pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มารยาทไทย/การแต่งกาย

ความสำคัญของการแต่งกาย
ความสำคัญของการแต่งกาย.
การแต่งกายที่ดีจะช่วยสร้างความประทับใจให้เกิดแก่ผู้พบเห็น เพราะการแต่งกายที่ดีนั้นเป็นสิ่งแรกที่จะสร้างความพอใจ ความสนใจ ความเชื่อถือ ความศรัทธาและความไว้วางใจได้
ความสำคัญของการแต่งกาย มีดังนี้
ความสำคัญของการแต่งกาย มีดังนี้.
1. ช่วยบงบอกถึงอุปนิสัยของผู้แต่ง
2. ช่วยบอกถึงระดับการศึกษา
3. ช่วยบอกถึงฐานะความเป็นอยู่
4. ช่วยบอกถึงเชื้อชาติและวัฒนธรรมประจำชาติ
 หลักสำคัญของการแต่งกาย
 หลักสำคัญของการแต่งกาย.
หลักสำคัญของการแต่งการ มีดังนี้
1. ถูกต้องตามกาลเทศะ
2. มีความสะอาด
3. มีความสุภาพเรียบร้อย
4. มีความเหมาะสมกับวัย
5. มีความเหมาะสมกับรูปร่าง
6. มีความเหมาะสมกับฐานะและความเป็นอยู่
7. มีความประหยัด
 วิวัฒนาการการแต่งกายของหญิงไทย
 วิวัฒนาการการแต่งกายของหญิงไทย.
วิวัฒนาการของเครื่องแต่งกายโบราณจนถึงปัจจุบันของไทยมีทั้ง การรับเอาวัฒนธรรมของต่างชาติชาวตะวันตกมาประยุกต์ เพื่อเป็น สากลมากขึ้น และยังสวมได้เหมาะกับสภาพอากาศและการใช้งาน แต่ยังคงไว้ซึ่งความสวยงาม และความสง่าของหญิงไทยได้ทุกยุค
วงดนตรี/วงดนตรีไทย

ดนตรี คือ ระดับเสียงขึ้นลงอย่างมีระเบียบที่เกิดจากอุปกรณ์การบรรเลงด้วยดีด สี ตี เป่า เรียกว่า เครื่องดนตรี
ดนตรีในแต่ละชาติจะมีลักษณะที่เป็นเฉพาะ สำหรับประเทศไทยนั้น สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ลักษณะ ดังนี้

วงปี่พาทย์
วงเครื่องสาย
วงมโหรี
วงดนตรี/วงดนตรีไทย/วงปี่พาทย์

วงปี่พาทย์ เป็นวงที่ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีประเภทตี เป่า และเครื่องประกอบจังหวะ ใช้บรรเลงในงานพระราชพิธีและพิธีต่าง ๆ แบ่งได้ 3 ขนาด คือ

วงปี่พาทย์เครื่องห้า แบ่งออกเป็น 2 ชนิดได้แก่

ปีพาทย์เครื่องห้าอย่างหนัก จะใช้สำหรับการบรรเลงใน การแสดงมหรสพ หรืองานในพิธีต่างๆ ซึ่งจะประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีต่างๆ ดังนี้คือ ฆ้องวงใหญ่ ปี่ใน กลองทัด ตะโพน และฉิ่ง
ปีพาทย์เครื่องห้าอย่างเบา ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีต่างๆ ดังนี้คือ กลองชาตรี​ ฆ้องคู่ ฉิ่ง ปี่ และ ทับ หรือ โทน

วงปี่พาทย์เครื่องคู่ เหมือนวงปี่พาทย์เครื่องห้า เพียงแต่เพิ่ม ระนาดทุ้มและ ฆ้องวงเล็ก เข้าไป
วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่ เหมือนวงปี่พาทย์เครื่องคู่ เพียงแต่เพิ่ม ระนาดเอกเหล็ก และ ระนาดทุ้มเหล็ก เข้าไป


วงปี่พาทย์นางหงส์
วงปี่พาทย์มอญ
วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์
แหล่งข้อมูลอื่น
ลักษณะท่าทีในการเล่นดนตรีไทย
ชนิดและประเภทของวงปี่พาทย์
วงดนตรี/วงดนตรีสากล

วงออร์เคสตรา
วงโยธวาทิต
แตรวง
วงแจ๊ส
วงคอมโบ
วงสตริงคอมโบ
วงดนตรีไทย/วงปี่พาทย์

เปลี่ยนทาง วงดนตรี/วงดนตรีไทย/วงปี่พาทย์
วงดนตรีไทย/วงเครื่องสาย

เปลี่ยนทาง วงดนตรี/วงดนตรีไทย/วงเครื่องสาย
วงดนตรีไทย/วงมโหรี

เปลี่ยนทาง วงดนตรี/วงดนตรีไทย/วงมโหรี
วงดนตรีไทย

เปลี่ยนทาง วงดนตรี/วงดนตรีไทย
วงดนตรี

วงดนตรี(ในประเทศไทย) แบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ได้แก่

วงดนตรีไทย
วงดนตรีสากล
วงดนตรีสากล

เปลี่ยนทาง วงดนตรี/วงดนตรีสากล
วงดนตรี/วงดนตรีสากล/วงออร์เคสตรา

วงออร์เคสตรา (Orchestra band)
วงออร์เคสตราหรือวงดุริยางค์สากล ประกอบด้วยเครื่องดนตรี ๔ กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มเครื่องสายเป็นเครื่องดนตรีหลักของวง กลุ่มเครื่องลมไม้ กลุ่มเครื่องเป่าลมทองเหลือง และกลุ่มเครื่องตี ซึ่งมี ดังนี้
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี มีดังนี้
– กลุ่มเครื่องสาย (Strings) ได้แก่ ไวโอลิน วิโอลา เชลโล ดับเบิลเบส และฮาร์ป
– กลุ่มเป่าลมไม้ (Woodwind) ได้แก่ ปิโกโล ฟลุต โอโบ คอร์อังแกลส์ คลาริเน็ต บาสซูน
เบสคลาริเน็ต และคอนทราบาสซูน
– กลุ่มเป่าลมทองเหลือง (Brass) ได้แก่ ทรัมเป็ต ทรอมโบน ทูบา และเฟรน์ฮอร์น
– กลุ่มเครื่องตีและเครื่องประกอบจังหวะ (Percussion) ได้แก่ กลองใหญ่ ฉาบ ไทรแองเกิล
กรับสเปนหรือแคสทาเน็ตส์ รำมะนาหรือแทมบูรีน เบล ก๊อง กลองทิมปานี
และไซโลโฟน
โอกาสที่ใช้บรรเลง วงดนตรีออร์เคสตราใช้บรรเลงเพลงประเภทซิมโฟนี(Symphony) ซึ่งเป็นบทเพลงที่มีการพัฒนาจนสมบรูณ์ที่สุด
บทเพลงที่ใช้บรรเลงในวงดนตรี
วงออร์เคสตราหรือวงดุริยางค์สากลมักใช้ประกอบการแสดงอุปรากรหรือโอเปรา-(Opera) ซึ่งจะใช้ผู้แสดงวงดนตรีไม่เกิน ๖ คน การแสดงเพื่อฟังเพลงโดยเฉพาะ
วงดนตรี/วงดนตรีสากล/แตรวง

