pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ซอบั้ง

ซอบั้ง หรือ ซอผู้ไท หรือ ซอไม้ไผ่ เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสี ที่ทำจากปล้องไม่ไผ่ ทำหน้าที่เป็นทั้งกะโหลกซอและคันซอ ซึ่งแตกต่างจากซอในภูมิภาคอื่นของประเทศไทย ไม้ไผ่ที่ใช้ขึ้นอยู่บนเขา โดยตัดในช่วงที่กำลังผลิแขนงแตกใบอ่อน เรียกว่า “ไม้กุ” แล้วนำไปตากแดดจนแห้งอยู่ตัว ก่อนจะนำไปขูดเปลือก เจาะรู ร้อยสาย เข้ากับลูกบิด บั้งหรือกระบอกไม่ไผ่นั้นทำหน้าที่เป็นกล่องเสียงเช่นเดียวกับกะโหลกซอ ด้านหนึ่งของกระบอกวางชิ้นไม้เล็กๆเรียกว่า หย่อง ทำหน้าที่ยกสายซอทั้งสองสาย ซึ่งทำจากสายห้ามล้อจักรยาน สายหนึ่งเรียกว่า “สายไล่เสียง” ทำหน้าที่ดำเนินทำนอง สายที่สองเรียกว่า “สายกล่อมเสียง” ทำหน้าที่เป็นเสียงประสาน ให้สูงขึ้น วางพาดขึงไปยังลูกบิดที่ทำจากลิ่มไม่สองชิ้นบริเวณปลายด้านตรงข้ามของกระบอก ถัดมาเล็กน้อยมีรัดอกที่ทำจากหวายรัดสายซอทั้งสองให้สัมผัสเข้ากับตัวกระบอก
ซอบั้งนิยมบรรเลงร่วมกับเครื่องดนตรีอื่น เช่น พิณ และแคน โดยใช้คันชักสีให้เกิดเสียง ร่วมกับแคน และปี่ผู้ไท มีเสียงที่อ่อนหวานเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ในด้านระบบเสียงซอบั้งของชาวบ้านบ่อแก้วพบว่ามีเสียงหลักที่ใช้ในการบรรเลงบทเพลงอยู่ 6 เสียง คือ F# A# B C# E F# ซึ่งเป็นระบบเสียงห้าเสียง (Pentatonic Scale) โดยอยู่ในโครงสร้างของบันไดเสียง F# Minor Pentatonic Scale การบรรเลงจะสีทั้งสองสายพร้อมกัน โดยมีทำนองเพลงที่บรรเลงคือลายล่องขวง ลายลำภูไท ลายลำให้พร ลายเดินดง และลายสุดสะแนน ซอบั้งใช้ในเฉพาะกลุ่มบุคคลในชุมชน และบทบาทของซอบั้งในบริบทเชิงพิธีกรรมในชุมชน
== วิธีการทำซอบั้ง ==
วัสดุและอุปกรณ์การประดิษฐ์ซอบั้งของชาวบ้านบ่อแก้วประกอบด้วยไม้ไผ่ มีดโต้ มีดไส มีดเจาะ เหล็กซี สายเบรกรถจักรยาน สายเอ็นไนลอน สายพลาสติก และยางไม้ต้นซาด โดยมีขั้นตอนและวิธีการประดิษฐ์ซอบั้งที่สำคัญ คือ
การเลือกไม้ไผ่ มีอายุประมาณ 2 ปี ขึ้นไป อายุของไผ่ส่งผลต่อเสียงและลักษณะของซอบั้ง
การวัดระยะความยาวของซอบั้งไม้ไผ่ สัดส่วนความกว้างต่อความยาวของปล้องไม้ไผ่ในอัตรา 1 : 6
การขึ้นรูปซอบั้งไม้ไผ่ จะใช้มีดโต้ และการไสเปลือกไม้ไผ่ให้มีความบางตามต้องการ
การเจาะรูลูกบิดสายและรูร้อยสายใช้เหล็กซีที่เผาไฟ 
การขึ้นสายซอบั้งไม้ไผ่ การเจาะช่องขยายเสียงและการประดิษฐ์คันชัก จากไม้ไผ่ยาวประมาณ 50 เซนติเมตร
== อ้างอิง ==
เครื่องดนตรีไทยภาคอีสาน
วังเจ้าเขมร

