pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แขวงลำต้อยติ่ง

ลำต้อยติ่ง เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินทั้งหมดในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรม
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
แขวงลำต้อยติ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงลำผักชีและแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำตาเฟื่อง คลองกระทุ่มล้ม คลองลำโขล่ (ลำโคล่) และคลองสองเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลคลองหลวงแพ่ง (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา) มีคลองหลวงแพ่งเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคลองหลวงแพ่ง (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา) และแขวงขุมทอง (เขตลาดกระบัง) มีคลองหลวงแพ่ง คลองลำตาแฟง และคลองลำตาอินเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงขุมทอง แขวงทับยาว (เขตลาดกระบัง) และแขวงลำผักชี มีคลองลำตาอิน คลองกระทุ่มล้ม คลองลัดตาแย้ม คลองแป๊ะจ่างบน คลองลำตาต่าย คลองลำชะล่า และคลองลำมดตะนอยเป็นเส้นแบ่งเขต
== การคมนาคม ==
ถนนในพื้นที่แขวงลำต้อยติ่ง ได้แก่
ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำโขล่ (ลำโคล่) ถึงคลองสอง
ถนนอยู่วิทยา ตั้งแต่คลองสองถึงคลองลำโขล่ (ลำโคล่)
ถนนร่วมพัฒนา ตั้งแต่คลองลำมดตะนอยถึงคลองลำตาอิน
ถนนวิบูลย์สาธุกิจ ตั้งแต่ถนนร่วมพัฒนาถึงสะพานข้ามคลองหลวงแพ่ง
== อ้างอิง ==
ลำต้อยติ่ง
แขวงลำผักชี

ลำผักชี เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรม ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทอุตสาหกรรม (เขตประกอบการอุตสาหกรรมบึงโคล่)
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
แขวงลำผักชีตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงโคกแฝดและแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำอีรั้ว คลองลำต้นกล้วย คลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) และคลองสองเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงลำต้อยติ่ง มีคลองลำโขล่ (ลำโคล่) คลองกระทุ่มล้ม คลองลำตาเฟื่อง และคลองลำมดตะนอยเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงลำต้อยติ่ง แขวงทับยาว และแขวงลำปลาทิว (เขตลาดกระบัง) มีคลองลำชะล่า คลองลำตาต่าย คลองแป๊ะจ่างบน คลองลัดตาแย้ม คลองกระทุ่มล้ม คลองลำพะอง คลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) คลองลำมะขาม และคลองลำกอไผ่เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงลำปลาทิว (เขตลาดกระบัง) แขวงแสนแสบ (เขตมีนบุรี) และแขวงโคกแฝด มีคลองลำกอไผ่และคลองลำนกแขวกเป็นเส้นแบ่งเขต
== การคมนาคม ==
ถนนในพื้นที่แขวงลำผักชี ได้แก่
ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำนกแขวกถึงคลองลำโขล่
ถนนเชื่อมสัมพันธ์ ตั้งแต่คลองลำต้นกล้วยถึงทางแยกลำผักชี
ถนนฉลองกรุง ตั้งแต่ทางแยกลำผักชีถึงคลองลำมะขาม
ถนนสังฆประชา ตั้งแต่ถนนฉลองกรุงถึงคลองลำพะอง
ถนนอยู่วิทยา ตั้งแต่คลองลำโขล่ถึงทางแยกวัดใหม่กระทุ่มล้ม
ถนนร่วมพัฒนา ตั้งแต่ทางแยกวัดใหม้กระทุ่มล้มถึงคลองลำมดตะนอย
== อ้างอิง ==
ลำผักชี
อ่าววากาซะ

อ่าววากาซะ  เป็นอ่าวในทะเลญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่น ครอบคลุมชายฝั่งของจังหวัดเกียวโตและจังหวัดฟูกูอิ และยังเป็นที่ตั้งของท่าเรือสึรูงะกับฐานทัพเรือของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
== ภูมิศาสตร์ ==
อ่าววากาซะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของคาบสมุทรเคียวงะ อยู่ทางทิศตะวันตกของคาบสมุทรเท็งโงะ มีพื้นที่ครอบคลุม 2,657 ตารางกิโลเมตร (1,026 ตารางไมล์)
== อ้างอิง ==
ภูมิศาสตร์จังหวัดเกียวโต
จังหวัดฟูกูอิ
วากาซะ
วากาซะ
อี มิน-จ็อง

อี มิน-จ็อง (; เกิด 16 กุมภาพันธ์ 1982) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้  เธอเริ่มต้นอาชีพการแสดงในละครเวทีของจางจิน และเธอได้ปรากฏตัวในบทสมทบในภาพยนตร์และโทรทัศน์ เธอกลายเป็นที่รู้จักหลังจากปรากฏตัวใน รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง (2009) และได้รับบทนำครั้งแรกในละครครอบครัวเรื่อง Smile, You (2009) อีกทั้งยังได้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากบทนำในภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี Cyrano Agency (2010) เธอยังแสดงใน Wonderful Radio (2012), Big (2012), เล่ห์รักยัยตัวร้าย (2014) และ Come Back Mister (2016) เธอเพิ่งแสดงในละครสุดสัปดาห์ของ เคบีเอส เรื่อง Once Again
== อาชีพ ==
เธอเริ่มต้นอาชีพจากการแสดงละครเวทีของ จาง จิน นักเขียนบทละครและผู้สร้างภาพยนตร์ จากนั้นก็ปรากฏตัวในภาพยนตร์อินดี้เรื่อง Pruning the Grapevine ที่มีธีมเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ ขณะเดียวกันก็แสดงบทเล็กๆ น้อยๆ ในภาพยนตร์และโทรทัศน์ เธอกลายเป็นชื่อที่ถูกพูดถึงในปี ค.ศ. 2009 จากบทสมทบของเธอในซีรีส์ยอดนิยมเรื่อง รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง ซึ่งทำให้เธอได้รับบทนำในละครสุดสัปดาห์เรื่อง Smile, You ในปีเดียวกัน เธอได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจาก Korean Association of Film Critics Awards สำหรับการแสดงของเธอในภาพยนตร์ระทึกขวัญลึกลับเรื่อง White Night
บทบาทของเธอในภาพยนตร์ตลกโรแมนติกเรื่อง Cyrano Agency ในปี ค.ศ. 2010 ส่งผลให้เธอได้รางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเวทีต่าง ๆ
เธอได้รับฉายา "เทพธิดา" จากบรรดาสื่อมวลชน หลังจากเล่นเป็นคู่หมั้นในละคร Midas เธอได้กลับมาแสดงละครแนวโรแมนติกคอมเมดี้ในละครซีรีส์เรื่อง Big ที่เขียนโดย พี่น้องตระกูลฮง ในปี ค.ศ. 2013 เธอได้แสดงในซีรีส์รอมคอมเรื่อง All About My Romance เกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับระหว่างนักการเมืองสองคนของสองพรรคการเมืองคู่แข่ง ตามมาด้วย เล่ห์รักยัยตัวร้าย ในปี ค.ศ. 2014 ซึ่งเธอเล่นเป็นตัวละครที่วางแผนจะเอาชนะอดีตสามีของเธอตอนที่เขาประสบความสำเร็จ
เธอได้กลับมาแสดงอีกครั้งในรอบ 3 ปี ในละคร Come Back Mister ทางช่อง เอสบีเอส กับ เรน ซีรีส์เริ่มออกอากาศในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ซึ่งเธอได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกในผลงานการแสดงของเธอ
ในปี ค.ศ. 2018 เธอกลับมาแสดงละครสุดสัปดาห์เรื่อง Fates & Furies ทางช่อง เอสบีเอส เธอได้กลับมาร่วมงานกับอดีตนักแสดงร่วม จู ซัง-อุค จากเรื่อง เล่ห์รักยัยตัวร้าย อีกครั้งในฐานะนักแสดงนำ ในปี ค.ศ. 2020 เธอได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในบทบาทของ ซง นา-ฮี  ร่วมกับนักแสดง อี ซัง-ย็อบ ในละครสุดสัปดาห์เรื่อง Once Again
== ชีวิตส่วนตัว ==
ตาของเธอคือ พัก โน-ซู  เป็นจิตรกรในยุคหลังจากที่ประเทศเกาหลีประกาศอิสรภาพจากการปกครองของญี่ปุ่น พักเสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 เมื่ออายุ 86 ปี
เธอได้แต่งงานกับนักแสดง อี บย็อง-ฮ็อน เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2013 ที่ Grand Hyatt Seoul ทั้งคู่ออกเดทกัน ในปี ค.ศ. 2006 แล้วกลับมาคบกันในปี ค.ศ. 2012 เธอได้ให้กำเนิดลูกชายคนแรกของเธอคือ อี จุน-ฮู เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2015
== อ้างอิง ==
นักแสดงเกาหลีใต้
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ซังซุง

ซังซุง ( ) เป็นอาณาจักรโบราณในแถบทิเบต มีใจกลางอยู่ที่งารี ในบันทึกสมัยราชวงศ์ถังยังมีการใช้อีกชื่อเรียกว่า "หยางถง" (羊同)
อาณาจักรโบราณซังซุงก่อตั้งขึ้นในช่วงยุคเหล็ก ระหว่าง 1500 ปีก่อนคริสตกาลไปจนถึงศตวรรษที่ 1 และล่มสลายลงเพราะถูกพิชิตโดยจักรวรรดิทิเบตในปี ค.ศ. 644
== จุดกำเนิด ==
ตามตำนานของศาสนาเพินที่มีต้นกำเนิดในพื้นที่ซังซุงนั้น เดิมทีโลกนี้เป็นไข่ขนาดใหญ่ เปลือกไข่กลายเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์สีขาว ไข่ขาว กลายเป็นทะเล และไข่แดงกลายมาเป็นไข่ขนาดกลาง 18 ฟอง แล้วจึงกลายมาเป็นต้นกำเนิดของสัตว์ชนิดต่าง ตามตำนานในพุทธศาสนาแบบทิเบตได้บอกถึงที่มาของชนชาติทิเบตไว้ว่าเป็นลูกหลานของลิงแสมและรากษสที่แต่งงานกัน 
== ประวัติศาสตร์ ==
ชาวซังซุงนั้นเป็นต้นกำเนิดของศาสนาบอน และมีภาษาซังซุงที่มีอักษรมาร์เชนเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองตามตำนานเล่าว่าผู้นำเผ่าซังซุงคนแรกชื่อว่าเซ็นรับ  บ้างก็บอกว่าเซ็นรับเป็นพรรพบุรุษของชาวทิเบตประมาณ 200 ปี หรือสักห้ารุ่นก่อนนับจากยาชีแจ็นโปผู้เป็นต้นราชวงศ์ยาร์ลุงของชาวทิเบต ซึ่งก็คือช่วงประมาณ 4 ศตวรรษก่อนคริสตกาล
หลังจากการเรืองอำนาจของจักรวรรดิทิเบตชาวซังซุงก็ค่อย ๆ เสื่อมถอยลง กษัตริย์องค์สุดท้ายของซังซุงได้ขอแต่งงานกับน้องสาวของซงแจ็นกัมโปจึงทำให้กลายเป็นพันธมิตรกัน แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายกลับเลวร้ายลงเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วซงแจ็นกัมโปได้สั่งปราบซังซุงในปี 642 จนล่มสลายลงแล้วกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิทิเบต
รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
== อ้างอิง ==
ตำหรับสายเยาวภา

ตำหรับสายเยาวภา เป็นตำราอาหารที่เป็นการรวบรวมตํารับอาหารส่วนพระองค์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2478 โดยสายปัญญาสมาคม เพื่อเป็นหนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท
พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์และหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ มีความประสงค์ที่จะจัดพิมพ์หนังสือแจกในงานพระราชทานเพลิงศพพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท จึงได้ชักชวนพระประยูรญาติและข้าหลวงในพระองค์ เลือกเฟ้นเขียนตำราปรุงอาหาร โดยมีหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ เป็นผู้รวบรวม และหม่อมหลวงติ๋ว ชลมารคพิจารณ์ กับคุณหญิงติ๊ สีหศักดิ์สนิทวงศ์ ช่วยหม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ คัดแยกหมวดหมู่กับข้าว และช่วยเขียนคำอธิบายวิธีการฝีมือในการจัดปรุงอาหาร หม่อมราชวงศ์ดัน สนิทวงศ์ ช่วยเขียนคำอธิบายคุณสมบัติของวัตถุที่ประกอบอาหารทางเทคนิคโดยละเอียด
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร พระอนุชา ได้ประทานลิขสิทธิ์ของตำราเล่มนี้แก่หม่อมราชวงศ์เตื้อง สนิทวงศ์ อาจารย์ใหญ่คนแรกของโรงเรียนสายปัญญา และเป็นธิดาของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ ภายหลังมีการตีพิมพ์ซ้ำเมื่อ พ.ศ. 2482, พ.ศ. 2494 จนถึง พ.ศ. 2514
เนื้อหาอาจแบ่งได้กว้าง ๆ เป็น 2 กลุ่ม คือ ตํารับอาหารของพระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท ที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารฝรั่งและอาหารจีน แต่ทรงดัดแปลงให้เป็นไทย เช่น ซูปผักโหมหรือซุปผักโขม ซุปสาคู และแกงจืดจากผลไม้ไทย เป็นต้น อีกกลุ่มเนื้อหา คือ ตํารับอาหารในสายราชสกุลสนิทวงศ์และผู้ใกล้ชิด สูตรอาหารเช่น อาหารฝรั่งที่มักมีวิธีการทำไม่ซับซ้อน และอาหารไทยบางตำรับที่ลดความซับซ้อนลง มีหลายตํารับที่คิดค้นหรือดัดแปลงขึ้นใหม่ รวมทั้งตั้งชื่อใหม่ด้วย เช่น "แกงตูมี้" และ "ไข่ฟูใจน้อย" เป็นต้น ตํารับในส่วนที่เป็นของสมาชิกในราชสกุลสนิทวงศ์นั้น มีทั้งที่เป็นตํารับของเจ้านายและราชสกุลฝ่ายชาย เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์ หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในขณะที่ตํารับอาหารส่วนใหญ่เป็นตํารับที่ตกทอดมายังสายของสะใภ้ในราชสกุล
==อ้างอิง==
วรรณกรรมไทย
อาหารไทย
ตำราอาหาร
งารี

