pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดป่ามะม่วง (อำเภอกงไกรลาศ)

วัดป่ามะม่วง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไกรใน อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วงสร้างขึ้นหรือบูรณะวัดร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่มีหลักฐานใดยืนยันแน่ชัด แต่หนังสือประวัติวัดทั่วราชอาณาจักรระบุว่า วัดป่ามะม่วงสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 1837 ในสมัยสุโขทัย โดยสร้างขึ้นภายหลังวัดป่าแฝก (พ.ศ. 1805) และสร้างขึ้นภายหลังวัดบ้านไกรดอนสัก (พ.ศ. 1829) ทั้งสามวัดสร้างขึ้นร่วมสมัยกัน วัดป่ามะม่วงนั้นเดิมชื่อ วัดมาลัยป่ามะม่วง ตามประวัติวัดกล่าวว่าสร้างโดยขุนนางผู้หนึ่งสร้าง ผู้คนขึ้นมากชาวบ้านเรียก วัดหมาไหล หมายความว่ามีหมามากมายเพราะอุดมสมบรูณ์ แต่มาถึงสมัยหลวงพ่อสุ่ม กลับเรียกขานว่า "วัดป่ามะม่วง" เนื่องจากมีต้นมะม่วงขึ้นอยู่เป็นดงและมีลูกหลานมากมาย มีต้นมะม่วงขนาดใหญ่หลายคนโอบมากกว่า 30 ต้น
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถมีรอยจารึกบนขื่อไม้ ระบุว่า พระครูวิมลปรีชาพร้อมด้วยพระปลัดยิ้มเป็นผู้จัดการผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2468 สร้างสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473
==อ้างอิง==
ป่ามะม่วง
โบราณสถานในจังหวัดสุโขทัย
อำเภอกงไกรลาศ
วัดป่ามะม่วง

วัดป่ามะม่วง อาจหมายถึง
วัดป่ามะม่วง อำเภอกงไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วง อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย
วัดป่ามะม่วง (อำเภอเมืองสุโขทัย)

วัดป่ามะม่วง เป็นโบราณสถานร้างตั้งอยู่ที่ถนนทางหลวง 12 ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ภายนอกอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ใกล้กับเทวาลัยมหาเกษตรและวัดตึก
วัดป่ามะม่วง ปรากฏชื่ออยู่ในศิลาจารึกหลักที่ 6 (จารึกวัดป่ามะม่วง) ที่ค้นพบในวัดแห่งนี้ โดยกล่าวถึงพระมหาธรรมราชาลิไทเสด็จออกจากเมืองศรีสัชนาลัย เพื่อปราบจลาจลในเมืองสุโขทัย และได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ ต่อมาได้ทรงนิมนต์พระมหาสามีสังฆราชจากเมืองพัน (เมืองของมอญ) มาจำพรรษาที่วัดป่ามะม่วง และเพื่อทรงเป็นพระอุปัชฌาย์ในการทรงผนวชของพระองค์ โดยพระองค์ทรงจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ เมื่อ พ.ศ. 1904
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อุโบสถก่ออิฐเหลือเฉพาะส่วนฐาน ภายในปรากฏฐานชุกชี ด้านซ้ายเป็นที่ตั้งของแท่นอาสนะ มีบันไดด้านหน้า หลังอุโบสถเป็นเจดีย์ประธานก่ออิฐ ตั้งบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย มีบันไดด้านหน้าขึ้นสู่ลานประทักษิณ ยอดของเจดีย์ได้ทลายลง เจดีย์ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ด้านหลังเจดีย์ประธานมีเสาสูง ก่อด้วยศิลาแลง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นเสาหงส์แบบมอญ
==อ้างอิง==
ป่ามะม่วง
โบราณสถานในจังหวัดสุโขทัย
วัดมอญ
อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในอูนเซน ค.ศ. 1792

แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในอูนเซน ค.ศ. 1792 เป็นผลมาจากการปะทุของภูเขาไฟอูนเซน ในคาบสมุทรชิมาบาระ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ทำให้เกิดการถล่มของโดมภูเขาไฟหน้าภูเขาไฟอูนเซน ส่งผลให้เกิดเมกะสึนามิขนาดใหญ่ ทำให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 15,000 คน  เรียกเหตุการณ์ครั้งนี้ว่า การปะทุของชิมาบาระ (島原大変肥後迷惑) (ชิมาบาระ หมายถึง ภูเขาที่อยู่ใจกลางคาบสมุทรชิมาบาระ) ซึ่งแคว้นฮิโงะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคุมาโมโตะ) ได้รับผลกระทบจากสึนามิที่พัดข้ามทะเลอาริอาเกะไปสู่ชายฝั่งฮิโกะอย่างรุนแรง ซึ่งแคว้นฮิโงะหรือคูมาโมโตะในปัจจุบัน อยู่ห่างจากการปะทุของภูเขาไฟอูนเซน 20 กิโลเมตร (12.4 ไมล์)
== การปะทุของภูเขาไฟ ==
ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1791 เกิดแผ่นดินไหวหลายครั้งที่ด้านตะวันตกของภูเขาไฟอูนเซน จากนั้นแผ่นดินไหวเริ่มเคลื่อนตัวไปทางยอดเขาฟุเง็นดาเกะ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792 ยอดเขาฟุเง็นดาเกะ ซึ่งเป็นหนึ่งในยอดเขาของภูเขาไฟอูนเซน เริ่มเกิดการปะทุส่งผลให้เกิดการไหลของลาวาเป็นระยะเวลาประมาณ 2 เดือน ขณะที่แผ่นดินไหวก็เกิดขึ้นต่อไปและเริ่มขยับเข้าใกล้เมืองเมืองชิมาบาระมากขึ้น ในคืนวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1792 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่สองครั้งก่อให้เกิดการถล่มของโดมภูเขาไฟอูนเซน การถล่มของดินและหินจำนวนมากพัดผ่านเมืองชิมาบาระลงสู่อ่าวอาริอาเกะ ทำให้เกิดสึนามิครั้งใหญ่
ไฟล์:Unzen pyroclastic and lahar deposits.jpg|ภูเขาอูนเซน (กลาง) และภูเขามายุยามะ (ขวา) แสดงความเสียหาย (ภาพถ่ายล่าสุด ไม่ใช่ภาพในปี ค.ศ. 1791)
ไฟล์:Shimabara Mayuyama.jpg|ภาพภูเขามายุยามะมองจากทะเลของเมืองชิมาบาระ
== เมกะสึนามิ ==
ไม่มีข้อมูลระบุว่าการถล่มของโดมภูเขาไฟนั้นเกิดจากการปะทุของภูเขาไฟหรือแผ่นดินไหว สึนามิพัดถล่ม แคว้นฮิโงะ ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของอ่าวอาริอาเกะ ก่อนพัดกลับมาถล่มชิมาบาระอีกครั้ง จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดประมาณ 15,000 ราย คาดว่าประมาณ 5,000 คนเสียชีวิตจากเหตุโคมภูเขาไฟถล่ม ประมาณ 5,000 เสียชีวิตจากสึนามิข้ามอ่าวในแคว้นฮิโงะ และอีก 5,000 ราย เสียชีวิตจากสึนามิที่กลับมาโจมตีชิมาบาระ สึนามิในครั้งนี้มีความสูงถึง 100 เมตร (330 ฟุต) สามารถจำแนกสึนามินี้เป็นเมกะสึนามิขนาดเล็ก
ที่โอซากิบานะ เมืองฟุตสึ คลื่นในพื้นที่สูงขึ้นถึง 57 เมตร (187 ฟุต) เนื่องจากภูมิประเทศของก้นทะเล
== อนุสรณ์สถาน ==
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1991 มีการค้นพบอนุสรณ์สถานดังต่อไปนี้:
== อ้างอิง ==
สึนามิในประเทศญี่ปุ่น
แผ่นดินไหวในภูมิภาคคีวชู
การปะทุของภูเขาไฟ
คาธ

คาธ'' (The Eclipse The Series) เป็น ละครชุดทางโทรทัศน์ของไทยที่ออกอากาศในปีพ.ศ. 2565 นำแสดงโดย คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (เฟิร์ส) และ ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล (ข้าวตัง) ซีรีส์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง คาธ โดยผู้แต่ง ปราปต์
กำกับโดยธัญญ์วาริน สุขะพิสิฐ์ และอำนวยการสร้างโดย จีเอ็มเอ็มทีวี ร่วมกับ ออล ดิส เอ็นเตอร์ทนเมนต์ เป็นหนึ่งใน 22 โปรเจ็กต์ซีรีส์ในปี 2022 เปิดตัวครั้งแรกในงาน "GMMTV 2022 Borderless" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20:30 น. (ตามเวลาไทย) ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 และย้อนหลังเวลา 22:30 น. (ตามเวลาไทย) ทางแอบพลิเคชันวิว เริ่มออกอากศวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2565
== เรื่องย่อ ==
== นักแสดงและบทบาท ==
=== นักแสดงหลัก ===
คณพันธ์ ปุ้ยตระกูล (เฟิร์ส) รับบท อักก์
ธนวัฒน์ รัตนกิจไพศาล (ข้าวตัง) รับบท อายัน
=== นักแสดงสมทบ ===
ตรัย นิ่มทวัฒน์ (นีโอ) รับบท ครรลอง
ธณวิน ธีรโพสุการ (หลุยส์) รับบท ถั่วพู
ชยพล จุฑามาศ (เอเจ) รับบท วสุวัฒน์
ภวินท์ กุลการัณยวิชญ์ (ภวิน) รับบท นโม
ภัชธร ธนวัฒน์ (พลอยภัช) รับบท อาจารย์ศนิ
วัชรเกียรติ บุญภักดี (ใหญ่) รับบท อาจารย์ชาดก
อินทิรา เจริญปุระ (ทราย) รับบท อาจารย์วารี
ชวิศพงศ์ พูสมจิตสกุล (ภัค) รับบท จำนรรจ์
วิศรุต สุวินิจจิต (ที) รับบม จำนงศ์
ณัฐนนท์ เพรชแก้ว (เพรช) รับบท จำเนียร
=== นักแสดงรับเชิญ ===
ภัทรภณ โตอุ่น (รอน) รับบท ฎีกา (ตอนที่ 1)
== เรตติง ==
=== เรตติงโทรทัศน์ไทย ===
ในตารางด้านล่างนี้หมายถึงเรตติงที่สูงที่สุดของรายการและแสดงถึงเรตติงที่ต่ำที่สุดของรายการ
== เพลงประกอบซีรีส์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คาธ บน เว็บไซต์ของจีเอ็มเอ็มทีวี
คาธ ที่ วิว
ละครโทรทัศน์ของจีเอ็มเอ็มทีวี
ละครโทรทัศน์ไทย
ละครโทรทัศน์วัยรุ่น
ละครชายรักชาย
ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ไทย
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2565
รายการโทรทัศน์ช่องจีเอ็มเอ็ม 25
อาหัส

อาหัส (אָחָז|ʼĀḥāz; Ἄχαζ, Ἀχάζ Akhaz; Achaz) ย่อจาก เยโฮอาหัสที่ 2 (แห่งยูดาห์) (יְהוֹאָחָז|Yŏhō’āḥāz /Yəhō’aḥaz/; 𒅀𒌑𒄩𒍣 Ya'úḫazi [ia-ú-ḫa-zi]) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่ง ราชอาณาจักรยูดาห์ ผู้เป็นพระราชโอรสและดำรงตำแหน่งถัดจากโยธาม พระองค์ครองราชย์ตอนมีพระชนมพรรษา 20 พรรษา และดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 16 ปี
ในหนังสือพงศ์กษัตริย์เล้มที่ 2 กล่าวถึงพระองค์เป็นกษัตริย์ผู้ชั่วร้าย (2 พงศ์กษัตริย์ 16:2)
Edwin R. Thiele สรุปว่าอาหัสเป็นอุปราชร่วมกับโยธามใน 736/735&nbsp;ปีก่อนคริสต์ศักราช และปกครองคนเดียวใน 732/731 ปีก่อนคริสต์ศักราช แล้วสิ้นสุดใน 716/715&nbsp;ปีก่อนคริสต์ศักราช William F. Albright ระบุช่วงครองราชย์เป็น 744–728&nbsp;ปีก่อนคริสต์ศักราช
พระวรสารนักบุญมัทธิวบันทึกพระนามอาหัสแห่งยูดาห์ลงในลำดับพงศ์ของพระเยซู และพระนามของพระองค์ยังปรากฏในอิสยาห์ 7 และ อิสยาห์ 14:28
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บุคคลที่เกิดในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช
บุคคลที่เสียชีวิตในทศวรรษที่ 710 ก่อนคริสต์ศักราช
กษัตริย์แห่งยูดาห์
Gilead
เกแซก

เกแซก (گزك) เป็นหมู่บ้านในตำบลบอเนช อำเภอเบย์ซอ เทศมณฑลเซพีดอน จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 136 คนใน 31 ครัวเรือน
== อ้างอิง ==
หมู่บ้านในประเทศอิหร่าน
หอบูรานา

หอบูรานา (Бурана мунарасы) เป็นหออะษานขนาดใหญ่ในหุบเขาชึยทางตอนเหนือของประเทศคีร์กีซสถาน หอนี้ตั้งอยู่ห่างจากกรุงบิชเคกไปทางตะวันออกประมาณ 80 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองตอกมอก ตัวหอ รวมทั้งป้ายหลุมศพ เชิงเทินบางส่วน และซากปราสาทกับสุสานสามแห่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลือของเมืองโบราณบาลาซากุนซึ่งชาวคาราคานิดก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 9 หอนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และเป็นแม่แบบของหออะษานอื่น ๆ ในพื้นที่ ข้างในหอมีบันไดวนให้ผู้เข้าชมเดินขึ้นไปข้างบนได้ หอนี้ถือเป็นหนึ่งในโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง
เดิมหอนี้มีความสูง 45 เมตร (148 ฟุต) อย่างไรก็ตาม แผ่นดินไหวตลอดหลายศตวรรษได้สร้างความเสียหายต่อโครงสร้าง แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำลายส่วนบนของหอ ทำให้ความสูงในปัจจุบันลดลงไปอยู่ที่ 25 เมตร (82 ฟุต) จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 1970 จึงมีโครงการบูรณะและซ่อมแซมฝั่งตะวันตกของหอซึ่งเสี่ยงต่อการพังทลาย
ในปัจจุบัน พื้นที่ทั้งหมด ทั้งสุสาน ฐานปราสาท และป้ายหลุมศพกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ และมีอาคารขนาดเล็กที่เป็นจัดเก็บข้อมูลทางประวัติศาสตร์และโบราณวัตถุที่พบในเขตโบราณสถานและพื้นที่โดยรอบ
==อ้างอิง==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศคีร์กีซสถาน
หอในประเทศคีร์กีซสถาน
สถาปัตยกรรมอิสลาม
หออะษาน
จังหวัดชึย
สิ่งก่อสร้างในประเทศคีร์กีซสถาน
กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี

กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี คือการอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะสแปรตลีในหลายรัฐเอกราชบริเวณทะเลจีนใต้ คือ ประเทศบรูไน จีน ไต้หวัน มาเลเซีย ฟิลิปปินส์และเวียดนาม
== การเผชิญหน้า ==


ข้อพิพาทดินแดนในทะเลจีนใต้
การบุกครองเกาะเซาท์เวสต์เคย์ (ค.ศ. 1975)
การปะทะกันที่แนวปะการังจอห์นสันใต้ (14 มีนาคม ค.ศ. 1988)
ความขัดแย้งเกาะปะการังสการ์โบโรห์ (เริ่มตั้งแต่ 8 เมษายน ค.ศ. 2012)
วิกฤตแท่นขุดเจาะน้ำมันจีน-เวียดนาม (ค.ศ. 2014)
== ดูเพิ่ม ==
การรวมประเทศจีน
กรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุ / เตียวหยู / เตียวหยูไท
กรณีพิพาทหมู่เกาะคูริล หรือ กรณีพิพาทดินแดนตอนเหนือ
กรณีพิพาทกองหินลีย็องกูร์ / ทกโด / ทาเกชิมะ
== อ้างอิง ==
*
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตจีน
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตบรูไน
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตฟิลิปปินส์
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตมาเลเซีย
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตเวียดนาม
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตสาธารณรัฐจีน
กองเรือทะเลใต้
คลองอุดมชลจร

