pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ฉัตร หนุนภักดี

พลตำรวจโท ฉัตร หนุนภักดี (1 เมษายน 2447 - 25 ตุลาคม 2517) เป็นนายตำรวจชาวไทย เป็นอดีตผู้บัญชาการตำรวจภูธร และอดีตรองผู้บัญชาการตำรวจนครบาล เป็นบิดาของพลเอกอิสระพงศ์ หนุนภักดี อดีตผู้บัญชาการทหารบก และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และคุณหญิงวรรณี คราประยูร ภริยาของพล.อ. สุจินดา คราประยูร อดีตผู้บัญชาการทหารบกและอดีตนายกรัฐมนตรี และเป็นปู่ของพล.อ. ทรงวิทย์ หนุนภักดี ผู้บัญชาการทหารสูงสุด
== ประวัติ ==
พลตำรวจโทฉัตร เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2447 ที่ตำบลห้วยไผ่ อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรคนที่ 4 ในบรรดาพี่น้องร่วมบิดามารดาทั้งหมด 6 คนของขุนไกรนารายณ์ (กลับ หนุนภักดี) กับนางไกรนารายณ์ (มาลัย หนุนภักดี) สมรสกับนางประยงค์ หนุนภักดี (สกุลเดิม:วิชิตกลชัย) บุตรีของ หลวงวิชิตกลชัย กับนางวิชิตกลชัย (สายหยุด วิชิตกลชัย) มีบุตร-ธิดาทั้งสิ้น 7 คนคือ
ประยงค์ฉัตร ผุดผาด
พยอม เศรษฐบุตร
พลเอก อิสระพงศ์ หนุนภักดี
คุณหญิงวรรณี คราประยูร
เด็กหญิงต้อย หนุนภักดี
ณรงค์ศักดิ์ หนุนภักดี
อัครฉัตร หนุนภักดี
== การศึกษา ==
พล.ต.ท. ฉัตรจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จากโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ราชบุรี ต่อมาได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก (โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ในปัจจุบัน) เมื่อปี 2467 วิชาปืนกลและขว้างลูกระเบิด เมื่อปี 2469 และวิชาการบินมัธยม เมื่อปี 2470
== รับราชการ ==
หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก พลตำรวจโทฉัตรได้เป็นนักเรียนทำการนายร้อยประจำกรมทหารบกราบที่ 4 และได้รับพระราชทานยศนายร้อยตรีเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2467  ต่อมาจึงได้ย้ายมาประจำการที่กรมอากาศยานทหารบก (กองทัพอากาศ ในปัจจุบัน) เมื่อปี 2469 และได้เลื่อนยศเป็นร้อยโทประจำกรมอากาศยานทหารบกเมื่อวันที่ 5 เมษายน 2472 จากนั้นจึงโอนย้ายมารับราชการเป็นตำรวจและได้รับพระราชทานยศ ร้อยตำรวจเอก เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2482 ต่อมาได้รับพระราชทานยศ พันตำรวจตรี เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2484 ได้รับพระราชทานยศ พันตำรวจโท เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 2492 ได้รับพระราชทานยศ พันตำรวจเอก เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2496 ยศ พลตำรวจจัตวา เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2498 ยศ พลตำรวจตรี เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2501 และได้รับพระราชทานยศ พลตำรวจโท เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2506
โดยพล.ต.ท. ฉัตรได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจภูธรเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2507 ก่อนเกษียณอายุราชการในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พลตำรวจโท  ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ===
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
* พ.ศ. 2505 – 80px เครื่องอิสริยาภรณ์เมฆและธวัช ชั้นที่ 2
== อ้างอิง ==
ตำรวจชาวไทย
ทหารบกชาวไทย
บุคคลจากจังหวัดราชบุรี
บุคคลจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
สกุลหนุนภักดี
เอียวเหลง (เตียงสา)

เอียวเหลง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง หลิง  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นนายทหารของฮันเหียนเจ้าเมืองเตียงสา
เอียวเหลงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
== ในนิยายสามก๊ก ==
เอียวเหลงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 53 เอียวเหลงเป็นนายทหารของฮันเหียนเจ้าเมืองเตียงสา (長沙 ฉางชา) มีตำแหน่งเป็นนายกองคุมทัพ (管軍校尉 กว่านจฺวินเซี่ยวเว่ย์)
เมื่อเล่าปี่ให้กวนอูนำทหารห้ารร้อยเข้าโจมตีเมืองเตียงสา ฮองตงอาสาฮันเหียนขอออกรบ เอียวเหลงจึงพูดขึ้นว่า "ซึ่งจะไปรบกับกวนอูนั้นอย่าเพ่อให้ร้อนถึงฮองตงก่อนเลย ข้าพเจ้าจะอาสาไปจับกวนอูมาให้ได้" ฮันเหียนจึงให้เอียวเหลงคุมทหารหนึ่งพันนายยกออกจากเมืองไปรบกับกวนอู เอียวเหลงยกออกจากเมืองมาได้ 50 ลี้ก็พบกับทัพของกวนอูมาถึง เอียวเหลงถือทวนขับม้าออกมาหน้ากระบวนทัพและร้องด่าท้ากวนอูรบ กวนอูได้ฟังก็โกรธมากจึงขับม้าถือง้าวตรงเข้าหาเอียวเหลง เอียวเหลงก็ถือทวนเข้ารับ รบกันได้ไม่ถึงสามเพลงกวนอูก็ใช้ง้าวฟันเอียวเหลงตกม้าตาย
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
เอียวเหลง (วุยก๊ก)

เอียวเหลง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หยาง หลิง  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นเจ้าเมืองลำอั๋นของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก
เอียวเหลงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
== ในนิยายสามก๊ก ==
เอียวเหลงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 92 เอียวเหลงเป็นชาวอำเภอเอ๊กก๋วน (冀縣/兾縣 จี้เซี่ยน) เมืองเทียนซุย (天水郡 เทียนฉุ่ยจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอกานกู่ มณฑลกานซู่ เป็นญาติผู้น้องของเอียวหู เอียวเหลงดำรงตำแหน่งราชการในวุยก๊กเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองลำอั๋น (南安 หนานอาน; อยู่บริเวณอำเภอหล่งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน)
เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กเริ่มการยกทัพบุกเหนือครั้งแรก จับตัวซุยเหลียงเจ้าเมืองฮันเต๋ง (安定 อานติ้ง; อยู่บริเวณอำเภอเจิ้นยฺเหวียน มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ได้ จูกัดเหลียงรู้ว่าซุยเหลียงสนิทกับเอียวเหลง จึงให้ซุยเหลียงไปเจรจากับเอียวเหลงให้ส่งตัวแฮหัวหลิมแม่ทัพวุยก๊กที่อยู่ในเมืองลำอั๋น เอียวเหลงจึงร่วมกับแฮหัวหลิมและซุยเหลียงวางแผนซ้อนกลจูกัดเหลียง แสร้งทำเป็นยอมมอบเมืองลำอั๋นให้จูกัดเหลียงลวงให้นำทัพจ๊กก๊กเข้าเมืองลำอั๋นจึงจะจับฆ่าเสียในเมือง แต่จูกัดเหลียงมองแผนการของเอียวเหลงออกจึงซ้อนกลเอียวเหลงให้กวนหินและเตียวเปานำทหารจ๊กก๊กอยู่ปะปนในทหารของซุยเหลียงที่จะยกเข้าเมืองลำอั๋น เมื่อเอียวเหลงเปิดประตูเมืองต้อนรับซุยเหลียง กวนหินจึงเข้าสังหารเอียวเหลงที่ประตูเมือง ส่วนซุยเหลียงถูกเตียวเปาสังหาร ทัพจ๊กก๊กยึดเมืองลำอั๋นได้และจับเป็นแฮหัวหลิม
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
เอียวเหลง

เอียวเหลง เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 อาจหมายถึง:
เอียวเหลง (เตียงสา) (楊齡 หยาง หลิง) นายทหารของฮันเหียนเจ้าเมืองเตียงสา
เอียวเหลง (วุยก๊ก) (楊陵 หยาง หลิง) เจ้าเมืองลำอั๋นของรัฐวุยก๊ก
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2023

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2023 (2023 Men's South American Volleyball Championship) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 35 ของวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์อเมริกาใต้ จัดขึ้นโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นที่เรซีฟี ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 19–23 สิงหาคม ค.ศ. 2023 โดยสามอันดับแรกจะผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2025
ทีมชาติอาร์เจนตินาคว้าแชมป์เป็นสมัยที่สองในรอบ 72 ปี โดยก่อนหน้านี้ทีมชาติบราซิลเคยคว้าแชมป์อเมริกาใต้มาตลอด ยกเว้นในปี 1964 ซึ่งบราซิลไม่ได้เข้าร่วมแข่งขันเนื่องมาจากปัญหาความวุ่นวายทางการเมืองภายในประเทศ
== ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน ==
ทีมที่เข้าร่วมมีดังนี้
(เจ้าภาพ)
== สนามแข่งขัน ==
== ผลการแข่งขัน ==
เวลาในตารางการแข่งขันเป็นเวลาท้องถิ่น (00)
|}
== อันดับการแข่งขัน ==
== รางวัล ==
ผู้เล่นทรงคุณค่า:
ลูเซียโน บีเซนติน
ตัวเซตยอดเยี่ยม:
ลูเซียโน เด เซกโก
ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม:
รีการ์ดู ลูกาเรลลี
บีเซนเต ปาร์รากีร์เร
ตัวบล็อกกลางยอดเยี่ยม:
นิโกลัส เซร์บา
ดานิเอล อาปอนซา
ตัวตบตรงข้ามยอดเยี่ยม:
อาลัน โซซา
ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม:
ตาเลส โฮส
==ดูเพิ่ม==
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2023
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official website
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2566
2023
การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศบราซิลเป็นเจ้าภาพ
สาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย

สาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรีย (; Нохчийн Республик Ичкери|Nóxçiyn Respublik Içkeri; Чеченская Республика Ичкерия|Chechenskaya Respublika Ichkeriya), หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อิชเคเรีย และรู้จักกันในชื่อ เชชเนีย เป็นรัฐโดยพฤตินัยที่ควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองเชเชน-อินกูช
สงครามเชชเนียครั้งแรกในปี 1994-1996 ส่งผลให้กองกำลังแบ่งแยกดินแดนได้รับชัยชนะ หลังจากได้รับเอกราชโดยพฤตินัยจากรัสเซียในปี 1996 ได้ทำให้เกิดการลักพาตัวและความรุนแรงระหว่างกลุ่มก่อการร้ายในภูมิภาคซึ่งรัฐบาลไม่สามารถควบคุมได้ ในเดือนพฤศจิกายน 1997 อิชเคเรียได้รับการประกาศให้เป็นสาธารณรัฐอิสลาม และสงครามเชชเนียครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้นในเดือนสิงหาคม 1999 โดยอิชเคเรียล่มสลายและต่อมาถูกบังคับให้ถอยกลับภายใต้การปกครองของรัสเซียในปี 2000 หลังจากนั้นไม่นาน การก่อความไม่สงบตามมา โดยยุติอย่างเป็นทางการในเดือนเมษายน 2009 หลังจากความขัดแย้งหลายปี นับตั้งแต่ทศวรรษ 2000 เป็นต้นมา หน่วยงานหลายแห่งอ้างว่าเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นของอิชเคเรีย
ในเดือนตุลาคม 2022 พรรค Verkhovna Rada ของยูเครนลงมติรับรองสาธารณรัฐเชเชนแห่งอิชเคเรียว่า "ถูกยึดครองชั่วคราว" โดยรัสเซีย
== เชิงอรรถ ==
=== หมายเหตุ ===
=== อ้างอิง ===
ประวัติศาสตร์รัสเซีย
รัฐบาลพลัดถิ่น
สาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย
สาธารณรัฐเชเชน
ซุยเหลียง

ซุยเหลียง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ชุย เลี่ยง  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นเจ้าเมืองฮันเต๋งของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก
ซุยเหลียงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
== ในนิยายสามก๊ก ==
ซุยเหลียงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 92 ซุยเหลียงดำรงตำแหน่งราชการในวุยก๊กเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองฮันเต๋ง (安定 อานติ้ง; อยู่บริเวณอำเภอเจิ้นยฺเหวียน มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน)
เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กเริ่มการยกทัพบุกเหนือครั้งแรก จูกัดเหลียงนำทัพเข้าล้อมเมืองลำอั๋น (南安 หนานอาน; อยู่บริเวณอำเภอหล่งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) เป็นเวลาหลายวันแต่ตีเมืองไม่สำเร็จ จูกัดเหลียงจึงส่งเผย์ ซฺวี่ (裴緒) ไปยังเมืองฮันเต๋งเข้าพบซุยเหลียง อ้างตนเป็นนายทหารคนสนิทของแฮหัวหลิมมาขอให้ซุยเหลียงยกกำลังมาช่วยแฮหัวหลิมที่ลำอั๋น ซุยเหลียงจึงนำทหารสี่พันนายยกออกจากเมืองฮันเต๋งไปยังลำอั๋นเพื่อช่วยแฮหัวหลิม ระหว่างทางก็พบกับกวนหินและเตียวเปาขุนพลจ๊กก๊กสกัดหน้าหลังโจมตี ซุยเหลียงจึงรีบใช้ทางน้อยถอยกลับไปเมืองฮันเต๋ง แต่ปรากฏว่าเมืองฮันเต๋งถูกขุนพลจ๊กก๊กอุยเอี๋ยนยึดไว้ได้ ซุยเหลียงตกใจรีบหนีไปทางเมืองเทียนซุย (天水 เทียนฉุ่ย; อยู่บริเวณนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) หนีไปได้ไม่เท่าไรก็พบจูกัดเหลียงนำทหารมาสกัดทาง ซุยเหลียงหมดหนทางจึงจำต้องยอมจำนนต่อจูกัดเหลียง
จูกัดเหลียงรู้ว่าซุยเหลียงสนิทกับเอียวเหลงเจ้าเมืองลำอั๋น จึงให้ซุยเหลียงไปเจรจากับเอียวเหลงให้ส่งตัวแฮหัวหลิมมา ซุยเหลียงกลับไปร่วมคิดการกับเอียวเหลงและแฮหัวหลิมวางแผนซ้อนกลจูกัดเหลียง แสร้งทำเป็นยอมมอบเมืองลำอั๋นให้จูกัดเหลียงลวงให้นำทัพจ๊กก๊กเข้าเมืองลำอั๋นจึงจะจับฆ่าเสียในเมือง แต่จูกัดเหลียงมองแผนการออกจึงซ้อนกลให้กวนหินและเตียวเปานำทหารจ๊กก๊กอยู่ปะปนในทหารของซุยเหลียงที่จะยกเข้าเมืองลำอั๋น เมื่อเอียวเหลงเปิดประตูเมืองต้อนรับซุยเหลียง กวนหินจึงเข้าสังหารเอียวเหลง ซุยเหลียงตกใจรีบขับม้าหนีไปทางสะพานชัก เตียวเปาไล่ตามใช้ทวนแทงซุยเหลียงตกม้าเสียชีวิต ทัพจ๊กก๊กยึดเมืองลำอั๋นได้และจับเป็นแฮหัวหลิม
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้).
ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
วัดนาสร้าง

วัดนาสร้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าแซะ อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 84 ตารางวา ส.ค.1 เลขที่ 114 มี่ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 30 ตารางวา
วัดนาสร้างตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1858 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2529 วัดมีตำนานเกี่ยวข้องกับตำนาน พระนางเลือดขาว เล่ากันว่าพระนางเลือดขาวได้เดินทางผ่านมาบริเวณนี้และได้สร้างวัดและนาไว้แปลงหนึ่ง เมื่อสร้างนาและวัดเสร็จพระนางเลือดขาวก็เสด็จลงไปทางใต้ ต่อมาบริเวณวัดที่พระนางเลือดขาวที่ได้สร้างไว้เป็นที่ดินของนางเผือกและเปลี่ยนจากที่นาเป็นสวน
บริเวณวัดได้เคยขุดพบอิฐเก่า ๆ สันนิษฐานว่าคงเป็นอิฐของวัดที่พระนางเลือดขาวสร้าง แต่ปัจจุบันนี้ถูกทำลายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือเป็นที่ทำกินของนางเผือกประมาณ 12 ไร่เศษ อาคารเสนาสนะภายในวัดมีอุโบสถเก่าแก่ วิหารรวมทั้งพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ยังมีพระนอนเป็นที่เคารพสักการะของประชาชนด้วย
==อ้างอิง==
นาสร้าง
มังกร ยนต์ตระกูล

มังกร ยนต์ตระกูล เป็นนักการเมืองชาวไทย ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเสรีรวมไทย เป็นเลขาธิการพรรคเสรีรวมไทย เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ดและอดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด
== ประวัติ ==
มังกร ยนต์ตระกูล เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 เป็นบุตรของนายไชยวัฒน์ และนางอารีรัตน์ ยนต์ตระกูล มีพี่น้อง 5 คน หนึ่งในนั้นคือ สุรจิตร ยนต์ตระกูล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม สำเร็จการศึกษาจาก คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
== การทำงาน ==
มังกร ยนต์ตระกูล เป็นนักธุรกิจตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ ก่อนจะลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ดในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้ง โดยเอาชนะเวียง วรเชษฐ์ จากพรรคไทยรักไทย ต่อมาในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2551 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งและสามารถเอาชนะ รัชนี พลซื่อ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด แชมป์เก่าไปได้ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในปี 2555
ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 มังกรลงสมัครรับเลือกตั้งแข่งขันกับเอกภาพ พลซื่อ อดีต ส.ส. โดยผลการเลือกตั้งปรากฎว่าเอกภาพ สามารถเอาชนะไปได้ 6,151 คะแนน แต่ต่อมาเอกภาพถูกศาลอุทธรณ์ภาค 4 มีคำพิพากษาให้เพิกถอนสิทธิสมัครและสิทธิรับเลือกตั้งของ เอกภาพ พลซื่อ นายก อบจ.ร้อยเอ็ด เป็นเวลา 10 ปี จากกรณีปราศรัยใส่ร้ายมังกร ยนต์ตระกูล ถือว่าเข้าข่ายเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2562
ในปี 2566 มังกรได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเสรีรวมไทย ลำดับที่ 2 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเสรีรวมไทยได้ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรเพียง 1 ที่นั่ง
หลังการเลือกตั้ง มังกรได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการพรรคเสรีรวมไทย ต่อมาในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน พล.ต.อ.เสรีพิศุทธ์ เตมียเวส หัวหน้าพรรคและ ส.ส.บัญชีรายชื่อ ได้ลาออกจากการเป็น ส.ส. ส่งผลให้มังกรได้เลื่อนขึ้นมาเป็น ส.ส.แทน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดร้อยเอ็ด
นักธุรกิจชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด
พรรคชาติไทย
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
พรรคเสรีรวมไทย
บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
วัลท์ชปีราเลอ

วัลท์ชปีราเลอ (Waldspirale) เป็นหมู่อาคารที่อยู่อาศัยในดาร์มชตัท ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นในทศวรรษ 1990 ชื่อมีความหมายว่า "เกลียวป่า" ซึ่งสะท้อนถึงทั้งแบบแปลนโดยรวมและหลังคาเขียวของอาคาร วัลท์ชปีราเลอเป็นผลงานออกแบบโดยศิลปินฟรีเดินส์ไรช์ ฮุนเดิร์ทวัสเซอร์ ชาวออสเตรีย ออกแบบและปรับแบบโดยสถาปนิกไฮนทซ์ เอ็ม. ชปริงมัน และก่อสร้างโดยบริษัทเบาแฟร์ไอน์ดาร์มซตัท อาคารก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2000
วัลท์ชปีราเลอตั้งอยู่ที่เบือร์เกอร์พาร์คเฟียร์เทิล ภายในประกอบด้วยห้องชุดจำนวน 105 ห้อง และที่จอดรถ ในอดีต ชั้นบนสุดของอาคารมีภัตตาคาร ร้านกาแฟ และบาร์ แต่ได้ปิดตัวไปในภายหลัง ลานส่วนในของอาคารประกอบด้วยสนามเด็กเล่นและทะเลสาบมนุษย์สร้างขนาดเล็ก  ลักษณะเฉพาะของอาคารนี้อยู่ที่ฟาซาดที่แปลกตาและไม่ได้ออกแบบไปตามการจัดเรียงกริดปกติ และหน้าต่างที่ดูแล้ว "เต้นออกมานอกเส้น" (aus der Reihe tanzen) อาคารมีความสูงทั้งหมด 12 ชั้น
==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในดาร์มชตัท
ดวงตาแห่งซีบิว

ดวงตาแห่งซีบิว (Ochii din Sibiu, Ochii Sibiului; Augen von Hermannstadt) เป็นหน้าต่างหลังคาที่มีเอกลักษณ์บนหลังคาของบ้านเรือนที่นครซีบิวในภูมิภาคทรานซิลเวเนียของประเทศโรมาเนีย ดวงตาซีบิวเป็นทั้งสัญลักษณ์และแหล่งท่องเที่ยวของนคร ทำให้ซีบิวได้รับชื่อเล่นว่าเป็น นครมีตา (The City with Eyes) หรือ นครที่บ้านเรือนมิหลับไหล (The City Where Houses Don't Sleep) และคำควบ Seebiu (ออกเสียงว่า ซีบิว เป็นการเล่นคำว่า ซี ที่แปลว่า "มองเห็น" ในภาษาอังกฤษ)
== ประวัติศาสตร์ ==
ดวงตาซีบิวมีที่มาย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 15 แต่ส่วนใหญ่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 เป็นไปได้ว่าชาวซีบิวคิดค้นขึ้นมาและนำไปเผยแพร่ทั่วซีบิวและบริเวณโดยรอบ ดวงตาซีบิวเป็นองค์ประกอบหนึ่งของสถาปัตยกรรมบาโรกในซีบิว บางส่วนมีสร้างขึ้นหลังศตวรรษที่ 20 ภายหลังซีบิวผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรโรมาเนียแล้ว
== การใช้งาน ==
ตำนานว่ากันว่าดวงตาซีบิวนี้มีไว้เพื่อให้ผู้คนหวาดกลัว ทำให้ดูเหมือนราวกับผู้คนกำลังถูกจ้องมองอยู่ตลอด ในขณะที่เป้าหมายการใช้งานแท้จริงนั้นมีไว้เพื่อการระบายและถ่ายเทอากาศสำหรับห้องใต้หลังคาของบ้าน ในปัจจุบัน ดวงตาซีบิวเป็นสัญลักษณ์และเอกลักษณ์หนึ่งของนครซีบิว และกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของนคร
ในปี 2017 มีการนำดวงตาซีบิวมาใช้งานเป็นสัญลักษณ์สำหรับโครงการรณรงค์ต่อต้านการฉ้อโกงในโรมาเนียขององค์การ เวอเวเดมดินซีบิว ("เรามองเห็นคุณจากซีบิว")
==อ้างอิง==
หน้าต่าง
ซีบิว
โบสถ์เยสุอิต (ซีบิว)

โบสถ์เยสุอิต (Biserica Iezuiților) หรือ โบสถ์พระตรีเอกานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์ (Biserica Sfânta Treime) เป็นโบสถ์นิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนจัตุรัสปียัตซามาเรในเมืองซีบิว ประเทศโรมาเนีย ใกล้กับวังบรุคเคินทาล และเป็นหนึ่งในโบสถ์สถาปัตยกรรมบาโรกที่โดดเด่นที่สุดในทรานซิลเวเนีย
กระทรวงวัฒนธรรมและกิจการศาสนาของโรมาเนียได้ขึ้นทะเบียนโบสถ์นี้เป็นอนุสรณ์ประวัติศาสตร์
การ์เมน โยฮานิส ภรรยาของประธานาธิบดีเกลาส์ โยฮานิส ร้องเพลงในคณะขับร้องโบสถ์นี้
==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในซีบิว
โบสถ์คริสต์ในประเทศโรมาเนีย
โบสถ์นักบุญมีคาเอล (กลุฌ-นาปอกา)

โบสถ์นักบุญมีคาเอล (Biserica Sfântul Mihail, Szent Mihály-templom, Michaelskirche) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกทรงกอธิก ตั้งอยู่ในใจกลางนครกลุฌ-นาปอกา ประเทศโรมาเนีย ถือเป็นโบสถ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ รองจากโบสถ์ดำในบราชอฟ ช่องทางเดินกลางโบสถ์ (nave) ของโบสถ์มีความยาว 50 เมตร กว้าง 24 เมตร มุขโค้งด้านสกัด (apse) ขนาด 20×10 เมตร และหอคอยของโบสถ์สูง 76 เมตร (หรือ 80 เมตรรวมกางเขน) ถือว่าสูงที่สุดในภูมิภาคทรานซิลเวเนีย
เชื่อว่าโบสถ์หลังนี้สร้างขึ้นมาแทนที่โบสถ์น้อยนักบุญเจมส์ ภายใต้การสนับสนุนทุนโดยชาวเมืองและรายได้ของนคร เอกสารที่เกี่ยวข้องจากปี 1349 ถือเป็นเอกสารที่เก่าแก่ที่มุดเกี่ยวกับโบสถ์หลังนี้ ลงนามโดยอาร์กบิชอปแห่งอาวีญงและบิชอปอื่นอีก 15 คน การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1442 และ 1447
==อ้างอิง==
โบสถ์คริสต์ในประเทศโรมาเนีย
สิ่งก่อสร้างในกลุฌ-นาปอกา
วงแดง

"วงแดง"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมีนาคมหรือเมษายน ค.ศ. 1911 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 3 จากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในปี ค.ศ. 1917
== ประวัติการตีพิมพ์ ==
"วงแดง" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนมีนาคมหรือเมษายน ค.ศ. 1911 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐอเมริกาในเดือนเมษายนหรือพฤษภาคม ค.ศ. 1911 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 3 ภาพวาดโดยเอช. เอ็ม. บร็อก และอีก 1 ภาพวาดโดยโจเซฟ ซิมพ์สัน ภาพวาดชุดเดียวกันตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐอเมริกา เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917
== อ้างอิงและบรรณานุกรม ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
produced by Granada Television (1994)
เชอร์ล็อก โฮมส์
หีบศพต่อพิเศษ

"หีบศพต่อพิเศษ"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1911 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 6 จากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในปี ค.ศ. 1917
== ประวัติการตีพิมพ์ ==
"หีบศพต่อพิเศษ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1911 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐอเมริกาในเดือนเดียวกัน ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 5 ภาพวาดโดยอเล็ก บอล ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐอเมริกามีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 5 ภาพวาดวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917
== อ้างอิงและบรรณานุกรม ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เชอร์ล็อก โฮมส์
แผนผังเรือดำน้ำ

"แผนผังเรือดำน้ำ"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1908 และตีพิมพ์ในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาในเดือนเดียวกัน เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในปี ค.ศ. 1917 เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นการปรากฏตัวหลักของไมครอฟต์ โฮมส์เป็นครั้งที่ 2 และครั้งสุดท้าย
ดอยล์จัดอันดับให้ "แผนผังเรือดำน้ำ" เป็นอันดับที่ 14 ในรายการเรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ 19 เรื่องที่ชื่นชอบ
== ประวัติการตีพิมพ์ ==
"แผนผังเรือดำน้ำ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1908 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์ในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1908 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 6 ภาพวาดโดยอาเทอร์ ทวิดเดิล ในคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 5 ภาพวาดวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล  เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917
== อ้างอิงและบรรณานุกรม ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
Francis Bamford & Viola Bankes Vicious Circle: the Case of the Missing Irish Crown Jewels. 212 p. illus. New York: Horizon Press, 1907
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
"Lost in Lassus: The Missing  Monograph", By Leslie S. Klinger – on the implications of Holmes' musicological feat 
เชอร์ล็อก โฮมส์
ซ้อนกล

"ซ้อนกล"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอลเลียร์ในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 และตีพิมพ์ในนิตยสารนิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1913 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 5 จากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในปี ค.ศ. 1917
== ประวัติการตีพิมพ์ ==
"ซ้อนกล" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารคอลเลียร์ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 และตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1913 ในนิตยสารคอลเลียร์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 3 ภาพวาดวาดโดยเฟรดเดอริก ดอร์ สตีล ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 4 ภาพวาดโดยวอลเตอร์ พาเก็ต (น้องชายของซิดนีย์ พาเก็ต) เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ซึ่งตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917
== อ้างอิงและบรรณานุกรม ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เชอร์ล็อก โฮมส์
สารสังคหะ

สารสังคหะ เป็นคัมภีร์ทางพุทธศาสนาประพันธ์โดยท่านสิทธัตถะ (Siddhattha) ศิษย์คนหนึ่งของท่านพุทธัปปิยะ (Buddhappiya) ประมุขสงฆ์แห่งทักขิณาราม (DakkhiÑaràm) ในเมืองโปโลนนรุวะ ประเทศศรีลังกา ในช่วงสมัยของโปโลนนรุวะ ราวต้นพุทธศตวรรษที่ 19
คัมภีร์แต่งเป็นร้อยแก้วสลับร้อยกรอง (คาถา) มีเนื้อหาหลักคําสอนของพระพุทธศาสนาสําหรับพระภิกษุใหม่ และชาวบ้านที่เริ่มศึกษาพระพุทธศาสนา มีเนื้อหาครอบคลุม พระไตรปิฎก อรรถกถา ฎีกา และคันถันตระ โดยบาลีเพียงเล็กน้อย แต่ครอบคลุมสารธรรมที่เป็นโลกิยะและโลกุตตระ ต่อมาท่านราหุล นักปราชญ์พระพุทธศาสนาเถรวาท ได้เรียบเรียงคัมภีร์ปัญจกปทีปโดยใช้คัมภีร์สารสังคหะเป็นเกณฑ์การเขียน ซึ่งวิธีนี้ใช้ในกลุ่มประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท เช่น ศรีลังกา กัมพูชา และประเทศไทย พบคัมภีร์ใบลานเก็บไว้ ณ วัดเบญจมบพิตร พบคัมภีร์เรื่อง สารสังคหะ สร้างสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี เมื่อ พ.ศ. 2320
คัมภีร์นี้เป็นที่สนใจครั้งแรกโดยนักวิชาการชาวยุโรป ส่วนหนึ่งของบทแรกค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1845 ที่ Spiegel’s Anecdota Palica Leipzig ตามด้วย
Westergaard: Codices Orientales Bibliothecae Regiae Hauniensis Pars Prior. Havniae ค.ศ. 1846
==อ้างอิง==
วรรณกรรมศาสนาพุทธ
ศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกา
เท่าพิภพ ลิ้มจิตรกร

เท่าพิภพ ลิ้มจิตรกร เป็นนักการเมืองชาวไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคอนาคตใหม่ และ พรรคก้าวไกล และเป็นหนึ่งในผู้ผลักดันนโยบายสุราก้าวหน้า เพื่อให้ผู้ประกอบการรายย่อยสามารถประกอบอาชีพได้
== ประวัติ ==
เท่าพิภพ ลิ้มจิตรกร เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2532 เกิดที่ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนหอวัง สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และหลักสูตรมัคคุเทศก์ทั่วไป มหาวิทยาลัยศิลปากร
และเขายังได้ผ่านมาตรฐาน Beer Judge Certification Program (BJCP) จากการทำคราฟต์เบียร์อีกด้วย
== การทำงาน ==
หลังจากสำเร็จการศึกษา เท่าพิภพได้ประกอบอาชีพทนายอยู่ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา ก่อนจะเปลี่ยนมาประกอบอาชีพมัคคุเทศก์
หลังจากเหตุการณ์ทางการเมืองได้สงบลง เท่าพิภพตัดสินใจมาประกอบอาชีพเบียร์เทนเดอร์ จากนั้นก็ลาออกมาทำธุรกิจคราฟต์เบียร์ด้วยกันกับตัวเองและเพื่อนๆ
เท่าพิภพเคยถูกจับกุมข้อหาทำสุราโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจากอธิบดี โดนโทษปรับ 5,500 บาท ส่วนโทษจำคุก 2 เดือน  รอลงอาญาไว้ 2 ปี
== การเมือง ==
ต่อมาได้ถูกทาบทามให้มาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรคอนาคตใหม่ ซึ่งคนที่ทาบทามเขาคือ ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ หัวหน้าพรรคในเวลาต่อมา ทำให้เท่าพิภพกลายเป็น 1 ใน 27 ผู้ร่วมก่อตั้งพรรค
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร เขต 22 และสามารถเอาชนะ สส.พื้นที่เดิม สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ ลงได้ และเมื่อได้ทำงานในสภา ก็เป็นผู้ผลักดันร่างพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต หรืออีกชื่อคือ พ.ร.บ.สุราก้าวหน้า แต่ไม่ผ่านการลงมติวาระที่สาม จึงทำให้ร่าง พ.ร.บ. นี้ตกไป และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในกรุงเทพมหานคร เขต 24 และเขาก็ชนะในพื้นที่นี้อีกครั้ง
==== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ====
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคอนาคตใหม่ → พรรคก้าวไกล
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคก้าวไกล
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลจากอำเภอวารินชำราบ
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
ทนายความชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
พรรคอนาคตใหม่
พรรคก้าวไกล
บุคคลจากโรงเรียนหอวัง
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
อุโปะโปย

อุโปะโปย
(Upopoy, ウポポイ) หรือ พิพิธภัณฑ์ไอนุแห่งชาติ  ตั้งอยู่ที่เมืองชิราโออิ กิ่งจังหวัดอิบุริ จังหวัดฮกไกโดของญี่ปุ่น เป็นกลุ่มสถานที่ซึ่งถูกสร้างเพื่อทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางระดับชาติสำหรับการฟื้นฟู สร้างสรรค์ และพัฒนาวัฒนธรรมไอนุของชาวไอนุ
คำว่า "อุโปะโปย" เป็นภาษาไอนุ หมายถึง "การร้องเพลง (ร่วมกันหลายคน)"
== อ้างอิง ==
วัฒนธรรมไอนุ
สิ่งก่อสร้างในชิราโออิ