หน่วยออสโตรโว

หน่วยออสโตรโว (Ostrovo Unit) เป็นหน่วยโรงพยาบาลสนามที่มีแนวขบวนทหารขนส่งของโรงพยาบาลสตรีสกอตแลนด์ ซึ่งประกอบด้วยเต็นท์ประมาณ 200 หลัง และตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบออสโตรโว ประเทศมาซิโดเนีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพบกเซอร์เบีย ที่มักได้รับการเรียกว่าหน่วยอเมริกาเนื่องจากเงินสนับสนุนมาจากอเมริกา และไม่รวมสถานที่ทำบาดแผลเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น นับเป็นโรงพยาบาลของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ใกล้แนวรบที่สุด
== จุดเริ่มต้น ==
หน่วยนี้เปิดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1916 ไม่นานหลังจากยุทธการที่มัลกานิดซ์ (สันเขากอร์นิเชโว) ที่สันเขากอร์นิเชโวได้ก่อตัวเป็นยอดเขาคู่ของไกมักซาลาน ซึ่งสูงจากระดับน้ำทะเล 7,700 และ 8,200 ฟุต โดยต้องยึดสันเขานี้ให้ได้ก่อนที่โมนาสตีร์ (บิตอลาในแผนที่สหราชอาณาจักรยุคใหม่) จะถูกยึดครองอีกครั้ง ทั้งนี้ หัวหน้าแพทย์ทหารคนแรกเป็นชาวออสเตรเลีย ซึ่งคือแพทย์หญิง แอกเนส เอลิซาเบธ ลอยด์ เบนเนต บันทึกในวันแรกว่าพวกเธอรับผู้ป่วย 24 ราย โดยระบุว่า "มีบาดแผลร้ายแรงทั้งหมด - ทั้งช่องท้อง, หน้าอก, ศีรษะ และกระดูกหัก" และเมื่อวันที่ 25 กันยายน เธอเขียนว่า "ตอนนี้เรามีผู้ป่วย 160 ราย อาการแย่ทั้งหมด และเป็นงานหนักมาก" ในช่วงแปดสัปดาห์แรก หน่วยอเมริกายอมรับผู้ป่วย 425 ราย ซึ่งเสียชีวิตหกสิบราย
== ที่ตั้ง ==
หน่วยนี้อยู่ห่างจากซาลอนีกาไปทางตะวันตกประมาณ 90 ไมล์ และอยู่ในทำเลที่สวยงาม แพทย์หญิง อิซาเบล เอมสลี ซึ่งเป็นหัวหน้าแพทย์ผู้สั่งการคนที่สามได้กล่าวว่า "มันนอนค่อนข้างโดดเดี่ยวบนผืนหญ้าสีเขียวในโพรงของเนินเขาซึ่งสูงตระหง่านขึ้นทุกด้าน ใกล้ ๆ กันนั้นเป็นกลุ่มต้นเอล์มโบราณ ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวพวกเร่ร่อน และเหนือเต็นท์สีขาวของโรงพยาบาลก็มีทะเลสาบออสโตรโว"
ไมลส์ แฟรงคลิน เขียนว่า "แสงแดดใหญ่บนเนินเขาสีม่วง! สีฟ้าราวกับสวรรค์ สูงและแหลมเหมือนฟันแมว พวกเธอเพิ่มความปรารถนาสำหรับโบกองสีฟ้าที่ปวดร้าวมาสิบปี" แฟรงคลินได้รับแรงบันดาลใจให้เขียนเรื่องบายฟาร์ไกมัคชาลัน และผลงานเรื่องซัมแวร์อินเดอะบอลข่าน แต่เขียนไม่เสร็จทั้งสองเรื่อง ส่วนเนมารีนิชตา (ไม่มีอะไรสำคัญมากกว่านี้อีกแล้ว) ยังคงเป็นเรื่องราวเดียวของเธอเกี่ยวกับเวลาที่เธออยู่ที่นั่น โดยเธอจากไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918
== บุคลากร ==
หน่วยอเมริกาเป็นหน่วยหนึ่งของโรงพยาบาลสตรีสกอตแลนด์ ซึ่งมีสตรีชาวออสเตรเลียอย่างน้อยสิบคนรับราชการ รวมถึงแอกเนส เบนเนต, แมรี เดอ แกริส และนักเขียนนวนิยายอย่างไมลส์ แฟรงคลิน ส่วนชาวออสเตรเลียคนอื่น ๆ รับราชการในหน่วยเดียวกันใกล้กับซาลอนีกา และอีดิธ แอนน์ สโตนีย์ ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์การแพทย์ชาวแองโกล-ไอริช ได้ให้การสนับสนุนการเอกซเรย์แก่หน่วยดังกล่าวขณะประจำอยู่ที่ซาลอนีกา ส่วนโอลีฟ สมิธ เป็นพนักงานนวดหญิงและผู้ฝึกสอนวิชากายภาพชาวอังกฤษได้เข้าร่วมหน่วยกับแพทย์หญิงเบนเนตตั้งแต่เริ่ม และทำงานในเขตสงครามและแผนกต้อนรับ แต่เสียชีวิตด้วยโรคมาลาเรียเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1916
== จิตวิญญาณของค่าย ==
ในคำพูดของ แพทย์หญิง อิซาเบล เอมสลี คือ "จิตวิญญาณของหน่วยนี้เป็นสิ่งที่น่ายินดีมาก ครอบครัวใหญ่ที่มีความสุขของสตรีล้วนทุ่มเทให้แก่ทรัพยากรของตนเองทั้งหมด จนกลายเป็นร่างกายที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน พี่น้องสตรีส่วนใหญ่ทุ่มเทให้กับชาวเซอร์เบียที่พวกเธอได้เรียนรู้ภาษาและเห็นอกเห็นใจพวกเขาเป็นอย่างดี โรงพยาบาลของเราเป็นโรงพยาบาลของกองทัพเซอร์เบีย และเรารับคำสั่งโดยตรงจากกองบัญชาการกองทัพบก" ทั้งนี้ สถานที่ทำบาดแผลขั้นสูงได้ก่อตั้งขึ้นในสามชั่วโมงโดยขับรถขึ้นไปยังไกมักซาลาน ซึ่งหน่วยดังกล่าวได้รับผู้บาดเจ็บโดยตรงจากสนามรบ และแพทย์หญิง เบนเนต ได้เขียนถึงความกล้าหาญของบรรดาสาว ๆ ในระหว่างการทิ้งระเบิด อย่างไรก็ตาม มาลาเรียและโรคบิดทำให้เจ้าหน้าที่ต้องเสียชีวิตจนต้องปิดสถานีนี้ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1917
== การปิดหน่วย ==
เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1918 หน่วยนี้ได้รับข่าวการสงบศึกกับบัลแกเรีย และในเช้าวันที่ 23 ตุลาคม หน่วยดังกล่าวได้เริ่มทางตอนเหนือของเซอร์เบียด้วยขบวนรถเก้าคันในระยะทาง 311 กิโลเมตร เจ้าหน้าที่ทั้งหมดได้เดินทางและหน่วยได้จัดตั้งขึ้นในค่ายทหารที่ถูกทิ้งร้างในวราเย หน่วยนี้เปิดดำเนินการจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1919 โดยสมาชิกห้าสิบสองคนของหน่วยได้รับการประดับเครื่องราชอิสริยาภรณ์กาชาดหลวง และหลายคนยังได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์เซนต์ซาวา
== อ้างอิง ==
Hutton, I Emslie (1928) With a woman's unit in Serbia, Salonika and Sebastopol Williams and Norgate, London
McLaren, Eva Shaw (1919) A History of the Scottish Women's Hospitals Hodder and Stoughton, London
Gilchrist, Hugh (1997). Australians and Greeks, Volume 2. Halstead Press, Sydney
Manson, Cecil and Celia (1960) Doctor Agnes Bennett Michael Joseph, London
Leneman, Leah (1994) In the Service of Life: Story of Elsie Inglis and the Scottish Women's Hospitals Mercat Press
Corbett, Elsie (1964) Red Cross in Serbia, 1915-1919: a personal diary of experiences Cheney & Sons
Ross, Ishobel (1988) Little Grey Partridge: First World War Diary of Ishobel Ross Who Served With the Scottish Women's Hospitals Unit in Serbia Aberdeen University Press
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงพยาบาลทหารในประเทศเซอร์เบีย