pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1848–1849)

จักรวรรดิเยอรมัน (Deutsches Reich) เป็นความพยายามรวมรัฐเยอรมันภายในสมาพันธรัฐเยอรมันให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อสร้างรัฐชาติเยอรมนีแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จักรวรรดิก่อตั้งขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1848 ในระหว่างการปฏิวัติเยอรมันโดยรัฐสภาแห่งชาติแฟรงก์เฟิร์ต โดยรัฐสภาได้เลือกอาร์ชดยุกโยฮ์นแห่งออสเตรียเป็นประมุขแห่งรัฐชั่วคราวในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1849 มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญและรัฐสภาได้เลือกพระมหากษัตริย์ปรัสเซีย พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 เป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญของจักรวรรดิ ภายใต้พระอิสริยยศ ‘จักรพรรดิแห่งชาวเยอรมัน’ อย่างไรก็ตาม จักรวรรดิยุติลงในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1849 เมื่อรัฐบาลกลางเยอรมันถูกคณะกรรมาธิการกลางสหพันธรัฐแทนที่
รัฐสภาแห่งชาติเยอรมัน (รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต) มองตนเองในฐานะรัฐสภาของจักรวรรดิใหม่และออกกฎหมายหลวงจำนวนมาก รัฐสภาได้จัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวและก่อตั้งกองเรือแรกของเยอรมนีทั้งหมด ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1849 บรรดารัฐเยอรมันใหญ่อย่างออสเตรียและปรัสเซียบีบบังคับให้สมาชิกรัฐสภาลาออก รัฐบาลชั่วคราวดำรงอยู่จนถึงเดือนธันวาคมของปีนั้น ในฤดูร้อน ค.ศ. 1851 มีการฟื้นฟูบุนเดิสทาคแห่งสมาพันธรัฐเยอรมัน ส่งผลให้กฎหมายที่ผ่านในช่วงจักรวรรดิเป็นโมฆะ อย่างไรก็ตาม ในบุนเดิสทาคหรือบรรดารัฐต่าง ๆ ก็ไม่เคยมีมุมมองต่อรัฐบาลชั่วคราวว่ากระทำอย่างผิดกฎหมาย
ตลอดเวลาของการดำรงอยู่ หลายประเทศให้การรับรองจักรวรรดิ เช่น เนเธอร์แลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ และสหรัฐ ส่วนทางกองทัพเรือเยอรมันสมัยใหม่ได้เลือกวันที่ 14 มิถุนายน เป็นวัดเฉลิมฉลองครบรอบกองทัพ เนื่องจากการก่อตั้งกองเรือของรัฐสภาใน ค.ศ. 1848 สำหรับธงชาติจักรวรรดิได้ประกาศใช้ตามกฎหมายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1848 ซึ่งมีรูปแบบตามธงชาติเยอรมนีในปัจจุบัน (ธงดำ-แดง-ทอง)

== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
Ralf Heikaus: Die ersten Monate der provisorischen Zentralgewalt für Deutschland (Juli bis Dezember 1848).'' PhD thesis. Peter Lang, Frankfurt am Main [u. a.] 1997, 
อุดมการณ์รวมกลุ่มเยอรมัน
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2391
รัฐสิ้นสภาพในทวีปยุโรป
รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
พระราชวังแลมเบธ

พระราชวังแลมเบธ (อังกฤษ: Lambeth Palace) เป็นที่พำนักในลอนดอนอย่างเป็นทางการของอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ตั้งอยู่ทางเหนือของย่านแลมเบธ ในกรุงลอนดอน บนฝั่งใต้ของแม่น้ำเทมส์ และอยู่ห่างพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ที่อยู่คนละฝั่งแม่น้ำไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 400 หลา (370 เมตร)
== ประวัติ ==
ในขณะที่ที่พำนักเดิมของอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีอยู่ที่แคนเทอร์เบอรี เคนต์ แต่เดิมสถานที่แห่งนี้เรียกว่าคฤหาสน์แห่งแลมเบธหรือบ้านแลมเบธ ซึ่งมุขมณฑลซื้อไปเมื่อราวปี 1200 และนับแต่นั้นมาก็ทำหน้าที่เป็นบ้านพักของอาร์ชบิชอปในลอนดอน
ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนาน พระราชวังแลมเบธได้ผ่านเหตุการณ์สำคัญและมีบทบาทสำคัญในทั้งกิจการทางศาสนาและการเมืองของอังกฤษ เป็นสถานที่พำนัก การสักการะ และการบริหารงานของอาร์คบิชอป และยังเป็นสถานที่พบปะสำหรับสภาและการประชุมคริสตจักรที่สำคัญอีกด้วย
ในช่วงการปฏิรูปศาสนาในอังกฤษในศตวรรษที่ 16 พระราชวังแลมเบธได้กลายเป็นศูนย์กลางของการโต้เถียงอาร์ชบิชอป เช่น โธมัส แครนเมอร์ และวิลเลียม ลอด ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการก่อตั้งคริสตจักรแห่งอังกฤษ อาศัยอยู่ที่พระราชวังและทำการตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะมีอิทธิพลต่ออนาคตของคริสตจักร
พระราชวังแห่งนี้ยังเป็นสถานที่หลบภัยและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง เป็นที่พักพิงแก่บุคคลสำคัญ เช่น พระคาร์ดินัลเรจินัลด์ โพล และอาร์ชบิชอปวิลเลียม ลอด เมื่อพวกเขาเผชิญกับการข่มเหง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พระราชวังแลมเบธได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงสงครามสายฟ้าแลบ ส่งผลให้ห้องโถงใหญ่และห้องสวดมนต์ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง แต่ภายหลังก็ได้รับการบูรณะให้กลับมาดังเดิม
ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา พระราชวังแลมเบธได้รับการบูรณะและขยายหลายครั้ง โดยมีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกัน สะท้อนให้เห็นถึงรสนิยมและความต้องการของผู้อยู่อาศัยที่เปลี่ยนแปลงไป
ในปัจจุบัน พระราชวังแลมเบธยังคงเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีและ ยังคงเป็นสัญลักษณ์สำคัญของมรดกและอิทธิพลของคริสตจักรแองกลิคัน โดยจะเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งคราว โดยให้ผู้เยี่ยมชมได้สำรวจห้องประวัติศาสตร์และเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับบทบาทที่สำคัญในประวัติศาสตร์อังกฤษ
== อ้างอิง ==
พระราชวังในอังกฤษ
โมร์เฆแซแฮร์

