pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (ค.ศ. 1783)

สนธิสัญญาสันติภาพปารีส (The Peace Treaty of Paris) ค.ศ. 1783 เป็นกลุ่มสนธิสัญญาที่ยุติสงครามปฏิวัติอเมริกา ที่ลงนามเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1783 โดยมีตัวแทนคือ พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งบริเตนใหญ่ ลงนาม ณ กรุงปารีส ร่วมกับตัวแทนจากสหรัฐอเมริกา โดยเป็นส่วนหนึ่งของ สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783) ในขณะที่สนธิสัญญาอีกสองฉบับที่ลงนาม ณ พระราชวังแวร์ซาย ระหว่างผู้แทนพระองค์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส และพระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน โดยเรียกกันว่าสนธิสัญญาแวร์ซาย (ค.ศ. 1783) โดยในวันก่อนหน้าการลงนาม ได้มีการลงนามรับรองสนธิสัญญาล่วงหน้าแล้วระหว่างตัวแทนรัฐบาลของสาธารณรัฐดัตช์ แต่สนธิสัญญาฉบับสุดท้ายที่ยุติสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สี่นั้นก็ยังไม่ได้ลงนามกันจนกระทั่งวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1784
==ดูเพิ่ม==
สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สี่
สงครามปฏิวัติอเมริกา
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่มเติม==
Kaplan, Lawrence S. "The Treaty of Paris, 1783: A Historiographical Challenge," International History Review, Sept 1983, Vol. 5 Issue 3, pp 431–442
Morris, Richard. The Peacemakers: The Great Powers and American Independence (1983) the standard scholarly history
Schroeder, Paul W. The Transformation of European Politics 1763–1848 (Oxford History of Modern Europe) (1994), diplomatic history of the era
Simpson, W. O. "Lord Shelburne and North America." History Today (Jan 1960) 19#1 pp 52-62.
สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 18
สนธิสัญญาสันติภาพ
วัดเนกขัมมาราม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดเนกขัมมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 49 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 1165-1166 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 327 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา
คุณเล็ก นาคสารน์ ได้รับบริจาคที่ดินให้มูลนิธิมหามงกุฏราชวิทยาลัย เนื้อที่ 327 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา มูลนิธิแบ่งให้เป็นที่สร้างวัด 49 ไร่ ขุนชวนระบิน เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศการตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 60.50 เมตร
ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2494 โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2525 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานประถมศึกษาแห่งชาติ ในที่ดินของวัด
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7.5 เมตร ยาว 22.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 กุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระครูสังฆวิจิตร (ศรีแพร) พ.ศ. 2499–2507
พระครูเนกขัมมานุกูล (กลม) พ.ศ. 2507–2517
ครูใบฎีกาสวัสดิ์ ชยโสตถิ  พ.ศ. 2517–2527
พระอธิการสุวิทย์ พ.ศ. 2527–2530
เจ้าคุณราชธรรมนิเทศ พ.ศ. 2530–2535
พระครูประสิทธิ์ธรรมวิภัช ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535–ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
เนกขัมมาราม
เนกขัมมาราม
ทางออกสองรัฐ

ทางออกสองรัฐของความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์คำนึงถึงรัฐเอกราชสองรัฐ คือ รัฐปาเลสไตน์คู่กับรัฐอิสราเอล ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน ทั้งนี้ เขตแดนระหว่างสองรัฐยังเป็นหัวข้อพิพาทและเจรจากันอยู่ โดยผู้นำปาเลสไตน์และอาหรับยืนกราน "เขตแดน ค.ศ. 1967" ซึ่งอิสราเอลไม่ยอมรับ ดินแดนของอดีตปาเลสไตน์ในอาณัติ (รวมทั้งนครเยรูซาเล็ม) ซึ่งมิได้ประกอบขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐปาเลสไตน์จะเป็นส่วนหนึ่งของอิสราเอลต่อไป
ใน ค.ศ. 1947 สหประชาชาติเสนอแผนแบ่งปาเลสไตน์ซึ่งยิวยอมรับ แต่ฝ่ายอาหรับปฏิเสธการแบ่งดินแดนและไม่ยอมให้ยิวอยู่ในพื้นที่ เกิดสงครามระหว่าง ค.ศ. 1947–49 ซึ่งยุติลงด้วยการหยุดยิงและปัญหาผู้ลี้ภัยมาจนถึงปัจจุบัน ใน ค.ศ. 1974 ข้อมติสหประชาชาติว่าด้วย "การระงับปัญหาอย่างสันติซึ่งปัญหาปาเลสไตน์" เรียกร้องให้มีรัฐสองรัฐคู่กันโดยมีเขตแดนที่ปลอดภัยและรับรอง ร่วมกันกับ "ข้อมติอย่างยุติธรรมของปัญหาผู้ลี้ภัยโดยสอดคล้องกับข้อมติยูเอ็นที่ 194" เขตแดนของรัฐปาเลสไตน์จะ "ยึดเขตแดนก่อน ค.ศ. 1967" สำหรับข้อมติล่าสุดในเดือนพฤศจิกายน 2013 ซึ่งผ่านด้วยคะแนนเสียง 165 ต่อ 6 โดยอิสราเอลและสหรัฐออกเสียงคัดค้าน
ผู้นำปาเลสไตน์น้อมรับมโนทัศน์ดังกล่าวตั้งแต่การประชุมสุดยอดอาหรับ ค.ศ. 1982 ในเฟซ ส่วนอิสราเอลมองท่าทีดังกล่าวที่ต้องการแสวงหาการรับรองรัฐปาเลสไตน์จากต่างประเทศว่าเป็นการกระทำฝ่ายเดียว และไม่สอดคล้องกับทางออกสองรัฐที่มีการเจรจากัน มีความพยายามในการทำให้ทางออกสองรัฐดังกล่าวเป็นจริงขึ้นมาหลายครั้ง เริ่มตั้งแต่การประชุมมาดริด ค.ศ. 1991 ตามด้วยข้อตกลงกรุงออสโล ค.ศ. 1993 และการประชุมสุดยอดแคมป์เดวิด ค.ศ. 2000 ที่ล้มเหลว ตามด้วยการเจรจาตาบาในต้น ค.ศ. 2001 ใน ค.ศ. 2002 สันนิบาตอาหรับเสนอข้อริเริ่มสันติภาพอาหรับ และข้อริเริ่มล่าสุดได้แก่การเจรจาสันติภาพ ค.ศ. 2013–14
มีรายงานใน ค.ศ. 2009 ว่า แม้ผลสำรวจยังแสดงออกมาอยู่เรื่อย ๆ ว่าอิสราเอลและปาเลสไตน์ส่วนใหญ่เห็นชอบกับทางออกสองรัฐที่มีการเจรจา แต่มี "การตื่นขึ้นจากภาพลวงเพิ่มขึ้น" กับทางออกดังกล่าว
== อ้างอิง ==
ทางออกสองรัฐ
กระบวนการสันติภาพอิสราเอล–ปาเลสไตน์
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง

องค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1, 3–8 และบางส่วนของหมู่ที่ 2 ตำบลหนองขาหย่าง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองขาหย่าง) และพื้นที่ทั้งหมดของตำบลห้วยรอบ ตำบลดอนกลอย และตำบลทุ่งพึ่ง อำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2542
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลดอนกลอยรวมกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง และในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลทุ่งพึ่งและสภาตำบลห้วยรอบรวมกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง ทำให้ในปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่างดูแลพื้นที่ทั้งหมด 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองขาหย่าง (บางส่วน) ตำบลดอนกลอย ตำบลทุ่งพึ่ง และตำบลห้วยรอบ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาหย่าง
หนองขาหย่าง
สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783)

สนธิสัญญาปารีส (Treaty of Paris) ลงนามสัตยาบันที่กรุงปารีสโดยพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งบริเตนใหญ่ และผู้แทนฝั่งสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1783 ซึ่งมีผลทำให้สงครามปฏิวัติอเมริกาอันเป็นสิ้นสุด เนื้อหาของสนธิสัญญายังกันเขตพรมแดนของจักรวรรดิอังกฤษในทวีปอเมริกาเหนือกับสหรัฐอเมริกา ซึ่งสหรัฐอเมริกาเป็นฝ่ายได้เปรียบ โดยรายละเอียดปลีกย่อยรวมถึงสิทธิในการหาปลาในน่านน้ำต่างๆ การซ่อมแซมอาคารที่เสียหาย และเชลยศึกของทั้งสองฝ่าย
สนธิสัญญาฉบับนี้ และสนธิสัญญาสันติภาพอีกฉบับหนึ่งที่ทำขึ้นระหว่างบริเตนใหญ่กับกลุ่มประเทศที่ร่วมสนับสนุนสหรัฐอเมริกาซึ่งได้แก่ ฝรั่งเศส สเปน และสาธารณรัฐดัตช์ นั้นถูกเรียกรวมกันว่า "สนธิสัญญาสันติภาพปารีส" ซึ่งในปัจจุบันนี้เหลือเพียงมาตรา 1 ที่ยังมีผลบังคับใช้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรับรองสถานะความเป็นประเทศเอกราชของสหรัฐอเมริกา
==รายละเอียด==
สนธิสัญญาฉบับนี้ และสนธิสัญญาสันติภาพอีกฉบับหนึ่งที่ทำขึ้นระหว่างบริเตนใหญ่กับกลุ่มประเทศที่ร่วมสนับสนุนสหรัฐอเมริกาซึ่งได้แก่ ฝรั่งเศส สเปน และสาธารณรัฐดัตช์ นั้นถูกเรียกรวมกันว่า "สนธิสัญญาสันติภาพปารีส" ซึ่งในปัจจุบันนี้เหลือเพียงมาตรา 1 มาตราเดียวที่ยังมีผลบังคับใช้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรับรองสถานะความเป็นประเทศเอกราชของสหรัฐอเมริกา ส่วนมาตราอื่นๆ นั้นเกี่ยวข้องกับเขตแดนซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา จึงถูกแทนด้วยสนธิสัญญาฉบับใหม่ฉบับอื่นๆ แทน
ในอารัมภบทได้กล่าวถึงสนธิสัญญาว่า"กระทำในนามของพระตรีเอกภาพอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุด" ซึ่งกล่าวถึงสัตยาบันของทั้งสองฝ่ายที่ตกลงร่วมกันเพื่อที่จะ "ลืมความขัดแย้งและความแตกต่างทั้งหมดทั้งปวงในอดีตที่ผ่านมา" และ "เพื่อนำไปสู่สันติภาพและความปรองดองซึ่งกันและกัน"
บริเตนใหญ่รับรองให้สหรัฐอเมริกา (นิวแฮมป์เชียร์ แมสซาชูเซตส์ โรดไอส์แลนด์และนิคมพรอวิเดนซ์ คอนเนกติคัต นิวยอร์ก นิวเจอร์ซีย์ เพนซิลวาเนีย เดลาแวร์ แมรีแลนด์ เวอร์จิเนีย นอร์ทแคโรไลนา เซาท์แคโรไลนา และจอร์เจีย) เป็นรัฐเอกราช โดยที่พระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่รวมทั้งรัชทายาทผู้สืบสันตติวงศ์ทั้งหมดจะไม่อ้างสิทธิ์ในรัฐบาล ทรัพย์สิน และสิทธิต่อดินแดนของสหรัฐอเมริกา