วังเจ้าเขมร เป็นสถานที่ประทับของพระมหากษัตริย์ พระญาติวงศ์ และข้าราชบริพารของราชสำนักกัมพูชา ตั้งอยู่ติดถนนเจริญกรุง ตำบลสามยอด จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันขึ้นกับแขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร) เพราะตามธรรมเนียมราชสำนักกัมพูชาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา พระมหากษัตริย์กัมพูชาทุกพระองค์ (ยกเว้นพระนางเจ้ามี) ทรงเข้ารับการศึกษาที่กรุงเทพมหานคร และเป็นสถานที่ลี้ภัยทางการเมืองของเจ้านายกัมพูชาบางพระองค์
== ประวัติ ==
เจ้านายของกัมพูชาเข้ามาพำนักในดินแดนสยามมีมาตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยาแล้ว กระทั่งในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีเจ้านายเขมรย้ายเข้ากรุงเทพมหานครหลังเกิดความขัดแย้งภายในราชสำนัก เจ้านายที่อพยพมาในคราวนั้นคือ สมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ หรือนักองค์เอง พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงชุบเลี้ยงนักองค์เอง ส่วนนักองค์อีและนักองค์เภา เข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท และได้พระราชทานที่ดินสำหรับสร้างวังเจ้าเขมร ณ ตำบลคอกควาย หรือคอกกระบือ (ปัจจุบันคือแขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร) เมื่อราว พ.ศ. 2321 หรือ พ.ศ. 2325 ต่อมาโปรดให้รื้อพระตำหนักที่ตำบลคอกกระบือใน พ.ศ. 2335 ไปสร้างวังเจ้าเขมรขึ้นใหม่บริเวณปากคลองหลอดวัดราชนัดดาบนเกาะรัตนโกสินทร์ ตรงข้ามทางทิศใต้ของวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2329
หลังสมเด็จพระนารายณ์รามาธิบดีศรีสุริโยพรรณ หรือนักองค์เอง และสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี หรือนักองค์จัน กลับไปครองกรุงกัมพูชา ก็พาครอบครัวบางพระองค์กลับไปด้วย แต่ก็ยังเสด็จกลับมาประทับที่กรุงเทพมหานครเพื่อทรงเยี่ยมพระญาติวงศ์ที่ยังรับราชการอยู่ในราชสำนักสยามเป็นระยะ รวมทั้งส่งพระราชโอรสมาเล่าเรียนที่กรุงเทพมหานครตามพระราชธรรมเนียม เช่น พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ รวมทั้งพระองค์เจ้าวัตถา พระมหากษัตริย์สยามเองก็ให้การอุปการะอย่างพระราชบุตรบุญธรรม ภายในวังเจ้าเขมรจะมีครูสอนภาษาเขมรและไทย แต่พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารที่เคยประทับในวังนี้ "...ตรัสแต่ภาษาไทย ถึงกล่าวกันว่าตรัสเขมรมิใคร่คล่อง"
ในเวลาต่อมาหลังกัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส วังเจ้าเขมรก็โรยราลง คงหลงเหลือเจ้านายเขมรอยู่ไม่มาก หนึ่งในนั้นคือ พระอินทเบญญา (สะราคำ วัตถา) หรือนักสะราคำ พระนัดดาของพระองค์เจ้าวัตถา เป็นต้นสกุลวัตถา ซึ่งรับราชการอยู่ในประเทศไทยจนสิ้นชีวิต
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
เจ้าเขมร
ราชวงศ์กัมพูชา
ชาวไทยเชื้อสายเขมร
โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงแลมเบิร์ท-อีทัน

โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงแลมเบิร์ท-อีทัน หรือบางครั้งเรียก โรคเลมส์ (Lambert–Eaton myasthenic syndrome; LEMS) เป็นความผิดปกติที่เกิดจากภูมิต้านทางตนเองที่พบได้ยาก มีอาการคือกล้ามเนื้ออ่อนแรงที่แขนขา และในระยะที่รุนแรงของโรค ผู้ป่วยอาจเกิดอาการอ่นแรงที่กล้ามเนื้อที่ใช้หายใจ และบางส่วนมีปัญหากับการประสานการทำงานกล้ามเนื้อ (อะตักเซีย)
ราว 60% ของผู้ป่วย LEMS มีมะเร็งเป็นพื้นหลัง โดยชนิดที่พบมากสุดคือมะเร็งปอดเซลล์เล็ก จึงอาจเรียกโรคนี้ว่าเป็นพวกกลุ่มอาการพารานีโอพลาสติก (อาการที่เกิดขึ้นภายหลังมะเร็งที่ใด ๆ ในร่างกาย) เลมส์เกิดจากการทำงานของแอนทิบอดีต่อแคลเซียมชานเนลชนิดไม่พึ่งพาศักย์ไฟฟ้าที่เยื่อหุ้มฝั่งพรีซิแนปติกเมมเบรนในนิวโรมัสคูลาร์จังก์ชั่น (จุดเชื่อมต่อระหว่างเส้นประสาทและกล้ามเนื้อที่ไปเลี้ยง) การตรวจวินิจฉัยนั้นใช้การยืนยันโรคผ่านการทำอิเล็กโตรไมโยกราฟและการตรวจเลือด รวมถึงต้องแยกจากไมยัสเธเนียเกรวิส ซึ่งเป็นโรคภูมิต้านตนเองตนเองที่มีกลไกเกิดโรคเกี่ยวข้องกันกับเลมส์
พบผู้ป่วยอยู่ราว 3.4 คนต่อประชากรหนึ่งล้านคน พบมากในผู้ที่อายุมากกว่า 40 ปี แต่พบได้ทั่วไปในทุกช่วงอายุ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โรคของไอออนแชนเนล
ความผิดปกติของกล้ามเนื้อ
โรคภูมิต้านตนเอง
โรคของกล้ามเนื้อและรอยต่อกล้ามเนื้อกับประสาท
อำเภอไอโก

