pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อัมบ์ชารีฟ

หมู่วิหารอัมบ์ (; Amb Temples) หรือชื่อท้องถิ่น อัมบ์ชารีฟ (; Amb Sharif) เป็นหมู่โบสถ์พราหมณ์ร้างบนเขาสเกสระ ในเทือกเขาซอลต์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน รากฐานของวิหารมีอายุย้อนไปได้ถึงจักรวรรดิกุษาณ แต่ตัววิหารสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9-10 ในสมัยของฮินดูชาฮี
วิหารหลังหลักมีความสูง 15 ถึง 20 เมตร สร้างขึ้นจากหินและอิฐ ตั้งอยู่บนฐานขั้นบันได และได้รับการยอมรับว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์หลังที่สูงตระหง่านที่สุด (loftiest) ของฮินดูชาฮี ซากวิหารมีความสูงสามชั้น มีบันไดเข้าไปสู่โถงภายใน
ภายนอกของวิหารประดับด้วยงานประติมากรรมรูปแบบศิลปะกัศมีร์ ส่วนโครงสร้างของวิหารหลังหลักต่างไปจากรูปแบบทั่วไปของกัศมีร์ด้วยยอดปลายที่สูงแหลม ทำให้มีลักษณะคล้ายกับกาฟีรโกฏในไคเบอร์มากกว่า
ห่างไปราว 75 เมตรเป็นวิหารหลังเล็กกว่า มีความสูง 2 ชั้น, 7-8 เมตร และตั้งอยู่ใกล้กับหน้าผา โถงหลักของวิหารหลังเล็กเปิดออกทางทิศที่หันหน้าสู่วิหารหลังหลัก นอกจากนี้ยังมีซากของวิหารบนาดเล็กคล้ายกันซึ่งสูญสลายไปแล้ว หมู่วิหารเหล่านี้ล้วนอยู่ภายในขอบเขตของกำแพงเดียวกัน ซึ่งกำแพงนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยกุษาณ
==อ้างอิง==
โบสถ์พราหมณ์ในประเทศปากีสถาน
สิ่งก่อสร้างในแคว้นปัญจาบ
จักรวรรดิการโกฏ

จักรวรรดิการโกฏ (Karkota Dynasty; ประมาณ ค.ศ. 625 − 855) เป็นจักรวรรดิที่มีอาณาเขตเหนือหุบเขากัศมีร์และตอนเหนือบางส่วนของอนุทวีปอินเดียในระหว่างศตวรรษที่ 7-8 เป็นยุคสมัยที่มีการขยับขยายทางการเมือง มีความเจริญมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ และการที่กัศมีร์ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษา
จักรพรรดิแห่งการโกฏได้ก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์บูชาพระวิษณุมากมายในเขตแดนของตน ในขณะเดียวกันก็ได้เปิดกว้างในศาสนาพุทธเจริญเฟื่องฟูในเขตแดนตนเช่นกัน ดังที่พบสถูป เจดีย์ และพุทธวิหารมากมายในซากของราชธานีแห่งการโกฏ มารฑันตสูรยมนเทียรที่ตั้งอยู่ที่อำเภออนันตนาคในปัจจุบัน สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิลลิตาทิตยะแห่งการโกฏ ซึ่งถือเป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระอาทิตย์ (สูรยมนเทียร) ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดีย และเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเวลานั้น
จักรวรรดิการโกฏสิ้นสุดเมื่ออวันติวรมันก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แห่งกัศมีร์ในปี 865 และสถาปนาจักรวรรดิปุตปาละขึ้น
==อ้างอิง==
จักรวรรดิอินเดีย
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอินเดีย
รัฐสิ้นสภาพในประเทศบังคลาเทศ
รัฐสิ้นสภาพในประเทศปากีสถาน
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 7
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 8
หลิน อี

== ประวัติ ==
หลิน อี เกิดที่มณฑลเหอเป่ย และเติบโตในเมืองเสิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง
ในปี 2015 เขาได้เข้าเรียนในสาขาวิชาการเต้นรำบอลรูมแห่งชาติของมหาวิทยาลัยกีฬาปักกิ่ง และได้รับคะแนนสูงสุดใน  การสอบเอกนาฏศิลป์แบบครบวงจรในมณฑลเหลียวหนิง
หลิน อี มีพี่สาวหนึ่งคน ในสมัยมัธยมปลายเขาได้มีโอกาสเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปศึกษาด้านการเต้นที่โรงเรียนพหุศิลป์ฮันลิม ณ เกาหลีใต้ ซึ่งถือเป็นการเปิดประสบการณ์ที่ดีสำหรับเขา และทำให้เขามีพื้นฐานการเต้นที่ดี ต่อมาหลังเรียนจบเขาก็ยังคงเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยพละศึกษาปักกิ่ง สาขาการเต้นบอลรูม เพื่อศึกษาด้านการเต้นที่เขาชื่นชอบ 
=== เข้าสู่วงการ ===
หลินอี (Linyi) นักแสดงและนายแบบชายชาวจีน เกิดวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1999
ในปีค.ศ. 2015 เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเซ็นสัญญาเข้าสังกัด Tangren Media
ในปีค.ศ. 2016 หลินอีได้เดินทางไปต่างประเทศเพื่อฝึกการเต้นและการแสดง
ในปีค.ศ. 2017 หลินอีได้เข้าร่วมกิจกรรมคัดเลือกนักแสดงที่จะมาแสดงในละครวัยรุ่นเรื่อง Hello, Old Times แต่เขาก็ยังไม่ได้รับเลือกในการออดิชั่นในครั้งนั้น แต่ในปีนั้นหลินอีได้เข้าร่วมเป็นนักแสดงในรายการเรียลลิตี้โชว์ Handsome Youth Society ต่อมาเข้าได้เข้าร่วมรายการ Beautiful Boys Academy ในรายการหลินอีทำผลงานได้ดี โดยผู้อำนวยการเฟิงได้กล่าวชมว่า หลินอีจะกลายเป็นนักแสดงที่ดี ต่อมาเขาได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ Youku Crazy Wardrobe โดยเขาสามารถคว้าแชมป์ได้ถึง 6 สมัย
ในปีค.ศ. 2019 หลินอี (Linyi) เริ่มเป็นที่สนใจและได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นจากบทบาท กู้เว่ยอี้ (Gu Weiyi) ในเว็บดราม่าเรื่อง Put Your Head on My Shoulder โดยหลินอีกับ สิงเฟย (Xing Fei) ยังได้ได้มีงานแฟนมีตติ้งที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ซึ่งแฟนๆชาวไทยก็มาเข้าร่วมงานอย่างมากมาย เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสาขาละครโทรทัศน์ร่วมสมัยของจีนที่งาน Huading Awards China ครั้งที่ 26 และได้รับรางวัลนักแสดงหน้างใหม่จากงาน Golden Bud - The Fourth Network Film And Television Festival และนักแสดงศิลปินเยาวชนแห่งปี จากงาน Tencent Video All Star Awards
== ผลงานการแสดง ==
=== ซีรีส์ ===
===ภาพยนตร์===
== รายการ ==
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
นักแสดงชายชาวจีน
จิ่งชู

จิ่งชู  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้)  ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชจิ่งชูใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 237 ถึง ค.ศ. 239 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ของวุยก๊ก
ในเดือน 3 ของศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1 และยังมีการเปลี่ยนระบบปฏิทินเป็นปฏิทินจิ่งชู (景初曆 จิ่งชูลี่) โดยเดือนแรกเป็นเดือนเจี้ยนโฉ่ว (建丑) ดังนั้นเดือน 3 ของศักราชชิงหลงปีที่ 5 จึงกลายเป็นเดือน 4 ของศักราชจิ่งชูปีที่ 1
ในเดือน 1 ของศักราชจิ่งชูปีที่ 3 (ค.ศ. 239) จักรพรรดิโจฮองขึ้นครองราชย์สืบจากจักรพรรดิโจยอย และยังคงใช้ชื่อศักราชจิ่งชูต่อไปจนครบปี
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) — เดือน 3 วันที่ 27 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1
ศักราชจิ่งชูปีที่ 4 (ค.ศ. 240) — เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจิ้งฉื่อปีที่ 1
== เหตุการณ์สำคัญ ==
ศักราชจิ่งชูปีที่ 3 (ค.ศ. 239) — เดือน 1 วันที่ 1 จักรพรรดิโจยอยสวรรคต โจฮองขึ้นเสวยราชย์
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
เจิ้งฉื่อ

เจิ้งฉื่อ  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮองแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเจิ้งฉื่อใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 240 ถึง ค.ศ. 249 รวมเวลา 10 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 5 ของวุยก๊กและเป็นชื่อศักราชที่ใช้ยาวนานที่สุดของวุยก๊ก
ในเดือน 4 ของศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249)  เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชจิ่งชูปีที่ 4 (ค.ศ. 240) — เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจิ้งฉื่อปีที่ 1
ศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249) — เดือน 4 วันที่ 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
เจียผิง

เจียผิง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮองแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเจียผิงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 249 ถึง ค.ศ. 254 รวมเวลา 6 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 6 ของวุยก๊ก การเปลี่ยนชื่อศักราชจากเจิ้งฉื่อเป็นเจียผิงเกิดขึ้นภายหลังสุมาอี้ก่อการรัฐประหารในอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง
ในเดือน 9 ของศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) สุมาสูปลดจักรพรรดิโจฮองจากตำแหน่ง ในเดือน 10 จักรพรรดิโจมอขึ้นเสวยราชย์ เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไกเจ้งปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249) — เดือน 4 วันที่ 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1
ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 10 วันที่ 5 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไกเจ้งปีที่ 1
== เหตุการณ์สำคัญ ==
ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 9 วันที่ 19 สุมาสูปลดจักรพรรดิโจฮอง ลดฐานันดรศักดิ์ลงเป็นเจอ๋อง (齊王 ฉีหวาง)
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
ไกเจ้ง

ไกเจ้ง หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ เจิ้งยฺเหวียน  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชไกเจ้งใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 254 ถึง ค.ศ. 256 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 7 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้สุมาสูและสุมาเจียวได้กุมอำนาจในราชสำนักต่อเนื่องกันมา
ในเดือน 6 ของศักราชไกเจ้งปีที่ 3 (ค.ศ. 256) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) — เดือน 10 วันที่ 5 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไกเจ้งปีที่ 1
ศักราชไกเจ้งปีที่ 3 (ค.ศ. 256) — เดือน 6 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
กำลอ

กำลอ หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ กานลู่  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชกำลอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 256 ถึง ค.ศ. 260 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 8 ของวุยก๊ก
ในเดือน 5 ของศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) จักรพรรดิโจมอถูกสุมาเจียวที่เป็นขุนนางของพระองค์เองปลงพระชนม์ ในเดือน 6 จักรพรรดิโจฮวน (เว่ย์ยฺเหวียนตี้) ขึ้นครองราชย์ เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งยฺเหวียนปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชไกเจ้งปีที่ 3 (ค.ศ. 256) — เดือน 6 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1
ศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) — เดือน 6 วันที่ 2 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งยฺเหวียนปีที่ 1
== เหตุการณ์สำคัญ ==
ศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) — เดือน 5 วันที่ 7 จักรพรรดิโจมอสวรรคต เดือน 6 วันที่ 2 จักรพรรดิโจฮวนขึ้นครองราชย์
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
จิ่งยฺเหวียน

จิ่งยฺเหวียน  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮวนแห่งวุยก๊ก (เว่ย์ยฺเหวียนตี้) ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชจิ่งยฺเหวียนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 260 ถึง ค.ศ. 264 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 9 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้ราชสำนักวุยก๊กปกครองโดยสุมาเจียวอัครมหาเสนาบดีแห่งวุยก๊ก
ในเดือน 5 ของศักราชจิ่งยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) — เดือน 6 วันที่ 2 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งยฺเหวียนปีที่ 1
ศักราชจิ่งยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) — เดือน 5 วันที่ 15 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
เสียนซี

เสียนซี  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮวนแห่งวุยก๊ก (เว่ย์ยฺเหวียนตี้) ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชจิ่งยฺเหวียนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 264 ถึง ค.ศ. 265 รวมเวลา 2 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 10 และลำดับสุดท้ายของวุยก๊ก
ในเดือน 12 ของศักราชเสียนซีปีที่ 2 (ค.ศ. 265) สุมาเอี๋ยนบังคับจักรพรรดิโจฮวนให้สละราชบัลลังก์ วุยก๊กล่มสลายและราชวงศ์จิ้นได้รับการก่อตั้งขึ้น
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชจิ่งยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) — เดือน 5 วันที่ 15 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1
ศักราชเสียนซีปีที่ 2 (ค.ศ. 265) — เดือน 12 วันที่ 17 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่ฉื่อปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก
จิ่งเย่า

จิ่งเย่า  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยนแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชจิ่งเย่าใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 258 ถึง ค.ศ. 263 รวมเวลา 6 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ของจ๊กก๊ก
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชเหยียนซีปีที่ 21 (ค.ศ. 258) —  เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งเย่าปีที่ 1
ศักราชจิ่งเย่าปีที่ 6 (ค.ศ. 263) —  เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเหยียนซิงปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
ศักราชของจ๊กก๊ก
เหยียนซิง

เหยียนซิง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยนแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเหยียนซิงใช้ตั้งแต่เดือน 8 ถึงเดือน 11 ของปี ค.ศ. 263 รวมเวลา 4 เดือน ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 5 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
ในเดือน 11 ของศักราชเหยียนซิงปีที่ 1 (ค.ศ. 263) เล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อรัฐวุยก๊ก รัฐจ๊กก๊กล่มสลาย
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชจิ่งเย่าปีที่ 6 (ค.ศ. 263) —  เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเหยียนซิงปีที่ 1
== เหตุการณ์สำคัญ ==
ศักราชเหยียนซิงปีที่ 1 (ค.ศ. 263) —  เดือน 11 จักรพรรดิเล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อรัฐวุยก๊ก
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
ศักราชของจ๊กก๊ก
สนธิสัญญาราโรโตงา

สนธิสัญญาราโรโตงา (Treaty of Rarotonga) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนธิสัญญาเขตปลอดนิวเคลียร์แปซิฟิกใต้ (South Pacific Nuclear Free Zone Treaty) เป็นสนธิสัญญาระหว่างประเทศในภูมิภาคมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ เพื่อการตกลงอย่างเป็นทางการในการจัดตั้งเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ในภูมิภาคของผู้ลงนามโดยการห้ามการใช้, การทดสอบ และการเป็นเจ้าของภายในเขตแดนของผู้ลงนาม
ประเทศดังต่อไปนี้ คิริบาส, ซามัว, ตองงา, ตูวาลู, นาอูรู, นิวซีแลนด์, นีวเว, ปาปัวนิวกินี, ฟีจี, วานูวาตู, หมู่เกาะคุก, หมู่เกาะโซโลมอน และออสเตรเลีย ได้ลงนามร่วมกันที่เกาะราโรโตงา (ที่ตั้งเมืองหลวงของหมู่เกาะคุก) เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1985 และเป็นผลในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1986 จากการให้สัตยาบันครั้งที่ 8 โดยรัฐทั้งหลายที่ลงนามในสนธิสัญญา
ปาเลา, ไมโครนีเชีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์มิได้ร่วมลงนามด้วย แต่มีสิทธิเข้าร่วมได้ในอนาคตหากต้องการ
== ขอบเขตของสนธิสัญญา ==
"เขตปลอดนิวเคลียร์แปซิฟิกใต้" หมายถึงพื้นที่
ด้านใต้ของเส้นศูนย์สูตร
ด้านเหนือของเส้นขนานที่ 60 องศาใต้ (ขอบเขตด้านเหนือของสนธิสัญญาแอนตาร์กติก)
ด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 115 องศาตะวันออก
ด้านตะวันตกของเส้นเมริเดียนที่ 115 องศาตะวันตก (ขอบเขตด้านตะวันตกของสนธิสัญญาตลาเตโลลโกของลาตินอเมริกา)
รวมถึงด้านเหนือของเส้นศูนย์สูตรในส่วนของปาปัวนิวกินี, นาอูรู และคิริบาส แต่ไม่รวมมุมด้านตะวันตกเฉียงเหนือที่อยู่พ้นน่านน้ำอาณาเขตของออสเตรเลียและใกล้กับอินโดนีเซีย (สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้)
หมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียที่เป็นของออสเตรเลียเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญานี้ด้วย
== รายชื่อรัฐที่ร่วมลงนามและดินแดน ==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมุลอื่น ==
Text of the treaty – FAS
Ratification status
Map of the Zone area (poor quality)
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับออสเตรเลีย
อารามฮลาลุง

อารามฮลาลุง (Lhalung Monastery) เป็นอารามพุทธแบบทิเบตเก่าแก่ในสปีตี รัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นโดยรินเชน ซังโป กษัตริย์แห่งกูเกในปลายศตวรรษที่ 10 ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,658 เมตรจากระดับน้ำทะเล
คำว่า "ฮลาลุง" มาจากคำว่า เทวดา (lha) กับ สถานที่ (lung) จึงแปลว่า สถานที่แห่งเทวดา ว่ากันวาเทสดาแห่งฮลาลุงเป็นเจ้าแห่งเทวดาทั้งปวงในแถบนี้ และมาจากเขาทังมาร์ (Tangmar mountain) ด้านหลังของหมู่บ้าน เขาลูกนี้ว่ากันว่าจะเปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของเทวดา หากเขาเป็นสีแดงหมายถึงอารมณ์โกรธ สีเหลืองหมายถึงอารมณ์สุข เป็นต้น
หมู่บ้านฮลาลุงประกอบด้วยบ้าน 45 หลัง และตั้งอยู่ห่างไป 14&nbsp;กิโลเมตรจากถนนเส้นหลัก หมู่บ้านนี้ถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในหุบเขาลิงที (Lingti valley) ในบางส่วนสามารถพบซากกำแพงโบราณที่ล้อมรอบอารามไว้อยู่ เป็นไปได้ว่าพื้นที่นี้สร้างขึ้นเป็นมโชชอร์ (choshor) หรือสถานที่สำหรับเรียนและถกประเด็น มากกว่าจะเป็นหมู่บ้านอารามหรือเพียงอารามสำหรับศาสนิกชนเพียงเท่านั้น ภายในอารามยังมีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเชื่อว่าอายุเก่าแก่พอกับอารามหลังแรกสุด
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Handa, O. C. (1987). Buddhist Monasteries in Himachal Pradesh. Indus Publishing Company, New Delhi. .
Kapadia, Harish. (1999). Spiti: Adventures in the Trans-Himalaya. Second Edition. Indus Publishing Company, New Delhi. .
อารามพุทธในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในรัฐหิมาจัลประเทศ
มุกตินาถ

มุกตินาถ (मुक्तिनाथ; Muktinath) เป็นโบสถ์พราหมณ์พระวิษณุที่เป็นที่สักการะบูชาทั้งโดยชาวฮินดูและพุทธศาสนิกชน ตั้งอยู่ในเทือกเขามุกตินาถ เชิงเขาโตโรงลา ในอำเภอมุสตาง ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามธรรมเนียมฮินดู ที่นี่เป็นหนึ่งใน 108 ทิพยเทสัม โดยเป็นทิพยเทสัมแห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่นประเทศอินเดีย ในศาสนาพุทธแบบทิเบตเรียกที่นี่ว่า ชูมิกกัตซา (Chumig Gyatsa) อันแปลว่า "หนึ่งร้อยน้ำ" ตามคติพุทธแบบทิเบตเชื่อว่า ฑากินี มีความสัมพันธ์กับมุกตินาถอย่างมาก และที่นีาเป็นหนึ่งในศาสสถาน 24 แห่งในคติตตันตระ และเชื่อว่ามูรติภายในเป็นของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
มุกตินาถเป็นที่สักการะเป็นพิเศษในนิกายศรีไวษณวะ ติรุมังคาอี อัลวาร์ (Thirumangai Alvar) เขียนสรรเสริญที่นี่ไว้ในนาลยิรา ทิพยะ ประพันธัม ติดกันกับมนเทียรนี้มีแม่น้ำคัณฑกีไหลผ่าน และมีหินศลิครามอยู่ภายในแม่น้ำ หินรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการเคารพบูชาเป็นปางต่าง ๆ ของพระวิษณุ หินสีขาวเชื่อว่าเป็นพระวาสุเทพ, หินสีดำเป็นพระวิษณุ, หินสีเขียวเป็นพระนารายณ์, สีน้ำเงินเป็นพระกฤษณะ, สีเหลืองทองหรือเหลืองแดงเป็นพระนรสิงห์ และสีเหลืองเป็นพระวามนะ นอกจากนี้ยังมีหินที่เป็นรูปของปัญจชันยะ และ สุทรรศนจักร อันเป็นเครื่องสัญลักษณ์ของพระวิษณุ
==อ้างอิง==
โบสถ์พราหมณ์ในประเทศเนปาล
สิ่งก่อสร้างในรัฐคัณฑกี
เช่าฮั่น

เช่าฮั่น  เป็นชื่อศักราชของกองซุนเอี๋ยนเมื่อสถาปนาตนเป็นเอียนอ๋อง (燕王 เยียนหวาง) แห่งรัฐเอียน (燕 เยียน) ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเช่าฮั่นใช้ตั้งแต่ ค.ศ 237 เดือน 7 ถึง ค.ศ. 238 เดือน 8 รวมเวลา 13 เดือน
ชื่อ "เช่าฮั่น" มีความหมายว่า "สืบต่อจากราชวงศ์ฮั่น"
== เหตุการณ์สำคัญ ==
รัชศกเช่าฮั่นปีที่ 1 (ค.ศ. 237) เดือน 7 — กองซุนเอี๋ยนก่อตั้งรัฐเอียนที่เลียวตั๋ง
รัชศกเช่าฮั่นปีที่ 2 (ค.ศ. 237) เดือน 8 — รัฐเอียนล่มสลาย
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
ศักราชในยุคสามก๊ก
พ.ศ. 780
พ.ศ. 781
พิปลวะ

เนตร วิกรม จันทะ (नेत्र विक्रम चन्द) หรือรู้จักในชื่อ พิปลวะ สี  (विप्लव सी ) เป็นนักการเมืองลัทธิเหมาชาวเนปาล และผู้นำการกบฏ เขากับผู้นำลัทธิเหมาราม พหาทูร ฐาปา เป็นสองผู้บังคับบัญชาของประจัณฑะในสงครามกลางเมืองเนปาล (1996-2006) เขาแยกตัวออกจากพรรคซีพีเอ็นเหมา และมาเป็นประธานของพรรคคอมมิวนิสต์เนปาลในปี 2014 เขานำการรบต่อต้านรัฐบาลเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ที่ซึ่งมีการลงนามสันติภาพ
ในปี 2017 เขานำการต่อต้านการเลือกตั้งสถานิติบัญญัติเนปาล ในปี 2018 เขาได้นำการประท้วงต่อต้านการแสดงดนตรีของซัลมาน ข่าน ในเนปาล โดยอ้างว่าเป็น "การขยายตัวของการแทรกแซงทางวัฒนธรรมบนผืนแผ่นดินเนปาล" ซึ่งการประท้วงนี้สำเร็จ ในปี 2019 เขานำการวางระเบิดเอ็นเซล รัฐบาลเนปาลประกาศให้เขาเป็นอาชญากร และสมาชิกที่มีส่วนช่วยเหลือเขาล้วนมีความผิดในฐานอาชญากรเช่นกัน
==อ้างอิง==
ชาวเนปาล
บี. บี. ดี. บาฆ

วินัย วาทัล ทีเนศ บาฆ (อักษรโรมัน: Binoy-Badal-Dinesh Bagh) หรือรู้จักในชื่อ บี. บี. ดี บาฆ (อักษรโรมัน: B. B. D. Bagh) หรือชื่อเดิม จัตุรัสดัลฮูซี (Dalhousie Square ในระหว่างปี 1847 ถึง 1856) เป็นบริเวณย่านการค้าของเมืองโกลกาตา รัฐเวสต์เบงกอล ประเทศอินเดีย และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลรัฐ รวมทั้งสามสาขาของรัฐบาล บริเวณนี้ล้อมรอบไปด้วยอาคารนักเขียน ซึ่งเป็นอาคารสำนักเลขานุการรัฐ, ราชภวัน ที่พำนักของรัฐบาลรัฐ, วิธานสภาภวัน อาคารสภานิติบัญญัติรัฐ และศาลสูงกัลกัตตา
ชื่อ B. B. D. มาจากชื่อของนักเคลื่อนไหวเอกราชอินเดียสามคน ได้แก่ วินัย วสุ, วาทัล คุปตะ และ ทีเนศ คุปตะ ผู้ก่อการลอบสังหาร เอ็น เอส ซิมป์สัน ผู้อำนวยการเรือนจำ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1930 บนระเบียงของอาคารนักเขียน ชื่อเดิมของจัตุรัสนี้ตั้งตามลอร์ดดัลฮูซี ผู้ว่าการอินเดีย
==อ้างอิง==
โกลกาตา
อำเภอกียาญาร์

กียาญาร์ (Gianyar; ᬕᬶᬳᬜᬃ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 368 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2010 ตามสำมะโนอยู่ที่ 469,777 คน และ 515,344 คน ตามสำมะโนปี 2020 ทำให้อำเภอนี้มีประชากรมากที่สุดในบาหลีเป็นอันดับสองรองจากอำเภอบาดุง ส่วนประชากรตามการประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 523,973 แบ่งเป็นชาย 262,708 และหญิง 261,264 คน เมืองหลักของอำเภอคือกียาญาร์ จากประชากร 480,447 คนของกียาญาร์ มี 469,929 คนที่ระบุตนเป็นศาสนิกชนของศาสนาฮินดู
เมืองอูบุดซึ่งเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของบาหลี ตั้งอยู่ในอำเภอนี้
==อ้างอิง==
กียาญาร์
อำเภอบูเลเล็ง

บูเลเล็ง (Buleleng; ᬩᬸᬮᭂᬮᭂᬂ) เป็นอำเภอ (kabupaten) ในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย กินพื้นที่ริมหาดทางตอนเหนือของเกาะบาหลีตั้งแต่ช่องแคบบาหลีไปถึงปลายตะวันออกของเกาะ บูเลเล็งมีเนื้อที่ 1,365.88 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 624,125 คน และ 791,910 คนตามสำมะโนปี 2020 จำนวนคาดากรณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 825,141 คน ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอคือเมืองซีงาราจา
บูเลเล็งตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรโดยกุซตี ปันจี ซักตี ซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1660-1700 โดยประมาณ เขาได้รับการระลึกถึงในฐานะบรรพชนและวีรชนผู้ขยายอำนาจของบูเลเล็งไปถึงบลัมบางันในชวาตะวันออก ต่อมาในสมัยถัด ๆ มา บูเลเล็งอ่อนแอลงและถูกผนวกเข้ากับการังอาเซิมในศตวรรษที่ 18 บูลเลงถูกเนเธอร์แลนด์โจมตีในปี 1846, 1848 ก่อนที่บูเลเล็งพ่ายให้กับเนเธอร์แลนด์ในปี 1849 และสูญสถานะเอกราชแก่เจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1882
==อ้างอิง==
บูเลเล็ง
เอียน

เอียน ในภาษาจีนกลางเรียกว่า เยียน  เป็นรัฐจีนที่มีอยู่ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 237 ถึงกันยายน ค.ศ. 238 ในคาบสมุทรเหลียวตง (เลียวตั๋ง) ในยุคสามก๊กของจีน เดิมเป็นเขตปกครองอิสระที่ปกครองโดยกงซุน ตู้และกองซุนของบุตรชายตั้งแต่ ค.ศ. 190 ถึง ค.ศ. 237 แม้ว่ารัฐเอียนเพิ่งจะประกาศตั้งตนเป็นอิสระในปี ค.ศ. 237 แต่นักประวัติศาสตร์เช่นหวาง จ้งชู (王仲殊) และโหว เทา (侯涛) ถือว่าบริเวณนี้เป็นเขตปกครองอิสระโดยพฤตินัยตั้งแต่เมื่อกงซุน ตู้สถาปนาการปกครองในเลียวตั๋งในปี ค.ศ. 190 แม้ว่ารัฐเอียนอยู่ในยุคสามก๊ก แต่ไม่ถูกนับรวมกับรัฐทั้งสามอันเป็นที่มาของชื่อยุคคือวุยก๊ก จ๊กก๊ก และง่อก๊ก อย่างไรก็ตาม นักเขียนบางคนเช่น คัง โหย่วเหวย์ (康有為) ถือว่ารัฐเอียนเป็น "ก๊กที่สี่"
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
Ikeuchi, Hiroshi. "A Study on Lo-lang and Tai-fang, Ancient Chinese prefectures in Korean Peninsula". Memoirs of the Research Department of the Toyo Bunko 5 (1930). 79–95.
Gardiner, K.H.J. "The Kung-sun Warlords of Liao-tung (189–238)". Papers on Far Eastern History 5 (Canberra, March 1972). 59–107.
Gardiner, K.H.J. "The Kung-sun Warlords of Liao-tung (189–238) – Continued". Papers on Far Eastern History 6 (Canberra, September 1972). 141–201.
Byington, Mark E. "Control or Conquer? Koguryǒ's Relations with States and Peoples in Manchuria," Journal of Northeast Asian History volume 4, number 1 (June 2007): 83–117.
รัฐสิ้นสภาพในประวัติศาสตร์จีน
ราชอาณาจักรในอดีต
สามก๊ก
พ.ศ. 780
พ.ศ. 781
อำเภอบังลี

บังลี (Bangli; ᬩᬂᬮᬶ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นอำเภอเดียวของจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล อำเภอบังลีมีเนื้อที่ 520.81 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 215,353 ตามสำมะโนปี 2010 และ 258,721 คนตามสำมะโนปี 2020 ส่วนจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 267,133 คน ประกอบด้วยชาย 134,500 คน และหญิง 132,600 คน เมืองหลักของอำเภอคือบังลี
กระทั่งปี 1907 บังลีเป็นหนึ่งในเก้าอาณาจักรของบาหลี  ใจกลางของบังลีเป็นที่ตั้งของปูราเกอเฮินซึ่งสร้างึข้นในศตวรรษที่ 11
ทางตอนเหนือของอำเภอประกอบด้วยถนนเส้นหลักที่วิ่งไปทางชายฝั่งตอนเหนือ ผ่านกินตามานีและกูนุงบาตูร์
==อ้างอิง==
บังลี
อำเภอตาบานัน

ตาบานัน (Tabanan; ᬢᬩᬦᬦ᭄) เป็นหนึ่งในอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย อำเภอนี้ถือว่าไม่มีการพัฒนามากนักเมื่อเทียบกับอำเภออื่นเช่นบาดุงและเด็นปาซาร์ทางตะวันออก อำเภอตาบานันมีขนาดพื้นที่ 839.33&nbsp;ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 386,850 คนในปี 2000, 420,913 คนในปี 2010 และ 461,630 คนในปี 2020 การประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 469,340 คน เมืองหลักของอำเภอคือตาบานัน สถานที่สำคัญของอำเภอคือตานะฮ์ลตและระบบซูบักในนาข้าวขั้นบันไดจาตีลูวิฮ์
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 10 ตำบล (kecamatan)
==อ้างอิง==
ตาบานัน
อำเภอการังอาเซิม

การังอาเซิม (Karangasem; ᬓᬭᬂᬳᬲᭂᬫ᭄) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ขนาด 839.54 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 396,487 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 492,402 คนในปี 2020 และจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 511,300 เมืองหลักของอำเภอคืออัมลาปูรา การังอาเซิมได้รับความเสียหายอย่างหนักเมื่อครั้งเขาอากุงปะทุในปี 1963 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1,900 ราย การังอาเซิมเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีก่อนที่จะถูกเนเธอร์แลนด์เข้ายึดครอง
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 8 ตำบล
อำเภอการังอาเซิมเป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย และโบราณสถานจากสมัยของอาณาจักรการังอาเซิม เช่น ปูรีอากุงการังอาเซิม ซึ่งเป็นหมู่วังหลวงในสมัยการังอาเซิมเป็นอาณาจักร เป็นต้น
==อ้างอิง==
การังอาเซิม
อำเภอกลุงกุง

กลุงกุง (Klungkung; ᬓ᭄ᬮᬸᬂᬓᬸᬂ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดของจังหวัด ด้วยขนาดพื้นที่ 315 ตารางกิโลเมตร อำเภอมีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 170,543 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 206,925 คนในปี 2020; ค่าประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 214,012 ประกอบด้วยชาย 107,177 คน หญิง 106,815 คน เมืองหลักของอำเภอกลุงกุงคือเซอมาราปูรา
เมืองเซอมาราปูราสามารถเดินทางเข้าถึงได้ผ่านทางกียาญาร์ ผ่านทางทางหลวง เซอมาราปูราเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากงานจิตรกรรมแบบบาหลีที่บอกเล่าเรื่องราวมหากาพย์เช่นมหาภารตะ ดังที่สามารถพบได้ตามฝาผนังของพระราชวังในบาหลี รวมถึงวังกลุงกุงและพิพิธภัณฑ์เซอมาราจานาที่ตั้งอยู่ใกล้กัน ราว 64.4% ของพื้นที่กลุงกุงทั้งหมดเป็นเกาะนอกชายฝั่งของบาหลี อันได้แก่เกาะนูซาเปอนีดา, นูซาเจอนีงัน, นูซาเลิมโบงัน และเกาะเล็กอีกสิบเอ็ดเกาะ ทั้งหมดรวมกันเป็นตำบลนูซาเปอนีดา ในขณะที่ตำบลที่เหลือของอำเภอนี้ล้วนอยู่บนแผ่นดินของเกาะบาหลี
ในอดีตกลุงกุงเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีที่มีอยู่มาก่อนการมาถึงของยุโรป แม้อาณาจักรกลุงกุงจะมีขนาดเล็กแต่ก็มีความสำคัญในบาหลี
==อ้างอิง==
กลุงกุง
คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร

บารอน คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร (; 29 มกราคม ค.ศ. 1853 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1931) เป็นแพทย์และนักวิทยาแบคทีเรียชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในฐานะผู้ร่วมค้นพบกาฬโรคต่อมน้ำเหลืองในฮ่องกงระหว่างเกิดการระบาดในปี ค.ศ. 1894 โดยค้นพบเกือบจะพร้อมกันกับอเล็กซานเดอร์ เยอร์ซิน
คิตาซาโตะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ประจำปีครั้งแรกในปี ค.ศ. 1901. คิตาซาโตะและเอมีล อาด็อล์ฟ ฟ็อน เบริงทำงานร่วมกันในกรุงเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1890 ได้ประกาศการค้นพบเซรุ่มสารต้านพิษของโรคคอตีบ ฟ็อน เบริงได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1901 จากผลงานนี้ แต่คิตาซาโตะไม่ได้รับ
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่มเติม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kitasato University homepage
Portraits of Modern Japanese Historical Figures
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2396
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2474
คาโซกุ
บุคคลจากจังหวัดคูมาโมโตะ
กาฬโรค
อำเภอบาดุง

บาดุง (Badung; ᬩᬤᬸᬂ) เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี มีเมืองหลักคือมางูปูรา มีขนาดพื้นที่ 418.52&nbsp;ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 543,332 คนในปี 2010 และ 548,191 คนในปี 2020 ส่วนกลางปี 2022 อยู่ที่ 549,527 ตามการประมาณ โดยประกอบด้วยชาย 275,168 คน และหญิง 274,359 คน บาดุงมีประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษก่อน 2010 เและเติบโตเป็นบริเวณย่านชานเมืองของนครเด็นปาซาร์
บาดุงมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ยอมนิยมในการท่องเที่ยวของบาหลี ทั้งกูตา, เลอกียัน, เซอมีญัก, จิมบารัน, นูซาดูวา, จังกู, อูลูวาตู, บาดุง และเมิงวี พื้นที่ทางตอนเหนือของอำเภอไม่มีประชากรมากนัก เมื่อเทียบกับบริเวณชายฝั่งตั้งแต่จิมบารันไปถึงจังกูนั้นมีประชากรอยู่อย่างหนาแน่น อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของสนามบินนานาชาติของบาหลี
==อ้างอิง==
บาดุง
อัมลาปูรา

อัมลาปูรา (Amlapura) เป็นเมืองหลักของอำเภอการังอาเซิม จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีชื่อเมืองการังอาเซิม และเปลี่ยนมาเป็นที่ปัจจุบันหลังการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่โดยเจ้าอาณานิคมดัตช์ในเวลานั้นหลังอาคารที่ทำการรัฐของเดิมถูกทำลายจากการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นชื่อที่แปลว่านครผลอัมลา ซึ่งมาจากชื่อเดิมคือ ปูราอัมลาราจา
เพลง "อัมลาปูรา" ของวงทินมาชีนในอัลบัม ทินมาชีน 2 ปี 1991 ได้รับการตั้งชื่อตามเมืองนี้ หลังจากที่เดวิด โบวี หัวหน้าวง เดินทางมาที่อัมลาปูรา
อัมลาปูราได้รับรางวัลเมืองเล็กที่สะอาดที่สุดของอินโดนีเซียติดต่อกันหลายปี
==อ้างอิง==
จังหวัดบาหลี
เมืองในประเทศอินโดนีเซีย