โมร์เฆแซแฮร์ (مرغ سحر หรือ รูปอักษรโรมัน Morgh-e Sahar, แปลว่า "นกยามอรุณ" หรือ "นกเวลาเช้า") เป็นเพลง แทสนีฟ ที่นิยมขับร้องในการประท้วงต่อต้านความอยุติธรรม ระบอบเผด็จการ และทรราชย์ในประเทศอิหร่าน และมักได้รับยกให้เป็น "เพลงสรรเสริญ" การต่อสู้เพื่ออิสรภาพในอิหร่าน เพลงนี้ประพันธ์เนื้อร้องโดยโมแฮมแมดแทฆี แบฮอร์ และประพันธ์ดนตรีโดยโมร์เทซอ เนอีดอวูด ในศตวรรษที่ 20 ตอนต้น ร่วมสมัยกับการปฏิวัติรัฐธรรมนูญอิหร่าน เนื้อเพลงใช้กลวิธีอุปลักษณ์โดยกล่าวถึงนกแห่งช่วงเวลารุ่งอรุณที่กำลังเศร้าหมอง ต่อมาในเนื้อเพลงจึงเรียกร้องให้นกที่ถูกขังในกรงนี้ส่งเสียงร้องและบินหนีออกไป เป็นสัญลักษณ์แทนการสิ้นสุดช่วงเวลาแห่งการกดขี่ (ยามกลางคืน) และไปสู่ช่วงเวลาแห่งการปลดแอก (ยามเช้า)
เนื้อเพลงบทแรกได้รับการบรรยายไว้ว่ามีความไพเราะในเชิงถ้อยคำมากกว่า ในขณะที่บทที่สองได้รับการบรรยายไว้ว่า "เกี่ยวกับปัญหาสังคมและการเมือง" เนื้อเพลงบทที่สองนี้ยังถูกสั่งห้ามขับร้องโดยกษัตริย์ชาห์ เรซา ปาห์ลาวี ตั้งแต่ปี 1925 จนกระทั่งถูกโค่นล้มบัลลังก์ในปี 1941 ชาห์ได้สั่งห้ามเพลงนี้หลังตนได้ฟังเพลงนี้ในงานพบปะที่บ้านของรัฐมนตรีคนหนึ่ง บทความในหนังสือพิมพ์ เคย์ฮอน ของอิหร่านระบุว่าเนื้อเพลงบทที่สองนี้จะ "ขับร้องกันในงานสังสรรค์ส่วนตัว ที่ซึ่งบรรยากาศอำนวยต่อการถกเถียงเรื่องการเมือง" ในขณะที่เนื้อเพลงบทแรกมักขับร้องกันในที่สาธารณะ
==ประวัติศาสตร์==
ศิลปินอาชีพคนแรกที่ขับร้องเพลงนี้ในที่สาธารณะคือ แกแมโรลโมลูก แวซีรี เธอขับร้องเพลงนี้ในการแสดงขับร้องอย่างเป็นทางการครั้งแรกของเธอในปี 1924 ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในเตหะราน เพลงนี้มีการอัดเสียงครั้งแรกในปี 1927 โดย Iranoddole Helen หรือทอจ เอสแฟฮอนี และหนึ่งในการอัดเสียงชุดแรก ๆ ของเพลงนี้เป็นผลงานของโมลูก แซร์รอบี ต่อมาศิลปินอิหร่านอีกจำนวนมากได้นำเพลงนี้มาขับร้อง รวมถึงแกแมโรลโมลูก แวซีรี, โมแฮมแมดเรซอ แชแจรียอน, เลย์ลอ โฟรูแฮร์, โฮมอยูน แชแจรียอน, แฟร์ฮอด เมฮ์รอด, แชคีลอ, โมฮ์เซน นอมจู, เรซอ ซอเดฆี และแฮงกอเม แอแฆวอน
เพลงนี้ถูกมองว่าเป็นเพลงยอดนิยมและเพลง "เอกลักษณ์" ของโมแฮมแมดเรซอ แชแจรียอน นักร้องอาวุโสซึ่งยังเป็นบุคคลสาธารณะที่มีบทบาทเรียกร้องประชาธิปไตยในอิหร่านมายาวนาน เขาจะขับร้องเพลงนี้ปิดท้ายในงานแสดงดนตรีของเขาทุกงาน เมื่อเขาเสียชีวิตในปี 2020 ฝูงชนจำนวนมากได้มารวมตัวกันที่โรงพยาบาลแจมที่ซึ่งเขาเข้ารับการรักษา ฝูงชนได้ร่วมกันขับร้องเพลง โมร์เฆแซแฮร์ และกล่าวคำขวัญต่อต้านเผด็จการในอิหร่าน ก่อนที่จะถูกเจ้าหน้าที่เข้ามาใช้กำลังเพื่อสลายฝูงชน
==อ้างอิง==
เพลงอิหร่าน
เพลงเปอร์เซีย
ประวัติศาสตร์อิหร่าน
อิตาเลียนตริโปลิเตเนีย