จังหวัดงารี  หรือ จังหวัดอาหลี่ (阿里地区) เป็นเขตการปกครองแห่งหนึ่งของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ตอนเหนือของที่ราบสูงทิเบต เป็นพื้นที่หนึ่งของโลกที่มีประชากรเบาบางที่สุด มีพื้นที่ 337,174.95 ตร.กม.
== ภูมิศาสตร์ ==
มีพรมแดนติดกับประเทศเนปาลและกัศมีร์ของอินเดีย โดยมีแนวพรมแดนยาว 1,170 กิโลเมตร พื้นดินระดับความสูงเฉลี่ยราว ๆ 4500 เมตร รู้จักกันในนาม "หลังคาของโลก" เทือกเขาหิมาลัย เทือกเขาการาโกรัม และ เทือกเขาคุนหลุน นั้นได้มาบรรจบกันที่นี่แม่น้ำต่างๆในอินเดียหลายแห่งที่สำคัญเช่น แม่น้ำคงคา รวมถึงแม่น้ำยาร์ลุงจังโปภายในประเทศจีนล้วนมีต้นกำเนิดมาจากที่นี่ พื้นที่ผืนน้ำ 12,418 ตารางกิโลเมตร ความยาวแม่น้ำรวม 9,089 กิโลเมตร จึงอุดมไปด้วยทรัพยากรน้ำ
สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
คิโซซากิ

คิโซซากิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคูวานะ จังหวัดมิเอะ มีขนาดเนื้อที่ทั้งหมด   เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,134 คน 2,518 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==

คิโซซากิตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดมิเอะ ติดกับอาณาเขตของจังหวัดไอจิ เมืองนี้ตั้งอยู่บนเกาะที่เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสามสายคิโซะ ที่ไหลออกมายังอ่าวอิเซะ
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดมิเอะ
* คูวานะ
จังหวัดไอจิ
* ยาโตมิ
=== ภูมิอากาศ ===
คิโซซากิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) ซึ่งมีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายและมีหิมะตกเบาบางไม่จนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคิโซซากิอยู่ที่ 14.9&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1656&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.5&nbsp;°C
== ประชากร ==
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของคิโซซากิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1980
== ประวัติศาสตร์ ==
หมู่บ้านคิโซซากิก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในปี 1989
== การเมืองการปกครอง ==
คิโซซากิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 8 คน เมืองคิโซซากิประกอบกับนครคูวานะ เป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะ 4 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งจังหวัดมิเอะที่ 3 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
== เศรษฐกิจ ==
เศรษฐกิจในท้องถิ่นที่เด่น ๆ คือ การปลูกมะเขือเทศ และอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร
== การศึกษา ==
คิโซซากิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง 2 แห่ง ดังรายชื่อด้านล่าง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
โรงเรียนประถมคิโซซากิ (木曽岬町立木曽岬小学校)
โรงเรียนมัธยมต้นคิโซซากิ (木曽岬町立木曽岬中学校)
== การขนส่ง ==
=== รถไฟ ===
คิโซซากิไม่มีรถไฟให้บริการ แต่สามารถเดินทางโดยใช้สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ  หรือ  ในนครยาโตมิที่อยู่ใกล้เคียง
=== ทางหลวง ===
 ทางด่วงอิเซวังงัง
== สถานที่ท่องเที่ยว ==
(水郷県立自然公園)
(木曽三川)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการเมืองคิโซซากิ 
เมืองในจังหวัดมิเอะ
อำเภอคูวานะ

อำเภอคูวานะ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น
ประมาณการจำนวนประชากรปี ค.ศ. 2003 (ก่อนการควบรวมเทศบาลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004) อำเภอคูวานะมีประชากรประมาณ 7,091 คน และมีความหนาแน่น 451 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 15.72 ตารางกิโลเมตร
== เมือง ==
คิโซซากิ
== การควบรวมเทศบาล ==
วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2004 เมืองนางาชิมะ และเมืองทาโด ได้ถูกผนวกเข้ากับนครคูวานะ
== อ้างอิง ==
คูวานะ
อิโนะ

อิโนะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออางาวะ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีชื่อเสียงด้านการผลิตกระดาษญี่ปุ่น หรือ วาชิ 
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2004 หมู่บ้านโกโฮกุ จากอำเภออางาวะ และหมู่บ้านฮงงาวะ จากอำเภอโทซะ ถูกควบรวมกลายเป็นเมืองอิโนะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่เพิ่มขึ้นถึงเกือบห้าเท่า
เมืองอิโนะมีพื้นที่ทั้งหมด 470.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 เมษายน 2017 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 22,155 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 47 คนต่อตารางกิโลเมตร
== ดูเพิ่ม ==
(いの町紙の博物館)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการเมืองอิโนะ 
เมืองในจังหวัดโคจิ
อวีจัง

อวีจัง  หรือ เว่ย์จ้าง (衛藏) เป็นหนึ่งในเขตทิเบตดั้งเดิมส่วนหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันนี้คือพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตปกครองตนเองทิเบต
อวีจังตั้งอยู่ในภาคกลางและตะวันตกของภูมิภาคทิเบต ซึ่งรวมพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโปทางตะวันตกจรดเขาไกรลาส ทางเหนือจรดชังทัง และทางใต้จรดเทือกเขาหิมาลัย บางครั้งพื้นที่ชังทังและงารีก็รวมอยู่ในเขตอวีจังด้วย
== ประวัติศาสตร์ ==
อวีจังเป็นชื่อเรียกรวมของสองภูมิภาคคือ "อวี" (དབུས) และ "จัง" (གཙང) โดยเขต "อวี" นั้นเดิมในภาษาจีนยังเรียกว่า "เฉียนจ้าง" (前藏) ตั้งอยู่แถวเมืองลาซา เมืองซานหนาน และส่วนตะวันตกของเมืองญิงจี ส่วนเขต "จัง" นั้นในภาษาจีนยังเรียกว่า "โฮ่วจ้าง" (后藏) ตั้งอยู่บริเวณเมืองซีกาเจ (ยกเว้นบางส่วนทางตอนเหนือ) ทั้งเฉียงจ้างและโฮ่วจ้างนี้เป็นเขตที่แบ่งในสมัยราชวงศ์ชิง ชาวทิเบตไม่ได้เรียกแบบนี้ไปด้วย
ในยุคแรกสุด "อวี" และ "จัง" ถูกปกครองโดยพุทธศาสนาทิเบตสองนิกายคือนิกายเกลุกใน "อวี" และ นิกายสักยะ  ใน"จัง" สมัยราชวงศ์ชิงแถบนี้ถูกเรียกว่า "เว่ย์จ้าง" (衛藏) และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ซีจ้าง" (西藏) ระหว่างปี 1906 และ 1913 และในปี 1950 ปันเชนลามะจะขอทวงคืนพื้นที่บริเวณโฮ่วจ้าง แต่ถูกทางรัฐบาลจีนปฏิเสธ  
ประวัติศาสตร์ทิเบต
== อ้างอิง ==
ชานหนาน

นครชานหนาน (山南市) หรือ โลคา  เป็นนครระดับจังหวัดในเขตปกครองตนเองทิเบตของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่มแม่น้ำยาร์ลุงจังโป ทางทิศเหนือติดกับนครลาซ่า ทางทิศตะวันตกติดกับนครซีกาเจ ทางทิศตะวันออกติดกับนครญิงจี ทางทิศใต้ติดกับอินเดียและภูฏาน และยังมีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับทั้งสองประเทศนี้อยู่ด้วย
== ประวัติศาสตร์ ==
ตำนานของพื้นที่นี้เป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าพื้นที่ชานหนานนี้มีตำแหน่งที่แน่นอนในประวัติศาสตร์ของทิเบต ตามตำนานแล้วเผ่าพันธุ์มนุษย์ในแถบที่เต็มไปด้วยหิมะแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยการรวมตัวกันของลิงเทพและผู้หญิง 
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ได้ยุบเลิกจังหวัดชานหนานและอำเภอเนตง และก่อตั้งเมืองชานหนานเป็นนครระดับจังหวัด ส่วนเขตเนตงก็กลายเป็นเขตตัวเมืองของนครชานหนาน 
== ภูมิศาสตร์ ==
เมืองชานหนาน ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 79,700 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 1 ใน 15 ของพื้นที่ทั้งหมดในเขตปกครองตนเองทิเบต ส่วนหนึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่เทือกเขาหิมาลัย มีพรมแดนติดกับ อินเดียและภูฏาน โดยมีความยาวพรมแดน 630 กิโลเมตร  

