pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ไดเซ็ง (จังหวัดอากิตะ)

ไดเซ็ง  เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากร 81,133 คน 31,457 ครัวเรือน (ณ วันที่ 1 เมษายน 2562) มีความหนาแน่นของประชากร 94 คนต่อตร.กม. และมีพื้นที่ 866.77 ตารางกิโลเมตร (334.66 ตารางไมล์)
== ภูมิศาสตร์ ==
ไดเซ็งตั้งอยู่ในที่ราบทางภาคกลางของจังหวัดอากิตะ ทิศตะวันตกติดกับเมืองอากิตะ ทางทิศตะวันออกติดกับจังหวัดอิวาเตะและเทือกเขาโออุ
== ประชากร ==
ประชากรของไดเซ็งสูงสุดในปี ค.ศ. 1960 และลดลงอย่างต่อเนื่อง ตามข้อมูลสำมะโนประชากรญี่ปุ่น
== ภูมิอากาศ ==
ไดเซ็งมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ละฤดูกาลมากโดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นถึงเย็นจัด มีปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี แต่จะตกหนักสุดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในไดเซ็งคือ 11.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 1648 มม. ซึ่งเดือนกันยายนมีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ 25.1 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ -1.5 องศาเซลเซียส
== อ้างอิง ==
นครในจังหวัดอากิตะ
คาซูโนะ

คาซูโนะ  เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากร 30,715 คน 12,970 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 43 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ 707.52 ตารางกิโลเมตร (273.17 ตารางไมล์)
== ภูมิศาสตร์ ==
คาซูโนะตั้งอยู่ในหุบเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดอากิตะ ทิศตะวันออกติดกับเทือกเขาโออุและจังหวัดอิวาเตะ เมืองส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติโทวาดะ-ฮาจิมันไต พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองถูกปกคลุมไปด้วยป่าเนื่องจากมีหิมะตกหนักในฤดูหนาว เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องกวางป่า
== ประชากร ==
ประชากรของคาซูโนะลดลงในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา ตามข้อมูลสำมะโนประชากรญี่ปุ่น
== ภูมิอากาศ ==
คาซูโนะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ละฤดูกาลมากโดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นถึงเย็นจัดและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีในคาซูโนะคือ 8.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ 1464 มม. โดยเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ 23.8 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ -3.3 องศาเซลเซียส
==ความสัมพันธ์กับนานาชาติ==
คาซูโนะเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
โชโพรน ประเทศฮังการี (1995)
เหลียงโจว ประเทศจีน ตั้งแต่วันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว้บไซต์ทางการ 
นครในจังหวัดอากิตะ
อี จุน-ย็อง

อี จุน-ย็อง (이준영|Lee Jun-young; เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2540) หรือที่รู้จักในชื่อ จุน เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 เขาเดบิวต์ในฐานะสมาชิกของยู-คิส ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 เขาเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอด เดอะยูนิต ซึ่งเขาได้อันดับหนึ่งและกลายเป็นสมาชิกของกลุ่มโครงการ UNB
นอกเหนือจากกิจกรรมของกลุ่มแล้ว เขายังได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์หลายเรื่อง โดยเฉพาะ อเวนเจอร์สืโซเชียลคลับ (2017) นับเป็นความก้าวหน้าในอาชีพของเขา กู้ดบายทูกู้ดบาย (2018), คลาสออฟไลส์ (2019), กู้ดแคสติ้ง (2020), พลีสดอนท์เดทฮิม (2020), อิมมิเทชั่น (2021) และ เลทมีบียัวร์ไนท์ (2021).
== ผลงานการแสดง ==
=== ภาพยนตร์ ===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักแสดงชายชาวเกาหลีใต้
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2540
ไอดอลชายชาวเกาหลีใต้
ทรีออนทรีเอ็นเอชแอลอาร์เคด

ทรีออนทรีเอ็นเอชแอลอาร์เคด (3 on 3 NHL Arcade) เป็นวิดีโอเกมกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งสไตล์อาร์เคดที่พัฒนาภายใต้ลิขสิทธิ์จากแนชันแนลฮอกกีลีก สำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 และ เพลย์สเตชัน 3 โดยใช้เอนจินของเกม เอ็นเอชแอล 09 ในการพัฒนา ตัวเกมพัฒนาโดยอีเอแคนนาดา ภายใต้แบรนด์อีเอสปอร์ตส์ฟรีสไตล์
เดโมสำหรับเกมนี้มีอยู่ในเกม เอ็นเอชแอล 11 และ เอ็นเอชแอล 12 เวอร์ชันเพลย์สเตชัน 3 และสำหรับเกม เอ็นเอชแอล 13 จะมีรหัสสำหรับปลดล็อกเกม ตัวเกมถูกถอนจากร้านค้าดิจิทัลทั้งสองแห่งในปี 2016 เนื่องจากลิขสิทธิ์หมดอายุ
== ผลตอบรับ ==
ทรีออนทรีเอ็นเอชแอลอาร์เคด ได้รับคำวิจารณ์ "ผลมกันหรือโดยเฉลี่ย" จากเว็บไซต์การรวบรวมบทวิจารณ์เมทาคริติก
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2552
เอ็นเอชแอล (ชุดวิดีโอเกม)
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก
เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคด
เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศแคนาดา
แขวงคู้ฝั่งเหนือ