มีการกักกันเขตพรมแดนระหว่างสหรัฐอเมริกากับดินแดนในอาณานิคมของบริเตนใหญ่ในทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งกินบริเวณตั้งแต่แม่น้ำมิสซิสซิปปีจนถึงอาณานิคมทางตอนใต้
ให้สิทธิในการทำประมงต่อสหรัฐอเมริกาในบริเวณแกรนด์แบงส์ เกาะนิวฟันด์แลนด์ และอ่าวเซนต์ลอเรนซ์
รับรองหนี้ที่จะต้องชำระให้กับเจ้าหนี้ของทั้งสองฝ่ายอย่างถูกต้อง
รัฐสภาของสหพันธ์จะต้องแนะนำอย่างเข้มงวดให้มีการตรากฎหมายสำหรับสิทธิในการถือครองที่ดินของเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ถูกต้อง และจะต้องมีการชดใช้ให้กับสินทรัพย์ สิทธิ และทรัพย์สินต่างๆ ของชาวบริติช (และผู้นิยมกษัตริย์) ที่ถูกริบไป
สหรัฐอเมริกาจะต้องป้องกันไม่ให้เกิดการริบหรือยึดครองสินทรัพย์ของฝ่ายผู้นิยมกษัตริย์อีก
เชลยศึกของทั้งฝ่ายจะต้องได้รับอิสรภาพ สินทรัพย์ทั้งหมดของบริเตนใหญ่ในสหรัฐอเมริกาจะต้องคงอยู่ และถูกริบ
ทั้งสองฝ่ายสามารถเข้าถึงแม่น้ำมิสซิสซิปปีได้เสมอกัน
ดินแดนที่แต่ละฝ่ายยึดครองได้ภายหลังจากการทำสนธิสัญญานี้จะต้องส่งคืนโดยปราศจากการชดใช้ค่าปรับ
ให้ลงสัตยาบันในสนธิสัญญานี้ภายในหกเดือนหลังจากการลงนามแล้ว
ลงท้ายสนธิสัญญาว่า "ลงนามที่กรุงปารีส ในวันที่ 3 เดือนกันยายน ปีแห่งคริสต์ศักราชที่ 1783"
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม ==
Specialized essays by scholars
สงครามปฏิวัติอเมริกา
สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 18
สนธิสัญญาสันติภาพ
กระสุนสังหารพลิกโลก

กระสุนสังหารพลิกโลก (Enemy at the Gates; L'Ennemi aux portes) เป็นภาพยนตร์สงครามซึ่งจัดฉายเมื่อ ค.ศ. 2001 ที่กำกับ, ร่วมเขียนบท และอำนวยการสร้างโดยฌ็อง-ฌัก อองโนด์ โดยอิงจากหนังสือสารคดีชื่อ เดอะแบตเทิลฟอร์สตาลินกราด เมื่อ ค.ศ. 1973 ของวิลเลียม เครก ซึ่งอธิบายเหตุการณ์รอบ ๆ ยุทธการที่สตาลินกราดในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1942–1943 บทภาพยนตร์นี้เขียนโดยอองโนด์ และอาแล็ง กอดาร์ ตัวละครหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นพลซุ่มยิงที่ชื่อวาซีลี ไซเซฟ ซึ่งเป็นวีรชนแห่งสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รวมถึงการดวลของพลซุ่มยิงระหว่างไซเซฟ และผู้อำนวยการโรงเรียนพลซุ่มยิงของแวร์มัคท์ พันตรี แอร์วีน เคอนิก
นักแสดงประกอบไปด้วยจู๊ด ลอว์ ที่รับบทเป็นไซเซฟ, เรเชล ไวสซ์ รับบทเป็นทาเนีย เชอร์โนวา และเอ็ด แฮร์ริส รับบทเป็นเคอนิก ร่วมกับโจเซฟ ไฟนส์, บ็อบ ฮอสกินส์, รอน เพิร์ลแมน, เอฟา มัทเทส, เกเบรียล มาร์แชลล์ ทอมสัน และมัททีอัส ฮาบิช
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Enemy at the Gates Reviewed by David R. Stone, History Department, Kansas State University, published by H-War (June, 2002)
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2544
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์อังกฤษ
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
ภาพยนตร์เกี่ยวกับนาซี
ภาพยนตร์เกี่ยวกับพลซุ่มยิง
ภาพยนตร์ฝรั่งเศส
ภาพยนตร์เยอรมัน
การสงครามพลซุ่มยิง
จักรวรรดิเฮติ

จักรวรรดิเฮติ อาจหมายถึง:
จักรวรรดิเฮติที่ 1, จักรวรรดิภายใต้การปกครองของฌ็อง-ฌัก เดซาลีน จากปี 1804 ถึง 1806
จักรวรรดิเฮติที่ 2, จักรวรรดิภายใต้การปกครองของโฟสแต็ง ซูลุก จากปี 1849 ถึง 1859
 
เฮติ
หย่งจาง

อ้ายซิน เจว๋หลัว หย่งจาง (永璋; 15 กรกฎาคม 2278 - 26 สิงหาคม 2303) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของ จักรพรรดิเฉียนหลง
== พระประวัติ ==
องค์ชายหย่งจางประสูติเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2278 ในปลายรัชสมัยของ จักรพรรดิยงเจิ้ง ผู้เป็นสมเด็จพระบรมอัยกาธิราช เมื่อครั้งที่ จักรพรรดิเฉียนหลง พระราชบิดายังดำรงพระอิสริยยศเป็น เป่าชินหวัง ส่วนพระมารดาของพระองค์คือ ซู่ฝูจิ้น (庶福晋)
เมื่อ องค์ชายหย่งจาง ประชวรหนักเมื่อพระชนมายุ 15 พรรษา จักรพรรดิเฉียนหลงมีพระราชโองการให้ ลามะ สวดมนต์ให้กับองค์ชายหย่งจาง ใน พ.ศ. 2291 พระองค์ได้รับมอบหมายให้ดูแลการไว้ทุกข์ของ จักรพรรดินีเซี่ยวเสียนฉุน องค์ชายหย่งจางถูกถอดพระนามออกจากบัญชีคัดเลือกรัชทายาทพร้อมกับพระเชษฐาต่างพระมารดา หย่งหวง จากพฤติกรรมของพระองค์ในระหว่างพิธีฝังพระศพ 
ใน พ.ศ. 2302 ฉุนฮุ่ยหวงกุ้ยเฟย์ พระมารดาของพระองค์ประชวรที่ สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ องค์ชายหย่งจางนำพระมารดาเสด็จกลับไป ปักกิ่ง พระองค์สิ้นพระชนม์ในปีถัดมาและได้รับพระราชทานพระอิสริยยศย้อนหลังให้เป็น ซุนชินหวัง
== อ้างอิง ==
วัดราชคฤห์ (จังหวัดพะเยา)

วัดราชคฤห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา
วัดราชคฤห์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2481 แต่เดิมเป็นที่ตั้งของบริเวณวัดมหาพน ร่องรอยความเก่าแก่ของซากโบราณวัตถุและองค์เจดีย์ภายในบริเวณวัดมหาพน ยังคงหลงเหลือสภาพให้เห็นอย่างชัดเจน ถึงความเก่าแก่ของวัดแห่งนี้ ซึ่งจากประวัติศาสตร์ที่ถูกค้นพบ เป็นวัดโบราณที่มีอายุมากกว่า 1,300 ปี มีความเกี่ยวพันกับอาณาจักรสุโขทัย ครั้งเมื่อในอดีตเคยมีการต่อสู้กับอาณาจักรสุโขทัย มีบันทึกว่า ได้นำเอาหลังคาวิหารของวัดแห่งนี้ซึ่งเป็นทองเหลือง นำมาหล่อเป็นอาวุธปืน เพื่อต่อสู้กับอาณาจักรสุโขทัยที่เข้ามารุกราน
ด้านหน้าประตูทางเข้าจะเป็นประตูโขงขนาดใหญ่เป็นการก่ออิฐถือปูนมีรูปเทวดาปูนปั้น บนยอดมีรูปพรหมสี่หน้า อุโบสถกว้างราวประมาณ 20 เมตร ยาวเกือบ 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย ลงรักปิดทอง ด้านหลังอุโบสถเป็นองค์เจดีย์ทรงแปดเหลี่ยมย่อมุม มีซุ้มจรนำทั้งสี่ทิศ บนเรือนธาตุมีเจดีย์บริวารทั้งสี่ด้าน องค์ระฆังของเจดีย์ฉาบด้วยสีทอง ทางประตูเข้าของกำแพงแก้วมีรูปปั้นสิงห์คู่ทั้งสี่ด้าน
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดพะเยา
ราชคฤห์
การปฏิวัติบาตาเวีย

การปฏิวัติบาตาเวีย (Batavian Revolution, De Bataafse Revolutie, Révolution batave) เป็นเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง สังคม และวัฒนธรรมในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่เป็นจุดจบของสาธารณรัฐดัตช์ และการก่อตั้งของสาธารณรัฐบาตาเวีย ในประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์ได้เรียกยุคสมัยภายหลังการปฏิวัติในครั้งนี้ว่า "ยุคบาตาเวีย-ฝรั่งเศส" (ค.ศ. 1795-1813) ซึ่งกินเวลายาวนานเพียง 20 ปี รวมระยะเวลาสามปีภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสในยุคของจักรพรรดินโปเลียน
การปฏิวัติบาตาเวียยุติลงภายหลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐบาตาเวียในปีค.ศ. 1795 เจ้าชายวิลเลิมที่ 5 แห่งออเรนจ์ ได้เสด็จลี้ภัยไปอังกฤษ  และได้เขียนเอกสารให้ดินแดนในอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ทั้งหมดตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษ ซึ่งได้ประกาศสงครามต่อสาธารณรัฐบาตาเวียในที่สุด ต่อมาได้มีการปฏิวัติตามมาในปีค.ศ. 1798, 1801 และ 1805 ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงศูนย์อำนาจในกลุ่มผู้รักชาติ ถึงแม้ว่าฝั่งฝรั่งเศสนั้นมีท่าทีเหมือนผู้ช่วยปลดปล่อย  แต่หลายฝ่ายก็มิได้เชื่อตามนั้น สาธารณรัฐบาตาเวียสิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1806 ภายหลังจากการก่อตั้งราชอาณาจักรฮอลแลนด์โดยมีพระอนุชาของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หลุยส์ โบนาปาร์ตเสวยราชสมบัติเป็นปฐมกษัตริย์แห่งฮอลแลนด์ ต่อมาในปีค.ศ. 1810 ได้ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 ในปีค.ศ. 1813 เนเธอร์แลนด์ก็ได้รับเอกราชอีกครั้งหนึ่ง โดยเจ้าชายวิลเลิม เฟรเดอริกโอรสในเจ้าชายวิลเลิมที่ 5 แห่งออเรนจ์ ขึ้นครองราชสมบัติ
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่มเติม==
Klein, S.R.E. (1995) Patriots Republikanisme. Politieke cultuur in Nederland (1766-1787).
Leeb, I.L. (1973) The Ideological Origins of the Batavian Revolution.
Verweij, G. (1996) Geschiedenis van Nederland. Levensverhaal van zijn bevolking.
เหตุระเบิดในปูลีอลัม พ.ศ. 2564

เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2564 เกิดเหตุระเบิดติดรถในปูลีอลัม, จังหวัดเลาการ์, ประเทศอัฟกานิสถาน โดยมีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 30 คน ไม่มีกลุ่มใดออกมาแสดงว่าเป็นผู้โจมตี และยังไม่ทราบผู้ก่อเหตุ
== ภูมิหลัง ==
สมาชิกกลุ่มตอลิบานได้มีแนวคิดแบบญิฮาดิสต์เป็นส่วนใหญ่ โดยกลุ่มนี้ได้ก่อเหตุโจมตีร้ายแรงหลายร้อยครั้งระหว่างช่วงการก่อความไม่สงบในประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2544 รวมถึงเหตุระเบิดติดรถในปูลีอลัม ซึ่งเป็นเมืองในจังหวัดเลาการ์ ทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน จากเหตุการณ์มีผู้เสียชีวิต 17 คน
ความรุนแรงในประเทศอัฟกานิสถานทวีความรุนแรงมากขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2564 เมื่อประธานาธิบดีสหรัฐ โจ ไบเดิน ประกาศว่าสหรัฐจะถอนกองกำลังติดอาวุธภายในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2564 หลังจากประจำการภายในประเทศในแถบเอเชียใต้เป็นระยะเวลา 20 ปี ก่อนหน้านี้ ประธานาธิบดีสหรัฐ ดอนัลด์ ทรัมป์ ได้ตกลงกับกลุ่มตอลิบานว่าจะถอนกองกำลังภายในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
== เหตุระเบิด ==
เมื่อเวลาประมาณ 19.00 นาฬิกา ของวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2564 ได้เกิดเหตุคาร์บอมบ์ใกล้เกสต์เฮาส์แห่งหนึ่งในปูลีอลัม มีผู้เสียชีวิต 30 คน และผู้บาดเจ็บกว่า 90 คน พร้อมอาคารได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง เหยื่อเป็นทั้งนักเรียนมัธยมตอนปลายและสมาชิกกองหนุนฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลโดยเป็นผู้พักอาศัยอยู่ที่แห่งนี้
== อ้างอิง ==
เหตุก่อการร้ายในประเทศอัฟกานิสถานใน พ.ศ. 2564
เหตุโจมตีต่ออาคารและโครงสร้างใน พ.ศ. 2564
เหตุระเบิดติดรถและระเบิดติดรถบรรทุกในประเทศอัฟกานิสถาน
วิลเลิมที่ 5 เจ้าชายแห่งออเรนจ์

เจ้าชายวิลเลิมที่ 5 (Willem Batavus; 8 มีนาคม ค.ศ. 1748 - 9 เมษายน ค.ศ. 1806) เจ้าชายแห่งออเรนจ์ และผู้ดำรงตำแหน่งสตัดเฮาเดอร์คนสุดท้ายของสาธารณรัฐดัตช์ ซึ่งได้เสด็จลี้ภัยยังกรุงลอนดอนในปีค.ศ. 1795 นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าผู้ปกครองแห่งราชรัฐออเรนจ์-นัสเซาจนสิ้นพระชนม์ โดยมีพระโอรสวิลเลิมเป็นรัชทายาท
==ดูเพิ่ม==
ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
==อ้างอิง==
เจ้าชายแห่งออเรนจ์ เจ้าชายแห่งออเรนจ์-นัสเซา
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
สตัดเฮาเดอร์
ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
ราชรัฐออเรนจ์-นัสเซา