== อ้างอิง ==
สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล

วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล สามารถหมายถึง
พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 1 แห่งซาร์ดิเนีย (1759–1824) - กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย
พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งอิตาลี (1820–1878) - กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนียและอิตาลี
พระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 แห่งอิตาลี (1869–1947) - กษัตริย์แห่งอิตาลี
== ดูเพิ่ม ==
พระราชาธิบดีวิกเตอร์ เอ็มมานูเอล
เจ้าชายวิกเตอร์ เอ็มมานูเอล เจ้าชายแห่งเนเปิลส์
อนุสาวรีย์วิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2
วิกเตอร์ (แก้ความกำกวม)
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ
หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
ชื่อภาษาตะวันตก
คามิโนกาวะ

คามิโนกาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอคาวาจิ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด   มีประชากรประมาณ 31,243 คน 12,061 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 570 คนต่อตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==

คามิโนกาวะตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดโทจิงิ อยู่ทางเหนือของมหานครโตเกียวห่างไปประมาณ 90 กิโลเมตร พื้นที่ของเมืองประกอบด้วยพื้นที่ราบและแม่น้ำ ไม่มีภูเขา และตั้งอยู่ในส่วนที่ยื่นขึ้นไปทางทิศเหนือของที่ราบคันโต มีแม่น้ำคินูงาวะไหลผ่านเมือง เมืองนี้มีอาณาเขตติดกับนครอุสึโนมิยะทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัด
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดโทจิงิ
* อุตสึโนมิยะ
* โมโอกะ
* ชิมตสึเกะ
=== ภูมิอากาศ ===
คามิโนกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (Köppen Cfa) มีลักษณะคือ มีฤดูร้อนที่อบอุ่น และะฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคามิโนกาวะอยู่ที่ 13.8&nbsp;°C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,378&nbsp;มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.1&nbsp;°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.4&nbsp;°C
== ประชากร ==
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของคามิโนกาวะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
== ประวัติศาสตร์ ==
มีการก่อตั้งหมู่บ้านคามิโนกาวะ ฮงโงะ และทาโกะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2432 ซึ่งเป็นการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ ต่อมาวันที่ 26 ธันวาคม 1891 หมู่บ้านทาโกะได้เปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านเมจิ และยกฐานะหมู่บ้านคามิโนกาวะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1893 และในวันที่ 29 เมษายน 1955 เมืองคามิโนกาวะก็ได้ผนวกหมู่บ้านเมจิและฮงโงะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเมือง
== การเมืองการปกครอง ==
คามิโนกาวะมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาเทศบาลเมืองที่เป็นสภาเดี่ยวและมีสมาชิก 14 คน เมืองคามิโนกาวะกับนครอุตสึโนมิยะ ประกอบกับเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดโทจิงิจำนวน 13 ที่นั่ง ส่วนในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโทจิงิที่ 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
== เศรษฐกิจ ==
เมืองคามิโนกาวะเป็นที่ตั้งของโรงงานนิสสันโทจิงิ และเป็นผู้ว่าจ้างรายใหญ่ในท้องถิ่น
== การศึกษา ==
คามิโนกาวะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 7 แห่ง และโรงเรียมัธยมต้น 3 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทจิงิ
== การขนส่ง ==
=== รถไฟ ===
เมืองคามิโนกาวะไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ
=== ทางหลวง ===
– ออกจากทางด่วน E4 ที่ชุมทางต่างระดับโทจิงิ-สึงะ แล้วมาตามทางด่วน E50 และออกที่ทางแยกต่างระดับอุตสึโนมิยะ-คามิโนกาวะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
เมืองในจังหวัดโทจิงิ
ญิงจี

นครญิงจี  หรือ หลินจือ (林芝市) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งตอนตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองทิเบตในสาธารณรัฐประชาชนจีน
ทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้จรดลาซาและชานหนาน ทางตะวันออกและทิศเหนือจรดชัมโตและนักชู ทางตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับจังหวัดปกครองตนเองชนชาติทิเบต ตี๋ชิ่ง และจังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง ในมณฑลยูนนาน และทางใต้ติดกับประเทศอินเดียและพม่า
ทางใต้มีข้อพิพาทเรื่องดินแดนกับอินเดีย โดยทางจีนถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ทิเบต
== ประวัติศาสตร์ ==