อิตาเลียนตริโปลิเตเนีย หรือ ตริโปลิเตเนียของอิตาลี เป็นอาณานิคมของอิตาลี ตั้งอยู่ในลิเบียทางตะวันตกในปัจจุบัน ดำรงอยู่ตั้งแต่ปี 1911 ถึง 1934 เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนที่ถูกยึดครองจากจักรวรรดิออตโตมันหลังสงครามอิตาลี-ตุรกีในปี 1911 ตริโปลิเตเนียของอิตาลีรวมพื้นที่ทางตอนเหนือด้านตะวันตกของลิเบียด้วย โดยมีตริโปลีเป็นเมืองหลวง ในปี 1934 ได้มีการรวมผนวกกับไซเรไนกาของอิตาลีในอาณานิคมของลิเบียของอิตาลี ในปี 1942 ตริโปลิเตเนียถือเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมชายฝั่งที่ 4 ของราชอาณาจักรอิตาลี
แม้ว่าการต่อต้านอาณานิคมของอิตาลีจะแพร่หลายน้อยกว่าในตริโปลิเตเนียมากกว่าไซเรไนกา (ซึ่งเป็นการทำสงครามกองโจรครั้งใหญ่) กลุ่มต่อต้านได้ก่อตั้งสาธารณรัฐตริโปลิเตเนียขึ้นในปี 1918 แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จในการสถาปนาสาธารณรัฐ แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความพยายามที่จะต่อต้านอาณานิคม โดยอาณานิคมของอิตาลีแห่งนี้ได้ก่อตั้งโครงการโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนและทางรถไฟ โบราณคดีเป็นลักษณะสำคัญอีกประการหนึ่งของการเข้ามาของอิตาลีในตริโปลิเตเนีย เนื่องจากอิตาลีมุ่งความสนใจไปที่การขุดค้นในเมืองเก่าของจักรวรรดิโรมัน
== อ้างอิง ==
 
ประวัติศาสตร์ลิเบีย
อดีตอาณานิคมของอิตาลี
อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
รัฐสิ้นสภาพในประเทศลิเบีย
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
อาร์ทีเอส (รถดีเซลราง)

อาร์ทีเอส (RTS) เป็นรถดีเซลรางตัวถังสแตนเลสสตีลรุ่นแรกของการรถไฟแห่งประเทศไทย ใช้สำหรับการทำขบวนขบวนรถชานเมืองสายแม่กลองโดยเฉพาะ สั่งซื้อจากบริษัท Tokyu Car Corporation , ประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 และ ปลดประจำการทั้งหมดในปี พ.ศ.2553
อาร์ทีเอส (RTS) ยังเป็นต้นแบบให้รถดีเซลราง และ รถโดยสารรุ่นต่อ ๆ มา เปลี่ยนมาใช้ตัวถังที่ทำจากสแตนเลสสตีล
== ประวัติ ==

หลังจากการมาถึงของรถดีเซลรางรุ่นใหม่ ๆ ซึ่งมีประสิทธิภาพการใช้งานที่ดี และคล่องตัวกว่าการใช้รถจักลาก ประกอบกับความต้องการรถโดยสารใหม่มาทดแทนรถโดยสารรุ่นเก่า ในทางรถไฟสายชานเมืองแม่กลอง ที่ต้องการความคล่องตัวในการใช้งาน การรถไฟแห่งประเทศไทย จึงได้จัดหารถดีเซลรางรุ่นใหม่ สำหรับการทำขบวนขบวนรถชานเมืองสายแม่กลองโดยเฉพาะโดยได้ออกมาเป็น อาร์ทีเอส (RTS)
รถดีเซลรางรุ่นนี้ต่างจากรถรุ่นอื่น ๆ ในยุคนั้นอย่างมากเพราะตัวถังประกอบขึ้นมาจากเหล็กกล้าไร้สนิม หรือ สแตนเลสสตีล เพื่อรองรับสภาพการใช้งานในสายชานเมืองแม่กลอง ที่มีเส้นทางใกล้ทะเล และ นาเกลือ ป้องกันการกัดกร่อนตัวถังจากไอเค็มของน้ำทะเล ที่มักจะเกิดปัญหาตัวรถผุกร่อนและเกิดสนิม ในรถรุ่นก่อน ๆ ที่ใช้ตัวถังที่เป็นเหล็กกล้าธรรมดา
การมาถึงของ อาร์ทีเอส (RTS) ทำให้เป็นต้นแบบให้รถดีเซลราง และ รถโดยสารรุ่นต่อ ๆ มา เปลี่ยนมาใช้ตัวถังที่ทำจากสแตนเลสสตีล เพื่อความคงทนและอายุการใช้งานตัวถังที่นานยิ่งขึ้น
อาร์ทีเอส (RTS) เริ่มหมดสภาพ และ ถยอยปลดระวาง ตั้งแต่ช่วงประมาณปี พ.ศ. 2543 - 2553 ปัจจุบัน อาร์ทีเอส (RTS) ปลดระวางทั้งหมด และ ย้ายไปจอดตามย่านสถานีต่าง ๆ ตั้งแต่ พ.ศ.2553 แม้จะปลดระวางนานแล้วแต่ตัวถังที่ทำจากสแตนเลสสตีลยังคงสภาพเดิมตามที่ออกแบบไว้
== ทดลองใช้งานบนเส้นทางสายหลัก ==
ราวปี พ.ศ.2520 - 2521 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ทดลองนำ อาร์ทีเอส (RTS) มาทดลองใช้งานบนเส้นทางสายหลักช่วงเวลาสั้น ๆ เพื่อวิ่งประเมินผลต่าง ๆ สำหรับการจัดหารถดีเซลรางรุ่นใหม่ จนได้มาเป็นต้นแบบให้รถดีเซลราง ทีเอชเอ็น (THN) ในเวลาต่อมา
ภายหลัง อาร์ทีเอส (RTS) ก็นำกลับไปใช้งานใน สายวงเวียนใหญ่ - มหาชัย
== การใช้งาน ==
อาร์ทีเอส (RTS) เคยใช้งานร่วมกับ เอ็นเคเอฟ (NKF) อยู่ช่วงนึง แต่ประสบปัญหาปิดประตูไม่ได้ ต้องวิ่งทำขบวนแบบเปิดประตูทิ้งไว้
รถไฟ
รถดีเซลราง
รถดีเซลรางในประเทศไทย
เอี่ยงลอง

เอี่ยงลอง (ทศวรรษ 160-ค.ศ. 247)  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เซี่ยง หล่าง  ชื่อรอง จฺวี้ต๋า  เป็นขุนนางและบัณฑิตของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เดิมรับใช้ขุนศึกเล่าเปียวและเล่าปี่ (ภายหลังเป็นจักรพรรดิผู้สถาปนารัฐจ๊กก๊ก) ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปี ค.ศ. 243 เอี่ยงลองลาออกจากราชการและใช้ชีวิตที่เหลือกับการอ่าน การเขียน การตรวจสอบ และการเรียบเรียงตำราต่าง ๆ เมื่อถึงเวลาที่เอี่ยงลองเสียชีวิตในปี ค.ศ. 247 เอี่ยงลองก็เป็นหนึ่งในนักสะสมตำราที่สำคัญที่สุดในยุคนั้นและมีอิทธิพลต่อบัณฑิตในชั้นหลังหลายคน เอี่ยงลองเป็นอาของเฮียงทงขุนพลจ๊กก๊ก
== การรับราชการช่วงต้น ==
เอี่ยงลองเป็นชาวอำเภอยี่เซง (宜城 อี๋เฉิง) เมืองซงหยง (襄陽 เซียงหยาง) ซึ่งปัจจุบันคือนครอี๋เฉิง มณฑลหูเป่ย์ เอี่ยงลองในวัยเยาว์เป็นลูกศิษย์ของสุมาเต๊กโชร่วมกับชีซี ฮันสง และบังทอง ทั้งหมดเป็นมิตรสนิทสนมกัน เอี่ยงลองได้รับการแต่งตั้งจากเล่าเปียวให้เป็นนายอำเภอหลินจฺวี่ (臨沮長 หลินจฺวี่จ่าง) หลังเล่าเปียวเสียชีวิต เอี่ยงลองเข้ามารับใช้เล่าปี่
== รับราชการกับเล่าปี่ ==
== รับราชการกับเล่าเสี้ยน ==
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
==อ้างอิง==
==อ้างอิง==
=== บรรณานุกรม ===
ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 2
ข้าราชการของเล่าเปียว
ข้าราชการของเล่าปี่
ขุนนางของจ๊กก๊ก
เลขแฟรแนล

ในทางทัศนศาสตร์ เลขแฟรแนล (Fresnel number) เป็นปริมาณไร้มิติที่มักปรากฏในทฤษฎีการเลี้ยวเบน เลขแฟรแนลตั้งชื่อตามนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส ออกุสแต็ง-ฌ็อง แฟรแนล
สมมติว่าคลื่นแสงที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดคลื่นแสงถูกฉายรังสีบนแผ่นกั้นทึบแสงที่มีรูรับแสง ด้านหลังแผ่นกั้นมีหน้าจอแสดงรูปแบบการแทรกสอด เลขแฟรแนล F สำหรับระบบเชิงแสงนี้จะคำนวนได้โดย
F\ \stackrel{def}{=}\ \frac{a^{2}}{L \lambda}
โดยในที่นี้ a คือขนาดของรูรับแสง (เช่น รัศมี) L คือระยะห่างระหว่างรูรับแสงกับหน้าจอ \lambda คือความยาวคลื่นของคลื่นแสงที่ตกกระทบ
ที่ค่า F แตกต่างกัน ทฤษฎีการเลี้ยวเบนสามารถแบ่งออกเป็นสองกรณีพิเศษดังนี้:
การเลี้ยวเบนเฟราน์โฮเฟอร์ : F \ll 1
การเลี้ยวเบนแฟรแนล: F \gtrsim 1
การสมมติ F \gg 1 สามารถประยุกต์ใช้ทฤษฎีทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิตได้
== เลเซอร์ ==
เลขแฟรแนลสามารถใช้เพื่ออธิบายคุณสมบัติการทำงานของเลเซอร์ ในที่นี้ L คือความยาวของช่องสั่นพ้อง เนื่องจากช่องสั่นพ้องแคบลง ลำแสงในโหมดที่อันดับสูงจึงมีแนวโน้มที่จะถูกลดทอนลงโดยผนังช่องของช่องสั่นพ้อง ดังนั้นเลเซอร์ที่มีเลขแฟรแนลต่ำกว่าจึงมีแนวโน้มที่จะสร้างลำแสงในโหมดอันดับต่ำมากกว่า
== อ้างอิง ==
จำนวนไร้มิติ
พักตร์พิไล ทวีสิน

