pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
นากางิงแคปซูลทาวเวอร์

นากางิงแคปซูลทาวเวอร์ (, Nakagin Capsule Tower) เป็นอาคารมิกซ์ยูสที่อยู่อาศัยกับสำนักงาน ออกแบบโดยคิโช คูโรกาวะ ตั้งอยู่ในย่านชิมบาชิ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้เวลาก่อสร้างเพียง 30 วัน ในปี 1972 และเป็นหนึ่งในอาคารไม่กี่แห่งของสถาปัตยกรรมแบบเมตาบอลิซึมญี่ปุ่น ขบวนการทางสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของการฟื้นฟูวัฒนธรรมใหม่ในญี่ปุ่นยุคหลังสงครามโลก ที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน (อีกแห่งที่มีชื่อเสียงคือ ศูนย์การประชุมนานาชาติเกียวโต) อาคารนี้เป็นตัวอย่างแรกของสิ่งก่อสร้างแบบแคปซูล (capsule architecture) ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ถาวร ปัจจุบันอาคารยังคงอยู่แต่ขาดการทำนุบำรุงอย่างมาก ข้อมูลจากตุลาคม 2012 พบว่าราว 30 ห้องจาก 140 ห้องแคปซูลยังคงใช้งานเป็นห้องอยู่อาศัย นอกนั้นเป็นสำนักงานหรือที่เก็บของ บางส่วนถูกทิ้งร้างและเริ่มเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา ข้อมูลจากสิงหาคม 2017 แคปซูลในอาคารยังสามารถจองเพื่อพักได้ แค่มีคิวรอคอยที่ยาวนาน
ในวันที่ 12 เมษายน 2022 มีการประกาศแผนการรื้อถอนอาคารอย่างเป็นทางการ โดยหน่วยประกอบ (component units) ของอาคารจะถูกนำมาใช้งานในรูปแบบอื่นแทน (repurposed)  โครงการเรี่ยไรเงินและความยายามขึ้นทะเบียนอาคารเป็นอาคารภายใต้การพิทักษ์ที่มีมาที่งหมดไม่ประสบผลสำเร็จ
==งานก่อสร้างและออกแบบ==

อาคารประกอบด้วยอาคารคอนกรีตย่อยสองอาคาร มีความสูง 11 และ 13 ชั้น ตามลำดับ ประกอบด้วยห้องแคปซูลจำนวน 140 ห้อง แต่ละห้องมีขนาด 2.5 x 4 x 1.3 เมตร, มีหน้าต่างที่ฝั่งด้านหนึ่ง แคปซูลแต่ละห้องสามารถต่อกันเป็นห้องที่ใหญ่ขึ้นได้ ถึงแม้ว่าแคปซูลจะสร้างขึ้นเพื่อผลิตในระดับอุตสาหกรรม แต่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีห้องใดที่ถูกแทนที่หรือเปลี่ยนใหม่เลย กลุ่มประชากรเป้าหมายที่จะเป็นลูกค้าคือมนุษย์เงินเดือน (ซาลารีมัง) ชาวโตเกียว
==แผนการทุบทำลายหรือรีโนเวท==
ในการจะทุบทำลายอาคารได้นั้น 80% ของเจ้าของแคปซูลในอาคารต้องยินยอมการทุบทำลาย ซึ่งผ่านการยินยอมครั้งแรกในวันที่ 15 เมษายน 2007 โดยอ้างเหตุผลความมอซอ, สกปรก, เบียดเสียด และความกังวลต่อแร่ใยหิน และเสนอให้ก่อสร้างอาคารใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่าแทนที่ คูโรกาวะ เสนอโดยใช้ข้อดีของงานออกแบบอาคารที่มีความจืดหยุ่นโดยการ "ถอดปลั๊ก" (unplugging) กล่องแคปซูลออกและใส่เข้าใหม่แทน แผนนี้ได้รับการสนับสนุนโดยสมาคมสถาปนิกหลายแห่ง รวมถึงสถาบันสถาปนิกญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามผู้อยู่อาศัยของอาคารกังวลเรื่องความปลอดภัยของความต้านทานแผ่นดินไหว และเป็นการใช้งานพื้นที่อย่างไม่คุ้มค่าในย่านมูลค่าสูงอย่างกินซะของโตเกียว คูโรกาวะเสียชีวิตในปี 2007 ประกอบกับขาดผู้มาพัฒนาอาคารต่อเนื่องจากการถดถอยของเศรษฐกิจปลายทศวรรษ 2000
นิคอไล อูรูสซ็อฟ นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมของ เดอะนิวยอร์กไทมส์ คัดค้านการทำลายอาคารและระบุว่าอาคารนี้เป็น "สถาปัตยกรรมอันงดงาม; เช่นเดียวกับอาคารอันยิ่งใหญ่อื่น ๆ นี่เป้นการตกตะกอน (crystallization) ของอุดมคติทางวัฒนธรรมที่ห่างไกลออกไป การดำรงอยู่[ของอาคารนี้]ยังเป็นเครื่องเตือนถึงทางที่ไม่ถูกเลือกเดิน (paths not taken) ของความเป็นไปได้ของโลกที่ถูกก่อร่างขึ้นด้วยกลุ่มของค่านิยมอีกชุดหนึ่ง"
== ดูเพิ่ม ==
โรงแรมแคปซูล
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Noboru Kawazoe, et al. (1960). Metabolism 1960: The Proposals for a New Urbanism. Bitjsutu Shuppan Sha.
Kisho Kurokawa (1977). Metabolism in Architecture. Studio Vista. 
Kisho Kurokawa (1992). From Metabolism to Symbiosis. John Wiley & Sons. 
Thomas Daniell (2008). After the Crash: Architecture in Post-Bubble Japan. Princeton Architectural Press. 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Kisho Kurokawa portfolio entry
Photos of Nakagin Capsule Tower
สิ่งก่อสร้างในเขตมินาโตะ (โตเกียว)
วัดอโยธยา

วัดอโยธยา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูสังฆรักษ์ปัญญาพล ปญฺญาพโล,ดร.
วัดอโยธยา หรือ วัดเดิม ตาม พงศาวดารเหนือ เชื่อกันว่าบริเวณวัดนี้เคยเป็นพระราชวังสมัยอโยธยามาก่อน ต่อมาเมื่อกษัตริย์ผู้ปกครองเมืองได้ถวายพื้นที่พระราชวังให้สร้างเป็นวัด ให้ชื่อว่า "วัดเดิม" เป็นศูนย์กลางของเมืองอโยธยา เป็นวัดประจำพระราชวัง "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ริมแม่น้ำป่าสัก ก่อนที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จะทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ณ หนองโสน เดิมเป็นพระอารามหลวง โดยพระเจ้าหลวงยกวัดให้เป็นวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นวัดในฝ่ายอรัญวาสี ยังปรากฏชื่อวัดนี้ในจารึกวัดศรีชุม คือ จารึกหลักที่ 2 ในประมวลจารึกไทย ที่สันนิษฐานว่าจารึกโดยพระมหาเถรศรีศรัทธา วัดนี้เป็นวัดที่มีพระมหากษัตริย์หลายพระองค์เสด็จประทับอยู่และเป็นวัดที่สำคัญเกี่ยวกับพิชัยสงคราม
เจดีย์มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลมหรือทรงลังกาแปดเหลี่ยมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม รูประฆังเรียวปากแคบไม่ผายกว้าง องค์ระฆังกลมทำเป็นรูปปูนปั้นกลีบดอกบัวลดหลั่นแปลกตากว่าเจดีย์องค์อื่น ๆ และมีบันไดขึ้นทางด้านหน้าและด้านหลัง เป็นเจดีย์อโยธยารุ่นแรก ซึ่งมีอายุกว่า 500 ปี พงศาวดารเหนือ เล่าว่า พระมหาเถรศรีศรัทธาได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่เจดีย์นี้ด้วย เมื่อครั้งอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เจดีย์วัดอโยธยาองค์นี้ก็ได้รับความเสียหายจากถูกน้ำขังเป็นเวลานานหลายเดือนตั้งแต่บริเวณรอบฐานรากจนถึงองค์เจดีย์ อุโบสถซึ่งได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์บนรากฐานอาคารเดิม ส่วนทางด้านทิศตะวันตกของวัดเป็นที่ตั้งของวิหารซึ่งถูกปกคลุมด้วยเนินดิน
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อโยธยา
เคาน์เตสโมนีคา ซู ซ็อลมส์-เลาบัค

เคาน์เตสโมนีคา ซู ซ็อลมส์-เลาบัค (Countess Monika zu Solms-Laubach) ประสูติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2472 เป็นธิดาคนที่ 4 ใน จอร์จ เคานต์ที่ 9 แห่งซ็อลมส์-เลาบัค และ เจ้าหญิงโยฮันนาแห่งโซล์มส-โฮเฮนโซล์มส-ลิช เป็นพระชายาพระองค์ที่ 2 ใน แอนสท์ ออกัสตุส เจ้าชายแห่งฮันโนเฟอร์ โดยทรงเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2524 ซึ่งการเสกสมรสของทั้ง 2 ต้องเป็นไปตามพระบรมราชวินิจฉัยใน เอลิซาเบธที่ 2 ซึ่งต่อมา ทรงมีพระบรมราชโองการโปรดกระหม่อม พระราชทานการเสกสมรสเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ในปีเดียวกัน รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งฮันโนเฟอร์ พระชายา ดัชเชสแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค พระชายา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส
ก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ประมูลเครื่องเพชร เจ้าหญิงไธราแห่งเดนมาร์ก (พ.ศ. 2396-2476) พระราชธิดาใน คริสเตียนที่ 9 และถูกจัดเก็บในพระตำหนักส่วนพระองค์ ในปี 2547 ต่อมา พระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2558 สิริพระชันษา 85 ปี
== อ้างอิง ==
Opfell, Olga S. (15 April 2001). Royalty Who Wait: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. p. 46. ISBN 0786409010.
de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery, Paris 2002, pp. 58–62, 66. (French) ISBN 2-9507974-3-1
Leigh, N.E. (12 June 1981). "Privy Council Office". The London Gazette. The Stationery Office. Retrieved 9 February 2019.
Warren, Simon; Weigman, Matthew (13 October 2008). "Sotheby's Announces the Sale of Imperial and Royal Presents". Sotheby's. Retrieved 9 February 2019.
Meise, Rüdiger (12 June 2015). "Monika von Hannover ist tot". Göttinger Tageblatt. Madsack. Retrieved 9 February 2019.
"Laubacher trauern um "ihre Monika"". Gießener Anzeiger. Archived from the original on 10 February 2019. Retrieved 9 February 2019.
"Laubach: Das Tor zum Vogelsberg". Reiseziele Deutschland. 7 March 2018. Retrieved 9 February 2019.
"Puppenstubenmuseum Laubach: Eröffnung mit Prinz von Preußen". Gießener Allgemeine. 1 October 2011. Retrieved 9 February 2019.
"Faszinierende Puppenstuben: "Die Große Welt im Kleinen"". Puppenstuben Museum. Retrieved 9 February 2019.
"Monika von Hannover: Obituary Notice". Frankfurter Allgemeine Zeitung. 10 June 2015. Retrieved 9 February 2019.
เจ้าหญิงเยอรมัน
เจ้าหญิงฮันโนเฟอร์
ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์
ราชวงศ์เยอรมัน
ซันจูซังเก็ง-โด

