pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตีในฤดูกาล 2011–12

สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี ในฤดูกาล 2011–12 เป็นฤดูกาลที่ 110 ของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี ฤดูกาลที่ 83 บนลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ และฤดูกาลที่ 15 ในพรีเมียร์ลีก หลังจากจบอันดับ 3 ในลีกเมื่อฤดูกาลที่แล้ว เดอะบลูส์ผ่านเข้ารอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งที่ 2 ในประวัติศาสตร์ของพวกเขา และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดูกาล 1968–69 ซึ่งในเวลานั้นเรียกว่ายูโรเปียนคัพ
ฤดูกาลนี้เป็นที่จดจำไปตลอดกาลเมื่อแมนเชสเตอร์ซิตีคว้าแชมป์ลีกสูงสุดเป็นครั้งแรกหลังจากรอมา 44 ปีตั้งแต่ฤดูกาล 1967–68 ซิตีคว้าแชมป์ลีกสูงสุดสมัยที่ 3 ได้ในวันสุดท้ายของฤดูกาล หลังจากที่เดอะบลูส์เอาชนะควีนส์พาร์กเรนเจอส์ 3–2 ที่เอทิฮัดสเตเดียม พวกเขากลับมาจากการตามหลัง 1–2 โดยทำได้ 2 ประตูในช่วงทดเวลาบาดเจ็บก่อนที่เสียงนกหวีดสุดท้ายจะดังขึ้น
== อ้างอิง ==
ฤดูกาลสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
เสากัทส์ฆี

เสากัทส์ฆี (კაცხის სვეტი, kac'xis svet'i) เป็นแท่งหินปูนธรรมชาติ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านกัทส์ฆี แคว้นอีเมเรที ประเทศจอร์เจีย มีความสูง  และตั้งอยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำกัตสฆูรา ธารสาขาฝั่งขวาของแม่น้ำกวีรีลา
บนยอดหินมีซากปรักหักพังของโบสถ์หลังหนึ่งซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 150 ตารางเมตร ทั้งเสาหินและโบสถ์นี้เป็นที่เคารพบูชาจากคนท้องถิ่นในฐานะเสาแห่งชีวิตและสัญลักษณ์ของกางเขนแท้จริง รวมถึงยังมีตำนานเล่าขานมากมาย เสานี้ไม่มีนักวิจัยปีนขึ้นไปและไม่ได้รับการสำรวจศึกษาจนกระทั่ง ค.ศ. 1944 และมีการศึกษาเสากับโบสถ์อย่างเป็นระบบตั้งแต่ ค.ศ. 1999 ถึง ค.ศ. 2009 จากการสำรวจศึกษาในครั้งนั้นได้พบว่าซากของโบสถ์นั้นน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกลางตอนต้นเพื่อใช้เป็น[(religious retreat)|อาศรม]ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 9–10 จารึกอักษรจอร์เจียอายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 เสนอว่าโบสถ์นี้เคยเป็นอาศรมอยู่ในเวลานั้น กิจกรรมทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับเสาได้รับการฟื้นฟูในคริสต์ทศวรรษ 1990 อาคารอารามนี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ในโครงการที่รัฐสนับสนุนใน ค.ศ. 2009
หมู่อาคารบนยอดเสาหินนี้ประกอบด้วยโบสถ์ซึ่งสร้างขึ้นอุทิศแด่นักบุญมักซิมมุส ผู้สารภาพ, ห้องเก็บศพใต้โบสถ์, อาศรม 3 หลัง, ห้องบ่มไวน์ และผนังแขวน ที่ฐานของเสายังมีโบสถ์ซึ่งสร้างขึ้นใหม่ อุทิศแด่นักบุญซิเมียน สไตไลตีส และซากปรักหักพังของกำแพงเก่ากับหอระฆัง
== อ้างอิง ==
โบสถ์คริสต์ในประเทศจอร์เจีย
ภูมิศาสตร์จอร์เจีย
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2566 – โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2566 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2566 จัดการแข่งขันโดยสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย การแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 2 โซนย่อยได้แก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน และภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง
== รูปแบบการแข่งขัน ==
การแข่งขันในฤดูกาล 2566 จะแบ่งออกเป็นสองโซนย่อยได้แก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบนและภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง โดยทั้งสองโซนย่อยจะแข่งแบบแพ้คัดออกจำนวน 1 นัด โดยทีมที่ชนะจะผ่านเข้ารอบแพ้คัดออกโซนย่อย
== สโมสรที่เข้าแข่งขัน ==
ในฤดูกาล 2566 มีสโมสรเข้าแข่งขันจำนวน 37 สโมสร โดยแบ่งออกเป็นภาคเหนือตอนบน 18 สโมสร และภาคเหนือตอนล่าง 19 สโมสร
=== ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ===
=== ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ===
หมายเหตุ
== สนามแข่งขัน ==
การแข่งขันในโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช้สนามแข่งขันในจังหวัดต่าง ๆ ดังนี้
จังหวัดขอนแก่น – อัษฎางค์สเตเดียม อำเภอเมืองขอนแก่น
จังหวัดบุรีรัมย์ – สนามกีฬาโรงเรียนหนองกี่พิทยาคม อำเภอหนองกี่
จังหวัดร้อยเอ็ด
* สนามฟุตบอลจันทรุเบกษา อำเภอเกษตรวิสัย
* สนามกีฬากลางจังหวัดร้อยเอ็ด อำเภอเมืองร้อยเอ็ด
จังหวัดหนองคาย – สนามกีฬาสถานีตำรวจภูธรจังหวัดหนองคาย อำเภอเมืองหนองคาย
จังหวัดอุดรธานี – อุดร สปอร์ต เซ็นเตอร์ อำเภอเมืองอุดรธานี
จังหวัดอุบลราชธานี
* สนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี วิทยาเขตบ้านยางน้อย อำเภอเขื่องใน
* สนามทุ่งบูรพา อำเภอเมืองอุบลราชธานี
* อุบล ยูเอ็มที สเตเดียม อำเภอเมืองอุบลราชธานี
== การแข่งขันในโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ==
การจับสลากคู่แข่งขันมีขึ้นในวันที่ 21 เมษายน 2566
=== รอบแพ้คัดออก ===
==== รอบคัดเลือก ====
----
==== รอบแรก ====
==== รอบก่อนรองชนะเลิศ ====
==== รอบรองชนะเลิศ ====
== การแข่งขันในโซนภาคตะวันออกตอนล่าง ==
การจับสลากคู่แข่งขันมีขึ้นในวันที่ 21 เมษายน 2566
=== รอบแพ้คัดออก ===
==== รอบคัดเลือก ====
----
==== รอบแรก ====
==== รอบก่อนรองชนะเลิศ ====
==== รอบรองชนะเลิศ ====
== รอบชิงชนะเลิศ ==
รอบชิงชนะเลิศโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน
รอบชิงชนะเลิศโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง
รอบชิงชนะเลิศโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
== อ้างอิง ==
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีกแบ่งตามฤดูกาล
ฟุตบอลในประเทศไทยปี พ.ศ. 2566
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดขอนแก่น
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดร้อยเอ็ด
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดหนองคาย
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดอุดรธานี
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดอุบลราชธานี
เขตหย่งคัง

เขตหย่งคัง  เป็นเขตหนึ่งในนครไถหนาน ประเทศไต้หวัน มีผู้อยู่อาศัย ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2023 จำนวน 234,351 คน
== ประวัติศาสตร์ ==
เนื่องด้วยการพัฒนาของอุตสาหกรรมการผลิตและการแปรรูปอาหาร หย่งคังกลายเป็นเมืองของผู้อพยพตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ซึ่งดึงดูดผู้คนจำนวนมากจากเมืองใกล้เคียงมาทำงานและอยู่อาศัยที่หย่งคัง จำนวนประชากรของหย่งคังเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970
เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 ตำบลหย่งคัง (永康鄉) ได้รับการยกฐานะเป็นนครหย่งคัง (永康市) ซึ่งเป็นนครภายใต้เทศมณฑล เนื่องจากมีประชากรเกิน 150,000 คน นครหย่งคังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเทศมณฑลไถหนาน จนกระทั่งวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ได้มีการยุบเทศมณฑลไถหนาน นครหย่งคังผนวกรวมเข้ากับนครไถหนาน ทำให้นครหย่งคังกลายเป็นเขตหนึ่งในนครไถหนาน จำนวนประชากรของเขตหย่งคังยังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าการเพิ่มขึ้นของประชากรในปัจจุบันจะไม่รวดเร็วเหมือนเมื่อก่อน
== ภาพ ==
永康區公所.JPG|สำนักงานเขตหย่งคัง
TRA YongKang Station.jpg|สถานีรถไฟหย่งคัง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ขนมลูกกวาด

ขนมลูกกวาด บ้างเรียก ลูกกวาดไทย เป็นลูกกวาดรูปแบบหนึ่งของไทย มีสองรูปแบบ คือ ขนมลูกกวาดแบบชาวบ้าน ซึ่งทำจากกะทิกับน้ำตาลปึกกวนกันจนเหนียว มีรสชาติหวานมัน และขนมลูกกวาดแบบชาววัง ซึ่งแบบชาววังนี้ปรากฏอยู่ในราชสำนักของพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดาเป็นสำคัญ มีลักษณะพิเศษคือ เคลือบด้วยน้ำตาลที่มีรูปร่างแหลม ภายในสอดไส้เม็ดบัว เมล็ดแตงโม เมล็ดฟักทอง หรือถั่วต่าง ๆ ถือเป็นอาหารที่ต้องทำอย่างพิถีพิถัน และต้องใช้ความอดทนอย่างสูง ขนมลูกกวาดแบบชาววังนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับซกซา (束砂) ซึ่งเป็นลูกกวาดของประเทศจีนตอนใต้ และคมเปโต (金平糖) ซึ่งเป็นลูกกวาดของประเทศญี่ปุ่น
== ลูกกวาดชาวบ้าน ==
ลูกกวาดของชาวบ้าน จะมีกรรมวิธีที่ไม่ซับซ้อนมากนัก คือจะนำกะทิไปผสมกับน้ำตาลปึก กวนจนเหนียวเข้ากัน
== ลูกกวาดชาววัง ==
ลูกกวาดของชาววัง มีกรรมวิธีที่ต้องใช้ความพิถีพิถัน และความอดทนสูง เพราะต้องใช้นิ้วมือเปล่า ๆ ในการกวนลูกกวาดกลับไปกลับมาในกระทะทองเหลืองที่รนไฟจนร้อน จนกว่าน้ำตาลจะจับตัวกับเม็ดผลไม้จนแห้งเป็นหนามแหลมสวยงาม หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ อดีตนางข้าหลวงในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารี และเป็นหลานสาวของหม่อมเจ้าสะบาย นิลรัตน์ หัวหน้าห้องเครื่องในราชสำนักพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา กล่าวถึงวิธีการทำขนมลูกกวาดชาววังไว้ว่า
"…เอาเม็ดแตงโมมากะเทาะเปลือกออก เอาแต่เนื้อข้างใน ถั่วแขก ถั่วเหลือง ถั่วลิสง เม็ดบัว เอามาคั่ว ทําให้สุกก่อน แล้วจึงเอามาใส่ในกระทะทอง ซึ่งตั้งอยู่บนเตาไฟอ่อน ๆ เอาน้ำตาลเชื่อมข้น ๆ พรมให้ทั่ว เอานิ้วเราทั้ง 5 นิ้ว คนกลับไปกลับมาในกระทะที่ร้อนบนเตาจนกว่าน้ำตาลจะแห้งจับเม็ดขาว ถ้ายังไม่เกิดเป็นหนามแหลม ๆ ก็เอาน้ำตาลพรมลงไปอีก จนน้ำตาลจับตามผิวถั่วเป็นหนามแหลมฟูขึ้นมาทั่วกัน…"