"ญิงจี" (ཉིང་ཁྲི་) ในภาษาทิเบตหมายถึง "บัลลังก์แห่งดวงอาทิตย์" เมืองญิงจีตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตปกครองตนเองทิเบต ในตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำพรหมบุตร ระหว่างละติจูด 26°52'-30°40' เหนือ และลองจิจูด 92°09'-98°47' ตะวันออก
พื้นที่มีความกว้าง 646.7 กิโลเมตรในแนวตะวันออกและตะวันตก กว้าง 353.2 กิโลเมตรในแนวเหนือใต้ มีเส้นแบ่งเขตยาว 1006.5 กิโลเมตร และมีพื้นที่รวม 117,000 ตารางกิโลเมตร แต่อยู่ในการควบคุมจริง ๆ แค่ 76,000 ตารางกิโลเมตร
ที่ทำการตั้งอยู่ในเขตปาอี๋ (巴宜) ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 3,000 เมตร และอยู่ห่างจากลาซา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองนี้ไปมากกว่า 400 กิโลเมตร
==ภูมิอากาศ==

การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินจัดให้เมืองนี้อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบแห้งแล้งในฤดูหนาวอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Cwb)
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Tibetinfor.com
Nyingchi information and travel guides at Nyingchi.com
สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ

จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย (1830–1916) - เป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี โครเอเชีย และ โบฮีเมีย
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ หรือ ฟรานซ์ โจเซฟ สามารถหมายถึง
== ชื่อจริงของบุคคล ==
เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (1726–1781)
เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ (1906–1989)
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ (ศิลปิน) (1914–1994)
== ชื่อต้นของบุคคล ==
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน (1732–1809)
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค (1912–2011)
ฟรันทซ์ โจเซฟ ชเตราสส์ (1915–1988)
== สถานที่ ==
ฟรานซ์โจเซฟแลนด์
== ดูเพิ่ม ==
ฟรานซ์
วิกเตอร์ เอ็มมานูเอล
หน้าแก้ความกำกวมชื่อบุคคล
ชื่อภาษาตะวันตก
หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส

เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัส (Order of Brilliant Jade, 采玉大勳章) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์พลเรือนของสาธารณรัฐจีน สำหรับมอบให้แก่ประมุขแห่งรัฐเท่านั้น ประธานาธิบดีจะมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ให้แก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศที่เป็นพันธมิตรระหว่างประเทศ เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1933 ดาราประดับด้วยหยกฝังด้วยทองคำและไข่มุก ตรงกลางดวงดารามีดวงอาทิตย์ล้อมรอบด้วยท้องฟ้าสีครามอันเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ ก่อนหน้านี้ เครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสแบ่งเป็นสองระดับ คือเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสนี้กับเครื่องอิสริยาภรณ์หยกเจิดจรัสที่มี 9 ชั้น
== ข้อโต้แย้งและข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่ออิสริยาภรณ์ ==
ชื่อในภาษาจีนของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ตั้งตามชื่อมารดาของอดีตประธานาธิบดีเจียง ไคเช็ก ซึ่งทำให้พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าเสนอต่อสภานิติบัญญัติแห่งไต้หวันให้เปลี่ยนชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ใหม่เป็น "เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งไต้หวัน" แต่ไม่ผ่านการพิจารณาเนื่องจากก๊กมินตั๋งคัดค้าน
== สมาชิกแห่งอิสริยาภรณ์ ==
พระเจ้าเลออปอลที่ 3 แห่งเบลเยียม
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด
ฌอเวอแนล มออีซ
== อ้างอิง ==
เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐจีน
แม่น้ำหวงกัง

