pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
Meloidogynidae

Meloidogynidae เป็นวงศ์ของนีมาโทดาที่อยู่ในอันดับ Rhabditida
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Meloidoderella Khan, 1972
Meloidogyne Goeldi, 1892
Spartonema Siddiqi, 1986
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
Meteterakis

Meteterakis เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Heterakidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในมาเลเซียและประเทศญี่ปุ่น
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Meteterakis amamiensis
Meteterakis formosensis 
Meteterakis formosensis 
Meteterakis ishikawanae 
Meteterakis japonica 
Meteterakis occidentalis 
Meteterakis occidentalis 
Meteterakis singaporensis
Meteterakis wangi
Meteterakis wonosoboensis
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
Formicitylenchus

Formicitylenchus เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Allantonematidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Formicitylenchus oregonensis
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
Lavareda

Lavareda เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhadinematidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในนิวซีแลนด์
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Lavareda coronatus 
Lavareda decraemerae 
Lavareda iramscotti 
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
Johnstonmawsonia

Johnstonmawsonia เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabdochonidae, และได้รับการอธิบายครั้งแรกในปี 1955 โดยอีวอนน์ กัมปานา-รูเจต์
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในอเมริกากลาง
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Johnstonmawsonia murenophidis 
Johnstonmawsonia porichthydis 
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
Leptolaimus

Leptolaimus เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Leptolaimidae
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายเกือบทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Leptolaimus acicula 
Leptolaimus affinis 
Leptolaimus alatus 
Leptolaimus alekseevi 
Leptolaimus ampullaceus 
Leptolaimus antarcticus 
Leptolaimus cangionensis 
Leptolaimus cupulatus 
Leptolaimus danicus 
Leptolaimus dififtinus 
Leptolaimus dimorphus 
Leptolaimus ditlevseni 
Leptolaimus donsi 
Leptolaimus elegans 
Leptolaimus exilis 
Leptolaimus fluvialis 
Leptolaimus formosus 
Leptolaimus gabinoi 
Leptolaimus gerlachi 
Leptolaimus harpaga 
Leptolaimus holovachovi 
Leptolaimus hormozganensis 
Leptolaimus hydrothermalis 
Leptolaimus kerguelensis 
Leptolaimus leptaleus 
Leptolaimus limicolus 
Leptolaimus longiseta 
Leptolaimus longispiculus 
Leptolaimus lorenzeni 
Leptolaimus luridus 
Leptolaimus macer 
Leptolaimus maximus 
Leptolaimus membranatus 
Leptolaimus meyer-reili 
Leptolaimus minutus 
Leptolaimus mixtus 
Leptolaimus nobilis 
Leptolaimus nonus 
Leptolaimus octavus 
Leptolaimus papilliger 
Leptolaimus paravenustus 
Leptolaimus pellucidus 
Leptolaimus plectoides 
Leptolaimus pocillus 
Leptolaimus praeclarus 
Leptolaimus primus 
Leptolaimus puccinelliae 
Leptolaimus pumicosus 
Leptolaimus pumilus 
Leptolaimus quartus 
Leptolaimus quintus 
Leptolaimus rivalis 
Leptolaimus sachalinensis 
Leptolaimus scotlandicus 
Leptolaimus sebastiani 
Leptolaimus secundus 
Leptolaimus septempapillatus 
Leptolaimus septimus 
Leptolaimus sergeevae 
Leptolaimus setiger 
Leptolaimus sextus 
Leptolaimus steineri 
Leptolaimus surdus 
Leptolaimus tenuis 
Leptolaimus tertius 
Leptolaimus trichodes 
Leptolaimus tritubulatus 
Leptolaimus venustus 
Leptolaimus vinnulus 
Leptolaimus vipriensis 
Leptolaimus vitielloi 
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
Hopperia

Hopperia เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Comesomatidae
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Hopperia americana 
Hopperia ancora 
Hopperia arntzi 
Hopperia australis 
Hopperia beaglense 
Hopperia communis 
Hopperia dolichura 
Hopperia dorylaimopsoides 
Hopperia hexadentata 
Hopperia indiana 
Hopperia macramphida 
Hopperia massiliensis 
Hopperia mira 
Hopperia muscatensis 
Hopperia novazelandica 
Hopperia patagonica 
Hopperia sinensis 
== อ้างอิง ==
นีมาโทดา
สัตว์
ประเทศโรมาเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศโรมาเนีย มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ของประเทศโรมาเนีย นับตั้งแต่การเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 (และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924) นักกีฬาชาวโรมาเนียเข้าร่วมแข่งขันทุกครั้ง ยกเว้น 2 ครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูร้อน 1932 ที่ลอสแองเจลิสในช่วงที่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ทั่วโลก และโอลิมปิกฤดูร้อน 1948 ที่ลอนดอน
== นักกีฬา ==
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
== กรีฑา ==
ผลการแข่งขันดังนี้
รายการลู่และถนน
== อ้างอิง ==
ประเทศที่แข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
2024
วัดตลิ่งชัน (อำเภอศรีสัชนาลัย)

วัดตลิ่งชัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
วัดตลิ่งชันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1824 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1830 สันนิษฐานว่าอุโบสถน่าจะสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1826 ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่น่าจะมีอายุประมาณร้อยกว่าปี และเขียนโดยช่างชาวบ้านโดยนำสีจากธรรมชาติมาเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวพุทธประวัติ ทศชาติชาดก มีภาพธงชาติช้างเผือกของสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ภาพวาดเกี่ยวกับการค้าขายในสมัยอดีต การล่องเรือมาของพ่อค้าต่างชาติโดยเรือสำเภาและภาพวาดเกี่ยวกับการแสดงดนตรีมังคละ
พระประธานในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์โบราณองค์ใหญ่ ซึ่งในจังหวัดสุโขทัยมีเพียง 3 องค์ อีกสององค์คือ หลวงพ่อโต วัดเชิงคีรี อำเภอศรีสัชนาลัยและพระพุทธเรืองฤทธิ์ วัดสว่างอารมณ์วรวิหาร พระประธานในอุโบสถวัดตลิ่งชัน มีขนาดหน้าตักกว้าง 3 ศอก องค์ใหญ่เป็นอันดับ 3 เดิมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นปูนปั้น จึงยังไม่ได้มีการขึ้นทะเบียนโบราณวัตถุ แต่จากการตรวจสอบพบว่าพระประธานองค์นี้เคยปรากฏอยู่ในช่วงที่เป็นเมืองวิเศษไชยสัตย์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองชื่อที่ 5 ของเมืองเชลียง ก่อนเปลี่ยนมาเป็นเมืองศรีสัชนาลัย เมืองเชียงชื่น เมืองสวรรคโลก และเมืองวิเศษไชยสัตย์ ตามลำดับ ภายหลังมีพระนามว่า พระศรีเมืองวิเศษไชยสัตย์
==อ้างอิง==
ตลิ่งชัน
ชาไต้หวัน

ชาไต้หวัน (台灣茶) หมายถึงเครื่องดื่มชาที่ผลิตในไต้หวัน ที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นประเภทชาอูหลงและชาเปาจ่ง แต่ยังมีชาเขียวและชาแดง ประเภทต่าง ๆ ด้วย
ในการชงมักใช้ภาชนะจีนที่เรียกว่า ไก้หว่าน (蓋椀) แทนกาน้ำ
==ชนิด==
ชาไต้หวันมีความหลากหลายมาก ในจำนวนนั้นสิบชนิดที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น ชาที่มีชื่อเสียงสิบอันดับแรกของไต้หวัน (台灣十大名茶) ได้แก่
ชาต้งติ่ง (凍頂茶)
ชาเหวินซานเปาจ่ง (文山包種茶)
ชาตงฟางเหม่ย์เหริน (東方美人茶)
ชาซงปั๋วฉางชิง (松柏長青茶)
ชามู่จ้าเถี่ยกวานอิน (木柵鐵觀音)
ชาซานเสียหลงจิ่ง (三峽龍井茶)
ชาอาหลี่ซานจูลู่ (阿里山珠露茶)
ชาเกาซาน (高山茶)
ชาหลงเฉวียน (龍泉茶)
ชาทะเลสาบสุริยันจันทรา (日月潭紅茶)
นอกจากนี้แล้ว ชานมไข่มุก ซึ่งถูกคิดค้นขึ้นมาในไต้หวันในช่วงปี 1980 ก็ได้กลายเป็นที่นิยมในต่างประเทศในช่วงต้นศตวรรษที่ 21
== อ้างอิง ==
ชา
ซีเซียม-137

ซีเซียม-137  เป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีของธาตุซีเซียม มีลักษณะเป็นโลหะอ่อน สีทองเงิน แผ่อนุภาคบีตาและรังสีแกมมา เมื่อสัมผัสจะทำลายหรือสร้างความเสียหายแก่ดีเอ็นเอของเซลล์ ส่งผลทำให้เกิดมะเร็งเม็ดเลือดขาวหรือไทรอยด์ตามมา ในธรรมชาติอาจใช้เวลาสลายตัวของซีเซียม-137 มากกว่า 100 ปี ครึ่งชีวิตของซีเซียมอยู่ที่ประมาณ 30 ปี เมื่อซีเซียมสลายตัว จะแผ่รังสีบีตาแล้วจะแปรสภาพกลายเป็นแบเรียม-137m (137mBa) 
== ประโยชน์ ==
การใช้งานของสารซีเซียม-137 มีไม่มากนัก ส่วนใหญ่ใช้เป็นสารต้นกำเนิดรังสีในการรักษามะเร็ง และใช้ในเครื่องมือวัดทางอุตสาหกรรม ถ้ามีปริมาณน้อยจะใช้สำหรับปรับเทียบเครื่องมือวัดรังสีหรือใช้เป็นต้นกำเนิดรังสีแกมมาที่นำมาใช้ในการวัดความหนาแน่นของเครื่องมือเจาะสำรวจน้ำมัน 
== อันตราย ==
ในระยะสั้นหากได้รับหรือสัมผัสจะไม่ส่งผลอันตรายให้เห็นผลชัดเจน แต่สามารถเพิ่มความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งได้ ถ้าได้รับเข้าไปในร่างกายผ่านทางผิวหนังที่มีบาดแผล ผ่านการหายใจ หรือรับประทานเข้าไป ซีเซียม-137 จะเข้าไปสะสมอยู่ในเนื้อเยื่ออ่อนของอวัยวะต่าง ๆ และจะแผ่รังสีผ่านสู่อวัยวะเหล่านั้น เป็นผลให้เกิดความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งมากขึ้น 
หากได้รับปริมาณรังสีต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน จะทำให้ผิวหนังมีอาการแสบร้อนคล้ายโดนไฟไหม้หรือน้ำร้อนลวก และจะมีอาการคลื่นไส้ถ้าได้รับปริมาณรังสีสูงมากพอ 
== เหตุการณ์อุบัติเหตุในไทยเมื่อเดือนมีนาคม 2566 ==
เกิดการสูญหายของ ซีเซียม-137 จากโรงงานไฟฟ้าที่จังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งต่อมาพบว่าถูกหลอมพร้อมกับเหล็ก  แต่เมื่อเทียบกับเหตุการณ์ภัยพิบัติเชียร์โนบีลแล้ว อุบัติเหตุครั้งนี้ถือว่าสร้างความเสียหายที่เล็กกว่ามาก แต่อย่างไรก็ตามบุคคลที่ใกล้ชิดหรือพักอาศัยใกล้กับพื้นที่ใกล้เคียงจุดเกิดเหตุก็ควรเฝ้าระวังเป็นอย่างมาก
เมื่ออ้างอิงข้อมูลจากทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (International Atomic Energy Agency) ค่ารังสีส่วนเกินจากธรรมชาติที่คนทั่วไปควรได้รับไม่ควรจะเกิน 1 มิลลิซีเวิร์ต/ปี  โดยในเหตุการณ์นี้ทำให้มีผู้ได้รับรังสีเกินกว่าที่คนทั่วไปควรได้รับ ซึ่งสามารถเปรียบเทียบใกล้เคียงการอยู่ในพื้นที่ที่มีรังสีต่อเนื่องเป็นเวลา 1 ปี
== อ้างอิง ==
สารกัมมันตรังสี
ซีเซียม
คูกิจะ

คูกิจะ (茎茶, แปลว่า "ชาลำต้น") เป็นชาเขียวของญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง อาจเรียกอีกอย่างว่า โบวจะ (棒茶) แปลว่า "ชาแท่ง"
ทำมาจากส่วนผสมของยอดชา ก้านใบชา และยอดใหม่จากต้นชา ทำขึ้นมาจากส่วนที่ถูกเอาออกระหว่างกระบวนการทำเซ็นจะ เช่นเดียวกับเมจะ และ โคนาจะ
เนื่องจากความไม่สมดุลอย่างมากระหว่างอุปสงค์และอุปทาน ราคาจึงต่ำและถูกเรียกว่าเป็นสินค้าชั้น 2 แต่ส่วนประกอบรสหวาน อูมามิ และกลิ่นหอมนั้น กลับได้จากลำต้นมากกว่าจากใบ
คูกิจะที่ทำจากเกียวกูโระหรือใบชาเซ็นจะคุณภาพสูงมีชื่อเรียกเฉพาะว่า คาริงาเนะ (雁ヶ音) และ ชิราโอเระ (白折)
วิธีการชงและเวลาในการสกัดจะเหมือนกับที่ทำจากใบชา แม้ว่าจะสีของน้ำจะอ่อน แต่ก็มีรสชาติและกลิ่นที่สดชื่น และมีลักษณะเฉพาะคือรสอูมามิที่เข้มข้นเพราะมีกรดอะมิโนจำนวนมาก
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
เมจะ

เมจะ  เป็นชาญี่ปุ่น ชนิดหนึ่ง เป็นชาที่ได้จากการเก็บยอดใบชาและปลายใบที่เหลือจากการทำ เซ็นจะหรือเกียวกูโระ เป็นผลพลอยได้จากากรผลิตเซ็นจะ เช่นเดียวกับ คูกิจะ และ โคนาจะ  แม้ว่าจะถือเป็นผลพลอยได้และไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ชั้นหนึ่ง แต่ก็มักจะขายในราคาที่สูงกว่าเซ็นจะเนื่องจากได้มาในปริมาณน้อยกว่า
ใบชาเมจะมีลักษณะที่เล็กและโค้งงอ ยิ่งใบโค้งมาก คุณภาพก็จะยิ่งสูงขึ้น เนื่องจากส่วนปลายของดอกตูมและใบมีความชื้นสูงและอ่อนนุ่ม จึงมักจะม้วนงอตามธรรมชาติ
เนื่องจากสารสกัดชามีความเข้มข้นในดอกตูมและใบ รสชาติจึงเข้มข้น ความฝาด ความขม และรสอูมามิก็เข้มข้น และสีน้ำเป็นสีเขียวเข้ม เนื่องจากมีปริมาณกาเฟอีน สูงจึงมีผลชูกำลังเช่นกัน นอกจากนี้ เนื่องจากใบชามีลักษณะโค้งงอ จึงสามารถเพลิดเพลินกับชากี่ครั้งก็ได้จนกว่าใบชาจะเปิดหมด ซึ่งแตกต่างจากคูกิจะ ซึ่งจำกัดการแช่แค่ 2 ครั้ง และเซ็นจะ ซึ่งจำกัดการแช่แค่ 3 หรือ 4 ครั้ง ในทางกลับกัน เนื่องจากรสชาติดั้งเดิมนั้นเข้มข้น ชาจะเข้มข้นเกินไปหากชงด้วยน้ำร้อนหรือหากชงนานเกินไป ดังนั้นจึงควรชงด้วยน้ำอุ่นจะดีกว่า
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
โคนาจะ

โคนาจะ (粉茶, แปลว่า "ชาผง") คือเศษผงที่ผลิตขึ้นระหว่างกระบวนการผลิตเซ็นจะ ได้มาพร้อมไปกับคูกิจะ และเมจะ เรียกได้ว่าเป็นผลพลอยได้ มีราคาถูกเพราะเหมือนเป็นของแถมจากเซ็นจะ แต่คุณภาพของใบชาไม่ได้ด้อยไปกว่าเซ็นจะ ดังนั้นคนจึงกล่าวกันว่ามีรสชาติดีเมื่อเทียบกับราคา
เนื่องจากอยู่ในรูปผง ส่วนประกอบของใบชาจึงละลายได้ง่าย ทำให้สามารถชงชาที่มีสีสดใสและรสชาติเข้มข้นได้ สามารถชงด้วยน้ำร้อนได้อย่างรวดเร็วด้วยเวลาสกัดสั้น ๆ และมีรสชาติเข้มข้น ดังนั้นจึงเป็นชามาตรฐานที่เสิร์ฟเป็นอางาริ ในร้านซูชิ เพื่อจุดประสงค์ในการขจัดรสชาติของซูชิ ที่ค้างอยู่ในคอและทำให้เพดานปากสดชื่น ในทางกลับกัน เนื่องจากส่วนผสมของใบชาถูกสกัดออกมาอย่างรวดเร็ว ชาจึงหมดเกลี้ยงในการชงครั้งแรก และไม่สามารถเพลิดเพลินกับการชงชาหลายครั้งเหมือนอย่างเซ็นจะ
นอกจากนี้ เนื่องจากโคนาจะเป็นเพียงใบชาที่ออกมาจากกระบวนการผลิตเซ็นจะ เปลือกใบชาจะยังคงอยู่หลังจากการต้ม และใบชาจะไม่ละลายหมด
ในช่วงไม่นานมานี้ ฟุมมัตสึจะ (粉末茶) ซึ่งเป็นชาที่ทำโดยการบดใบชาเองและละลายในน้ำร้อนได้ถูกคิดค้นขึ้น แม้จะคล้ายกันชวนให้สับสนได้ง่าย แต่ก็เป็นคนละอย่างกับโคนาจะ และก็เป็นคนละอย่างกับมัจจะด้วย
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
เกียวกูโระ

เกียวกูโระ  เป็นชาญี่ปุ่น ชนิดหนึ่ง ตามมาตรฐานการติดฉลากชาเขียวของสมาคมกลางอุตสาหกรรมชาแห่งประเทศญี่ปุ่น ได้ให้คำจำกัดความไว้ว่าหมายถึง "ใบชาที่เก็บเกี่ยวมาจากสวนชาที่ถูกบังแสงอาทิตย์เกือบหมด เรียกว่า โออิชิตะเอ็ง  โดยถูกคลุมด้วยวัสดุปิดเช่นฟางและผ้าขาวม้าตั้งแต่ตูมแรกของต้นชาแรกงอกขึ้นเป็นเวลาประมาณ 20 วัน และผลิตด้วยกรรมวิธีเดียวกันกับเซ็นจะ"
โดยทั่วไปสารเทอานีน ซึ่งมีบทบาทในการให้รสอูมามิในชานั้นผลิตได้จากรากและเก็บไว้ในใบผ่านทางลำต้น เมื่อเทอานีนถูกแสงแดดจะเปลี่ยนเป็นคาเทชิน ซึ่งทำให้เกิดรสฝาด กล่าวอีกนัยหนึ่ง ใบชาซึ่งเป็นวัตถุดิบของเกียวกูโระนั้นถูกเคลือบด้วยสารเคลือบที่กันแสงแดดเป็นเวลาอย่างน้อยสองสัปดาห์ก่อนการเก็บเกี่ยว ทำให้มีผลในการเพิ่ม กรดอะมิโน เช่น เทอานีน และลด คาเทชิน (หรือ แทนนิน)
== ที่มา ==
ชื่อ "เกียวกูโระ" (玉露) มาจากชื่อผลิตภัณฑ์ของยามาโมโตยามะ บริษัทผู้ผลิตชา
ในปี 1835 เมื่อคาเฮ ยามาโมโตะ (山本嘉兵衛) ประธานของยาโมโตยามะรุ่นที่ 6 ยังอายุ 18 ปี เขาไปที่โรงงานชาของคิจิเอง คิโนชิตะในหมู่บ้านอูจิในเกียวโต และลองกวนใบนึ่งด้วยตัวเอง เมื่อแห้งจะเกาะมือและจับตัวเป็นก้อนชา หลังจากลองสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งจนได้รสชาติเหมือนน้ำหวานที่มีรสชาติที่หรูหราและสีที่สดใสจึงตั้งชื่อว่า "เกียวกูโระ" หลังจากกลับมาที่เอโดะ เขาได้นำเสนอสิ่งเหล่านี้ต่อขุนนางศักดินา, ฮาตาโมโตะ, นักชงชา และปัญญาชน เป็นผลให้ได้รับคำวิจารณ์อย่างล้นหลามและถูกนำไปทำเป็นผลิตภัณฑ์ชั้นสูงอย่างกว้างขวาง กลายเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์พิเศษของเอโดะและแพร่หลายไปทั่ว ในเวลานั้นใบชาถูกคั่วเป็นก้อนกลมเหมือนน้ำค้าง หลังจากนั้นในช่วงต้นยุคเมจิ บริษัทสึจิริ ผู้ผลิตชาได้ปรับปรุงวิธีการคั่วที่ใช้ในปัจจุบัน
นอกจากนี้ ในบริเวณ ศาลเจ้าโองูระ ในเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโตก็มี "อนุสาวรีย์ต้นกำเนิดของเกียวกูโระ'' (玉露製茶発祥の碑) ตั้งอยู่ด้วย
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
คาบูเซจะ

คาบูเซจะ  เป็นชาญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง บางครั้งขายภายใต้ชื่อการค้าว่า คาบูเซเกียวกูโระ (かぶせ玉露) หรือ เน็ตโตเกียวกูโระ (熱湯玉露)
== การเพาะปลูก ==
ชาชนิดนี้ถูกรวมอยู่ในความหมายอย่างกว้างของเซ็นจะ คือมีวิธีการผลิตโดยพื้นฐานเหมือนกันกับเซ็นจะและเกียวกูโระ แต่วิธีการเพาะปลูกนั้นแตกต่างกัน เช่นเดียวกันกับเกียวกูโระและเท็นจะ คาบูเซจะนั้นปลูกโดยการคลุมต้นชาด้วยม่านบังแดดที่ทำจากผ้าหรือฟาง แต่จะบังแดดไปจนถึงประมาณหนึ่งสัปดาห์ (โดยมากจะประมาณตั้งแต่ 3 ถึง 10 วัน) ก่อนเก็บเกี่ยว ต่างจากเกียวกูโระที่บังแดดประมาณ 20 วัน หรือเท็นจะ ซึ่งบังแดดประมาณ 30 วัน นอกจากนี้ ในขณะที่เกียวกูโระและเท็นจะใช้วิธีการแขวนม่านบังแดดขนาดใหญ่ทั่วทั้งสวนชา คาบูเซจะจะใช้ม่านบังแดดบังต้นชาโดยตรง วิธีการปลูกแบบคลุมต้นไม้โดยตรงด้วยม่านบังแดดนี้เป็นที่มาของชื่อ "คาบูเซจะ" (かぶせ茶) โดยคำว่า "คาบูเซ" (かぶせ) หมายถึง "คลุมใส่" โดยทั่วไปอาจกล่าวได้ว่าวิธีการเพาะปลูกนั้นอยู่ตรงกลางระหว่างเซ็นจะและเกียวกูโระ เนื่องจากชาปลูกในที่ร่มจากแสงแดดโดยตรง ชาจึงมีคาเทชิน ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของความขมน้อยกว่า และมีเทอานีน ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของอูมามิมากกว่าเซ็นจะทั่วไป นอกจากนี้ สีของใบชาจะสว่างกว่าของเซ็นจะ และถ้าคลุมใบไว้จะได้กลิ่นคล้ายเกียวกูโระ
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
เอสบีเอสทีวี

เอสบีเอสทีวี เป็นช่องโทรทัศน์ภาคพื้นดินที่ออกอากาศฟรีในเชิงพาณิชย์ช่องแรกของเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในเขตเมืองหลวงโซล ดำเนินการโดยเอสบีเอส ช่องนี้เปิดตัวเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1991
== ประวัติ ==
เอสบีเอสทีวีเป็นสถานีโทรทัศน์เชิงพาณิชย์แห่งแรกของเกาหลีใต้ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองหลวงโซล และก่อตั้งขึ้นในวันจันทร์ที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1991 ในวันนั้นเวลา 10.00 น. เอสบีเอสมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการของเอสบีเอสพร้อมกับงานฉลองครบรอบ 30 ปีของเอ็มบีซี และกำหนดให้เป็น "วันเกิดของเอสบีเอส" โดยได้มีการนำเสนอข่าวนี้ผ่านทางรายการ MBC Newsdesk ของช่องเอ็มบีซี ในวันเดียวกัน SBS Eight O' Clock News เปิดตัวในฐานะรายการข่าวรายการแรกของช่อง
== อ้างอิง ==
สถานีโทรทัศน์ในประเทศเกาหลีใต้
คมบูจะ

คมบูจะ  เป็นเครื่องดื่มที่ทำขึ้นโดยการเทน้ำร้อนลงบนสาหร่ายคมบุแห้งที่สับละเอียดหรือเป็นผงแล้ว บางชนิดอาจมีการเติมเกลือลงไปเล็กน้อย บางชนิดมีการใส่อาราเระ และบางชนิดมีการเติมเกียวกูโระลงไปด้วย
== ภาพรวม ==
มีเอกสารบันทึกไว้ว่าคมบูจะเป็นเครื่องดื่มที่ดื่มเพื่อความเพลิดเพลินมาตั้งแต่โบราณเนื่องจากรสชาติอูมามิของคมบุและธรรมเนียมการดื่มชา และยังมีเอกสารที่ จักรพรรดิมูราคามิได้นำมาใช้เป็นยาในยุคเฮอังอีกด้วย โดยทั่วไปแล้วคาดว่าเป็นหนึ่งในชาปรุงแต่งซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ในสมัยเอโดะ
มักพบคมบูในรูปแบบผงที่ประกอบด้วยน้ำตาล เกลือ และ สารชูรส เพื่อปรับรสชาติ แต่ก็มีที่ไม่ใส่สารชูรสอยู่เหมือนกัน
== คมบูจะที่ใช้เป็นเครื่องปรุงรส ==
ไม่เพียงแต่ใช้เป็นเครื่องดื่มเท่านั้น แต่ยังเป็น เครื่องปรุงรสแทนเกลือหรือโชยุ เพื่อลดปริมาณเกลือ กลูตาเมตซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของสารชูรส ถูกสร้างขึ้นจากผลการวิจัยเกี่ยวกับรสชาติอูมามิของคมบุ ดังนั้นคมบูจะจึงถูกนำมาใช้แทนสารชูรสด้วย
== เรื่องของชื่อเรียก ==
ในยุโรปและอเมริกาจะใช้คำว่า kombucha เรียกเห็ดชาแดง ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่ได้รับความนิยมในประเทศรัสเซีย และประเทศอื่น ๆ ในช่วงต้น ศตวรรษที่ 20 ดังนั้นเมื่อพูดว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ จึงไม่ได้หมายถึงคมบูจะ แต่หมายถึงเห็ดชาแดง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกันกับคมบูจะในญี่ปุ่น
ในพจนานุกรม The American Heritage Dictionary of the English Language อธิบายว่าที่มาของชื่อเรียกที่สับสนนั้นน่าจะเกิดจากการที่ผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับคมบูจะ
== อ้างอิง ==
เครื่องปรุงรสญี่ปุ่น
เครื่องดื่มญี่ปุ่น
เห็ดชาแดง

เห็ดชาแดง (s=红茶菌|t=紅茶菌|p=hóng chá jūn; หงฉาจวิน) หรือ คอมบูชา (kombucha) หรือ ไชนืย กริบ (чайный гриб, เห็ดชา) เป็นเครื่องดื่มหมักที่มีต้นกำเนิดใน มองโกเลียตะวันออก และต่อมาได้รับความนิยมในไซบีเรีย ประเทศรัสเซีย ทำโดยการเติมน้ำตาลลงไปในชาแดงหรือชาเขียว แล้วแช่ดองมวลที่มีลักษณะเป็นเจลคล้ายเห็ดที่เพาะในอาหารเลี้ยงเชื้อ ทิ้งเอาไว้เป็นเวลา 12 ถึง 14 วันเพื่อหมัก
ในประเทศญี่ปุ่น เห็ดชาแดงถูกเรียกว่า โคจากิโนโกะ (紅茶キノコ) ได้รับความนิยมในฐานะอาหารเพื่อสุขภาพตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เนื่องจากสามารถปลูกได้ที่บ้าน จึงแพร่กระจายแบบปากต่อปาก และได้รับความนิยมจากสื่อพิมพ์ "วิถีสุขภาพเห็ดชาแดง" (紅茶キノコ健康法)
ในยุโรปหรือออสเตรเลียถูกวางขายเป็นอาหารสุขภาพโดยเรียกว่า kombucha นอกจากนี้ยังมีรส มะม่วง สตรอว์เบอร์รี และ โรสฮิป ที่แปรรูปสำหรับตลาดตะวันตก และได้รับความนิยมขึ้นมาในญี่ปุ่นด้วย จากการนำเข้ามาในช่วงปี 2014 ถึง 2016 ในญี่ปุ่นจึงมีการใช้คำว่า "คมบูจะ" (コンブチャ) สำหรับเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ด้วย
== ชื่อ ==
แม้จะถูกเรียกว่า kombucha แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคมบูจะ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มในญี่ปุ่นที่ทำจากสาหร่ายคมบุ และมีที่มาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
 คาดการณ์ว่าผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับคมบูจะ จึงเรียกว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ

== อ้างอิง ==
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร
อาหารหมักดอง
เก็มไมจะ

เก็มไมจะ  หรือ ชาข้าวกล้อง เป็นชาที่ทำจากการผสมชาเขียวและข้าวคั่วในสัดส่วนที่เท่า ๆ กัน เป็นชาเขียวญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ใบชาถูกทำให้ร้อนด้วยไฟแรง ข้าวถูกนึ่งแล้วคั่วจนเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล หรืออาจแตกออกเป็นเหมือนข้าวโพดคั่ว
==ความเป็นมา==
มีหลายทฤษฎีเกี่ยวกับที่มาของเก็มไมจะ เช่นว่ามาจากการที่ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 พ่อค้าชาในเกียวโตคิดว่าเศษโมจิที่ออกมาในพิธีคางามิบิรากิเป็นของเสีย ดังนั้นพวกเขาจึงนำไปคั่วและผสมกับใบชา หรือบ้างก็ว่าอาจมาจากการที่เอาเม็ดข้าวกรุบกรอบที่ติดมากับหม้อหลังหุงข้าวมาใส่ลงไปในชา บ้างก็ว่าเก็นไมจะถือกำเนิดขึ้นจากบริษัทชาหลายแห่งที่ก่อตั้งในเกียวโตโดยขายในชื่อ ฮานายานางิ (花やなぎ) และ โฮไรจะ (蓬莱茶) ในยุคไทโช
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
ชาอัด

ชาอัด หรือ จิ่นยาฉา (t=緊壓茶|s=紧压茶|p=jǐn yā chá) หมายถึงชาก้อนที่ทำเป็นรูปร่างบางอย่างที่เกิดจากการกดอัดใบชาเข้าด้วยกัน หลังจากที่ได้นึ่งและให้ความร้อนเพื่อทำให้นิ่มลง ชาอัดสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานโดยไม่เสีย และง่ายต่อการขนส่ง ส่วนใหญ่ผลิตใน หูหนาน เสฉวน หูเป่ย์ ยูนนาน และ กว่างซี ใน จีน ชาอัดสามารถแบ่งออกได้เป็นสี่ประเภท ได้แก่ ชาเขียวอัด ชาแดงอัด ชาอูหลงอัด และ ชาดำอัด ตามวัตถุดิบที่แตกต่างกัน
ชาอัดจำเป็นต้องต้มเป็นเวลานานเมื่อจะนำมาดื่ม น้ำชาจึงมี กรดแทนนิกสูง ซึ่งดีต่อการย่อยอาหาร แต่ก็ทำให้คนรู้สึกหิว ดังนั้นโดยทั่วไปจำเป็นต้องเติมสารที่มีคุณค่าทางโภชนาการเมื่อดื่ม
ชาวมองโกลนิยมนำชาอัดมาเติมนมวัว ทำเป็นซูเทย์ไช (ชานมมองโกล) และ ชาวทิเบตจะเติมเนยที่ทำจากนมของจามรี ทำเป็นชาเนย (ชาทิเบต)
== อ้างอิง ==
ตำราฟาร์มาโคเปียของประเทศญี่ปุ่น

