pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปรากฏการณ์ทินดอลล์

ปรากฏการณ์ทินดอลล์ (Tyndall effect) คือปรากฎการณ์การกระเจิงแสงในสารคอลลอยด์ หรือสารแขวนลอยที่มีอนุภาคเล็กมาก ปรากฏการณ์ทินดอลล์ มีส่วนคล้ายกับปรากฏการณ์เรย์ลีตรงที่ความเข้มของแสงที่กระเจิงแปรผกผันกับความยาวคลื่นยกกำลังสี่ ดังนั้น แสงสีฟ้าจึงกระเจิงมากกว่าแสงสีแดงเป็นอย่างมาก ตัวอย่างในชีวิตประจำวันได้แก่ ควันจากรถจักรยานยนต์โดยเฉพาะในจักรยานยนต์สองสูบซึ่งมีน้ำมันเครื่องที่เผาไหม้เป็นอนุภาคข้างต้น
ภายใต้ปรากฏการณ์ทินดอลล์ แสงที่มีความยาวคลื่นยาวจะผ่านออกไปได้ ในขณะที่แสงที่มีความยาวคลื่นสั้นจะกระเจิงแสงมากกว่า ปรากฏการณ์ทินดอลล์จะพบในอนุภาคที่อยู่ในขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 40 ถึง 900 นาโนเมตร ซึ่งเป็นช่วงใกล้หรือต่ำกว่าเล็กน้อยกับความยาวของแสงที่ 400 ถึง 750 นาโนเมตร
ปรากฏการณ์ทินดอลล์ได้รับการตั้งชื่อตามนักฟิสิกส์ในศตวรรษที่ 19 จอห์น ทินดอลล์ ซึ่งเป็นคนแรกที่เริ่มศึกษาปรากฏการณ์อย่างกว้างขวาง
== การค้นพบ ==
ก่อนที่จะค้นพบปรากฏการณ์นี้ จอห์น ทินดอลล์เป็นที่รู้จักจากผลงานเรื่องการดูดซับและการแผ่รังสีความร้อนในระดับโมเลกุล ซึ่งในการศึกษาในหัวข้อดังกล่าว จำเป็นที่จะต้องใช้อากาศที่ปราศจากฝุ่นละอองและอนุภาคต่างๆ และวิธีการที่ดีที่สุดในการตรวจหาอนุภาคเหล่านี้ ก็คือการฉายแสงจ้าไปในอากาศ   ในช่วงทศวรรษ 1860 จอห์น ทินดอลล์ทำการทดลองโดยการฉายแสงผ่านแก๊สและของเหลวต่างๆ จอห์น ทินดอลล์พบว่าเมื่อค่อยๆ เติมควันเข้าไปในหลอดทดลองและฉายลำแสงเข้าไป ลำแสงดูเหมือนจะเป็นสีฟ้าในด้านข้างของหลอด และเป็นสีแดงในส่วนปลาย การค้นพบดังกล่าวทำให้ทินดอลล์สามารถเสนอปรากฏการณ์นี้ ซึ่งภายหลังตั้งชื่อตามเขา
== ตาสีฟ้า ==

นัยน์ตาสีฟ้าเกิดจากปรากฏการณ์ทินดอลล์ โดยเมื่อแสงผ่านเข้ามาในชั้นซึ่งโปร่งแสงภายในม่านตา บางส่วนของแสงดังกล่าวกระเจิงกลับออกมา โดยแสงที่มีความยาวคลื่นน้อยอย่างแสงสีฟ้าจะกระเจิงมากกว่า จึงเกิดเป็นสีฟ้าออกมาจากดวงตา สำหรับในตาสีน้ำตาลและดำ ชั้นดังกล่าวจะมีเมลานินซึ่งดูดกลืนแสงอยู่ ตาสีฟ้าเป็นตัวอย่างของสีจากโครงสร้าง ไม่ใช่สีจากรงควัตถุ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่มเติม ==
การกระเจิง
ปรากฏการณ์เรย์ลี
ปรากฏการณ์ทางฟิสิกส์
ปรากฏการณ์ทางแสง
การกระเจิง
วัดสันทราย (จังหวัดลำปาง)

วัดสันทราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 61 ตารางวา
วัดสันทรายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 เดิมมีสภาพเป็นวัดที่ถูกทิ้งรกร้างมานาน เนื่องจากมีการย้ายถิ่นฐานของหมู่บ้าน ปัจจุบันได้รับการฟื้นฟูให้เป็นวัดที่มีสภาพของการเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ประจำอยู่ และพัฒนาสภาพวัดให้สมบูรณ์ขึ้นใหม่
เจดีย์ 1 องค์ลักษณะทรวดทรงขององค์เจดีย์เป็นสถาปัตยกรรมล้านนา เป็นฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส ฐานเขียงชั้นล่างเป็นฐานสูง เรือนธาตุเป็นชุดฐานปัทม์ย่อเก็จบนเรือนธาตุเป็นรูปทรงกลม เป็นชั้นชุดมาลัยเถา 3 ชุดรองรับองค์ระฆัง เหนือองค์ระฆังเป็นชั้นบัลลังค์ส่วนปลียอด ปลายยอดเจดีย์ประดับด้วยฉัตรโลหะ มีกำแพงแก้วล้อมรอบบริเวณตัวองค์เจดีย์ มีซุ้มประตูทางเข้าออก
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการอิ่นคำ พ.ศ. 2436–2447
พระอธิการใจ อุตตโม พ.ศ. 2447–2507
พระแก้วมา จิตตปุญโญ พ.ศ. 2508–2514
พระไหล่ ฐานธมโม พ.ศ. 2514–2518
พระอธิการประเสริฐ ฐานวโร พ.ศ. 2519–2523
พระหลัน พ.ศ. 2526
พระสอน ฐิตปุญโญ
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดลำปาง
สันทราย
สิ่งก่อสร้างในอำเภอห้างฉัตร
วัดปงสนุกใต้

วัดปงสนุกใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่ดินตั้งวัด มีเนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 44 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 34 ตารางวา
วัดปงสนุกใต้ เดิมชื่อ วัดศรีจอมเมือง สร้างขึ้นพร้อมเมืองลำปาง ต่อมากลายเป็นวัดร้าง พระมหาเมืองแปงและเจ้าผู้ครองนครลำปางบูรณะสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2320 วัดนี้ยังเป็นที่ฝังหลักเมืองหลักแรกเมื่อ พ.ศ. 2400 ในสมัยเจ้าวรญาณรังษี เจ้าผู้ครองนครลำปาง ต่อมาได้รับการบูรณะและยกฉัตรขึ้นเมือง พ.ศ. 2502
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ วิหารประดิษฐานพระพุทธรูปจตุรพิธ 4 องค์ ศาลาการเปรียญ กุฏิ หอสมุด และหอพระไตรปิฎก ปูชนียวัตถุที่สำคัญมีเจดีย์ 1 องค์ ปราสาทหรือมณฑป 1 หลัง และวิหารพระนอน 1 หลัง  ลักษณะรูปทรงมณฑปหรือปราสาทเป็นสถาปัตยกรรมทรงไทยใหญ่ ศิลปะล้านนาผสมพม่าและจีน เป็นลักษณะรูปทรงจัตุรมุข 4 ทิศ ฝาผนังบรรจุพระพุทธรูปโลหะ 1000 องค์ มีพระประธานในมณฑปหันหน้าออกทั้ง 4 ทิศส่วนองค์เจดีย์มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ฐานสี่เหลี่ยมจตุรัส มีฐานปัทม์ย่อเก็จบนฐานเขียงชั้นล่างเหนือเรือนธาตุขึ้นไปเป็นชั้นฐานปัทม์ทรงกลมรองรับองค์ระฆัง เหนือองค์ระฆังเป็นชั้นบัลลังค์รองรับปล้องไฉน ปลียอดประดับปลายยอดด้วยโลหะฉลุลวดลาย
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดลำปาง
ปงสนุกใต้
แท็กทีม

แท็กทีม (tag team) เป็นประเภทของมวยปล้ำอาชีพที่มีการแข่งระหว่างทีมของนักมวยปล้ำหลายคน ซึ่งแท็กทีมอาจประกอบด้วยนักมวยปล้ำที่ปกติจะปล้ำในการแข่งประเภทเดี่ยว แต่โดยทั่วไปแล้วประกอบด้วยทีมที่จัดตั้งขึ้นซึ่งต่อสู้กันเป็นประจำในฐานะหน่วยหนึ่ง รวมถึงมีชื่อทีมและเอกลักษณ์
ในการแข่งแบบทีมส่วนใหญ่ อนุญาตให้มีผู้เข้าแข่งขันเพียงคนเดียวต่อทีมในแต่ละครั้ง จากสถานะนี้ในฐานะนักมวยปล้ำซึ่งปฏิบัติการอยู่หรือถูกกติกาอาจได้เปลี่ยนมือโดยการสัมผัสทางกายภาพ โดยทั่วไปแล้วจะเป็นแท็กจากฝ่ามือซึ่งคล้ายกับไฮไฟฟ์
ทั้งนี้ การแข่งแบบทีมเป็นหลักสำคัญของมวยปล้ำอาชีพตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ และการเลื่อนตำแหน่งส่วนใหญ่ได้อนุมัติส่วนแชมป์สำหรับแท็กทีม

== ประวัติ ==
แท็กทีมชิงแชมป์ "โลก" ได้มีการเลื่อนตำแหน่งในซานฟรานซิสโกเมื่อช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 แมตช์แท็กกับทีมชายสามคนได้รับการพัฒนา และในบางพื้นที่ มีการจัดตั้งหมวดแชมป์สำหรับทีมเหล่านี้ แต่แนวคิดนี้ไม่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง นอกประเทศเม็กซิโก แมตช์แท็กหลายคนได้รับการมองว่าเป็นการดึงดูดความสนใจพิเศษ
โดยทั่วไปแล้ว จะมีการชิงแชมป์แท็กทีม และป้องกันโดยทีมสองคน อย่างไรก็ตาม ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 และคริสต์ทศวรรษ 1980 กลุ่มที่ประกอบด้วยสามคนที่โดดเด่นในเอ็นดับเบิลยูเอ ที่รู้จักกันในชื่อเดอะแฟบิวลัสฟรีเบิดส์ ได้ชนะการแข่งแท็กทีมระดับภูมิภาคหลายครั้ง และได้รับอนุญาตให้ใช้การรวมกันของสมาชิกของกลุ่มในการป้องกันตำแหน่ง ส่วนในเคเฟบ สิ่งนี้ทำให้ผู้ท้าชิงเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เพื่อชิงตำแหน่งที่จะเกิดขึ้นได้ยากเนื่องจากผู้ท้าชิงไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้าใครอยู่ นี่เป็นกลไกที่มีประสิทธิภาพและยังคงถูกใช้โดยบริษัทมวยปล้ำอื่น ๆ ข้อกำหนดนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "กติกาฟรีเบิร์ด"
โครงเรื่องทั่วไปคืออดีตคู่แท็กทีมที่ทะเลาะกัน ซึ่งจะจุดประกายความบาดหมางอย่างสม่ำเสมอ สิ่งนี้สามารถใช้เมื่อสมาชิกคนหนึ่งถูกเรียกให้พัฒนากิมมิกใหม่
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อตำแหน่งชนะเลิศแท็กทีม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สแลงในมวยปล้ำอาชีพ
มวยปล้ำแท็กทีม
จีราจัซ

จีราจัซ (Ciracas) เป็นตำบลในจาการ์ตาตะวันออก ตั้งอยู่ทางใต้สุดของกรุงจาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย
==เขตการปกครอง==
ตำบลจีราจัซแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้าน (เกอลูราฮัน) ดังนี้:
จีบูบูร์ - รหัสไปรษณีย์ 13720
เกอลาปาดูวาเวอตัน - รหัสไปรษณีย์ 13730
จีราจัซ - รหัสไปรษณีย์ 13740
ซูซูกัน - รหัสไปรษณีย์ 13750
รัมบูตัน - รหัสไปรษณีย์ 13830
==อ้างอิง==
ตำบลของจาการ์ตา
จาการ์ตาตะวันออก
กฎมนเทียรบาล

กฎมนเทียรบาล บ้างสะกดเป็น กฎมณเฑียรบาล เป็นตัวบทกฎหมายในประวัติศาสตร์ไทยตั้งแต่สมัยอยุธยา (พุทธศตวรรษที่ 19–24) ที่บัญญัติเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจของพระมหากษัตริย์ ราชสำนัก และรัฐบาล ในแง่หนึ่งทำหน้าที่เหมือนรัฐธรรมนูญช่วงอยุธยาตอนต้น หลังอยุธยาล่มสลาย กฎมนเทียรบาลเป็นหนึ่งในกฎหมาย 27 เรื่องที่ประมวลเข้าเป็นกฎหมายตราสามดวงใน พ.ศ. 2348 ตามรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ปัจจุบัน กฎมนเทียรบาลจำนวนหนึ่งยังมีผลอยู่ โดยมีอายุย้อนไปถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครองราชย์ พ.ศ. 2453–2468) กฎที่สำคัญที่สุดคือกฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ พระพุทธศักราช 2467 ซึ่งรัฐธรรมนูญไทยยอมรับให้ใช้ได้
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กฎหมายไทย
พระมหากษัตริย์ไทย
ชินเดนไค

ชินเดนไค  เป็นสาขาหนึ่งของศิลปะการป้องกันตัว หลักการของชินเด็นไคนั้นขึ้นอยู่กับเทคนิค โดย ฮามิด โซลทานิ เป็นผู้บุกเบิกและเปิดตัวครั้งแรก ในปี 2008 ปัจจุบันศูนย์ฝึกสำนักงานใหญ่อยู่ในเมืองฮัมบูวร์ค ชินเดนไค เป็นคำภาษาญี่ปุ่นสองคำรวมกันเป็นคำเดียว ซึ่ง "ชินเดน" หมายถึง 'บรรพบุรุษ' และ "ไค" หมายถึง 'ความสามัคคี' เมื่อรวมกันแล้วความหมายของ ชินเดนไค คือความกลมกลืนระหว่างศิลปะการต่อสู้แบบเก่าและแบบใหม่ ศิลปะการต่อสู้แบบนี้เป็นกิ่งก้านสาขาการต่อสู้ของเคียวคุชิน
== สัญลักษณ์หรือโลโก้ ==
สัญลักษณ์หรือโลโก้ ของ ชินเดนไค เป็นรูปภูเขาในวงกลม มีหมายความว่า ผู้ต่อสู้ต้องต่อสู้ด้วยพลังทั้งหมดเพื่อเอาชนะความยากลำบาก เพื่อไปถึงยอดเขา ตรงกลางวงกลมเล็กๆ เป็นกำปั้น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคีและพลังของผู้ต่อสู้ทั้งหมด
== การแข่งขัน ==
ในส่วนของการแข่งขันผู้ต่อสู้จะใช้ศิลปะการป้องกันตัวให้สมบูรณ์ใน 2 ฝ่าย คือ กะตะ (รูปแบบการเคลื่อนไหว) และคุมิเตะ (การต่อสู้) การแข่งขันในส่วนของกะตะ จะแข่งขันกันใน 2 รูปแบบ คือการปฏิบัติจริงและการสาธิต ในส่วนของ คุมิเตะ ผู้เข้าร่วมแข่งขันจะแข่งกันใน 3 รูปแบบ คือ คาราเต้ คิกบ็อกซิ่ง และการต่อสู้
== ซาบากิ ==
มนุษย์ทุกคนตอบสนองต่อการกระทำตามสัญชาตญาณ ยกตัวอย่างเช่น หากรถยนต์หรือวัตถุเข้าใกล้บุคคล บุคคลนั้นจะเปลี่ยนเส้นทางเพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบ ปฏิกิริยาทางธรรมชาตินี้เรียกว่า ซาบากิ แน่นอนว่าปฏิกิริยานี้แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจและร่างกายของพวกพวกเขา ซาบากิ (การเคลื่อนไหวทั้งร่างกาย) ซึ่งใช้ในกีฬาส่วนใหญ่ในปัจจุบัน ในส่วนของชินเดนไค นั้นเพื่อการบรรลุเงื่อนไขสูงสุดและการแสดงซาบากิ การฝึกพิเศษก็เสร็จสิ้น ซึ่งผู้ต่อสู้จะต่อสู้ปรับปรุงเวลาตอบสนองต่อปฏิกิริยาใด ๆ โดยการได้รับการฝึกอบรมพิเศษในสถานการณ์ต่างๆ ช่วยให้ผู้ต่อสู้สามารถพัฒนาทักษะของตนเองและเอาชนะความท้าทายต่างๆ ได้เกือบทุกครั้ง ในการฝึกอบรมนี้ พวกเขาได้รับการออกแบบเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัว เมื่อใช้เทคนิค ซาบากิ นักสู้จะวางตำแหน่งตัวเองได้ดีขึ้นจากแนวรุกไปสู่จุดบอด จุดบอดเป็นตำแหน่งในอุดมคติที่สุดสำหรับนักสู้ทุกคนในการแสดงเทคนิคใดๆ ซึ่งซาบากิ ก่อตั้งโดย ฮิเดยูกิ อาชิฮาระ ในปี 1980 และย้ายไปตะวันออกกลางโดย ฮามิด โซลทานิ ในปี 1994 จากรุ่นแรกของ เคียวคุชิน ทุกวันนี้มีเทคนิคสไตล์ ซาบากิ มากมายที่ใช้ในศิลปะการต่อสู้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
คาราเต้
การบันเทิง
ศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น
กีฬาที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น
สหพันธ์เคอร์ลิงโลก

สหพันธ์เคอร์ลิงโลก (World Curling Federation; WCF) เป็นองค์กรกำกับดูแลระดับโลกที่ให้การรับรองกีฬาเคอร์ลิง โดยมีสำนักงานอยู่ที่เมืองเพิร์ธ ประเทศสกอตแลนด์ ก่อตั้งขึ้นจาก สหพันธ์เคอร์ลิงนานาชาติ (International Curling Federation; ICF) เมื่อมีการผลักดันสถานะให้เป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว เปลี่ยนชื่อในปี พ.ศ. 2533
ปัจจุบันมีสมาคมเป็นสมาชิก 67 แห่ง โดยล่าสุดที่เพิ่มเข้ามาคือสหพันธ์เคอร์ลิงเคนยาในปี พ.ศ. 2564
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
องค์กรกีฬา
องค์กรกีฬานานาชาติ
สหพันธ์กีฬานานาชาติ
สหพันธ์ฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติ

สหพันธ์ฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติ (International Ice Hockey Federation; IIHF; Fédération internationale de hockey sur glace; Internationale Eishockey-Föderation) เป็นองค์กรปกครองทั่วโลกสำหรับกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งและฮอกกี้อินไลน์ มีสำนักงานอยู่ในซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และถึงแม้ว่าจะมีประเทศสมาชิก 81 ประเทศ แต่เกือบสองในสามของผู้เล่นที่ลงทะเบียนเป็นชาวอเมริกาเหนือ
สหพันธ์ฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติรักษาอันดับโลกไอไอเอชเอฟตามการแข่งขันฮอกกี้น้ำแข็งระดับนานาชาติ กฎการเล่นสำหรับกิจกรรมไอไอเอชเอฟ แตกต่างจากฮอกกี้ในอเมริกาเหนือและกฎของลีกฮอกกี้ระดับชาติ (NHL) การตัดสินใจของไอไอเอชเอฟสามารถยื่นอุทธรณ์ผ่านศาลอนุญาโตตุลาการกีฬาในเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สหพันธ์ฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติมีหอเกียรติยศของตนเองสำหรับฮอกกี้น้ำแข็งระดับนานาชาติ หอเกียรติยศของสหพันธ์ฮอกกี้น้ำแข็งนานาชาติก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2540 และตั้งอยู่ภายในหอเกียรติยศของฮอกกี้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
องค์กรกีฬา
องค์กรกีฬานานาชาติ
สหพันธ์กีฬานานาชาติ
สหพันธ์ลูชนานาชาติ

สหพันธ์ลูชนานาชาติ (International Luge Federation; Fédération Internationale de Luge de Course; FIL; Internationaler Rennrodelverband) เป็นสหพันธ์ระหว่างประเทศหลักสำหรับกีฬาลูจทั้งหมด ก่อตั้งขึ้นโดย 13 ประเทศที่เมืองดาวอส ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี พ.ศ. 2500 จนถึงปี พ.ศ.2552 มีสมาชิกของสมาคมลูจแห่งชาติ 53 แห่ง และสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองแบร์ชเทิสกาเดิน ประเทศเยอรมนี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
องค์กรกีฬา
องค์กรกีฬานานาชาติ
สหพันธ์กีฬานานาชาติ
สหพันธ์สกีนานาชาติ

สหพันธ์สกีนานาชาติ (Fédération internationale de ski; FIS; International Ski Federation) เป็นหน่วยงานระดับนานาชาติสูงสุดที่กำกับดูแลการเล่นสกีและสโนว์บอร์ด ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ในเมืองชามอนี ประเทศฝรั่งเศส เอฟไอเอสรับผิดชอบด้านกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวของการเล่นสกีลงเขา สกีข้ามทุ่ง สกีกระโดดไกล สกีนอร์ดิกผสม สกีลีลา และสโนว์บอร์ด สหพันธ์สกีนานาชาติยังรับผิดชอบในการกำหนดกฎการแข่งขันระหว่างประเทศ ปัจจุบันองค์กรมีสมาชิกสมาคมสกีแห่งชาติ 118 สมาคมและตั้งอยู่ในเมืองโอเบอร์โฮเฟินอัมทูเนอร์เซ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
องค์กรกีฬา
องค์กรกีฬานานาชาติ
สหพันธ์กีฬานานาชาติ
เสมอใจ จินดารักษ์

คุณหญิงเสมอใจ จินดารักษ์ หรือ เสมอใจ สวัสดิ์-ชูโต (นามเดิม เสมอ อมาตยกุล; 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 – 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521) นามปากกา ซันเฟลาเวอร์ เป็นธิดาของเสวกเอก พระยาภูบาลบันเทิง (ประยูร อมาตยกุล) เป็นภรรยาของพระยาจินดารักษ์ (จำลอง สวัสดิ์-ชูโต) และเป็นนักแปลหญิงคนแรกของประเทศไทย
== ประวัติ ==
คุณหญิงเสมอใจเกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 มีนามเดิมว่า เสมอ อมาตยกุล เป็นธิดาของเสวกเอก พระยาภูบาลบันเทิง (ประยูร อมาตยกุล) กับคุณหญิงตระกูล ภูบาลบันเทิง มารดาเป็นธิดาของพระปรีชากลการ (สำอาง อมาตยกุล) หลังพระปรีชากลการถูกประหารชีวิต แฟนนี นอกซ์ ภรรยาของพระปรีชากลการพาคุณหญิงตระกูลไปเมืองนอกด้วย ด้วยเหตุนี้คุณหญิงตระกูลจึงมีทักษะภาษาอังกฤษ เมื่อกลับมาตุภูมิจึงเป็นล่ามหญิงคนแรกของประเทศไทย ครั้นคุณหญิงเสมอใจมีอายุได้สองขวบ จึงได้รับพระราชทานนามว่า "เสมอ" เพราะเกิดในตระกูลที่เสมอกันทั้งฝ่ายบิดาและมารดา
คุณหญิงเสมอใจสมรสกับพระยาจินดารักษ์ (จำลอง สวัสดิ์-ชูโต) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลจอมพล แปลก พิบูลสงคราม มีบุตรด้วยกันสี่คน ได้แก่ จำแลง, ดุษฎี, วลัย และพลตำรวจตรี จำทูล สวัสดิ์-ชูโต ซึ่งสหรัถ สังคปรีชา เป็นเหลนของเธอในสายของจำแลง สวัสดิ์-ชูโต นอกจากนี้พระยาและคุณหญิงจินดารักษ์ยังดูแลอรุณ อมาตยกุล (น้าของคุณหญิง) และเยาวเรศ อมาตยกุล (อาของคุณหญิง) คู่สามีภรรยาซึ่งไม่มีบุตรด้วยกัน หลังสองสามีภรรยาสิ้นชีพไปแล้ว ก็ได้มอบมรดกต่าง ๆ แก่คุณหญิงเสมอใจ
คุณหญิงเสมอใจถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521 สิริอายุ 81 ปี พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2521
== งานเขียน ==
คุณหญิงเสมอใจใช้นามปากกว่า "ซันเฟลาเวอร์" แปลว่าดอกทานตะวัน เพราะเป็นดอกไม้ที่สู้แดดเสมอ สอดคล้องกับชื่อตัวคือ "เสมอ" และหากเขียนซันเฟลาเวอร์เป็นภาษาอังกฤษ ก็จะเขียนขึ้นต้นด้วยตัว S เช่นเดียวกับชื่อจริงของเธอ
คุณหญิงเสมอใจสามารถแปลนวนิยายภาษาต่างประเทศเป็นภาษาไทยโดยเข้าถึงอรรถรสทางภาษา ถือเป็นสตรีไทยเพียงไม่กี่คนในยุคนั้นที่รู้ภาษาอังกฤษและไทยเป็นอย่างดี ในขณะนั้นมีนักแปลผู้หญิงอยู่ก่อนสองคนคือ ลม่อม สีบุญเรือง นามปากกา ยูปีเตอร์ และแดรดนอท ซึ่งแปลบทความลงหนังสือพิมพ์ จีนโนสยามวารศัพท์ รวมถึง พงศาวดารญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2456  และอีกคนคือหม่อมเจ้าศุขศรีสมร เกษมศรี (ร่วมกับสามีคือมหาอำมาตย์ตรี หม่อมเจ้าพูนศรีเกษม เกษมศรี) นามปากกา ศ.ร. หรือ ศะระ เป็นผู้แปลและเรียบเรียงเรื่อง เต็ลมา (Thelma) ส่วนคุณหญิงเสมอใจ ใช้นามปากกว่า ซันเฟลาเวอร์ แปลนวนิยายเรื่อง ไข่มุกซึ่งมีค่า (The Pearl of Great Price) ซึ่งเป็นการแปลและถอดความหมายของนวนิยายทั้งเล่ม ถือว่าคุณหญิงเสมอใจ เป็นนักแปลหญิงคนแรกของประเทศไทย หลังจากนั้นไม่นานคุณหญิงเสมอใจแปลนวนิยายเรื่อง มรดกชั่วร้ายของตระกูล ซึ่งปกของหนังสือเล่มนี้มีภาพประกอบวาดโดยขุนปฏิภาคพิมพ์ลิขิต (เปล่ง ไตรปิ่น)
== ลำดับสาแหรก ==
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
คุณหญิง
นักแปลชาวไทย
สกุลอมาตยกุล
สกุลสวัสดิ์-ชูโต
สกุลไกรฤกษ์
ลอโมดัว

ลอโมดัว (L'Homme au doigt; ชายชี้นิ้ว) เป็นประติมากรรมบรอนซ์ที่สร้างขึ้นในปี 1947 โดยอัลแบร์โต จาโกเมตตี หลังชิ้นงานนี้ถูกขายไปด้วยมูลค่า 141.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เมื่อ 11 พฤษภาคม 2015 ลอโมดัวกลายเป็นประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลก
จาโกเมตตีสร้างแคสต์ของประติมากรรมนี้รวมหกชิ้น และอีกหนึ่งชิ้นเป็นพรูฟของศิลปิน ปัจจุบันลอโมดัวเป็นชิ้นงานในของสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์ก, หอศิลป์เทตในสหราชอาณาจักร, ศูนย์ศิลปะดิมอยน์ และอีกหนึ่งชิ้นอยู่ในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ส่วนชิ้นงานที่เหลือเป็นสมบัติของสะสมส่วนบุคคลหรือขององค์กร
ลอโมดัวถูกขายไปด้วยมูลค่า 126 ล้านดอลลาร์ หรือหากรวมค่าดำเนินการแล้วอยู่ที่ 141.3 ล้านดอลลาร์ ที่การประมูลของคริสทีส์ นิวยอร์ก เมื่อ 11 พฤษภาคม 2015 ที่จัดขึ้นในชื่อ Looking Forward to the Past ราคาซื้อขายนี้ทำให้ชิ้นงานนี้กลายเป็นประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลก ชิ้นงานนี้เดิมเคยเป็นของสะสมส่วนตัวของเชลเดิน ซอโล มาก่อนเป็นเวลากว่า 45 ปี
คริสทีส์เรียกขานงานชิ้นนี้ว่าเป็น "งานชิ้นเอกที่หายากยิ่ง" (rare masterpiece) และเป็น "ประติมากรรมที่มีความเป็นตัวแทนมากที่สุดและชวนให้นึกถึงจาโกเมตตีมากที่สุด" และคาดการณ์มูลค่าประมูลตอนแรกอยู่ที่ราว 130 ล้านดอลลาร์
ลอมกีมาร์ช I งานอีกชิ้นของจาโกเมตตี ก็เป็นหนึ่งประติมากรรมที่แพงที่สุดในโลกเช่นกัน ด้วยราคาประมูล 65 ล้านปอนด์ (104.3 ล้านดอลลาร์) ที่ซอเธบีส์ ลอนดอน เมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2010
==อ้างอิง==
ประติมากรรม
ผลงานในปี พ.ศ. 2490
พ.ศ. 2558
กาลารามมนเทียร

กาลารามมนเทียร เป็นมนเทียรเก่าแก่ บูชาพระราม ตั้งอยู่ในย่านปัญจวตีของเมืองนาศิก รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย คำว่ากาลาราม แปลตรงตัวว่าพระราม (ราม) องค์สีดำ (กาลา)
เชื่อกันว่ามนเทียรเล่าว่ามนเทียรถูกสร้างขึ้นมาในศตวรรษที่ 7 ตำนานกล่าวว่าขณะมนเทียรถูกโจมตีโดยกองทัพอิสลาม เทวรูปของพระรามถูกโยนลงไปในแม่น้ำโคทาวรีซึ่งติดกับมนเทียรเพื่อป้องกันเทวรูปจากการถูกทุบทำลาย มนเทียรใหม่ต่อมาสร้างขึ้นโดยสารทาร รังคาราว โอเธกร (Sardar Rangarao Odhekar) ในราวปี 1788 ตำนานกล่าวว่าโอเธกรมีฝันนิมิตเห็นเทวรูปพระรามองค์สีดำลอยอยู่ในแม่น้ำโคทาวรี โอเธกรจึงออกค้นหาและก็พบเทวรูปลอยอยู่ที่แม่น้ำจริง ๆ ตำนานการค้นพบเทวรูปนี้ยังเป็นส่วนสำคัญหนึ่งของประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของเมืองนาศิกเองเช่นกัน
มนเทียรเคยมีบทบาทสำคัญมากในขบวนการเพื่อสิทธิของทลิต บี อาร์ อัมเพทกร ได้นำการประท้วงด้านนอกมนเทียรในเมื่อ 2 มีนาคม 1930 เพื่อเรียกร้องให้มนเทียรเปิดรับชาวทลิตเข้าไปสักการะในมนเทียรได้
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐมหาราษฏระ
โบสถ์พระราม
นาศิก
หมู่ภูตนาถมนเทียร (พทามี)

หมู่ภูตนาถมนเทียร (ಭೂತನಾಥ ಗುಚ್ ದೇವಸ್ಥಾನ; Bhutanatha group) เป็นหมู่มนเทียรหินทรายบูาเทพเจ้าพระนามว่า ภูตนาถ ตั้งอยู่ในเมืองพทามี รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย โดยประกอบด้วยภูตนาถมนเทียร หรือหมู่มนเทียรหมายเลข 1 ตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบ มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบอินเดียเหนือและใต้ยุคแรกผสมผสาน มณฑปเปิดยื่นเข้าไปในทะเลสาบ และมัลลิกราชุนมนเทียร (Mallikarjuna) หรือหมู่มนเทียรหมายเลข 2 ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลสาบ มีสถาปัตยกรรมแบบสูงชันเป็นขั้นดังที่พบทั่วไปในสถาปัตยกรรมแบบกัลยาณีจาลุกยะ มนเทียรส่วนในของหมู่มนเทียรหมายเลข 1 สร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 7 ตอนปลาย สมัยพทามีจาลุกยะ ส่วนมณฑปเปิดเข้าทะเลสาบนั้นสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 สมัยกัลยาณีจาลุกยะ หมู่ภูตนาถมนเทียรแห่งพทามีจึงมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่หลากหลายอยู่รวมกัน
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐกรณาฏกะ
โบสถ์ริดดาร์ฮ็อลเมน

โบสถ์ริดดาร์ฮ็อลเมน (Riddarholmskyrkan; Riddarholmen Church) เป็นโบสถ์คริสต์ของอดีตแอบบียุคกลาง ตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เป็นสถานที่ไว้พระบรมศพของพระบรมวงศานุวงศ์ของสวีเดนส่วนใหญ่
โบสถ์ตั้งอยู่บนเกาะริดดาร์ฮ็อลเมน ใกล้กับพระราชวังหลวง ศาสนพิธีในโบสถ์สิ้นสุดไปตั้งแต่ปี 1807 และในปัจจุบันโบสถ์มีไว้เพื่อใช้งานในพิธีศพและพิธีระบึกเท่านั้น กษัตริย์สวีเดนทุกพระองค์นับตั้งแต่กุสตัฟฟัส อะดัลฟัส (สิ้นพระชนม์ 1632) ถึง กุสตีฟที่ห้า (สิ้นพระชนม์ 1950) ฝังพระบรมศพไว้ที่นี่ ยกเว้นแต่เพียงคริสตีนาแห่งสวีเดนซึ่งฝังอยู่ที่บาซิลิกาเซนต์ปีเตอร์ในวาติกัน) รวมถึงกษัตริย์ยุคก่อนหน้า มักนัสที่สาม (สิ้นพระชนม์ 1290) และ ชารลส์ที่แปด (สิ้นพระชนม์ 1470) ธรรมเนียมการฝังศพกษัตริย์สวีเดนที่ตี่ถูกยกเลิกไปนับตั้งแต่มีสุสานหลวงซึ่งเป็นของรัฐบาลสวีเดน
== ดูเพิ่ม ==
กัมลา สตาน
สตูร์ชีร์กาน
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Riddarholm Church at the Royal Court's website
สุสานในประเทศสวีเดน
พระมหากษัตริย์สวีเดน
โบสถ์คริสต์ในสต็อกโฮล์ม
สุสานหลวง
รัฐใต้ดินโปแลนด์

รัฐใต้ดินโปแลนด์ (Polskie Państwo Podziemne หรือที่รู้จักในชื่อ รัฐลับโปแลนด์) เป็นหน่วยงานทางการเมืองและทางทหารเพียงหนึ่งเดียวที่ก่อตั้งขึ้นโดยสหภาพขององค์กรต่อต้านในโปแลนด์ภายใต้การยึดครอง ซึ่งจงรักภักดีต่อรัฐบาลสาธารณรัฐโปแลนด์พลัดถิ่นในกรุงลอนดอน องค์ประกอบแรกของรัฐใต้ดินก่อตั้งขึ้นในช่วงวันสุดท้ายของการบุกครองโปแลนด์ของเยอรมนีและโซเวียตในปลายเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 รัฐใต้ดินถูกมองว่าเป็นผู้สนับสนุนทางกฎหมายอย่างต่อเนื่องของสาธารณรัฐโปแลนด์ในช่วงก่อนสงคราม (รวมถึงหน่วยงานของรัฐใต้ดิน) ซึ่งร่วมต่อสู้ทางอาวุธเพื่อต่อกรกับอำนาจที่เข้ายึดครองประเทศ (ทั้งนาซีเยอรมนีและสหภาพโซเวียต) รัฐใต้ดินไม่เพียงแต่สนับสนุนการต่อต้านทางทหารเท่านั้น (ซึ่งเป็นหนึ่งในการต่อต้านที่ใหญ่ที่สุดในโลก) แต่ยังสนับสนุนโครงสร้างทางพลเรือน เช่น ความยุติธรรม การศึกษา วัฒนธรรม และบริการทางสังคมอีกด้วย
แม้ว่ารัฐใต้ดินจะได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางตลอดช่วงสงคราม ก็ไม่ได้รับการสนับสนุนหรือเป็นที่ยอมรับจากฝ่ายซ้ายจัด (คอมมิวนิสต์) ฝ่ายชาตินิยมจากค่ายมูลวิวัติแห่งชาติฟาลังกา (National Radical Camp Falanga) และค่ายมูลวิวัติเอบีซี (National Radical Camp ABC) ต่อต้านการยึดครองโปแลนด์ของเยอรมนีและขบวนการทั้งสองค่ายถูกแทนที่โดยกอนแฟแดรัตซยา นารอดู (Konfederacja Narodu) อย่างรวดเร็ว โดยส่วนหนึ่งของรัฐใต้ดินโปแลนด์ ซึ่งรวมถึงสมาชิกส่วนใหญ่ของฝ่ายขวาจัดในช่วงก่อนสงคราม ในท้ายที่สุด อิทธิพลของคอมมิวนิสต์ได้เอนเอียงไปสู่ความโชคร้ายทางทหาร (ที่โดดเด่นที่สุดคือ ความล้มเหลวของการก่อการกำเริบวอร์ซอ) และความเป็นปรปักษ์ของสหภาพโซเวียตที่เพิ่มมากขึ้น สหภาพโซเวียตได้สร้างรัฐบาลหุ่นเชิดขึ้นมาใน ค.ศ. 1944 (คณะกรรมาธิการแห่งชาติเพื่อการปลดปล่อยโปแลนด์) และรับรองว่ารัฐบาลหุ่นเชิดนี้เป็นรากฐานของรัฐบาลโปแลนด์ในช่วงหลังสงคราม ระหว่างที่โซเวียตคอยหนุนหลังฝ่ายคอมมิวนิสต์ที่เข้ายึดครองโปแลนด์ในช่วงสิ้นสุดสงคราม สมาชิกรัฐใต้ดินจำนวนมากล้วนถูกพิจารณาคดีในข้อหาผู้ทรยศและเสียชีวิตในเรือนจำ เมื่อโปแลนด์ถูกทอดทิ้งโดยพันธมิตรชาติตะวันตก ซึ่งพบว่าแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเจรจากับโซเวียตและต้องการหลีกเลี่ยงสงครามกลางเมือง สถาบันหลักของรัฐใต้ดินโปแลนด์จึงยุบตัวเองลงในช่วงครึ่งแรกของ ค.ศ. 1945
ในท้ายที่สุด ผู้คนหลายแสนคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับหน่วยงานต่าง ๆ ของรัฐใต้ดิน (ซึ่งมีการคาดการณ์แค่สมาชิกในกองทัพบ้านเกิดเพียงอย่างเดียวก็นับเป็นประมาณเกือบครึ่งล้านคน) ได้รับการสนับสนุนอย่างเงียบ ๆ จากชาวโปแลนด์หลายล้านคน เหตุผลเบื้องหลังจากการสร้างอำนาจพลเรือนลับมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าการบุกครองโปแลนด์ของเยอรมนีและโซเวียตนั้นผิดกฏหมาย ดังนั้นแล้วสถาบันทั้งหมดที่ถูกสร้างขึ้นโดยอำนาจการยึดครองจึงถือว่าผิดกฏหมายและสถาบันใต้ดินโปแลนด์คู่ขนานได้ถูกจัดตั้งขึ้นตามกฏหมายโปแลนด์ ขนาดของรัฐใต้ดินยังได้รับความช่วยเหลือโดยไม่ได้ตั้งใจจากการกระทำของผู้ยึดครอง ซึ่งได้พยายามที่จะทำลายรัฐ ประเทศชาติ และวัฒนธรรมของโปแลนด์ รวมทั้งนโยบายการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุที่สำคัญที่สุดซึ่งมุ่งเป้าไปที่พลเรือนชาวโปแลนด์ เป็นแรงสนับสนุนที่ได้รับความนิยมสำหรับขบวนการต่อต้านโปแลนด์และพัฒนามันขึ้นมา
ในช่วงสงครามเย็น งานวิจัยเกี่ยวกับรัฐใต้ดินได้ถูกกำจัดโดยเจ้าหน้าที่คอมมิวนิสต์ในโปแลนด์ ซึ่งได้เน้นยำถึงบทบาทของพลพรรคคอมมิวนิสต์ในขบวนการต่อต้านนาซี จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ งานวิจัยจำนวนมากที่ทำในหัวข้อนี้จึงถูกดำเนินการโดยนักวิชาการชาวโปแลนด์ที่อาศัยอยู่ในการพลัดถิ่น
== อ้างอิง ==
ขบวนการต่อต้านสงครามโลกครั้งที่สอง
วอล์กออนบาย

"วอล์กออนบาย" (อังกฤษ: Walk on By) คือเพลงที่เรียบเรียงทำนองและแต่งโดย เบิร์ต แบแคแร็ก ร่วมกับ ฮัล เดวิด ทำหน้าที่แต่งเนื้อร้อง ขับร้องโดยดิออน วอร์วิค (พ.ศ. 2507) เพลงนี้สามารถติดอันดับที่ 6 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ของสหรัฐอเมริกา และติดอันดับที่ 1 บนชาร์ตแคชบ็อกซ์ริทึมแอนด์บลูส์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2508 เพลงนี้มีการนำมาร้องซ้ำหลายครั้ง เช่น  ไอแซก เฮส์ (พ.ศ. 2512), กลอเรีย เกย์เนอร์ (พ.ศ. 2518), ไซบิล (พ.ศ. 2533) และแกเบรียล (พ.ศ. 2540) เป็นต้น
==แกเบรียล==
แกเบรียล นักร้องหญิงชาวอังกฤษ ได้ร้องคัฟเวอร์เพลง "วอล์กออนบาย" ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่ 5 และซิงเกิลปิดท้ายจากอัลบั้ม แกเบรียล เมื่อปี พ.ศ. 2540 โดยเวอร์ชั่นนี้โปรดิวซ์โดย เดอะบอยเลอร์เฮาส์บอยส์ ซึ่งสามารถขึ้นถึงอันดับ 7 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร แม้จะเป็นหนึ่งในเพลงฮิตท็อป 10 แต่ก็ไม่ได้ถูกนำไปรวมในอัลบั้มรวมเพลง ดรีมส์แคนคัมทรู, เกรเทสฮิตส์ ชุดที่ 1 เวอร์ชั่นทั่วไปของเธอ (พ.ศ. 2544) มีปรากฏแค่ในอัลบั้มรวมเพลงฮิตเวอร์ชั่นพิเศษเท่านั้น
=== รายชื่อเพลง ===
=== ชาร์ต ===
==อ้างอิง==
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2507
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2540
สารานุกรมประเทศจีน

สารานุกรมประเทศจีน  เป็นสารานุกรมขนาดใหญ่ในปัจจุบันเล่มแรกที่พิมพ์ด้วยภาษาจีน โดยเริ่มรวบรวมใน ค.ศ. 1978 เผยแพร่โดยสำนักพิมพ์สารานุกรมจีน ซึ่งในเวลานั้นตีพิมพ์เป็นเล่มเดียว โดยเริ่มต้นด้วยเล่มดาราศาสตร์ใน ค.ศ. 1980 จนถึงเล่มสุดท้ายใน ค.ศ. 1993 รวมแล้วมี 74 เล่มที่มีรายการมากกว่า 80,000 รายการ หนังสือนี้เรียงตามเรื่อง ซึ่งมีทั้งหมด 66 เรื่อง (บางเรื่องมีปรากฎมากกว่าหนึ่งเล่ม) แต่ละเรื่องถูกเรียงด้วยอักษรพินอินเหมือนกับพจนานุกรมจีนในปัจจุบัน และมีการตีพิมพ์ฉบับภาษาอุยกูร์ใน ค.ศ. 2015
ฉบับออนไลน์ที่สามถูกเผยแพร่และตีพิมพ์ในช่วงปลาย ค.ศ. 2018 ซึ่งสามารถใช้ได้อย่างเสรี มีนักวิชาการมากกว่า 20,000 คน รวมไปถึงผู้เชี่ยวชาญบางส่วนจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ได้เข้าร่วมโปรแกรมสารานุกรมออนไลน์ที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 2011 ทำให้สารานุกรมนี้มีรายการมากกว่า 300,000 รายการ
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สารานุกรมประเทศจีน ฉบับที่ 3 
ฐานข้อมูลสารานุกรมประเทศจีน
บทนำของฐานข้อมูล สารานุกรมประเทศจีน
สารานุกรมออนไลน์จีน
สารานุกรมจีน