โทกูงาวะ อากิตาเกะ

โทกูงาวะ อากิตาเกะ (徳川 昭武; 26 ตุลาคม 1853 – 3 กรกฎาคม 1910) เป็นน้องชายต่างมารดาของโทกูงาวะ โยชิโนบุ (徳川 慶喜) โชกุนคนสุดท้ายของญี่ปุ่น และไดเมียวคนสุดท้ายของแคว้นศักดินามิโตะ เขาเป็นตัวแทนของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในราชสำนักของมหาอำนาจในยุโรปหลายแห่งในช่วงท้ายของยุคบากูมัตสึ
== ชีวประวัติ ==
=== ชีวิตในวัยเด็ก ===
โทกูงาวะ อากิตาเกะเกิดในชื่อ มัตสึไดระ โยฮาชิมาโระ (松平 余八麿) เป็นบุตรชายคนที่ 18 ของโทกูงาวะ นาริอากิ (徳川 斉昭) ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินามิโตะคนที่ 9 ที่ที่พักรองของแคว้นศักดินามิโตะ ใน โคมาโงเมะ (駒込), เอโดะ ในปี 1853 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่เกิดเหตุการณ์การเดินทางของเพร์รี เนื่องจากกังวลเรื่องความปลอดภัย เขาจึงย้ายไปอยู่ที่แคว้นศักดินามิโตะ เมื่ออายุได้ 6 เดือน และกลับมาที่เอโดะในปี 1863 ในปีเดียวกัน เขาถูกส่งไปเกียวโตในฐานะตัวแทนผู้นำของแคว้นมิโตะ เนื่องจากอาการป่วย (และเสียชีวิตในปี 1864) ของมัตสึไดระ อากิคูนิ พี่ชายร่วมมารดาของเขา เกียวโตอยู่ในสถานการณ์ที่วุ่นวายมากในช่วงเวลานั้น โดยกองกำลังที่สนับสนุนรัฐบาลโชกุนต่อสู้กับโรนินผู้สนับสนุน ซนโนโจอิ (尊王攘夷) และซามูไรจากแคว้นทางตะวันตกที่ต่อต้านรัฐบาลโชกุนตามท้องถนนในอุบัติการณ์คินมง (禁門の変) และเขาถูกบังคับให้เปลี่ยนที่พักอาศัยบ่อยครั้ง เพื่อความปลอดภัย เมื่อโชกุนคนที่ 14 โทกูงาวะ อิเอโมจิ (徳川家茂) ถึงแก่อสัญกรรมในปี 1866 เขาถูกเรียกตัวกลับไปที่เอโดะ และเปลี่ยนชื่อจากมัตสึไดระ อากิโนริเป็นโทกูงาวะ อากิตาเกะ ในปี 1867 เขาได้รับการประกาศให้เป็นผู้นำตระกูลชิมิสึ-โทกูงาวะ (清水徳川家) ซึ่งเป็นหนึ่งใน Gosankyō ของตระกูลโทกูงาวะซึ่งมีสิทธิที่จะขึ้นสู่ตำแหน่งโชกุน
=== อาชีพนักการทูต ===
ในปลายปี 1866 ขณะมีอายุเพียง 14 ปี โทกูงาวะ อากิตาเกะได้รับมอบหมายให้เป็นทูตพิเศษนำคณะผู้แทนญี่ปุ่นไปร่วม งานนิทรรศการโลก ที่กรุงปารีสในปี 1867 ซึ่งญี่ปุ่นมีศาลาหนึ่งหลัง ชิบูซาวะ เออิอิชิ (渋沢 栄一) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสมุห์บัญชีและเลขานุการของโทกูงาวะ อากิตาเกะ ในปี 1866 และได้รับมอบหมายให้ร่วมคณะผู้แทนไปกรุงปารีส เขาจดบันทึกระหว่างปฏิบัติภารกิจ คณะเดินทางออกจากโยโกฮามะในวันที่ 11 มกราคม 1867 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเมจิ และถึงปารีสในอีก 2 เดือนต่อมา  งานดังกล่าวกระตุ้นความสนใจอย่างมากในยุโรป และทำให้ผู้เข้าชมจำนวนมากได้สัมผัสกับศิลปะและเทคนิคของญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก
การเข้าเฝ้าจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ของคณะเดินทางของเขาประสบความสำเร็จ และเมื่องานสิ้นสุดลง โทกูงาวะ อากิตาเกะได้เข้าเฝ้าพระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี และสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียระหว่างการเดินทางไปยังหลายประเทศในยุโรป กับพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม พระองค์ได้ตรวจสอบกองทหารที่สวมเสื้อคลุมต่อสู้แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นซึ่งถูกถ่ายภาพในครั้งนั้น
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
Shibusawa Eiichi (1944). Shibusawa Eiichi Denki Shiryō (Biographic Documents of Eiichi Shibusawa). Volume 1–58, supplement 1–10 rdited by Ryūmonsha. Iwanami Shoten, Tokyo: ASIN B000JBKGHC.
Totman, Conrad D.  (1980). The Collapse of the Tokugawa Bakufu, 1862–1868 (Reissue edition). University of Hawaii Press, Hawaii: .
Sumi Yutaka. (1984). 徳川昭武 万博殿様一代記 Tokugawa Akitake bampaku tonosama ichidaiki (Japanese) Chuōkōronsha (Chukō shinsho 750), Tokyo: .
Marcouin, Francis, Omoto Keiko (1990) Quand le Japon s'ouvrit au monde (French) Gallimard, Paris: .
Omoto Keiko, フランシス マクワン (1996) 日本の開国―エミール・ギメ あるフランス人の見た明治 Nihon no kaikoku: Emīru Gime, aru Furansujin no mita Meiji. Sogensha, Osaka: 
Miyaji Masato. Matsudo Kyōiku Iinkai ed. (1999). 徳川昭武幕末滞欧日記 Tokugawa Akitake Bakumatsu Taiō Nikki (Japanese) Yamakawa Shuppansha, Tokyo: .
Miyanaga Takashi. (2000). プリンス昭武の欧州紀行―慶応3年パリ万博使節 Purinsu Akitake no Ōshūkikō--Keiō 3-nen Pari Bampaku Shisetsu (Japanese) Tokyo: Yamakawa Shuppansha, .
Polak, Christian. (2001). Soie et lumières: L'âge d'or des échanges franco-japonais (des origines aux années 1950). Tokyo: Chambre de Commerce et d'Industrie Française du Japon, Hachette Fujin Gahōsha (アシェット婦人画報社) . .
__________. (2002). 絹と光: 知られざる日仏交流100年の歴史 (江戶時代-1950年代) Kinu to hikari: shirarezaru Nichi-Futsu kōryū 100-nen no rekishi (Edo jidai-1950-nendai) (French and Japanese) Tokyo: Ashetto Fujin Gahōsha, 2002. ; .
Nish, Ian. (2008). The Iwakura Mission to America and Europe: A New Assessment (Meiji Japan) Routledge 
บุคคลในยุคเอโดะ
นักการทูตชาวญี่ปุ่น