pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติเคนเน็ธ คาอุนดา

ท่าอากาศยานนานาชาติเคนเน็ธ คาอุนดา (Kenneth Kaunda International Airport)  เป็น ท่าอากาศยานนานาชาติ ในกรุงลูซากา ประเทศแซมเบีย เป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการในชื่อสนามบินนานาชาติลูซากาก่อนจะเปลี่ยนชื่อในปี 2554 เพื่อเป็นเกียรติแก่ เคนเน็ธ คาอุนดา ประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ ท่าอากาศยานมีความจุผู้โดยสารสองล้านคนต่อปี สนามบินได้รับการออกแบบโดยวิศวกรโยธา Foad Mahboubi
== ที่ตั้ง ==
สนามบินตั้งอยู่ใน เขต Chongwe ห่างจากถนน Great East ประมาณ  ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองลูซากาซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแซมเบีย
== สายการบินและจุดหมายปลายทาง ==
=== การขนส่งผู้โดยสาร ===
=== การขนส่งสินค้า ===
== การคมนาคม ==
แท็กซี่ เป็นรูปแบบการเดินทางที่ใช้มากที่สุดในการเดินทางเข้าและออกจากท่าอากาศยานสู่เมืองลูซากา โดยใช้เวลาเดินทาง 15 ถึง 20 นาทีไปยังใจกลางเมือง
== แผนการขยาย ==
ในปี 2558 รัฐบาลแซมเบีย ได้เริ่มการขยายและปรับปรุงท่าอากาศยานเป็นเวลา 3 ปี มีมูลค่าประมาณ 360 ล้านดอลลาร์สหรัฐโดยใช้เงินกู้ยืมจาก Exim Bank of China  โดยมีสัญญาจ้างงานก่อสร้างกับ China Jiangxi International ในการก่อสร้าง อาคารผู้โดยสารสองชั้นแห่งใหม่พร้อมเคาน์เตอร์เช็คอิน 22 จุด ช่องตรวจคนเข้าเมือง 12 ช่อง และ เคาน์เตอร์ตรวจสอบความปลอดภัย 6 จุด อาคารต้อนรับผู้โดยสารระดับสำคัญ (presidential terminal) หอควบคุมการจราจรทางอากาศแห่งใหม่ และ โรงแรมสนามบินใหม่  คาดว่าอาคารผู้โดยสารแห่งใหม่จะเปิดให้บริการในปี 2562  สถานะการก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จอย่างเป็นทางการในเดือนมีนาคมปี พ.ศ. 2563 
== อ้างอิง ==
Coordinates on Wikidata
แฟนดอม (แก้ความกำกวม)

แฟนดอม (fandom) เป็นวัฒนธรรมย่อยที่ซึ่งผู้คนมีความสนใจใด ๆ ร่วมกัน
แฟนดอมยังอาจหมายถึง
แฟนดอม (เว็บไซต์) บริการโฮสต์เว็บในรูปแบบวิกิ
แฟนดอม (อัลบัม) โอยวอเทอร์พาคส์ (Waterparks)
วัดโมกข์

วัดโมกข์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออกของวัด และติดคลองลัดหลวงทางทิศตะวันตก
วัดโมกข์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2418 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2496 เดิมเป็นบ้านของพระยาสมิงสามแหลก ซึ่งเป็นปลัดเมืองนครเขื่อนขันธ์ในสมัยนั้น ท่านมีศรัทธายกบ้านและที่ดินทั้งหมดให้เป็นวัดมอญเรียกว่า เภ่โมกตอน
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติไปตามลำดับเวลา ศาลาการเปรียญครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์อาคารไม้ กุฏิจำนวน 7 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้และทรงปั้นหยา หอระฆัง เมรุเผาศพมีหน้าบันและคันทวยตกแต่งด้วยรูปหงส์ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดโมกข์ คือ หลวงพ่อพระพุทธสิหิงค์
==อ้างอิง==
โมกข์
โมกข์
วัดเจ้ามูล