ตำราฟาร์มาโคเปียของประเทศญี่ปุ่น (; ) เป็นตำรายาอย่างเป็นทางการของประเทศญี่ปุ่น ตีพิมพ์โดย  ฉบับพิมพ์ครั้งแรกตีพิมพ์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2429 โดยมีการปรับปรุงแก้ไขเป็นระยะ ๆ ฉบับตีพิมพ์ครั้งล่าสุดคือฉบับที่ 18 ซึ่งออกเผยแพร่ทางอิเล็กทรอนิกส์ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2564 การแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการกำลังอยู่ในระหว่างการจัดทำ (สถานะเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2564)
== ดูเพิ่ม ==
ตำราอินเตอร์แนชนาลฟาร์มาโคเปีย
== อ้างอิง ==
ตำรายา
เภสัชกรรมในญี่ปุ่น
บันจะ

บันจะ  เป็นชาเขียว ชนิดหนึ่งที่ดื่มในญี่ปุ่น หมายถึงชาชั้นต่ำที่ไม่ได้มาตรฐานในผลิตภัณฑ์จำหน่ายตามท้องตลาด บันจะบางครั้งใช้เป็นคำทั่วไปสำหรับชาในชีวิตประจำวัน ชาที่ผลิตในท้องถิ่น และชาทำเองในครัวเรือน
วิธีการผลิตเกือบจะเหมือนกับเซ็นจะ แต่วัตถุดิบคือใบชาที่เก็บเกี่ยวหลังฤดูร้อน (ชาใบที่สามและสี่) ใบชาเมื่อแตกกิ่งเพื่อการเพาะปลูกครั้งต่อไป (บันจะในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว) และกระบวนการผลิตเซ็นจะ ใช้ใบไม้ขนาดใหญ่ที่ตัดแล้ว เนื่องจากบันจะใช้ใบแก่แทนใบอ่อนอย่างในเซ็นจะ จึงมี สารแทนนิน มากกว่าและกาเฟอีนน้อยกว่า รสชาติเบาและสดชื่น แต่ก็มีความฝาด ระยะเวลาการเก็บเกี่ยวและวิธีการผลิตของวัตถุดิบจะต่างไปขึ้นอยู่กับภูมิภาค อาจนำใบชาไปคั่วแห้งเพื่อดึงรสชาติที่หอมกรุ่น และดื่มเป็นโฮจิจะ
สีของเครื่องดื่มชาและวิธีการแปรรูปใบชาจะแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในจังหวัดชิซูโอกะและโตเกียวจะใช้เซ็นจะสีเหลืองเขียว ในขณะที่จังหวัดฮกไกโดและจังหวัดเกียวโต ซึ่งเรียกว่า เคียวบันจะ (京番茶) จะใช้โฮจิจะสีน้ำตาล
ในภูมิภาคโทโฮกุ คำว่า "บันจะ" มักหมายถึง ชาคั่วโดยทั่ว ๆ ไป ในจังหวัดอิชิกาวะ คำว่า "บันจะ" หมายถึงคูกิจะที่ทำจากก้านชาคั่ว คำว่า "เคียวบันจะ" ยังอาจหมายถึงโฮจิจะที่ผลิตด้วยวิธีการเฉพาะ โดยใบชาที่ใช้อาจไม่ได้จำกัดเฉพาะบันจะ
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
ตำรายา

ตำรายา หรือ ฟาร์มาโคเปีย  (pharmacopoeia, pharmacopeia หรือ pharmacopoea) เป็นหนังสือที่ประกอบด้วยขั้นตอนวิธีการในการพิสูจน์เอกลักษณ์ (identification) ของตำรับยา จัดพิมพ์โดยหน่วยงานของรัฐ หรือสมาคมการแพทย์หรือเภสัชกรรม
รายละเอียดของข้อกำหนดสำหรับแต่ละตำรับยาเรียกว่าโมโนกราฟ (monograph) กล่าวคือเป็นงานอ้างอิงสำหรับข้อกำหนดของยาทางเภสัชกรรม
== รายชื่อตำราระดับชาติและระดับนานาชาติ ==
== ดูเพิ่ม ==
ตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา
ตำราฟาร์มาโคเปียของประเทศญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Pharmacopoeial Discussion Group 
Medicines Compendium (archived 3 July 2012)
Pharma Knowledge Park 
Michael Servetus Research Website with graphical study of the pharmacopoeia Dispensarium by Michael Servetus (archived 13 November 2012)
ISHP Working Group History of Pharmacopieas
คู่มือการแพทย์
มัตจะ

