pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา

เจ้าหญิงรามาซินดราซานา  (Ramasindrazana) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ และเป็นพระมาตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของมาดากัสการ์ หลังจากมาดากัสการ์ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส พระองค์เสด็จลี้ภัยในดินแดนของฝรั่งเศส และบั้นปลายพระชนม์ประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส
== พระประวัติ ==
เจ้าหญิงรามาซินดราซานา เป็นพระธิดาของเจ้านายพระองค์ใดไม่มีข้อมูลปรากฏ ทราบแต่เพียงว่าพระองค์มีศักดิ์เป็นพระมาตุจฉาของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเจ้าหญิงราเซนดรานูรู
28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 หลังระบอบกษัตริย์ของมาดากัสการ์ถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการปกครองของเจ้าอาณานิคมประเทศฝรั่งเศส เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงลี้ภัยออกจากพระราชวังไปประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีนาถ ณ โตมาซีนา (Toamasina)
ต่อมาเจ้านายทั้งหมดเสด็จลงเรือ "ลาปีรุส" (La Peyrouse) ลี้ภัยไปเกาะเรอูว์นียง เมื่อประทับอยู่โรงแรมยุโรป (Hotel de l'Europe) ในแซ็ง-เดอนี ระหว่างนั้นพระองค์ตามเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ปรากฏตัวต่อสาธารณชนเพื่อทอดพระเนตรการก่อสร้างโบสถ์คริสต์หลังใหม่ และทรงมีพระปฏิสันถารกับผู้ว่าราชการเรอูว์นียงด้วย หนึ่งเดือนต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถพร้อมด้วยพระราชวงศ์ย้ายไปประทับ ณ เรือนของมาดามเดอวีลเลนทรัว (Madame de Villentroy) ใกล้สถานที่ราชการ พระองค์ดำรงพระชนม์ชีพที่นั่นได้สองปี ก็ถูกรัฐบาลฝรั่งเศสส่งไปประทับที่เมืองมาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นไม่กี่เดือน สมเด็จพระราชินีนาถและเหล่าพระราชวงศ์ก็ถูกส่งไปประทับในวิลลาในเมืองแอลเจียร์ แอลจีเรียของฝรั่งเศส
หลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 เมื่อ ค.ศ. 1917 เจ้าหญิงรามาซินดราซานาทรงออกจากแอลเจียร์ ย้ายไปประทับในจังหวัดอาลป์-มารีตีม ประเทศฝรั่งเศส จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ที่นั่น
==อ้างอิง ==
ราชวงศ์มาดากัสการ์
ชาวต่างชาติในประเทศฝรั่งเศส
อะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟ (นักเขียน)

