pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มุณเฑศวรีมนเทียร

มุณเฑศวรีมนเทียรเป็นมนเทียรโบราณที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านรามครห์ (Ramgarh village) ในอำเภอไกมูร์ รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย บนเทือกเขามุณเฑศวรี มนเทียรนี้เป็นมนเทียรเก่าแก่ที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระศิวะและศักติ ถือกันว่าที่นี่เป็นมนเทียรที่เก่าแก่มากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศอินเดีย และถือกันว่าเป็นมนเทียรที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอินเดียที่ยังคงมีการดำเนินพิธีกรรมและมีการกราบไหว้บูชาจนถึงปัจจุบัน
ป้ายข้อมูลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) ระบุอายุของมนเทียรว่าสร้างขึ้นในปี 625 มนเทียรนี้อยู่ภายใต้การดูแลของ ASI ตั้งแต่ปี  1915
==สถาปัตยกรรม==
มนเทียรสร้างขึ้นด้วยหิน และจัดวางด้วยรูปแบบแปดเหลี่ยมซ่งถือว่าไม่พบบ่อยในสถาปัตยกรรมฮินดู มนเทียรที่หลงเหลืออยู่เป็นตัวอย่างชิ้นเก่าแก่ที่สุดของสถาปัตยกรรมแบบนครที่พบในรัฐพิหาร ในผนังทั้งสี่มีปรากฏประตู หน้าต่าง และฐานที่ซึ่งเคยรองรับรูปปั้นประดับ ส่วนยอดของอาคาร ศิขระ นั้นสูญหายหรือพังทลายไปแล้ว ในขณะที่ปัจจุบันได้มีการสร้างหลังคาราบขึ้นมาทดแทนศิขระที่สูญสลายไป ผนังด้านในของโบสถ์ปรากฏงานแกะสลักนูนต่ำและงานปั้นลอยในรูปของหม้อกลัศ แจกัน และงานออกแบบลวดลายดอกไม้และพรรณพืช ประตูทางเข้าออกนั้นประดับประดาด้วยทวารปาละ, พระแม่คงคา, พระแม่ยมุนา และมูรติอื่น ๆ เทพเจ้าองค์ประธานที่ประดิษฐานภายในครรภคฤห์คือพระแม่มุณเฑศวรี และจตุรมุขศิวลึงค์ (ศิวลึงค์สี่หน้า) เทวรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นมีสิบกร ประทับบนควาย ซึ่งสื่อถึงมหิศาสูรมรรทินี นอกจากนี้ภายในมนเทียรยังพบมูรติของเทพเจ้าองค์อื่น ๆ เช่า พระคเณศ พระสูรยะ และพระวิษณุ โครงสร้างหินจำนวนหนึ่งของมนเทียรนั้นได้รับความเสียหาย และสามารถพบซากโครงสร้างหินกระจัดกระจายทั่วบริเวณ อย่างไรก็ตาม มนเทียรนี้เป็นพื้นที่สำหรับการศึกษาโบราณคดีโดย ASI เป็นเวลาสักพักหนึ่งแล้ว
==การบูชา==
เทศกาลสำคัญของมนเทียรนี้ได้แก่รามนวมีและศิวราตรี เทศกาลใหญ่ประจำปีของมนเทียร (เมลา) จะมีจัดอยู่ใกล้เคียงในระหว่างช่วงนวราตรี คติการบูชาศักติในรูปของเทวีมุณเฑศวรีนั้นเป็นตัวชี้ให้เห็นถึงวัฒนธรรมการบูชาแบบตันตระ ซึ่งมีปฏิบัติทั่วไปในแถบอินเดียตะวันออก เช่นรัฐพิหาร
== อ้างอิง ==
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐพิหาร
โบสถ์พระศิวะ
โบสถ์ศักติ
วีรภัทรมนเทียร (เลปักษี)

