pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง

มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง (ဒုတိယ မဟာ ရာဇဝင်တော်ကြီး) คือบันทึกเหตุการณ์พม่าอย่างเป็นทางการฉบับที่ 2 ของราชวงศ์โก้นบอง ต่อเนื่องจาก มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว โดยมหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง ได้เพิ่มเติมบันทึกเหตุการณ์อย่างเป็นทางการระหว่างปี พ.ศ. 2364 ถึง พ.ศ. 2397 อาทิ สงครามทั้งสองครั้งกับอังกฤษ
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์โก้นบอง
บันทึกเหตุการณ์พม่า
วัดนังคัลจันตรี

วัดนังคัลจันตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 37 งาน
วัดนังคัลจันตรีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 สร้างโดยพระครูโทน วัดบำเพ็ญเหนือ อำเภอมีนบุรี กับสมภารแป้น ก้อนนาค และประชาชนร่วมกันสร้าง (ซึ่งต่อมาสมภารแป้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเป็นรูปแรก) โดยมีหลวงโยธาภิบาลและคุณหญิงสะอาด เป็นผู้ถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองเจ็ด หรือ วัดปากคลองเจ็ด
ภายในวัดมีพระพุทธรูปโบราณและปูชนียวัตถุ อาทิเช่น หลวงพ่อโต เป็นพระประธานในโบสถ์ หลวงพ่อประสิทธิโชค พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในวิหาร นอกนั้นยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง รอยพระพุทธบาทจำลอง ท้าวเวสสุวรรณ ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เซียงซือกง และมีสะพานไม้โบราณ สะพานนรการผดุง ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลำลูกกา สร้างขึ้นด้วย 3 ไม้ คือ ไม้เต็ง ไม้แดง ไม้ตะเคียน เมื่อปี พ.ศ. 2437 และได้นำชื่อ ขุนนรการผดุง นายอำเภอลำลูกกาขณะนั้นมาตั้งเป็นชื่อสะพาน
==อ้างอิง==
นังคัลจันตรี
การประชุมลอนดอน (ค.ศ. 1830)

การประชุมลอนดอน ค.ศ. 1830 (London Conference of 1830) ได้รวบรวมตัวแทนประเทศมหาอำนาจทั้งห้าของยุโรปในสมัยนั้น ได้แก่ ออสเตรีย บริเตนใหญ่ ฝรั่งเศส ปรัสเซีย และรัสเซีย โดยเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ผลการประชุมคือความสำเร็จในการแบ่งแยกดินแดนของเบลเยียมจากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์และการรับรองความเป็นเอกราชของประเทศเบลเยียม
==แผนการแบ่งแยกประเทศ==
กลุ่มมหาอำนาจทั้งห้าได้ตกลงไม่รับรองแผนการแบ่งแยกเบลเยียมออกเป็นหลายส่วนตามเส้นแบ่งทางภาษาที่เสนอโดยนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (ตาแลร็อง) แต่สุดท้ายได้รับรองการมีเอกราชเป็นประเทศเบลเยียมเพียงประเทศเดียวที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาหลัก โดยเป็นหนึ่งในแผนการแบ่งแยกเบลเยียมที่มีหลายแผนด้วยกัน โดยจุดประสงค์หลักคือการเป็นรัฐกันชนระหว่างฝรั่งเศสกับประเทศยุโรปอื่น ๆ
==การตอบรับของเนเธอร์แลนด์==
รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ปฏิเสธและได้ต่อต้านแผนการนี้อย่างรุนแรง และส่งกองทัพเข้ามาจัดการใน ค.ศ. 1831 แต่ก็ประสบความล้มเหลว สุดท้ายใน ค.ศ. 1839 จึงยอมรับข้อตกลงในสนธิสัญญาลอนดอนและยอมรับการเป็นเอกราชของเบลเยียมโดยสมบูรณ์
==ผลที่ตามมา==
ใน ค.ศ. 1914 เยอรมนีปฏิเสธที่จะรับประกันความเป็นกลางของเบลเยียม และเข้ารุกรานเบลเยียม ส่งผลให้บริเตนใหญ่ตอบโต้ด้วยการประกาศสงครามกับเยอรมนีในที่สุด
==อ้างอิง==
การปฏิวัติเบลเยียม
ประวัติศาสตร์เบลเยียม
วัดสินวิเศษศรัทธาราม

วัดสินวิเศษศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูอุดมสมุทรกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดสินวิเศษศรัทธาราม เดิมชื่อ วัดต้นมะม่วง เนื่องด้วยเดิมพื้นที่ของวัดเป็นดงมะม่วง เจ้าของสวนมะม่วงได้ยกที่ดินบางส่วนสร้างวัด เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496
ภายในวัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่สิ่งสำคัญได้แก่ หลวงพ่อโต ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย นอกจากนี้ยังมีรูปหล่อหลวงพ่อเพชร และรูปหล่อหลวงพ่อทอง (อดีตเจ้าอาวาส) ประดิษฐานอยู่ภายในวัดด้วย และมีศาลาท่าน้ำของวัด 2 หลังเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 2 ชั้น
วัดมีพระเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง มีเรื่องเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน ในด้านมหาอุด คงกระพันชาตรี โดยเฉพาะตะกรุดโทนของท่านด้วยนั้นเลื่องลือกันเป็นอันมาก
==อ้างอิง==
สินวิเศษศรัทธาราม
พระองค์เจ้าอรรคนารี

