pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สหพันธ์วอลเลย์บอลอาเซอร์ไบจาน

สหพันธ์วอลเลย์บอลอาเซอร์ไบจาน (Azərbaycan Voleybol Federasiyası, AVF) เป็นหน่วยงานสำหรับกีฬาวอลเลย์บอลและวอลเลย์บอลชายหาดในประเทศอาเซอร์ไบจาน ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1991 และเป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นสมาชิกของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป ใน ค.ศ. 1992 สหพันธ์ทำหน้าที่ดูแลการแข่งขันวอลเลย์บอลของทีมชาติชุดใหญ่ ชุดเยาวชน และชุดยุวชน
== ดูเพิ่ม ==
วอลเลย์บอลหญิงอาเซอร์ไบจานซูเปอร์ลีก
วอลเลย์บอลชายทีมชาติอาเซอร์ไบจาน
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติอาเซอร์ไบจาน
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูล==
(Expired web domain.)
วอลเลย์บอลในประเทศอาเซอร์ไบจาน
รูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมวัดห้วยปลากั้ง

รูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมวัดห้วยปลากั้ง หรือ พระโพธิสัตว์กวนอิมปางพบโชค เป็นประติมากรรมแบบจีนรูปพระโพธิสัตว์กวนอิม (เจ้าแม่กวนอิม) ขนาดใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งในประเทศไทยมีความสูงประมาณ 79 เมตร เทียบเท่าตึก 25-26 ชั้น ตั้งอยู่บนเนินภายใน วัดห้วยปลากั้ง ตั้งอยู่ในตำบลริมกก อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย และประดิษฐานใกล้โชคธรรมเจดีย์ ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมจีนผสมกับล้านนา
== โครงสร้าง ==
รูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมแบบท่านั่ง ปางประทานพร ฐานบัวหงาย ภายในองค์เจ้าแม่กวนอิมเป็นโครงสร้างแบบอาคารที่สามารถขึ้นไปเพื่อชมวิววัดห้วยปลากั้งจากมุมสูงของเชียงรายได้ด้วยลิฟท์ไปชั้น 25 ซึ่งเป็นตำแหน่งดวงตาของรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม
== อ้างอิง ==
วัดห้วยปลากั้ง
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองเชียงราย
ศาสนาในจังหวัดเชียงราย
รพ. รามาธิบดี

redirect โรงพยาบาลรามาธิบดี
รพ. ศิริราช

redirect โรงพยาบาลศิริราช
หญิงตั้งครรภ์

redirect การตั้งครรภ์
รร. อนุบาล

redirect โรงเรียนอนุบาล
วัดหน้าเมือง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

วัดหน้าเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดหน้าเมือง เดิมชื่อ วัดสุวรรณนาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2342 สร้างมาพร้อมกับที่สร้างเมืองสุราษฎร์ธานี ชาวบ้านเล่ากันว่า มีพระสงฆ์จำนวน 4 รูป คือ พระกั้ง หลวงตาไหล พระสุนทร และพระอาจารย์สะอิ้ง ทั้ง 4 รูปเป็นพระภิกษุที่เดินทางที่เดินทางจากภาคอีสานจำวัดอยู่บริเวณวัดหน้าเมือง โดยมีตระกูลวิชัยดิษฐ์เป็นผู้บุกเบิกและเป็นผู้สร้างวัดหน้าเมืองขึ้น พื้นที่เดิมมีเนื้อที่ 50 ไร่ ติดกับแม่น้ำมะขามเตี้ย แต่ภายหลังชาวบ้านได้บุกรุกที่เข้ามาสร้างที่อยู่อาศัย เนื้อที่ของวัดคงเหลืออยู่เพียง 2 ไร่ มีระยะหนึ่งวัดอยู่ในสภาพรกร้าง ปัจจุบันมีการปรับปรุงโบสถ์จากเดิมเป็นเสาทำด้วยไม้ ต่อมามีการสร้างใหม่ให้แข็งแรงขึ้น บริเวณวัดยังมีสระน้ำเก่าแก่ เล่ากันว่า ในสมัยรัชกาลที่ 1 ได้มีการนำน้ำในสระไปใช้ประกอบในการทำพิธีภายในพระบรมราชวัง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญที่อยู่คู่วัดมานาน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ 2 องค์ เป็นพระพุทธรูปปางประทานพร ต่อมามีคณะพุทธบริษัทร่วมกนช่วยสร้างศาลาเพื่อประดิษฐานองค์พระพุทธรูปทั้ง 2 องค์เป้นการถาวร
==อ้างอิง==
หน้าเมือง
จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจง

จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจง (ค.ศ. 1060–1086) พระนามเดิม หลี่ปิ่งฉาง (李秉常) จักรพรรดิพระองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
หลังจากการสวรรคตอย่างกะทันหันของพระราชบิดา จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงก็ขึ้นครองราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้ 6 ขวบ พระมารดาของพระองค์จักรพรรดินีเหลียง (梁太后) ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตลอดรัชสมัยของจักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจง ในปี ค.ศ. 1076 จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงพระชนมายุสิบหกปีและควรจะใช้พระราชอำนาจจากบัลลังก์โดยตรง แต่ถูกยับยั้งโดยอิทธิพลมหาศาลของพระพันปี ทั้งสองทะเลาะกันเรื่องนโยบายวัฒนธรรมของจักรวรรดิ: จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงสนับสนุนการขัดเกลาทางสังคมให้เป็นจีน ในขณะที่จักรพรรดินีเหลียงสนับสนุนวัฒนธรรมตันกุต (เป็นข้อขัดแย้งเมื่อพิจารณาว่าจักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงเป็นเชื้อสายชาวตันกุต และจักรพรรดินีเหลียงเป็นเชื้อสายของชาวจีนฮั่น) ในที่สุดจักรพรรดินีเหลียงได้สั่งให้ จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงถูกกักบริเวณในพระตำหนัก ด้วยเหตุนี้จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงจึงขอความช่วยเหลือจากราชวงศ์ซ่งให้บุกราชวงศ์เซี่ยตะวันตกโดยอ้างว่าเพื่อปลดปล่อยจักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจง แต่การบุกรุกถูกขับไล่
จักรพรรดินีเหลียงบังคับให้ จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงอภิเษกสมรสกับพระนัดดาของพระองค์ซึ่งจะกลายเป็นจักรพรรดินีผู้ทรงอิทธิพล ดังนั้นราชวงศ์เซี่ยตะวันตกจึงมีจักรพรรดินีเหลียง พระพันปีหลวง สองพระองค์ จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงรู้สึกหดหู่ใจกับการควบคุมของพระราชมารดาของพระองค์ และในเวลาต่อมาก็สวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 26 ปี
จักรพรรดิราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
วัดธรรมบูชา

วัดธรรมบูชา  เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 26 ตาราง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 57 ตารางวา
วัดธรรมบูชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2525 พื้นที่ตั้งวัดเดิมเป็นป่าดอนสำหรับฝังศพและเผาศพ ชาวบ้านเรียกว่า "ป่าช้าดอนเลียบ" ภายหลังทิดปลื้มได้สร้างศาลาหลังคามุงจาก 2 หลัง เพื่อให้พระภิกษุสสวดอภิธรรม ต่อมามีภิกษุได้มาปักกลดอยู่บริเวณนั้น ราษฎรในหมู่บ้านจึงนิมนต์ให้อยู่ประจำและสร้างเป็นที่พักสงฆ์ชื่อว่า ที่พักสงฆ์ดอนเลียบ โดยสร้างกุฎิหลังเล็กขึ้นมา ต่อมาท่านได้ลาสิกขาและมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2447 พระกรับญาณวีโร พร้อมด้วยพระภิกษุอีกำ 2 รูป เดินทางมาจำพรรษา ราษฎรได้ช่วยกันสร้างที่พักสงฆ์ จากนั้นได้ขอตั้งเป็นวัดชื่อ วัดธรรมยุติการาม พระกรับได้ทำการบูรณปฎิสังขรณ์อยู่ 4 ปี ร่วมกับเจ้าจอมพิณศรี สุพรรณศรี และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดธรรมบูชา" เมื่อ พ.ศ. 2454 วัดได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่  29  พฤษภาคม  พ.ศ. 2491
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 26 เมตร ยาว 46 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฎิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และตึก 9 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง หอระฆัง และฌาปนสถาน ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง  5 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว
==รายนามเจ้าอาวาส ==
พระกรับ  ญาณวีโร พ.ศ. 2447–2451
พระมหาวัน พ.ศ. 2452–2453
พระครูโยคาธิการวินิต พ.ศ. 2454–2490
พระธรรมวิโรจนเถร (พลับ ฐิติกโร) พ.ศ. 2491–2498
พระสุธรรมาธิบดี (แสง ชุตินฺธโร) พ.ศ. 2499–2559
พระราชไพศาลมุนี (ปราโมทย์ สิริจนฺโท) พ.ศ.2559 -ปัจจุบัน
==อ้างอิง==
ธรรมบูชา
ธรรมบูชา
จักรพรรดิเซี่ยฉงจง

จักรพรรดิเซี่ยฉงจง (崇宗) (1084–1139) พระนามเดิม หลี่เฉียนชุ่น (李乾順) จักรพรรดิพระองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก รัชกาลของพระองค์เริ่มต้นเมื่อมีพระชนมายุได้สามพรรษา เมื่อพระราชบิดาของพระองค์จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงสวรรคต พระองค์ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดินีหลียง จนกระทั่งทรงถูกวางยาพิษในปีค.ศ. 1099 โดยทูตราชวงศ์เหลียว
รัชสมัยของจักรพรรดิเซี่ยฉงจงมีการขัดเกลาทางวัฒนธรรมให้เป็นจีนมากขึ้นและขจัดอำนาจของชนเผ่าตันกุตที่สำคัญบางกลุ่ม ซึ่งยังคงเป็นพลังทางการเมืองที่ทรงอำนาจ โดยแต่งตั้งผู้นำชนเผ่าเป็นกษัตริย์ โดยบังคับพวกเขาให้อยู่ภายใต้อำนาจและอิทธิพลของพระองค์ ตลอดรัชกาลของพระองค์ทรงเห็นการรุกรานจากต่างชาติทั้งราชวงศ์เหลียวและราชวงศ์ซ่งโดยรอบ และความพ่ายแพ้ทางทหารหลายครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1114 พระองค์ทรงจัดตั้งการบริหารที่นำโดยลัทธิขงจื๊อสำหรับเขตการเมืองหลายแห่ง รวมทั้งพลเรือนและการทหารโดยรวบรวมอำนาจไว้ที่ศูนย์กลาง พุทธศาสนาเป็นที่แพร่หลายในรัชสมัยของพระองค์ และพระไตรปิฎกได้รับการแปลเป็นภาษาตันกุต
จักรพรรดิราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
พระพุทธมงคลมหาราช

พระพุทธมงคลมหาราช เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประดิษฐานบนเขาคอหงส์ สวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่ เทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ มีขนาดใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งในภาคใต้ นับได้ว่าเป็น "พระพุทธรูปประจำเมืองหาดใหญ่" ประติมากรรมองค์พระสร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของพุทธศาสนิกชนทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ เพื่อเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542 (72 พรรษา) ในรัชกาลที่ 9 ออกแบบโดย ภิญโญ สุวรรณคีรี (ศิลปินแห่งชาติ) หล่อด้วยทองเหลือง ได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ว่า “พระพุทธมงคลมหาราช” ซึ่งหมายความว่า “ความเป็นสิริมงคลอันยิ่งใหญ่” เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ.2542 สมเด็จพระญาณสังวรสมเด็จพระสังฆราชเป็นองค์ประธานพิธีเททองพระหัตถ์พระพุทธมงคลมหาราช ณ มณฑลพิธีพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม เมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 มีนาคม พ.ศ.2543 จากนั้นสมเด็จพระเทพรัตนสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จทรงประกอบพิธีเททองหล่อพระเกตุมาลาเมื่อวันพฤหัสที่ 10 สิงหาคม พ.ศ.2553 ขึ้นมายังเขาคอหงส์ หันหน้าพระพักต์เข้าสู่เมืองหาดใหญ่
== โครงสร้าง ==
พระพุทธมงคลมหาราช เป็นพระพุทธรูปทองเหลืองหล่อแยกชิ้น ขนาดเมื่อประกอบแล้วมีความสูง 19.9 เมตร (ไม่นับรวมฐาน) น้ำหนัก 200 ตัน ปางห้ามญาติ หันหน้าพระพักต์เข้าสู่เมืองหาดใหญ่ ฐานพระพุทธมงคลมหาราชได้รับพระบรมราชาณุญาตให้ ใช้ตราสัญลักษณ์งานพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ.2552 ประดิษฐานบนเนินราบของเขาคอหงส์ (ยอดมีความสูง 371 เมตรเหนือน้ำทะเล) และสามารถโดยสารกระเช้าลอยฟ้ารางคู่ มีระยะทาง 525 เมตร จากสถานีท้าวมหาพรหม ไปยังสถานีพระพุทธมงคลมหาราช
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในอำเภอหาดใหญ่
พระพุทธรูปขนาดมหึมาในประเทศไทย
ศาสนาพุทธในจังหวัดสงขลา
วัดไตรธรรมาราม

วัดไตรธรรมาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ดิน 6 ไร่ 2 งาน
วัดไตรธรรมารามตั้งวัด เมื่อ พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2505 สร้างขึ้นโดยแม่หม้าย 3 คน คือ แม่ทิม แม่ฉิม และแม่ทรัพย์ ได้ร่วมกันสร้างวัดนี้ขึ้น และให้ชื่อว่า วัดสามหม้าย ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดตรีศรัทธาวาส ในสมัยในสมัยพระปลัดสุทธิ์เป็นเจ้าอาวาส สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส โปรดให้เรียก "วัดสามหม้าย" ตามเดิม จน พ.ศ. 2489 สมัยพระเทพรัตนกวี (ภ. ธมฺมวร) แต่ครั้งยังเป็นพระครูวัตตจารี ศีลสุนทร ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดไตรธรรมาราม" ใช้จนปัจจุบัน วัดไตรธรรมาราม ได้ยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2421
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรึตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 7 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงปั้นหยา ศาลาอเนอกประสงค์ กว้าง 15 เมตร ยาว 32 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ หอประชุมสงฆ์ และหอระฆัง ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 33 นิ้ว 1 องค์ พระพุทธรูปปางตรัสรู้ ขนาดหน้าตักกว้าง 3 วา 2 ศอก สูง 4 วา ศอก 8 นิ้ว ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ประดิษฐานใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ นามว่า พระโพธิพุทธคยานุสรณ์
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระเทพรัตนกวี (เกตุ ธมฺมวโร)
พระเทพสิทธินายก (ข้อง เกสโร ป.ธ.6)
พระพรหมวชิรเมธาจารย์ (พงศ์สรร อสิญาโณ ป.ธ.9)
==อ้างอิง==
ไตรธรรมาราม
ไตรธรรมาราม
วัดบูรพาภิราม

วัดบูรพาภิราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด มีพระพุทธรูปปางประทานพรที่สูงที่สุดในประเทศไทย คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่  ด้านทิศตะวันออกของบริเวณวัดอยู่ติดกับคูรอบเมืองสมัยเก่า วัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 29 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา
วัดบูรพาภิรามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมชื่อ วัดหัวรอ เดิมเป็นสถานที่สำหรับพักค้างแรมของพ่อค้าและประชาชนที่เดินทางด้วยเท้าเป็นหลัก โดยจะมานัดพบกันที่วัด ต่อมาพระอธิการหล้าอินทว์โส ได้ขยายวัด และเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบูรพา เพราะว่าตั้งอยู่ในทิศตะวันออกของเมือง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบูรพาภิราม"
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2516 ความสูงขององค์พระวัดจากพระบาท สูงถึง 101 ศอกเท่ากับชื่อจังหวัด รอบฐานสูงถึง 135 ศอก ภายในพระอุโบสถมีภาพเขียนเรื่องราวพุทธประวัติและประเพณีบุญผะเหวด โดยช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร วัดยังเป็นที่ตั้งศูนย์งานพระธรรมทูต โรงเรียนปริยัติธรรม และมีศาลเจ้าพ่อมเหศักดิ์ เดิมเป็นศาลเป็นหอไม้ 3 หลัง ต่อมาศาลเจ้าพ่อที่สร้างมาเป็นร้อยเปีแล้วนั้นชำรุดทรุดโทรมไปมากไม่เหมาะที่จะเป็นสถานที่เคารพสักการบูชาของชาวเมือง ทางจังหวัดจึงได้สร้างขึ้นใหม่บริเวณที่ตั้งศาลเดิมเป็นอาคารคอนกรีตทรงไทย สร้างเสร็จ พ.ศ. 2511
==อ้างอิง==
บูรพาภิราม
บูรพาภิราม
ประเทศแองโกลาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศแองโกลา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศแองโกลาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศแองโกลาในพาราลิมปิก
รายชื่อผู้เชิญธงชาติแองโกลาในพาราลิมปิก
รายชื่อนักกีฬาแองโกลาที่ได้รับเหรียญรางวัลพาราลิมปิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โตเกียว 2020 
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ
ประเทศแองโกลาในพาราลิมปิก
แองโกลา
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
นักกีฬาพาราลิมปิกทีมชาติแองโกลา
ตำบลแม่สลิด

แม่สลิด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านตากประมาณ 17 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดตากประมาณ 37 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (ถนนพหลโยธิน)
ตำบลแม่สลิดทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลแม่สลิดซึ่งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแม่สลิดในปี พ.ศ. 2517 ก่อนที่ต่อมาจะได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่สลิดในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
ตำบลแม่สลิดตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอบ้านตาก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลพระบาทวังตวง อำเภอแม่พริก และตำบลแม่วะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลเวียงมอก อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง และตำบลตลิ่งชัน อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโป่งแดง อำเภอเมืองตาก และตำบลสมอโคน ตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก และตำบลย่านรี ตำบลสามเงา ตำบลวังหมัน ตำบลวังจันทร์ อำเภอสามเงา
== ประวัติ ==
ตำบลแม่สลิด เดิมมีชื่อว่า "ตำบลยางโอง" ขึ้นกับอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ต่อมาในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2471 ทางราชการได้แยกพื้นที่ตำบลสามเงา ตำบลบ้านนา ตำบลยกกระบัตร และตำบลยางโอง อำเภอบ้านตาก มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าปุย (หรืออำเภอสามเงาในปัจจุบัน) และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอบ้านตาก ก่อนที่ต่อมาจะโอนพื้นที่ตำบลยางโองกลับเข้ามาในเขตอำเภอบ้านตากอีกครั้ง ปัจจุบันเป็น 1 ใน 7 ตำบลของอำเภอบ้านตาก
== อ้างอิง ==
แม่สลิด
แม่สลิด
รูปสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมเขาคอหงส์

พระโพธิสัตว์กวนอิมเขาคอหงส์ เป็นรูปสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมขนาดใหญ่ประดิษฐานบนเขาคอหงส์ สวนสาธารณะเทศบาลนครหาดใหญ่ เทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ สลักด้วยหินหยกขาว ซึ่งเทศบาลนครหาดใหญ่นำโดยนายเคร่ง สุวรรณวงศ์ นายกเทศมนตรี และประชาชน รวมทั้งสมาคมมูลนิธิหาดใหญ่ต่าง ๆ ร่วมสร้างเนื่องในวโรกาสที่รัชกาลที่ 9 ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี (พ.ศ. 2539)
== โครงสร้าง ==
พระโพธิสัตว์กวนอิมเขาคอหงส์ เป็นรูปสลักพระโพธิสัตว์กวนอิมปางประทานพร ในท่ายืน ศิลปะจีน ขนาดความสูง 9.9 เมตร น้ำหนักประมาณ 80 ตัน แกะสลักโดยช่างชาวจีนจากมณฑลเห่ยเป่ย ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ทั้งสลักแยกชิ้นจากหินหยกขาว จำนวน 8 ท่อน
ใต้รูปสลักฐานพระโพธิสัตว์กวนอิม เป็นอาคารตำหนักทรงแปดเหลี่ยม เสากลางภายในรายล้อมด้วยรูปปั้นพระโพธิสัตว์ขนาดเล็กสีทองจำนวนมาก ประมาณ 1,000 องค์
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในอำเภอหาดใหญ่
เขาคอหงส์
อุทยานแห่งรัฐอิสชิกัวลัสโต

อุทยานแห่งรัฐอิสชิกัวลัสโต (Parque Provincial Ischigualasto) หรือที่นิยมเรียกว่า บาเยเดลาลูนา (Valle de la Luna; ) เป็นพื้นที่คุ้มครองแห่งหนึ่งในรัฐซานฆวน ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอาร์เจนตินา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 มีพื้นที่ 60,370 เฮกตาร์ (603.7 ตารางกิโลเมตร; 233.1 ตารางไมล์) ทางทิศเหนือติดกับอุทยานแห่งชาติตาลัมปายาในรัฐลาริโอฆา พื้นที่อุทยานทั้งสองจัดอยู่ในหมวดหินเดียวกันคือหมวดหินอิสชิกัวลัสโต (ซึ่งบางครั้งเรียกว่าหมวดหินอิสชิกัวลัสโต-ตาลัมปายา)
ใน พ.ศ. 2543 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนอุทยานแห่งรัฐอิสชิกัวลัสโตและอุทยานแห่งชาติตาลัมปายาเป็นแหล่งมรดกโลกร่วมกัน
== อ้างอิง ==
แหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์เจนตินา
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
อุทยานแห่งรัฐในประเทศอาร์เจนตินา
ตีวานากู

ตีวานากู (ไอมาราและTiwanaku), เตียอัวนาโก (Tiahuanaco) หรือ เตียอัวนากู (Tiahuanacu) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสใกล้กับทะเลสาบติติกากาทางภาคตะวันตกของประเทศโบลิเวีย และเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาใต้ เขตโบราณคดีในปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 4 ตารางกิโลเมตร และรวมถึงเครื่องปั้นเผาที่มีลวดลายตกแต่ง สิ่งปลูกสร้าง และบล็อกหินขนาดใหญ่ ประชากรของเมืองนี้อาจมีจำนวนมากถึง 10,000–20,000 คนในช่วงจุดสูงสุดเมื่อประมาณ ค.ศ. 800
แหล่งตีวานากูได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในหลักฐานลายลักษณ์อักษรเมื่อ ค.ศ. 1549 โดยเปโดร ซิเอซา เด เลออน ผู้พิชิตชาวสเปน ระหว่างที่กำลังเสาะหาเมืองหลวงของภูมิภาคกุลยาซูยูทางตอนใต้ของจักรวรรดิอินคา
เบร์นาเบ โกโบ นักบันทึกเหตุการณ์และมิชชันนารีเยสุอิตในเปรู รายงานว่าครั้งหนึ่งตีวานากูเคยมีชื่อว่า ไตปีกาลา (Taypiqala) ซึ่งแปลว่า "หินที่อยู่ตรงกลาง" ในภาษาไอมารา สื่อถึงความเชื่อที่ว่าตีวานากูตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางของโลก ชื่อที่ชาวตีวานากูรู้จักอาจสูญหายไปเนื่องจากพวกเขายังไม่มีภาษาเขียนใช้ เฮ็กการ์ตีและเบริสเฟิร์ด-โจนส์เสนอว่าภาษาปูกีนามีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะเป็นภาษาของชาวตีวานากูในสมัยนั้น
== อ้างอิง ==
วัฒนธรรมตีวานากู
แหล่งโบราณคดีในประเทศโบลิเวีย
แหล่งมรดกโลกในประเทศโบลิเวีย
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
โบราณดาราศาสตร์
นครมายา

นครมายาเป็นศูนย์กลางประชากรของอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัสในมีโซอเมริกา ทำหน้าที่พิเศษทางการบริหาร การค้า การผลิต และศาสนาซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของนครโบราณทั่วโลก นครมายามีแนวโน้มที่จะตั้งอยู่กระจัดกระจายมากกว่ากลุ่มนครในสังคมอื่น ๆ แม้แต่ภายในมีโซอเมริกาเอง อันเป็นผลมาจากการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมแบบที่ลุ่มเขตร้อนซึ่งเอื้อต่อการผลิตอาหารท่ามกลางพื้นที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมอื่น ๆ นครมายาไม่มีผังเมืองแบบตาตารางอย่างนครในที่สูงทางตอนกลางของเม็กซิโก (เช่น เตโอตีวากาน, เตนอชตีตลัน) กษัตริย์มายาปกครองอาณาจักรจากพระราชวังที่ตั้งอยู่ใจกลางนคร นครต่าง ๆ มักตั้งอยู่ในบริเวณที่สามารถควบคุมเส้นทางการค้าหรือสามารถจัดส่งผลผลิตที่จำเป็น สิ่งนี้ทำให้อติชนที่ควบคุมการค้าสามารถเพิ่มพูนความมั่งคั่งและสถานะของตนเอง นครเหล่านี้สามารถจัดสร้างวิหารสำหรับประกอบพิธีสาธารณะได้ จึงดึงดูดผู้คนให้เข้ามาอาศัยมากขึ้น นครที่มีสภาพเอื้ออำนวยต่อการผลิตอาหารและเข้าถึงเส้นทางการค้าได้มีแนวโน้มที่จะพัฒนาเป็นเมืองหลวงของบรรดาแว่นแคว้นมายาในยุคเริ่มแรก
ความสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างนครรัฐมายาสมัยคลาสสิกมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับความสัมพันธ์ระหว่างนครรัฐในกรีซสมัยคลาสสิกและอิตาลีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา นครบางนครเชื่อมโยงกันโดยตรงผ่านถนนหินปูนที่เรียกว่า ซักเบ แต่วัตถุประสงค์ของการสร้างถนนเหล่านี้จะเป็นไปเพื่อการค้า การเมือง หรือศาสนานั้นยังไม่สามารถสรุปได้อย่างแน่ชัด
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
อารยธรรมมายา
นคร
เมืองโบราณ
โฆยาเดเซเรน

โฆยาเดเซเรน (Joya de Cerén; ) เป็นแหล่งโบราณคดีแห่งหนึ่งในหุบเขาซาโปติตัน จังหวัดลาลิเบร์ตัด ประเทศเอลซัลวาดอร์ ห่างจากกรุงซานซัลวาดอร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 36 กิโลเมตร ประกอบด้วยหมู่บ้านเกษตรกรรมในอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัส คาดกันว่าแหล่งนี้มีการตั้งถิ่นฐานอยู่ระหว่าง ค.ศ. 200 ถึง ค.ศ. 600
โฆยาเดเซเรนเป็นที่รู้จักจากการเก็บรักษาหลักฐานการตั้งถิ่นฐานในมีโซอเมริกาสมัยคลาสสิกไว้อย่างดีเยี่ยม บริเวณนี้ถูกฝังอยู่ภายใต้เถ้าถ่านภูเขาไฟโลมากัลเดราซึ่งปะทุเมื่อประมาณ ค.ศ. 600 บางครั้งแหล่งโบราณคดีนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "ปอมเปอีแห่งอเมริกา" โดยเปรียบเทียบกับซากเมืองโบราณที่มีชื่อเสียงของจักรวรรดิโรมัน ความอุดมสมบูรณ์ของซากทางบรรพพฤกษศาสตร์พื้นบ้าน (paleoethnobotany) ที่ค้นพบที่โฆยาเดเซเรนเมื่อเปรียบเทียบกับแหล่งโบราณคดีมายาอื่น ๆ ทำให้โฆยาเดเซเรนมีความสำคัญเป็นพิเศษในการศึกษาชีวิตประจำวันของชุมชนเกษตรกรรมมายาโบราณ
สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งคือการค้นพบทุ่งมันสำปะหลังโบราณซึ่งมีขนาดอย่างน้อยหนึ่งในสามของสนามฟุตบอล ถือเป็นตัวอย่างแรกในแหล่งโบราณคดีโลกใหม่ที่ได้รับการพิสูจน์ระบุว่าเป็นแปลงเพาะปลูกมันสำปะหลัง โฆยาเดเซเรนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1993 และในปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักแห่งหนึ่งของเอลซัลวาดอร์
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
Castellanos, Carolina, and Descamps, Francoise 2004 Joya de Cerén, El Salvador: site interpretation in participatory management planning. Blackwell Publishing. 56(3), 94–103.
Conyers, Lawrence B. (1996) "Archaeological evidence for dating the Loma Caldera eruption, Ceren, El Salvador", in Geoarchaeology Vol. 11, Iss. 5, pp. 377–391.
แหล่งโบราณคดีมายา
แหล่งโบราณคดีในประเทศเอลซัลวาดอร์
แหล่งมรดกโลกในประเทศเอลซัลวาดอร์
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
โกปัน

โกปัน (Copán) เป็นโบราณสถานของอารยธรรมมายาในจังหวัดโกปันทางภาคตะวันตกของประเทศฮอนดูรัส อยู่ไม่ไกลนักจากชายแดนประเทศกัวเตมาลา นครมายาโบราณแห่งนี้สะท้อนความงามของภูมิประเทศบริเวณที่เมืองเคยเจริญรุ่งเรือง ซึ่งเป็นหุบเขาที่มีดินน้ำอุดมสมบูรณ์ที่ระดับความสูง 600 เมตร (2,400 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง โกปันเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรสำคัญสมัยคลาสสิกอาณาจักรหนึ่งตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 9 ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของภูมิภาควัฒนธรรมมีโซอเมริกาต่อเขตภูมิภาควัฒนธรรมคอคอด–โคลอมเบีย และมีกลุ่มชนนอกอารยธรรมมายารายล้อมอยู่เกือบทุกด้าน
มีผู้อยู่อาศัยอยู่ในโกปันนานกว่าสองพันปีตั้งแต่สมัยก่อนคลาสสิกตอนต้นจนถึงสมัยหลังคลาสสิก เมืองได้พัฒนารูปแบบทางประติมากรรมที่โดดเด่นตามกรอบประเพณีของชาวมายาที่ลุ่ม ซึ่งอาจจะเป็นไปเพื่อเน้นความเป็นกลุ่มชาติพันธุ์มายาของผู้ปกครองเมือง
เมืองนี้มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่ครอบคลุมส่วนใหญ่ของสมัยคลาสสิกและได้รับการสืบสร้างขึ้นอย่างละเอียดโดยนักโบราณคดีและนักอ่านจารึกโบราณ โกปันเคยเป็นเมืองที่มีอำนาจปกครองอาณาจักรอันกว้างใหญ่ภายในพื้นที่ทางใต้ของอารยธรรมมายา เมืองประสบภัยพิบัติทางการเมืองครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 738 เมื่อวาชักลาฆูน อูบาฮ์ กาวีล หนึ่งในกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์ของโกปัน ทรงถูกจับและปลงพระชนม์โดยกษัตริย์แห่งกิริกัวซึ่งเป็นอดีตเมืองขึ้นของพระองค์ ความพ่ายแพ้ที่ไม่คาดคิดนี้ส่งผลให้เมืองประสบภาวะชะงักงันนานถึง 17 ปี ในช่วงเวลานี้โกปันอาจกลายเป็นเมืองขึ้นของกิริกัวจากการพลิกผันของโชคชะตา
ส่วนสำคัญของด้านทิศตะวันออกของอัครปุระโกปันถูกกระแสน้ำในแม่น้ำโกปันกัดเซาะพังทลาย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาจึงมีการเบี่ยงเส้นทางเดินของแม่น้ำเพื่อปกป้องแหล่งโบราณคดีจากความเสียหายเพิ่มเติม
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
สมัยคลาสสิกมายา
แหล่งโบราณคดีมายา
แหล่งโบราณคดีในประเทศฮอนดูรัส
แหล่งมรดกโลกในประเทศฮอนดูรัส
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
พีระมิดในทวีปอเมริกาเหนือ
กิริกัว

กิริกัว (Quiriguá) เป็นแหล่งโบราณคดีมายาในจังหวัดอิซาบัลทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศกัวเตมาลา เป็นแหล่งขนาดกลางที่ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 3 ตารางกิโลเมตร (1.2 ตารางไมล์) ตามแนวแม่น้ำโมตากัวตอนล่าง โดยมีศูนย์กลางประกอบพิธีกรรมตั้งอยู่ห่างจากฝั่งเหนือของแม่น้ำประมาณ 1 กิโลเมตร (0.6 ไมล์) ในสมัยคลาสสิกของอารยธรรมมายา (ค.ศ. 200–900) กีริกัวเป็นจุดเชื่อมต่อของเส้นทางการค้าที่สำคัญหลายเส้นทาง บริเวณนี้มีผู้คนเข้าครอบครองก่อน ค.ศ. 200 การก่อสร้างอัครปุระเริ่มขึ้นเมื่อประมาณ ค.ศ. 550 และการก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่จำนวนมากเริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การก่อสร้างทั้งหมดหยุดลงเมื่อถึงประมาณ ค.ศ. 850 ยกเว้นในช่วงที่มีผู้คนกลับเข้าไปครอบครองอยู่ระยะหนึ่งในสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 900–1200) กิริกัวมีแบบอย่างทางสถาปัตยกรรมและประติมากรรมคล้ายคลึงกับโกปันที่ตั้งอยู่ใกล้เคียง โดยเมืองทั้งสองมีประวัติศาสตร์เกี่ยวพันกันอย่างใกล้ชิด
การขยายตัวอย่างรวดเร็วของกิริกัวในคริสต์ศตวรรษที่ 8 มีความสัมพันธ์กับชัยชนะทางการทหารของกษัตริย์กัก ตีลิว ชัน โยปาต เหนือโกปันใน ค.ศ. 738 เมื่อกษัตริย์วาชักลาฆูน อูบาฮ์ กาวีล แห่งโกปันทรงพ่ายแพ้ ถูกจับ และถูกบูชายัญที่จัตุรัสใหญ่แห่งกิริกัว ก่อนหน้านี้กิริกัวเคยเป็นรัฐบริวารของโกปันแต่ก็รักษาเอกราชไว้ได้ในภายหลัง สถาปัตยกรรมที่เกี่ยวกับพิธีกรรมในกิริกัวมีลักษณะค่อนข้างเรียบง่าย แต่ความสำคัญของแหล่งโบราณคดีนี้อยู่ที่ความรุ่มรวยของงานประติมากรรมซึ่งรวมถึงประติมากรรมหินที่สูงที่สุดเท่าที่เคยสร้างขึ้นในโลกใหม่
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
สมัยคลาสสิกมายา
แหล่งโบราณคดีมายา
แหล่งโบราณคดีในประเทศกัวเตมาลา
แหล่งมรดกโลกในประเทศกัวเตมาลา
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
ลาบลังกา

ลาบลังกา (La Blanca) เป็นแหล่งโบราณคดีอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัส ตั้งอยู่บริเวณตอนล่างของหุบเขาแม่น้ำโมปันในเขตเทศบาลเมลชอร์เดเมงโกส ทางตอนเหนือของจังหวัดเปเตน ประเทศกัวเตมาลา แหล่งนี้เป็นของวัฒนธรรมโมกายาช่วงปลาย ปรากฏหลักฐานว่ามีการเข้าอยู่อาศัยที่แหล่งนี้ตั้งแต่สมัยก่อนคลาสสิกตอนกลาง (900–600 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ตามลำดับเวลามีโซอเมริกา กิจกรรมของมนุษย์มีอายุย้อนไปได้ถึงสมัยคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 250–600) โดยการตั้งถิ่นฐานสำคัญเกิดขึ้นในสมัยคลาสสิกตอนปลาย (ค.ศ. 600–900) แต่ก็ยังมีการตั้งถิ่นฐานเพิ่มขึ้นประปรายในสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น (ค.ศ. 900–1200)
ลาบลังกาครอบครองพื้นที่ชายแดนระหว่างภูมิภาคเปเตนตะวันออกเฉียงเหนือกับภูมิภาคเปเตนตะวันออกเฉียงใต้ และแหล่งดังกล่าวถูกควบคุมจากอัครปุระโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหมู่อาคารพระราชวังที่ได้รับการสร้างขึ้นอย่างดีเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าเมืองนี้จะเป็นศูนย์กลางการปกครองโดยไม่เน้นกิจกรรมทางศาสนาหรือพิธีกรรมมากนัก ลาบลังกาอาจเป็นเมืองบริวารของนครมายาหลักอย่างยัฆฮาหรือนารังโฮ เนื่องจากในเมืองไม่มีข้อความรูปอักขระโบราณและประติมากรรมเชิงอนุสาวรีย์อยู่เลย และนักโบราณคดีสันนิษฐานว่าลาบลังกาทำหน้าที่เป็นด่านพรมแดนหรือศูนย์กลางการค้าแห่งหนึ่ง
ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าถึงอัครปุระได้มากขึ้นในสมัยคลาสสิกตอนปลาย แต่เมื่อภัยคุกคามจากสงครามเพิ่มขึ้นในสมัยคลาสสิกตอนสุดท้าย (ค.ศ. 800–900) การเข้าถึงจึงถูกจำกัดอีก การยุติการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการในสมัยคลาสสิกตอนสุดท้ายน่าจะเป็นไปด้วยความรุนแรง โดยระหว่างการขุดค้นทางโบราณคดีที่อัครปุระพบหลักฐานบ่งชี้ว่าเกิดการสู้รบขึ้น ดูเหมือนว่าจะมีผู้ลี้ภัยจากพื้นที่รอบนอกเข้าไปครอบครองศูนย์กลางเมืองทันทีหลังการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการได้สิ้นสุดลง แต่พวกเขาก็ทิ้งเมืองนี้ไปอย่างถาวรในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และหลังจากนั้นก็ไม่มีการกลับเข้าไปตั้งถิ่นฐานที่นี่อีกเลย
ตามอาคารที่อัครปุระปรากฏรอยขูดขีดเขียนที่มีอายุอยู่ในระยะสุดท้ายของการตั้งถิ่นฐานสมัยหลังคลาสสิกตอนต้น ประกอบด้วยรูปคนและสัตว์ เทพเจ้า วิหาร และฉากในราชสำนัก ยังปรากฏรอยขูดขีดเขียนในสมัยอาณานิคมจากการไปเยือนซากเมืองแห่งนี้ของร้อยเอก เปโดร มอนตัญเญส เจ้าหน้าที่สเปนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1752
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
สมัยคลาสสิกมายา
สมัยหลังคลาสสิกมายา
แหล่งโบราณคดีมายา
แหล่งโบราณคดีในประเทศกัวเตมาลา