วัดซันจูซังเก็ง  เป็นพุทธศาสนสถานในนิกายเท็นได ตั้งอยู่ในย่านฮิกาชิยะมะในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
วัดตั้งขึ้นในปี 1164 โดย ไทระ โนะ คิโยโมริ และมีชื่อทางการคือเร็งเกียว-อิน ( และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารของวัดเมียวโฮ-อิน
วัดเป็นที่รู้จักจาก ''[(โถงหลัก) ที่มีความยาวมาก สร้างขึ้นในปี 1266 (
บราซิลสมัยอาณานิคม

บราซิลสมัยอาณานิคม (Brasil Colonial) ได้หลอมรวมยุคประวัติศาสตร์ของบราซิล มาตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เนื่องจากการเข้ามาตั้งถิ่นฐานของโปรตุเกส หลังการค้นพบดินแดนโดยเปดรู อัลวารึช กาบรัล จนถึง ค.ศ. 1815 เมื่อบราซิลได้รับการยกฐานะเป็นราชอาณาจักร ร่วมกับราชอาณาจักรโปรตุเกส และราชอาณาจักรแอลการ์ฟในฐานะ สหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ ในช่วง 300 ปีต้น ๆ ของประวัติศาสตร์ของการล่าอาณานิคมของบราซิล การแสวงหาผลประโยชน์ทางด้านเศรษฐกิจของดินแดนนี้มีพื้นฐานมาจากการสกัดต้นบราซิล (pau brazil) (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16) ซึ่งทำให้ดินแดนนี้มีชื่อเรียกตามต้นไม้ดังกล่าว การผลิตน้ำตาลจากการนำทาสชาวแอฟริกันมาเก็บเกี่ยวต้นอ้อย (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16–18) และการขุดทองและเพชรที่ได้ค้นพบในใต้ดิน (เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 18) ทาสโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่นำมาจากทวีปแอฟริกาซึ่งเป็นแรงงานส่วนใหญ่ของระบบเศรษฐกิจ การส่งออกของบราซิลเกิดขึ้น ภายหลังจากที่ทาสชาวพื้นเมืองใช้เวลาช่วงระยะสั้น ๆ เพื่อทำการตัดต้นบราซิล
เมื่อเปรียบเทียบกับดินแดนของสเปนที่อยู่ใกล้เคียงกัน ซึ่งมีอุปราชหลายคน ที่มีเขตอำนาจการควบคุมภายในช่วงเริ่มแรกเหนือ นิวสเปน (เม็กซิโก) และเปรู และในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ได้ขยายขอบเขตอำนาจไปถึงบริเวณเขตอุปราชแห่งรีโอเดลาปลาตา และนิวกรานาดา อาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสได้ตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่ชายฝั่ง โดยชาวโปรตุเกส และประชากรของทาสสีผิวดำที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก ที่ทำงานในพื้นที่สวนน้ำตาล และเหมืองแร่ วัฏจักรแห่งเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูและเชื่อมโยงกับสินค้าส่งออก ยุคน้ำตาลแห่งบราซิลถูกผูกมัดกับการพัฒนาทาสภายในสวนไร่ ทำให้พ่อค้าซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลาง ระหว่างแหล่งผลิตน้ำตาล ท่าเรือของบราซิล และทวีปยุโรป ถูกลดความสำคัญ โดยการเติบโตของระบบอุตสาหกรรมน้ำตาล ในทะเลแคริบเบียนบนหมู่เกาะ ที่ประเทศบนทวีปยุโรปได้ยึดอำนาจมาจากสเปน ทองคำและเพชร ถูกค้นพบและถูกขุด อยู่ทางตอนใต้ของบราซิลจนถึงช่วงปลายยุคอาณานิคม ส่วนใหญ่ของเมืองในบราซิลเป็นเมืองท่าและมีการย้ายเมืองหลวงของการปกครองอาณานิคม อยู่หลายครั้ง เพื่อตอบสนองต่อความสำคัญของสินค้าส่งออกที่เพิ่มขึ้นและลดลงในบางครั้ง
ไม่เหมือนกับอาณานิคมบนทวีปอเมริกาของสเปน ซึ่งแตกแยกออกมาเป็นหลากหลายสาธารณรัฐ เมื่อได้รับเอกราชเป็นของตนเอง บราซิลยังคงเป็นระบบการปกครองเดี่ยวภายใต้ระบอบราชาธิปไตย ซึ่งทำให้เป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในละตินอเมริกา เช่นเดียวกับที่ชาวสเปนที่อยู่ในยุโรป และศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นแหล่งหลักของการรวมตัวกันบนดินแดนที่กว้างใหญ่ และสเปนมีหลากหลายเชื้อชาติ สังคมบราซิลจึงเป็นสังคมที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ด้วยภาษาโปรตุเกสและความเชื่อแบบโรมันคาทอลิก ภาษาโปรตุเกสมีความสำคัญอย่างยิ่ง ต่ออัตลักษณ์ของชาวบราซิล
== อ้างอิง ==
 
รัฐสิ้นสภาพในประเทศบราซิล
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2043
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2077
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2351
ประเทศบราซิล
อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
อดีตอาณานิคมในทวีปอเมริกาใต้
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอุรุกวัย
คณิศร ภู่พันธ์

คณิศร ภู่พันธ์ เป็นผู้รักษาประตูฟุตซอลชาวไทย และเป็นสมาชิกของฟุตซอลทีมชาติไทย ทั้งนี้ เขาทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตซอลการท่าเรือ ในการแข่งฟุตซอลไทยแลนด์ลีก
== อ้างอิง ==
AFC FUTSAL CLUB CHAMPIONSHIP 2016
นักฟุตซอลชายชาวไทย
ผู้รักษาประตูฟุตซอล
นักกีฬาเหรียญทองซีเกมส์ชาวไทย
ผู้เล่นสโมสรฟุตซอลการท่าเรือ
วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร

วฤนทาวันจันทโรทยมนเทียร (वृंदावन चन्द्रोदय मंदिर; Vrindavan Chandrodaya Mandir; วฤนฺทาวนฺ จนฺทโรทย มนฺทีร) เป็นมนเทียรภายใต้การก่อสร้างในวฤนทาวัน มถุรา ประเทศอินเดีย หากก่อสร้างเสร็จตามแปลนจะกลายเป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่มีความสูงที่สุดในโลก ด้วยมูลค่าคาดการณ์ก่อสร้างที่  มนเทียรอยู่ภายใต้การบริหารของอิสก์คอน บังกาลอร์ ตามแปลนการก่อสร้าง อาคารจะมีความสูง 213 เมตร และ 70 ชั้น ในพื้นที่ราว 50,000 ตารางเมตร รวมถึงจะมีที่จอดรถและลานจอดเฮลิคอปเตอร์
==การก่อสร้าง==
มธูปัณฑิตทาสเคยพบปะประธานาธิบดีปรณัพ มุขรจีเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการก่อสร้างอาคาร ในเดือนมีนาคม 2014 มุขยมนตรีรัฐอุตตรประเทศ อขิเลศ ยาดัฟ เดินทางมาเปิดตัวโครงการ และเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2014 ประธานาธิบดี ปรณัพ มุขรจี เดินทางมาเคาะศิลาฤกษ์ของมนเทียร จนถึงปัจจุบัน มนเทียรยังคงอยู่ภายใต้การก่อสร้าง
==ระเบียงภาพ==
==ดูเพิ่ม==
วิราตรามยัณมนเทียร โครงการก่อสร้างนครวัดขึ้นใหม่เป็นมนเทียรในอินเดีย
นันทมหรธาม
==อ้างอิง==
โบสถ์พราหมณ์ของสมาคมกฤษณภาวนามฤตนานาชาติ
ศาสนสถานในรัฐอุตตรประเทศ
วฤนทาวัน
วัดพลับพลาไชย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดพลับพลาไชย โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวาสุกรี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ วัดราชบูรณะ
==ประวัติ==
วัดพลับพลาไชยไม่ปรากฏนามผู้สร้างแต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ว่า เป็นที่ตั้งทัพของ เจ้าอ้ายพระยา พระราชโอรสองค์ใหญ่ของสมเด็จพระอินทราชา ก่อนจะเคลื่อนทัพออกมาเจอกับ เจ้ายี่พระยา พระราชอนุชาของพระองค์ที่ตั้งทัพอยู่ที่ วัดชัยภูมิที่เชิงสะพานป่าถ่านและได้กระทำยุทธหัตถีกระทั่งสิ้นพระชนม์บนคอช้างพร้อมกันทำให้เจ้าสามพระยา พระอนุชาพระองค์เล็กได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2
จากนั้นวัดพลับพลาไชยได้ปรากฏชื่อใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ในรัชสมัยของ สมเด็จพระศรีสุธรรมราชา ว่า ระหว่างที่เกิดสงครามกลางเมือง สมเด็จพระนารายณ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้ยกกองทัพออกจาก พระราชวังจันทรเกษม ซึ่งเป็นวังหน้าผ่านวัดพลับพลาชัยเพื่อไปตั้งกองบัญชาการที่ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์ กระทั่งได้รับชัยชนะและเสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็น สมเด็จพระนารายณ์มหาราช
== สิ่งก่อสร้างภายในวัด ==
เจดีย์ประธาน มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม ฐานแปดเหลี่ยม ขนาดเส้นผ่าศูนย์ของเจดีย์ประมาณ 4 เมตร  ภายในก่ออิฐสอดินซึ่งเป็นเทคนิคของงานช่างสมัยอู่ทองถึงอยุธยาตอนต้น เจดีย์รายย่อมุมไม้สิบสอง ทรงยอดปรางค์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเจดีย์ประธาน ศิลปะอยุธยาตอนปลาย จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมทำให้สันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานเรื่อยมาจนกระทั่งถึงในสมัยอยุธยาตอนปลาย และมีวิหารขนาดเล็ก ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เจาะช่องหน้าต่างขนาดเล็กไว้ด้านละ 1 บาน มีประตูทางเข้า 2 ช่อง ซึ่งเป็นลักษณะที่นิยมสร้างในสมัยอยุธยาตอนกลาง
== อ้างอิง ==
พลับพลาไชย
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ศาลเจ้าโชเซ็ง

ศาลเจ้าโชเซ็ง (조선신궁, อักษรฮันจา: 朝鮮神宮; ภาษาญี่ปุ่นแบบเฮปเบิร์น: Chōsen Jingū) เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญที่สุดในประเทศเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1925 ถึง 1945 ในสมัยการปกครองของญี่ปุ่น
==เบื้องหลัง==


หลังญี่ปุ่นผนวกเกาหลีใน ค.ศ. 1910 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ดำเนินการตามนโยบายกระบวนการกลายเป็นญี่ปุ่น (Japanization) ซึ่งรวมไปถึงการสักการะที่ศาลเจ้าชินโต เช่นเดียวกันกับการแสดงออกทางการเมืองต่อความรักประเทศชาติเป็นข้อปฏิบัติทางศาสนา ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 นักเรียนในโรงเรียนจะต้องเข้าไปในศาลเจ้าชินโต และใน ค.ศ. 1935 มีการบังคับให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยและข้าราชการจะต้องเข้าร่วมพิธีศาสนาชินโต จนถึง ค.ศ. 1945 มีศาลเจ้าในเกาหลีที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรัฐชินโต (State Shinto) รวม 1,140 แห่ง
โชเซ็งจิงงูถูกสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1925 ที่ยอดเขานัมซานในเมืองเคโจ เพื่ออุทิศแด่เทพีอามาเตราซุกับจักรพรรดิเมจิ ตัวอาคารมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชินเม-ซูกูริตามศาลเจ้าอิเซะ ไม่กี่เดือนหลังเกาหลีเป็นเอกราชจากญี่ปุ่น โชเซ็งจิงงูจึงถูกทำลายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945 และใน ค.ศ. 1970 ได้มีการสร้าง "อนุสรณ์สถานรักชาติ อัน จุง-กึน" ในบริเวณที่เคยเป็นศาลเจ้า เพื่อยกย่องอัน จุง-กึน ผู้ลอบสังหารอิโต ฮิโรบูมิ ผู้ตรวจราชการชาวญี่ปุ่นคนแรก
==ดูเพิ่ม==
รัฐชินโต (State Shinto)
ศาสนาชินโตในประเทศเกาหลี
เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
การจัดอันดับศาลเจ้าชินโตในระบบสมัยใหม่ (Modern system of ranked Shinto Shrines)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
 Chōsen Jingū (plan and photographs)
1931 photograph 
เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
จิงงู
ศาลเจ้าชินโตในประเทศเกาหลี
สิ่งก่อสร้างที่ถูกทำลายใน ค.ศ. 1945
สิ่งก่อสร้างที่สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1925
วัดโคกพระยา (ตำบลภูเขาทอง)

วัดโคกพระยา โบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอทางด้านทิศเหนือของเกาะเมือง ในตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บริเวณโบราณสถานมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 81 ตารางวา
วัดโคกพระยาเป็นวัดขนาดเล็กที่มีอายุการสร้างมาแต่สมัยอยุธยาตอนต้นและถูกใช้งานมาจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมสันนิษฐานกันว่าวัดนี้เคยใช้เป็นที่ฝังพระศพ และสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์หลายพระองค์ แต่จากหลักฐานที่พบภายหลังการขุดแต่ง ซึ่งไม่ปรากฏพบร่องรอยว่าเคยใช้ประกอบพิธีดังกล่าว จึงสันนิษฐานว่าวัดที่ปรากฏชื่อในพระราชพงศาวดารนั้น อาจจะเป็นวัดโคกพระยาในตำบลลุมพลี
โบราณสถานวัดโคกพระยานี้มีการก่อสร้าง 3 สมัย สมัยแรกสันนิษฐานจากลักษณะของใบเสมาว่าตั้งอยู่ในสมัยอยุธยาตอนกลาง ได้แก่ เจดีย์ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม ส่วนยอดและองค์เจดีย์หักพังลงเหลือแต่ฐานและแกนด้านในองค์เจดีย์ซึ่งก่อเป็นแกนรูปกากบาท อุโบสถมีประตูทางเข้า 4 ประตู มีทางเดินโดยรอบอุโบสถฐานไพทีด้านหลังกว้าง 3 เมตร พื้นปูกระเบื้องดินเผา พบชิ้นส่วนพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่ 1 องค์และพบร่องรอยการพอกปูนทับฐานชุกชีของเดิม สมัยที่ 2 มีการบูรณะอุโบสถและกำแพงแก้ว ได้ก่อพอกกำแพงแก้วด้านตะวันออกและตะวันตกให้หนาขึ้นสร้างกำแพงด้านทิศใต้เพิ่มอีก 1 แนว โดยทำเป็นฐานบัวแล้วถมดินเพื่อปรับระดับพื้นส่วนที่ขยายออกมาจากแนวฐานเดิมมาจนชิดแนวกำแพงนี้ สมัยที่ 3 บูรณะอุโบสถโดยปรับปรุงพื้นปูกระเบื้อง มีการก่ออิฐบริเวณกำแพงแก้วด้านทิศตะวันออกและทิศใต้ให้หนาขึ้น มีการก่อสร้างแนวกำแพงวัดใหม่ด้านทิศตะวันออก พร้อมกลบทับแนวกำแพงแก้วเดิมจนถึงระดับมีการก่อพอกและใช้แนวเดิมตั้งแต่สมัยที่ 1 และฐานกำแพงแก้ว และมีอาคารต่าง ๆ อีก
== อ้างอิง ==
โคกพระยา
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโคกพระยา

วัดโคกพระยา อาจหมายถึง
วัดโคกพระยา ตำบลลุมพลี  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดโคกพระยา ตำบลภูเขาทอง  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
โคกพระยา
เดดไรซิง 4

เดดไรซิง 4 (Dead Rising 4) เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยที่พัฒนาโดยแคปคอมแวนคูเวอร์ และเผยแพร่โดยไมโครซอฟท์สตูดิโอส์สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์วัน โดยเป็นภาคที่สี่ในซีรีส์เดดไรซิง ซึ่งมีการประกาศในงานแถลงข่าวอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป 2016 ของไมโครซอฟท์เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เกมนี้เป็นการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ และมีฉากอยู่ที่วิลลาเมตต์ รัฐโคโลราโด ในธีมคริสต์มาส
เดดไรซิง 4 ได้รับการวางจำหน่ายทั่วโลกเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2016 เกมดังกล่าวได้รับการวิจารณ์จากนักวิจารณ์ที่หลากหลาย โดยยกย่องรูปแบบการเล่น และการกลับมาของแฟรงก์ เวสต์ อย่างไรก็ตาม การลดลงของคุณภาพ และปัญหาทางเทคนิคบางอย่างถูกกล่าวถึงในเชิงลบ ทั้งนี้ เวอร์ชันไมโครซอฟท์ วินโดวส์ สำหรับสตีมได้รับการเปิดตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 ซึ่งเผยแพร่โดยบริษัทแคปคอม ส่วนเกมเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 ได้ใช้ชื่อเดดไรซิง 4: แฟรงก์สบิ๊กแพกเกจ (Dead Rising 4: Frank's Big Package) ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2559
วิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัย
เดดไรซิง
เกมไมโครซอฟท์
วิดีโอเกมโอเพนเวิลด์
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
วิดีโอเกมภาคต่อ
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศแคนาดา
เกมสำหรับวินโดวส์
เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
วิดีโอเกมซอมบี
โรคกลัวทะเล

โรคกลัวทะเล หรือ ทาลัสโซโฟเบีย (thalassophobia; θάλασσα (thalassa) "ทะเล" และ φόβος (phobos) "กลัว") เป็นความกลัวแหล่งน้ำลึกอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น ซึ่งอาจเป็นทะเล มหาสมุทร สระว่ายน้ำหรือทะเลสาปก็ได้ ทั้งนี้ ระวังสับสนกับโรคกลัวน้ำหรืออะควาโฟเบีย (aquaphobia) ซึ่งเป็นความกลัวคนละอย่างกัน โรคกลัวทะเลอาจประกอบด้วยความกลัวอยู่ในแหล่งน้ำลึก กลัวความเวิ้งว้างของทะเล คลื่นทะเล และความกลัวอยู่ห่างจากแผ่นดิน สาเหตุของโรคกลัวทะเลนั้นยังไม่ชัดเจนและยังเป็นหัวข้อวิจัยอยู่ เพราะแต่ละคนมีเหตุผลแตกต่างกันไป ความรุนแรงและอาการและอาการแสดงของโรคอาจเปลี่ยนแปลงและมีความซับซ้อนได้ โดยอาจมีช่วงที่ทุกข์ทรมานทางอารมณ์และกายภาพที่เกิดจากตัวกระตุ้นหลากหลาย การรักษาอาจมีการบำบัดและยาคลายกังวลผสมกัน และจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อรักษาในวัยเด็ก ซึ่งเป็นช่วงวัยที่พบโรคนี้มากที่สุด
== อ้างอิง ==
โรคกลัว
มหาสมุทร
ทะเล
รัฐบราซิล

รัฐบราซิล (Estado do Brasil; State of Brazil) เป็นหนึ่งในรัฐนอกดินแดนหลักของจักรวรรดิโปรตุเกสบนทวีปอเมริกา ในช่วงที่ยังเป็นอาณานิคมบราซิล
== อ้างอิง ==
รัฐสิ้นสภาพในประเทศบราซิล
อดีตอาณานิคมของโปรตุเกส
ประเทศบราซิล
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2164
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2358
ยุทธการที่อินช็อน