อำเภอไอโก  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบัน ประกอบด้วย 1 เมือง คือ ไอกาวะ และ 1 หมู่บ้าน คือ คิโยกาวะ นครอัตสึงิเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอไอโกมาก่อน
== เมืองและหมู่บ้าน ==
เมืองไอกาวะ
หมู่บ้านคิโยกาวะ
== ประวัติศาสตร์ ==

อำเภอไอโกเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ อำเภอไอโกมีอาณาเขตจากตอนกลางของซางามิไปยังทิศเหนือจนถึงอาณาเขตของแคว้นมูซาชิ ระหว่างแม่น้ำซางามิกับเทือกเขาทันซาวะ ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ในบริเวณที่ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของอัตสึงิ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโชเอ็งต่าง ๆ ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลโอเอะ และทายาท ซึ่งก็คือตระกูลโมริแห่งแคว้นศักดินาโชชู ตั้งแต่ยุคเฮอังมาจนถึงยุคเซ็งโงกุ ต่อมาได้กลายเป็นพื้นที่ที่มีการแก่งแย่งกันระหว่างตระกูลโฮโจยุคหลังแห่งโอดาวาระ และตระกูลทาเกดะแห่งแคว้นคาอิ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยโชกุนในเอโดะ โดยผ่านทหารฮาตาโมโตะต่าง ๆ ต่อมานับตั้งแต่ปี 1706 ตระกูลย่อยของตระกูลโอกูโบะในโอดาวาระได้รับการอนุญาตให้ก่อตั้งแคว้นศักดินาโองิโนะ-ยามานากะ ในพื้นที่ส่วนหนึ่งของอำเภอ โดยที่ส่วนอื่น ๆ ของอำเภออยู่ภายใต้การควบคุมของแคว้นศักดินาคาราซูยามะในแคว้นชิโมซะ
จากการฟื้นฟูเมจิในปี 1868 แคว้นศักดินาโองิโนะ-ยามานากะได้อยู่ภายใต้การควบคุมของแคว้นศักดินาซัมปุ (หรือแคว้นศักดินาชิซูโอกะ) ในขณะที่ดินแดนที่เหลือได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดคานางาวะที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ จากการยกเลิกระบบศักดินาในปี 1871 แคว้นศักดินาโองิโนะ-ยามานากะในอดีตได้กลายเป็นจังหวัดโองิโนะ-ยามานากะ และต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงารุซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ และได้รวมเข้ากับจังหวัดคานางาวะในปี 1876
=== ลำดับเวลา ===
อำเภอไอโกและอำเภอสึกูอิก่อตั้งขึ้นในปี 1878
ปี 1889 อำเภอไอโกได้แบ่งเขตการปกครองออกเป็นเทศบาลดังต่อไปนี้
* 1 เมือง (อัตสึงิ)
* 16 หมู่บ้าน (โคอายุ ทามางาวะ นัมโมริ มิตะ ทานาซาวะ ชิโมกาวาอิริ สึมาดะ โออิกาวะ ฮายาชิ เอจิ โองิโนะ ไอกาวะ ทากามิเนะ นากัตสึ ซูซูงายะ และมิยางาเซะ)
ปี 1940 หมู่บ้านไอกาวะยกฐานะเป็นเมือง
ปี 1946 หมู่บ้านมุตสึไอก่อตั้งขึ้นโดยการรวม 6 หมู่บ้าน (มิตะ ทานาซาวะ ชิโมกาวาอิริ สึมาดะ โออิกาวะ และฮายาชิ)
ปี 1955
* วันที่ 15 มกราคม – หมู่บ้านทากามิเนะรวมเข้ากับเมืองไอกาวะ
* วันที่ 1 กุมภาพันธ์ – หมู่บ้านมุตสึไอรวมเข้ากับเมืองอัตสึงิ กับอีก 3 หมู่บ้าน (โคอายุ ทามางาวะ และนัมโมริ) เพื่อก่อตั้งนครอัตสึงิ
* วันที่ 8 กรกฏาคม – หมู่บ้านเอจิรวมเข้ากับนครอัตสึงิ
ปี 1956
* วันที่ 30 กันยายน – หมู่บ้านคิโยกาวะก่อตั้งขึ้นโดยการรวม 2 หมู่บ้าน (ซูซูงายะ และมิยางาเซะ)
* วันที่ 30 กันยายน – หมู่บ้านนากัตสึรวมเข้ากับเมืองไอกาวะ
* วันที่ 30 กันยายน – หมู่บ้านโองิโนะรวมเข้ากับนครอัตสึงิ
=== ตารางการควบรวมเทศบาล ===
อำเภอในจังหวัดคานางาวะ
เหตุระเบิดในแบกแดด พ.ศ. 2564

เหตุระเบิดในแบกแดด พ.ศ. 2564 เป็นการโจมตีก่อการร้ายโดยมือระเบิดฆ่าตัวตาย 2 คนที่ตลาดนัดกลางแจ้งแห่งหนึ่งกลางกรุงแบกแดด ประเทศอิรัก ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 32 คน และมีผู้บาดเจ็บอีก 110 คน เหตุระเบิดครั้งนี้เป็นการโจมตีที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักในเมืองหลวงของอิรัก เนื่องจากแบกแดดแทบไม่ได้เผชิญเหตุโจมตีเช่นนี้อีกเลยนับตั้งแต่เหตุระเบิดใน พ.ศ. 2561 หลังการสูญเสียดินแดนของรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ (ไอซิล) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560
== ภูมิหลัง ==
ระหว่างปี พ.ศ. 2546–2560 การโจมตีของผู้ก่อการร้ายเกิดขึ้นทั่วไปในอิรักโดยแบกแดดและเมืองใกล้เคียงตกเป็นเป้าหมายหลัก ตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2560 ซึ่งเป็นช่วงที่รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์พ่ายแพ้ การโจมตีในลักษณะนี้กลายเป็นเรื่องที่พบไม่บ่อยในประเทศ เหตุโจมตีนองเลือดครั้งใหญ่ครั้งล่าสุดในสมัยหลังสงครามเกิดขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2561 ในสถานที่เดียวกันกับที่เกิดเหตุระเบิดครั้งนี้ โดยส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 35 คน
== การโจมตี ==
ในเวลาเช้าตรู่ ตลาดเสื้อผ้าแห่งหนึ่งในจัตุรัสเฏาะยะรอน กรุงแบกแดด คลาคล่ำด้วยผู้คนที่กำลังจับจ่ายซื้อของหลังจากที่ตลาดกลับมาเปิดอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากปิดไปประมาณหนึ่งปีเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในอิรัก ทันใดนั้นชายคนหนึ่งในฝูงชนก็ตะโกนขึ้นมาว่า "ผมปวดท้อง" เมื่อผู้คนรอบข้างเดินเข้าไปใกล้ เขาก็กดชนวนระเบิด และในขณะที่ผู้คนเข้าไปช่วยเหลือเหยื่อระเบิดครั้งแรก มือระเบิดฆ่าตัวตายอีกคนก็ฉวยโอกาสกดระเบิดซ้ำ เหตุระเบิดทั้งสองครั้งส่งผลให้เหยื่อ 32 คนเสียชีวิต และอีกกว่า 110 คนบาดเจ็บ หลายคนในจำนวนนี้มีอาการสาหัส
== ความรับผิดชอบ ==
รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ได้ออกมาอ้างความรับผิดชอบในการก่อเหตุระเบิดครั้งนี้ คำอ้างดังกล่าว (ซึ่งได้รับการเผยแพร่ออกมาหลังเกิดเหตุหลายชั่วโมง) ระบุว่าองค์กรได้พุ่งเป้าหมายไปยังมุสลิมชีอะฮ์
== ปฏิกิริยาจากนานาชาติ ==
กาตาร์, คูเวต, แคนาดา, จอร์แดน, ซาอุดีอาระเบีย, ตุรกี, ตูนิเซีย, บาห์เรน, ฝรั่งเศส, เยเมน, เลบานอน, สหรัฐ, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, อิหร่าน, อียิปต์ รวมทั้งรัฐปาเลสไตน์ซึ่งได้รับการรับรองบางส่วน ออกมาประณามเหตุโจมตีครั้งนี้
== อ้างอิง ==
การก่อการร้ายในปี พ.ศ. 2564
การก่อการร้ายในประเทศอิรัก
ประเทศอิรักในปี พ.ศ. 2564
ชิบามฮัฎเราะเมาต์

