pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี (Faculty of Nursing, Prince of Songkla University Pattani Campus) หรือเรียกอีกแบบหนึ่งว่า คณะพยาบาลศาสตร์ปัตตานี เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่วิทยาเขตปัตตานี
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้แต่งตั้งคณะกรรมการเพื่อดำเนินการโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ที่ 50314/2551 ลงวันที่ 28 มีนาคม 2551 เพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของระบบเศรษฐกิจสังคมและการเปลี่ยนแปลงของชุมชนโดยเฉพาะผลกระทบที่เกิดจากเหตุความไม่สงบฯในจังหวัดชายแดนภาคใต้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 โดยได้แต่งตั้งผู้ช่วยศาสตราจารย์พัชรียา ไชยลังกา รองคณบดีฝ่ายบริหาร คณะพยาบาลศาสตร์ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาเขตปัตตานี อีกตำแหน่งหนึ่งและได้แต่งตั้งคณะกรรมการดำเนินการโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ใหม่ตามคำสั่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ที่ 50417/2552 ลงวันที่ 10 สิงหาคม 2552 เพื่อดำเนินการจัดทำหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิตและเปิดรับนักศึกษาในปี พ.ศ. 2556 เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2556 สภามหาวิทยาลัยจึงมีมติเห็นชอบให้จัดตั้ง“คณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาเขตปัตตานี” ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า “Faculty of Nursing, Pattani Campus”
== หลักสูตร ==
{| class = "wikitable" width = 100%
|-
! colspan = "4" style = "background: darkblue; color:white; " | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
|-
! style = "background: #ff6c00; color:black; "| ระดับประกาศนียบัตร
! style = "background: #ff6c00; color:black; "| ระดับปริญญาตรี
! style = "background: #ff6c00; color:black; "| ระดับปริญญาโท
! style = "background: #ff6c00; color:black; "| ระดับปริญญาเอก
|-
| valign = "top" |
หลักสูตรระยะสั้น
หลักสูตรผู้ช่วยพยาบาล
| valign = "top" |
หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต (พย.บ.) 
สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์
| valign = "top" |
| valign = "top" |
|-
|}
== ทำเนียบคณบดี ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เว็บไซต์คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
สงขลานครินทร์ ปัตตานี
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์

เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์ (Prince Augustus Frederick, Duke of Sussex) (27 มกราคม 1773 – 21 เมษายน 1843) เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 6 ในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 กับสมเด็จพระราชินีชาร์ล็อทเทอ ทรงเป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวที่มิได้รับราชการทหาร และทรงได้รับการขนานนามว่าทรงเป็นนักเสรีนิยม โดยทรงมีแนวคิดด้านการปฏิรูปรัฐสภา การยกเลิกการค้าทาส การปลดปล่อยชาวคาทอลิก และการยกเลิกข้อบังคับต่าง ๆ ที่มีต่อชาวยิว และผู้ที่เห็นต่างทางศาสนา
==พระอิสริยยศ==
27 มกราคม 1773 – 27 พฤษจิกายน 1801: ฮิสรอยัลไฮเนส เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก
24 พฤษจิกายน 1801 – 21 เมษายน 1843: ฮิสรอยัลไฮเนส ดยุกแห่งซัสเซกส์
โดยมีบรรดาศักดิ์รอง ได้แก่ เอิร์ลแห่งอิเวอร์นีส และบารอนอาร์กโลว์
==อ้างอิง==
เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน

เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน (Earl of Dumbarton) เป็นบรรดาศักดิ์ชั้นเอิร์ลพระราชทานในสก็อตแลนด์ พบการสถาปนาครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1675 และครั้งล่าสุดเมื่อปีค.ศ. 2018 ในบรรดาศักดิ์ของสหราชอาณาจักร พระราชทานเป็นบรรดาศักดิ์รองให้แก่พระราชนัดดาของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้แก่ เจ้าชายแฮร์รีแห่งเวลส์ ในโอกาสงานเสกสมรส โดยมีอีกบรรดาศักดิ์คือ บารอนกิลคีล โดยประกาศเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ผู้สืบตระกูลเอิร์ลแห่งดัมบาร์ตันในปัจจุบันคือพระโอรส พระนามว่า อาร์ชี เมานต์แบ็ตเทน-วินด์เซอร์
==รายนาม/พระนาม==
===สถาปนาครั้งแรก ค.ศ. 1710===
| จอร์จ ดักลาส1675—1692
| 
| 1635ปราสาทดักลาสบุตรชายของวิลเลียม ดักลาส มาร์ควิสที่ 1 แห่งดักลาส กับเลดีแมรี กอร์ดอน
| แอนน์ วีทลีย์บุตร 1 คน
| 1692 แซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล ปารีส ฝรั่งเศส อายุ 56 ปี
|-
| จอร์จ ดักลาส1692—1749
|
| 1687บุตรชายของจอร์จ ดักลาส เอิร์ลที่ 1 แห่งดัมบาร์ตัน กับแอนน์ วีทลีย์
| ไม่ได้สมรส
| 1749 ดูแอ ฝรั่งเศส อายุ 61 ปี
|-
|}
===สถาปนาครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018===
| เจ้าชายแฮร์รีราชวงศ์วินด์เซอร์2018–ปัจจุบันดยุกแห่งซัสเซกซ์ และ บารอนกิลคีล (2018)
| 
| align = "center"|140px
| 15 กันยายน 1984โรงพยาบาลเซนต์แมรี ลอนดอนพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 กับไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์
| 19 พฤษภาคม 2018เมแกน มาร์เคิลพระโอรส-ธิดา 2 พระองค์
| พระชนมายุ 
|-
|}
=== ลำดับการสืบตระกูล ===
เจ้าชายแฮร์รี เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน (ประสูติ ค.ศ. 1984)
* (1) เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ (ประสูติ ค.ศ. 2019)
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม  ==
บรรดาศักดิ์อังกฤษ
รายชื่อตำแหน่งดยุกและขุนนางสืบตระกูลของหมู่เกาะอังกฤษ 
ขุนนางอังกฤษ
หลอดเลือดมีลิ่มเลือด

ภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือด (thrombosis) คือการที่ในหลอดเลือดมีลิ่มเลือด (thrombus) เกิดขึ้น กีดขวางการไหลเวียนของเลือดในระบบไหลเวียน โดยทั่วไปแล้วเมื่อเกิดการบาดเจ็บขึ้นที่ผนังหลอดเลือด ร่างกายจะสร้างลิ่มเลือดขึ้นจากเซลล์เกล็ดเลือดและโปรตีนไฟบรินเพื่อมาจับบริเวณที่บาดเจ็บนี้ มีประโยชน์คือป้องกันการเสียเลือด ในบางภาวะอาจเกิดลิ่มเลือดขึ้นได้แม้ไม่มีการบาดเจ็บของหลอดเลือด หากลิ่มเลือดเหล่านี้หลุดลอยไปในกระแสเลือด จะเรียกว่า สิ่งหลุดอุดหลอดเลือด (embolus) หรือ ลิ่มเลือดหลุดอุดหลอดเลือด (thromboembolus)
ภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือดอาจเกิดขึ้นได้ทั้งในหลอดเลือดดำและในหลอดเลือดแดง โดยทั่วไปแล้วการเกิดลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำจะทำให้เกิดเลือดคั่งในอวัยวะ การเกิดลิ่มเลือดในหลอดเลือดแดงจะทำให้อวัยวะขาดเลือด ภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญของการเกิดลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำคือการเกิดภาวะลิ่มเลือดหลุดอุดหลอดเลือด (thromboembolism) ที่ปอด เรียกว่าภาวะสิ่งหลุดอุดหลอดเลือดของปอด
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โลหิตวิทยา
เพอร์ซิวัล

เซอร์ เพอร์ซิวัล (Percival) หรือ เพเรเดียร์ (Peredur) หรือ พาร์ซิฟัล (Parsifal) เป็นหนึ่งในอัศวินโต๊ะกลมในตำนานกษัตริย์อาเธอร์ ชื่อของเขาโด่งดังจากการที่นักเขียนชาวฝรั่งเศส เครเตียง เดอ ทรัว เขียนตำนานการผจญภัยของเพอร์ซิวัลขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ส่งผลให้ชื่อเพอร์ซิวัลได้รับการจดจำมากที่สุดในฐานะวีรบุรุษผู้ร่วมภารกิจตามหาจอกศักดิ์สิทธิ์
เพอร์ซิวัลเป็นหนึ่งในสามอัศวินที่ค้นพบจอกศักดิ์สิทธิ์พร้อมกษัตริย์บอร์สและเซอร์กาลาฮัด แต่กษัตริย์บอร์สและเซอร์เพอร์ซิวัลมีความบริสุทธิ์ไม่เพียงพอจะครอบครองจอก เซอร์กาลาฮัดจึงเป็นคนเดียวที่สามารถครอบครองจอก
คีตกวีชาวเยอรมัน ริชชาร์ท วากเนอร์ นำเรื่องของเพอร์ซิวัลไปแต่งเป็นอุปรากรในค.ศ. 1882 ซึ่งถือเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของเขา
==อ้างอิง==
ตำนานกษัตริย์อาเธอร์
ตัวละครที่เป็นเซอร์
ธุรกิจการแสดง

ธุรกิจการแสดง (Show business) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โชว์บิซ (show biz หรือ showbiz; ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1945) เป็นคำภาษาย่อยสำหรับทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมบันเทิง ในแง่ธุรกิจ (รวมถึงผู้จัดการ ตัวแทน ผู้ผลิต และผู้จัดจำหน่าย) คำนี้ใช้กับองค์ประกอบที่สร้างสรรค์ (รวมถึง ศิลปิน นักแสดง นักเขียน นักดนตรี และช่างเทคนิค) และใช้กันทั่วไปตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 แม้ว่าจะมีการใช้ครั้งแรกในวันที่พิมพ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1850 ในเวลานั้นและจากนั้นอีกหลายสิบปี โดยทั่วไปจะมีคำว่า the ขึ้นต้นด้วย ในช่วงหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีคุณภาพที่ซับซ้อนขึ้นเนื่องจากเป็นยุคของวาไรตีโชว์ แต่คำนี้ยังคงใช้งานอยู่ในอุตสาหกรรมบันเทิงสมัยใหม่ และยังมีความเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมแฟชั่น (การสร้างเทรนด์และแฟชั่น) และการได้รับสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาจากการวิจัยที่ลงทุนในธุรกิจบันเทิง
== อ้างอิง ==
อุตสาหกรรมบันเทิง
ศิลปะการแสดง
เกิทเทอร์เด็มเมอรุง

เกิทเทอร์เด็มเมอรุง (Götterdämmerung) แปลว่า เทวาอัสดง เป็นอุปรากรภาคสุดท้ายในจำนวนสี่ภาคของเรื่อง แหวนของนีเบอลุง (Der Ring des Nibelungen) โดยริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งประพันธ์จบในค.ศ. 1874 อุปรากรภาคนี้ขึ้นแสดงรอบปฐมทรรศน์ที่โรงละครเทศกาลไบรอยท์เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1876 ถือเป็นการจบโดยสมบูรณ์ของเรื่อง แหวนของนีเบอลุง
เกิทเทอร์เด็มเมอรุงเป็นชื่อภาษาเยอรมันที่แปลจากวลี Ragnarök ในภาษานอร์สโบราณ เกิทเทอร์เด็มเมอรุงมีเนื้อหาเกี่ยวกับโศกนาฎกรรมของซีคฟรีทและบรึนฮิลเดอ, ไฟบรรลัยกัลป์, การสิ้นสุดยุคสมัยทวยเทพเป็นใหญ่, น้ำท่วมโลก และการเริ่มต้นยุคสมัยมนุษย์เป็นใหญ่
เกิทเทอร์เด็มเมอรุงประกอบด้วย 3 องก์ 11 ฉาก ไม่มีการหยุดพักระหว่างช่วงโหมโรงกับองก์แรก แต่ละฉากดำเนินไปอย่างไร้รอยต่อโดยมีเพลงออร์เคสตราบรรเลงระหว่างสลับฉาก
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Richard Wagner – Götterdämmerung. A gallery of historic postcards with motifs from Richard Wagner's operas.
Wagner Operas. A comprehensive website featuring photographs of productions, recordings, librettos, and sound files.
Vocal score of Götterdämmerung
อุปรากรภาษาเยอรมัน
ริชชาร์ท วากเนอร์
เจ้าชายอาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรีย

เจ้าชายอาแลกซันเดอร์ที่ 1 บัทเทินแบร์ค (Александър I Батенберг; 5 เมษายน ค.ศ. 185717 พฤศจิกายน ค.ศ. 1893) เป็นเจ้าชาย (กเนียส) แห่งราชรัฐบัลแกเรียระหว่าง ค.ศ. 1879 จนกระทั่งสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1886 รัฐสภาบัลแกเรียเลือกพระองค์ขึ้นเป็นเจ้าชายของดินแดนปกครองตนเองบัลแกเรีย ซึ่งยังมีสถานะทางการเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน ต่อมาพระองค์ยุบรัฐสภาใน ค.ศ. 1880 และระงับใช้รัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1881 เนื่องจากพิจารณาว่ามีความเป็นเสรีนิยมมากเกินไป พระองค์ฟื้นฟูรัฐธรรมนูญขึ้นใน ค.ศ. 1883 อันนำไปสู่ความขัดแย้งกับจักรวรรดิรัสเซีย ซึ่งนั่นทำให้พระองค์ได้รับความนิยมในบัลแกเรีย ในรัชสมัยของพระองค์ประสบความสำเร็จในการรวมรูเมลียาตะวันออกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของบัลแกเรียและได้รับการยอมรับจากมหาอำนาจใน ค.ศ. 1885 ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1886 เกิดการรัฐประหารโดยกองทัพบัลแกเรียที่นิยมรัสเซีย ซึ่งบีบบังคับให้พระองค์สละราชสมบัติ ในเวลาต่อมาพระองค์ได้เป็นหนึ่งในนายพลของกองทัพออสเตรีย
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์บัลแกเรีย
ผู้สำเร็จราชการ
ตระกูลบัทเทินแบร์ค
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสละราชสมบัติ
พระสัตถาที่ 2

พระสัตถาที่ 2 (ព្រះបាទ សម្តេច សេដ្ឋា ទី២) หรือ บรมราชาที่ 10 (1702&ndash;1749), พระนามเมื่อครั้งประสูติ นักองค์ชี, ทรงเป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชารัชกาลที่ 99
พระสัตถาที่ 2 เป็นพระราชโอรสในพระแก้วฟ้าที่ 3 (นักองค์อิม) พระองค์ครองราชย์ในปี ค.ศ. 1722 ในปี ค.ศ. 1736 พระศรีธรรมราชาที่ 3ทรงเสด็จกลับนิวัตรกัมพูชาอีกครั้งและได้ทรงชิงบัลลังก์พระสัตถาที่ 2 และขับไล่พระองค์จากพระราชบัลลังก์ ทำให้พระสัตถาที่ 2 ได้เสด็จลี้ภัยไปยังเมืองไซ่ง่อนเพื่อขอความช่วยเหลือทางการทหารจากเวียดนาม
ในปี ค.ศ. 1749 เกิดสงครามกลางเมืองเพื่อชิงราชบัลลังก์อีกครั้งในกัมพูชา ด้วยความช่วยเหลือของกองทัพเวียดนาม พระสัตถาที่ 2 ทรงเสด็จกลับกัมพูชาได้สำเร็จ อย่างไรก็ตามพระองค์ได้พ่ายแพ้ต่อกองทัพของนักองค์สงวน (ต่อมาทรงครองราชย์โดยเฉลิมพระนามเป็นพระศรีไชยเชษฐ์) พระสัตถาที่ 2 เสด็จสวรรคตในเวียดนามในปีเดียวกัน
==อ้างอิง==
Achille Dauphin-Meunier Histoire du Cambodge P.U.F Paris 1968.
Anthony Stokvis, Manuel d'histoire, de généalogie et de chronologie de tous les États du globe, depuis les temps les plus reculés jusqu'à nos jours, préf. H. F. Wijnman, Israël, 1966, Chapitre XIV §.9 « Kambodge » Listes et  tableau généalogique n°34  p.&nbsp;337-338.
Peter Truhart, Regents of Nations, K.G Saur Münich, 1984-1988 , Art. « Kampuchea », p.&nbsp;1732.
พระมหากษัตริย์กัมพูชา
คณะวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต (Faculty of International Studies, Prince of Songkla University Phuket campus) เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่วิทยาเขตภูเก็ต เป็นคณะที่ศึกษาในด้านการนานาชาติศึกษาในระดับภูมิภาคและนานาชาติ
== ประวัติ ==
คณะวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มีแนวคิดที่จะก่อตั้งคณะด้านการศึกษาเกี่ยวกับต่างประเทศ โดยจะก่อตั้งคณะใหม่นี้ที่วิทยาเขตภูเก็ต เนื่องจากเป็นจังหวัดที่มีนักท่องเที่ยวมากมาย ง่ายต่อการศึกษาวัฒนธรรมและภาษา และมหาวิทยาลัยก็มีวิทยาเขตที่จังหวัดภูเก็ตด้วย ทำให้มหาวิทยาลัยได้มีมติก่อตั้งคณะใหม่ขึ้นเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2550 ที่วิทยาเขตภูเก็ต โดยใช้ชื่อว่า “คณะวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์” ใช้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า “Faculty of International Studies, Prince of Songkla University” เพื่อให้การศึกษาในด้านการต่างประเทศและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศแก่นักศึกษาในภาคใต้ฝั่งอันดามัน นักศึกษาจะเรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจระดับภูมิภาคของโลก
== หลักสูตร ==
{| class = "wikitable" width = 100%
|-
! colspan = "4" style = "background: darkblue; color:white; " | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
|-
! style = "background: skyblue; color:white; "| กลุ่มวิชา/ภาควิชา/สาขาวิชา
! style = "background: skyblue; color:white; "| ระดับปริญญาตรี
! style = "background: skyblue; color:white; "| ระดับปริญญาโท
! style = "background: skyblue; color:white; "| ระดับปริญญาเอก
|-
| valign = "top" |
กลุ่มงานวิชาการ
| valign = "top" |
หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.) 
สาขาวิชาธุรกิจระหว่างประเทศ: จีน (หลักสูตรนานาชาติ) หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2563
สาขาวิชานานาชาติศึกษา (หลักสูตรนานาชาติ) หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2563
* วิชาเอกจีนศึกษา
* วิชาเอกเกาหลีศึกษา
* วิชาเอกไทยและอาเซียนศึกษา
* วิชาเอกยุโรปศึกษา
| valign = "top" |
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศศ.ม.)
สาขาวิชาภาษาและวัฒนธรรมจีน (หลักสูตรนานาชาติ) หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2563
| valign = "top" |
|-
|}
== ทำเนียบคณบดี ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
เว็บไซต์คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิเทศศึกษา สงขลานครินทร์ภูเก็ต
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ศินเทฉัตรี

ศินเทฉัตรี (शिंदे छत्री; Shinde Chhatri) เป็นอนุสรณ์สถานระลึกถึงผู้นำกองทัพจักรวรรดิมราฐาในศตวรรษที่ 18 มหัทจี ศินเท (Mahadji Shinde) ตั้งแต่ปี 1760 ถึง 1780 จุดที่สร้างศินเทฉัตรีเป็นจุดที่ทำพิธีฌาปนกิจศพของศินเทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 1794 ที่ซึ่งในขณะนั้นสร้างไว้เพียงมนเทียรบูชาพระศิวะ
ในปี 1965 ได้มีการสร้าง สมาธิ (อนุสรณ์) ขึ้นนอกครรภคฤกห์ของมนเทียรเพื่อระลึกถึงท่านมหัทจีตรงจุดที่ทำพิธีฌาปนกิจท่าน โดยมีผู้ดูแลการก่อสร้างคือ มธวราว ศินเท ปัจจุบันอนุสรณ์สถานนี้อยู่ภายใต้การบริหารของมูลนิธิศินเทเทวสถาน ควาลิยัร
คำว่า ฉัตรี หมายถึงยอดฉัตร อันเป็นสัญลักษณ์ถึงความเคารพต่อผู้ใต้ฉัตรนั้น ผู้เดินทางมาที่นี่จะต้องหุบร่มเมื่อเข้าใกล้บริเวณฉัตรี ถึงแม้จะมีฝนตกอยู่ก็ตาม
==อ้างอิง==
สิ่งก่อสร้างในปูเณ
จักรวรรดิมราฐา
อนุสรณ์สถานในประเทศอินเดีย
พิพิธภัณฑ์ราชา ทินกร เกฬกร

พิพิธภัณฑ์ราชา ทินกร เกฬกร (राजा दिनकर केळकर; Raja Dinkar Kelkar Museum) ในปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เก็บรักษาของสะสมของ ดร. ทินกร เกฬกร (Dr. Dinkar G. Kelkar; 1896–1990) และอุทิศให้แก่บุตรคนเดียวของเขา ราชา (Raja) ของสะสมที่มีในพิพิธภัณฑ์ เช่น ของตกแต่งที่ทำจากงาช้าง, เงิน และทอง, เครื่องดนตรี, อาวุธ และยานพาหนะ
ของสะสมนั้นเริ่มสะสมมาตั้งแต่ปี 1920 และในปี 1960 มีของสะสมมากกว่า 15,000 ชิ้น ส่วนพิพิธภัณฑ์ตั้งขึ้นในปี 1962 และ ดร. เกฬกร ส่งมอบของสะสมให้แก่รัฐบาลของรัฐมหาราษฏระในปี 1975 และในปัจจุบันมีของสะสมมากกว่า 20,000 ชิ้น และจัดแสดงเพียง 2,500 ชิ้น ของสะสมส่วนใหญ่มากจากศตวรรษที่ 18-19 ในบรรดาของสะสมมีผลงานอันประณีตของบัณฑิต อภิชีต โชศี (Pandit Abhijeet Joshi)
ในพิพิธภัณฑ์มีส่วนจัดแสดง จันทรเศขร อาคาเศ (Chandrashekhar Agashe) ซึ่งประกอบด้วยของสะสมที่เป็นเครื่องดนตรีอินเดียของจันทรเศขร อาคาเศ และบริจาคให้แก่พิพิธภัณฑ์โดยญาเนศวร อาคาเศ
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในปูเณ
มหาวิทยาลัยเฟอร์กูสซัน

มหาวิทยาลัยเฟอร์กูสซัน (Fergusson University) หรือชื่อเดิม วิทยาลัยเฟอร์กูสซัน (Fergusson College) เป็นวิทยาลัยอิสระของรัฐบาลซึ่งเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ในเมืองปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ก่อตั้งขึ้นในปี 1885 โดยสมาคมการศึกษาเดกกัน ผู้อำนวยการวิทยาลัยคนแรกคือ ศาสตราจารย์วมัน ศิวราม อาปเต ผู้อำนวยการคนที่สองของวิทยาลัยคือ โคปาล คเณศ อาครกร นักปฏิรูปสังคม นักข่าว นักคิด และนักการศึกษา นับตั้งแต่สิงหาคม 1892 จนเสียชีวิตในเดือนมิถุนายน 1895
ชื่อของวิทยาลัยตั้งตามชาวสก็อต เซอร์เจมส์ เฟอร์กูสซัน ผู้เป็นข้าหลวงใหญ่ประจำบอมเบย์ ผู้บริจาคเงินก่อสร้างเป็นจำนวน 1,200 รูปี วิทยาลัยอยู่ภายใต้ขอบเขตอำนาจของมหาวิทยาลัยปูเณนับตั้งแต่ปี 1948 จนกระทั่งในเดือนพฤษภาคม 2018 วิทยาลัยได้รับการยกวิทยฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยเฟอร์กูสซัน เป็นมหาวิทยาลัยเดี่ยวภายใต้การบริหารของตนเองตามคำสั่งของกระทรวง
วิทยาลัยเฟอร์กูสซันมีความใกล้ชิดกับการเมืองของอินเดียมาโดยตลอด บรรดาผู้ก่อตั้งวิทยาลัยเป็นสมาชิกยุคก่อตั้งของพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย เช่น พาล คงคาธาร ดิลก และโคปาล กฤษณะ โคขเล และสมาชิกยุคแรกเริ่มคนสำคัญของขบวนการสังคมนิยมอินเดีย เช่น โคปาล คเณศ อาครกร นอกจากนี้ศิษย์เก่าของวิทยาลัยมีบุคคลในการเมืองอินเดีย เช่น รัฐมนตรี สมาชิกสภานิติบัญญัติ และนายกรัฐมนตรีสองคน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
 
มหาวิทยาลัยสาวิตรีฟูเลปูเณ
สถาบันอุดมศึกษาในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในปูเณ
ทคฑูเศฐะหลวาอีคณปตีมนเทียร

ศรีมันตะ ทคฑูเศฐะ หลวาอี คณปตีมนเทียร (श्रीमंत दगडूशेठ हलवाई गणपती; Shreemant Dagadusheth Halwai Ganapati) เป็นมนเทียรในเมืองปูเณสร้างขึ้นเพื่อบูชาพระคณบดี และเป็นหนึ่งในโบสถ์พราหมณ์ที่มีผู้เดินทางมาสักการะมากที่สุดในรัฐมหาราษฏระ ด้วยผู้เดินทางมาสักการะมากกว่าหลักแสนคนทุกปี ผู้สรัทธาต่อมนเทียรนี้อย่างมากมีทั้งบุคคลมีชื่อเสียงและมุขยมนตรีแห่งรัฐมหาราษฏระผู้เดินทางมาเข้าร่วมเทศกาลประจำปีความยาวสิบวัน คเณโศตสัพ (Ganeshotsav) คณะกรรมการของมนเทียรได้ขึ้นทะเบียนเทวรูปพระคณบดีองค์ประธานของมนเทียรด้วยมูลค่าประกัน  และมนเทียรฉลองอายุเทวรูปครบรอบ 125 ปีไปเมื่อปี 2017
ชื่อของมนเทียรมาจากศรีมันตะ ทคฑูเศฐะ หลวาอี (Shrimant Dagadusheth Halwai) พ่อค้าและหลวาอี (นักทำขนมหวานในภาษามราฐี) ลัทธิลิงคายัต ผู้เดินทางมาจากนันทาคาว (Nandgaon) และมาตั้งรกรากอยู่ในปูเณ ทำธุรกิจขนมหวานจนร่ำรวยและประสบความสำเร็จ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official Website
Kaka Halwai Website
โบสถ์พระพิฆเนศ
สิ่งก่อสร้างในปูเณ
โบสถ์พราหมณ์ในรัฐมหาราษฏระ
อาแล็กซานเดอร์ แชแฟรีน

อาแล็กซานเดอร์ แชแฟรีน (Aleksander Čeferin; เกิดวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2510) เป็นทนายความและผู้บริหารฟุตบอลชาวสโลวีเนีย เขาดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฟุตบอลสโลวีเนียระหว่าง พ.ศ. 2554–2559 และดำรงตำแหน่งประธานสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) ตั้งแต่วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2559
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2510
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลจากลูบลิยานา
ทนายความชาวสโลวีเนีย
ประธานยูฟ่า
ฌูอัน ลาปอร์ตา

ฌูอัน ลาปอร์ตา อี อัสตรุก (Joan Laporta i Estruch; เกิดวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2505) เป็นทนายความและนักการเมืองชาวสเปน และเป็นประธานคนปัจจุบันของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ลาปอร์ตาเป็นทนายความโดยมีบริษัทเป็นของตัวเอง ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งประธานสโมสรบาร์เซโลนาในสมัยแรก (พ.ศ. 2546–2553) สโมสรสร้างสถิติใหม่ด้วยการชนะการแข่งขัน 6 รางวัลในช่วงเวลา 12 เดือน (พ.ศ. 2552) จากนั้นเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติกาตาลุญญาระหว่าง พ.ศ. 2553–2555 และได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสโมสรบาร์เซโลนาเป็นสมัยที่สองใน พ.ศ. 2564
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2505
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลจากบาร์เซโลนา
ทนายความชาวสเปน
นักการเมืองชาวสเปน
ประธานสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
สมาชิกสภานิติบัญญัติกาตาลุญญา
ไปป์บอมบ์

ไปป์บอมบ์ (pipe bomb) เป็นระเบิดแสวงเครื่องซึ่งใช้ท่อบรรจุวัตถุระเบิดที่ปิดสนิท ซึ่งการบรรจุโดยท่อหมายความว่าสามารถใช้ระเบิดอำนาจต่ำเพื่อสร้างการระเบิดที่ค่อนข้างใหญ่เนื่องจากการบรรจุทำให้เกิดแรงดันเพิ่มขึ้น และการแตกกระจายของท่อเองก็ทำให้เกิดลูกแตกที่อาจถึงตายได้
การระเบิดก่อนกำหนดเป็นอันตรายจากการพยายามทำระเบิดเอง และวัสดุรวมถึงวิธีการที่ใช้กับไปป์บอมบ์อาจทำให้เกิดเหตุการณ์การระเบิดโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งโดยทั่วไปมักส่งผลให้ผู้ประกอบได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิต
ในหลายประเทศ การผลิตหรือครอบครองไปป์บอมบ์ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง โดยไม่คำนึงถึงวัตถุประสงค์ในการใช้งาน
== การออกแบบ ==

ระเบิดดังกล่าวมักจะเป็นส่วนสั้นของท่อน้ำเหล็กที่มีส่วนผสมของระเบิดและปิดที่ปลายทั้งสองข้างด้วยฝาเหล็กหรือทองเหลือง ส่วนสายชนวนถูกเสียบเข้าไปในท่อโดยมีการนำผ่านรูที่ด้านข้างหรือปลายท่อที่มีฝาปิด ชนวนดังกล่าวสามารถใช้ไฟฟ้า โดยมีสายไฟที่นำไปสู่ตัวจับเวลาและแบตเตอรี่ หรืออาจเป็นสายชนวนทั่วไปก็ได้ ซึ่งส่วนประกอบทั้งหมดนี้สามารถหาได้ง่าย
== อ้างอิง ==
&ndash;Apparatus and method for disarming pipe bombs
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ระเบิดแสวงเครื่อง
ตระกูลมาลีนนท์

ตระกูลมาลีนนท์ เป็นตระกูลของชาวไทยเชื้อสายจีน สืบเชื้อสายจากผู้ทรงอิทธิพลในวงการสื่อ นาย วิชัย มาลีนนท์ (16 สิงหาคม 2462 - 8 ตุลาคม 2561) ผู้ก่อตั้ง บีอีซีเวิลด์ ผู้ดำเนินกิจการ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 หรือ ช่อง 3 เอชดี ในปัจจุบัน เขามีบุตรชายสี่คน: ประสาร,ประวิทย์,ประชา,ประชุม และมีบุตรสาวสี่คน: รัตนา,นิภา,อัมพร,รัชนี นิพัฒน์กุศล ทุกวันนี้เขาและทายาทของเขาถือครองหุ้น 43% ใน บีอีซีเวิลด์ และถูกจัดอันดับโดย นิตยสารฟอร์บส์ ให้เป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดเป็นอันดับที่ 47 ในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2562
บุตรชายคนโตทั้ง 3 ของวิชัยได้เข้ามาช่วยบิดาบริหาร ช่อง 3 ตั้งแต่ต้น ประวิทย์ดูแลด้านการจัดการ แต่เขาออกจากตำแหน่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 ในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ เนื่องมาจากปัญหาทางด้านสุขภาพ ประสารเข้ามารับช่วงต่อการบริหารบริษัทสืบต่อจากบิดาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 แต่บริหารได้ไม่นานก็เสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็งตำแหน่งบริหารจึงตกมาอยู่ที่น้องชายคนเล็กคือ ประชุม มาลีนนท์ ส่วน ประชา หันหน้าเข้าสู่วงการเมืองด้วยการร่วมก่อตั้ง พรรคไทยรักไทย รับตำแหน่งรัฐมนตรีหลายกระทรวงแต่ถูกคำพิพากษาจำคุกเนื่องจากทุจริตคอรัปชั่นในปี พ.ศ. 2556 แต่หนีออกนอกประเทศ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มาลีนนท์
วัดตำหนัก (จังหวัดปทุมธานี)

วัดตำหนัก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลสามโคก อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 17 ไร่ 1 งาน 67.56 ตารางวา
วัดตำหนักสร้างเมื่อ พ.ศ. 2352 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยชาวมอญที่อพยพมาจากเมาะตะมะ เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัดและได้ขนานนามว่า วัดแพพะแต๊ะ แปลว่า "วัดพระพุทธบาท" เดิมวัดนี้ชื่อ วัดขอม หรือ วัดใหญ่ ครั้งพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จเมืองสามโคกและเสด็จประทับพลับพลาอยู่ที่วัดตำหนัก จึงเข้าใจน่าจะเป็นเหตุให้ชื่อว่า "วัดตำหนัก"  ได้รับพระราขทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2336
ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 24 เมตร ลักษณะเป็นรูปเรือสำเภา ไม่มีหน้าต่าง มีประตูด้านหน้า 1 บาน ด้านหลัง 2 บาน กุฎีสงฆ์จำนวน 2 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ มณฑป และเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดกลางสององค์หน้าโบสถ์ ปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ เป็นศิลาแลง หน้าตักกว้าง 2 ศอก มีพระพุทธบาทจำลอง เป็นหินทั้งหมด กว้าง 1 ศอก ยาว 3 ศอก
== สมุดภาพ ==
วัดตำหนัก1.jpg|ศาลาการเปรียญยามพลบค่ำ
วัดตำหนัก6.jpg|ศาลาการเปรียญช่วงกลางคืน
วัดตำหนัก7.jpg|สวนหย่อมริมแม่น้ำเจ้าพระยา
วัดตำหนัก2.jpg|ริมแม่น้ำเจ้าพระยายามกลางคืน
วัดตำหนัก3.jpg|พระพุทธรูปตั้งหันหน้าออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
วัดตำหนัก4.jpg|เจดีย์สององค์หน้าพระอุโบสถหลังเก่า
วัดตำหนัก8.jpg|เจดีย์ พระอุโบสถหลังเก่าและพระอุโบสถหลังใหม่
วัดตำหนัก5.jpg|พระอุโบสถหลังใหม่
== อ้างอิง ==
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
ตำหนัก
ตำหนัก
วัดศรีประวัติ

วัดศรีประวัติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองมหาสวัสดิ์ ในหมู่ที่ 1 บ้านตลาดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ 95 ตารางวา
เดิมชาวบ้านถิ่นนี้เรียกวัดศรีประวัติว่า วัดช่องลม บ้างเรียกว่า วัดกลางทุ่ง แม้ไม่มีการระบุว่าสร้างขึ้นในสมัยใด ก่อนหน้านี้เคยเป็นวัดร้างมาก่อน ภายหลังได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และได้รับพระราชทานชื่อจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า วัดศรีประวัติยาราม หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดศรีประวัติ" ครั้งหนึ่งคุณท้าวทรงกันดาล (ศรี) ขรัวยายของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้ดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์อาคารเสนาสนะต่าง ๆ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 36 เมตร ยาว 66 เมตร และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 26 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 ลักษณะทรงไทยสองลด มีช่อฟ้าใบระกา กำแพงแก้วรอบ และซุ้มประตู 4 ซุ้ม กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง เป็นอาคารไม้ตึกและอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 และศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468
ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระพุทธศรีสวัสดิ์มงคล เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ปางมารวิชัยเนื้อทองสัมฤทธิ์ สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย  พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ ได้อัญเชิญมาจากวัดร้างในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดยังมีเจดีย์ทรงระฆังสูงเด่น พระโพธิสัตว์กวนอิม และมีรูปปั้นหลวงพ่อโอภาสี เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันมีนามว่า พระครูโสภณ ปริยัตยากร (พนม ป.ธ.3)
==อ้างอิง==
ศรีประวัติ
วัดส้มเกลี้ยง (อำเภอบางกรวย)

วัดส้มเกลี้ยง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของคลองขื่อขวาง ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองขื่อขวาง ตำบลบางคูเวียง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 20 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 23 ไร่ 40 ตารางวา
วัดส้มเกลี้ยงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง แต่เดิมมีชื่อว่า วัดสังฆเดชา และเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดส้มเกลี้ยง" ในภายหลัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนและสถานีอนามัยบนที่ดินวัด
อาคารและเสนาสนะสำคัญของวัดส้มเกลี้ยงได้แก่ อุโบสถ กว้าง 40 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 กุฏิสงฆ์ จำนวน 15 หลัง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ศาลาการเปรียญ และวิหาร
==รายนามเจ้าอาวาส==
หลวงพ่อปั้น
หลวงพ่อเที่ยง
หลวงพ่อไพย์
พระครูธีรวัฒนาภรณ์ (สมจิตร์ เวมํสโร)
==อ้างอิง==
ส้มเกลี้ยง