pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ธงประดับเทศกาลต้อนรับ วันออกพรรษา

การตั้งสักการะ ถวายบูชาพระธาตุ, พระพุทธรูป
การตั้งสักการะ ถวายบูชาพระธาตุ, พระพุทธรูป.
การจัดแท่นหมู่บูชาถวายสักการะ นั้น เมื่อตั้งโต๊ะทั้ง ๗ โต๊ะบนพื้นแท่นหลัก หรือบนผืนพรมแล้ว จากนั้น ให้อาราธนาประดิษฐานซึ่ง พระธาตุ หรือพุทธนิมิตประการอื่น ๆ แบบต่าง ๆ ตามแต่ที่ตน และคณะของตนจะศรัทธา มาที่ซึ่งการประดิษฐาน ณ ตำแหน่งโต๊ะกลางสูงทางด้านหลังในสุด ลำดับที่ ๑ พร้อมด้วยเครื่องประดับแจกันหรือพานพุ่มดอกไม้ และในลำดับต่างๆ นั้น เป็นดังต่อไปนี้ 

โต๊ะตัวลำดับที่ ๒ ตัวสูงกลาง ด้านหน้า ตั้งประดับแจกันดอกไม้ หรือพานพุ่มดอกไม้
โต๊ะลำดับตัวที่ ๓ ที่ ๔ ด้านข้างตั้งประดับแจกันดอกไม้ หรือพานพุ่มดอกไม้
โต๊ะลำดับที่ ๕ ตัวพื้นฐานด้านล่างตำแหน่งหน้าสุด ให้ตั้งประดับสักการะด้วย ธูป ๓ เทียน ๒ รวมเป็น ๕ ประการแล้ว อาจวางบูชาด้วยพวงมาลัย หรือดอกไม้ด้วยก็ได้ (ความหมาย ธูป นั้น แทนพระสังฆรัตนะ ที่ถึงแก่พระพุทธคุณทั้ง ๓ ประการ และเทียนเป็นเครื่องระลึกแทนพระธรรม และพระวินัย)
โต๊ะตัวสูงกลางด้านข้าง ตัวที่ ๖ ที่ ๗ ให้ตั้งประดับด้วยพานพุ่มดอกไม้ สำคัญที่ว่า ตำแหน่งที่ ๓ และที่ ๔ นั้น จะตั้งประดับเป็นพานพุ่มอย่างลำดับที่ ๖ ที่ ๗ ก็ได้
ฝากทรัพย์

เอกเทศสัญญา2
ภาษาไทย/ไวยากรณ์/ภาษาไทยเบื้องต้น/วรรณยุกต์และการผันอักษร

ห้า
วรรณยุกต์ไทย
วรรณยุกต์ไทย.
วรรณยุกต์ หมายถึง เครื่องหมายที่แสดงเสียงสูง ต่ำ ของคำในภาษาไทย มี ๔ รูป คือ
ในภาษาไทยคำทุกคำเมื่อใส่วรรณยุกต์เข้าไปแล้ว จะทำให้อ่านออกเสียงต่างกัน และความหมายของคำก็จะเปลี่ยนไปด้วย เช่น
อักษรกลาง อักษรสูง และอักษรต่ำ
อักษรกลาง อักษรสูง และอักษรต่ำ.
อักษรไทยแบ่งตามการออกเสียงเป็น ๓ หมู่ หรือเป็นระบบไตรยางศ์ได้ดังนี้

อักษรกลาง มี ๙ ตัว ได้แก่
อักษรสูง มี ๑๑ ตัว ได้แก่
อักษรต่ำ มี ๒๔ ตัว ได้แก่
การผันอักษรกลาง อักษรสูง และอักษรต่ำ
อักษรกลาง
อักษรกลาง พื้นเสียงเป็นเสียงสามัญ ผันได้ครบทั้ง ๕ เสียง คือ ผันด้วยวรรณยุกต์เอกเป็นเสียงเอก ผันด้วยวรรณยุกต์โทเป็นเสียงโท ผันด้วยวรรณยุกต์ตรีเป็นเสียงตรี ผันด้วยวรรณยุกต์จัตวาเป็นเสียงจัตวา เช่น

อักษรสูง

อักษรสูง พื้นเสียงเป็นเสียงจัตวา ผันด้วยวรรณยุกต์เอกเป็นเสียงเอก ผันด้วยวรรณยุกต์โทเป็นเสียงโท เช่น

อักษรต่ำ

อักษรต่ำ พื้นเสียงเป็นเสียงสามัญ ผันด้วยวรรณยุกต์เอกเป็นเสียงโท ผันด้วยวรรณยุกต์โทเป็นเสียงตรี เช่น
ให้มีประเพณี

บรรยายสังเขป คำว่า “ประเพณี”
ประเพณีเปลือกไข่ คือ “ให้มีประเพณีแล้วให้ออกจากประเพณี”
ธรรมอันไม่สันโดษนั้นต้องอาศัยประเพณี หรือจะว่า ประเวณีก็ใช่ ซึ่งก็คือ ประเพณี! คือให้อนุญาตหรืออนุเคราะห์กันเป็นคราวๆไป มีความผูกพันเกี่ยวข้อง ซึ่งต้องกำหนดแน่นอนแล้วว่าเป็นครั้งคราว ไม่ทั่วไป ไม่บ่อย ไม่ประจำและไม่มาก แต่หากจะกำหนดไม่ให้มีก็จะต้องเสียหาย เพราะคนที่จะต้องพัฒนาจากส่วนนั้นอันจะเป็นการตั้งตัวเป็นต้น แรกเริ่มก็จะกลับเป็นคนตั้งตัวไม่ได้ แล้วจะต้องเสียหาย เพราะจะผูกพันหาความรับผิดชอบให้ตนตั้งอยู่นั้นไม่ได้ 
เรื่องของเรื่องเป็นเรื่องที่เฉพาะหน้าแล้วไม่ต้องทำความลึกซึ้งก็ได้ คงเพียงดี-เลว เห็นร่วมกันแล้ว กำหนดถึงคนที่จะได้เข้าใจ เพื่อที่เขาจะได้ไปต่อไปได้ ในพิธี! หรือแม้แต่รัฐพิธีนั้นๆจะไม่ใช่สิ่งสลักลึกซึ้งที่มีความสำคัญหมายอย่างดีที่สุด และถึงแม้ไม่ได้นับว่าศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็จะขาดไม่ได้
เพราะคนเราอาศัยอยู่กับนิสัยใจคอส่วนลึก ซึ่งท่านว่าด้วยเรื่องหรือคำว่า “สรรพสัตว์” คือสัตว์ คือว่าด้วยการพัฒนาตนและนำพาฝูงคนเหมือนอย่างฝูงสัตวเร่ร่อน เที่ยวไปแล้วในสงสาร คือด้วยมีมนุษย์เริ่มต้นเป็นชนเผ่าเร่ร่อนกันมาตามลักษณะนิสัย ต้องต้อนเลี้ยงปศุสัตว์และมุ่งการอพยพด้วยต้นตอจิตคือประเวณี ตัณหาคือจิตวิญญาณที่กว้างไกลในมนุษย์และสัตว์ซึ่งคือพวกเดียวกัน ในมนุษย์และสัตว์ต้องว่าตามสำคัญ คือว่าตามเป็นจริงด้วยกัน คือ ว่าด้วยการอพยพย้ายถิ่นฐานด้วยกันทั้งหมด อยู่ในสังสารวัฏ
ส่วนทางที่จะแยกกันเป็นสันโดษหรือเอกายนมรรค ได้นั้น ก็ต้องอำนวยการซึ่งกันและกัน คือต้องมีความเข้าใจกันประกอบกับกำหนดให้มีการอำนวยการให้กันหรือกำหนดให้มีการละเลยหรือกำหนดให้ผูกเข้าไว้ในเรื่องของความผูกพัน ที่ต้องคลี่คลายออกจากกันด้วยเหตุผลตามทฤษฎี ของทฤษฎีแห่งการคลี่ด้ายกลุ่ม(กลุ่มคือ สรรพสัตว์ หรือในมนุษย์ด้วยกันทั้งหมด) การผูกพันและหาความรับผิดชอบนั้น เรียกว่าเกิดใหม่เป็นประเพณี เป็นผู้เกิดใหม่อีกครั้ง แล้วรับผิด-ชอบการกระทำด้วยการหาถือสัจจ์กับครั้งที่เกิดใหม่ ตามการที่ได้เกิดอีกครั้งด้วยพิธี(วิธี) หรือประกาศด้วยสัญญาปฏิญาณที่ประกาศเพื่อทำการรับรองร่วมกัน
ในทางโบราณนั้น หากข้อนี้ที่จะถือคำเปรียบกัน ก็คือ ให้ถือเป็นการลอกคราบ หรือคนที่ตั้งตัวตั้งใจได้มากๆ ก็จะเรียกว่าออกจากฟองไข่ เรียกว่าเกิดแล้วเป็นครั้งที่สอง คือต้องออกจากคราบ หรือออกจากไข่ที่มีเปลือกหุ้ม ซึ่งคือประเพณีที่หุ้มอยู่ เกิดอีกครั้ง และดูแลตัวเองได้ด้วยๆสัจจะสัญญา และด้วยคำสั่งชนิดสำคัญๆ ที่ตนเองตั้งขึ้น หรือที่ผู้อื่นได้มอบให้ จึงเรียกว่าเกิดอีกเป็นครั้งที่สอง หรือได้กลายเป็นสัตว์ที่เกิดสองครั้ง กระทั้งที่เป็นคน หรือที่เป็นมนุษย์อยู่ทั่วนี้ นิยามคำศัพท์ได้มา มีความหมายตามธรรมชาติที่แท้อยู่แล้วว่า มนุษย์จัดไว้เป็นสัตว์ที่เกิดครั้งเดียว ถึงแม้ว่าจะมาตกในที่ให้ต้องอภิบาลกันมากในวัยทารกก็จริง ถึงอย่างนั้นก็ตาม แต่ก็กลับเหมือนสัตว์เกิดสองครั้งไปอีกจนได้ เพราะประเพณี! และเพราะประพฤติแห่งพรหมจรรย์ที่ยังดำเนินไปไม่ถึงที่สุด.
คำศัพท์สำนวนนี้มีใช้มาก ปรากฏในพระไตรปิฎก บรรยายไปถึงที่สุดบท ว่าคือการลอกคราบ สลัดคราบ ออกจากเปลือกกะเปาะคือฟองไข่ ได้พ้นโลก ลุถึงฝั่ง เสร็จกิจแห่งพรหมจรรย์ อรรถบรรยายนั้นเปรียบว่า เป็นเหมือนสัตว์ที่เกิดแล้วสองครั้ง แต่ควรที่จะสำคัญว่า เมื่อเกิดในอริยประเพณีแล้ว ได้แก่การเกิดเป็นครั้งที่สองนี้ ก็เป็นอันว่าไม่ต้องเกิดอีก (ในประเพณีอย่างอื่น)
ความเชื่อเกี่ยวกับจริยธรรม

ลัทธิความสัมบูรณ์นิยม เชื่อว่าความดีเป็นสากลเป็นสัจธรรม
ลัทธิสัมพัทธ์นิยม เชื่อว่าความดีขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม ความดีไม่ใช่สิ่งที่แน่นอน
ลัทธิประโยชน์นิยม เชื่อสิ่งที่เรียกว่าความดีความงามนั้นขึ้นอยู่กับว่าสิ่งนั้นมีประโยชน์แก่ส่วนรวมหรือไม่
สารบัญ
ปรัชญาและความเชื่อเกี่ยวกับคุณธรรมและจริยธรรม
แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับคุณธรรม
ทฤษฎีและแนวคิดทางจริยธรรมที่สำคัญ
หลักเกณฑ์การตัดสินคุณค่าจริยธรรมของนักปรัชญาสำนักต่างๆ
แนวคิดเกี่ยวกับธรรมาภิบาล
แนวคิดด้านจิตอาสา
ที่มาของจริยธรรม

1. จริยธรรมที่เป็นทั้งธรรมชาติ กฎ หรือหลักการของธรรมชาติที่ปรากฏทั่วไป มีขอบเขตกว้างขวางครอบคลุมสสาร สิ่งแวดล้อม สภาพธรรมชาติทั่วไปที่เป็นรูปธรรม 
2. จริยธรรมเป็นพฤติกรรม หรือการกระทำของมนุษย์ทั้งดีและไม่ดี ซึ่งอาจสัมผัสได้ด้วยอินทรีย์ทั้ง 6 คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือทั้งหมด 
3. จริยธรรม เป็นข้อกำหนดทางศาสนา ซึ่งจะเรียกว่า ศีลธรรม ( Moral Ethics ) เพราะศาสนาทุกศาสนาได้กำหนดหลักปฏิบัติไว้ เพื่อให้มนุษย์อยู่ร่วมกันในสังคมอย่างมีความสุข โดยมิต้องเบียดเบียน หรือทำร้ายซึ่งกันและกัน พุทธศาสนากำหนดหลักปฏิบัติพื้นฐานสำหรับฆราวาสคือ ศีล 5 ซึ่งได้แก่ ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักทรัพย์ ไม่ประพฤติผิดในกาม ไม่พูดปด ไม่ดื่มสุรา คำสอนของศาสนาใด ๆ ก็ตามเป็นสิ่งที่ศาสนาได้ปฏิบัติมาแล้ว และสั่งสอนให้ผู้อื่นปฏิบัติตาม จนเกิดผลดีงาม ไม่ว่าจะเป็นคำสอนของพุทธศาสนา อิสลาม หรือคริสต์ ก็ตาม 
4. จริยธรรมมาจากค่านิยมต่าง ๆ ซึ่งแต่ละสังคมจะมีค่านิยมที่แตกต่างกันได้ เนื่องจากแต่ละสังคมมีความแตกต่างในเรื่องเชื้อชาติ ศาสนา ความเชื่อ วัฒนธรรม และประวัติความเป็นมา 
5. ปรัชญา คือ วิชาที่ว่าด้วยหลักแห่งความรู้และความจริง สาระของปรัชญาจะกล่าวถึงลักษณะชีวิตที่พึงปรารถนาควรเป็นอย่างไร ธรรมชาติของมนุษย์ สภาพสังคมที่ดี ความคิดเชิงปรัชญาจะเป็นความเชื่ออย่างมีเหตุผล ปรัชญาจะกล่าวถึงความดี ความงาม ค่านิยม เพื่อจะได้ยึดถือ เป็นหลักปฏิบัติต่อไป
6. วรรณคดี เป็นหนังสือที่มีมาตรฐานทั้งด้านเนื้อหาสาระและคุณค่า ชาติที่เจริญแล้วจะมีวรรณคดีของตนเอง หนังสือวรรณคดีจะมีคำสอนที่เป็นแนวปฏิบัติได้ เช่น สุภาษิตพระร่วง โคลงโลกนิติ สุภาษิตสอนหญิง กล่าวได้ว่า วรรณคดีเป็นแหล่งกำเนิด หรือเป็นที่รวบรวมของจริยธรรมด้วย
7. สังคมแต่ละสังคมได้กำหนดวิธีปฏิบัติของสมาชิกไว้ ดังจะเห็นได้จากขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆที่ยอมรับสืบทอดกันมา 
8. การเมืองการปกครอง ในระบอบการเมืองการปกครอง ได้มีการกำหนดข้อบังคับ ระเบียบกฎหมายของบ้านเมือง เพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข และเพื่อความยุติธรรมโดยทั่วไป
สารบัญ

ปรัชญาและความเชื่อเกี่ยวกับคุณธรรมและจริยธรรม
แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับคุณธรรม
ทฤษฎีและแนวคิดทางจริยธรรมที่สำคัญ
หลักเกณฑ์การตัดสินคุณค่าจริยธรรมของนักปรัชญาสำนักต่างๆ
แนวคิดเกี่ยวกับธรรมาภิบาล
แนวคิดด้านจิตอาสา
ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรัฐประศาสนศาสตร์

ความหมาย
Nicholas Henry

กล่าวว่าเป็นวิชาที่สนใจโครงสร้างและพฤติกรรมของระบบราชการ
John Pfifner and Robert Presthus
ให้ความสนใจที่วิธีการนำค่านิยมไปปฏิบัติ
Herbert A. Simon
กล่าวว่า เป็นกิจกรรมของฝ่ายบริหาร การปกครองที่เป็นกลาง
สถานะ
เป็นวิชาที่ขาดเอกลักษณ์
อุทัย เลาหวิเชียร กล่าวว่า

รปศ. ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ แม้จะมีการหยิบมาใช้แต่ไม่ชัดเจน และอานุภาคในการทำนาย เป็นแบบความน่าจะเป็น
รปศ. ไม่ใช่ศิลป์ ทั้งๆที่นักบริหารและศิลปินก็ใช้วิธีการทำงานของแต่ละคนเป็นเกณฑ์

นักบริหารบทบาท คือ การบริหารงานให้บรรลุเป้าหมายที่กำหนด การปฏิบัติงานสามารถประเมินได้จากการบรรลุเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพ
สรุป

สถานะ.
สรุป.
รปศ. เป็น สหวิทยาการ เป็นการนำความรู้ หลายๆ ศาสตร์มาอธิบายจุดที่ศึกษา
รปศ. เป็นสังคมศาสตร์ประยุกต์ เอาสังคมศาสตร์หลายๆ ศาสตร์มาปรับปรุงองค์การให้บรรลุเป้าหมาย
รปศ. พยายามสถาปนาเป็นวิชาชีพ แต่ต้องใช้เวลา
รปศ. คล้ายบริหารธุรกิจ ศึกษาการจัดการ และบริหารองค์การ ทรัพยากรมนุษย์ ต่างกันตรงตอบสนองต่อประชาชน (รปศ.) และตนเอง (ธุรกิจ)
เป้าหมายของวิชา

เป้าหมายสูงสุด คือ ความพึงพอใจของประชาชน
เป้าหมายกลาง คือ การที่มีข้าราชการที่ดี
เป้าหมายใกล้ตัว คือ สร้างข้าราชการให้มีประสิทธิภาพ ช่วยในการบริหารงานอย่างมีประสิทธิภาพ
ปรัชญาของวิชา
ความหมาย

ปรัชญา
Sophist
ปรัชญาของวิชา.
ปรัชญา.
Sophist.
ชั่วดีอยู่ที่ตัวเรา อำนาจทำให้เกิดความถูกต้อง
Plato
Plato.
รัฐต้องจัดโครงสร้าง และสิ่งจูงใจให้เหมาะสม คือ

ผู้ปกครอง
ข้าราชการ นักรบ นักปกครอง
พ่อค้า นักธุรกิจ เกษตรกร
Polybius

John of Salisbury
John of Salisbury.
ผู้ปกครองเป็นตัวแทนพระเจ้า
St. Thomas Aquimas
St. Thomas Aquimas.
ทำผิดกฎหมายต้องมีมาตราการ Legal Means
Thomas Hobbes
Thomas Hobbes.
ทุกคนเป็นลูกพระเจ้า ใครเชื่อเทวสิทธิ์ เท่าไม่เอาพระเจ้า
John Looke
John Looke.
การปกครองที่ดีต้องมี 2 อำนาจ คือ นิติบัญญัติและบริหาร ต้องไม่อยู่ในมือคนเดียว
Montesquire
Montesquire.
การปกครองที่ดีต้องมี 3 อำนาจ คือ นิติบัญญัติ บริหารและตุลาการ ต้องไม่อยู่ในมือคนเดียว
รัชกาลที่ 9
รัชกาลที่ 9.
ทศพิธราชธรรม
หลักการทั่วไป

เปลี่ยนแปลงได้ เช่น การเลิกทาส
อาจเปลี่ยนถ้าปัญหาไม่ได้แก้ไข หรือลดลง เช่น การรวมอำนาจ เป็นการกระจายอำนาจ
การตีความของมนุษย์จากสภาวะหนึ่ง เช่น เชื่อว่าโลกแบน
พิจารณาผลลัพธ์ขั้นสุดท้าย (บริหารภาครัฐ บริหารผลลัพธ์ คำนาจ ขั้นปลายเสมอ)
ปรัชญา วรเดช จันทรศร
การบริหารการเมือง
วิทยาการจัดการ
นโยบายสาธารณะ
พฤติกรรมองค์การ
การบริหารเปรียบเทียบและพัฒนา
ทางเลือกสาธารณะ
การแปรสภาพกิจกรรมรัฐเป็นเอกชน
การพัฒนาการบริหาร
ขอบข่าย
อุทัย เลาหวิเชียร


การเมืองนโยบายสาธารณะ
ทฤษฎีองค์การ
เทคนิคการบรหิาร
กุลธน ธนพงศธร

สรุป
สรุป.
รปศ. เป็นศาสตร์แขนงหนึ่งในสังคมศาสตร์ประยุกต์ โดยใช้ความรู้สังคมศาสตร์มาปรับปรุง มิได้เป็นศาสตร์บริสุทธิ์ เป็น สหวิทยาการ มีขอบเขตกว้างขวางครอบคลุมนโยบายสาธารณะ การบริหารงานบุคคล การคลัง งบประมาณ องค์การและการบริหารงานต่างๆ 
จุดหมายถือ ความผาสุกของประชาชน
ดาราศาสตร์ทั่วไป/อุปราคา

อุปราคาเกิดขึ้นเมื่อเงาของวัตถุหนึ่งทอดไปบนอีกวัตถุหนึ่ง จันทรุปราคาเกิดขึ้นเมื่อเงาของโลกทอดไปบังดวงจันทร์ เนื่องจากโลกอยู่ในตำแหน่งที่ปิดกั้นแสงจากดวงอาทิตย์ เช่นเดียวกัน เมื่อดวงจันทร์อยู่ในแนวเดียวกันระหว่างโลกและดวงอาทิตย์ ทำให้เงาของดวงจันทร์ทอดลงบนโลก ก่อให้เกิดการบัดบังดวงอาทิตย์อย่างชั่วคราว นั่นคือสุริยุปราคา
อุปราคาเกิดขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และโลกอยู่ในแนวเดียวกัน มันจะบดบังแสงอาทิตย์ที่มุ่งหน้าไปดวงจันทร์หรือโลก ขึ้นอยู่กับชนิดของอุปราคาว่าเป็นสุริยุปราคาหรือจันทรุปราคา ซึ่งการจัดเรียงตัวลักษณะนั้นจะเกิดขึ้นได้เมื่อดวงจันทร์มีดิถีจันทร์ดับหรือจันทร์เพ็ญเท่านั้น ถ้าดวงจันทร์อยู่ในช่วงจันทร์ดับ (ประมาณแรม 15 ค่ำ) จึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดสุริยุปราคา ขณะที่ในช่วงจันทร์เพ็ญ (ประมาณขึ้น 15 ค่ำ) ก็อาจเป็นไปได้ที่จะเกิดจันทรุปราคาขึ้น ในระหว่างเกิดสุริยุปราคา เงาของดวงจันทร์จะทอดลงบนโลก และดวงจันทร์จะบดบังการมองดวงอาทิตย์จากโลก ในระหว่างเกิดจันทรุปราคา เงาของโลกจะทอดไปบนดวงจันทร์ และดวงจันทร์จะปรากฏมืดลงเมื่อเรามองจากโลก
มันเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ท้องฟ้าที่เกิดขึ้นได้ยากและน่าตื่นเต้น สุริยุปราคาเป็นเหตุการณ์ที่ควรค่าแก่การชมหากคุณมีโอกาสได้ชมมัน เมื่อคุณมีโอกาสได้ชมสุริยุปราคาแล้ว ก็ควรหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับวิสัยทัศน์ของคุณ โดยการทำตามขั้นตอนการรับชมสุริยุปราคาที่ปลอดภัยอย่างเคร่งครัด (แต่ไม่มีอันตรายที่จะเกิดขึ้นต่อดวงตาในการสังเกตจันทรุปราคา เนื่องจากเราไม่ได้มองไปที่ดวงอาทิตย์) วิธีการที่ง่ายที่สุดของการชมสุริยุปราคาคือการใช้เข็มเจาะลงบนกระดาษ เพื่อให้รูที่กระดาษนั้นเป็นตัวฉายภาพของดวงอาทิตย์แทนการสังเกตโดยตรง ในขณะเกิดกระบวนการอุปราคานั้น คุณจะเห็นเงาของดวงจันทร์ที่ค่อย ๆ "กัด" เข้าไปบนดวงอาทิตย์ ถ้าเป็นไปได้ คุณอาจหาแผ่นตัวกรอง (ฟิลเตอร์) พิเศษ ที่สามารถทำให้คุณชมสุริยุปราคาจากดวงอาทิตย์ได้โดยตรงผ่านแผ่นตัวกรองนั้น ซึ่งแผ่นตัวกรองนั้นจะช่วยให้คุณมองดวงอาทิตย์ได้โดยตรงโดยไม่มีอันตราย แต่ต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันเป็นแผ่นตัวกรองที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้งานในการดูดวงอาทิตย์ ที่แว่นกันแดด กระจกหน้ากากเชื่อม และตัวกรองอื่น ๆ ทำไม่ได้อย่างเพียงพอ ห้ามใช้กล้องโทรทรรศน์และกล้องสองตาโดยไม่มีตัวกรองเฉพาะที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้งานในการดูดวงอาทิตย์ครอบหน้ากล้องอยู่ เมื่ออุปราคาใกล้เต็มดวง พื้นที่ส่วนมากของดวงอาทิตย์ถูกบดบังไปเกือบสมบูรณ์ ตาของคุณยังเสี่ยงต่ออันตรายจากการมองดวงอาทิตย์อยู่ เมื่อคราสเต็มดวงมาถึง มันเป็นช่วงที่ปลอดภัยที่จะสังเกตด้วยตาเปล่าในการมองดวงอาทิตย์เป็นเวลาสั้น ๆ เมื่อคุณเห็นแสงสว่างของดวงอาทิตย์ปรากฏ ควรหันศรีษะหนีและใช้ตัวกรองถ้ายังอยากสังเกตอยู่
ศาสนาคริสต์/คัมภีร์ของศาสนาคริสต์

คัมภีร์ของศาสนาคริสต์ มีชื่อเรียกว่า พระคริสตธรรมคัมภีร์ หรือพระคัมภีร์ไบเบิล พระคริสตธรรมคัมภีร์จะมี2ส่วนคือ พระคัมภีภาคร์พันธสัญญาเดิม และ พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ 
พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม
พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม.
พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม มีทั้งหมด 39เล่ม ได้แก่

หนังสือปฐมกาล
หนังสืออพยพ
หนังสือเลวีนิติ
หนังสือกันดารวิถี
หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ
หนังสือโยชูวา
หนังสือผู้วินิจฉัย
หนังสือนางรูธ
หนังสือซามูเอล1
หนังสือซามูเอล2
หนังสือพงศ์กษัตริย์1
หนังสือพงศ์กษัตริย์2
หนังสือพงศาวดาร1
หนังสือพงศาวดาร2
หนังสือเอสรา
หนังสือเนหะมีย์
หนังสือเอสเธอร์
หนังสือโยบ
หนังสือสดุดี
หนังสือสุภาษิต
หนังสือปัญญาจารย์
หนังสือเพลงซาโลมอน
หนังสืออิสยาห์
หนังสือเยเรมีย์
หนังสือเพลงคร่ำครวญ
หนังสือเอเสเคียล
หนังสือดาเนียล
หนังสือโฮเชยา
หนังสือโยเอล
หนังสืออาโมส
หนังสือโอบาดีห์
หนังสือโยนาห์
หนังสือมีคาห์
หนังสือนาฮูม
หนังสือฮาบากุก
หนังสือเศฟันยาห์
หนังสือฮักกัย
หนังสือเศคาริยาห์
หนังสือมาลาคี

พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่
พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่.
พระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ มีทั้งหมด27เล่ม ได้แก่

หนังสือมัทธิว
หนังสือมาระโก
หนังสือลูกา
หนังสือยอห์น
หนังสือกิจการของอัครทูต
หนังสือโรม
หนังสือโครินธ์1
หนังสือโครินธ์2
หนังสือกาลาเทีย
หนังสือเอเฟซัส
หนังสือฟิลิปปี
หนังสือโคโลสี
หนังสือเธสะโลนิกา1
หนังสือเธสะโลนิกา2
หนังสือทิโมธี1
หนังสือทิโมธี2
หนังสือทิตัส
หนังสือฟีเลโมน
หนังสือฮีบรู
หนังสือยากอบ
หนังสือเปโตร1
หนังสือเปโตร2
หนังสือยอห์น1
หนังสือยอห์น2
หนังสือยอห์น3
หนังสือยูดา
หนังสือวิวรณ์

โดยสรุปแล้วพระคริสตธรรมคัมภีร์มีหนังสือรวมทั้งหมด66เล่ม
ศาสนาคริสต์/นิกายในศาสนาคริสต์

ศาสนาคริสต์แบ่งแยกได้เป็นนิกายใหญ่ๆ2นิกาย ได้แก่
นิกายโรมันคาทอลิก
นิกายโรมันคาทอลิก.
ศาสนาคริสต์นิกายนี้ มีองค์เป็นประมุขคือ พระสันตะปาปา โรมันคาทอลิกจะนับถือนักบุญเป็นจำนวนมาก เช่น นักบุญวาเลนตินุส นักบุญเปาโล นักบุญยอแซฟ เป็นต้น และยังให้ความเคารพนับถือกับพระเยซูคริสต์และพระนางมาเรีย หรือ แม่พระ หรือ พระแม่มารีย์ โรมันคาทอลิก จะมีโบสถ์ที่งดงามเป็นพิเศษ และจะมีรูปปั้นพระแม่มารีย์ รูปปั้นพระเยซู และรูปปั้นนักบุญอยู่เป็นจำนวนมาก และมีผู้นำโบสถ์คือบาทหลวงซึ่งนับว่าเป็นตัวแทนของพระเยซู ผู้เชื่อในโรมันคาทอลิก จะต้องมีสายประคำและพระคัมภีร์คาทอลิก เราเรียกผู้เชื่อโรมันคาทอลิกว่า คริสตัง
นิกายโปรเตสแตนต์
นิกายโปรเตสแตนต์.
ศาสนาคริสต์นิกายนี้ เกิดจากการแตกแยกกับโรมันคาทอลิก เพราะเห็นว่า นิกายโรมันคาทอลิก นับถือรูปเคารพ ซึ่งพระเจ้าทรงห้าม และเห็นว่าโรมันคาทอลิกมีการเขียนใบสารภาพบาปเพื่อมอบให้กับบาทหลวง และเราต้องเสียเงินซื้อใบสารภาพบาป ซึ่งชาวโปรเตสแตนต์ไม่เห็นด้วยกับการทำแบบนี้ จึงมีการแตกแยกนิกายกัน โดย มาร์ติน ลูเธอร์ นิกายโปรเตสแตนต์จะสร้างโบสถ์แบบไหนก็ได้ อยู่ที่ไหนก็ได้ นิกายนี้จะให้ความเคารพพระคริสตธรรมคัมภีร์(คัมภีร์ไบเบิล)มาก นิกายนี้จะไม่มีการสวดมนต์แบบคาทอลิก แต่จะเป็นการร้องเพลงนมัสการแบบเรียบง่าย ไม่มีรูปเคารพในโบสถ์ เราเรียกผู้ที่เชื่อในนิกายโปรเตสแตนต์ว่า คริสเตียน (ส่วนใหญ่คริสเตียนจะเรียกโบสถ์ของโปรเตสแตนต์ว่า คริสตจักร)
ศาสนาคริสต์/หลักธรรมของศาสนาคริสต์

ศาสนาคริสต์มีหลักธรรมอยู่หลักๆคือ บัญญัติ 10 ประการ หลักตรีเอกานุภาพ และคำสอนของพระเยซูในบางส่วน
บัญญัติ 10 ประการ

อย่ามีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา คือ พระยาห์เวห์
อย่าทำรูปเคารพและอย่าเคารพรูปเคารพ
ห้ามใช้พระนามของพระยาห์เวห์ไปใช้ในทางที่ผิด
จงถือวันสะบาโต (วันเข้าโบสถ์หรือหมายถึงวันอาทิตย์ หรือวันเสาร์) เป็นวันบริสุทธิ์
จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า
ห้ามฆ่าคน
ห้ามล่วงประเวณีสามีภรรยาของเขา
ห้ามลักขโมย
ห้ามเป็นพยานเท็จและห้ามใส่ร้ายเพื่อนบ้าน
ห้ามโลภในของของผู้อื่น
หลักตรีเอกานุภาพ


พระบิดา คือ พระยาห์เวห์ หรือ พระเยโฮวาห์ ที่เป็นพระบิดาที่แท้จริงของพระเยซู
พระบุตร คือ พระเยซูคริสต์ บุตรของพระเจ้าที่ลงมาในโลกเพื่อไถ่บาปให้กับมวลมนุษย์
พระจิต คือ พระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้า ที่สถิตอยู่กับทุกคนที่เชื่อในพระองค์

หมายเหตุ
ศาสนาคริสต์/พิธีสำคัญทางศาสนา

พิธีสำคัญของศาสนาคริสต์ มีอยู่3พิธีใหญ่ๆ คือ
พิธีมหาสนิท
พิธีมหาสนิท.
พิธีมหาสนิทคือพิธีที่ทำเพื่อระลึกถึงพระเยซูคริสต์ตอนกำลังจะถูกตรึงที่กางเขน โดยการกินขนมปังไร้เชื้อ(ขนมปังไม่ใส่ยีสต์และผงฟู)และน้ำองุ่นหรือไวน์องุ่น โดยพิธีจะดำเนินการโดยให้ผู้นำคริสตจักรอ่านพระคัมภีร์ที่เกี่ยวกับพิธีมหาสนิทและผู้นำจะกล่าวว่า ให้หักขนมปังให้แหลก เพื่อทำตามที่พระเยซูบอกไว้ในพระคัมภีร์ว่า ขนมปังที่หักนี้คือร่างกายของเราที่จะถูกหักออกมา และผู้นำจะบอกว่าให้กินขนมปังได้ และต่อมาผู้นำจะให้ทุกคนมองน้ำองุ่นและผู้นำจะอ่านพระคัมภีร์ต่อไปในตอนที่เกียวกับน้ำองุ่นที่เกี่ยวกับพิธีมหาสนิท และต่อมา ผู้นำก็จะกล่าวว่า ดื่มน้ำองุ่นได้ ตามที่พระเยซูบอกไว้ในพระคัมภีร์ว่า น้ำองุ่นนี้คือเลือดของเราที่ไหลหลั่งลงมา เป็นอันเสร็จพิธี
พิธีบัพติสมา
พิธีบัพติสมา.
พิธีบัพติสมา หรือที่เรียกกันว่า ศีลล้างบาป หรือ ศีลจุ่ม ในบางนิกาย เป็นพิธีที่ทำเพื่อยืนยันว่าเราเชื่อในพระเจ้าจริงๆ แล้วจะไม่หันกลับไปหาศาสนาอื่นอีก โดยพิธีนี้จะต้องมีแหล่งน้ำ เช่น สระน้ำ อ่างน้ำ หรือทะเล หรือแม่น้ำ เป็นต้น โดยผู้นำคริสตจักรจะเรียกให้ผู้เชื่อที่จะรับบัพติสมานั้นลงมาในน้ำ แล้วผู้นำคริสตจักรจะถามว่า คุณเชื่อในพระเยซูว่าพระเยซูทรงเป็นพระเจ้าอย่างแน่นอนแล้วใช่ไหม ถ้าผู้เชื่อตอบตกลง ผู้นำคริสตจักรจะกล่าวว่า เราขอบัพติสมาให้คุณในพระนามของพระเยซูคริสต์ แล้วผู้นำคริสตจักรจะนำตัวคุณจุ่มลงไปในน้ำและโผล่ขึ้นมา เป็นการแสดงถึงชีวิตเก่าที่ไม่มีพระเจ้านั้นตายไปแล้ว แล้วชีวิตใหม่ที่พระเจ้าทรงดูแลนั้นก็ได้มาอยู่ที่ตัวเราแล้ว แล้วคุณก็ออกจากสระน้ำ เป็นอันเสร็จพิธี 
พิธีนมัสการที่คริสตจักรและสามัคคีธรรมในคริสตจักร
พิธีนมัสการที่คริสตจักรและสามัคคีธรรมในคริสตจักร.
พิธีนี้ผู้เชื่อทุกคนจะมาในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ หรือ กลางสัปดาห์ โดยจะเข้ามาประชุมกันในวันเวลาที่นัดกันไว้ ซึ่งอาจจะมีการศึกษาพระคัมภีร์กัน การนมัสการพระเจ้าโดยการร้องสรรเสริญ การถวายเพลงพิเศษ การเป็นพยาน ต่อมาก็มักจะเป็นการการเทศนา หรือ แบ่งปันข้อคิดจากพระวจนะของพระเจ้า โดยผู้นำคริสตจักร หรือ อาจารย์ หรือ ศิษยาภิบาล หลังการแบ่งปันพระคำ หรือ เทศนา ก็จะมีการถวายทรัพย์ให้กับพระเจ้าอันอาจประกอบด้วย การถวายสิบลด(คือการนำ10เปอร์เซ็นต์ของรายได้นำถวายให้คริสตจักร) หรือการถวายตามความศรัทธา ต่อมาอาจมีการร่วมรับประทานอาหารกัน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพของคริสตจักร จำนวนสมาชิก และ สถานที่นมัสการ สำหรับในช่วงบ่ายนั้น คริสตจักรแต่ละแห่งย่อมมีการถือปฏิบัติที่แตกต่างกันออกไป บางแห่งเน้นการสามัคคีธรรมร่วมกัน บางแห่งเน้นการประชุมกลุ่มย่อยตามวัย ตามสถานะหน้าที่การงาน ตามกลุ่มสนใจ เช่น กลุ่มสตรี กลุ่มบุรุษ กลุ่มผู้สูงวัย กลุ่มอนุชน ทั้งนี้ ความจดจ่ออยู่การให้พระคริสต์เป็นศูนย์กลางของกิจกรรมทั้งสิ้นที่ดำเนินไปในคริสตจักร
เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น/ความหมายและความสำคัญของเศรษฐศาสตร์

คำว่า “เศรษฐศาสตร์” มาจากภาษากรีกโบราณ Oikonomia แปลว่า ระเบียบการจัดการภายในบ้าน   นักเศรษฐศาสตร์นิยมให้คำจำกัดความของคำว่า “เศรษฐศาสตร์” ไว้ 2 แนวความคิด ดังนี้
1)คำนิยามที่เน้นถึงสวัสดิการทางเศรษฐศาสตร์
2)คำนิยามที่เน้นถึงความหามาได้ยากของทรัพยากร
คำนิยามที่เน้นถึงสวัสดิการทางเศรษฐศาสตร์
คำนิยามที่เน้นถึงสวัสดิการทางเศรษฐศาสตร์.
เอ็ดวิน แคนแนน (Edwin Cannan, 1861- 1935) นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ ศาสตราจารย์แห่งวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน The London School of Economics and Political Science (LSE)  ได้นิยามว่า เป็นการศึกษาถึงสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวกับการอยู่ดีกินดีของมนุษย์
อาร์เทอร์ ซี. พิกู (Arthur C. Pigou, 1877-1959)นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ ผู้ก่อตั้ง The school of economics at the University of Cambridge  ได้นิยามว่า เป็นการศึกษาถึงสวัสดิการทางเศรษฐกิจ โดยนิยามคำว่า “สวัสดิการทางเศรษฐกิจ” ว่าหมายถึง ส่วนของความสุขหรือสวัสดิการซึ่งสามารถวัดในรูปของตัวเงินได้โดยตรงหรือโดยอ้อม
อัลเฟรด มาร์แซลล์ (Alfred Marshall, 1842 –1924) นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ ผู้ก่อตั้ง เศรษฐศาสตร์ สำนักนีโอคลาสสิก (Neoclassical Economics) หนังสือของเขาที่ชื่อว่า ”Principles of Economics”  ได้นิยามว่า เป็นศาสตร์ว่าด้วยการดำรงชีวิตตามปกติของมนุษย์ โดยศึกษาถึงการกระทำของสังคมและปัจเจกชนเฉพาะส่วนที่มีความสัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้นที่สุดกับการบรรลุความอยู่ดีกินดี และการใช้วัตถุปัจจัยเพื่อการอยู่ดีกินดี
ไลโอเนล ซี. รอบบินส์ (Lionel C. Robbins,1898 - 1984) นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ หัวหน้าภาควิชาเศรษฐศาสตร์แห่ง The London School of Economics.  ได้นิยามว่า เป็นศาสตร์ที่ศึกษาถึงการเลือกหาหนทางที่จะใช้ปัจจัยการผลิตอันมีอยู่อย่างจำกัด เพื่อให้บรรลุความสำเร็จตามจุดประสงค์อันมีอยู่มากมายไม่ถ้วน
คำนิยามที่เน้นถึงความหมายได้ยากของทรัพยากร
คำนิยามที่เน้นถึงความหมายได้ยากของทรัพยากร.
พอล เอ. แซมมวลสัน(Paul A. Samuelsson, 1915- 2009)นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัล Nobel Memorial Prize in Economic Sciences (1970)  ศาสตราจารย์แห่ง Massachusetts Institute of Technology (M.I.T.)  ได้นิยามว่า เป็นการศึกษาถึงเรื่องมนุษย์และสังคมตัดสินใจเลือกใช้ทรัพยากรการผลิตอันมีอยู่อย่างจำกัดซึ่งอาจใช้ไปเพื่อการต่างๆ กันได้ ไปผลิตสินค้าและบริการต่างๆ และแจกแจงสินค้าและบริการเหล่านั้นเพื่อการบริโภค ไม่ว่าในปัจจุบันหรือในอนาคตระหว่างประชาชนและกลุ่มต่างๆ ในสังคม ไม่ว่าจะต้องใช้เงินหรือไม่ก็ตาม
สรุปความหมายของเศรษฐศาสตร์
สรุปความหมายของเศรษฐศาสตร์.
  เศรษฐศาสตร์ เป็นวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับการเลือกให้ทรัพยากร (resources) ที่มีอยู่อย่างจำกัดไปในการผลิตสินค้าและบริการ เพื่อการบริโภคไม่ว่าในปัจจุบันหรือในอนาคตระหว่างประชาชน และกลุ่มต่างๆ ไม่ว่าจะต้องใช้เงินหรือไม่ก็ตาม  
เศรษฐศาสตร์(Economics) คือ การศึกษาพฤติกรรมมนุษย์ในโลกที่มีทรัพยากรจำกัด
สารบัญ
เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น/คำนิยามที่เน้นถึงความหามาได้ยากของทรัพยากร

ไลโอเนล ซี. รอบบินส์ (Lionel C. Robbins,1898 - 1984) นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ หัวหน้าภาควิชาเศรษฐศาสตร์แห่ง The London School of Economics.  ได้นิยามว่า เป็นศาสตร์ที่ศึกษาถึงการเลือกหาหนทางที่จะใช้ปัจจัยการผลิตอันมีอยู่อย่างจำกัด เพื่อให้บรรลุความสำเร็จตามจุดประสงค์อันมีอยู่มากมายไม่ถ้วน
พอล เอ. แซมมวลสัน (Paul A. Samuelsson, 1915- 2009) นักเศรษฐศาสตร์ ชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัล Nobel Memorial Prize in Economic Sciences (1970)  ศาสตราจารย์แห่ง Massachusetts Institute of Technology (M.I.T.)  ได้นิยามว่า เป็นการศึกษาถึงเรื่องมนุษย์และสังคมตัดสินใจเลือกใช้ทรัพยากรการผลิตอันมีอยู่อย่างจำกัดซึ่งอาจใช้ไปเพื่อการต่างๆ กันได้ ไปผลิตสินค้าและบริการต่างๆ และแจกแจงสินค้าและบริการเหล่านั้นเพื่อการบริโภค ไม่ว่าในปัจจุบันหรือในอนาคตระหว่างประชาชนและกลุ่มต่างๆ ในสังคม ไม่ว่าจะต้องใช้เงินหรือไม่ก็ตาม
สารบัญ

เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น
เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น/ความเป็นมาของวิชาเศรษฐศาสตร์

คริสต์ศตวรรษที่ 18 ลัทธิพาณิชย์นิยม (Mercantilism) ค่อยๆ เสื่อมลง
เกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรม (ค.ศ. 1750 - ค.ศ. 1850) ในยุโรป  เริ่มจากอังกฤษ (ตรงกับราชวงศ์ชิง ตอนปลาย ค.ศ. 1644-1911) ในอุตสาหกรรมสิ่งทอ  แต่ตามหลักฐานที่ค้นพบใหม่ เริ่มมีการปฏิวัติอุสาหกรรม ในราชวงศ์หมิงของจีน  (ตรงกับสมัยอยุธยา ค.ศ. 1368-1644) เครื่องทอผ้า ถูกประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกในโลก  หัวใจของการปฏิวัติอุตสาหกรรม คือ เครื่องจักร  เครื่องจักรจะอยู่ในบ้านไม่ได้ จึงต้องมี โรงงาน  เมื่อมีเครื่องจักร ก็ผลิตได้จำนวนมาก เรียกว่า การผลิตจำนวนมาก (Mass Production)  เมื่อมีผลผลิตจำนวนมาก จึงต้องใช้ ทรัพยากร (resource) ป้อนเข้าสู่โรงงานมากขึ้น


ผู้ที่ริเริ่มแนวคิดการจัดการให้มีทรัพยากรเพียงพอ ก็คือ Adam Smith  จนได้รับการยกย่องให้เป็น บิดาแห่งเศรษฐศาสตร์ อดัม สมิธ (Adam Smith) นักปรัชญาชาวสกอตแลนด์  ได้แต่งหนังสือ “The Wealth of the Nation” ในปี ค.ศ. 1776   ซึ่งเป็นรากฐานของแนวคิดเศรษฐศาสตร์

สารบัญ

เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น
เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น/แนวความคิดของนักเศรษฐศาสตร์สำนักคลาสสิค

เชื่อว่า รัฐบาลจะต้องปล่อยให้ปัจเจกชนหรือภาคเอกชน (Private Sector) ทำงานอย่างอิสรเสรี รัฐไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือประกอบกิจการแข่งขัน  หน้าที่ของรัฐ คือ รักษากฎหมาย ป้องกันประเทศ การศึกษา และสาธารณสุข  ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเสรี ปัญหาต่างๆ ก็จะถูกแก้ไขเองด้วยมือที่มองไม่เห็น (Invisible Hand) หรือก็คือ กลไกราคา (Price Mechanism)
สารบัญ

เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น
เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น/เศรษฐศาสตร์กับการจัดการ

เศรษฐศาสตร์ไม่ได้หยุดแค่เรื่องของเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องใกล้ตัวมากกว่าที่เราคิด เช่น การตัดสินใจซื้อของ การเลือกเสื้อผ้า การกระจายงาน การแบ่งเวลา และยังรวมไปถึงเรื่องใหญ่ๆ อย่างการลงทุนของรัฐบาล ภาษี การก่อหนี้ของรัฐ ความเข้าใจทางเศรษฐศาสตร์จะทำให้เราสามารถบริหารจัดการชีวิต และเข้าใจคนรอบตัวและสังคมได้ดีขึ้น เนื่องจากชีวิตทุกคนเกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการและตัดสินใจ (แม้จะแค่การบริหารจัดการชีวิตตัวเองก็ตาม)  หากว่า การจัดการ (Management) คือการนำทรัพยากรที่มีไปใช้ให้เกิดประโยชน์ให้ตรงตามเป้าหมาย
  ดังนั้น แนวคิดทางเศรษฐศาสตร์จึงเป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยในการตัดสินใจของนักรัฐประศาสนศาสตร์ในการบริหารจัดการในทุกระดับได้ 
สารบัญ

เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น