pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปีเอียว

ปีเอียว หรือ ปี่เอียว (มีบทบาทในช่วง ค.ศ. 220–231) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฟ่ย์ เย่า  หรือ เฟ่ย์ เหยา  เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
== ประวัติ ==
มีข้อมูลเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับปีเอียวที่บันทึกในประวัติศาสตร์ ต่างจากบุคคลสำคัญอื่น ๆ ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและยุคสามก๊กตรงที่ไม่มีบทชีวประวัติของตนเองในบันทึกประวัติศาสตร์จดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อ) ในศตวรรษที่ 3 ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของยุคสามก๊กที่เชื่อถือได้ ข้อมูลเกี่ยวกับปีเอียวพบได้ในบางส่วนของบทชีวประวัติของบุคคลอื่น ๆ
ปีเอียวถูกกล่าวถึงครั้งแรกในปี ค.ศ. 220 ปีที่รัฐวุยก๊กก่อตั้งขึ้นและเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊ก ปีเอียวเข้าร่วมกับขุนพลโจจิ๋นในการปราบกบฏที่ก่อการโดยจาง จิ้น (張進) ในเมืองจิ่วเฉฺวียน (酒泉郡 จิ่วเฉฺวียนจฺวิ้น; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครจิ่วเฉฺวียน มณฑลกานซู่)
ปลายปี ค.ศ. 221 เมื่อชนเผ่าหลูฉุ่ยหู (盧水胡; อนารยชนหลูฉุ่ย) เริ่มก่อกบฏในมณฑลเลียงจิ๋ว (ครอบคลุมบางส่วนของมณฑลฉ่านซีและมณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ปีเอียวเข้าร่วมกับโจว ฉี (鄒岐), เตียวกี๋ (張既 จาง จี้), เซี่ยโหว หรู (夏侯儒) และคนอื่น ๆ ในการปราบปรามกบฏ
ต้นปี ค.ศ. 229 เมื่อรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กส่งกำลังทหารเข้าบุกป้อมปราการของวุยก๊กที่ตันฉอง (陳倉 เฉินชาง; อยู่ทางตะวันออกของนครเป่าจี มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) โจจิ๋นมอบหมายให้ปีเอียวนำกองกำลังไปหนุนช่วยเฮ็กเจียวขุนพลวุยก๊กที่รักษาตันฉอง แต่เฮ็กเจียวป้องกันตันฉองได้อย่างมั่นคง และทัพจ๊กก๊กก็ล่าถอยไปเมื่อปีเอียวยกกำลังมาถึง
ในปี ค.ศ. 230 ปีเอียวได้เลื่อนขั้นเป็นขุนพลทัพหลัง (後將軍 โฮ่วเจียงจฺวิน) ในปีเดียวกัน จูกัดเหลียงผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กพร้อมด้วยขุนพลอุยเอี๋ยน, งออี้ และขุนพลจ๊กก๊กคนอื่น ๆ นำทัพจ๊กก๊กเข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กในมณฑลเลียงจิ๋ว ปีเอียวและกุยห้วยขุนพลวุยก๊กอีกคนเข้ารบกับทัพข้าศึกที่บัญชาการโดยอุยเอี๋ยนที่หยางซี (陽溪) แต่ถูกตีแตกพ่ายต้องล่าถอยไป
ราวเดือนมีนาคม ค.ศ. 231 จูกัดเหลียงนำทัพจ๊กก๊กโจมตีวุยก๊กอีกครั้ง นำไปสู่ยุทธการที่กิสาน ในเวลานั้นสุมาอี้ขุนพลวุยก๊กรับผิดชอบกิจการทหารในมณฑลเลียงจิ๋วและหยงจิ๋ว สุมาอี้พร้อมด้วยเตียวคับ, ปีเอียว, กุยห้วย, ไต้เหลง (戴陵 ไต้หลิง) และผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่น ๆ นำทัพวุยก๊กไปต้านข้าศึก ในเดือนเมษายน ค.ศ. 231 สุมาอี้ส่งปีเอียวและไต้เหลงพร้อมด้วยกำลังทหาร 4,000 นายเข้ารักษาอำเภอเซียงเท้ง (上邽縣 ช่างกุยเซี่ยน; ปัจจุบันอยู่ในนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู๋) ส่วนตัวสุมาอี้นำกองกำลังที่เหลือไปโจมตีข้าศึกที่เขากิสาน (祁山 ฉีชาน; ภูมิประเทศภูเขาโดยรอบอำเภอหลี่ มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) จูกัดเหลียงนำกองกำลังแยกเข้าโจมตีอำเภอเซียงเท้ง และให้กำลังทหารที่เหลือเข้าโจมตีเขากิสาน จูกัดเหลียงและกองกำลังตีกองกำลังของกุยห้วย ปีเอียว และคนอื่น ๆ แตกพ่ายและเข้ารวบรวมผลผลิตทางการเกษตรในอำเภอเซียงเท้ง
== ในนิยายสามก๊ก ==
ปีเอียวปรากฏตัวในฐานะตัวละครรองในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในนวนิยาย ปีเอียวเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของโจจิ๋นและเข้าร่วมในการรบป้องกันดินแดนของวุยก๊กระหว่างการบุกของจ๊กก๊กครั้งที่สอง ปีเอียวต้องกลถูกซุ่มโจมตีโดยเกียงอุยซึ่งตั้งใจจะวางกลกับโจจิ๋น ปีเอียวฆ่าตัวตายหลังถูกข้าศึกล้อมไว้
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ขุนพลของวุยก๊ก
หวาง เจิ้นตั๋ว

