pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อาร์โรซคัลโด

อาร์โรซคัลโด (arroz caldo) เป็นข้าวต้มไก่ของฟิลิปปินส์ซึ่งปรุงรสด้วยขิงและโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอม และพริกไทยดำ เครื่องปรุงที่นิยมเสิร์ฟเคียงได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา และมักมีไข่ต้มเสิร์ฟมาด้วย หลายตำรับยังใส่ดอกคำฝอยลงไปซึ่งทำให้อาร์โรซคัลโดมีสีเหลือง ชื่ออาร์โรซคัลโดมีที่มาจากอาหารสเปนชื่ออาร์โรซกัลโดโซ (arroz caldoso) ซึ่งหมายถึงข้าวในน้ำซุป ในภูมิภาควิซายัสจะเรียกอาหารชนิดนี้ว่าโปสปัส (pospas) แม้ว่าส่วนผสมของโปสปัสกับอาร์โรซคัลโดนั้นแตกต่างกันเล็กน้อยก็ตาม
อาร์โรซคัลโดถือเป็นลูเกาหรือข้าวต้มแบบฟิลิปปินส์ชนิดหนึ่ง ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารอุ่นใจอย่างหนึ่งและนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
== ศัพทมูลวิทยา ==
ชื่อ "อาร์โรซคัลโด" มีที่มาจากคำสองคำในภาษาสเปนได้แก่ arroz (ข้าว) and caldo (น้ำซุป) เดิมทีเดียวนั้นวลีนี้จะหมายความถึงข้าวต้มหรือลูเกาทุกชนิด แต่ต่อมาความหมายแคบลงเหลือเพียงลูเกาชนิดที่มีเนื้อไก่และปรุงรสด้วยขิงอย่างเข้มข้นเท่านั้น ลูเกาหรือข้าวต้มมีที่มาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ และผสมผสานกับส่วนผสมและรสชาติท้องถิ่นจนกลายเป็นอาหารฟิลิปปินส์ในปัจจุบัน
== ลักษณะ ==

อาร์โรซคัลโดโดยทั่วไปแล้วจะทำจากข้าวเหนียว (malagkit) แต่อาจจะใช้ข้าวเจ้าธรรมดาได้เช่นกัน ปกติแล้วจะปรุงเนื้อไก่ในน้ำซุปที่มีขิงเข้มข้นให้สุกจนเนื้อนุ่มก่อนจะนำไปฉีกให้เป็นฝอย จากนั้นจึงเติมกลับเข้าไปในน้ำซุปพร้อมข้าว เมื่อเติมข้าวแล้วต้องคนตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ข้าวติดก้นหม้อ สีเหลืองที่เป็นเอกลักษณ์มาจากดอกคำฝอย บางสูตรอาจจะใช้หญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพงแต่ทำให้รสชาติเข้มข้นขึ้นกว่าการใช้คำฝอย บางสูตรก็ใช้ขมิ้นแทนในกรณีที่หาดอกคำฝอยหรือหญ้าฝรั่นไม่ได้
อาร์โรซคัลโดจะเสิร์ฟในชามพร้อมกับไข่ต้ม และโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอมซอย และพริกไทยดำ บางครั้งก็จะโรยชิชาโรนหรือแคบหมูแบบฟิลิปปินส์ที่ขยำเป็นชื้นเล็กลงไปเพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัสและรสชาติ แม้ว่าตัวอาร์โรซคัลโดเองจะมีกลิ่นหอมแรง แต่รสชาติโดยลำพังแล้วค่อนข้างอ่อนจึงต้องปรุงรสเพิ่ม เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา บางครั้งก็อาจจะใช้มะนาวแทนมะปี๊ดได้
อาร์โรซคัลโดถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจชนิดหนึ่งของฟิลิปปินส์ โดยทั่วไปแล้วจะนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า ในช่วงอากาศหนาว ในช่วงฝนตกชุก หรือสำหรับผู้ป่วย อาร์โรซคัลโดนิยมรับประทานขณะร้อนหรืออุ่นเนื่องจากถ้าทิ้งให้เย็นแล้วจะจับตัวแข็ง อาร์โรซคัลโดที่จับตัวแข็งแล้วสามารถอุ่นใหม่ได้โดยเติมน้ำลงไปเล็กน้อย
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์เสิร์ฟอาร์โรซคัลโดบนเที่ยวบินของสายการบิน ซึ่งได้รับความนิยม และยังมีรายงานว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารโปรดของอดีตประธานาธิบดีคอราซอน อากีโนด้วย
== อาหารที่ใกล้เคียง ==