อะเลคซันดร์ อะเลคซันโดรวิช ฟาเดเยฟ (link=no|Алекса́ндр Алекса́ндрович Фаде́ев;  – 13 พฤษภาคม 1956) เป็นนักเขียนชาวโซเวียตซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสหภาพนักเขียนโซเวียตและเป็นประธานตั้งแต่ ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1956
ฟาเดเยฟเกิดที่ Kimry, เขตผู้ว่าการตเวียร์ ตั้งแต่ปี 1908 ถึงปี 1912 เขาอาศัยอยู่ใน Chuguyevka, ดินแดนปรีมอร์สกี เขาเข้าร่วมพรรคบอลเชวิคในปี 1918 และมีส่วนร่วมในการเคลื่อนไหวแบบกองโจรต่อต้านกองทัพขาวและญี่ปุ่นที่เข้าไปแทรกแซงในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย ในปี 1927 เขาได้ตีพิมพ์นวนิยายเรื่อง The Rout (หรือที่เรียกว่า The Nineteen) ซึ่งเขาเล่าถึงนักสู้กองโจรวัยเยาว์ ในปี 1930 เขาได้ตีพิมพ์ส่วนแรกของนวนิยายเรื่อง The Last of the Udege ซึ่งเขายังคงทำงานต่อไปตลอดชีวิต (ฉบับที่มีเล่มที่สองทั้งหมดที่เขาทำได้ทั้งหมดได้รับการตีพิมพ์ในปี 1940)
ในปี 1945 ฟาเดเยฟได้ประพันธ์นวนิยายเรื่อง โมโลดายากวาร์ดียา (อิงจากเหตุการณ์จริงในสงครามโลกครั้งที่สอง) โดยที่นิยายเล่าเกี่ยวกับองค์กรคอมโซมอลใต้ดินชื่อยังการ์ด ซึ่งต่อสู้กับพวกนาซีในเมืองคราซโนดอนที่ถูกยึดครอง (ในสาธารณรัฐยูเครน) ฟาเดเยฟได้รับรางวัลสตาลินในปี 1946 สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ ในปี 1948 ภาพยนตร์เรื่อง โมโลดายากวาร์ดียา ซึ่งสร้างจากหนังสือเล่มนี้ได้ถูกฉายและได้ถูกปรับแก้ในปี 1964 เพื่อแก้ไขความไม่ถูกต้องในหนังสือ
ฟาเดเยฟได้รับการสนับสนุนจากโจเซฟ สตาลินซึ่งประกาศว่าเขาเป็น "นักมนุษยนิยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกเคยรู้จัก" ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เขาได้ให้ความสำคัญกับลัทธิจดานอฟ ซึ่งเป็นแคมเปญรณรงค์วิพากษ์วิจารณ์และข่มเหงต่อนักเขียนและนักประพันธ์ชั้นนำของสหภาพโซเวียตหลายคน อย่างไรก็ตามเขาเป็นเพื่อนของมิคาอิล โชโลคอฟ ฟาเดเยฟได้แต่งงานกับ Angelina Stepanova (1905–2000) ซึ่งเป็นนักแสดงละครเวทีชื่อดัง
ในช่วงหลายปีสุดท้ายของชีวิต ฟาเดเยฟมีอาการทางประสาทกำเริบจากการดื่มแอลกอฮอล์เป็นเวลานาน แหล่งข่าวบางแห่งอ้างว่าส่วนใหญ่เกิดจากการล้มล้างลัทธิสตาลินในช่วงการผ่อนปรนครุชชอฟ ในที่สุดฟาเดเยฟกระทำอัตวินิบาตกรรมด้วยการยิงตัวตายที่ในบ้านดาช่าของเขาในเปเรเดคีนะ โดยที่ทิ้งจดหมายไว้ให้ใครเห็น เนื้อหาในจดหมายเป็นทัศนคติเชิงลบของเขาต่อทั้งผู้นำเก่าและใหม่ของพรรค เขาเรียกสตาลินว่าเป็น "เซแทร็ป" ในโน้ต การฆ่าตัวตายของเขาเกิดขึ้นจากการที่เขาถูกประณามจากมิคาอิล โชโลคอฟ เพื่อนของเขาและถูกรัฐตำหนิว่าเป็นนักวรรณกรรมโซเวียตที่แย่ในการประชุมครั้งที่ 20 ในจดหมายลาตายของเขา เขาโจมตีพวกสตาลินที่ "กำจัด" บุคคลที่ดีที่สุดในวงการวรรณกรรมโซเวียตและกล่าวว่าพวกเขา "นำพวกเรา (นักเขียน) ลงไปสู่ระดับเด็ก พวกเขาทำลายเรา พวกเขาคุกคามเราในเชิงอุดมคติและเรียกสิ่งนี้ว่า 'สปิริตของพรรค'" เขาโจมตีผู้นำโซเวียตคนใหม่ว่าเต็มไปด้วยคนที่ไม่ได้รับการศึกษาซึ่งแสดงให้เห็นว่า "ลัทธินิยมและความโง่เขลา - พร้อมกับความเชื่อมั่นในตนเองที่น่าอัปยศอดสู" ในความพยายามที่จะเป็นผู้นำวรรณกรรมของโซเวียต ร่างของอะเลคซันดร์ ฟาเดเยฟถูกฝังที่สุสานโนโวเดวีชี
== อ้างอิง ==
นักเขียนนวนิยายชาวรัสเซีย
ผู้ฆ่าตัวตาย
สาธารณรัฐกล้วย

ในทางรัฐศาสตร์ ศัพท์ สาธารณรัฐกล้วย (banana republic) หมายถึงประเทศไร้เสถียรภาพทางการเมืองที่มีระบบเศรษฐกิจขึ้นอยู่กับการส่งออกผลผลิตหรือทรัพยากรสิ้นเปลืองเพียงชนิดเดียว เช่น กล้วย แร่ธาตุ ใน ค.ศ. 1901 โอ. เฮนรี นักเขียนชาวอเมริกันได้บัญญัติศัพท์นี้ขึ้นเพื่อใช้สื่อถึงประเทศฮอนดูรัสและประเทศเพื่อนบ้านภายใต้การขูดรีดทางเศรษฐกิจของบริษัทต่าง ๆ จากสหรัฐ เช่น ยูไนเต็ดฟรูตคัมพานี สังคมแบบฉบับในสาธารณรัฐกล้วยเป็นสังคมที่มีชนชั้นแยกกันอย่างสุดขีด โดยมักจะเป็นชนชั้นแรงงานที่ยากจนกับชนชั้นปกครองที่ร่ำรวยซึ่งประกอบด้วยอภิชนทางธุรกิจ การเมือง และการทหารในสังคมนั้น ชนชั้นปกครองควบคุมภาคพื้นฐานของเศรษฐกิจผ่านการขูดรีดแรงงาน ดังนั้น ศัพท์ สาธารณรัฐกล้วย จึงเป็นคำบรรยายแฝงนัยดูหมิ่นสำหรับระบอบคณาธิปไตยใด ๆ ที่รับสินบนเพื่อแลกเปลี่ยนกับการส่งเสริมและสนับสนุนการแสวงหาประโยชน์จากพื้นที่เพาะปลูกทางการเกษตรขนาดใหญ่โดยเฉพาะการปลูกกล้วย
สาธารณรัฐกล้วยเป็นประเทศที่มีระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมโดยรัฐ โดยที่ประเทศเหล่านี้จะดำเนินการในลักษณะวิสาหกิจการค้าเอกชนเพื่อผลกำไรพิเศษของชนชั้นปกครอง การแสวงประโยชน์ดังกล่าวเกิดขึ้นได้จากการสมรู้ร่วมคิดระหว่างรัฐกับการผูกขาดทางเศรษฐกิจที่ได้รับการสนับสนุน กำไรที่ได้จากการแสวงประโยชน์ส่วนตัวจากที่ดินสาธารณะตกเป็นทรัพย์สินส่วนตัว ในขณะที่หนี้ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความรับผิดชอบทางการเงินของคลังสาธารณะ เศรษฐกิจที่ไม่สมดุลดังกล่าวยังถูกจำกัดด้วยการพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่สม่ำเสมอของเมืองและประเทศ และมักจะลดค่าสกุลเงินของประเทศให้กลายเป็นธนบัตรที่ไม่มีมูลค่า (เงินกระดาษ) ทำให้ประเทศเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ได้รับสินเชื่อระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนา
== อ้างอิง ==
การทุจริตทางการเมือง
คำศัพท์การเมือง
สงครามกล้วย
ยูไนเต็ดฟรูตคัมพานี
โอ. เฮนรี
รัฐแบ่งตามสถานภาพอำนาจ
การพัฒนาเศรษฐกิจ
โภคภัณฑ์
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S8

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S8 (; Nanjing Metro Line S8) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2557 มีระยะทาง 45.2 กิโลเมตร จำนวน 17 สถานี
== รายชื่อสถานี ==
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Nanjing Metro Line S8 049050.jpg|รถไฟฟ้า
ไฟล์:
ไฟล์:Nanjing Metro S8 in Dachang Station.jpg|ต้าฉ่าง(大廠站)
ไฟล์:
ไฟล์:Nanjing Metro S8 in Longchi Station.jpg|หลงฉือ(龍池站)
ไฟล์:Luhe Development Zone Station (Outside).jpg|เขตพัฒนาลู่โฮ(六合開發區站)
== อ้างอิง ==
รถไฟใต้ดินหนานจิง
วัดหนองจอก (กรุงเทพมหานคร)

วัดหนองจอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ทางทิศเหนือติดกับคลองแสนแสบ ทางทิศใต้ติดกับถนนเลียบวารี
วัดหนองจอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมวัดมีที่ดิน 10 ไร่ 8 ตารางวา ภายหลังซื้อเพิ่มอีก 1 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา มีที่ดินตั้งวัดกับที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 โฉนด เนื้อที่ 68 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา โดยมีนายโม้ บุญรอด, นายช่วง บุญรอด และนายชื่น ดอกไม้ เป็นผู้ยกที่ดินประมาณ 6 ไร่ ให้และดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายพิน ชูจันทร์ ที่ได้บริจาคที่ดินขาย 500 ไร่ ให้เป็นทุนก่อสร้างวัดจนเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2456 และผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส) ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมต้งแต่ พ.ศ 2463 และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตั้งอยู่บนที่ดินของวัด
อุโบสถแบบศิลปะไทยซุ้มประตูหน้าต่างลวดลายปูนปั้นหน้าบันแกะสลักลายไทย ประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองและพระพุทธโสธรจำลอง
วัดมีการจัดงานประจำปีในช่วงกลางเดือน 3 หรือเดือนกุมภาพันธ์
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระภิกษุสอน
พระภิกษุบุญ
พระภิกษุผล
พระภิกษุเชื้อ (จิ๊ด)
พระใบฎีกาหงษ์ (หงษ์วีณะ)
พระภิกษุตุ๊
พระภิกษุบัว
พระครูมีนนครธรรมภาณ (หงษ์)
พระครูมนูญศีลขันธ์ (ทอง)
พระครูวาปีคณารักษ์ (บุญมี)
พระครูบวรคุณาธาร (ไสว)
พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส)
==อ้างอิง==
หนองจอก
โบราณสถานในเขตหนองจอก
วัดหลวงพ่อโอภาสี

วัดหลวงพ่อโอภาสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูสุทธิญาโณภาส (อุสา ป.ธ.๓) เป็นเจ้าอาวาส
==ประวัติ==
วัดหลวงพ่อโอภาสีตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2485 พื้นที่ย่านบางมดแห่งนี้เต็มไปด้วยสวนส้ม หลวงพ่อโอภาสีได้เดินธุดงค์มาปักกลด ด้วยปฏิปทาอันน่าศรัทธาเลื่อมใส ชาวบ้านจึงพากันไปกราบไหว้เป็นประจำ จนเศรษฐีเจ้าของที่ดินได้ยกที่ดินให้สร้างเป็น อาศรมบางมด และได้นิมนต์ให้ท่านอยู่เป็นการถาวร ต่อมาเปลี่ยนมาเป็นชื่อ "วัดหลวงพ่อโอภาสี" ตามนามของหลวงพ่อโอภาสี (พระมหาชวน มลิพันธ์) ซึ่งท่านเป็นพระอาจารย์รูปหนึ่งที่มีชื่อเสียงในด้านอิทธิอภินิหาร เชื่อกันว่าท่านเป็นพระที่สามารถรู้ถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าและทำนายทายทักได้ถูกต้อง ท่านยังถือลัทธิบูชาเพลิง มีคหบดี เจ้าสัวจากย่านเยาวราช สำเพ็ง บางลำพู ฯลฯ แม้แต่เจ้านายชั้นผู้ใหญ่ เช่น จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก็ได้ไปกราบไหว้ท่าน พร้อมทั้งร่วมทำบุญสร้างวัดกับท่านเป็นประจำ
==วัตถุมงคล==
วัดมีวัตถุมงคลหลากหลายรูปแบบของท่านที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังทางด้านพุทธคุณ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอยู่ยงคงกระพันชาตรีหรือเมตตามหานิยม และที่ยอมรับกันเป็นอย่างมาก คือ การค้าขายให้เจริญรุ่งเรือง ในยุคแรกที่ประเทศไทยเข้าร่วมรบในสงคราม ท่านได้ทำผ้ายันต์ ผ้าประเจียด เหรียญสตางค์รู แจกให้ลูกศิษย์ มีผู้นำไปใช้แล้วเกิดประสบการณ์ต่าง ๆ เช่น คงกระพัน ถูกยิงถูกฟันไม่เข้า แคล้วคลาดจากภยันตรายต่าง ๆ จนมีผู้คนมาขอของท่านมากขึ้น ท่านจึงได้สร้างพระปิดตาเนื้อตะกั่วและพระพิมพ์เนื้อผงผสมดิน ซึ่งล้วนได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง
==อ้างอิง==
หลวงพ่อโอภาสี
กองรบพิเศษที่ 7 (สหรัฐ)

กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) (7th Special Forces Group (Airborne); อักษรย่อ: 7th SFG(A)) เป็นหน่วยปฏิบัติการของกองกำลังพิเศษกองบกทัพสหรัฐที่เคลื่อนพลเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 โดยได้รับการจัดโครงสร้างใหม่จากกองรบพิเศษที่ 77 ซึ่งประจำการที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา กองที่ 7—ตามที่เรียกกันในบางครั้ง—ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคง กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การต่อต้านยาเสพติด และการฝึกกองกำลังติดอาวุธของรัฐบาลที่เป็นมิตรในทวีปอเมริกาใต้, อเมริกากลาง และอเมริกาเหนือ รวมถึงแคริบเบียน กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) เข้าร่วมในปฏิบัติการเออเจนฟิวรีที่ประเทศเกรเนดาในปี พ.ศ. 2526 และในปฏิบัติการจัสต์คอสที่ประเทศปานามาในปี พ.ศ. 2532 กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) เหมือนกับกองรบพิเศษทั้งหมด ที่ได้รับการส่งไปยังไปยังประเทศอิรักและอัฟกานิสถานอย่างคับคั่งในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กองทัพบกสหรัฐ
กองรบพิเศษของกองทัพบกสหรัฐ
วัดสาครสุ่นประชาสรรค์

วัดสาครสุ่นประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
พื้นที่เดิมของวัดแต่เดิมเป็นท้องทุ่งนา ชาวบ้านเรียกว่า คลองขี้เสือ การสัญจรต้องเดิมทางมาตามคลองบ้าง เดินลัดไปตามคู่คันนาบ้าง หนทางค่อนข้างลำบาก วัดเริ่มก่อสร้างโดยการนำของพระครูธรรมศาสน์อุโฆษ (อาจารย์ช้อย) และพระภิกษุเล็ก (ผู้ใหญ่เล็ก) ได้คิดที่จะสร้างวัดขึ้น ได้ปรึกษาคุณย่าสุ่น พานิชเฮง คุณย่าตกลงยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่ก่อสร้างวัดเป็นจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา พระครูธรรมศาสน์อุโฆษได้นำเรื่องการก่อสร้างวัดไปปรึกษา พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (อาจารย์เลื่อน) เจ้าอาวาสวัดลาดพร้าว ท่านได้รับเป็นภาระเรื่องการก่อสร้างวัด ต่อมาได้ดำเนินการขออนุญาตต่อกรมการศาสนาและได้รับอนุญาตให้ก่อสร้างวัดได้เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2513 แต่เนื่องจากปีนั้นฝนตกชุกเกิดน้ำท่วมทำให้ก่อสร้างไม่ได้ จึงได้ตกลงก่อสร้างเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2514 โดยได้ก่อสร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ และต่อมาได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ อย่างพระอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร วัดได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516
ต่อมาปี พ.ศ. 2532 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2537 บุตรคุณพ่อรอด แม่เย็น แก้วงาม 4 คน ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2549 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 98 ตารางวา รวมที่ดินวัดทั้งหมด 13 ไร่ 69 ตารางวา
==อ้างอิง==
สาครสุ่นประชาสรรค์
วัดสิริกมลาวาส

วัดสิริกมลาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูโชติญาณประยุต (คำจันทร์ โชติญาโณ)
วัดสิริกมลาวาสเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เสนานิคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 มีอดีตท่านเจ้าอาวาสอย่างท่านพระครูปราโมทย์ธรรมธาดา หรือหลวงปู่หลอด ปโมทิโต ที่เป็นที่เคารพนับถือของสาธุชนจำนวนมาก ท่านเป็นพระกรรมฐานที่มีชื่อเสียงใช้เวลาศึกษากรรมฐาน และออกธุดงค์เป็นเวลาร่วม 26 ปี วัดจึงมีมีชื่อเสียงทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน เป็นสถานที่ปฎิบัติธรรม ฝึกสมาธิ ภาวนา มีความสัปปายะ สงบเงียบ สงบเย็น ร่มรื่นมาก
บรรยากาศภายในวัดร่มเย็นด้วยลานต้นไม้ด้านหน้าวัดที่ให้ร่มเงา ด้านหน้ามีพระอุโบสถ ด้านข้างเป็นที่ประดิษฐานของพระแม่ธรณีและหลวงพ่อดำ นอกจากนี้ยังมีของดีคือขอนไม้พญางิ้วดำ ซึ่งเป็นไม้มงคลศักดิ์สิทธิ์มีอายุหลายพันปี ผู้คนให้ความเลื่อมใสศรัทธามากอีกด้วย ภายในวัดมีสถาบันพลังจิตตานุภาพ สำหรับฝึกปฏิบัติสมาธิ
==อ้างอิง==
สิริกมลาวาส
วัดบำเพ็ญเหนือ

วัดบำเพ็ญเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองแสนแสบ ติดกับนิคมอุตสาหกรรมบางชันและตลาดน้ำขวัญ-เรียม และมีวัดบางเพ็งใต้อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยมีสะพานเชื่อมกัน
วัดบำเพ็ญเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313 ขณะที่อีกข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยชาวเวียงจันทน์ที่เดิมพักอยู่แถวบางปะอิน วัดมีประวัติเกี่ยวข้องกับวัดบางเพ็งใต้ คือ อดีตเจ้าอาวาสวัดบางเพ็งเหนือ (บำเพ็ญเหนือ) ชื่อ พระครูดำ มีอาการวิกลจริต ชาวบ้านจึงได้สร้างวัดบางเพ็งใต้ขึ้นให้ท่านกลับมาเป็นเจ้าอาวาส
ปูชนียวัตถุมีพระประธานในพระอุโบสถซึ่งมีอายุเก่าแก่พร้อมกับการสร้างวัด พระพุทธโสธรจำลอง รูปหล่อหลวงพ่อยอดซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาส ปัจจุบันได้มีการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครในเนื้อที่ของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518
==อ้างอิง==
บำเพ็ญเหนือ
วัดเอี่ยมวรนุช