หวาง เจิ้นตั๋ว (c=王振铎|s=|t=, ค.ศ. 1911–1992) ชื่อรอง เทียนมู่ (天木) เป็นนักประวัติศาสตร์ นักโบราณคดี และนักพิพิธภัณฑ์วิทยา ถือเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานวิชาประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีจีน
== ประวัติช่วงต้นและการศึกษา ==
หวาง เจิ้นตั๋วเกิดในตระกูลเจ้าของที่ดินอันมั่งคั่งในนครเป่าติ้ง มณฑลเหอเป่ย์ บิดาของหวาง เจิ้นตั๋วเป็นวิศวกรทหาร และปู่ของหวาง เจิ้นตั๋วคือหวาง อินข่าย (王英楷) เป็นนายพลระดับสูงของราชวงศ์ชิง หวาง เจิ้นตั๋วสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเยียนจิงในปี ค.ศ. 1934
== การศึกษาเทคโนโลยีจีน ==
หวาง เจิ้นตั๋วมีชื่อเสียงจากการทำความเข้าใจเทคโนโลยีโบราณ รวมถึงการบูรณะเครื่องวัดความไหวสะเทือนของจาง เหิงในปี ค.ศ. 1936
== อ้างอิง ==
นักพิพิธภัณฑ์วิทยา
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2454
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2535
จุนอิจิ ทากายาซุ

จุนอิจิ ทากายาซุ  (เกิด พ.ศ. 2506) เป็นผู้สนับสนุนสิทธิกัญชาชาวญี่ปุ่น ได้รับการยกย่องว่าเป็น "หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในเรื่องกัญชาของประเทศญี่ปุ่น" และเป็นภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์กัญชา หรือไทมะ ฮากูบุตสึคัง  ในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ ซึ่งตัวทากายาซุเป็นผู้ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2544 นอกจากนี้ทากายาซุยังจัดกิจกรรมท่องเที่ยวเป็นรายปีในการนำชมไร่กัญชาถูกกฎหมายรอบพิพิธภัณฑ์กัญชา และยังจัดงานร่วมปฏิบัติเป็นรายเดือนในการสอนการทอเส้นใยกัญชา
== ประวัติ ==
เมื่อจุนอิจิ ทากายาซุอายุ 3 ปี เคยอ่านหนังสือภาพเกี่ยวกับนินจาที่ฝึกตนโดยการกระโดดข้ามต้นกัญชา ทำให้ทากายาซุมีความตั้งใจจะเป็นนักปลูกกัญชาในภายหลัง
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์กัญชา (ญี่ปุ่น)
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2506
บุคคลจากจังหวัดโทจิงิ
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ กรีกอเร อันตีปา

พิพิธภัณฑ์แห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ กรีกอเร อันตีปา (Muzeul Național de Istorie Naturală „Grigore Antipa”) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในบูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1834 ในชื่อ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในปี 1933 ได้เปลี่ยนชื่อโดยตั้งตาม กรีกอเร อันตีปา ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์เป็นเวลา 51 ปี และนักวิทยาศาสตร์ผู้ปรับโครงสร้างของพิพิธภัณฑ์ในอาคารหลังใหม่ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิก กริกอเร เซอร์เชส (Grigore Cerchez) โดยมีกษัตริย์กาโรลที่หนึ่งแห่งโรมาเนียมาประกอบพิธีเปิดในปี 1908 ในปี 2011 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดอีกครั้งหลังโครงการปรับปรุงครั้งใหญ่มูลค่า 14 ล้านดอลลาร์ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยวัตถุตัวอย่างกว่า 2 ล้านชิ้น ที่นี่ถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีศักดิ์ศรีและจัดระเบียบดีที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:1, Șoseaua Pavel D. Kiseleff, Bucharest (Romania) 1.jpg|หน้าอาคาร
ไฟล์:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie Naturala Grigore Antipa; B-II-m-A-18983 (Interior, detaliu 31).JPG|โครงกระดูกของ Deinotherium gigantissimum
ไฟล์:Bucuresti, Romania, Muzeul National de Istorie Naturala Grigore Antipa; B-II-m-A-18983 (Interior, detaliu 53).JPG|โถงห้องผีเสื้อ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์ในบูคาเรสต์
พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ

พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ  ตั้งอยู่ในเมือง คูราโยชิ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์ของสาลี่ สาลี่จีนหรือสาลี่นาชิ (梨) เพาะปลูกในจังหวัดทตโตริและเป็นหนึ่งในตัวนำโชคของจังหวัด
== ดูเพิ่ม ==
สาลี่ (ผลไม้)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
สาลี่ทตโตริ นิจิซเซกิ
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดทตโตริ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543 ในประเทศญี่ปุ่น
สาลี่
เกษตรกรรมในประเทศทาจิกิสถาน

ทาจิกิสถานเป็นประเทศเกษตรกรรมที่มีประชากรในชนบทมากกว่าร้อยละ 70 และภาคเกษตรกรรมคิดเป็นร้อยละ 60 ของการจ้างงานและประมาณร้อยละ 20 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ใน พ.ศ. 2563 ตามแบบฉบับของระบบเศรษฐกิจที่ต้องพึ่งพาการเกษตร ทาจิกิสถานมีรายได้ต่อหัวต่ำ โดยสาธารณรัฐทาจิกซึ่งขณะนั้นเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียตเป็นสาธารณรัฐที่ยากจนที่สุด โดยมีประชากรถึงร้อยละ 45 ในกลุ่มสาธารณรัฐที่มีรายได้ต่ำที่สุด "รั้นท้าย" (สาธารณรัฐอุซเบกซึ่งยากจนเป็นอันดับรองลงมาในอันดับโซเวียต มีประชากรร้อยล่ะ 34 อยู่ในกลุ่มรายได้ต่ำสุด) ใน พ.ศ. 2549 ทาจิกิสถานยังคงมีรายได้ต่อหัวต่ำที่สุดในบรรดาประเทศในเครือรัฐเอกราช คือที่ 1,410 ดอลลาร์ (เทียบเท่ากับอำนาจซื้อ (PPP)) เทียบกับเกือบ 12,000 ดอลลาร์สำหรับรัสเซีย รายได้ที่น้อยและลักษณะพื้นที่เกษตรกรรมที่สูงเป็นเหตุผลและผลักดันความพยายามในการปฏิรูปการเกษตรมาตั้งแต่ พ.ศ. 2534 ด้วยความหวังที่จะปรับปรุงความเป็นอยู่ที่ดีของประชากร
เกษตรกรรมของทาจิกิสถานมีลักษณะพิเศษด้วยระบบเกษตรกรรมสองระบบที่กำหนดโดยภูมิศาสตร์ โดยที่การปลูกมันฝรั่งและข้าวสาลี รวมถึงการปลูกพืชสวนเกิดขึ้นในพื้นที่สูงของประเทศ ในขณะที่ฝ้ายชลประทานมีอิทธิพลเหนือพื้นที่ราบลุ่ม
ผลผลิตทางการเกษตรในทาจิกิสถานถูกขัดขวางด้วยพื้นที่เพาะปลูกจำนวนค่อนข้างน้อย การขาดการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐาน เครื่องจักรกลการเกษตร และอุปกรณ์  กองทุนระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนาการเกษตร (IFAD) คร่ำครวญถึง "การขาดความรู้ด้านเทคนิคในหมู่ผู้ถือปศุสัตว์รายย่อย การบริหารจัดการทุ่งหญ้าที่ไม่ดี การจัดการปศุสัตว์ในชุมชนที่ไม่มีประสิทธิภาพ การขาดแคลนอาหารสัตว์ในช่วงฤดูหนาว ความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม และการขาดการเข้าถึงอาหารที่ดี -เมล็ดพันธุ์อาหารสัตว์ที่มีคุณภาพ" ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการทำฟาร์มและการพัฒนาปศุสัตว์เช่นกัน
== อ้างอิง ==
ประเทศทาจิกิสถาน
มหากาพย์โรงละครจองจำ

มหากาพย์โรงละครจองจำ (The Amazing Digital Circus) เป็นเว็บซีรีส์แอนิเมชั่นคอมพิวเตอร์ ที่สร้างโดยกู๊สเวิร์คส์และผลิตโดย Glitch Productionsซีรีส์นี้ออกอากาศตอนแรกบนช่องยูทูบ GLITCH เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2023 ได้รับการตอบรับอย่างดี และกลายเป็นวิดีโอที่มีคนดูมากที่สุดบนช่อง YouTube ของพวกเขา โดยมียอดดูมากกว่า 33 ล้านครั้งในสองสัปดาห์
== เรื่องย่อ ==
หลังจากสวมชุดหูฟังความเป็นจริงเสมือน ผู้หญิงคนหนึ่งก็ติดอยู่ในโลกละครสัตว์เสมือนจริง กลายเป็นตัวตลกชื่อพอมนี่พร้อมกับสิ่งมีชีวิตอีกห้าตัวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์ ตอนนี้พวกเขาตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเคน หัวหน้าคณะละครสัตว์ ขณะเดียวกันก็ต้องรับมือกับความบอบช้ำทางจิตใจของตนเองด้วย
== การผลิต ==
มหากาพย์โรงละครจองจำ เกิดขึ้นครั้งแรกจากข้อเสนอ หนึ่งในสามรายการต่อ Glitch Productions โดยนักสร้างแอนิเมชันบนยูทูบชื่อกู๊สเวิร์คส์ซึ่งบริษัทได้ติดต่อไปเพื่อสร้างตอนแรก รายการนี้ได้รับทุนสร้างจาก Screen Australia 
ข้อเสนอดั้งเดิมของรายการเสนอรูปแบบแอนิเมชั่นที่คล้ายกับเกมคอมพิวเตอร์ในทศวรรษ 1990 เดิมทีกู๊สเวิร์คส์มีพื้นฐานด้านแอนิเมชันวาดด้วยมือ 2 มิติ และแอนิเมเตอร์ที่ GlitchProductions ได้ดัดแปลงอาร์ตเวิร์กของเธอให้เป็น 3 มิติ Jasmine Yang ผู้จัดการทั่วไปของ Glitch Productions กล่าวว่าไม่มีแผนที่จะเผยแพร่รายการนี้บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งอื่นนอกเหนือจากยูทูบซีรีส์นี้ได้รับแรงบันดาลใจจาก I Have No Mouth และ I Must Scream โดยได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างสุนทรียศาสตร์จากหนังสือชุด ISpy 
== ตัวละคร ==
พอมนี่ เป็นตัวตลกและน้องใหม่ในคณะละครสัตว์ ให้เสียงต้นฉบับโดย ลิซซี่ ฟรีแมน
เคน เป็นปัญญาประดิษฐ์ และหัวหน้าของคณะละครสัตว์ ให้เสียงต้นฉบับโดย อเลกซ์ โรชอน
แจกซ์ เป็นกระต่ายสีม่วง ให้เสียงต้นฉบับโดย ไมเคิล โควาช
รากาธ่า เป็นตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว ให้เสียงต้นฉบับโดย อแมนดา ฮัฟฟอร์ด
แกงเกิ้ล เป็นสายริบบิ้นที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์สวมหน้ากากโรงละครกระเบื้องเคลือบ ให้เสียงต้นฉบับโดย มาริสสา เลนติ
คิงเกอร์ เป็นชิ้นส่วนขุนหมากรุก ให้เสียงต้นฉบับโดย ฌอน ชิปล็อค
ซูเบิล เป็นของเล่นแบบมิกซ์แอนด์แมตช์ในรูปร่างคล้ายมนุษย์ ให้เสียงต้นฉบับโดย แอชลีย์ นิโคลส์
บับเบิ้ล เป็นผู้ช่วยปัญญาประดิษฐ์ของเคน ให้เสียงต้นฉบับโดย กู๊สเวิร์คส์
กอลิ้งค์ ควีน (Gloink queen) ผู้ปกครองเหล่ากอลิ้งค์ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายสัตว์รังควาน ให้เสียงต้นฉบับโดย เอลซี่ เลิฟล็อค
== การตอบรับ ==
คอนแรกของมหากาพย์โรงละครจองจำ กลายเป็นไวรอลวิดีโอบนยูทูบ โดยมียอดดูมากกว่า 33 ล้านครั้งในสองสัปดาห์ แฮชแท็กของซีรีส์บนติ๊กต็อกมียอดดูถึง 925 ล้านครั้งในช่วงเวลาเท่ากัน รายการนี้ได้สร้างฐานผู้ชมทางอินเทอร์เน็ตเนื่องจากมีแนวคิดที่น่าดึงดูดและการเล่าเรื่องที่น่าสนใจมุกตลกในมหากาพย์โรงละครจองจำได้รับการยกย่องว่า "มาถูกที่ถูกเวลา ไปถึงขั้นถูกเฟรม" โดยมีอารมณ์ขันที่ "เป็นผู้ใหญ่" แต่ "ไม่หยาบคายจนเกินไป" แอนิเมชั่นยังได้รับการยกย่องว่า "มหัศจรรย์และแสดงออกถึงเอกลักษณ์" รายการนี้ได้รับการเปรียบเทียบกับ Popee the Performer ในด้านการจัดฉากและตลกร้าย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บซีรีส์
พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ

พิพิธภัณฑ์เบียร์ซัปโปโระ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในซัปโปโระการ์เดนพาร์กในเขตฮิงาชิ เมืองซัปโปโระ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกของฮกไกโดในปี ค.ศ. 2004 และเป็นพิพิธภัณฑ์เบียร์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่น อาคารก่อด้วยอิฐสีแดงของพิพิธภัณฑ์เดิมสร้างขึ้นเพื่อเป็นโรงงานของบริษัทน้ำตาลซัปโปโระในปี ค.ศ. 1890 ภายหลังจึงเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 อาคารยังเป็นที่ตั้งของลานเบียร์ซัปโปโระในปีกอาคารทิศใต้ด้วย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Sapporo Beer Museum 
Happy Jappy — Sapporo Beer Museum
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2433 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530
พิพิธภัณฑ์ในซัปโปโระ
เบียร์ซัปโปโระ
พิพิธภัณฑ์เบียร์
ลานเบียร์
ไลฟ์นั้นที่ฉันลืมปิด พลิกลิขิตสู่ตำนาน VTuber

เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย นานะ นานาโตะ และวาดภาพประกอบโดย ชิโอคาซุโนโกะ ซีรีส์นี้มีต้นกำเนิดมาจากเว็บไซต์โพสต์นิยาย Hameln และ Kakuyomu ในปี พ.ศ. 2563 ก่อนที่จะเริ่มตีพิมพ์ภายใต้ฟูจิมิโชโบ ในเครือสำนักพิมพ์ Fujimi Fantasia Bunko ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ซึ่งตีพิมพ์ไปแล้ว 7 เล่ม ณ เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
มังงะดัดแปลงวาดภาพโดย โรโตะ ฟูจิซากิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ของคาโดกาวะโชเต็ง ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอ TNK มีกำหนดการออกอากาศในปี พ.ศ. 2567
== ตัวละคร ==
== สื่อ ==
=== ไลต์โนเวล ===
ไลต์โนเวลเรื่องนี้เขียนโดยนานะ นานาโตะ และวาดภาพโดยชิโอคาซุโนโกะ มีจุดเริ่มต้นมาจากเว็บโนเวลที่ตีพิมพ์บนเว็บไซต์โนเวล Hameln เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2563 และบนเว็บไซต์นวนิยายออนไลน์ คากูยามุ เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ต่อมาถูกซื้อไปตีพิมพ์โดยฟูจิมิโชโบ ซึ่งเริ่มเผยแพร่ซีรีส์นี้ภายใต้สำนักพิมพ์ไลต์โนเวล Fujimi Fantasia Bunko เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 โดยเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ได้วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 7
ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2566
=== มังงะ ===
มังงะดัดแปลงได้รับการประกาศจัดทำเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2564 วาดภาพประกอบโดยโรโตะ ฟูจิซากิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ของของคาโดกาวะโชเต็งเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2566
=== อนิเมะ ===
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ได้รับการประกาศดัดแปลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2566 ที่สร้างโดยสตูดิโอ TNK กำกับซีรีส์อนิเมะโดย Takuya Asaoka เขียนบทโดย Deko Akao และออกแบบตัวละครโดย Reina Iwasaki. ซีรีส์นี้ใช้ Live2D โดยทิศทางของ Live2D จัดการโดย Live2D Juku และตัวติดตามการเคลื่อนไหวของ Live2D จัดการโดย Nizima Live โดยมีกำหนดออกอากาศในปี พ.ศ. 2567
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
at Hameln 
at Kakuyomu 
เวอร์ชวลยูทูบเบอร์
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเสี้ยวชีวิต
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง
ไลต์โนเวล
ไลต์โนเวลที่เผยแพร่ครั้งแรกทางออนไลน์
มังงะของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง
อนิเมะและมังงะที่สร้างจากไลต์โนเวล
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2567
นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564
บทความที่มีข้อความภาษาญี่ปุ่น
ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)
บีเอ็นเอ

BNA อาจหมายถึง
มนุษย์สัตว์พันธุ์ใหม่ หรือ บีเอ็นเอ: แบรนด์นิวแอนิมอล (  ; BNA: Brand New Animal )
ธนาคารแห่งชาติแองโกลา (Banco Nacional de Angola)
British North America ชื่อในอดีตของประเทศแคนาดา
พระองค์เจ้าดำ

พระองค์เจ้าดำ เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติแต่พระสนม เป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดากับสมเด็จพระเจ้าเสือ จึงมีศักดิ์เป็นพระปิตุลา (อา) ของสมเด็จพระเจ้าท้ายสระ และสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
พระองค์ได้พระองค์เจ้าแก้วพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าเสือมาเป็นบาทบริจาริกา ต่อมาพระองค์ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ ซึ่งตามพระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม และพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ได้ระบุไว้ตรงกันว่า "มาจากการที่พระองค์ละลาบละล้วงเข้าไปในเขตพระราชฐานซึ่งเป็นเขตต้องห้าม โดยมิได้เกรงกลัวพระราชอาญาอยู่หลายครั้ง" สมเด็จพระเจ้าท้ายสระจึงปรึกษากับเจ้าฟ้าพร พระราชอนุชาที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เห็นเป็นมหันตโทษจึงโปรดให้พันธนาการพระองค์เจ้าดำและสำเร็จโทษเสีย ณ วัดโคกพระยา ส่วนพระองค์เจ้าแก้วก็เสด็จไปทรงผนวชเป็นพระรูป (ชี) อยู่กับกรมพระเทพามาตย์ (กัน) พระอัยยิกาของสมเด็จพระเจ้าท้ายสระที่วัดดุสิดาราม
ส่วนพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) กล่าวแตกต่างออกไปว่า เจ้าพระองค์ดำถูกสำเร็จโทษในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี เนื่องจากทรงเข้าร่วมคิดก่อกบฏซ่องสุมกำลังคนกับกรมขุนเสนาบริรักษ์ (พระองค์แก้ว) พระบุตรของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) อำมาตย์หลอ พระรักษ์มณเทียรกรมวัง และเจ้าพระองค์แขก หลังจากสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีขึ้นครองราชย์แล้วมีรับสั่งให้เจ้าฟ้าเพชรกับเจ้าฟ้าพรจับตัวผู้ก่อกบฏทั้งหมดไปสำเร็จโทษแต่ไม่มีกล่าวถึงการฝังศพที่วัดโคกพระยาเหมือนพระราชพงศาวดารฉบับอื่น
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) กล่าวว่า :-
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอสองพระองค์ พระเชษฐา [เจ้าฟ้าเพชร] พระชนม์ได้ ๒๔ พระวสา พระอนุชา [เจ้าฟ้าพร] พระชนม์ได้ ๒๐ พระวสา รับพระบัณฑูรทั้งสองพระองค์แล้ว ให้จับเจ้ากรมขุนเสนาบริรักษ์ว่าคบคิดกันกับอำมาตย์หลอ พระรักษ์มณเทียร จ้าวพระองค์แขก จ้าวพระองค์ดำ ว่าซ่องสุมผู้คนคิดขบถมิได้ถวายเครื่องสาตราวุธ ให้ไปประหารชีวิตเสีย
หากยึดตามพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) เจ้าพระองค์ดำจะสิ้นพระชนม์ราว พ.ศ. 2246
== พระโอรสธิดา ==
พระองค์เจ้าดำ มีพระบุตรธิดา ดังนี้
กรมขุนสุรินทรสงคราม
== ในวัฒนธรรมสมัยนิยม ==
ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต ได้มีการกล่าวถึงพระองค์เจ้าดำ ซึ่งผู้ที่รับบทพระองค์เจ้าดำคือ เอ-พศิน เรืองวุฒิ
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
ราชวงศ์บ้านพลูหลวง
ผู้ถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์
ประเทศปาเลาในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศปาเลา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 7 ของปาเลาในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1999
== นักกีฬา ==
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
== อ้างอิง ==
ปาเลา
2023
ปาลิน นารดาสิริ

ปาลิน นารดาสิริ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการรับบทกรมหลวงโยธาเทพ ในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต
== ประวัติ ==
ปาลิน นารดาสิริ มีชื่อเล่นว่า ฝุ้น เกิดเมื่อปี 2538 ที่จังหวัดนนทบุรี จบการศึกษาระดับปริญญาตรีนิเทศศาสตรบัณฑิตจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต เอกการประชาสัมพันธ์ เกียรตินิยมอันดับ 1
== เข้าสู่วงการ ==
ปาลินเข้าสู่วงการจากการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2562 ซึ่งเธอได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน ก่อนจะหายไปจากวงการถึง 3 ปี
กระทั่งเดือนเมษายน 2565 เธอก็ได้มีโอกาสแสดงละครซีรีส์เรื่องแรกคือเรื่อง มาเฟียเดอะซีรีส์ ปืนกลและคนเพี้ยน ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 รับบทเป็น ใบเฟิร์น ตามมาด้วยละครเรื่อง พาย สายน้ำแห่งความฝัน ทางช่องไทยพีบีเอส รับบทเป็น บัว ในช่วงเดือนกันยายนปีเดียวกัน
ในปี 2566 เธอมีละครถึง 2 เรื่องคือ It’s ok to be 30 สามสิบกำลังดี ทางช่องไทยพีบีเอส โดยรับบทเป็น จ๊ะจ๋า และเรื่องพรหมลิขิต ในบท กรมหลวงโยธาเทพ พระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และจากเรื่องพรหมลิขิตที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากแฟนละครถึงแม้จะออกมาไม่มาก
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดนนทบุรี
บุคคลจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
นางงามไทย
นักแสดงหญิงชาวไทย
นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
วัลลภ ตังคณานุรักษ์

