pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์

บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์   นักร้องดาวรุ่งวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ และ วงดนตรีสุนทราภรณ์ ซึ่งดาวรุ่งรุ่นนี้เป็นดาวรุ่งรุ่นสุดท้ายของวงดนตรีสุนทราภรณ์
==ประวัติ==
===เบื้องต้น===
บรรจงจิตต์ พัฒนาสันต์ เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ณ บ้านพักรถไฟ เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีพี่น้อง 8 คน เป็นคนที่ 4 บิดาชื่อนายแย้ม มารดาชื่อนางบุญจันทร์ พัฒนาสันต์ (ภายหลังเมื่อเธอเป็นนักร้องแล้วน้องสาวของเธอชื่อกัญญาวรรณ พัฒนาสันต์ ก็เป็นนักร้องตามพี่สาวเช่นกัน)
===การศึกษา===
เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนสรรพาวุธบำรุง โดยเป็นนักเรียนรุ่นแรก หลังจากสำเร็จการศึกษาได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อปีพ.ศ.2512
==นักร้องโด่งดัง==
===นักเรียนนักร้อง===
บรรจงจิตต์ชื่นชอบเสียงของมัณฑนา โมรากุลมาก จึงมาสมัครเป็นนักเรียนที่โรงเรียนสุนทราภรณ์การดนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2513
ในปีถัดมาจิ๋วได้รับการคัดเลือกให้มาร้องเพลงให้ครูเอื้อ สุนทรสนานฟังโดยเธอได้เลือกร้องเพลงทางที่ต้องกลับ ของมัณฑนา โมรากุล แต่ครูเอื้อได้เปลี่ยนแนวให้เธอมาร้องเพลงเร็วๆของนักร้องรุ่นพี่ เช่นสุปาณี พุกสมบุญ,ศรีสุดา รัชตะวรรณ,จันทนา โอบายวาทย์ เป็นต้น
===ดาวรุ่งยุคสุดท้าย===
บรรจงจิตต์ ไดรับการคัดเลือกเข้ามาเป็นดาวรุ่งสุนทราภรณ์ชุดสุดท้าย โดยรุ่นเดียวกันกับ จิตราภรณ์ บุญญขันธ์, พรศุลี วิชเวช, สุพรรณิกา ฉายาพรรณ
และได้บันทึกเสียงเพลงแรกชื่อเพลงว่า ยามหทัยต้องมนต์ ผลงานต่อมาก็จะเป็นจังหวะเร็วๆเช่น บุหลันลืมฟ้า,นัยน์ตาพราน,สายัณห์ฉันคอย,พรานสังคม,สาวไร่ผัก,หอมดอกอะไรเอ่ย คู่ ถวัลย์ พุกาธร เป็นต้น รวมถึงเป็นนักร้องนำหมู่ในเพลงต่างๆด้วย
==เจ็บป่วยและถึงแก่กรรม==
บรรจงจิตต์ป่วยด้วยโรคหนังแข็ง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา
จนกระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 หลังจากกลับจากการร้องเพลงคอนเสิร์ตอนุสรณ์สถาน สุนทราภรณ์ ก็มีโรคแทรกซ้อนเกิดขึ้นคือน้ำท่วมปอด จนต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนกระทั่งเสียชีวิตลงด้วยอาการหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2548 เวลา 15.10 น. สิริรวมอายุได้ 52 ปี 7 เดือน 28 วัน
==อ้างอิง==
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=485915024911109&id=381723318663614
สมชาย วิษณุวงศ์

พลเอก สมชาย วิษณุวงศ์ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี เป็นประธานคณะกรรมาธิการการทหาร และประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาหาแนวทางการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการใช้กัญชา กัญชง และกระท่อมอย่างเป็นระบบ สภาผู้แทนราษฎรในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
== ประวัติ ==
พล.อ.สมชาย เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2488 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 5 และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
== การทำงาน ==
พล.อ.สมชาย เริ่มรับราชการทหารที่ศูนย์สงครามพิเศษ ลพบุรี เคยเป็นนายทหารประจำตัว พลเอก ชัยสิทธิ์ ชินวัตร จนได้รับแต่งตั้งในตำแหน่งสูงสุดคือ ที่ปรึกษาพิเศษสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย และก่อนเกษียณจากราชการในปี 2548 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ต่อมาได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน และย้ายไปอยู่พรรคเพื่อไทย ภายหลังการยุบพรรคพลังประชาชน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 3 ในนามพรรคเพื่อไทย ต่อมาย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
พล.อ.สมชาย ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการความมั่นคงแห่งรัฐ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และประธานคณะกรรมาธิการการทหารในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 และเป็นประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาหาแนวทางการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการใช้กัญชา กัญชง และกระท่อมอย่างเป็นระบบ
นอกจากนั้น พล.อ.สมชาย ยังเป็นอดีตประธานกรรมการบริษัททีไอจีเอ จำกัด (TIGA Co., Ltd.) หรือเรียกโดยย่อว่า ไทก้า เป็นบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์ในประเทศไทย
ปัจจุบันเขาสังกัดพรรคภูมิใจไทย
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุด ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอไทรโยค
ทหารบกชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี
พรรคไทยรักไทย
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
พรรคพลังประชารัฐ
พรรคภูมิใจไทย
บุคคลจากโรงเรียนเตรียมทหาร
บุคคลจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
เลสลี กรีน

เลสลี วิลเลียม กรีน (Leslie William Green; 6 กุมภาพันธ์ 1875 –  31 สิงหาคม 1908) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานการออกแบบสถานีที่มีเอกลักษณ์ของระบบรถไฟใต้ดินลอนดอนในลอนดอนตอนกลางในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีลักษณะเด่นการตกแต่งภายนอกด้วยไฟอันซ์สีเลือดวัวและสถาปัตยกรรมแบบอาร์ทนูโวอังกฤษสมัยใหม่.
==ชีวิตส่วนบุคคล==
กรีนเกิดที่ไมเดอะเวล ลอนดอน เมื่อปี 1875 เป็นบุตรคนที่สองจากสี่ของสถาปนิกให้กับคราวน์เซอร์เวเยอร์ อาเธอร์ กรีน และภรรยา เอมิลี เขาเข้าศึกษาที่วิทยาดอเวอร์ และสถาบันศิลปะเซาธ์เคนซิงทัน
กรีนสมรสกับ Mildred Ethel Wildy (1879-1960) ในแคลพแฮมในเดือนเมษายน 1902 และในปี 1904 มีธิดาด้วยกันหนึ่งคน คือ Vera (1904-1995)
==ผลงานสถานีรถไฟ==
===สายเบเคอร์ลู===
เอดจ์แวร์โรด
เกรทเซนทรอล - ต่อมาเปลี่ยนขื่ออป็นมารีลโบนในปี 1917 สิ่งก่อสร้างหลังเดิมถูกทำลายไประหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
เบเคอร์สตรีท – รื้อถอนแล้ว
เรเจินทส์พาร์ค
ออกซเฟิดเซอร์เคิส
พิคะดิลีเซอร์เคิส – รื้อถอนแล้ว
ทราเฟิลเกอร์สแควร์ - เปลี่ยนชื่อเป็นชาริงครอสส์ในปี 1915
เอมบังค์เมินท์
วอเทอร์ลู – สร้างใหม่ในทศวรรษ 1950s
เคนนิงทันโรด – เปลี่ยนชื่อเป็นแลมเบธนอร์ธในในปี 1917
เอเลฟันท์ & คัสเซิล
===สายพิคะดิลี===
อาร์เซนอล – สร้างใหม่ในทศวรรษ 1930s
ฮอลโลเวย์โรด
คาเลดอเนียนโรด
ยอร์คโรด – สถานีปิดทำการในปี 1932 แต่อาคารยังคงอยู่
คิงส์ครอส – รื้อถอนแล้ว
รัสเซิลสแควร์
ฮอลบอร์น - รื้อถอนแล้ว
สแตรนด์ – เปลี่ยนชื่อเป็น อาลด์วิทช์ ในปี 1915 สถานีปิดทำการในปี 1994 อาคารยังอยู่และมีการทำนุบำรุง
คอเวินท์การ์เดิน
เลสเทอร์สแควร์
พิคะดิลีเซอร์เคิส - รื้อถอนแล้ว
ดอเวอร์สตรีท – รื้อถอนแล้ว
ดาวน์สตรีท – สถานีปิดทำการในปี 1932 อาคารยังคงอยู่
ไฮด์พาร์คคอร์เนอร์ – เลิกใช้เป็นทางเข้าสถานีในปี 2010
ไนทสบริดจ์
บอรมพ์ทันโรด – ส่วนใหญ่รื้อถอนหมดแล้ว
เซาธ์เคนซิงทัน
เกลาส์เทอร์โรด
===สายนอร์เธิร์น===
ไฮเกท - รื้อถอนแล้ว
ทัฟเนิลพาร์ค
เคนทิชทาวน์
เซาธ์เคนทิชทาวน์ – สถานีปิดบริการในปี 1924 อาคารยังคงอยู่
กอลเดอส์กรีน
ฮัมพสเตท
เบลไซด์พาร์ค
ชอล์คฟาร์ม
คามเดินทาวน์
มอร์นิงทันเครสเซินท์
ยิวสทัน – รอการรื้อถอน
ยิวสทันโรด – เปลี่ยนชื่อเป็น วอร์เรนสตรีท ในปี  1908, สร้างใหม่ในปี 1933.
ทอทเทินแฮมโรด – เปลี่ยนชื่อเป็น กูดจ์สตรีทในปี 1908
ออกซเฟิดสตรีท – เปลี่ยนชื่อเป็น ทอทเทินแฮมคอร์ทโรด ในปี 1908
เลสเทอร์สแควร์
ชาริงครอส
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บุคคลจากนครเวสต์มินสเตอร์
สมาชิกสถาบันสถาปนิกอังกฤษหลวง
สถาปนิกชาวอังกฤษ
สถาปนิกทางรถไฟ
รถไฟใต้ดินลอนดอน
เสียชีวิตจากวัณโรค
ลัทธิคาร์โก

ลัทธิคาร์โก (cargo cult) เป็นระบบความเชื่อมิลเลนาเรียนที่ซึ่งสาวกจะปฏิบัติพิธีการที่มีความเชื่อว่าจะนำมาซึ่งสังคมที่รุดหน้าทางเทคโนโลยีแล้วนำสินค้าและสิ่งของมาส่งให้ ลัทธิเหล่านี้ปรากฏอธิบายครั้งแรกในเมลาเนเซีย ภายหลังการติดต่อกับทหารชาวอเมริกันในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
วัฒนธรรมเกาะซึ่งโดดเดี่ยวและยังไม่เป็นอุตสาหกรรมพบทหารและสิน้คาเข้ามาในดินแดนเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ผ่านการปล่อยจากอากาศ หลังสงครามสิ้นสุด ทหารเดินทางจากไป ลัทธิคาร์โกก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีความพยายามในการจัดพิธีการเลียนแบบทหารที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามา มีการแต่งตัวเลียนแบบและใช้ โดยมีความเชื่อว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ทหารและคาร์โกของพวกเขากลับมาอีก
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
Butcher, Benjamin T. My Friends, The New Guinea Headhunters. Doubleday & Co., 1964.
Frerichs, Albert C. Anutu Conquers in New Guinea. Wartburg Press, 1957.
Harris, Marvin. Cows, Pigs, Wars, and Witches: The Riddles of Culture. New York: Random House, 1974.
Inglis, Judy. "Cargo Cults: The Problem of Explanation", Oceania vol. xxvii no. 4, 1957.
Jebens, Holger (ed.). Cargo, Cult, and Culture Critique. Honolulu: University of Hawaii Press, 2004.
Kaplan, Martha. Neither cargo nor cult: ritual politics and the colonial imagination in Fiji. Durham: Duke University Press, 1995.
Lawrence, Peter. Road belong cargo: a study of the Cargo Movement in the Southern Madang District, New Guinea. Manchester University Press, 1964.
Lindstrom, Lamont. Cargo cult: strange stories of desire from Melanesia and beyond. Honolulu: University of Hawaii Press, 1993.
Read, K. E. A Cargo Situation in the Markham Valley, New Guinea. Southwestern Journal of Anthropology, vol. 14 no. 3, 1958.
Tabani, Marc. Une pirogue pour le paradis: le culte de John Frum à Tanna. Paris: Editions de la MSH, 2008.
Tabani, Marc & Abong, Marcelin. Kago, Kastom, Kalja: the study of indigenous movements in Melanesia today. Marseilles: Pacific-Credo Publications, 2013.
Trenkenschuh, F. Cargo cult in Asmat: Examples and prospects, in: F. Trenkenschuh (ed.), An Asmat Sketchbook, vol. 2, Hastings, NE: Crosier Missions, 1974.
Wagner, Roy. The invention of culture. Chicago: University of Chicago Press, 1981.
Worsley, Peter. The trumpet shall sound: a study of "cargo" cults in Melanesia, London: MacGibbon & Kee, 1957.
Worsley, Peter. "Cargo Cults", Scientific American, May 1, 1959.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Several pages are devoted to cargo cults in Richard Dawkins' book The God Delusion.
A chapter named "Cargo Cult" is in David Attenborough's travel book Journeys to the Past: Travels in New Guinea, Madagascar, and the Northern Territory of Australia, Penguin Books, 1983. .
A chapter named "The oddest island in Vanuatu" in Paul Theroux's book The Happy Isles Of Oceania pages 267–277 describes Theroux's visit to a John Frum village and provides answers about the faith and its practices. Penguin Books, 1992.
Vanuatu cargo cult marks 50 years (BBC News)
2006 Smithsonian Magazine article entitled: "In John They Trust"
ลัทธิสหัสวรรษ
ศาสนาเกิดใหม่
วัดหงษ์ทอง (จังหวัดฉะเชิงเทรา)

วัดหงษ์ทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสองคลอง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 21 ไร่ 80 ตารางวา
วัดหงษ์ทอง หรือชาวบ้านเรียก วัดกลางน้ำ ตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 32 เมตร ภายในวัดได้ก่อสร้างศูนย์พัฒนาจิต ศาลาปฏิบัติธรรมกรรมฐาน ศรนิลอนุสรณ์ ตั้งยื่นไปในทะเล มีการสร้างเจดีย์ที่บรรจุพระธาตุในทะเลใช้ชื่อว่า พระธาตุคงคามหาเจดีย์ปรีชาประภากรณ์ปราชญ์ศรนิลอนุสรณ์ ซึ่งบรรจุพระธาตุอรหันต์ในทะเลเป็นแห่งแรกของโลก ภายในองค์พระเจดีย์ ชั้นล่างประดิษฐานหลวงพ่อโสธร ส่วนชั้นที่สองประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนจริงของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) แห่งวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ชั้นนี้ยังประดิษฐาน พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือ พระแก้วมรกตองค์จำลอง ชั้นบนสุดนั้นเป็นที่บรรจุพระอรหันต์ธาตุไว้ในเจดีย์สีทอง ทุกชั้นมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราว พุทธประวัติ ภาพวาดของพระมหากษัตริย์ตั้งแต่อดีตจนถึงรัชกาลปัจจุบัน รวมทั้งพระบรมวงศานุวงศ์ วัดมีกุฏิหลวงปู่ ด้านบนมีเจดีย์สีทองขนาดย่อมอยู่
จุดเด่นของวัด คือ อุโบสถกลางทะเล ภายในมีพระประธานสีทองและมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นเรื่องราวพุทธประวัติ ด้านหลังอุโบสถมีรูปหล่อเสด็จเตี่ยหรือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ นอกจากนี้แล้วที่วัดหงษ์ทองแห่งนี้ ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ไอ้ไข่ เด็กวัดเจดีย์, หลวงพ่อโต, ศาลพ่อปู่ชีวกโกมารภัจจ์, พระแม่คงคา เป็นอาทิ
ในช่วงต้นเดือนเมษายนของทุกปีจะเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนมาบวชเนกขัมมะ (ชีพราหมณ์)
==อ้างอิง==
หงษ์ทอง
วัดหงษ์ปทุมาวาส

วัดหงษ์ปทุมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นวัดได้รับรางวัลชนะเลิศโครงการอนุรักษ์พันธุ์ปลาหน้าวัดด้วยความที่มีพันธุ์ปลาต่าง ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นปลาสวาย ปลาเทโพ ปลาแรด ปลาตะเพียน และปลาอื่นอีกหลายชนิด มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 52 ตารางวา
วัดหงษ์ปทุมาวาสหรือ วัดมอญ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2317 โดยชาวมอญที่อพยพหนีพม่ามาไทยในสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี เดิมมีชื่อว่า วัดหงษา จนกระทั่งใน พ.ศ. 2485 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหงษ์ปทุมาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร และได้ดำเนินการผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2525
ภายในบริเวณวัดปรากฏสัญลักษณ์ของชนชาวมอญ คือ เสาหงส์และตัวหงส์บนยอดเสา มีเจดีย์ทรงมอญซึ่งเป็นเจดีย์ที่จำลองแบบมาจากเจดีย์จิตตะกอง ในอุโบสถมีพระพุทธชินราชจำลองและพระประธานจากอุโบสถหลังเก่าเป็นพระประธาน ในวิหารมีรูปหล่อพระพุทธชินราช หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดเขาตะเครา สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) หลวงปู่เฒ่า และมีศาลาการเปรียญประดับด้วยไม้แกะสลักสวยงาม
==อ้างอิง==
หงษ์ปทุมาวาส
หงษ์ปทุมาวาส
วัดโสภาราม (จังหวัดปทุมธานี)

วัดโสภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา
วัดโสภารามสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 12 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดการเรียนสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารคอนกรีตจำนวน 8 หลัง และหอสวดมนต์
เดิมวัดโสภารามมีประเพณีสรงน้ำพระในวันสงกรานต์ โดยนำรางน้ำมาให้ประชาชนที่มาร่วมงานได้สรงน้ำให้พระ แต่ในปัจจุบันทางวัดไม่ได้นำรางน้ำมาใช้แล้ว ทางวัดได้เก็บรางน้ำไว้และให้ผู้มาร่วมงานเข้าไปรดน้ำบนมือของพระสงฆ์แทนการสรงน้ำอย่างในอดีต
==รายนามเจ้าอาวาส==
พระอธิการจำปา
พระครูโสภณพิทักษ์
พระมหานิพนธ์ นิปโก
==อ้างอิง==
โสภาราม
โสภาราม
วัดธรรมโชติ

วัดธรรมโชติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 37 ไร่ 1 งาน 90 ตารางวา
เมื่อ พ.ศ. 2483 หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้จาริกธุดงค์มาทางเรือ จากวัดบางกะพ้อม จังหวัดสมุทรสงคราม และได้มาพักอยู่ที่นี้ ได้มีนายเฉลิมและนางเจียม พรายน้อย บริจาคที่ดินให้สร้างวัด เดิมชื่อ วัดแหลมหาย แต่หลักฐานการมอบถวายที่ดินชื่อ วัดใหม่ธรรมโชติสหญาติกาวราราม ได้มาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดธรรมโชติ" ตามฉายาของพระอุปัชฌาย์คงวัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 25.25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องสุโขทัย ภายในประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย (แบบหลวงพ่อชินราช) หน้าตักกว้าง 4 ศอก สูงประมาณ 5 ศอกเศษ พระอธิการสุวรรณ อุตตโม เป็นผู้ดำเนินการหล่อขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2512 หอสวดมนต์ กว้าง 18 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารตึก 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารไม้ พื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องลอนคู่ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอระฆัง หอกลอง กุฏิชี และวิหารหลวงพ่อคง
==อ้างอิง==
ธรรมโชติ
วัดธรรมนิมิตร

วัดธรรมนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม เนื้อที่ดินที่ตั้งวัด 20 ไร่ 1 งาน 19 ตารางวา
==ประวัติ==
วัดธรรมนิมิตร เดิมมีชื่อว่า วัดคอกเป็ด สันนิษฐานว่าคงมีใครทำคอกเลี้ยงเป็ดไว้ในวัดหรือใกล้เขตวัด จึงได้เรียกชื่อวัดเช่นนั้น สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างมาตั้งแต่ปลายกรุงศรีอยุธยาหรือตอนต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อสร้างแล้วคงจะมีชื่อเรียกเป็นหลักฐานอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่คงไม่ได้เรียกว่า "วัดคอกเป็ด" มาแต่เดิม มาเรียกชื่อนี้ภายหลัง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ และมอบให้อยู่ในสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายคณะธรรมยุติกนิกาย และตั้งนามให้ใหม่ว่า วัดธรรมนิมิตร (บ้างเขียน วัดธรรมนิมิต) อุโบสถหลังใหม่ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2498 และได้ลงมือสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 สร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2508 ในสมัยที่ท่านเจ้าคุณพระราชสุทธิโมลี (ปั่น สุภโร) เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 4
==อาคารเสนาสนะ==
เจดีย์ทรงระฆังเจดีย์ทรงระฆังก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ สูงประมาณ 40 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม มีระเบียงรอบและบันไดทางขึ้น 4 ด้าน บริเวณด้านหน้าบันไดทางขึ้นมีอาคารหลังเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายเก๋งจีนเป็นที่สำหรับบรรจุอัฐิ มี พ.ศ. ระบุปี 2478 ฐานเจดีย์เป็นฐานหน้ากระดานกลม 2 ชั้น ถัดขึ้นไปเป็นมาลัยเถาสี่ชั้น องค์ระฆังกลมมีบัลลังก์สี่เหลี่ยมรองรับส่วนยอดมีเสาหานรองรับปล้องไฉนและปลียอด ศาลาท่าน้ำมี 2 หลังสร้างติดกับแม่น้ำแม่กลองทางด้านทิศตะวันตก หลังแรกอาคารไม้ขนาดเล็ก หลังคาทรงปั้นหยาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง หลังที่สองอาคารไม้ขนาดค่อนข้างใหญ่
หอระฆังตั้งอยู่ทางด้านขวาของอาคารโรงเรียนปุกะปุณณะธรรม ลักษณะหอระฆังเป็นอาคารไม้สูงชั้นล่างโปร่งมีเสาไม้กลมรองรับ และมีบันไดไม้สำหรับขึ้นไปด้านบน ชั้นบนเป็นอาคารทรงไทยขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ฝาไม้ขนาดเล็กมีการเจาะเป็นช่องหกเหลี่ยมทั้งด้าน โดยรอบมีระเบียงพักมีอักษรระบุว่าสร้างในปี พ.ศ. 2407–2408 หอไตรตั้งอยู่ทางด้านซ้ายของอาคารโรงเรียนปุกะปุณณะธรรมในแนวเดียวกับหอระฆัง เป็นอาคารไม้สูงชั้นล่างโปร่ง ชั้นบนเป็นอาคารทรงไทยขนาดเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุกระเบื้องสี ฝาไม้กระดานทึบ มีประตูทางเข้ารูปหกเหลี่ยมโค้งส่วนบน 1 ช่อง ด้านข้างมีชานพักและระเบียงโดยรอบ ศาลาสังฆทานตั้งอยู่ด้านหลังของโรงเรียนปุกะปุณณะธรรมลักษณะเป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียวยกพื้นสูง
==อ้างอิง==
โบราณสถานในจังหวัดสมุทรสงคราม
ธรรมนิมิตร
ยศทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่น

ตารางด้านล่างนี้แสดงยศและเครื่องหมายของทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
== ชั้นสัญญาบัตร ==
== ชั้นประทวน==
==ชั้นกำลังพล==
กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
วัดโตนดมหาสวัสดิ์

วัดโตนดมหาสวัสดิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านสะพานผัก ตำบลมหาสวัสดิ์ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดโตนดมหาสวัสดิ์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2300 บริเวณวัดมีต้นตาลเป็นจำนวนมากจึงได้ชื่อว่า วัดโตนด ต่อมากลายเป็นวัดร้างจนกระทั่งพระอธิการทัต จนฺทโชโต ได้ริเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุและดำเนินการยกวัดโตนดร้างให้เป็นวัดมีพระภิกษุสงฆ์จำพรรษาโดยใช้ชื่อว่า "วัดโตนดมหาสวัสดิ์" เนื่องจากในจังหวัดนนทบุรีมีวัดโตนดอยู่หลายวัดและวัดนี้อยู่ในตำบลมหาสวัสดิ์ ในสมัยพระครูนนทคุณาภรณ์ (บุญมี ปภสฺสโร) เจ้าอาวาสรูปที่ 2 ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์ถาวรวัตถุทั้งศาลาการเปรียญและอุโบสถ ส่วนในสมัยพระอธิการสมชาย ชุติวณฺโณ เจ้าอาวาสรูปที่ 3 ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์วัตถุที่มีสภาพเสื่อมโทรม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2525
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 หน้าอุโบสถมี หลวงพ่อดำ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2532 ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 ศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และกุฏิสงฆ์
==อ้างอิง==
โตนดมหาสวัสดิ์
วัดทองนาปรัง

วัดทองนาปรัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 5 บ้านทองนาปรัง ตำบลบางไผ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 1 งาน 76 ตารางวา
วัดทองนาปรังเป็นวัดโบราณ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335
อาคาร เสนาสนะ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หน้าบันมีรูปปั้นพระพิฆเนศและเทวดาขอพร มีช่อฟ้าใบระกา ประตูอุโบสถแกะสลักเป็นวิจิตรศิลป์ประดิษฐานพระพุทธรูป 3 องค์ ภายในประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 พร้อมพระอัครสาวกซ้ายขวา หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2483 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาปฏิบัติธรรม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ วิหารซึ่งประดิษฐานรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาส และมณฑปซึ่งประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง ภายในวัดยังมีบ้านทรงไทยซึ่งประดิษฐานพระรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระสุพรรณกัลยา และสมเด็จพระเอกาทศรถ ศาลเจ้าแม่กวนอิมซึ่งมีลักษณะเป็นเก๋งจีน บ้านแม่โพสพ–เรือนแม่คงคา ศาลเจ้าแม่ให้โชคลาภ ศาลท้าวมหาพรหม และเสาหลักเมือง
==อ้างอิง==
ทองนาปรัง
อิรุมะคุง ผจญในแดนปีศาจ!

อิรุมะคุง ผจญในแดนปีศาจ!  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยโอซามู นิชิ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแชมเปียนรายสัปดาห์ นิตยสารการ์ตูนแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์อากิตะ โชเต็งตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 ได้รับการรวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 30 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2565
อิรุมะคุง ผจญในแดนปีศาจ!ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอบันไดนัมโพิกเจอร์ส ออกอากาศระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศระหว่างเดือนเมษายนถึงกันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 3 เริ่มออกอากาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
มังงะที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2562
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2564
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2565
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรม
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวชีวิตโรงเรียน
กิฟท์บุ๊ค
โรดทูคิงดอม

โรดทูคิงดอม (Road to Kingdom; 로드투킹덤) เป็นรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศทุกวันพฤหัสบดีเวลา 20:00 น. (KST) ทางช่องเอ็มเน็ตตั้งแต่วันที่ 30 เมษายนถึง 18 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เป็นที่รู้จักในฐานะส่วนแรกของรายการคู่ชายของรายการควีนดอมและรายการก่อนภาคต่อของรายการคิงดอม
งานแถลงข่าวของรายการนี้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 21 เมษายน
เดอะบอยซ์เป็นผู้ชนะในการแข่งขัน ดังนั้นจึงได้รับตำแหน่งประจำในรายการ คิงดอม (킹덤) ที่กำลังจะออกอากาศ
== นักแสดง ==
=== พิธีกร ===
อี ดา-ฮี
ชัง ซ็อง-กยู
=== ผู้เข้าแข่งขัน ===
เพนตากอน
โอเอ็นเอฟ
โกลเดนชายด์
เดอะบอยซ์
เวริเวรี
วันอัส
ทีโอวัน
== ตอน ==
{| Class ="wikitable" style="text-align:center"
|-
!colspan="7"| การแสดงเบื้องต้น - การแสดง 90 วินาที (ตอนที่ 1)
|-
!คำสั่ง
!ศิลปิน
!ชื่อผลงาน
!การจัดอันดับการประเมินตนเองและรายละเอียดคะแนน
!อันดับ
!หมายเหตุ
|-
| 1
| TOO
| Into the dysTOOpia
| 1 อันดับ 3, 1 อันดับ 4, 1 อันดับ 5, 3 อันดับ 6คะแนนรวม: 135
| 7
| rowspan="7"|
คะแนนรอบนี้ไม่รวมคะแนนรวมของการแสดง
|-
| 2
| The Boyz
| Sword of Victory
| 4 อันดับ 1, 2 อันดับ 2คะแนนรวม: 560
| 1
|-
| 3
| Pentagon
| Road to the Throne
| 1 อันดับ 1, 4 อันดับ 2, 1 อันดับ 3คะแนนรวม: 480
| 2
|-
| 4
| ONF
| Lights On
| 1 อันดับ 3, 2 อันดับ 4, 3 อันดับ 6คะแนนรวม: 155
| 5
|-
| 5
| Golden Child
| Beginning
| 1 อันดับ 1, 2 อันดับ 3, 2 อันดับ 4, 1 อันดับ 5คะแนนรวม: 320
| 4
|-
| 6
| Verivery
| Face It
| 1 อันดับ 1, 1 อันดับ 2, 2 อันดับ 3, 2 อันดับ 5คะแนนรวม: 340
| 3
|-
| 7
| Oneus
| Phantom of ONEUS
| 2 อันดับ 4, 3 อันดับ 5, 1 อันดับ 6คะแนนรวม: 145
| 6
|-
|}
== ตารางคัดออก ==
ความหมายสี:
{|class="wikitable sortable" style="text-align:center; font-size: small;"
|-
!rowspan="2"|ผู้เข้าแข่งขัน
!colspan="21"|การแสดง
|-
|-
!colspan="2" |การแสดง 90 วินาที
!colspan="2" |Song Of King
!! colspan="2"|My Song
!! colspan="2"|การคัดออกครั้งแรก
!! colspan="2"|การทำงานร่วมกัน
!! colspan="2"|Your Song
!! colspan="2"|การคัดออกครั้งที่สอง
!! colspan="2"|ยอดชมวิดีโอ + คะแนนดิจิตัล
!! colspan="2"|คะแนนโหวตการแสดงรอบสุดท้าย
!! colspan="2"|รวม
!! colspan="1"|อันดับ
|-
! style="background:gold;"| The Boyz
| 1
| 560
| 1
| 10,000
| 1
| 10,000
| 1
| 20,000
| 3
| 1,000
| 2
| 9,765
| 2
| 30,765
| 1
| 30,000
| 1
| 35,000
| 1
| 95,765
| 1
|-
! style="background:#90C0FF;"| ONF
| 5
| 155
| 3
| 8,633
| 3
| 8,257
| 2
| 16,890
| 1
| 5,000
| 1
| 10,000
| 1
| 31,890
| 2
| 19,162
| 2
| 27,359
| 2
| 78,411
| 2
|-
! Pentagon
| 2
| 480
| 2
| 9,467
| 5
| 6,740
| 3
| 16,207
| 1
| 5,000
| 5
| 5,646
| 3
| 26,853
| 3
| 16,374
| 3
| 17,133
| 3
| 60,360
| 3
|-
! Oneus
| 6
| 145
| 7
| 2,417
| 2
| 8,501
| 4
| 10,918
| 3
| 1,000
| 4
| 6,922
| 5
| 18,840
| 4
| 10,795
| 4
| 10,503
| 4
| 40,138
| 4
|-
! Verivery
| 3
| 340
| 6
| 3,117
| 4
| 7,609
| 5
| 10,726
| 2
| 3,000
| 3
| 7,803
| 4
| 21,529
| 5
| 6,490
| 5
| 3,852
| 5
| 31,871
| 5
|-
! style="background:#90EE90;"| TOO
| 7
| 135
| 4
| 5,033
| 6
| 5,207
| 6
| 10,240
| 2
| 3,000
| 6
| 4,459
| 6
| 17,699
| style="background:darkgrey;" colspan="6"|
| 6
|-
! style="background:salmon;"| Golden Child
| 4
| 320
| 5
| 4,033
| 7
| 4,394
| 7
| 8,427
| style="background:darkgrey;" colspan="12"|
| 7
|-
|}
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
รายการโทรทัศน์ช่องเอ็มเน็ต
พรอดิวซ์ 101 เจแปน (ฤดูกาล 1)

พรอดิวซ์ 101 เจแปน (Produce 101 Japan) เป็นรายการแข่งขันเรียลลิตี้ของญี่ปุ่นปี ค.ศ. 2019 และเป็นภาคแยกของรายการทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ พรอดิวซ์ 101 (Produce 101) รายการนี้ติดตามเด็กฝึกหัด 101 คนโดยตั้งใจจะผลิตบอยแบนด์ 11 คน ผู้ชมจะเป็นผู้เลือกสมาชิก,ชื่อกลุ่ม และแนวคิด โดยเปรียบเหมือน "ผู้อำนวยการผลิตแห่งชาติ" รายการนี้นี้ได้รับการประกาศครั้งแรกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2562 โดยเป็นผลงานร่วมระหว่าง Yoshimoto Kogyo และ CJ E&M และมีกำหนดออกอากาศตอนแรกในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2562 โดยตอนแรกและตอนสุดท้ายออกอากาศทางช่องทีบีเอส ในขณะที่รายการเต็มจะออกอากาศทาง GyaO! ตอนแรกเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2562
สมาชิก 11 คนสุดท้ายที่ได้เดบิวต์ในฐานะกลุ่มถาวรชื่อว่า JO1
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พรอดิวซ์ 101
จัสติน (นักร้อง เกิด พ.ศ. 2545)

หวง หมิงห่าว (Huang Minghao; 黄明昊; เกิด 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545) รู้จักกันในชื่อ จัสติน เป็นนักร้อง, นักเต้น และแร็ปเปอร์ชาวจีน เขาเป็นสมาชิกของกลุ่มโปรเจ็กต์ Nine Percent ตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2561 จนถึงการยุบวงในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2562 และปัจจุบันเป็นสมาชิกวง NEXT ของเยฺว่หฺวา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักร้องชายชาวจีน
ผู้เข้าแข่งขันพรอดิวซ์ 101
Davilanthus

Davilanthus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโก
สปีชีส์:
Davilanthus davilae 
Davilanthus hidalgoanus 
Davilanthus huajuapanus 
Davilanthus hypargyreus 
Davilanthus purpusii 
Davilanthus sericeus 
Davilanthus veracruzanus 
== อ้างอิง ==
Asteraceae
วงศ์ทานตะวัน
พืชดอก
Daustinia

Daustinia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง
ถิ่นกำเนิดของมันคือบราซิลตะวันออก
สปีชีส์:
Daustinia montana (Moric.) Buril & A.R.Simões
== อ้างอิง ==
Convolvulaceae
วงศ์ผักบุ้ง
พืชดอก
Dauresia

Dauresia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
ถิ่นกำเนิดของมันคือนามิเบีย
สปีชีส์:
Dauresia alliariifolia 
Dauresia flava 
== อ้างอิง ==
Asteraceae
วงศ์ทานตะวัน
พืชดอก
Daucosma

Daucosma เป็นพืชดอกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ผักชี
ถิ่นกำเนิดของมันคือรัฐเท็กซัส
สปีชีส์:
Daucosma laciniata Engelm. & A.Gray
== อ้างอิง ==
Apiaceae
วงศ์ผักชี
พืชดอก