แพทย์หญิง พักตร์พิไล ทวีสิน (สกุลเดิม ปลัดรักษา เกิด 29 มกราคม พ.ศ. 2504) ชื่อเล่น อ้อม เป็นแพทย์ด้านเวชศาสตร์และนักธุรกิจชาวไทย ภริยาของ เศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 30 และประธานคณะกรรมการคณะคู่สมรสคณะรัฐมนตรี
== ชีวิตช่วงต้น ==
แพทย์หญิง พักตร์พิไล ทวีสิน (สกุลเดิม: ปลัดรักษา) เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2504 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรสาวของ พลตํารวจโท ผ่อน ปลัดรักษา อดีตผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 3 และตำรวจภูธรภาค 5 กับนางอุดมศรี ปลัดรักษา (สกุลเดิม: รามอินทรา) มีพี่น้อง 4 คน เธอยังเป็นหลานตาของ พลตํารวจโท พระรามอินทรา (ดวง จุลัยยานนท์) อดีตอธิบดีกรมตำรวจ คนที่ 6 และอดีตปลัดกระทรวงมหาดไทยคนที่ 11 อีกทั้งคุณหญิงปานใจ รามอินทรา ยายของเธอยังเป็นพี่สาวของคุณหญิง วิมล ศิริไพบูลย์ อีกด้วย
เธอสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน ปริญญาตรีแพทยศาสตรบัณฑิต จากคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
== การทำงาน ==
เธอเคยทำงานที่ราชเทวีคลินิก ปัจจุบันเป็นแพทย์ประจำศูนย์ส่งเสริมสุขภาพไวทัลไลฟ์ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ และยังเป็นผู้ก่อตั้ง เอส เมดิคัล สปา นอกจากนี้เธอยังเคยเป็นประธานกรรมการสมาคมเวชสําอางและศัลยศาสตร์ผิวพรรณแห่งประเทศไทยด้วย
หลังจากเศรษฐา ทวีสิน คู่สมรสของเธอดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เธอได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการคณะคู่สมรสคณะรัฐมนตรี และมีการประชุมคณะดังกล่าวนัดแรกเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ณ บ้านพิษณุโลก
== ชีวิตส่วนตัว ==
เธอสมรสกับเศรษฐา ทวีสิน เมื่อปี พ.ศ. 2532 มีบุตรด้วยกัน 3 คน ทุกวันจะใช้เวลาส่วนหนึ่งในการออกกำลังกาย
ในปี พ.ศ. 2556 ได้ให้สัมภาษณ์ปฏิเสธข่าวลือว่าจะหย่ากับเศรษฐา
== ผลงาน ==
พ็อกเก็ตบุ๊ค "สวยทั้งรูป ยิ่งจูบยิ่งหอม" - เอ เอ เปเปอร์ แอนด์ สเตชั่นเนอรี่
== รางวัล==
HELLO! Beauty Awards 2022 - Honorary Awards
== อ้างอิง ==
คู่สมรสของนายกรัฐมนตรีไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
แพทย์หญิงชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
นิสิตเก่าคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เศรษฐา ทวีสิน
ไซเรไนกาของอิตาลี

ไซเรไนกาของอิตาลี (Cirenaica italiana; برقة الايطالیة) เป็นรัฐอาณานิคมของราชอาณาจักรอิตาลี ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งทางทิศตะวันออกของลิเบีย ดำรงอยู่ตั้งแต่ปี 1911 ถึง 1934 เป็นหนึ่งในดินแดนที่อิตาลีได้ยึดครองจากจักรวรรดิออตโตมันในช่วงสงครามอิตาลี-ตุรกี ในปี 1911 ได้มีการผนวกเข้ากับอิตาเลียนตริโปลิเตเนีย
อาณาเขตของทั้งสองอาณานิคมบางครั้งเรียกว่า ลิเบียของอิตาลี หรือ แอฟริกาเหนือของอิตาลี ทั้งสองชื่อยังคงมีการใช้หลังจากการรวมอาณานิคม โดยอิตาเลียนลิเบียเป็นชื่ออย่างเป็นทางการ
ในปี 1923 กลุ่มกบฏชนพื้นเมืองที่เกี่ยวข้องกับนิกายเซนุสซีได้จัดตั้งขบวนการต่อต้านการตั้งอาณานิคมของอิตาลีในลิเบีย ซึ่งถูกปราบปรามโดยกองทัพอิตาลีในปี 1932 เรียกว่า "การทัพเพื่อความสงบ" ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นสัดส่วนหนึ่งในสี่ของประชากรในท้องถิ่นของไซเรไนกา
ในปี 1934 อาณานิคมนี้ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของอิตาเลียนลิเบีย
== อ้างอิง ==
 
ประวัติศาสตร์ลิเบีย
อดีตอาณานิคมของอิตาลี
อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
รัฐสิ้นสภาพในประเทศลิเบีย
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
ซีเมอง เดอนี ปัวซง

ซีเมอง เดอนี ปัวซง (Siméon Denis Poisson, , 21 มิถุนายน 1781 - 25 เมษายน 1840) เป็น นักคณิตศาสตร์ นักภูมิศาสตร์ และ นักฟิสิกส์ ชาวฝรั่งเศส ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างดีจากเรื่อง การแจกแจงปัวซง และ สมการปัวซง
== ชีวประวัติ ==
ปัวซงเกิดที่ปีตีวีเย แต่เดิมพ่อของเขาต้องการให้เขาเรียนแพทยศาสตร์ แต่เขาเป็นคนงุ่มง่ามและไม่สนใจวิชาแพทย์ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนมาเรียนคณิตศาสตร์ ใน ปี 1798 เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนโพลีเทคนิค และศึกษาพีชคณิตกับโฌแซ็ฟ-หลุยส์ ลากร็องฌ์ และ ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส ใน ปี 1802 เขาสืบทอดตำแหน่งศาสตราจารย์ของโรงเรียนโพลีเทคนิคต่อจากโฌแซ็ฟ ฟูรีเย และได้ดำรงตำแหน่งจนถึงปี 1806
ใน ปี 1808 และ 1809 ปัวซงตีพิมพ์บทความหลายฉบับใน รายงานการประชุมของสถาบันวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศส ซึ่งถือเป็นความสำเร็จครั้งสำคัญ ในงานตีพิมพ์ Sur les inégalités des moyens mouvement des planètes ในปี 1808 เขาได้อธิบายการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ และพยายามที่จะหาคำตอบของปัญหาที่เสนอขึ้นโดยลาปลัสและลากร็องฌ์ และยังได้อธิบายเพิ่มเติมอีกใน Sur le mouvement de rotation de la terre และ Sur la variation des constantes arbitraires dans les questions de méchanique ในปี 1809 หลังจากนั้นในปี 1811 เขาได้ตีพิมพ์การบรรยายสองเล่มที่โรงเรียนโพลีเทคนิค
ในปี 1818 ปัวซงได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน และได้รับเหรียญรางวัลโคพลีย์ ในปี 1832
== อ้างอิง ==
== รายการที่เกี่ยวข้อง ==
อัตราส่วนปัวซง
กระบวนการปัวซง
กฎของปัวซง
การแจกแจงปัวซง
สมการปัวซง
วงเล็บปัวซง
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2383
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2324
ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน
นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
จาโกโม ฟีลิปโป มารัลดี

จาโกโม ฟีลิปโป มารัลดี (Giacomo Filippo Maraldi, 21 สิงหาคม ค.ศ. 1665 - 1 ธันวาคม ค.ศ. 1729) หรือ ฌัก ฟีลิป มารัลดี (Jacques Philippe Maraldi) เป็นนักดาราศาสตร์ ชาวอิตาลีที่ทำงานในประเทศฝรั่งเศส เกิดที่ เปรีนัลโด สาธารณรัฐเจโนวา ประเทศอิตาลี เป็นหลานชายของ โจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี ทำงานที่หอดูดาวปารีสตั้งแต่ปี 1687 ถึง 1718 หลานชายของเขาคือ ฌ็อง โดมีนิก มารัลดี ก็เป็นนักดาราศาสตร์เช่นกัน
ในระหว่างปี 1700 ถึง 1718 เขาทำงานร่วมกับกัสซีนีในการจัดทำสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ และตั้งแต่ปี 1672 จนถึง 1719 เขาได้มุ่งไปที่การสังเกตการณ์ดาวอังคาร ความสำเร็จทางดาราศาสตร์ของเขาคือได้แสดงให้เห็นว่าหมวกขั้วโลกของดาวอังคารไม่ได้อยู่เหนือแกนการหมุนของดาวอังคารโดยตรง พิสูจน์ว่าโคโรนาในสุริยุปราคาเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากดวงอาทิตย์ไม่ใช่ปรากฏการณ์จากพื้นผิวดวงจันทร์ และได้ค้นพบว่าดาว R Hydra เป็นดาวแปรแสง
ในสาขาคณิตศาสตร์ เขาเป็นที่รู้จักจากการพิสูจน์ในปี 1712 ว่ามุมยอดของหน้าของทรงสิบสองหน้ารอมบิกมีค่าเป็น 109 องศา 28 ลิปดา ค่ามุมนี้จึงถูกเรียกว่า "มุมมารัลดี"
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2272
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2208
บุคคลจากแคว้นลีกูเรีย
นักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
นักดาราศาสตร์ชาวอิตาลี
ฟร็องซัว อาราโก

โดมีนิก ฟร็องซัว ฌ็อง อาราโก (Dominique François Jean Arago , Domènec Francesc Joan Aragó; 26 กุมภาพันธ์ 1786 – 2 ตุลาคม 1853) เป็น นักคณิตศาสตร์ นักฟิสิกส์ นักดาราศาสตร์ และ นักการเมือง ชาวฝรั่งเศส ในฐานะนักฟิสิกส์ เขามีผลงานในด้าน ทัศนศาสตร์ และ แม่เหล็กไฟฟ้า ในช่วงแรก ๆ และยังมีผลงานในฐานะนักการเมืองอีกด้วย โดยได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2396
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2329
ดาวเนปจูน
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
นักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์

ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์ (เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2534) ชื่อเล่น ไอซ์ซึ เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย สังกัดจีดีเอช ห้าห้าเก้า มีชื่อเสียงจากการรับบท "อู๊ด" จากภาพยนตร์เรื่อง วันสุดท้าย..ก่อนบายเธอ
== ประวัติ ==
ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์ มีชื่อเล่นว่า ไอซ์ซึ เกิดเมื่อวันอังคารที่ 22 มกราคม 2534 จบการศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาการเมืองการปกครอง
== การทำงานในวงการบันเทิง ==
ไอซ์ซึ ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์ เข้าสู่วงการในปี 2553 ขณะอายุได้ 19 ปี เขาเริ่มต้นทำงานในวงการบันเทิงด้วยการเป็นนายแบบที่ประเทศไทย เขาได้ร่วมเดินแบบให้กับแฟชั่นวีคสำคัญในประเทศไทย อาทิ เช่น Bangkok Fashion Week และ Elle Fashion Week  รวมถึงถ่ายแบบให้กับหลายนิตยสารชื่อดังในประเทศไทย อาทิ เช่น VOGUE GQ HARPER’S BAZAAR  IMAGE ELLEMEN LIPS LOOKER HAMBURGER ฯลฯ
จากนั้นเขามีชื่อเสียงมากขึ้นจากการที่เขาเป็นคนไทยคนแรกที่ได้เซ็นสัญญาทำงานเป็นนายแบบที่ประเทศเกาหลีใต้ภายใต้สังกัด Agency garten  ทำให้เขาได้ร่วมงานเดินแบบในงาน Seoul Fashion Week และถ่ายแบบให้กับนิตยสารชื่อดังหลายเล่มในประเทศเกาหลีใต้ เช่น GQ EQUIRE MAPS MENHEALTH OH!BOY CECI STREETFOOT STYLE-H  BLING อีกทั้งเขายังมีงานถ่ายโฆษณาแบรนสินค้าในประเทศ เกาหลีใต้ เช่น  TOMMY HILFIGER  ADIDAS  LECOQSPORTIF UMBRO BELIER
รวมถึงงานด้านการแสดงมิวสิควีดีโอให้กับศิลปินเกาหลีใต้ ได้แก่ MONNI ในเพลง 하얀 어깨  และ
HOMME ในเพลง 사랑이 아냐
หลังจากนั้นเขากลับมาเมืองไทยและเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดจีทีเอช (จีดีเอชในปัจจุบัน) โดยมีผลงานละครเรื่องแรกคือเรื่อง มาลี เพื่อนรัก..พลังพิสดาร เมื่อปี 2558  โดยรับบทเป็น พี่ไอติม ทำให้เขาได้รับความสนใจเป็นอย่างมากแม้จะเป็นเพียงนักแสดงสมทบบทเล็ก ๆ ทำให้เขาได้มีโอกาสก้าวขึ้นมารับบทพระเอกเต็มตัวครั้งแรกในบท ปุณ เด็กปั๊มหนุ่มหล่อในซีรีส์เรื่อง แก๊สโซฮัก..รักเต็มถัง แสดงคู่กับ ไอซ์-ปรีชญา พงษ์ธนานิกร ออกอากาศในปี 2559 และจากซีรีส์เรื่องนี้ทำให้เขามีชื่อเข้าชิงรางวัลดาวรุ่งชาย ขวัญใจมหาชน จากเวทีมายา มหาชน 2016
ก่อนจะกลับมารับบท ธาม ในซีรีส์เรื่องไดอารีตุ๊ดซีส์ เดอะซีรีส์ ซีซั่น 2 เมื่อปี 2560 ซึ่งเขาต้องปรับบุคลิกภาพ ฟิตหุ่น ตามมาด้วยบท ปาย นักเขียนการ์ตูนแนวดาร์ก ๆ ในซีรีส์สยองขวัญเรื่องคนประกอบผี เมื่อปี 2561 ซึ่งเขาถึงขั้นลงทุนลดน้ำหนักมากถึง 14 กิโลกรัมเพื่อให้ออกมาสมจริง ในปี 2562 เขาแสดงซีรีส์ถึง 2 เรื่องที่ต่างกันสุดขั้วคือเรื่อง Voice สัมผัสเสียงมรณะ โดยรับบท แทนคุณ ฆาตกรโรคจิตภายใต้หน้ากากทายาทมหาเศรษฐี และ365 วัน บ้านฉัน บ้านเธอ ในบท มาร์ค ซูเปอร์สตาร์หนุ่มแสนอบอุ่น จิตใจดี
ในปี 2565 ณัฐรัตน์ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องวันสุดท้าย..ก่อนบายเธอ โดยรับบท อู๊ด และจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เขาสามารถคว้ารางวัลสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเวทีคมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 19, รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 31, รางวัลสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย และ รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 31 มาครองได้สำเร็จ
== ผลงาน ==
=== ซีรีส์ ===
=== ภาพยนตร์ ===
=== มิวสิกวิดีโอ ===
เพลง คนมีเสน่ห์ ศิลปิน นครินทร์ กิ่งศักดิ์ คู่กับ เขมิศรา พลเดช (2559)
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
จุดอาราโก

จุดอาราโก (Arago spot) หรือ จุดปัวซง (Poisson spot) หรือ จุดแฟรแนล (Fresnel spot) เป็นจุดสว่างที่ปรากฏตรงกลางเงาเมื่อแหล่งกำเนิดแสงแบบจุดถูกฉายผ่านสิ่งกีดขวางทรงกลม ซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากการเลี้ยวเบนแฟรแนล
ปรากฏการณ์นี้ได้ถูกค้นพบครั้งแรกใน ปี 1723 โดยจาโกโม ฟีลิปโป มารัลดี แต่ในตอนนั้นยังไม่ได้เป็นที่รู้จักนัก
จุดอาราโกมีบทบาททางประวัติศาสตร์ในทฤษฎีที่ว่าแสงเป็นคลื่น โดยใน ปี 1818 ทางสถาบันวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศสได้จัดการแข่งขันการสร้างทฤษฎีเพื่ออธิบายคุณสมบัติของแสง ออกุสแต็ง-ฌ็อง แฟรแนล ซึ่งขณะนั้นเป็นวิศวกรหนุ่มได้เข้าร่วมการแข่งขันและส่งทฤษฎีแสงเป็นคลื่นของเขา แต่ซีเมอง เดอนี ปัวซงซึ่งเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนทฤษฎีของไอแซก นิวตันที่ว่าแสงเป็นอนุภาคนั้นเป็นผู้ตัดสินในการแข่งขัน ตามทฤษฎีแสงเป็นคลื่นของปัวซงแล้วได้แสดงให้เห็นว่าจะต้องมีจุดสว่างปรากฏขึ้นตรงกลางเงาของสิ่งกีดขวางวงกลม ซึ่งจากประสบการณ์ในชีวิตประจำวันแล้วไม่เคยมีการค้นพบ ดังนั้นเขาจึงสรุปว่าทฤษฎีแสงเป็นคลื่นของแฟรแนลนั้นผิด อย่างไรก็ตาม ฟร็องซัว อาราโก ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายการแข่งขันได้ทำการทดลองจริงและสังเกตปรากฏการณ์จุดสว่างในเงามืดได้สำเร็จ ด้วยการค้นพบนี้ นักวิทยาศาสตร์จำนวนมากจึงยอมรับทฤษฎีแสงเป็นคลื่น และแฟรแนลก็ชนะการแข่งขัน อาราโกยังได้กล่าวถึงในภายหลังว่าปรากฏการณ์นี้ได้ถูกค้นพบตั้งแต่เมื่อศตวรรษก่อนแล้วโดยโฌแซ็ฟ นีกอลา เดอลิล และ จาโกโม ฟีลิปโป มารัลดี
การปรากฏจุดอาราโกสามารถเข้าใจได้ง่ายตามหลักการของเฮยเคินส์ โดยเมื่อแสงส่องสว่างวัตถุกลม ทุกจุดบนเส้นรอบวงของวงกลมจะทำหน้าที่เป็นแหล่งกำเนิดจุดใหม่ เนื่องจากแต่ละจุดอยู่ห่างจากศูนย์กลางของเงาเท่ากัน แสงทั้งหมดจึงเกิดการแทรกสอดแบบเสริมกัน ทฤษฎีนี้สามารถอธิบายการเกิดจุดสว่างภายในเงาได้ ในขณะที่ทั้งทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต และ ทฤษฎีแสงเป็นอนุภาคไม่สามารถอธิบายการมีอยู่ของจุดอาราโกได้
== อ้างอิง ==
การเลี้ยวเบน
ทัศนศาสตร์
เส้นโค้งกลอทอยด์

เส้นโค้งกลอทอยด์ (Clothoid curve) เป็น เส้นโค้งในทางคณิตศาสตร์ชนิดหนึ่ง ชื่อเรียกว่า "Clothoid" นี้มาจากชื่อเทพีกลอทอ (Κλωθώ) แห่งเทพนิยายกรีก ผู้หมุนเส้นด้ายแห่งโชคชะตาของมนุษย์ ชื่อนี้ตั้งโดยนักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี แอร์เนสโต เชซาโร ในทางทัศนศาสตร์ เส้นโค้งนี้เรียกอีกอย่างว่า เส้นเวียนก้นหอยอ็อยเลอร์ (Euler spiral) หรือ เส้นเวียนก้นหอยกอร์นูว์ (Cornu spiral) ใช้อธิบายปริพันธ์แฟรแนลในรูปสมการอิงตัวแปรเสริม
== อ้างอิง ==
วิศวกรรมการขนส่ง
เส้นเวียนก้นหอย
ปริพันธ์แฟรแนล

ปริพันธ์แฟรแนล (Fresnel integral) คือ ฟังก์ชันอดิศัยสองฟังก์ชัน S (x) และ C(x) ซึ่งนำมาใช้ในทางทัศนศาสตร์ ตั้งชื่อตามออกุสแต็ง-ฌ็อง แฟรแนล โดยปรากฏเมื่ออธิบายปรากฏการณ์การเลี้ยวเบนแฟรแนล
== นิยาม ==
ปริพันธ์แฟรแนลถูกนิยามโดยการคำนวณปริพันธ์ดังต่อไปนี้
\begin{align}
S(x) &= \int_0^x \sin\left(t^2\right)\,dt = \sum_{n=0}^{\infin}(-1)^n \frac{x^{4n+3}}{(2n+1)!(4n+3)}\\
C(x) &= \int_0^x \cos\left(t^2\right)\,dt = \sum_{n=0}^{\infin}(-1)^n \frac{x^{4n+1}}{(2n)!(4n+1)}
\end{align}
หากวาด S(x) และ C(x) ในรูปสมการอิงตัวแปรเสริมก็จะได้เป็นเส้นโค้งกลอทอยด์
== อ้างอิง ==
Milton Abramowitz and Irene A. Stegun, eds. Handbook of Mathematical Functions with Formulas, Graphs, and Mathematical Tables. New York: Dover, 1972.
ฟังก์ชันพิเศษ
ทัศนศาสตร์
เส้นเวียนก้นหอย
เรขาคณิต
ปริพันธ์