ชิบามฮัฎเราะเมาต์ (شِبَام حَضْرَمَوْت|Shibām Ḥaḍramawt) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า ชิบาม (شِبَام) เป็นเมืองในประเทศเยเมน มีผู้อยู่อาศัย 7,000 คน เป็นที่ตั้งศูนย์กลางของอำเภอชิบาม ในเขตผู้ว่าการฮัฎเราะเมาต์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากอาคารสูงสร้างด้วยอิฐดิน เป็นที่รู้จักในชื่อ "ชิคาโกแห่งทะเลทราย" (شِيْكَاغو ٱلصَّحْرَاء) หรือ "แมนแฮตตันแห่งทะเลทราย" (مَانْهَاتَن ٱلصَّحْرَاء).
==ประวัติศาสตร์==
จารึกที่เก่าแก่ที่สุดที่พบบันทึกเกี่ยวกับเมืองนี้มีอายุย้อนกลับไปราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในอดีตเคยเป็นราชธานีของอาณาจักรฮัฎเราะเมาต์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมืองนี้เป็นหนึ่งในสามเมืองหลักของรัฐสุลต่านอัลกุอัยฏี โดยอีกสองเมืองคืออัลมุกัลลาและอัชเชียะหร์
เมืองนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 ในปี ค.ศ. 2008 ไซโคลนลูกหนึ่งก่อให้เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในเมือง และเมืองนี้ได้รับความเสียหายบางส่วนระหว่างสงครามกลางเมืองเยเมน หลังจากที่กลุ่มผู้ก่อการกำเริบได้จุดชนวนระเบิดติดรถ รวมถึงเคยมีการวางระเบิดในเมืองเนื่องมาจากกองกำลังต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 2015 ยูเนสโกประกาศให้เมืองชิบามฮัฎเราะเมาต์เป็น "แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่เสี่ยงอันตราย"
==ระเบียงภาพ==
==ดูเพิ่ม==
มะอ์ริบ
ชับวะฮ์
อาระเบียใต้
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Shibamonline.net 
Shibam at Archnet.org
World Heritage Site
Official website of the Al-Quaiti Royal Family of Hadhramaut
Shibam  at TravelAdventures.org
Shibam, Yemen – Ciudad de Tierra at YouTube
Shibam at YouTube
اليمن ـ شبام حضرموت (in Arabic)
Shibam / Shabwa
เมืองในประเทศเยเมน
แหล่งมรดกโลกในประเทศเยเมน
สถาปัตยกรรมเยเมน
สิ่งก่อสร้างในประเทศเยเมน
วันเดอร์เอ็ก ไพรออริตี

วันเดอร์เอ็ก ไพรออริตี  เป็นซีรีส์อนิเมะออริจินอลของญี่ปุ่น สร้างโดยสตูดิโอ โคลเวอร์เวิกส์ ซีรีส์เป็นการร่วมงานผลิตของ Aniplex, NTV และ D.N. Dream Partners เขียนบทโดยชินจิ โนจิมะ กำกับโดยชิน วากาบายาชิ ออกแบบตัวละครโดยซากิ นากาฮาชิ สร้างสรรค์ดนตรีประกอบซีรีส์โดย DE DE MOUSE และ Mito  ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ NTV และช่องอื่น ๆ ตังแต่วันที่ 13 มกราคมถึง 31 มีนาคม พ.ศ. 2564 และออกอากาศตอนพิเศษในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2564 คานาตะ ไอกาวะ, โทโมริ คุสึโนกิ, ชุกะ ไซโต และฮินากิ ยาโนะ ร้องเพลงปิดชื่อเพลง "Life is Cider" 
Funimation ได้รับลิขสิทธิ์ซีรีส์และเผยแพร่ผ่านเว็บไซต์ในทวีปอเมริกาเหนือและบริติชไอลส์ ในทวีปยุโรปผ่าน Wakanim และในออสเตรเลียกับนิวซีแลนด์ผ่าน AnimeLab. ส่วนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการเผยแพร่ซีรีส์อนิเมะโดย ปีลีปีลี
==ตัวละคร==
เด็กสาวอายุ 14 ปีผู้มีภาวะตาสองสี (heterochromia) จึงตกเป็นเป้าของการถูกกลั่นแกล้ง เนื่องด้วยเหตุการณ์บางอย่างจึงไม่ได้ไปโรงเรียน
เด็กสาวอายุ 14 ปีผู้เงียบขรึมและสงวนท่าที ไม่มีความคิดจะทำความรู้จักกับผู้คน
เด็กสาวอายุ 14 ปีผู้หุนหันพลันแล่นและตรงไปตรงมา ไม่มีความลังเลที่จะพูดสิ่งที่ใจคิด
เด็กสาวอายุ 14 ปีผู้มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้ชายเพราะรูปลักษณ์ภายนอก
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการ 
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
ตำนานฮอร์เท็นเซีย

ตำนานฮอร์เท็นเซีย  เป็นวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทเล่นฟรี พัฒนาโดย f4Samurai และ เซกา เปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2558 สำหรับระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์และไอโอเอส ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Liden Films ออกอากาศระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564
==ตัวละคร==
A Knight Templar of Hortensia who wields a spear in combat.
A Knight Templar of Hortensia who gave his life to drive out Duke Regis from the castle during the rebellion. His sword was passed down to his son, Alfred.
The Duke of Camellia who makes a pact with dark powers to rebel against Hortensia and take control for himself. He can transform into a giant werewolf.
A master archer who serves under Regis, he wields a custom-made bow that allows him to defend himself at close range as well as shoot down targets from afar.
A young boy who was crowned King of Hortensia after his father died and his older sister, the Princess, went missing during the rebellion.
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการของเกม
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2558
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
เกมกาชา
เกมสำหรับแอนดรอยด์
เกมสำหรับไอโอเอส
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
ไลเดนฟิมส์
วัดประโชติการาม

วัดประโชติการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดประโชติ ตำบลบางกระบือ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูเกษมธรรมโชติ (เกษม เขมรโต)
วัดประโชติการามตั้งเมื่อ พ.ศ. 2400 เดิมชื่อ วัดประชด หรือ วัดประโชติ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 หลักฐานการสร้างไม่ปรากฏแน่ชัด มีเพียงตำนานที่เกี่ยวกับสิงหพาหุ ผู้มีพ่อเป็นสิงห์แล้วเกิดความอับอายที่มีพ่อเป็นสัตว์เดรัจฉาน จึงฆ่าพ่อตัวเองเสีย ภายหลังสำนึกในความผิดจึงไปสร้างพระนอนจักรสีห์และวัดสละบาปเพื่อเป็นการไถ่บาป แต่ก็ยังกลัวว่าบาปนั้นไม่ได้เบาบางลง จึงได้มาสร้างวัดประชดขึ้นอีกแห่ง โดยสร้างพระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติศิลปะสมัยสุโขทัยขึ้น 2 องค์ ขนานนามว่า หลวงพ่อทรัพย์ และ หลวงพ่อสิน หลวงพ่อทรัพย์ สูง 6 วา 7 นิ้ว และหลวงพ่อสิน สูง 3 วา 3 ศอก 5 นิ้ว ในอดีตหลวงพ่อสินอยู่ในสภาพทรุดโทรมมาก ครั้นเมื่อมีเณรรูปหนึ่งผ่านมาเห็น และได้ชักชวนชาวบ้านมาช่วยกันหาไม้ค้ำหลวงพ่อพร้อมอธิษฐานว่า หากภายภาคหน้าทำการค้าเจริญรุ่งเรืองจะนำเงินกลับมาบูรณะ ปรากฏว่าเป็นจริงดังคำขอ เณรรูปนั้นคือท่านมหาสม พ่วงภักดี หรือ ส.ธรรมภักดี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงพิมพ์
==อ้างอิง==
ประโชติการาม
ประโชติการาม
อิหม่ามใหญ่อัลอัซฮัร

อิหม่ามใหญ่อัลอัซฮัร  (الإمام الأكبر; Grand Imam of al-Azhar) หรือ ชัยค์ใหญ่แห่งอัลอัซฮัร (links=no|شيخ الأزهر الشريف) ผู้ดำรงตำแหน่งในปัจจุบันคืออะห์มัด มุฮัมมัด อัฏฏ็อยยิบ เป็นตำแหน่งอันทรงเกียรติของอิสลามนิกายซุนนีในประเทศอียิปต์ มุสลิมบางส่วนถือว่าเขามีอำนาจสูงสุดในแนวคิดโลกซุนนีและนิติศาสตร์อิสลาม และคงความมีอิทธิพลต่อผู้ติดตามเทววิทยาแบบอัชอะรีและมาตุรีดีทั่วโลก อิหม่ามใหญ่เป็นหัวหน้าประจำมัสยิดอัลอัซฮัร, มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร และมีส่วนเกี่ยวข้องร่วมกับมุฟตีใหญ่อียิปต์
==ประวัติตำแหน่ง==
มีการก่อตั้งตำแหน่ง อิหม่ามใหญ่อัลอัซฮัร อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1961 ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 หัวหน้าอัลอัซฮัรได้ตำแหน่ง มุชรีฟแห่งอัลอัซฮัร และต่อมาคือ นาซิร แห่งอัลอัซฮัร และในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน ก็ได้ตำแหน่งนี้จวบจนถึงปัจจุบัน
===ผู้ดำรงตำแหน่ง===
==อ้างอิง==
มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร
 
ตำแหน่ง
บทบาทผู้นำทางศาสนา
ตำแหน่งในประเทศอียิปต์
ศาสนาอิสลามในประเทอียิปต์
โคเด็กซ์ เลสเตอร์

โคเด็กซ์ เลสเตอร์ (Codex Leicester; บางครั้งรู้จักกันในชื่อ โคเด็กซ์ แฮมเมอร์ (Codex Hammer)) เป็นชุดสะสมผลงานทางวิทยาศาสตร์ของเลโอนาร์โด ดา วินชี โคเด็กซ์นี้ตั้งชื่อตามโทมัส โคกผู้ซื้อมันไปในปี ค.ศ. 1719; ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเอิร์ลแห่งเลสเตอร์ เอกสารต้นฉบับยังคงอันดับหนังสือที่ราคาขายแพงเป็นอันดับสอง: หนังสือขายให้กับบิล เกตส์ที่บริษัทรับประมูลคริสตีส์ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994 ที่นิวยอร์กในราคา  (เทียบเท่ากับ 53,222,898.79 ดอลลาร์สหรัฐใน ค.ศ. 2019).
== เจ้าของ ==
กูลเยลโม เดลลา ปอร์ตา (Guglielmo della Porta), ศิษย์ของมิเกลันเจโล (?)
จูเซปเป เกซซี (Giuseppe Ghezzi; จนถึง ค.ศ. 1719)
โทมัส โคก, เอิร์ลคนที่ 1 แห่งเลสเตอร์ (1719–1759)
เลสเตอร์เอสเตต (Leicester estate; 1759–1980)
อาร์ม็อง แฮมเมอร์ (1980–1990)
อสังหาริมทรัพย์ของอาร์ม็อง แฮมเมอร์ (1990–1994)
บิล เกตส์ (1994–ปัจจุบัน)
== ดูเพิ่ม ==
โคเด็กซ์ อัตลันติกุส (Codex Atlanticus)
โคเด็กซ์ อารุนเดล (Codex Arundel)
รายชื่อหนังสือและเอกสารต้นฉบับที่แพงที่สุด
==อ้างอิง==
== อ่านเพิ่ม ==
. Sale catalogue, held on Friday 12 December 1980.
volume 2: . A reprint of the original 1883 edition.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Da Vinci Codex Leicester's Guide
Seattle P-I site for 1997 Seattle Art Museum exhibit of the Codex, including background info 
News report of Japan opening, September 2005 
Leonardo da Vinci: The Codex Leicester
Chester Beatty Library, Dublin, Ireland
The sale of the Codex Hammer, 11 November 1994
Water as Microscope of Nature: Leonardo da Vinci's Codex Leicester, exhibition in Florence, Uffizi Galleries
หนังสือในศตวรรษที่ 16
บิล เกตส์
โคเด็กซ์โดยเลโอนาร์โด ดา วินชี
วัดราชโกษา

วัดราชโกษา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงขุมทอง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูประสุตสารธรรม(พระอาจารย์ดำ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส มีอาณาเขต 17 ไร่ มีธรณีสงฆ์ 7 ไร่เศษ ทิศเหนือติดคลองประเวศบุรีรมย์ ทิศตะวันออกติดถนนขุมทอง-ลำต้อยติ่ง
พ.ศ. 2446 พระยาเพชรพิไชย เจ้าจอมลิ้นจึ่ในรัชกาลที่ 5 และเจ้าพระยาสุรบดินทรสุรินทรฦๅไชยได้บริจาคที่ดินจำนวน 17 ไร่ 3 งาน 44 ตารางวา เพื่อสร้างวัด โดยสร้างเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 หลังจากนั้นใช้ชื่อวัดว่า วัดพระยาเพชรพิไชย ตามชื่อผู้สร้างวัด แต่หลังจากนั้นพระยาเพชรพิไชยได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยาราชโกษาในสมัยที่พระอาจารย์อิ่มเป็นเจ้าอาวาส จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดราชโกษา"
จนกระทั่งคุณยายภัทร จารุจินดา (ผู้เป็นบุตรีเจ้าพระยาสุรบดินทร์และเป็นหลานพระยาเพชรพิไชย) กับคุณหญิงอุ่น มาพบวัดราชโกษาโดยบังเอิญหลังจากที่เสาะหาวัดเป็นเวลานาน เมื่อได้สนทนากับพระครูมานิต ธรรมคุณ เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน จึงทราบเรื่องราวว่าตระกูลเป็นผู้ทำนุบำรุงวัดมาแต่อดีต จึงได้ปวารณาตัวพร้อมที่จะร่วมทำนุบำรุงวัดตามบรรพบุรุษให้เจริญรุ่งเรืองสืบไป วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2466 ทำการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499
ภายในอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อดำ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประทับในซุ้มเรือนแก้วลายกระหนก คล้ายพระพุทธชินราช หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ ต่อมามีการจัดสร้างเหรียญหลวงพ่อดำเมื่อราว พ.ศ. 2460 หลวงพ่อดำองค์นี้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนักจนมีการสร้างวัตถุมงคลออกมาหลายรุ่น
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์เผือก
พระอาจารย์อิ่ม
พระอาจารย์ชื่น
พระอาจารย์พิศ
พระอาจารย์หนู เชื้ออ่าว
พระอาจารย์ต่วน ติสฺนสโร
พระอธิการสวัสดิ์ ติณณปงโก
พระครูมานิต ธรรมคุณ (มานพ เชื้ออ่าว)
พระครูประสุตสารธรรม (พระอาจารย์ดำ)
==อ้างอิง==
โบราณสถานในเขตลาดกระบัง
ราชโกษา
คาโอริ นาซูกะ

คาโอริ นาซูกะ (; เกิดในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ 1985) เป็นนักแสดงสาว นักพากย์ และนักร้องชาวญี่ปุ่น  เธอรับบทเป็นนานาลี่ แลมเพอร์ลูชใน โค้ด กีอัส, ตัวละครจำนวนมากใน ยูเรก้า เซเว่น และโคเซตต์ใน  โชโจโคเซตต์ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เธอประกาศว่าได้แต่งงานแล้ว และมีลูกสาวหนึ่งคนในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2012.
== ผลงาน ==
บันทึกแวมไพร์วานิทัส เป็น เนเนีย
Akagami no Shirayuki-hime  เป็น เซรัน คิคิ
==อ้างอิง==
Nakagami, Yoshikatsu et al. "Voice Actress Spotlight". (March 2007) Newtype USA. pp.&nbsp;112–113.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักพากย์จากโตเกียว
วัดจอมสุดาราม

วัดจอมสุดาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
วัดจอมสุดารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 เป็นพระตำหนักของพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี ซึ่งพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ พระราชทานให้สร้างวัด แต่ชาวบ้านนิยมเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า วัดไพรงาม เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินมาถวายผ้าพระกฐินจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดจอมสุดาราม" เป็นพระเกียรติแก่พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี และพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2404 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยพระอุโบสถ มีลักษณะเป็นทางศิลปะสถาปัตยกรรมอาคารก่ออิฐถือปูน มีลวดลายปูนปั้นประดับที่บริเวณหน้าบันของประตูทางเข้าที่ผนัง และเพดาน ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายนอกพระอุโบสถมีใบเสมาคู่ เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง และตุ๊กตาสิงห์ของจีนทำจากหินอยู่เป็นระยะ ๆ ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปศิลาสมัยสุโขทัย เรียกกันโดยทั่วไปว่า หลวงพ่อโพธิ์ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ วิหาร รอยพระพุทธบาท หอระฆัง และศาลาท่าน้ำ
==อ้างอิง==
โบราณสถานในเขตดุสิต‎
จอมสุดาราม
วัดพรพระร่วงประสิทธิ์

วัดพรพระร่วงประสิทธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงออเงิน เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมี พระครูพิทักษ์รัตนานุกิจ (ดร.ณรงค์กิจ สุกิจฺโจ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพรพระร่วงประสิทธิ์  รักษาการแทนเจ้าคณะเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร
วัดพรพระร่วงประสิทธิ์เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2508 โดยมีหลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ  (พระโอรสในกรมกลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์) เป็นผู้ก่อตั้ง เดิมวัดแห่งนี้เป็นทุ่งนา หลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ ได้เดินธุดงค์มาปักกลดเจริญสมณธรรมบริเวณนี้ ท่านได้ออกบิณฑบาตโปรดญาติโยม จนมีญาติโยมที่พบเห็นปฏิปทาด้านการปฏิบัติธรรมของท่าน เกิดความเลื่อมใสศรัทธา อีกทั้งในบริเวณนั้นการคมนาคมไปมาหาสู่กันเป็นเรื่องยากลำบากเพราะยังไม่มีถนนหนทาง ต้องเดินทางโดยเรือไปตามคลองน้อยใหญ่ในหน้าฝนและหน้าน้ำ ส่วนในหน้าแล้งต้องอาศัยคันนาเป็นเส้นทางสัญจร การเดินทางไปวัด เช่น วัดออเงิน วัดพระยาสุเรนทร์ หรือวัดหนองผักชี ก็มีระยะทางไกล จึงดำริชักชวนเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงถวายที่ดินให้ท่าน และให้ท่านเป็นผู้นำในการก่อตั้งวัด จากข้อมูลกรมการศาสนา วัดนี้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ วิหารหลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ (องค์ปฐมผู้สร้างวัด) อุโบสถซึ่งประดิษฐ์สถานหลวงพ่อเพชรพุทธประสิทธิ์พระศักดิ์สิทธิ์เป็นพระประธานภายในพระอุโบสถ บ่อน้ำทิพย์ซึ่งหลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ ได้ธุดงค์จาริกมาและอธิษฐานปักกลดบริเวณนี้ (เป็นบ่อน้ำที่ศักดิ์สิทธิ์) ศาลเสด็จเตี่ยกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์  ศาลเจ้าแม่กวนอิม หลวงพ่อใหญ่(ขาว) หอระฆัง ศาลาการเปรียญ อีกทั้งในวัดยังมีโรงเรียนอนุบาลวัดพรพระร่วง ซึ่งเป็นโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนาที่เป็นดำริของหลวงพ่อพระครูพิทักษ์รัตนานุกิจ ดร. เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันให้สร้างขึ้นเพื่อเด็กและเยาวชนได้มีที่เล่าเรียน และห้องสมุดชุมชน
==เจ้าอาวาส==
หลวงพ่อพระร่วง วิเสเสอิ (องค์ปฐมผู้สร้างวัด) พ.ศ. 2508–2509
พระครูสมุห์หรุ่น กิจฺจสาโร (หลวงพ่อหรุ่น)  พ.ศ. 2510–2519
พระธนู ธนสีโล (พระอาจารย์ธนู) พ.ศ. 2521–2530
พระอธิการปั่น สุจิณฺโณ (หลวงปู่ปั่น สุจิณฺโณ) พ.ศ. 2532–2546
พระอธิการชั้น ภทฺทวโร (หลวงพ่อแป๊ด) พ.ศ. 2546–2552
พระปริยัติวโรปการ (ประศักดิ์ อคฺคปญฺโญ) รักษาการเจ้าอาวาสวัดพรพระร่วงฯ  พ.ศ. 2552
พระครูพิทักษ์รัตนานุกิจ (ดร.ณรงค์กิจ สุกิจฺโจ) (หลวงพ่อตี๋) พ.ศ. 2552–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
พรพระร่วงประสิทธิ์