pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เดร์ก

เดร์ก (Derg หรือ Dergue; จากደርግ, "คณะกรรมการ" หรือ "สภา"; Dergii) หรือชื่อทางการ รัฐบาลทหารชั่วคราวแห่งเอธิโอเปีย (Provisional Military Government of Ethiopia) เป็นคณะรัฐประหารและรัฐบาลทหารผู้ปกครองประเทศเอธิโอเปียจากปี ค.ศ. 1974 ถึง 1987 ที่ซึ่งเริ่มมีการเปลี่ยนผ่านสู่รัฐบาลพลเมือง แต่กองทัพยังคงมีตำแหน่งอยู่จนถึงปี ค.ศ. 1991
เดร์กจัดตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1974 ภายใต้ชื่อ คณะกรรมการร่วมกองทัพ, ตำรวจ และกองกำลังรักษาดินแดน (Coordinating Committee of the Armed Forces, Police and Territorial Army) โดยประกอบขึ้นด้วยเจ้าหน้าที่จากกองทัพเอธิโอเปียและตำรวจภายใต้การนำในระยะแรกของ อามาน อันโดม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อคณะใหม่เป็นทางการว่า คณะกรรมการบริหารโดยกองทัพชั่วคราว (Provisional Military Administrative Council) เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1974 และล้มล้างการปกครองของจักรวรรดิเอธิโอเปียรวมถึงจักรพรรดิฮายิเล เซลาสซีขณะเกิดการประท้วงใหญ่ เดร์กได้ทำการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์ในเอธิโอเปียและก่อตั้งรัฐมากซิสต์-เลนนินนิสต์แบบหนึ่งพรรคการเมือง โดยมีคณะล้มล้างการปกครองเป็นพรรคแนวหน้าภายใต้รัฐบาลชั่วคราว การล้มล้างระบอบฟิวดัล, เพิ่มอัตราการรู้หนังสือ, โอนย้ายกิจการต่าง ๆ มาเป็นของรัฐ และการปฏิรูปที่ดินครั้งใหญ่ ซึ่งรวมถึงการจัดสรรนิคมใหม่และการทำเป็นหมู่บ้านจากที่สูงเอธิโอเปียเป็นประเด็นสำคัญของรัฐบาล ต่อมาในปี ค.ศ. 1977 เมินกึสทู ฮัยเลอ มารียัม ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานและเริ่มแคมเปญการกดขี่ทางการเมือง เรดแทเรอร์ (Qey Shibir) เพื่อกำจัดคู่ตรงข้ามทางการเมือง ส่งผลให้มีผู้ถูกจองจำและประหารชีวิตโดยไม่ผ่านการตัดสินคดีทางกฎหมายหลายหมื่นราย
กระทั่งช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเอธิโอเปียเผชิญปัญหาหลายประการ ทั้งการฟื้นตัวจากความพยายามบุกรุกดินแดนจากโซมาเลีย, ฤดูแล้ง, การเสื่อมถอยทางเศรษฐกิจ และ ทุพิกขภัยใหญ่ปี 1983–1985 ซึ่งมีผู้เสียชีวิตมากกว่าหลายล้านคน นำไปสู่การพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างชาติอย่างหนักและการปะทุขึ้นใหม่ของความขัดแย้งในประเทศ โดยเฉพาะการต่อสู้เรียกร้องเอกราชของเอริเทรีย และสงครามกลางเมืองระหว่างกองทัพซึ่งเป็นรัฐบาลเอง กลุ่มกบฏ และกองกำลังตามชายแดน ในปี ค.ศ. 1987 เมนกิสทูยุบเลิกเดร์กและก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเอธิโอเปีย ภายใต้การนำของพรรคแรงงาน และรัฐบาลพลเรือนใหม่แต่ยังคงเต็มไปด้วยสมาชิกจากเดร์ก ทั้งฮายิเล เซลาสซี และเดร์ก ได้ย้ายชาวอามาราไปทางใต้ของประเทศเพื่อจัดการและตั้งศูนย์กลางที่นั่น ในระหว่างนั้นก็ได้ทำการกำจัดวัฒนธรรมและภาษาโอโรโมในท้องถิ่น และแทนที่ด้วยอามารา
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Bahru Zewde. 2001. A History of Modern Ethiopia (second edition). London: James Currey.
Henze, Paul. 2000. Layers of Time: A History of Ethiopia. New York: Palgrave. 
Ottway, Marina & David. 1978. Ethiopia: Empire in Revolution. New York: Africana
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ETHIOPIA – A Country Study (at the Library of Congress)
The Ethiopian Revolution, The Dergue, Civil War and Famine, Ethiopian Treasures
"Mengistu found guilty of genocide", BBC News
The Economic Policies of Socialist Ethiopia
ลัทธิคอมมิวนิสต์
รัฐบาลเอธิโอเปีย
ประวัติศาสตร์เอธิโอเปีย
เผด็จการทหาร
รัฐคอมมิวนิสต์
สงครามเย็น
รัฐเผด็จการเบ็ดเสร็จ
อดีตรัฐสังคมนิยม
ลาลีเบอลา

ลาลีเบอลา (ላሊበላ) เป็นเมืองในอำเภอลาสทาในโวลโลโซเนเหนือ รัฐอามารา ของประเทศเอธิโอเปีย เป็นที่รู้จักจากโบสถ์โมโนลิธเจาะหิน ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกภายใต้ชื่อหมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบอลา ลาลีเบอลาเป็นศูนย์กลางที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ตั้งแต่ยุคโบราณของเอธิโอเปีย และสำหรับชาวคริสต์ ลาลีเบอลาเป็นเมืองที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดรองจากอักซุม
==อ้างอิง==
== อ่านเพิ่ม ==
David W. Phillipson, Ancient Churches of Ethiopia (New Haven: Yale University Press, 2009). Chapter 5, "Lalibela: Eastern Complex and Beta Giyorgis"; Chapter 6, "Lalibela: Northern Complex and Conclusions"
Sylvia Pankhurst, "Ethiopia: a cultural history" (Lalibela House, Essex, 1955). Chapter 9, "The monolithic churches of Lalibela"
Paul B. Henze, "Layers of time: a history of Ethiopia" (Shama Books, Addis Ababa, 2004). Chapter 3: "Medieval Ethiopia: isolation and expansion"
Hancock, Graham, Carol Beckwith & Angela Fisher, African Ark – Peoples of the Horn, Chapter I: Prayers of Stone/The Christian Highlands: Lalibela and Axum. Harvill, An Imprint of HarperCollinsPublishers, 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
UNESCO World Heritage Site
เมืองศักดิ์สิทธิ์
เมืองในประเทศเอธิโอเปีย
โบสถ์นักบุญจอร์จ (ลาลีเบลา)

โบสถ์นักบุญจอร์จ (Bete Giyorgis; Church of Saint George) เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดโบสถ์โมโนลิธที่เจาะเข้าไปในหินในเมืองลาลีเบลา ภูมิภาคอามฮารา ประเทศเอธิโอเปีย
โบสถ์เกิดขึ้นจากการแกะสลักลงล่างเข้าไปในทัฟฟ์ภูเขาไฟ ระบุอายุการก่อสร้างอยู่ที่ราวศตวรรษที่ 12 หรือต้นศตวรรษที่ 13 เชื่อกันว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิลาลีเบลา โบสถ์มักได้รับการเรียกขานให้เป็น "สิ่งมหัสจรรย์ของโลกลำดับที่แปด" จักรพรรดิลาลีเบลามีพระราชประสงค์จะสร้างเยรูซาเลมขึ้นมาใหม่ซึ่งแสดงออกผ่านทางการออกแบบสร้างของบรรดาโบสถ์เจาะหินในเมืองลาลีเบลาโดยมีโบสถ์สร้างอยู่เป็นสองกระจุก สู่ถึงเยรูซาเลมบนโลกและเยรูซาเลมในสวรรค์ ตรงกลางมีร่องที่ขุดไว้เป็นทางเพื่อแทนแม่น้ำจอร์แดน โบสถ์นักบุญจอร์จมีขนาด 25 เมตร ต่อ 25 เมตร ต่อ 30 เมตร
ในประวัติศาสตร์เชิงวัฒนธรรมของเอธิโอเปียระบุว่าโบสถ์นี้สร้างขึ้นหลังจักรพรรดิลาลีเบลาแห่งซากเวทรงมีนิมิตให้สร้างโบสถ์ขึ้นจากนักบุญจอร์จ และพระเป็นเจ้า ซึ่งทั้งสองพระองค์ได้มอบวิธีการสร้างโบสถ์ให้แก่จักรพรรดิลาลีเบลา
ลาลีเบลาเป็นจุดหมายปลายทางสำหรับผู้แสวงบุญชาวเอธิโอเปียนออร์ทอดอกซ์ ส่วนโบสถ์นักบุญจอร์จและโบสถ์เจาะหินในลาลีเบลาได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกภายใต้ชื่อ "หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินที่ลาลีเบลา"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Fine Art Photos from the Church
Gallery of photos of the church's interior and exterior
Info on the church of Lalibela
3D model of Bete Giyorgis
โบสถ์คริสต์ในประเทศเอธิโอเปีย
สิ่งก่อสร้างในลาลีเบลา
นโรดม เจนณา

นโรดม เจนณา (នរោត្តម ជេនណា; เกิด 11 มีนาคม พ.ศ. 2554) เป็นนักแสดง นักร้อง นางแบบ นักเต้น และทูตตราสินค้าชาวเขมร เป็นพระธิดาในพระองค์เจ้านโรดม บุบผารี และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
== ประวัติ ==
นโรดม เจนณา เกิดเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นพระธิดาคนที่สองของพระองค์เจ้านโรดม บุบผารี เกิดแต่บิดาชาวฝรั่งเศสไม่ปรากฏนาม เธอเป็นพระนัดดาในสมเด็จพระมหิสสรานโรดม จักรพงศ์ และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เธอไม่มีมีฐานันดรศักดิ์ในราชสำนักแม้มีมารดาเป็นเจ้านายกัมพูชา แต่เจนณาเป็นที่รู้จักในสมัญญา "เจ้าหญิงน้อย" (ព្រះនាងតូច)
พ.ศ. 2558 ขณะอายุ 3 ปี ครอบครัวของเธอย้ายกลับประเทศกัมพูชา นโรดม เจนณา สามารถพูดได้ห้าภาษา คือ ภาษาเขมร อังกฤษ ฝรั่งเศส จีน และไทย รวมทั้งมีความสามารถด้านการขับร้องที่ผ่านการฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยได้ห้าภาษา
นโรดม เจนณาเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงใน พ.ศ. 2561 มีผลงานแสดงเรื่อง เทพธิดาผกาทกลเมียะฮ์ (Teptida Phkar Thkol Meas) ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ในท้องถิ่น
นโรดม เจนณาได้รับการจัดการและบริหารโดยสเปซครีเอทีฟมาร์เกติง (Space Creative Marketing)
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ราชสกุลนโรดม
นักแสดงชาวกัมพูชา
นักร้องชาวกัมพูชา
บุคคลจากปารีส
ชาวกัมพูชาเชื้อสายฝรั่งเศส
พระราชวงศ์ที่ทรงพระเยาว์
วัดสีเมือง

วัดสีเมือง หรือ วัดศรีเมือง ( ວັດສີເມືອງ) เป็นพระอารามหลวง ตั้งอยู่บนถนนเชษฐาธิราช  ในนครหลวงเวียงจันทน์ ถือเป็น 1 ใน ศรี 5 ประกอบด้วย ศรีเมือง ศรีพูล ศรีฐาน สีบัวบาน ศรีหอม ในสมัยโบราณ เกี่ยวข้องกับการทำพิธีสำคัญของกษัตริย์โบราณ เช่น การราชาภิเษกขึ้นครองราชย์ จะต้องนำน้ำพุทธมนต์จาก วัด 5 ศรี ทั้งหมดมาประกอบพิธีพุทธาภิเษก
วัดสีเมืองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2106 ในสมัยของพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช วัดนี้เป็นที่ตั้งของเสาหลักเมือง มีคำบอกเล่าเก่าแก่ว่าเกี่ยวข้องกับสาวชื่อ สี เป็นหญิงท้องแก่ ยอมสละชีวิตพร้อมลูกในท้องพร้อมกับม้าอีกหนึ่งตัว เป็นผีอารักษ์เสาหลักเมืองเวียงจันทน์ จึงนำเอาชื่อสาวสีมาตั้งเป็นชื่อวัดว่า "วัดสีเมือง" ชาวเวียงจันทน์ได้เรียกสาวสีว่า ย่าแม่สีเมือง ทุกปีก่อนจะมีบุญนมัสการที่พระธาตุหลวงจะต้องมีการจัดพิธีกรรมทำบุญอยู่ที่วัดสีเมืองก่อน
ธาตุวัดสีเมือง เป็นธาตุที่สร้างด้วยศิลาแลงซึ่งแตกต่างไปจากธาตุที่สร้างด้วยอิฐในระยะร่วมสมัย เท่าที่เหลืออยู่ปรากฏเป็นฐานบัวที่มีบัวคว่ำและท้องไม้ขนาดใหญ่ที่คาดด้วยลูกแก้วอกไก่ ภายในวัดมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่เป็นจำนวนมาก แต่มีพระพุทธรูปอยู่องค์หนึ่งที่ชำรุดไปแล้วบางส่วนตั้งประดิษฐานอยู่ ซึ่งพระพุทธรูปองค์นี้เป็นที่เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างมากไม่ว่าใครมาขอพรก็จะสมดังใจ
==อ้างอิง==
สีเมือง
นครหลวงเวียงจันทน์
วัดสุราษฎร์รังสรรค์

วัดสุราษฎร์รังสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่ 14 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 319 ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา โฉนดเลขที่ 320
วัดสุราษฎร์รังสรรค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2375 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าเป็นใครเป็นผู้สร้าง ต่อมามีนางเต่า ผลมะขาม นายไข่ อุ้มญาติ นางโหมด ทองอ่อน ได้สร้างหอสวดมนต์ถวาย ต่อมานางแจ๋ว ภู่ห้อง ได้ถวายเรือนไม้สักทรงไทย คนละ 9 หลัง กับนายไข่ อุ้มญาติ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482
เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ศาลาบำเพ็ญกุศล ศาลาท่าน้ำ กุฏิเสร็จแล้ว 10 หลัง หอระฆัง หลัง ห้องน้ำ 9 ห้อง ห้องสุขา 32 ห้อง และฌาปนสถาน 1 หลัง
==อ้างอิง==
สุราษฎร์รังสรรค์
วัดกลางเหนือ

วัดกลางเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดกลางเหนือตั้งเป็นวัดเมือ พ.ศ. 2303 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ที่เชื่อได้ว่าเดิมกุฎิสงฆ์ปลูกไว้รอยพระอุโบสถโดยปลูกไว้ในสระเป็นหลัง ๆ ปัจจุบันกุฎิได้ย้ายมาที่ตั้งในปัจจุบัน มีหลักฐานในพระราชพงศาวดารพระเจ้ากรุงธนบุรี กล่าวว่า "หลวงยกกระบัตร (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก) ได้ล่องเรือจากราชบุรีมาตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดกลาง..." ยังมีวัดกลางใต้ซึ่งอยู่ถัดลงไปนั้น ปัจจุบันได้ร้างไปแล้วและเป็นธรณีสงฆ์ของวัดกลางเหนือ
วัดนี้เป็นแหล่งศึกษามาแต่โบราณ มีพระเป็นครูสอน ทำการสอนทั้งหนังสือ และวิชาการอย่างอื่น เรียนกันตัวต่อตัว ต่อมาได้สร้างโรงเรียนปริยัติธรรมขึ้น และสร้างโรงเรียนวิชาภาษาไทยขึ้นในสมัยพระครูสกลวิสุทธิ (เหมือน รตฺนสุวณฺโณ) เป็นเจ้าอาวาส ได้จัดตั้งโรงเรียนภาษาไทยขึ้นเป็นแห่งแรกในอำเภอบางคนที เมื่อ พ.ศ. 2456 โดยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส และทรงประทานชื่อให้ว่า "โรงเรียนตัวอย่างวัดกลางเหนือ อำเภอบางคนที" ในปี พ.ศ. 2458 ทางราชการรับเป็นโรงเรียนของรัฐขยายการศึกษาเปิดสอนตั้งแต่ประถมปีที่ 1–4 และมัธยมศึกษาปีที่ 1– 3 ต่อมา พ.ศ. 2481 ทางราชการได้ตัดชั้นประถมศึกษาออกทั้งหมด คงไว้แต่มัธยมศึกษาและขยายออกไปจนถึงมัธยมบริบูรณ์ ปัจจุบันโรงเรียนสกลวิสุทธิ์เปิดสอนแผนกอาชีวศึกษาด้วย
วัดกลางเหนือได้มีการปฏิสังขรณ์ซ่อมแซม และสร้างใหม่ตลอดมาโดยตลอด พุทธศาสนิกชนให้ความร่วมมือ บริจาคสินทรัพย์เป็นจำนวนมากทำให้วัดกลางเหนือมีศาสนสถานและศาสนวัตถุที่มั่นคงถาวร ตั้งแต่อุโบสถ ศาลาการเปรียญทรงไทย กุฏิสงฆ์ทรงไทย และสมัยใหม่ ศาลาท่าน้ำ หอฉัน ตลอดจนอาคารเรียน ฯลฯ อุโบสถสร้างใหม่ ก่ออิฐถือปูน งดงามมาก ผนังอุโบสถเป็นรูปเทพนม เรื่องรามเกียรติ์ เหนือผนังอุโบสถสร้างเป็นวิมาน  พระประธานในอุโบสถสร้างด้วยศิลาแดง ปางมารวิชัยแบบสุโขทัยคู่มากับวัด และเจดีย์ใหญ่หน้าบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ยอดเจดีย์
ปัจจุบัน พระสมุทรธรรมคณี (จำลอง อาสโภ) น.ธ.เอก, ป.ธ.๕ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันและดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเจ้าหน้าจังหวัดสมุทรสงครามอีกด้วย
==อ้างอิง==
กลางเหนือ
วัดบึงบาประภาสะวัต

วัดบึงบาประภาสะวัต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระเมตตาวิหารี (ทองคำ เมตตาวิหาโร)
วัดบึงบาประภาสะวัต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 โดยมี ขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) นายอำเภอหนองเสือ ร่วมกับประชาชนชาวหนองเสือ เป็นผู้ถวายที่ดิน และดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า "วัดบึงบาประภาสะวัต" หรือ วัดบึงบา
== ประวัติ ==
คำว่า "บึงบา" เป็นชื่อของตำบลที่ตั้ง
และคำว่า "ประภาสะวัต"
เป็นนามสกุลพระราชทานของขุนนรพัฒนพิศาล (พริ้ง ประภาสะวัต) จึงได้นำมารวมกันตั้งเป็นชื่อวัดดังกล่าว
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร เมื่อปี พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 และก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2531 มีพระประธานในอุโบสถนามว่า หลวงพ่อเพชร เป็นหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง หลวงพ่อเมตตาประชานิมิต ในอุโบสถหลังใหม่ มีหอระฆัง หอฉัน ศาลาการเปรียญหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530  วิหารมีลักษณะเป็นทรงไทยแบบจัตุรมุข ใช้เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อจำลองพระพุทธปฏิมากรพระพุทธชินราช และหลวงพ่อโสธร ในบริเวณวัดมีโรงเรียนมัธยมศึกษา 60 ไร่
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการเทียบ พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2482
พระครูวิบูลย์ธัญญสาร พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2489
พระอาจารย์ให้
พระอาจารย์เชย
พระเมตตาวิหารี (ทองคำ เมตตาวิหาโร)
พ.ศ. 2490 - ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
บึงบาประภาสะวัต
(รายนามเจ้าอาวาส อ้างใน https://www.sangkhatikan.com/wat_view.php?ID=%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%9A%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%20(%E0%B8%9B%E0%B8%97.) )
เขตอัครบิดรสากล

เขตอัครบิดรสากล (Οικουμενικό Πατριαρχείο; Ecumenical Patriarchate) เป็นเขตปกครองของอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลและเป็นศูนย์กลางคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ทั่วโลก
เขตอัครบิดรสากลมีหน้าที่อภิบาลและเผยแผ่ความเชื่อดั้งเดิมของคริสตจักรโดยไม่จำกัดชาติและภูมิภาค เชื้อชาติและภาษา คริสตชนออร์ทอดอกซ์ที่ไม่ได้สังกัดคริสตจักรย่อมถือว่าอยู่ในสังกัดเขตอัครบิดรสากล
== ประวัติ ==
คริสตชนออร์ทอดอกซ์เชื่อว่านักบุญอันดรูว์เป็นผู้ก่อตั้งคริสตจักรขึ้นในเมืองนี้ ต่อมาจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชสถาปนาบริเวณนี้ขึ้นเป็นนครคอนสแตนติโนเปิล ให้เป็นราชธานีแห่งใหม่ของจักรวรรดิโรมันแทนกรุงโรม ทำให้บิชอปแห่งคอนสแตนติโนเปิลเป็นตำแหน่งที่มีความสำคัญมากขึ้นและยกสถานะเป็นอาร์ชบิชอป ในปี ค.ศ. 381 สภาสังคายนาคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่หนึ่งกำหนดให้บิชอปแห่งคอนสแตนติโนเปิลมีศักดิ์รองจากบิชอปแห่งโรม ต่อมาในปี ค.ศ. 451 สภาสังคายนาแคลซีดันจึงกำหนดให้บิชอปแห่งโรมและบิชอปแห่งคอนสแตนติโนเปิลมีศักดิ์เสมอกัน จนกระทั่งราวปี ค.ศ. 587-8 จักรพรรดิเมาริกิอุสจึงพระราชทานสมัญญา "อัครบิดรสากล" แก่อาร์ชบิชอปยอห์นที่ 4 แห่งคอนสแตนติโนเปิลเป็นองค์แรก
== อ้างอิง ==
เขตอัครบิดรสากล
วัดราษฎร์บูรณะ (จังหวัดสมุทรสงคราม)

วัดราษฎร์บูรณะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองแควอ้อม ในตำบลเหมืองใหม่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดราษฎร์บูรณะสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง ต่อมานายสุข และนางเงิน พร้อมด้วยน้องสาว ได้บริจาคทรัพย์ที่ดินให้สร้างวัดขึ้นใหม่ พร้อมด้วยสังฆารามต่าง ๆ จึงได้เรียกชื่อวัดว่า วัดใหม่ยายเงิน ตามนามของผู้บริจาค อุโบสถเดิมของวัดเป็นไม้สักทรงผ่ากระดาน ศาลาการเปรียญ ตลอดจนกุฏิสงฆ์ เป็นเรือนไม้สักทรงไทยทั้งสิ้น ต่อมาได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา จนในสมัยของหลวงพ่อสุข เป็นเจ้าอาวาสได้ทำการสร้างอุโบสถใหม่เป็นอุโบสถคอนกรีตก่ออิฐถือปูน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2499 พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดราษฎร์บูรณะ"
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ และหน้าบันของอุโบสถ เป็นรูปหน้ากาล ซึ่งแปลกกว่าวัดอื่น ๆ กุฏิ หอฉัน หอสวดมนต์ ทรงไทยโบราณทั้งสิ้น ต้นตะเคียนใหญ่ และต้นพิกุล อายุ 300 ปี
หลวงพ่อสุขท่านได้ออกวัตถุมงคล เช่น ตะกรุดโทนเนื้อฝาบาตร เชือกคาดเอว และพิรอดแขน โดยท่านทำแจกลูกศิษย์มาเรื่อย ๆ พุทธคุณ กันเขี้ยวงาสารพัด เป็นที่เลื่องลือ
==อ้างอิง==
ราษฎร์บูรณะ
มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตนครสวรรค์

มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตนครสวรรค์ (Mahidol University, Nakhonsawan Campus; ชื่อย่อ: ม.มหิดล นครสวรรค์ / MUNA)  เป็นโครงการจัดตั้งวิทยาเขตในสังกัดมหาวิทยาลัยมหิดล  ตั้งอยู่ที่ตำบลเขาทอง อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์
== หลักสูตร ==
{| class = "wikitable" width = 100%
|-
! colspan = "4" style = "background: #0035AD; color:White; " | หลักสูตรที่เปิดสอนในมหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตนครสวรรค์
|-
! style = "background: #0035AD; color:White; "| ระดับปริญญาตรี
! style = "background: #0035AD; color:White; "| ระดับปริญญาโท
! style = "background: #0035AD; color:White; "| ระดับปริญญาเอก
|-
| valign = "top" |
หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ส.บ.)
สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.)
สาขาวิชาเกษตรกรปราชญ์เปรื่อง
หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) 
สาขาวิชาการประกอบการเชิงนิเวศวัฒนธรรม
หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต (พย.บ.) 
สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์
| valign = "top" |
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต(ศศ.ม.) 
สาขาวิชานวัตกรรมเพื่อพัฒนาท้องถิ่น
| valign = "top" |
|-
|}
สถานที่จัดการเรียนการสอนระดับปริญญาตรี
*ชั้นปีที่ 1 ณ มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา
*ชั้นปีที่ 2-4 ณ มหาวิทยาลัยมหิดล โครงการจัดตั้งวิทยาเขตนครสวรรค์
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยมหิดล
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตนครสวรรค์
== อ้างอิง ==
วิทยาเขตนครสวรรค์
สถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดนครสวรรค์
สถานศึกษาในอำเภอพยุหะคีรี
หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา

หมู่โบสถ์คริสต์ที่สลักเข้าไปในหินแห่งลาลีเบลา (The Rock-hewn Churches of Lalibela) เป็นกลุ่มโบสถ์คริสต์มอนอลิธิกในที่สูงทางตะวันตกของเอธิโอเปีย บริเวณเมืองลาลีเบลา เมืองซึ่งตั้งชื่อตามจักรพรรดิผู้ครองราชย์ระหว่างปลายศตวรรษที่ 12 ถึงต้นศตวรรษที่ 13 จักรพรรดิลาลีเบลาแห่งจักรวรรดิซากเว ผู้มีพระราชดำริให้ก่อสร้างโบสถ์ที่สลักเข้าไปในหินจำนวน 11 แห่ง เพื่อสร้างนครศักดิ์สิทธิ์ เยรูซาเลม ขึ้นมาในอาณาจักรของตน ปัจจุบันหมู่โบสถ์เหล่านี้ยังคงใช้งานโดยคริสตจักรออร์ทอดอกซ์เอธิโอเปียเรื่อยมาตั้งแต่อดีตและคงความสำคัญอย่างมากต่อศาสนิกชนในเอธิโอเปีย
หมู่โบราณสถานประกอบด้วย 3 ส่วน: หมู่โบสถ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ, หมู่โบสถ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และ โบสถ์จอร์จิส
== อ้างอิง ==
แหล่งมรดกโลกในประเทศเอธิโอเปีย
เวนิสตะวันออก

นี่คือรายชื่อที่ไม่สมบูรณ์ของสถานที่ที่ได้รับสมญานามว่าเป็น เวนิสตะวันออก
==รายชื่อ==
==ดูเพิ่ม==
เวเนซุเอลา ชื่อประเทศแปลว่า "เวนิสน้อย"
เวนิสเหนือ
ลิตเติลเวนิส
ปารีสตะวันออก
ปารีสตะวันตก
ลิตเติลปารีส
==อ้างอิง==
    20^ Tourist Places in Kerala, India
รายชื่อเมืองในทวีปเอเชีย
เวนิสตะวันออก
อักซุม

อักซุม (Axum หรือ Aksum; ; ኣኽሱም; አኵስም Ak̠ʷsəm; አክሱም Ak̠sum) เป็นเมืองในภูมิภาคติกรายของเอธิโอเปีย มีประชากรราว 66,800 คนในปี 2015 อักซุมเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวจนกระทั่งเกิดสงครามติกรายในปี 2020
อักซุมเป็นที่ตั้งของราชธานีในอดีต ของจักรวรรดิอักซุม ซึ่งร่ำรวยและเรืองอำนาจจากการควบคุมการค้าทางทะเล และมีอำนาจในภูมิภาคระหว่าง 400 ปีก่อนคริสต์กาลจนถึงศตวรรษที่ 10 ยูเนสโกประกาศให้แหล่งโบราณสถานต่าง ๆ แห่งอักซุมเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1980 ด้วยคุณค่าทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
==อ้างอิง==
== อ่านเพิ่ม ==
Francis Anfray. Les anciens ethiopiens. Paris: Armand Colin, 1991.
Yuri M. Kobishchanov. Axum (Joseph W. Michels, editor; Lorraine T. Kapitanoff, translator). University Park, Pennsylvania: University of Pennsylvania, 1979. 
David W. Phillipson. Ancient Ethiopia. Aksum: Its antecedents and successors. London: The British Brisith Museum, 1998.
David W. Phillipson. Archaeology at Aksum, Ethiopia, 1993–7. London: British Institute in Eastern Africa, 2000. 
Stuart Munro-Hay. Aksum: An African Civilization of Late Antiquity. Edinburgh: University Press. 1991.  online edition
Stuart Munro-Hay. Excavations at Aksum: An account of research at the ancient Ethiopian capital directed in 1972-74 by the late Dr Nevill Chittick London: British Institute in Eastern Africa, 1989 
Sergew Hable Sellassie. Ancient and Medieval Ethiopian History to 1270  Addis Ababa:  United Printers, 1972.
African Zion, the Sacred Art of Ethiopia. New Haven:  Yale University Press, 1993.
J. Theodore Bent. The Sacred City of the Ethiopians: Being a Record of Travel and Research in Abyssinia in 1893. London: Longmans, Green and Co, 1894. online edition
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Ethiopian Treasures — Queen of Sheba, Aksumite Kingdom — Aksum
Kingdom of Aksum article from "About Archaeology"
UNESCO – World Heritage Sites — Aksum
The Metropolitan Museum of Art — "Foundations of Aksumite Civilization and Its Christian Legacy (1st–7th century)"
On Axum 
More on Axum
Axum from Catholic Encyclopedia
Final obelisk section in Ethiopia, BBC, 25 April 2005
Axum Heritage Site on Aluka digital library
Aksum World Heritage Site in panographies – 360 degree interactive imaging
 
อดีตเมืองหลวง
เมืองศักดิ์สิทธิ์
ภูมิภาคตึกรัย
แหล่งมรดกโลกในประเทศเอธิโอเปีย
เมืองในประเทศเอธิโอเปีย
อาบูนาเยมาทากูห์

อาบูนา เยมาทา กูห์ (ኣቡና የማታ ጉሕ; Abuna Yemata Guh}}) เป็นโบสถ์มอนอลิธิก ตั้งอยู่ในเมืองฮาวเซน อำเภอโวเรดา ในภูมิภาคทีกราย ประเทศเอธิโอเปีย โบสถ์น้อยนี้ตั้งอยู่ที่ความสูง  และสามารถเข้าถึงได้ผ่านการปีนบันไดทางเท้าเท่านั้น โบสถ์นี้เป็นที่รู้จักจากภาพเขียนและโบราณวัตถุที่มีอายุย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 5 และสถาปัตยกรรมอันแปลกตา โบสถ์นี้สร้างขึ้นจากการแกะสลักเข้าไปในหินใหญ่ในทะเลทรายที่เกิดจากการกัดกร่อนและก่อตัวของหินทรายจนมีลักษณะคล้ายหอคอยโดยธรรมชาติ
โบสถ์เป็นหนึ่งในหมู่ 35 โบสถ์สลักเข้าไปในหินของเอธิโอเปีย การเข้าถึงตัวโบสถ์ต้องผ่านบันไดและร่องสำหรับปีนป่ายซึ่งสร้างเข้าไปในหินและมีความอันตรายและความชันสูง รวมถึงสะพานไม้แคบ ๆ 
==ระเบียงภาพ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โบสถ์คริสต์ในประเทศเอธิโอเปีย
ภูมิภาคตึกรัย
ทุพภิกขภัยในประเทศเอธิโอเปีย พ.ศ. 2526–2528

ทุพภิกขภัยในประเทศเอธิโอเปียในปี 1983 ถึง 1985 เป็นทุพภิกขภัยครั้งร้ายแรงที่สุดในรอบศตวรรษของประเทศ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตราว 1.2 ล้านคน และมีผู้อพยพหนีออกจากประเทศอีกราวสี่แสนคน และ 2.5 ล้านคนต้องสูญเสียที่อยู่ภายในประเทศ และเด็กมากกว่า 200,000 คนถูกทิ้งกำพร้า
ข้อมูลจากฮิวแมนไรตส์วอตช์ระบุว่ามากกว่าครึ่งหนึ่งของการเสียชีวิตนี้สามารถระบุได้ว่าเกิดจาก "[rights abuses|การกระทำอันขัดต่อสิทธิมนุษยชน]ที่ทำให้ทุพภิกขภัยเกิดเร็วขึ้น หนักขึ้น และยาวนานขึ้นมากกว่าที่ควรจะรับมือได้"
ทุพภิกขภัยปี 1983–1985 มักมีการให้เหตุผลว่าเกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติของฤดูแล้ง อย่างไรก็ตาม ฮิวแมนไรตส์วอตช์ระบุว่าทุพิกขภัยจากฤดูแล้งเพียงลำพังจะดำเนินไปเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ทั้งฮิวแมนไรตส์วอตช์และออกซแฟมยูเคระบุว่าทุพภิกขภัยนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1961 โดยเหตุการณ์ระหว่างปี 1983–1985 เกิดขึ้นโดยจงใจจากนโยบายของรัฐบาลในฐานะส่วนหนึ่งของยุทธวิธีเพื่อปราบความไม่สงบโดยเฉพาะเพื่อลดทอนกำลังทหารของกองกำลังปลดแอกทีกราย และเพื่อ "ปฏิรูปสังคม" ในพื้นที่ที่มีความสงบปกติ (นอกทีกรายและเวโล)
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The first Canadian TV report by Brian Stewart, produced by Tony Burman, which inspired famine aid projects around the world (1 November 1984)
2002 news story from the Australian Broadcasting Corporation
Flashback 1984: Portrait of a famine
Thoughts and photos from Brian Stewart, the first Western journalist to cover the story
CBC News Indepth: Ethiopia
พ.ศ. 2526
พ.ศ. 2527
พ.ศ. 2528
ทุพภิกขภัย
ภัยพิบัติในทวีปแอฟริกา
ประวัติศาสตร์เอธิโอเปีย
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2021

วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป 2021 (2021 Women's European Volleyball Championship) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 32 ของวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์ยุโรป จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป ซึ่งเป็นหน่วยงานกำกับดูแลวอลเลย์บอลของทวีปยุโรป เป็นครั้งที่สองที่จะมีการแข่งขันในสี่ประเทศ คือ เซอร์เบีย บัลแกเรีย โครเอเชียและโรมาเนีย
== รอบคัดเลือก ==
== การแบ่งกลุ่ม ==
การจับสลากแบ่งกลุ่มได้ดำเนินการดังนี้:
ประเทศเจ้าภาพจะอยู่ในลำดับแรกของกลุ่มดังนี้ เซอร์เบียอยู่ในกลุ่มเอ, บัลแกเรียอยู่ในกลุ่มบี, โครเอเชียอยู่ในกลุ่มซี และโรมาเนียอยู่ในกลุ่มดี
อันดับที่หนึ่งและสองจากการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรปครั้งก่อนหน้าจะไม่สามารถจับสลากอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้
ประเทศเจ้าภาพสามารถเลือกหนึ่งทีมที่จะเล่นในกลุ่มของตนเอง
ทีมที่เหลือ 16 ทีมจะได้รับการจัดวางอยู่ในสี่โถโดยอิงตามการจัดอันดับทีมชาติของซีอีวี (ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2020)
ผลการจับสลาก
การจับสลากจัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2021ในเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย
== สนามแข่งขัน ==
{|class="wikitable" style="text-align: center; width: 900px;"
|-
! colspan="2" style="width: 50%;" | กลุ่มเอ , รอบแพ้คัดออก
! colspan="2" style="width: 50%;" | กลุ่มบี, รอบ 16 ทีม, รอบก่อนรองชนะเลิศ
|-
|  เบลเกรด, เซอร์เบีย
| rowspan="4" | 
|  พลอฟดิฟ, บัลแกเรีย
| rowspan="4" | 
|-
| Štark Arena
| Kolodruma
|-
| ความจุ: 18,386
| ความจุ: 6,100
|-
| 180px
|
|-
! colspan="2" style="width: 50%;" | กลุ่มซี
! colspan="2" style="width: 50%;" | กลุ่มดี
|-
| style="width: 25%;" |  ซาดาร์, โครเอเชีย
| rowspan="4" style="width: 25%;" | 
| style="width: 25%;" |  คลูช-นาโปกา, โรมาเนีย
| rowspan="4" style="width: 25%;" | 
|-
| Krešimir Ćosić Hall
| BTarena
|-
| ความจุ: 8,500
| ความจุ: 10,000
|-
| 180px
| 180px
|}
== รอบแรก ==
สี่อันดับแรกของแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าสู่รอบต่อไป
=== กลุ่มเอ ===
|}
|}
=== กลุ่มบี ===
|}
|}
=== กลุ่มซี ===
|}
|}
=== กลุ่มดี ===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบ 16 ทีมสุดท้าย===
|}
===รอบก่อนรองชนะเลิศ===
|}
===รอบรองชนะเลิศ===
|}
===รอบชิงอันดับที่ 3===
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
{|class="wikitable"style="text-align:left"
|-
|width=10px bgcolor=#ccffcc| ||ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก 2022และวอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 2023
|-
|width=10px bgcolor=#87ceeb| ||ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 2023
|}
==รางวัล==
ผู้เล่นทรงคุณค่า
ปาโอลา เอโกนู
ตัวเซ็ตยอดเยี่ยม
อาเลสเซีย ออร์โร
ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
มีเรียม ซิลลา
เอเลนา ปีเอตรีนี
ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม
เอดา แอร์แดม ดึนดาร์
อันนา ดาเนซี
ตัวตบตรงข้ามยอดเยี่ยม
ตียานา บอชคอวิช
ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
โมนีกา เด เจนนาโร
==ดูเพิ่ม==
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2021
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website
ยุโรป
2021
การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศเซอร์เบียเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศบัลแกเรียเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศโครเอเชียเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศโรมาเนียเป็นเจ้าภาพ