พระองค์เจ้าอรรคนารี (หรือ อัครนารี) หรือ หม่อมเจ้าปุก อิศรศักดิ์ ประสูติช่วง พ.ศ. 2391 หรือ พ.ศ. 2393 เป็นพระธิดาพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งเป็นเจ้านายวังหน้าของกรุงสยาม เมื่อจำเริญพระชันษาขึ้นหม่อมเจ้าปุกจึงเสด็จออกไปอยู่กรุงกัมพูชา เพื่อเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ราว พ.ศ. 2414 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดมโปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมเจ้าปุก ขึ้นเป็นพระองค์เจ้าอรรคนารี ในตำแหน่งพระเทพี
เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2467 พระองค์เจ้าอรรคนารีกราบทูลขอเข้าเฝ้าด้วย แต่ด้วยพระองค์พำนักอยู่กรุงกัมพูชามานาน จึงมีกิริยาที่ต่างออกไปจากคนไทยในกรุงเทพมหานคร สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงไว้ ความว่า "...ยังมีหม่อมเจ้าหญิงปุก ในเจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งออกมาอยู่กรุงกัมพูชา ได้เปนหม่อมสมเด็จพระนโรดม ยกขึ้นเปนพระองค์เจ้าอรรคนารี เดี๋ยวนี้อายุได้ ๗๖ ปี ยังอยู่ในวัง ทูลขอมาพบพวกเราอิกองค์หนึ่ง แต่กิริยาอาการดูเปนพันทาง จะเปนเขมรก็ไม่ใช่จะเปนไทยก็ไม่เชิง ไม่ชวนสมาคมเหมือนเจ้านายพวกกรุงกัมพูชา จึงเปนแต่ทักทายพอมิให้เสียอัชฌาสัย..."
พระองค์เจ้าอรรคนารีสิ้นพระชนม์ในกัมพูชา ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวของสยาม
== พงศาวลี ==
== อ้างอิง ==
หมายเหตุ
 ในไทยจะใช้คำว่า "สิ้นชีพิตักษัย" เพราะมีฐานันดรศักดิ์เป็นหม่อมเจ้าในราชสำนักไทย
เชิงอรรถ
ราชสกุลนโรดม
บาทบริจาริกาในราชสำนักกัมพูชา
หม่อมเจ้าหญิง
ราชสกุลอิศรศักดิ์
พระองค์เจ้าหญิง
เจ้าหญิงกัมพูชา
ชาวกัมพูชาเชื้อสายไทย
บุคคลจากเขตพระนคร
ชาวไทยที่เสียชีวิตในประเทศกัมพูชา
วัดพลับ (จังหวัดจันทบุรี)

วัดพลับ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะจะ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523
==ประวัติ==
วัดพลับเป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อว่า วัดพลับสุวรรณพิมพราราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสุวรรณติมพรุธาราม มีความหมายว่า "วัดพลับทอง" และท้ายสุดเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพลับ"
เมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้นกรุงศรีอยุธยาล่มสลาย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งตีฝ่าวงล้อมข้าศึกมาตั้งทัพที่ภาคตะวันออก พระองค์ทรงใช้วัดพลับเป็นที่พักทัพและจัดเตรียมกองทัพก่อนเข้าตีเมืองจันทบุรี ทั้งยังทรงประกอบพิธีบำรุงขวัญทหาร สร้างพระยอดธงแจกจ่าย และนำน้ำในบ่อน้ำมาทำน้ำพระพุทธมนต์ประพรมเหล่าทหารหาญ โดยกระทำพิธีปลุกเสกในอุโบสถหลังเก่า ภายหลังเมื่อพระองค์กอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระองค์พร้อมด้วยแม่ทัพนายกองได้เสด็จกลับมาบูรณะวัดพลับอีกครั้ง และได้นำพระยอดธงที่เหลือจากการแจกจ่ายทหารในครั้งนั้นเข้าบรรจุในพระเจดีย์กลางน้ำถวายเป็นพุทธบูชา
วัดพลับยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนบากะจะ โรงเรียนประถมศึกษาวัดพลับจันทบุรชีบาอุทิศ และศูนย์เด็กเล็กก่อนเกณฑ์ของวัดอีก 1 ศูนย์ และเมื่อ พ.ศ. 2543 กรมการศาสนาได้ประกาศให้วัดพลับเป็นอุทยานการศึกษาในวัด
==อาคารและเสนาสนะ==
อุโบสถหลังเก่าได้รับการปฏิสังขรณ์หลายครั้ง  มีหน้าบันเป็นลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หลังคาตกแต่งด้วยเครื่องลำยองปูนปั้น เคยเป็นสถานที่ปลุกเสกมุรธาภิเษกในพระพิธีพระบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์จักรีทุกพระองค์ สร้างใหม่ พ.ศ. 2506 ปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2533 ด้านหลังพระประธานภายในพระอุโบสถ มีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่เชื่อว่าสร้างตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
เจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่กลางน้ำ ศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลางสูงประมาณ 7 เมตร ตัวองค์ระฆังก่ออิฐถือปูนธรรมดา ไม่ประดับกระเบื้องมีฐานประทักษิณ โดยรอบ 4 ด้าน กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์ แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 หอไม้ทรงไทยสร้างอยู่กลางสระน้ำ หลังคา 2 ชั้นทรงจั่วโครงสร้างไม้ตกแต่งด้วยเครื่องลำยอง มีระเบียงรอบหอเสารองรับหลังคาเป็นเสาเดิมยังเห็นร่องรอยการตกแต่งด้วยลายรดน้ำลงรักปิดทอง กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552
พระปรางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สูง 20 เมตร องค์พระปรางค์ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณ 2 ชั้น มีบันไดมีมุขยื่นทั้ง 4 ด้านโดยรอบ ส่วนยอดของพระปรางค์ มีการซ้อนชั้น องค์พระปรางค์เล็กมีชั้นฐานเชิงบาตรรองรับประดับซุ้มด้วยรูปปั้นเศียรช้างทั้ง 4 ทิศ และส่วนยอดสุดตกแต่งด้วยยอดปรางค์ประดับด้วยตรีศูล ได้รับการบูรณะเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
วิหารไม้รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนยอดของหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข มีเจดีย์ขนาดเล็กประดับบนยอดจัตุรมุขมีเครื่องลำยองที่ทำด้วยไม้ แกะสลัก สวยงามตกแต่งจตุรมุขและบริเวณช่องลมทั้ง 4 ด้านประดับด้วยการแกะสลักลวดลายไม้ฉลุที่งดงาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์วิหารไม้แห่งนี้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 นอกจากนั้นวัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และอนุสรณ์สถานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดจันทบุรี
พลับ
การพัฒนาอย่างยั่งยืน

การพัฒนาอย่างยั่งยืน (sustainable development) เป็นหลักการจัดองค์การเพื่อให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนามนุษย์ พร้อมกับยังรักษาความสามารถของระบบธรรมชาติไว้เพื่อให้ทรัพยากรธรรมชาติและบริการระบบนิเวศซึ่งเศรษฐกิจและสังคมต้องพึ่งพา โดยผลที่คาดหวังคือ สภาพสังคมที่มีการใช้ภาวะการครองชีพและทรัพยากรเพื่อบรรลุความต้องการของมนุษย์โดยไม่บ่อนทำลายบูรณภาพและเสถียรภาพของระบบธรรมชาติ การพัฒนาอย่างยั่งยืนยังนิยามได้ว่าเป็นการพัฒนาที่บรรลุความจำเป็นในปัจจุบันโดยไม่ลดทอนความสามารถของชนรุ่นหลังในการบรรลุความจำเป็นของพวกเขา เป้าหมายความยั่งยืน เช่น เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนระดับสหประชาชาติปัจจุบัน จัดการกับความท้าทายทั่วโลก รวมทั้งความยากจน ความเหลื่อมล้ำ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การเสื่อมโทรมของธรรมชาติ สันติภาพและความยุติธรรม
มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนสมัยใหม่ส่วนใหญ่รับมาจากรางานบรุนดท์ลันด์ ค.ศ. 1987 แต่ยังมีรากในความคิดก่อนหน้านั้นเกี่ยวกับการจัดการป่าอย่างยั่งยืนและความกังวลเรื่องสิ่งแวดล้อมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อการพัฒนามโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนดำเนินไป มันได้เลื่อนความมุ่งสนใจต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคมและการปกป้องสิ่งแดวล้อมสำหรับชนรุ่นหลังมากขึ้น ๆ เศรษฐกิจสมัยใหม่กำลังต่อสู้เพื่อประนีประนอมระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างทะเยอทะยานและข้อผูกมัดในการสงวนทรัพยากรธรรมชาติและระบบนิเวศ ซึ่งปกติทั้งสองประเด็นนี้มักมองว่ามีสภาพขัดแย้งกัน
มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นเรื่องที่ถูกวิจารณ์มาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน รวมทั้งปัญหาว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนนั้นจะให้อะไรยั่งยืน มีการให้เหตุผลว่าการใช้ทรัพยากรธรรมชาติแบบใช้แล้วหมดไปอย่างยั่งยืนไม่มีอยู่จริง เพราะการสำรวจขุดเจาะใด ๆ สุดท้ายจะทำให้ปริมาณที่มีอยู่จำกัดในโลกหมดไปอยู่ดี เมื่อใใช้ทัศนะดังนี้แล้วทำให้การปฏิวัติอุตสาหกรรมทั้งหมดไม่ยั่งยืนตามไปด้วย มีการให้เหตุผลว่าความหมายของมโนทัศน์ดังกล่าวถูกฉวยโอกาสขยายจาก "การจัดการอนุรักษ์" มาสู่การพัฒนาเศรษฐกิจ และรายงานบุรนดท์ลันด์ส่งเสริมยุทธศาสตร์ธุรกิจแบบเดิม ๆ สำหรับการพัฒนาโลก โดยแนบมโนทัศน์ที่กำกวมและไม่มีแก่นสารไปด้วยเพื่อใช้เป็นการประชาสัมพันธ์
Viable - ปฏิบัติได้ : สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง ก่อให้เกิดผลเชิงบวกทั้งต่อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม
Bearable - รับได้ : สภาพแวดล้อมเกิดสมดุล โดยใช้ทรัพยากรอย่างเหมาะสมและธรรมชาติสามารถแบกรับได้ ส่วนในด้านสังคม มีการพัฒนาในเชิงบวกด้านสิทธิเสรีภาพและโอกาสของเด็ก สตรี และผู้ด้อยโอกาสอื่นๆ และเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชุมชนยอมรับ
Equitable - ยุติธรรม : การพัฒนาก่อให้เกิดความเท่าเทียมทางด้านเศรษฐกิจและโอกาสของทุกคนในสังคม
== ดูเพิ่ม ==
เกษตรกรรมยั่งยืน
การศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Sustainable Development Knowledge Platform, United Nations platform on sustainable development.
UK Sustainable Development Commission
World Bank website on sustainable development.
 
มโนทัศน์สังคมศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ความยั่งยืน
วัดจูมค้องสุรินทาราม

วัดจูมค้องสุรินทาราม (ວັດຈຸມຄ້ອງສຸຣິນທະຣາຣາມ) เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง  ประเทศลาว อยู่ติดกับวัดเชียงม่วน สร้างขึ้นโดยครูบาแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยเจ้าสุกเสริม ที่มาของชื่อวัดมาจากการเอาฆ้องทอง (ทอง หมายถึงทองเหลือง) มาหล่อเป็นพระพุทธรูปของวัด
สิมมีศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในแบ่งเป็น 3 ห้อง ยาว 4 ห้องขวาง สิมตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังไม่สูงมากนัก หลังคาซ้อนกันหลายชั้น และมีความอ่อนโค้ง มีแขนนาง (คันทวย) รองรับน้ำหนักหลังคา ป้านลมเรียบ มีโหง่ (ช่อฟ้า) ที่ปลายสันหลังคา มีมุขด้านหน้า มีรูปตุ๊กตานักรบ หรือทหารแต่งกายโอ่อ่าในชุดออกรบจีนมีหนวดเครายาว ใบหน้าเคร่งขรึม ทำจากหินทรายสีเขียวซึ่งพระเจ้าจักรพรรดิของจีนถวายแก่พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ สิมได้รับบูรณะภายหลังหลายครั้งได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม โดยปิดทองผนังด้านหลังสิมทั้งสองด้านและวาดดอกดวงใส่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน ภาพฝาผนังเก่าเป็นเรื่องราวพระเวสสันดรชาดก นอกจากนี้ยังมีอูบมุง (หอไหว้ขนาดเล็ก) ที่มีการประดับตกแต่งหน้าบันอย่างงดงาม และพระธาตุทรงระฆังสี่เหลี่ยม
==อ้างอิง==
จูมค้องสุรินทาราม
พระองค์ผิว

สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ พระนามเดิม พระองค์ผิว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ต่อมาเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง นพวงศ์ พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส
== พระประวัติ ==
สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ มีพระนามเดิมว่า พระองค์ผิว ประสูติที่กรุงเทพมหานคร เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ประสูติแต่หม่อมเนียม (នាម) พระชนนีชาวไทย ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ไปเป็นพระแก้วฟ้าที่กรุงกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2413 พระองค์ผิวยังอยู่ที่กรุงเทพมหานครจนเป็นสาว และเข้าเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง ในกรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส (พ.ศ. 2401–2431) ใน พ.ศ. 2422 มีพระบุตรด้วยกันสี่คน แต่เสียชีวิตไปเสียสองคน เหลือพระธิดาที่มีชีวิตอยู่จนโตสองคน
หลังหม่อมเจ้าขุนช้างสิ้นชีพิตักษัยลงใน พ.ศ. 2431 พระองค์ผิวจึงไปอยู่กับพระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดาระยะหนึ่ง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์จึงออกไปรับพระองค์ผิวพร้อมพระธิดาที่เหลืออยู่สองคนกลับกรุงกัมพูชา พระธิดาทั้งสองคนมีฐานันดรเป็นหม่อมเจ้าในราชสำนักกัมพูชา คือ หม่อมเจ้าเกศสุดาสี (Ketsodasi) เสกสมรสกับพระองค์เจ้านโรดม จันทเลขา และอีกคนคือหม่อมเจ้าหรินรัตนา (Harinaratna) เสกสมรสกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ดวงมธุรา ภายหลังพระองค์ผิวได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระศรีวรศักดิ์
เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2468 มีพระองค์ผิวขณะพระชันษา 67 ปี เสด็จออกมารับ พร้อมกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ปิ่นดาราสุทธาเรศ (ពិន្តរា សុដារ៉េត) พระชันษาราว 30 ปี พระขนิษฐาต่างพระชนนีที่เกิดกับนักนางมะเฟือง (ម៉ៈហ្វឿង) ส่วนพระธิดาสองคนของพระองค์ผิวสิ้นชีพไปแล้ว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงพระองค์ผิวไว้ว่า "...พูดไทยชัดกิริยามารยาทก็เป็นอย่างผู้ดีชาวกรุงเทพฯ อัธยาศัยเรียบร้อยน่าชม ได้พบพวกเราสังเกตดูว่ายินดีมาก ยังยกย่องพระคุณของพระอัครชายาฯ ซึ่งได้มีมาแต่หนหลัง สนทนาปราศรัยกับพวกเราเข้ากันได้อย่างสนิท..."
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
หม่อม
พระองค์เจ้าหญิง
เจ้าหญิงกัมพูชา
ราชสกุลสีสุวัตถิ์
ราชสกุลนพวงศ์
ชาวกัมพูชาเชื้อสายไทย
บุคคลจากเขตพระนคร
ชาวกัมพูชาในประเทศไทย
การแทรกแซงทางเศรษฐกิจ

การแทรกแซงทางเศรษฐกิจ (economic interventionism) หรือบ้างเรียก การแทรกแซงของรัฐ เป็นจุดยืนนโยบายเศรษฐกิจซึ่งสนับสนุนให้รัฐบาลแทรกแซงในกระบวนการตลาดเพื่อแก้ไขความล้มเหลวของตลาดและส่งเสริมสวัสดิการโดยทั่วไปของประชาชน การแทรกแซงทางเศรษฐกิจเป็นการกระทำของรัฐบาลหรือสถาบันระหว่างประเทศในเศรษฐกิจแบบตลาดเพื่อพยายามให้มีผลกระทบต่อเศรษฐกิจเกินกว่าการวางระเบียบพื้นฐานซึ่งกลฉ้อฉล, การบังคับใช้สัญญา และการจัดหาสินค้าและบริการสาธารณะ การแทรกแซงทางเศรษฐกิจอาจมีเป้าหมายเพื่อจุดประสงค์ทางการเมืองหรือเศรษฐกิจต่าง ๆ เช่น ส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ เพิ่มการจ้างงาน เพิ่มค่าจ้าง เพิ่มหรือลดราคา ส่งเสริมความเสมอภาคทางรายได้ จัดการปริมาณเงินและอัตราดอกเบี้ย เพิ่มกำไรหรือแก้ไขความล้มเหลวของตลาด
คำว่า "แทรกแซง" มักใช้โดยผู้สนับสนุนระบบปล่อยให้ทำไปและทุนนิยมแบบตลาดเสรี และสันนิษฐานว่าในระดับปรัชญา รัฐและเศรษฐกิจในตัวควรแยกออกจากกัน และการกระทำของรัฐบาลนั้นอยู่ภายนอกเศรษฐกิจ ประเทศเศรษฐกิจแบบตลาดทุนนิยมที่มีการแทรกแซงทางเศรษฐกิจสูงมักเรียกว่าเป็นเศรษฐกิจแบบผสม
== ผลลัพธ์ ==
ผลลัพธ์ของการแทรกแซงทางเศรษฐกิจของรัฐบาลมีการถกเถียงอย่างกว้างขวาง เจ้าหน้าที่วางระเบียบไม่ได้ปิดตลาดอยู่เสมอ แต่ตามที่เห็นในความพยายามเปิดเสรีทางเศรษฐกิจโดยรัฐและสถาบนต่าง ๆ ในละตินอเมริกา "การเปิดเสรีการเงินและการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนเกิดพร้อมกับการทำให้เป็นประชาธิปไตย" การศึกษาหนึ่งเสนอว่าทศวรรษที่เสียไปหลังเกิด "การแพร่หลายของเจ้าหน้าที่วางระเบียบ" เพิ่มขึ้น และตัวแสดงเหล่านี้เข้าร่วมในการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจในละตินอเมริกา ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1980 ละตินอเมริกาผ่านวิกฤตหนี้และอัตราเงินเฟ้อสูง (ระหว่าง ค.ศ. 1989 และ 1990) ผู้มีส่วนได้เสียระดับนานาชาติเหล่านี้จำกัดข้อได้เปรียบทางเศรษฐกิจของรัฐ และผูกมันไว้ในสัญญาให้ร่วมมือ หลังมีโครงการต่าง ๆ และพยายามยินยอมอย่างล้มเหลวมาหลายปี รัฐอาร์เจนตินาดูจะยุติการรื้อฟื้นและการแทรกแซงทางเศรษฐกิจ ปัจจัยการแทรกแซงสำคัญสองปัจจัยที่กระตุ้นความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจในประเทศอาร์เจนตินาเพิ่มการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชนอย่างสำคัญ และตั้งคณะกรรมการเงินตรา เหตุการณ์นี้เป็นตัวอย่างแก่สถาบันโลก รวมทั้งกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก ในการกระตุ้นและโฆษณาการเปิดกว้างทางเศรษฐกิจเพื่อเพิ่มการลงทุนจากต่างประเทศและการพัฒนาเศรษฐกิจในพื้นที่ต่าง ๆ เช่น ละตินอเมริกา
ในประเทศตะวันตก ตามทฤษฎีข้าราชการชั่งน้ำหนักค่าใช้จ่ายกับประโยชน์สำหรับการแทรกแซงแก่ประชากร มิฉะนั้นจะตกอยู่ภายใต้การบีบบังคับจากเอกชนภายนอกและต้องดำเนินการ การแทรกแซงเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจยังขึ้นอยู่กับดุลยพินิจและประโยชน์ส่วนตนของผู้มีส่วนได้เสีย การตีความความก้าวหน้าที่หลากหลายและทฤษฎีการพัฒนา โดยจะยกตัวอย่างรัฐบาลและสถาบันระหว่างประเทศมิได้รีบเข้าช่วยเหลือเลห์แมนบราเธอส์ในช่วงวิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2007–2008 จึงปล่อยให้บริษัทยื่นล้มละลาย ไม่กี่วันให้หลัง เมื่ออเมริกันอินเตอร์เนชันแนลกรุ๊ปมีท่าทีจะล้มเช่นเดียวกัน รัฐจึงใช้งบประมาณสาธารณะเพื่อเข้าไปอุ้ม บริษัทเหล่านี้มีผลประโยชน์เชื่อมโยงถึงกัน ดังนั้นสิ่งจูงใจของบริษัทคือการใช้อิทธิพลให้รัฐบาลกำหนดนโยบายวางระเบียบเพื่อจะไม่ยับยั้งการสะสมสินทรัพย์ของบริษัทเอง
== ดูเพิ่ม ==
สำนักอเมริกา (เศรษฐศาสตร์)
สำนักออสเตรีย
งบประมาณขาดดุล
นโยบายการคลัง
เศรษฐศาสตร์แบบเคนส์
นโยบายการเงิน
== อ้างอิง ==
อุดมการณ์ทุนนิยม
ทฤษฎีอิสรเสรีนิยม
นโยบายทางเศรษฐกิจ
ชาตินิยมทางเศรษฐกิจ
เจ้าชายอูเอลีงาโตนี งู

เจ้าชายอูอีลีอามู อูเอลีงาโตนี งู ตูโปอูมาโลฮี (ʻUiliamu ʻUelingatoni Ngū Tupoumālohi) (3 สิงหาคม ค.ศ. 1854 – 11 มีนาคม ค.ศ. 1885) เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ที่สามของราชอาณาจักรตองงาระหว่าง ค.ศ. 1879 ถึง 1885 พระองค์มีพระนามที่แผลงเป็นอังกฤษคือ "เวลลิงตัน งู"
พระองค์ประสูตเมื่อ ค.ศ. 1854 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สองและพระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายเตวิตา อูงา และฟีฟีตา วาวาอู ซึ่งเป็นธิดาคนที่สองของลีอูเฟา มีบรรดาศักดิ์เป็นตูอิฮาอะงานา งาตา และภรรยาคนที่สองคือฮูลีตา ตูอิฟัว แม้ว่าพระอัยกาของพระองค์จะขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ซึ่งมีส่วนสำคัญในการรวมชาติตองงาใน ค.ศ. 1845 แต่พระบิดาของพระองค์ถูกพิจารณาว่าเป็นบุตรนอกกฎหมายตามมาตรฐานทางศาสนาคริสต์ เนื่องจากพระมารดาเป็นชายารอง หลังจากที่เจ้าชายวูนา ตากีตากีมาโลฮีสิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็นบุตรตามกฎหมายตามความในรัฐธรรมนูญตองงาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1875 และทำให้พระบิดาของพระองค์มีสถานะเป็นมกุฎราชกุมาร ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามความในรัฐธรรมนูญได้ระบุไว้ว่าให้สิทธิ์แก่พระบิดาของพระองค์ก่อน ตามมาด้วยพระองค์และทายาทของพระองค์ จากนั้นเป็นเจ้าชายนาเลโซนี ไลโฟเน (พระอนุชา) และเจ้าหญิงเอลีซีวา ฟูซีปาลา เตากีโอเนตูกา (พระเชษฐภคินี) และทายาทของบุคคลเหล่านั้น
ระหว่าง ค.ศ. 1875–77 พระองค์เป็นราชองครักษ์ของพระอัยกา  ใน ค.ศ. 1879 ขณะที่พระบิดาของพระองค์กำลังเข้ารับการรักษาในออกแลนด์ พระบิดาของพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลง จึงทำให้พระองค์ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของตองงา และดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 นอกจากนี้พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเขตฮาอะไปและวาวาอูระหว่าง ค.ศ. 1877–85
พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1885 โดยไม่มีพระราชบุตรตามกฎหมาย ดังนั้นตำแหน่งรัชทายาทจึงตกอยู่แก่พระอนุชา และเมื่อพระอนุชาสิ้นพระชนม์ก็ตกอยู่กับพระเชษฐภคินี ใน ค.ศ. 1879 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 มีพระราชประสงค์ว่า "เมื่อฟูซีสิ้นพระชนม์ บุคคลที่จะสืบต่อจากไลโฟเน เป็นเตาฟาอาเฮาที่ควรสืบทอด" ใน ค.ศ. 1889 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 จะดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าพระโอรสทั้งสอง พระราชนัดดาทั้งสาม ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายเตาฟาอาเฮา พระราชปนัดดาของพระองค์เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ต่อมา ซึ่งต่อมาจะได้สืบราชสมบัติใน ค.ศ. 1893
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ราชวงศ์ตูโปอู
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2397
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2428
รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงที่ไม่เคยสืบราชสันตติวงศ์
โซโฮ

โซโฮ หรือ โซโห (Soho) เป็นย่านหนึ่งในนครเวสต์มินสเตอร์ในภูมิภาคเวสต์เอนด์ของลอนดอน โซโฮเคยย่านแฟชั่นของชนชั้นสูงและในปัจจุบันเป็นย่านบันเทิงหลักของลอนดอนซึ่งเป็นมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19
พื้นที่นี้พัฒนาขึ้นจากการเป็นพื้นที่เกษตรโดยเฮนรีที่แปดในปี 1536 โดยใช้เป็นอุทยานหลวง ในปลายศตวรรษที่ 17 พื้นที่เริ่มมีอาคารที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูงและมีการตั้งจัตุรัสโซโฮในทศวรรษที่ 1680s ในขณะที่โบสถ์เซนต์แอนน์ตั้งขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 และยังคงตั้งสง่าในฐานะแลนด์มาร์กของย่านถึงปัจจุบัน โบสถ์คริสต์อื่น ๆ ในพื้นที่ได้แก่โบสถ์พระมารดาอัสสัมชัญและเซนต์เกรเกอรี และโบสถ์เซนต์แพทริกในจัตุรัสโซโฮ ชนชั้นสูงเริ่มย้ายออกจากพื้นที่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ที่ซ่งเกิดอหิวาห์รุนแรงในย่านเมื่อปี 1854 ในศตวรรษที่ 20 โซโฮเป็นที่รู้จักในฐานะย่านค้าบริการทางเพศและสถานบันเทิงยามราตรี รวมถึงเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทภาพยนตร์ชั้นนำ จนกระทั่งนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1980s ย่านโซโฮเกิดการย้ายเข้าของผู้อยู่อาศัยกลุ่มใหม่ครั้งใหญ่ ในปัจจุบันย่านโซโฮเป็นย่านแฟชั่นและเต็มไปด้วยร้านอาหารระดับบนและสำนักงานสื่อ ในขณะที่สถานเริงราตรีและค้าบริการทางเพศยังคงมีอยู่เล็ก ๆ ในย่าน นอกจากนี้ชุมชนเกย์ของลอนดอนยังมีศูนย์กลางอยู่บนถนนโอลด์คอมพ์ทันในย่านโซโฮ
==ชื่อ==
คำว่า "Soho" ปรากฏครั้งแรกในศตวรรษที่ 17 เป็นไปได้ว่าอาจมาจากเสียงร้องขณะออกล่า (hunting cry) ในอดีต เจมส์ สก็อต ดยุกที่หนึ่งแห่งมอนมัธใช้คำว่า "soho" เป็นเสียงเรียกเดินขบวน (rallying call) สำหรับนายทหารของเขาในระหว่างยุทธการที่เซจมัวร์เมื่อ 6 กรกฎาคม 1685 หรือกว่าครึ่งศตวรรษหลังปรากฏชื่อโซโฮเป็นพื้นที่หนึ่งในลอนดอน
ชื่อโซโฮยังปรากฏเป็นชื่อในย่านบันเทิงและย่านภัตตาคารทั่วโลก เช่นที่โซโฮ ย่านบันเทิงของฮ่องกง และย่านโซโฮ  ในมาลากา ส่วนย่านโซโฮในเขตแมนฮัตตันของนิวยอร์กซิตีนั้นได้มาจากตำแหน่งของย่านซึ่งอยู่ทางใต้ของถนนฮิวสตัน (South of Houston Street) และจงใจให้พ้องกับชื่อของย่านโซโฮในลอนดอนไปพร้อมกัน ย่านอัปทาวน์ของพิตส์เบิร์ดในอดีตคือโซโฮเช่นกัน
==ที่ตั้ง==
โซโฮมีพื้นที่รวมประมาณ  ล้อมรอบด้วยถนนชาฟทสบรีทางใต้, ถนนออกซเฟิดทางเหนือ, ถนนเรเจินท์ทางตะวันตก และ ถนนชาริงครอสทางตะวันออก พื้นที่รอบข้างของโซโฮได้แก่เมย์แฟร์ทางตะวันตก, ฟิตซรอเวียทางเหนือ, เซนต์ไจลส์ และ คอเวินท์การ์เดินทางตะวันออก, เซนต์เจมเมิสทางใต้ สมาคมโซโฮ (Soho Society) ระบุว่าย่านไชน่าทาวน์ซึ่งจั้งอยู่ระหว่างเลสเตอร์สแควร์ เป็นส่วนหนึ่งของโซโฮเช่นกัน
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The museum of Soho
Soho memories
The Soho Society
 
ย่านในลอนดอน
นครเวสต์มินสเตอร์
ย่านโคมแดงในประเทศอังกฤษ
ย่านบันเทิงในสหราชอาณาจักร
แอนด์ดิดโดสฟีทอินแอนเชียนท์ไทม์

"แอนด์ดิดโดสฟีทอินแอนเชียนไทม์" (And did those feet in ancient time) เป็นบทกลอนโดยวิลเลียม เบลค จากส่วนนำ (preface) ของมหากาพย์ มิลทัน: อะพอเอิมอินทูว์บุคส์ หนึ่งในผลงานรวบรวมงานเขียนของเบลคในชุดหนังสือพระเยซู บนหน้าปกระบุปี 1804 ซึ่งน่าจะเป็นวันเริ่มลงเพลท ในขณะที่ตัวบทกวีตีพิมพ์จริงในราวปี 1808 ในปัจจุบันบทกวีนี้เป็นที่รู้จักดีในฐานะเพลงสวด (hymn) ชื่อ "เจรูซาเลม" (Jerusalem) ซึ่งทำนองประพันธ์โดยเซอร์ ฮิวเบิร์ท พารีในปี 1916 และเป็นที่รู้จักในฐานะเพลงชาติอย่างไม่เป็นทางการของประเทศอังกฤษ
เป็นที่ชัดเจนว่าบทกลอนนั้นได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องเล่าขานว่าครั้งหนึ่งพระเยซูขณะทรงพระเยาว์ได้เดินทางกับจอเซฟแห่งอาริเมเธีย พ่อค้าดีบุก มายังสถานที่ที่ซึ่งปัจจุบันคือประเทศอังกฤษ และได้เดินทางไปยังกลาสเทินบรีระหว่างช่วงปีที่หายไปจากประวัติของพระองค์ นักวิชาการส่วนใหญ่ปฏิเสธเรื่องราวส่วนนี้ว่าเคยเกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์ นักวิชาการด้านคติพื้นถิ่นและตำนานชาวอังกฤษ เอ. ดับเบิลยู. สมิธ (A. W. Smith) ระบุว่า "มีเหตุผลน้อยมากที่จะเชื่อว่าธรรมเนียมมุขปาฐะเกี่ยวกับการเดินทางมายังดินแดนอังกฤษของพระเยซูมีปรากฏมาก่อนต้นศตวรรษที่ยี่สิบ" ธีมของบทกวีนั้นเขื่อมโยงกับหนังสือวิวรณ์ (วิวรณ์ 3:12 และ 21:2) ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของการเสด็จกลับมาอีกครั้ง ที่ซึ่งพระเยซูทรงสร้างเยรูซาเลมใหม่ คริสตจักรต่าง ๆ โดยเฉพาะคริสตจักรอังกฤษใช้คำว่าเยรูซาเลม เป็นอุปลักษณ์ถึงสวรรค์ สถานที่แห่งความรักและสันติภาพสากล มาโดยตลอด
การแปลความบทกวีรูปแบบที่พบมากที่สุดเชื่อว่าเบลกต้องการจะสื่อว่าการเสด็จของพระเยซูกลับมาอีกครั้งจะทรงสร้างสวรรค์ขึ้นในดินแดนอังกฤษเพื่อให้แย้งกับ "กังหันมืดมนอันชั่วร้าย" (dark Satanic Mills) อันเป็นอุปลักษณ์แทนการปฏิวัติอุตสาหกรรมและการทำลายธรรมชาติที่เกิดขึ้นตามมา ลักษณะของการดำเนินบทกลอนของเบลคมีไปในแนวการถามคำถามสี่คำถามมากกว่าที่จะยืนยันการเสด็จของพระเยซูมาดินแดงอังกฤษในอดีต บทกลอนจึงมีลักษณะเหมือนถามส่าจะมีการเสด็จเยือนของพระองค์ที่ซึ่งจะมีสวรรค์บังเกิดขึ้นในอังกฤษหรือไม่ ส่วนบท (verse) ที่สองของกลอนมีการตีความทั่วไปว่าเป็นการเรียกขานให้เกิดสังคมในอุดมคติขึ้นในอังกฤษ ไม่ว่าจะมีการเสด็จมาของพระองค์หรือไม่
==เนื้อความ==
บทกลอนฉบับดั้งเดิมปรากฏใน Milton, a Poem ของเบลค ตามหลังท่อนที่เริ่มด้วย "The Stolen and Perverted Writings of Homer & Ovid: of Plato & Cicero, which all Men ought to contemn: ..."
Blake's poem
ใต้บทกลอนนี้ เบลคได้ระบุบทหนึ่งจากพระคัมภีร์ว่า:
==ในฐานะเพลงชาติ==
หลังได้ทรงฟังฉบับออร์เคสตราของเพลงนี้เป็นครั้งแรก กษัตริย์จอร์จที่ห้าได้ตรัสว่าทรงโปรด "เจรูซาเลม" มากกว่าเพลงชาติอังกฤษ "กอดเซฟเดอะคิง" เพลง "เจรูซาเลม" ถือกะนว่าเป็นเพลงชาตินิยมที่นิยมที่สุดในอังกฤษ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ระบุว่า "เพลงนี้กลายเป็นเพลงชาติทดแทนอย่างรวดเร็ว" รวมถึงเคยมีการเรียกร้องแก่รัฐบาลให้นำเพลงนี้ขึ้นใช้เป็นเพลงชาติอังกฤษแทน เรื่องจากประเทศอังกฤษไม่มีเพลงชาติอย่างเป็นทางการ และเลือกใช้เพลงชาติของบริเตน "กอดเซฟเดอะควีน" แทนในบางโอกาสเช่นการแข่งขันกีฬาฟุตบอล โดยที่เพลงนี้ก็ไม่เป็นเพลงชาติทางการเช่นกัน ในขณะที่บางกีฬาเช่นรักบี้และอย่างเป็นทางการในคริกเก็ตเลือกใช้ "เจรูซาเลม" เป็นเพลงชาติ
==ดูเพิ่ม==
ศาสนาซิวิล
โรแมนติสม์กับการปฏิวัติอุตสาหกรรม (ภาษาอังกฤษ)
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Comparisons of the Hand Painted copies of the Preface on the William Blake Archive
And did those feet in ancient time at Hymnary.org
เพลงสวดภาษาอังกฤษ
ลัทธิชาตินิยมอังกฤษ
สัญลักษณ์ประจำชาติของอังกฤษ
วิลเลียม เบลค
เยรูซาเลม
เพลงชาติอังกฤษ
เขาปารวตี

เขาปารวตี (Parvati Hill) เป็นเขาในปูเณ ประเทศอินเดีย มีความสูงที่ยอด  จากระดบัน้ำทะเล บนยอดเขาเป็นที่ตั้งของมนเทียรปูชาพระแม่ปารวตี สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยจักรวรรดิของเปศว เขาปารวตีสูงที่สุดในปูเณเป็นอันดับสองรองจากเขาเวตัล
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เขาในประเทศอินเดีย
ปูเณ