ภาษาอังกฤษ/ไวยากรณ์/หน้าที่ของคำ/คำนาม

คำนาม (Nouns) หมายถึง คำที่เป็นชื่อของคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ รวมทั้งสิ่งที่เป็นนามธรรม
ชนิดคำนาม

สามานยนาม (Common noun)
วิสามานยนาม (Proper noun)
สมุหนาม (Collective noun)
วัตถุนาม (Material noun)
อาการนาม (Abstract noun)
นามผสม (Compound noun)
สามานยนาม

วิสามานยนาม
ชนิดคำนาม.
วิสามานยนาม.
วิสามานยนาม หมายถึง ชื่อที่หมายความถึงวัตถุเพียงอย่างเดียว ซึ่งอาจเป็นบุคคล สถานที่หรือสิ่งของ
วิสามานยนามจำกัดสิ่งของให้เป็นการใช้อย่างแคบ เช่น city (นคร) เป็นคำรวมที่ใช้กับสถานที่ประเภทเดียวกัน แต่ Bangkok เป็นชื่อของนครแห่งหนึ่ง และหมายความถึงนครแห่งนี้แห่งเดียว ทั้งนี้ แม้ว่าบางนครอย่างเช่น Bostons หรือ Manchesters จะมีหลายแห่งและปรากฏอยู่ในรูปพหูพจน์ แต่ชื่อที่ซ้ำกันนั้นก็ยังเป็นวิสามานยนามอยู่ (อาจระบุภายหลังว่า Boston, Massachusetts หรือ Manchester, England เป็นต้น)
สมุหนาม
สมุหนาม.
สมุหนาม หมายถึง นามที่เป็นชื่อของหมู่คณะ ฝูง พวก กลุ่ม แบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ ชนิดที่สมุหนามไปประกอบกับสามานยนามโดยมี of มาคั่น เพื่อให้เน้นความเป็นหมู่คณะนั้นชัดยิ่งขึ้น ตามโครงสร้างดังนี้
ส่วนอีกชนิดหนึ่งเป็น คำคำเดียวที่มีความหมายแสดงหมวดหมู่ กลุ่มก้อนในตัวมันเองอยู่แล้ว เช่น family ครอบครัว, army กองทัพบก, flock ฝูงสัตว์, jury คณะลูกขุน, cabinet คณะรัฐมนตรี เป็นต้น
วัตถุนาม
วัตถุนาม.
วัตถุนาม หมายถึง นามสามัญในแง่ที่ชื่อใช้กับทุกอนุภาคของสสารที่คล้ายกัน ไม่ได้หมายความถึงวัตถุโดด ๆ หรือแยกกัน เช่น glass, iron, clay, frost, rain, snow, wheat, wine, tea, sugar เป็นต้น
อาการนาม
อาการนาม.
อาการนาม หมายถึง นามที่เป็นชื่อของสภาวะ สถานะ คุณลักษณะ หรือการกระทำ โดยไม่มีความสัมพันธ์กับสิ่งที่เป็นรูปธรรม
เช่น เมื่อเราพูดถึง a wise man (ผู้มีภูมิปัญญา) เรารับรู้คุณสมบัติหรือคุณภาพในตัวบุคคลคนหนึ่ง แต่ถ้าเราต้องการอธิบายถึงคุณสมบัติหรือคุณภาพนั้นโดยไม่นึกถึงบุคคลไปด้วย แปลว่าเรากำลังกล่าวถึง wisdom (ภูมิปัญญา) ซึ่งเป็นอาการนาม หรือเป็นชื่อเรียกของคุณสมบัติหรือคุณภาพที่เป็นนามธรรม
อาการนามแบ่งได้เป็นสองกลุ่ม คือ

Attribute nouns แสดงคุณภาพหรือคุณลักษณะหรือคุณภาพ มาจากคำคุณศัพท์ เช่น height จาก high, redness จาก red
Verbal nouns บอกชื่อสถานะ สภาพหรือการกระทำ มาจากคำกริยา

นามผสม
นามผสม.
นามผสม อาจแบ่งได้เป็นสองประเภท คือ

คำที่ประสมเข้าเป็นคำเดียว เช่น courtyard, stepson
กลุ่มคำที่ส่วนแรกเป็นคำหลัก แล้วนามต่อมาเป็นคำขยาย เช่น court-martial, father-in-law รายละเอียดการเปลี่ยนเป็นรูปพหูพจน์ ดูด้านล่าง
การใช้คำนามแบบพิเศษ


จุดกำเนิดของวัตถุใช้เป็นชื่อของวัตถุนั้นเอง เช่น china (เครื่องถ้วยกระเบื้อง)
เป็นชื่อของคนหรือสถานที่ที่มีลักษณะบางประการที่ใช้บรรยายคนหรือสถานที่อื่นที่มีคุณสมบัติเดียวกัน เช่น a Hercules (หมายถึง คนที่มีพละกำลังมาก)

คำหรือกลุ่มคำประเภทอื่นที่ใช้เป็นคำนาม
คำหรือกลุ่มคำประเภทอื่นที่ใช้เป็นคำนาม.
มีการนำคำหรือกลุ่มคำประเภทอื่นมาใช้เป็นนาม โดยมีที่มาจาก

คำหน้าที่อื่น เช่น

The great, the wealthy, fear thy blow.—Burns. หมายถึง ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้มั่งมี
Such are the words a brave should use.—Cooper. หมายถึง ผู้กล้า

กลุ่มคำ เช่น

Too swift arrives as tardy as too slow.—Shakespeare. หมายถึง คนที่มาเร็ว, คนที่มาช้า
นามนับไม่ได้ (Uncountable หรือ mass noun)


นามนับไม่ได้ (Uncountable หรือ mass noun).
คำนามนับไม่ได้ไม่สามารถใส่ตัวเลขด้านหน้าโดยตรงเพื่อบอกจำนวนได้ แต่ให้ใช้หน่วยวัดที่เจาะจง เช่น "20 litres of water" (ลองเทียบกับ 20 chairs)
คำนามบางคำเป็นได้ทั้งนามนับได้และนามนับไม่ได้ ตัวอย่างเช่น "wine" 
สองประโยคมีความหมายต่างกัน
อีกตัวอย่างหนึ่ง เช่น "cabbage"
ข้างต้นสองบรรทัดมีความหมายเหมือนกัน
เอกพจน์และพหูพจน์
เอกพจน์และพหูพจน์.
ในภาษาอังกฤษ อาจมีการเปลี่ยนรูปตามจำนวนพจน์ได้ คือ มีทั้งนามรูปเอกพจน์ (singular) และพหูพจน์ (plural) เอกพจน์หมายถึงนามเดียว ส่วนพหูพจน์หมายถึงนามตั้งแต่สองขึ้นไป
รายละเอียดของรูปเอกพจน์และพหูพจน์ของนามดูได้ในตารางด้านล่าง
การใช้เอกพจน์หรือพหูพจน์
การใช้เอกพจน์หรือพหูพจน์.
ปริมาณศูนย์เป็นได้ทั้งเอกพจน์และพหูพจน์ แต่ถือเป็นพหูพจน์โดยปริยาย เช่น
จุดทศนิยมเป็นพหูพจน์เสมอ ส่วนเศษส่วนให้ดูเศษ (ดูที่ บท "จำนวน") เช่น
ใช้รูปพหูพจน์กับคำที่ไม่มีรูปเอกพจน์ เช่น
เพศของคำนาม
เพศของคำนาม.
ในภาษาอังกฤษ คำนามสามารถมีได้ 2 เพศ คือ เพศชายหรือผู้ (masculine) และเพศหญิงหรือเมีย (feminine) เพศของคำนามบอกได้จาก

คำเติมหน้า (Prefix) เช่น

she-goat—he-goat, cock sparrow—hen sparrow

คำเติมท้าย (Suffix) มักลงท้ายด้วย -ess เช่น

lion—lioness, actor—actress

คำที่รูปต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่เป็นคำที่เข้าคู่กัน เช่น

boy—girl, king—queen, bull—cow
หน้าที่ของคำนามในประโยค


กรรตุการก

เป็นประธานของกริยา
เป็นนามภาคแสดง (predicate noun) หรือคำที่เติมกริยาให้สมบูรณ์ เช่น

"A bent twig makes a crooked tree."

วางข้าง (in apposition) นามกรรตุการกอื่น เป็นการเพิ่มความหมายของคำนั้น เช่น

"The reaper Death with his sickle keen." (Death ขยาย the reaper)

ใช้เมื่อกล่าวด้วยโดยตรง (direct address) เช่น

"Lord Angus, thou hast lied!"

ใช้กับ infinitive ในประโยคอุทาน เช่น

"David to die!"
กรรมการก

เป็นวัตถุโดยตรงหรือโดยอ้อมของกริยา
เป็นการนิยามการกระทำของกริยาโดยระบุเวลา การวัด ระยะทาง เป็นต้น คล้ายกับคำวิเศษณ์ เช่น

"Cowards die many times before their deaths."

เป็นวัตถุที่สอง เป็นภาคแสดงที่เติมกริยาให้สมบูรณ์ (คือไม่ใช่สิ่งเดียวกับประธาน) เช่น

"Time makes the worst enemies friends."

เป็นวัตถุของบุพบท เช่น

""He must have a long spoon that would eat with the devil."

วางข้างกรรมการกอื่น เช่น

"The opinions of this junto were completely controlled by Nicholas Vedder, a patriarch of the village, and landlord of the inn."
สัมพันธการก

สัมพันธการกวางข้าง (Appositional possessive) เทียบเท่ากับกรรมการกวางข้าง (appositional objective) เช่น

The blind old man of Scio's rocky isle.—Byron (= the rocky isle of Scio)

สัมพันธการกกรรม (Objective possessive) เทียบเท่ากับกรรมการกตามหลังกริยา เช่น

"He passes to-day in building an air castle for to-morrow, or in writing yesterday's elegy."—Thackeray (= an elegy to commemorate yesterday)

สัมพันธการกรรตุ (Subjective possessive) เทียบเท่ากับกรรตุการก เช่น

The unwearied sun, from day to day,
Does his Creator's power display.
—Addison.

หมายเหตุ
บางครั้งละ s ในสัมพันธการกเอกพจน์ถ้าคำลงท้ายด้วยเสียงเสียดแทรก (hissing) แล้วเสียงเสียดแทรกอีกเสียงหนึ่งตามมา เหลือเฉพาะเครื่องหมายอะพอสทรอพี เช่น

for goodness' sake

ในวลีความซ้อน เติมอะพอสทรอพีหลังคำสุดท้าย เช่น

They invited me in the emperor their master's name.—Swift.

พบการใช้ double possessive ซึ่งมีเพื่อเน้นคำ หรือเพื่อเลี่ยงความกำกวม เช่น

Besides these famous books of Scott's and Johnson's, there is a copious "Life" by Thomas Sheridan.—Thackeray
อ้างอิง



ข้อความบางส่วนในหน้านี้ นำมาจากตำรา An English Grammar by W. M. Baskervill and J. W. Sewell, 1895. ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