สะพานซานฟรานซิสโก-โอ๊กแลนด์เบย์

สะพานซานฟรานซิสโก-โอ๊กแลนด์เบย์ (อังกฤษ: San Francisco-Oakland Bay Bridge) หรือที่รู้จักกันในชื่อสะพานเบย์ (Bay Bridge) เป็นสะพานที่ทอดข้ามอ่าวซานฟรานซิสโก ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เชื่อมต่อระหว่างเมืองซานฟรานซิสโกและเมืองโอ๊กแลนด์ เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงอินเตอร์สเตต 80 (Interstate 80) จึงบรรทุกรถได้ประมาณ 260,000 คันต่อวันและเป็นหนึ่งในสะพานแขวนที่ยาวที่สุดในสหรัฐอเมริกา
การตื่นทองในแคลิฟอร์เนียในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ทำให้ประชากรในซานฟรานซิสโกเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 30,000 คนในเวลาเพียงไม่กี่ปี เนื่องจากมีชาวอเมริกันและผู้อพยพเข้ามาหลายพันคน แต่ความสำเร็จของทางรถไฟข้ามทวีปแห่งแรกของประเทศทำให้เมืองนี้ขาดการเชื่อมต่อระบบราง (ซึ่งมีปลายทางอยู่ที่เมืองโอ๊กแลนด์) ดังนั้นในปี ค.ศ. 1872 คณะกรรมการสะพานเบย์จึงประชุมร่วมกับบริษัทรถไฟเพื่อร่วมกันสร้างสะพานและเชื่อมต่อกับรางที่มีอยู่ อย่างไรก็ตาม โครงการนี้ไม่ประสบผลสำเร็จเนื่องจากเนื่องจากอุปสรรคทางการเงินและเทคโนโลยีในสมัยนั้น
สะพานนี้ออกแบบโดยชาร์ลส์ เอช. เพอร์เซลล์ (Charles H. Purcell)   และสร้างโดยบริษัทอเมริกันบริดจ์ (American Bridge Company) เริ่มก่อสร้างในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1933 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1936 หกเดือนก่อนสะพานโกลเดนเกตจะสร้างเสร็จ
เดิมสะพานชั้นบนจะใช้เป็นทางสำหรับรถยนต์ ส่วนรถประจำทางและรถไฟโดยสารจะอยู่ชั้นล่าง แต่หลังจากที่เส้นทางรถไฟสายคีย์ (Key Route) หยุดให้บริการในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1958 สะพานชั้นล่างก็ถูกเปลี่ยนเป็นทางรถยนต์ทั้งหมด ต่อมาวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1963 การจราจรได้รับการปรับปรุงใหม่ให้เป็นการเดินรถทิศทางเดียวในแต่ละชั้น ชั้นบนเป็นขาเข้าเมืองซานฟรานซิสโก ส่วนชั้นล่างเป็นขาออกไปยังเมืองโอ๊กแลนด์ โดยอนุญาตให้รถบรรทุกและรถโดยสารวิ่งบนถนนชั้นบนได้
การออกแบบและวิศวกรรมของสะพานเบย์มีความท้าทายเนื่องจากความลึกและกระแสน้ำที่ไหลแรงของอ่าวซานฟรานซิสโก ตลอดจนการเกิดแผ่นดินไหว สะพานนี้มีสองช่วงหลักและมีความยาวเท่ากันโดยประมาณ แบ่งเป็น:
ช่วงตะวันตก เป็นสะพานแขวน ชื่ออย่างเป็นทางการคือ สะพานวิลลี่ แอล. บราวน์ จูเนียร์ (Willie L. Brown Jr. Bridge) ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติให้กับวิลลี่ แอล. บราวน์ จูเนียร์ อดีตนายกเทศมนตรีซานฟรานซิสโก และประธานสมัชชาแห่งรัฐแคลิฟอร์เนีย เชื่อมต่อระหว่างตัวเมืองซานฟรานซิสโกกับเกาะเยอร์บาบเวนา (Yerba Buena Island)

ช่วงตะวันออก เดิมเป็นสะพานโครงเหล็ก เชื่อมต่อร่ะหว่างเกาะเยอร์บา บวยนากับเมืองโอ๊กแลนด์
ในช่วงที่เกิดแผ่นดินไหวโลมาพรีเอตา ในปี ค.ศ. 1989  ทำให้ส่วนหนึ่งของพื้นถนนชั้นบนของสะพานช่วงตะวันออกพังลงมาทับถนนชั้นล่าง และถูกปิดปรับปรุงเป็นเวลาหนึ่งเดือน ต่อมาก็ถูกแทนที่ด้วยสะพานแขวนที่ยึดตัวเองได้ (Self-anchored suspension bridge) ซึ่งถูกออกแบบให้มีความปลอดภัยจากแผ่นดินไหวมากกว่า การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 2002 และเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2013 โดยใช้งบประมาณกว่า 6.5 พันล้านดอลลาร์ การรื้อถอนสะพานเดิมแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2018
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สะพานแห่งนี้ได้รับการปรับปรุงหลายครั้ง เพื่อให้มั่นใจถึงความสมบูรณ์ของโครงสร้างและความปลอดภัย และยังคงทำหน้าที่เป็นจุดเชื่อมโยงที่สำคัญระหว่างซานฟรานซิสโกและโอ๊กแลนด์ โดยสนับสนุนการเชื่อมต่อทางเศรษฐกิจและสังคมของภูมิภาค
== อ้างอิง ==
ภัยพิบัติเกี่ยวกับสะพานในสหรัฐอเมริกา
สะพานที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1936
สะพานในบริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก
สะพานในระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต
สะพานในบันทึกประวัติศาสตร์แห่งชาติในรัฐแคลิฟอร์เนีย
สิ่งก่อสร้างและอาคารในโอ๊กแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย
สะพานยื่น
สะพานสองชั้น
ประวัติวิศวกรรมอเมริกันในแคลิฟอร์เนีย
สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์วิศวกรรมโยธา
อินเตอร์สเตต 80
อ่าวซานฟรานซิสโก
สะพานแขวนที่ยึดตัวเองได้ 
สะพานแขวนในแคลิฟอร์เนีย
สะพานเก็บค่าผ่านทางในแคลิฟอร์เนีย
ส่วนเก็บค่าผ่านทางของทางหลวงระหว่างรัฐ
การขนส่งในโอ๊กแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย
สะพานในซานฟรานซิสโก
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 40
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 50
บันทึกประวัติศาสตร์แห่งชาติในซานฟรานซิสโก
สถานที่สำคัญในบริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก
ภัยพิบัติในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ภัยพิบัติการขนส่ง พ.ศ. 2532
สะพานในเทศมณฑลอาลาเมดา รัฐแคลิฟอร์เนีย
เส้นทางอ่าวซานฟรานซิสโก
สะพานเหล็กในประเทศสหรัฐอเมริกา
สะพานคอนกรีตในแคลิฟอร์เนีย