pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ณวัชร์ พุ่มโพธิงาม

ณวัชร์ พุ่มโพธิงาม; ชื่อเล่น ไวท์ (เกิดวันที่ 2 มิถุนายน 2538) เป็นนักแสดงชายชาวไทย สังกัดจีเอ็มเอ็มทีวี
== ประวัติและการศึกษา ==
ณวัชร์เป็นชาวกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายสุรศักดิ์ พุ่มโพธิงาม กับนางนฤมล อริยานุวัฒน์ ณวัชร์จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญบางรัก รุ่นที่ 128 และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะบริหารธุรกิจ วิชาเอกการตลาด มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ณวัชร์เข้าพิธีอุปสมบทในวันที่ 7 กรฎาคม 2562 ที่ วัดปริวาสราชสงครามเป็นเวลาทั้งหมด 2 สัปดาห์ ณวัชร์มีฉายาทางธรรมคือ "สุธมฺโม" (สุธัมโม)
== ผลงาน ==
ณวัชร์เริ่มเข้าวงการบันเทิงจากการแสดงบทบาท ปุณณ์ ในซีรีส์เรื่อง เลิฟซิคเดอะซีรีส์ รักวุ่น วัยรุ่นแสบ ในปี 2557
=== ซีรีส์/ละคร ===
=== คอนเสิร์ต/แฟนมีตติ้ง ===
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลจากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ
บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
นักแสดงชายชาวไทย
นักแสดงสังกัดจีเอ็มเอ็มทีวี
คริสตจักรแห่งสวีเดน

คริสตจักรแห่งสวีเดน (Svenska kyrkan; Church of Sweden) เป็นคริสตจักรอีแวนเจลิกัลประจำชาติในประเทศสวีเดน ศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอุปซอลา และในอดีตเคยเป็นคริสตจักรแห่งรัฐ ในปี 2019 มีสมาชิก 5.8 ล้านคน เป็นนิกายของศาสนาคริสต์ที่มีสมาชิกมากที่สุดในประเทศสวีเดน, นิกายลูเทอรานที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปและที่สามในโลก เป็นรองเพียงคริสตจักรที่เอธิโอเปียและแทนซาเนียเท่านั้น
คริสตจักรเป็นส่วนหนึ่งของปอร์วูคอมมูเนียน และยึดหลักเทววิทยาแบบลูเทอราน แบ่งเขตการปกครองเป็น 13 สังฆมณฑล และปาริชย่อย ๆ อีกลำดับหนึ่ง ตำแหน่งไพรเมทแห่งคริสตจักรคืออาร์คบิชอปแห่งอุปซอลา ที่ซึ่งในปัจจุบันคืออาร์คบิชอปอันท์เจ จักเคเลียน อาร์คบิชอปสตรีคนแรกของประเทศ ในปัจจุบันคริสตจักรถือว่าตนเป็นคริสตจักรนิกายอีวันเจลิกัลลูเทอราน (Evangelical Lutheran)
==  อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
คริสตจักรประจำชาติ
ลัทธิลูเทอแรน
ศาสนาคริสต์ในประเทศสวีเดน
อาสนวิหารอุปซอลา

อาสนวิหารอุปซอลา (Uppsala domkyrka) เป็นอาสนวิหารตั้งอยู่ระหว่างโถงมหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยอุปซอลาและแม่น้ำฟีริส ใจกลางเมืองอุปซอลา เป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งอุปซาลา และเป็นที่ฝังพระบรมศพของพระเจ้าเอริกที่ 9 แห่งสวีเดน (c. 1120–1160, ครองราชย์ 1156–1160) นักบุญองค์อุปถัมภ์ชาติสวีเดน
อาร์ชบิชอปคนปัจจุบันคืออันต์เจ จัคเกเลียน อาร์ชบิชอปคนแรกของประเทศที่เป็นสตรี
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Uppsala domkyrka 1–6 (Sveriges kyrkor 227–232)(2010), Upplandsmuseet, Kungl. Vitterhets Historie och Antikvitets Akademien & Riksantikvarieämbetet. Uppsala.
Zeitler, Rudolf (1971), "Die Baugeschichte des Doms zu Uppsala. Aspekte zur Kunstgeschichte von Mittelalter und Neuzeit" in Karl Heinz Clasen zum 75. Geburtstag, Weimar, Böhlaus, pages 359–386.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Uppsala Cathedral's website 
The Cathedral Museum, Uppsala, Sweden with illustrated list of artefacts, from Silk Road Seattle
สิ่งก่อสร้างในอุปซอลา
อาสนวิหารในประเทศสวีเดน
วัดบัวขวัญ (จังหวัดปทุมธานี)

วัดบัวขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางสะแก ในตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
วัดบัวขวัญสร้างมื่อราว พ.ศ. 2424 โดยมีนายสง ทองหะเหนิด ชาวมอญ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ได้ถวายที่สร้างวัดอีก เดิมมีนามว่า วัดสะแกหลักเมตร หรือ วัดเม็ด ต่อมาปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดบัวขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519
ภายในวัดมีสิ่งที่น่าสนใจได้แก่ มีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ปางบำเพ็ญทุกขกิริยา สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกว่า พระผอม นอกจากนี้ยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งจำลองมาจากวัดพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี และพลับพลาที่ประทับแรกนาขวัญ สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นไม้สักสถาปัตยกรรมสวยงาม เรียกว่า ศาลาแดง เดิมอยู่ที่วังพญาไท (โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า) ตัวอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 15.20 เมตร ลักษณะเป็นอาคารเครื่องไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง มีผนังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 6x15.20 เมตร หลังคาทรงจั่วซ้อนลด 2 ชั้น มุงด้วยแป้นเกร็ดกระเบื้องไม้ ออกปีกนกคลุมโดยรอบ ฝ้าเพดานเป็นกระดานแผ่นเรียบตีทับแนว พื้นปูด้วยไม้ เรือนประธานมีขนาด 4 ห้อง ยกพื้นสูงและแบ่งกั้น 1 ห้อง รอบ ๆ เรือนประธานทำเป็นพื้นระเบียงทั้ง 4 ด้าน พร้อมราวระเบียงกั้นกันตก มีบันไดขึ้น 2 ข้างที่ด้านสกัด อาคารส่วนใหญ่ทาสีน้ำมันสีแดง
==อ้างอิง==
บัวขวัญ
บัวขวัญ
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
โบสถ์โซฟิยา

โบสถ์โซฟิยา หรือ โซฟิยาชีร์กา (Sofia kyrka) เป็นหนึ่งในโบสถ์คริสต์หลักในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน โดยตั้งชื่อตามพระราชินีแห่งสวีเดน โซฟิยาแห่งนัสเซา ผลงานออกแบบได้มาจากการประกวดงานออกแบบเมื่อปี 1899 ปละประกอบพิธีอุทิศโบสถ์ในปี 1906 โบสถ์ตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกของเกาะเซอเดร์มัล์ม ริมสวนสาธารณะวีตาเบร์เกน
==อ้างอิง==
โบสถ์คริสต์ในสต็อกโฮล์ม
สถานีรถไฟใต้ดินสตาดิออน

สถานีรถไฟใต้ดินสตาดิออน (Stadion) ตั้งอยู่บนสายสีแดงของรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม ตั้งอยู่ใกล้กับสต็อกโฮล์มสตาดิออน ในเขตเอิสเตอร์มัล์มของสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดใช้งานในวันที่ 30 กันยายน 1973 เป็นสถานีหนึ่งในส่วนต่อขยายจากเอิสเตอร์มัล์มสตอร์ยไปสิ้นสุดที่สถานีเทคนิสกาเฮิสโกลัน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Images of Stadion
สถานีรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม
เบตตี และ จอร์จ คูมเบียส์

เบตตี คูมเบียส์ (Betty Coumbias) และ จอร์จ คูมเบียส์ (George Coumbias) เป็นคู่สามีภรรยาชาวแคนาดาที่ต่อมาเป็นคู่สมรสคู่แรกที่ได้กระทำการฆ่าตัวตายต่อเนื่องกันโดยถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งสองปรากฏในสารคดี ปี 2007 เรื่อง The Suicide Tourist เนื่องจากการฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือของแพทย์หรือบุคคลอื่น (assisted suicide) เป็นสิ่งผิดกฎหมายในประเทศแคนาดาในขณะนั้น ทั้งคู่จึงออกเดินทางไปยังประเทศสวิตเซอร์แลนด์เพื่อได้รับการอนุมัติทางกฎหมายจากรัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ในการฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือของบุคคลอื่น
เรื่องที่ประหลาดของคู่นี้จากบรรดาบุคคลอื่นที่ประสงค์การการุณยฆาตคือถึงแม้จอร์จจะป่วยด้วยโรคหัวใจ แต่เบตตีมีรายงานว่าเธอมีสุขภาพที่ดี
ลุดวิก มิเนลลี (Ludwig Minelli) ผู้อำนวยการของดิกนิตัส กลุ่มสนับสนุนการฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือของบุคคลอื่น ยื่นเรื่องต่อเขตปกครองซือริชเพื่อขอรับแพทย์ภายใต้กฎหมายในการอนุมัติการให้บุคคลผู้มีสุขภาพดีเข้ารับการฆ่าตัวตาย
ในปี 2009 เบตตีถูกตรวจพบด้วยโรคมะเร็งและเสียชีวิต ในขณะที่จอร์จยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปภายใต้สภาวะโรคหัวใจ จนกระทั่งเสียชีวิตในปี 2016
==ดูเพิ่ม==
การฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือของแพทย์หรือบุคคลอื่น
การุณยฆาต
การท่องเที่ยวเพื่อการฆ่าตัวตาย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Suicide Tourist | FRONTLINE | PBS
(54 min)
(56 min | 90 min | 50 min)
การุณยฆาต
บุคคลจากแวนคูเวอร์
คู่แต่งงาน
ที-เซนทราเลน

ที-เซนทราเลน (T-Centralen;  (สถานีกลาง) โดยตัว ที ย่อมาจาก "tunnelbana" แปลว่ารถไฟใต้ดิน) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์มที่เป็นศูนย์กลางของระบบ เป็นสถานีเดียวที่สายเดินรถทั้งสามสายบรรจบกัน และเป็นจุดเชื่อมต่อไปยังการเดินทางขนส่งมวลชนในระบบอื่น ๆ ที่สำคัญของเมืองในเขตนอร์มัล์ม, เซอร์เกลสตอร์ย และวาซากาทัน
สถานีเปิดทำการในวันที่ 24 พฤศจิกายน 1957 ภายใต้ชื่อ "เซนทราเลน" (Centralen; "สถานีกลาง") แต่เปลี่ยนชื่อในวันที่ 27 มกราคม 1958 เรื่องจากถูกเข้าใจผิดสับสนกับสถานีกลางของรถไฟของการรถไฟสวีเดนซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป
ส่วนสถานีสต็อกโฮล์มซิตีของรถไฟทางใกล้ใต้อยู่ด้านล่างสถานีรถไฟใต้ดินนี้ลงไปอีก เป็นส่วนหนึ่งของสายสต็อกโฮล์มซิตี และนับตั้งแต่ปี 2018 สถานีที-เซนทราเลนเป็นสถานีปลายทางฝั่งตะวันตกของรถรางสปวรแว็กซิตี
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Images of T-Centralen
สิ่งก่อสร้างในสต็อกโฮล์ม
สถานีรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม
สถานีรถไฟใต้ดินคึงสแตรดกอร์เดน

คึงสแตรดกอร์เดน (Kungsträdgården) เป็นสถานีของรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์มในย่านนอรมัล์มของเมืองสต็อกโฮล์ม คึงสแตรดกอร์เดนเป็นสถานีปลายทางของสาย 10 กับ 11 และเปิดให้บริการเมื่อ 30 ตุลาคม 1977 ในฐานะส่วนต่อขยายขนาดหนึ่งสถานีจากที-เซนทราเลน ชานชาลาของสถานีตั้งอยู่ที่ความลึกราว 34 ใต้ดิน และถายในสถานีตกแต่งด้วยซากของอาคารที่ถูกทำลายระหว่างการปรับปรุงพื้นที่สต็อกโฮล์มกลางระหว่างทศวรรษ 1950s กับ 1960s และถูกขุดค้นในบริเวณ
ทางเข้าสถานีนั้นแรกเริ่มตั้งใจจะตั้งอยู่ภายในสวนคึงสแตรดกอร์เดน แต่ถูกยกเลิกไปภายหลังข้อพิพาทเอล์มเมื่อปี 1971
== สิ่งมีชีวิต ==
สถานีคึงสแตรดกอร์เดนเป็นที่รู้จักจากพืชพรรณที่แปลกจากที่อื่น ในสถานีเป็นที่เดียวในภูมิภาคสแกนดิเนเวียที่สามารถพบแมงมุม Lessertia dentichelis ซึ่งเป็นแมงมุมถ้ำและอาศัยอยู่ตามผนังของสถานีนับตั้งแต่เปิดใช้การในกลางทศวรรษ 1970 และปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ยังคงไม่ทราบว่าแมงมุมสายพันธุ์นี้เข้ามายังสต็อกโฮล์มได้อย่างไร นอกจากนี้ยังพบมอสเติบโตอยู่ตามผนังของสถานี ทั้ง ๆ ที่เคยเข้าใจว่ามอสเหล่านี้สูญพันธุ์ไปจากภูมิภาคสต็อกโฮล์มแล้ว
ในปี 2016 นักวิทยาศาสตร์ค้นพบสายพันธุ์ใหม่ของฟังไจในสถานีจำนวนสองสายพันธุ์ที่ยังไม่เคยถูกค้นพบที่ใดมาก่อน
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Stockholm Tunnelbana Kungstradsgarden.jpg|ซากของตกแต่งอาคารที่เก็บกู้ได้จากการพัฒนาย่านสต็อกโฮล์มกลาง นำมาจัดแสดงภายในสถานี
ไฟล์:Kungsträdgården Moss.jpg|มอสที่โตบนผนังในสถานี
ไฟล์:Stockholm - Tunnelbana - Kungsträdgården (10860862245).jpg|ทางเข้าสถานีจากบนดิน
ไฟล์:Kungsträdgården Metro station May 2014 08.jpg|ชานชาลา
ไฟล์:Kungsträdgården Metro station May 2014 02.jpg|ชานชาลา
ไฟล์:Kungsträdgården Metro station May 2014 03.jpg|ทางเดินในสถานีและผนังโฆษณา
ไฟล์:Kungsträdgården underground metro station Stockholm 2016 02.jpg|ทางเข้าชานชาลาและรูปปั้น
ไฟล์:Kungsträdgården T-bana Metro station in Stockholm Sweden.png|งานศิลปะบนผนัง
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Images of Kungstradgarden
คึง
จักรพรรดิจิ้นอาน

จักรพรรดิจิ้นอาน ( Emperor An of Jin; 382–419) พระนามเดิม ซือหม่า เต๋อจง (司馬德宗) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 15 แห่งราชวงศ์จิ้นของจีน พระองค์ถูกระบุว่ามีพระสติบกพร่อง เนื่องด้วยพระองค์ไม่สามารถตรัสได้ ทรงสวมฉลองพระองค์เองไม่ได้ หรือแสดงออกไม่ได้ว่าพระองค์ทรงหิวหรืออิ่ม พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 387 และขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 397 เนื่องจากพระองค์ทุพพลภาพ อำนาจทั้งหมดจึงตกอยู่กับ ซือหม่า เต้าจึ พระปิตุลา (อ๋องแห่งไคว่จี) ในรัชสมัยของพระองค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้ปกครองในราชวงศ์จิ้น ทำให้เจ้าเมืองต่าง ๆ ก่อการปฏิวัติจนสูญเสียดินแดนไป ตั้งแต่ปี ค.ศ. 398 ถึงปี ค.ศ. 403 เกิดการจลาจลและสงครามกลางเมืองอย่างต่อเนื่อง ในปี ค.ศ. 403 ราชวงศ์จิ้นถูกขุนศึก หฺวัน สฺวัน ยกทัพบุกเข้าตี และในขณะที่จักรพรรดิจิ้นอานเข้ารับถวายการรักษาในปี ค.ศ. 404 ราชวงศ์จิ้นก็ใกล้จะสิ้นสุดลง ด้วยขุนศึก หลิวอวี่ ได้เริ่มมีอำนาจมากขึ้น จากการที่ราชวงศ์จิ้นได้บุกตีหยานใต้ และ ฉินยุคหลัง ทำให้อาณาเขตของราชวงศ์จิ้นขยายออกไปอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิวอวี่ขึ้นไปทางเหนือ ผู้ว่ามณฑลกว่างโจว (ในปัจจุบัน คือ มณฑลกวางตุ้ง และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง) ลู่ ซุน ก่อการกบฏ และยกทัพเข้าตีเมืองเจี้ยนคัง หลิวซ่งขึ้นไป และสามารถปราบปรามกบฏได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 419 จักรพรรดิจิ้นอานทรงผูกพระศอสวรรคตตามคำสั่งของหลิวอวี้ และสถาปนาจักรพรรดิจิ้นกงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้าย ก่อนจะชิงบัลลังก์เองและสถาปนาราชวงศ์หลิวซ่งขึ้น
== พระราชประวัติ ==
ซือหม่า เต๋อจงเป็นพระราชโอรสพระองค์โตของ จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่ พระมารดาของพระองค์คือ พระสนม เฉิน กุยนฺหวี่ ในปี ค.ศ. 382 ไม่มีบันทึกว่าพระองค์พิการเมื่อใด สันนิษฐานว่าเริ่มพิการมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ บันทึกหน้าประวัติศาสตร์ระบุว่าพระองค์เริ่มพิการตั้งแต่อายุ 8 พระชันษา ในปี ค.ศ. 390 พระมารดาสวรรคต ถึงแม้ว่าพระองค์จะมี ซือหม่า เต๋อเหวิน ที่เป็นพระอนุชาร่วมสายพระโลหิตด้วยก็ตาม (เกิดในปี ค.ศ. 385) ไม่มีหลักฐานชี้ชัดเหตุที่จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่ไม่เคยพิจารณาการสถาปนาซือหม่า เต๋อเหวิน (พระอนุชาซึ่งเป็นผู้ฉลาด รอบคอบ และรับการอบรมให้คอยดูแลซือหม่า เต๋อจงตลอดหลายปี) เป็นรัชทายาท และในปี ค.ศ. 387 ซือหม่า เต๋อจงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท ในปี ค.ศ. 395 พระองค์ได้รับการสถาปนาในพระราชวังทางทิศตะวันออก ตำหนักของพระองค์เองตามธรรมเนียมสำหรับรัชทายาท ในปี ค.ศ. 396 พระองค์ทรงอภิเษกกับ หวัง เฉินอ้าย ลูกสาวของ หวัง เสียนซื่อ
ในปี ค.ศ. 397 จักรพรรดิจิ้นเสี้ยวอู่ถูกแม่นางจางสังหาร หลังจากที่ทำให้เธอขุ่นเคือง อย่างไรก็ตาม พระปิตุลา ซือหม่า เต้าจึ อ๋องแห่งไคว่จี ได้เป็น ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เพราะทรงทุพพลภาพขณะพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แล้ว
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์จิ้น
จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน

จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน (; Emperor Wen of (Liu) Song) (407 – 16 มีนาคม 453) พระนามเดิม หลิว อี้หลง  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชบุตรองค์ที่ 3 ของ จักรพรรดิหลิวซ่งอู่ (หลิวอวี้) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หลิวซ่ง หลังจากพระราชบิดาของพระองค์สวรรคตลงในปี ค.ศ. 422 พระเชษฐาของพระองค์พระนามว่า หลิว อี้ฝู ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า ในปี ค.ศ. 424 กลุ่มขุนนางคิดว่าจักรพรรดิหลิวซ่งเฉาไม่เหมาะที่จะเป็นจักรพรรดิ จึงร่วมมือกันปลดจักรพรรดิหลิวซ่งเฉาออก และสถาปนาหลิว อี้หลงเป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน
หลังจากขึ้นครองราชย์แล้ว 29 ปี จักรพรรดิต้าเหวิน ได้สานต่อแผนการอันยิ่งใหญ่ของพระราชบิดา โดยที่ดินบางส่วนของ ราชวงศ์จิ้น ในประวัติศาสตร์ เรียกว่า "หยวนเจี๋ย" (元嘉之治) ในเวลานั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความเจริญรุ่งเรืองและความเข้มแข็ง เนื่องจากความอุตสาหะของจักรพรรดิ และพระอัจฉริยภาพในการหาเจ้าหน้าที่ที่มีความสามารถและซื่อสัตย์มาทำหน้าที่บริหาร อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินก็ยังมีความผิดพลาดจากการพยายามโจมตีเว่ยเหนือ (ศัตรู)แต่พ่ายศึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยการใช้กลยุทธ์ที่ผิดพลาด ทำให้บทบาทของพระองค์อ่อนแอลงเมื่อปลายรัชกาล ในปี ค.ศ. 453 พระองค์ทรงพิโรธที่รัชทายาทหลิว เช่า สาปแช่งพระองค์ พระองค์ทรงวางแผนที่จะขับไล่หลิว เช่า ออกจากแผ่นดินหลิวซ่ง แต่เมื่อแผนนี้รั่วไหล หลิว เช่าจึงก่อการรัฐประหาร และลอบปลงพระชนม์พระองค์และขึ้นครองราชย์แทน ไม่ถึงหนึ่งปีถัดมาน้องชายของหลิว เช่าก่อการปฏิวัติ และได้ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง
หลิว เช่า

หลิว เช่า (; Liu Shao – 27 พฤษภาคม 453) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน ทรงครองราชย์ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในรัชสมัยจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลิว เช่าเป็นรัชทายาท แต่หลังจากพระองค์ได้ข่าวว่าพระบิดากำลังจะปลดพระองค์ พระองค์จึงก่อการปฏิบัติและลอบสังหารพระบิดาของพระองค์เอง ก่อนจะเข้ายึดบัลลังก์ ในท้ายสุดพระอนุชาของพระองค์ (เจ้าชายแห่งอู่หลิง) ได้สังหารพระองค์เสีย แล้วจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่
== พระราชประวัติ ==
หลิว เช่า ประสูติในปี ค.ศ. 426 เมื่อจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน (หลิวอี้หลง – พระบิดา) เป็นจักรพรรดิของหลิวซ่งแล้ว ไม่มีระบุในประวัติศาสตร์ว่าหลิว เช่า ประสูติวันใด ว่าพระองค์เกิดแต่พระมารดาจักรพรรดินีหยวนชี่กุ้ย (ภรรยาของหลิวอี้หลง) ขณะน้นหลิว อี้หลงดำรงตำแหน่งเป็นอ๋องแห่งอี้ตู ในรัชสมัยของจักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า
พงศาวดารระบุว่า ตอนที่พระองค์พระราชสมภพ จักรพรรดินีหยวนมองไปที่พระองค์แล้วกล่าวว่า "รูปลักษณ์ของเด็กคนนี้ผิดปกติ และเขาจะทำลายแผ่นดินอย่างแน่นอน ฉันจะไม่เลี้ยงเขา" จากนั้นพระนางต้องการที่จะฆ่าลูก แต่เมื่อจักรพรรดิเหวินได้ยินดังนั้น พระองค์จึงทรงวิ่งไปที่ห้องนอนของพระนางและช่วยหลิว เช่าไว้ (นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ ปัว หยาง สงสัยเรื่องนี้ และเชื่อว่าเรื่องราวนี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นหลังจากที่หลิวเช่าปฏิวัติแล้ว)
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์เหนือ-ใต้
ปาปัวเชีย

ปาปัวเชีย (Papuasia) เป็นมณฑลทางพฤกษศาสตร์ระดับ 2 ที่มีการนิยามไว้ใน World Geographical Scheme for Recording Plant Distributions (WGSRPD) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก, เขตภูมินิเวศเมลานีเซียของโอเชียเนีย, และเอเชียเขตร้อน
ประกอบขึ้นจากเขตทางภูมิศาสตร์และเขตการปกครองดังต่อไปนี้:
หมู่เกาะอารู (อินโดนีเซีย)
นิวกินี
* ปาปัวนิวกินี
* นิวกินีตะวันตก (อินโดนีเซีย)
หมู่เกาะโซโลมอน
* บูเกนวิลล์
* หมู่เกาะโซโลมอน (ยกเว้นหมู่เกาะซานตาครูซ)
== อ้างอิง ==
 
ชีวภูมิศาสตร์
ภูมิศาสตร์ของเมลานีเซีย
*
*
ประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติของนิวกินี
ประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติของปาปัวนิวกินี
ประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติของนิวกินีตะวันตก
วัดซอยสามัคคี

วัดซอยสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 19 ไร่ 3 งาน 64 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 397-44
ชาวบ้านย่านตำบลคูคตได้มีโอกาสต้อนรับพระธุดงค์จำนวน 13 รูป ได้ร่วมกันถวายภัตตาหารคาวหวาน ได้เกิดความประทับใจในสีลาจารวัตรอันงดงามของพระธุดงค์ ตระกูลน้อยไม้ จึงร่วมใจถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ พร้อมถวายจตุปัจจัยจำนวนหนึ่งสร้างวัด ใช้ชื่อว่า ศูนย์วิปัสสานาธรรมสุขใจ  และได้รับการประกาศจากกระทรวงศึกษาธิการตั้งเป็นวัดชื่อ "วัดซอยสามัคคี"  เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา ในปี พ.ศ. 2533 จัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม
เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 30 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้จำนวน 16 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 14 หลัง ฌาปนสถาน 1 หลัง ปัจจุบันบูรณะเป็นแบบปลอดมลภาวะ ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง หอไตร เป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น และศาลาปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 1 หลัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถและศาลา ปางสมาธิ เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 109 นิ้ว สูง 130 นิ้ว พระประธานประจำศาลาปฏิบัติธรรมหลังเก่า ปางมารวิชัย เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 52 นิ้ว สูง 72 นิ้ว พระประธานประจำอุโบสถและศาลา ชั้นล่าง ปางมารวิชัย เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 82 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ ปางสมาธิ เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 69 นิ้ว
==อ้างอิง==
ซอยสามัคคี
วัดบางนางลี่ใหญ่

วัดบางนางลี่ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระมหาวิรัช มหาวีโร	เป็นเจ้าอาวาส
วัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 1823 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2508 เดิมมีอยู่ 2 วัดมีชื่อเรียกตามตำบลบางนางลี่ที่ตั้งอยู่ คือ วัดบางนางลี่ใหญ่และวัดบางนางลี่น้อย ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก วัดบางนางลี่น้อยอยู่ปากคลองบางนางลี่ด้านบนหรือด้านเหนือ ส่วนวัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งอยู่ปากคลองบางนางลี่ล่างหรือด้านใต้ หลังวัดบางนางลี่น้อย ต่อมาวัดบางนางลี่น้อยได้พังลงน้ำหมดไปแล้ว และได้ย้ายสิ่งสำคัญของวัดบางนางลี่น้อยไปรวมกับวัดภุมรินทร์กุฎีทอง เช่น กุฏีทอง เป็นต้น
อุโบสถสร้างมาแต่ครั้งสุโขทัย อุโบสถสร้างแบบสำเภา ซึ่งต่อมาสมัยอยุธยานิยมสร้างเลียนแบบสุโขทัย เป็นโบสถ์มหาอุด บานหน้าต่างทำเป็นช่องเล็ก ๆ ด้านละ 3 ช่อง พัทธสีมา 2 ใบซ้อนแสดงว่าได้ผูกอีกครั้งหนึ่ง สมัยลังกาวงศ์ ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถใหม่แล้ว
โบราณวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปยืนอุ้มบาตร แกะสลักด้วยไม้ตะเคียน สูงประมาณ 193 เซนติเมตร นามว่า หลวงพ่อตะเคียน หลวงพ่อตะเคียน” ลงรักปิดทอง เล่ากันว่าเป็นพระพุทธรูปลอยน้ำมา มีงานสมโภชปิดทองในแรม 3 ค่ำ เดือน 12 ทุกปีมาแต่โบราณ พระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าอยู่ในอุโบสถเดิม พระพุทธรูปสานสานด้วยหวายลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย
หน้าตักกว้างประมาณ 2 ศอกเศษ นามว่า หลวงพ่อสาน เป็นพระเก่า ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และดินสังเวชนียสถาน และธรรมาสน์ สวดพระอภิธรรมของหลวง พระนั่งสวด 4 รูป และบุษบกสำหรับสวดพระอภิธรรมของเก่า ปัจจุบันฝากไว้ที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร
==อ้างอิง==
บางนางลี่ใหญ่
วัดเดชานุสรณ์

วัดเดชานุสรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยายชา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
วัดเดชานุสรณ์สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2349 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยชาวจีนเจ้าของโรงหีบอ้อยเก่าชื่อ หลงจู๊เน่า แต่บางท่านก็เล่าว่าสร้างขึ้นในระยะใกล้เคียงกับวัดสรรเพชญ ซึ่งสร้างโดยตาเพชร โดยยายชาได้สร้างวัดนี้หลังตาเพชรไม่นาน วัดจึงได้ชื่อว่า วัดยายชา ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เปลี่ยนชื่อของวัดมาเป็น "วัดเดชานุสรณ์" วัดเดชานุสรณ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2471
สิ่งที่สำคัญของวัดได้แก่ พระประธานภายในอุโบสถสร้างด้วยศิลา สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง นอกจากนี้วัดยังมี เรือนราชฤดี ซึ่งแต่เดิมเป็นพระตำหนักราชฤดี ในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลักฐานเหล่านี้ได้บันทึกไว้ในหนังสือทางประวัติศาสตร์ชื่อ วัฒนธรรมสามพราน ในอดีตวัดเดชานุสรณ์มีพระเถระที่มีชื่อเสียงได้แก่ พระครูสาครคุณาธาร (หมุด ติสฺสวงฺโส) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ปัจจุบันมีพระครูอดุลพัฒนาภรณ์ (ประเทือง จารุมโย) เป็นเจ้าอาวาส
==อ้างอิง==
เดชานุสรณ์
จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่

จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ (; Emperor Xiaowu of (Liu) Song) (19 กันยายน ค.ศ. 430 – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 464) พระนามเดิม หลิว จุ้น (劉駿) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลังจากที่พระเชษฐา หลิว เช่า ได้ลอบปลงพระชนม์พระราชบิดาในปี ค.ศ. 453 และยึดบัลลังก์ พระองค์จึงก่อการกบฏและโค่นล้มหลิว เช่า  โดยทั่วไปพระองค์ได้รับการยกย่องว่าเป็นจักรพรรดิที่มีความสามารถ แต่แข็งกร้าวและมักมากในกาม พระองค์ลดทอนอำนาจของขุนนางและอ๋องอย่างมากในรัชสมัยของพระองค์
== พระราชประวัติ ==
พระองค์ทรงพระราชสมภพ ในปี ค.ศ. 430 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน พระมารดาคือ พระสนม ลู่ ฮุ่ยหนาน ซึ่งทั้งพระนาง และพระองค์เอง ก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิหลิวซ่งเหวินมากนัก ในปี ค.ศ. 435 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องแห่งอู่หลิง ในปี ค.ศ. 439 เมื่ออายุ 9 ขวบ พระองค์ได้รับตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเซียงโจว (湘州, ปัจจุบันคือ มณฑลเหอหนาน) และในอีกหลายปีต่อมาได้รับพระบรมราชโองการให้โยกย้ายพระองค์ไปตามเมืองต่าง ๆ แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้มีอำนาจปกครองเมืองนั้นก็ตามจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 445 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลยงโจว (雍州, ปัจจุบันคือ มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และมณฑลเหอหนานทางตะวันตกเฉียงใต้) ซึ่งเป็นเมืองที่สำคัญทางการทหาร เนื่องจากตั้งอยู่ติดชายแดนกับรัฐเว่ยเหนือ (ศัตรูสำคัญของรัฐหลิวซ่ง) และด้วยจักรพรรดิเหวินมีพระราชประสงค์ในการกอบกู้เมืองคืนจากเว่ยเหนือ ในรัชสมัยของพี่ชายของพระองค์ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉา ยงโจวถือเป็นมณฑลสำคัญ เนื่องจากพระมารดาไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิ พระนางจึงมักติดตามพระราชโอรสไปมากกว่าที่จะอยู่ที่พระราชวังในเมืองหลวง
ในปี ค.ศ. 448 หลิวจุ้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลสฺวีโจวที่มีความสำคัญเท่าเทียมกัน (ปัจจุบันอยู่ที่ มณฑลเจียงซูตอนเหนือ และ มณฑลอานฮุยตอนเหนือ) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เผิงเฉิง และที่นี่พระองค์ได้ร่วมรบในสงครามครั้งใหญ่ระหว่างหลิวซ่ง กับเว่ยเหนือ ในปี ค.ศ. 450 ด้วยความก้าวหน้าในการรุกคืนทางเหนือของจักรพรรดิเหวินแห่งหลิวซ่งทำให้สามารถขับไล่จักรพรรดิเว่ยไท่อู่ไปได้ชั่วคราว แต่ด้วยกองกำลังของราชวงศ์เว่ยเหนือภายใต้การนำทัพของจักรพรรดิไท่อู่ได้บุกโจมตีทางใต้เพื่อตอบโต้ กองทัพเว่ยเหนือมาถึงเผิงเฉิงอย่างรวดเร็ว หลิว อี้กง (劉義恭) ลุงของหลิว จุ้น อ๋องแห่งเจียงเซีย ผู้บัญชาการกองทหารภาคเหนือต้องการละทิ้งเผิงเฉิงตามคำแนะนำของ จาง ช่าง (張暢) หลิว จุ้น ยืนกรานที่จะปกป้องเผิงเฉิง ทำให้หลิว อี้กงล้มเลิกแผนการที่จะหนี จักรพรรดิไท่อู่หลังจากเจรจาทางการทูตที่เผิงเฉิงเรียบร้อยแล้ว จึงเดินทางมุ่งหน้าไปทางใต้ตลอดทางจนถึง แม่น้ำแยงซี ก่อนที่จะถอนทัพไปในปี ค.ศ. 451 แม้จะยึดเผิงเฉิงได้ หลิว จุ้น ถูกลดบทบาทเล็กน้อยหลังสงครามเสร็จสิ้น (ระหว่างสงคราม หลิว จุ้นมี รัชทายาทหลิว เช่าพี่ชายของพระองค์ และ เหอ จางซื่อ (何尚之 เป็นที่ปรึกษากองทัพ) จักรพรรดิเหวินปลดพระเชษฐา หลิว อี้คัง อดีตสมุหนายกในปี ค.ศ. 440 แล้วประหารชีวิต) ในปี ค.ศ. 452 หลิวจุ้นถูกส่งไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลหยานใต้ (南兖州 – หนานหยานโจว ปัจจุบันคือ มณฑลเจียงซู)
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง
หลิว จึเย่

อดีตจักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลด หรือ จักรพรรดิที่ถูกปลด (Liu Ziye  หรือ เฉียนเฟ่ยตี้) (25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 449 – 1 มกราคม ค.ศ. 466) พระนามเดิม หลิว จึเย่ (劉子業) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน ช่วงเวลาสั้น ๆ ในการครองราชย์มีพฤติกรรมอย่างผู้ไม่มีวุฒิภาวะ เป็นที่กล่าวขานในเรื่องการกระทำที่รุนแรงและหุนหันพลันแล่น รวมถึงการสังหารขุนนางระดับสูงจำนวนมาก และพฤติกรรมที่หมกมุ่นในเรื่องกาม เขาถูกลอบสังหารเพียงหนึ่งปีหลังจากขึ้นเป็นจักรพรรดิ
== พระราชประวัติ ==
หลิว จึเย่เกิดในปี ค.ศ. 449 เมื่อบิดาของเขาคือ จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ยังทรงดำรงพระยศเป็นอ๋องแห่งอู่หลิงในรัชสมัยของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน มารดาของเขาคือ องค์หญิงหวัง เสียนหยวน ในขณะที่พ่อของเขาถูกโยกย้ายไปเป็นผู้ว่าเมืองหลายแห่ง หลิว จึเย่ยังคงอยู่ที่เมืองหลวง Jiankang และถูก หลิว เช่า ลุงของเขาสั่งคุมขัง หลังจากหลิว เช่าลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน และขึ้นครองบัลลังก์ในปี ค.ศ. 453 ต่อมาหลิว จุ้น ลุกฮือเพื่อต่อต้านเขา หลิว เช่าต้องการจะสังหารหลิว จึเย่ แต่ไม่ได้ทำเช่นนั้น หลังจากที่หลิว จุ้น เอาชนะและสังหารหลิว เช่าได้ในปีต่อมา จึงได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ หลิว จึเย่ได้รับการช่วยเหลือจากการถูกจองจำและในปี ค.ศ. 454 เขาก็ถูกสถาปนาเป็นรัชทายาท
ในปี ค.ศ. 456 เขาได้แต่งงานกับเหอ ลิ่งหว่าน (何令婉) ลูกสาวของขุนนาง เหอ ยฺหวี่ (何瑀) ในปี ค.ศ. 458 จักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ได้ตั้งตำหนักใหม่ให้กับรัชทายาท ในปี ค.ศ. 463 ในช่วงปีที่เขาดำรงตำแหน่งรัชทายาท เขาได้รับการตำหนิว่าทำผิดพลาดอยู่ตลอดเวลาจากจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ ทำให้เขาไม่พอใจทั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ และ หลิว จึลฺหวัน น้องชายของเขา (劉子鸞) อ๋องแห่งซินอาน ซึ่งบางครั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ได้พิจารณา หยวน อี่ (袁顗) เป็นรัชทายาทแทนหลิว จึเย่ ด้วยเหตุผลที่จักรพรรดิองค์ก่อนทรงยกย่องเขาในเรื่องความขยันหมั่นเพียร ในปี ค.ศ. 461 รัชทายาททรงสิ้นพระชนม์
ในปี ค.ศ. 464 จักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่สิ้นพระชนม์และ หลิว จึเย่ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิ โดยมีขุนนาง ไช่ ซิ่งจง (蔡興宗) มอบตราพระราชลัญจกรให้เขา และรับตราด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งและไม่ใส่ใจที่จะแสดงออกถึงความเศร้าใด ๆ ต่อพระราชบิดาที่เพิ่งสิ้นพระชนม์เลย และไช่ก็ได้แสดงความคิดเห็นกับขุนนางคนอื่นๆ ว่านี่เป็นสัญญาณร้ายสำหรับการขึ้นครองราชย์ของหลิว จึเย่ ทรงแต่งตั้งพระอัยยิกาเป็นพระพันปีหลวง และแต่งตั้งหวังไทเฮา พระราชมารดาเป็น ไทเฮา และแต่งตั้งเหอฮองเฮา ภรรยาของเขาเป็นจักรพรรดินี
==อ้างอิง==
จักรพรรดิราชวงศ์หลิวซ่ง