วัลลภ ตังคณานุรักษ์ หรือ ครูหยุย เป็นนักพัฒนาสังคมชาวไทย ได้รับการสรรหาเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 และเป็นที่รู้จักในฐานะกรรมการเลขาธิการ มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก
== ประวัติ ==
วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2498 ที่ตำบลแตล อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนสุรวิทยาคาร จังหวัดสุรินทร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนสิรินธร จังหวัดสุรินทร์ และปริญญาครุศาสตรบัณฑิต จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัลลภ ได้รับปริญญามหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากคณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
== การทำงาน ==
วัลลภ ตังคณานุรักษ์ เป็นครูที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก จังหวัดกาญจนบุรี เมื่อปี 2523 เป็นหัวหน้าโครงการศูนย์เด็กก่อสร้าง มูลนิธิเด็ก ปี 2526 และผู้จัดการมูลนิธิเด็กอ่อนในสลัมฯ ปี 2527
วัลลภ ได้ก่อตั้งมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ขึ้นในปี 2529 และเขาทำหน้าที่เลขาธิการมูลนิธิ มีบทบาทในการอุปการะช่วยเหลือเด็กและ เยาวชนที่ค่อนข้างมีพื้นฐานยากลำบาก นอกจากนั้นเขายังเป็นอาจารย์พิเศษให้กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
วัลลภ ได้รับแต่งตั้งเป็นสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี 2549 และเป็น ประธานคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุและผู้พิการ สภานิติบัญญํติแห่งชาติชุดดังกล่าว ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี 2562 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการการการพัฒนาสังคม และกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ คนพิการ และผู้ด้อยโอกาส
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
ครูชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบแต่งตั้ง
บุคคลจากโรงเรียนสุรวิทยาคาร
บุคคลจากโรงเรียนสิรินธร
นิสิตเก่าคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
บุคคลจากอำเภอศีขรภูมิ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
โค่วโถว

โค่วโถว  เป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงโดยการหมอบกราบ คือการคุกเข่าและก้มศีรษะลงถึงพื้น ในวัฒนธรรมเขตจีน การโค่วโถวเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงที่สุด การมีใช้อย่างแพร่หลายเพื่อใช้แสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส ผู้บังคับบัญชา หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิจีน เช่นเดียวกับวัตถุสักการะทางศาสนาและวัฒนธรรม ในยุคปัจจจุบัน การโค่วโถวมีการใช้ที่ลดลง
== ศัพทวิทยา ==
คำว่า "โค่วโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 叩頭/叩头 (first=j|j=kau3 tau4|p=kòutóu) มีอีกคำเรียกหนึ่งว่า "เคอโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 磕頭/磕头 (p=kētóu|j=hap6 tau4) แต่ความหมายของตัวอักษรมีความแตกต่างกัน โดย 叩 มีความหมายโดยทั่วไปว่า "เคาะ" หรือ "โขก" ส่วน 磕 มีความหมายว่าทั่วไปว่า "แตะบน (พื้นผิว)" และ 頭/头 มีความหมายว่าศีรษะ ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้น่าจะอยู่ในช่วงยุควสันตสารทหรือยุครณรัฐของประวัติศาสตร์จีน (771–221 ก่อนคริสตกาล) เพราะเป็นธรรมเนียมที่มีสมัยราชวงศ์ฉิน (221 BC – 206 ก่อนคริสตกาล)
== ดูเพิ่ม ==
โดเงซะ
การหมอบกราบ
วันทยหัตถ์
== อ้างอิง ==
=== รายการอ้างอิง ===
=== บรรณานุกรม ===
Fairbank, John K., and Ssu-yu Teng. "On the Ch'ing tributary system." Harvard Journal of Asiatic Studies 6.2 (1941): 135–246. online
Frevert, Ute. "Kneeling and the Protocol of Humiliation." in by Benno Gammerl, Philipp Nielsen, and Margrit, eds. Encounters with Emotions: Negotiating Cultural Differences since Early Modernity (2019): pp.&nbsp;133–159 excerpt.
Gao, Hao. "The "Inner Kowtow Controversy" During the Amherst Embassy to China, 1816–1817." Diplomacy & Statecraft 27.4 (2016): 595–614.
Hevia, James L. "‘The ultimate gesture of deference and debasement’: kowtowing in China." Past and Present 203.suppl_4 (2009): 212–234.
Pritchard, Earl H. "The kotow in the Macartney embassy to China in 1793." Journal of Asian Studies 2.2 (1943): 163–203. online
Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question I," The American Historical Review, Vol. 2, No. 3 (Apr. 1897), pp.&nbsp;427–442. online
Rockhill, William Woodville. "Diplomatic Missions to the Court of China: The Kotow Question II," The American Historical Review, Vol. 2, No. 4 (Jul. 1897), pp.&nbsp;627–643.  online
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วัฒนธรรมจีน
มารยาท
การแสดงความเคารพ
โดเงซะ

โดเงซะ  เป็นองค์ประกอบของมารยาทญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ได้แก่การคุมเข่ากับพื้นโดยตรงแล้วโค้งมอบกราบโดยนำศีรษะแตะกับพื้น เพื่อใช้แสดงความเคารพต่อบุคคลที่มีสถานะสูงกว่า เพื่อแสดงความขอโทษอย่างสูง หรือเพื่อแสดงความต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลดังกล่าว
คำว่าโดเงซะใช้ในการเมืองของประเทศญี่ปุ่น เช่น  มีความหมายว่า "คุกเข่าคำนับทางการทูต"
== ดูเพิ่ม ==
โค่วโถว
วัฒนธรรมญี่ปุ่น
การหมอบกราบ
== อ้างอิง ==
วัฒนธรรมญี่ปุ่น
ท่าของมนุษย์
การแสดงความเคารพ
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติหมู่บ้าน ดีมีตรีเอ กูสตี

พิพิธภัณฑ์หมู่บ้าน หรือชื่อทางการ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติหมู่บ้าน "ดีมีตรีเอ กูสตี" (Muzeul Național al Satului "Dimitrie Gusti") เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณาในพื้นที่เปิด ตั้งอยู่ในสวนกษัตริย์มีคาเอลที่หนึ่ง บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวิถีชีวิตในหมู่บ้านชนบทของโรมาเนีย มีขนาดพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร ภายในประกอบไปด้วยนิคมชาวชนบทรวม 123 นิคม, อนุสรณ์ 363 อนุสรณ์ และวัตถุจัดแสดงมากกว่า 50,000 ชิ้นจากทั่วประเทศโรมาเนีย สิ่งปลูกสร้างในพิพิธภัณฑ์มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 และเคลื่อนย้ายมาจากและแสดงถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโรมาเนีย ซึ่งรวมถึงบานัต, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวีย, มารามูเรช, ออลเตเนีย, โดโบรเกอา, มุนเตเนีย
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยนักคติชนวิทยาและนักสังคมศาสตร์ ดีมีตรีเอ กูสตี แปลนแรกเริ่มของหมู่บ้านเป็นผลงานออกแบบโดยนักเขียนบทละครและผู้กำกับ วิกทอร์ โยน โปปา และนักออกแบบเซ็ต อองรี เอช สตาล เงินทุนในการก่อสร้างได้รับมาจากมูลนิธิวัฒนธรรมหลวง พิพิธภัณฑ์ประกอบพิธีเปิดในปี 1936 โดยมีกษัตริย์กาโรลที่สองแห่งโรมาเนียเข้าร่วมในพิธี ในเวลานั้น พิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์เปิดโล่งแห่งที่สี่ของยุโรป ถัดจากสกันเซน (สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน), นอร์สก์โฟลเคอมูเซอุมที่ Bygdøy (ออสโล ประเทศนอร์เวย์) และพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณาทรานซิลเวเนียที่สวนโฮยา ในนครกลุฌ-นาปอกา พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีขนาดเริ่มแรกที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท 33 แห่งซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากหมู่บ้านที่ผ่านการค้นคว้าแล้ว ในบรรดาสิ่งปลูกสร้างแรกของพิพิธภัณฑ์รวมถึงโบสถ์ไม้แบบมารามูเรช ซึ่งขนย้ายมาจากดรากอมีเรชต์ เทศมณฑลมารามูเรช อาคารหลังนี้ยังคงเป็นอาคารสำคัญชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์ รวมถึงยังเป็นตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในบูคาเรสต์