pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ฐานันดรศักดิ์เจ้านายมลายูปัตตานี

ฐานันดรศักดิ์เจ้านายมลายูปัตตานี หมายถึง ระบบชั้น และชั้นยศของเจ้านายมลายู ซึ่งหมายความเฉพาะ ปัตตานี ยะลา นราธิวาส และรัฐกลันตัน เนื่องจากรัฐกลันตันมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับปัตตานีจึงมีการใช้ชั้นยศที่เหมือนกันอีกทั้งในอดีตรัฐมลายูต่างๆมีการใช้ชั้นยศที่คล้ายกันและมีการสืบทอดกันมาตั้งแต่โบราณสมัยนครรัฐมลายูรุ่งเรือง
== ชั้นยศ ==
ชั้นยศปัตตานียุคแรก
ในสมัยเริ่มแรกมีการใช้ชั้นยศ 1.วัน(Wan) 2.นิ(Nik) 3.ตูแว(Tuwea)  เป็นยศชั้นเดียวกันทั้งหมด หมายถึงผู้นำ พระเจ้าแผ่นดิน สุลต่าน ตลอดจนเชื้อพระวงศ์และบรรดาเจ้าเมืองต่างๆ
- ยศ "วัน" นอกจากหมายถึงการสืบเชื้อสายเจ้าแล้วอาจหมายถึงการสืบเชื้อสายเจ้าทางพระมารดา หรืออาจเป็นขุนนางที่มีคววามดีความชอบจึงได้รับแต่งตั้ง)
- ยศ "นิ" ปรากฏใช้ครั้งแรกสมัยสุลต่านมูซอฟฟาร์ ซึ่งเป็นดาตูยามู-จามปา โอรสของสุลต่านสุลต่านอับดุลลอฮ์ (Wan Bo Tri Tri) ราชาจามปา โดยตั้งชื่อโอรสว่า นิมุสตอฟา (สุลต่านอับดุลฮามิดชาห์) ตาดูยามู-จามปา หรือชาวจามปารู้จักในชื่อ (Po Rome)
- ยศ "ตูแว" หมายถึง  "เจ้า" พบที่ปัตตานีเท่านั้นและยอมรับกันทางภาษาศาสตร์ว่าน่าจะเป็นคำดั่งเดิมที่สุด ต่อมาได้พัฒนาเป็น "ต่วน"
นอกจากนี้ยังปรากฏลำดับชั้นยศซึ่งมีการใช้เฉพาะในปัตตานียุคกลาง โดยในตาริคปาตานี (Tariq Patani) ของวันฟากิฮ อาลี ดังนี้
ต่อมามีการเปลี่ยนแปลงการใช้ชั้นยศตามกาลเวลาและสมัยนิยมจนมาสู่ชั้นยศมลายูแบบ 3 ชั้น (ยุคหลังและปัจจุบัน)
ในอดีตรัฐกลันตันนิยมใช้ชั้นยศ "ต่วน" จนกระทั้งในปี ค.ศ.1944 จึงได้มีการเปลี่ยนตามสมัยนิยมมาใช้ชั้นยศ ตนกู,เติงกู,เต็งกู ส่วนในปัตตานี ยะลา และนราธิวาสนั้นยังนิยมใช้ยศ ต่วน, กู ,นิ ตามเดิม
ในปัจจุบันชั้นยศ "นิ" จะใช้เพื่อให้เกียรติสำหรับการสืบเชื้อสายเจ้าทางพระมารดา เช่น ฝ่ายหญิงเป็นเจ้าชั้นยศ "ต่วน" สมรสกับชายสามัญชน บุตรที่เกิดมาใช้ชั้นยศ "นิ" เป็นต้น ส่วนยศ"วัน" หากเป็นการสืบชั้นยศแบบโบราณไม่ขาดสายจึงจะถือว่าเป็นเจ้า หรืออาจจะหมายถึงขุนนางในราชสำนักที่มีความดีความชอบจึงได้รับแต่งตั้งเพื่อเป็นการให้เกียรติกรณีนี้ไม่ถือว่าเป็นเจ้า
== การสืบทอดชั้นยศ ==
ในปัจจุบันการสืบทอดชั้นยศจะสืบทอดทางฝ่ายชายเป็นหลัก เช่น ฝ่ายชายเป็นเจ้าชั้น เต็งกู โอรสประสูตรมาจะใช้ เต็งกู ตามฝ่ายชายตลอดสาย และชั้นยศจะลดลงมาหนึ่งชั้นเมื่อ ฝ่ายหญิงเป็นเจ้า สมรสกับชายสามัญชน เช่น ฝ่ายหญิงเป็นเจ้าชั้น ตนกู สมรสกับชายสามัญ บุตรที่เกิดจะใช้ยศ "นิ" ฐานันดรศักดิ์มลายูเหล่านี้ยังมีการใช้สืบทอดจนถึงปัจจุบัน
== ราชาศัพท์มลายู ==
ในภาษามลายูนั้นมีการใช้ราชาศัพท์เรียกว่า บาฮาซา อิสตานา (Bahasa Istana)
== อ้างอิง ==
เจ้านายฝ่ายใต้
นักจักรยานผู้เดียวดาย

"นักจักรยานผู้เดียวดาย"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1903 และตีพิมพ์ใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมกราคม ค.ศ. 1904 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ในปี ค.ศ. 1905
== ประวัติการตีพิมพ์ ==
"นักจักรยานผู้เดียวดาย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1903 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1904 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 5 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
== อ้างอิงและบรรณานุกรม ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ฃ
เชอร์ล็อก โฮมส์
อรรถพล เทศทะวงศ์

อรรถพล เทศทะวงศ์ (เกิด 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2532) หรือที่รู้จักกันในชื่อ หม่อมเอ็ม เป็นนักแสดงและนักแสดงตลกชาวไทย
== ประวัติ ==
อรรถพล เทศทะวงศ์ มีชื่อเล่นว่า เอ็ม เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2532 เป็นบุตรชายคนเล็กในบรรดาพี่น้อง 5 คนของ ประสิทธิ์ เทศทะวงศ์ หรือ หม่อมเหยิน อดีตนักแสดงตลกชื่อดัง ซึ่งตัดสินใจบวชแบบไม่มีกำหนดสึก มีพี่ชายคือ อัศนัย เทศทะวงศ์ หรือหม่อมเอ็กซ์ จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒ และระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
== เข้าสู่วงการ ==
อรรถพลเข้าสู่วงการจากการร่วมแสดงตลกตามคาเฟ่และวิดีโอตลกของค่ายต่าง ๆ ร่วมกับพ่อและพี่ชายโดยใช้ ชื่อในการแสดงว่า หม่อมเอ็ม จากนั้นจึงได้มีผลงานการแสดงทั้งภาพยนตร์และละครเรื่อยมา
== ผลงาน ==
== อ้างอิง ==
นักแสดงชาวไทย
นักแสดงชายชาวไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากมหาวิทยาลัยศรีปทุม
บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
ฮาจีซูมาตราบูมี

ฮาจีซูมาตราบูมี (Haji Sumatrabhumi, ) เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรศรีวิชัยที่ส่งทูตไปยังจีนสมัยราชวงศ์ซ่งเมื่อ ค.ศ. 1017 ซู่ซือจื้อทงเจี้ยนฉางเปียนของหลี่ เทาบันทึกพระนามของพระองค์เป็น Xiachi Suwuzhapumi (霞遲蘇勿吒蒲迷;  ภาษาจีนสมัยกลางในรูปแบบการถอดเสียงของ Baxter: Hae-drij Su-mjut-traeH-phuX-mi) ส่วนตำแหน่ง "ฮาจี" โดยทั่วไปถือเป็นประเภทของกษัตริย์ข้าราชบริพาร
ทูตที่ฮาจีซูมาตราบูมีส่งไปได้นำจดหมายจารึกทองคำ พร้อมไข่มุก งาช้าง หนังสือศาสนาในภาษาสันสกฤต และทาส จักรพรรดิซ่งเจินจงทรงพอพระทัยอย่างมาก และอนุญาตให้ทูตดูตึกรามบ้านช่อง ก่อนส่งกลับพร้อมจดหมายตอบกลับและของสมนาคุณหลายประเภท
ในรัชสมัยของพระองค์ คาดว่าอาณาจักรศรีวิชัยถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องจากอาณาจักรโจฬะ ซึ่งอยู่ในช่วงสูงสุดใน ค.ศ. 1025 ภายใต้กษัตริย์ ราเชนทราที่ 1 เหตุการณ์นี้ได้รับการบันทึกในจารึกตันโจเรอ
ผู้ปกครององค์ถัดไปคือซังรามา วีจายาตุงกาวาร์มัน ผู้ถูกกองทัพโจฬะจับกุมขณะโจมตีที่เกอดะฮ์ (Kadaram) หนึ่งในดินแดนของศรีวิชัย
== อ้างอิง ==
อาณาจักรศรีวิชัย
กษัตริย์อินโดนีเซียที่นับถือศาสนาพุทธ
วัดดอนแก้ว (อำเภอแม่ระมาด)

วัดดอนแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่ระมาด อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก
วัดดอนแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477 อาคารเสนาสนะมีอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 และกุฏิสงฆ์ 5 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
วัดดอนแก้วมีพระพุทธรูปหินอ่อนที่เป็นที่เคารพนับถือ ได้อัญเชิญมาจากเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่าเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2465 โดยไปติดต่อขอบูชามาในราคา 800 รูปี โดยนำมาทางเรือผ่านเมืองมะละแหม่ง แล้วเดินทางต่อจนถึงท่าเรือจองโต ซึ่งจากท่าเรือแห่งนี้ครูบาขาวปี ได้ไปรับพระพุทธรูปหินอ่อนพร้อมญาติโยมและได้อัญเชิญขึ้นบนเกวียนแล้วเดินทางถึงเมืองกรุกกริก บ้านจ่อแฮ (บ้านกะเหรี่ยง) จากนั้นได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านป๋างการ จนกระทั่งถึงหมู่บ้านเมียวดีริมแม่น้ำเมยประเทศพม่าตรงข้ามบ้านท่าสายลวด อำเภอแม่สอดในปัจจุบัน จึงอัญเชิญลงจากเกวียน ข้ามแม่น้ำเมยเข้าเขตประเทศไทย ที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก โดยพักที่บ้านท่าสายลวด 3 คืน จึงเดินทางเข้าอำเภอแม่ระมาด และอัญเชิญขึ้นประดิษฐานที่วัดดอนแก้ว รวมเวลาทั้งหมด 12 วัน
พระพุทธรูปเป็นพระพุทธปฏิมาของชาวพม่าที่ได้แกะสลักขึ้นพร้อมกันสามองค์ โดยองค์แรกประดิษฐานที่ประเทศอินเดีย องค์ที่สองประดิษฐานที่ประเทศปากีสถาน และองค์ที่สามประดิษฐานที่วัดดอนแก้ว พระพุทธรูปแกะสลักจากหินอ่อนทั้งแท่ง มีขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว สูง 63 นิ้ว
==อ้างอิง==
ดอนแก้ว
อำเภอแม่ระมาด
วัดดอนแก้ว (อำเภอเมืองตาก)

วัดดอนแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหลวง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 80.20 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว 280 เมตร ติดต่อกับถนนเทศบาล 1 ทิศใต้ยาว 436 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันออกยาว 155 เมตร ติดต่อกับทางสาธารณะ ทิศตะวันตกยาว 57.50 เมตร ติดต่อกับถนนมหาดไทยบำรุง โดยมีโฉนดที่ดินเลขที่ 3431 เป็นหลักฐาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 15 ไร่ 11.6 ตารางวา ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 593, 3432, 3433, 3434
วัดดอนแก้วตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2448 ประชาชนร่วมใจกันสร้างวัดนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2519
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2509 วิหารกว้าง 15 เมตร ยาว 26.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 12.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กุฎีสงฆ์จำนวน 5 หลัง และหอไตรกลางน้ำ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในวิหารปางมารวิชัย มีพระพุทธรูปบูชาไม้แกะสลัก 3 องค์ ดินปั้น 1 องค์ ทองสัมฤทธิ์ 1 องค์ เจดีย์ทรงกลม 1 องค์
==อ้างอิง==
ดอนแก้ว
โบราณสถานในจังหวัดตาก
โรงเรียนสำนักอธิการ

"โรงเรียนสำนักอธิการ"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 5 จากทั้งหมด 13 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ในปี ค.ศ. 1905 ดอยล์จัดอันดับให้ "โรงเรียนสำนักอธิการ" อยู่ในอันดับที่ 10 ในรายการเรื่องสั้นของโฮมส์ 12 เรื่องที่ชื่นชอบ
== เนื้อเรื่อง ==
ดร. ทอร์นิย์ครอฟต์ ฮักสเตเบิล (Dr. Thorneycroft Huxtable) ผู้ก่อตั้งและอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนชั้นเตรียมชื่อโรงเรียนสำนักอธิการ (Priory School) ในภาคเหนือของอังกฤษได้มาพบกับโฮมส์ ฮักสเตเบิลขอร้องให้โฮมส์เดินทางไปที่แมกเกิลตัน (Mackleton) พร้อมกับตนเพื่อสืบสวนการหายตัวไปของลูกศิษย์คนหนึ่งของตนคือลอร์ดซอลเตอร์ (Lord Saltire) วัย 10 ขวบ บิดาของลอร์ดซอลเตอร์คือดยุคแห่งโฮลเดอร์นีส (Duke of Holdernesse) ผู้มั่งคั่งและมีชื่อเสียง  ฮักสเตเบิลเล่าว่าไม่ใช่แค่เด็กชายที่หายตัวไป ไฮเดกเกอร์ (Heidegger) อาจารย์ชาวเยอรมันก็หายตัวไปพร้อมกับจักรยานของเขาด้วย
== ประวัติการตีพิมพ์ ==
"โรงเรียนสำนักอธิการ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1904 และตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบ 6 ภาพวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 9 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด คืนชีพ ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 และในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1905
== อ้างอิงและบรรณานุกรม ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เชอร์ล็อก โฮมส์
วัดศรีมณีวัน (จังหวัดตาก)

วัดศรีมณีวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่จะเรา อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบมีถนนและเหมืองล้อมรอบ นอกจากนั้นวัดยังเป็นที่ตั้งของศูนย์พัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของอำเภอแม่ระมาด สำนักงานเลขาธิการสภาวัฒนธรรมตำบลแม่จะเรา (ชั่วคราว) และศูนย์บูรณาการวัฒนธรรมไทยสายใยชุมชนตำบลแม่จะเรา
วัดศรีมณีวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2446 เดิมมีนามว่า วัดแม่จะเลาบ้านทุ่ง ได้เปลี่ยนเป็น "วัดศรีมณีวัน" เมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 เดิมวัดตั้งอยู่ท่ามกลางของหมู่บ้าน ต่อมาในสมัยของเจ้าอาวาสพระอินทจักร จกฺกวโร พร้อมกับหมื่นเทพ สอนนา ผู้ใหญ่บ้าน ได้จัดการย้ายเสนาสนะมาจัดสร้างขึ้นใหม่ตรงที่ตั้งปัจจุบัน ระยะแรกได้รับบริจาคที่ดินจากนายมา นางน้อย พรมวิหาร นายหวัน นางบัว จันแก้วปง เนื้อที่ประมาณ 1 ไร่ 2 งาน 98 ตารางวา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้สัก กุฏิสงฆ์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเนื้อทองเหลือง ปูนปั้นและไม จำนวนหลายองค์
==อ้างอิง==
ศรีมณีวัน
อำเภอแม่ระมาด
วีลา

วิลา (vila) หรือ วีลา (víla; ; พหูพจน์: vile, หรือ víly ; vila; vila; vila, diva, juda, samovila, samodiva, samojuda; vila; víla; víla, samodiva, divoženka) เป็นภูตประเภทหนึ่งตามตำนานของชาวสลาฟ ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับนิมฟ์ ในตำนานกรีก
สำหรับวิลานั้นเป็นตำนานที่ชาวสลาฟคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี โดยชาวสลาฟมองว่าวิลานั้น เป็น “นางไม้” ประเภทหนึ่ง มีคุณต่อผู้คนและเคารพนับถือพวกเขา ชื่อวิลาจึงมาผูกเป็นชื่อสถานที่ต่าง ๆ ในแถวพื้นที่ที่ชาวสลาฟได้ตั้งรกรากดินแดนอาศัยอยู่
สำหรับวิลานั้น กำเนิดมาจากวิญญาณของเด็กสาวบริสุทธิ์ ทำให้ส่วนมากวิลาจึงมักปรากฎตัวในรูปลักษณ์ของสตรีเพศที่มีความงดงามหาใดเปรียบ พวกเธอมักจะปรากฎตัวในฐานะผู้หญิงผมยาวสลวยงดงาม นอกจากนี้พวกเธอยังสามารถแปลงกายตนเองเป็นสัตว์ชนิดอื่น อาทิเช่น ห่าน หงส์ ม้า เหยี่ยว และหมาป่าได้ด้วย
สำหรับลักษณะนิสัยของเหล่านางวิลานั้น พวกเธอมักจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม พวกเธอมักจะชอบจับกลุ่มกันเต้นรำเป็นวงกลม พวกเธอนั้นมีความชอบในมนุษย์ โดยเฉพาะมนุษย์ที่มีความกล้าหาญจำพวกอัศวิน นักรบ หรือวีรบุรุษ ตามความเชื่อของชาวสลาฟแล้ว คนพวกนี้มักจะได้รับความช่วยเหลือจากเหล่านางวิลา ซึ่งจะมาในรูปของคำอวยพร บ้างก็เป็นอาวุธเวทมนตร์ชั้นดี หรือว่าเป็นเวทมนตร์คุ้มครอง นอกจากนี้เหล่าอัศวินหรือนักรบผู้กล้าหาญทุกคนก็จะมีวิลาคุ้มครองประจำตัวไป ซึ่งพวกเธอเหล่านี้จะเป็นเหมือนกับ “พี่น้องร่วมสาบาน” ที่คอยช่วยเหลือและคุ้มครองผู้กล้าให้ปลอดภัยในหลาย ๆ สถานการณ์ ดั่งจะเห็นได้จากตำนานเจ้าชายมาร์โค (Kraljević Marko) ตำนานกษัตริย์ผู้กล้าของชาวเซอร์เบีย ที่วิลาชื่อว่า ราวิโยยลา (Ravijojia) เป็นภูติประจำตัว
วิลานั้นมีความเป็นมิตรกับมนุษย์ อย่างไรก็ตามวิลาก็มีความเจ้าคิดเจ้าแค้น หากมีใครก็ตามไปดูถูก เหยียดหยามหรือทำร้ายพวกนาง พวกนางก็จะแก้แค้นด้วยความพยาบาท จนกระทั่งคนที่ทำตายตายไปนั่นเอง
ในส่วนชื่อวิลา (Vila) นั้นมาจากไหนยังไม่อาจจะชี้ชัดได้ แต่คาดการณ์กันว่าชื่อของวิลานั้นมาจากคำว่า วิติ (Viti) หรือ วายุ (vāyú) ซึ่งมีความหมายถึง ‘สายลม’ นั่นเอง
== อ้างอิง ==
สิ่งมีชีวิตในตำนาน
ภูต
จรวดขนส่งหนักพิเศษ

{|  
|}
จรวดขนส่งหนักพิเศษ เป็นจรวดที่สามารถส่งน้ำหนักบรรทุกหนักพิเศษขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลก กล่าวคือน้ำหนักบรรทุกมากกว่า ตามนิยามของสหรัฐ และมากกว่า  ตามนิยายของรัสเซีย โดยหมวดหมู่นี้เป็นหมวดหมู่ของพาหนะส่งที่มีความสามารถในการส่งมวลสู่วงโคจรมากที่สุด เหนือกว่าความสามารถของพาหนะในหมวดหมู่จรวดขนส่งหนัก
ใน ค.ศ. 2022 การส่งน้ำหนักบรรทุกในหมวดหมู่นี้เพียงแค่ 13 ครั้ง: 12 ครั้งในโครงการอะพอลโลก่อน ค.ศ. 1972 และหนึ่งครั้งในการส่งของจรวดเอเนอร์เกียใน ค.ศ. 1987 ในปัจจุบัน แผนภารกิจสู่ดวงจันทร์และระหว่างดาวเคราะห์ส่วนใหญ่จำเป็นที่จะต้องใช้พาหนะส่งเหล่านี้
แนวคิดของจรวดขนส่งหนักพิเศษหลายแนวคิดในยุคแรกถูกคิดขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เช่นจรวดซีดรากอน ในช่วงการแข่งขันอวกาศ จรวดแซตเทิร์น Vและเอ็น1ถูกสร้างโดยสหรัฐและสหภาพโซเวียตตามลำดับ ภายหลังจากความสำเร็จของโครงการอะพอลโลและจรวดแซตเทิร์น V และความล้มเหลวของจรวดเอ็น 1 สหภาพโซเวียตส่งจรวดเอเนอร์เกียสองครั้งในคริสต์ทตวรรษที่ 1980 หนึ่งครั้งในการส่งยานอวกาศบูรัน  และแท่นอาวุธโคจรโปลูสในอีกหนึ่งครั้ง ในอีกสองทศวรรษต่อมามีการพัฒนาแนวคิดต่าง ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เช่นโครงการพาหนะสืบจากกระสวยอวกาศและรุส-เอ็ม ในคริสต์ทศวรรษที่ 2010 มีความสนใจในจรวดขนส่งหนักพิเศษอีกครั้ง นำร่องโดยการส่งขึ้นของจรวดฟัลคอนเฮฟวี ระบบการส่งอวกาศ  และสตาร์ชิป และการพัฒนาโครงการจรวดฉางเจิงและเยนีเซย์
==อ้างอิง==
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในฤดูกาล 1975–76

ฤดูกาล 1975–76 เป็นฤดูกาลที่ 74 ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในฟุตบอลลีกและเป็นครั้งแรกในดิวิชัน 1 หลังจากคว้าแชมป์ดิวิชัน 2 เมื่อฤดูกาลก่อน พวกเขาจบฤดูกาลด้วยอันดับ 3 ในดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นอันดับสูงสุดนับตั้งแต่ปี 1968 ทำให้พวกเขาผ่านเข้ารอบยูฟ่าคัพ
พวกเขาเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพที่เวมบลีย์โดยแพ้เซาแทมป์ตันจากดิวิชัน 2 0–1
== อ้างอิง ==
ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
กรุสมบัติกุรกิหาร

กุรสมบัติกุรกิหาร (Kurkihar hoard) ประกอบด้วยโบราณวัตถุทองสัมฤทธิ์จำนวน 226 ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นชิ้นงานในศาสนาพุทธ อายุราวศตวรรษที่ 9-12 ค้นพบในหมู่บ้านกุรกิหาร ใกล้กับเมืองพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เนื้อหาในจารึกจำนวนหนึ่งเสนอว่าในอดีต กุรกิหารเป็นแหล่งรวมผู้จาริกแสวงบุญที่สำคัญระดับโลก สมบัติของกรุที่กุรกิหาร เช่น ประติมากรรมพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร อายุจากศตวรรษที่ 12 และมีบรรยายไว้ว่ามีลักษณะ "สุกสกาว" (resplendent)
งานทองสัมฤทธิ์ที่พบที่กุรกิหารได้รับการเปรียบเปรยกับงานจากนาลันทา และมีการเสนอว่าประติมากรจากนาลันทา ซึ่งอยู่ไม่ไกล อาจจะมาตั้งรกรากอยู่ในบริเวณกุรกิหาร
==การค้นพบ==
สมบัติส่วนใหญ่จากกรุเก็บรวบรวมโดย พลเอก มาร์กัม คิตโต (Major Markham Kittoe) เดินทางไปยังกุรกิหารสองครั้งในปี 1847 และในการเดินทางไปครั้งที่สอง เขาใช้เวลานานสี่วันในการเก็บรวบรวม "รูปเคารพ จากสมัยพุทธะและตามริกะ รวมกว่า 10 คันรถ" งานสะสมส่วนใหญ่ในปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อินเดีย ในโกลกาตา บางส่วนอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริทิช ในลอนดอน
ในปี 1930 ยังมีการค้นพบงานทองสัมฤทธิ์ 226 ชิ้น และวัตถุอื่นอีกห้าชิ้นที่กุรกิหาร หลังจากการขุดค้นในเนินดินหลักของกุรกิหาร ลึกลงไป 25 ฟุต ปัจจุบันของสะสมในชุดนี้เก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์ปัฏณา นอกจากนี้ยังมีบางส่วนที่ชาวบ้านในพื้นที่นำไปเคารพบูชาในวิหารในท้องถิ่นของกุรกิหาร และยังคงมีการเคารพบูชาเรื่อยมาถึงปัจจุบัน
==อ้างอิง==
กรุสมบัติ
รัฐพิหาร
พุทธเกษตรของพระไภษัชยคุรุ

พุทธเกษตรพระไภษัชยคุรุ (Paradise of Bhaisajyaguru หรือ Pure Land of Bhaisajyaguru) เป็นจิตรกรรมที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน เดิมที ภาพเขียนนี้ติดตั้งอยู่ในอารามกว่างเชิ่งสี้ (อารามกว่างเชิ่งล่าง) ในแคว้นเจ้าเฉิง (趙城; Zhaocheng) มณฑลซัวไซ ภาพเขียนนี้ตั้งอยู่บนผนังหน้าจั่วทิศตะวันออกของโถงหลักในอาราม ต่อมา อาร์เธอร์ เอ็ม. แซกเคอร์ ได้ซื้อภาพเขียนนี้ และมอบให้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะมหานคร ในนิวยอร์ก เมื่อปี 1954
จิตรกรรมนี้แสดงภาพของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า และพระโพธิสัตว์สององค์ คือ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ กับ พระจินตามณีจักรโพธิสัตว์ ตามธรรมเนียมจีน พระไภษัชยคุรุ (เย่าชือฝอ หรือ หยกซือฮุก) ถือว่าเป็นพระพุทธเจ้าแห่งยาและการแพทย์
จิตกรรมดังที่ปรากฏในทุกวันนี้ มีขนาดสูง 751.8&nbsp;cm และยาว 1511.3&nbsp;cm มีรายละเอียดที่วิจิตรตระการตา ในภาพประกอบด้วยพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้าประทับนั่งในพุทธเกษตรหรือดินแดนสุขาวดี รายล้อมด้วยเพทเจ้าและพระโพธิสัตว์องค์ต่าง ๆ ปกติแล้วมักแสดงภาพเขียนของพระไภษัชยคุรุในรูปลักษณ์เครื่องทรงอย่างอินเดีย แต่ในงานเขียนชิ้นนี้เลือกแสดงด้วยเครื่องทรงอย่างจีนเช่นเดียวกับบุคคลอื่นในภาพ องค์พระไภษัชยคุรุในภาพครองจีวรสีแดง และสองข้างมีพระโพธิสัตว์สองพระองค์ประทับนั่งขนาบอยู่ คือ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ และ พระจินตามณีจักรโพธิสัตว์ ในภาพยังมีพระโพธิสัตว์องค์อื่นอีกสี่องค์ จอมทัพสวรรค์ทั้งสิบสอง ข้างละหกองค์ แทนมหาปณิธาน 12 ประการของพระไภษัชยคุรุพุทธเจ้า ในอดีต ภาพเขียนนี้เคยถูกเรียกสับสนกันกับ คณะพระศากยมุนีพุทธะ (Assembly of Śākyamuni Buddha)
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
薬師佛 Buddha of Medicine Bhaishajyaguru (Yaoshi fo) at Metropolitan Museum of Art
James Siena on the Buddha of Medicine Bhaishajyaguru" season 5, The Artist Project, 2015–2016 on The Metropolitan Museum of Art
พุทธศิลป์จีน
ศิลปะจีน
พระไภษัชยคุรุ
อีมอมซอเดฮ์ซอเลฮ์

อีมอมซอเดฮ์ซอเลฮ์ (امامزاده صالح|Imāmzādeh Ṣāleh) เป็นมัสยิดอีมอมซอเดฮ์ในประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่บนจัตุรัสทอยรีช ในเขตเชอมีรอน ทางเหนือของเตหะราน ภายในมัสยิดเป็นที่ไว้ศพของซอเลฮ์ (Saleh) บุตรของมูซา อัลคะดีม หนึ่งในอิมามชิอะฮ์ทั้งสิบสอง ปัจจุบันเป็นหนึ่งในศางเจ้าของชิอะฮ์ที่มีความนิยมสูงที่สุดในเตหะราน
อาคารอนุสรณ์ศพหลักประกอบด้วยอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าผนังหนา และมีพื้นที่ภายในขนาด 5.6 ตารางเมตร
ภายในยังเป็นที่ไว้ศพของ แมซูเมฮ์ แฆวี (Masoumeh Ghavi) และพี่/น้องสาว แมฮ์ดีเยฮ์ แซวี (Mahdieh Ghavi) สองพี่น้องคู่นี้ถูกสังหารขณะกองกำลังพิทักษ์การปฏิวัติอิสลาม (IRGC) โจมตียูเครนอินเตอร์เนชั่นแนลเที่ยวบินที่ 752
== อ้างอิง ==
มัสยิดในประเทศอิหร่าน
สิ่งก่อสร้างในเตหะราน
ยามินี ราย

ยามินี ราย (เบงกอล: যামিনী রায়; Jamini Roy, 11 เมษายน 1887&nbsp;– 24 เมษายน 1972) เป็นจิตรกรชาวอินเดีย ผู้ได้รับรางวัลเกียรติยศปัทมภูษาณจากรัฐบาลอินเดียในปี 1954 ยามินีได้รับการยกย่องในฐานะศิลปินที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของอินเดีย และเป็นศิษย์คนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอวนีนทรนาถ ฐากุร
ยามินีเติบโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางที่รักศิลปะ เมื่ออายุได้สิบหกปี เขาถูกส่งไปเรียนที่วิทยาลัยศิลปะแห่งรัฐในโกลกาตา ในเวลานั้น อวนีนทรนาถ ฐากุร ผู้ริเริ่มศิลปะเบงกอล ดำรงตำแหน่งรองครูใหญ่ของสถาบัน เขาเรียนในวิชาภารวาดภาพสีน้ำมันแบบคลาสสิก และจบการศึกษาได้รับวุฒิบัตรวิจิตรศิลป์ในปี 1908 หลังจบการศึกษา เขาเริ่มต้นชีวิตศิลปินอาชีพในฐานะศิลปินรับจ้างวาดภาพเหมือนบุคคล เขาหยุดงานการในสายนี้โดยฉับพลันในต้นทศวรรษ 1920 เพื่อเบนเข็มไปศึกษาและทดลองงานศิลปะแบบใหม่ของตนเอง โดยเชาเลือกที่จะรับอิทธิพลของงานศิลปะแบบเบงกอล ซึ่งเป็นศิลปะพื้นถิ่นในบ้านเกิดเขา ยามินีเลือกจะค้นหาแรงบันดาลใจใหม่จากวัฒนธรรมของตนเอง เขาได้รับอิทธิพลอย่างมากจากศิลปะกาลีฆาฏ ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือเส้นตัดที่หนา เขาถอยห่างจากภาพเหมือนบุคคลและงานทิวทัศน์แบบอิมเพรชชั่นนิสม์ในช่วงปี 1921 ถึง 1924 และเริ่มทดลองกับงานเชียนที่มีอทิธิพลจากศิลปะท้องถิ่น เชาเริ่มต้นที่ชิ้นงานที่มีแรงบันดาลใจมาจากการร่ายรไของชาวสานตาล
บางครั้งเขาถูกเรียกว่าเป็น "จักรกลผลิตภาพเขียน" ตลอดช่วงชีวิตของเขา เขาผลิตภาพเขียนกว่า 20,000 ชิ้น หรือราว 10 ชิ้นต่อวัน ลูกค้าเป้าหมายของชิ้นงานของเขาคือกลุ่มชนชั้นกลางแม้ว่างานบางชิ้นของเขาจะเป็นที่ต้องการในกลุ่มคนรวย เขายังมีความยึดมั่นในผู้คนธรรมดา และเคยกล่าวว่าคนธรรมดาเดินดินสำคัญกว่ารัฐบาล เพราะคนเหล่านี้เป็นเสียงให้กับงานศิลปะของเขา
ในปี 1976 กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดียโดยกรมศึกษาโบราณคดีอินเดียยกย่องให้ยามินีเป็นหนึ่งใน "เก้าศิลปินชั้นครู" ("Nine Masters") ของอินเดีย
==อ้างอิง==
=== บรรณานุกรม ===
Jamini Roy: A Painter Who Revisited the Roots. Niyogi Books. 2022. ISBN 978-93-91125-36-3.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Profile on Google Arts & Culture
Documentary by Films Division of India – Portrait of a Painter
Documentary by Virasat Art – The Art of Jamini Roy
Documentary by National Gallery of Modern Art – The Four Pioneers
ชาวเบงกอล
ศิลปินชาวอินเดีย
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อุซเบกิสถานแห่งรัฐ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์รัฐอุซเบกิสถาน (Uzbek: Oʻzbekiston tarixi davlat muzeyi; Государственный музей истории Узбекистана) หรือชื่อเดิมคือพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเตอร์เกสถาน เป็นพิพิธภัณฑ์ในทาชเคนต์ ประเทศอุซเบกิสถาน ในสมัยโซเวียต พิพิธภัณฑ์นี้มีชื่อว่าพิพิธภัณฑ์เลนิน (Lenin Museum)
ไฮไลต์ของพิพิธภัณฑ์คือภาพเขียนหินปูนแสดงภาพของพระพุทธเจ้าที่พบที่ฟายอซเตปาในแตร์แมซ
== อ้างอิง ==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอุซเบกิสถาน
สิ่งก่อสร้างในทาชเคนต์
หอสมุดแห่งชาติเบลารุส

หอสมุดแห่งชาติเบลารุส (Нацыянальная бібліятэка Беларусі|Natsyyanal'naya bibliyateka Byelarusi, Национальная библиотека Беларуси|Natsional'naya biblioteka Belarusi) เป็นหอสมุดประจำชาติและหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเบลารุส หอสมุดตั้งอยู่ในมินสก์ เมืองหลวงของประเทศเบลารุส เป็นที่เก็บรักษางานพิมพ์ภาษาเบลารุสที่มีมากที่สุด และหนังสือภาษารัสเซียที่มากที่สุดเป็นอันดับสาม รองจากหอสมุดรัฐรัสเซีย (มอสโก) และ หอสมุดแห่งชาติรัสเซีย (เซนต์ปีเตอสเบิร์ก)
อาคารหลังใหม่ของหอสมุดสร้างขึ้นในปี 2002 แล้วเสร็จในเดือนมกราคม 2006 โดยมีลักษณะเด่นคืออาคารรูปทรงรอมบิคิวบอกทาฮีดรอน อาคารมีความสูง 73.6 เมตร 23 ชั้น และมีที่นั่ง 2,000 ที่ กับหอประชุมขนาด 500 ที่นั่ง ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก Mihail Vinogradov และ Viktor Kramarenko เปิดให้บริการในวันที่ 16 มิถุนายน 2006 ของสะสมและงานพิมพ์ที่หอสมุดเก็บรักษามีจำนวนกว่า 10 ชิ้น
== อ้างอิง ==
หอสมุดแห่งชาติ
สิ่งก่อสร้างในมินสค์
เรเง็งโดชิ

เรเง็งโดชิ (霊幻道士) หรือที่รู้จักในชื่อเวอร์ชันภาษาอังกฤษคือ แฟนทอมไฟเตอร์ (Phantom Fighter) หรือชื่อที่นักเล่นเกมชาวไทยเรียกในสมัยก่อนคือ เปาเปา หรือ เปาเปา ผีเพื่อนซี้ เป็นวิดีโอเกมแนวบีตเอ็มอัปที่วางจำหน่ายสำหรับแฟมิคอมเมื่อ ค.ศ. 1988 ในประเทศญี่ปุ่น และในเดือนเมษายน ค.ศ. 1990 ในสหรัฐ โดยเวอร์ชั่นภาษาญี่ปุ่นได้อิงจากภาพยนตร์ ค.ศ. 1985 เรื่องผีกัดอย่ากัดตอบ (เรเง็งโดชิเป็นชื่อของภาพยนตร์ดังกล่าวในภาษาญี่ปุ่น)
== รูปแบบการเล่น ==

ในฐานะปรมาจารย์กังฟู ผู้เล่นจะต้องต่อสู้ผ่านเมืองแปดแห่งที่เต็มไปด้วยเจียงซือ (ผีดิบจีน) ซึ่งแต่ละแห่งมีบอสของเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว จนกว่าจะถึงการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับแม่มดชั่วร้าย และเกมนี้มีตัวเลือกคันทินิวจำนวนไม่จำกัดและเพื่อจบเกม
เกมนี้สามารถใช้ไอเทมขนาดเล็กและท่าต่อสู้ที่มีให้เลือกจำนวนมากกับศัตรูได้ อีกทั้งยังมีตัวละครที่ซ่อนอยู่ซึ่งทำให้เกมยากขึ้นมาก อย่างเจียงซือเด็กน้อย หรือ "ผีดิบตัวน้อย" และแทนที่จะติดตามไอเทมที่มีอยู่ หน้าจอรายการสิ่งของของเกมจะจัดตารางรายการที่เป็นไปได้ทั้งหมดในเกม
== การตอบรับ ==
เว็บไซต์ออลเกมให้คะแนนเกมนี้ที่ 3 ดาว จากเต็ม 5 ดาว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Phantom Fighter at GameFAQs
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2531
วิดีโอเกมแอ็กชัน
เกมสำหรับแฟมิคอม
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วิดีโอเกมที่มีปฏิปักษ์หญิง
วิดีโอเกมซอมบี
ฟุลเลอร์ตัน (รัฐแคลิฟอร์เนีย)

ฟุลเลอร์ตัน (Fullerton) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของ‎เทศมณฑลออเรนจ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 เมืองนี้มีประชากรทั้งหมด 143,617 คน
ฟุลเลอร์ตันก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1887 ในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางด้านเกษตรกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งสวน ส้มวาเลนเซียและพืชตระกูลส้ม อื่น ๆ การสกัดปิโตรเลียม การขนส่ง และการผลิต เมืองเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษาระดับสูงหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียสเตต วิทยาเขตฟุลเลอร์ตัน และวิทยาลัยฟุลเลอร์ตัน ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษที่ 1940 ถึงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1990 ฟุลเลอร์ตันเป็นที่ตั้งของฐานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ทางด้านการบิน และอวกาศ กระป๋อง ผลิตผลิตภัณฑ์กระดาษ และถือเป็นแหล่งกำเนิดของกีตาร์ไฟฟ้า
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐแคลิฟอร์เนีย
เมืองในเทศมณฑลออเรนจ์
ทูร์มา ดา โมนิกา

ทูร์มา ดา โมนิกา (Turma da Mônica) เป็นการ์ตูนช่องของบราซิล สร้างโดยเมาริซิโอ เด ซูซา เรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยของโมนิกา, เซโบลินญาและเพื่อนของพวกเขาในแบร์โร โด ลิโมเอโร (Bairro do Limoeiro) การ์ตูนได้เริ่มตีพิมพ์เมื่อวันที่ กรกฎาคม พ.ศ. 1959
== ตัวละคร ==
=== ตัวละครหลัก ===
โมนิกา (Mônica) ตัวเอกในเรื่อง เป็นเด็กหญิงกับชุดสีแดง
เซโบลินญา (Cebolinha) เป็นเด็กชายกับเสื้อสีเขียว
คาสคาอ (Cascão) เป็นเด็กชายสกปรก
มากาลี (Magali) เป็นเด็กหญิงที่กินมาก
โมนิกาอ (Monicão) เป็นสุนัขพันธุ์แควาเลียร์คิงชาลส์สแปเนียลสีน้ำตาลเพศผู้ของโมนิกา
โฟลควินโญ่ (Floquinho) เป็นสุนัขพันธุ์ลาซา แอปโซสีเขียวเพศผู้ของเซโบลินญา
=== ตัวละครอื่น ๆ ===
บีดู (Bidu) เป็นสุนัขพันธุ์ชเนาเซอร์สีน้ำเงินเพศผู้
ฟรานจินญา (Franjinha) เป็นเด็กชายนักวิทยาศาสตร์
มิงกาอู (Mingau) เป็นแมวพันธุ์เทอร์คิชแองโกราเพศผู้
เจเรเมียส (Jeremias) เป็นเด็กชายผิวดำกับหมวกสีแดง
ซาเวโก (Xaveco) เป็นเด็กชายกับผมสีเหลือง
ติติ (Titi) เป็นวัยรุ่นและหนึ่งในเด็กชายคนโตของแก๊ง
ดูดู (Dudu)
มารินา (Marina)
อันจินโญ่ (Anjinho)
นิมบูส (Nimbus)
ลูโก (Louco)
ดอรินญา (Dorinha)
==== ทูร์มา ดา มาตา ====
โจตาลญาโอ (Jotalhão) เป็นช้างสีเขียวเพศผู้
ราโปซาโอ (Raposão) เป็นหมาจิ้งจอกเพศผู้
โกเอลโฮ กาโอลโฮ (Coelho Caolho) เป็นกระต่ายสีส้มเพศเมีย
ทารุโก (Raposão) เป็นเต่าเพศผู้กับแว่นตา
เรย เลโอนิโน (Rei Leonino) เป็นสิงโตเพศผู้กับตาสีเขียว เขาเป็นราชาแห่งมาตา
== ละครโทรทัศน์ ==
ทูร์มา ดา โมนิกา (ละครโทรทัศน์)
โมนิกา ทอย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การ์ตูนบราซิล