pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน

ดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน การ์ซิอา (Daniel Alcides Carrión García; 12 สิงหาคม 1857 – 5 ตุลาคม 1885) เป็นนักศึกษาแพทย์ชาวเปรู ชื่อของเขาได้รับการนำไปตั้งให้กับโรคการ์ริออน
การ์ริออนเป็นที่รู้จักจากการทดลองพิสูจน์เชื้อก่อโรคตัวหนึ่งโดยการทดลองนำเชื้อจากหูดของผู้ป่วยวัย 14 ปี เพาะและนำเข้ากระแสเลือดของตัวเองในปี 1885 ต่อมาเขาเสียชีวิตจากการติดเชื้อในปีเดียวกัน เป้าหมายของเขาคือการแสดงความสัมพันธ์ระหว่างระยะเลือดฉับพลันว่าจากโรคไข้โอโรยา กับภาวะเรื้อรังที่เกิดขึ้นในภายหลังจากโรค ซึ่งเรียกว่า verruga peruana ซึ่งเป็นอาการแสดงออกลักษณะคล้ายหูดสีแดงบนผิวหนัง การทดลองนำเชื้อเข้ากระแสเลือดของตนเองนั้นช่วยพิสูจน์ความสัมพันธ์ระหว่างการเกิดโรค เชื้อ และอาการต่าง ๆ ของไข้โอโรยา นักเรียนแพทย์มิตรสหายของการ์ริออนผู้ช่วยเขาทำการทดลองนี้ต่อมาถูกจับกุมฐานฆาตกรรมหลังการ์ริออนเสียชีวิต แต่ต่อมาก็ได้รับการปล่อยตัว ในปี 1938 มัคซีเมอ ฮันส์ กุตชึญสกี รอดชีวิตจากการทดลองที่คล้ายคลึงกัน
ปัจจุบันร่างของการ์ริออนฝังไว้ที่สุสานของโรงพยาบาลแห่งชาติ 2 พฤษภาคม ในลิมา และในปี 1991 รัฐบาลเปรูประกาศเชิดชูเกียรติให้การ์ริออนเป็น "วีรชนแห่งชาติ" (Héroe Nacional) รวมถึงวันที่เขาเสียชีวิต (5 ตุลาคม) ของทุกปีได้รับการเฉลิมฉลองเป็นวันแพทย์แห่งชาติของเปรู (Día de la medicina Peruana) นอกจากนี้ ชื่อของเขายังได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อมหาวิทยาลัยแห่งชาติดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน และสนามกีฬาดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน ทั้งคู่ตั้งอยู่ในเซร์โรเดปัสโก เมืองบ้านเกิดของเขา
==ดูเพิ่ม==
บาร์ตอเนลลา
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Daniel Alcides Carrión, short biography on whonamedit.com.
Gregorio Delgado García and Ana M. Delgado Rodríguez, Daniel Alcides Carrión y su aporte al conocimiento clínico de la fiebre de la Oroya y verruga peruana, Cuaderno de Historia, No. 80, 1995. First presented at I Congreso Nacional de Historia de la Ciencia y la Técnica. Havana, November 15, 1994.
นักวิจัยชาวเปรู
แพทย์ชาวเปรู
ตุงคนาถ

ตุงคนาถมณเทียร (สันสกฤต: तुंगनाथ; Tungnath, IAST: tuņgnāth) เป็นมนเทียรพระศิวะ หนึ่งในห้าปัญจเกทารนาถ ตั้งอยู่ในอำเภอรุทรปรยัค รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย มนเทียรตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ไม่ไกลมากจากยอดเขาจันทรศิลา ตามตำนาน ตุงคนาถมีความสัมพันธ์อย่างมากกับตระกูลปาณฑวะในมหาภารตะ
==อ้างอิง==
โบสถ์พระศิวะ
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอุตตราขัณฑ์
มัสยิดโรม

มัสยิดโรม (Moschea di Roma) เป็นมัสยิดในปาริโอลี โรม ประเทศอิตาลี และเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในโลกตะวันตกในแง่ของพื้นที่ใช้สอย ด้วยขนาด  ซึ่งสามารถรองรับความจุได้ 12,000 คน รวมถึงเป็นที่ตั้งของศูนย์วัฒนธรรมอิสลามประจำอิตาลี (Centro Culturale Islamico d'Italia)
มัสยิดนี้ร่วมก่อตั้งโดยมุฮัมมัด ฮัสซาน เจ้าชายแห่งอัฟกานิสถานผู้ลี้ภัยอยู่ในต่างประเทศ และภรรยา ภายใต้การสนับสนุนด้านการเงินโดยไฟซัลแห่งซาอุดีอาระเบีย, ราชวงศ์ของซาอุดีอาระเบีย, หน่วยอารักขากรแห่งมัสยิดศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง และบังกลาเทศโดยประธานาธิบดี Hussain Muhammad Ershad การก่อสร้างดำเนินไปโดยผลงานออกแบบที่ควบคุมกำกับโดยเปาโล ปอร์โตเกซี รวมถึงมีสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น พอล ที่สอง เสด็จฯ มาทรงร่วมประกอบพิธีเปิดมัสยิดด้วย การก่อสร้งและวางแผนสร้างใช้เวลารวมกว่าสิบปี นับตั้งแต่สภานครโรมบริจาคที่ดินในปี 1974
เมื่อครั้งประกาศก่อสร้างมัสยิดได้มีผู้ต่อต้านการก่อสร้างอยู่จำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น พอล ที่สอง ได้ประกอบพิธีขอพระพรจากพระเจ้าให้คุ้มครองและช่วยเหลือในโครงการก่อสร้างมัสยิด เสียงต่อต้านก็ค่อย ๆ จางลง อีกหนึ่งข้อถกเถียงในการก่อสร้างคือความสูงของหออะซานที่มีหลายภาคส่วนกังวลว่าอาจสูงจนกระทบต่อภูมิทัศน์ของนครโรม ต่อมาจึงลดความสูงลงจนเตี้ยกว่าโดมของมหาวิหารนักบุญปีเตอร์ในวานิกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
== สถาปัตยกรรม ==
โครงสร้างของมัสยิดนั้นสร้างขึ้นโดยคำนึงความกลมกลืนกับภูมิทัศน์สีเชียวโดยรอบ และผสมผสานการออกแบบสถาปัตยกรรมแบบมอเดิร์นกับเส้นโค้งที่ปรากฏอยู่ทั่วทั้งมัสยิด การออกแบบยังเน้นให้เกิดแสงและเงาที่กลใกลืนเพื่อสห้เกิดบรรยากาศของความสงบ วัสดุก่อสร้างหลัก เช่น ตราเวร์ติโน กับ ก็อตโต ช่วยให้เกิดความรู้สึกของสิ่งปลูกสร้างแบบธรรมเนียมในโรม การตกแต่งภายในใช้สีอ่อนและออกแบบสร้างให้สอดคล้องกับแนวคิดของ "อัลลอฮคือแสงสว่าง" พื้นปูด้วยพรมเปอร์เซีย
โถงหลักของมัสยิดสามารถจุผู้เข้ามาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาได้มากสุด 2,500 คน และด้านบนเป็นส่วนแกลเลอรี (ระเบียง) ที่สงวนไว้สำหรับศาสนิกชนสตรีเท่านั้น เพดานของโถงหลักเป็นโดมหลักของมัสยิดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 20 เมตร ห้อมล้อมด้วยโดมขนาดย่อยอีก 16 โดม นอกจากนี้ในมัสยิดยังประกอบด้วยห้องเรียน หอประชุม ห้องสมุด พื้นที่พบปะ และพื้นที่สำหรับจักแสดงนิทรรศการ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Coppa Alessandra, La moschea di Roma di Paolo Portoghesi, Federico Motta Editore, 2003. 
Mosque of Rome  บนเฟซบุ๊ก
มัสยิดในประเทศอิตาลี
สิ่งก่อสร้างในโรม
ศีรษะอิเฟ

ศีรษะบรอนซ์จากอิเฟ (Bronze Head from Ife) หรือ ศีรษะอิเฟ (Ife Head) เป็นหนึ่งในประติมากรรมอัลลอยทองแดงสิบแปดชิ้นที่ขุดค้นพบในปี 1938 ที่อิเฟ ประเทศไนจีเรีย อดีตราชธานีและศาสนธานีของชาวโยรูบา เช้าใจว่าศีรษะนี้แสดงศีรษะของกษัตริย์โยรูบาพระองค์หนึ่ง และคาดว่าสร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 14 ถึงตันศตวรรษที่ 15 ความสมจริงและทักษะทางหัตกรรมอันละเอียดของวัตถุโบราณชิ้นนี้ทำให้ชาวตะวันตกนับจากนั้นเริ่มตั้งข้อสงสัยต่อความเข้าใจในศิลปะแอฟริกา
ลักษณะของใบหน้าตกแต่งด้วยลวดลายเส้นนูนเป็นริ้ว ส่วนมงกุฏนั้นทำออกมาอย่างปราณีตประกอบด้วยหลายชั้น และเป็นรูปแบบการประดับตกแต่งของประติมากรรมทั่วไปที่ได้มาจากอิเฟ ปัจจุบันถือกันว่าโบราณวัตถุชิ้นนี้สื่อถึงทักษะการช่างและหัตถกรรมของแอฟริกาซึ่งมีความพัฒนาและสลับซับซ้อนอย่างมาก
==ดูเพิ่ม==
โบราณคดีอิกโบ-อุกวู
เบนินบรอนซ์
ศีรษะราชินีอิดิยา
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Suzanne Preston Blier, Art and Risk in Ancient Yoruba: Ife History, Politics, and Identity c.1300, Cambridge University Press, 2015
John Mack (ed), Africa, Arts and Cultures, London 2005
Editha Platte, Bronze Head from Ife, British Museum Press, 2010
Frank Willett, The Art of Ife (CD Rom), The University of Glasgow, 2004
ศิลปะแอฟริกา
วัฒนธรรมไนจีเรีย
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์บริติช
ประติมากรรมสำริด
มัธยมเหศวร

มัธยมเหศวร (मध्यमहेश्वर; Madhyamaheshwar) เป็นมนเทียรบูชาพระศิวะ ในหิมาลัยครหวาล รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล หนึ่งในห้าปัญจเกทารนาถมนเทียร อีกสี่แห่งที่เหลือได้แก่ เกทารนาถ, ตุงคนาถ, รุทรนาถ และ กาลเปศวร ชื่อของมนเทียร "มัธยะ" (แปลว่า กลาง) หมายถึงสะดือ (นภี) ของพระศิวะ (nabhi) ซึ่งเป็นองค์ประธานของมนเทียร มนเทียรนี้มีความสัมพันธ์อย่างมากกับปาณฑวะในมหาภารตะ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูอื่น==
Madhyamaheshwar 
Panch Kedar, trek map, page 78
โบสถ์พระศิวะ
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐอุตตราขัณฑ์
มาเรีย เรสซา

มาเรีย อังเจลิตา เรสซา (Maria Angelita Ressa; , เกิด 2 ตุลาคม 1963) เป็นนักข่าว นักหนังสือพิมพ์ และนักเขียนชาวฟิลิปปินส์-อเมริกัน ผู้ร่วมก่อตั้งและซีอีโอของสำนักข่าวแรปเปลอร์ ผู้รับรางวัลโนเบลคนแรกของประเทศฟิลิปปินส์ และอดีตหัวหน้างานข่าวสืบสวนสืบสวนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของซีเอ็นเอ็นมากกว่าสองทศวรรษ
เรสซาเคยได้รับการระบุชื่อเป็นบุคคลแห่งปี 2018 โดย ไทม์ ในฐานะส่วนหนึ่งของนีกข่าวทั่วโลกที่ร่วมกันทำงานเพื่อต่อสู้กับข่าวลวง เธอถูกจับกุมโดยทางการฟิลิปปินส์ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2019 ฐานความผิดหมิ่นประมาททางไซเบอร์ หลังแรปเปลอร์และเธอถูกกล่าวหาว่าเผยแพร่ข่าวลวงและหมิ่นประมาทนักธุรกิจ วิลเฟรโด เคง (Wilfredo Keng) และในวันที่ 15 มิถุนายน 2020 ศาลในมะนิลาได้ตัดสินให้เธอมีความผิดตามข้อกล่าวหา และต้องโทษภายใต้กฎหมายอาชญากรรมไซเบอร์ของฟิลิปปินส์ การตัดสินคดีในครั้งนี้ถูกประณามอย่างรุนแรงโดยกลุ่มสนับสนุนสิทธิมนุษยชนในฐานะการกระทำที่เป็นการทำลายเสรีภาพสื่อในฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ เรสซายังเป็นหนึ่งในผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ประธานาธิบดี โรดริโก ดูเตอร์เต อย่างหนัก การจับกุมครั้งนี้จึงถูกมองจากหลายภาคส่วนว่าเป็นการกระทำที่มีเหตุจูงใจทางการเมืองโดยรัฐบาลดูเตอร์เต เรสซายังเป็นหนึ่งใน 25 บุคคลแนวหน้าของคณะกรรมการด้านข้อมูลและงานประชาธิปไตย (Information and Democracy Commission) ของรีพอร์เทอส์วิธเอาท์บอร์เดอส์
เรสซาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2021 ร่วมกับดมิทรี มูราตอฟสำหรับ "การทุ่มเทเพื่อพิทักษ์เสรีภาพในการแสดงออก อันเป็นตัวแปรสำคัญให้เกิดประชาธิปไตยและสันติภาพที่มั่นคงถาวร" ทำให้เธอเป็นผู้รับรางวัลโนเบลคนแรกของประเทศฟิลิปปินส์
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูอื่น==
บุคคลจากซีเอ็นเอ็น
นักข่าวชาวฟิลิปปินส์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนันยาง
บุคคลจากรัฐนิวเจอร์ซีย์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
100 สตรี (บีบีซี)
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
ผู้หญิงผู้ได้รับรางวัลโนเบล
นิค ทาฮู ฮอทส์

นิค ทาฮู ฮอทส์ (Nick Tahou Hots) เป็นร้านอาหารในรอเชสเทอร์ รัฐนิวยอร์ก เป็นที่รู้จักจากอาหาร "การ์เบจเพลท" (Garbage Plate; ) ร้านอาหารก่อตั้งขึ้นในปี 1918 โดยอาเล็กซ์ ทาฮู ปู่/ตา ของ อาเล็กซ์ ทาฮู (เจ้าของคนปัจจุบันในศตวรรษที่ 21 ซึ่งชื่อเดียวกัน) และตั้งชื่อร้านว่า นิค ทาฮู ตามขื่อของลูกชายเจ้าของ ซึ่งดูแลกิจการของร้านกระทั่งเสียชีวิตในปี 1997 ถึงแม้ว่าการ์เบจเพลทจะมีรูปแบบอื่น ๆ ที่ปรากฏในอัปสเตทนิวยอร์ก แต่การ์เบจเพลทของนิค ทาฮู ถือเป็นต้นตำรับ และได้รับการขึ้นทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยถูกต้องตามกฎหมาย
== การ์เบจเพลท ==
การ์เบจเพลท (Garbage Plate; ) ตามข้อมูลที่ปรากฏบนเว็ทางการของร้านในปี 2010 ระบุว่าคือการรวมกันของโฮมฟรายส์, สลัดมักกะโรนี, ถั่วอบ โปะหน้าด้วยเนื้อสัตว์และราดน้ำซอส มัสตาร์ดเผ็ด, หอมใหญ่สับ หรือซอสเผ็ดนิก ทาฮู ทุกจานจะเสิร์ฟคู่กับขนมปังอิตาเเลียนทาเนยสองชิ้นหนา ๆ 
เว็บไซต์ Health.com ขนานนามให้การ์เบจเพลทเป็นอาหารที่อ้วนที่สุดในรัฐนิวยอร์ก. ร้านอาหารจำนวนมากในเขตมหานครรอเชสเทอร์มีการลอกเลียนและจำหน่ายการ์เบจเพลท เช่นที่ "The Hot Plate" โดยแฟร์พอร์ท ฮอทส์ and Tom Wahl's "55 Junker Plate."
==อ้างอิง==
ร้านอาหารในรัฐนิวยอร์ก
รัฐนิวยอร์ก
ดอนจัน พาเลซ

ดอนจัน พาเลซ เป็นโรงแรมในเวียงจันทน์ ประเทศลาว เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 2004 โรงแรมมีความสูง 14 ชั้น ซึ่งสูงเกินจนขัดกับข้อบังคับของรัฐบาลเวียงจันทน์ที่พยายามให้ปะตูไซเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในเวียงจันทน์ด้วยความสูงเทียบเท่าตึก 7 ชั้น ข้อบังคับของการสร้างตึกสูงในเวียงจันทน์นี้ขัดกับความต้องการของผู้พัฒนาโรงแรม โรงแรมจึงหลีกหนีข้อบังคับทางกฎหมายนี้โดยสร้างโรงแรมบนชั้นหินที่โผล่ขึ้นมาในแม่น้ำโขง การตกแต่งในโรงแรม ฟรูมเมอส์ อธิบายไว้ว่า "ใช้สีทะมึน ๆ และตกแต่งแบบลาวธรรมเนียม" โรงแรมเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันบิลเลียดและสนุกเกอร์ในซีเกมส์ 2009
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official site
โรงแรมในประเทศลาว
สิ่งก่อสร้างในเวียงจันทน์
จารึกระฆังเจดีย์ชเวซี่โกน

จารึกระฆังเจดีย์ชเวซี่โกน (ရွှေစည်းခုံဘုရား ခေါင်းလောင်းစာ) เป็นจารึกสามภาษาบนระฆังเจดีย์ชเวซี่โกนในเจดีย์ชเวซี่โกน พุกาม ประเทศพม่า ซึ่งบริจาคให้แก่วัดโดยพระเจ้าบุเรงนองแห่งราชวงศ์ตองอู จารึกเขียนด้วยภาษาพม่า, ภาษามอญ และภาษาบาลี เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในหกปีแรกของการครองราชย์ และเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษรยุคปัจจุบันชิ้นเดียวที่มีการเรียกขานพระเจ้าบุเรงนองว่าเป็น "ผู้ชนะสิบทิศ" คำซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไปในคนไทยกับคนมอญ
องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนจารึกระฆังเจดีย์ชเวซี่โกนเป็นเอกสารความทรงจำแห่งโลกเมื่อปี 2560 ในนาม "จารึกระฆังพระเจ้าบุเรงนอง" (King Bayinnaung Bell Inscription|italic=yes)
== เนื้อหาสรุป ==
จารึกประกอบด้วยภาษาพม่าจำนวน 43 บรรทัด, ภาษามอญ 35 บรรทัด และ ภาษาบาลี 5 บรรทัด และระบุพระนามของบุเรงนองกับอัครมเหสีทั้งสองพระองค์อย่างถูกต้อง เนื้อหาในจารึกประกอบด้วยเหตุการณ์ในรัชสมัย 6 ปีแรก ได้แก่
พิชิตตองอู, 11 มกราคม ค.ศ. 1551
พิชิตแปร, 30 สิงหาคม ค.ศ. 1551
พิชิตพะโค, 12 มีนาคม ค.ศ. 1552
จัดแขวนระฆังแห่งความยุติธรรมด้านหน้าพระราชวังกัมโพชธานี
บุเรงนองขึ้นครองราชย์ และสถาปนาอัครมเหสีพระนางอตุลสิริมหาราชเทวี, 12 มกราคม ค.ศ. 1554
พิชิตอังวะ, 22 มกราคม ค.ศ. 1555
ส่งพระธรมทูตไปยังซีลอน (ศรีลังกา) เพื่อพัฒนาศาสนาพุทธแบบเถรวาท
เตรียมการยุทธ์เข้ายึดบรรดารัฐฉาน, 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1556 - 8 มกราคม ค.ศ. 1557
พิชิต Mong Mit (Momeik) และสี่ป้อ, 25 มกราคม ค.ศ. 1557
สร้างพระเจดีย์ถวายไว้ในเมือง Mong Mit และ สี่ป้อ, 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1557
พิชิตโม่ญี่น, 6 มีนาคม ค.ศ. 1557
พิชิตโม่ก้อง, 11 มีนาคม ค.ศ. 1557
ประกาศห้ามฝังศพทาสชายหญิงในพิธีถวายพระเพลิงของเจ้าฟ้า
เดินทางออกจากโม่ก้อง, 9 เมษายน ค.ศ. 1557
ปิดทองเจดีย์ชเวซี่โกนจากฐานถึงยอด
ถวายระฆังเจดีย์ชเวซี่โกน หนัก 2100 viss (ราว 3423 กิโลกรัม), หล่อจากทองแดง, 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1557
สวดมนต์เพื่อขอให้ได้เข้าสู่พุทธภาค และเรียกขานตนว่าเป็น "ผู้ชนะสิบทิศ"
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
บันทึกเหตุการณ์พม่า
จารึกในประเทศพม่า
พุกาม
จักรวรรดิตองอูที่หนึ่ง
ความทรงจำแห่งโลก
จารึกศาสนาพุทธ
ดีเซนทราแลนด์

ดีเซนทราแลนด์ (Decentraland) เป็นแพลทฟอร์มความจริงเสมือนสามมิติแบบกระจายศูนย์ ซึ่งดำเนินการโดยใช้ระบบบล็อกเชนอีเธอเรียม ให้บริการตั้งแต่กุมภาพันธ์ 2020 และอยู่ภายใต้การดูแลของมูลนิธิดีเซนทราแลนด์ องค์กรไม่แสวงผลกำไร ดีเซนทราแลนด์ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกโดยชาวอาร์เจนตินาสองคน Ari Meilich และ Esteban Ordano
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
White paper (PDF)
คริปโทเคอร์เรนซี
บล็อกเชน
ซอฟต์แวร์
โรมานิสถาน

โรมานิสถาน (Romanistan), โรมาสถาน (Romastan) หรือ โรมาเนสถาน (Romanestan) เป็นชื่อเรียกประเทศที่มีการเสนอให้จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นดินแดนของชาวโรมานี
ในต้นทศวรรษ 1950 ผู้นำโรมานีได้ยื่นเรื่องต่อสหประชาชาติเพื่อขอจัดตั้งรัฐเอกราชของตน ต่อมาคำร้องขอนี้ถูกปฏิเสธ การตั้งรัฐเช่นนี้ยังเคยมีการเสนอโดยผู้นำพรรคโรมานีในนอร์ทมาซิโดเนีย (พรรคเพื่อการปลดแอกสมบูรณ์ของชาวโรมานี) ในต้นทศวรรษ 1990 ที่ชูตอ-ออรีซารี
==อ้างอิง==
ชาวโรมานี
ประเทศ
สถานีชิโมนาดะ

สถานีชิโมนาดะ ( เป็นสถานีรถไฟของสายโยซัง ในเมืองอิโยะ จังหวัดเอฮิเมะ ประเทศญี่ปุ่น อยู่ภายใต้การให้บริการของเจอาร์ ชิโกคุ หมายเลขสถานี "S09"
โปสเตอร์โปรโมทตั๋วเชชุง 18 เคยใช้ภาพของสถานีนี้ถึงสามหน ทำให้สถานีนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่งขึ้นมา
==อ้างอิง==
จังหวัดเอฮิเมะ
สถานีรถไฟในประเทศญี่ปุ่น
ไซมอน เนสส์แมน

ไซมอน เนสส์แมน (Simon Nessman; เกิด 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989) เป็นนักเดินแบบชั้นนำที่มีชื่อเสียงจากเมืองคอร์ตนีย์ รัฐบริติชโคลัมเบีย แคนาดา
== อาชีพ ==
ไซมอน เนสส์แมน เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเฟซออฟจอร์โจ อาร์มานี นอกจากนี้เขายังมีความสำคัญในแคมเปญโฆษณาของเวอร์ซาเช, โดลเช่แอนด์กาบบานา, จีวองชี, คาลวิน ไคลน์, ราล์ฟ ลอเรน, ลองแวง, อีฟว์ แซ็ง โลร็อง, แกป และจอห์น แกลลิอาโน ในปี ค.ศ. 2012 เขาปรากฏตัวในมิวสิกวีดีโอของมาดอนนา ในเพลงเกิร์ลกอนไวลด์ กำกับโดยช่างภาพแฟชั่น Mert and Marcus
เขาเดินแบบแฟชั่นให้กับโชว์ของซัลวาทอร์เร เฟอร์รากาโม, โรแบร์โต กาวัลลี, ทอมมี ฮิลฟิเกอร์, อาร์มานี, วิกเตอร์แอนด์รอล์ฟ, ลาคอสต์, DSquared², นาร์ซิโซ โรดริเกวซ และไมเคิล คอร์ส และถ่ายแบบให้กับนิตยสารโว้ก ดีเทลส์ นูแมโร และวีแมน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Simon Nessman at Male Model Scene
Simon Nessman  at The Province
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นายแบบแคนาดา
บัยตุลฮิกมะฮ์

บัยตุลฮิกมะฮ์ (بيت الحكمة) มีอีกชื่อว่า ห้องสมุดใหญ่แห่งแบกแดด สื่อถึงสถาบันสาธารณะหลักของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์และศูนย์กลางทางปัญญาในแบกแดด หรือห้องสมุดส่วนตัวขนาดใหญ่ของเคาะลีฟะฮ์ในยุคทองของอิสลาม บัยตุลฮิกมะฮ์มีความกำกวมถึงการทำงานและการมีตัวตนในฐานะสถาบันทางการ เนื่องจากไม่มีหลักฐานทางกายภาพหลังการล่มสลายของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์และการพึ่งข้อมูลทางวรรณกรรม บัยตุลฮิกมะฮ์อาจก่อตั้งขึ้นในฐานะห้องสมุดที่เก็บรวมชุดสะสมของเคาะลีฟะฮ์ฮารูน อัรเราะชีดในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 (ต่อมากลายเป็นสถาบันสาธารณะในรัชสมัยอัลมะอ์มูน) หรือชุดสะสมส่วนตัวของอัลมันศูร (ครองราชย์ ค.ศ. 754–775) ที่มีหนังสือหายากและชุดสะสมกวีในภาษาอาหรับและเปอร์เซีย
บัยตุลฮิกมะฮ์และข้อมูลในนั้นถูกทำลายในการล้อมแบกแดดใน ค.ศ. 1258 ทำให้มีหลักฐานทางโบราณคดีน้อยมาก โดยผู้มีความรู้ในเรื่องนี้มากที่สุดมาจากผลงานของนักวิชาการร่วมสมัยในตอนนั้น เช่นอัฏเฏาะบะรีและอิบน์ อันนะดีมการไม่มีหลักฐานทางกายภาพทำให้บางส่วนตั้งคำถามถึงการมีตัวตนของบัยตุลฮิกมะฮ์
==ดูเพิ่ม==
ดาราศาสตร์ในอิสลามยุคกลาง
อิควานุศเศาะฟา
ดารุลฮิกมะฮ์
ยุคทองของอิสลาม
เมืองกลมแห่งแบกแดด
==อ้างอิง==
=== อ้างอิง ===
===บรรณานุกรม===
in 
McKensen, Ruth Stellhorn 1932. “Four Great Libraries of Medieval Baghdad.” Library Quarterly 2 (January): 279–99.
George Saliba (2007), Islamic science and the making of the European Renaissance, MIT Press
==อ่านเพิ่ม==
Gutas, D. (2012). Greek Thought, Arabic Culture. The Graeco-Arabic Translation Movement in Baghdad and Early 'Abbasaid Society (2nd-4th 5th-10th centuries). Routledge.
สิ่งก่อสร้างในแบกแดด
ห้องสมุดที่ถูกยุบ
สถาปัตยกรรมอาหรับ
ห้องสมุดในประเทศอิรัก
สิ่งก่อสร้างที่ถูกทำลายในประเทศอิรัก
ฮารูน อัรเราะชีด
องค์กรแปลภาษา
มหาวิทยาลัยโบราณ
วรรณกรรมอับบาซียะฮ์
เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช

เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยซานะ คิริโอกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์สแควร์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) 5 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ โดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564
== ตัวละคร ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช ที่ Jump SQ. 
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2561
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
การ์ตูนญี่ปุ่นแนววีรคติ
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
ชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมน

ชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมน (Iraqi Turkmens บางครั้งเรียกเป็น เตอร์โกแมน (Turkoman; Turcoman); Irak Türkmenleri) มีอีกชื่อว่า ชาวอิรักเชื้อสายเติร์ก, ชาวอิรัก-ตุรกี หรือ ชนกลุ่มน้อยอิรัก-เติร์ก (تركمان العراق; Irak Türkleri) เป็นชาวอิรักที่มีต้นกำเนิดเป็นชาวเติร์ก ซึ่งยึดมั่นในมรดกและอัตลักษณ์ของเติร์ก พวกเขาเป็นลูกหลานของทหาร พ่อค้า และข้าราชการออตโตมันที่เดินทางมาจากอานาโตเลียในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน ชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมนมีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมและภาษากับชาวตุรกีในประเทศตุรกีและชาวซีเรียเชื้อสายเติร์กเมน แต่ไม่ระบุตนเองเป็นชาวเติร์กเมนในเติร์กเมนิสถานและเอเชียกลาง ชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมนเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีมากเป็นอันดับสามของประเทศอิรัก ซึ่งเป็นรองจากชาวอาหรับและชาวเคิร์ด
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
.
.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอิรัก
ลักษณะประชากรอิรัก‎
ชาวอิรักเชื้อสายเติร์กเมน
สังคมมุสลิมในทวีปเอเชีย
กลุ่มชาติพันธุ์ในตะวันออกกลาง
ชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันตก
กลุ่มชาติพันธุ์ในโลกอาหรับ
โค มาซากิ

โค มาซากิ (; 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 — 18 พฤษภาคม ค.ศ.2013) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์, นายแบบ และนักเต้นชาวญี่ปุ่น
==ประวัติ==
โคเกิดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 ที่เมืองโมริโอกะ, จังหวัดอิวาเตะ, ประเทศญี่ปุ่น โดยเขาได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ลามกเกย์ญี่ปุ่นจากการที่เพื่อนของเขาทำงานเป็นผู้จัดการในบริษัทภาพยนตร์เอวีญี่ปุ่นซึ่งเขาเคยทำงานเป็นผู้จัดการนางแบบในบริษัทโมเดลลิ่งแห่งหนึ่งมาก่อน โคได้เข้าสู่วงการหนังเอวีญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2009 จากการใช้นามแฝงว่า นากานิชิ โช  โดยเขาได้เล่นทั้งภาพยนตร์ลามกญี่ปุ่นและภาพยนตร์ลามกเกย์ญี่ปุ่นมากกว่า 100 เรื่อง จากชื่อเสียงของเขาทำให้เขาได้มีโอกาสต่อยอดในสายอาชีพนักเต้นอะโกโก้โดยเขาได้มีโอกาสไปเต้นทั้งในประเทศญี่ปุ่น, จีน, เกาหลีใต้ และไทย รวมถึงได้ไปถ่ายแบบให้กับนิตยสารตามหัวต่างๆ อาทิ M1 Magazine, Bádi Magazine เป็นต้น ทั้งนี้เขายังได้รับเลือกให้เป็นนายแบบผลิตภัณฑ์ชุดชั้นในชาย Dugas Underwear
ใน ค.ศ. 2012 เขาได้รับโอกาสในการเล่นมิวสิควีดีโอเพลง “How Beautiful You Are” ของ อายูมิ ฮามาซากิ ศิลปินชาวญี่ปุ่น และในปีเดียวกันนั้นเขาได้ยังได้มีโอกาสแสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง “GThai Movie 3 The Beach” ซึ่งกำกับโดย สราวุธ อินทรพรหม ผู้กำกับชาวไทย
ตลอดชีวิตการทำงานของเขา โคถือเป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์ญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงมากที่สุดในญี่ปุ่นนับตั้งแต่มีมาอีกหนึ่งคน
==ชีวิตส่วนตัว==
โคได้ออกมาเปิดเผยว่าเขาเป็นเกย์ โดยระหว่างที่เขายังมีชีวิตอยู่เขาได้คบหาดูใจกับ สกาย หรือ เทียนเทียน นักเต้นอะโกโก้ชาวจีน
==การเสียชีวิต==
โคได้เสียชีวิตในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 โดยสาเหตุมาจากการผ่าตัดรักษาอาการเยื่อบุกระเพาะอักเสบและเกิดภาวะแทรกซ้อนกับติดเชื้อในกระแสเลือดหลังการผ่าตัด
==ผลงานการแสดง==
変態筋肉モンスター
変態筋肉モンスター2
変態筋肉モンスター3
夏恋シンドバッド２ (Bravo!!)
最強巨大種竿伝説 航 BEST of BEST
筋肉肛門スペルマスーツ
アナルのプリンス２
濡穴
「極タチ〜ノンケに男のエッチ教えます〜」シリーズ (G@mes)
「航のり」シリーズ (G@mes)
「2010 Wild Cup」2010年6月 (G@mes)
宅配ちんこ〜航編〜 (G@mes)
バーチャルデートXIII〜浩司編〜  (G@mes)
バーチャルハッテンバ〜RANGER編〜  (G@mes)
男獄〜八の巻〜『処理穴調教クラブ』 (G@mes Wild)
体育会Yeaah!初風号  (G@mes Wild)
体育会Yeaah!春光号  (G@mes Wild)
凄筋人(すごきんちゅ)2 BUST＜FUCKER
凄筋人(すごきんちゅ)3 「大人の剛尻」
リーマン純情
筋肉.children ミスチル　～イノセントな筋肉青年達が大人のワールドへ
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โค มาซากิ ที่ Internet Adult Film Database
นักแสดงหนังโป๊ชายชาวญี่ปุ่น
นายแบบญี่ปุ่น
บุคคลจากโมริโอกะ
ชายรักร่วมเพศชาวญี่ปุ่น
นักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์
นักแสดงที่มีความหลากหลายทางเพศ
เอซอเฟ

เอซอเฟ (اضافه; изофа|izofa) เป็นคำอนุภาคที่ทำหน้าที่เชื่อมคำสองคำเข้าด้วยกันในภาษากลุ่มอิหร่านบางภาษา รวมทั้งภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซีย (เช่น ภาษาตุรกี ภาษาฮินดูสตานี) ในภาษาเปอร์เซีย เอซอเฟจะเป็นสระสั้นไม่เน้นเสียงหนัก -เอ หรือ -อี (เมื่อตามหลังสระจะออกเสียงเป็น -เย หรือ -ยี) และปรากฏอยู่ระหว่างคำที่เชื่อม เอซอเฟมักไม่ปรากฎในตัวเขียนอักษรเปอร์เซีย ซึ่งโดยทั่วไปเขียนโดยไม่แสดงสระสั้น แต่จะพบในการเขียนภาษาทาจิก โดยเขียนด้วยอักษรซีริลลิกเป็น и และไม่มียัติภังค์
==ในภาษาเปอร์เซีย==
เอซอเฟ ในภาษาเปอร์เซียมักใช้ในกรณีดังนี้:
แสดงความเป็นเจ้าของ: برادرِ مریم แบรอแดเรแมร์แยม "พี่/น้องชายของแมร์แยม" ทั้งนี้ สามารถใช้กับการแสดงความเป็นเจ้าของของสรรพนามได้ด้วย เช่น برادرِ من แบรอแดเรแมน "พี่/น้องชาย (ของ) ผม/ฉัน" แต่ในภาษาพูดมักใช้หน่วยคำเติมท้ายแสดงความเป็นเจ้าของ เช่น برادرم แบรอแดแรม
คุณศัพท์-นาม: برادرِ بزرگ แบรอแดเรโบโซร์ก "พี่ชาย"
ชื่อตัว/ชื่อสกุล: โมแฮมแมเดโมแซดเดฆ "โมแฮมแมด โมแซดเดฆ", آقایِ مصدق ออฆอเยโมแซดเดฆ "คุณโมแซดเดฆ"
เชื่อมคำนามสองคำ: خیابانِ تهران ฆียอบอเนเทฮ์รอน "ถนนเตหะราน" หรือ "ถนนไปยังเตหะราน"
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
ภาษาเปอร์เซีย
ภาษาทาจิก
ภาษาตุรกีออตโตมัน
ภาษาอูรดู
วัดราชมณเฑียร

วัดราชมณเฑียร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
==ประวัติ==
วัดราชมณเฑียร หรือ วัดมณเฑียร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นวัดแรกที่พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์สมัยราชวงศ์มังราย ทรงสร้างขึ้นเมื่อพระองค์ทรงราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินปกครองเมืองเชียงใหม่ โดยได้รื้อพระตำหนักราชมณเฑียรส่วนพระองค์มาสร้างเป็นวัด  พระองค์ทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า "วัดราชมณเฑียร" ดังปรากฏข้อความว่า
"เมื่อ พ.ศ. ๑๙๗๔ เดือน ๗ ในปีนั้นชาวเมืองทั้งหลายพร้อมกันปลงศพ พระยาสามฝั่งแกน แล้วจึงอาราธนาเอาลูกท่าน ชื่อท้าวลกมากินเมืองเชียงใหม่ เดือน ๘ ออก ๕ ค่ำ เม็งวันอังคาร ได้ราชาภิเษกชื่อว่า อาทิตตราชดิลก หรือ ติโลกราช และท่านรู้ข่าวว่า พระมหาญาณคัมภีร์เถรเจ้า ไปเอาศาสนามารอด ท่านก็ยินดีมากนัก และพระยาอาทิตย์ และพระมหาเทวี จึงพร้อมกันให้รื้อหอราชมณเฑียรหลังเก่าไปสร้างที่พระมหาเถรเจ้าจักอยู่ และได้ชื่อว่า วัดราชมณเฑียร ดังนี้แล"
เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลาย ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า วัดในอาณาจักรล้านนาจึงรกร้าง กระทั่งเมื่อพระเจ้ากาวิละได้กอบกู้เอกราชของแคว้นล้านนาคืนมา จึงได้บูรณะวัดราชมณเฑียรขึ้นใหม่
==อาคารเสนาสนะ==
วิหารลายคำศิลปะล้านนา เป็นวิหาร 2 ชั้น ประดับลวดลายปูนปั้น และลายคำแบบล้านนา วิหารมีสภาพชำรุดมากจนในสมัยพระมหาชัชวาล โชติธฺมโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างวิหารหลังใหม่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 ภายในวิหารลายคำประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระประธานวิหาร ซึ่งเคยประดิษฐานอยู่ที่วิหารวัดมณเฑียรหลังเดิม พระพุ่ม 9 ตื้อ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างพร้อมกับพระเจ้าเก้าตื้อ ของวัดสวนดอก พระเจ้าพุ่ม หรือ พระพุ่ม พระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาผสมสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ รวมทั้งพระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า และมีพระพุทธรูปองค์ที่พระมหาญาณคัมภีร์นำมาจากศรีลังกา พระเจ้าหลวงทันใจ หน้าตักกว้าง 5.5 เมตร สูง 11 เมตร ที่สร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของพุทธศาสนิกชน เมื่อครั้งมีการบูรณะวัด
==อ้างอิง==
ราชมณเฑียร
พนซุ

พนซุ  เป็นซอสผสมน้ำผลไม้สกุลส้มที่ใช้ทั่วไปในอาหารญี่ปุ่น พนซุมีสีเกือบใสและรสเปรี้ยว พนซุโชยุ (ポン酢醤油) เป็นพนซุชนิดหนึ่งที่เติมซอสถั่วเหลือง และบางครั้งเรียกซอสนี้สั้น ๆ แค่พนซุ
ภาษาญี่ปุ่นรับคำว่าพนซุเข้ามาในรูป ponsu ผ่านการยืมคำว่า pons ในภาษาดัตช์ ซึ่งหมายถึงพันช์ ส่วนคำว่า ซุ (酢) มาจากรสเปรี้ยวของซอส ซึ่งคำว่า ซุ หมายถึงน้ำส้มสายชู
พนซุเตรียมได้จากการเคี่ยวมิริง น้ำส้มสายชูข้าว คัตสึโอบูชิ และคมบุด้วยไฟปานกลาง จากนั้นทิ้งให้เย็นและกรองคัตสึโอบูชิออก ก่อนเติมน้ำผลไม้สกุลส้มชนิดเดียวหรือหลายชนิด เช่น ยูซุ ซูดาจิ ไดได คาโบซุ หรือเลมอน
พนซุในเชิงการค้ามักวางขายในขวดแก้วซึ่งอาจพบตะกอน พนซุโชยุใช้กินกับทาทากิ หรือเนื้อสัตว์/เนื้อปลาที่ย่างเล็กน้อยแล้วหั่นเป็นชิ้น รวมถึงใช้จิ้มซาชิมิและชาบูชาบู นอกจากนี้ในแถบคันไซยังใช้พนซุราดบนทาโกยากิ
== อ้างอิง ==
ซอส
เครื่องปรุงรสญี่ปุ่น
วัดชมพู (จังหวัดเชียงใหม่)

วัดชมพู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดชมพู เดิมชื่อว่า วัดใหม่พิมพา เปลี่ยนชื่อในสมัยพระเจ้ากาวิละได้ทรงปราบศัตรูหมู่พม่าข้าศึกออกจากเมืองแล้วจึงเสด็จเข้าเสวยเมือง ครั้งนั้นได้เชิญพระอาจารย์ผู้ฉมังเวทชื่อครูบาชมพูติดตามมา แต่พระอาจารย์ไม่ยอมเข้าเมือง ขอพำนักรักษาพระนครอยู่ ณ วัดใหม่พิมพา วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการรบของแม่ทัพพม่ามาแต่เดิมต่อมาผู้คนเรียกขานว่า วัดครูบาชมพู และในที่สุดกลายเป็นวัดชมพู วัดชมพูได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445
วัดมีพระธาตุเจดีย์ หรือเรียกว่า พระธาตุเจดีย์ทองจังโก เปรียบเสมือนพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุดอยสุเทพ มีตำนานเล่าว่า พระเจ้ากือนา ทรงสร้างพระบรมธาตุดอยสุเทพ โดยพระราชมารดา พร้อมทั้งโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์พร้อมวัดมีนามว่า "วัดใหม่พิมพา" เพราะพระนางพิมพาเทวี ไม่สามารถดำเนินบนดอยสูงเกินเพื่อขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพไม่สะดวกเพราะมีอายุมาก เจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2542
ลักษณะของยอดดอยพระธาตุเจดีย์วัดใหม่พิมพานั้นมีฉัตร 7 ชั้น ตัวพระธาตุสูงประมาณ 30 เมตร กว้างด้านละ 11.30 เมตร องค์พระธาตุเจดีย์บุหุ้มด้วยแผ่นโลหะ ที่เรียกว่า แผ่นทองจังโก การประดับตกแต่งลวดลายด้วยวิธีสลักดุนยกดอกกระหนกใบเทศและก้านขด มีบางแผ่นสลักเป็นลวดลายประกอบภาพสิบสองนักษัตร รายรอบเป็นช่วง ๆ ลงรักปิดแผ่นทองคำเปลว
==อ้างอิง==
ชมพู