วีรภัทรมนเทียรเป็นมนเทียรในเลปักษี รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระวีรภัทระปางดุร้ายของพระศิวะ มนเทียรสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 และสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมวิชัยนคร รัฐบาลอินเดียให้สถานะมนเทียรนี้เป็นอนุสรณ์ที่มีความสำคัญระดับชาติและถือกันว่าเป็นมนเทียรแบบวิชัยนครที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของอินเดีย ภาพเขียนเฟรสโกซึ่งประดับมนเทียรได้รับการอนุรักษ์อย่างดี เขียนแสดงเรื่องราวจากรามายณะ, มหาภารตะ และปุราณะ
== อ้างอิง ==
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอานธรประเทศ
โบสถ์พระศิวะ
เขาซัลมา

เขาซัลมา (جِبَال سَلْمَى|ญิบาล ซัลมา) เป็นเทือกเขาในแคว้นฮาอิล, ประเทศซาอุดีอาระเบีย เหมือนกับอะญา เทือกเขานี้เป็นส่วนหนึ่งของเขาชัมมัร
==ดูเพิ่ม==
หุบเขาอะดัยเราะอ์
ฮาอิล
รายชื่อภูเขาในประเทศซาอุดีอาระเบีย
บุคคล:
* อัลฟัฎล์
* บนูญัรรอฮ์
* ฏ็อยยิอ์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Map showing the study area of Salma Mountains
Mid of Salma Mountains
ภูเขาของประเทศซาอุดีอาระเบีย
วัดสระบัว (กรุงเทพมหานคร)

วัดสระบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูโกมุทสราภิวัฒน์ (สาย)
==ประวัติ==
วัดสระบัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2406 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยพระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ (เจ้าจันทะราด) และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2407 ชื่อของวัดที่ปรากฏในแผนที่กรุงเทพ จ.ศ. 1249 (พ.ศ. 2430) เรียกว่า วัดแคนอก ส่วนชื่อวัดสระบัวน่าจะมาจากบริเวณนั้นในอดีตเป็นสระบัว ต่อมาได้รับการบูรณะโดยท่านผู้หญิงจันทร์ ภริยาสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) ภายหลังพื้นที่ของวัดถูกแบ่งพื้นที่ตัดถนนและทางรถไฟทำให้พื้นที่วัดเล็กลงดังในปัจจุบัน
==อาคารเสนาสนะ==
สถาปัตยกรรมโดยรวมเป็นแบบช่างหลวงผสมศิลปะออกแบบช่างพื้นบ้าน
อุโบสถหลังเก่าสร้างในปี พ.ศ. 2415 น่าจะช่วงเดียวกับที่ท่านผู้หญิงจันทร์บูรณะวัด เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น มีขนาด 5 ห้อง มีมุขหน้าและหลัง หลังคาซ้อน 3 ชั้น หน้าบันด้านตะวันตกประดับรูปนารายณ์ทรงครุฑ มีซุ้มประตูหน้าต่างเป็นซุ้มยอดปราสาท ภายนอกอุโบสถมีใบเสมาเก่าตั้งอยู่ เป็นหินแกะสลัก รูปทรงค่อนข้างเตี้ย ปลายเป็นกระหนกตวัดงอนขึ้น มีดอกไม้ประดับที่ยอดและตรงกลาง เป็นทรงของเสมาโหลที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธชินราชจำลอง มีรูปพระอัครสาวกยืนพนมมืออยู่ 2 ข้าง บนฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย 2 องค์ที่ด้านซ้ายและขวา มีจิตรกรรมฝาผนัง ผนังสกัดหน้าหรือผนังตรงข้ามพระประธานเขียนภาพมารผจญ ผนังสกัดหลังเขียนภาพเขาพระสุเมรุ ผนังแปหรือผนังด้านยาวตอนบนเขียนภาพเทพชุมนุมนั่งเรียงกันเป็นแถว ผนังระหว่างช่องประตูหน้าต่างเขียนภาพทศชาติชาดก
นอกกำแพงแก้วอุโบสถด้านทิศเหนือ มีเจดีย์ทรงกลมหรือทรงระฆังอยู่องค์หนึ่ง ตั้งอยู่บนฐานบัว มีชุดรองรับองค์ระฆังเป็นมาลัยเถา 2 ชั้นและฐานบัว 1 ชั้น บัลลังก์อยู่ในผังแปดเหลี่ยม ปล้องไฉนเป็นบัวคลุ่มเถาหรือรูปกลับบัวซ้อนกันขึ้นไป
กุฏิหลังคาทรงปั้นหยา มีจารึกว่า "นางสิทธิสาร (อิน มฤคทัต) สร้าง พ.ศ. 2478" ศาลาการเปรียญเป็นอาคารทรงโรง หลังคาเครื่องไม้ประดับเครื่องลำยอง หน้าบันแกะสลักเป็นรูปดอกบัวล้อมรอบด้วยลายเครือเถา
== อ้างอิง ==
สระบัว
โบราณสถานในเขตปทุมวัน
สนิมย้อย

สนิมย้อย (rusticle) คือการก่อตัวของสนิมเหล็กที่เกิดขึ้นใต้น้ำลึก สะสมกันเป็นแท่งคล้ายกับน้ำแข็งย้อยหรือหินย้อย สนิมย้อยเป็นที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายใต้น้ำของซากเรืออับปางเช่น อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือประจัญบานบิสมาร์ค และเรือยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส สนิมย้อยถูกสร้างขึ้นโดยจุลินทรีย์ที่กินเหล็ก
คำว่า rusticle ในภาษาอังกฤษเป็นหน่วยคำควบที่ประกอบขึ้นจากคำ rust ("สนิม") และคำ icicle ("น้ำแข็งย้อย") และได้ถูกใช้ครั้งแรกโดยรอเบิร์ต แบลลาร์ด คนแรกที่สังเกตเห็นสนิมย้อยบนซากเรือไททานิกในปีพ.ศ. 2529 สนิมย้อยบนเรือไททานิกได้รับการตรวจสอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยรอย คัลลิมอร์ แห่งมหาวิทยาลัยริไจนาในแคนาดา แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ภายในสนิมย้อยของไททานิกคือ Halomonas titanicae ถูกค้นพบใน พ.ศ. 2553 โดยเฮนรีเอตตา แมนน์ สนิมย้อยสามารถก่อตัวบนวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่จมอยู่ใต้น้ำ ได้แก่โซ่สมอเรือ และอุปกรณ์ในงานใต้ทะเล สนิมย้อยจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่อบอุ่น และแม้กระทั่งในน้ำโดยมีออกซิเจนละลายน้ำเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
== องค์ประกอบ ==
สนิมย้อยประกอบด้วยสารประกอบเหล็กมากถึง 35% รวมทั้งเหล็กออกไซด์ เหล็กคาร์บอเนต และเหล็กไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เหลือเป็นสารประกอบที่ซับซ้อนของจุลินทรีย์ทั้งแบบซิมไบโอซิสและแบบพึ่งพากัน ได้แก่แบคทีเรีย Halomonas titanicae และเชื้อราที่ใช้สนิมโลหะเป็นแหล่งอาหาร ทำให้เกิดการกัดกร่อนและจุลินทรีย์เหล่านี้รวมกันขับถ่ายของเสียที่เป็นสารประกอบที่ก่อตัวเป็นสนิมย้อย
== โครงสร้าง ==
โครงสร้างของสนิมสนิมย้อยมักมีช่องให้น้ำไหลผ่านและดูเหมือนว่าเกิดขึ้นในรูปวงแหวนคล้ายกับวงปีในต้นไม้ ซึ่งมีความละเอียดอ่อนมากและแตกตัวเป็นผงละเอียดได้แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อย
== สี ==
พื้นผิวด้านนอกของสนิมย้อยมีสีแดงเรียบจากเหล็ก (III) ออกไซด์ และแกนกลางเป็นสีส้มสดจากผลึกของเกอไทต์ (เหล็กไฮเดรตออกไซด์)
== อ้างอิง ==
การกัดกร่อน
ชีวเคมี
บทความเกี่ยวกับ ชีวเคมี ที่ยังไม่สมบูรณ์
อิซาโอะ มาจิอิ

อิซาโอะ มาจิอิ (; เกิดในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1973) เป็นปรมาจารย์อิไอโดะชาวญี่ปุ่นในจังหวัดเฮียวโงะ, ประเทศญี่ปุ่น
เขาถือครองสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ในทักษะดาบคาตานะหลายตำแหน่ง ได้แก่ "ศิลปะการต่อสู้ในการตัดเสื่อผืนเดียวด้วยดาบคาตานะมากที่สุด (ซูเองิริ)", "ศิลปะการต่อสู้การตัดดาบที่เร็วที่สุด", "การใช้ดาบตัดเสื่อฟางมากที่สุดภายใน 3 นาที" และ "การใช้ดาบตัดลูกเทนนิสที่เร็วที่สุด (708 กม/ชม)"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Modern Samurai Isao Machii - History Channel]]
Official website of Shūshinryū Iaijutsu hyōhō, Shūshin-kan 
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักดาบชาวญี่ปุ่น
เวงกเฏศวรมนเทียร (ติรุปติ)

เวงกเฏศวรมนเทียร (Venkateswara Temple) เป็นโบสถ์พราหมณ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองหุบเขาติรุมลา นครติรุปติ อำเภอจิตตูร์ รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระเวงกเฏศวร ปางหนึ่งของพระวิษณุที่เชื่อว่าอวตารลงมา ณ สถานที่นี้เพื่อปกป้องมนุษย์จากปัญหาทั้งปวงในกลียุค จึงทำให้ที่นี่มีอีกชื่อว่า กาลียุคไวกูณฐ์ หรือ กาลียุควิษณุโลก และองค์เทพก็มีอีกพระนามว่า กลียุคปรัถยักษไทวัม (Kaliyuga Prathyaksha Daivam) คณะกรรมการผู้บริหารมนเทียรนี้คือติรุมลาติรุปตีเทวัสถานัม (TTD) ซึ่งอยู่ใต้การควบคุมของรัฐบาลรัฐอานธประเทศโดยตรง และรายได้จากมนเทียรก็เข้าสู่รัฐบาลรัฐอานธรประเทศเช่นกัน
หุบเขาติรุมาละเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเศษจลัม และมีความสูง  เหนือระดับน้ำทะเล หุบเขานี้ประกอบด้วยยอดเขาเจ็ดยอด (สัปตคีรี) ซึ่งสื่อถึงศีรษะทั้งเจ็ดของอาทิเศษะ มนเทียรนี้ตั้งอยู่บนยอดเขาที่เจ็ดซึ่งชื่อว่า เวงกฏคีรี
มนเทียรนี้เป็นศาสนสถานที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในแง่ของเงินบริจาคและความมั่งคั่ง มนเทียรมีผู้เดินทางมาแสวงบุญอยู่ที่ 50,000 ถึง 100,000 คนต่อวัน (30 ถึง 40 ล้านคนต่อปีโดยเฉลี่ย) และจำนวนนี้อาจสูงขึ้นมากเป็นพิเศษในช่วงเทศกาลสำคัญของมนเทียร เช่น พรหโมสวัมที่ซึ่งมียอดผู้เดินทางมาแสวงบุญสูงถึง 500,000 คน ส่งผลให้เป็นที่เลื่องลือว่าที่นี่อาจจะเป็นศาสนสถานที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ในปี 2016 มีรายงานจำนวนผู้เดินทางมาแสวงุญอยู่ที่ 27.3&nbsp;ล้านคน
มนเทียรนี้มีความเกี่ยวพันกับตำนานแห่งติรุมลาในฐานะความเกี่ยวข้องกับองค์เทพเจ้าที่อวตารลงมาในติรุมลา หนึ่งในตำนานเหล่านั้นระบุว่ามูรติของพระเวงกเฏศวรที่ประทับอยู่ที่ในมนเทียรนี้ เชื่อกันว่าจะคงอยู่ที่นี่ตราบจนสิ้นกลียุค
==ดูเพิ่ม==
ข้อตกลงบรูซ
ตำนานติรุมาละ
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอานธรประเทศ
โบสถ์พระวิษณุ
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา

เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา (Razafinandriamanitra; ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์
== พระประวัติ ==
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู (Rasendranoro) พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี (Andrianaly) พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา (Rakatomena) และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา (Rasoherina) ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์
ขณะมีพระชันษาเพียง 14 ปี ก็ทรงครรภ์กับทหารฝรั่งเศสไม่ปรากฏนามนายหนึ่ง กระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา, เจ้าหญิงราเซนดรานูรู พระชนนี และเจ้าหญิงรามาซินดราซานา พระมาตุจฉาของพระชนนี ทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (Toamasina) ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (La Peyrouse) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็มีพระประสูติการพระธิดาคือเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1897
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์มาดากัสการ์
คริสต์ศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ชาวมาดากัสการ์
เสียชีวิตจากการคลอดบุตร
ชาวต่างชาติในประเทศฝรั่งเศส
แปร์ปีญ็อง

แปร์ปีญ็อง (Perpignan), ปาร์ปิญญา (Perpinyà) หรือ เปร์ปิญญา (Perpinhan) เป็นเมืองและเทศบาลในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล แคว้นอ็อกซีตานี ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบรูซียงบริเวณตีนเทือกเขาพิรินี ห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและแดนไม้พุ่มของมวลเขาสูงกอร์เบียร์เพียงไม่กี่กิโลเมตร แปร์ปีญ็องเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครแปร์ปีญ็องเมดีแตราเนเมทรอปอล (Perpignan Mediterranée Métropole) ใน พ.ศ. 2559 แปร์ปีญ็องมีประชากร 121,875 คนเฉพาะในเขตเทศบาล ส่วนเขตมหานครมีประชากรทั้งหมด 268,577 คน ทำให้เมืองนี้กลายเป็นเมืองหลักเมืองสุดท้ายของประเทศฝรั่งเศสก่อนเข้าเขตประเทศสเปน
แปร์ปีญ็องเคยเป็นเมืองหลักของจังหวัดและเคาน์ตีรูซียงในอดีต เคยเป็นเมืองหลวงภาคพื้นทวีปของราชอาณาจักรมาจอร์กาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 และปัจจุบันเป็นเมืองหลักของกาตาลุญญาส่วนที่อยู่ในฝรั่งเศส ที่นี่ยังคงรักษาตัวเมืองเก่าแก่ซึ่งมีอาคารบ้านเรือนสีสันสดใสเรียงรายไปตามแนวถนนและตรอกซอยที่งดงาม ทอดยาวไปตามฝั่งแม่น้ำแต็ตและแม่น้ำบัส นอกจากจะเป็นเมืองมหาวิทยาลัยและศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญมานานหลายศตวรรษแล้ว ปัจจุบันยังเป็นเมืองที่มีการจัดงานต่าง ๆ และมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก โดยมีชื่อเสียงในเรื่องเทศกาลวารสารศาสตร์ภาพถ่ายนานาชาติ เทศกาลสมัยกลาง และอุตสาหกรรมโกเมนอายุหลายศตวรรษ
== อ้างอิง ==
 
เมืองในจังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล
อำเภออาชิงารากามิ

อำเภออาชิงารากามิ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของกึ่งอุทยานแห่งชาติทันซาวะ-โอยามะ พื้นที่ส่วนหนึ่งของนครฮาดาโนะ โอดาวาระ และพื้นที่ทั้งหมดของนครมินามิอาชิงาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิมาก่อน
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 67,954 คน ความหนาแน่น 224 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 303.44 ตารางกิโลเมตร
== เมืองและหมู่บ้าน ==
เมืองนากาอิ
เมืองโออิ
เมืองมัตสึดะ
เมืองยามากิตะ
เมืองไคเซ
== ประวัติศาสตร์ ==

อำเภออาชิงารากามิเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนกามิ  พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
=== ลำดับเวลา ===
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 26 หมู่บ้าน
เมื่อ 1 เมษายน 1972 ส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงารากามิได้กลายเป็นนครมินามิอาชิงาระ
อาชิงารากามิ
บูร์ก็องแบร็ส

บูร์ก็องแบร็ส (Bourg-en-Bresse; Bôrg) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งและของอดีตจังหวัดแบร็ส ตัวเมืองตั้งอยู่ห่างจากลียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์)
== อ้างอิง ==
 
เมืองในจังหวัดแอ็ง
อำเภออาชิงาราชิโมะ

อำเภออาชิงาราชิโมะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร
== เมืองและหมู่บ้าน ==
เมืองฮาโกเนะ
เมืองยูงาวาระ
เมืองมานาซูรุ
== ประวัติศาสตร์ ==

อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ  พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
=== ลำดับเวลา ===
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004
อาชิงาราชิโมะ
อ็อช

อ็อช (Auch, ) หรือ เอาช์ (กัสกอญ: Aush, Aux, ) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ
== อ้างอิง ==
 
เมืองในจังหวัดแฌร์
ชาโตรู

ชาโตรู (Châteauroux, ; Chasteurós) เป็นเมืองหลักของจังหวัดแอ็งดร์ ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ทางตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองในอดีตจังหวัดเบรีรองจากเมืองบูร์ฌ
==ภูมิอากาศ==
==ประชากร==
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
City of Châteauroux Official Website 
https://web.archive.org/web/20080327174957/http://www.villes-et-villages-fleuris.com/chateaur.htm
 
เมืองในจังหวัดแอ็งดร์
บัสตียา

บัสตียา (Bastia, ; Bastìa, ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-กอร์ส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคอร์ซิกา ตรงส่วนฐานของแหลมกัปกอร์ส
บัสตียาเป็นเมืองท่าและเมืองการค้าหลักของเกาะและมีชื่อเสียงเรื่องไวน์ นอกจากนี้ยังเป็นเทศบาลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 บนเกาะรองจากอาฌักซีโย อย่างไรก็ตาม อัตราการว่างงานในบัสตียายังคงเป็นหนึ่งในอัตราที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส โดยอยู่ที่กว่าร้อยละ 20 ใน พ.ศ. 2547
==ประชากร==
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official website  
Bastia Fansite 
Unofficial Guide to Bastia Airport
Corsica Cultural Heritage website  
 
เมืองในจังหวัดโอต-กอร์ส
อาฌักซีโย

อาฌักซีโย (Ajaccio, ; Aiacciu, ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูดและของแคว้นคอร์ซิกา ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังเป็นนิคมที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคอร์ซิกา ตัวเมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของเกาะ ห่างจากเมืองมาร์แซย์บนแผ่นดินใหญ่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 210 ไมล์ทะเล (390 กิโลเมตร)
เมืองอาฌักซีโยดั้งเดิมเสื่อมโทรมลงในสมัยกลาง แต่เริ่มกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งหลังจากที่ชาวเจนัวได้เข้ามาสร้างป้อมปราการทางทิศใต้ของตัวเมืองเก่าใน ค.ศ. 1492 หลังจากที่สาธารณรัฐคอร์ซิกาประกาศเอกราชจากสาธารณรัฐเจนัวใน ค.ศ. 1755 ชาวเจนัวยังคงครอบครองป้อมปราการหลายแห่งรวมทั้งอาฌักซีโย จนกระทั่งฝรั่งเศสเข้าควบคุมเกาะ
ชาวอาฌักซีโยมีชื่อเสียงที่สุดคือ นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งเกิดที่เมืองนี้ใน ค.ศ. 1769 บ้านประจำตระกูลของเขา (แมซงโบนาปาร์ต) ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ สถานที่อื่นที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในเมืองนี้ได้แก่ ท่าอากาศยานอาฌักซีโย-นโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นต้น
==ประชากร==
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการ 
The Communauté d'Agglomération du Pays Ajaccien (CAPA) website 
Tourism Office of Ajaccio website 
 
เมืองในจังหวัดกอร์ส-ดูว์-ซูด
ลีมอฌ

ลีมอฌ (Limoges; Lemòtges, Limòtges) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-เวียน และเคยเป็นเมืองหลักของแคว้นลีมูแซ็งทางภาคกลาง-ตะวันตกของฝรั่งเศส เมืองนี้มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองในแคว้นนูแวลากีแตนรองจากบอร์โด ตั้งอยู่บริเวณขอบด้านตะวันตกเฉียงเหนือของมวลเขาสูงตอนกลาง มีแม่น้ำเวียนไหลผ่านเมือง
== อ้างอิง ==
 
เมืองในจังหวัดโอต-เวียน
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S9 (; Nanjing Metro Line S9) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 30ธันวาคม พ.ศ.2560 มีระยะทาง 52.42 กิโลเมตร จำนวน 6 สถานี
== รายชื่อสถานี ==
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Nanjing Metro Line S9 Train.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:Nanjing Metro Line S9 Train Inside.jpg|ภายในรถ
ไฟล์:
ไฟล์:
ไฟล์:
ไฟล์:Nanjing Metro Gaochun Station.jpg|เกาฉุน(高淳站)
== อ้างอิง ==
รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง

วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในแขวงบางคอแหลม เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2449 ผู้ดำเนินการก่อสร้างและบริจาคที่ดินคือ นายทัดและนางมา เดิมชื่อ วัดทัดมาราม โดยตั้งชื่อตามนามผู้สร้าง ต่อมาหลวงมัชกิจและญาติพี่น้องรวมถึงประชาชนได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่และเปลี่่ยนชื่่อเป็น "วัดอินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง" เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.๕)
สิ่งก่อสร้างภายในวัดได้แก่ พระอุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 หลัง วิหารพระป่าเลไลย์ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 6 หลัง ห้องเก็บพัสดุ 1 หลัง ห้องสมุดของวัด 1 หลัง ห้องสมุดกรุงเทพมหานคร 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง ปูชนียวัตถุได้แก่ พระพุทธชยันตรีเมตตาโลกนาถ หันหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระนิล พ.ศ. 2450–2483
พระลา พ.ศ. 2483–2507
พระครูศรีขันติ พ.ศ. 2507–2530
พระครูสิริโชติญาณ (สอน ป.ธ.5)
==อ้างอิง==
อินทร์บรรจงทรงวาดราษฎร์บำรุง
โบราณสถานในเขตบางคอแหลม
วัดเรืองยศสุทธาราม

วัดเรืองยศสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
วัดเรืองยศสุทธารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2535 เดิมชื่อ วัดบางโคล่ใน
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถของวัด มีถ้วยงานเคลือบและโลหะเครื่องถมประดับตามฝาผนังหน้าบันอุโบสถ แต่หลุดร่วงไปตามกาลเวลา ทางวัดได้เก็บไว้เป็นอนุสรณ์ 20 ชิ้น ส่วนมากแตกเสียหายไปและยังสังเกตเห็นใบระกาหางหงส์ปูนปั้นเป็นหัวพญานาค เขตสีมาเป็นแบบรูปบัณเฑาะว์ ใบสีมาใช้ใบสีมาหินทรายแดงซึ่งขนย้ายมาจากทางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา กุฏิเดิมของพระสงฆ์เป็นรูปทรงไทย ได้ชำรุดทรุดโทรมไปเหลือเพียงหลังเดียว พระสงฆ์และญาติโยมได้บูรณะ อุโบสถหลังใหม่เป็นทรงจัตุรมุขยอดมณฑป หน้าบันทั้งสี่ด้านประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประกอบลายปูนปั้น ลายกระหนกเปลว และกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัยและพระบรมสารีริกธาตุ ฐานชุกชีที่ประดิษฐานพระประธานซึ่งมีการตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามด้วยพระพุทธรูป งานปูนปั้น และภาพจิตรกรรมฝาผนังมีเรื่องราวพุทธประวัติ
==อ้างอิง==
เรืองยศสุทธาราม
โบราณสถานในเขตบางคอแหลม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 10 (; Nanjing Metro Line 10) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 มีระยะทาง 37.55 กิโลเมตร จำนวน 26 สถานี
== รายชื่อสถานี ==
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Nanjing Metro Line10 Train(No.013014).jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:201504 Interior of Nanjing Metro L10 vehicle.jpg|ภายในรถ
ไฟล์:江心洲站牌.jpg|เจียงซินโจว(江心洲站)
ไฟล์:20210109 元通站文化墙.jpg|หยวนทง(元通站)
ไฟล์:20210109 南京工业大学站站台.jpg|เมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งหนานจิง(南京工業大學站)
ไฟล์:20210109 奥体中心站站台与吊钟.jpg|สนามกีฬาโอลิมปิก(奧體中心站)
== อ้างอิง ==
รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดเต็มรักสามัคคี

วัดเต็มรักสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านหนองผักตบ ตำบลบางคูรัด อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
==ประวัติ==
วัดเต็มรักสามัคคีสร้างเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 เดิมในชุมชนไม่มีวัด นายวัฒนา นางปลั่ง และนางปลอด เต็มรัก เห็นว่าในบริเวณนี้ควรมีวัดในชุมชน นางปลั่งและนางปลอดจึงได้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด จำนวน 13 ไร่ 2 งาน 85 ตารางวา ส่วนนายวัฒนาเป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515 และใช้ชื่อวัดว่า "วัดเต็มรักสามัคคี" ตามนามสกุลของผู้บริจาคที่ดินและผู้ดำเนินการจัดตั้งและก่อสร้างวัด
==อาคารเสนาสนะ==
เมื่อแรกสร้างวัดไม่มีอุโบสถ มีแต่ศาลาการเปรียญ หมู่กุฏิ และหอสวดมนต์ จนได้สร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2521 กว้าง 6 เมตร 22 เมตร ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน อุโบสถตั้งอยู่บนฐานเอวขันแบบฐานปัทม์
วิหารจัตุรมุขอยู่ติดกับอุโบสถทางด้านทิศเหนือ ผนังเป็นหินอ่อนมีมุข 4 มุข ส่วนยอดเป็นทรงมณฑปยอดเหมแต่ละมุขมีหลังคาลด 3 ชั้น วัดมีพระปฐมเจดีย์จำลองตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของวิหาร ภายในอาคารนี้ใช้เป็นที่บำเพ็ญกุศลของชาวบ้าน ศาลาการเปรียญมีหลังคาไม่มีชั้นลด พาไลต่อออกเป็นชายคาทั้ง 4 ด้าน มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์
==อ้างอิง==
เต็มรักสามัคคี
วัดโบสถ์ (อำเภอสามโคก)

วัดโบสถ์ หรือรู้จักในชื่อ วัดโบสถ์หลวงพ่อโตองค์ใหญ่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 1 บ้านท้ายดง ตำบลบางกระบือ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่เศษ
วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 ได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
จุดเด่นของวัด คือ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ปางเทศนาธรรม ซึ่งมีขนาดใหญ่ มีความสูงถึง 28 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดสร้างถวาย คือ นายวัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีวิหารคดล้อมสร้างในรูปแบบสมัยใหม่ ในวาระเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีทางเดินไปยังศาลาจัตุรมุขยอดมงกุฎ นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่และพระสีวลี ริมแม่น้ำมีวังมัจฉาที่ประชาชนมักมาให้อาหารปลากัน
พระพุทธรูปสำคัญ หลวงพ่อเหลือ ถือว่าเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองปทุมธานี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยสร้างด้วยศิลาทราย ราวปี พ.ศ. 2507 มีโจรเข้ามาลักลอบตัดเศียรพระพุทธรูปภายในโบสถ์ เหลือแต่เพียงหลวงพ่อเหลือ ชาวบ้านจึงเรียกพระพุทธรูปนี้ว่า หลวงพ่อเหลือ
==อ้างอิง==
โบสถ์
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
โบสถ์
วัดหนองบัว (จังหวัดสมุทรสาคร)

วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่
==ประวัติ==
วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน
ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน หลวงพ่อแดง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระเชื้อ
พระครูวินัยธรเล็ก ปภสสโร
พระครูสาครสิริฑัต (ฉลวย นิยโต)
==อ้างอิง==
หนองบัว