ในภูมิภาควิซายัส ลูเกาแบบคาวจะเรียกว่า "โปสปัส" ซึ่งโปสปัสไก่นั้นเทียบได้กับอาร์โรซคัลโด แต่ว่าโปสปัสของวิซายัสจะไม่ใส่ดอกคำฝอย
อาร์โรซคัลโดที่ดัดแปลงโดยใช้ขากบนั้นเรียกว่า "อาร์โรซคัลโดงปาลากา" (arroz caldong palaka) ซึ่งหารับประทานได้ยาก นอกจากนี้ยังมีแบบวีกันที่ใช้เห็ดหรือเต้าหู้แทนเนื้อสัตว์
โกโตเป็นลูเกาอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ไม่ได้ใส่ขิงมากเท่าอาร์โรซคัลโด กระบวนการเตรียมโกโตนั้นใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ใช้กระเพาะวัวที่แช่และต้มเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนนุ่ม โกโตยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ ว่าอาร์โรซคัลโดคอนโกโต (arroz caldo con goto) หรืออาร์โรซคอนโกโต (arroz con goto) คำว่าโกโต (goto) ในภาษาตากาล็อกหมายถึงกระเพาะวัว
== ดูเพิ่ม ==
บูบูร์อายัม
กีนาตาอังไมส์
== อ้างอิง ==
อาหารที่มีข้าวและเนื้อไก่
อาหารฟิลิปปินส์
โชกูปัง

โชกูปัง  หรือ ขนมปังนมสดญี่ปุ่น หรือ ขนมปังฮกไกโด เป็นขนมปังขาวเนื้อนุ่มที่ขายทั่วไปตามร้านขนมปังในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร้านขนมปังในญี่ปุ่น แม้ว่าโชกูปังจะไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม แต่ก็ได้มีการนำมารับประทานกันอย่างแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และขนมปังดังกล่าวยังถือเป็นอาหารหลักยอดนิยม
== เบื้องหลังและประวัติศาสตร์ ==
ขนมปังขาวเนื้อนุ่มเป็นที่นิยมในเอเชียโดยเฉพาะในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามขนมปังไม่ใช่อาหารแบบดั้งเดิมในญี่ปุ่น แต่ชาวญี่ปุ่นนำมารับประทานเป็นอาหารหลังสงครามโลกครั้งที่สองในขณะที่เกิดการขาดแคลนข้าวในประเทศ ซึ่งส่งผลให้สหรัฐตอบรับด้วยการขนส่งข้าวสาลีเพื่อช่วยบรรเทาทุกข์ ขนมปังในรูปแบบนี้เริ่มได้รับความนิยมนอกเอเชียในช่วงปี 2020
== วัตถุดิบและวิธีการอบ ==
แป้งของโชกูปังผสมขึ้นโดยใช้ทังจ่ง การใช้ทังจ่งช่วยให้ขนมปังคงความสดได้นานขึ้น
ส่วนผสมทั่วไป ได้แก่ แป้ง นมสด เนย ยีสต์ เกลือ น้ำตาล และมักผสมไข่ เริ่มต้นจากเตรียมทังจ่งแล้วพักให้เย็น จากนั้นผสมกับส่วนผสมที่เหลือแล้วนวดให้เป็นแป้งที่นุ่มและเหนียว ซึ่งมักจะถูกแบ่งและปั้นเป็นหลายม้วน และนำมาวางตามขวางลงในถาดขนมปังเพื่อให้ฟูก่อนอบ ทำให้ได้รูปลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การผลิตเชิงพาณิชย์มักอบในถาดอบรูปแบบพูลแมน (ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากคล้าย ๆ กับขนมปังแซนด์วิช) สำหรับผู้ที่อบเองที่บ้านมักจะใช้กระทะแบบเปิดซึ่งจะได้รูปทรงขนมปังที่แตกต่างแต่ไปแต่ก็ยังคงเอกลักษณ์ไว้
== อ้างอิง ==
ขนมปังญี่ปุ่น
ขนมปังข้าวสาลี
แฮลวอ

แฮลวอ (حلوا) เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดจากเปอร์เซีย (ประเทศอิหร่านในปัจจุบัน) และยังแพร่หลายไปทั่วภูมิภาคตะวันออกกลางรวมถึงเอเชียใต้ ซึ่งหมายถึงขนมหวานหลายชนิดที่ทำจากแป้งสาลี เนย น้ำมัน หญ้าฝรั่น น้ำดอกไม้เทศ นม แป้งโกโก้ และเติมความหวานด้วยน้ำตาล
==ประวัติ==
แฮลวอมีถิ่นกำเนิดจากเปอร์เซียหรือประเทศอิหร่านในปัจจุบัน หลักฐานการกล่าวถึงแฮลวอปรากฏขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งหมายถึงวัตถุดิบที่ประกอบไปด้วยอินทผลัมผสมกับนม และในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการนำคำนี้ไปใช้เรียกขนมหลายชนิด รวมไปถึงเซโมลินาหรือแป้งเปียกที่ผ่านการปรุงและเติมความหวานแล้ว
ตำรับอาหารเปอร์เซียในช่วงก่อนหน้านี้หลายอย่างได้รับการบันทึกไว้ในหนังสือภาษาอาหรับสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ชื่อว่า กิตาบุฏเฏาะบีค ("ตำราการครัว") รวมทั้งในตำราปรุงอาหารไม่ทราบชื่อเล่มหนึ่งจากชาวมัวร์ในสเปนสมัยเดียวกัน จากนั้นชาวเติร์กในจักรวรรดิออตโตมันได้รับเอาแฮลวอชนิดต่าง ๆ เข้ามา รวมทั้งชนิดที่ทำจากงา แล้วเผยแพร่ไปทั่วจักรวรรดิ
==ชนิด==
===เมล็ดพืช===
ทำด้วยการนำแป้งสาลีหรือแป้งข้าวโพดไปปิ้งในน้ำมัน จากนั้นผสมเข้าด้วยกันให้มีลักษณะเป็นรูส์ แล้วปรุงด้วยน้ำเชื่อมรสหวาน
===งา===
นิยมในบริเวณบอลข่าน ประเทศโปแลนด์ ตะวันออกกลาง และพื้นที่อื่น ๆ รอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีส่วนประกอบหลักได้แก่ทาฮีนีกับน้ำตาลหรือน้ำผึ้ง
===ทานตะวัน===

นิยมในประเทศอดีตสหภาพโซเวียต รวมทั้งบัลแกเรียและโรมาเนีย ทำจากเมล็ดทานตะวันบด โดยอาจมีส่วนประกอบอื่นด้วย เช่น ถั่ว แป้งโกโก้ วานิลลา
===ถั่วลิสง===
ในประเทศอาร์เจนตินาสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้อพยพชาวกรีกได้คิดค้นแฮลวอชนิดใหม่ขึ้นจากเนยถั่วลิสง เรียกว่า มันเตโกล (Mantecol) โดยมีการบริโภคกันอย่างกว้างขวางในประเทศ
==อ้างอิง==
ของหวาน
จูล (บริษัท)

จูล (Juul) ชื่อเต็มว่า บริษัทจูลแลบส์ (Juul Labs, Inc.) เป็นบริษัทบุหรี่ไฟฟ้าอเมริกันซึ่งแยกตัวออกมาจากบริษัทแพกซ์แลบส์ใน ค.ศ. 2017 บริษัทจูลผลิตบุหรี่ไฟฟ้ายี่ห้อจูลโดยใช้อนุภาคเกลือนิโคตินจากยาสูบ
จูลมีสำนักงานใหญ่อยู่ในซานฟรานซิสโก แอดัม โบเวน และเจมส์ มอนซีส์ ร่วมกันก่อตั้งจูลขึ้น สำหรับหุ้นในจูลนั้น ร้อยละ 35 เป็นของบริษัทออลเทรียผู้ได้หุ้นจำนวนดังกล่าวไปเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2018 เป็นมูลค่า 12.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จูลยังได้เงินปันผลถึง 2 พันล้านบาท ซึ่งจูลแจกให้แก่พนักงาน 1,500 คนของตนต่อ
หลังจากรณรงค์ทางการตลาดผ่านสื่อสังคมเป็นการใหญ่ จูลก็กลายเป็นผู้ผลิตบุหรี่ไฟฟ้าซึ่งเป็นที่นิยมที่สุดในสหรัฐเมื่อสิ้นปี ค.ศ. 2017 และเมื่อถึงเดือนกันยายน ปีถัดมา ก็มีส่วนแบ่งทางการตลาดถึงร้อยละ 72 จูลยังซื้อพื้นที่สื่อในนิตยสารและเครือข่ายโทรทัศน์วัยรุ่นหลายราย เอกสารที่สำนักงานอัยการสูงสุดแห่งแมสซาชูเซตส์ได้รับมานั้นบ่งชี้ว่า จูลซื้อพื้นที่โฆษณาในสื่อการศึกษา เกม และคราฟติงหลายรายซึ่งมุ่งตรงต่อนักเรียนมัธยมศึกษา ทำให้ลูกค้าของจูลมีเยาวชนจำนวนมาก เป็นผลให้เกิดความห่วงกังวลในด้านสาธารณสุข จนองค์การอาหารและยาสหรัฐต้องเข้าตรวจสอบหลายครั้ง และพบว่า ปริมาณนิโคตินที่สูงมากในบุหรี่ไฟฟ้าของจูล ทำให้ความเสี่ยงด้านสุขภาพต่อเยาวชนที่เป็นลูกค้าของจูลนั้นอาจยิ่งร้ายแรงกว่าการใช้บุหรี่ไฟฟ้ายี่ห้ออื่น
ใน ค.ศ. 2018 หลังจากถูกองค์การอาหารและยาสหรัฐตรวจสอบ จูลก็ยอมถอนไส้บุหรี่ปรุงรสบางรสที่อาจจูงใจเยาวชนออกจากตลาด ครั้น ค.ศ. 2019 จูลตกลงกับศูนย์สุขภาพสิ่งแวดล้อมว่า จะลดระดับและจำกัดปริมาณควาพยายามทางการตลาดให้มุ่งต่อผู้มีอายุเหมาะสมเท่านั้น กระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 ส่วนแบ่งทางการตลาดของจูลก็ลดเหลือร้อยละ 40  และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 เหลือร้อยละ 28 การสำรวจใน ค.ศ. 2022 พบว่า จูลกลายเป็นยี่ห้อบุหรี่ไฟฟ้ายอดนิยมอันดับ 3 ในหมู่นักเรียนมัธยมศึกษา ในบรรดาผู้ใช้บุหรี่ไฟฟ้าทั้งหมดมีร้อยละ 22 ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ของจูล ครั้นวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2022 องค์การอาหารและยาสหรัฐห้ามจูลขายผลิตภัณฑ์ของตนในสหรัฐอีกต่อไป โดยออกเป็นคำสั่งปฏิเสธทางการตลาดซึ่งมีผลทันที แต่ในวันถัดมา จูลอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ในวอชิงตัน ดี.ซี. และศาลให้ระงับคำสั่งดังกล่าวไว้ก่อน
==อ้างอิง==
บุหรี่ไฟฟ้า
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2560
เศรษฐกิจของรัฐแคลิฟอร์เนีย
มาร์ซิแพน

มาร์ซิแพน (marzipan) เป็นของหวานที่มีน้ำตาล น้ำผึ้ง และอัลมอนด์บดเป็นส่วนประกอบหลัก บางครั้งอาจเติมน้ำมันอัลมอนด์หรือสารสกัดจากอัลมอนด์ลงไป มักนำมาใช้ทำขนมหวานชนิดต่าง ๆ โดยที่พบบ่อยคือนำมาเคลือบช็อกโกแลต และนำมาทำให้มีรูปทรงเลียนแบบผักผลไม้ต่าง ๆ นอกจากนี้ยังนำมาใช้ในบิสกิตหรือรีดเป็นแผ่นบาง ๆ และยังนำมาเคลือบเค้กชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะเค้กวันเกิด เค้กแต่งงาน และเค้กคริสต์มาส ในบางประเทศยังมีการนำมาปั้นเป็นรูปสัตว์ชนิดต่าง ๆ ขนาดเล็กสำหรับฉลองเทศกาลวันขึ้นปีใหม่หรือคริสต์มาส
ของหวาน
นักช็อกโกแลต

นักช็อกโกแลต (chocolatier) หมายถึงบุคคลผู้เชี่ยวชาญในการทำของหวานจากช็อกโกแลตโดยเน้นงานฝีมือและงานศิลป์เป็นหลัก โดยนำช็อกโกแลตไปผ่านกระบวนการหรือขั้นตอนต่าง ๆ รวมทั้งมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับช็อกโกแลต และยังสามารถจำแนกรสชาติของช็อกโกแลตชนิดต่าง ๆ ซึ่งแตกต่างกันได้ มักทำงานร่วมกับหัวหน้าคนทำขนมในครัวในเทศกาลหรือโอกาสพิเศษต่าง ๆ
ช็อกโกแลต
ช่างฝีมือ
ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล

ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล (chocolate truffle) เป็นขนมหวานจากช็อกโกแลตชนิดหนึ่งโดยมีไส้เป็นช็อกโกแลตเหลวซึ่งมีครีมเป็นส่วนผสมหรือที่เรียกว่ากานัช และเคลือบตกแต่งด้วยแป้งโกโก้ มะพร้าวหรือถั่วชิ้นเล็ก ๆ ปั้นเป็นรูปทรงกลม โดยชื่อของขนมหวานมาจากลักษณะที่คล้ายคลึงกับทรัฟเฟิล เห็ดฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง
==อ้างอิง==
ขนมหวาน
ช็อกโกแลตร้อน

ช็อกโกแลตร้อน (hot chocolate) หรือ โกโก้ร้อน (hot cocoa) เป็นเครื่องดื่มร้อนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยช็อกโกแลตหรือเนื้อโกโก้ผสมกับนมหรือน้ำร้อน มักเติมความหวานลงไปและตกแต่งด้วยวิปครีมหรือมาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลตร้อนที่ทำจากช็อกโกแลตที่ละลายแล้วบางครั้งเรียกว่า ช็อกโกแลตสำหรับดื่ม (drinking chocolate) เนื่องจากมีความหวานน้อยกว่าและความเข้มข้นมากกว่า
เครื่องดื่มช็อกโกแลตชนิดแรกสันนิษฐานว่าคิดค้นขึ้นโดยชาวมายาเมื่อประมาณ 2,500–3,000 ปีก่อน และเครื่องดื่มโกโก้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอซเท็กในช่วง ค.ศ. 1400 ซึ่งเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า xocōlātl จากนั้นก็ได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปยุโรปหลังจากที่เข้ามาจากเม็กซิโกในดินแดนโลกใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ หลายอย่างนับจากนั้นเป็นต้นมา ช็อกโกแลตร้อนยังถูกใช้ทางการแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยบางอย่าง เช่น โรคตับ โรคกระเพาะอาหาร จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
==อ้างอิง==
เครื่องดื่ม
ช็อกโกแลต
อาหารคริสต์มาส
อาหารสองชนิดประกอบกัน
ช่างฝีมือ

ช่างฝีมือ (artisan) เป็นบุคคลผู้มีอาชีพหรือมีทักษะในการประดิษฐ์ สร้างสรรค์สิ่งของ วัตถุ หรืองานหัตถกรรมต่าง ๆ ในบางส่วนหรือทุกส่วนด้วยมือ ซึ่งบางครั้งอาจใช้เครื่องมือหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ เข้ามาช่วยก็ได้ โดยอาศัยประสบการณ์และความรู้ความเชี่ยวชาญด้านงานฝีมือ พร้อมทั้งเน้นคุณภาพและความประณีตของชิ้นงานเป็นหลัก โดยอาจประดิษฐ์ได้ทั้งของใช้หรือของตกแต่ง เช่น เครื่องเรือน เสื้อผ้า งานประติมากรรม ฯลฯ
ในยุคก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม ช่างฝีมือถือเป็นกลุ่มผู้ผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ซึ่งมีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมาก
ช่างฝีมือ
วังครรภา

วังครรภา (เนปาล: गर्भा दरबार; Garva Palace) เป็นโบราณสถานในชนบทของอำเภอไกลลิ ประเทศเนปาล ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรมและขาดการอนุรักษ์ วังครรภามีพื้นที่กว้างกว่า 10 โรปนี
==ประวัติศาสตร์==
วังครรภาสร้างขึ้นโดยขาทคา ชามเชร์ จัง บะฮาดูร์ รานา ระหว่างปี ว.ส. (วิกรมสามวัต) 1979 ถึง 1984 โดยมีการว่าจ้างช่างศิลป์จากอินเดียมาเพื่อการก่อสร้างวังนี้ วังนี้ถูกใช้งานเป็นสถานที่เก็บรวบรวมภาษีและพิพากษาคดีในเขตอำเภอไกลลิ, กาญจนปุระ และ โทตี ต่อมาวังนี้ได้สืบทอดและใช้งานต่อโดยบุตรชายของผู้ก่อสร้างวัง
หลังสิ้นสุดระบอบจักรวรรดิรานา วังถูกแปรสภาพมาใช้เป็นที่ทำการของคณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และไปรษณีย์ ในระหว่างสงครามกลางเมืองเนปาล อาคารถูกจุดไฟเผาโดยกลุ่มลัทธิเหมา และถูกทิ้งร้างในสภาพทรุดโทรมนับจากนั้น
รัฐบาลท้องถิ่นของรัฐสุนทรปัศจิมได้จัดสรรงบประมาณสำหรับการฟื้นสภาพของวัง อย่างไรก็ตามไม่พบความคืบหน้าใด ๆ  ในโครงการนี้ เคยมีการเดินขบวนทั่วประเทศโดยคนท้องถิ่นเพื่อเรียกร้องการฟื้นฟูสภาพอาคารหลังนี้
==สถาปัตยกรรม==
วังนี้มีคสามสูงสามชั้น ประกอบด้วยกระจกแกะสลัก 83 บาน และประตู 53 บาน ฝาหนังภายในมีจิตรกรรมประดับ รวมถึงยังมีอุโมงค์ใช้งานเพื่อความปลอดภัย
==ดูเพิ่ม==
วังรานาในเนปาล
วังโทตี
==อ้างอิง==
วังในประเทศเนปาล
สงครามกลางเมืองเนปาล
สิ่งก่อสร้างในประเทศเนปาล
ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พีงปรารถนา

ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พีงปรารถนา (potentially unwanted program หรือ PUP) หรือ แอปพลิเคชันที่อาจจะไม่พีงปรารถนา (potentially unwanted application หรือ PUA) คือซอฟต์แวร์ที่ผู้ใช้อาจจะไม่พีงปรารถนาหรือไม่จำเป็น มันถูกใช้เป็นเกณฑ์การติดแท็กแบบอัตนัยโดยผลิตภัณฑ์ความปลอดภัยและการควบคุมโดยผู้ปกครอง ซอฟต์แวร์ดังกล่าวอาจใช้การดำเนินการที่อาจส่งผลต่อความเป็นส่วนตัวหรือลดความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ บริษัทต่างๆ มักรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พีงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิตอล (wrapper) และอาจเสนอให้ติดตั้งซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พีงปรารถนา และในบางกรณีไม่มีการระบุวิธีการปฏิเสธที่ชัดเจน บริษัทแอนติไวรัสกำหนดซอฟต์แวร์ที่รวมมาว่าเป็นโปรแกรมที่อาจไม่เป็นที่ต้องการ   ซึ่งอาจรวมถึงซอฟต์แวร์ที่แสดงโฆษณาที่ล่วงล้ำ (แอดแวร์) หรือติดตามการใช้อินเทอร์เน็ตของผู้ใช้เพื่อขายข้อมูลให้กับผู้โฆษณา (สปายแวร์) แทรกโฆษณาของตัวเองลงในหน้าเว็บ ที่ผู้ใช้ดูหรือใช้บริการ SMS ระดับพรีเมียมเพื่อเพิ่มค่าบริการให้กับผู้ใช้   นับวันยิ่งมี โครงการซอฟต์แวร์ต้นทางเปิดจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่แสดงความไม่พอใจที่เว็บไซต์บุคคลที่สามรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พีงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิตอล (wrapper) ไปพร้อมๆ กับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พีงปรารถนาโดยที่โครงการไม่ทราบหรือไม่ยินยอม ไซต์ดาวน์โหลดฟรีของบุคคลที่สามเกือบทุกแห่งรวมการดาวน์โหลดเข้ากับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พีงปรารถนา  การปฏิบัตินี้ถือว่าผิดจรรยาบรรณอย่างกว้างขวางเนื่องจากเป็นการละเมิดผลประโยชน์ด้านความปลอดภัย ของผู้ใช้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา ชุดซอฟต์แวร์ไม่พึงประสงค์บางชุดจะติดตั้งใบรับรองหลักบนอุปกรณ์ของผู้ใช้ ซึ่งช่วยให้แฮกเกอร์สามารถดักจับข้อมูลส่วนตัว เช่น รายละเอียดธนาคาร โดยไม่ต้องมีเบราว์เซอร์ที่ให้คำเตือนด้านความปลอดภัย กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิของสหรัฐอเมริกาแนะนำให้ลบใบรับรองหลักที่ไม่ปลอดภัยออก เนื่องจากจะทำให้คอมพิวเตอร์เสี่ยงต่อการโจมตีทางไซเบอร์ที่ร้ายแรง  นักพัฒนาซอฟต์แวร์และผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยแนะนำให้ผู้คนดาวน์โหลดเวอร์ชันล่าสุดจากเว็บไซต์โครงการอย่างเป็นทางการ หรือจากตัวจัดการแพ็คเกจ หรือ App Store ที่เชื่อถือได้
== อ้างอิง ==
ลิโอเนล เอสกาโลนิ

ลิโอเนล เซบัสเตียน เอสกาโลนิ (Lionel Sebastián Scaloni, , ภาษาสเปนแบบอาร์เจนตินา: ; 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 – ) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลระดับอาชีพชาวอาร์เจนตินา และอดีตผู้เล่นซึ่งปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติอาร์เจนตินา ทั้งนี้ เขาเคยเป็นนักฟุตบอลแบ็กขวาหรือกองกลางตัวขวา โดยเป็นผู้เล่นสารพัดประโยชน์
เอสกาโลนิเกิดที่ปูฆาโต รัฐซานตาเฟ ซึ่งได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในฐานะนักฟุตบอลให้แก่สโมสรญุลส์โอลบอยส์ใน ค.ศ. 1995 เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในระดับอาชีพที่ประเทศสเปน โดยส่วนใหญ่อยู่ที่สโมสรเดปอร์ติโบเดลาโกรุญญา ซึ่งเขาคว้าแชมป์ลีกสเปน ฤดูกาล 1999–2000 และโกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2001–2002 โดยรวมแล้ว เขาลงเล่น 258 เกม และ 15 ประตูใน 12 ฤดูกาลในลาลิการ่วมกับสามทีมที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่ในประเทศอิตาลีเป็นเวลาหลายปี ร่วมกับสโมสรกีฬาลัตซีโยและอาตาลันตาก่อนจะอำลาการเป็นนักฟุตบอลอาชีพใน ค.ศ. 2015 ส่วนในระดับนานาชาติ เขาทำหน้าที่นักฟุตบอลให้แก่ประเทศอาร์เจนตินาในระดับอายุต่ำกว่า 20 ปี และเปิดตัวให้กับทีมชุดใหญ่ใน ค.ศ. 2003 เขาลงแข่งสำหรับทีมชาติเจ็ดนัดระหว่าง ค.ศ. 2003 ถึง 2006 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมฟุตบอลโลก 2006
เอสกาโลนิเข้ามาเป็นผู้จัดการทีมใน ค.ศ. 2016 โดยเริ่มเป็นผู้ช่วยที่สโมสรฟุตบอลเซบิยา และทีมอายุต่ำกว่า 20 ปีของอาร์เจนตินา ซึ่งใน ค.ศ. 2018 เขาได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการทีมชุดอายุต่ำกว่า 20 ปี และได้รับเลือกให้เป็นผู้นำทีมชุดใหญ่ของอาร์เจนตินาในปลายปีดังกล่าว เขาพาทีมคว้าอันดับสามในการแข่งระดับนานาชาติครั้งแรกของการทำหน้าที่ ซึ่งคือโกปาอาเมริกา 2019 ที่ประเทศบราซิล ต่อมา เขาพาทีมคว้าแชมป์โกปาอาเมริกา 2021 ซึ่งถือเป็นเกียรติยศแรกของอาร์เจนตินาในรอบ 28 ปี จากนั้นสามารถพาทีมชนะทีมชาติอิตาลีในการแข่งฟินาลิสซิมา 2022 หลังจากนั้นในฟุตบอลโลก 2022 ที่ประเทศกาตาร์ ทีมชาติอาร์เจนตินาที่นำโดยเอสกาโลนิสามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกสมัยที่สาม โดยเป้นการคว้าแชมป์โลกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ค.ศ. 1986
== สมัยเป็นนักฟุตบอลอาชีพ ==
=== สโมสร ===
==== ช่วงปีแรก ๆ และเดปอร์ติโบ ====

เขาเกิดที่เมืองเล็ก ๆ ชื่อปูฆาโต ในรัฐซานตาเฟ โดยมีเชื้อสายอิตาลีจากอัสโกนิเชโน แคว้นมาร์เค เอสกาโลนิเริ่มอาชีพของเขาในปริเมราดิบิซิออนเดอาร์เฆนตินาร่วมกับสโมสรท้องถิ่นชื่อญุลส์โอลบอยส์ และจากนั้นคือเอสตูเดียนเตสเดลาปลาตา ก่อนย้ายไปเดปอร์ติโบเดลาโกรุญญาของสเปนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1997 ด้วยเงิน 405 ล้านเปเซตา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชาวอาร์เจนตินาเชื้อสายอิตาลี
นักฟุตบอลชายชาวอาร์เจนตินา
กองหลังฟุตบอลชาย
กองกลางฟุตบอลชาย
ผู้เล่นในปริเมราดิบิซิออนเดอาร์เฆนตินา
ผู้เล่นในลาลิกา
ผู้เล่นเดปอร์ติโบเดลาโกรุญญา
ผู้เล่นราซินเดซันตันเดร์
ผู้เล่นเอร์เรเซเด มายอร์กา
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด
ผู้เล่นในเซเรียอา
ผู้เล่นสโมสรกีฬาลัตซีโย
นักฟุตบอลชายทีมชาติอาร์เจนตินา
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2006
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในโกปาอาเมริกา 2019
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในโกปาอาเมริกา 2021
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในฟุตบอลโลก 2022
ผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
การทัพจูงอก๊ก

การทัพจูงอก๊ก  เป็นการรุกเพื่อตอบโต้ทางการทหารในปี ค.ศ. 230 โดยรัฐวุยก๊กต่อรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน การทัพริเริ่มโดยโจจิ๋นเสนาบดีกลาโหมแห่งวุยก๊ก ภายหลังการบุกขึ้นเหนือของจ๊กก๊กหลายครั้ง รวมถึงครั้งล่าสุดในยุทธการที่เจี้ยนเวย์
== ภูมิหลัง ==
ภายหลังจากการยกทัพกลับของจูกัดเหลียงหลังยุทธการที่เจี้ยนเวย์ เล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กทรงมีพระราชโองการแสดงมุทิตาจิตต่อความสำเร็จในการศึกครั้งล่าสุด และทรงแต่งตั้งให้จูกัดเหลียงกลับมามีตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相 เฉิงเซี่ยง)
ทางด้านวุยก๊ก จักรพรรดิโจยอยทรงเรียกโจจิ๋นเข้านครหลวงลกเอี๋ยง และทรงเลื่อนขั้นให้โจจิ๋นขึ้นเป็นเสนาบดีกลาโหม (大司馬 ต้าซือหม่า) จากผลงานในการป้องกันชายแดนวุยก๊กจากการบุกของจ๊กก๊ก ระหว่างการเข้าเฝ้า โจจิ๋นทูลเสนอให้โต้กลับการบุกหลายครั้งของจ๊กก๊กโดยการเป็นฝ่ายบุกกลับไปบ้าง โจจิ๋นยังทูลว่าหากขุนพลนายต่าง ๆ เข้าบุกในหลายเส้นทางไปในเวลาเดียวก็จะมีโอกาสสำเร็จอย่างมาก ตันกุ๋นคัดค้านแผนการนี้โดยกล่าวว่าเมื่อครั้งโจโฉเอาชนะเตียวฬ่อได้นั้น ทหารก็ประสบปัญหาการขนส่งเสบียงอยู่แล้ว ตันกุ๋นกล่าวต่อไปว่าภูมิประเทศของเมืองฮันต๋งทำให้รุกคืบก็ยาก ถอยก็ยาก ทั้งยังเสี่ยงอย่างมากต่อการผลาญทรัพยากรของกองกำลัง โจยอยทรงหารือกับโจจิ๋นในประเด็นนี้ โจจิ๋นจึงเปลี่ยนเส้นทางการเดิินทัพไปยังจูงอก๊ก แต่ตันกุ๋ยก็คัดค้านแผนนี้อีกครั้ง โจยอยทรงนำข้อโต้แย้งของตันกุ๋นมาแจ้งโจจิ๋น แต่โจจิ๋นก็ยืนกรานการตัดสินใจครั้งนี้และการทัพก็เริ่มต้นขึ้น
==หมายเหตุ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ตันซิ่ว (ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ).
เผย์ ซงจือ (ศตวรรษที่ 5). อรรถาธิบายจดหมายเหตุสามก๊ก (ซานกั๋วจื้อจู้).
ซือหม่า กวาง (1084). จือจื้อทงเจี้ยน.
จูงอก๊ก
พ.ศ. 773
มัสยิดรัฐปีนัง

มัสยิดรัฐปีนัง (Masjid Negeri Pulau Pinang; பினாங்கு மாநில மசூதி) เป็นมัสยิดประจำรัฐที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว) ในจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
==ประวัติ==
การก่อสร้างมัสยิดนี้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1977 โดยตุน ซาร์ดน จูบีร์ ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี (ผู้ว่าการ) รัฐปีนัง เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 มัสยิดนี้สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1980 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1980 โดยสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง ยังดีเปอร์ตวนอากงองค์ที่ 7
==ลักษณะ==
มัสยิดนี้ได้แรงบันดาลใจจากแบบอาสนวิหารบราซิเลียของโอสการ์ นีเยไมเยร์ สถาปัตยกรรมนี้ผสมเข้ากับนวยุคนิยมแบบตะวันตก มัสยิดนี้ออกแบบโดยเอฟเรน บรินเดซ ปัซ (Efren Brindez Paz) สถาปนิกชาวฟิลิปปินส์
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Photo: http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=1833942 
รัฐปีนัง
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า  หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โอซากะ อิเกดะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครอิเกดะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในระยะที่เดินได้จากสถานีรถไฟอิกาดะบนสายฮังคีว-ทาการาซูกะ เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
นอกจากนี้ยังมี พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยอีกแห่งตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะซึ่งมีนิทรรศการ 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด
== ลักษณะเฉพาะ ==
พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
พิพิธภัณฑ์ทั้งสองแห่งมีโรงฝึกงานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดโอกาสให้ผู้เยี่ยมชมได้ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "สด" (แบบบะหมี่ที่อยู่ในบรรจุภัณฑ์) ด้วยตนเอง โดยต้องจองล่วงหน้าในการเข้าร่วมกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงงานบะหมี๋ผู้เยี่ยมชมสามารถประกอบถ้วยบะหมี่ของตนเองจากวัตถุดิบตั้งต้น โดยเสียค่าธรรมเนียม 500 เยน
Image:Andos Workshop.JPG|โรงฝึกงานของอันโดที่จำลองใหม่ในพิพิธภัณฑ์
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
The Momofuku Ando Instant Ramen Museum 
CupNoodles Exhibitions/Attractions 
CupNoodles Museum 
CupNoodles Museum 
บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2542 ในประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า  หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โยโกฮามะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554
ตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการและสิ่งจัดแสดงทั้งหมด 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554 ในประเทศญี่ปุ่น
มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2

มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2 (Inside Out 2) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชันของอเมริกันที่มีกำหนดออกฉายในอนาคต ผลิตโดยพิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ เป็นภาคต่อของ มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง (2015) กำกับโดย เคลซีย์ แมนน์ (ในการกำกับเรื่องแรกของเขา) อำนวยการสร้างโดย มาร์ก นีลเซน และเขียนบทโดย เม็ก เลอโฟฟ ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้เสียงโดยเอมี โพห์เลอร์, ฟิลลิส สมิธ และลูอิส แบล็ก โดยกลับมารับในบทเดิม และมีโทนี เฮล, ลิซา ลาพิรา และมายา ฮอว์ก มาร่วมทีมนักแสดงเป็นครั้งแรก
มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2 ได้รับการประกาศงานสร้างครั้งแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 ในงานแถลงดี23 เอ็กซ์โป โดยมีแมนน์, นีลเซน และเลอโฟฟ เป็นผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ และผู้เขียนบท ตามลำดับ ในขณะที่เลอโฟฟได้รับการเปิดเผยว่าจะกลับมาทำงานอีกครั้ง ภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอแนวคิด "ห้าใน 27 อารมณ์" ของพีต ดอกเตอร์ จากภาพยนตร์เรื่องแรกที่แมนน์เสนอในระหว่างการผลิตเพื่อใช้ในการสร้างโลกที่ "เป็นความจริง"
มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2 มีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในสหรัฐเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2024
== คำนำ ==
== เสียงพากย์ ==
เอมี โพห์เลอร์ รับบทเป็น ลั้ลลา
ฟิลลิส สมิธ รับบทเป็น เศร้าซึม
ลูอิส แบล็ก รับบทเป็น ฉุนเฉียว
โทนี เฮล รับบทเป็น กลั๊วกลัว ในภาพยนตร์เรื่องแรกพากย์เสียงโดย บิล เฮเดอร์
ลิซา ลาพิรา รับบทเป็น หยะแหยง ในภาพยนตร์เรื่องแรกพากย์เสียงโดย มินดี คาลิง
มายา ฮอว์ก รับบทเป็น วิตกกังวล (Anxiety)
== การเผยแพร่ ==
มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2 มีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2024.
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่มีกำหนดออกฉายในอนาคต
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2567
ภาพยนตร์อเมริกัน 3 มิติ
ภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกัน
ภาพยนตร์โดยพิกซาร์
ภาพยนตร์โดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์
ภาพยนตร์ภาคต่ออเมริกัน
พิพิธภัณฑ์โฮกิ

พิพิธภัณฑ์โฮกิ  ตั้งอยู่ในเขตมิโดริ นครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นที่สร้างอุทิศให้กับจิตรกรรมที่เป็นผลงานศิลปะสัจนิยม สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่าสามพันชั้น รวมถึงผลงานของ  และ . โทโมฮิโกะ ยามานาชิ และทาโร ทากาโมโตะ (นิกเก็ง เซ็กเก） เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์
== ดูเพิ่ม ==
สถานีโทเกะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
โฮกิ
โฮกิ
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชิบะ
พิพิธภัณฑ์ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2553
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2553 ในประเทศญี่ปุ่น
เจียเหอ

เจียเหอ   เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเจียเหอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 232 ถึง ค.ศ. 238 รวมเวลา 7 ปี คำว่าเจียเหอแฝงความหมายมงคลบ่งบอกถึงการรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง
ในเดือน 8 ของศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชหฺวางหลงปีที่ 4 (ค.ศ. 232) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียเหอปีที่ 1
ศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) —— เดือน 8 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของง่อก๊ก
ชิงหลง

ชิงหลง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้)  ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชชิงหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 233 ถึง ค.ศ. 237 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ของวุยก๊ก
ในศักราชชิงหลงปีที่ 5 เดือน 3 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชไท่เหอปีที่ 7 (ค.ศ. 233) — เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชิงหลงปีที่ 1
ศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) — เดือน 3 วันที่ 27 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศักราชของวุยก๊ก