอง และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของประเทศของพวกเขา
===ยุโรป===
===อเมริกาเหนือ===
แม้ว่าเบลีซจะไม่มีเอกนคร แต่เบลีซซิตีก็มีขนาดใหญ่กว่าเมืองแซนอิกนาซีโอซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสองถึงสองเท่า นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของเบลีซ
===โอเชียเนีย===
นิวซีแลนด์ไม่มีเอกนคร แม้ว่าออกแลนด์จะมีขนาดใหญ่กว่าเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศถึงสองเท่า และเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของนิวซีแลนด์
===อเมริกาใต้===
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
ชนิดของเมือง
ภูมิศาสตร์เมือง
คำศัพท์ภูมิศาสตร์