แม่น้ำหวงกัง หรือ แม่น้ำเฟิ่ง   ตั้งอยู่ในอำเภอเหราผิง เมืองเฉาโจว มณฑลกวางตุ้ง เป็นแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอนี้ และเป็นระบบลำน้ำที่ใหญ่เป็นอันดับสองในภูมิภาคเฉาช่าน (แต้ซัว) มีต้นกำเนิดจากที่ราบสูงต้าตง (大岽坪) เมืองช่างเหรา อำเภอเหราผิง และลำน้ำหลักไหลจากเหนือลงใต้ผ่าน 11 อำเภอและเมืองได้แก่ เหราผิง (饶平县上饶), เหราหยาง (饶洋)、ซินเฟิง (新丰)、ซานเหรา (三饶)、ทังซี (汤溪)、ฝูชาน (浮山)、ฝูปิน (浮滨)、จางซี (樟溪)、เกาถัง (高堂)、เหลียนเหรา (联饶) และหวงกัง (黄冈) ลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ฉือเหมี่ยนโถว (石黾头) หมู่บ้านปี้โจว (碧洲村) เมืองหวงกัง มีความยาวรวม 87.2 กิโลเมตร (54.2 ไมล์) และพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,621 ตารางกิโลเมตร (626 ตารางไมล์)
== ที่ราบลุ่มน้ำ  ==
ความยาวของแม่น้ำหวงกัง 87.2 กิโลเมตร ความลาดชันเฉลี่ยของพื้นแม่น้ำคือร้อยละ 1.44 และพื้นรับน้ำฝนของลุ่มน้ำประมาณ 1317 ตารางกิโลเมตร แต่ไม่มีขอบเขตที่แน่นอนสำหรับการแบ่งสันปันน้ำของแม่น้ำ ที่ต้นน้ำมีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ มีพื้นที่ลุ่มน้ำมีเนื้อที่ประมาณ 1,621 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเหราผิง เขตเฉาอัน ในกวางตุ้ง (เป็นเนื้อที่ประมาณ 1,588 ตารางกิโลเมตร) และบางส่วนเล็ก ๆ ของอำเภอเจ้าอาน ในจางโจว มณฑลฝูเจี้ยน
=== แม่น้ำสาขา ===
แควของแม่น้ำหวงกังประกอบด้วยแม่น้ำสาขาหลัก 8 สายและสาขาย่อยอีกกว่า 10 สาย แม่น้ำเดิมมีทางคดเคี้ยวและน้ำท่วมบ่อยมาก ต่อมาแม่น้ำถูกปรับให้ตรง ทำให้ลดปัญหาน้ำท่วมให้หมดไปได้ นอกจากนี้ยังมีคลองชลประทานและคลองผันต่าง ๆ ตามแนวชายฝั่งมากมาย
=== สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ ===
แต่เดิมปากแม่น้ำออกสู่ทะเล ก่อนปี ค.ศ. 1958 ปลายน้ำตอนล่างของมันถูกแบ่งออกเป็นหกแคว ได้แก่ ห้วยซี (西溪), ห้วยจูเกอ (猪哥溪), ห้วยหฺยวีฉู (渔橱溪), ห้วยต้าอ้าว (大澳溪), ห้วยตง (东溪) และห้วยตงน้อย (东溪仔) ซึ่งก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหวงกัง หลายหมู่บ้านและเมืองหวงกัง ตั้งขึ้นบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำนี้ ในปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากการถมทะเลของอำเภอเหราผิง และโครงการปรับปรุงแม่น้ำหวงกัง ลำน้ำกระแสหลักจึงเปลี่ยนไปที่ห้วยตงไหลออกสู่ทะเลเพียงสายเดียว แม้ยังมีห้วยที่เหลืออยู่แต่ไม่สามารถออกสู่ทะเลได้ จากการปรับขยานคลองชลประทาน ลำน้ำบางส่วนในเมืองไม่เหมาะสำหรับดื่มเนื่องจากมลพิษร้ายแรง
== อ่างเก็บน้ำ ==
อ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดคืออ่างเก็บน้ำห้วยทัง (汤溪水库) ซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลกวางตุ้งฝั่งตะวันออก หรือที่มักเรียกว่าทะเลสาบเหราผิงเหนือ (饶平北湖) อ่างเก็บน้ำอื่น ๆ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำเชิ่งลี่ อ่างเก็บน้ำหนิวเจี่ยวหลง และอ่างเก็บน้ำต้าถาน
== ดูเพิ่ม ==
ทะเลจีนใต้
== อ้างอิง ==
หวงกัง
ภูมิศาสตร์มณฑลกวางตุ้ง
นักชู

นักชู  หรือ น่าชวี (c=那曲市|p=Nàqū shì) เป็นนครระดับจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตอนเหนือของเขตปกครองตนเองทิเบต ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
== ที่ตั้ง ==
นครนักชูตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิเบต ในเขตชนบทของที่ราบสูงทิเบต เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำแยงซี แม่น้ำนู่เจียง แม่น้ำลาซ่า แม่น้ำอี้ก้ง และแม่น้ำสายสำคัญอื่น ๆ มีพรมแดนติดกับเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ และมณฑลชิงไห่ ติดกับนครชัมโต ทางตะวันออก ส่วนทางใต้ติดกับนครลาซา นครญิงจี และนครซีกาเจ ส่วนทางตะวันตกติดกับจังหวัดงารี ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์อยู่ที่ประมาณลองจิจูด 83°55′–95°5′ ตะวันออกและละติจูด 29°55′–36°30′ เหนือ
สถานที่ที่มีประชากรในทิเบต