pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดนิคมประทีป

วัดนิคมประทีป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง
วัดนิคมประทีปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 เดิมมีนามว่า วัดโคกหล่อ เพราะวัดตั้งอยู่บนที่ดินแหลม ยื่นออกไปจากที่ดินของชาวบ้านเป็นโคก มีป่าไม้หล่อมากมาย ต่อมาใน พ.ศ. 2484 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดนิคมประทีป" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 26 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ทางด้านการศึกษา เปิดสอนปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2458 และมีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในบริเวณวัดซึ่งเปิดสอนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2470 ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานระบุเล่มที่ 116 ตอนที่ 17 วันที่ประกาศ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542 กำหนดเขต ประมาณ 2 งาน 50 ตารางวา
อุโบสถหลังคาทรงไทยลดหลั่นลงมา 3 ชั้น มีพระพุทธรูปไม้ลักษณะยืน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 จำนวน 3 องค์ และพระพุทธรูปปูนปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 พระประธานในอุโบสถประดิษฐานบนฐานชุกชีสูง มีขนาดหน้าตักกว่า 1 เมตร สูง 1 เมตร 40 เซนติเมตร
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดตรัง
นิคมประทีป
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ

ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ  (Maison de Valois-Bourgogne, House of Valois-Burgundy, Huis van Valois-Bourgondië) หรือราชวงศ์บูร์กอญใหม่ เป็นสาขาที่แยกมาจากราชวงศ์วาลัว โดยเป็นสายต่อจากราชวงศ์บูร์กอญ โดยสืบสายเลือดมาจากพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ทั้งสองราชวงศ์ล้วนสืบทอดมาจากราชวงศ์กาเปเตียง
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ ปกครองดัชชีบูร์กอญในระหว่างปีค.ศ. 1363 จนถึงค.ศ. 1482 และต่อมาได้ปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่รวมถึง แฟลนเดอส์ อาร์ตัว ลักเซมเบิร์ก แอโน และ เคาน์ตีบูร์กอญ (ฟร็องช์-กงเต) และอีกหลายดินแดนกว้างใหญ่ผ่านการเสกสมรส ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของรัฐบูร์กอญ
"ดยุกวาลัวแห่งบูร์กอญ" ถูกใช้กล่าวถึงราชวงศ์ที่เริ่มตั้งแต่สมัยพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งได้พระราชทานบรรดาศักดิ์และดัชชีบูร์กอญให้แก่พระราชโอรสพระองค์เล็ก ฟิลิปผู้กล้า ในปีค.ศ. 1363
ในช่วงสงครามร้อยปี เหล่าดยุกได้รบกันระหว่างเครือญาติในราชวงศ์เดียวกันเพื่อรวบรวมดินแดนในฝรั่งเศสและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไว้ภายใต้การดูแลของราชวงศ์เดียวเพื่อปกครองเป็นอาณาจักร แต่ก็ล้มเหลวลงเนื่องจากดยุกคนสุดท้ายชาร์ลผู้อาจหาญ ผู้ริเริ่มสงครามเบอร์กันดี ได้ถูกสังหารลงในยุทธการน็องซีเมื่อปีค.ศ. 1477  ผู้ปกครองคนสุดท้ายในราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ คือ มารีแห่งบูร์กอญผู้เป็นธิดา โดยต่อมาดินแดนนอกฝรั่งเศสได้ตกเป็นของฟิลิปผู้ทรงโฉม พระโอรสพระองค์ใหญ่ และกลายมาเป็นเนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค ในขณะที่ดัชชีบูร์กอญได้ตกเป็นของราชอาณาจักรฝรั่งเศส มารีแห่งบูร์กอญสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1482 นับเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ
==ดยุกแห่งบูร์กอญ (1363–1482)==
==ตราอาร์ม==
==อ้างอิง==
ราชวงศ์วาลัว
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ
วัดสำโรง (จังหวัดนครปฐม)

วัดสำโรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสำโรง อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
วัดสำโรงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2343  เดิมชื่อว่า วัดสามโรง เพราะที่ตั้งวัดนี้มีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณที่ตั้งวัด จวบกับชาวบ้านแถบนั้นได้ช่วยกันสร้างโรงขึ้นมา 3 หลัง เพราะสถานที่นี้ได้มีพระภิกษุปักกลดอาศัยปฏิบัติธรรมอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาชาวบ้านแถบนี้เห็นว่าสถานที่ตั้งนี้สมควรเป็นที่ตั้งวัด ปู่ดำซึ่งเป็นเจ้าของที่จึงได้ถวายที่ตรงนี้ให้เป็นที่ตั้งวัดและชาวสำโรงจึงได้ไปอาราชธนาพระภิกษุนุช มาเป็นเจ้าอาวาส และปู่ดำ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินก็ได้อุปสมบทเป็นภิกษุและได้ช่วยพระภิกษุนุช พัฒนาสิ่งก่อสร้างจนมี กุฏิสงฆ์ ศาลาดิน และโบสถ์หลังเล็ก ๆ เป็นที่พอจะอุปสมบทได้ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดสามโรง" ต่อมาเปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดสำโรง" ตามพื้นที่ซึ่งมีต้นสำโรงขึ้นอยู่ในบริเวณวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493
ภายในวัดมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดสำโรงเริ่มดำเนินโครงการจัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยมีเจ้าอาวาสวัดสำโรงคือ พระครูสิริปุญญาภิวัตน์เป็นประธาน จัดแสดงมรดกพื้นบ้านต่าง ๆ เช่น อุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบอาหาร เครื่องมือหัตถกรรมต่าง ๆ อุปกรณ์ตวงข้าว เครื่องมือจับสัตว์น้ำและเครื่องใช้อื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมาก
วัดสำโรงมีเกจิดัง ชื่อว่าหลวงปู่นุช และหลวงพ่อหลิ่ม ผู้สร้างเหรียญหล่อพระพุทธชินราชอันเข้มขลังแต่อดีตและสร้างตั๊กแตนแสนล้าน
==อ้างอิง==
สำโรง
ผ้าชิโน

ผ้าชิโน (อังกฤษ: chino cloth) เป็นผ้าถักแบบทแยงชนิดหนึ่ง โดยเดิมผลิตมาจากผ้าฝ้าย 100 เปอร์เซ็นต์ เสื้อผ้าที่พบได้ทั่วไปที่ผลิตจากผ้าประเภทนี้คือ กางเกงที่มีชื่อเรียกรู้จักโดยทั่วไปว่า "ชิโน" (chinos)  ปัจจุบันผ้าชิโนถูกผลิตมาจากผ้าฝ้ายสังเคราะห์นั้นก็มีเช่นเดียวกัน
ผ้าชิโนได้ถูกทหารอังกฤษและฝรั่งเศสนำมาปรับเป็นเครื่องแบบทางทหารในศตวรรษที่ 19 และต่อภายหลังได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นเครื่องแต่งกายของพลเรือน
ในสหรัฐ กางเกงที่ทำมาจากผ้าชิโนได้รับความนิยมจากทหารผ่านศึกอเมริกันที่กลับมาจากประเทศฟิลิปปินส์ ในสงครามสเปน อเมริกัน
==ศัพทมูลวิทยา==
ผ้าชนิดนี้แต่เดิมถูกผลิตในประเทศจีนและถูกมาผลิตทำเป็นกางเกง โดยชาวสเปนเรียกกางเกงนี้ในภาษาสเปนว่า "Pantolanes Chinos" (ปันโตลาเนส ชิโนส) มีความหมายว่า "กางเกงจีน" ภายหลังได้ถูกเรียกย่อในภาษาอังกฤษโดยง่ายว่า "chinos"
==ประวัติ==
ผ้าชิโนถูกออกแบบครั้งแรกเพื่อใช้ในการทหาร และถูกนำมาให้แพร่หลายโดยเป็นเครื่องแต่งกายของพลเรือน
เนื้อผ้านี้โดยเดิมถูกผลิตเพื่อเป็นเครื่องแต่งกายให้ดูแลรักษาง่าย คงทนและสะดวกสบาย สำหรับให้ทหารสวมใส่ โดยใช้สีเลียนแบบธรรมชาติภายหลังได้พัฒนาเป็นสีลายพราง ต่อมาทหารสหราชอาณาจักรและทหารสหรัฐได้สวมใส่เครื่อแบบที่ทำจากผ้าชิโนเป็นมาตรฐานตั้งแต่หลังคริสต์ทศวรรษ 1800
กางเกงที่ผลิตจากผ้าประเภทนี้ที่เรียกว่า  "ชิโน" (chinos) สีที่ผลิตโดยเริ่มแรกคือ สีกากี (น้ำตาลปนเหลือง) เป็นสีที่ดั้งเดิมที่สุดและได้รับความนิยมมากที่สุด ภายหลังกางเกงชิโนได้ถูกผลิตในสีและเฉดสีที่หลากหลาย
==อ้างอิง==
ผ้า
เครื่องแต่งกาย
วัดจันทรสุข

วัดจันทรสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 6 ไร่ โฉนดที่ดินเลขที่ 25152 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาส คือ พระครูธรรมธร สัมพันธ์ ถิรธมฺโม
วัดจันทรสุขได้รับอนุญาตให้จัดสร้างวัด เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2529 และได้รับประกาศตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2550 โดยนางม้อย นางทวี จันทรสุข บริจาคทรัพย์ถวายที่ดินเพื่อสร้างวัด คณะสงฆ์จากวัดแสงสรรค์ดำเนินการสร้างวัด
เสนาสนะและสิ่งก่อสร้างของวัด ได้แก่ ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิพระสงฆ์ 4 หลัง หอปฏิบัติวิปัสสนาสมเด็จพุฒาจารย์ ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง พระธาตุเจดีย์อมตะดวงแก้ว 1 องค์ อาคารเรือน-หอสมุด 1 หลัง อาคารพระภิกษุ 3 หลัง อาคารพระนิสิตนักศึกษา 2 หลัง ห้องสุขาพระภิกษุ 14 ห้อง และห้องสุขาสำหรับ ฆราวาส 10 ห้อง
==อ้างอิง==
จันทรสุข
วัดสุขปุณฑริการาม

วัดสุขปุณฑริการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงชำอ้อ อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 20 ไร่ 2 งาน
วัดสุขปุณฑริการามสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2432 โดยมีจีนสุก และจีนบัวบริจาคที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด เนื้อที่ 2 งาน แล้วขนานนามให้มีความหมายสอดคล้องกับผู้บริจาคที่ดิน แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดชำอ้อ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2542  ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518
เสนาสนะภายในวัด คือ อุโบสถ กว้าง 7.50 เมตร ยาว 23 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นแบบพระพุทธชินราชจำลอง หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว นอกจากนี้ที่หอสวดมนต์ยังมีพระพุทธรูปแบบสุโขทัย 2 องค์ และพระศรีอริยเมตไตรย
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอาจารย์แม้น
พระอาจารย์หล่ำ
พระอาจารย์บุญส่ง
พระอาจารย์จ้อย
พระอาจารย์เย็น
พระอาจารย์ท้วม
พระครูวิมลญาณพิพัฒน์
พระครูวิบูลปทุมากร (บูรณะ จารุวํโส)
==อ้างอิง==
สุขปุณฑริการาม
วัดอมรเทพ

วัดอมรเทพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกุ้ง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
วัดอมรเทพสร้างเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 เดิมชื่อว่า วัดอมรเทพเทวันคณาราม ซึ่งเป็นชื่อที่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ทรงประทานให้ พระประสงค์เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ในรัชกาลที่ 3 ผู้เป็นย่า
สถานที่ตั้งวัด แต่เดิมเป็นนิวาสสถานของบรรพบุรุษของขุนนราบริรักษ์ (คล้าย) และนางทิมนรารักษ์ ซึ่งเป็นบิดามารดาของหลวงวารีรัฐการ (ชื่น ชาติกานนท์) และเป็นญาติเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ ซึ่งเป็นพระมารดาของพระเจ้าวรวงศ์เธอ ชั้น 3 กรมขุนเจริญผลพูลสวัสดิ์ พระราชบิดาของพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ โดยหลวงวารีรัฐการ เมื่อครั้งเป็นที่ขุนเทพภักดีได้มีศรัทธาอุทิศที่ดินจำนวน 6 ไร่ กับบ้านให้สร้างวัดอมรเทพ เมื่อขุนนราบริรักษ์บิดา และมารดาถึงแก่กรรรมแล้ว ต่อมา พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงตรวจเยี่ยมกิจการคณะสงฆ์ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทรงบัญชาว่าชื่อวัดนี้ยาวและเรียกยาก ทรงโปรดให้คงไว้เพียง "วัดอมรเทพ" มาจนทุกวันนี้ และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2479
เสนาสนะในวัด ได้แก่ อุโบสถซึ่งมีพระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าคู่มากับวัด ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง และกุฏิสงฆ์ทรงไทยเก่าแก่
==อ้างอิง==
อมรเทพ
วัดบางแก้ว (จังหวัดนครสวรรค์)

วัดบางแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 20 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 87 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา
วัดบางแก้วสร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 มีนามตามชื่อบ้าน โดยมีนายให้และนางกล้วย บริจาคที่ดินเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ ในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2444 ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ พร้อมได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ ได้รับพระราชทานครั้งหลังวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2455 มีโรงเรียนประภมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัดด้วย
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีพระประธาน คือ พระพุทธสุโขทัยศากยมุนี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 หลัง วิหาร กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง
==รายนามเจ้าอาวาส ==
พระอาจารย์เปี๋ยม พ.ศ. 2414–2419
พระอาจารย์เทศ พ.ศ. 2420–2424
พระสมุห์รัก พ.ศ. 2425–2430
พระอาจารย์ตาด พ.ศ. 2431–2441
พพระอาจารย์ทรง พ.ศ. 2443–2452
พระอาจารย์เช้า
พระอาจารย์เต้
พระอาจารย์เพ็ง
พระใบฎีกาสนธิ์ พ.ศ. 2453–2465
พระครูนิยุติธรรมศาสน์ พ.ศ. 2466–2498
พระครูนิมิตศาสนคุณ พ.ศ. 2499–
==อ้างอิง==
บางแก้ว
อำเภอบรรพตพิสัย
วัดโพธิ์บางคล้า

วัดโพธิ์บางคล้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคล้า อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่บนเนื้อที่ประมาณ 31 ไร่ วัดมีค้างคาวแม่ไก่ป่าฝนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ค้างคาวเหล่านี้อาศัยอยู่ในวัดมาเป็นเวลานานแล้ว ไม่มีผู้บันทึกไว้ชัดเจน เท่าที่ทราบก็ตั้งแต่เมื่อสมัยพระครูสุตาลงกตเป็นเจ้าอาวาส ระหว่าง พ.ศ. 2473–2509 ซึ่งท่านเป็นพระที่มีเมตตาธรรมต่อสัตว์ทั้งหลาย
วัดโพธิ์บางคล้าสร้างขึ้นในระหว่างปี พ.ศ. 2310–2325 สมัยพระเจ้าตากสินมหาราช และคาดว่าเคยเป็นที่พักทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เมื่อครั้งยกทัพไปต่อสู้กับพม่า ที่บริเวณปากน้ำโจ้โล้ (ห่างจากวัด 1 กิโลเมตร) เมื่อราวปี พ.ศ. 2309 จากคำบอกเล่า เดิมมีกุฎิไม้ใต้ถุนสูง หลังคามุงจาก อยู่ใกล้กับท่าน้ำแม่น้ำบางปะกงและต้นโพธิ์ใหญ่ มีโบสถ์คล้ายเก๋งจีน หลังคาซ้อน 2 ชั้น มุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วย ช่อฟ้าเป็นรูปหัวมังกร ผนังก่ออิฐฉาบปูนขาวผสมน้ำอ้อย ล้อมรอบด้วยใบเสมา ปัจจุบันทางวัดได้รื้อถอนโบสถ์และกุฏิไม้แล้ว
ด้านหน้าวัดจะมีวิหารเก่าแก่ ทรงจัตุรมุขสมัยอยุธยาตอนปลาย หลังคามุงด้วยกระเบื้องเกล็ดเต่า และมีการซ่อมแซมหลังคาอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2485 และต่อมาหลังคาเกิดพังทลายลง ทำให้ต้องสร้างหลังคาขึ้นใหม่แทนของเดิม เมื่อ พ.ศ. 2541 มีหน้าต่างหนึ่งช่อง มีประตูสองช่องเหนือขอบประตูสองด้าน ประดับด้วยถ้วยชามสังคโลกเรียงกันเป็นรูปทรงกลม หน้าจั่วเป็นพื้นเรียบ กระเบื้องชายหลังคาเชื่อมด้วยปูน และมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยทำด้วยปูน ประดิษฐานไว้โดยรอบจำนวน 8 องค์ ภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดฉะเชิงเทรา
โพธิ์บางคล้า
ทองดี มนิสสาร

ทองดี มนิสสาร เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี 4 สมัย เป็นอดีตประธานคณะกรรมาธิการการแรงงานในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 สังกัดพรรคเพื่อไทย ได้รับเลือกตั้งและดำรงตำแหน่ง ส.ส. ในระหว่างปี 2544 - 2556 เขาเคยได้รับโล่ดีเด่นผู้ไม่เคยขาด-ลา ในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร
== ประวัติ ==
ทองดี มนิสสาร เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 จบการศึกษาประกาศวิชาการปกครองท้องที่ (ปปท.) จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช  ปริญญาตรีรัฐศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สมรสกับ นางลมัย มนิสสาร มีบุตรธิดาด้วยกัน 5 คน
== การทำงาน ==
ทองดี มนิสสาร อดีตเป็นกำนันตำบลโพนงาม อำเภอหนองหาน และเป็นประธานชมรมกำนัน-ผู้ใหญ่บ้านอำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ก่อนจะเข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานีครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
ในปี 2550 เขาย้ายสังกัดพรรคพลังประชาชน และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นประธานคณะกรรมาธิการการแรงงานในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
ในสภาผู้แทนราษฎร นายทองดีเคยทำงานเป็นผู้ช่วยเลขานุการกรรมาธิการการแรงงาน กรรมาธิการวิสามัญงบประมาณเพิ่มเติม พ.ศ. 2547 กรรมาธิการวิสามัญกฎหมายองค์การบริหารส่วนตำบล กรรมาธิการวิสามัญกฎหมายรถยนต์ กรรมาธิการวิสามัญ พ.ร.บ. 2475 ลักษณะปกครองท้องถิ่น พ.ศ. 2541
นายทองดี เป็นสมาชิกในกลุ่มวังน้ำยม ในพรรคไทยรักไทย
== ถึงแก่อนิจกรรม ==
ทองดี มนิสสาร เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2557 รวมอายุ 68 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2557 ณ วัดศรีสมพร หมู่ที่ 10 บ้านดอนยางเดี่ยว ตำบลโพนงาม อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดอุดรธานี
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี
พรรคไทยรักไทย
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
บุคคลจากสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
เสียชีวิตจากมะเร็งกระดูก
วัดสระน้ำส้ม

วัดสระน้ำส้ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม วัดนี้เป็นสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งผู้ศรัทธา เชื่อว่ามีความผูกพันข้องเกี่ยวกับพญานาค
วัดสระน้ำส้มเป็นวัดโบราณเก่าแก่ ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สร้างเอาไว้ จนเมื่อปี พ.ศ. 2532 นายสุทธิ นาคสมภพ คหบดีใจบุญ บุตร ธิดาและญาติพี่น้อง ร่วมกันถวายที่ดินให้บูรณะวัดและรับอุปถัมภ์วัด โดยนิมนต์ หลวงพ่อสมชาย ฐิตธัมโม จากวัดอุดมคงคาคีรีเขต อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น มาจำพรรษา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 หลวงพ่อสมชาย ได้ปลีกวิเวกปฏิบัติธรรมในป่าเขาแถบจังหวัดเพชรบูรณ์ พระปฐมคณาจารย์ เจ้าคณะจังหวัดนครปฐม-สุพรรณบุรี (ธรรมยุติ) ได้มีคำสั่งให้ พระครูปุญญาภินันท์ (หลวงพ่อบุญมี เตชปุญโญ) ไปเป็นเจ้าอาวาสแทน กระทั่งปี พ.ศ. 2543 คณะกรรมการวัดและชาวบ้านขออนุญาตปฏิสังขรณ์วัดและก่อสร้างถาวรวัตถุเพิ่มเติม เมื่อพระครูปุญญาภินันท์ มรณภาพเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2553 คณะสงฆ์จึงแต่งตั้ง พระอธิการวันชัย ปภัสสโร เป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมาจนปัจจุบัน และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
==อ้างอิง==
สระน้ำส้ม
เนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค

เนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค (Habsburg Netherlands, Habsburgse Nederlanden; Pays-Bas des Habsbourg) ซึ่งในภาษาละตินเรียกถึงว่า เบลจิกา (Belgica) เป็นกลุ่มดินแดนในศักดินาสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มีบริเวณอยู่ในกลุ่มประเทศต่ำ ซึ่งปกครองโดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ภายใต้อำนาจของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค โดยเริ่มนับตั้งแต่ปีที่ผู้ปกครองคนสุดท้ายจากราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ คือ มารีแห่งบูร์กอญ ซึ่งเป็นพระมเหสีในจักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 สิ้นพระชนม์ลงเมื่อ ค.ศ. 1482 ต่อมาพระราชนัดดา จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ผู้ซึ่งประสูติในเนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์คได้แต่งตั้งบรัสเซลส์เป็นหนึ่งในเมืองหลวง
ต่อมาได้กลายเป็นกลุ่มสิบเจ็ดมณฑลในปีค.ศ. 1549 และต่อมาได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสายสเปน ตั้งแต่ปีค.ศ. 1556 ซึ่งถูกเรียกว่าเนเธอร์แลนด์ของสเปน ตั้งแต่บัดนั้น ต่อมาในปีค.ศ. 1581 ได้เกิดการปฏิวัติดัตช์ขึ้นเพื่อแยกดินแดนในกลุ่มรัฐทั้งเจ็ดเป็นอิสระเพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐดัตช์ ซึ่งทำให้ดินแดนส่วนที่เหลือในเนเธอร์แลนด์ใต้ที่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสเปนนั้นได้กลายเป็นเนเธอร์แลนด์ของออสเตรียในปีค.ศ. 1714 อันเป็นผลของสนธิสัญญาราสตัทท์ (Treaty of Rastatt)
การปกครองโดยราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสิ้นสุดลงในการผนวกดินแดนภายหลังการจัดตั้งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 เมื่อปีค.ศ. 1795
==ภูมิศาสตร์==
เนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์คกินอาณาเขตทั้งหมดของกลุ่มประเทศต่ำ (ในเนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และลักเซมเบิร์กในปัจจุบัน) และจังหวัดนอร์ และปาดกาแลเกือบทั้งหมดในฝรั่งเศสปัจจุบัน ตั้งแต่ปีค.ศ. 1482 จนถึงค.ศ. 1581
โดยภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โดยมีผู้ปกครองคือฟีลิปเลอบง ดยุกแห่งบูร์กอญระหว่างปีค.ศ. 1419-1467 จังหวัดต่างๆ ในเนเธอร์แลนด์ก็เริ่มเติบโตไปด้วยกัน ถึงแม้ว่าอดีตจะเคยอยู่ภายใต้การปกครองของทั้งอาณาจักรฝรั่งเศส และอีกส่วนภายใต้การปกครองของจักรวรรดิ ดินแดนที่เป็นรัฐบริวาร ได้แก่ ฟลานเดอร์ส อาร์ตัว และเมเคอเลิน นามูร์ ฮอลแลนด์ เซลันด์ และแอโน บราบันต์ ลิมบวร์ก และลักเซมเบิร์ก ได้ถูกปกครองแบบรัฐร่วมประมุขโดยมีกษัตริย์จากราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ และสภาผู้แทนราษฎร โดยมีศูนย์กลางอำนาจของราชวงศ์บูร์กอญอยู่ที่ดัชชีบราบันต์อันเป็นสถานที่ตั้งของราชสำนักในกรุงบรัสเซลส์
โอรสของดยุกฟีลิปเลอบง ชาร์ลผู้อาจหาญ (ดยุกแห่งบูร์กอญ ระหว่างปีค.ศ. 1467-1477) ยังสามารถผนวกดินแดนเกลเดอรส์ และซุทเฟิน มาครองได้และยังคาดหวังฐานันดรศักดิ์และบรรดาศักดิ์จากจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ผ่านการเสกสมรสกับพระธิดา แต่ก็ล้มเหลวจึงทำให้เขาได้เริ่มก่อสงครามบูร์กอญขึ้น และสิ้นชีพลงในยุทธการน็องซี
==ดูเพิ่ม==
เนเธอร์แลนด์ของสเปน
==อ้างอิง==
ประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์
ประวัติศาสตร์เบลเยียม
กลุ่มสิบเจ็ดมณฑล
รูเนะ สึกิชิโระ

รูเนะ สึกิชิโระ (月城ルネ; Rune Tsukishiro; 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 – ) เป็นนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่นในสังกัดที-เพาเวอส์
== ประวัติและชีวิตส่วนตัว ==
งานอดิเรกของเธอคือการชอปปิง
รูเนะ สึกิชิโระ ได้รับการเปิดตัววิดีโอสำหรับผู้ใหญ่จากค่ายเพรสทิจในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 และตั้งแต่ ค.ศ. 2012 เธอได้เป็นนักแสดงหญิงซึ่งผูกขาดสำหรับค่ายมูดีซ์
== ผลงานที่ปรากฏตัว ==
=== วิดีโอสำหรับผู้ใหญ่ ===
ค.ศ. 2011
วอเตอร์โพล 07 (WATER POLE 07) (11 ตุลาคม โดยบริษัทเพรสทิจ)
== การปรากฏตัวทางโทรทัศน์ ==
รายการบีชไนน์ (กรกฎาคม ค.ศ. 2011 ของบริษัททีวีไซตามะ) - แขกรับเชิญประจำเดือน
รายการโอโตนาโนะบิกกูริวะ～อิซูกูรุ (กันยายน ค.ศ. 2011 ของสถานีนิฮงไกเทเลบิ) - แขกรับเชิญประจำเดือน
รายการโมโมโนะซาซายากิ (ช่องมอนโด ทีวี)
== อ้างอิง ==
นักแสดงหนังโป๊หญิงชาวญี่ปุ่น
นักแสดงหญิงค่ายมูดีซ์
บุคคลจากจังหวัดคานางาวะ
ระฆังพระเจ้าแสรกแมง

ระฆังพระเจ้าแสรกแมง  หรือรู้จักในอีกชื่อ ระฆังมหาติสัททะฆัณฏา ระฆังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่ เจดีย์ชเวดากอง ได้รับการสร้างถวายปี พ.ศ. 2384 โดย พระเจ้าแสรกแมง แห่ง ราชวงศ์โก้นบอง ชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาบาลีของระฆังใบนี้คือ มหาติสัททะฆัณฏา ซึ่งแปลว่า ระฆังเสียงเพราะ
== ประวัติ ==
ในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2384 (ขึ้น 10 ค่ำ เดือนตะดี้นจุ มรันมศักราช/จุลศักราช 1203) พระเจ้าแสรกแมง มีพระบัญชาให้สร้างระฆังชื่อ มหาติสัททะฆัณฏา ขนาด 42 ตัน และชุบทอง 20 กิโลกรัมที่เจดีย์ชเวดากองเมืองย่างกุ้ง พระเจ้าแสรกแมงโปรดเกล้าฯ ให้เสนาบดีสองคน มหาสีตู และมหาสิงคะ เป็นผู้ควบคุมการหล่อ ซึ่งเริ่มในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2385 (ขึ้น 10 ค่ำ เดือนดะโบ่-ดแว มรันมศักราช/จุลศักราช 1203)
==สถานะปัจจุบัน==
ระฆังตั้งอยู่ในศาลาทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเจดีย์
== อ้างอิง ==
ระฆัง
ศาสนาพุทธในประเทศพม่า
วัฒนธรรมพม่า
ผลงานในปี พ.ศ. 2385
รายพระนามพระมหากษัตริย์แคนาดา

รายพระนามพระมหากษัตริย์ที่ปกครองแคนาดาในฐานะอาณานิคมของฝรั่งเศสและอังกฤษ เครือจักรภพแห่งแคนาดาและในที่สุดก็เป็นรัฐที่มีอำนาจอธิปไตยในปัจจุบัน
== ผู้ปกครองแคนาดา ==
=== ภายใต้ฝรั่งเศส (1534–1763) ===
=== ภายใต้อังกฤษ บริเตนใหญ่และสหราชอาณาจักร (1497–1931) ===
=== มงกุฎแคนาดา (1931–ปัจจุบัน) ===
ค.ศ. 1931 มงกุฎแคนาดากลายเป็นอิสระจากอังกฤษเนื่องจากธรรมนูญเวสต์มินิสเตอร์ 1931
== หมายเหตุ ==
== เชิงอรรถ ==
ราชาธิปไตยแคนาดา
*
*
*
ค
ประเทศแคนาดา
สหรัฐเบลเยียม

สหรัฐเบลเยียม (United States of Belgium, Verenigde Nederlandse Staten or Verenigde Belgische Staten) เป็นสมาพันธ์สาธารณรัฐในเนเธอร์แลนด์ใต้ (เบลเยียมและลักเซมเบิร์กในปัจจุบัน) ซึ่งก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการปฏิวัติบราบันต์ ซึ่งเป็นประเทศได้ในระยะเวลาอันสั้นตั้งแต่มกราคมจนถึงธันวาคม ค.ศ. 1790 อันเนื่องมาจากการล้มเหลวต่อการแข็งข้อกับจักรพรรดิโยเซ็ฟที่ 2
== การเมือง ==
สหรัฐเบลเยียมปกครองด้วยระบบสาธารณรัฐแบบสมาพันธ์รัฐประกอบไปด้วยมณฑลทั้งแปดซึ่งในแต่ละมณฑลล้วนมีรัฐบาลปกครองตนเองอันเป็นอิสระต่อกัน โดยมีสภาคองเกรส (Congrès souverain; Soevereine Congres) เป็นรัฐบาลกลาง ซึ่งตั้งอยู่ที่กรุงบรัสเซลส์ โดยมีผู้แทนของแต่ละมณฑลเป็นองค์ประกอบ ในมณฑลทั้งแปดจะถูกแบ่งเป็นเขตเล็กๆ จำนวน 11 เขต ได้แก่
ฟลานเดอร์ส
ฟลานเดอร์สตะวันตก
บราบันต์
แอโน
ตูร์แนและเมืองบริวาร
นามูร์
ลักเซมเบิร์ก
ลีแยฌ
ลิมบูร์ก
แอนต์เวิร์ป
เมเคอเลิน
== ดูเพิ่ม ==
การปฏิวัติบราบันต์
สาธารณรัฐลีแยฌ
== อ้างอิง ==
สหรัฐเบลเยียม
ประวัติศาสตร์เบลเยียม
สมาพันธรัฐสิ้นสภาพ
พระราชมงคลวัชราจารย์ (พัฒน์ ปุญฺญกาโม)

พระราชมงคลวัชราจารย์ หรือ หลวงพ่อพัฒน์ ฉายา  ปุญฺญกาโม (เกิด 12 พฤษภาคม 2465) พระเกจิอาจารย์ชาวจังหวัดนครสวรรค์ ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดนครสวรรค์ และ เจ้าอาวาสวัดธารทหาร หรือวัดห้วยด้วน ตำบลธารทหาร อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์
== ประวัติ ==
พระราชมงคลวัชราจารย์ เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 ที่บ้านสระทะเล ตำบลย่านมัทรี อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ โยมบิดาชื่อพ่อพุฒ โยมมารดาชื่อแม่แก้ว ก้อนจันเทศ ท่านได้เข้ารับการอุปสมบทเมื่อ พ.ศ. 2489 ณ วัดสระทะเล โดยมี พระธรรมไตรโลกาจารย์ (ยอด อกฺกวํโส) วัดเขาแก้ว เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงปู่กัน วัดเขาแก้ว เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระอธิการชั๊ว วัดสระทะเล เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า "ปุญฺญกาโม"
หลวงพ่อพัฒน์ได้รับสืบทอดวิชาจากหลวงปู่เทศ วัดสระทะเล ซึ่งเป็นทวดผ่านทาง หลวงปู่เดิม วัดหนองโพ หลวงปู่อิน วัดหางน้ำสาคร หลวงปู่หมึก วัดสระทะเล ซึ่งหลวงปู่พัฒน์ มีศักดิ์เป็นหลาน และหลวงปู่โหมด วัดโคกเดื่อ ต่อมาจึงได้ไปเรียนวิชาทางเมตตามหานิยมกับ หลวงปู่ชุบ วัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง จังหวัดอุตรดิตถ์ และได้เป็นเจ้าอาวาสที่วัดพระบรมธาตุทุ่งยั้งนานถึง 6 ปี ก่อนกลับมาจำพรรษาที่ วัดสระทะเล ซึ่งเป็นวัดบ้านเกิดของท่าน
ต่อมาโยมบิดามารดาของหลวงพ่อพัฒน์ ได้ย้ายไปประกอบอาชีพเกษตรกรรมที่บ้านห้วยด้วน หรือบ้านธารทหาร และนายผล กำนันตำบลธารทหารในขณะนั้น จึงได้พาบิดามารดาไปอาราธนาให้ท่านมาจำพรรษาและพัฒนาวัดห้วยด้วนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 จนถึงปัจจุบัน
โดยท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดธารทหาร ในปี พ.ศ. 2564 ท่านได้รับพระราชทานพัดรองที่ระลึกงานบรมราชาภิเษก
== ตำแหน่งทางคณะสงฆ์ ==
(ไม่ทราบ พ.ศ.) - เจ้าอาวาสวัดธารทหาร ตำบลธารทหาร อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2526 - เจ้าคณะตำบลธารทหาร อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2545 - ที่ปรึกษาเจ้าคณะตำบลธารทหาร
งอบ

งอบ เป็นหมวกแบบดั้งเดิมที่ใช้ในประเทศไทยซึ่งมีการออกแบบที่ซับซ้อนกว่าหมวกทรงกรวยเอเชีย งอบได้จากการสานตอกไม้ไผ่ให้เป็นโครงแล้วกรุทับด้วยใบลาน ตรงกลางโครงด้านในมีรังสำหรับสวมหัวโดยสานเป็นตาโปร่ง ๆ ทำให้มีพื้นที่สำหรับการระบายอากาศ
ในปัจจุบัน ศูนย์กลางการผลิตงอบที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเป็นสินค้าระดับหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ ที่ผลิตกันในหลายหมู่บ้าน งอบจากบางปะหันนำไปขายทั่วประเทศ อย่างไรก็ตาม ผู้คนใช้งอบน้อยลงเรื่อย ๆ เพราะเทคโนโลยีสมัยใหม่ได้เข้าไปแทนที่วิถีการเกษตรแบบดั้งเดิม
รูปทรงของงอบเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบศาลาไทยในงานเอ็กซ์โป 2015 ที่มิลาน
==อ้างอิง==
หมวก
เครื่องประดับศีรษะไทย
หัตถกรรมไทย
ต้นปาล์มในวัฒนธรรม
อำเภออัสซะวาดียะฮ์

อัสซะวาดียะฮ์ (السوادية) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 26,763 คน
==อ้างอิง==
อัสซะวาดียะฮ์
บูร์จอัลบาบัส

บูร์จอัลบาบัส (Burj Al Babas) เป็นโครงการพัฒนาที่อยู่อาศัยใกล้กับเมืองมูดูร์นู ประเทศตุรกี บ้านในโครงการได้รับการออกแบบเป็นคฤหาสน์ขนาดเล็ก
การก่อสร้างเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2557 การพัฒนาประสบความสำเร็จในช่วงแรก แต่สุดท้ายยอดขายไม่ถึงเป้าหมาย ทำให้บริษัทของผู้พัฒนาล้มละลาย ราคาน้ำมันตกต่ำและความไร้เสถียรภาพในตุรกีถูกอ้างถึงว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ยอดขายไม่ดี ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2562 บ้านจำนวน 587 หลัง จากที่วางแผนไว้จำนวน 732 หลัง เริ่มสร้างแต่ยังไม่แล้วเสร็จ
==ในวัฒนธรรมร่วมสมัย==
บูร์จอัลบาบัสเป็นสถานที่ถ่ายทำมิวสิกวิดีโอของเพลง "ลูสคอนโทรล" โดยเมดูซา, เบ็กกี ฮิลล์ และกูดบอยส์ใน พ.ศ. 2562
==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในประเทศตุรกี
สิ่งก่อสร้างที่สร้างไม่เสร็จ
เมืองร้างในทวีปยุโรป
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโบลู
และเหว่

และเหว่ (လက်ဝှေ့) หรือ มวยพม่า เป็นกีฬาต่อสู้แบบปะทะเต็มรูปแบบจากพม่าที่ใช้การโจมตีแบบยืนร่วมกับเทคนิคการกอดปล้ำที่หลากหลาย และเหว่ถือเป็นหนึ่งในศิลปะการต่อสู้ที่รุนแรงที่สุดในโลก เนื่องจากคู่ชกและเหว่จะชกกันแบบคาดเชือก ไม่สวมนวม ในขณะเดียวกันก็ได้รับอนุญาตให้โจมตีด้วยหมัด ศอก เข่า เท้า และหัว
การใช้หัวโขกถูกห้ามในกีฬาต่อสู้ส่วนใหญ่ แต่ถือเป็นอาวุธสำคัญอย่างหนึ่งของคู่ชกและเหว่ นี่เป็นเหตุผลที่และเหว่ยังได้รับฉายาว่าเป็น ศาสตร์แห่งอาวุธทั้งเก้า และถือว่าเป็นหนึ่งในศิลปะการต่อสู้ที่นองเลือดที่สุดในเขตอิทธิพลวัฒนธรรมอินเดีย
== อ้างอิง ==
 
กีฬาการต่อสู้
กีฬาในประเทศพม่า
กีฬาที่มีต้นกำเนิดในประเทศพม่า
ศิลปะการต่อสู้ของพม่า
อนุสรณ์สถานสเตพานาแกร์ต

หมู่อนุสรณ์สถานสเตพานาแกร์ต (Ստեփանակերտի հուշարձան; Qələbə abidəsi, ) เป็นอนุสรณ์สถานในเมืองสเตพานาแกร์ตเมืองหลวง ทางพฤตินัย ของสาธารณรัฐอาร์มซัค และเป็นเมืองหนึ่ง ทางนิตินัย ของประเทศอาเซอร์ไบจาน
อนุสรณ์นี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงผู้อยู่อาศัย 22,000 คนในเขตปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคในรัฐอาเซอร์ไบจานที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สอง จุดศูนย์กลางของอนุสรณ์อยู่ที่เสาโอเบลิสก์ความสูง  จากปี 1945 ถึง 1990 อนุสรณ์อยู่ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการภูมิภาคของอาเซอร์ไบจาน และนับตั้งแต่ปี 1991 ได้กลายมาเป็นของรัฐบาลสาธารณรัฐอาร์ทซัค
== ระเบียงภาพ ==
== อ้างอิง ==
สาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัค