pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด

องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1–3, 5–6, 8, 10–13 และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 4, 7, 9 ของตำบลในคลองบางปลากด (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า) ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลในคลองบางปลากดใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากดในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ปัจจุบันในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากดมีประชากร 70,688 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญคือ วัดใหญ่ (วัดใหญ่บางปลากด) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา วัดใหญ่เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง มีหลักฐานทางราชการจากกรมการศาสนาว่าได้ขึ้นทะเบียนประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2304 แต่เดิมชาวบ้านนิยมเรียกอีกนามว่า วัดใหญ่บางปลากด และมีเจ้าอาวาสปกครองวัดสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน อาคารเสนาสนะต่าง ๆ โดยเฉพาะอุโบสถ วิหาร ศาลาการเปรียญ ได้รับการบูรณะกันมาหลายสมัยจนไม่สามารถซ่อมแซมได้ จนในสมัยที่พระครูสุตาภิรัตดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้ร่วมกับญาติโยมสาธุชนละแวกนั้นก่อสร้างถาวรวัตถุดังกล่าวขึ้นมาใหม่เกือบหมด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์องค์การบริหารส่วนตำบลในคลองบางปลากด
ในคลองบางปลากด
ในคลองบางปลากด
ถนนสายไม้

ถนนสายไม้ หรือ ชุมชนประชานฤมิตร ตั้งอยู่ในซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 24 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 5 (ประชานฤมิตร) ซึ่งเป็นซอยที่เชื่อมถนนประชาราษฎร์ สาย 1 กับถนนกรุงเทพ-นนทบุรี ในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร ถนนสายไม้มีความยาวประมาณ 1.1 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 53 ไร่ ปัจจุบันถือเป็นแหล่งรวมเครื่องเรือนและชิ้นส่วนอุปกรณ์ไม้ต่าง ๆ ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของไทย มีร้านไม้อยู่ประมาณ 200 ร้าน บริเวณริมถนนประชาราษฎร์ สาย 1 มีซุ้มประตูสูงใหญ่ สลักจากไม้ตะเคียนทอง เขียนตัวอักษรสีทองว่า "ประชาคมประชานฤมิตร"
==ประวัติ==
แต่เดิมนั้นบริเวณบางโพเป็นส่วนชานเมือง เป็นที่รกร้างว่างเปล่า ส่วนในพระนครคือตัวเมืองซึ่งรับไม้มาจากทางภาคเหนือของไทย มีการตั้งโรงเลื่อยในเขตพระนครริมแม่น้ำเจ้าพระยา จนในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เห็นว่าพื้นที่ในพระนครนั้นคับแคบและการตั้งโรงงานนั้นสร้างมลพิษ อุตสาหกรรมต่าง ๆ ย้ายออกจากเขตเมือง โรงเลื่อยจึงจำเป็นต้องย้ายกันออกมา มีการตั้งโรงเลื่อยไม้หลายโรงเรียงรายกันอยู่ เริ่มตั้งแต่บางกระบือ บางอ้อ รวมถึงบางโพ โรงเลื่อยเหล่านี้จะแปรรูปไม้เป็นผลิตภัณฑ์แล้วนำส่งขายไปที่ย่านบางลำพู วัดสระเกศ และสะพานดำ แต่เนื่องจากไม่สามารถขยายพื้นที่ได้ ร้านผลิตเครื่องเรือนต่าง ๆ ได้อพยพมาอยู่กันที่ซอยประชานฤมิตรซึ่งอยู่ตรงข้ามกับวัดบางโพโอมาวาสในปัจจุบัน เนื่องจากพื้นที่นี้ยังว่างและอยู่ใกล้แหล่งผลิตและสะดวกในการขนส่ง
ในอดีตภายในซอยประชานฤมิตรมีสะพานไม้อยู่ 6 สะพาน ต่อมา พ.ศ. 2503 มีการปรับปรุงถนนจากถนนคันดินกว้าง 2 เมตร ขยายเป็นถนนกว้าง 8 เมตร มีการลาดยางถนน ตั้งชื่อว่า ถนนร่วมสุข
พ.ศ. 2522 ชาวจีนในพื้นที่ต่าง ๆ ได้แก่ วัดญวน สะพานขาว ถนนดำรงรักษ์ สะพานดำ วัดสระเกศ และบางลำพู ได้ย้ายมาอยู่ในซอยประชานฤมิตรและซอยไสวสุวรรณ ชาวจีนเหล่านี้ได้นำความรู้ด้านการแกะสลักเครื่องไม้ติดตัวมาด้วย จากเดิมชาวบ้านทำอาชีพทำไร่ทำสวนมาเป็นผลิตเครื่องเรือนไม้
พ.ศ. 2540 สำนักงานเขตบางซื่อเห็นว่าชุมชนนี้มีความพิเศษ จึงเข้าส่งเสริมเศรษฐกิจท้องที่ให้เป็นที่รู้จักกว้างขวางมากขึ้น จนมีการตั้งกิจกรรมนี้ว่า ถนนสายไม้ เมื่อ พ.ศ. 2542
ปัจจุบันได้มีการขยายถนนสายไม้ไปสู่ซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 28 และซอยกรุงเทพ-นนทบุรี 13 (ไสวสุวรรณ) ซึ่งเรียกได้ว่าเป็น ถนนสายไม้เส้นที่ 2
==อ้างอิง==
สายไม้
สายไม้
ศ็อรอะฮ์

ศ็อรอะฮ์ (صرعة) เป็นหมู่บ้านอาหรับปาเลสไตน์ที่อยู่ห่างจากเยรูซาเลมทางตะวันตก 25 กิโลเมตร โดยถูกทอดทิ้งในสงคราม ค.ศ. 1948 นักภูมิศาสตร์ในอดีตรู้จักพื้นที่นี้ในปัจจุบันจากเมืองโศราห์ในพระคัมภีร์ เมืองนี้ตั้งอยู่เหนือน้ำทะเลประมาณ  และตั้งอยู่บนเนินเขา
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
(p.  334)
(p.&nbsp;904)
Quarterly statement - Palestine Exploration Fund  Volume: 7-8  (1875): ( p. 211 )
(pp. 339, 343, 365 )
(p. 18 )
(p. 444)
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Welcome to Sar'a
Sar'a, Zochrot
Lost shrines, Maqam Neby or Sheikh Samat
Survey of Western Palestine, Map 17:  IAA, Wikimedia commons
Sar'a from the Khalil Sakakini Cultural Center
เยรูซาเลม
นิกาโฮะ

นิกาโฮะ  เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากรประมาณ 24,291 คน (ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562) มีความหนาแน่นของประชากร 100 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 241.13 ตารางกิโลเมตร (93.10 ตารางไมล์)
== ภูมิศาสตร์ ==
นิกาโฮะตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดอากิตะ ทางทิศตะวันตกล้อมรอบด้วยทะเลญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับจังหวัดยามางาตะ
== ประชากร ==
ประชากรของนิกาโฮะลดลงในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ตามข้อมูลสํามะโนประชากรญี่ปุ่น
== ภูมิอากาศ ==
นิกาโฮะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) ซึ่งมีความแตกต่างของอุณหภูมิในแต่ฤดูกาลมากโดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็นถึงเย็นจัด มีปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี แต่จะตกหนักสุดตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนิกาโฮะคือ 10.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1877 มม. ซึ่งเดือนกันยายนมีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 24.4 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -0.9 องศาเซลเซียส
== ประวัติ ==
พื้นที่ของนิกาโฮะเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอุโงะ ซึ่งถูกปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะภายใต้โชกุนโทกุงาวะ ต่อมาในยุคเมจิ ในปี ค.ศ. 1878 พื้นที่แห่งนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอยูริ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฮิราซาวะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1902 หลังจากรวมเข้ากับหมู่บ้านโคอิเดะและอินาอิเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1955 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองนิกาโฮะเช่นในปัจจุบัน
นครนิกาโฮะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 จากการควบรวมของเมืองนิกาโฮะกับเมืองข้างเคียง ได้แก่ เมืองคิซากาตะ และเมืองโคโนอูระ
== อ้างอิง ==
นครในจังหวัดอากิตะ
ยาซูชิ โยชิดะ

ยาซูชิ โยชิดะ (; เกิด 9 สิงหาคม ค.ศ. 1960) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น เขาเคยเป็นผู้จัดการทีมของสมุทรปราการ ซิตี้
== อาชีพผู้เล่น ==
โยชิดะเกิดที่แขวงเนริมะในโตเกียวเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1960 หลังจากที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ เขาได้เล่นฟุตบอลให้แก่มิตซูบิชิมอเตอส์ (อูราวะ เรด ในปัจจุบัน) ตั้งแต่ ค.ศ. 1983 ถึง 1992 เขาลงเล่นให้แก่มิตซูบิชิทั้งสิ้น 175 นัด ยิงได้ 35 ประตู
== อาชีพผู้ฝึกสอน ==
หลังจากที่เลิกเล่นฟุตบอล โยชิดะได้เริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนกับอูราวะ เรดส์ใน ค.ศ. 1992 โดยเขาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนจนถึง ค.ศ. 2000 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1999 เขาได้คุมทีมในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระจักรพรรดิ 1999 ต่อมาใน ค.ศ. 2001 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีชุดที่เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลกในปี 2003 และ 2005 ต่อมาใน ค.ศ. 2005 เขารับตำแหน่งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีในการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2007 และใน ค.ศ. 2011 เขาได้กลับมาคุมทีมชาติชุดนี้อีกครั้ง ต่อมาใน ค.ศ. 2013 เขาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมโรอัสโซ คูมาโมโตะ แต่ได้ลาออกในเดือนกรกฎาคม และในเดือนกันยายนปีเดียวกัน เขาเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมหญิงของอูราวะ เรดส์ และลาออกจากตำแหน่งหลังจบฤดูกาล 2016
วันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2021 โยชิดะได้เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมสมุทรปราการ ซิตี้ในไทยลีก แต่สุดท้ายเขาไม่สามารถช่วยทีมให้รอดพ้นจากการตกชั้นได้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
[https://web.archive.org/web/20101203073705/http://www.tokyofa.or.jp/tokyofanews/TKY02_10.html]
นักกีฬาจากโตเกียว
นักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
ผู้เล่นอูราวะ เรดไดมอนส์
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในไทยลีก
ผู้จัดการทีมอูราวะ เรดไดมอนส์
ผู้จัดการทีมโรอัสโซ คูมาโมโตะ
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลสมุทรปราการ ซิตี้
กองหน้าฟุตบอล
มาโกโตะ เทงูราโมริ

มาโกโตะ เทงูราโมริ (; เกิด 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเขาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของชลบุรีในไทยลีก
== อาชีพผู้เล่น ==
เทงูราโมริเกิดที่โกโนเฮะในจังหวัดอาโอโมริเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967 หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา เขาได้เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพให้แก่ซูมิโตโมะ เมทัล (คาชิมะ แอนต์เลอส์ ในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 1986 เขาพาทีมคว้ารองแชมป์เจเอสแอลคัพในปี 1987 ต่อมาเขาได้ย้ายไปเอ็นอีซี ยามางาตะ (มอนเตดิโอ ยามางาตะ ในปัจจุบัน) ใน ค.ศ. 1993 ก่อนที่จะเลิกเล่นฟุตบอลในอีกสองปีถัดมา
== อาชีพผู้ฝึกสอน ==
หลังเลิกเล่นฟุตบอล เขาได้เริ่มต้นอาชีพผู้ฝึกสอนให้แก่มอนเตดิโอ ยามางาตะใน ค.ศ. 1996 โดยเขาทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอนจนถึง ค.ศ. 2000 ต่อมาใน ค.ศ. 2001 เขาย้ายไปทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนกายภาพและผู้ช่วยผู้ฝึกสอนที่โออิตะทรินิตาจนถึง ค.ศ. 2003
=== เวกัลตะ เซ็นได ===
เขาเริ่มทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของเวกัลตะ เซ็นไดใน ค.ศ. 2004 และกลายเป็นผู้จัดการทีมอย่างเต็มตัวใน ค.ศ. 2008 ซึ่งในปีนั้น เขาพาทีมจบอันดับที่ 3 ในเจลีก 2 ฤดูกาลถัดมา เขาพาทีมชนะเลิศเจลีก 2 จนได้เลื่อนชั้นสู่เจลีก 1 ต่อมาในฤดูกาล 2011 เขาพาทีมจบอันดับที่ 4 ซึ่งเป็นอันดับที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร ฤดูกาล 2012 เขาพาทีมจบอันดับที่ 2 จนได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013 แต่หลังจบฤดูกาล 2013 เขาได้ลาออกจากเวกัลตะ เซ็นได และย้ายไปคุมทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีเพื่อลุยศึกโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
=== ทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ===
ใน ค.ศ. 2014 เขารับตำแหน่งผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีและผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น เขาพาทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีชนะเลิศฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2016 ที่กาตาร์ นับเป็นแชมป์สมัยแรกของทีม และได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งในรายการนั้น เขาคุมทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีเก็บได้ 4 คะแนนและจบอันดับที่ 3 ของกลุ่มบี รองจากไนจีเรียและโคลอมเบีย ทำให้ญี่ปุ่นไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบถัดไปได้
=== วี-วาเรน นางาซากิ ===
ค.ศ. 2019 เขาได้ย้ายไปคุมทีมวี-วาเรน นางาซากิในเจลีก 2
=== บีจี ปทุม ยูไนเต็ด ===
วันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2022 บีจี ปทุม ยูไนเต็ดได้ประกาศแต่งตั้งเทงูราโมริเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนใหม่ โดยเขาจะได้เริ่มทำหน้าที่ให้แก่สโมสรตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 เป็นต้นไป
== เกียรติประวัติ ==
=== ผู้จัดการทีม ===
บีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ไทยลีก รองชนะเลิศ: 2564–65
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ: 2565
เวกัลตะ เซ็นได
เจลีก ดิวิชัน 2: 2552
ญี่ปุ่น อายุไม่เกิน 23 ปี
ฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี: 2559
รางวัลส่วนตัว
ผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือนของไทยลีก: เมษายน 2565
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดอาโอโมริ
นักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
ผู้เล่นในเจลีก ดิวิชัน 1
ผู้เล่นคาชิมะ แอนต์เลอส์
ผู้เล่นมอนเตดิโอ ยามางาตะ
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในไทยลีก
ผู้จัดการทีมเวกัลตะ เซ็นได
ผู้จัดการทีมวี-วาเรน นางาซากิ
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลชลบุรี
กองกลางฟุตบอล
บุคคลฝาแฝดจากประเทศญี่ปุ่น
ชาวญี่ปุ่นในประเทศไทย
อักษรภูชิโมล

อักษรภูชิโมล (भुजिमोल लिपि) หรือ อักษรภูชิมโมล (भुजिंमोल लिपि) เป็นหนึ่งในอักษรหลายชนิดที่เคยใช้เขียนภาษาเนวาร์ เช่นเดียวกับอักษรเทวนาครี อักษรรัญชนา และอักษรปรัจลิต นอกจากนี้ยังมีการใช้เขียนภาษาสันสกฤตและหนึ่งในรูปแบบยอดนิยมที่สุดของอักษรเนปาลด้วย
== อ้างอิง ==
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
ภาษาศาสตร์
ระบบการเขียน
อามิ (แก้ความกำกวม)

อามิ (Ami) อาจหมายถึง
อามิ เมืองในจังหวัดอิบารากิ
อามิ (ชื่อ) ชื่อต้นของบุคคล
== ตัวละครในบันเทิงคดี ==
มิซุโนะ อามิ ตัวละครจากเรื่อง เซเลอร์มูน
อามิ โอนูกิ ตัวละครจากเรื่อง เอมิยูมิ ซูเปอร์สตาร์แสบยกกำลังสอง
ฮินาโมริ อามิ ตัวละครจากเรื่อง คาแรคเตอร์ผู้พิทักษ์
== ดูเพิ่ม ==
อายูมิ
อากัตสึกิ (แก้ความกำกวม)
เอมี (แก้ความกำกวม)
สะพานมิตรภาพ 1 (ไทย–มาเลเซีย)

สะพานโก-ลก หรือ สะพานรันเตาปันจัง–สุไหงโก-ลก (Jambatan Rantau Panjang–Sungai Golok) และที่รู้จักกันในชื่อ "สะพานมิตรภาพ" (Jambatan Muhibah) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำโก-ลกที่ชายแดนมาเลเซีย–ไทย เชื่อมระหว่างเมืองรันเตาปันจังในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย กับอำเภอสุไหงโก-ลกในจังหวัดนราธิวาส ประเทศไทย โดยตั้งอยู่ทางใต้ของสะพานรถไฟข้ามชายแดนที่อยู่ใกล้เคียง สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายเอเชีย AH18 ที่รวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4056 และทางสหพันธ์ 3 ของทั้งสองประเทศ มีการเปิดพิธีสะพานนี้อย่างเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 โดยถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีไทย และอับดุล ราซัก ฮุซเซน นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย
== การออกแบบ ==
สะพานนี้เป็นสะพานแบบคานที่มีคานรูปกล่อง ส่วนหลักของสะพานประกอบด้วยถนน 3 ช่วงที่ปูด้วยคอนกรีตอัดแรง แต่ละช่วงมีความยาว 30.48 เมตร และตรงปลายเชื่อมด้วยคอนกรีตเสริมแรงที่มีความยาว 9.14 เมตร รวมมีความยาว 109.73 เมตร แบ่งเป็นพื้นถนนกว้าง 7.32 เมตร และทางเดินแต่ละด้านกว้าง 2.13 เมตร
== การก่อสร้าง ==
บริษัทที่สร้างคือ Chang Loon Construction Co., Ltd. บริษัทรับเหมาสัญชาติมาเลเซียที่ชนะการประมูลในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2513 โดยได้เสนอราคาไว้ที่ 630,000 ริงกิตหรือ 4,500,000 บาท จากนั้นรัฐบาลทั้งสองประเทศลงนามสัญญาก่อสร้างในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2513 โดยรัฐบาลสองประเทศแบ่งจ่ายครึ่งหนึ่ง เนื่องจากสะพานนี้สร้างเสร็จในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2516 หลังพ้นเส้นตายในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ทำให้ทางบริษัทต้องจ่ายค่าล่วงเวลาที่ 200 ริงกิตหรือ 1,400 บาทต่อวัน รวมแล้วจ่ายเงินไป 36,000 ริงกิตหรือ 252,000 บาท
==ดูเพิ่ม==
สะพานบูกิตบูงา–บ้านบูเก๊ะตา
== อ้างอิง ==
พรมแดนประเทศไทย
มิตรภาพ 1
มิตรภาพ 1
มิตรภาพ 1
มิตรภาพ 1
มิตรภาพ 1
มิตรภาพ 1
มิตรภาพ 1
สิ่งก่อสร้างในอำเภอสุไหงโก-ลก
สะพานในรัฐกลันตัน
มีมี (แก้ความกำกวม)

มีมี (Mimi) อาจหมายถึง
== บุคคล ==
มีมี (ชื่อ) ชื่อต้นของบุคคล
มีมี ลี
มารายห์ แครี มีชื่อเล่นว่า มีมี
== ตัวละครในบันเทิงคดี ==
มีมี่ (เอาชีวิตรอดซีรีส์) ตัวละครจากเรื่อง เอาชีวิตรอด
ชเว มี-มี่ ตัวละครจากเรื่อง Hello Jadoo หนูชื่อจาดู
ทาโซงาเระ มีมี่ ตัวละครจากเรื่อง สงครามเกมไพ่
ทาจิคาวะ มีมี่ ตัวละครจากเรื่อง ดิจิมอน
เจ้าหญิงมีมี่ ตัวละครจากเรื่อง คูโระจัง แมวไซบอร์ค เหมียวมิซไซล์
== ดูเพิ่ม ==
โมโม (แก้ความกำกวม)
บิกริกส์: โอเวอร์เดอะโรดเรสซิง

บิกริกส์: โอเวอร์เดอะโรดเรสซิง (Big Rigs: Over the Road Racing) เป็นวิดีโอเกมแข่งรถใน ค.ศ. 2003 ที่พัฒนาโดย Stellar Stone และเผยแพร่โดย GameMill Publishing ผู้เล่นจะควบคุมรถบรรทุกกึ่งพ่วง ("บิกริก") และแข่งกับฝ่ายตรงข้ามที่อยู่นิ่งผ่านเช็กพอยต์บนเส้นทางรถบรรทุกสหรัฐ เนื่องจากบั๊กจำนวนมากและไม่มีวิธีเล่นเกมที่เหมาะสม ทำให้ บิกริกส์ ถูกวิจารณ์อย่างหนัก กลายเป็นเกมที่ได้เรตติงแย่ที่สุดในเว็บไซต์เมทาคริติกและเกมแรงกิงส์ และถูกกล่าวถึงในสื่อสิ่งพิมพ์เกมว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่แย่ที่สุดตลอดกาล เกมนี้ยังก่อให้เกิดสาวกเกมนับตั้งแต่วันเผยแพร่
== วิธีเล่น ==
บิกริกส์: โอเวอร์เดอะโรดเรสซิง เป็นวิดีโอเกมแข่งรถ ถึงแม้ว่าบนบรรจุภัณฑ์ระบุว่าเป็นการแข่งขันบนเส้นทางรถบรรทุกสหรัฐเพื่อกลายเป็นผู้ส่งสินค้าคนแรกและหลีกเลี่ยงการถูกจับกุมโดยตำรวจ ตัวเกมกลับไม่มีการบังคับใช้กฎหมายใด ๆ ทั้งสิ้น ผู้เล่นต้องเลือกรถบรรทุกกึ่งพ่วง ("บิกริก") และเส้นทาง 5 เส้นทาง ถึงแม้ว่าการเลือกเส้นทางที่สี่จะทำให้เกมเกิดข้อผิดพลาด หลังเลือกเสร็จแล้ว ผู้เล่นจะต้องควบคุมรถบรรทุกด้วยปุ่มลูกศรผ่านเช็กพอยต์ การขับถอยหลังจะทำให้รถขยับด้วยความเร็วคงที่ ในขณะที่การหยุดกดปุ่มจะทำให้รถบรรทุกหยุดทันที
การแข่งรถนี้ไม่มีการจับเวลา และรถฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ขยับตัว รถบรรทุกของผู้เล่นสามารถขับทะลุรถฝ่ายตรงข้ามและวัตถุทั้งหมดบนถนนเนื่องจากไม่มีขั้นตอนวิธีการตรวจสอบการชน ไม่มีการลงโทษจากการขับออกนอกถนน รถบรรทุกสามารถขึ้นและลงเนินเขาได้โดยไม่มีผลต่อความเร็วรถ และสามารถขับผ่านพื้นที่ว่างเปล่านอกแผนที่เกมได้ หลังชนะการแข่ง ผู้เล่นจะได้ถ้วยพร้อมกับประโยค "คุณคือผู้ชนะ !" 
== คำตอบรับ ==
เว็บไซต์เมทาคริติกจัดให้ บิกริกส์: โอเวอร์เดอะโรดเรสซิง ได้เสียงตอบรับในระดับ "ไม่ชอบอย่างมาก" จากความเห็น 5 อัน ทำให้ทางเว็บคำนวณคะแนนตามค่าเฉลี่ยแบบถ่วงน้ำหนักอยู่ที่ 8/100 ซึ่งเป็นคะแนนที่ต่ำที่สุดเท่าที่เคยมีมา เกมนี้ยังคงเป็นเกมที่แย่ที่สุดตลอดกาลในเกมแรงกิงส์ ส่วนเกมสปอต (2004) โคตากุ (2012 และ 2015) คอมพิวเตอร์แอนด์วิดีโอเกมส์ (2013) ฮาร์ดคอร์เกมเมอร์ (2014) เกมส์เรดาร์+ (2017) และพีซีเกมเมอร์ (2019) จัดให้ บิกริกส์ เป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่แย่ที่สุดตลอดกาล
Steve Haske จาก เกมโซน กล่าวถึงเกมนี้เป็นเกมแข่งรถที่ "แย่มากที่สุด" ใน ค.ศ. 2011 X-Play จัดให้เกมนี้อยู่ในช่อง "เกมส์ที่คุณไม่ควรซื้อ" ประจำเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 มอร์แกน เว็บบ์กล่าวถึง บิกริกส์ เป็น "เกมที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา" และไม่ใส่คะแนน เพราะระบบลงคะแนนไม่อนุญาตให้ใส่ศูนย์คะแนน NYU Game Center จัดแสดงเกมนี้ในนิทรรศการ Bad Is Beautiful: An Exhibition Exploring Fascinatingly Bad Games at the NYU Game Center ประจำเดือนเมษายน ค.ศ. 2012
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิดีโอเกมใน ค.ศ. 2003
วิดีโอเกมสำหรับผู้เล่นเดี่ยว
วิดีโอเกมแข่งรถ
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศยูเครน
วิดีโอเกมที่มีฉากในสหรัฐ
เกมสำหรับวินโดวส์
วิดีโอเกมมีม
อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน

อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน อิบน์ อัลอับบาส อิบน์ รอชิด อิบน์ ฮัมมาด (أحمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد; ) รู้จักกันในชื่อ อะห์มัด อิบน์ ฟัฎลาน เป็นนักเดินทางอาหรับมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเป็นที่รู้จักจากรายงานการเดินทางของเขา (ริซาละฮ์|i=yes; "สมุดบันทึก" หรือ "วารสาร") ในฐานะสมาชิกคณะทูตของอัลมุกตะดิรแห่งแบกแดด ประจำรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ถึงกษัตริย์แห่งบัลการ์โวลกา
รายงานของเขามีความโดดเด่นในการให้คำอธิบายถึงไวกิงโวลกาอย่างละเอียด เช่น บันทึกผู้เห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับชีวิตในฐานะส่วนหนึ่งของคาราวานการค้า และเป็นพยานในพิธีฝังศพในเรือ
นักประวัติศาสตร์จำนวนมากได้อ้างอิงผลงานรายละเอียดของอิบน์ ฟัฎลาน และยังสร้างผลงานที่ได้แรงบันดาลใจจากเขา เช่น นวนิยาย Eaters of the Dead โดยไมเคิล ไครช์ตัน และภาพยนตร์ พลิกตำนานสงครามมรณะ ที่มีเนื้อหาจากนวนิยายนี้
==หมายเหตุ==
== อ้างอิง ==
== ข้อมูล ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 870
นักสำรวจชาวอาหรับ
บุคคลที่ไม่ทราบปีที่เกิด
บุคคลที่ไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
นักสำรวจเอเชีย
นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับ
นักเขียนการท่องเที่ยว
นักเขียนจากแบกแดด
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์
โรงพยาบาลบางโพ

โรงพยาบาลบางโพ เป็นโรงพยาบาลเอกชนประเภทรับผู้ป่วยไว้ค้างคืน ขนาด 100 เตียง ตั้งอยู่เลขที่ 95 ถนนประชาราษฎร์ สาย 2 แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร อาคารภายในโรงพยาบาลประกอบด้วย 3 อาคาร แบ่งเป็นอาคารอุบัติเหตุ-ฉุกเฉิน และหอผู้ป่วย อาคารศูนย์การแพทย์ บนพื้นที่กว่า 5 ไร่ ปัจจุบันมีนายแพทย์เกตุ สายเพ็ชร์ เป็นประธานคณะกรรมการบริหารและผู้อำนวยการ และผู้ช่วยศาสตราจารย์สมจิตต์ สายเพ็ชร์ เป็นผู้อำนวยการบริหาร จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2564 มีจำนวนผู้ป่วยนอกใหม่ 12,717 คน และจำนวนผู้ป่วยใน 3,171 คน
==ประวัติ==
เดิมที่ดินที่ตั้งของโรงพยาบาลบางโพ เป็นธุรกิจโรงน้ำแข็งของครอบครัวบนเนื้อที่ไร่กว่า ชื่อว่า โรงน้ำแข็งบางโพ ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นโรงพยาบาล เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2533 ได้รับรองมาตรฐานกระบวนการคุณภาพ จากสถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาลเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2558 ต่อมากรุงเทพดุสิตเวชการได้เปิดศูนย์หัวใจที่โรงพยาบาลบางโพเมื่อ พ.ศ. 2556
เมื่อ พ.ศ. 2559 โรงพยาบาลวิภาวดีได้ลงทุนในหุ้นสามัญของบริษัทโรงพยาบาลบางโพ จำกัด จำนวน 1 ล้านหุ้น
==โครงสร้างผู้ถือหุ้น==
ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2559
กลุ่มสกุล สายเพ็ชร์ 33.55 %
บริษัท โรงพยาบาลวิภาวดี จำกัด (มหาชน) 28.57%
กลุ่มสกุล ตงพิพัฒน์ 25.30 %
ผู้ถือหุ้นรายย่อย 12.58 %
==บริการ==
อายุรกรรม
สุขภาพสตรี
เวชศาสตร์ฟื้นฟู
ศัลยกรรมกระดูกและข้อ
ศัลยกรรม
กุมารเวช
หู คอ จมูก
ผิวหนังและคอสเมติก
จักษุ
ทันตกรรม
สุขภาพหัวใจ
อุบัติเหตุ-ฉุกเฉิน
==อ้างอิง==
บางโพ
สิ่งก่อสร้างในเขตบางซื่อ
แอร์โมโอเรอา

แอร์โมโอเรอา (อังกฤษ: Air Moorea) เป็นสายการบินสัญชาติฝรั่งเศส มีท่าหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฟาอา ในตาฮีตีของเฟรนช์พอลินีเชีย ใกล้กับปาเปเอเต เมืองหลวงของดินแดน แอร์โมโอเรอาให้บริการเที่ยวบินภายในหมู่เกาะเฟรนช์พอลินีเชีย

== ประวัติ ==
แอร์โมโอเรอาเริ่มให้บริการในเดือนกันยายน ค.ศ. 1968 โดยแอร์ตาฮิติเป็นเจ้าของสายการบินนี้ทั้งหมด
เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 สายการบินหยุดดำเนินการ แม้จะไม่ทราบว่าเครื่องบินของของแอร์โมโอเรอาไปที่ใด แต่เครื่องบินทะเบียน F-OHJG ได้ย้ายไปให้บริการกับแอร์อันทิล
== ฝูงบิน ==
ก่อนที่จะเลิกดำเนินงาน แอร์โมโอเรอามีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้
== อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ ==
เที่ยวบินที่ 1121 เป็นเครื่องบินเดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-6 ซึ่งตกลงสู่มหาสมุทรหลังจากบินขึ้นจากท่าอากาศยานโมโอเรอา บนเกาะโมโอเรอา ในเฟรนช์โปลินีเซียเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 2007 คร่าชีวิตผู้คนทั้งหมด 20 คนบนเครื่อง คาดว่าเกิดจากสายเคเบิลอุปกรณ์เสียหาย จากแรงลมของเครื่องยนต์เจ็ตของครื่องบินลำอื่นในสนามบิน
== อ้างอิง ==
สายการบิน
สายการบินสัญชาติฝรั่งเศส
สะพานเจริญรัช 31

สะพานเจริญรัช 31 เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม ด้านใต้ติดกับปากคลองตลาด เชื่อมถนนมหาราชกับถนนจักรเพชร แขวงพระบรมมหาราชวังและแขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
พ.ศ. 2453 เป็นปีแรกที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จขึ้นครองราชย์สมบัติ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงโยธาธิการจัดทำแบบเฉลิมสะพานสุดท้ายตามพระราชประสงค์ของสมเด็จพระราชบิดา พร้อมกันนั้นก็มีพระราชบัญชาให้เลือกที่ตั้งและออกแบบสะพาน ซึ่งจะสร้างเป็นการเฉลิมฉลองโอกาสครบรอบพระชนมพรรษาสำหรับ ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2454) ในคราวเดียวกันด้วย เจ้าพระยายมราชได้ทูลเกล้าฯ เสนอแบบสะพานเจริญรัช 31 ซึ่งกำหนดสร้าง ณ ปากคลองตลาด และได้รับพระบรมราชานุญาตให้ดำเนินการได้ การก่อสร้างได้ดำเนินและเสร็จสิ้นจนกระทั่งมีพระราชพิธีเสด็จเปิดสะพานนี้ในวันที่ 30 ธันวาคม ร.ศ. 130 (พ.ศ. 2454) พระราชทานนามว่า สะพานเจริญรัช 31 เป็นสะพานแรกในสะพานชุดที่ขึ้นต้นด้วยเจริญ
สะพานชุดเจริญมีอีก 5 สะพาน คือ สะพานเจริญราษฎร์ 32 ข้ามคลองมหานาค สะพานเจริญพาศน์ 33 ข้ามคลองบางกอกใหญ่ สะพานเจริญศรี 34 ข้ามคลองคูเมืองเดิมตรงวัดบุรณศิริมาตยาราม และสะพานเจริญสวัสดิ์ 35 ข้ามคลองผดุงกรุงเกษมตรงหัวลำโพง โดยตัวเลขบอกพระชนมายุในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนสะพานเจริญรัช 31 เป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 92 ตอนที่ 61 วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2518
==สถาปัตยกรรม==
สะพานสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก แผนผังสะพานมีขอบสะพานทั้งสองข้างเป็นรูปโค้งครึ่งวงกลม ลูกกรงสะพานทั้งสองข้างประดิษฐ์เป็นลูกกรงปูนปั้นรูปเสือป่ายืนหันข้างประคองพระขรรค์ด้วยเท้าคู่หน้าทั้งคู่ โดยหันหน้าเข้าหากันที่บริเวณกึ่งกลางราวสะพาน ที่กึ่งกลางราวสะพานเป็นที่ประดิษฐานพระนามภิไธยย่อ ว.ป.ร. และชื่อสะพาน ที่ปลายราวสะพานทั้งสี่ด้านมีแป้นกลมประจุตัวเลข 31 อันเป็นจำนวนปีพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในปีนั้น
==อ้างอิง==
เจริญรัช 31
โบราณสถานในเขตพระนคร
เจริญรัช 31
เซ็มโบกุ

เซ็มโบกุ เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น มีประชากรประมาณ 25,857 คน (10,584 ครัวเรือน) มีความหนาแน่นของประชากร 24 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 1,093.64 ตารางกิโลเมตร (422 ตารางไมล์)
== ภูมิศาสตร์ ==
เซ็มโบกุตั้งอยู่ในเขตภูเขาทางตอนกลางของจังหวัดอากิตะ ทางทิศตะวันออกติดกับจังหวัดอิวาเตะ มีทะเลสาบซาวะเป็นทะเลสาบที่ลึกที่สุดในญี่ปุ่นตั้งอยู่ในเมือง
== ประชากร ==
ประชากรของเซ็มโบกุมีมากที่สุดในช่วงต้นทศวรรษที่ 1960 
== อ้างอิง ==
นครในจังหวัดอากิตะ
อำนาจบาดเลือดแค้น

อำนาจบาดเลือดแค้น (The Power of the Dog) เป็นภาพยนตร์แนวคาวบอยตะวันตกที่มีการดำเนินเนื้อเรื่องแบบไซโค-ดรามา ออกฉายครั้งแรกในปี ค.ศ. 2021 โดยเป็นการร่วมทุนสร้างของ 4 ประเทศได้แก่ นิวซีแลนด์, ออสเตรเลีย, สหรัฐอเมริกา และ สหราชอาณาจักร กำกับการแสดงและเขียนบทภาพยนตร์โดย เจน แคมเปียน ใช้เนื้อเรื่องจากนวนิยายของ โธมัส ซาเวจ ที่เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1967 นำแสดงโดย เบเนดิกต์ คัมเบอร์แบตช์ ร่วมด้วย เคียร์สเต็น ดันสต์, เจสซี เพลมอนส์, โคดี สมิท-แม็คฟี และ ฟรานเซส คอนรอย ในบทนักแสดงสมทบ การถ่ายทำโดยส่วนใหญ่ของเรื่องใช้พื้นที่ในเขตชนบทของโอทาโก ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะใต้ของประเทศนิวซีแลนด์ โดยเนื้อเรื่องเน้นการบอกเล่าและนำเสนอเกี่ยวกับความรัก, ความเศร้าโศก, ความเคียดแค้น, การอิจฉาริษยา และ กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ซึ่งคำว่า "The Power of The Dog" ซึ่งเป็นชื่อภาษาอังกฤษของภาพยนตร์เรื่องนี้ นำมาจากข้อความหนึ่งที่ปรากฏใน หนังสือเพลงสดุดี บทที่ 22:20 อันเป็นส่วนหนึ่งของคำภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิม ฉบับพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
อำนาจบาดเลือดแค้น ถูกนำออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2021 ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ครั้งที่ 78 โดย เจน แคมเปียน ได้รับรางวัลสิงโตเงิน สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม หลังจากนั้นได้นำออกฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไปแบบจำกัดโรงภาพยนตร์ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 และเผยแพร่ทั่วโลกผ่านระบบสตรีมมิงทางเน็ตฟลิกซ์เป็นช่องทางหลักตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2021
หลังจากภาพยนตร์ถูกนำออกเผยแพร่ก็ประสบความสำเร็จในแง่ของคำวิจารณ์เมื่อได้รับกระแสชื่นชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ทั่วโลก โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกันได้จัดอันดับให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของปี ค.ศ. 2021 และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 3 สาขา ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประเภทดราม่า , นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (โคดี สมิต-แม็คฟี) และ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (เจน แคมเปียน) นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์มากถึง 12 สาขา รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม พร้อมกับทำสถิติเป็นภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัลออสการ์มากที่สุดในปี 2022 โดยเจน แคมเปียน ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
==นักแสดง==
เบเนดิกต์ คัมเบอร์แบตช์ รับบท ฟิล เบอร์แบงค์
เคียร์สเต็น ดันสต์ รับบท โรส กอร์ดอน
เจสซี เพิลมอนส์ รับบท จอร์จ เบอร์แบงค์
โคดี สมิท-แม็คฟี รับบท ปีเตอร์ กอร์ดอน
โธมาซิน แม็คเคนซี รับบท โลลา
เจนีวีฟ เลมอน รับบท คุณนายลูอีส
คีธ คาร์ราดีน รับบท เอ็ดเวิร์ด
ฟรานเซส คอนรอย รับบท คุณนายเบอร์แบงค์
==อ้างอิง==
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ที่สร้างจากนิยาย
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
ภาพยนตร์ชีวิต
ภาพยนตร์เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศนิวซีแลนด์
ภาวะมีเมตฮีโมโกลบินในเลือด

ภาวะมีเมตฮีโมโกลบินในเลือด (methemoglobinemia) คือภาวะที่ในเลือดมีระดับของเมตฮีโมโกลบินมากกว่าปกติ ผู้ป่วยอาจมีอาการปวดศีรษะ เวียนศีรษะ หายใจลำบาก คลื่นไส้ ผิวเขียวคล้ำ ภาวะแทรกซ้อนที่พบได้ เช่น ชัก และหัวใจเต้นผิดจังหวะ
ภาวะนี้อาจเกิดจากการได้รับยาหรือสารบางอย่าง หรืออาจเป็นโรคทางพันธุกรรมก็ได้ สารที่ทำให้เกิดภาวะนี้ได้ เช่น เบนโซเคน ไนเตรท หรือแดปโซน กลไกที่ทำให้เกิดอาการของโรคคือธาตุเหล็กในฮีโมโกลบินถูกเปลี่ยนจากรูปเฟอร์รัส [Fe2+] ให้เป็นเฟอร์ริค [Fe3+] การวินิจฉัยส่วนใหญ่ได้จากอาการและการวัดระดับออกซิเจนในเลือดได้ต่ำและไม่ดีขึ้นหลังให้ออกซิเจน การยืนยันการวินิจฉัยทำได้โดยการตรวจวัดก๊าซในเลือด
การรักษาส่วนใหญ่เป็นการให้ออกซิเจนและเมทิลีนบลู การรักษาอื่นๆ เช่น การให้วิตามินซี การเปลี่ยนถ่ายเลือด และการให้ออกซิเจนความกดบรรยากาศสูง เมื่อได้รับการรักษาที่ถูกต้องแล้วผู้ป่วยส่วนใหญ่มีผลการรักษาที่ดี ภาวะนี้โดยทั่วไปแล้วพบได้น้อย โดยผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นชนิดที่เกิดขึ้นภายหลัง มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นชนิดพันธุกรรม
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โรคของเม็ดเลือดแดง
โรคที่ถ่ายทอดทางออโตโซมลักษณะด้อย