แตรวง (Brass band) เป็นวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรี ๒ กลุ่ม ได้แก่
กลุ่มเครื่องเป่าลมทองเหลือง และกลุ่มเครื่องตี
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี.
– กลุ่มเครื่องเป่าทองเหลือง (Brass) ได้แก่ ทรัมเป็ตหรือคอร์เน็ต มีผู้เล่น 9 คน
เฟรนช์ฮอร์น มีผู้เล่น 4 คน บาริโทน มีผู้เล่น 2 คน ทรอมโบน มีผู้เล่น 3 คน
ยูโฟเนียม มีผู้เล่น 2 คน และทูบา มีผู้เล่น 2 คน
– กลุ่มเครื่องตี (Percussion) ได้แก่ ไทรแองเกิล กลองใหญ่ ฉาบ ทิมปานี กลองสแนร์ ไซโลโฟนและมาริมบา
โอกาสที่ใช้บรรเลง
โอกาสที่ใช้บรรเลง.
เป็นวงดนตรีที่ใช้บรรเลงกลางแจ้ง เช่น สวนสาธารณะ สนาม –
แข่งขันกีฬา หรือในขบวนแห่ต่างๆ เป็นต้น
บทเพลงที่ใช้บรรเลงในวงดนตรี บรรเลงได้บททุกเพลงทั้งเพลงไทย เพลงสากล
เพลงลูกทุ่ง ให้ความรู้สึกสนุกสนานครื้นเครง
วงดนตรี/วงดนตรีสากล/วงแจ๊ส

วงดนตรีประเภทแจ๊สหรือตระกูลแจ๊สเกิดจากพวกทาสชาวนิโกร เมืองนิวออร์ลีน รัฐโอไฮโอ แถบฝั่งแม่น้ำมิสซิสซิปปีประเทศสหรัฐอเมริกาหลังจากที่พวกเขาเหล่านั้นได้ถูกใช้งานเยี่ยงทาส ชาวผิวดำต้องทำงานหนักและถูกกดขี่ข่มเหงจากชาวผิวขาวอย่างหนัก เมื่อมีเวลาว่างจากการทำงานก็มารวมกลุ่มกันร้องรำทำเพลง ใช้เครื่องดนตรีง่าย ๆ เพื่อให้หายเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน เป็นการผ่อนคลายอารมณ์ จึงเกิดเป็นดนตรีแจ๊สขึ้น ต่อมาได้รับความนิยมไปทั่วโลกและเกิดดนตรีแจ๊สขึ้นในหลายลักษณะ ได้แก่ บลูแจ๊ส (Blue Jazz) นิวออร์ลีนและดิ๊กซี่แลนด์สไตล์ (New Orlean and Dixieland Style) โมเดิ้ลสไตล์ (Modern Style) และป๊อปสไตล์ (Pop Style) เป็นต้น
วงดนตรีสากลประเภทวงแจ๊ส เป็นวงดนตรีที่ใช้บรรเลงเพื่อความสนุกสนาน ตลอดจนใช้ประกอบการเต้นรำ ลีลาศ รำวง ส่วนบทเพลงที่ใช้บรรเลงมีทั้งบทเพลงประเภทบรรเลงโดยเฉพาะ และบทเพลงร้องทั่ว ๆ ไป เช่น เพลงแจ๊ส เพลงสากล เพลงไทยสากล เพลงไทยลูกทุ่ง เป็นต้น ส่วนเครื่องดนตรีที่ใช้จัดวงแจ๊สประกอบด้วย
1.1 เครื่องดนตรีประเภทเครื่องลมไม้ (woodwind instruments) ได้แก่
1) อีแฟลตอัลโตแซกโซโฟน (Eb Alto Saxophone)
2) บีแฟลตเทเนอร์แซกโซโฟน (Bb Tenor Saxophone)
3) อีแฟลตบราริโทนแซกโซโฟน (Eb Baritone Saxophone) 
4) บีแฟลตคลาริเนต (Bb Clarinet)
5) ฟลุต (Flute)
1.2 เครื่องดนตรีประเภทเครื่องโลหะหรือพวกแตร ได้แก่
1)  บีแฟลตทรัมเป็ต (Bb Trumpet)
2)  สไลด์ทรอมโบน (Slide Trombone)
1.3 เครื่องดนตรีประเภทเครื่องคีย์บอร์ด ได้แก่ เปียโน (Piano) หรือ ออร์แกน (Organ)
1.4 เครื่องดนตรีประเภทเครื่องไฟฟ้า ได้แก่ กีตาร์ไฟฟ้า กีตาร์เบสไฟฟ้า เปียโนหรือออร์แกนไฟฟ้า
1.5 เครื่องดนตรีประเภทเครื่องตีหรือเครื่องประกอบจังหวะ ได้แก่ กลองชุด
วงดนตรี/วงดนตรีสากล/วงโยธวาทิต

วงโยธวาทิต (Military band) เป็นวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรี ประเภทเครื่องเป่าลมไม้เครื่องเป่าลมทองเหลือง และเครื่องตี เป็นวงดนตรีที่เกิดขึ้นตั้งแต่สมัยโรมัน
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี มีดังนี้
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี มีดังนี้.
– กลุ่มเป่าลมไม้ (Woodwind) ได้แก่ ปิโกโล ฟลุต แซกโซโฟน และคลาริเน็ต
– กลุ่มเป่าลมทองเหลือง (Brass) ได้แก่ ทรัมเป็ต คอร์เน็ต ยูโฟเนียม ทรอมโบน ทูบา และเฟรน์ฮอร์น
– กลุ่มเครื่องตี (Percussion) ได้แก่ กลองใหญ่ กลองสแนร์ และฉาบ
โอกาสที่ใช้บรรเลง วงโยธวาทิตเป็นวงดนตรีที่ใช้บรรเลงหลาโอกาส เช่น
โอกาสที่ใช้บรรเลง วงโยธวาทิตเป็นวงดนตรีที่ใช้บรรเลงหลาโอกาส เช่น.
– บรรเลงเพื่อถวายพระเกียรติยศแด่พระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์
– บรรเลงเพื่อประกอบการสวนสนามของทหาร และการเดินแถว
– บรรเลงเพื่อนำขบวนพาเหรด
– จัดบรรเลงเพื่อการประกวดปข่งขันระดับประเทศ และต่างประเทศ
บทเพลงที่บรรเลงในวงดนตรี
บทเพลงที่ใช้บรรเลงจัดเป็นเพลงมาร์ชต่างๆ ที่ให้ความรู้สึกคึกคัก ตื่นเต้น เร้าใจ
เช่น มาร์ชราชวัลลภ มาร์ชบริพัตร เป็นต้น
วงดนตรี/วงดนตรีสากล/วงคอมโบ

วงคอมโบ (Combo band) เป็นวงดนตรีที่ใช้บรรเลงร่วมกับการขับร้องไม่จำกัดชนิดและจำนวนของเครื่องดนตรี แต่ที่นิยมใช้ มีดังนี้
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี.
ได้แก่ ทรัมเป็ต เทเนอร์แซกโซโฟน อัลโตแซกโซโฟน ทรอมโบน เปียโน กีตาร์ เบส และกลองชุด
โอกาสที่ใช้บรรเลง
โอกาสที่ใช้บรรเลง.
ใช้บรรเลงในงานทุกประเภท เพื่อสนุกสนาน เฉลิมฉลอง ประกอบการลีลาศหรือเต้นรำ บรรเลงในห้องอาหารหรือสถานรื่นรมย์ต่างๆ
บทเพลงที่ใช้บรรเลงในวงดนตรี
บทเพลงที่ใช้บรรเลงในวงดนตรี.
เพลงทุกประเภท ได้แก่ เพลงลูกทุ่ง เพลงลูกกรุง เพลงสากล และเพลงภาษาต่างๆ
วงดนตรี/วงดนตรีสากล/วงสตริงคอมโบ

วงสตริงคอมโบ (String combo band) เป็นวงดนตรีขนาดเล็กที่ใช้บรรเลงประกอบการขับร้อง บรรเลงร่วมกับกลองชุดและเครื่องดนตรีบางชนิดเพื่อเพิ่มสีสัน สร้างความสนุกสนาน และเพิ่มความไพเราะมากขึ้น เช่น เปียโน อิเล็กโทน เป็นต้น
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงดนตรี.
กีตาร์เบส กีตาร์คอร์ด กลองชุด เป็นต้น
โอกาสที่ใช้บรรเลง
โอกาสที่ใช้บรรเลง.
บรรเลงได้ในงานทุกประเภท
บทเพลงที่ใช้บรรเลงในวงดนตรี
บทเพลงที่ใช้บรรเลงในวงดนตรี.
บรรเลงทุกเพลงตามความเหมาะสม
กติกาการเล่น ครอสเวิร์ดเกม

เปลี่ยนทาง ครอสเวิร์ดเกม/กติกาการเล่น
สูตรบิงโก ครอสเวิร์ด

เปลี่ยนทาง ครอสเวิร์ดเกม/สูตรบิงโก
ประวัติศาสตร์ไทย/ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย

สารบัญ

ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย
อาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกราน
อาณาจักรเพงาย
อาณาจักรน่านเจ้า
ความเจริญของอาณาจักรน่านเจ้า
การแผ่อำนาจของขอมและพม่า
แคว้นโยนกเชียงแสน
ประวัติศาสตร์ไทย/ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย/ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย

ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย
ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย.
คำว่าไทย เป็นชื่อรวมของชนเผ่ามองโกล  ซึ่งแบ่งแยกออกเป็นหลายสาขา เช่น ไทยอาหม ในแคว้นอัสสัม ไทยใหญ่  ไทยน้อย  ไทยโท้ ในแคว้นตั้งเกี๋ย อุปนิสัยปกติมักเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ รักสันติ และความเป็นอิสระ
ความเจริญของชนชาติไทยนี้ สันนิษฐานว่า มีอายุไล่เลี่ยกันมากับความเจริญของ ชาวอียิปต์บาบิโลเนียและอัสสิเรียโบราณ ไทยเป็นชาติที่มีความเจริญมาก่อนจีนและก่อนชาวยุโรป ซึ่งขณะนั้นยังเป็นพวกอนารยชนอยู่ เป็นระยะเวลา ประมาณ ๕,๐๐๐ - ๖,๐๐๐ ปีมาแล้วที่ชนชาติไทยได้เคยมีที่ทำกินเป็นหลักฐาน มีการปกครองเป็นปึกแผ่น และมีระเบียบแบบแผนอยู่ ณ ดินแดนซึ่งเป็นประเทศจีนในปัจจุบัน
เมื่อประมาณ ๓,๕๐๐ ปี ก่อนพุทธศักราช  ชนชาติไทยได้อพยพข้ามเทือกเขาเทียนชาน  เดินทางมาจนถึงที่ราบลุ่มอันอุดมสมบูรณ์ ณ บริเวณต้นแม่น้ำฮวงโห และแม่น้ำแยงซีเกียงและได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ บริเวณที่แห่งนั้น  แล้วละเลิกอาชีพเลี้ยงสัตว์แต่เดิม  เปลี่ยนมาเป็นทำการกสิกรรม ความเจริญก็ยิ่งทวีมากขึ้น  มีการปกครองเป็นปึกแผ่น และได้ขยายที่ทำกินออกไปทางทิศตะวันออกตามลำดับ
ในขณะที่ชนชาติไทยมีความเป็นปึกแผ่นอยู่ ณ ดินแดนและมีความเจริญดังกล่าว  ชนชาติจีนยังคงเป็นพวกเลี้ยงสัตว์ ที่เร่ร่อนพเนจรอยู่ตามแถบทะเลสาบแคสเบียน  ต่อมาเมื่อประมาณกว่าหนึ่งพันปีที่ไทยอพยพเข้ามาอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำเรียบร้อยแล้วชนชาติจีนจึงได้อพยพเข้ามาอยู่ในลุ่มน้ำดังกล่าวนี้บ้าง  และได้พบว่าชนชาติไทยได้ครอบครองและมีความเจริญอยู่ก่อนแล้ว  ในระหว่างระยะเวลานั้น  เราเรียกตัวเองว่าอ้ายลาว หรือพวกมุง ประกอบกันขึ้นเป็นอาณาจักรใหญ่ ถึงสามอาณาจักร ด้วยกันคือ
อาณาจักรลุง  ตั้งอยู่ทางตอนเหนือบริเวณต้นแม่น้ำเหลือง (หวงโห)
อาณาจักรปา  ตั้งอยู่ทางใต้ลงมาบริเวณพื้นที่ทางเหนือของมณฑลเสฉวน  
อาณาจักรปาจัดว่าเป็นอาณาจักรที่สำคัญกว่าอาณาจักรอื่น
อาณาจักรเงี้ยว  ตั้งอยู่ทางตอนกลางของลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียง
ทั้งสามอาณาจักรนี้ มีความเจริญรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับ  ประชากรก็เพิ่มมากขึ้น  จึงได้แผ่ขยายอาณาเขตออกมาทางทิศตะวันออก  โดยมีแม่น้ำแยงซีเกียงเป็นแกนหลัก จากความอุดมสมบูรณ์ในพื้นที่ถิ่นที่อยู่ใหม่ มีอิทธิพลทำให้เปลี่ยนแปลงอุปนิสัยเดิม ตั้งแต่ครั้งยังทำการเลี้ยงสัตว์ ที่โหดเหี้ยม และชอบรุกราน  มาเป็นชนชาติที่มีใจกว้างขวาง รักสงบพอใจความสันติ อันเป็นอุปนิสัยที่เป็นมรดกตกทอดมาถึงไทยรุ่นหลังต่อมา
เหตุที่ชนชาติจีนเข้ามารู้จักชนชาติไทยเป็นครั้งแรก เมื่อแหล่งทำมาหากินทางแถบทะเลสาบแคสเบียนเกิดอัตคัตขาดแคลน  ทำให้ชนชาติจีนต้องอพยพเคลื่อนย้ายมาทางทิศตะวันออก เมื่อประมาณ ๒,๕๐๐ ปี ก่อนพุทธศักราช
ชนชาติจีนได้อพยพข้ามเทือกเขาเทียนชาน ที่ราบสูงโกบี  จนมาถึงลุ่มแม่น้ำไหว จึงได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ ที่นั้น และมีความเจริญขึ้นตามลำดับ  ปรากฎมีปฐมกษัตริย์ของจีนชื่อ ฟูฮี  ได้มีการสืบวงค์กษัตริย์กันต่อมา แต่ขณะนั้นจีนกับไทยยังไม่รู้จักกัน  ล่วงมาจนถึงสมัยพระเจ้ายู้  จีนกับไทยจึงได้รู้จักกันครั้งแรก โดยมีสาเหตุมาจากที่พระเจ้ายู้ ได้มีรับสั่งให้มีการสำรวจ พระราชอาณาเขตขึ้น  ชาวจีนจึงได้มารู้จักชาวไทยได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรอ้ายลาว จึงยกย่องนับถือถึงกับให้สมญาอาณาจักรอ้ายลาวว่า อาณาจักรไต๋  ซึ่งมีความหมายว่าอาณาจักรใหญ่  สันนิษฐานว่า เป็นสมัยแรกที่จีนกับไทยได้แลกเปลี่ยนสัมพันธไมตรีต่อกัน
สารบัญ

ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย
อาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกราน
อาณาจักรเพงายlove
อาณาจักรน่านเจ้า
ความเจริญของอาณาจักรน่านเจ้า
การแผ่อำนาจของขอมและพม่า
แคว้นโยนกเชียงแสน
ประวัติศาสตร์ไทย/ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย/อาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกราน

เมื่อประมาณ 390 ปี ก่อนพุทธศักราช  พวกจีนได้ถูกชนชาติตาดรุกราน พวกตาดได้ล่วงเลยเข้ามารุกรานถึงอาณาจักรอ้ายลาวด้วย  อาณาจักรลุงซึ่งอยู่ทางเหนือ ต้องประสบภัยสงครามอย่างร้ายแรง ในที่สุดก็ต้องทิ้งถิ่นฐานเดิม อพยพลงมาทางนครปา ซึ่งอยู่ทางใต้ ปล่อยให้พวกตาดเข้าครอบครองนครลุง ซึ่งมีอาณาเขตประชิดติดแดนจีน ฝ่ายอาณาจักรจีนในเวลาต่อมาเกิดการจลาจล  พวกราษฎรพากันอพยพหนีภัยสงคราม เข้ามาในนครปาเป็นครั้งแรก  เมื่ออพยพมาอยู่กันมากเข้า ก็มาเบียดเบียนชนชาติไทยในการครองชีพ  
ชนชาติไทยทนการเบียดเบียนไม่ได้ จึงได้อพยพจากนครปามาหาที่ทำกินใหม่ทางใต้ครั้งใหญ่ เมื่อประมาณ 50 ปี ก่อนพุทธศักราช  แต่อาณาจักรอ้ายลาวก็ยังคงอยู่จนถึงประมาณ ก่อนค.ศ. 368 อาณาจักรจีนเกิดมีแคว้นหนึ่ง คือ แคว้นจิ๋น มีอำนาจขึ้นแล้วใช้แสนยานุภาพเข้ารุกรานอาณาจักรอ้ายลาว นับเป็นครั้งแรกที่ไทยกับจีนได้รบพุ่งกัน  ในที่สุดชนชาติไทยก็เสียนครปาให้แก่จีน เมื่อ ก่อน ค.ศ.338 
ผลของสงครามทำให้ชาวนครปาที่ยังตกค้างอยู่ในถิ่นเดิม อพยพเข้ามาหาพวกเดียวกันที่อาณาจักรเงี้ยว ซึ่งขณะนั้นยังเป็นอิสระอยู่ไม่ได้อยู่ในอำนาจของจีน แต่ฝ่ายจีนยังคงรุกรานลงทางใต้สู่อาณาจักรเงี้ยวต่อไป  ในที่สุดชนชาติไทยก็เสียอาณาจักรเงี้ยวให้แก่ พระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ เมื่อก่อน ค.ศ. 215
สารบัญ

ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย
อาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกราน
อาณาจักรเพงาย
อาณาจักรน่านเจ้า
ความเจริญของอาณาจักรน่านเจ้า
การแผ่อำนาจของขอมและพม่า
แคว้นโยนกเชียงแสน
ประวัติศาสตร์ไทย/ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย/อาณาจักรเพงาย

ตั้งแต่ พ.ศ. ๔๐๐ - ๖๒๑  เมื่ออาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกรานจากจีน ทั้งวิธีรุกเงียบและรุกรานแบบเปิดเผยโดยใช้แสนยานุภาพ จนชนชาติไทยอ้ายลาวสิ้นอิสระภาพ จึงได้อพยพอีกครั้งใหญ่ แยกย้ายกันไปหลายทิศหลายทาง เพื่อหาถิ่นอยู่ใหม่ ได้เข้ามาในแถบลุ่มแม่น้ำสาละวิน ลุ่มแม่น้ำอิรวดี บางพวกก็ไปถึงแคว้นอัสสัม  บางพวกไปยังแคว้นตังเกี๋ย เรียกว่าไทยแกว  บางพวกเข้าไปอยู่ที่แคว้นฮุนหนำ พวกนี้มีจำนวนค่อนข้างมาก ในที่สุดได้ตั้งอาณาจักรขึ้น เมื่อ พ.ศ. ๔๐๐  เรียกว่าอาณาจักรเพงาย 
ในสมัยพระเจ้าขุนเมือง  ได้มีการรบระหว่างไทยกับจีน หลายครั้งผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ สาเหตุที่รบกันเนื่องจากว่า ทางอาณาจักรจีน พระเจ้าวู่ตี่ เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา และได้จัดสมณทูตให้ไปสืบสวนพระพุทธศาสนาที่ประเทศอินเดียแต่การเดินทางของสมณทูตต้องผ่านเข้ามาในอาณาจักรเพงาย  พ่อขุนเมืองไม่ไว้ใจจึงขัดขวาง ทำให้กษัตริย์จีนขัดเคืองจึงส่งกองทัพมารบ  ผลที่สุดชาวเพงายต้องพ่ายแพ้ เมื่อ พ.ศ. ๔๕๖
ต่อมาอาณาจักรจีนเกิดการจลาจล  ชาวนครเพงายจึงได้โอกาสแข็งเมือง ตั้งตนเป็นอิสระ จนถึง พ.ศ. ๖๒๑ ฝ่ายจีนได้รวมกันเป็นปึกแผ่นและมีกำลังเข้มแข็ง ได้ยกกองทัพมารุกรานไทย สาเหตุของสงครามเนื่องจากพระเจ้ามิ่งตี่ กษัตริย์จีนได้วางแผนการขยายอาณาเขต โดยใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือ  โดยได้ส่งสมณฑูตไปเผยแผ่พระพุทธศาสนายังประเทศใกล้เคียง สำหรับนครเพงายนั้น เมื่อพระพุทธศาสนาแผ่ไปถึงพ่อขุนลิวเมา ซึ่งเป็นหัวหน้าก็เลื่อมใส ชาวนครเพงายโดยทั่วไปก็ยอมรับนับถือเป็นศาสนาประจำชาติ ด้วยต่างก็ประจักษ์ในคุณค่าของพระธรรมอันวิเศษยอดเยี่ยม  นับว่าสมัยนี้เป็นสมัยสำคัญที่พระพุทธศาสนาได้แผ่เข้ามาถึงอาณาจักรไทย คือ เมื่อประมาณ พ.ศ. ๖๑๒ เมื่อเป็นเช่นนั้นฝ่ายจีนจึงถือว่าไทยต้องเป็นเมืองขึ้นของจีนด้วย จึงได้ส่งขุนนางเข้ามาควบคุมการปกครองนครเพงาย เมื่อทางไทยไม่ยอมจึงเกิดผิดใจกัน ฝ่ายจีนได้กรีฑาทัพใหญ่เข้าโจมตีนครเพงาย นครเพงายจึงเสียอิสระภาพ เมื่อ พ.ศ. ๖๒๑
สารบัญ

ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย
อาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกราน
อาณาจักรเพงาย
อาณาจักรน่านเจ้า
ความเจริญของอาณาจักรน่านเจ้า
การแผ่อำนาจของขอมและพม่า
แคว้นโยนกเชียงแสน
ประวัติศาสตร์ไทย/ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย/การแผ่อำนาจของขอมและพม่า

ประมาณปี พ.ศ. ๖๐๑ โกณฑัญญะ ซึ่งเป็นชาวอินเดียได้สมรสกับนางพญาขอม และต่อมาได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ ครอบครองดินแดนของนางพญาขอม จัดการปกครองบ้านเมืองด้วยความเรียบร้อย  ทำนุบำรุงกิจการทหาร ทำให้ขอมเจริญขึ้นตามลำดับ มีอาณาเขตแผ่ขยายออกไปมากขึ้น  ในที่สุดก็ได้ยกกำลังไปตีอาณาจักรโคตรบูรณ์ ซึ่งเป็นอาณาจักรที่อยู่ทางเหนือของละว้าไว้ได้  แล้วถือโอกาสเข้าตีอาณาจักรทลาวดี  
ต่อมาเมื่อประมาณปี พ.ศ. ๑๖๐๐  กษัตริย์พม่าผู้มีความสามารถองค์หนึ่ง คือ พระเจ้าอโนธรามังช่อ  ได้ยกกองทัพมาตีอาณาจักรมอญ  เมื่อตีอาณาจักรมอญไว้ในอำนาจได้ แล้วก็ยกทัพล่วงเลยเข้ามาตีอาณาจักรทวาราวดี  และมีอำนาจครอบครองตลอดไปทั้งสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา อำนาจของขอมก็สูญสิ้นไป  แต่เมื่อสิ้นสมัยพระเจ้าอโนธรามังช่อ อำนาจของพม่าในลุ่มน้ำเจ้าพระยา ก็พลอยเสื่อมโทรมดับสูญไปด้วย เพราะกษัตริย์พม่าสมัยหลังเสื่อมความสามารถ และมักแย่งชิงอำนาจซึ่งกันและกัน เปิดโอกาสให้แว่นแคว้นต่าง ๆ ที่เคยเป็นเมืองขึ้น ตั้งตัวเป็นอิสระได้อีก ในระหว่างนี้ พวกไทยจากน่านเจ้า ได้อพยพเข้ามาอยู่ในดินแดนสุวรรณภูมิเป็นจำนวนมากขึ้น เมื่อพม่าเสื่อมอำนาจลง คนไทยเหล่านี้ก็เริ่มจัดการปกครองกันเองในลุ่มน้ำเจ้าพระยา ฝ่ายขอมนั้นเมื่อเห็นพม่าทอดทิ้งแดนละว้าเสียแล้ว ก็หวลกลับมาจัดการปกครองในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาอีกวาระหนึ่ง โดยอ้างสิทธิแห่งการเป็นเจ้าของเดิม อย่างไรก็ตามอำนาจของขอมในเวลานั้นก็ซวดเซลงมากแล้ว แต่เนื่องจากชาวไทยที่อพยพเข้ามาอยู่ยังไม่มีอำนาจเต็มที่  ขอมจึงบังคับให้ชาวไทยส่งส่วยให้ขอม พวกคนไทยที่อยู่ในเขตลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตอนใต้ ไม่กล้าขัดขืน ยอมส่งส่วยให้แก่ขอมโดยดี จึงทำให้ขอมได้ใจ และเริ่มขยายอำนาจขึ้นไปทางเหนือ ในการนี้เข้าใจว่าบางครั้งอาจต้องใช้กำลังกองทัพเข้าปราบปราม บรรดาเมืองที่ขัดขืนไม่ยอมส่งส่วย ขอมจึงสามารถแผ่อำนาจขึ้นไปจนถึงแคว้นโยนก
ส่วนแคว้นโยนกนั้น ถือตนว่าไม่เคยเป็นเมืองขึ้นของขอมมาก่อน จึงไม่ยอมส่งส่วยให้ตามที่ขอมบังคับ ขอมจึงใช้กำลังเข้าปราบปรามนครโยนกได้สำเร็จ  พระเจ้าพังคราช กษัตริย์แห่งโยนกลำดับที่ ๔๓ ได้ถูกเนรเทศไปอยู่ที่เมืองเวียงสีทอง
สารบัญ

ประวัติศาสตร์ไทยก่อนสมัยสุโขทัย
อาณาจักรอ้ายลาวถูกรุกราน
อาณาจักรเพงาย
อาณาจักรน่านเจ้า
ความเจริญของอาณาจักรน่านเจ้า
การแผ่อำนาจของขอมและพม่า
แคว้นโยนกเชียงแสน
กรีฑา

ความรู้เกี่ยวกับกรีฑา
กีฬาประเภทลู่
กีฬาประเภทลาน
อ้างอิง
กีฬากรีฑา/ความรู้เกี่ยวกับกรีฑา

เปลี่ยนทาง กรีฑา/ความรู้เกี่ยวกับกรีฑา
กีฬากรีฑา

เปลี่ยนทาง กรีฑา
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ

คำนาม
คำสรรพนาม
คำกริยา
คำวิเศษณ์
คำคุณศัพท์
คำบุพบท
คำสันธาน
คำอุทาน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ/คำนาม

คำนาม คือ คำที่แสดงความหมายถึง คน สัตว์ สิ่งของ สภาพ อาการ สถานที่ ลักษณะซึ่งรวมทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต
ชนิดของคำนาม

คำนามทั่วไป หรือ สามานยนาม เป็นคำที่ไม่ชี้เฉพาะว่าเป็นสิ่งไหน เช่น สมุด ดินสอ ปากกา
คำนามเฉพาะ หรือ วิสามานยนาม เป็นคำที่ชี้เฉพาะลงไปว่าเป็นใครหรือสิ่งใด เช่น นายแดง วัดพระแก้ว
คำนามบอกลักษณะ หรือ ลักษณนาม เป็นคำตามหลังจำนวนบอกลักษณะของนามนั้น ๆ เช่น ปากกา ๓ ด้าม ไข่ ๓ ฟอง
คำนามบอกหมวดหมู่ หรือ สมุหนาม เป็นคำที่บอกว่ามีหลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่าง รวมกัน เช่น ฝูง กอง
คำนามบอกอาการ หรือ อาการนาม เป็นคำที่บอกการกระทำหรือการแสดงมักมีคำว่า การ ความ นำหน้า เช่น การกิน การนอน ความดี ความชั่ว

ชนิดของคำนาม.
๑. ทำหน้าที่เป็นตัวแสดงในภาคแสดงของประโยค เช่น
 - ขนมวางอยู่บนโต๊ะ - นักเรียนอ่านหนังสือทุกวัน
๒. ทำหน้าที่ขยายคำนาม เช่น
 - วันเดินทางของเขาคือวันพรุ่งนี้ ("เดินทาง" เป็นคำกริยาที่ไปขยายคำนาม "วัน")
๓. ทำหน้าที่ขยายกริยา เช่น
 - เด็กคนนั้นนั่งดูนก ("ดู" เป็นคำกริยาที่ไปขยายคำกริยา "นั่ง")
๔. ทำหน้าที่เหมือนคำนาม เช่น
 - ออกกำลังกายทุกวันทำให้ร่างกายแข็งแรง ("ออกกำลังกาย" เป็นคำกริยา ทำหน้าที่เป็นประธานของประโยค)
 - เด็กชอบเดินเร็วๆ ("เดิน" เป็นคำกริยา ทำหน้าที่เป็นกรรมของประโยค)
สารบัญ

คำนาม
คำสรรพนาม
คำกริยา
คำวิเศษณ์
คำคุณศัพท์
คำบุพบท
คำสันธาน
คำอุทาน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ/คำสรรพนาม

คำสรรพนาม คือ คำที่ใช้แทนคำนามที่ผู้พูดหรือผู้เขียนได้กล่าวแล้ว หรือเป็นที่เข้าใจระหว่างผู้ฟังและผู้พูด เพื่อไม่ต้องกล่าวคำนามซ้ำ ประเภทของสรรพนามมีดังนี้

บุรุษสรรพนาม ใช้แทนคำชื่อของคนที่สนทนากัน คือ
นิยมสรรพนาม (นิ-ยะ-มะ) ใช้แทนคำชื่อที่กล่าวมาแล้วเพื่อชี้ระยะ มีคำว่า นี่ นั่น โน่น ฯลฯ
วิภาคสรรพนาม ใช้แทนคำชื่อที่กล่าวมาแล้วเพื่อแบ่งหรือรวมประโยค มีคำว่า บ้าง กัน ต่าง ฯลฯ
ประพันธสรรพนาม ใช้แทนคำชื่อเพื่อเชื่อมประโยคที่มีคำว่า ที่ ซึ่ง อัน ฯลฯ เช่น
อนิยมสรรพนาม ใช้แทนคำชื่อที่ไม่เฉพาะเจาะจง มีคำว่า ใคร อะไร ไหน ฯลฯ เช่น
สารบัญ
คำนาม
คำสรรพนาม
คำกริยา
คำวิเศษณ์
คำคุณศัพท์
คำบุพบท
คำสันธาน
คำอุทาน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ/คำกริยา

คำกริยา คือ คำที่แสดงอาการของคน สัตว์ สิ่งของ และสิ่งอื่น ๆ อาจมีความหมายรวมถึงอาการที่เป็นอยู่หรือการอยู่ในสภาพใดสภาพหนึ่ง เช่น ฝนตก แมวร้อง น้องวิ่ง คำว่า ตก ร้อง วิ่ง ถือว่าเป็นคำกริยาบอกอาการ
ชนิดของคำกริยา

อกรรมกริยา หรือ กริยาไม่ต้องการกรรม
สกรรมกริยา หรือ กริยาต้องการกรรม จึงจะได้ความหมายสมบูรณ์
กริยานุเคราะห์ หรือ กริยาช่วย เป็นกริยาที่เสริมเข้าไปในประโยคให้เข้าใจกริยาหลักได้มากยิ่งขึ้น
ทวิกรรมกริยา หรือ กริยาที่มีกรรมได้มากกว่า ๑ ตัว
วิกตรรถกริยา หรือ กริยาที่ต้องการส่วนเติมเต็ม จึงจะได้เนื้อความที่สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น


ใช้เป็นส่วนขยายของคำนาม เช่น ฉันชอบผู้หญิงตัดผมสั้น (ตัดผมสั้น ขยายคำนาม ผู้หญิง)
ใช้เป็นประธานหรือกรรมของกริยาอื่น เช่น กินอาหารตามเวลาช่วยให้สุขภาพดี (กิน เป็นประธานของกริยา ช่วย)
สารบัญ
คำนาม
คำสรรพนาม
คำกริยา
คำวิเศษณ์
คำคุณศัพท์
คำบุพบท
คำสันธาน
คำอุทาน
ภาษาไทย/อ้างอิง

ฐะปะนีย์ นาครทรรพ และคณะ, ภาษาไทย ม.๕ เล่ม ๑ หลักภาษาและการใช้ภาษา, บริษัท อักษรเจริญทัศน์ อจท. จำกัด, 2550, กรุงเทพมหานคร, ISBN 978-974-09-7175-7
ฝ่ายวิชาการ สำนักพิมพ์ประสานมิตร, สรุป หลักภาษาไทย การใช้ภาษาไทย, สำนักพิมพ์ ประสานมิตร, 2533, กรุงเทพมหานคร, ISBN 974-467-417-2
ฝ่ายหนังสือส่งเสริมเยาวชน, พจนานุกรมไทย ฉบับทันสมัย, บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด (มหาชน), 2543, กรุงเทพมหานคร, ISBN 974-534-149-5
ภาษาไทย/ภาคผนวก/คำที่มักอ่านผิด

ก
ข
ฃ
ค
ฅ
ฆ
ง
จ
ฉ
ฉ.
ฉัตรมงคล
เฉาก๊วย
ช
ช.
ชลาสินธุ์
ซ
ฌ
ญ
ฎ
ฏ
ฐ
ฑ
ฒ
ณ
ด
ต
ถ
ท
ท.
ทฤษฎี
ธ
น
บ
ป
ผ
ฝ
ย
ร
ล
ว
ว.
เวทนา
ศ
ส
ภาษาไทย/ภาคผนวก/คำที่มักเขียนผิด

ก
ข
ฃ
ฃ.
ปัจจุบันไม่มีคำที่ใช้ "ฃ" โดยหันไปใช้ "ข" แทน เช่น "ฃวด" ก็ใช้เป็น "ขวด" เป็นต้น
ค
ฅ
ฅ.
ปัจจุบันไม่มีคำที่ใช้ "ฅ" โดยหันไปใช้ "ค" แทน เช่น "ฅอ" ก็ใช้เป็น "คอ" เป็นต้น
ฆ
ง
จ
ฉ
ช
ซ
ฌ
ญ
ฎ
ฏ
ฏ.
ปัจจุบันไม่มีคำที่ขึ้นต้นด้วย "ฏ"
ฐ
ฑ
ฑ.
ไม่มีคำที่เขียนผิด
ฒ
ฒ.
ไม่มีคำที่เขียนผิด สำหรับ "เฒ่าแก่" และ "เถ้าแก่" ใช้ได้ทั้งสองคำ
ณ
ด
ต
ถ
ท
ธ
น
บ
ป
ผ
ฝ
พ
ฟ
ภ
ม
ย
ร
ฤ
ล
ฦ
ฦ.
ปัจจุบันคำที่ขึ้นต้นด้วย ฦ ฦๅ ไม่นิยมใช้
ว
ศ
ส
ห
ฬ
ฬ.
ปัจจุบันไม่มีคำที่ขึ้นต้นด้วย "ฬ" คำโบราณที่ขึ้นต้นด้วย "ฬ" หันไปใช้ "ล" แทน เช่น "ฬา" ก็ใช้เป็น "ลา", "ฬ่อ" ก็ใช้เป็น "ล่อ" เป็นต้น
อ
ฮ
อ้างอิง

ราชบัณฑิตยสถาน. อ่านอย่างไร และ เขียนอย่างไร ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 18 (แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ: อรุณการพิมพ์, 2551. ISBN 978-974-349-384-3
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (ทุก พ.ศ.)
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ/คำวิเศษณ์

คำวิเศษณ์ คือ คำที่บอกลักษณะต่าง ๆของคำนามและคำกริยาให้มีความชัดเจนมากขึ้น คำวิเศษณ์มักจะวางอยู่หลังคำที่ขยาย เพื่อช่วยให้ประโยคมีความหมายชัดเจน
หน้าที่ของคำวิเศษณ์

ทำหน้าที่ขยายคำนาม เช่น ไข่สดอยู่ในตะกร้าเก่า คนแก่กินหมากแดง รถใหม่ราคาแพง
ทำหน้าที่ขยายคำสรรพนาม เช่น เขานั่นแหละเป็นคนช่วย เราทั้งหมดเป็นคนทำ ท่านทั้งหลายเป็นสมาชิก
ทำหน้าที่ขยายคำกริยา เช่น ฉันกินขนมเก่ง รถไฟฟ้่าแล่นเร็ว พ่อตื่นเช้า
ทำหน้าที่ขยายคำวิเศษณ์ เช่น เธอวิ่งเร็วมาก ต้นไม้สูงลิบ เขาพูดดังจริงๆ
ชนิดของคำวิเศษณ์

ชนิดของคำวิเศษณ์.
ลักษณะคำวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่บอกลักษณะ เช่น


คำวิเศษณ์บอกชนิด เข่น ชั่ว ดี อ่อน แก่ หนุ่ม เป็นต้น เช่น วรรณาเป็นคนดี
คำวิเศษณ์บอกลักษณะที่เป็นขนาด เช่น ใหญ่ โต เล็ก กว้าง ยาว แคบ เป็นต้น เช่น ห้องนี้มีขนาดเล็ก ชามใบใหญ่
คำวิเศษณ์บอกลักษณะที่เป็นอาการ เช่น เร็ว ช้า ไว เป็นต้น
คำวิเศษณ์บอกลักษณะที่เป็นรส เช่น เปรี้ยว หวาน เค็ม เป็นต้น
คำวิเศษณ์บอกลักษณะที่เป็นสี เช่น แดง ดำ คล้ำ เป็นต้น
คำวิเศษณ์บอกลักษณะที่เป็นกลิ่น เช่น หอม เหม็น ฉุน เป็นต้น

กาลวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่บอกเวลา มักแสดงเวลาเป็นปัจจุบัน อดีต หรืออนาคต เช่น ช้า นาน ก่อน หลัง โบราณ เป็นต้น
สถานวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่บอกสถานที่ เช่น ใกล้ ไกล บน ล่าง นอก ห่าง ชิด เป็นต้น
ประมาณวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่บอกจำนวน เช่น มาก น้อย ทั้งหมด บ้าง ทั้งปวง เป็นต้น
อนิยมวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่บอกความไม่เจาะจง เช่น ใด ทำไม อย่างไร เหล่าใด เป็นต้น
นิยมวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่บอกความแน่นอน เช่น นี่ นั่น โน่น ทีเดียว แท้ เป็นต้น
ปฤจฉาวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่มีลักษณะเป็นคำถาม เช่น ไหน อะไร อย่างไร เหตุไร เป็นต้น
ประติชญาวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่แสดงการขานรับ เช่น ครับ ขา ค่ะ จ๋า ขอรับ เป็นต้น
ปฏิเสธวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่แสดงความปฏิเสธ เช่น ไม่ มิได้ หามิได้ ไม่ใช่ เป็นต้น
สารบัญ
คำนาม
คำสรรพนาม
คำกริยา
คำวิเศษณ์
คำคุณศัพท์
คำบุพบท
คำสันธาน
คำอุทาน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ/คำบุพบท

คำบุพบท คือ คำที่ทำหน้าที่เชื่อมโยงคำหรือกลุ่มคำ เพื่อบอกให้รู้ถึงหน้าที่หรือตำแหน่งของคำเหล่านั้น เช่น คุณแม่อยู่ในห้องนอน หนังสืออยู่บนโต๊ะ แมวอยู่ใต้เตียง คำว่า ใน บน ใต้ เป็นคำบุพบท
คำบุพบทที่ใช้กันมาก คือ กลาง กับ แก่ เกือบ ใกล้ ของ ข้าง แค่ จน จาก ด้วย แต่ โดย ตาม ใต้ ที่ นอก ใน บน ระหว่าง ริม สำหรับ ฯลฯ
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ชนิดของคำ/คำสันธาน

คำสันธาน คือ คำที่ใช้เชื่อมประโยคหรือข้อความให้ติดกันเป็นเรื่องเดียวกัน ประโยคหรือข้อความที่ได้อาจมีลักษณะเป็นเหตุเป็นผลกัน ขัดแย้งกัน คล้อยตามกัน หรือให้เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง ได้แก่ กับ และ จึง ถ้า เพราะ เพราะฉะนั้น...จึง เพราะว่า แต่ หรือ มิฉะนั้น ถึงแม้ว่า เมื่อ ครั้น...จึง ถึง...ก็ ดังนั้น...จึง

ประโยคที่มีภาคแสดงเหมือนกันหลายประโยค เราสามารถรวมเป็นประโยคเดียวกันได้โดยใช้สันธาน กับ และ เป็นคำเชื่อม เช่น

ทิพย์ไปโรงเรียน + อิ๋วไปโรงเรียน + รัตน์ไปโรงเรียน = ทิพย์ อิ๋ว และรัตน์ไปโรงเรียน
มะลิรักพี่มาก + มะลิรักน้องมาก = มะลิรักน้องกับพี่มาก

คำสันธานเชื่อมประโยคที่เป็นเหตุเป็นผลกัน เช่น ถึงเขาจะป่วยเขาก็ยังไปโรงเรียน
คำสันธานเชื่อมประโยคที่ให้เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น เธอจะไปเที่ยวกับฉันหรือจะอยู่เฝ้าบ้าน
หน้าที่ของคำสันธาน


เชื่อมคำกับคำ หรือ กลุ่มคำกับกลุ่มคำ
เชื่อมประโยคความรวม
เชื่อมประโยคความซ้อน
เชื่อมข้อความกับข้อความให้สัมพันธ์กัน
เชื่อมข้อความให้สละสลวย
สารบัญ


คำนาม
คำสรรพนาม
คำกริยา
คำวิเศษณ์
คำคุณศัพท์
คำบุพบท
คำสันธาน
คำอุทาน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/การใช้คำ

คำมูล
คำแทนเสียงต่าง ๆ
คำประสม
คำซ้ำ
คำซ้อน
คำสมาส
คำสนธิ
คำต่างประเทศ
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ประโยค

วลี
กลุ่มคำ
ประโยค
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/การใช้เครื่องหมาย

การประวิสรรชนีย์
การใช้ ฤ ฤๅ
การใช้ อัย ไอย
การใช้ไม้หันอากาศ
การใช้ไม้ไต่คู้
การใช้ไม้ทัณฑฆาต
การใช้ ร หัน
การใช้ บัน บรร
การใช้เครื่องหมายวรรคตอน
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ลักษณะของคำต่าง ๆ

คำพ้อง
คำสัมผัสคล้องจอง
คำเปรียบเทียบ
สำนวน
สุภาษิต
คำพังเพย
ปริศนาคำทาย
คำขวัญ
คำโฆษณา
คำคติพจน์
คำราชาศัพท์
คำสุภาพ