pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดคลองขุดเล็ก

วัดคลองขุดเล็ก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม พื้นที่หลังวัดติดคลองขุดซึ่งมีตำนานเรื่องพญานาค ปัจจุบันมีพระครูปลัดมงคลวรวัฒน์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดคลองขุดเล็ก แต่เดิมตั้งเป็น สำนักสงฆ์ชื่อว่า สำนักสงฆ์ศรีทองใบ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2526 ผู้ริเริ่มก่อตั้งวัด คือ พระปลัด บุญเลิศ จนฺทโสภโณ และนายช้วน ขุนนุช โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้ จำนวน 10 ไร่ 16 ตารางวา และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2537 กรรมการมหาเถรสมาคมพิจารณาให้ชื่อวัดว่า "วัดคลองขุดเล็ก" ตามชื่อของหมู่บ้าน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
สภาพเดิมของวัดคลองขุดเล็ก เป็นสวนมะพร้าว หน้าวัด คือ คลองขุดสมบูรณ์ ติดต่อกับคลองแขก สถานที่ตั้งวัดค่อนข้างกันดาร หมู่บ้านน้อย และอยู่ใกล้กับสุเหร่าของศาสนาอิสลาม ประชาชนนับถือพุทธมีจำนวนน้อย ต้องอาศัยพุทธศาสนิกชนต่างถิ่นมาช่วยเหลือบูรณปฏิสังขรณ์ วัดมีเจ้าอาวาสรูปแรก คือ พระปลัดบุญเลิศ จนฺทโสภโณ ท่านเป็นเจ้าของน้ำมันนวดสมุนไพร น้ำมันทิพย์มนต์ แก้ปวด แก้เมื่อย
==อ้างอิง==
คลองขุดเล็ก
วัดสิงห์ทอง (จังหวัดนนทบุรี)

วัดสิงห์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านวัดสิงห์ทอง ตำบลอ้อมเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา
วัดสิงห์ทองสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ชาวบ้านเรียกว่า วัดมอญ ไม่ทราบนามผู้สร้าง สันนิษฐานว่าชาวมอญเป็นผู้สร้างขึ้นจึงได้ชื่อเช่นนั้น การบูรณะพัฒนาวัดได้เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2463 เป็นต้นมา และทำให้วัดเจริญขึ้นมากในระยะหลัง วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 51 เมตร ยาว 54 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529
==อ้างอิง==
สิงห์ทอง
สิงห์ทอง
วัดสำโรง (จังหวัดนนทบุรี)

วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 8 บ้านบางกรวย ตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 1 งาน และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 8 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา
วัดสำโรงสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2395 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้างวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2501 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร และประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ด้านการศึกษา วัดได้แบ่งที่ดินเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 60 วา ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาล ปัจจุบันคือโรงเรียนวัดสำโรง (หิรัญราษฎร์ภักดีวิทยา)
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น เป็นอุโบสถหลังใหม่ที่สร้างแทนหลังเก่า กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ และวิหาร ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 3 ศอก 1 คืบ นอกจากนี้ในวิหารยังมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ
==อ้างอิง==
สำโรง
แย้สงขลา

แย้สงขลา (Böhme’s Butterfly Lizard; ) เป็นสัตว์เลี้อยคลานเฉพาะถิ่นของประเทศไทย จัดอยู่ในวงศ์กิ้งก่า มีถิ่นอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลของจังหวัดนครศรีธรรมราช สงขลา และไปทางใต้สุดถึงจังหวัดปัตตานี มีลักษณะเฉพาะคือ มีเพียงเพศเมียล้วน ซึ่งสันนิษฐานว่าเกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ของแย้สองชนิด และแย้สงขลาเป็นแย้ชนิดเดียวในประเทศไทยที่สืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ ลักษณะโดยทั่วไปของแย้สงขลาคือ ผิวสีน้ำตาลอ่อน ลายจุด กลางหลังมีแถบสีเหลืองอ่อน 2 แถบ และที่สีข้างอีกข้างละ 1-2 แถบ สีข้างที่แบนออกและมีสีิค่อนข้างสด
== อนุกรมวิธาน ==
แย้สงขลา (Leiolepis boehmei) ได้รับการขึ้นทะเบียนในปี พ.ศ. 2536 โดยนักสัตววิทยาชาวรัสเซียอิลยา เซอกีวิช ดาเรฟสกี (Ilya Sergeevich Darevsky) และละริสา อันดรีฟนา คูปริยาโนวา (Larisa Andreevna Kupriyanova) จากมหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก  เพื่อเป็นเกียรติแก่ Wolfgang Böhme นักสัตววิทยาชาวเยอรมัน สกุลแย้ (Leiolepis) 4 ชนิดที่พบในประเทศไทย คือ แย้ใต้ (L. belliana), แย้มลายู (L. triploida), แย้อีสาน (L. rubritaeniata) และ แย้สงขลา (L. boehmei) จากทั้งหมดอย่างน้อย 9 ชนิดทั่วโลก จากข้อมูลในปัจจุบันแย้สงขลาเป็นแย้ชนิดเดียวในประเทศไทยที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นและมีการสืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์ (asexual spicies - การสืบพันธุ์ภายในตัวเอง)
จากการวิเคราะห์ mtDNA พบว่าแย้สงขลา น่าจะเป็นแย้ที่เกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ (Hybridization) ของ 2 สายพันธุ์ที่เป็นญาติใกล้ชิดกัน คือ Leiolepis guttata (ต้วเมีย) กับ Leiolepis reevesii (ต้วผู้) และมีไมโครโครโมโซมเพียง 11 คู่ (แย้ทั่วไปมี 12 คู่) แย้สงขลาอาจสนับสนุนสมมติฐานของการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางภูมิศาสตร์ของภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง เมื่อ 10,500 ปีก่อน ที่สันนิษฐานว่าอ่าวไทยเคยมีขนาดแคบกว่าในปัจจุบัน และสันนิษฐานว่าเกาะไหหลำมีแผ่นดินเชื่อมต่อกับตอนกลางของเวียดนามเมื่อ 18,000 ปีก่อน การเชื่อมต่อของแผ่นดินเหล่านี้อาจทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายถิ่นที่อยู่ของแย้ 2 สายพันธุ์ข้างต้นและเกิดการผสมข้ามสายพันธุ์เป็น Leiolepis boehmei ซึ่งอพยพข้ามฝั่งอ่าวไทยไปถึงบริเวณที่เป็นสงขลาในปัจจุบัน และเป็น Leiolepis guentherpetersi ที่พบในชายฝั่งทะเลของเวียดนามตอนกลาง ผลของการผสมข้ามสายพันธุ์เกิดเป็น 2 สายพันธุ์หลังซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับโดยเฉพาะการเป็นสัตว์ที่สืบพันธุ์โดยไม่ผสมพันธุ์
== การแพร่กระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่ ==
พบได้ในประเทศไทยเท่านั้น แพร่กระจายพันธุ์ในช่วงบริเวณภาคใต้ตั้งแต่ นครศรีธรรมราช สงขลา และเขตรอยต่อกับปัตตานี อาศัยตามพื้นที่ชายฝั่งทะเล หรือพื้นที่ราบที่มีดินปนทราย โดยเฉพาะตามพื้นทรายที่ดอนในป่าเสม็ดใกล้ทะเล
== ลักษณะทางชีววิทยาและพฤติกรรม ==
แย้สงขลา มีลำตัวแบน หางราบ สีข้างที่แบนออกและมีสีิค่อนข้างสด แต่เนื่องจากเป็นเพศเมียล้วน ทำให้ดูทึม ๆ เมื่อเทียบกับแย้ชนิดอื่น ผิวสีน้ำตาลอ่อน ลายจุดสีเหลืองขอบดำ กลางหลังมีแถบสีเหลืองอ่อน 2 แถบ และที่สีข้างอีกข้างละ 1-2 แถบ ความยาวลำตัวประมาณ หางยาวกว่าลำตัวเกินกว่า 2 เท่า โคนหางแบนและแผ่บานออก สีข้างแผ่ขยาย ไม่มีแผงหนามที่สันหลัง
แย้สงขลา เป็นแย้ที่มีเพศเดียว คือ ตัวเมีย เท่านั้น (unisexual) ทำให้ไม่มีพังผืดด้านข้างที่กางออกได้ แบบในแย้ตัวผู้ชนิดอื่น
== นิเวศวิทยาและการอนุรักษ์ ==
มีช่วงการแพร่กระจายพันธุ์ที่แคบ (ประมาณ 17447 ตร.กม.) และเฉพาะถิ่น อีกทั้งจำนวนที่ลดลงจากการสูญเสียถิ่นอาศัยโดยการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว และการถูกนำไปบริโภคในท้องถิ่น ทำให้ถูกจัดสถานะสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ (VU)
== อ้างอิง ==
ศูนย์กีฬาในร่มอเนกประสงค์เขตโอตะ