คลองอุดมชลจร เป็นคลองขุดที่แยกจากคลองนครเนื่องเขตไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ อยู่ในท้องที่ตำบลศาลาแดง อำเภอบางน้ำเปรี้ยว และตำบลคลองอุดมชลจร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
แต่เดิมคลองนี้เรียกว่า คลองเดโช เนื่องจากพระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตขุดคลองอุดมชลจรในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2431–2433 โดยอ้างความจำเป็นว่าราษฎรในกรุงเทพและแขวงนครเขื่อนขันธ์จนถึงฉะเชิงเทราต้องการที่นา พระยาสีหราชเดโช (โต บุนนาค) เห็นว่าหลวงแพ่งพาณิชย์มาจับจองที่นาได้หลังขุดคลองหลวงแพ่ง ตนเองจึงเข้ามาขุดคลองบ้าง โดยได้ขุดแยกจากคลองนครเนื่องเขตรฝั่งใต้ในอำเภอบางน้ำเปรี้ยว ไปออกคลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือในอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา มีความยาว 380 เส้น (15.2 กิโลเมตร) กว้าง 4 วา ลึก 4 ศอก ยืนสูงขึ้นไปฝั่งละ 33 เส้น เป็นที่นา 20,625 ไร่ แต่เมื่อขุดเสร็จเนื้อที่ไม่พอกับราษฎรที่ได้แจ้งลงทะเบียนไว้ จึงขอขุดคลองเพิ่มสองคลองโดยแยกจากคลองหลักทะลุถึงคลองหลวงแพ่ง แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2433
หลังจากการขุดคลองแล้วเสร็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานยกเงินค่านาให้แก่ราษฎรที่ทำการหักร้างถางพงและจับจองที่ดินทั้งสองฝั่งคลองเป็นเวลา 3 ปี คลองทั้งสามคลองที่ขุดใช้แรงงานชาวจีนจำนวน 215 คน
== อ้างอิง ==
อุดมชลจร
อุดมชลจร
คลองพระยาสมุทร

คลองพระยาสมุทร (หรือเรียกว่า คลองนิยมยาตรา โดยเฉพาะช่วงกลางคลองและปลายคลอง) เป็นคลองแยกจากคลองประเวศบุรีรมย์ไปบรรจบคลองฉะบังและคลองต้นโพธิ์ มีความยาว 7.2 กิโลเมตร  ระยะทางส่วนใหญ่ของคลองเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ กับอำเภอบ้านโพธิ์และอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อราว พ.ศ. 2430–2435 พระยาสมุทบุรานุรักษ์ (สิน) ผู้ว่าราชการเมืองสมุทปราการและเมืองฉะเชิงเทรา ได้เป็นแม่กองดำเนินการขุดคลองนี้ขึ้นโดยขอแรงประชาชนทั่วไปมาช่วยขุดและใช้เวลาขุดนานถึง 3 ปี เมื่อแล้วเสร็จจึงชักชวนประชาชนจากบ้านบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา และชาวมอญจากบ้านบางเหี้ย บางเพรียง และคลองด่านที่ต้องการหาที่ทำการเกษตรแหล่งใหม่ที่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์เข้ามาตั้งหลักปักฐาน
บริเวณริมคลองพระยาสมุทรแต่เดิมมีชาวมอญอาศัยอยู่กันมาก มีวัดมอญคือ วัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)
==อ้างอิง==
พระยาสมุทร
อำเภอบ้านโพธิ์
พระยาสมุทร
กปาลิกะ

กปาลิกะเป็นอดีตธรรมเนียมตันตระแต่ไม่ตามปุราณะของลัทธิไศวะ ที่มีต้นกำเนิดในอินเดียยุคกลางระหว่างศตวรรษที่ 7-8 คำนี้มาจากคำสันสกฤต กปาละ ตรงกับคำว่า กบาล แปลว่า "กะโหลก" ดังนั้น กปาลิกะ แปลว่า "ผู้ถือกะโหลก"
กปาลิกะหมายถึงนักพรตลัทธิย่อยของลัทธิไศวะที่ซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วเป็นผู้ถือตรีศูลที่มีกะโหลกปักอยู่ข้างบน (ขัฏวางคะ) และใช้กะโหลกมนุษย์เป็นบาตรขอทาน บูชาพระไภรวะ ซึ่งเป็นปางดุร้ายของพระศิวะ ผ่านการเลียนแบบพฤติกรรมและลักษณะของพระไภรวะในฐานะการปฏิบัติบูชา ใช้เถ้าถ่านจากที่เผาศพป้ายตามร่างกาย, ไว้ผมยาวและพันกันยุ่ง รวมถึงมีส่วนในพิธีกรรมที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม เช่น มีเพศสสัมพันธ์กับสตรีในวรรณะล่าง, [sacrifice|บูชายัญมนุษย์], ทานทั้งเนื้อสัตว์และสุรา และถวายบูชาด้วยน้ำกาม
== อ้างอิง ==
ลัทธิไศวะ
อโฆรี

อโฆรี (จากสันสกฤต अघोर อโฆร; ) เป็นนักพรตสาธุสำนักหนึ่งของลัทธิไศวะที่มีปฏิบัติมากในพื้นที่รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ถือเป็นสายเดียวของกปาลิกะที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน เช่นเดียวกับนักพรตสายกปาลิกะ อโฆรีประกอบพิธีกับศพ, มักอาศัยตามป่าช้า, ป้ายเถ้าจากการเผาศพตามร่างกาย และใช้กระดูกจากศพมนุษย์มาทำเป็น กปาละ (บาตรกะโหลกมนุษย์) และเครื่องประดับ โดยมากอโฆรีมักเป็นเพศชาย แต่ในภูมิภาคเบงกอล สตรีสามารถเป็นอโฆรีได้ โดยใช้ชีวิตบริเวณฌาปนสถาน หากแต่ต้องสวมใส่เครื่องนุ่งห่มกันอุจาด
นักพรตสายอโฆรีนับถือบูชาพระศิวะ ปางพระไภรวะ และเชื่อในการหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ("โมกษะ") นอกจากจะบริโภคซากศพอย่างไม่รังเกียจแล้ว อโฆรีบางส่วนนิยมสมสู่กับซากศพของสตรี มีพิธีกรรมสมสู่กับหญิงนครโสเภณี แต่จะไม่ร่วมสังวาสกับบุรุษเพศด้วยกัน
== อ้างอิง ==
ลัทธิไศวะ
พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์

พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ (People's Park Complex; ) เป็นอาคารที่อยู่อาศัยและเชิงพาณิชย์ในสิงคโปร์ ตั้งอยู่บนถนนพาร์ก ออกมาจากถนนยู ทอง เซน ในย่านเอาตราม ติดกับเอ็มอาร์ทีสถานีไชน่าทาวน์
ในปี 1967 หลังการแตกหักกับสถาปนิกมลายา วิลเลียม ลิม ตั้ง "ดีไซน์ พาร์ทเนอร์ชิพ" (Design Partnership) ที่ซึ่งต่อมาเป็นดีพีอาร์คิเท็กส์ ร่วมกับ Tay Kheng Soon และ Koh Seow Chuan ในปีแรกของการก่อตั้ง บริษัทประสบความสำเร็จในการยื่นโครงการออกแบบพีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ สถาปัตยกรรมของโครงการเป็นแฟลตที่ใกล้เคียงกับอุดมคติของเลอกอร์บูซีเยร์ดังที่ปรากฏใน Unité d'Habitation ที่มาร์แซลส์ ทั้งในแง่ของแนวคิดและรูปแบบ
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
Wong Yunn Chii (2005), Singapore 1:1 City: A Gallery of Architecture & Urban Design, Urban Redevelopment Authority, 
Norman Edwards, Peter Keys (1996), Singapore - A Guide to Buildings, Streets, Places, Times Books International, 
สิ่งก่อสร้างในประเทศสิงคโปร์
วิศวรูป

วิศวรูป (विश्वरूप|lit=รูปแห่งจักรวาล, IAST: ) เป็นรูปเชิงประติมานวิทยาและรูปอวตารเป็นมนุษย์ของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู โดยเฉพาะพระวิษณุในฮินดูร่วมสมัย รูปปางอวตารเป็นวิศวรูปที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดพบใน ภควัตคีตา ซึ่งพระกฤษณะทรงอวตารมาในมหาภารตะระหว่างสงครามทุ่งกุรุเกษตร ถือกันว่าวิศวรูปเป็นปางสูงสุดของพระวิษณุ ที่ซึ่งมีจักรวาลทั้งหมดอยู่ภายในพระองค์
==ประติมานวิทยา==
=== ยุคแรก ===
แหล่งข้อมูเชิงวรรณกรรมหลายแหล่งระบุถึงวิศวรูปว่ามีศีรษะและแขน "หลาย" หรือ "พัน/ร้อย" หรือ "อนันต์" แต่ก็ไม่ได้ระบุจำนวนอวัยวะเฉพาะที่ปรากฏ ประติมากรรมยุคคุปตะและหลังคุปตะจึงต้องพยายามสร้างสรรค์ผลงานที่สามารถแสดงความอนันต์ของอวัยวะดังกล่าว การบรรยายลักษณะของวิศวรูปโดยอรชุนในภควัตคีตาทำให้มีความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์ประติมากรรมอยู่สองแบบ: วิศวรูปในฐานะเทพเจ้าหลายศีรษะและหลายแขน หรือเทพเจ้าที่ภายในร่างกายมีองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลอยู่ภายใน วิศวรูปแบบฮินดูนิยมสร้างด้วยแบบแรก ส่วนพระพุทธเจ้าแห่งจักรวาล (พระไวโรจนพุทธะ) แสดงในรูปแบบหลัง เทวรูปองค์หนึ่งที่พบในปาเรล นครมุมไบ อายุราว ค.ศ. 600 แสดงเทพเจ้าเจ็ดองค์ที่เชื่อมต่อกันและกัน ซึ่งเป็นวิศวรูปของพระศิวะ อันถือเป็นปางที่พบได้ยาก
วิศวรูปกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวิษณุในสมัยคุปตะ (คริสต์ศตวรรษที่ 6) เทวรูปวิศวรูปยุคคุปตะชิ้นแรก ๆ เป็นศิลปะมถุรา พบที่อำเภออันคฤห์ สร้างขึ้นราว ค.ศ. 430-60 โดยได้รูปแบบมาจากคำบรรยายที่ปรากฏในภควัตคีตา วิศวรูปนี้มีสามศีรษะ มนุษย์อยู่ตรงกลาง, สิงห์ (แทนนรสิงห์) และ หมูป่า (แทนวราหะ) และมีสี่แขน อีกหนึ่งเทวรูปยุคแรกพบที่ปัจจุบันประดิษฐานในจังงูนารายัณมนเทียร ประเทศเนปาล อายุราวศตวรรษที่ 5-6 แสดงเพทเจ้าสิบหัว สิบแขน และล้อมรอบด้วยสามพื้นที่ของจักรวาลวิทยาฮินดู ได้แก่สวรรค์, ปฤถวี (โลก) และ ปาตาล (ใต้โลก) ตามเทพเจ้า มนุษย์ และสัตว์ปาตาลอย่างนาค ตามลำดับ ทางขวาเป็นปิศาจ และทางซ้ายเป็นเทวะ แสดงให้เห็นถึงรูปที่เป็นสองขั้วในปาง เช่นเดียวกับที่พบในวราหะมนเทียร เทโอคฤห์
=== ยุคใหม่ ===
ในงานศิลปะสมัยนิยม นิยมแสดงภาพของวิศวรูปในรูปเทพเจ้ามีหลายศีรษะ แต่ละศีรษะอาจแทนเทพเจ้าแต่ละองค์หรือแต่ละปาง แสดงจนถึงปางดุร้ายของเทพเจ้าเป็นต้น ในมือถืออาวุธหลากชนิด และหลายครั้งมักพบอรชุนปรากฏอยู่ในฉากเคารพแก่องค์วิศวรูปด้วย ที่ชโยติสระ ซึ่งเชื่อกันว่าพระกฤษณะแสดงภควัตคีตาแก่อรชุน มีประดิษฐานเทวรูปพระกฤษณะขนาด 40 ฟุตในรูปวิศวรูป สร้างขึ้นจาก อัษฏธาตุ
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
ประติมานวิทยาฮินดู
พระวิษณุ
พระกฤษณะ
อัษฏธาตุ

อัษฏธาตุ (อักษรโรมัน: Ashtadhatu, ) เป็นโลหะอัลลอยที่นิยมใช้หล่อเทวรูปโลหะในเทวาลัยของศาสนาฮินดูและไชนะ ของอินเดีย องค์ประกอบของอัษฏธาตุมีระบุไว้ใน ศิลปศาสตร์ ซึ่งเป็นคัมภีร์โบราณที่บรรยายมาตรฐาน หลักการ และข้อกำหนดในการออกแบบงานศิลปะ งานหัตถกรรม และงานออกแบบอื่น อัษฏธาตุถือว่าเป็นสิ่งบริสุทธิ์สูงสุดหรือสัตตวในศาสนาฮินดูที่จะไม่สลายไป
องค์ประกอบโดยธรรมเนียมของอัษฏธาตุประกอบด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, ตะกั่ว, ซิงก์, ดีบุก, เหล็ก และ ปรอท ในปริมาณเท่ากัน
เทวรูปหลายองค์เชื่อว่าหล่อมาจากอัษฏธาตุ แม้จะไม่ทราบว่าหล่อมาจากอะไร เทวรูปอัษฏธาตุบริสุทธิ์หาได้ยากและหลายครั้งถูกจารกรรมไป
== อ้างอิง ==
ประติมานวิทยาฮินดู
โลหะเจือ
อาคารริปัน

อาคารริปัน (Ripon Building) เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ขององค์การบริหารเจนไนและปริมณฑล ตั้งอยู่ในเจนไน รัฐทมิฬนาฑู ก่อสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิก
==ประวัติศาสตร์==
อาคารสร้างขึ้นในปี 1909 เป็นผลงานออกแบบของ G.T.S. Harris และมี Earl of Minto ผู้แทนพระองค์ประจำอินเดียเป็นผู้วางศิลาฤกษ์เมื่อธันวาคม 1909 อาคารสร้างขึ้นโดยโลคนาถ มุทลิยาร์ (Loganatha Mudaliar) ใช้เวลาก่อสร้างแล้วเสร็จ 4 ปีด้วยค่าใช้จ่ายรวม 750,000 ชื่อของอาคารตั้งตามลอร์ดริปอน ผู้ว่กาารอินเดียและบิดาของคนในรัฐบาลท้องถิ่น
ในปี 2012 ได้ริเริ่มโครงการบูรณะอาคารครั้งใหญ่ภายใต้งบประมาณ 77 ล้านภายใต้ JNNURM ในระหว่างนี้ยังได้สร้างอาคารแยก (annexe building) ขนาด 12540 ตารางเมตรต่อเติมอยู่ข้าง ๆ ด้วยสถาปัตยกรรมแบบอินโดสาราเสน เพื่อรองรับเป็สสำนักงานหน่วยงานภายในอาคารริปัน รวมถึงจะมีการทุบทำลายสิ่งปลูกสร้างอื่นในเขตอาคารที่ไม่เกี่ยวข้องหรือไม่เข้ากันกับสุนทรีย์ของอาคารริปันในปี 2013 อาคารริปันถือเป็นอาคารแรกที่ได้รับเงินจาก JNNURM เพื่อบูรณะอาคาร
==อ้างอิง==
The First Corporation - The Hindu, 2 April 2003
Ripon Building - Chennai
สิ่งก่อสร้างในเจนไน
วัดพระเจ้าหลวง (จังหวัดเชียงราย)

วัดพระเจ้าหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่เจดีย์ อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย อยู่บนยอดดอยม่อนพระเจ้า
วัดพระเจ้าหลวงตั้งวัดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553  ภูมิประเทศเป็นยอดเขามีซากเจดีย์โบราณ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก ชางบ้านจึงเรียกเขาลูกนี้ว่า พระธาตุม่อนพระเจ้าหลาย ภายหลังมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ประกอบพิธีผาติกรรม องค์พระธาตุเจดีย์ขึ้นใหม่ โดยสร้างครอบเจดีย์องค์เดิมไว้ลักษณะองค์เจดีย์แบบล้านนา ขนาดกว้าง 25 เมตร สูง 49 เมตร ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 31,315,073 บาท ได้กำหนดวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เป็นวันมหามงคลอุดมฤกษ์ ประกอบกับเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
เจดีย์องค์นี้เป็นเจดีย์เก่าแก่สันนิษฐานว่าคงสร้างมานับพันปี ไม่ปรากฏหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่าใครเป็นคนสร้าง เมื่อ พ.ศ. 2495 ท่านพระครูยติวัตรวิมล เจ้าคณะอำเอเวียงป่าเป้า ได้นำคณะพระสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุองค์เก่าที่พังทลาย เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้จัด ประเพณีบูชาพระธาตุในวันเพ็ญเดือน 7 เป็นประจำทุกปี  เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2545 คณะสงฆ์และพุทธศาสนิกชน ได้รับพระเมตตาคุณจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ได้ทรงประทานพระบรมสารีริกธาตุ จำนวน 9 องค์
ปัจจุบันเป็นพื้นที่ปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติ ด้านทิศตะวันตกขององค์ประธาตุจะมีพระประธานธรรมเฉลิมพระเกียรติ เป็นพุทธรูปปางสมาธิขนาดใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 69 เมตร สูง 109 เมตร
==อ้างอิง==
พระเจ้าหลวง
วัดศรีเกิด (จังหวัดลำปาง)

วัดศรีเกิด  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง  ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 4 ตารางวา
วัดศรีเกิด มีหลักฐานปรากฏในคัมภีร์โบราณของวัดศรีเกิด ชื่อว่า ธรรมมูลละกัณฑ์ไตร จารึกไว้ว่าสามเณรตราวิละได้มาปฏิบัติครูบาวัดศรีเกิดเมื่อ พ.ศ. 2305 จึงสันนิษฐานว่าวัดศรีเกิดสร้างเมื่อประมาณก่อน พ.ศ. 2305  เดิมชื่อ วัดศรีเกิดแก้วหัวเวียงจัย แต่ชาวบ้านเรียกกันสั้น ๆ ว่า "วัดศรีเกิด" ต่อมาชื่อวัดก็เหลือแค่วัดศรีเกิดจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ดีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ และกุฏิ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนแบบสิงห์หนึ่ง ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถที่สลักลวดลายสวยงาม ทางด้านซ้ายมีองค์พระสีวลี ทางด้านขวามีพระพิฆเนศ นอกจากนี้ในวิหารยังมีภาพวาดเกี่ยวกับอดีตชาติของพระพุทธเจ้าไว้บนกำแพงเป็นจำนวนมาก
==อ้างอิง==
ศรีเกิด
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา

ซัฟดัรจัง กา มักบะรา (सफदरजंग का मकबरा, Safdarjung's tomb) เป็นอนุสรณ์ไว้ศพที่สร้างจากหินทรายและหินอ่อน ตั้งอยู่ในเดลี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1754 ด้วยสถาปัตยกรรมโมกุลยุคปลาย เพื่อไว้ศพของนาวับซัฟดัรจัง.  ผู้เป็นนาวับแห่งอูธ และนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิโมกุล (ที่เรีกยว่า วาซีร์อุลมัมลกีฮินดูสตาน; Wazir ul-Mamlak-i-Hindustan) มักบะราตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานซัฟดัรจัง บนวงเวียนที บนถนนโลธีและถนนเอาโรพินโทมรรค ในนิวเดลี ซัฟดัรจัง หรืออีกชื่อ มีรฌา มุฌิม อะบุล มันสูร ข่าน (Mirza Muqim Abul Mansur Khan) เป็นผู้ครองอวาธ เป็นผู้ที่มั่งคั่งและมีอำนาจมาก หลังจักรพรรดิมุฮัมมัดชาห์แห่งโมกุลสิ้นพระชนม์ ซัฟดัรจังได้ย้ายกลับไปเดลี และหลังจักรพรรดิโมฮัมเม็ด ชาห์ อะห์เมด ชาห์ (Mohammed Shah Ahmed Shah) ขึ้นสู่ราชบัลลังก์แห่งโมกุลในปี 1748 ซัฟดัรจังได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี (วาซีร์) แห่งจักรวรรดิโมกุ
ซัฟดัรจัง กา มักบะรา สร้างขึ้นด้วยรูปแบบคล้ายคลึงกับหุมายูง กา มักบะรา
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
สิ่งก่อสร้างในเดลี
มักบะรา
เกาะโอกอย

โอกอย (Ого́й; Ogoy จาก Уһагγй - ไม่มีน้ำ) เป็นเกาะร้างและเกาะที่มีขนาดใหญ่สุดในช่องแคบมาโลเอโมเร ในทะเลสาบไบคาล เกาะมีรูปออกไปทางยาว มีความยาว 2.9 กม. (1.8 ไมล์) และกว้าง 0.6 กม. (0.37 ไมล์)
ในปี ค.ศ. 2005 ที่จุดสูงสุดของเกาะ ได้มีการสร้างสถูปแห่งการตรัสรู้ ซึ่งบูชาฑากินี Tröma Nagmo สร้างขึ้นโดยศูนย์พุทธศาสน์มอสโก (московского буддийского центра) ซึ่งกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวและจุดสนใจบนเกาะ นักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามานี้ยังได้ส่งผลต่อความหลากหลายทางชีวภาพบนเกาะด้วย
==อ้างอิง==
เกาะในทะเลสาบไบคาล
พิพิธภัณฑ์อินเดีย

พิพิธภัณฑ์อินเดีย (Indian Museum) หรือ พิพิธภัณฑ์ภารตีย เป็นพิพิธภัณฑ์ในโกลกาตา รัฐเบงกอลตะวันตก ชื่อเดิมในสมัยอาณานิคมคือ พิพิธภัณฑ์อิมปีเรียลแอตกัลกัตตา (Imperial Museum at Calcutta) ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งโบราณวัตถุ, เครื่องประดับ, ชุดเกราะ, ซากฟอสซิล, โครงกระดูกมนุษย์, มัมมี่มนุษย์ และจิตรกรรมโมกุล พิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นโดยสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอลในปี 1814 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเดนมาร์ก นาตาเนียล วอลลิช
องค์การเป็นหน่วยงานอิสระภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของรัฐบาลอินเดีย ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันคือศรี อารีชิต ทุตตา เจาธรี (Shri Arijit Dutta Choudhury) ซึ่งยังเป็นผู้บังคับการสภาพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ และหอสมุดแห่งชาติอินเดีย
==ประวัติศาสตร์==
พิพิธภัณฑ์อินเดียเริ่มต้นมาจากสมาคมเอเชียติกแห่งเบงกอล ตั้งขึ้นโดยวิลเลียม โจนส์ ในปี 1784 แนวคิดในการตั้งพิพิธภัณฑ์เริ่มมีในปี 1796 โดยสมาชิกของสมาคมเอเชียติก เพื่อที่จะเก็บรักษา ดูแล และจัดแสดงวัตถุโบราณและวัตถุจากธรรมชาติ โครงการเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในปี 1808 หลังรัฐบาลอินเดียเสนอพื้นที่ที่เหมาะสมต่อการก่อสร้างตรงบริเวณ จาวริงหี-ถนนปาร์ก (Chowringhee-Park Street)
ในปี 1814 นาตาเนียล วอลลิช นักพฤกษศาสตร์ชาวเดน เขียนจดหมายไปยังสมาคมเอเชียติกเพื่อขอการตั้งพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงของสะสมส่วนตัวของเขา และของสมาคมเอเชียติกแห่งกัลกัตตา รวมถึงอาสาเป็นภัณฑากรประจำพิพิธภัณฑ์ เขาเสนอให้แบ่งพิพิธภัณฑ์เป็นห้าส่วนงาน ได้แก่ส่วนโบราณคดี ชาติพันธุ์วรรณา เทคนิก ธรณีวิทยา และ สัตววิทยา สมาคมตอบกลับและพิพิธภัณฑ์ได้สร้างขึ้น
ส่วนงานสัตววิทยาและชาติพันธุ์วรรณาของพิพิธภัณฑ์นำไปสู่กรมสำรวจสัตววิทยาอินเดียในปี 1916 และกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียในปี 1945
==ของสะสม==
หนึ่งในของจัดแสดงและของสะสมของพิพิธภัณฑ์คือมัมมีอียิปต์ นอกจากนี้ยังมีของสะสมจากอินเดียยุคกลางและโบราณจำนวนมาก เช่น ซุ้มทางเข้าสถูปพุทธจากภารหุต, งานจำลองหัวเสาอโศกจากเสาอโศก (มาจากพิพิธภัณฑ์สารนาถ) ไปจนถึงซากฟอสซิลของสัตว์จากยุคก่อนประวัติศาสตร์ และซากอุกกาบาต
พิพิธภัณฑ์มีสี่แกลเลอรีที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ได้แก่ ส่วนพฤกษศาสตรฺ ส่วนแมลง ส่วนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม และส่วนสัตว์ปีก นอกจากนี้ยังมีของสะสมชิ้นสำคัญอย่างโครงกระดูกไดโนเสาร์ด้วย
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
History of Indian Museum
Indian Museum Kolkata at Google Cultural Institute
Don Bosco Museum
The Indian Museum Completes 200 Years by Shakunt Pandey
Publications of the Indian Museum
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในโกลกาตา
โรงแรมแบลเวแดร์

โรงแรมแบลเวแดร์ (hôtel Belvédère) เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่บนถนนในช่องเขาฟัวร์คา ใกล้กับธารน้ำแข็งโรนในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถนนช่องเขาฟัวร์คาเปิดในปี 1866 ส่วนตัวโรงแรมเปิดในปี 1882 และมีการปรับปรุงใหญ่ในปี 1890 และในปี 1903
โรงแรมนี้มีชื่อเสียงมากหลังจากการปรากฏในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เรื่อง จอมมฤตยู 007 ในปี 1964 และได้ต้อนรับแขกคนสำคัญหลายคน รวมถึงสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นที่ 23 ซึ่งเสด็จมาพำนักที่นี่ในหลายโอกาส
โรงแรมปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี 2015 จนถึงปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
แบลเวแดร์