วัดเอี่ยมวรนุช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูศรีสุตาภรณ์ (คำนึง ป.ธ.๖)
==ประวัติ==
วัดเอี่ยมวรนุชตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2327 เดิมชื่อ วัดท้องคุ้ง ต่อมาปลัดนุชดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดปลัดนุช ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยายเอี่ยมได้สร้างพระอุโบสถ พระองค์จึงมีดำรัสว่าควรมีชื่อผู้สร้างร่วมอยู่ในวัดนี้ด้วย วัดนี้จึงมีชื่อว่า "วัดเอี่ยมวรนุช" นับแต่บัดนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490
==อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ==
ด้านหน้าพระอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อพระบางประสิทธิโชค หรือ พระอีบาง แต่เดิมนั้นประดิษฐานอยู่ทางภาคอีสานของไทย ภายในพระอุโบสถมีพระประธานประดิษฐานอยู่ มีพระอัครสาวกซ้ายขวา และด้านหน้าประดิษฐาน หลวงพ่อสารพัดช่าง เป็นองค์รองประธาน ด้านขวาของพระอุโบสถมีพระสีวลี
วิหารเจ้าแม่กวนอิมเป็นที่ประดิษฐานสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย เช่น พระโพธิสัตว์กวนอิม ประดิษฐานอยู่ตรงกลางวิหาร ด้านหลังมีพระพุทธรูปหลายองค์ ส่วนด้านซ้ายประดิษฐาน พระศรีอริยเมตไตรย และ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต อีกมุมหนึ่งของวัดมีพุทธเจดีย์ปรินิพพานหรือเจดีย์ถวายพระเพลิงพระศาสดา ลักษณะเป็นมณฑปเล็ก ๆ สีขาว ภายในประดิษฐานพระเจ้าเข้านิพพาน วัดมีวิหารหลวงปู่ทวด ซึ่งภายในประดิษฐาน หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด นอกจากนี้ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประดิษฐานอยู่โดยรอบวัด ไม่ว่าจะเป็นพระพรหม พระพิฆเนศ หลวงปู่ชีวกโกมารภัจจ์
==อ้างอิง==
เอี่ยมวรนุช
โบราณสถานในเขตพระนคร
วัดแสงธรรมบุราราม

วัดแสงธรรมบุราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองใหม่ ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระปลัดอนันต์ อานนฺโท
วัดแสงธรรมบุรารามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2513 โดยมีนายเที่ยง เกิดแสง อดีตครู เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ชื่อของวัดมาจากชื่อและนามสกุลผู้สร้างวัด คำว่า แสง มาจากนามสกุล ส่วนคำว่า บุร มาจากนามบิดาผู้สร้างวัดซึ่งมีนามว่า หลวงบุรานุรักษ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543
ในสมัยพระปลัดอนันต์ อานนฺโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน มีการจัดพิธีพุทธาภิเษกหลวงปู่ทวดและทำบุญให้กับแม่ย่านางรถ เพื่อสะเดาะเคราะห์ให้ตัวเองและสร้างสิ่งที่ดีงามให้แก่ชีวิตและรถยนต์ โดยจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง
==อ้างอิง==
แสงธรรมบุราราม
วัดท้ายเกาะ

วัดท้ายเกาะ หรือ วัดท้ายเกาะใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นสะตือ ตำบลท้ายเกาะ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
==ประวัติ==
วัดท้ายเกาะมีชื่อเดิมว่า วัดเวียงจาม ซึ่งเป็นภาษารามัญ แปลว่า "วังจรเข้" เป็นวัดที่สร้างโดยชาวรามัญจากเมืองเย่และเมืองเมาะตะมะได้อพยพหลบภัยมาพึ่งพระโพธิสมภารในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏในพงศาวดาร ปี พ.ศ. 2206 ชาวรามัญได้รวมกลุ่มก่อตั้งหมู่บ้านเวียงจามและได้ก่อสร้างวัดเวียงจามเป็นศูนย์รวมทางพระพุทธศาสนาประจำหมู่บ้าน และได้สร้างเจดีย์ชเวดากองไว้ริมฝั่งน้ำเจ้าพระยาเพื่อสักการบูชา และต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดท้ายเกาะใหญ่" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) และเสด็จประทับ ณ ศาลาวัดนี้
==อาคารเสนาสนะ==
เจดีย์ทรงรามัญแบบชเวดากองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดปทุมธานี เป็นเจดีย์ก่ออิฐตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว เป็นทรงระฆังแบบมอญฐานแปดเหลี่ยม ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่สองชั้น ตอนบนฐานปัทม์มีเจดีย์เล็กสี่องค์ ทรงเดียวกับเจดีย์ประธาน ส่วนยอดเป็นฉัตรทำด้วยทองเหลือง ภายในวัดยังมีธรรมาสน์บุษบกศิลปะรัตนโกสินทร์ กุฏิทรงไทย ตาลปัตรพัดยศ ปิ่นโต สังเค็ดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิล้อมรอบด้วยภาพเขียนพุทธประวัติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ หอระฆังเก่า
==อ้างอิง==
ท้ายเกาะ
ท้ายเกาะ
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S6

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S6 (; Nanjing Metro Line S6) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ.2564 มีระยะทาง 43.7 กิโลเมตร จำนวน 13 สถานี
== รายชื่อสถานี ==
== อ้างอิง ==
รถไฟใต้ดินหนานจิง
มิกกี้เมาส์คาเพด

มิกกี้เมาส์คาเพด (Mickey Mousecapade) เผยแพร่ในญี่ปุ่นภายใต้ชื่อ มิกกี้เมาส์: ฟูชิงิ โนะ คูนิ โนะ ไดโบเก็ง  เป็นเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดยฮัดสันซอฟท์และเผยแพร่โดยแคปคอมใน ค.ศ. 1987 โดยในประเทศญี่ปุ่นเผยแพร่ด้วยแฟมิคอม ส่วนฝั่งสหรัฐเผยแพร่ด้วยเครื่องเกมนินเทนโด
==การตอบรับ==
สกายเลอร์ มิลเลอร์ จากออลเกมกล่าวถึงภาพว่าใช้ได้ แต่เสียงดนตรีวนซ้ำมากเกินไป และให้ไป 2 ต่อ 5 ดาว ส่วนไอจีเอ็นยกให้เป็นเกมแฟมิคอมที่ดีที่สุดตลอดกาลในอันดับ 86
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เกมดิสนีย์ของแคปคอม
วิดีโอเกมของดิสนีย์
เกมของฮัดสันซอฟท์
วิดีโอเกมของมิกกี้ เมาส์
เกมสำหรับแฟมิคอม
วิดีโอเกมแพลตฟอร์ม
วิดีโอเกมผู้เล่นเดี่ยว
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เวินโจว

เวินโจว (; เวินโจว: Yuziou) เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียงในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ใต้สุดของมณฑลเจ้อเจียง โดยมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหลีฉุ่ย ทิศเหนือติดกับไทโจว และทิศใต้ติดกับมณฑลฝูเจี้ยน เวินโจวล้อมรอบด้วยภูเขา ทะเลจีนตะวันออก และหมู่เกาะจำนวน 436 เกาะ ในขณะที่ที่ราบลุ่มเกือบทั้งหมดอยู่ตามชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกซึ่งมีความยาวเกือบ  พื้นที่ส่วนใหญ่ของเวินโจวเป็นภูเขา โดยเกือบร้อยละ 76 ของพื้นที่บนบกที่มีขนาด 11,784  ถูกจัดประเภทเป็นภูเขาและเนินเขา ว่ากันว่าเวินโจวมีภูเขา 7/10 แหล่งน้ำ 1/10 และพื้นที่เพาะปลูก 2/10 จากการสำรวจสำมะโนประชากรจีนในปี 2010 ประชากร 3,039,500 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองของเวินโจว ส่วนพื้นที่ที่อยู่ภายใต้อาณาเขตทั้งหมดของเวินโจว (ซึ่งรวมถึงเมืองบริวาร 2 แห่ง และอำเภอ 6 แห่ง) มีประชากร 9,122,100 คน ซึ่งร้อยละ 31.16 เป็นผู้อยู่อาศัยที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นที่มาจากนอกเวินโจว
เวินโจวเดิมรู้จักกันในชื่อ หย่งเจีย  เป็นท่าเรือในสนธิสัญญาต่างประเทศที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีในปัจจุบัน เวินโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นภูเขาและด้วยเหตุนี้ประวัติศาสตร์ของที่นี่จึงถูกแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้วัฒนธรรมและภาษาท้องถิ่นแตกต่างอย่างมาก ไม่เพียงแต่ต่างจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของจีนเท่านั้น แต่ยังต่างจากพื้นที่ข้างเคียงอีกด้วย เมืองนี้ยังเป็นแผ่นดินแม่ของผู้อพยพจำนวนมากที่อพยพไปยังยุโรปและสหรัฐอเมริกา โดยผู้อพยพชาวเวินโจวเหล่านี้หลายคนเป็นผู้ประกอบการที่เริ่มต้นทำร้านอาหาร ธุรกิจค้าปลีกและค้าส่งในประเทศที่ตนอาศัย ชาวจีนเชื้อสายจีนในอิตาลีประกอบด้วยชาวเวินโจวจำนวนมาก ซึ่งในบางแคว้น เช่น แคว้นตอสคานาประกอบด้วยชาวเวินโจวร้อยละ 90 ของผู้อยู่อาศัยชาวจีนทั้งหมด นอกจากนี้ยังสามารถพบชาวเวินโจวได้ทั่วไปในฝรั่งเศสและสเปน
== เขตการปกครอง ==

นครระดับจังหวัดเวินโจวในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 5 อำเภอ ข้อมูลจำนวนประชากรจากสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010
== อ้างอิง ==
ข้อมูลทางเศรษฐกิจของเวินโจว ที่ องค์การสภาพัฒนาการค้าฮ่องกง (HKTDC)
Nanlai Cao, Constructing China's Jerusalem: Christians, Power and Place in the City of Wenzhou, Stanford, Stanford University Press, 2010, 232 pp.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์หน่วยงานบริหารนครเวินโจว  
เว็บไซต์หน่วยงานบริหารนครเวินโจว  
Wenzhou Municipal Office for Foreign & Overseas Chinese Affairs 
China, China's Boomtowns – National Geographic Magazine
US Army Service Map of Wenzhou from 1945
Manufacturing a China crisis – stratfor.com, reprinted by Business Spectator
 
นครในมณฑลเจ้อเจียง
เจียงหนาน
กองเรืออูที่ 1

กองเรืออูที่ 1 (1. Unterseebootsflottille; 1st U-boat flotilla) หรือที่รู้จักกันในชื่อ กองเรือเวดดีเกน เป็นหน่วยเรืออูที่หนึ่งในครีคส์มารีเนอ (กองทัพเรือ) ของนาซีเยอรมนี ซึ่งก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1935 ภายใต้การบังคับบัญชาของเฟรกัทเทนคาพีเท็น คาร์ล เดอนิทซ์ โดยได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่คาพีเท็นล็อยท์นันท์ อ็อทโท เวดดีเกน ซึ่งเวดดีเกนเป็นผู้บัญชาการเรืออูในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1915 หลังจากเรือดำน้ำอู-29 ของเขาถูกเรือหลวงเดรดนอตซึ่งเป็นเรือประจัญบานของสหราชอาณาจักรกระแทกในทะเลเหนือ
กองเรือในตอนแรกประกอบด้วย เท่านั้นซึ่งเป็นเรือแบบ IIเบ ที่ประจำการเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1935 ต่อมา เรือ ถึง ได้รวมอยู่ในกองเรือ แต่อู-1 ถึง ใช้เป็นเรือฝึกเท่านั้น และติดอยู่กับโรงเรียนฝึกเรืออูในน็อยชตัท ซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่คีลตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1935 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 กระทั่งย้ายไปที่แบร็สต์ ประเทศฝรั่งเศส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ส่วนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 กองเรือถูกปลดประจำการ และเรือที่เหลือถูกจำแนกไปยังกองเรืออื่น ๆ
== ผู้บัญชาการกองเรือ ==
{|class="wikitable"
!align="left"|ระยะเวลา
!align="center"|ผู้บังคับบัญชา
|-
|align="left"| กันยายน ค.ศ. 1935 – ตุลาคม ค.ศ. 1936
|align="center"| คาพีเท็นซัวร์เซ คาร์ล เดอนิทซ์
|-
|align="left"| ตุลาคม ค.ศ. 1936 – กันยายน ค.ศ. 1937
|align="center"| คาพีเท็นซัวร์เซ อ็อทโท ล็อยเคอ
|-
|align="left"| ตุลาคม ค.ศ. 1937 – กันยายน ค.ศ. 1939
|align="center"| คาพีเท็นล็อยท์นันท์ ฮันส์-กือเทอร์ โลฟฟ์
|-
|align="left"| กันยายน ค.ศ. 1939 – ธันวาคม ค.ศ. 1939
|align="center"| คาพีเท็นล็อยท์นันท์ ฮันส์ เอ็คแคร์มันน์ มิทแดร์ฟือรุงเบเอาฟ์ทรักท์
|-
|align="left"| มกราคม ค.ศ. 1940 – ตุลาคม ค.ศ. 1940
|align="center"| คอร์เวทเทนคาพีเท็น ฮันส์ เอ็คแคร์มันน์
|-
|align="left"| พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942
|align="center"| คอร์เวทเทนคาพีเท็น ฮันส์ โคเฮาส์
|-
|align="left"| กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 – กรกฎาคม ค.ศ. 1942
|align="center"| คาพีเท็นล็อยท์นันท์ ไฮนทซ์ บูคฮ็อลทซ์ อินแวร์เทรทุง
|-
|align="left"| กรกฎาคม ค.ศ. 1942 – กันยายน ค.ศ. 1944
|align="center"| คอร์เวทเทนคาพีเท็น แวร์เนอร์ วินเทอร์
|-
|}
== เรืออูที่มอบหมายให้กองเรือ ==

{|class="wikitable"
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  ||  ||  || 
|-
|  ||  ||  ||  || 
|}
== หมายเหตุและข้อมูลอ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
uboat.net – comprehensive website dedicated to U-boat history.
1
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7

รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7 (; Nanjing Metro Line 7) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 มีระยะทาง 35.7 กิโลเมตร จำนวน 27 สถานี.
== รายชื่อสถานี ==
== อ้างอิง ==
รถไฟใต้ดินหนานจิง