ศูนย์กีฬาในร่มอเนกประสงค์เขตโอตะ (, Ota City General Gymnasium) เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่ที่เขตโอตะ มหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้เป็นที่จัดการแข่งขันนัดเหย้า ของทีมบาสเกตบอลของสโมสร เอิร์ธ เฟรนด์ โตเกียว ซี (Earth Friends Tokyo Z) ของการแข่งขันบาสเกตบอลบีลีก (B. League)
==ระเบียงภาพ==
Image:Ota city general gymnasium arena.JPG|ภายในศูนย์กีฬาในร่มหลัก
Image:Ota City General Gymnasium.png|มุมมองภาพที่สูงจากดาวเทียม
Image:Ota City Gymnasium 1.jpg|
Image:Ota City Gymnasium 3.jpg|
Image:Ota City Gymnasium 2.jpg|
Image:Ota City Gymnasium 4.jpg|
==อ้างอิง==
สนามกีฬาในโตเกียว
สนามวอลเลย์บอลในประเทศญี่ปุ่น
สนามมวยในประเทศญี่ปุ่น
อเนกประสงค์เขตโอตะ
สนามบาสเกตบอลในประเทศญี่ปุ่น
สิ่งก่อสร้างในเขตโอตะ
วัดป่าขาม (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)

วัดป่าขาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน
วัดป่าขามเริ่มสร้างราว พ.ศ. 2412 มีพระแคะ ไม่ทราบฉายา นำคณะศรัทธาสร้างขึ้น โดยมีพ่อเฒ่าบุก อุดทาเรือน พ่อเฒ่าติ๊บ มาตา พ่อเฒ่าจองแสน ศรีปาวิน พ่อเฒ่าจองซอย พ่อลุงสิงห์แก้ว พ่อเฒ่าน้อยทุน อุดทาเรือน พ่อเฒ่าดวงแก้ว มานันตา พ่อเฒ่าแสน มะริด มีนายเรือง อุดทาเรือน ร่วมกับชาวบ้านร่วมกันปลูกสร้างวัด เมื่อพระแคะมรณะภาพไป พระปัญญา ไม่ทราบฉายา เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา พระปัญญามรณะภาพไป พระพรหม พรหมสาร เป็นเจ้าอาวาสแทนสืบต่อมา อยู่ได้ 3 พรรษาสมัยนั้น พระพรหม พรหมสาร ได้ชักชวนคณะศรัทธาสร้างกุฏิถาวรขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2462 สร้างแบบทรงไทใหญ่ รวมกุฏิที่สร้างใหม่นี้ จำนวน 6 หลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2480
อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาบำเพ็ญกุศล และโรงครัว มีปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปต่าง ๆ ระฆังและกลอง 1 ชุด
==อ้างอิง==
ป่าขาม
Tamayorkis

Tamayorkis เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
ถิ่นกำเนิดของมันคือรัฐแอริโซนาถึงรัฐเท็กซัสและกัวเตมาลา
สปีชีส์:
Tamayorkis ehrenbergii 
Tamayorkis hintonii 
Tamayorkis porphyrea 
Tamayorkis wendtii 
== อ้างอิง ==
Orchidaceae
กล้วยไม้
พืชดอก
วัดพุทธาธิวาส

วัดพุทธาธิวาส เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ คณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเบตง อำเภอเบตง จังหวัดยะลา
วัดพุทธาธิวาสได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2460 โดยมีคณะผู้เริ่มดำเนินการ คือ พระพิทักษ์ธานี (เล็ก) นายอำเภอเบตงในสมัยนั้น นายพุ่ม คชฤทธิ์ นายกิมซุ้ย ฟุ้งเสถียรและนายผล สุภาพ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2510 วัดพุทธาธิวาสเป็นอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญตั้งแต่วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2546
พื้นที่ตั้งวัดเป็นเนินเขาสูงเอียงลาดลงไปทางทิศเหนือ จัดแบ่งพื้นที่วัดออกเป็นชั้นรวม 5 ชั้น มีพระธาตุเจดีย์พระพุทธธรรมประกาศตั้งเด่นอยู่บนเนินเขา ศิลปกรรมแบบศรีวิชัยประยุกต์ โดยในองค์มหาธาตุเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สร้างขึ้นจากความคิดและการดำเนินการของอดีตประธานศาลฎีกา นายสวัสดิ์ โชติพานิช เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในวโรกาสพระชนมายุครบ 60 พรรษา ออกแบบโดยหม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี เจดีย์มีสีทองอร่าม สูง 39.9 เมตร มีเจดีย์องค์ประธาน 4 องค์อยู่ตรงกลางรายรอบด้วยเจดีย์บริวาร และมีเจดีย์องค์เล็กขนาดเท่ากับเจดีย์องค์บริวาร ซึ่งเป็นเรือนธาตุซ้อนกันอยู่ภายในเจดีย์องค์ประธาน วัดยังมีพระพุทธธรรมกายมงคลประยุรเกศานนท์สุพพิธาน พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์องค์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย วิหารหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด และวิหารพระครูพิศิษฐ์อรรถการ
==อ้างอิง==
พุทธาธิวาส
พุทธาธิวาส
ไข้ลาสซา

ไข้ลาสซา (Lassa fever) หรือ ไข้เลือดออกลาสซา (Lassa hemorrhagic fever, LHF) เป็นชนิดของไข้เลือดออกจากไวรัสที่เกิดจากไวรัสลาสซา ไวรัสในวงศ์ Arenaviridae ผู้ติดเชื้อไวรัสจำนวนมากไม่แสดงอาการ เมื่อแสดงอาการ ผู้ป่วยมักมีไข้ อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ อาเจียน และปวดกล้ามเนื้อ อาการที่พบได้น้อยกว่าปกติรวมถึงมีเลือดออกในปากและทางเดินอาหาร ความเสี่ยงในการเสียชีวิตหลังติดเชื้ออยู่ที่ประมาณ 1 เปอร์เซ็นต์ และมักเกิดขึ้นภายในสองสัปดาห์เมื่อเริ่มมีอาการ ผู้ป่วยที่หายดีประมาณ 1 ใน 4 มีภาวะสูญเสียการได้ยิน ซึ่งประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยกลุ่มนี้มีอาการดีขึ้นภายในสามเดือน
ผู้ป่วยไข้ลาสซาจะแสดงอาการในช่วง 7 ถึง 21 วันหลังติดเชื้อ โดยร้อยละ 80 ของผู้ติดเชื้อจะไม่แสดงอาการหรือแสดงอาการน้อย อาการที่ไม่รุนแรงประกอบด้วยไข้, เหนื่อยหอบ, อ่อนแรง และปวดศีรษะ
โดยปกติไข้ลาสซาเริ่มติดต่อสู่คนผ่านทางการสัมผัสปัสสาวะหรืออุจจาระของ Natal multimammate mouse (Mastomys natalensis) สัตว์ฟันแทะจำพวกหนูที่ติดเชื้อ หลังจากนั้นเชื้อสามารถติดต่อจากคนสู่คนได้โดยตรง การวินิจฉัยจากการสอบถามอาการทำได้ยาก การยืนยันโรคใช้วิธีตรวจทางห้องปฏิบัติการเพื่อหาอาร์เอ็นเอของไวรัส แอนติบอดีสำหรับไวรัส หรือตัวไวรัสเองในการเพาะเลี้ยงเซลล์ สาเหตุที่การวินิจฉัยเป็นไปได้ยากเนื่องจากอาการของไข้ลาสซาคล้ายกับโรคอื่น เช่น โรคไวรัสอีโบลา มาลาเรีย ไข้รากสาดน้อย และไข้เหลือง
ยังไม่มีวัคซีนสำหรับรักษาไข้ลาสซา การป้องกันโรคใช้การแยกผู้ติดเชื้อและลดการสัมผัสกับหนู ความพยายามอื่น ๆ ในการควบคุมการแพร่กระจายของโรครวมถึงการใช้แมวจับหนู และการเก็บอาหารในภาชนะปิดสนิท การรักษามุ่งไปที่ภาวะขาดน้ำและการรักษาตามอาการ มีการแนะนำยาต้านไวรัสไรบาวิรินในการรักษา แต่หลักฐานที่สนับสนุนการใช้ยานี้ยังไม่ชัดเจน
มีการบรรยายถึงไข้ลาสซาเป็นครั้งแรกช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และมีการระบุไวรัสที่ก่อโรคในปี ค.ศ. 1969 จากรายงานผู้ป่วยในเมืองลาสซา รัฐบอร์โน ประเทศไนจีเรีย ไข้ลาสซาเป็นโรคที่พบได้ทั่วไปในประเทศแถบแอฟริกาตะวันตก เช่น ไนจีเรีย ไลบีเรีย เซียร์ราลีโอน กินี และกานา มีรายงานผู้ป่วย 300,000–500,000 ราย และเสียชีวิต 5,000 รายต่อปี
== อ้างอิง ==
ไข้จากไวรัสที่มีแมลงเป็นพาหะและไข้เลือดออกที่เกิดจากไวรัส
อาวุธชีวภาพ
ไข้เลือดออกจากไวรัส
โรคที่มีสัตว์ฟันแทะเป็นพาหะนำโรค
โรคเขตร้อน
ภาวะเกี่ยวกับผิวหนังซึ่งสัมพันธ์กับไวรัส
โรครับจากสัตว์
Tamilnadia

Tamilnadia เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคืออนุทวีปอินเดียไปจนถึงอินโดจีน
สปีชีส์:
Tamilnadia uliginosa 
== อ้างอิง ==
Rubiaceae
วงศ์เข็ม
พืชดอก
Tammsia

Tammsia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาใต้ตะวันตกไปจนถึงเวเนซุเอลา
สปีชีส์:
Tammsia anomala 
== อ้างอิง ==
Rubiaceae
วงศ์เข็ม
พืชดอก
Tamonea

Tamonea เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผกากรอง
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกถึงอเมริกาเขตร้อน
สปีชีส์:
Tamonea boxiana 
Tamonea curassavica 
Tamonea euphrasiifolia 
Tamonea juncea 
Tamonea spicata 
Tamonea subbiflora 
== อ้างอิง ==
Verbenaceae
วงศ์ผกากรอง
พืชดอก
Tanacetopsis

Tanacetopsis เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
ถิ่นกำเนิดของมันคืออัฟกานิสถานไปจนถึงเอเชียกลางและเทือกเขาหิมาลัยตะวันตก
สปีชีส์:
Tanacetopsis afghanica 
Tanacetopsis botschantzevii 
Tanacetopsis doabensis 
Tanacetopsis eriobasis 
Tanacetopsis ferganensis 
Tanacetopsis freitagii 
Tanacetopsis goloskokovii 
Tanacetopsis handeliiformis 
Tanacetopsis hedgei 
Tanacetopsis kamelinii 
Tanacetopsis karataviensis 
Tanacetopsis korovinii 
Tanacetopsis krascheninnikovii 
Tanacetopsis mucronata 
Tanacetopsis pamiralaica 
Tanacetopsis pjataevae 
Tanacetopsis popovii 
Tanacetopsis santoana 
Tanacetopsis setacea 
Tanacetopsis submarginata 
Tanacetopsis subsimilis 
Tanacetopsis tripinnatifida 
Tanacetopsis urgutensis 
== อ้างอิง ==
Asteraceae
วงศ์ทานตะวัน
พืชดอก
Tangshuia

Tangshuia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือไต้หวัน
สปีชีส์:
Tangshuia pitouchaoensis 
== อ้างอิง ==
Rubiaceae
วงศ์เข็ม
พืชดอก
Tarasa (พืช)

Tarasa เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ชบา
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโก เปรู จนถึงชิลี
สปีชีส์:
Tarasa alberti 
Tarasa antofagastana 
Tarasa capitata 
Tarasa cardenasii 
Tarasa cerrateae 
Tarasa congestiflora 
Tarasa corrugata 
Tarasa geranioides 
Tarasa heterophylla 
Tarasa hornschuchiana 
Tarasa humilis 
Tarasa latearistata 
Tarasa marinii 
Tarasa martiniana 
Tarasa meyeri 
Tarasa nototrichoides 
Tarasa odonellii 
Tarasa operculata 
Tarasa pediculata 
Tarasa reichei 
Tarasa rhombifolia 
Tarasa tarapacana 
Tarasa tenella 
Tarasa tenuis 
Tarasa thyrsoidea 
Tarasa trisecta 
Tarasa umbellata 
Tarasa urbaniana 
== อ้างอิง ==
Malvaceae
วงศ์ชบา
พืชดอก
Tapirocarpus

Tapirocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะแฟน
ถิ่นกำเนิดของมันคือกายอานา 
สปีชีส์:
Tapirocarpus talisia 
== อ้างอิง ==
Burseraceae
วงศ์มะแฟน
พืชดอก
Taraxis

Taraxis เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Restionaceae
ถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
สปีชีส์:
Taraxis grossa 
== อ้างอิง ==
Restionaceae
กล้วยไม้
พืชดอก
Tateanthus

Tateanthus เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
ถิ่นกำเนิดของมันคือบราซิลตอนเหนือและเวเนซุเอลา
สปีชีส์:
Tateanthus duidae 
== อ้างอิง ==
Melastomataceae
วงศ์โคลงเคลง
พืชดอก
Tawaia

Tawaia เป็นพืชดอกสกุลหนึ่งที่อยู่ในวงศ์บอน
ถิ่นกำเนิดของมันคือเกาะบอร์เนียว
สปีชีส์:
Tawaia sabahensis 
== อ้างอิง ==
Araceae
วงศ์บอน
พืชดอก
Tecunumania

Tecunumania เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์แตง
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกตอนใต้ถึงอเมริกากลาง [1]
สปีชีส์:
Tecunumania quetzalteca 
== อ้างอิง ==
Cucurbitaceae
วงศ์แตง
พืชดอก
Telectadium

Telectadium เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ตีนเป็ด
ถิ่นกำเนิดของมันคืออินโดจีน
สปีชีส์:
Telectadium dongnaiense 
Telectadium edule 
Telectadium linearicarpum 
== อ้างอิง ==
Apocynaceae
วงศ์ตีนเป็ด
พืชดอก
Telesonix

Telesonix เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Saxifragaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาเหนือ
สปีชีส์:
Telesonix heucheriformis 
Telesonix jamesii 
== อ้างอิง ==
Saxifragaceae
พืชดอก
Telitoxicum

Telitoxicum เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์บอระเพ็ด
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาใต้
สปีชีส์:
Telitoxicum duckei 
Telitoxicum glaziovii 
Telitoxicum inopinatum 
Telitoxicum krukovii 
Telitoxicum minutiflorum 
Telitoxicum negroense 
Telitoxicum peruvianum 
Telitoxicum rodriguesii 
== อ้างอิง ==
Menispermaceae
วงศ์บอระเพ็ด
พืชดอก
Temochloa

Temochloa เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้า
ถิ่นกำเนิดคือประเทศไทย
สปีชีส์:
Temochloa liliana 
== อ้างอิง ==
Poaceae
หญ้า
พืชดอก
Tennantia

Tennantia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือโซมาเลียไปจนถึงแอฟริกาเขตร้อนทางตะวันออก
สปีชีส์:
Tennantia sennii 
== อ้างอิง ==
Rubiaceae
วงศ์เข็ม
พืชดอก
Tetrapora (พืช)

Tetrapora เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชมพู่
ถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
สปีชีส์:
Tetrapora floribunda 
Tetrapora glomerata 
Tetrapora preissiana 
Tetrapora tenuiramea 
Tetrapora verrucosa 
== อ้างอิง ==
Myrtaceae
วงศ์ชมพู่
พืชดอก
Tessiera

Tessiera เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโก
สปีชีส์:
Tessiera hexasepala 
Tessiera lithospermoides 
== อ้างอิง ==
Rubiaceae
วงศ์เข็ม
พืชดอก
Tessmanniacanthus

Tessmanniacanthus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เหงือกปลาหมอ
ถิ่นกำเนิดของมันคือเปรู
สปีชีส์:
Tessmanniacanthus chlamydocardioides 
== อ้างอิง ==
Acanthaceae
วงศ์เหงือกปลาหมอ
พืชดอก
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟต

การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟตหมายถึงภาวะเป็นพิษที่เกิดจากการได้รับสารในกลุ่มออร์กาโนฟอสเฟต (OP) สารในกลุ่มนี้ถูกนำมาใช้เป็นยาฆ่าแมลง ยารักษาโรค และอาวุธเคมีชนิดสารประสาท ผู้ถูกพิษมักมีอาการน้ำลายมาก น้ำตามาก ท้องร่วง อาเจียน รูม่านตาหดเล็ก เหงื่อออกมาก กล้ามเนื้อสั่น และสับสนได้ มักเริ่มมีอาการในเวลาไม่กี่นาทีถึงไม่กี่ชั่วโมงหลังได้รับสารพิษ แต่ก็อาจมีอาการหลังได้รับสารพิษเป็นเวลาหลายสัปดาห์ได้ ผู้ป่วยสามารถมีอาการอยู่เป็นเวลาหลายวันหรือหลายสัปดาห์ได้
การเป็นพิษจากออร์กาโนฟอสเฟตส่วนใหญ่เกิดจากการพยายามฆ่าตัวตายในผู้ที่อาศัยหรือทำงานในพื้นที่การเกษตรในประเทศที่กำลังพัฒนา นอกจากนี้ยังพบเป็นอุบัติเหตุได้ด้วยแต่พบได้น้อยกว่า ผู้ป่วยสามารถรับสารพิษได้ทางการกิน หายใจเอาละอองเข้าไป หรือรับผ่านการสัมผัสผิวหนัง กลไกที่ทำให้เกิดการเป็นพิษคือการยับยั้งเอนไซม์อะซีติลโคลีนเอสเตอเรส (AChE) ซึ่งมีหน้าที่เปลี่ยนสารอะซีติลโคลีน (ACh) เป็นสารผลิตภัณฑ์ เมื่อเอนไซม์ดังกล่าวถูกยับยั้งการทำงานจะทำให้มีอะซีติลโคลีนสะสมในร่างกายมากกว่าปกติ และทำให้เกิดอาการต่างๆ การวินิจฉัยทำได้โดยดูจากอาการและสามารถตรวจยืนยันได้จากการตรวจการทำงานของบิวทีริลโคลีนเอสเตอเรสในเลือด ภาวะอื่นที่ทำให้มีอาการคล้ายคลึงกันได้แก่การเป็นพิษจากคาร์บาเมต
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
การเป็นพิษจากสารที่ไม่ใช้เป็นยา
ออร์กาโนฟอสเฟต
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์

ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ (เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี รวม 2 สมัย, อดีตรองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์
== ประวัติ ==
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ (ชื่อเล่น : เจน) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 จบการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการจัดการภาครัฐ จาก มหาวิทยาลัยสยาม  สมรสกับ นายรังสรรค์ รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี
== งานการเมือง==
ศรีสมร เข้าสู่งานก่ารเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2542 ถึง พ.ศ. 2547 ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งเป็น เลขานุการรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี องค์การบริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2547 ถึง พ.ศ. 2548 และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีตำบลวังกะ อำเภอสังขละบุรี ในช่วงปี พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2554
ศรีสมร ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2562 รวม 2 สมัย ต่อมาในปี 2566 เธอได้ยื่นหนังสือลาออกและเข้าร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
ศรีสมร รัศมีฤกษ์เศรษฐ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดกาญจนบุรี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
นักการเมืองสตรีชาวไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
นายกเทศมนตรีในจังหวัดกาญจนบุรี
พรรคประชาธิปัตย์
พรรคพลังประชารัฐ
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสยาม
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้

ดวลเดือด ชมรมกาบัดดี้  เป็นซีรีส์มังงะ ญี่ปุ่นเกี่ยวกับกีฬากาบัดดี้ เขียนเรื่องและวาดภาพโดยฮาจิเมะ มูซาชิโนะ เผยแพร่ในเว็บไซต์ Ura Sunday ของสำนักพิมพ์โชงากูกัง และแอปพลิเคชัน MangaONE ตั้งแต่เดือนกรฎาคม พ.ศ. 2558 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูน (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 22 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอ TMS Entertainment ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน ถึงวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2564
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ชากูเนตสึ กาบัดดี้ ที่ Ura Sunday 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2558
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
อนิเมะและมังงะเกี่ยวกับกีฬา
โรงเรียนในวรรณกรรม
สยามอินเตอร์คอมิกส์
กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียา

กามุซเบอซาร์บาฮาซาอินโดเนซียา (Kamus Besar Bahasa Indonesia, ) หรือย่อว่า กาเบเบอี (KBBI) เป็นพจนานุกรมทางการของภาษาอินโดนีเซีย จัดทำโดยศูนย์ภาษาแห่งกระทรวงศึกษาธิการและวัฒนธรรมของประเทศอินโดนีเซีย พจนานุกรมนี้ถือเป็นแบบบัญญัติในฐานะมาตรวัดว่าคำใดได้รับการบรรจุเข้าไปในภาษาอินโดนีเซียอย่างเป็นทางการ
พจนานุกรมนี้ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกใน พ.ศ. 2531 โดยบรรจุคำ 62,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองใน พ.ศ. 2534 บรรจุคำ 72,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สามใน พ.ศ. 2543 บรรจุคำ 78,000 คำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่สี่ใน พ.ศ. 2551 บรรจุคำ 90,000 คำ และฉบับพิมพ์ครั้งที่ที่ห้าซึ่งเป็นฉบับปัจจุบันได้รับการเผยแพร่ใน พ.ศ. 2559 และบรรจุคำ 127,036 คำซึ่งสามารถสืบค้นออนไลน์ได้ รูปแบบภาษาที่พจนานุกรมนี้บันทึกคือภาษาทางการ ไม่เก็บคำที่ถือว่าเป็นสแลงหรือคำภาษาอื่น และมุ่งสร้างหลักเกณฑ์การใช้ภาษา คณะผู้จัดทำกล่าวว่า "การเรียบเรียงพจนานุกรมฉบับหนึ่ง ๆ เป็นผลจากความเพียรพยายามจัดประมวลภาษาซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกำหนดมาตรฐานภาษา พจนานุกรมนี้ได้รับคำวิจารณ์ว่าเลือกคำอย่างเคร่งครัดเกินไปและไม่เก็บคำที่ใช้กันทั่วไป คณะผู้จัดทำเปิดรับคำวิจารณ์และคำแนะนำในการที่จะทำให้พจนานุกรมฉบับนี้สะท้อนการใช้ภาษาอินโดนีเซียได้ดีขึ้นกว่าเดิม เซอตีโยโน ซูกีฮาร์โต เขียนใน เดอะจาการ์ตาโพสต์ ว่า "กาเบเบอี ควรเป็นที่ยอมรับในฐานะผลพลอยได้จากผลงานของบรรดานักวิชาการอินโดนีเซียที่แสดงความมุ่งมั่นอย่างต่อเนื่องในการพัฒนาคลังศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการ 
เกี่ยวกับ กาเบเบอี 
พจนานุกรมภาษาอินโดนีเซีย
สตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่าง

สตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่าง  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยยูกะ ทาจิบานะ วาดภาพประกอบโดยยาซูยูกิ ชูริ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ในปี พ.ศ. 2559 บนเว็บไซต์โนเวลเขียนโดยผู้ใช้ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฟูจิมิ โชโบตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 โดยเป็นหนังสือในเครือ Kadokawa Books ปัจจุบันตีพิมพแล้ว 8 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะวาดภาพโดยฟูจิอาซูกิ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ ComicWalker ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ได้รวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูน (ทังโกบง) แล้ว 7 เล่ม ทั้งไลต์โนเวลและมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอดิโอเมเดีย ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 เมษายนถึง 22 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
== ตัวละคร ==
== รูปแบบต่าง ๆ ==
=== ไลต์โนเวล ===
=== มังงะ ===
====The Other Saint====
=== อนิเมะ ===
ในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2563 คาโดกาวะได้ประกาศว่าเรื่องสตรีศักดิ์สิทธิ์อิทธิฤทธิ์สารพัดอย่างจะได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะ  ภายหลังได้เผยว่าเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอ Diomedéa ซีรีส์อนิเมะกำกับโดบโชตะ อิฮาระ เขียนบทโดยวาตารุ วาตาริ ออกแบบตัวละครโดยมาซาคาซุ อิชิกาวะ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดยเค็นอิจิ คูโรดะ และไอระ ยูกิเป็นโปรดิวเซอร์ดนตรี ซีรีส์อนิเมะมีกำหนดออกอากาศในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2564 ทางช่อง AT-X, Tokyo MX, MBS และ BS11 ยูกิร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "Blessing" ส่วนวง NOW ON AIR ร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Page for Tomorrow"
เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่าซีรีส์นี้จะได้รับซีซันที่สอง  ทีมงานหลักจะกลับมาทำหน้าที่เดิมอีกครั้ง มีกำหนดเปิดตัวในวันที่ 3 ตุลาคม 2023 เพลงเปิดคือ "Semisweet Afternoon" โดย Aira Yūki ในขณะที่เพลงปิดคือ "Lilac Melody" โดย Aina Suzuki
==== รายชื่อตอน ====
=====ซีซั่นที่ 1 (2564)=====
{|class="plainrowheaders wikitable" style="width:100%; margin:auto; background:#FFF;
|- style="border-bottom: 3px solid #CCF;"
! style="width:4em;"  | ตอนที่
! ชื่อตอน
! style="width:8em;" | ผู้กำกับ
! style="width:8em;" | ผู้เขียนบท
! style="width:12em;" | วันที่ออกอากาศครั้งแรก
|-
|}
=====Season 2 (2566)=====
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นิยายออนไลน์ ที่ โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร 
เว็บไซต์ทางการของไลต์โนเวล 
เว็บไซต์ทางการของมังงะ 
เว็บไซต์ทางการของอนิเมะ 
ไลต์โนเวล
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่างโลก
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะ
ดิโอเมเดีย
ฟีนิกซ์ (สำนักพิมพ์)