คู้ฝั่งเหนือ เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรมและที่ดินประเภทอนุรักษ์ชนบทและเกษตรกรรม ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
แขวงคู้ฝั่งเหนือตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงคลองสิบ มีคลองลำบ่อยาวและคลองสนามกลางลำเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงคลองสิบและแขวงหนองจอก มีคลองลำเจดีย์ คลองลำปลาแย และคลองบึงเขมรเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงโคกแฝด มีคลองแสนแสบเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงทรายกองดินใต้และแขวงสามวาตะวันออก (เขตคลองสามวา) มีคลองลัดตาเตี้ย คลองแบนชะโด และคลองเก้าเป็นเส้นแบ่งเขต
== การคมนาคม ==
ถนนในพื้นที่แขวงคู้ฝั่งเหนือ ได้แก่
ถนนมิตรไมตรี ตั้งแต่คลองบึงเขมรถึงคลองลัดตาเตี้ย
ถนนคู้-คลองสิบ ตั้งแต่คลองแสนแสบถึงคลองสนามกลางลำ
ถนนคลองเก้า ตั้งแต่ถนนคู้-คลองสิบถึงคลองสนามกลางลำ
== อ้างอิง ==
คู้ฝั่งเหนือ
แขวงโคกแฝด

โคกแฝด เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรมและที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทอนุรักษ์ชนบทและเกษตรกรรม
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
แขวงโคกแฝดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงทรายกองดินใต้ (เขตคลองสามวา) แขวงคู้ฝั่งเหนือ และแขวงหนองจอก มีคลองแสนแสบเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงลำผักชีและแขวงแสนแสบ (เขตมีนบุรี) มีคลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) คลองลำต้นกล้วย คลองลำอีรั้ว คลองลำนกแขวก และคลองลำต้นไทรเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงแสนแสบ (เขตมีนบุรี) มีคลองลำต้นไทร คลองลำหินฝั่งใต้ คลองแยกคลองลำหินฝั่งใต้ และลำรางข้างซอยราษฎร์อุทิศ 70 เป็นเส้นแบ่งเขต
== การคมนาคม ==
ถนนในพื้นที่แขวงโคกแฝด ได้แก่
ถนนเลียบวารี ตั้งแต่เข้าพื้นที่แขวงถึงลำรางข้างซอยราษฎร์อุทิศ 70
ถนนคู้-คลองสิบ ตั้งแต่ถนนเลียบวารีถึงคลองแสนแสบ
ถนนเชื่อมสัมพันธ์ ตั้งแต่เข้าพื้นที่แขวงถึงคลองลำต้นกล้วย
ถนนลำไทร ตั้งแต่ถนนเชื่อมสัมพันธ์ถึงถนนเลียบคลองลำแบนใหญ่
ถนนธำรงวินิจฉัย-ปุษยไพบูลย์ ตั้งแต่ถนนลำไทรไปจนสุดถนน
ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำต้นไทรถึงคลองลำนกแขวก
== อ้างอิง ==
โคกแฝด
วัดมหาธาตุ (จังหวัดนครพนม)

วัดมหาธาตุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา
วัดมหาธาตุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1150 สร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างเมืองนครพนม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2464 เดิมชื่อว่า วัดมิ่งเมือง ต่อมาชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดธาตุ เนื่องจากมีพระธาตุเจดีย์ซึ่งเป็นที่บรรจุพระอรหันตสารีริกธาตุ ภายในวัดยังมีเจดีย์น้อยใหญ่หลายสิบองค์ ซึ่งเป็นเจดีย์ที่ชาวบ้านได้สร้างธาตุเจดีย์ ไว้เป็นที่บรรจุอัฐิของบิดา มารดา ปู่ ย่า ตา ยาย ภายหลังที่มีการสร้างพระธาตุขึ้น พระครูพนมนครคณาจารย์ ได้ทำการบันทึกเสนอขอตั้งชื่อวัดเป็น "วัดมหาธาตุ"
เมื่อ พ.ศ. 2462 ได้มีการรื้อถอนองค์เล็กองค์น้อยออกแล้วสร้าง พระธาตุนคร สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2465 ผู้สร้างคือ พระยามหาอำมาตย์ (ป้อม) แม่ทัพใหญ๋ที่มาจากเมืองเวียงจันทน์ ประเทศลาว เป็นพระธาตุทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส กว้างด้านละ 4.85 เมตร สูงประมาณ 24 เมตร มีลักษณะตามแบบพระธาตุพนมองค์เดิม มีการประกอบพิธีฉลองสมโภชและบรรจุอรหันตสารีริกธาตุ วันพุธที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2465
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดนครพนม
มหาธาตุ
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองนครพนม
วัดโอกาส

วัดโอกาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในริมแม่น้ำโขง ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มีพื้นที่ 3 ไร่ 2 งาน 28 วา
วัดโอกาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 1994 ในสมัยที่อาณาจักรโคตรบูรยังเจริญรุ่งเรืองอยู่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2281 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร เดิมชื่อว่า วัดพระศรีบัวบานพระเจ้าติ้ว ต่อมา พ.ศ. 2281 ราชบุตรพรหมา เจ้าผู้ครองนครบุรีศรีโคตรบูร ทรงบูรณปฏิสังขรณ์วัดพร้อมสร้างอุโบสถและพระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อพระบรมราชาพรหมา อีกทั้งยังอัญเชิญพระติ้วและพระเทียม จากวัดธาตุบ้านสำราญ ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม มาประดิษฐานไว้ที่วัด จากนั้นได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโอกาส" และมีสร้อยตามหลังว่า "ศรีบัวบาน" เป็นวัดโอกาส (ศรีบัวบาน)
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระติ้วและพระเทียม เป็นพระพุทธรูปไม้ ปางมารวิชัยที่มีพุทธลักษณะเหมือนกันทุกประการ สร้างในสมัยอาณาจักรโคตรบูร เล่ากันว่าพระเจ้าศรีโคตรบูรณ์หลวงทรงให้ขุดเรือโกลนเพื่อใช้เป็นเรือพระที่นั่ง เมื่อขุดเรือสำเร็จแล้ว จึงเคลื่อนเรือลงสู่แม่น้ำโขง โดยใช้เครื่องทุ่นแรงที่เป็นไม้หมอนกลมเล็กจำนวนหลายท่อนวางเป็นแนวใต้ท้องเรือ แต่เมื่อเรือเคลื่อนมาถึงไม้หมอนท่อนหนึ่งซึ่งเป็นไม้ติ้วก็ไม่สามารถเคลื่อนต่อไปได้ เชื่อกันว่าหมอนไม้ติ้วนั้นเป็นพญาไม้ซึ่งมีเทวดาสิงสถิตอยู่ พระเจ้าศรีโคตรบูรหลวงจึงโปรดให้นำไปแกะสลักเป็นพระติ้ว เมื่อวันอังคาร เดือน 7 แรม 8 ค่ำ ปีกุน ตรงกับ พ.ศ. 1327 แล้วจัดพิธีสมโภชเป็นพระมิ่งเมืองนครศรีโคตรบูร ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าขัติยวงศาบุตรามหาราช กษัตริย์องค์ต่อมา ได้เกิดไฟไหม้ในหอพระติ้ว พระเจ้าขัติยวงศาบุตรามหาราช จึงโปรดให้นำไม้มงคลมาแกะสลักเป็นพระพุทธรูปขึ้นแทนพระติ้ว เป็นพระพุทธรูปที่เหมือนกัน ในเวลาต่อมาได้พบพระติ้วองค์เดิมในลำน้ำโขง จึงนำพระพุทธรูปทั้งสององค์มาประดิษฐาน
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดนครพนม
โอกาส
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองนครพนม
หลิว เซ่าอัง

หลิว เซ่าอัง (; 13 มีนาคม ค.ศ. 1998 —) เป็นนักสเกตความเร็วระยะสั้นชาวฮังการี เขาเป็นผู้ชนะเลิศเหรียญทองโอลิมปิก แชมป์โลกและแชมป์ยุโรป เขาเปลี่ยนสัญชาติและอาจเป็นตัวแทนของประเทศจีนหลังปี ค.ศ. 2023
== ประวัติ ==
หลิวเกิดในบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี โดยพ่อของเขาเป็นชาวจีนและแม่เป็นชาวฮังการี เขาเป็นน้องชายของเซ่าหลิน ซานโดร์ หลิว ซึ่งเป็นนักสเกตความเร็วระยะสั้น เขาเริ่มเล่นสเกตความเร็วระยะสั้นในปี ค.ศ. 2006 และฝึกซ้อมที่ประเทศจีนเป็นเวลาหนึ่งปี เขาปรากฏตัวในระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันสเกตความเร็วระยะสั้นเยาวชนชิงแชมป์โลก 2014 ที่ แอร์ซูรุม เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในรายการทีมผลัด 3000 เมตร อีกหนึ่งปีต่อมาเขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันสเกตความเร็วระยะสั้นชิงแชมป์โลก 2015 ที่ มอสโก และสเกตความเร็วระยะสั้นชิงแชมป์ยุโรป 2015 ที่ ดอร์เดรชท์
เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2016 ที่ ลิลเลอฮาเมอร์ เขาได้รับเหรียญทองแดงในรายการ 1000 เมตร และจบอันดับที่เก้าในรายการ 500 เมตร ต่อมาในปีเดียวกันเขาได้เข้าแข่งขันชิงแชมป์โลก 2016 ที่ โซล เขาได้รับรางวัลเหรียญเงินในรายการ 1500 เมตร และเหรียญทองแดงในรายการ 500 เมตร
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 ที่ พย็องชัง เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการทีมผลัด 5000 เมตร (ร่วมกับเซ่าหลิน ซานโดร์ หลิว, วิกโตร์ คโนช และชอบอ บูร์ยาน) ทำให้ทีมชาติฮังการีได้รับเหรียญทองเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ในโอลิมปิกฤดูหนาว และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 เขาได้รับเหรียญทองในรายการ 500 เมตร และ 1500 เมตร จากการแข่งขันสเกตความเร็วระยะสั้นชิงแชมป์ยุโรป 2019 หลังจากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2019 เขาประสบอุบัติกระดูกข้อมือซ้ายหักหลังจากการล้มระหว่างการแข่งขันเวิลดัพ 2019 ที่เดรสเดิน
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 ที่ ปักกิ่ง เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในรายการ 500 เมตร และสองเหรียญทองแดงในรายการทีมผลัดผสม 2000 เมตร (ร่วมกับแปตรอ ยาซอปาตี, ชอเฟีย โกนยอ และเซ่าหลิน ซานโดร์ หลิว) และ 1000 เมตร ซึ่งเขาจบการแข่งขันตามหลังเหริน จื่อเวย์และหลี่ เหวินหลงจากประเทศจีน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หลิว เซ่าอัง at ShortTrackOnLine.info
หลิว เซ่าอัง at Olympedia
หลิว เซ่าอัง at ISU
นักสเกตความเร็วระยะสั้นชาวฮังการี
นักกีฬาจากบูดาเปสต์
ชาวฮังการีเชื้อสายจีน
วสุพันธุ

วสุพันธุ (;  ทิเบต: དབྱིག་གཉེན་  มีชีวิตอยู่ยุคประมาณ พ.ศ. 859–943) เป็นภิกษุและนักปราชญ์จากแคว้นคันธาระ เป็นผู้อรรถาธิบายอภิธรรมที่เป็นหลักการของนิกายสรวาสติวาทและเสาตรานติกะ วสุพันธุเป็นน้องชายต่างบิดาของอสังคะ เดิมทีเป็นภิกษุนิกายสรวาสติวาท ได้เปลี่ยนมานับถือนิกายมหายานตามอสังคะ เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งนิกายโยคาจารร่วมกับอสังคะ เป็นหนึ่งในสิบเจ็ดคณาจารย์ในนาลันทา พุทธวิทยาลัยที่ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐพิหาร
วสุพันธุเกิดที่ปุรุสปุระ (ปัจจุบันคือเปศวาร์) บิดาเป็นพราหมณ์ตระกูลเกาศิกะ ประจำอยู่ในราชสำนัก มีความเชี่ยวชาญเรื่องพระเวท มารดาชื่อ วิริญจี วสุพันธุแต่งอรรถกถาอธิบายอักษยมตินิรเทศสูตรและทศภูมิกสูตร นำหลักการสำคัญของโยคาจารที่อสังคะได้บรรจุไว้ในคัมภีร์ต่าง ๆ ออกมาเผยแพร่แก่นักปราชญ์ในยุคนั้น  คัมภีร์อภิธรรมโกศะ เป็นผลงานของวสุพันธุที่ใช้กันแพร่หลายในธิเบตและเอเชียตะวันออก วสุพันธุได้นำหลักการทางพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับวิชญาณ (วิญญาณ) มาจัดระบบสอนในเชิงปรัชญาและอธิบายเชื่อมโยงกับทฤษฎีจิตนิยมแบบต่าง ๆ
== อ้างอิง ==
ภิกษุชาวอินเดีย
แทร็ป

แทร็ป หรือ แทรป (trap) อาจหมายถึง
ดนตรีแทร็ป
*ดนตรีแทร็ป (อีดีเอ็ม)
แทรป (ธรณีวิทยา)
ในภาษาอังกฤษ
แทร็ป (trap) หมายถึง กับดัก
ปะโอ

ปะโอ (ပအိုဝ်းလူမျိုး, ပဢူဝ်း) บ้างเรียก ต่องสู่ หรือ ต้องสู้ (တောင်သူ, กะเหรี่ยงโปตะวันออก: တံင်သူ, တီသူ), กะเหรี่ยงดำ หรือ กะเหรี่ยงพะโค เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่าที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับเจ็ด อาศัยในรัฐฉาน รัฐกะยา รัฐกะเหรี่ยง รัฐมอญ และเขตพะโค ทั้งนี้สามารถแบ่งชาวปะโอออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ คือ กลุ่มที่ราบ คือชาวปะโอที่อยู่เมือง กับกลุ่มที่สูง คือชาวปะโอในแถบรอบเมืองตองยีในรัฐฉาน และมีกลุ่มย่อยไม่น้อยกว่า 20 กลุ่ม ในประเทศไทยมีชุมชนปะโอทางภาคเหนือกระจายตัวในจังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดเชียงราย และจังหวัดพะเยา เป็นต้น
ชาวปะโอมีวัฒนธรรมและภาษาร่วมรากกับชาวกะเหรี่ยง แต่นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทเป็นหลัก เช่นเดียวกับชาวพม่า มอญ และไทใหญ่ ชาวปะโอมีอุปนิสัยและการแต่งกายอย่างไทใหญ่ พวกเขาสามารถใช้ภาษาไทใหญ่ควบคู่กับภาษาตัวเอง และบางคนก็มีจิตสำนึกว่าเผ่าของตนเป็นชาวไทอีกกลุ่มหนึ่ง
== ประวัติ ==
ตามมุขปาฐะอธิบายว่า เดิมชาวปะโอตั้งถิ่นฐานที่เมืองสะเทิม มีเครื่องแต่งกายหลากสีสัน ครั้นพระเจ้าอโนรธามังช่อพิชิตเมืองสะเทิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ชาวปะโอถูกเกณฑ์ไปสร้างเจดีย์ที่เมืองพะโค บางส่วนก็อพยพลี้ภัยในแถบรัฐฉาน พวกเขาเศร้าเสียใจที่พลัดเมืองจึงสวมชุดย้อมครามหรือดำตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ชาวปะโอมีนิสัยรักการค้ามาแต่โบราณ ปรากฏหลักฐานการค้าขายกับอาณาจักรล้านนาช่วง พ.ศ. 1839–1898 ทำให้เกิดการค้าขายระหว่างประเทศกันอย่างกว้างขวาง และถือว่าชาวปะโอเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีกลุ่มหนึ่งของภาคเหนือ
ในยุคร่วมสมัยชาวปะโอเริ่มอพยพเข้าสู่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2428 หลังการทำสนธิสัญญาเบาว์ริงและสนธิสัญญาเชียงใหม่ฉบับที่ 2 ทำให้บริษัทสหราชอาณาจักรในพม่าเข้ามาสัมปทานป่าไม้ทางเหนือของไทย ชาวปะโอจึงเข้ามาดำเนินกิจการค้าขายมากขึ้น โดยเฉพาะที่เมืองเชียงใหม่ มีชาวปะโอบางกลุ่มตั้งร้านค้าแบบเรือนแพที่ย่านท่าแพ ตลาดวโรรส และช้างม่อย บางกลุ่มที่ขายเร่ก็ตั้งบ้านเรือนแถบวัดมหาวัน วัดบูรพาราม วัดเชตวัน และวัดหนองคำ ซึ่งลูกหลานชาวปะโอเหล่านี้ถูกกลืนเข้าสู่วัฒนธรรมไทยวนไปแล้ว เช่น ชุมชนหน้าตลาดเก่า อำเภอหางดง, บ้านแม่ก๊ะ อำเภอสันป่าตอง, บ้านข่วงเปา อำเภอแม่ริม, บ้านเวียง อำเภอฝาง และบ้านบ่อหิน อำเภอพร้าว นอกจากนี้ยังมีชาวปะโอร่วมเดินทางกับชาวไทใหญ่ ไปค้าขายในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศไทยและกัมพูชา และถูกเรียกรวม ๆ ว่า กุลา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่า
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย
ชุมชนพุทธในประเทศพม่า
โพรคาเทอรอล

โพรคาเทอรอล (procaterol) เป็นยากระตุ้นตัวรับเบต้าทูที่ออกฤทธิ์ยาวปานกลาง (intermediate acting) ใช้สำหรับรักษาโรคหืด ยานี้จะถูกออกซิไดส์เมื่อถูกความชื้นและอากาศจึงไม่เหมาะกับการนำไปใช้ด้วยการพ่นฝอยละออง
ควิโนลินอล
วัดท่าอิฐ (จังหวัดอ่างทอง)

วัดท่าอิฐ เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดท่าอิฐตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ตรงกับสมัยพระเจ้าเอกทัศน์ บริเวณที่ตั้งเดิมเข้าใจว่าเป็นที่ปั้นเผาอิฐนำไปก่อสร้างวัดขุนอินทประมูล เป็นสถานที่ขนอิฐหรือท่าขนอิฐ และเมื่อได้สร้างวัดขึ้นจึงขนานนามว่า "วัดท่าอิฐ" ในตอนวางศิลาฤกษ์สร้างวัดได้ขุดพบอิฐหน้าวัวจำนวนมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2564
ราว พ.ศ. 2535 พระครูสุคนธศีลคุณ (หลวงพ่อหอม) มีดำริจะสร้าง พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง เป็นเจดีย์มีความกว้าง 40 เมตร สูง 58 เมตร เพื่อทดแทนเจดีย์หลังเดิม เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ประดิษฐานในเจดีย์
พระประธานในอุโบสถชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อเพ็ชร พระประธานในวิหารชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา
==อ้างอิง==
ท่าอิฐ
วัดบาง

วัดบาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 58.4 ตารางวา
วัดบางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 รสันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดบางคงเป็นเพราะที่ตั้งวัดอยู่ใกล้กับคลองน้ำซึ่งแยกจากแม่ปิงไปสู่ "หนองรี" คลองน้ำดังกล่าวเรียกว่า "บาง" ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2515 และเมื่อ พ.ศ. 2501 ทางราชการได้ประกาศรวมวัดกุฎีพงษ์ซึ่งเป็นวัดร้าง เข้าเป็นวัดเดียวกับวัดบางด้วย
อาคารเสนาสนที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ 2 องค์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริดศิลปะเชียงแสน ปางมารวิชัย (สิงห์ 1) มีหน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ 5 นื้ว สูง 3 ศอก 1 คืบ มีอายุกว่า 800 ปี
==อ้างอิง==
บาง
วัดสังกระต่าย

วัดสังกระต่าย เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ในตำบลศาลาแดง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง อุโบสถมีอายุกว่า 400 ปี
==ประวัติ==
วัดสังกระต่าย เดิมชื่อว่า วัดสามกระต่าย แต่ภายหลังได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดสังกระต่าย" ผู้สร้างวัดคือ ทวดติ จันทนเสวี เป็นพระมารดาของพระยาหัสกาล เป็นวัดที่มีพระภิกษุสงฆ์มาจำพรรษาอยู่นาน สภาพวัดบริเวณด้านซ้ายเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งต่อมาได้ถมดินกลบไปแล้ว ข้างอุโบสถมีกุฏิสร้างเรียงรายอยู่หลายหลัง ต่อมาพระภิกษุสงฆ์เกิดทะเลาะวิวาทกัน จนทำให้ต้องแยกย้ายกันไป ชาวบ้านก็เริ่มเสื่อมศรัทธาไม่เข้ามาทำบุญ พระสงฆ์ไม่มีจำวัดกลายเป็นวัดร้าง ภายหลังที่เป็นวัดร้างร่วมร้อยปี มีการสร้างวัดใหม่ชื่อ วัดไผ่ล้อม ชาวบ้านได้ย้ายกุฏิของวัดสังกะต่ายไปที่วัดไผ่ล้อม  เพื่อให้พระภิกษุสงฆ์ได้ใช้จำวัด ทำให้วัดสังกระต่ายเหลือเพียงอุโบสถร้าง ถูกปกคลุมไปด้วยต้นโพธิ์
แต่เดิมนั้นภายนอุโบสถมีพระพุทธรูป 3 องค์ คือ หลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข แต่มีสภาพที่โดนตัดเศียรกองไว้กับพื้น จนต้องมีการบูรณะซ่อมแซมต่อเศียรพระไว้กับองค์พระ ส่วนหลวงพ่อแก่น ได้นำเศียรพระที่ถูกตัดมาจากอำเภอวิเศษชัยชาญ มาบูรณะสร้างองค์ใหม่และประดิษฐานไว้ แต่ยังมีชาวบ้านบางส่วนยังมีความเลื่อมใส ศรัทธาในตัววัดถึงแม้จะเป็นวัดร้างก็ตาม ชาวบ้านยังมีการแห่งนาคมาเวียนรอบอุโบสถ ก่อนจะไปแห่นาคไปยังวัดที่จะอุปสมบทอีกที
==อุโบสถและต้นโพธิ์==
ส่วนที่หลงเหลือมีเพียงอุโบสถแค่ส่วนผนังที่มีต้นโพธิ์ 4 ต้น ขึ้นปกคลุมแล้วยึดผนังอุโบสถเอาไว้ในลักษณะ 4 มุมพอดี อุโบสถมี 3 ห้อง มีพระประธานและพระพุทธรูปอยู่ทั้งสิ้น 4 องค์ ในห้องแรกประดิษฐานหลวงพ่อแก่น ในห้องใหญ่ตรงกลางประดิษฐานหลวงพ่อวันดี หลวงพ่อศรี และหลวงพ่อสุข ในห้องสุดท้ายนั้นเป็นห้องของพ่อปู่ฤาษี ช่องหน้าต่างสามารถมองเข้าไปตรงกับองค์พระพอดี กับผนังที่ถูกอุ้มไว้ด้วยรากของต้นโพธิ์
กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศขึ้นทะเบียนต้นโพธิ์ล้อมโบสถ์วัดสังกระต่าย เป็นต้นไม้ทรงคุณค่าที่ได้รับการขึ้นทะเบียนและได้ประกาศให้เป็นรุกข มรดกของแผ่นดิน เมื่อ พ.ศ. 2560
==อ้างอิง==
สังกระต่าย
เอริก โรเบิตส์

เอริก แอนโธนี โรเบิตส์ (เกิด 18 เมษายน ค.ศ. 1956) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มต้นแสดงบทบาทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง King of the Gypsies (ค.ศ. 1978) ที่ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งแรก จากนั้นเขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง Star 80 (ค.ศ. 1983) ก่อนจะมีผลงานที่ประสบความสำเร็จและทำให้เขาเป็นที่รู้จักในวงกว้างในภาพยนตร์เรื่อง รถด่วนแหกนรก (ค.ศ. 1985) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงลูกโลกทองคำเป็นสมัยที่ 3 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม โดยเอริก โรเบิตส์ เป็นพี่ชายของ จูเลีย โรเบิตส์ และเป็นพ่อของเอมมา โรเบิตส์
เอริก โรเบิตส์ เป็นนักแสดงที่มีผลงานทั้งทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ มาอย่างยาวนานกว่า 40 ปี โดยในขณะที่เขากำลังมีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์อเมริกันจากการเป็นนักแสดงหนุ่มที่สามารถเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำถึง 3 สมัย แต่ช่วงปลายยุคคริสต์ทศวรรษ 1980–90 ชื่อเสียงในวงการบันเทิงของเขากลับลดความนิยมลงจากปัญหาการใช้สารเสพติด โดยในปี ค.ศ. 1987 เขาเคยถูกเจ้าหน่าที่ตำรวจในนิวยอร์กจับกุมข้อหาครอบครองยาเสพติดให้โทษประเภทโคเคน และ กัญชา รวมถึงต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงาน ทำให้เขาถูกควบคุมตัว แม้ในที่สุดศาลจะยกฟ้องในคดียาเสพติดแต่ก็ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงในวงการบันเทิง จากนั้น ในปี ค.ศ. 1995 เขาถูกจับกุมอีกครั้งในข้อหาทำร้ายร่างกายภรรยา และทำให้เขาประกาศเลิกใช้สารเสพติดอย่างถาวร แต่ก็ทำให้งานในอาชีพนักแสดงเขาตกต่ำลงจนได้แสดงแค่ในภาพยนตร์อิสระ และ ภาพยนตร์ทุนสร้างต่ำ
จนกระทั่งเขาได้รับโอกาสในการกลับมาแสดงในภาพยนตร์กระแสหลักอีกครั้งในบทบาท "ซัล มาโรนี" อาชญากรผู้มีอิทธิพล ใน แบทแมน อัศวินรัตติกาล (ค.ศ. 2008), บท "เจมส์ มันโร" อดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ใน โคตรคนทีมมหากาฬ (ค.ศ. 2010), บท แฟรงค์ แทนเนอร์ ใน เกมล่าคนทรชนเดนตาย 2 (ค.ศ. 2015)
==อ้างอิง==
นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
บุคคลจากแอตแลนตา
บุคคลจากรัฐมิสซิสซิปปี
ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายไอริช
ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอตแลนด์
ชาวอเมริกันเชื้อสายสวีเดน
ชาวอเมริกันเชื้อสายเวลส์
โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์

โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ (Folklore: The Long Pond Studio Sessions) เป็นภาพยนตร์สารคดีการแสดงดนตรีสดอเมริกันปี 2020 กำกับและผลิตโดยนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเทย์เลอร์ สวิฟต์ เข้าฉายทางดิสนีย์+ เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 สารคดีนี้ถ่ายทำที่ลองพอนด์สตูดิโอ สตูดิโอบันทึกเสียงที่แยกตัวอยู่ในป่าบนพื้นที่ในหุบเขาฮัดสันนิวยอร์ก เธอแสดงทั้งหมด 17 เพลงจากสตูดิโออัลบั้มที่แปด โฟล์กลอร์ (2020) ซึ่งจะเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับกระบวนการสร้างสรรค์เบื้องหลังของเพลงกับแจ็ก แอนโตนอฟฟ์ และแอรอน เดสเนอร์ ผู้ร่วมงาน
เทย์เลอร์ สวิฟต์เปิดตัวในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์ด้วยสารคดี ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สี่ของเธอที่จะเข้าฉายในบริการสตรีมมิ่งต่อจากการเปิดตัวของ เดอะ 1989 เวิลด์ทัวร์ไลฟ์ (2015) เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์ (2018) มิสอเมริกานา (2020)
== ผู้แสดง ==
เทย์เลอร์ สวิฟต์ นักร้องนำและนักดนตรี
แอรอน เดสเนอร์ นักดนตรี
แจ็ก แอนโตนอฟฟ์ นักดนตรี
จัสติน เวอร์นอน นักร้อง
== รางวัล ==
== อัลบั้มบันทึกการแสดงสด ==
โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ (ฟรอมเดอะดิสนีย์+ สเปเชียล) (Folklore: The Long Pond Studio Sessions (From the Disney+ Special)) เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชุดที่สามของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเทย์เลอร์ สวิฟต์ เพลงประกอบภาพยนตร์ โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ จัดจำหน่ายผ่านรีพับลิกเรเคิดส์ ไปยังสตรีมมิ่งและแพลตฟอร์มดิจิทัลในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 ควบคู่ไปกับภาพยนตร์ ประกอบด้วยแผ่นดิสก์สองแผ่น: รุ่นดีลักซ์ของ โฟล์กลอร์ ในแผ่นที่หนึ่ง และบันทึกการแสดงสดจาก โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ ในแผ่นที่สอง
=== ราการเพลง ===
=== ชาร์ต ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2563
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
เทย์เลอร์ สวิฟต์
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยแจ็ก แอนโตนอฟฟ์
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยแอรอน เดสเนอร์
ภาพยนตร์คอนเสิร์ต
โนเซะ

โนเซะ (; ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโทโยโนะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ เดือนตุลาคม 2016 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,971 คน มีความหนาแน่นของประชากร 100 คนต่อตารางกิโลเมตร (262 คนต่อตารางไมล์) และมีพื้นที่ทั้งหมด 98.68&nbsp;ตารางกิโลเมตร (38.1 ตารางไมล์)
โนเซะเป็นที่รู้จักจาก "โนมะ เคยากิ" ซึ่งเป็นต้นเคยากิอายุ 1,000 ปี สูง 25&nbsp;เมตร (82&nbsp;ฟุต) เส้นรอบวง 11.95&nbsp;เมตร (39.2&nbsp;ฟุต)
== ประวัติศาสตร์ ==
ในพื้นที่ของโนเซะมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคโจมง (ประมาณ 10,000 ปีก่อนคริสตกาล – ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อในสมัยก่อนของโนเซะคือ หมู่บ้านคูซากะ ถูกกล่าวถึงในนิฮงโชกิ ซึ่งแต่งเสร็จใน ค.ศ. 720
ใน ค.ศ. 1837 ได้เกิดการก่อการกำเริบครั้งใหญ่โดยชาวนาในโนเซะ ในช่วงภาวะความอดอยากเท็มโป (ค.ศ. 1833–1839) ซึ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากการจลาจลของโอชิโอะ เฮฮาจิโร
== ภูมิศาสตร์ ==
โนเซะถูกล้อมรอบด้วยภูเขาทุกทิศทาง ได้แก่ เขามิยามะ (791 ม.) และเขาเค็มปิ (784 ม.) นอกจากนี้ยังมีลำน้ำไหลผ่านหลายสาย ได้แก่ แม่น้ำยามาเบะ แม่น้ำฮิโตกูราโอโรจิ แม่น้ำโนมะ และแม่น้ำทาจิริ ซึ่งอยู่ในแอ่งแม่น้ำอินางาวะ และยังมีแม่น้ำคัตสึระที่ไหลผ่านเมืองด้วย
== การขนส่ง ==
=== รถไฟ ===
เมืองโนเซะไม่มีสถานีรถไฟ สถานีที่ใกล้ที่สุดคือ สถานียามาชิตะ ในนครคาวานิชิ จังหวัดเฮียวโงะ
=== ถนน ===
ทางหลวงแผ่นดิน
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 173
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 477
ทางหลวงจังหวัด
* ทางหลวงจังหวัดโอซากะสาย 4
* ทางหลวงจังหวัดโอซากะสาย 54
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Nose official website 
Nose Town Tourism & Local Products
เมืองในจังหวัดโอซากะ