เหตุที่ต้องใช้นิ้วทั้งห้าลงไปกวนในกระทะ ก็เพราะหากใช้ช้อนหรือทัพพีลงไปกวน ลูกกวาดก็จะไม่ขึ้นหนามแหลม เป็นเม็ดหุ้มน้ำตาลอย่างเดียวดูไม่สวยงาม โดยหม่อมหลวงเนื่อง อธิบายอีกว่า "...คนทำเอาปลายนิ้วมือถูไปถูมากับก้นกระทะทองที่ร้อน หนังปลายนิ้วมือสึกไป ๆ จนบางเข้าทุกที เอามือบีบปลายนิ้วเลือดจะซึมออกมาซิบ ๆ เมื่อมือบางถึงขั้นนี้ก็ต้องเลิกทำ เอาคนอื่นมาเปลี่ยนแทน คนอื่นเป็นอีกก็เปลี่ยนอีก..." โดยมากขนมลูกกวาดแบบชาววังจะใช้สีจากธรรมชาติในการแต่งสีสันเย็นตาให้ขนมสวยงามน่ารับประทานขึ้น ได้แก่ สีขาว สีชมพูอ่อน สีฟ้าอ่อน สีเหลืองอ่อน สีเขียวอ่อน เมื่อขนมเย็นดีแล้ว ก็จะเทใส่ขวดโหลขวดละสี เวลาจะรับประทานก็จะเอาทุกสีมาเคล้ารวมกันในจาน หนามที่แหลมฟูก็ยิ่งทำให้ลูกกวาดชาววังดูน่ารับประทานยิ่ง
อย่างไรก็ตามขนมลูกกวาดแบบชาววังนี้มีลักษณะใกล้เคียงกันกับลูกกวาดจีน หรือซกซา (束砂) หนึ่งในขนมจันอับหรือขนมมงคลของกวางตุ้งและแต้จิ๋ว และยังใกล้เคียงกับคมเปโต (金平糖) ซึ่งเป็นลูกกวาดแบบญี่ปุ่น ทำจากเกล็ดน้ำตาลเคลือบงา ได้รับอิทธิพลจากขนมหวานโปรตุเกสผ่านมิชชันนารีผู้เผยแผ่ศาสนาในอดีต แต่ลูกกวาดแบบญี่ปุ่นนี้ไม่ต้องใช้มือเปล่าแบบลูกกวาดชาววังของไทย หากต้องกวนในกระทะใหญ่ขอบสูง หรือเตาหมุนที่เรียกว่า โดระ ใช้ระยะเวลาทำยาวนานราว 2-3 สัปดาห์ จนมีหนามมน ๆ ดูน่ารับประทาน คมเปโตมีรสชาติหวานแหลม นิยมรับประทานคู่กับน้ำชา ทั้งยังมีรูปร่างน่ารัก มีอายุการเก็บยาวนาน เหมาะสำหรับการเป็นของฝาก
== อ้างอิง ==
ขนมไทย
ฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนแอฟริกา

ฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนแอฟริกา (2026 FIFA World Cup qualification (CAF)) จะเป็นการแข่งขันรอบคัดเลือกสำหรับฟุตบอลโลก 2026 ซึ่งจะจัดขึ้นในสหรัฐ แคนาดา และเม็กซิโก มีโควตาทั้งหมด 9 ตำแหน่งในการแข่งขันรอบสุดท้ายและโควตาเพลย์ออฟระหว่างสมาพันธ์ 1 ตำแหน่งที่สำรองไว้สำหรับทีมจากสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา
== รูปแบบ ==
== รอบแบ่งกลุ่ม ==
== อ้างอิง ==
 
รอบคัดเลือก
2026
นัมยังจู

นัมยังจู (남양주시; ) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับนครพิเศษโซล นครนัมยังจูแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 แขวง (ทง), 6 เมือง (อึบ) และ 3 ตำบล (มย็อน)
ละครเรื่อง อารัง ภูตสาวรักนิรันดร์ ใน ค.ศ. 2012 ของบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา นำแสดงโดยบบอี จุน-กี, ชิน มิน-อา และย็อน อู-จิน ถ่ายทำในนครนัมยังจู
== ภูมิอากาศ ==
นัมยังจูมีภูมิอากาศชื้นภาคพื้นทวีปที่ได้รับอิทธิพลจากลมมรสุม (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน: Dwa) โดยมีฤดูหนาวที่หนาวเย็นและแห้งแล้ง และฤดูร้อนที่มีฝนตกชุก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
นครในจังหวัดคย็องกี
พหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช

พหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโช (ពហុកីឡដ្ឋានជាតិមរតកតេជោ พหุกีฬฎฺฐานชาติมรตกเตโช) เป็นศูนย์กีฬาในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ซึ่งใช้เป็นสนามหลักเพื่อรองรับการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2023
== ประวัติ ==
ในเดือนสิงหาคม 2012 สมเด็จอัครมหาเสนาบดี เดโช ฮุน เซน นายกรัฐมนตรีกัมพูชา อนุมัติการจัดตั้งคณะกรรมการระหว่างรัฐมนตรีเพื่อจัดการการก่อสร้างพหุกีฬาสถานชาติมรดกเตโชในพื้นที่  ในกรุงพนมเปญ ทะเลสาบบึงปงเปียบางส่วนถูกถมเพื่อใช้การก่อสร้างอาคารต่าง ๆ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติกัมพูชาระบุว่า ศูนย์กีฬาแห่งนี้จะเป็น "ศูนย์กีฬาเอนกประสงค์ที่ทันสมัยและได้มาตรฐานสากล" แห่งแรกของประเทศ การก่อสร้างศูนย์กีฬาแห่งนี้มีมูลค่าประมาณ 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเริ่มขึ้นในเดือนเมษายน 2013 โดยได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลจีน ศูนย์กีฬาแห่งนี้เป็นสถานที่หลักของการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2023
การก่อสร้างระยะที่ 1 ของศูนย์กีฬาเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2017 โดยมีพิธีเปิดสนามกีฬาในร่มและศูนย์กีฬาทางน้ำ นอกจากนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อสร้างระยะที่ 2 ผ่านการประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์กีฬาสถานชาติ
== ผังศูนย์กีฬา ==
ผังของศูนย์กีฬาในปัจจุบันประกอบด้วย สนามกีฬา 6 แห่ง, โรงยิมฝึกยกน้ำหนักขนาดใหญ่สำหรับนักกีฬามากถึง 1,500 คน, สนามกีฬาหลักความจุ 60,000 ที่นั่ง ครอบคลุมพื้นที่ 9 เฮกตาร์ เป็นที่ตั้งของสนามฟุตบอลและลู่วิ่ง ซึ่งเตรียมไว้สำหรับการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2023
สนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์บนพื้นที่ 3.6 เฮกตาร์ รองรับผู้ชมได้ 15,000 คน ในขณะที่ศูนย์ว่ายน้ำบนพื้นที่ขนาดใกล้เคียงกัน สามารถรองรับผู้ชมได้ 6,000 คน
นอกจากนี้ ยังมีโรงแบดมินตันและเทเบิลเทนนิส ความจุ 3,700 ที่นั่ง ห้องยิมนาสติกและกีฬาพื้นบ้านขนาด 3,700 ที่นั่ง และโรงกีฬาขนาด 3,000 ที่นั่งสำหรับการแข่งขันบาสเกตบอล วอลเลย์บอล และฟุตซอล
นอกจากนี้ ยังมีแผนในการก่อสร้างอาคารสำนักงาน 6 ชั้น 4 ตึก และอาคาร 8 ชั้น 4 ตึก เพื่อรองรับนักกีฬา รวมถึงห้องพัก 400 ห้อง และห้องอาหาร 2 ห้อง
== อาคารทั้งหมด ==
== ซีเกมส์ ==
กัมพูชาได้รับการอนุมัติให้เป็นเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ 2023 โดยมีพิธีเปิดและปิดที่สนามนี้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สนามกีฬาในพนมเปญ
Coordinates on Wikidata
บทความที่มีข้อความภาษาเขมร
ฟุตบอลลีก ฤดูกาล 1891–92

ฟุตบอลลีก ฤดูกาล 1891–92 เป็นฤดูกาลที่ 4 ของฟุตบอลลีกอังกฤษและเป็นฤดูกาลสุดท้ายของฟุตบอลลีกที่ดำเนินการในรูปแบบดิวิชันเดี่ยว ซันเดอร์แลนด์คว้าแชมป์ลีกซึ่งเป็นความสำเร็จครั้งแรกในลีกของพวกเขา ในช่วงต้นฤดูกาล สโตกซิตีได้ออกจากฟุตบอลอลิอันซ์ และเข้าร่วมฟุตบอลลีกอีกครั้ง ดาร์เวนยังเข้าร่วมจากฟุตบอลอลิอันซ์ แต่พวกเขาเสียไป 112 ประตูและจบอันดับสุดท้าย
== อ้างอิง ==
อิงกลิชฟุตบอลลีก
ชาวเซอร์แคสเซีย

ชาวเซอร์แคสเซีย (Circassian), ชาวเชียร์เคสส์ (Cherkess) หรือ ชาวอะดีเกยา (อะดีเกยาและคาบาร์เดีย: Адыгэхэр / Adıgəxər) คือกลุ่มชาติพันธุ์คอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือกลุ่มหนึ่ง พวกเขาเป็นชนพื้นเมืองและชนชาติที่มีถิ่นกำเนิดจากภูมิภาคเซอร์แคสเซียทางด้านเหนือของเทือกเขาคอเคซัส การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเซอร์แคสเซียซึ่งจักรวรรดิรัสเซียก่อขึ้นในช่วงสงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซียในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้ส่งผลให้ชาวเซอร์แคสเซียส่วนใหญ่ถูกเนรเทศจากบ้านเกิดในเซอร์แคสเซียไปยังตุรกีและส่วนอื่นของตะวันออกกลางสมัยใหม่ที่ซึ่งพวกเขารวมตัวกันมากที่สุดในปัจจุบัน องค์การชาติและประชาชนที่ไม่มีผู้แทนประเมินในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ว่ามีชาวเซอร์แคสเซียจำนวนมากถึง 3.7 ล้านคนพลัดถิ่นอยู่ในกว่า 50 ประเทศ
ภาษาเซอร์แคสเซียเป็นภาษาบรรพชนของชาวเซอร์แคสเซีย และศาสนาอิสลามเป็นศาสนาหลักในหมู่พวกเขามาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เซอร์แคสเซียถูกรุกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่สมัยโบราณ ลักษณะภูมิประเทศอันโดดเดี่ยวประกอบกับความสำคัญทางยุทธศาสตร์ที่สังคมภายนอกมอบให้แก่ภูมิภาคนี้เป็นตัวหล่อหลอมเอกลักษณ์ชนชาติซอร์แคสเซียอย่างมากพอสมควร
ธงประจำชนชาติเซอร์แคสเซียประกอบด้วยพื้นหลังสีเขียวที่มีรูปลูกธนูสามดอกไขว้กันอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยรูปดาวสีทองสิบสองดวง รูปดาวเหล่านั้นเป็นตัวแทนของเผ่าชนเซอร์แคสเซียทั้งสิบสองเผ่าในประวัติศาสตร์ ได้แก่ Abzakh, Besleney, Bzhedugh, Hatuqway, Kabardian, Mamkhegh, Natukhaj, Shapsugh, Chemirgoy, Ubykh, Yegeruqway และ Zhaney
ชาวเซอร์แคสเซียมีบทบาทสำคัญในพื้นที่ที่พวกเขาเข้าไปตั้งถิ่นฐาน ในตุรกี ผู้ที่มีพื้นเพมาจากเซอร์แคสเซียมีอิทธิพลอย่างมากตั้งแต่ที่พวกเขามาถึง โดยมีส่วนสำคัญในการทำสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี และอยู่ในหมู่เจ้าหน้าที่ระดับหัวกะทิของหน่วยข่าวกรองตุรกี ในจอร์แดน พวกเขามีส่วนในการก่อตั้งนครอัมมานสมัยใหม่ และยังคงมีบทบาทสำคัญในประเทศสืบมา ในลิเบีย พวกเขาดำรงตำแหน่งทางทหารระดับสูง ในอียิปต์ พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของชนชั้นปกครอง และยังมีส่วนร่วมในภาคธุรกิจในสมัยการปกครองของมุฮัมมัด อะลี บาชา
พื้นที่เซอร์แคสเซียตามประวัติศาสตร์ถูกทางการสหภาพโซเวียตและทางการรัสเซียแบ่งออกเป็นสาธารณรัฐอะดีเกยา, สาธารณรัฐคาบาร์ดีโน-บัลคาเรีย, สาธารณรัฐคาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย และดินแดนครัสโนดาร์ รวมถึงส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของดินแดนสตัฟโรปอลในปัจจุบัน ดังนั้นชาวเซอร์แคสเซียจึงได้รับการกำหนดชื่อเรียกแตกต่างกันไป ได้แก่ ชาวอะดีเกยา ในสาธารณรัฐอะดีเกยา, ชาวคาบาร์เดีย ในสาธารณรัฐคาบาร์ดีโน-บัลคาเรีย, ชาวเชียร์เคสส์ ในสาธารณรัฐคาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย และชาว Shapsugh ในดินแดนครัสโนดาร์ แม้ว่าโดยเนื้อแท้แล้วทั้งสี่กลุ่มจะเป็นชนกลุ่มเดียวกันก็ตาม ทุกวันนี้ชาวเซอร์แคสเซียประมาณ 800,000 คนยังคงอยู่ในพื้นที่เซอร์แคสเซียตามประวัติศาสตร์ ในขณะที่อีก 4,500,000 คนอาศัยอยู่ที่อื่น
== อ้างอิง ==
 
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
เซอร์แคสเซีย
การกำจัดชาติพันธุ์

การกำจัดชาติพันธุ์ หรือ ชาติพันธุฆาต (ethnocide) หมายถึงการพยายามโดยจงใจและอย่างเป็นระบบที่จะทำลายล้างวัฒนธรรมหรือวิถีชีวิตของประชาชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง โดยใช้อำนาจทางการเมือง ทางกฎหมาย หรือทางสังคมเป็นเครื่องมือบีบบังคับให้คนในกลุ่มนั้นละทิ้งวิถีชีวิต ภาษา ศาสนา และขนบประเพณีอันเป็นเอกลักษณ์ของตน
เมื่อทบทวนกฎหมายและประวัติเชิงวิชาการของการใช้ศัพท์ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (genocide) และ การกำจัดชาติพันธุ์ (ethnocide) แล้ว บาร์โตโลเม กลาเบโร นักนิติศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ชาวสเปน จำแนกความแตกต่างระหว่างศัพท์ทั้งสองโดยระบุว่า "การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์คือการฆ่าคน ในขณะที่การกำจัดชาติพันธุ์คือการฆ่าวัฒนธรรมของสังคมผ่านการฆ่าจิตวิญญาณแต่ละจิตวิญญาณ" ตามคำกล่าวของมาร์ติน ชอว์ นักสังคมวิทยาชาวอังกฤษ การกำจัดชาติพันธุ์หรือการทำลายล้างวัฒนธรรมอาจเกิดขึ้นได้โดยไม่มีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
เนื่องจากมีการนำมโนทัศน์อย่างการกำจัดชาติพันธุ์และการทำลายล้างวัฒนธรรมไปใช้ในบริบทที่หลากหลาย การศึกษาการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในเชิงมานุษยวิทยาจึงตรวจสอบว่ามโนทัศน์เหล่านี้ได้รับการรวมเข้าหรือกันออกจากระบบกฎหมายและนโยบายสาธารณะต่าง ๆ อย่างไร
==อ้างอิง==
ความขัดแย้งทางชาติพันธุ์
สงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซีย

สงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซีย (อะดีเกยา: Урыс-адыгэ зауэ; Русско-черкесская война) คือการรุกรานเซอร์แคสเซียโดยจักรวรรดิรัสเซีย เริ่มตั้งแต่วันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1763 (ตามปฏิทินเก่า) โดยจักรวรรดิรัสเซียอ้างสิทธิ์ในการปกครองเซอร์แคสเซียในขณะที่ชาวเซอร์แคสเซียปฏิเสธและต่อต้าน และสิ้นสุดในอีก 101 ปีต่อมาเมื่อกองทัพสุดท้ายของเซอร์แคสเซียพ่ายแพ้ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1864 (ตามปฏิทินเก่า) สงครามนี้จึงเป็นสงครามที่พร่ากำลังและสร้างความสูญเสียอย่างหนักแก่ทั้งสองฝ่าย ชาวเซอร์แคสเซียสู้รบกับรัสเซียนานกว่าชนชาติอื่น ๆ ในภูมิภาคคอเคซัส และสงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซียก็เป็นสงครามที่ยาวนานที่สุดที่ทั้งรัสเซียและเซอร์แคสเซียเคยต่อสู้มา
ระหว่างและหลังสงคราม จักรวรรดิรัสเซียใช้กลยุทธ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ด้วยการสังหารหมู่พลเรือนอย่างเป็นระบบ นำไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเซอร์แคสเซีย โดยชาวเซอร์แคสเซียมากถึง 2,000,000 คน (ร้อยละ 85–97 ของประชากรทั้งหมด) ถูกสังหารหรือถูกเนรเทศไปยังจักรวรรดิออตโตมัน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตประเทศตุรกีในปัจจุบัน)  ส่งผลให้เกิดชุมชนชาวเซอร์แคสเซียพลัดถิ่น สงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซียเริ่มขึ้นในลักษณะของความขัดแย้งเฉพาะพื้นที่ แต่ในไม่ช้าการขยายตัวของรัสเซียไปทั่วภูมิภาคคอเคซัสก็ดึงชนชาติอื่น ๆ ในภูมิภาคเข้าสู่ความขัดแย้งด้วย บ่อยครั้งจึงถือกันว่าสงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซียเป็นส่วนตะวันตกของสงครามคอเคซัส
ระหว่างสงครามรัสเซีย–เซอร์แคสเซีย จักรวรรดิรัสเซียไม่ยอมรับว่าเซอร์แคสเซียเป็นดินแดนอิสระ แต่ถือว่าเป็นดินแดนรัสเซียที่อยู่ภายใต้การยึดครองของกลุ่มกบฏ ถึงแม้ว่าภูมิภาคนี้จะไม่เคยอยู่ภายใต้การควบคุมของรัสเซียมาก่อนก็ตาม บรรดานายพลรัสเซียไม่ได้เรียกชาวเซอร์แคสเซียตามชื่อชาติพันธุ์ แต่เรียกพวกเขาว่า "พวกคนเขา" "พวกโจรเถื่อน" และ "พวกขยะภูเขา" ในสมัยปัจจุบัน สงครามนี้ตกเป็นเป้าของการตีความประวัติศาสตร์ใหม่และก่อให้เกิดข้อโต้แย้งเนื่องจากแหล่งข้อมูลของรัสเซียในสมัยหลังส่วนใหญ่ไม่กล่าวถึงสงครามหรือลดทอนความสำคัญของสงครามลง สื่อและเจ้าหน้าที่ของรัฐรัสเซียไปไกลถึงขั้นอ้างว่าความขัดแย้งดังกล่าว "ไม่เคยเกิดขึ้น" ทั้งยังอ้างว่าชาวเซอร์แคสเซีย "เข้าร่วมกับรัสเซียโดยสมัครใจในคริสต์ศตวรรษที่ 16"
== อ้างอิง ==
=== แหล่งข้อมูล ===
Henze, Paul B. 1992. "Circassian resistance to Russia." In Marie Bennigsen Broxup, ed., The North Caucasus Barrier: The Russian Advance Towards The Muslim World. London: C Hurst & Co, 266 pp. (Also New York: St. Martin's Press, 252 pp.) Part of it can be found here. Retrieved 11 March 2007.
Tsutsiev, Arthur, Atlas of the Ethno-Political History of the Caucasus, 2014
ชาวเซอร์แคสเซีย
สงครามคอเคซัส
ความขัดแย้งในคริสต์ศตวรรษที่ 18
ความขัดแย้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19
สงครามเกี่ยวข้องกับชาวเซอร์แคสเซีย
สงครามเกี่ยวข้องกับเชชเนีย
สงครามเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิรัสเซีย
จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2023–24

อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2023–24 (เรียกว่า สกายเบตแชมเปียนชิป ด้วยเหตุผลด้านการสนับสนุน) เป็นฤดูกาลที่ 20 ของฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ภายใต้ชื่อปัจจุบันและฤดูกาลที่ 32 ภายใต้รูปแบบโครงสร้างลีกในปัจจุบัน
24 ทีมแข่งขันในลีก – 18 ทีมมาจากฤดูกาลที่แล้ว 3 ทีมตกชั้นจากพรีเมียร์ลีก และ 3 ทีมเลื่อนชั้นจากอีเอฟแอลลีกวัน ณ วันจันทร์ที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 17 จาก 18 ทีมมีแต้มเพียงพอในฤดูกาล 2022–23 เพื่อรับประกันว่าพวกเขาจะไม่ตกชั้นแต่ทำผลงานได้ไม่ดีพอที่จะเข้าถึงรอบเพลย์ออฟเลื่อนชั้น นอกจากนี้ ยังมีเซาแทมป์ตัน ลีดส์ยูไนเต็ด และเลสเตอร์ซิตี ที่ตกชั้นจากพรีเมียร์ลีก และพลิมัทอาร์ไกล์ อิปสวิชทาวน์ และเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ที่เลื่อนชั้นจากลีกวันเมื่อพวกเขาทำประตูได้ในนาทีสุดท้ายในการเจอกับบาร์นสลีย์ในรอบชิงชนะเลิศเพลย์ออฟ
== การเปลี่ยนแปลงทีม ==
ทีมต่อไปนี้ได้เปลี่ยนดิวิชันตั้งแต่ฤดูกาล 2022–23:
=== สู่แชมเปียนชิป ===
==== เลื่อนชั้นจากอีเอฟแอลลีกวัน ====
พลิมัทอาร์ไกล์
อิปสวิชทาวน์
เชฟฟีลด์เวนส์เดย์
==== ตกชั้นจากพรีเมียร์ลีก ====
เซาแทมป์ตัน
ลีดส์ยูไนเต็ด
เลสเตอร์ซิตี
=== จากแชมเปียนชิป ===
==== เลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก ====
เบิร์นลีย์
เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
ลูตันทาวน์
==== ตกชั้นสู่อีเอฟแอลลีกวัน ====
เรดิง
แบล็กพูล
วีแกนแอทเลติก
==สนามและที่ตั้ง==
===ทีมและชุดแข่งขัน===
===เปลี่ยนผู้จัดการทีม===
== ตารางคะแนน ==
==ผลการแข่งขัน==
==สถิติประจำฤดูกาล==
===ผู้ทำประตูสูงสุด===
====แฮท-ทริคส์====
====อันดับการผ่านบอล====
=== คลีนชีตส์ ===
===การคาดโทษ===
====ผู้เล่น====
ใบเหลืองมากที่สุด: 7
* เบน เพียร์สัน 
* แยนิก เวสเตอร์กอร์ 
ใบแดงมากที่สุด: 1
*17 ผู้เล่น
====สโมสร====
ใบเหลืองมากที่สุด: 39
*เซาแทมป์ตัน
ใบแดงมากที่สุด: 4
*ควีนส์พาร์กเรนเจอส์
ใบเหลืองน้อยที่สุด: 22
*มิดเดิลส์เบรอ
ใบแดงน้อยที่สุด: 0
*12 ทีม
== รางวัล ==
=== รางวัลประจำเดือน ===
== อ้างอิง ==
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป
ตำนานนักล่ามังกร

ตำนานนักล่ามังกร เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยไดกิ โคบายาชิ ตีพิมพ์ในนิตยสารกังกังโจ๊กเกอร์รายเดือนของสำนักพิมพ์สแควร์เอนิกซ์ ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 11 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซิลเวอร์ลิงก์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
== ตัวละคร ==
==สื่อ==
ซีรีส์มังงะตำนานนักล่ามังกรแต่งเรื่องและวาดภาพโดยไดกิ โคบายาชิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารรายเดือนของสำนักพิมพ์สแควร์เอนิกซ์ในหมวดหมู่มังงะโชเน็ง ตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม 2560 นั้น สแควร์เอนิกซ์ได้รวบรวมบทต่างๆ ไว้ในเล่มทังโกบง (tankōbon) และเล่มแรกถูกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2560 แล้วเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2565 เล่มที่สิบเอ็ดของทางญี่ปุ่นได้รับการเผยแพร่แล้ว
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ถูกวางจำหน่ายในวันที่ 5 กันยายน 2565
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อนิเมะ ตำนานนักล่ามังกร ที่ปีลีปีลี
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโลดโผน
ซิลเวอร์ลิงก์
กังกังคอมิกส์
อนิเมะดาร์กแฟนตาชีและมังงะ
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
สยามอินเตอร์คอมิกส์
ซีรีส์อนิเมะที่สร้างจากมังงะ
ทีวีอนิเมะที่กำลังจะเข้าฉาย
ซิงก์: ไฮเปอร์ไลน์

ซิงก์: ไฮเปอร์ไลน์ (Synk: Hyper Line) เป็นทัวร์คอนเสิร์ตทั่วโลกครั้งแรกของวงเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้เอสปา ปัจจุบันทัวร์มี 31 รอบการแสดงในเอเชีย อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และยุโรป เพื่อโปรโมตอัลบั้ม ซาเวจ (2021), เกิลส์ (2022), มายเวิลด์ (2023) และ ดรามา (2023) ทัวร์ประกอบด้วย 31 รอบการแสดงในเอเชีย อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และยุโรป เริ่มแสดงในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้
== เบื้องหลัง ==
วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2565 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของญี่ปุ่นของเอสปาได้ประกาศว่ากลุ่มจะจัดทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกในญี่ปุ่น โดยจะใช้ชื่อว่า "Aespa Live Tour 2023 'Synk: Hyper Line'" ในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ.  2023 ในวันเดียวกันนั้นเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าพวกเขาจะจัดคอนเสิร์ตในเกาหลีใต้เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เปิดตัวกลุ่มที่ Jamsil Indoor Stadium ในวันที่ 25 และ 26 กุมภาพันธ์ ในเดือนเมษายน มีการเพิ่มการแสดงสองรายการที่โตเกียวโดม และเพิ่มการแสดงในจาการ์ตาในเดือนต่อมา วันที่ 19 พฤษภาคม ทัวร์ได้เพิ่มรอบการแสดงไปยังอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และยุโรป รวม 14 วัน
== รายชื่อเพลง ==
เซ็ตลิสต์เพลง
ส่วนด้านล่างประกอบด้วยรายการเพลงของคอนเสิร์ต
===หมายเหตุ===
ในการแสดงครั้งที่สองที่Jamsil Arenaในโซล เอสปาได้แสดงเพลง "ฟอร์เอเวอร์" ในเวอร์ชันอะแคปเปลลา
เริ่มจากการแสดงของจาการ์ตา "Iconic" ถูกแทนที่ด้วย "สไปซี"
เริ่มต้นจากการแสดงของแดลลัส "I'm Unhappy" ถูกแทนที่ด้วย "เวลคัมทูมายเวิลด์", "Lingo", และ "Hot Air Baloon" ถูกนำออกจากรายการเพลงและเพิ่ม "Hold On Tight" และ "เบตเตอร์ทิงส์"
== รอบการแสดง ==
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
คอนเสิร์ตทัวร์ในปี พ.ศ. 2566
เอสปา
วัดท้าวบุญเรือง

วัดท้าวบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแหวน อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่
วัดท้าวบุญเรืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2235 ตามแบบประวัติวัดแจ้งว่าสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2357 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550 โดยมีท้าวบุญเรืองเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด สันนิษฐานว่าท้าวบุญเรืองอาจเป็นพระโอรสพระเจ้าติโลกราช หากสันนิษฐานตามนี้วัดอาจสร้างในช่วง พ.ศ. 2000 หรืออาจเป็นวัดที่ตั้งชื่อตามผู้ปกครองแขวงแม่ท่าช้าง ที่มียศและชื่อว่า ท้าวบุญเรือง เพราะในบริเวณใกล้เคียงปรากฏชื่อวัดที่มีคำนำหน้าว่าท้าวจำนวน 3 วัด อีกสองวัดคือ วัดท้าวคำวังและวัดท้าวผายู (วัดผาสุการาม)
วัดท้าวบุญเรืองเป็นสำนักเรียนพระปริยัติธรรม (ภาษาบาลี) ในยุคที่ครูบาอินถา อริยะ เป็นเจ้าอาวาสวัด (พ.ศ. 2430–2493) วัดท้าวบุญเรืองได้จัดเก็บคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมล้านนาจำนวน 10 หีบ ไว้ที่หอไตรหลังใหม่ซึ่งย้ายมาจากหอไตรกลางน้ำที่อยู่หน้าวัด วัดมีโบราณวัตถุบางส่วนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุและศิลปวัตถุอย่างสัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์ และพระพุทธรูปปางมารวิชัย ชนิดสำริด 3 องค์
วิหารก่ออิฐฉาบปูน โครงสร้างไม้ หลังคาเป็นทรงจั่วมีการซ้อนชั้นของหลังคาด้านหน้าสองชั้น หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาหรือแป้นเกล็ด (หลังคาแผ่นไม้) บริเวณหน้าวิหารมีท้าวเวสสุวรรณ ภายในวิหารมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ส่วนบริเวณด้านหลังวิหารเป็นเจดีย์รูปแบบล้านนาที่รับเอาอิทธิพลจากสุโขทัยและพุกาม ป็นเจดีย์ทรงกลมเป็นฐานสูงสี่เหลี่ยมย่อเก็จ เน้นชั้นมาลัยเถาที่ขยายใหญ่ขึ้น ยกสูงขึ้น องค์ระฆังถูกลดความสำคัญลงจนเหลือขนาดเล็ก มีบัวรัดรอบองค์ระฆังตามแบบพุกาม บัลลังก์ย่อเหลี่ยม
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระครูบาคันธา พ.ศ. 2347–2405
พระครูบาสุวรรณ พ.ศ. 2405–2430
เจ้าอธิการอินถา อริยะ พ.ศ. 2430–2493
พระครูประโชติบุญรักษ์ (จันทร์ จิรฏฐิโก) พ.ศ.2483–2527
พระครูกิตติพัฒนโสภณ (บุญรัตน์ นิภาธโร) พ.ศ. 2527–
==อ้างอิง==
ท้าวบุญเรือง