ราชรัฐออเรนจ์-นัสเซา หรือ ราชรัฐนัสเซา-ออเรนจ์ (Oranien-Nassau หรือ Nassau-Oranien) เป็นราชรัฐซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในเครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลินของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปกครองโดยราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาในระหว่างปีค.ศ. 1702-1815 ซึ่งมีอาณาเขตอยู่ในประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน
==อ้างอิง==
ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
ราชรัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ฟูจิวาระ โนะ ซาเนโยริ

ฟูจิวาระ โนะ ซาเนโยริ (藤原 実頼, 1443 - 24 มิถุนายน 1513) บางทีรู้จักในฐานะ โอโนมิยะโดโนะ เป็นรัฐบุรุษชาวญี่ปุ่น ข้าราชสำนัก และขุนนางระหว่างยุคเฮอัง
== การงาน ==
เขาเป็นเสนาบดีระหว่างรัชสมัยของ จักรพรรดิเรเซ และ จักรพรรดิเอ็งยู
4 พฤษภาคม พ.ศ. 1487 (วันที่ 9 เดือน 4 ปี เท็นเงียว ที่ 7): ซาเนโยริเลื่อนขึ้นสู่ตำแหน่ง อูไดจิง ในราชสำนัก
19 พฤษภาคม พ.ศ. 1490 (วันที่ 26 เดือน 4 ปี เท็นยากุ ที่ 1): ซาเนโยริได้รับการปูนบำเหน็จให้เป็น ซาไดจิง และจอมพลฝ่ายซ้าย 
พ.ศ. 1492 (เดือน 1 ปี เท็นยากุ ที่ 3): ซาเนโยริและน้องชายของเขา โมโรซูเกะ แบ่งกันปฏิบัติหน้าที่ ไดโจไดจิง ในระหว่างที่ ฟูจิวาระ โนะ ทาดาฮิระ ล้มป่วยลง
พ.ศ. 1501 (ปี เท็นยากุ ที่ 3): ซาเนโยริได้รับอนุญาตเป็นพิเศษให้เดินทางโดยใช้รถล้อเลื่อน
== ประวัติ ==
สมาชิกของ ตระกูลฟูจิวาระ ผู้นี้เป็นบุตรชายของ ฟูจิวาระ โนะ ทาดาฮิระ ซาเนโยริเป็นบุตรชายคนโต เขามีน้องชายสองคน: โมโรซูเกะ โมโรตาดะ
== บันทึก ==
== อ้างอิง ==
บุคคลในยุคเฮอัง
ตระกูลฟูจิวาระ
วิลเลิมที่ 4 เจ้าชายแห่งออเรนจ์

เจ้าชายวิลเลิมที่ 4 (Willem Karel Hendrik Friso; 1 กันยายน ค.ศ. 1711 - 22 ตุลาคม ค.ศ. 1751) เจ้าชายแห่งออเรนจ์ ตั้งแต่ประสูติและเป็นผู้ครองตำแหน่งสตัดเฮาเดอร์ที่สืบตระกูลเป็นพระองค์แรกแห่งสาธารณรัฐดัตช์ตั้งแต่ค.ศ. 1747 จนสิ้นพระชนม์เมื่อค.ศ. 1751 นอกจากนี้ยังทรงเป็นผู้ปกครองแห่งราชรัฐออเรนจ์-นัสเซาในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ด้วย
==อ้างอิง==
เจ้าชายแห่งออเรนจ์ เจ้าชายแห่งออเรนจ์-นัสเซา
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
สตัดเฮาเดอร์
ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
วัดบางเตยกลาง

วัดบางเตยกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดบางเตยกลางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2330 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ต่อมาชาวมอญอพยพหนีสงครามมาอยู่ปะปนกับคนไทย วัดนี้จึงมีสภาพเป็นวัดมอญแปลง มอญเรียกว่า เพี้ยฮะปร้าง แต่ภายหลังเรียกผิดเพี้ยนไปเป็น วัดเปิ้ง ต่อมาพระยามหัยสวรรค์กลับจากการรบกับเงี้ยว เป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นกว่าเดิมจึงเปลี่ยนเป็นชื่อวัดเป็น วัดลิ้มกลีบอัมไพรมหัยสวรรค์ (ลิ้มกลีบเป็นภรรยาพระยาอำภัยมหัยสวรรค์) แต่ต่อมาพระครูธีรานุวัตรเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบางเตยกลาง" จนถึงปัจจุบันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527
สิ่งสำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถมีลักษณะทรงไทยโบราณ และมีพระพุทธรูปเก่าแก่ปางสมาธิเพชรจึงมีชื่อเรียกว่า หลวงพ่อเพชร พระยืนปางห้ามสมุทร ปางห้ามญาติของเก่าแก่ รูปปั้นหลวงพ่อพระครูธีรานุวัตร (หลวงปู่หอม) และโอ่งดินเผาสมัยของชุมชนไทยเชื้อสายมอญ
พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของวัด คือ พระครูธีรานุวัตร หรือ หลวงพ่อหอม รามธัมโม หนึ่งในพระปฏิบัติดีรูปหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี ท่านได้เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะที่ชำรุดทรุดโทรมมากในขณะนั้น โดยสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอระฆัง และสร้างอุโบสถหลังใหม่หมด ยังนิยมสร้างพระเครื่องมาก มีทั้งพระสมเด็จ ตะกรุด เหรียญและพระพิมพ์ต่าง ๆ มากมาย วัตถุมงคลได้รับความนิยมอย่างมาก โดยปฏิบัติอยู่ในศีลเคร่งครัดมาก จนชาวบ้านนับถือมาก
==อ้างอิง==
บางเตยกลาง
บางเตยกลาง
วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์

วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ และคลองวัดกลางเหนือ ปัจจุบันมีพระครูสมุทรวรวงศ์ เป็นเจ้าอาวาส
วัดปรกราษฎร์รังสฤษฏ์เป็นวัดโบราณอายุประมาณ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ได้ขออนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2405 เมื่อแรกตั้งสมัยโบราณเป็นเรือนไม้สักทั้งสิ้น อุโบสถสร้างใหม่ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณเพราะของเก่าได้ชำรุดทรุดโทรมไป ส่วนกุฏิสงฆ์ หอฉัน หอสวดมนต์ ยังอนุรักษ์ของเก่าไว้
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถเก่าแบบโบราณหลังเล็ก หน้าบันและหน้าประตูประดับด้วยเครื่องถ้วยชามแบบวัดสมัยกรุงธนบุรี ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระศิลาแลง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1.70 เมตร สูง 2.27 เมตร เป็นพระพุทธรูปโบราณคู่มากับอุโบสถ รูปหล่อพระอธิการแต้มในอุโบสถ อดีตเจ้าอาวาส
==อ้างอิง==
ปรกราษฎร์รังสฤษฏ์
วัดงิ้วราย (จังหวัดนครปฐม)

วัดงิ้วราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดงิ้วราย สันนิษฐานว่าเป็นวัดโบราณที่สร้างขึ้นตั้งแต่ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย (แต่กรมการศาสนาระบุว่าสร้างราว พ.ศ. 2360) เพราะลักษณะอุโบสถเป็นแบบหลังคาชั้นเดียว มุงด้วยกระเบื้องดินเผา มีลักษณะคล้ายเรือสำเภา มีภาพลายนูนก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ มีประตูเข้าออกด้านหน้าเพียงด้านเดียว มีหน้าต่างด้านละ 2 บาน มีกำแพงแก้วล้อมรอบอุโบสถ ปัจจุบันได้รื้ออุโบสถแล้วก่อสร้างเป็นวิหารเรือนแก้วขึ้นแทนที่ มีเพียงประตูหน้าด้านเดียว พระประธานอุโบสถหลังเก่าสร้างด้วยศิลาแลงประทับนั่งขัดสมาธิปางมารวิชัย มีพระพุทธรูปทำด้วยศิลาแลงล้อมรอบพระประธานอีก 5 องค์
เสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2498 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2502 มีหลังคา 3 ชั้น ประตู 4 บาน หน้าต่างด้านละ 5 บาน มีกำแพงแด้วล้อมรอบประกอบด้วยซุ้มประตู 4 ซุ้ม พระประธานในอุโบสถได้จำลองมาจากวัดโสธรวราราม จังหวัดฉะเชิงเทรา มณฑปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 หอฉันสร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 ศาลาการเปรียญหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 วิหารอดีตเจ้าอาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2523
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์ยวง
พระอาจารย์ทรัพย์
พระครูปัจฉิมทิศบริหาร (บุญเกิด)
พระครูปุริมานุรักษ์ (บุญมี)
พระอาจารย์สมปอง อาทิจฺจวํโส
พระมหาสมบัติ ยสสฺสโม
พระครูขันตยาภิรัต (เชื่อม ขนฺติธโร)
==อ้างอิง==
งิ้วราย
โยฮัน วิลเลิม ฟรีโซ เจ้าชายแห่งออเรนจ์

จอห์น วิลเลิม ฟริโซ (Johan Willem Friso; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1687 - 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1711) ได้รับสถาปนาบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าชายแห่งออเรนจ์ในปีค.ศ. 1702 ดำรงตำแหน่งเป็นสตัดเฮาเดอร์แห่งมณฑลฟรีสลันด์และโกรนิงเงินในสาธารณรัฐดัตช์จนกระทั่งสิ้นพระชนม์โดยอุบัติเหตุจมน้ำในแถบลุ่มแม่น้ำฮอลแลนด์ (Hollands Diep) พระองค์ และพระชายามารีย์ หลุยส์แห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลทรงเป็นพระบรรพบุรุษของทุกราชสำนักยุโรปในปัจจุบัน
==บรรดาศักดิ์==
ภายหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ผู้ครองบรรดาศักดิ์เจ้าชายแห่งออเรนจ์ มีผลให้รัชทายาทชายที่สืบสายตรงจากวิลเลิมวิลเลิมผู้เงียบขรึม (จากราชวงศ์ออเรนจ์ สมัยที่ 2) สิ้นสุดลง ทำให้จอห์น วิลเลิม ฟริโซ เป็นผู้สืบสายตระกูลจากน้องชายของวิลเลิมผู้เงียบขรึม และยังเป็นผู้สืบสายตระกูลจากเฟรเดอริก เฮนรี (พระอัยกาในพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ) โดยด้วยคุณสมบัติเหล่านี้จึงทำให้เขาอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งสตัดเฮาเดอร์ของทุกมณฑลที่เคยอยู่ใต้การปกครองของพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ แต่ก็ถูกปฏิเสธโดยกลุ่มรีพับลิกันในเนเธอร์แลนด์
โดยมณฑลทั้ง 5 ที่พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 เคยปกครองได้แก่ ฮอลแลนด์ เซลันด์ ยูเทรกต์ เกลเดอร์แลนด์ และโอเฟอไรส์เซิล ทั้งหมดได้ยุติบทบาทของสตัดเฮาเดอร์ลงภายหลังจากการสวรรคต ในขณะที่อีกสองมณฑลที่เหลือ ได้แก่ ฟรีสลันด์ และโกรนิงเงิน ที่ปกครองโดยสตัดเฮาเดอร์อีกคน ซึ่งคือ จอห์น วิลเลิม ฟริโซ โดยภายหลังจากที่เถลิงราชวงศ์ออเรนจ์สมัยที่ 3 แล้ว (ซึ่งต่อมาสิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1890) บุตรชายของเขา วิลเลิมที่ 4 ได้กลายเป็นสตัดเฮาเดอร์ของมณฑลทั้งเจ็ด
ฐานะของผู้สืบบรรดาศักดิ์ของจอห์น วิลเลิม ฟริโซ ต่อจากพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 นั้นถูกต่อต้านโดยพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย ผู้อ้างสิทธิ์ในบรรดาศักดิ์และยังอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนบางส่วนด้วย (เช่น ลิงเงิน) ในพระราชพินัยกรรมระบุว่าพระราชทานดินแดนราชรัฐออเรนจ์ให้แก่จอห์น วิลเลิม ฟริโซ แต่อย่างไรก็ตามพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย ก็ยังทรงดึงดันในสิทธิเหนือดินแดนนี้ ซึ่งต่อมาได้ตกเป็นดินแดนของฝรั่งเศสในที่สุด
==อ้างอิง==
เจ้าชายแห่งออเรนจ์
สตัดเฮาเดอร์
ราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา
ลอร์ดแห่งเบรดา
พลาสมิดดีเอ็นเอ

redirect พลาสมิด
วัดมเหยงคณ์ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

วัดมเหยงคณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ตั้งอยู่ในตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดมเหยงคณ์ หรือ วัดมหิยงคณ์ มีความหมายถึง ภูเขา หรือ เนินดิน คำว่า มเหยงคน์เป็นชื่อของพระธาตุที่มีความสำคัญของศรีลังกา เรียกว่า มหิยังคณ์เจดีย์ เดิมเป็นพระอารามหลวงฝ่ายวิปัสสนาธุระ
==ประวัติ==
ตามพงศาวดารเหนือ มเหสีของพระเจ้าธรรมราชา กษัตริย์องค์ที่ 8 ของ เมืองอโยธยา ทรงเป็นผู้สร้างวัดมเหยงคณ์  แต่กระนั้นตามพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐ กล่าวว่า ปีศักราชที่ 800 มะเมียศก หรือ ปี พ.ศ. 1981 สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 ทรงสร้างวัดมเหยงคณ์ วัดมีความเจริญรุ่งเรืองสืบมานานหลายร้อยปี กระทั่งมารกร้างและต้องทำการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ ในสมัยพระเจ้าท้ายสระ และรุ่งเรืองสืบมาจนถึงวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 ได้ถูกทำลายและทิ้งร้างอีกครั้ง จนเมื่อ พ.ศ. 2527 พระภาวนาเขมคุณ (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี) เจ้าอาวาสวัดมเหยงคณ์ ได้จัดตั้งสำนักกรรมฐานขึ้นที่วัดมเหยงคณ์ เพื่ออบรมวิปัสสนาให้กับบุคคลทั่วไป ปัจจุบันกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดมเหยงคณ์เป็นโบราณสถานของชาติ ตั้งแต่วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2484 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2544
==เสนาสนะ==
ส่วนอุโบสถที่เป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่บนฐานสูง 2 ชั้น ความกว้าง 18 เมตร ความยาว 36 เมตร มีประตูทางเข้าด้านตะวันออก 3 ช่อง ด้านตะวันตก 2 ช่อง มีเจดีย์ฐานช้างล้อม อยู่ด้านหลังอุโบสถทางทิศตะวันตก พ้นเขตกำแพงแก้ว ลักษณะขององค์เจดีย์เป็นรูปแบบของลังกาเหนือ เหมือนเจดีย์ช้างล้อมที่สุโขทัย ภายในอุโบสถมี หลวงพ่อหินทรายศักดิ์สิทธิ พระประธานในอุโบสถ ที่ยังคงปรากฏให้เห็นคือ หักล้มลงเป็นท่อน ลานดินรูปเกือบจะสี่เหลี่ยมจัตุรัส ที่เรียกว่า โคกโพธิ์ ด้านทิศตะวันออก ของเขตพุทธาวาส กว้าง 50 เมตร ยาว 58 เมตร สันนิษฐานว่า เคยเป็นพลับพลาที่ประทับของพระเจ้าหงสาวดี พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
มเหยงคณ์