pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วสวัตติ์ วีระกุล

วสวัตติ์ วีระกุล เป็นนักแสดงชายชาวไทยเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป–ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ ในละครโทรทัศน์แนวพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต
== ประวัติ ==
วสวัตติ์ วีระกุล มีชื่อเล่นว่า กีตาร์ เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนคงคาราม ระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ สาขาวิชาดนตรีคีตศิลป์ไทยศึกษา แขนงวิชาดนตรีไทย ทำให้นอกจากงานแสดงแล้ว เขายังมีอาชีพเป็นครูสอนดนตรีไทยให้กับเด็กประถมและเด็กมัธยม รวมถึงรับแสดงตามงานต่าง ๆ 
== เข้าสู่วงการ ==
วสวัตติ์ได้เข้าสู่วงการจากการเป็นเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบในโฆษณาหลายชิ้นก่อนจะขยับขึ้นเป็นเมนเอ็กซ์ตราหรือนักแสดงประกอบหลักที่มีบทพูดหรือปรากฏตัวให้เห็นหน้าตา จากนั้นจึงได้ไปปรากฏตัวในรายการชื่อดังอย่างรู้ไหมใครโสด ในฐานะปรัศนีย์
ในปี 2558 เขาได้ร่วมแสดงเป็นนักแสดงประกอบในละครสร้างสรรค์สังคมเรื่อง บาปบริสุทธิ์ ทางช่อง 7 เอชดี โดยแสดงเป็น ภักดี ตามด้วย คู่หูคู่เฮี้ยน 2 ในปี 2560 ทางช่อง 7 เอชดีเช่นเดียวกัน แสดงเป็น โป้ง ต่อมาเขาต้องเข้าไปรับใช้ชาติเป็นเวลา 2 ปีเมื่อปลดประจำการจึงได้กลับมารับงานแสดงอีกครั้ง จากนั้นจึงได้รับการติดต่อจากรุ่นพี่คนหนึ่งให้ส่ง ส่วนสูง น้ำหนัก และสัดส่วน ไปให้กับโมเดลลิ่งทำให้ได้รับโอกาสแสดงเป็นสแตนด์อินหรือนักแสดงแทนของ โป๊ป ธนวรรธน์ ในละครเรื่องพรหมลิขิต นอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสร่วมแสดงให้เห็นหน้าแต่ไม่มีบทพูดในบท หนุ่มจีนลูกชายเจ้าสัวที่มาฝากตัวกับออกญาโกษาธิบดี (จีน) ในตอนที่ 6 ทำให้เริ่มเป็นที่รู้จักและถูกพูดถึง
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== โฆษณา ===
ธนาคารกรุงไทย (2558) ในบท มือระนาด
CP Land (2565) ในบท มือเปียโน
ทิพยประกันภัย (2566) ในบท พนักงานประกันภัย
กระทรวงวัฒนธรรม
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดเพชรบุรี
บุคคลจากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
นักแสดงชายชาวไทย
วางีว

วางีว  เป็นชื่อรวมของโคเนื้อสี่สายพันธุ์หลักจากประเทศญี่ปุ่น วัววางีวทั้งหมดเกิดขึ้นจากการผสมข้ามสายพันธุ์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ระหว่างวัวพื้นเมืองของญี่ปุ่นและวัวนำเข้าซึ่งส่วนใหญ่มาจากยุโรป
เนื้อวางีวถือเป็นหนึ่งในเนื้อที่ราคาแพงที่สุดในโลก เนื้องจากการที่มีไขมันแทรกกระจายตัวไปกับเนื้อแดง ทำให้เนื้อนุ่มและชุ่มชื้นและเพิ่มรสชาติในขณะเดียวกัน เนื้อวางีวมักมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับแหล่งกำเนิด เช่น เนื้อมัตสึซากะ เนื้อโคเบะ เนื้อโยเนซาวะ และเนื้อโอมิ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื้อวางีวมีสัดส่วนไขมันเพิ่มขึ้นเนื่องจากลดการเลี้ยงด้วยหญ้าและเปลี่ยนมาให้อาหารสัตว์มากยิ่งขึ้น ส่งผลให้วัวมีขนาดใหญ่และอ้วนขึ้น
== สายพันธุ์ ==
=== วางีว ===
เนื้อวางีวส่วนใหญ่ในปัจจุบันเป็นเนื้อวางีวที่ได้รับการปรับปรุงแล้ว  โดยเกิดการแก้ไขสายพันธุ์ด้วยการผสมข้ามพันธุ์กับสายพันธุ์ต่างประเทศ เนื้อวางีวปรับปรุงมีสี่สายพันธุ์ดังต่อไปนี้
วัวญี่ปุ่นดำ (Japanese Black, ) ซึ่งเป็นโคเนื้อมากกว่า 90% ในญี่ปุ่น;
วัวญี่ปุ่นน้ำตาล (Japanese Brown, ) สายพันธุ์หลักอื่น ๆ คิดเป็นประมาณ 5% ของโคเนื้อทั้งหมด;
วัวญี่ปุ่นไร้เขา (Japanese Polled, ) พบหลัก  ๆ ในจังหวัดยามางูจิ
วัวญี่ปุ่นเขาสั้น (Japanese Shorthorn, ) เลี้ยงทางตอนเหนือของญี่ปุ่น ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดอิวาเตะ นับเป็นไม่ถึงร้อยละ 1 ของวัววางีวทั้งหมด
=== วางีวพื้นเมือง ===
วัววางีวพื้นเมือง  เป็นสายพันธุ์วัวจากญี่ปุ่นโบราณที่ยังถูกผสมกับสายพันธุ์ต่างประเทศ วัววางีวพื้นเมืองมีอยู่ 2 สายพันธุ์ ดังนี้
วัวมิชิมะ
วัวคูชิโนชิมะ
== ลักษณะเฉพาะของวางีว ==
ลักษณะเฉพาะหลักอย่างหนึ่งของเนื้อวางีวคือไขมันลายหินอ่อนในเนื้อแดงที่เรียกว่าซาชิ  และมีอัตราส่วนไขมันในกล้ามเนื้อสูง อย่างไรก็ตาม จากทั้ง 4 สายพันธุ์วัววางีว มีเพียงวัวญี่ปุ่นดำเท่านั้นที่มีลักษณะเช่นนี้ ในขณะที่อีก 3 สายพันธุ์อื่นไม่มีลายหินอ่อนในระดับที่สูงขนาดวัวญี่ปุ่นดำ ระดับของลายหินอ่อนจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับเพศ การทำหมัน และวิธีการขุนโค แต่ในกรณีของวัวญี่ปุ่นดำ เชื่อกันว่ายีนมีบทบาทสำคัญที่ทำให้เกิดลายเช่นนั้น
วัววางีวสายพันธุ์ญี่ปุ่นดำเป็นที่รู้จักในเรื่องปริมาณของกรดไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยวที่สูง (เช่น กรดโอเลอิก) โดยทั่วไปจุดหลอมเหลวของไขมันเนื้อวัวจะอยู่ที่ 40-50 องศาเซลเซียส แต่กรดไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยวจะมีจุดหลอมเหลวต่ำกว่านั้น ซึ่งต่ำกว่าเนย (ประมาณ 30 องศาเซลเซียส) ดังนั้นไขมันของวางีวจะสามารถละลายในอุณหภูมิร่างกายทันทีที่เข้าไปในปาก ส่งผลให้เกิดความรู้สึกนุ่มและลาลายในปาก ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อวางีว
เนื้อวางีว โดยเฉพาะเนื้อดำของญี่ปุ่น เป็นที่รู้กันว่ามีกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเชื่อกันว่ามีสาเหตุมาจากสารประกอบอื่น  ๆ ภายในเนื้อ เช่น แลกโทน ซึ่งสามารถพบได้ในลูกพีชและมะพร้าว ซึ่งพบได้มากในเนื้อวางีว นอกจากนั้นกลิ่นหอมนี้จะเพิ่มขึ้นเมื่อเนื้อได้รับความร้อน
== อ้างอิง ==
วัว
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ

พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ  เป็นพิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์ในนครมิซูนามิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อปี พ.ศ. 2517 มุ่งเน้นเป็นพิเศษในเรื่องสภาพแวดล้อมบรรพกาลของพื้นที่และซากดึกดำบรรพ์ของ ในสมัยไมโอซีน สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีซากดึกดำบรรพ์ 250,000 ชิ้น โดยมีประมาณ 3,000 ชิ้นที่อยู่ในการจัดแสดงถาวร
== สิ่งพิมพ์ ==
(พ.ศ. 2517–)
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
พิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
รายงานวิจัยพิพิธภัณฑ์ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
ซากดึกดำบรรพ์นครมิซูนามิ
มิซูนามิ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2517
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2517 ในประเทศญี่ปุ่น
อัชเมร์

