pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เนินปราสาท (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)

เนินปราสาท เป็นโบราณสถานภายในกำแพงของอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย อยู่ทางทิศตะวันออกของวัดมหาธาตุ
== ลักษณะทางกายภาพ ==
โบราณสถานประกอบด้วยฐานอาคารอบฐานบัวคว่ำบัวหงาย ลักษณะเป็นฐานสูงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ ขนาด 27.5 x 51.5 เมตร มีบันไดที่ด้านหน้าและด้านหลังอย่างละหนึ่งแห่ง
=== ฐานอาคาร ===

พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสำรวจเมืองเก่าสุโขทัยเมื่อ พ.ศ. 2450 และทรงสันนิษฐานว่า เนินดินรูปสี่เหลี่ยมรีที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกของวัดมหาธาตุ น่าจะเป็นลานปราสาทและปราสาท
พิเศษ เจียจันทร์พงษ์ เสนอว่า การขุดค้นทางโบราณคดีไม่พบหลักฐานที่พอจะบ่งชี้ได้ว่าสถานที่นี้เป็นปราสาทราชวัง อีกทั้งแผนที่เก่าทำในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็บ่งบอกว่าเป็นบริเวณเดียวกันกับวัดมหาธาตุ กล่าวคือเป็นสิ่งก่อสร้างเนื่องในทางศาสนาของวัดมากกว่าเป็นพระราชวัง
แต่เดิมพระราชวังของพระมหากษัตริย์สุโขทัยควรเป็นตำหนักไม้ ตำแหน่งที่ตั้งควรอยู่เหนือศาลตาผาแดง ติดกับวัดสรศักดิ์ทางทิศตะวันตก ซึ่งศิลาจารึกวัดสรศักดิ์กล่าวว่า เป็นตำหนักของเจ้านายสุโขทัย เมื่อตอนกลางพุทธศตวรรษที่ 20 ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งเช่นนี้จะตรงกันกับตำแหน่งของพระราชวังกษัตริย์แบบเขมรที่เมืองพระนครหลวง หรือนครธม
บริเวณอาคารอาจเปรียบเทียบได้กับท้องพระโรงของพระเจ้าปรากรมพาหุที่ 1 ในพระราชวังเมืองโปลนนารุวะ หรือถ้าไม่เป็นพระราชวังก็อาจเป็นที่รักษาโรคหรือประกอบพิธีกรรมรักษาโรค เพราะพบพวกตลับยา ตามข้อสันนิษฐานของพิเศษ เจียจันทร์พงษ์
ส่วนฐานอาคารที่พบ ยังไม่สามารถใช้สรุปได้แน่ชัดว่าเป็นฐานของอะไร เพราะเป็นเพียงฐานอาคารยกสูง ส่วนบนจึงน่าจะเป็นอาคารไม้
สุจิตต์ วงษ์เทพ กล่าวว่า โบราณสถานของสุโขทัยมักได้รับอิทธิพลมาจากลังกา เนินปราสาทจึงคาดว่าเป็นมหาสันนิบาตศาลา เป็นศาลาขนาดใหญ่ไว้สำหรับทำบุญ หรือประกอบศาสนพิธี
== โบราณวัตถุ ==
ศักดิ์ชัย สายสิงห์ เสนอว่าหลักฐานทางโบราณคดีที่กรมศิลปากรขุดค้นพบที่เนินปราสาท เช่น ภาชนะดินเผาประเภทเครื่องเคลือบ พบตั้งแต่ชั้นดินอยู่อาศัยระยะแรกสุดสมัยก่อนสุโขทัย โดยเฉพาะเครื่องถ้วยราชวงศ์ซ้อง, เครื่องถ้วยชิงไป๋ที่มีขนาดเล็กจำพวกกระปุก, ตลับ โดยพบร่วมกับเครื่องถ้วยเขมร นอกจากนั้นในชั้นดินอื่น ๆ ยังพบเครื่องถ้วยราชวงศ์หยวน, ราชวงศ์หมิง, เครื่องถ้วยสุโขทัย เป็นต้น แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้เป็นเขตที่อยู่อาศัย มิใช่ศาสนสถาน
เครื่องถ้วยที่พบเป็นเครื่องถ้วยที่มีคุณภาพดี พบจำนวนมาก แตกต่างจากพื้นที่อื่น ๆ ที่พบน้อยหรือพบเพียงเครื่องปั้นดินเผาไม่เคลือบที่ใช้งานในชีวิตประจำวัน ประกอบกับที่ตั้งของบริเวณนี้เป็นที่สูง และอาจเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยมาแล้วตั้งแต่สมัยก่อนสุโขทัย จึงอาจกล่าวได้ว่าผู้ที่อยู่อาศัยในเขตเนินปราสาทนี้น่าจะเป็นชนชั้นสูงหรืออาจเป็นเขตพระราชวังได้
=== จารึก ===

โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่ค้นพบศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงหลักที่ 1 ปรากฏข้อความในจดหมายเหตุ และสมุดไทยของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ได้กล่าวไว้ว่า 
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในขณะที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะดำรงพระอิสริยศเป็นน้องยาเธอ) ทรงผนวชเป็นพระภิกษุ และในราวปี พ.ศ. 2376 ได้ออกเสด็จจาริกธุดงค์ไปยังหัวเมืองเหนือ เมื่อครั้งเสด็จถึงสุโขทัย ทรงพบศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง, ศิลาจารึกวัดป่ามะม่วง และพระแท่นมนังศิลาบาตร
== อ้างอิง ==
 
โบราณสถานในจังหวัดสุโขทัย
พรปวีณ์ ช่อชูวงศ์

พรปวีณ์ ช่อชูวงศ์ (22 มกราคม พ.ศ. 2541 – ) เป็นนักแบดมินตันชาวไทย ชื่อเล่นหมิว เธอเป็นผู้ชนะรางวัลเหรียญเงินประเภทหญิงเดี่ยวจากการแข่งแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย 2015 และแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก 2016 นอกจากนี้ เธอยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมไทยที่ชนะการแข่งกีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2017 และ 2019 พรปวีณ์คว้าแชมป์เวิลด์ทัวร์ครั้งแรกในรายการสเปนมาสเตอส์ 2020 โดยเป็นฝ่ายชนะแชมป์โอลิมปิกอย่างกาโรลินา มาริน ในรอบชิงชนะเลิศ
== ความสำเร็จ ==
=== ซีเกมส์ ===
หญิงเดี่ยว
=== แบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก ===
เยาวชนหญิงเดี่ยว
=== เยาวชนชิงแชมป์เอเชีย ===
เยาวชนหญิงเดี่ยว
=== บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์ (ชนะเลิศ 2 รายการ, รองชนะเลิศ 3 รายการ) ===
บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์ ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2560 และดำเนินการในปี พ.ศ. 2561 เป็นการแข่งขันแบดมินตันชั้นยอด ซึ่งได้รับการอนุมัติโดยสหพันธ์แบดมินตันโลก (BWF) ทั้งนี้ บีดับเบิลยูเอฟ เวิลด์ทัวร์แบ่งออกเป็นหกระดับ ได้แก่ เวิลด์ทัวร์ไฟนอลส์, ซูเปอร์ 1000, ซูเปอร์ 750, ซูเปอร์ 500, ซูเปอร์ 300 (ส่วนหนึ่งของเอชเอสบีซี เวิลด์ทัวร์) และบีดับเบิลยูเอฟ ทัวร์ซูเปอร์ 100
หญิงเดี่ยว
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักแบดมินตันหญิงชาวไทย
นักกีฬาเหรียญทองแดงเอเชียนเกมส์ชาวไทย
นักกีฬาเหรียญทองซีเกมส์ชาวไทย
นักกีฬาเหรียญทองแดงซีเกมส์ชาวไทย
บุคคลจากอำเภอเมืองระยอง
เกเร

เกเร (Guéret) เป็นเทศบาลในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงปารีสราว 400 กิโลเมตร
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เมืองในแคว้นนูแวลากีแตน
จังหวัดเคริซ
อาสนวิหารพระหฤทัย (นิวเดลี)

อาสนวิหารพระหฤทัย (Cathedral of the Sacred Heart) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกจารีตละตินในนิวเดลี เมืองหลวงของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในคริสต์ศาสนสถานที่เก่าแก่ที่สุดในนิวเดลี พื้นที่รวมของอาสนวิหารพระหฤทัย, โรงเรียนเซนต์โกลัมบา และโรงเรียนคอนเวนต์พระเยซูและพระแม่มารี รวมเป็นพื้นที่ 14 เอเคอร์ และตั้งอยู่บริเวณปลายทิศใต้ของถนนภาอีวีระ สิงห์ มรรค (Bhai Vir Singh Marg Road) ในย่านคอนน็อตเพลสของนิวเดลี อาสนวิหารตั้งอยู่ถัดจากคุรุทวาราบังคลาสาหิบ และใกล้กับอาคารสำนักงานไปรษณีย์กลางของไปรษณีย์อินเดีย สร้างขึ้นในสมัยอังกฤษปกครอง ออกแบบโดยรอเบิร์ท ทอร์ รัสเซิลล์
โบสถ์นี้เดิมคุณพ่อลูค บาทหลวงคณะฟรันซิสกัน ให้สร้างขึ้น ต่อมาพระคุณเจ้า ดร. อี. วันนี (E. Vanni) อาร์ชบิชอปแห่งอัคระวางศิลาฤกษ์ในปี 1929 และเริ่มต้นการก่อสร้างในปี 1930 เซอร์อานธอนี เดอ เมลโล เป็นผู้บริจาคมอบแท่นบูชาหลักของโบสถ์ สร้างขึ้นจากหินอ่อนบริสุทธิ์, อาร์ชบิชอปแห่งอัคระบริจาคมอบระฆัง, เสื้อคลุม และเฟอร์นิเจอร์แท่นบูชา และโครงการได้รับการสนับสนุนด้านทุนทรัพย์โดยเจ้าพนักงานของจักรวรรดิอังกฤษ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official homepage of Sacred Heart Cathedral, New Delhi
โบสถ์คริสต์ในเดลี
อาสนวิหารในประเทศอินเดีย
ปวงตาปิทร์

ปวงตาปิทร์ (Pointe-à-Pitre, ), ปวงตาปิต (label=ครีโอลกัวเดอลุป|Pwentapit, ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ลาปวงต์ (label=ครีโอลกัวเดอลุป|Lapwent, ) เป็นเมืองใหญ่สุดในกัวเดอลุป แคว้นโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแอตแลนติก
ปวงตาปิทร์ไม่ใช่ศูนย์กลางบริหารของแคว้นกัวเดอลุป แต่ถือเป็นเมืองใหญ่สุดและเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของแคว้นกัวเดอลุป ใน ค.ศ. 2017 มีประชากรประมาณ 307,237 คนอาศัยอยู่ในเขตเมืองและปริมณฑลปวงตาปิทร์ ท่าอากาศยานปวงตาปิทร์ถือเป็นท่าอากาศยานหลักของแคว้นกัวเดอลุป
==ภูมิอากาศ==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
(ในภาษาฝรั่งเศส)
GigaCatholic- the former bishopric
เมืองในแคว้นกัวเดอลุป
กามีย์ ฌอร์ด็อง

กามีย์ ฌอร์ด็อง (Camille Jordan) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานทฤษฎีกรุป ตลอดจนเป็นผู้คิดค้นทฤษฎีเส้นโค้งฌอร์ด็อง, รูปแบบบัญญัติฌอร์ด็อง, เมทริกซ์ฌอร์ด็อง เป็นต้น
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากลียง
เอดัวร์ ลูว์กา

ฟร็องซัว เอดัวร์ อานาตอล ลูว์กา (François Édouard Anatole Lucas) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการศึกษาลำดับฟีโบนัชชี และเป็นผู้คิดค้นเกมหอคอยฮานอย เขาจบการศึกษาจาก เอกอลนอร์มาลซูว์เปรีเยอร์ และทำงานที่หอดูดาวปารีส และต่อมาเป็นอาจารย์ที่วิทยาลัยแซ็ง-ลูยกับวิทยาลัยชาร์เลอมาญในกรุงปารีส นอกจากนี้เขายังเคยเป็นนายทหารปืนใหญ่ในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย โดยทำหน้าที่คำนวณวิถีกระสุนปืนใหญ่
==อ้างอิง==
นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
ทหารชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากอาเมียง
จำนวนฟีโบนัชชี
วัดยอดพระพิมล

วัดยอดพระพิมล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านวัดยอดพระพิมล ตำบลขุนศรี อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี
วัดยอดพระพิมลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมชื่อ วัดสุคนธาราม ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองตัน บริเวณที่สร้างวัดนี้เดิมเป็นป่า ต่อมาชาวบ้านไร่จังหวัดสมุทรสาครได้มาจับจองที่ดินและสร้างวัดขึ้น ได้รับการปรับปรุงสร้างเพิ่มเติมจนเจริญขึ้นมาตามลำดับ ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "วัดยอดพระพิมล" ตามนามท้องที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2518 ปัจจุบันมีพระครูนนทสีลวิมล (ถมยา เขมทตฺโต) เป็นเจ้าอาวาส
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2524 ลักษณะเป็นทรงไทยเสริมด้วยคอนกรีดเสริมเหล็ก มีช่อใบระกา หางหงส์ หน้าบัน ซุ้มประตูหน้าต่างศิลปะลวดลาย ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธพิมลชัย เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย เนื้อศิลาแดง ศิลปะสมัยอู่ทอง นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปปางต่าง ๆ จำนวน 3 องค์ คือพระมหามาลัยเถระ พระพุทธศิลาขาว และหลวงพ่อพุทธฉันทนา อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ และหอระฆัง
==อ้างอิง==
ยอดพระพิมล
ยอดพระพิมล
ริชาร์ด เครนนา

ริชาร์ด ดอนัลด์ เครนนา (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926 - 17 มกราคม ค.ศ. 2003) เป็นชาวอเมริกันที่เป็นนักแสดงภาพยนตร์ โทรทัศน์ และวิทยุ และผู้กำกับรายการโทรทัศน์
เครนนาได้เข้าร่วมแสดงในภาพยนตร์ เช่น The Sand Pebbles, Wait Until Dark, Un Flic, Body Heat, the first three Rambo films, Hot Shots! Part Deux, และ The Flamingo Kid. ความสำเร็จครั้งแรกของเครนนาได้เกิดขึ้นในรายการวิทยุ ค.ศ.1948 ในฐานะนักเรียนไฮสคูลที่มีชื่อว่า "Walter Denton" ร่วมแสดงกับ Eve Arden และ Gale Gordon ในซีรเครือข่าย CBS Our Miss Brooks. เครนนายังคงดำเนินต่อไปในด้วยการแสดงตลกที่ยาวนานในปี ค.ศ. 1952 จนเข้าสู่รายการโทรทัศน์. นอกจากนี้เขายังมีบทบาทในฐานะ "ลุค แมคคอย์" ใน ABC, และต่อมาเป็น CBS, ซีรีย์โทรทัศน์, The Real McCoys (1957–63).
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2469
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2546
ชาวอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากลอสแอนเจลิส
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ซาอิด เบนรามา

มุฮัมมัด ซาอิด เบนรามา (سعيد بن رحمة; เกิดวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวแอลจีเรียที่เล่นในตำแหน่งปีกให้กับเวสต์แฮมยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติแอลจีเรีย
เบนรามาเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรนิส ก่อนที่จะถูกปล่อยยืมตัวให้กับ Angers, Gazélec Ajaccio และ Châteauroux ต่อมาเขาย้ายไปเบรนต์ฟอร์ดในอีเอฟแอลแชมเปียนชิปเมื่อ ค.ศ. 2018 เขายิง 27 ประตูจากการลงเล่นให้กับเบรนต์ฟอร์ด 83 นัด
ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เบนรามาย้ายร่วมเวสต์แฮมยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกด้วยสัญญายืมตัวหนึ่งฤดูกาล พร้อมทางเลือกในการซื้อขาด ต่อมาในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2021 สัญญายืมตัวสิ้นสุดเนื่องจากเวสต์แฮมเซ็นสัญญาเขาแบบถาวร โดยจ่ายค่าตัว 25 ล้านปอนด์ พร้อมส่วนเพิ่มอีก 5 ล้านปอนด์ ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นที่มีค่าตัวแพงเป็นอันดับที่สามของสโมสร รองจากเซบัสเตียง อาแลร์ และเฟลีปี อังเดร์ซง
== เกียรติประวัติ ==
รางวัลส่วนตัว
ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของพีเอฟเอ: มกราคม 2020
ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของอีเอฟแอลแชมเปียนชิป: กรกฎาคม 2020
ผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของเบรนต์ฟอร์ด: 2019–20
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของพีเอฟเอ แชมเปียนชิป: 2019–20
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Saïd Benrahma  at brentfordfc.com
ปีกฟุตบอล
กองหน้าฟุตบอล
นักฟุตบอลชาวแอลจีเรีย
นักฟุตบอลทีมชาติแอลจีเรีย
ผู้เล่นโอเฌเซ นิส
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเบรนต์ฟอร์ด
ผู้เล่นในลีกเอิง
ผู้เล่นในลีกเดอ
ผู้เล่นในฟุตบอลลีกอังกฤษ
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
อาสนวิหารแอจมียัตซิน

อาสนวิหารแอจมียัตซิน (Etchmiadzin Cathedral; Էջմիածնի մայր տաճար, Ēǰmiatsni mayr tačar) เป็นอาสนวิหารหลักของคริสตจักรอัครสาวกอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ในเมืองวาการ์สชาพัต จังหวัดอาร์มาวีร์ ประเทศอาร์มีเนีย นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นอาสนวิหารแห่งแรกที่สร้างขึ้นในพื้นที่ของอาร์มีเนียโบราณ และมักถือกันว่าเป็นหนึ่งในอาสนวิหารที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
โบสถ์หลังเดิมสร้างขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ระหว่างปี ค.ศ. 301 ถึง 303 ตามธรรมเนียม สร้างขึ้นโดยนักบุญองค์อุปถัมภ์ของประเทศอาร์มีเนีย นักบุญเกรกอรี ผู้นำความกระจ่าง ตามหลังการรับศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำรัฐโดยพระเจ้าเตอร์ดัตที่ 3 แห่งอาร์มีเนีย ตัวโบสถ์สร้างขึ้นทับวิหารของเพกัน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่านจากการนับถือลัทธิเพกันไปสู่ศาสนาคริสต์ โครงหลักของโบสถ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นราวปี ค.ศ. 483/4 โดยวาฮัน มามีกอนียัน หลังโบสถ์หลังเดิมถูกทำลายระหว่างการรุกรานของพวกเปอร์เซีย
ถึงแม้อาสนวิหารนี้ไม่เคยสูญเสียความสำคัญลง แต่ตัวอาคารก็ถูกทิ้งและขาดการดูแลเป็นเวลานับศตวรรษ ในปี ค.ศ. 1441 โบสถ์ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่เป็นคาทอลิโกเซต และยังคงมีหน้าที่ดังนี้จนถึงปัจจุบัน นับตั้งแต่การโยกย้ายศูนย์กลางบริหารของคริสตจักรอาร์มีเนียไปที่อาณาจักรพระมารดาแอจมียัตซินศักดิ์สิทธิ์ อาสนวิหารก็ถูกชาห์อับบาสที่ 1 แห่งเปอร์เซียปล้นในปี ค.ศ. 1604 ที่ซึ่งหินศักดิ์สิทธิ์และเรลิกต่าง ๆ ถูกนำไปไว้ที่โนว์โจลฟอ นับจากนั้นอาสนวิหารได้รับการทำนุบำรุงขึ้นเรื่อย ๆ หอระฆังได้ถูกนำเข้ามาติดตั้งในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเมื่อปี ค.ศ. 1868 มีการสร้างห้องเก็บเครื่องพิธีที่ปลายฝั่งตะวันออกของอาสนวิหาร ปัจจุบัน อาสนวิหารประกอบด้วยองค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคต่าง ๆ ถึงแม้จะสูญเสียความสำคัญไปในสมัยสหภาพโซเวียตเข้ายึดครอง แต่สุดท้ายก็กลับมาดำรงความสำคัญอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และตลอดมาหลังอาร์มีเนียได้รับเอกราช
อาสนวิหารนี้ถือเป็นศูนย์กลางของชาวคริสต์อาร์มีเนียทั่วโลก ที่ตั้งของแอจมียัตซินในอาร์มีเนียดำรงความสำคัญในแง่ของทางศาสนา วัฒนธรรม และการเมืองมาโดยตลอด และเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญที่มีผู้มาเยี่ยมเยียนมากที่สุดในประเทศอาร์มีเนีย อาสนวิหารนี้และคริสต์ศาสนสถานโดยรอบอีกจำนวนหนึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนจากยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี ค.ศ. 2000
== อ้างอิง ==
หมายเหตุ
รายการอ้างอิง
==บรรณานุกรม==
===บทความวิชาการ===
===หนังสือตีพิมพ์===
เฉพาะทาง
หนังสือทั่วไป
Reprint of the 1934 ed. published by the Cambridge University Press
อาสนวิหารในประเทศอาร์มีเนีย
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอาร์มาวีร์
แหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์มีเนีย
โบสถ์คริสต์ในประเทศอาร์มีเนีย
คริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล

นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล (moustached babbler หรือ นกกินแมลงหนวด; ) เป็นนกในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae)
== อนุกรมวิธาน ==
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล (M. magnirostre) มีสองชนิดย่อยคือ ชนิดย่อยหลัก M. m. magnirostre และชนิดย่อย M. m. cinereocapilla (Salvadori, 1868) ชนิดย่อยที่สาม M. m. Flavum พบที่หมู่เกาะ Anamba บางครั้งรวมเข้ากับชนิดย่อยหลัก
ชื่อเฉพาะ magnirostre มาจาก ภาษาละติน (จะงอยปากใหญ่) "magnus" หมายถึง ใหญ่ และ "rostris" คือ จะงอยปาก ชื่อของชนิดย่อย cinereocapilla มาจากภาษาละติน cinereus หมายความถึง ขี้เถ้า สีขี้เถ้า และ capillus แปลว่า หัว 
== การแพร่กระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่ ==
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลพบได้ใน ซุนดาแลนด์ ตัวอย่างที่ได้รับการระบุสายพันธุ์พบในภาคใต้ของพม่าและไทย ตลอดถึงคาบสมุทรมาเลเซียและเกาะสุมาตรา และชนิดย่อย M. m. cinereocapilla เป็นนกเฉพาะถิ่นบนเกาะบอร์เนียว ซึ่งเดิมพบได้ในป่าของสิงคโปร์ แต่ปัจจุบันน่าจะมีสถานะสูญพันธุ์ในสิงคโปร์แล้ว
แหล่งอาศัยตามธรรมชาติของนกกินแมลงหัวสีน้ำตาลคือ ป่าที่ราบลุ่มชื้นเขตร้อน ป่าพรุป่าทุติยภูมิ ป่าปลูก และสวนยางเก่า ในระดับความสูงช่วง  ถึง   มีข้อเสนอแนะว่าการที่นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลชอบอาศัยในป่าสมบูรณ์ (primary forest) เป็นหลักจึงอาจสามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้ความสมบูรณ์ของป่าได้
== ลักษณะทางกายภาพ ==
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาลมีลำตัวยาว  และมีน้ำหนักระหว่าง  ขนนกมีสีน้ำตาลหม่นด้านบนและด้านล่างเป็นสีขาว ในชนิดย่อยหลักหัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลมะกอก มีแถบสีเทาดำใต้ตา และหนวดสีดำหลายเส้นรอบโคนจะงอยปากซึ่งเป็นลักษณะเด่น ตาแดง จะงอยปากล่างสีอ่อนกว่าจะงอยปากบน
== พฤติกรรม ==
นกกินแมลงหัวสีน้ำตาล กินแมลง ได้แก่ แมลงปีกแข็ง และตั๊กแตน ทำรังและให้อาหารในความสูงตั้งแต่  จากพื้นดิน 
== อ้างอิง ==
กินแมลงหัวสีน้ำตาล
ตงกว่าน

ตงกว่าน  เป็นนครระดับจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของมณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ตงกว่านมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับกว่างโจว เมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับฮุ่ยโจว ทิศใต้ติดกับเชินเจิ้น และทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำเพิร์ล ตงกว่านเป็นส่วนหนึ่งของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล ซึ่งมีผู้อยู่อาศัยกว่า 44.78 ล้านคนจากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 ประกอบด้วยนคร 9 แห่ง (รวมมาเก๊า) พื้นที่รวม 
ตงกว่านเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลกอย่าง หัวหนานมอลล์  แม้ว่านครตงกว่านจะมีลักษณะทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมกวางตุ้งในรูปแบบเหวย์โถว เช่นเดียวกับวัฒนธรรมแบบฮักกาในเมืองเฟิ่งก่างและเมืองชิงซี (เมืองในตงกว่าน) แต่ประชากรในปัจจุบันส่วนใหญ่พูดภาษาจีนกลางเนื่องจากมีผู้อพยพทางเศรษฐกิจจำนวนมากจากส่วนอื่น ๆ ของจีน นครตงกว่านเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยหลายแห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกวางตุ้ง มหาวิทยาลัยแพทย์กวางตุ้ง และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตงกว่าน
== ภูมิศาสตร์ ==
ในทางภูมิศาสตร์ ส่วนใหญ่เป็นเนินเขาทางทิศตะวันออกและที่ราบทางตะวันตก โดยมีชายฝั่งยาว  ใจกลางนครตงกว่านอยู่ห่างจากกว่างโจวไปทางเหนือ  ห่างจากเชินเจิ้นไปทางทิศใต้  ห่างจากฮ่องกง  และห่างจากมาเก๊า  ตงกว่านตั้งอยู่กึ่งกลางระเบียงเศรษฐกิจกว่างโจว-เชินเจิ้น ซึ่งเป็นศูนย์กลางการคมนาคมทั้งทางบกและทางทะเล

== เขตการปกครอง ==
ตงกว่านเป็นนครระดับจังหวัดในมณฑลกวางตุ้ง มีการแบ่งเขตการปกครองที่ไม่เหมือนกับที่อื่นคือไม่มีเขตการปกครองระดับอำเภอ แต่จะแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับตำบลโดยตรงซึ่งมีทั้งหมด 32 แห่ง ประกอบด้วย 4 แขวง และ 28 เมือง โดยจัดกลุ่มเขตการปกครองระดับตำบลทั้ง 32 แห่งเป็น 6 เขต
== อ้างอิง ==
ข้อมูลทางเศรษฐกิจ
ข้อมูลทางเศรษฐกิจนครตงกว่าน ที่ องค์การสภาพัฒนาการค้าฮ่องกง (HKTDC)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์นครตงกว่าน
นครในมณฑลกวางตุ้ง
ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง

ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท 5 สมัย นับว่าเป็น ส.ส.ชัยนาทที่ได้รับเลือกตั้งมากครั้งที่สุด เป็นอดีตประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญแก้ปัญหาภัยแล้ง อดีตประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาปัญหาราคาปุ๋ย และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
== ประวัติ ==
ดร.ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2497 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต จากวิทยาลัยครูพระนคร  และระดับปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
== การทำงาน ==
นายชัยวัฒน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาทครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคกิจประชาคม ซึ่งนำโดยนายบุญชู โรจนเสถียร และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคสามัคคีธรรม ต่อมาได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคเสรีธรรม แต่ในปี พ.ศ. 2539 และ พ.ศ. 2544 ไม่ได้รับเลือกตั้ง
นายชัยวัฒน์ ได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย แต่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 นายชัยวัฒน์ได้คะแนนเป็นอันดับที่ 4 โดยผู้ได้รับเลือกตั้งคือ นันทนา สงฆ์ประชา และมณเฑียร สงฆ์ประชา จากพรรคชาติไทย แต่มาต่อทั้งคู่ได้ใบแดงจาก กกต. ทำให้มีการเลือกตั้งใหม่ ในปี พ.ศ. 2551 ผลปรากฏว่านายชัยวัฒน์ จากพรรคพลังประชาชน ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. สมัยที่ 5
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จากนั้นจึงได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นายภูมิ สาระผล)
ต่อมาได้เข้าร่วมกับพรรคเพื่อธรรม ซึ่งถูกกล่าวถึงว่าเป็นพรรคสำรองของพรรคเพื่อไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรค ในปี พ.ศ. 2557 ถึงปี พ.ศ. 2561 จึงย้ายมาร่วมงานกับพรรคไทยรักษาชาติ และลงสมัครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่พรรคไทยรักษาชาติ ถูกยุบพรรคก่อน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดชัยนาท
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชัยนาท
พรรคกิจประชาคม
พรรคเอกภาพ
พรรคสามัคคีธรรม
พรรคเสรีธรรม (พ.ศ. 2535)
พรรคไทยรักไทย
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
พรรคเพื่อธรรม
พรรคไทยรักษาชาติ
บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาล

นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาล หรือ  buff-breasted babbler (Pellorneum tickelli) เป็นสายพันธุ์ของ นก ในวงศ์นกมุ่นรก (Pellorneidae) พบใน บังกลาเทศ กัมพูชา จีน อินเดีย ลาว มาเลเซีย พม่า  ไทย และ เวียดนาม แหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติคือป่าชื้นที่ราบ กึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อนและป่าดิบเขา
== ลักษณะทางกายภาพ ==
ปากบางแหลม หางและขาค่อนข้างยาว รอบตาและหน้าสีเทา ลำตัวด้านบนและลำตัวด้านล่างน้ำตาลเรียบไม่มีลาย คอและท้องขาวหรือแกมน้ำตาลอ่อนกว่าส่วนอื่น อกมีลายขีดจาง ๆ แข้งและตีนสีเนื้อหรือชมพูเข้ม
== พฤติกรรม ==
มักมีเสียงร้องที่ไพเราะแหลม 1 จังหวะยาว "วี้ว" และ 2 จังหวะค่อนข้างลากเสียง "วิ-ทวี วิ-ทวี"  หรือ 3 จังหวะ "วิ-ชูวิดวี่ วิดวี่ วิดวี่" แบบเร็ว
นกกินแมลงป่าอกสีน้ำตาลออกหาอาหารใกล้หรือบนพื้นดิน
== การกระจายพันธุ์และที่อยู่อาศัย ==
กระจายพันธุ์ในบังคลาเทศ อินเดีย จีน  พม่า ประเทศไทย เวียดนาม กัมพูชา ลาว และมาเลเซีย
ในประเทศไทยพบในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างและล้านนาตะวันออก ในป่าดิบ ชายป่า ป่าเชิงเขาที่มีพงหนาแน่น ที่ราบถึงความสูง 1,550 เมตร
== อนุกรมวิธาน ==
มี 5 ชนิดย่อย ได้แก่
Pellorneum tickelli tickelli ― ชนิดย่อยหลัก พบในคาบสมุทรมลายูตอนกลาง และพื้นที่ที่ติดกับประเทศไทย
Pellorneum tickelli garoense ―  กระจายพันธุ์ในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ (อรุณาจัลประเทศไปบังกลาเทศและมณีปุระ)
Pellorneum tickelli grisescens ― ในพม่า (แถบเทือกเขาอาระกันโยมา)
Pellorneum tickelli fulvum ― พบในจีนตอนใต้ (ยูนนานด้านตะวันตกเฉียงใต้) ต่อกับพม่า ประเทศไทย และอินโดจีน
Pellorneum tickelli annamense ― อาศัยในตอนกลางและใต้ของเวียดนาม จนถึงลาวใต้ (ที่ราบสูงโบลาเวน)
== อ้างอิง ==
กินแมลงป่าอกสีน้ำตาล
โบสถ์นักบุญฮริพซีแม

โบสถ์นักบุญฮริพซีแม (Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցի, Surb Hřip’simē yekeghetsi; Saint Hripsime Church หรือบางครั้งสะกดว่า Hripsimeh) เป็นโบสถ์ในคริสตจักรอัครสาวกอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ในเมืองวาการ์สชาพัต ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 และเป็นหนึ่งในโบสถ์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบันของอาร์มีเนีย โบสถ์นี้สร้างขึ้นโดยคาธอลิโกสกอมีตัสเพื่อแทนที่สุสานเดิมซึ่งสร้างขึ้นโดยคาธอลิโกสซาฮักมหาสมณะในปี ค.ศ. 395 และเป็นที่เก็บรักษาเรลิกของนักบุญฮริพซีแมที่ซึ่งโบสถ์แห่งนี้สร้างขึ้นอุทิศให้ โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 618 และเป็นที่รู้จักดีในฐานะตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียในยุคคลาสสิกและเป็นแบบอย่างในการสร้างโบสถ์หลังอื่น ๆ ในอาร์มีเนียนับแต่นั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 โบสถ์นี้เป็นหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ควบคู่ไปกับโบสถ์หลังอื่น ๆ โดยรอบ เช่น อาสนวิหารแอจมียัตซิน
== ดูเพิ่ม ==
อาสนวิหารแอจมียัตซิน
โบสถ์นักบุญกายาแน
โบสถ์ชอคากัท
อาสนวิหารซวาร์ทนอทส์
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
บทความวิชาการ
หนังสือตีพิมพ์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Armenica.org: S. Hripsime Church
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอาร์มาวีร์
โบสถ์คริสต์ในประเทศอาร์มีเนีย
แหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์มีเนีย
ชี้ดาบ

ธีรนัย โสตถิปิณฑะ ชื่อเล่น เจม เป็นที่รู้จักในนามปากกา ชี้ดาบ (เกิดวันที่ 25 ตุลาคม 2531) อาชีพนักเขียนอิสระเล่าเรื่องเกี่ยวกับการเดินทาง การสร้างแรงบันดาลใจ และการก้าวผ่านช่วงวัย (Coming of age) ผลงานชิ้นแรกที่เป็นที่รู้จักของชี้ดาบ เป็นเรื่องเกี่ยวกับการไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ชื่อหนังสือว่า "1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา"
ชี้ดาบ เป็นนามปากกาที่ผันมาจากชื่อภาษาอังกฤษไม่มีความหมาย ที่เจมเคยใช้เล่นเกมว่า achidahp (อชิแดพ) เมื่อผันตัวเองจากเกรียนเกมมาเขียนหนังสือจึงผันชื่อนี้ให้เป็นภาษาไทย เพราะอยากให้คนจำได้ โดยตัดคำว่า "อา" ไป เพราะกลัวคนอ่านมาถามว่าทำไมต้องเป็นอา เป็นน้าหรือปู่ไม่ได้หรือ สุดท้ายจึงเหลือแค่ ชี้ดาบ
== เกี่ยวกับการเขียน ==
เจมเขียนหนังสือครั้งแรกลงในเว็บเด็กดี ขณะที่ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก เพียงเพื่อเป็นการระบายชีวิตที่รันทดตอนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน แต่คนอ่านชอบสำนวนและอารมณ์ในการเล่า เจมจึงได้แรงบันดาลใจในการเขียน และเริ่มตั้งเป้าหมายว่าจะทำให้ออกเป็นหนังสือให้ได้ จนกระทั่งเจ็ดปีต่อมา เรื่องราวนี้ก็ถูกตีพิมพ์ในหนังสือที่ชื่อว่า "1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา"
== ผลงาน ==
=== ผลงานเขียน ===
สารคดีสั้น "ครอบครัวรถเมล์ โลกใบเล็กของเด็กชายวัน" กับนิตยสารสารคดี (2554)
สารคดีสั้น "บั้ง ไฟ ฟ้า" สารคดีรางวัลชมเชยในโครงการ "สื่อศิลป์ ดิน น้ำ ป่า" ปี 2 โดยสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส (2556)
1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา ซีซัน 1 (2557)
1 ปี กับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา ซีซัน 2 (2558)
ไปญี่ปุ่นด้วยเงิน 7,000 แต่สุดท้ายหนึ่งแสนก็เกือบไม่พอ (2559)
ROUTE13 : part one (2560)
พังเรนเจอร์ (2561) รวมเล่มกับนักเขียนท่านอื่น
ROUTE13 : part two (2561)
พังเรนเจอร์ : AGE OF CORONA (2563) รวมเล่มกับนักเขียนท่านอื่น
13 Years After (2565)
=== ผลงานที่เรียบเรียง ===
ตามติดชีวิตอินเดีย (2559)
เนิร์ดคลั่ง แว้นผ่าทวีป (2560)
เอเลียนในซานฟรานซิสโก (2561)
ตามติดชีวิตอินเดีย 2 (2562)
อยุติธรรม เจเนอร์เรชั่น (2564)
นัตโตะ คนชุ่ยตะลุยญี่ปุ่น (2564)
== อ้างอิง ==
แฟแร็นตส์ เนแม็ต (นักปัญจกีฬาสมัยใหม่)

แฟแร็นตส์ เนแม็ต (Ferenc Németh; 4 เมษายน ค.ศ. 1936 – ) เป็นนักปัญจกีฬาสมัยใหม่และแชมป์โอลิมปิกชาวฮังการี เขาได้รับรางวัลเหรียญทองของประเภทบุคคลในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่โรม และยังชนะการแข่งขันประเภททีมกับทีมฮังการี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักปัญจกีฬาสมัยใหม่ชายชาวฮังการี
ตรูบาดู

ตรูบาดู (trobador) หรือ ทรูบาดูร์ (troubadour) คือกวีนักดนตรีที่ประพันธ์คีตกานท์เป็นภาษาอุตซิตาเก่าในสมัยกลางตอนกลาง (ค.ศ. 1100–1350) เนื่องจากคำว่า ตรูบาดู ในทางศัพทมูลวิทยาเป็นเพศชาย จึงมักเรียกตรูบาดูที่เป็นผู้หญิงว่า ตรูไบริตส์
สำนักหรือธรรมเนียมตรูบาดูเริ่มขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในอุตซิตานิยอ แต่ต่อมาได้แพร่กระจายไปยังอิตาลีและสเปน ด้วยอิทธิพลจากเหล่าตรูบาดู ขบวนการที่เกี่ยวข้องกันได้เกิดขึ้นทั่วยุโรป เช่น มินเนอซัง ในเยอรมนี, ตรูวาดูริชมู ในกาลิเซียและโปรตุเกส และ ทรูแวร์ ในภาคเหนือของฝรั่งเศส ดันเต อาลีกีเอรี นิยามคีตกานท์ของตรูบาดูว่าเป็น "บันเทิงคดีเชิงวาทศิลป์ ดนตรี และร้อยกรอง" (fictio rethorica musicaque poita) หลังจากสมัย "คลาสสิก" ในช่วงเปลี่ยนสู่คริสต์ศตวรรษที่ 13 และการฟื้นตัวในช่วงกลางศตวรรษ ศิลปะของตรูบาดูก็เสื่อมลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และสูญไปในช่วงกาฬมรณะ (ค.ศ. 1348)
เนื้อร้องของตรูบาดูมีแก่นเรื่องหลัก ๆ เกี่ยวกับคุณสมบัติของอัศวินและความรักแบบเทิดทูน โดยส่วนใหญ่เป็นแนวอภิปรัชญา พุทธิปัญญา และสูตรสำเร็จ และหลายเนื้อร้องเป็นเรื่องชวนหัวหรือการเสียดสีอย่างหยาบโลน ผลงานของตรูบาดูสามารถแบ่งออกเป็นสามลีลา ได้แก่ ตรูบาแล็ว (เบา), ตรูบาริก (รุ่มรวย) และ ตรูบากลึส (ปิด) ในทำนองเดียวกันนั้นยังแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ประเภทที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ กันซู แต่ ซีร์เว็นเต็ส และ เต็นซู เป็นที่นิยมโดยเฉพาะในช่วงหลังสมัยคลาสสิก
== ดูเพิ่ม ==
ตรูไบริตส์
ตรูบาดู
ผู้แสดงสมัยกลาง
สมัยกลางตอนกลาง
กวีสมัยกลาง
นักร้องสมัยกลาง
นักดนตรี
อาชีพสมัยกลาง
วรรณกรรมสมัยกลาง
วรรณกรรมอุตซิตา
ดนตรีอุตซิตา
วรรณกรรมกาลิเซีย
ดนตรีกาลิเซีย