ยุทธการที่อินช็อน  เป็นการบุกครองด้วยการยกพลขึ้นบกและการสู้รบในสงครามเกาหลี ซึ่งส่งผลลัพธ์ให้ได้รับชัยชนะที่เด็ดขาดและการพลิกกลับสถานการณ์ทางยุทธศาสตร์เพื่อสนับสนุนแก่กองบัญชาการสหประชาชาติ(UN) ปฏิบัติการดังกล่าวเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหารจำนวน 75,000 นาย และเรือรบ 261 ลำ และนำไปสู่การยึดครองกรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้กลับคืนมาในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ชื่อรหัสสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้คือ ปฏิบัติการโครไมต์
การสู้รบเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1950 และสิ้นสุดลงในวันที่ 19 กันยายน ด้วยการจู่โจมยกพลขึ้นบกที่น่าประหลาดใจซึ่งอยู่ห่างไกลจากวงรอบปูซาน ซึ่งกองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลี(ROK) ได้ทำการป้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมืองอินช็อนที่ไร้การป้องกันส่วนใหญ่ได้ถูกรักษาการณ์ ภายหลังจากถูกทิ้งระเบิดโดยกองทัพสหประชาชาติ การสู้รบครั้งนี้ได้ทำให้ชัยชนะของกองทัพประชาชนเกาหลี(KPA) ของเกาหลีเหนือต้องจบลง  ภายหลังจากสหประชาชาติได้ยึดครองกรุงโซลกลับคืนมาได้แล้ว ทำให้สายส่งเสบียงของกองทัพประชาชนเกาหลีเหนือในเกาหลีใต้ได้ถูกตัดขาดไปเพียงบางส่วน
กองทัพสหประชาชาติและกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีได้รับคำสั่งจากนายพลแห่งกองทัพ ดักลาส แมกอาเธอร์ แห่งกองทัพบกสหรัฐ แมกอาเธอร์ได้เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังปฏิบัติการ การเอาชนะความเคลือบแคลงอย่างรุนแรงของเหล่านายพลที่คอยระมัดระวังมากขึ้นที่จะเข้าโจมตีที่มีความเสี่ยงในภูมิประเทศที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างมาก การสู้รบที่ตามมาด้วยการล่มสลายอย่างรวดเร็วของกองทัพประชาชนเกาหลี ภายในหนึ่งเดือนของการยกพลขึ้นบกที่อินช็อน อเมริกันได้จับกุมเชลยศึกจากทหารของกองทัพประชาชนเกาหลีจำนวน 135,000 นาย
== อ้างอิง ==
ยุทธการในสงครามเกาหลี
ยุทธนาวีในสงครามเกาหลี
ปฏิบัติการยกพลขึ้นบก
กองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลี
โสนากษี สิงหา

โสนากษี สิงหา (Sonakshi Sinha; सोनाक्षी सिन्हा; ; เกิด 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดงและน้กร้องหญิงชาวอินเดียซึ่งทำงานในวงการภาพยนตร์ฮินดี เธอเริ่มต้นชีวิตการทำงานด้วยการเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า เธอแจ้งเกิดในฐานะนักแสดงด้วยภาพยนตร์ Dabangg (2553) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล ฟิล์มแฟร์อะวอดส์ สาขานักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
เธอได้แสดงเป็นนางในฝันของพระเอกภาพยนตร์แอกชันดรามารายได้สูงหลายเรื่อง เช่น Sonakshi Sinha (2555), Son of Sardaar (2555), Dabangg 2 (2555) และ Holiday: A Soldier Is Never Off Duty (2557) แม้จะถูกวิจารณ์ว่าเป็นบทบาทที่ไม่หลากหลายก็ตาม เธอมาได้รับคำชื่นชมจากการแสดงภาพยนตร์ดรามาเรื่อง Lootera (2556) ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัล ฟิล์มแฟร์อะวอดส์ สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม หลังจากประสบความสำเร็จในเบื้องต้นนี้ บทบาทที่ตามมาของเธอกลับเป็นภาพยนตร์รายได้ต่ำหลายรายเรื่องอย่างต่อเนื่อง ยกเว้นเรื่อง Mission Mangal (2562)
นอกจากการแสดงภาพยนตร์ เธอยังขับร้องท่อนเล็ก ๆ ในเพลง "Let's Celebrate" ของอิมรัน ข่าน เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง Tevar (2558) และยังออกซิงเกิลเดี่ยวชื่อ Aaj Mood Ishqholic Hai
== ประวัติ ==
เธอเกิดในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ที่ปัฏนา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เป็นธิดาของสถุงคัณ สิงหาและภูณัม สิงหา (สกุลเดิม จันทรมณี) บิดาของเธอมีเชื้อสายคายัสตา มารดาเธอมีเชื้อสายฮินดูสินธุ  บิดาของเธอเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคภารตียชนตา ก่อนจะย้ายไปสังกัดคองเกรสแห่งชาติอินเดียในปี พ.ศ. 2562 เธอเป็นธิดาคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งสามคน ซึ่งเธอมีพี่ชายฝาแฝดสองคนคือลูวะและคูซ สิงหา เธอเริ่มศึกษาที่โรงเรียนอารยาวิทยามานติ และสำเร็จการศึกษาวิชาการออกแบบแฟชั่น จากสถาบันเปรมลีลาวิฑัส มหาวิทยาลัยสตรีนาธิบายดาโมดาร์ฐกาสีมหิลาวิเทศพิชญ์
== ผลงานการแสดง ==
=== ภาพยนตร์ ===
== ผลงานเพลง ==
=== ซิงเกิล ===
2558 - Aaj Mood Ishqholic Hai
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2530
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักแสดงหญิงชาวอินเดีย
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอินเดีย
นักร้องหญิงชาวอินเดีย
ชาวสินธี
บุคคลจากรัฐพิหาร
โมเนสกิน

โมเนสกิน หรือ โมเนอสเคิน (Måneskin, ; ;) เป็นวงดนตรีร็อกจาก โรม อิตาลี ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศ การประกวดเพลงยูโรวิชัน ปี 2021
==อ้างอิง==
กลุ่มดนตรีสัญชาติอิตาลี
วงกลุ่มสี่
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2559
ผู้ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชัน
รายพระนามพระมหากษัตริย์บุนโยโร

โอมูกามาแห่งบุนโยโร เป็นพระอิสสริยยศของผู้ปกครองอาณาจักรแอฟริกาตะวันออกชื่อบุนโยโร-กิตาราอาณาจักรเป็นอิสระระหว่างศตวรรษที่ 16 ถึง 19 แม้ว่าจะมิได้มีสถานะเป็นประมุขแห่งรัฐต่อไป, โอมูกามาแห่งโตโรยังคงมีบทบาทสำคัญในการเมืองยูกันดา โดยเฉพาะในกลุ่มชาวบุนโยโรในฐานะผู้นำ ราชวงศ์บุนโยโรมีความสัมพันธ์พิเศษกับโอมูกามาแห่งโตโร
==== ราชวงศ์บาบีอีโต ====
รูกิดิ, late fifteenth century
โอกากิ, late fifteenth/early sixteenth century
โอโย นยีบา, ต้นศตวรรษที่ 16
วินยีที่ 1, ต้นศตวรรษที่ 16
โอลิมีที่ 1, กลางศตวรรษที่ 16
นยาบองโก, กลางศตวรรษที่ 16
วินยีที่ 2, ปลายศตวรรษที่ 16 - ต้นศตวรรษที่ 17
โอลิมิที่ 2, กลางศตวรรษที่ 17
นยารวา, กลางศตวรรษที่ 17
กวามาลี, กลางศตวรรษที่ 17
มาซัมบา, ปลายศตวรรษที่ 17
อานาบวานีที่ 1, ปลายศตวรรษที่ 17
กเยเบมเบที่ 1, ปลายศตวรรษที่ 17
วินยีที่ 3, ต้นศตวรรษที่ 18
นีไอกา, ต้นศตวรรษที่ 18
กเยเบมเบที่ 2, ต้นศตวรรษที่ 18
โอลิมิที่ 3,  1710–1731
ดูฮากา, 1731– 1782
โอลิมิที่ 4,  1782–1786
นยามูตูกูรา กเยเบมเบที่ 3, 1786–1835
นยาบองโกที่ 2, 1835–1848
โอลิมิที่ 5, 1848–1852
กเยเบมเบที่ 4, 1852–1869
กาบาเลกา, 1869–1898
กิตาฮิมบวา, 1898–1902
ดูฮากาที่ 2, 1902–1924
วินยีที่ 4, 1925–1967
* รัฐบาลยูกันดายุบเลิกระบอบกษัตริย์, 1967–1994
โซโลมอน อิกูรูที่ 1, 1994–present
*
บ
บ
ชินอิจิ ฮาโตริ

ชินอิจิ ฮาโตริ (; เกิดวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1971 ที่อาเงโอะ จังหวัดไซตามะ) เป็นนักข่าวอิสระ, ทาเร็นโตะ และพิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น เขาเป็นอดีตผู้ประกาศประจำช่องนิปปงทีวี ทัตสึโนริ ฮาระ ตั้งชื่อเล่นให้เขาว่า เบิร์ด 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักข่าวชาวญี่ปุ่น
พิธีกรโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ
บุคคลจากอาเงโอะ
บราซิลของเนเธอร์แลนด์

บราซิลของเนเธอร์แลนด์ (Nederlands-Brazilië) หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า นิวฮอลแลนด์ (New Holland; Nieuw-Holland) เป็นพื้นที่ส่วนเหนือของอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกสที่ปกครองโดยสาธารณรัฐดัตช์ระหว่างการตั้งอาณานิคมบนทวีปอเมริกาในช่วง ค.ศ. 1630–1654 เมืองหลักของอาณานิคมนิวฮอลแลนด์ได้แก่ เมืองหลวงเมาริตส์สตัด (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเรซิฟี), เฟรเดอริกสตัต (โจเอาเปสโซอา), นีวอัมสเตอร์ดัม (นาตาล), เซนต์หลุยส์ (เซาลูอีส), เซากริสตอเวา, ฟอร์ตสโคเนินบอร์ค (โฟร์ตาเลซา), ซีรีญาเอย์ และโอลิงดา
== อ้างอิง ==
 
*
อดีตอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
อดีตอาณานิคมในทวีปอเมริกาใต้