มัตจะ  เป็นผงใบชาเขียวบดละเอียดที่มีการบริโภคแบบดั้งเดิมในประเทศจีนและประเทศในเอเชียตะวันออก ในประเทศญี่ปุ่นนั้นนอกจากจะใช้เป็นเครื่องดื่มในพิธีชงชาแล้ว ยังใช้เป็นส่วนผสมในขนมญี่ปุ่น ขนมฝรั่ง และในอาหารต่าง ๆ อย่างแพร่หลายอีกด้วย
== ภาพรวม ==
=== ความหมายของมัตจะ ===
คำจำกัดความของมัตจะโดยสมาคมอุตสาหกรรมชาญี่ปุ่น ได้ให้นิยามไว้ว่าเป็น "สิ่งที่ผลิตเป็นในรูปผงละเอียดโดยการใช้โม่บดชามาบดชาซึ่งเพาะขึ้นโดยถูกบังแสงแดดแล้วนำมาอบแห้งโดยไม่นวด" อย่างไรก็ตามจริง ๆ แล้วอาจไม่จำเป็นต้องบดด้วยโม่บดชาก็ได้ ขอแค่ทำให้เป็นผงละเอียด แม้จะทำให้เป็นผงด้วยวิธีอื่นก็ยังเรียกว่าเป็น "มัตจะ" ดังนั้น แม้ว่าจะถูกบดด้วยเครื่องบดแบบโรงงานอุตสาหกรรม ก็สามารถเรียกว่าเป็นมัตจะได้
ส่วนโคนาจะ คือผงละเอียดที่รวบรวมระหว่างการผลิตเซ็นจะ ใช้ต้มด้วยกาน้ำดื่ม เป็นคนละอย่างกับมัตจะ
=== มัตจะในรูปผง ===
ทำโดยนำใบของต้นชามานึ่งแล้วทำให้แห้งแล้วบดละเอียด เป็นที่นิยมนำมาใช้ดื่มจนถึงยุคเอโดะ แม้แต่ในปัจจุบัน ในซาโด ก็เสิร์ฟมัตจะที่ถูกบดละเอียดก่อนหนึ่งวัน มีการจำหน่ายเป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำเป็นผงแล้วและปิดผนึกในถุงพลาสติก หรือใส่ในกระบอกโลหะสำหรับใช้ในบ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงการเสื่อมสภาพ ให้เก็บในที่เย็นและมืดในภาชนะที่มีอากาศถ่ายเทหลังจากเปิด
=== มัตจะสำหรับดื่ม ===

แบ่งเป็น 2 ประเภท ได้แก่ โคอิจะ (濃茶) คือชาแบบเข้ม มีสีเขียวเข้มเจือด้วยสีดำ และ อูซูจะ (薄茶) ซึ่งชาแบบอ่อน เป็นสีเขียวอมฟ้าสดใส ในพิธีชงชา ชาเข้มข้น 3 ถ้วยจะเสิร์ฟในช้อนตักชา และน้ำร้อนปริมาณเล็กน้อยจะถูกเทลงในมัตจะปริมาณพอเหมาะ จากนั้นนวดด้วยไม้ตีชา สำหรับ อูซูจะนั้นจะใช้ช้อนตักชา 1 ถ้วยครึ่งสำหรับ 1 คน และเติมน้ำร้อนครึ่งช้อนแล้วคนด้วยไม้ตีชา ในซาโด ปัจจุบันนี้ มักใช้โคอิจะเป็นหลักส่วนอูซูจะถือว่าใช้ รองแบบไม่เป็นทางการ การกวนด้วยไม้ตีชานั้นมีวิธีการแตกต่างกันไปตามสำนัก
สำหรับการใช้เป็นเครื่องดื่มทั่วไปนั้น แม้ว่าในปัจจุบันเซ็นจะจะเป็นที่ต้องการมากกว่า แต่ในบางพื้นที่ ประเพณีการดื่มมัตจะในช่วงพักระหว่างการทำงานในฟาร์มก็ยังคงมีอยู่

=== มัตจะในส่วนประกอบในอาหาร ===

ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น มัตจะนั้นแตกต่างจากชาชนิดอื่น ๆ คือตัวใบชาจะถูกรับประทานได้ด้วย ดังนั้นจึงมีการใช้มัตจะเป็นส่วนผสมในการปรุงอาหารอย่างแพร่หลาย และยังใช้ในขนมเพราะรสชาติเข้ากันได้ดีกับน้ำตาล ต่อไปนี้คือตัวอย่างทั่วไป
วางาชิ
* อุยโร
* โมมิจิมันจู
* อิมากาวะยากิ
ขนมอบ เช่น คัสเตลลา และคุกกี้
ของหวานแช่แข็ง เช่น น้ำแข็งไส ไอศกรีม และซอฟต์ครีม
ใช้ทำขนมฝรั่ง เช่น ช็อกโกแลต และลูกกวาด ให้เป็นรสชาติแบบญี่ปุ่น
ทำของหวาน เช่น พุดดิง และพาร์เฟ่ต์ ให้เป็นรสชาติแบบญี่ปุ่น
เท็มปุระ: อาจนำมัตจะมาผสมกับเกลือที่ใช้ทำ นอกจากนี้ยังมีเท็มปุระที่ชุบด้วยแป้งที่มีส่วนผสมของมัตจะ
นอกจากนี้ยังมีร้านอาหารและผู้ผลิตอาหารและเครื่องดื่มที่ใช้มันเป็นส่วนผสมและ เครื่องปรุงรส สำหรับอาหารญี่ปุ่น อาหารตะวันตก และอาหารจีน อย่างเช่นฟงดูว์ และเครื่องดื่มรวมถึงเบียร์ด้วย
== อ้างอิง ==
ชาญี่ปุ่น
ชา