วัดเจ้ามูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
วัดเจ้ามูลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2207 สันนิษฐานว่าชื่อวัดน่าจะมาจากพระราชวงศ์ที่มีพระนามว่า พระองค์เจ้ามูล ได้ทรงรื้อพระตำหนักมาสร้างถวายเป็นกุฏิสงฆ์ทรงเรือนไทยแบบสมัยโบราณ ถวายเป็นสมบัติของสงฆ์และเป็นที่อยู่ของพระภิกษุ ผู้เป็นเจ้าอาวาส และได้ริเริ่มสร้างวัดขึ้นพร้อมกับคณะท่านผู้มีจิตศรัทธาที่ได้ร่วมสร้างขึ้น ได้รับนามว่า วัดเจ้ามูลราชพงศาวราราม แต่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดเจ้ามูล" แต่เมื่อพระตำหนักที่รื้อมาสร้างเป็นกุฏิก็ชำรุดสูญหายไป จึงมีแต่สิ่งปลูกสร้างใหม่ขึ้นมาแทนตามลำดับ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยกำหนดเขตกว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถกว้าง 8.15 เมตร ยาว 24.70 หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 ภายในประดิษฐานพระประธาน พระพุทธรูปปางมารวิชัย รูปลักษณะเป็นแบบพระพุทธชินราช นามว่า พระพุทธรังษีสมากร ขนาดหน้าตักกว้าง 6 ศอก สูง 6.50 ศอก ด้านหลังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ฝาผนังเขียนเป็นภาพเทวดาและเหตุการณ์ในพุทธประวัติ บานหน้าต่างอุโบสถ เขียนเป็นภาพของสำนวนไทย เช่น ฝนทั่งให้เป็นเข็ม ตักน้ำรดหัวตอ อย่าจับปลาสองมือ
วิหารกว้าง 7 เมตร ยาว 8 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง ขนาดหน้าตักกว้าง 1.20 เมตร มีนามว่า หลวงพ่อทับทิม ซึ่งเป็นพระประธานอุโบสถเก่า วัดมีศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528
==อ้างอิง==
เจ้ามูล
โบราณสถานในเขตบางกอกใหญ่
ราชอาณาจักรสิกขิม

ราชอาณาจักรสิกขิม เป็นอาณาจักรที่ปกครองยาวนานมาเป็นเวลา 333 ปีปกครองโดยโชเกล สถาปนาตั้งแต่ปี ค.ศ 1642 จนถึงวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 ได้เข้าเป็นรัฐสมาชิกส่วนหนึ่งของประเทศอินเดียจนเป็นรัฐสิกขิมหลังมีการลงประชามติ
ราชอาณาจักรสิกขิมเป็นรัฐในอารักขาของจักรวรรดิบริติชตั้งแต่ปี ค.ศ. 1861 จนถึงปี ค.ศ. 1947 และเป็นรัฐในอารักขาของประเทศอินเดียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จนถึงปี ค.ศ. 1975
== ดูเพิ่ม ==
รัฐสิกขิม
ประวัติศาสตร์สิกขิม
== อ้างอิง ==
==  หนังสืออ่านเพิ่มเติม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
"Buddhist Monasteries of Sikkim". Sikkim.nic.in.
Climbing the clouds to Sikkim
Kings Of Sikkim
The Sikkim saga, through an American lens
Sikkim kingdom 1962 - 1967.The last flag of independent Sikkim - Youtube
 
ประวัติศาสตร์เอเชีย
โชเกล
รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
แขวงท่าแร้ง

ท่าแร้ง เป็นแขวงหนึ่งของเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย บางส่วนเป็นที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นปานกลางและที่ดินประเภทสถาบันราชการ การสาธารณูปโภค และสาธารณูปการ
== ประวัติ ==
เดิมแขวงท่าแร้งเป็นมีฐานะเป็น ตำบลท่าแร้ง ขึ้นกับอำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร จนกระทั่งใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 นครหลวงกรุงเทพธนบุรีได้รับการจัดตั้งเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งมีการเปลี่ยนคำเรียกหน่วยการปกครองด้วย ตำบลท่าแร้งจึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงท่าแร้ง และอยู่ในเขตการปกครองของเขตบางเขน
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยได้ปรับเปลี่ยนแนวเขตการปกครองระหว่างเขตบางเขนกับเขตลาดพร้าว โดยตัดท้องที่แขวงจรเข้บัวของเขตลาดพร้าว เฉพาะส่วนที่อยู่ทางทิศเหนือของคลองสามขา คลองโคกคราม และคลองตาเร่งมาขึ้นกับเขตบางเขน และกรุงเทพมหานครได้ผนวกแขวงจรเข้บัวส่วนดังกล่าวเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแขวงท่าแร้งไปพร้อมกันเพื่อความชัดเจนด้านการปกครอง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
แขวงท่าแร้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตบางเขน มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงคลองถนนและแขวงออเงิน (เขตสายไหม) มีคลองหนองผักชี (ลำผักชี) คลองหนองจอก คลองหนองตะแคง คลองหนองบัวมน และคลองออเป้ง (บึงพระยาสุเรนทร์) เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงสามวาตะวันตกและแขวงบางชัน (เขตคลองสามวา) มีคลองพระยาสุเรนทร์ (หนองใหญ่) และคลองคู้ชุมเห็ดเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงรามอินทรา (เขตคันนายาว) แขวงนวลจันทร์ (เขตบึงกุ่ม) และแขวงจรเข้บัว (เขตลาดพร้าว) คลองจรเข้บัว (หกขุด) คลองลำชะล่า คลองตาเร่ง คลองโคกคราม และคลองสามขาเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงอนุสาวรีย์ (เขตบางเขน) มีคลองไผ่เขียว คลองแพรเขียว และคลองกะเฉดเป็นเส้นแบ่งเขต
== การคมนาคม ==
ทางสายหลักในพื้นที่แขวงท่าแร้ง ได้แก่
ถนนกาญจนาภิเษก (ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9)
ถนนรามอินทรา (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 304)
ถนนเทพรักษ์ (พหลโยธิน–รัตนโกสินทร์สมโภช)
ถนนสุขาภิบาล 5 (กม.11)
ถนนวัชรพล
ทางพิเศษฉลองรัช
ทางสายรองและทางลัดในพื้นที่ ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3901 (คู่ขนานกาญจนาภิเษกด้านนอก)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3902 (คู่ขนานกาญจนาภิเษกด้านใน)
ซอยรามอินทรา 14 (มัยลาภ)
ซอยรามอินทรา 34 (อยู่เย็น)
ซอยรามอินทรา 65 (ถนอมมิตร)
ซอยคู้บอน 27 (สยามธรณี)
ซอยร่วมมิตรพัฒนา
== อ้างอิง ==
ท่าแร้ง
แขวงออเงิน

ออเงิน เป็นแขวงหนึ่งของเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย บางส่วนเป็นที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นปานกลางและที่ดินประเภทสถาบันราชการ การสาธารณูปโภค และสาธารณูปการ
== ประวัติ ==
เดิมแขวงออเงินเป็นมีฐานะเป็น ตำบลออเงิน ขึ้นกับอำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร จนกระทั่งใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 นครหลวงกรุงเทพธนบุรีได้รับการจัดตั้งเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งมีการเปลี่ยนคำเรียกหน่วยการปกครองด้วย ตำบลออเงินจึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงออเงิน และอยู่ในเขตการปกครองของเขตบางเขน จนกระทั่งในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 กระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่ตอนเหนือของเขตบางเขนออกมาตั้งเป็นเขตสายไหม แขวงออเงินจึงย้ายมาขึ้นกับเขตสายไหมนับแต่นั้นมา
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
แขวงออเงินตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตสายไหม มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงสายไหม (เขตสายไหม) มีคลองหมอนสี่สิบเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงสามวาตะวันตก (เขตคลองสามวา) มีคลองพระยาสุเรนทร์ (หนองใหญ่) เป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงท่าแร้ง (เขตบางเขน) มีคลองออเป้ง (บึงพระยาสุเรนทร์) และคลองหนองบัวมนเป็นเส้นแบ่งเขต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงคลองถนนและแขวงสายไหม (เขตสายไหม) มีคลองหนองตะแคงและคลองออเงินเป็นเส้นแบ่งเขต
== การคมนาคม ==
ทางสายหลักในพื้นที่แขวงออเงิน ได้แก่
ถนนกาญจนาภิเษก (ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9)
ถนนสุขาภิบาล 5 (ออเงิน)
ทางพิเศษฉลองรัช
ทางสายรองและทางลัดในพื้นที่ ได้แก่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3901 (คู่ขนานกาญจนาภิเษกด้านนอก)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3902 (คู่ขนานกาญจนาภิเษกด้านใน)
ถนนเพิ่มสิน
ถนนจตุโชติ
== อ้างอิง ==
ออเงิน
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศแซมเบีย

การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2562–2563 โดยได้รับการยืนยันว่าเริ่มต้นขึ้นที่ประเทศแซมเบีย เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563
==อ้างอิง==
การระบาดทั่วของโควิด-19 แบ่งตามประเทศ
วัดยางสุทธาราม

วัดยางสุทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 6 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูจันทสุทธิวัฒน์ (สายัณห์ จนฺทวํโส น.ธ.เอก, ป.ธ.๔) เป็นเจ้าอาวาส
==ประวัติ==
วัดยางสุทธารามตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2313 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 สร้างโดยเจ้าสามกรม มีข้อสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยกรุงธนบุรีเพราะรูปทรงของอุโบสถมหาอุด คือ มีประตูหน้าไม่มีประตูหลัง ไม่มีช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ แต่เดิมบริเวณวัดเป็นที่สวนมีต้นยางมาก จึงเรียกว่า วัดยาง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดยางสุทธาราม" เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2512
==อาคารเสนาสนะ==
อุโบสถหลังใหม่เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 มีพระพุทธรูปปางประทานพรเป็นพระประธาน ฝาผนังเป็นหินอ่อน วิหารกว้าง 7 เมตร ยาว 11 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน มีนามว่า หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ หน้าตักกว้างประมาณ 69 นิ้ว มีศาลาการเปรียญเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทรงไทย กว้าง 10 เมตร ยาว 21 เมตร
==อ้างอิง==
ยางสุทธาราม
โบราณสถานในเขตบางกอกน้อย
วัดยาง (กรุงเทพมหานคร)

วัดยาง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ในแขวงอ่อนนุช เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ทั้งหมดโดยประมาณ 24 ไร่ 2 งาน 31 ตารางวา และที่ธรณีสงฆ์อีก 1 แปลงที่มีเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา
==ประวัติ==
วัดยางตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2384 ไม่มีหลักฐานปรากฏเป็นที่แน่ชัดว่าสร้างในสมัยใด คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ สาเหตุที่เรียกว่าวัดยางเนื่องจากแต่เดิมมีพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ปางมารวิชัยที่สร้างขึ้นจากไม้แกะสลัก นามว่า หลวงพ่อโต ลอยมาหยุดหรือมายั้งบริเวณท่าน้ำหน้าวัด ชาวบ้านได้อัญเชิญหลวงพ่อโตขึ้นมาตั้งไว้ในวัดเพื่อกราบไหว้บูชา จึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดยั้ง แต่ต่อมาเรียกเพี้ยนจนมาเป็นชื่อปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2555 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรโปรดเกล้าฯ ยกขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เพื่อเฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา
==อาคารเสนาสนะ==
พระอุโบสถสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2394 เดิมเป็นเรือนไม้ เก๋งจีน ก่ออิฐถือปูน ต่อมาสร้างใหม่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มุงหลังคา 2 รดน้ำด้วยกระเบื้องเผาเคลือบสี มีขนาดความกว้าง 6 เมตร ยาว 18 เมตร จนปี พ.ศ. 2536 ได้ขยายพื้นที่เพิ่มเติมเป็นขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 25 เมตร หลังคา 3 รดน้ำ มุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบมัน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537
พระวิหารกว้าง 20 เมตร ยาว 27.20 เมตร หลังคาทรงไทยใบเทศ ตรีมุข (สามมุข) มีช่อฟ้าใบระกา มุงด้วยกระเบื้องเคลือบ ประดิษฐานหลวงพ่อโต พระพุทธรูปปางมารวิชัยที่สร้างจากไม้แกะสลัก
==อ้างอิง==
ยาง
ยาง
วัดกลางสวน

วัดกลางสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านเทิงทะโมกข์ ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ลักษณะพื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยาประมาณ 180 เมตร ตรงข้ามกับว่าที่ว่าการอำเภอพระประแดง
วัดกลางสวนสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2360 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย หลังสร้างป้อมปู่เจ้าสมิงพรายเสร็จ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) คุมทหารมอญมาประจำที่ป้อมนี้ เมื่อ พ.ศ. 2358 แล้วทหารมอญได้สร้างวัดขึ้น ชาวบ้านเรียกว่า วัดแผ่โม่น ซึ่งเป็นภาษามอญ ต่อมาชาวบ้านได้ทำสวนปลูกผลไม้ต่าง ๆ ทางทิศตะวันออกของวัด จึงได้เปลี่ยนนามวัดเป็น "วัดกลางสวน" วัดกลางสวนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2371
อาคารเสนาสนะของวัดได้แก่ พระอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปหลวงพ่อโตที่จำลองมาจากหลวงพ่อโตที่อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2485 กุฏิสงฆ์ 8 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้
==อ้างอิง==
กลางสวน
กลางสวน
วัดพญาปราบปัจจามิตร

วัดพญาปราบปัจจามิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมคลองลัดหลวง ทางฝั่งตะวันตกติดกับวัดกลาง (ปัจจุบันเป็นตลาดสด) อยู่ในตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
วัดพญาปราบปัจจามิตรตั้งเมื่อ พ.ศ. 2357 สร้างขึ้นโดยชาวมอญบ้านทะมังที่อพยพมาจากเกาะทะมัง ประเทศพม่า มาอยู่ที่เมืองประทุมธานี พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยโปรดให้ชาวมอญเหล่านี้อพยพมาอยู่ที่นครเขื่อนขันธ์เพื่อเป็นกำลังในการสร้างเมืองใหม่ ต่อมาได้สร้างวัดนี้ขึ้น โดยพญาปราบปัจจามิตรเป็นหัวหน้าดำเนินการสร้างวัดใหม่ จึงได้ขนานนามว่า "วัดพญาปราบปัจจามิตร" ตามชื่อผู้สร้าง แต่ชาวบ้านละแวกนั้นยังคงเรียกว่า วัดมะมอ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2357 ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2357 ลักษณะทรงไทยโบราณ ฐานเป็นบัวคว่ำบัวหงาย ศาลาการเปรียญทรงโบราณสร้างเมื่อ พ.ศ. 2468
==อ้างอิง==
พญาปราบปัจจามิตร
พญาปราบปัจจามิตร
วัดโพธิ์บางโอ

วัดโพธิ์บางโอ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางโอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
==ประวัติ==
วัดโพธิ์บางโอไม่มีประวัติการสร้างและนามผู้สร้างที่แน่ชัด หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม ๒ ของกรมการศาสนาระบุว่าวัดนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2310 ส่วนพระอธิการแดง ธมฺมสโร เจ้าอาวาสรูปที่ 6 (พ.ศ. 2482–2523) เคยเล่าว่าวัดนี้สร้างในสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (พระเจ้าเสือ) แต่เดิมชาวบ้านบริเวณนี้มีอาชีพเป็นช่างสานโอน้ำแบบโบราณขายเป็นส่วนมาก จึงเติมชื่อบ้านบางโอต่อท้ายชื่อวัด ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระศรีสุลาลัย พระราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมอบให้พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์เป็นผู้บูรณะและได้ดูแลทะนุบำรุงอุปถัมภ์วัดโพธิ์บางโอตลอดมา จนมาถึงพระยาสากลกิจประมวญ (หม่อมหลวงแปลก เสนีวงศ์ ณ กรุงเทพ) ได้ทะนุบำรุงวัดโพธิ์บางโอร่วมกับญาติ ๆ บางครั้งชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดโพธิ์เสนี กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนวัดนี้เป็นโบราณสถานตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนพิเศษ 7 ง หน้า 6–7 วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2542
==อาคารเสนาสนะ==
พระอุโบสถมีหน้าบันสลักไม้รูปนารายณ์ทรงครุฑลายกนกขมวดเกี่ยวพันกัน เบื้องหลังมีเทพนมและยักษ์พนม ซุ้มประตูทางเข้าวัดทำเป็นหัวเม็ด เป็นเสาสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสองสูงขึ้นและเอนเข้าหากัน รอบพระอุโบสถมีพาไลและกำแพงแก้ว ซุ้มใบเสมาทรงกลม ฐานของซุ้มก็เป็นทรงกลม ตัวซุ้มแหวะเป็นช่องหน้าต่างสามช่อง ทรงยอดโค้งคล้ายซุ้มจระนำ ข้างบนมียอดเล็ก ๆ ปั้นปูนลวดลายรับกับบัวยอดซุ้มและแข้งสิงห์เบื้องล่าง ลักษณะบ่งชี้ว่าเป็นฝีมือช่างสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ใบเสมาเป็นหินทรายทำรูปหัวนาคออกสองข้างเอวเสมาเหมือนกันแต่ทรงด้านบนอวบอ้วน สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเช่นกัน มีเจดีย์ทิศล้อมรอบตัวพระอุโบสถทั้งสี่ด้าน ซุ้มบันแถลงประดับกรอบประตูหน้าต่างทำจากปูนน้ำอ้อย
ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง เป็นจิตรกรรมแป้งสาคูเปียกฝีมือช่างสกุลนนทบุรีสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เขียนเป็นภาพปริศนาธรรม ภาพพุทธประวัติ และภาพปลงกัมมัฏฐาน ผนังเหนือหน้าต่างพระอุโบสถมีภาพเขียนกระจกเล็ก ๆ ใส่กรอบติดไว้จำนวนหลายภาพ ลักษณะฝีมือช่างจีน เพราะส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวขนบธรรมเนียมประเพณีจีน มีบางภาพเป็นแบบตะวันตก เช่น ภาพสตรีชาวตะวันตกอ่านหนังสือ แต่เมื่อ พ.ศ. 2537 และ พ.ศ. 2541 เกิดไฟไหม้ในพระอุโบสถ ทำให้ภาพเขียนกระจกเหล่านี้ได้รับความเสียหาย ส่วนภาพจิตรกรรมฝาผนังก็หมองลงจากเขม่าควันไฟ
หน้าพระอุโบสถยังมีรูปสลักหินที่มาจากจีน คล้ายเป็นรูปยักษ์รักษาวัด ตนหนึ่งหน้าดุ อีกตนหนึ่งหน้ายิ้ม มือถือกระบองด้วยกันทั้งคู่ หอระฆังเป็นแบบสกุลช่างเมืองนนทบุรี มีลักษณะเป็นมณฑปยอดเจดีย์ผสมกันระหว่างหอสูงรูปสี่เหลี่ยมกับเจดีย์ย่อมุม แหล่งข้อมูลบางแห่งกล่าวว่าเป็นหอระฆังที่งามที่สุดในจังหวัดนนทบุรี
==อ้างอิง==
โพธิ์บางโอ
โบราณสถานในจังหวัดนนทบุรี
วัดแก้วฟ้าจุฬามณี

วัดแก้วฟ้าจุฬามณี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 32 ตารางวา ปัจจุบัน พระครูสุภกิจจานุรักษ์ (กรุ่น กตปุญฺโญ ป.ธ. ๓, พ.บ.) เป็นเจ้าอาวาส
วัดแก้วฟ้าจุฬามณีตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2310 ไม่ทราบประวัติแน่ชัด ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดแก้วฟ้าบน บ้าง เพื่อให้แตกต่างกับวัดแก้วฟ้าล่างหรือวัดแก้วแจ่มฟ้า เพราะวัดนี้ตั้งอยู่ปากคลองบางซื่อริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในเอกสารงานบำเพ็ญกุศลทักษิณานุปทานถวายระบุว่า ทางวัดได้แลกที่กับชาวจีนสกุลล่ำซำ และได้สร้างอุโบสถ ณ สถานที่แห่งนั้นดังปรากฏในปัจจุบัน
อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร หลังคาลด 2 ชั้น ประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ หลังคามุงกระเบื้อง ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นภาพเหตุการณ์ในพุทธประวัติ มีพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตักกว้าง 71 นิ้ว สูง 111 นิ้ว เป็นพระประธาน ประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี
วิหารกว้าง 17 เมตร ยาว 20 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธศิริไอย์ศวรรย์ ซึ่งเป็นพระประธานในวิหาร ยังมีพระพุทธรูปอื่นคือ พระพุทธวัฒนา พระพุทธสถาพร พระพุทธบวรมงคล พระพุทธวิมลรัศมี พระพุทธดีประเสริฐ พระพุทธป่าเลิศวิไลยก์ และหลวงพ่อเพชร
อาคารเสนาสนะอื่นได้แก่ ศาลาการเปรียญและธัมเมกขสถูปซึ่งใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม
==ระเบียงรูป==
ไฟล์:LINE ALBUM 2021.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 84.jpg|พระครูสุภกิจจานุรักษ์ เจ้าอาวาส
ไฟล์:LINE ALBUM 2021 0.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 226.jpg||ภาพมุมสูงของวัด
ไฟล์:LINE ALBUM 2021 0.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 68.jpg|ภายในอุโบสถ
ไฟล์:LINE ALBUM 2021.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 140.jpg|ภายในวิหาร
ไฟล์:LINE ALBUM 2021.9.27 ๒๑๐๙๒๗ 39.jpg||มณฑปและธัมเมกขสถูป
==อ้างอิง==
แก้วฟ้าจุฬามณี
โบราณสถานในเขตดุสิต
ขนมถ้วย

ขนมถ้วย หรือ ขนมถ้วยตะไล เป็นขนมไทยที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า กะทิ และน้ำตาล นึ่งในถ้วยตะไลซึ่งเป็นถ้วยกระเบื้องเล็ก ๆ ชนิดหนึ่ง ใส่ใบเตยและราดด้วยน้ำกะทิอีกครั้ง บางครั้งอาจผสมเกลือหรือไข่
ย่านที่ขายและพบเห็นขนมถ้วยที่ได้บ่อยที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครคือตลาดนางเลิ้งในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
== อ้างอิง ==
เมฆแมมมาตัส

เมฆแมมมาตัส (Mammatus cloud) เป็นรูปทรงคล้ายกับกระเป๋าที่เรียงเป็นรูปแบบเซลล์แขวนอยู่ใต้ฐานของเมฆแม่ โดยทั่วไปจะแขวนอยู่กับเมฆฝนคิวมูโลนิมบัส แม้ว่าสามารถอาจแขวนอยู่กับเมฆแม่อื่น ๆ ได้อีกด้วย ชื่อ mammatus มาจากภาษาละติน mamma (แปลว่า "เต้านม") ตาม WMO International Cloud Atlas ระบุไว้ว่า mamma เป็นคุณลักษณะเสริมของเมฆไม่ได้เป็นประเภทหรือรูปแบบอื่นๆ ของเมฆ เมฆแมมมาตัสถูกสร้างขึ้นโดยอากาศเย็นที่จมลงเพื่อสร้างกระเป๋าตรงกันข้ามกับปุยเมฆที่ลอยขึ้นผ่านการหมุนเวียนของอากาศอุ่น การก่อตัวเหล่านี้ถูกอธิบายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2437 โดย William Clement Ley
== อ้างอิง ==
เมฆ
นานูเมอา

นานูเมอา (Nanumea) เป็นอะทอลล์ตั้งอยู่สุดทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศตูวาลู ซึ่งเป็นประเทศเกาะในภูมิภาคพอลินีเซีย อะทอลล์แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของอะทอลล์และเกาะจำนวน 9 แห่ง ที่กระจายตัวเป็นระยะทาง  ทางตอนใต้ของเส้นศูนย์สูตรและตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากลในมหาสมุทรแปซิฟิก นานูเมอามีพื้นที่  และมีประชากรจำนวน 512 คน (สำมะโน ค.ศ. 2017)
==ภูมิศาสตร์==
นานูเมอาตั้งอยู่ขอบของสามเหลี่ยมพอลินีเซีย โดยอยู่ทางใต้ของหมู่เกาะกิลเบิร์ต ซึ่งมีลักษณะทางภาษาและวัฒนธรรมแบบไมโครนีเซีย มีสภาพพื้นที่เป็นอะทอลล์ ประกอบด้วยเกาะพื้นที่ต่ำบนไหล่ของพืดหินปะการังล้อมรอบลากูน  ขนาดของอะทอลล์ยาวประมาณ 12 กิโลเมตรและกว้างประมาณ 2.5 กิโลเมตรและมีพื้นที่แห้งประมาณ 3.9 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ยังมีพื้นที่อนุรักษ์นานูเมอา ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่ลากูนกลางและพื้นที่ปะการังร้อยละ 10 ของอะทอลล์ รวมถึงเกาะเล็ก 2 เกาะด้วย
หมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดคือเฮามาเอฟา มีประชากร 187 คน (ค.ศ. 2012) และโลลูอา มีประชากร 187 คน (ค.ศ. 2012) โดยมีโรงเรียนประถมศึกษาประจำอะทอลล์คือโรงเรียนเกาไมเล ครัวเรือนในนานูเมอาตั้งอยู่อย่างกระจัดกระจายจากลากูนด้านหนึ่งสู่อีกด้านหนึ่ง เกาะเล็กขนาดใหญ่ 2 เกาะ ได้แก่ นานูเมอาและลาเกนาครอบคลุมพื้นที่แห้งร้อยละ 90 ของพื้นที่ทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีเกาะเล็กขนาดเล็กอีก 3 เกาะ ได้แก่ เตโมตูโฟลีกี ลาโฟงากีและเตอาตัวอาตาเอโปอา
หลุมปลูกปูลากา (กลีชนิดหนึ่ง) ตั้งอยู่ที่ลาเกนา เนื่องจากชาวนานูเมอาต้องการให้พื้นที่นานูเมอาปราศจากยุง การปลูกปูลากาจะทำในหลุมขนาดใหญ่ที่มีดินปุ๋ยหมัก โดยให้พื้นที่หลุมอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 นานูเมอาได้รับผลกระทบจากไซโคลนปาม ทำให้บ้านเรือน พืชการเกษตรและโครงสร้างพื้นฐานได้รับความเสียหาย
==ภาษาและวัฒนธรรม==
ชาวนานูเมอาเป็นส่วนหนึ่งของชาวพอลินีเซีย ภาษาย่อยนานูเมอาซึ่งเป็นภาษาย่อยของภาษาตูวาลูมีความใกล้ชิดกับกลุ่มภาษาพอลินีเซียตะวันตกอื่น ๆ ซึ่งรวมถึง ภาษาตองงา ภาษาโทเคอเลา ภาษาซามัวและภาษาในบริเวณพอลินีเซียเอาท์ไลเออร์ แม้ว่าชุมชนทั้งแปดของตูวาลูจะมีสำเนียงและคำศัพท์เฉพาะ ทว่าภาษาย่อยต่าง ๆ ของตูวาลูนั้นสามารถพูดแล้วเข้าใจร่วมกันได้ ยกเว้นภาษาของชาวนูอี ซึ่งเป็นชุมชนที่มีการตั้งถิ่นฐานของกลุ่มที่พูดภาษากิลเบิร์ต
==แหล่งข้อมูลอื่น==
TALES FROM NANUMEA: PAI & VAU, animation by George Siosi Samuels, Cultural Animator
TALES FROM NANUMEA: THE DEFEAT OF TULAAPOUPOU, animation by George Siosi Samuels, Cultural Animator
Nanumea.Net—A Website for the People of Nanumea
Images and further information on the Kaumaile spear from Nanumea.net
TuvaluIslands.com
==อ้างอิง==
ประเทศตูวาลู
สถานีโทรทัศน์แห่งเนปาล

สถานีโทรทัศน์แห่งเนปาล (Nepal Television; नेपाल टेलिभिजन) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกในเนปาล และเป็นช่องโทรทัศน์เดียวที่ออกอากาศข่าวเวลา 20:00 น. คือรายการที่นิยมมากที่สุดของช่องนี้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.ntv.org.np
NTV Live 
สถานีโทรทัศน์ในเนปาล
สถานีโทรทัศน์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2526
รัฐบาลแห่งเนปาล
กอนต์เล็ต (วิดีโอเกม พ.ศ. 2557)

กอนต์เล็ต (Gauntlet) เป็นวิดีโอเกมแนวสับและเฉือนตะลุยดันเจียนในมุมมองจากบนลงล่าง ซึ่งพัฒนาโดยแอร์โรว์เฮดเกมสตูดิโอส์ และเผยแพร่โดยวอร์เนอร์บราเธอส์อินเตอร์แอกทีฟเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์กอนต์เล็ต ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2014 กอนต์เล็ตได้รับการเปิดตัวสำหรับเพลย์สเตชัน 4 ในชื่อกอนต์เล็ต: สเลเยอร์อิดิชัน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015
== รูปแบบการเล่น ==
ผู้เล่นสวมบทบาทเป็นหนึ่งในฮีโรสีตัว ได้แก่ ธอร์เดอะวอริเออร์, ไธราเดอะวาลคิรี, เมอร์ลินเดอะวิซเซิร์ด หรือเควสเตอร์ดิเอลฟ์ (ผู้เล่นหนึ่งคนต่อหนึ่งตัวละคร) อนุญาตให้เล่นเกมร่วมมือกันแบบหลายผู้เล่นได้สูงสุดสี่คน ดันเจียนที่จะสำรวจเป็นแผนที่กำหนดบางส่วนและสร้างขึ้นตามกระบวนคำสั่งบางส่วน
== การตอบรับ ==
กอนต์เล็ตได้รับคำวิจารณ์จากนักวิจารณ์ที่ระดับปานกลาง การรวบรวมบทวิจารณ์ในเว็บไซต์เมทาคริติกได้ให้คะแนนเวอร์ชันพีซีที่ 69 เต็ม 100 ส่วนเว็บไซต์เกมแชกนิวส์ระบุว่า "จนถึงตอนนี้ดูเหมือนว่ากอนต์เล็ตจะรวบรวมจิตวิญญาณส่วนใหญ่ที่ทำให้เกมอาร์เคด ค.ศ. 1985 สนุกมาก" ในขณะเดียวกันก็ระบุด้วยว่าเกมนี้ไม่ได้ใช้งานง่ายมากนักในแง่ของการหากลไกที่ปลดล็อกในขณะที่คุณเล่นเกม คริส บราวน์ แห่งเว็บไซต์เกมแพลนเน็ตของนิวซีแลนด์ระบุว่า "กอนต์เล็ตมีรอยขีดข่วนอาการคันที่ผมไม่รู้ว่ามี" โดยพบว่า "เรียบง่าย แต่ไม่ไร้สมอง" แต่ว่ายัง "สนุกราวกับขุมนรก" เขายังเน้นส่วนต่อประสานกับผู้ใช้ในโครงสร้างตัวอย่างว่า "เก้งก้าง" เมื่อเปรียบเทียบกับเกมดั้งเดิมอายุ 30 ปี เว็บไซต์เดสทรักทอยด์ให้ความเห็นว่า "เกมนี้ไม่ใช่เกมสันทนาการที่แท้จริง แต่เป็นเกมที่เหมาะกับแอร์โรว์เฮดมากกว่า" โดยพบว่า "แม้ว่าเนื้อหาอาจจะดูแปลกใหม่ แต่ก็ไม่มีอะไรที่สดใหม่จริง ๆ กับกอนต์เล็ต และนั่นอาจเป็นเพียงวิธีที่แฟน ๆ ต้องการ" เดฟ รัดเดน จากเว็บไซต์ไอจีเอ็นให้คะแนนเกมนี้ที่ 6.8 เต็ม 10 โดยชื่นชมรูปแบบผู้เล่นร่วมมือกันสี่คน ในขณะที่วิจารณ์รูปแบบการเล่นที่ซ้ำซากและมีคุณค่าในการกลับมาเล่นอีกครั้งต่ำ ส่วนแดเนียล แทค จากนิตยสารเกมอินฟอร์เมอร์ให้คะแนนเกมนี้ที่ 7 เต็ม 10 โดยระบุว่าการค้นหาการต่อสู้ของหัวหน้าสนุก แต่ไม่เพียงพอ และการออกแบบเลเวลของเกมที่ดูไร้อารมณ์และซ้ำซาก โดยอธิบายว่ามันเป็น "ปุ่มกดอัตโนมัติที่ชวนให้หลับ" และไมเคิล พี. ฮิวเบอร์ แห่งเว็บไซต์เกมเทรเลอร์สให้คะแนนเกมนี้ที่ 7.9 เต็ม 10 โดยยกย่องคลาสที่แตกต่างกันทั้งสี่คลาส ในขณะเดียวกันก็วิจารณ์การขาดสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย รวมถึงคุณค่าในการกลับมาเล่นอีกครั้ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2557
วิดีโอเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศสวีเดน
วิดีโอเกมที่มีตัวละครเอกหญิง
เกมสำหรับวินโดวส์
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเบนิน

การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2562–2563 โดยได้รับการยืนยันว่าเริ่มต้นขึ้นที่ประเทศเบนิน เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563
==อ้างอิง==
การระบาดทั่วของโควิด-19 แบ่งตามประเทศ