อัชเมร์ (อักษรเทวนาครี: अजमेर, อักษรโรมัน: Ajmer ) เป็นหนึ่งในนครสำคัญและเก่าแก่ที่สุดของรัฐราชสถาน และศูนย์กลางการปกครองของอำเภออัชเมร์ อัชเมร์ตั้งอยู่ตรงกลางของรัฐในทางภูมิศาสตร์ จึงทำให้บางทีอาจเรียกว่าเป็น "ใจกลางของรัฐราชสถาน" นครนี้สถาปนาขึ้นในชื่อ "อชยเมรุ" (Ajayameru; "เนินเขาอันมิพ่ายแพ้") โดยผู้นำจหามนะ ซึ่งอาจจะเป็นอชยราชที่ 1 หรือ อชยราชที่ 2 และคงสถานะเป็นราชธานีเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 12
อัชเมร์ถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขาอรวัลลี และได้รับสถานะเทศบาลตั้งแต่ปี 1869 ในปี 2018 นครอัชเมร์ได้รับการคัดเลือกโดยรัฐบาลอินเดียให้เป็นนครหฤทัย และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสมาร์ตซิตีของรัฐบาลกลางในปี 2015
==ประวัติศาสตร์==
นักประวัติศาสตร์ ทศรถ ชาร์มา ชี้ให้เห็นว่าหลักฐานการกล่าวถึงนครที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏอยู่ใน ปัฏฏวลี ซึ่งเขียนขึ้นในปี 1113 (1170 ว.ส.) ที่นครธารา ข้อเท็จจริงนี้ทำให้สรุปได้ว่านครอัชเมร์มีอยู่มาแล้วก่อนปี 1113 ปรศัสตี (จารึกสรรเสริญ) โดยกษัตริย์วิครหราชที่ 4 ซึ่งพบที่วิทยาลัยสันสกฤตอาธยทินกาโฌนปรา ระบุว่ากษัตริย์อชยเทวะ (ซึ่งคือ อชยราชที่สอง) ได้ย้ายที่พำนักของตนมายังอัชเมร์ ส่วนในเอกสารยุคหลังจากนั้น ประพันธโกษ ระบุว่าเป็นกษัตริย์ยุคศตวรรษที่ 8 นามว่าอชยราชที่ 1 เป็นผู้สร้างป้อมอชยเมรุขึ้น ป้อมดังกล่าวต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อป้อมตาราครห์ นักประวัติศาสตร์ อาร์ บี สิงห์ (R. B. Singh) เสนอว่าข้อเสนอดังกล่าวเป็นจริง เนื่องจากมีจารึกอายุศตวรรษที่ 8 ค้นพบในอัชเมร์ นอกจากนี้เขายังตั้งทฤษฎีซึ่ง อชยราชที่สอง เป็นผู้ขยับขยายเขตเมือง สร้างวัง และเป็นผู้ย้ายราชธานีของจหามนะจากศกัมภรี มายังอัชเมร์
อัชเมร์ถูกควบรวมในปี 1193 เข้ากับฆูรีด ก่อนจะคืนแก่เจ้าครองนครชาวราชปุตหลังยอมจำนนเครื่องบรรณาการให้ และในปี 1556 อัชเมร์ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิโมกุล นำโดยจกัรพรรดิอักบัร และตั้งเป็นราชธานีของแคว้นอัชเมรซูบะฮ์ ในยุคโมกุล ชาวมุสลิมจำนวนมากเดินทางมาแสวงบุญที่ดัรกะฮ์ ของ โมยนุดดีน ชีชตี ทำให้เมืองนี้เป็นที่ชมชอบของโมกุล รวมถึงยังถูกใช้เป็นฐานทัพต่อสู้กับพวกราชปุต ขุนนางและจักรพรรดิของโมกุลบริจาคเงินจำนวนมากให้กับนครอัชเมร์ ซึ่งรวมถึงการสร้างวังอักบัร และศาลาจำนวนมากริมอนสาคร และมีการสร้างถาวรวัตถุขึ้นมากมายในบริเวณของ ดัรกะฮ์ ทั้งจาฮานารา เบกุม และ ดารา ชีโกฮ์ บุตรของชะฮ์จาฮาน ล้วนเกิดที่อัชเมร์ ในปี 1614 และ 1615 ตามลำดับ
โมกุลเริ่มเสื่อมอำนาจในอัชเมร์ลงในศตวรรษที่ 18 ในปี 1752 สสินทิยาเข้ายึดครองอัชเมร์ ก่อนที่ในปี 1818 จะถูกยึดครองโดยอังกฤษอย่างเป็นทางการ และมีการตั้งเทศบาลอัชเมร์ขึ้นในปี 1866 ในยุคอาณานิคม อัชเมร์เป็นเมืองหลวงของแคว้นอัชเมร์-เมรวาระ รวมถึงมีการสร้างเรือนจำกลางกับโรงพยาบาลกลางขนาดใหญ่ขี้น นับตั้งแต่ทศวรรษ 1900s ได้มีการตั้งโลสถ์คริสต์โดยคริสตจักรสก็อตแลนด์, คริสตจักรอังกฤษ, โรมันคาทอลิก และเมธอดิสต์อเมริกัน ที่นี่ รวมถึงมีการตั้งโรงพิมพ์ขึ้น 12 แห่ง ซึ่งตีพิมพ์หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์อยู่แปดหัว
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
W.D. Begg: The Holy Biography of Hazrat Khwaja Muinuddin Chishti (Millat Book Centre, Delhi, 1999).
Ajmer The Imperial Gazetteer of India, 1909, v. 5, p.&nbsp;137-146.
เมืองในรัฐราชสถาน
พิพิธภัณฑ์เอ็งกู

พิพิธภัณฑ์เอ็งกู  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับเอ็งกู ภิกษุและประติมากรชาวญี่ปุ่นในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น  เอ็งกูเกิดในแคว้นมิโนะซึ่งปัจจุบันคือจังหวัดกิฟุ ในปี ค.ศ. 1632 และมรณภาพในนครเซกิในปี ค.ศ. 1695
== ดูเพิ่ม ==
ประติมากรรมญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โฮมเพจ
เอ็งกู
เอ็งกู
เอ็งกู
พิพิธภัณฑ์พุทธศาสนิกชน
สิ่งก่อสร้างในทางศาสนา
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546 ในประเทศญี่ปุ่น
ปุษกร

ปุษกร (อักษรเทวนาครี: पुष्कर, อักษรโรมัน: Pushkar) เป็นนครใกล้กับนครอัชเมร์ ตั้งอยู่ในอำเภออัชเมร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของอัชเมร์ และราว  จากชัยปุระ เมืองนี้เป็นจุดหมายปลายทางการแสวงบุญของศาสนิกชนศาสนาฮินดูและศาสนาซิกข์ และมีศาสนสถานตั้งอยู่มากมาย หนึ่งในโบสถ์พราหมณ์หลังที่มีชื่อเสียงที่สุดของปุษกรคือพรหมมนเทียร ปุษกรเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ในธรรมเนียมฮินดู โดยเฉพาะในคตินิกายศักติ การบริโภคเนื้อสัตว์หรือไข่ยังเป็นสิ่งต้องห้ามที่นี่ ปุษกรตั้งอยู่บนฝั่งของทะเลสาบปุษกร และมีฆาฏตั้งอยู่เรียงราย ผู้มาแสวงบุญจะลงอาบน้ำที่ตามฆาฏเหล่านี้ ในคติซิกข์ คุรุนานักและคุรุโควินทสิงห์ล้วนมีความเกี่ยวพันกับเมืองนี้ หนึ่งในฆาฏบนทะเลสาบปุษกรมีชื่อว่าคุรุโควินทสิงหฆาฏ
ปุษกรเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากเทศกาลอูฐปุษกรประจำปี ซึ่งจัดขึ้นนานเจ็ดวันในกรฏิกปูรณิมา และมีผู้เข้าชมมากกว่า 200,000 คน
ชื่อของนครปุษกรมาจากภาษาสันสกฤต ปุษฺกร (पुष्कर) แปลว่า "ดอกบัวสีน้ำเงิน"
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐราชสถาน
ฒากาโฏปี

ฒากาโฏปี (ढाका टोपी, ) หรือ โฏปีเนปาล เป็นหมวกพื้นถิ่นซึ่งเป็นที่นิยมของประเทศเนปาล ส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายประจำชาติเนปาล สวมใส่โดยผู้ชาย คำส่า ฒากาโฏปี มีความหมายตรงตัวว่า "เครื่องสวมศีรษะอันทำมาจากผ้าธากา" ผ้าธากาเป็นผ้าฝ้ายชั้นดีที่นำเข้ามาจากธากาซึ่งในปัจจุบันคือเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ
ฒากาโฏปีเป็นส่วนประกอบหนึ่งของชุดประจำชาติเนปาล และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชาติเนปาล
== ประวัติศาสตร์ ==
หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1955 ถึง 1972 และประกาศบังคับให้สวมฒากาโฏปีในภาพถ่ายสำหรับทำหนังสือเดินทางและเอกสารทางการทั้งหมด ฒากาโฏปีนิยมนำมามอบให้กันในระหว่างเทศกาลดาเชนและติหาร์ เจ้าหน้าที่ของรัฐยังสวมใส่ฒากาโฏปีในฐานะเครื่องแต่งกายประจำชาติ ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระ มีจุดเปิดให้เช่าฒากาโฏปีใกล้กับสิงหดูร์บาร์ในกาฐมาณฑุ สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐในกาฐมาณฑุและชาวเนปาลที่เดินทางเข้าในพระราชวังของเนปาล จะต้องติดตรากูกรีบนหมวกนี้ด้วย
ตำนานที่เป็นที่นิยมที่สุดว่าด้วยที่มาของการถักทอผ้าธากาเชื่อว่ามาจาก คเณศ มาน มหรรชน (Ganesh Man Maharjan) คนงานของโรงงานชัมทนี (Jamdani factory) ในทศวรรษ 1950 เขามีแรงบันดาลใจที่จะเรียนการทอผ้าธากาหลังเขาสังเกตเห็นทัมพร กุมารี (Dambar Kumari) ลูกสาวของศรี ตีน ชุงคะ บะหาดูร รานา (Shree Teen Junga Bahadur Rana) สวมเสื้อผ้าธากาที่นำกลับมาจากพนารัส หลังเดินทางกลับมาบ้านเกิด เขาและภรรยา ปัลปา (Palpa) ได้ตั้งโรงงานผลิตผ้าธากาขึ้นในปี 1957 โดยมีเพียงหลอดม้วนสายและจักรทำมือเพียงอย่างละชิ้น ที่เขาซื้อมาจากกาฐมาณฑุ เขาได้สอนคนท้องถิ่นทอผ้า และกิจการของเขาก็ได้เติบโตสืบเนื่องมา หลังรัฐบาลของจักรวรรดิชาห์แสดงให้เห็นถึงความสนใจในผ้าธากาและโฏปี จึงเกิดอุตสาหกรรมทอผ้าธากาขึ้นมากมาย ภายในต้นทศวรรษ 1970 โรงงานของเขาซึ่งชื่อสวเทศี วัสตรกละ ปัลปาลี ฒากา อุธโยค (Swadeshi Vastrakala Palpali Dhaka Udhyog) ได้เติบโตขึ้นจนมีคนงานถึง 350 คน
== ความสำคัญ ==
แม้ในปัจจุบันผู้คนในเนปาลจะไม่ได้สวมใส่ฒากาโฏปีเป็นประจำเช่นในอดีต แต่หมวกนี้ยังคงสถานะส่วนหนึ่งของความเป็นชาติเนปาล และยังคงสวมใส่เมื่อชาวเนปาลเข้าร่วมกิจกรรมทางวัฒนธรรม
ผ้าธากามีส่วนสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวเนปาล เช่นงานมงคลสมรส และพิธีศพ สำหรับชนเผ่าต่าง ๆ ในหุบเขาของเนปาล และอุปทานของฒากาโฏปีถือว่ามีมากเกินกว่าที่อุตสาหกรรมผลิตมือจะรับไหว นักข่าวและผู้ชำนาญด้านวัฒนธรรม เตเชศวร บาบู โกนกาห์ (Tejeswar Babu Gongah) ระบุว่าโฏปี "ที่มีฐานกลม สูง 3-4 นิ้ว" บ่งบอกถือเทือกเขาหิมาลัย และว่ากันว่า "ฒากาโฏปีนี้เป็นสื่อที่แสดงถึงภูเขาที่มีน้ำแข็งละลายแล้ว น้ำแข็งที่ละลายทำให้พืชพันธุ์ต่าง ๆ และดอกไม้สีสันสดใสสามารถเติบโตได้ในภูมิภาคตอนลุ่มของภูเขา"
ชาวเนปาลยังจัดให้มีวันโฏปีขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม เพื่อช่วยคงให้ธรรมเนียมนี้คงอยู่ ในวันดังกล่าว ชาวเนปาล, ชาวมเธศ และชาวฐารู จะสวมผ้าโฒฏี ส่วนคนเนปาลจะสวมฒากาโฏปีและภัณเฑาเลโฏปี
==อ้างอิง==
หมวก
วัฒนธรรมเนปาล
มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2024

มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2024 (Miss Grand Thailand 2024) เป็นการประกวดความงามครั้งที่ 11 และเป็นปีที่ 12 ของมิสแกรนด์ไทยแลนด์  ซึ่งมีการทำกิจกรรมการเก็บตัวการประกวด ณ จังหวัดภูเก็ต ระหว่างวันที่ 11-22 มีนาคม พ.ศ. 2567, รอบชุดประจำชาติ จัดขึ้นในวันที่ 30 มีนาคม 2567, รอบพรีลิมมินารี จัดขึ้นในวันที่ 3 เมษายน 2567 และการประกวดรอบสุดท้าย จัดขึ้นในวันที่ 6 เมษายน 2567 ที่ เอ็มจีไอ ฮอลล์, กรุงเทพมหานคร โดยมีผู้เข้าแข่งขันทั้งสิ้น 77 คน ซึ่งจะถูกคัดเลือกผ่านการประกวดระดับจังหวัด เข้าร่วมการประกวดเพื่อหาตัวแทนประเทศไทย ต่อไป
โดยในช่วงสุดท้ายของการประกวดรอบตัดสิน ทวีพร พริ้งจำรัส  ผู้ครองตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2023 จะมอบมงกุฎและสายสะพายให้แก่ ผู้ชนะการประกวด พร้อมเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2024 ที่ประเทศพม่า ซึ่งกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 25 ตุลาคม 2567
== ประวัติ ==
=== จังหวัดเจ้าภาพ ===
เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ณวัฒน์ อิสรไกรศีล ประธานกองประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ได้เปิดเผยว่า การประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2024 มีกำหนดที่จัดการประกวดรอบสุดท้ายขึ้นในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2567 ณ เอ็มจีไอ ฮอลล์ ในกรุงเทพมหานคร โดยจังหวัดภูเก็ต เป็นเจ้าภาพ
=== สถานที่และกำหนดการ ===
== ผลการประกวด ==
§ ได้รับรางวัลป๊อปปูล่าโหวตเข้ามาอยู่ใน 11 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ
€ ได้รับรางวัล Miss Grand Best Seller by TikTok ได้เข้ามาอยู่ใน 11 คนสุดท้าย และดำรงตำแหน่ง รองอันดับ 5 โดยอัตโนมัติ
$ บอส ช้อยส์เข้ามาอยู่ใน 11/5 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ
== รางวัลตำแหน่งพิเศษ ==
== ผู้เข้าประกวด ==

ณ วันที่ , ผู้เข้าประกวด 27 คนที่ได้รับการยืนยันแล้ว: (โดยแบ่งตามกลุ่มจังหวัด 4 กลุ่ม เป็นการแบ่งกลุ่มจังหวัดในการแข่งขันมิสแกรนด์ไทยแลนด์มีขึ้นเพื่อใช้ในการคัดเลือกผู้ผ่านเข้ารอบเท่านั้น ไม่ได้อิงตามเกณฑ์การแบ่งภูมิภาคของประเทศไทยแต่อย่างใด)
==== หมายเหตุ ====
===== [เปลี่ยนตัว] =====
 กองประกวดมิสแกรนด์สงขลา 2024 ประกาศปลด “หมิวพี-พีรญา พวงสมบัติ” จากตำแหน่ง มิสแกรนด์สงขลา 2024 เหตุจากการมีสัญญาศิลปินผูกพันกับบริษัทเดิมอยู่ และขอแต่งตั้ง “แพร-วรัญญา มหาวรรณ” รองอันดับ 1 มิสแกรนด์สงขลา 2024 ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
== การจัดการประกวดระดับจังหวัด ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
มิสแกรนด์ไทยแลนด์แบ่งตามปี
โรงพยาบาลคิงซีต (ประเทศนิวซีแลนด์)

โรงพยาบาลคิงซีต (Kingseat Hospital) เป็นโรงพยาบาลจิตเวชที่ได้รับการพิจารณาว่าเป็นหนึ่งในสถานที่หลอกหลอนที่มีชื่อเสียงของประเทศนิวซีแลนด์ โดยมีรายงานการอ้างว่ามีการปรากฏตัวของผีมากกว่าร้อยครั้ง ณ ค.ศ. 2011 โรงพยาบาลนี้ตั้งอยู่ในคารากา ประเทศนิวซีแลนด์ ทางตอนใต้ของออกแลนด์ และตั้งแต่ ค.ศ. 2005 โรงพยาบาลดังกล่าวถูกใช้เป็นสถานที่หนึ่งสำหรับสปูกเคอส์ ที่เชื่อกันว่าสปูกเคอส์เป็นสวนสนุกผีสิงเพียงแห่งเดียวในออสตราเลเชียเมื่อ ค.ศ. 2011 และเป็น "สถานที่ท่องเที่ยวผีสิงอันดับ 1 ในซีกโลกใต้" นอกจากนี้ จากข้อมูลของเว็บไซต์ stuff.co.nz โรงพยาบาลคิงซีตถือเป็นสถานที่หลอกหลอนมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศนิวซีแลนด์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Spookers Haunted Attraction
Haunted Auckland. Retrieved March 2014
คิงซีต
เหตุการณ์ฮาโลวีน
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ

พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ  เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดกิฟุ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของอุทยานร้อยปีจังหวัดกิฟุ ในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 สิ่งสะสมและการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาสตร์วัฒนธรรมในท้องถิ่นของจังหวัดกิฟุ
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ จังหวัดกิฟุ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
จังหวัดกิฟุ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ

พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ  ตั้งอยู่ในนครคัตสึยามะ จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ชั้นนำแห่งหนึ่งในทวีปเอเชียซึ่งมีชื่อเสียงจากการจัดแสดงตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์และงานวิจัยทางบรรพชีวินวิทยา พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในพื้นที่สวนสาธารณะนางาโอยามะ (สวนป่าไดโนเสาร์คัตสึยามะ) ใกล้กับแหล่งขุดค้นไดโนเสาร์คิตาดานิซึ่งมีการขุดค้นหมวดหินคิตาดานิของกลุ่มเทโตริในช่วงต้นยุคครีเทเชียส และมีการค้นพบซากไดโนเสาร์จำนวนมาก เช่น Fukuiraptor kitadaniensis และ Fukuisaurus tetoriensis
ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 พื้นทีทั้งหมดของนครคัตสึยามะได้รับการจัดให้เป็นอุทยานธรณีญี่ปุ่น "" ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 มีการเปิดให้บริการนำเที่ยวสถานีภาคสนามที่อยู่ติดกับแหล่งขุดค้นตั้งแต่ปลายเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤศจิกายน ตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์จำนวนหลายสิบชิ้นของไดโนเสาร์ที่มีชื่อเสียง 5 ชนิดและแหล่งขุดค้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติของประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มีการก่อตั้งสำนักงานเลขาธิการสมาคมไดโนเสาร์แห่งทวีปเอเชียภายในพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556
== พิพิธภัณฑ์พี่น้อง ==
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิได้ลงนามในข้อตกลงพิพิธภัณฑ์พี่น้องกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
พิพิธภัณฑ์บรรพชีวินวิทยาโรยัลไทร์เรลล์ (เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
สถาบันบรรพชีวินสัตว์มีกระดูกสันหลังและบรรพมานุษยวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์จีน (เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2544)
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเจ้อเจียง (เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547)
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อก้ง (เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2551)
พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคาร์เนกี (เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553)
สถาบันธรณีวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์ธรณีวิทยาจีน (เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2553)
(เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2553)
พิพิธภัณฑ์ร็อกกีส์ มหาวิทยาลัยรัฐมอนแทนา (เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554)
ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือพิพิธภัณฑ์สิรินธร (เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557)
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
Fukuipteryx
Fukuiraptor
Fukuisaurus
Fukuititan
Fukuivenator
Koshisaurus
Tyrannomimus
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ
เว็บไซต์ทางการของอุทยานธรณีหุบเขาไดโนเสาร์ฟูกูอิ คัตสึยามะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ
ไดโนเสาร์จังหวัดฟูกูอิ
ฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2543 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู

พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองอาริตะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งของประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนับสุนนจากส่วนจังหวัด
พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นและพัฒนาวัฒนธรรมเครื่องปั้นเผากับเครื่องปั้นดินเผาทั่วเกาะคีวชูทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น ในพิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการผลงานอันทรงคุณค่าและครอบคลุม เช่น ชุดสะสมคัมบาระของเครื่องถ้วยอิมาริเก่าจากทวีปยุโรปในศตวรรษที่ 17 ถึง 18 และชุดสะสมชิบาตะที่ประกอบด้วยเครื่องปั้นดินเผาอาริตะที่ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง ค.ศ. 1867
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผา
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาตะวันออกฟูกูโอกะ
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คีวชู
เครื่องปั้นเผาคีวชู
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด
คู่แท้ 2 โลก

คู่แท้ 2 โลก เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี สร้างโดยไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จากการกำกับและเขียนบทของอดีตผู้กำกับภาพยนตร์ผู้ล่วงลับ อุดม อุดมโรจน์ นำแสดงโดย ก้อง–สหรัถ สังคปรีชา แสดงเป็น เคน และ เง็ก–กัลยา เลิศเกษมทรัพย์ แสดงเป็น ลาน เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2537
ต่อมาในปี 2540 ทางช่อง 3 ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคสร้างใหม่เป็นรูปแบบละครโทรทัศน์จากการกำกับของอดีตนักแสดงอาวุโส นักร้อง พิธีกร และศิลปินแห่งชาติผู้ล่วงลับ ต้อย–เศรษฐา ศิระฉายา นำแสดงโดย อิงค์–อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา แสดงเป็น เคน และเต๋า–สโรชา วาทิตตพันธ์ แสดงเป็น ลาน โดยในเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ได้นำบทภาพยนตร์มาขยายเนื้อหาพร้อมกับเพิ่มตัวละคร นอกจากนี้ยังมีนักแสดงจากฉบับภาพยนตร์มาร่วมแสดงทั้งรับบทเดิมและเปลี่ยนไปแสดงบทอื่น
== นักแสดง ==
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2537
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2540
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชน ตั้งอยู่ในย่านชิโอมิ เขตโชวะ นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
== ประวัติ ==
สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เป็นของโคโซ โกโต (ค.ศ. 1881-1977) นักธุรกิจที่เป็นชาวจังหวัดกิฟุ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1978 จัดแสดงเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นหลายชิ้นที่ใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น รวมถึงผลงานสามชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสี่ชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุทางศิลปะที่สำคัญ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณบ้านพักและสวนเดิมของโคโซ
สถานที่ใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์คือมหาวิทยาลัยนันซังและพิพิธภัณฑ์ศิลปะคูวายามะ
== การเดินทาง ==
สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีอิรินากะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โฮมเพจของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
จังหวัดไอจิ | พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
โชวะ
ศิลปะโชวะ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2521
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2521 ในประเทศญี่ปุ่น
อัตลัสกาตาลา

อัตลัสกาตาลา (Atles català, ) เป็นแผนที่โลกสมัยกลางที่น่าจะผลิตขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1370 หรือต้นคริสต์ทศวรรษ 1380 (ส่วนใหญ่มักลงเป็น ค.ศ. 1375) ซึ่งได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นแผนที่สำคัญที่สุดที่เขียนเป็นภาษากาตาลาในสมัยกลาง และเป็น "สุดยอดผลงานแผนที่สมัยกลาง"
แผนที่นี้ผลิตที่สกุลช่างทำแผนที่มาจอร์กา น่าจะวาดโดยอะบราอัม เกร็สกัส ผู้วาดภาพหนังสือชาวยิวที่ได้รับการขนานนามจากคนร่วมสมัยว่าเป็นปรมาจารย์ด้าน มัปปามุนดี และเข็มทิศ เมื่อถึง ค.ศ. 1380 แผนที่นี้ได้ตกมาอยู่ในหอสมุดหลวงของฝรั่งเศสในรัชสมัยพระเจ้าชาร์ลที่ 5 และในปัจจุบันได้รับการเก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส เดิมทีอัตลัสกาตาลาประกอบด้วยแผ่นหนังสัตว์ 6 แผ่นที่พับในแนวตั้ง (แต่ละแผ่นมีขนาดกว้างยาว ) ใช้สีหลายสี ซึ่งรวมถึงสีทองและเงิน ต่อมาได้รับการนำไปประกอบกับด้านหน้าและด้านหลังของแผงไม้ห้าแผ่น โดยมีปลายปิดทำจากหนังซึ่งเป็นฝีมือของซีมง ว็อทร์ เมื่อประมาณ ค.ศ. 1515 และได้รับการซ่อมแซมใน ค.ศ. 1991
==รายละเอียด==
==ภาพ==
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Bibliothèque nationale de France – L'Atlas Catalan 
Complete transcription of the Catalan language text, and translation to French (1839): 
The Catalan Atlas  [via archive.org]
www.cresquesproject.net – translation of the works of Riera i Sans and Gabriel Llompart on the Jewish Majorcan Map-makers of the Late Middle Ages 
Abraham Cresques ? Atlas de cartes marines, dit [Atlas catalan], gallica.bnf.fr
แผนที่เล่ม
แผนที่โลกในอดีต
กิอั๋น

กิอั๋น มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า โก่ว อาน  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นนายกองใต้บังคับบัญชาของลิเงียมแห่งรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก
กิอั๋นเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
== ในนิยายสามก๊ก ==
กิอั๋นปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 100 และตอนที่ 101 ตามความในนวนิยายสามก๊ก ระหว่างที่จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพรบกับวุยก๊กที่แนวหน้า กิอั๋นซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของลิเงียมมีหน้าที่รับผิดชอบในการขนส่งเสบียงสำหรับกองทัพจากเตงอั๋น (永安 หย่งอาน) ไปยังแนวหน้า กิอั๋นเมาสุราทำให้ขนส่งเสบียงล่าช้าไปถึง 15 วัน จูกัดเหลียงโกรธมากและต้องการจะสั่งประหารชีวิตกิอั๋น เอียวหงีทัดทาน จูกัดเหลียงจึงลดโทษประหารชีวิตของกิอั๋นลงเป็นโทษโบย 80 ครั้ง กิิอั๋นแม้จะได้ละเว้นโทษประหารแต่ยังคงรู้สึกไม่พอใจ แต่หนีไปสวามิภักดิ์ต่อทัพวุยก๊ก สุมาอี้จึงส่งกิอั๋นไปยังนครเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) เพื่อแพร่ข่าวลือใส่ร้ายจูกัดเหลียง กิอั๋นเข้าพบกลุ่มขันทีในราชสำนักและบอกว่าจูกัดเหลียงวางแผนจะก่อกบฏ กลุ่มขันทีจึงนำความขึ้นทราบทูลเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊ก เล่าเสี้ยนจึงมีรับสั่งเรียกตัวจูกัดเหลียงกลับมาจากแนวหน้า หลังจากจูกัดเหลียงกลับมาที่เซงโต๋ก็ทราบความจริงที่เกิดขึ้นจึงมีคำสั่งให้จับตัวกิอั๋น แต่กิอั๋นหนีไปเข้าด้วยวุยก๊กแล้ว จูกัดเหลียงจึงสั่งประหารชีวิตขันทีที่นำความเท็จขึ้นกราบทูล
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้), ตอนที่ 100-101.
ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
ภุช

ภุช (อักษรโรมัน: Bhuj, ) เป็นเทศบาลนครและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกัจฉ์ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย ในปี 2011 ประชากรของนครภุชอยู่ที่ 213,514 และข้อมูลจากปี 2003 ระบุจำนวนศาสนิกชนชาวมุสลิมของภุชอยู่ที่ 24% ประชากรส่วนใหญ่ที่อาศัยในสลัมของภุชเป็นชาวมุสลิม ทลิต และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ เช่นในสลัมแห่งหนึ่งสำรวจพบประชากร 80% เป็นชาวมุสลิม
ตามตำนานเล่าว่าแคว้นกัจฉ์นั้นปกครองโดยหัวหน้าเผ่าชาวนาค ครั้นหนึ่ง ราชินีสไง (Sagai) แห่งเศศปัฏฏณะ ผู้สมรสกับกษัตริย์เภริยา กุมาร (Bheria Kumar) ได้ก่อการกำเริบเหนือหัวหน้าเผ่านาค นามว่า ภุชงค์ (Bhujanga) ผู้เป็นหัวหน้าเผ่าคนสุดท้าย หลังสู้รบเสร็จสิ้น เภริยาพ่ายแพ้และราชินีสไงตึงกระโดดลงกองไฟ เขาที่พวกเขาอาศัยอยู่ต่อมาจึงเป็นที่รู้จักในชื่อเขาภุชิยา ส่วนเมืองที่เชิงเขามีชื่อว่า ภุช ส่วนภุชงค์นั้นได้รับการบูชาโดยผู้คนในฐานะนาคที่สำคัญ และมีการสร้างวิหารขึ้นบูชา
ตามประวัติศาสตร์นั้น นครภุช สถาปนาขึ้นโดยเรา หมีร์ (Rao Hamir) ในปี ค.ศ. 1510 และกลายมาเป็นราชธานีของกัจฉ์ โดยเราเขงครจีในปี 1549 มีการวางศิลาฤกษ์ในฐานะราชธานีอย่างเป็นทางการในปีวิกรมสามวัตที่ 1604 มาฆที่ห้า (ราวปลายเดือนมกราคม 1548) หลังจาก 1590 เป็นต้นมา จักรวรรดิโมกุลเรืองอำนาจเหนือภุช และชื่อของนครแปรมาเป็น สุไลมานนคร (Suleiman Nagar) เมืองภุชมีป้อมปราการซึ่งสร้างขึ้นโดยเทวกรัน เสฐ (Devkaran Seth) ในสมัยของเราเทศัลจี (ปี 1718 - 1741)
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐคุชราต