pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 – โซนยุโรป

การแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 (2024 FIBA Men's Pre-Qualifying Olympic Qualifying Tournaments) ในโซนยุโรป จะเป็นหนึ่งในห้ารายการของการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 การแข่งขันจะจัดขึ้นตั้งแต่ 12 ถึง 20 สิงหาคม ค.ศ. 2023  จะมีการแข่งขันสองทัวร์นาเมนต์ โดยทีมที่ชนะของแต่ละทัวร์นาเมนต์จะจะได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 อิสตันบูล ประเทศตุรกี จะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันรายการแรก และกวิลิซ ประเทศโปแลนด์ และเมืองทาลลินน์ ประเทศเอสโตเนีย จะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันรายการที่สอง
== ทีม ==
ทีมที่ตกรอบจากการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์โลก 2023 และทีมที่มีอันดับดีที่สุดลำดับถัดไปจะได้เข้าร่วมแข่งขันรายการนี้
== การจับฉลาก ==
การจับฉลากมีขึ้นในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023
=== การจับสาย ===
มีการประกาศการการจับสายแข่งขันเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2023
ทัวร์นาเมนต์ 1 (โปแลนด์/เอสโตเนีย)
ทัวร์นาเมนต์ 2 (ตุรกี)
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
ค่าคงตัวไฟฟ้า

ค่าคงตัวไฟฟ้า (electric constant) หรือ สภาพยอมของสุญญากาศ (vacuum permittivity) เป็น ค่าคงตัวทางฟิสิกส์ ที่ใช้กันทั่วไปในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า มักแทนด้วยสัญลักษณ์ \epsilon_0 ในระบบเอสไอ
ค่า \epsilon_0 สามารถนิยามได้ด้วยสูตรดังนี้
\epsilon_0\ \stackrel{def}{=}\ \frac {1}{\mu_0 {c_0}^2} ;
โดยในทีนี้ c_0 คืออัตราเร็วของแสงที่แพร่กระจายในสุญญากาศ ส่วน \mu_0 คือค่าคงตัวแม่เหล็ก
ในระบบหน่วยเอสไอ ค่า c_0 ถูกกำหนดให้เป็น 299\ 792\ 458 เมตร / วินาที ค่า \mu_0 ถูกกำหนดเป็น 4\pi\times 10^{-7} เฮนรี / เมตร ดังนั้นค่า \epsilon_0 จึงถูกนิยามขึ้นตรงนี้ด้วยเป็น
\epsilon_0 \approx 8.854\ 187\ 817\ldots \times 10^{-12} แอมแปร์2 วินาที4 กิโลกรัม-1 เมตร-3 (หรือฟารัด / เมตร)
ค่าเหล่านี้ถูกระบุไว้ในรายงาน CODATA ปี 2006
ค่าคงที่ไฟฟ้านิยามขึ้นจากค่าการกระจัดทางไฟฟ้า \mathbf{D}\,\! โดย:
\mathbf{D}\ \stackrel{def}{=}\ \epsilon_0\mathbf{E}+\mathbf{P}\,\! ;
ในที่นี้ \mathbf{E}\,\! คือค่าสนามไฟฟ้า ส่วน \mathbf{P}\,\! คือค่าความหนาแน่นโพลาไรเซชันแบบดั้งเดิมของไดอิเล็กตริก
== อ้างอิง ==
ค่าคงตัวทางฟิสิกส์
อนุสรณ์สถานประธานเหมา

อนุสรณ์สถานประธานเหมา  หรือที่รู้จักกันในชื่อ สุสานของเหมาเจ๋อตง ตั้งอยู่ที่ใจกลางจัตุรัสเทียนอันเหมิน ในกรุงปักกิ่ง บนพื้นที่เดิมของอดีตประตูจงหวาเหมิน  ซึ่งเป็นประตูหลักทางตอนใต้ของนครจักรพรรดิ ในสมัยราชวงศ์หมิง และชิง เป็นสถานที่พำนักแห่งสุดท้ายของเหมา เจ๋อตง บิดาผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน และประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตั้งแต่ปี 2486 จนถึงแก่อสัญกรรมในปี 2519
แม้ว่าเหมา เจ๋อตง จะปรารถนาให้เผาศพของเขา แต่ความปรารถนาของเขากลับถูกเพิกเฉย การก่อสร้างอนุสรณ์สถานเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากที่เหมาถึงแก่อสัญกรรม
ร่างของประธานเหมาถูกดอง และถูกเก็บรักษาไว้ในโถงกลางของอนุสรณ์ ในโลงแก้วที่มีแสงสลัว ถูกอารักขาโดยทหารกองเกียรติยศ
อนุสรณ์สถานประธานเหมาเปิดให้สาธารณชนเข้าชมทุกวันยกเว้นวันจันทร์
== ประวัติ ==
อนุสรณ์สถานสร้างขึ้นไม่นานหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519 พิธีวางศิลาฤกษ์มีขึ้นในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ประธานฮั่ว กั๋วเฟิง ซึ่งดูแลโครงการก่อสร้างได้เขียนป้ายชื่ออนุสรณ์สถานด้วยลายมือของตนเอง
ประชาชนทั่วประเทศจีนมีส่วนร่วมในการออกแบบและก่อสร้างอนุสรณ์สถาน โดยมีผู้คน 700,000 คนจากมณฑลต่างๆ เขตปกครองตนเอง และสัญชาติต่างๆ
วัสดุจากทั่วประเทศจีนถูกนำมาใช้สร้างและตกแต่งทั่วทั้งอาคาร เช่น หินแกรนิตจากมณฑลเสฉวน จานลายครามจากมณฑลกวางตุ้ง, ต้นสนจากเมืองหยานอัน ในมณฑลส่านซี, เมล็ดสาโทเลื่อยจากภูเขาเทียนชาน ในเขตปกครองตนเองซินเจียง, หินกรวดสีจากหนานจิง, ควอตซ์สีน้ำนมจากภูเขาคุนหลุน, ไม้สนจากมณฑลเจียงซี และตัวอย่างหินจากยอดเขาเอเวอเรสต์  น้ำและทรายจากช่องแคบไต้หวันยังถูกใช้เพื่อเน้นย้ำถึงการอ้างสิทธิ์ของสาธารณรัฐประชาชนจีนเหนือไต้หวัน
อนุสรณ์สถานแห่งนี้ปิดปรับปรุงเป็นเวลา 9 เดือนในปี พ.ศ. 2540 ก่อนที่จะเปิดอีกครั้งในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2541
== ประติมากรรม ==
ภายในอนุสรณ์สถานมีรูปปั้นของเหมา เจ๋อตง และมีประติมากรรม 4 อีกชิ้นที่ตั้งอยู่ด้านนอกโถงอนุสรณ์สถาน
== การเข้าชม ==
ปัจจุบันอนุสรณ์สถานเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยว และมักจะมีบุคคลสำคัญจากต่างประเทศและเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนมาเยี่ยมชมบ่อยครั้ง  ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ เช่น ฟิเดล คาสโตร ผู้นำคิวบา และประธานาธิบดีนิโคลัส มาดูโร แห่งเวเนซุเอลา ที่มาเยี่ยมชมหอรำลึกระหว่างการเดินทางเยือนจีน
ในวันที่ พ.ศ. 2562 ประธานาธิบดีสี จิ้นผิงพร้อมด้วยสมาชิกโปลิตบูโรคนอื่นๆ ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เยี่ยมชมอนุสรณ์สถานประธานเหมา
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในปักกิ่ง
เหมา เจ๋อตง
สุสานในประเทศจีน
จัตุรัสเทียนอันเหมิน
เวกเตอร์พอยน์ติง

เวกเตอร์พอยน์ติง (Poynting vector) เป็น ปริมาณทางกายภาพ ที่แสดงความหนาแน่นของการไหลของพลังงานของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า มีขนาดเป็นพลังงานที่ผ่านหน่วยพื้นที่ต่อหน่วยเวลา หน่วยเอสไอที่ใช้คือวัตต์ต่อตารางเมตร (W/m2)
ชื่อเวกเตอร์พอยน์ติงได้รับการตั้งชื่อตามผู้ริเริ่มนำมาใช้ในปี 1884 คือ จอห์น เฮนรี พอยน์ติง (John Henry Poynting) ในคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เวกเตอร์พอยน์ติงจะชี้ไปในทิศทางของการแผ่ บางครั้งคนจึงเข้าใจความหมายของชื่อผิดว่ามาจากคำว่า pointing ที่แปลว่า "การชี้" อย่างไรก็ตาม ในตัวกลางแบบแอนไอโซทรอปิก เวกเตอร์พอยน์ติงจะชี้ไปในทางที่ต่างจากการแผ่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า
เวกเตอร์พอยน์ติง S นิยามโดย
\boldsymbol{S} =\boldsymbol{E}\times\boldsymbol{H}
โดยในที่นี้ E คือ ความแรงสนามไฟฟ้า และ H คือ ความแรงสนามแม่เหล็ก
สำหรับในสุญญากาศ จะได้ว่า
\boldsymbol{S} =\frac{1}{\mu_0}\boldsymbol{E}\times\boldsymbol{B}
โดยที่ B คือ ความหนาแน่นฟลักซ์แม่เหล็ก และ \mu_0 คือ สภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ (ค่าคงที่แม่เหล็ก)
สำหรับภายในตัวกลาง สภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็กของตัวกลางคือ \mu=\mu_s\mu_0 โดยต้องคูณด้วยความสามารถในการซึมผ่านสัมพัทธ์ \mu_s และเวกเตอร์พอยน์ติงจะกลายเป็น
\boldsymbol{S} =\frac{1}{\mu}\boldsymbol{E}\times\boldsymbol{B}
== กฎการอนุรักษ์ ==
ไดเวอร์เจนซ์ของเวกเตอร์พอยน์ติงคือ
\begin{align}
\nabla\cdot\boldsymbol{S}
&= \nabla\cdot(\boldsymbol{E}\times\boldsymbol{H}) \\
&= \boldsymbol{H}\cdot(\nabla\times\boldsymbol{E})
-\boldsymbol{E}\cdot(\nabla\times\boldsymbol{H}) \\
&= -\boldsymbol{H}\cdot\frac{\partial\boldsymbol{B}}{\partial t}
-\boldsymbol{E}\cdot\frac{\partial\boldsymbol{D}}{\partial t}
-\boldsymbol{E}\cdot\boldsymbol{j} \\
\end{align}
โดยที่ความหนาแน่นของพลังงานของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าคือ
u=\frac{1}{2}(\boldsymbol{E}\cdot\boldsymbol{D}+\boldsymbol{H}\cdot\boldsymbol{B})
ดังนั้นได้สมการของความต่อเนื่องเป็น
\nabla\cdot\boldsymbol{S}
+\frac{\partial u}{\partial t}
=-\boldsymbol{E}\cdot\boldsymbol{j}
สมการนี้แสดงกฎทรงพลังงานในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ด้านขวามือแสดงถึงพลังงานที่สูญเสียไปเมื่อสนามแม่เหล็กไฟฟ้าทำงานกับประจุไฟฟ้าเนื่องจากแรงโลเรินตส์ โดยตีความได้ว่าเป็นกำลังไฟฟ้าต่อหน่วยปริมาตร
ความแรงของเวกเตอร์พอยน์ติงจะผันเปลี่ยนไปตามเวลาเนื่องจากสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กที่แกว่งไปมา ค่าเฉลี่ยตลอดเวลาของความเข้มของเวกเตอร์พอยน์ติงนั้นจะเรียกว่าความหนาแน่นฟลักซ์การแผ่รังสี คำนวณได้โดย
\boldsymbol{I} = \left\langle \boldsymbol{S} \right\rangle_T
=\frac{1}{2T}\int_0^T \boldsymbol{S}\, dt
นอกจากนี้แล้ว ปริพันธ์ต่อพื้นที่ของเวกเตอร์พอยน์ติงคือ
\int_V \boldsymbol{S}\, dV
อาจตีความได้ว่าเป็นโมเมนตัมของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า
== อ้างอิง ==
เวกเตอร์
ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ
ปริมาณทางกายภาพ
แม่เหล็กไฟฟ้า
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ

{|
|}
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ (อังกฤษ: RMS Queen Elizabeth) เป็นเรือเดินสมุทรของสายการเดินเรือคูนาร์ด ไลน์ ร่วมกับอาร์เอ็มเอส ควีนแมรี ให้บริการเรือเดินสมุทรหรูหรารายสัปดาห์ระหว่างเซาแธมป์ตัน ในสหราชอาณาจักร แชร์บูร์ก ในฝรั่งเศส และนครนิวยอร์ก ในสหรัฐอเมริกา
ในระหว่างกำลังก่อสร้างในช่วงกลางทศวรรษที่ 1930 โดยอู่ต่อเรือจอห์น บราวน์ แอนด์ คอมพานี ที่เมืองไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ รหัสของโครงการดังกล่าวรู้จักกันในชื่อ "Hull 552" เปิดตัวเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี ด้วยการออกแบบที่ปรับปรุงตามเรืออาร์เอ็มเอส ควีนแมรี เรือควีนเอลิซาเบธจึงมีขนาดที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย จึงเป็นเรือบรรทุกผู้โดยสารที่ใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างในเวลานั้น นอกจากนี้ ยังมีเป็นเรือตรึงหมุดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาเมื่อพิจารณาจากน้ำหนักบรรทุกรวม
เรือควีนเอลิซาเบธเข้าประจำการครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2483 ในฐานะเรือลำเลียงพล ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2489 ก็ได้เข้าประจำการในฐานะเรือเดินสมุทร
ด้วยความนิยมที่ลดลงการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเรือ เรือทั้งสองลำจึงถูกแทนที่ด้วย เรืออาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ 2 (RMS Queen Elizabeth II) ที่มีขนาดที่เล็กกว่าและประหยัดกว่า ซึ่งเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ในปี พ.ศ. 2512
เรือควีนอลิซาเบธ ถูกปลดประจำการและเดินทางไปยังนครนิวยอร์กเป็นเที่ยวปัจฉิมฤกษ์เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2511 แล้วถูกย้ายไปที่พอร์ตเอเวอร์เกลดส์ รัฐฟลอริดา และเปลี่ยนเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ซึ่งเปิดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 แต่ธุรกิจไม่ประสบความสำเร็จและได้ปิดตัวลงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2513 ในที่สุด เรือควีนอลิซาเบธก็ถูกขายให้กับ ตง จ้าวหรง นักธุรกิจชาวฮ่องกง ผู้ซึ่งตั้งใจจะเปลี่ยนให้เป็นเรือสำราญของมหาวิทยาลัยลอยน้ำชื่อ มหาวิทยาลัยซีไวส์  (Seawise University) ในปี พ.ศ. 2515 ขณะที่กำลังซ่อมแซมเรือที่ท่าเรือฮ่องกง ได้เกิดไฟไหม้ขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ และเรือก็อัปปางลงด้วยน้ำที่ใช้ดับไฟ ในปีต่อมาซากเรือถูกมองว่าเป็นอุปสรรคต่อการขนส่งในพื้นที่ และในปี 2517 และ 2518 ซากเรือบางส่วนก็ถูกทิ้งไว้ในพื้นที่
== การออกแบบและการสร้าง ==
== สงครามโลกครั้งที่ 2 ==
== หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ==
== ปีสุดท้าย ==
== ในนิยาย ==
ในปี พ.ศ. 2502 เรือควีนอลิซาเบธได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ตลกเสียดสีของอังกฤษเรื่อง The Mouse That Roared นำแสดงโดย ปีเตอร์ เซลเลอร์ส และ ฌอง ซีเบิร์ก ขณะที่คณะผู้รุกรานจาก "แกรนด์ เฟนวิค" ซึ่งเป็นชาติย่อยของยุโรปในจินตนาการ ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเพื่อทำสงครามกับสหรัฐฯ พวกเขาพบและได้ผ่านเรือควีนเอลิซาเบธที่ใหญ่กว่ามาก และได้รู้ว่าท่าเรือนิวยอร์กถูกปิดเนื่องจากการฝึกซ้อมการโจมตีทางอากาศ
ซากเรือควีนอลิซาเบธปรากฏในภาพยนตร์เจมส์ บอนด์เรื่อง 007 เพชฌฆาตปืนทอง ในปี พ.ศ. 2517 โดยเป็นสำนักงานใหญ่ลับของ MI6
ซากเรือนี้ยังปรากฏในฉากย้อนอดีตในตอนของ  เจค ลอง
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่มเติม ==
Harvey, Clive, 2008, R.M.S. Queen Elizabeth The Ultimate Ship, Carmania Press, London, 
เรือที่ต่อในสกอตแลนด์
ทศรถ มาญฌี

ทศรถ มาญฌี (อักษรโรมัน: Dashrath Manjhi, 14 มกราคม 1934 – 17 สิงหาคม 2007) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เมาน์เตนแมน (Mountain Man) เป็นผู้ใช้แรงงานชาวอินเดียจากหมู่บ้านคหเลาร์ ใกล้กับนครคยา รัฐพิหาร ภรรยาของเขาเสียชีวิตสนปี 1959 จากการขาดเจ็บหลังร่วงจากภูเขา และจากภูเขาลูกเดียวกันนี้กั้นทางเชื่อมต่อไปยังโรงพยาบาลใกล้ ๆ ในเวลานั้น มาญฌีจึงตัดสินใจขุดทางถนนยาว 110 เมตร กว้าง 9.1&nbsp;เมตร ลึก 7.7&nbsp;เมตร ผ่านตรงสันเขาของเขาลูกนั้น โดยใช้เพียงแค่ค้อนกับสิ่วเท่านั้น หลังการขุดนาน 22 ปี ถนนของเขาก็ได้สำเร็จ และเชื่อมต่อพื้นที่อาตรี กับ วาฌีรคันจ์ ในอำเภอคยา เข้าด้วยกัน ร่นระยะทางจาก 55&nbsp;เหลือ 15&nbsp;กิโลเมตร และได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติจากมุขนายกรัฐพิหาร นิตีศ กุมาร
==ชีวิตช่วงต้น==
ทศรถ มาญฌี เกิดในครอบครัววรรณะมาญฌี กลุ่มหนึ่งของทลิต ซึ่งเป็นวรรณะต่ำสุดในอินเดีย เขาหนีออกจากบ้านตั้งแต่ยังเด็ก และไปทำงานในเหมืองถ่านหินแห่งหนึ่งในธนพาท ต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปคหเลาร์ บ้านเกิด และสมรสกับฟัลคุนี เทวี (Falguni หรือ Phaguni Devi)
คหเลาร์ในเวลานั้น (และยังคงเป็นเช่นนั้นในปัจจุบัน) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่มีทรัพยากรไม่กี่อย่าง ทางใต้มีสันเขาอายุยุคเมโซโปรเตอโรโซอิก (1- 1.6 พันล้านปี) ส่วนหนึ่งของเทือกเขาราชคีร์ กั้นระหว่างคหเลาร์กับวาฌีรกันจ์ (Wazirganj) ซึ่งมีทรัพยากรต่าง ๆ มากกว่า
==การสร้างถนน==
หลังเขาเดินทางกลับมาคหเลาร์ เขาได้ทำงานเป็นแรงงานภาคการเกษตร ในปี 1959 ภรรยาของเขาบาดเจ็บอย่างหนักหลังหล่นจากภูเขาและเสียชีวิตเนื่องจากไม่สามารถเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ซึ่งอยู่ห่างไป  ได้ทัน รายงานบางแหล่งกล่าวว่าเธอได้รับบาดเจ็บขณะเดินไปตามทางแคบ ๆ ข้ามชะง่อนหินเพื่อนำน้ำหรืออาหารกลางวันไปให้มาญฌี ซึ่งต้องทำงานห่างจากหมู่บ้านที่ตำแหน่งทางใต้ของสันเขา รายงานอื่น ๆ เชื่อมโยงเส้นทางข้ามสันเขากับการที่เธอไปโรงพยาบาลไม่ทัน แต่ไม่ได้เกี่ยวกับการบาดเจ็บของของเธอ
ได้ตัดสินใจแก้ไขปัญหานี้หลังเธอเสียชีวิต ด้วยการตัดทางถนนข้ามสันเขานี้ เพื่อให้การเดินทางจากหมู่บ้านของเขาสามารถทำได้ง่ายขึ้น มาญฌีรู้สึกว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างแก่สังคม และการตัดถนนข้ามเขานี้จะช่วยให้คนในหมู่บ้านสามารถเข้าถึงบริการการแพทย์ได้ง่ายขึ้นมาก
เขาขุดทางถนนยาว 110 เมตร กว้าง 9.1 เมตร นี้เสร็จในเวลา 22 ปี (1960–1982) ใช้เพียงแค่ค้อนกับสิ่วเท่านั้น ทางถนนนี้ลดระยะทางระหว่างบริเวณอาตรี กับ วาฌีรกันจ์ ในอำเภอคยา ลงจาก 55&nbsp;กม เหลือ 15&nbsp;กม แม้ตอนแรกเขาจะถูกชาวบ้านในคหเลาร์ล้อเลียน แต่ท้ายที่สุดชาวบ้านเหล่านี้เป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์มากจากทางถนนของมาญฌี มาญฌีได้ระบุว่า "แม้ชาวบ้านส่วนใหญ่จะล้อเลียนผมในตอนแรก แต่ก็มีอยู่สองสามคนที่ให้ความช่วยเหลือผ่านการให้อาหารผม และช่วยผมซื้อเครื่องมือต่าง ๆ"
ถนนโดยรัฐบาลอย่างเป็นทางการได้ปูขึ้นทับทางที่เขาสร้างในปี 2007 หลังมาญฌีเสียชีวิต
==การเสียชีวิต==
มาญฌีเสียชีวิตจากมะเร็งตับอ่อน โดยก่อนเสียชีวิตได้รับตัวเข้าดูแลในสถาบัน AIIMS นิวเดลี ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม 2007 และเสียชีวิตในวันที่ 17 สิงหาคม 2007 และได้รับการประกอบรัฐพิธีศพโดยรัฐบาลรัฐพิหาร
และรัฐบาลรัฐพิหารยังเสนอชื่อเขาเข้ารับปัทมศรีจากรัฐบาลกลางในปี 2006
ในปี 2016 ไปรษณีย์อินเดียได้ปล่อยดวงตราไปรษณียากรในชุด "ชาวพิหาร" ซึ่งมีมาญฌีเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
เสียชีวิตจากมะเร็งตับอ่อน
บุคคลจากรัฐพิหาร
อนันต์ สัมมาทรัพย์

อนันต์ สัมมาทรัพย์ (เกิด 12 ธันวาคม พ.ศ. 2487) เป็นอดีตนักแสดงอาวุโสชาวไทยโด่งดังจากการแสดงภาพยนตร์และละครหลายเรื่องโดยรับบทร้ายเสียเป็นส่วนใหญ่
== ประวัติและการศึกษา ==
อนันต์ สัมมาทรัพย์ เป็นทั้งชื่อจริงและนามสกุลจริง มีชื่อเล่นว่า หน่อย เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2487 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายคนโตของคุณพ่อประมวล และ คุณแม่จรัส สัมมาทรัพย์ โดยเขามีศักดิ์เป็นหลานของ ชุติมา สุวรรณรัต อดีตผู้สร้างภาพยนตร์และผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดัง จบการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ โดยในสมัยเรียนเป็นนักกรีฑา ทำให้เมื่อโตขึ้นเขาชื่นชอบการแข่งขันรถจักรยานยนต์ และรถยนต์ โดยเคยลงแข่งรถแรลลี่กับปรีดา จุลละมณฑล อดีตนักกรีฑาชื่อดัง ต่อมาได้เข้าศึกษาระดับอุดมศึกษาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เรียนไม่จบเนื่องจากออกจากมหาวิทยาลัยเสียก่อนในช่วงปี 2
หลังออกจากมหาวิทยาลัยเขาได้เข้าทำงานที่บริษัท มอริสันกูนูสันอินเตอร์แนชั่นแนล ของอเมริกาที่สัตหีบ เป็นเวลา 2 ปี จากนั้นจึงย้ายไปทำงานที่บริษัทแซมมอน เป็นเวลา 3 ปี ปัจจุบันได้ย้ายไปใช้ชีวิตอยู่ที่ซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา
== เข้าสู่วงการ ==
อนันต์เข้าสู่วงการจากการชักชวนของ สมชาย นิลวรรณ แมวมองชื่อดังในยุคนั้น โดยพาเข้าไปฝากที่รัชฟิล์มและได้แสดงหนังทีวีหลายเรื่อง จากนั้นได้รับการชักชวนให้แสดงภาพยนตร์โดยภาพยนตร์เรื่องแรกของอนันต์คือเรื่อง ไอ้แดง ของล้อต๊อก-สวง ทรัพย์สำรวย จากการกำกับของครูรังสี ทัศนพยัคฆ์ ที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2516 โดยแสดงเป็นพระเอกคู่กับนางเอกชื่อดังในยุคนั้นอย่างอี๊ด-เพชรา เชาวราษฎร์ แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับไม่ประสบความสำเร็จ จากนั้นเขาก็มีผลงานทั้งภาพยนตร์และละครเรื่อยมา
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
== อ้างอิง ==
นักแสดงชาวไทย
นักแสดงชายชาวไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
บุคคลจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ 2

{|
|}
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ 2 (อังกฤษ: RMS Queen Elizabeth 2) หรือ QE2 เป็นเรือเดินสมุทรของอังกฤษที่ปลดระวางแล้วซึ่งดัดแปลงเป็นโรงแรมลอยน้ำ เดิมทีสร้างขึ้นสำหรับสายการเดินเรือคูนาร์ด ไลน์ เรือลำนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นเรือลำที่สอที่ตั้งชื่อว่าควีนเอลิซาเบธ ดำเนินการสายการเดินเรือคูนาร์ด ไลน์ ในฐานะทั้งเรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกและ เรือสำราญ ตั้งแต่ปี 2512 ถึง 2551 จากนั้นเรือก็ถูกจอดทิ้งไว้จนถึงปี 2561 เรือก็ได้รับการปรับปรุงเพื่อไปเปิดดำเนินการเป็นโรงแรมลอยน้ำในดูไบ 
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ 2'' ได้รับการออกแบบสำหรับบริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากท่าเรือบ้านเกิดที่เซาแธมป์ตัน สหราชอาณาจักร ไปยังนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา  และได้รับการตั้งชื่อตามเรือเดินสมุทร อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ (RMS Queen Elizabeth) รุ่นก่อนหน้า เรือลำนี้ทำหน้าที่เป็นเรือธงของคูนาร์ด ไลน์ตั้งแต่ปี 2512 จนกระทั่งถูกสืบทอดต่อโดย อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2 ในปี 2547 เรือควีนอลิซาเบธ 2 ได้รับการออกแบบในสำนักงานของคูนาร์ด ไลน์ ในลิเวอร์พูลและ เซาแทมป์ตัน และต่อขึ้นใน ไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ ถือเป็นเรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกลำสุดท้ายจนกระทั่ง "Project Genesis" ได้รับการประกาศโดยสายการเดินเรือคูนาร์ด ไลน์ ในปี 2538 หลังจากที่ มิกกี้ แอริสัน (Micky Arison) ได้เข้าซื้อกิจการของสายการเดินเรือคูนาร์ด ไลน์
เรือควีนอลิซาเบธ 2 ได้รับการติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลสมัยใหม่ในปี พ.ศ. 2529–30 ได้ทำการล่องเรือไปทั่วโลกเป็นประจำตลอดระยะเวลาเกือบ 40 ปีของการให้บริการ และต่อมาได้ดำเนินการโดยส่วนใหญ่เป็นเรือสำราญ โดยแล่นออกจากเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ เรือลำนี้ไม่มีเรือคู่และไม่เคยให้บริการด่วนข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกรายสัปดาห์ไปยังนิวยอร์กตลอดทั้งปี อย่างไรก็ตาม เรือลำนี้ยังคงปฏิบัติตามประเพณีของคูนาร์ด ไลน์ ในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกตามที่กำหนดเป็นประจำทุกๆ ปีในช่วงที่ยังประจำการอยู่
เรือควีนอลิซาเบธ 2 ได้ปลดระวางออกจากคูนาร์ด ไลน์ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 และถูกซื้อกิจการโดยบริษัทเอกชนของดูไบเวิล์ด ซึ่งมีแผนที่จะเปลี่ยนเรือเป็นโรงแรมลอยน้ำขนาด 500 ห้องที่จอดอยู่ที่ ปาล์มอัลญุมัยเราะฮ์ในดูไบ   อย่างไรก็ตามจากวิกฤตการณ์ทางการเงินในปี 2551 เรือถูกจอดไว้ Dubai Drydocks และต่อมาที่ Mina Rashid  แผนการเปลี่ยนแปลงครั้งต่อมาได้รับการประกาศในปี 2555 และอีกครั้งโดย กลุ่มโอเชียนิก ในปี 2556 แต่แผนทั้งสองก็หยุดชะงัก ในเดือนพฤศจิกายน 2558 Cruise Arabia & Africa อ้างคำพูดของประธาน DP World Ahmed Sultan Bin Sulayem ว่า QE2 จะไม่ถูกยกเลิก และบริษัทก่อสร้างในดูไบประกาศในเดือนมีนาคม 2560 ว่าได้ทำสัญญาเพื่อปรับปรุงเรือ QE2 ที่ได้รับการปรับปรุงและเปิดให้เข้าชมในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2561
== การพัฒนา ==
== การออกแบบ ==
== การสร้าง ==
== ประจำการ ==
== โรงแรมและสถานที่ท่องเที่ยว ==
== ดูเพิ่ม ==
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ
อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี
อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2
เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ
== อ้างอิง ==
เรือที่ต่อในสหราชอาณาจักร‎
แอดาไมต์ (แร่)

แอดาไมต์ เป็นแร่สังกะสี อาร์เซเนต ไฮดรอกไซด์ ที่มีสูตร Zn2AsO4O[เป็นแร่ธาตุที่มักเกิดขึ้นในเขตออกซิไดซ์หรือ โซน ผุกร่อนเหนือการเกิดแร่สังกะสี แอดาไมต์บริสุทธิ์ไม่มีสี แต่โดยปกติแล้วจะมีสีเหลือง เนื่องจากส่วนผสมของสารประกอบ Fe ส่วนสีเขียวนั้นเกิดขึ้นจากการแทรกของ
เอสเอส นอร์มังดี

{|
|}
เอสเอส นอร์มังดี (อังกฤษ: SS Normandie) เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติฝรั่งเศสที่สร้างขึ้นใน แซงต์-นาแซร์ ประเทศฝรั่งเศส สำหรับสายการเดินเรือเจเนอรัล ทรานส์แอตแลนติก (CGT) เข้าประจำการในปี พ.ศ. 2478 ในฐานะเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดและเร็วที่สุดที่แล่นข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยใช้เวลาเพียง 4.14 วัน และยังคงเป็นเรือโดยสารที่ขับเคลื่อนด้วยพลังไอน้ำเทอร์โบไฟฟ้าที่ทรงกำลังมากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา
การออกแบบที่แปลกใหม่และการตกแต่งภายในที่หรูหรา ทำให้หลายคนคิดว่าเรือลำนี้คือเรือยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาเรือเดินสมุทร อย่างไรก็ตาม เรือลำนี้ไม่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์และได้พึ่งพาเงินอุดหนุนจากรัฐบาลบางส่วนในการดำเนินงาน ในระหว่างการปะจำการในฐานะเรือธงของ CGT ได้ทำการแล่นข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกไปทั้งสิ้น 139 ครั้งจากท่าเรือเลออาฟวร์ บ้านเกิด ไปยังนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
เอสเอส นอร์มังดี ได้รับรางวัลบลูริบบันด์ สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่เร็วที่สุด ในระหว่างการประจำการ มีเรือที่เป็นคู่แข่งคือ เรืออาร์เอ็มเอส ควีนแมรี (RMS Queen Mary)
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เรือลำนี่ถูกยึดโดยทางการสหรัฐฯ ที่นิวยอร์ก และเปลี่ยนชื่อเป็น ยูเอสเอส ลาฟาแยตต์ (USS Lafayette) ในปีพ.ศ. 2485 ขณะที่ถูกดัดแปลงเป็นเรือลำเลียงพล เรือได้ถูกไฟไหม้และพลิกคว่ำลงที่ฝั่งกราบซ้าย และครึ่งหนึ่งของตัวเรือจมอยู่ในแม่น้ำฮัดสัน ที่ท่าเรือหมายเลข 88 (ที่ตั้งของท่าเรือขนส่งผู้โดยสารนิวยอร์กในปัจจุบัน) แม้ว่าจะได้รับการซ่อมแซมด้วยค่าใช้จ่ายจำนวนมาก แต่ก็ถือว่ามีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ในที่สุดเรือลำนี้ก็ถูกแยกชิ้นส่วนในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2489
== ต้นกำเนิด ==
== การสร้างและการเปิดตัว ==
== ภายใน ==
== ประจำการ =
== เรือคู่ที่วางแผนไว้ – เอสเอส บริเตน ==
== ความนิยม ==
== สงครามโลกครั้งที่สอง ==
== มรดก ==
== รูปลักษณ์ตัวเรือ ==
== ดูเพิ่ม ==
เอสเอส ปารีส (1916)
เอสเอส อิล เดอ ฟร็องส์
เอสเอส ยูโรปา
เอสเอส ฟร็องส์ (1961)
ปิแอร์-มารี ปัวซอง
อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ
อาร์เอ็มเอ็มวี โอเชียนิก
== อ้างอิง ==
เรือที่ต่อในฝรั่งเศส
วัดป่าภูผาสูง

วัดป่าภูผาสูง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองม่วง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา อยู่บริเวณเขาช้างหลวงในเทือกเขาภูหลวง มีเนื้อที่ดูแลจำนวน 2,800 ไร่ พื้นที่เป็นป่าดิบแล้ง มีความสูง 760 เมตรเหนือจากระดับน้ำทะเล
เมื่อ พ.ศ. 2528–2530 เมื่อพระราชสังวรญาณ (หลวงพ่อพุธ ฐานิโย) ได้เริ่มสร้างวัดวะภูแก้ว โดยการส่งพระอาจารย์เจต ทีฆายุโก ซึ่งเป็นลูกศิษย์มาประจำอยู่ที่สำนักวัดวะภูแก้ว พระอาจารย์เจต์ได้เดินทางธุดงค์กรรมฐานที่บริเวณภูผาสูง ต่อมาาท่านได้ชักชวนพระอาจารย์ใจ พระเพื่อนสหธรรมิก ขึ้นมาปฏิบัติธรรม ณ สถานที่แห่งนี้ด้วย จน พ.ศ. 2533–2534 พระอาจารย์ใจ ซึ่งเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อพุธ พร้อมคณะศิษย์วัดป่าสาลวัน ได้เดินทางขึ้นมาจำพรรษาที่บริเวณภูผาสูงนี้ ต่อมาพ.ศ. 2535 เจ้าหน้าที่กรมป่าไม้เข้าใจผิดคิดว่า พระจะเข้ามาบุกรุกทำลายป่า จึงได้ย้ายออกไปมีพระแวะเวียนเข้ามาจำพรรษาบ้าง แต่เป็นแบบชั่วคราว
พ.ศ. 2537 พระมหาธีรนาถ อคฺคธีโร ซึ่งเป็นสัทธิวิหาริกของหลวงพ่อพุธ ฐานิโย ท่านเดินธุดงค์จากวัดวะภูแก้วขึ้นมาบริเวณภูผาสูง และเกิดความพอใจในสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างยิ่ง พบว่าบริเวณภูผาสูงนี้ป่าไม้ถูกตัดโค่นเป็นจำนวนมาก ในปีนั้นท่านจึงตัดสินใจอยู่จำพรรษาที่บริเวณเสนาสนะป่าภูผาสูงเพียงลำพัง เริ่มแรกพระมหาธีรนารถ อัคคะธีโร ตั้งเป็นสำนักสงฆ์กับทหารระดับสูงหลายนาย พยายามดูแลปกป้องป่า และดูแลสัตว์ป่าไม่ให้มีสิ่งรบกวน เริ่มแรกกรมป่าไม้ได้ให้พื้นที่ดูแลวัด 10 ไร่จากนั้นเพิ่มเป็น 2,656 ไร่ ในที่สุดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
สิ่งก่อสร้างภายในวัดมีพระธาตุจอมผา (พระมหาธาตุเจดีย์ศรีภูผาสูง)
==อ้างอิง==
ป่าภูผาสูง
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2552
ยากิโทริ: หน่วยทหารกล้าตาย

ยากิโทริ: หน่วยทหารกล้าตาย  เป็นซีรีส์นวนิยายญี่ปุ่นเขียนโดยคาร์โล เซ็ง และวาดภาพประกอบโดย so-bin เริ่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮายากาวะพับลิชชิงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 ซีรีส์ออริจินัลเน็ตแอนิเมชันดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโออาเร็กต์ ถือลิขสิทธิ์เผยแพร่โดยเน็ตฟลิกซ์ ฉายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566
== สื่อ ==
=== นวนิยาย ===
ซีรีส์นวนิยายเขียนโดยคาร์โล เซ็ง และวาดภาพประกอบโดย so-bin เริ่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮายากาวะพับลิชชิงในวันทีี่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2560 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 2 เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2561
==== หนังสือนวนิยาย ====
=== อนิเมะ ===
มีการประกาศสร้างเป็นออริจินัลเน็ตแอนิเมชันในงานอนิเมะเจแปนเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2566 ผลิตโดยสตูดิโออาเร็กต์ กำกับโดยฮิเดกิ อัมโบะ เขียนบทโดยมิตสึยาซุ ซากาอิ ออกแบบตัวละครโดยอัตสึชิ ยามางาตะ และแต่งดนตรีประกอบโดยเค็ง อิชิอิ ฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
== ดูเพิ่ม ==
โอเวอร์ลอร์ด ซีรีส์ไลต์โนเวลที่มีผู้วาดภาพประกอบเดียวกัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นิยายญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
อนิเมะโอเอ็นเอในปี พ.ศ. 2566
ผลงานต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นของเน็ตฟลิกซ์
อนิเมะออริจินอลของเน็ตฟลิกซ์
การ์ตูนญี่ปุ่นประเภทบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
เสือสั่งฟ้า 2 พยัคฆ์ผยอง

เสือสั่งฟ้า 2 พยัคฆ์ผยอง (Legend of Tiger II - the invicible) เป็นละครโทรทัศน์ไทย พ.ศ. 2556 ออกอากาศทางช่อง 7 ตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม ถึง 11 เมษายน พ.ศ. 2556 ในวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 20.25 น. (เวลามาตรฐานไทย) จำนวน 22 ตอน  เป็นภาคต่อของ เสือสั่งฟ้า ในปี พ.ศ. 2554
== เรื่องย่อ ==
ในปี พ.ศ. 2525 กรุงเทพมหานครฉลองครบรอบ 200 ปี กลุ่มโจรที่มีชื่อเสียงในสมัยรัชกาลที่ 5 นำโดยขุนโชติ (วินัย ไกรบุตร) ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา ทำให้ เสือหาญ พันธุ์สิงห์ (เคลลี่ ธนะพัฒน์) ที่บวชเป็นพระต้องสึกออกมาและต้องทำพิธีชุบตัวให้กลับเป็นหนุ่มอีกครั้ง และได้พบกับ กล้า ไพรีพ่าย (วงศกร ปรมัตถากร) หลานชาย (ลูกชายคนเดียวของพลตำรวจตรีเพชรซึ่งเป็นลูกชายของเสือหาญ) และทั้งคู่ต้องร่วมมือกันต่อสู้กับขุนโชติจนทำให้กล้าได้เรียนวิชาอาคมและรับรู้ที่มาของตน
== นักแสดง ==
{|class="wikitable" style = "text-align:center"
|-
! บทบาท
! นักแสดงหลัก
|-
| เสือหาญ พันธุ์สิงห์ / หลวงณรงค์
| เคลลี่ ธนะพัฒน์
|-
| กล้า ไพรีพ่าย / หลวงพินิจ
| วงศกร  ปรมัตถากร
|-
| ราชาวดี
| ทิสานาฏ ศรศึก
|-
| คะนึงนิจ
| ณัฐชา นวลแจ่ม
|-
! บทบาท
! นักแสดงสมทบ
|-
| พ่อเลี้ยงภูมินทร์ / พุฒิ
| อานัส ฬาพานิช
|-
| กระเต็น
| อินทิรา เจริญปุระ
|-
| ศรีแพร
| กวินตรา โพธิจักร
|-
| ขุนโชติ
| วินัย ไกรบุตร
|-
| งามตา
| อมีนา พินิจ
|-
| นุกูล
| ศุภกิจ บัวงาม
|-
| คม
| ธิตินันท์ สุวรรณศักดิ์
|-
| พลตำรวจตรี ยิ่งยศ ไพรีพ่าย
| ชาติชาย งามสรรพ์
|-
| ทิว
| สุรวุฑ ไหมกัน
|-
| อาจารย์ยอด
| เอกพันธ์ บรรลือฤทธิ์
|-
| เสือทับ
| อรุชา โตสวัสดิ์
|-
| สุพจน์
| สิทธิพร นิยม
|-
| เสือดำ
| จิรกิตติ์ สุวรรณภาพ
|-
| เสือไท
| จิณณะ จอมขันเงิน
|-
| ครูเริง
| โอลิเวอร์ บีเวอร์
|-
| จุก
| พัฒนะ พันธุ์เทวะ
|-
| สำริด
| สุธีรัชย์ ชาญนุกูล
|-
|
| กรณ์พงษ์ ชูลาภ
|-
| เสี่ยไพบูลย์
| กลศ อัทธเสรี
|-
|
| ธนา สินประสาธน์
|-
| หลวงปู่บุญทา
| ยอดชาย เมฆสุวรรณ
|-
| ป๋อง
| เทวินทร์ คุณารัตนวัฒน์
|-
| เสือมิ่ง
| สายเชีย วงศ์วิโรจน์
|-
! บทบาท
! นักแสดงรับเชิญ
|-
| พลตำรวจโท เพชร ไพรีพ่าย
| ชนะพล สัตยา
|-
| โจ๊ก
| ปิยะวัฒน์ รัตนหรูวิจิตร
|-
|
| พงศนารถ วินศิริ
|-
|}
== อ้างอิง ==
ละครโทรทัศน์ไทย
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2556
เปลือยรักวังต้องห้าม

เปลือยรักวังต้องห้าม (미인도) เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2008 กำกับโดย ช็อน ยุน-ซู ดัดแปลงมาจากนวนิยายขายดีเรื่อง Painter of the Wind ของอี ช็อง-มย็อง ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าชิน ยุน-บก จิตรกรในยุคโชซอนเป็นผู้หญิงที่ปลอมตัวเป็นผู้ชาย
เปลือยรักวังต้องห้าม เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เกาหลีใต้เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 เป็นภาพยนตร์ที่มีผู้เข้าชมมากเป็นอันดับที่ 8 ของปี ค.ศ. 2008 โดยขายตั๋วได้ 2,364,482 ใบ
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์เกาหลีใต้
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551