pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สาธารณรัฐกงสี

สาธารณรัฐกงสี (kongsi republic; ) บางครั้งเรียกว่า ประชาธิปไตยกงสี (kongsi democracy) หรือ สหพันธ์กงสี (kongsi federation) เป็นรัฐปกครองตนเองบนเกาะบอร์เนียวที่ก่อตัวขึ้นจากการรวมตัวกันของชุมชนทำเหมืองชาวจีนที่เรียกว่ากงสี ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 สาธารณรัฐกงสีควบคุมดินแดนทางตะวันตกของเกาะบอร์เนียวเกือบทั้งหมด สาธารณรัฐกงสีที่ใหญ่ที่สุดสามแห่งประกอบด้วยสาธารณรัฐหลานฟาง สาธารณรัฐเหอชุ่น (和順共和國) และสหพันธ์ซานเถียวโกว (三条沟聯邦) กงสีเชิงพาณิชย์มีอยู่ทั่วไปในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลที่มีอยู่ทั่วโลก ทว่าสาธารณรัฐกงสีบนเกาะบอร์เนียวมีความเฉพาะตัวในฐานะที่เป็นรัฐอธิปไตยที่ควบคุมดินแดนเป็นแนวขนาดใหญ่
สาธารณรัฐกงสีแข่งขันกับดัตช์ในการปกครองบอร์เนียว อันนำไปสู่การเกิดสงครามกงสีจำนวนสามครั้ง ได้แก่ ค.ศ. 1822–24, ค.ศ. 1850–54 และ ค.ศ. 1884–85 ซึ่งในท้ายที่สุดดัตช์มีชัยชนะเหนือสาธารณรัฐกงสีทั้งมวล และนำดินแดนเหล่านั้นเข้าอยู่ภายใต้อำนาจของอาณานิคมดัตช์
สหพันธ์กงสีปกครองแบบประชาธิปไตยทางตรง และได้รับการเรียกขานว่า "สาธารณรัฐ" เป็นครั้งแรกโดยนักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ตามนักวิชาการสมัยใหม่มีมุมมองที่ต่างกันว่าสาธารณรัฐกงสีควรถือเป็นสาธารณรัฐแบบตะวันตกหรือเป็นประชาธิปไตยแบบประเพณีจีน
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
สหพันธรัฐสิ้นสภาพ
ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย
รัฐสิ้นสภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประเทศที่ใช้ภาษาจีนเป็นภาษาทางการ
ลอนดอนพัลเลเดียม

ลอนดอนพัลเลเดียม (London Palladium); ) เป็นโรงละครภายใต้การอนุรักษ์ระดับ II* หนึ่งในเวสท์เอนด์เธียเทอร์ ตั้งอยู่บนถนนอาร์กายล์ ในย่านโซโฮ ลอนดอน โรงละครมีที่นั่งรวม 2,286 ที่นั่ง โรงละครใช้เป็นสถานที่แสดงและจัดเทศกาล รวมถึงใช้ถ่ายทำรายการโทรทัศน์ เช่นระหว่างปี 1955 ถึง 1969 ใช้ถ่ายทำรายการ ซันเดย์ไนท์แอทเดอะลอนดอนพัลเลเดียม ฉายบนช่องไอทีวี
พัลเลเดียมก่อสร้างขึ้นโดยวอลเทอร์ กิบเบินส์ในปี 1910 เพื่อแข่งขันกับโรงละครลอนดอนฮิพโพโดมของเซอร์เอ็ดเวิร์ด มอส และลอนดอนคอลิเซียมของเซอร์ออสวอลด์ สโตลล์ ฟาซาดของอาคาร (ตั้งอยู่บนที่อดีตเคยเป็นบ้านอาร์กายล์ซึ่งถูกทุบทำลายไปในทศวรรษท่ 1860s
==อ้างอิง==
Guide to British Theatres 1750–1950, John Earl and Michael Sell pp.&nbsp;122–3 (Theatres Trust, 2000) 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Official London Palladium Site
History of the London Palladium from Television Heaven's Sunday Night at the London Palladium
The Palladium Pantomimes It's Behind You
Building history , Survey of London, vols 31 and 32 (1963)
London Palladium Theatre History with many pictures and original Programmes; Music Hall and Theatre History Site – Dedicated to Arthur Lloyd, 1839 – 1904
Moss Empires' Theatres in the Fifties by Donald Auty, Music Hall and Theatre History Site – Dedicated to Arthur Lloyd, 1839 – 1904
โรงละครเวสท์เอนด์
ซิทีออฟเวสต์มินสเตอร์
สิ่งก่อสร้างในลอนดอน
ยุทธการที่โกรกธารโกะเทะ

ยุทธการที่โกรกธารโกะเทะ (ဂုတ်ထိပ်တိုက်ပွဲ) เป็นการรบกันใน สงครามจีน-พม่า การต่อสู้ระหว่าง ราชวงศ์โก้นบอง ของพม่า และ ราชวงศ์ชิง ของจีนในช่วงปลายเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2310 หรือต้นเดือนมกราคม ปี พ.ศ. 2311 เป็นการรบหลักครั้งแรกในการบุกครั้งที่ 3 โดยกองทัพจีนซึ่งก่อนหน้านั้นไม่ประสบความสำเร็จในการบุกพม่าใน พ.ศ. 2308 และ พ.ศ. 2309 ชัยชนะของกองทัพจีนครั้งนี้เป็นการเคลียร์ทางให้กองทัพหลักของจีนมุ่งหน้าสู่ อังวะ ราชธานีของพม่าในขณะนั้น
== รายละเอียด ==
กองทัพจีนวางแผนบุกเป็นสองทาง กองทัพหลักของจีนนำโดย หมิงรุ่ย พระราชบุตรเขยของ จักรพรรดิเฉียนหลง บุกมายัง อังวะ ผ่านทาง แสนหวี ล่าเสี้ยว และ สี่ป้อ และทางใต้ของ Namtu River (เส้นทางการบุกหลักเป็นเส้นทางเดียวกันกับกองทัพแมนจูเมื่อร้อยปีก่อนหน้าที่ตามจับ จักรพรรดิหย่งลี่ แห่งราชวงศ์หมิงใต้) ส่วนกองทัพที่ 2 นำโดยขุนพลเอ๋อเอ่อร์เติงเอ๋อ ซึ่งพยายามมาทางเมือง บะมอ อีกครั้ง
== อ้างอิง ==
โกรกธารโกะเทะ
สงครามจีน–พม่า
ความขัดแย้งในปี พ.ศ. 2310
พระเจ้ากุมารกัสสปะ

พระเจ้ากุมารกัสสปะ (ကုမာရ ကဿပ) กษัตริย์แห่งพุกามที่ได้รับการแต่งตั้งโดย มองโกล ซึ่งครองสิริราชสมบัติอยู่เพียง 10 สัปดาห์ในปี พ.ศ. 1844 เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ พระเจ้ากะยอชวาแห่งพุกาม มองโกลได้เข้ามาแทรกแซงหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์ถูกโค่นล้มโดย เจ้าชายพี่น้องแห่งมยีนไซง์ ในปี พ.ศ. 1840 พระองค์ได้รับการประกาศให้เป็นกษัตริย์แห่งพม่าอย่างถูกต้องในปี พ.ศ. 1843 พระเจ้ากุมารกัสสปะเสด็จกลับพุกามพร้อมกับกองทัพมองโกลผู้รุกรานในปี พ.ศ. 1844 แต่ต้องล่าถอยกลับไปหลังจากที่ขุนพลของมองโกลได้รับสินบนแล้ว
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์พุกาม
พระมหากษัตริย์พม่า
อีริค คริสตอฟเฟอร์เซนแห่งเดนมาร์ก

อีริค คริสตอฟเฟอร์เซนแห่งเดนมาร์ก (ราวค.ศ. 1307 - ราวค.ศ. 1332) (Erik Christoffersen) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์รองแห่งเดนมาร์ก หรือยุวพระมหากษัตริย์ตั้งแต่ปีค.ศ. 1321 จนกระทั่งสวรรคต โดยเป็นพระประมุขร่วมกับพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดา ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์แอสตริดเซน พระองค์มักถูกเรียกว่า "อีริค พระมหากษัตริย์ที่ถูกเลือก"
เจ้าชายอีริคเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 และยูเฟเมียแห่งพอเมอเรเนีย ในปีค.ศ. 1321 พระองค์ทรงได้รับเลือกให้ครองราชบัลลังก์เคียงคู่พระราชบิดาในฐานะยุวพระมหากษัตริย์ หรือ กษัตริย์พระองค์รอง และประกอบพิธีอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1324 ในปีค.ศ. 1325 พระราชบิดาทรงมีพระบัญชาให้พระองค์ยกกองทัพไปหยุดยั้งเหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์และกลุ่มพันธมิตร แต่พระองค์ทรงถูกทหารทอดทิ้งและถูกจับกุมคุมขังในปราสาทฮาเดอร์สเลฟ พระราชบิดาของพระองค์ทรงถูกบีบให้สละราชบัลลังก์และถูกเนรเทศ ในขณะที่ดยุกวัลเดมาร์แห่งจัตแลนด์ใต้วัย 12 ปีได้ถูกเลือกให้ครองราชบัลลังก์เดนมาร์ก ภายใต้การสำเร็จราชการของเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค หลังจากเกิดความโกลาหลในการปกครอง "สาธารณรัฐขุนนาง"ในเดนมาร์ก กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ได้ถูกฟื้นฟูราชบัลลังก์อีกครั้งในฐานะกษัตริย์หุ่นเชิดในปีค.ศ. 1329 ด้วยความช่วยเหลือของอนุชาต่างบิดาคือ โยฮันน์ที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-ปลอน ยุวกษัตริย์อีริคได้รับการปล่อยพระองค์ในปีค.ศ. 1330 โดยมีเงื่อนไขว่าพระองค์ต้องเสกสมรสกับเอลิซาเบธแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ดัชเชสม่ายแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค และเป็นน้องสาวของเคานท์เกอร์ฮาร์ดที่ 3 ศัตรูของพระราชบิดา การเสกสมรสครั้งนี้ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน การเสกสมรสถูกบอกล้างในปีถัดมา สงครามจึงเกิดขึ้นอีกครั้งระหว่างพระราชบิดาที่ร่วมกับเคานท์โยฮันน์ และต้องทำสงครามกับเคานท์เกอร์ฮาร์ด
ยุวกษัตริย์อีริคสวรรคตก่อนพระราชบิดา พระองค์ร่วมต่อสู้ในสงครามที่พระราชบิดาทรงแตกหักกับแคว้นฮ็อลชไตน์ ในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1330 ยุวกษัตริย์อีริคพ่ายแพ้ในสงครามที่ดันเนอวีร์เกอ แต่พระองค์ได้หลบหนีไปยังคีลได้ ที่ซึ่งสุดท้ายพระองค์สวรรคตด้วยพระอาการบาดเจ็บจากการสู้รบ ในไม่กี่เดือนถัดมา ในช่วงปลายปีค.ศ. 1331 หรือ ต้นปีค.ศ. 1332 พระบรมศพของยุวกษัตริย์อีริคถูกฝังที่โบสถ์ซอรือ หลังจากนั้นมีการย้ายไปฝังที่โบสถ์นักบุญเบ็นท์ ในริงสเต็ด พระราชบิดาของพระองค์สวรรคตในปีเดียวกัน เดนมาร์กถูกยกเลิกการเป็นราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการ และตลอดเวลาแปดปีถัดมาประเทศถูกปกครองด้วยผู้รับจำนองที่ดินหลายรายซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของทหารชาวเยอรมัน ในเวลาต่อมาพระอนุชาของพระองค์ได้ยึดเดนมาร์กคืนมาได้จากพวกฮ็อลชไตน์และครองราชย์เป็น พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
เจ้าชายเดนมาร์ก
รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงที่ไม่เคยสืบราชสันตติวงศ์
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1314 - ค.ศ. 1364) พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กระหว่างปีค.ศ. 1326 ถึง ค.ศ. 1329 ในขณะที่พระองค์ยังไม่บรรลุนิติภาวะ พระองค์ยังครองตำแหน่งเป็น ดยุกวัลเดมาร์ที่ 5 ดยุกแห่งชเลสวิช ในปีค.ศ. 1325 - 1326 และในปีค.ศ. 1330 - 1364 พระองค์เป็นกษัตริย์ฝ่ายผู้ทรยศต่อต้านรัชกาลที่ไม่ประสบความสำเร็จของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก แต่การครองราชย์ของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 ก็ทรงถูกต่อต้านจากเหล่าข้าราชบริพารด้วย รัชกาลของพระองค์สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์สละราชบัลลังก์ บางครั้งมีการสับสนว่า วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ (ราวค.ศ. 1209 - 1231) เป็นกษัตริย์พระองค์เดียวกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3
==พระประวัติ==
พระบิดาของกษัตริย์วัลเดมาร์คือ อีริคที่ 2 ดยุกแห่งชเลสวิก และพระมารดาของพระองค์คือ อเดเลดแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ธิดาในไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค เมื่อพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระญาติห่างๆ ของพระองค์และเป็นคู่แข่งทางราชตระกูลถูกเนรเทศออกไปจากบัลลังก์ เหล่าขุนนางฮ็อลชไตน์และเดนมาร์กพยายามสรรหากษัตริย์พระองค์ใหม่ พวกเขาได้เลือกดยุกวัลเดมาร์ที่ 5 แห่งชเลสวิช วัย 11 พรรษาเป็นพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นประมุขของสายตระกูลอเบลที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์ก ด้วยยังทรงพระเยาว์ เกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ผู้เป็นพระปิตุลาฝ่ายพระมารดาและเป็นผู้รับจำนองทื่ดินรายใหญ่ที่สุดของเดนมาร์ก ได้เป็นผู้สำเร็จราชการและเป็นผู้ปกครองพระมหากษัตริย์ ("grev Gert" or "Den kullede Greve")
การครองราชย์ของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 3 มีความเข้มงวดน้อยกว่าสมัยกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 มีข้อกำหนดใหม่บางประการเช่น ปราสาทของราชวงศ์ทั้งหมดในสคาเนียต้องถูกทำลาย และขุนนางทุกคนมีสิทธิที่จะเสริมสร้างที่อยู่อาศัยของตน ข้อตกลงที่สำคัญนี้เรียกว่า คอนสติตูชิโอ วัลเดมาเรียนา ซึ่งเป็นการสัญญาว่าในอนาคต คนๆ เดียวจะไม่สามารถปกครองทั้งชเลสวิชและเดนมาร์กพร้อมกันได้ กษัตริย์วัลเดมาร์จึงยอมยกดินแดนที่เป็นมรดกของพระบิดา คือ ชเลสวิช ให้แก่เคานท์เกอร์ฮาร์ด ผู้เป็นสมเด็จลุงและผู้ปกครอง เกอร์ฮาร์ดจึงเป็นชาวฮ็อลชไตน์คนแรกที่ได้เป็นดยุก และใช้นามว่า เกอร์ฮาร์ด ดยุกแห่งจัตแลนด์ (จัตแลนด์ใต้ หรือ ชเลสวิช)
ในทางปฏิบัติ เดนมาร์กถูกขุนนางครอบงำอย่างสิ้นเชิง สิ่งนี้ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ชาวนา ขุนนางส่วนหนึ่งเป็นชาวต่างชาติและหลายคนตั้งอัตราเก็บภาษีใหม่ ในปีค.ศ. 1328 ชาวนาในเกาะเชลลันด์ก่อกบฏ แต่ก็ถูกปราบปราม และมีกบฏในคาบสมุทรจัตแลนด์ในปีค.ศ. 1329 การกบฏในจัตแลนด์ประสบความสำเร็จกว่า แต่สุดท้ายก็ถูกปราบปรามเช่นกัน สุดท้าย เคานท์เกอร์ฮาร์ดประกาศยอมแพ้ในนามของกษัตริย์ และในปีค.ศ. 1329 กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 เสด็จกลับคืนสู่ราชบัลลังก์ อดีตกษัตริย์วัลเดมาร์กลับไปครองชเลสวิชเช่นเดิม
ในปีค.ศ. 1340 อดีตกษัตริย์ทรงให้ขนิษฐาคือ เฮลวิกแห่งชเลสวิช อภิเษกสมรสกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก กษัตริย์พระองค์ใหม่ ในช่วงปลายการครองตำแหน่งของพระองค์ ได้มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายต่อเดนมาร์ก โดยมีสงครามต่อกันสลับกับการร่วมมือกัน
ดยุกวัลเดมาร์สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1364 พระองค์เสกสมรสกับรีชาร์ดิสแห่งชเวรีน ธิดาในกุนเซลินที่ 6 เคานท์แห่งชเวรีน ทั้งสองมีบุตรชายสองคน คือ วัลเดมาร์ (ค.ศ. 1338 - 1360) และเฮนริก ดยุกแห่งชเลสวิช (ค.ศ. 1342 - 1375) เฮนริกสืบตำแหน่งดัชชีชเลสวิชต่อจากบิดา
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
ดยุกแห่งชเลสวิช
เลตโชว์วิตเดวิด เลตเทอร์แมน

เลตโชว์วิตเดวิด เลตเตอร์แมน (Late Show with David Letterman) เป็นเลตไนต์ทอล์กโชว์สัญชาติอเมริกันทางช่องซีบีเอส มีเดวิด เลตเทอร์แมนเป็นพิธีกร นับเป็นรายการแรกในแฟรนไชส์เลตโชว์ รายการออกอากาศรอบประเดิมเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2536 และผลิตโดย เวิลด์ไวด์แพนส์ บริษัทผลิตของเลตเทอร์แมน และซีบีเอส เทเลวิชชันสตูดิโอส์ ในบรรดารายการเลตไนต์ใหญ่ ๆ ของสหรัฐ เลตโชว์ มียอดผู้ชมเฉลี่ยสะสมเป็นอันดับสอง ในตลาดสหรัฐส่วนใหญ่ รายการออกอากาศตั้งแต่เวลา 23.35 น. ถึง 0.37 น. ตามเวลาตะวันออกและแปซิฟิก และถ่ายทำในวันจันทร์ถึงพุธในเวลา 16.30 น. และวันพฤหัสบดีในเวลา 15.30 น. และ 18.00 น. เวลาตะวันออก ตอนที่ถ่ายทำตอนที่สองในวันพฤหัสบดีปกติแพร่สัญญาณในวันศุกร์สัปดาห์เดียวกัน
ในปี 2545 เลตโชว์วิตเดวิด เลตเทอร์แมน จัดอยู่ในอันดับ 7 ในรายการทีวียิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล 50 รายการของทีวีไกด์ หลังเป็นพิธีกรกว่า 30 ปี เลตเทอร์แมนได้เป็นพิธีกรเลตไนต์ทอล์กโชว์นานที่สุดในปี 2556 แซงจอห์นนี คาร์สัน ในปีนั้น เลตไนต์ และ เลตโชว์ จัดอยู่ในอันดับที่ 41 ใน ซีรีส์ยอดเยี่ยมตลอดกาล 60 ซีรีส์ของทีวีไกด์ รายการได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีเพรมไทม์สาขาซีรีส์วาไรตีดีเด่น 16 ครั้ง และได้รับรางวัล 6 ครั้ง นอกจากนี้ยังได้รับเสนอชื่อรับรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สาขาการกำกับดีเด่นสำหรับซีรีส์วาไรตี 15 ครั้ง และได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สาขาเขียนบทดีเด่นสำหรับซีรีส์วาไรตี 16 ครั้ง
ในปี 2557 เลตเทอร์แมนประกาศเกษียณและรายการตอนสุดท้ายแพร่สัญญาณเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2558 จากนั้นรายการที่มาแทนคือ เลตโชว์วิตสตีเฟน กอลแบร์ ซึ่งออกอากาศรอบประเดิมในวันที่ 8 กันยายน 2558
== อ้างอิง ==
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2536
รายการโทรทัศน์ที่ยุติการออกอากาศในปี พ.ศ. 2558
รายการโทรทัศน์ช่องซีบีเอส
รายการโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ
รายการโทรทัศน์ที่ถ่ายทำในนิวยอร์ก
เอลิซาเบธแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค

เอลิซาเบธแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค (ราว ค.ศ. 1300 - ก่อน ค.ศ. 1340) เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งดัชชีซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค ในช่วงที่บุตรชายยังอยู่ในวัยเยาว์ในช่วงปีค.ศ. 1321 จนถึงค.ศ. 1330 เอลิซาเบธได้รับคำแหน่งจากการสมรสสองครั้ง ครั้งที่หนึ่งคือ ดัชเชสแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค และครั้งที่สองคือยุวสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1330 - 1331) โดยเสกสมรสกับอีริค คริสตอฟเฟอร์เซนแห่งเดนมาร์ก พระราชโอรสในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
==พระชนม์ชีพ==
เอลิซาเบธเป็นสมาชิกตระกูลชอมบวร์ค เป็นธิดาในไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์คกับเฮลวิกแห่งโบรงก์ฮอสต์ สวามีคนแรกของพระนางคือโยฮันน์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค ซึ่งสมรสกันราวปีค.ศ. 1315 เอลิซาเบธมีบุตรชายซึ่งสืบตำแหน่งต่อจากสวามีคือ อัลเบร็คท์ที่ 4 ดยุกแห่งซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค แต่พระนางต้องเป็นผู้สำเร็จราชการดัชชีในช่วงที่บุตรชายยังอยู่ในวัยเยาว์
ในปีค.ศ. 1330 ดัชเชสม่ายเอลิซาเบธได้เสกสมรสกับอีริค คริสตอฟเฟอร์เซน ยุวกษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก ศัตรูของเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ผู้เป็นพี่ชายของพระนาง ทั้งสองพระองค์ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน และการเสกสมรสถูกบอกล้างในปีถัดมา อดีตพระสวามีของพระนางสวรรคตในสงครามกับฮ็อลชไตน์ในปีค.ศ. 1332
==อ้างอิง==
Elisabeth
อ
เมย์แฟร์

เมย์แฟร์ (Mayfair) เป็นย่านคนร่ำรวยในเวสท์เอนด์ของลอนดอนตั้งอยู่ติดกับตะวันออกของไฮด์พาร์ค ในนครเวสต์มินสเตอร์ ระหว่างถนนออกซเฟิด, ถนนเรเจินท์, พิคะดิลลี และ พาร์คเลน เมย์แฟร์เป็นหนึ่งในย่านที่แพงที่สุดในลอนดอนและในโลก
ชื่อของย่านมาจากเทศกาลประจำปี "เทศกาลเดือนพฤษภาคม" (May Fair) ซึ่งมีขึ้นตั้งแต่ปี 1686 ถึงปี 1764 ตรงจุดที่ปัจจุบันคือตลาดเชเพิร์ด ในเวลาต่อมาเทศกาลกลายเป็นเทศกาลที่น่าขยะแขยงและเป็ตลาดล่าง (downmarket) มากจนในที่สุดกลายเป็นเหตุรำคาญ (nuisance) ต่อสาธารณชน ต่อมาตระกูลกรอสเวเนอร์ (Grosvenor) ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นดยุกแห่งเวสต์มินสเตอร์ จึงเข้าครอบครองพื้นที่ผ่านการสมรสและพัฒนาย่านขึ้นใหม่ภายใต้แนวทางของธอมัส บาร์โลว์ (Thomas Barlow) ซึ่งประกอบด้วยการสร้างจัตุรัสฮันนอเวอร์, จัตุรัสเบิร์คลีย์ และ จัตุรัสกรอสเวเนอร์ รายล้อมด้วยที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์แลเโบสถ์เซนท์จอร์เจิสฮันนอเวอร์สแควร์
ในปัจจุบัน เมย์แฟร์เป็นย่านร่ำรวยและหรูหรา ประกอบที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์, ร้านค้าและภัตตาคารหรูหรา, โรงแรมหรู ตลอดช่วงถนนพิคะดิลลี และ พาร์คเลน ความมั่งคั่งของย่านเมย์แฟร์ทำให้เมย์แฟร์เป็นจุดที่แพงที่สุดในบอร์ดเกม มอนอพอลี ของลอนดอน
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
== ดูเพิ่ม ==
==แหล่งข้อมูอื่น==
of the business directory
 
ย่านในลอนดอน
นครเวสต์มินสเตอร์
วัดสำแล

วัดสำแล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านกระแชง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 80 ตารางวา โฉนดเลขที่ 6341 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 8 แปลง เนื้อที่ 103 ไร่ 45 ตารางวา
วัดสำแลสร้างโดยมอญที่อพยพมาเมื่อครั้งต้นรัตนโกสินทร์ได้ร่วมกันสร้างขึ้น สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมา พ.ศ. 2412 เกิดความทรุดโทรมจึงบูรณะใหม่อีกครั้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2414 เขตวิสุงตามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร
แต่เดิมวัดสำแลในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อมา 3 ครั้งแล้ว ชาวมอญที่อพยพเข้ามาในสมัยรัชกาลที่ 2 ช่วยกันสร้างวัดขึ้นให้ชื่อว่า แภ่ธ่มษะ "แภ่" แปลว่า วัด "ธ่มษะ" แปลว่า สำแล เป็นชื่อวัดที่อยู่ในเมืองมอญ ปัจจุบันยังมีวัดนี้อยู่ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จผ่านวัดสำแล เหลียวทอดพระเนตรวัดถึง 3 ครั้ง จึงเปลี่ยนชื่อเป็นวัด "สามแล" หลังจากนั้น การเขียนชื่อวัดก็เปลี่ยนแปลงเป็น "วัดสำแล" จนถึงปัจจุบันนี้
อุโบสถหลังเดิมหันหน้าเข้าแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นโบสถ์มหาอุดด้านหลังไม่มีประตู ขนาดของโบสถ์มีความกระทัตรัด หน้าบันตอนบนสลักลายสีทองบนพื้นขาว แกะสลักเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ลักษณะช้างรูปแบบสมจริงมีพระอินทร์ประทับนั่งบนบุษบกเหนือกระพองช้าง ตกแต่งด้วยลายดอกบุนนาค กรอบด้านล่างเป็นซุ้มพระบัญชรมีพระพุทธรูปอยู่ภายในกรอบหน้าต่างและประตูทางเข้าแกะลายเรียบง่าย แต่ฝีมือชั้นครูตัวโบสถ์จะผายเล็กน้อย รับกับเสาหน้ามุข แต่ละต้นซึ่งเป็นลักษณะโคนใหญ่ปลายเรียว มีใบสีมาตั้งอยู่บนฐานกลีบบัวไม่มีซุ้ม มีหมู่เจดีย์มอญอยู่หน้าอุโบสถเก่า ประกอบด้วยเจดีย์ประธานรายล้อมด้วยเจดีย์บริวารหลายมหาเจดีย์ชเวดากอง ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง ภายในศาลาการเปรียญ มีตู้พระไตรปิฎกแบบมอญและพระพุทธรูปพร้อมทั้งรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาสตั้งประดิษฐานอยู่ มีหอระฆังตั้งอยู่หน้าศาลาการเปรียญ
==อ้างอิง==
สำแล
สำแล
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ

ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ เป็นปรัชญาทางสังคมและเศรษฐกิจซึ่งเสนอให้เปลี่ยนอำนาจวินิจฉัยสั่งการจากผู้จัดการบริษัทและผู้ถือหุ้นบริษัทมาเป็นกลุ่มผู้มีส่วนได้เสียสาธารณะในวงกว้างซึ่งประกอบด้วยคนงาน ลูกค้า ผู้ผลิตวัตถุดิบ ย่านที่อยู่อาศัยและสาธารณะในวงกว้าง ไม่มีบทนิยามหรือแนวเข้าสู่การศึกษาเดียวที่ครอบคลุมประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ แต่ผู้สนับสนุนส่วนใหญ่อ้างว่าความสัมพันธ์ของทรัพย์สินสมัยใหม่ผลักภาระต้นทุน ทำให้ความกินอยู่ดีทั่วไปมีความสำคัญน้อยกว่ากำไรเอกชนและปฏิเสธองค์การทางการเมืองไม่ให้มีสิทธิ์มีเสียงในการตัดสินใจนโยบายเศรษฐกิจ นอกเหนือจากข้อกังวลทางศีลธรรมเหล่นี้ ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจยังมีข้ออ้างในการปฏิบัติ เช่น ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจชดเชยช่องว่างอุปทานยังผลในตัวของทุนนิยม
ผู้สนับสนุนประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจโดยทั่วไปให้เหตุผล่าวทุนนิยมสมัยใหม่ส่งผลให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจเป็นคาบ โดยทำให้เกิดการขาดอุปทานยังผลเพราะสังคมมีรายได้ไม่เพียงพอในการซื้อผลผลิตออกของทุนนิยม การผูกขาดของบริษัทซึ่งทรัพยากรสาธารณะตรงแบบทำให้เกิดความขาดแคลนจากฝีมือมนุษย์ ส่งผลให้เกิดความขาดสมดุลทางสังคมและเศรษฐกิจซึ่งจำกัดคนงานไม่ให้เข้าถึงโอกาสทางเศรษฐกิจและลดอำนาจซื้อของผู้บริโภค ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจนั้นมีการเสนอเป็นส่วนหนึ่งของอุดมการณ์ทางสังคมและเศรษฐกิจที่ใหญ่กว่า เป็นทฤษฎีเดี่ยว ๆ และเป็นแบบหนึ่งของวาระการปฏิรูป ตัวอย่างเช่น มีการเสนอเป็นวิธีหนึ่งในการได้มาซึ่งสิทธิทางเศรษฐกิจอย่างสมบูรณ์ รวมทั้งเปิดเส้นทางสู่สิทธิทางการเมืองอย่างสมบูรณ์ มีการเสนอทฤษฎีประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจแบบตลาดและแบบไม่ใช่ตลาด ในฐานะวาระการปฏิรูป ทฤษฎีที่สนับสนุนและตัวอย่างโลกจริงมีตั้งแต่การกระจายอำนาจและการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจให้แก่สหกรณ์แบบประชาธิปไตย การธนาคารสาธารณะ การค้าโดยชอบธรรมและการผลิตอาหารและเงินตราแบบขึ้นกับภูมิภาค
== อ้างอิง ==
บรรณานุกรม :
== บทอ่านเพิ่มเติม ==
De Magalhães, L. M., & Ferrero, L. (2010). Political parties and the tax level in the American states: two regression discontinuity designs (No. 10/614). Department of Economics, University of Bristol, UK.
ประชาธิปไตย
ระบบเศรษฐกิจ
สังคมนิยมแบบตลาด
สหกรณ์คนงาน
การค้าอย่างเป็นธรรม
เดเอ็ฟเบ-โพคาล 2021 รอบชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน เดเอ็ฟเบ-โพคาล 2021 รอบชิงชนะเลิศ เป็นการตัดสินหาผู้ชนะของ เดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาล 2020–21, ฤดูกาลที่ 78 ของฟุตบอลถ้วยหลักของเยอรมนี. นัดนี้ลงเล่นไปเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ที่สนาม โอลึมเพียชตาดิโยน ใน เบอร์ลิน. แมตช์นี้ตามกำหนดเดิมจะเป็นวันเสาร์ที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2021, แต่ถูกย้ายไปเป็นวันที่เร็วขึ้นก่อนที่ลีกจะจบฤดูกาลในเยอรมนี. นี่เป็นเนื่องมาจากความหนาแน่ของโปรแกรมการแข่งขันเกิดจากการเริ่มต้นฤดูกาลที่ล่าช้า, มีต้นกำเนิดมาจากการเลื่อนของการสิ้นสุดของฤดูกาลที่ผ่านมาอันเป็นผลมาจาก การระบาดทั่วของโควิด-19. เช่นเดียวกับการแข่งขันอื่นๆ, แมตช์นี้จะลงเล่น หลังปิดประตู โดยไม่มีผู้ชม.
แมตช์นี้เป็นการพบกันระหว่าง แอร์เบ ไลพ์ซิช และ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์.
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงตารางการแข่งขัน, แมตช์นี้จะเป็นครั้งแรกของนัดชิงชนะเลิศเดเอ็ฟเบ-โพคาล นับตั้งแต่ ค.ศ. 2008 ที่จะเล่นก่อนจบฤดูกาลของลีก, และรอบชิงชนะเลิศครั้งแรกนับตั้งแต่ ค.ศ. 1985 ที่จะไม่ได้ลงเล่นในวันเสาร์. นอกจากนี้ยังเป็นรอบชิงชนะเลิศครั้งแรกในวันพฤหัสบดี, เช่นเดียวกับครั้งแรกที่ไม่ได้ลงเล่นในหนึ่ง สุดสัปดาห์, นับตั้งแต่ ค.ศ. 1984.
==ทีม==
ในตารางด้านล่างนี้, คู่ชิงชนะเลิศนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 จะเป็นยุคทสชัมเมอร์โพคาล, ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 จะเป็นยุค เดเอ็ฟเบ-โพคาล.
==ภูมิหลัง==
==เส้นทางสู่รอบชิงชนะเลิศ==
เดเอ็ฟเบ-โพคาล เริ่มต้นกับ 64 ทีมในการแข่งขันรูปแบบถ้วยน็อคเอาต์ตกรอบเดียว. มีทั้งหมดห้ารอบนำหน้าก่อนถึงนัดชิงชนะเลิศ. แต่ละทีมถูกจับสลากพบกับทีมอื่น, และผู้ชนะหลังจบ 90 นาทีจะได้ผ่านเข้ารอบ. ถ้าเสมอกัน, 30 นาทีของ การต่อเวลาพิเศษ จะได้ลงเล่น. ถ้าผลการแข่งขันยังคงระดับอยู่, การดวลลูกโทษ จะเป็นวิธีที่นำมาใช้ในการตัดสินหาทีมชนะเลิศ.
หมายเหตุ: ผลการแข่งขันด้านล่างนี้, ผลของทีมที่เข้าชิงชนะเลิศจะขึ้นเป็นตัวเลขแรก (H: เหย้า; A: เยือน).
==แมตช์==
===รายละเอียด===
{| width=92%
|-
|
|
|}
{| width="100%"
|valign="top" width="40%"|
|valign="top"|300px
|valign="top" width="50%"|
|}
==ดูเพิ่ม==
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2021
ฟุตบอลในเบอร์ลิน
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
2021
ฟุตบอลถ้วยเยอรมันในฤดูกาล 2020–21
การแข่งขันกีฬาที่เลื่อนออกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
ยุทธการที่นองโย

ยุทธการที่นองโย การต่อสู้บนบกระหว่างกองทัพของ อาณาจักรตองอู และ อาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง สงครามตองอู–หงสาวดี (พ.ศ. 2077–2084) ในปลายปี พ.ศ. 2081 การรบครั้งนี้ตองอูได้ชัยชนะ กองทัพตองอูนำโดยขุนพล กะยอดินนรธา (ภายหลังคือ พระเจ้าบุเรงนอง) ขณะที่ กองทัพหงสาวดีนำโดย พญาทะละ และ เมงเยอองแนง
การรบครั้งนี้เป็นหนึ่งในการรบที่มีชื่อเสียงมากที่สุดใน ประวัติศาสตร์พม่า หลังการรบครั้งนี้ กะยอดินนรธา ได้รับพระราชทานตำแหน่ง บุเรงนอง จาก พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ กษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่ง ราชวงศ์ตองอู
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์หงสาวดี
ประวัติศาสตร์มอญ
ยุทธการเกี่ยวข้องกับพม่า
กฎหมายครอบครัว

กฎหมายครอบครัว, กฎหมายเกี่ยวกับการสมรส หรือ กฎหมายความสัมพันธ์ภายในครอบครัว เป็นขอบเขตของกฎหมายที่ว่าด้วยเรื่องครอบครัวและความสัมพันธ์ภายในครอบครัว
==ภาพรวม==
เรื่องที่ปกติอยู่ในขอบเขตประมวลกฎหมายครอบครัวของประเทศหนึ่ง ๆ เช่น
การสมรส, การอยู่กินด้วยกัน (civil union), และคู่อาศัย (domestic partnership):
* การเข้าสู่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาและคู่อาศัยที่กฎหมายรับรอง
* การสิ้นสุดความสัมพันธ์แบบครอบครัวที่กฎหมายรับรองและประเด็นประกอบ รวมทั้ง การหย่า, การบอกล้างนิติกรรม, การแบ่งทรัพย์สิน, ค่าอุปการะเลี้ยงดู, การปกครองดูแลบุตร และการเยี่ยมเยียน, หน้าที่อุปการะเลี้ยงดูเด็กและการตัดสินค่าอุปการะเลี้ยงดู
การรับเป็นบุตรบุญธรรม
การอุ้มบุญ (surrogacy), กระบวนการคลอดโดยแม่ที่รับตั้งครรภ์แทน
การคุ้มครองเด็ก: วิธีพิจารณาของศาลซึ่งอาจเกิดขั้นในกรณีที่รัฐเข้าแทรกแซงในกรณีการละเมิดเด็กและการทอดทิ้งเด็ก
กฎหมายเยาวชน: ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับผู้เยาว์ซึ่งรวมถึง สถานะทางอาชญากรรม (status offense), การกระทำความผิดอาญา, การปลดปล่อยให้เป็นอิสระ (emancipation) และการชี้ขาดตัดสินเยาวชน (juvenile adjudication)
การพิสูจน์ความเป็นบิดา: วิธีพิจารณาในการหาความเป็นบิดา และการทดสอบความเป็นบิดา
ทั้งนี้ รายการข้างต้นนั้นไม่สมบูรณ์ และอาจแตกต่างกันได้ขึ้นอยู่กับเขตอำนาจศาลต่าง ๆ
== อ้างอิง ==
อันโทน บรุคเนอร์

อันโทน บรุคเนอร์ (Anton Bruckner) เป็นคีตกวี, นักทฤษฎีดนตรี และนักออร์แกนชาวออสเตรีย
==ประวัติ==
===ชีวิตวัยเด็ก===
อันโทน บรุคเนอร์ เกิดเมื่อค.ศ. 1824 ในหมู่บ้านอันส์เฟ็ลเดิน (Ansfelden) ทางตอนเหนือของประเทศออสเตรีย เด็กชายบรุคเนอร์เป็นบุตรคนโตของครอบครัว บิดาเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน มารดาเป็นนักร้องประสานเสียง เขาเริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุหกขวบที่โรงเรียนของบิดา และเป็นนักเรียนที่ขยันมากจนได้เลื่อนชั้นเรียนก่อนเพื่อนในวัยเดียวกัน นอกจากนี้ บิดายังสอนออร์แกนให้แก่เด็กชายด้วย
เนื่องจากบ้านที่พวกเขาอยู่เป็นบ้านประจำตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตจากวัณโรคในค.ศ. 1837 ครอบครัวจึงต้องย้ายออก มารดาจึงนำเขาไปฝากกับอารามซังคท์ฟลอรีอาน (Sankt Florian) และได้เป็นนักร้องเพลงสวด นอกจากจะได้เรียนการร้องเพลงสวดแล้ว เขายังได้เรียนไวโอลินและออร์แกนเพิ่มเติม บรึคเนอร์มีพรสวรรค์จนได้เล่นออร์แกนใหญ่ของอาราม และบางครั้งมีโอกาสเล่นประกอบงานพิธีกรรม ออร์แกนดังกล่าวจึงถูกเรียกว่า "บรึคเนอร์ออร์แกน"
===ครูสอนหนังสือ===
แม้บรุคเนอร์มีพรสววรค์ด้านดนตรี แต่แล้วมารดาก็ส่งเขาเข้าโรงเรียนพระที่เมืองลินทซ์ในค.ศ. 1841 หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนพระด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยม บรุคเนอร์ถูกส่งเป็นผู้ช่วยสอนที่หมู่บ้านวินด์ฮาค (Windhaag) ด้วยค่าจ้างต่ำเตี้ยเรี่ยดินและถูกผู้บังคับบัญชากลั่นแกล้งเสมอ แต่กระนั้นก็ไม่เคยบ่นหรือต่อต้าน อุปนิสัยเจียมเนื้อเจียมตัวของบรุคเนอร์ถือเป็นลักษณะเด่นที่สุดของเขาตลอดช่วงชีวิต เขาอยู่ที่เมืองนี้สองปีจนถึงอายุ 19 และทำหน้าที่สอนวิชาที่ไม่เกี่ยวกับดนตรีเลย พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์รับรู้ความยากลำบากของบรุคเนอร์ จึงย้ายเขาไปเป็นผู้ช่วยสอนที่เมืองคร็อนชตอร์ฟ (Kronstorf) บรุคเนอร์มีความสุขทีเดียวกับที่ทำงานใหม่ เขาได้เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีเซเน็ตตี ทักษะด้านการแต่งเพลงของเขาพัฒนาขึ้นมากขณะอาศัยอยู่ในเมืองนี้
ค.ศ. 1845 บรุคเนอร์กลับมาที่ซังคท์ฟลอรีอานและสอบได้เป็นครูผู้ช่วยประจำโรงเรียนในหมู่บ้านหนึ่งใกล้ซังคท์ฟลอรีอาน ต่อมาในค.ศ. 1848 เขาได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นนักออร์แกนประจำซังคท์ฟลอรีอาน
===ประพันธ์เพลง===
บรึคเนอร์เรียนรู้การประพันธ์เพลงด้วยตนเองเป็นส่วนใหญ่ เขาเริ่มประพันธ์เพลงอย่างจริงจังในค.ศ. 1861 ขณะมีอายุ 37 ปี แล้วอาศัยการศึกษาหาความรู้จากนักดนตรีนามว่าอ็อทโท คิทซ์เลอร์ ที่อ่อนกว่าเก้าปี ผลงานเพลงชิ้นแรกๆของบรึคเนอร์ (เช่น Symphony in F minor, March in D minor และ Overture in G minor) ล้วนถูกประพันธ์ขึ้นในช่วงที่เขายังศึกษาหาความรู้อยู่
ค.ศ. 1868 บรุคเนอร์ตัดสินใจเป็นครูวิชาทฤษฎีดนตรีที่โรงเรียนสอนดนตรีในกรุงเวียนนา และมีโอกาสสร้างสรรค์ผลงานซิมโฟนีหลายชิ้น ผลงานซิมโฟนีของเขาในเวลานั้นได้รับผลตอบรับในทางลบ ถูกมองว่า "เถื่อน" และ "เลอะเทอะ" ต่อมาในค.ศ. 1875 เขารับตำแหน่งอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวียนนา โดยรวมแล้ว บรุคเนอร์ไม่ค่อยมีความสุขในเวียนนา การดนตรีของเวียนนาในเวลานั้นตกอยู่ใต้อิทธิพลการตีฝีปากของนักวิจารณ์ดนตรีนามว่าฮันส์ลิค (Hanslick) ประกอบกับเวลานั้น วงการดนตรีแบ่งเป็นสองขั้วระหว่างวากเนอร์กับบรามส์ การที่บรุคเนอร์เลือกข้างวากเนอร์ ทำให้ฮันส์ลิคกลายเป็นศัตรูโดยไม่ตั้งใจ
บรุคเนอร์ใช่ว่าไร้แรงหนุน นักวิจารณ์ดนตรีและวาทยกรหลายคนพยายามช่วยนำเสนอผลงานของบรุคเนอร์สู่สาธารณะ ซึ่งก็สามารถทำให้ชื่อของบรุคเนอร์ได้รับการยอมรับมากขึ้น บรุคเนอร์ถือเป็นคีตกวีที่มีความใจกว้างอย่างมาก ขณะที่ชื่อของเขายังไม่มีชื่อเสียง เขายอมให้บรรดาผู้หวังดีนำซิมโฟนีของเขาไปตัดทอนแก้ไขและนำออกแสดงตามใจชอบ เพื่อให้ชื่อของเขาเป็นที่แพร่หลาย
==อ้างอิง==
บร
บุคคลจากลินทซ์