pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
กระทรวงการสงครามสหรัฐ

กระทรวงการสงครามสหรัฐ (United States Department of War) เป็นหน่วยงานการต่างประเทศทางทหารสหรัฐ ก่อตั้งเมื่อปี 1789 ในช่วงแรกมีความรับผิดชอบเหนือกองทัพสหรัฐทั้งปวง (เทียบเท่ากระทรวงกลาโหมในปัจจุบัน) ต่อมามีการแยกความรับผิดชอบกำลังทางเรือออกไปตั้งเป็นทบวงทหารเรือในปี 1798 และต่อมามีการแยกความรับผิดชอบกำลังทางอากาศออกไปตั้งเป็นทบวงทหารอากาศในปี 1947 ท้ายที่สุด กระทรวงการสงครามซึ่งเหลือแค่กำลังทางบกจึงถูกลดสถานะเป็นทบวงทหารบก และมีการสถาปนากระทรวงกลาโหมในปีเดียวกัน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม มีหน้าที่รับผิดชอบด้านเงินทุน ,การซื้ออุปกรณ์ และมีบทบาทเล็กน้อยในการกำกับกิจการทางทหารไปยังภาคการสงครามตลอดการดำรงวาระอยู่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Reconstruction of War Department Records from 1784 to 1800 
Official Reports of the War of the Rebellion {US Civil War} 1861–1865 {published 1880–1901}
US Army General Orders for 1885
U.S. War Department, Operations Division Diary, 1941–1946, Dwight D. Eisenhower Presidential Library 
American State Papers, 1789 to 1837 – Library of Congress
"Airman Magazine: The Book 2010 – Personnel Facts and Figures". Airman Magazine, Volume 54 Number 3.
== บรรณานุกรม ==
Cline, Ray S. Washington Command Post: The Operations Division, United States Army in World War II. (1950)
Coffman, Edward M. The Regulars: The American Army, 1898–1941 (2007) excerpt and text search
Coffman, Edward M. The hilt of the sword: the career of Peyton C. March (1966), on World War I
Hewes, James E. From Root to McNamara: Army Organization and Administration, 1900–1963. (1975)
Koistinen, Paul A. C. Beating Plowshares into Swords: The Political Economy of American Warfare, 1606–1865 (1996) excerpt and text search
Koistinen, Paul A. C. Mobilizing for modern war: the political economy of American warfare, 1865–1919 (1997)
Koistinen, Paul A. C. Planning War, Pursuing Peace: The Political Economy of American Warfare, 1920–1939 (1998)  excerpt and text search
Koistinen, Paul A. C. Arsenal of World War II: the political economy of American warfare, 1940–1945 (2004)
Shannon, Fred. The Organization and Administration of the Union Army 1861–1865 (2 vol 1928) vol 1 excerpt and text search; vol 2 excerpt and text search
Pogue, Forrest C. George C. Marshall, Volume 2: Ordeal and hope, 1939–1942 (1967)
Pogue, Forrest C. George C. Marshall, organizer of victory, 1943–1945 (1973)
White, Leonard D. The Federalists: a Study in Administrative History, (1948).
White, Leonard D. The Jeffersonians: A Study in Administrative History, 1801–1829 (1965)
White, Leonard D. The Jacksonians: A Study in Administrative History, 1829–1861. (1965)
White, Leonard D. The Republican Era, 1869–1901 a Study in Administrative History, (1958)
Wilson, Mark R. The Business of Civil War: Military Mobilization and the State, 1861–1865 (2006) excerpt and text search
กระทรวงบริหารกลางสหรัฐ
กระทรวงการสงครามสหรัฐ
สงคราม
อาเมรีกานา (รัฐเซาเปาลู)

อาเมรีกานา (Americana) เป็นเทศบาลในรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล มีประชากร 229,322 คน (ค.ศ. 2015) มีพื้นที่ 133.91 ตร.กม. พื้นที่ตั้งถิ่นฐานเดิมพัฒนาขึ้นรอบสถานีรถไฟ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1875 และมีการพัฒนาโรงงานทอผ้าฝ้ายใกล้กับฟาร์ม ชื่อเมืองเนื่องจากการตั้งถิ่นฐานของชาวอเมริกันจากรัฐฝ่ายใต้ที่อพยพเข้าไปภายหลังแพ้สงครามกลางเมืองอเมริกา
==อ้างอิง==
เมืองในรัฐเซาเปาลู
การผลิตภาพยนตร์

การผลิตภาพยนตร์, การทำภาพยนตร์ หรือ การสร้างภาพยนตร์ (filmmaking หรือ film production) เป็นกระบวนการในการผลิตภาพยนตร์ ที่อาจแยกออกเป็นหลายขั้นตอนอย่าง เรื่องราวเบื้องต้น แนวคิด หรือการดำเนินการผ่านขั้นตอนเขียนบท คัดเลือกนักแสดง ถ่ายทำ บันทึกเสียง และการผลิตซ้ำ การตัดต่อ และการฉายผลงานที่เสร็จสิ้นก่อนฉายให้ผู้ชม และจัดแสดง การผลิตภาพยนตร์มีเกิดขึ้นในที่ต่าง ๆ ของโลก ที่แตกต่างกันทั้งทางด้านเศรษฐกิจ สังคม บริบททางการเมือง และการใช้เทคโนโลยีที่หลากหลายและเทคนิคภาพยนตร์ โดยทั่วไปแล้วการผลิตภาพยนตร์จะมีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก และอาจใช้เวลาหลายเดือนถึงหลายปีจนกว่าจะเสร็จ
==ขั้นตอนการสร้าง==
การผลิตภาพยนตร์ประกอบด้วย 5 ขั้นตอนสำคัญดังนี้
พัฒนา: เป็นขั้นตอนแรกในการคิดสร้างสรรค์ภาพยนตร์ การซื้อลิขสิทธิ์จากหนังสือ/บทประพันธ์ หรือการซื้อ เป็นต้น รวมถึงการเขียนบทภาพยนตร์ การหาเงินทุน
การเตรียมงาน: จัดการและเตรียมงานเพื่อถ่ายทำ เช่น จ้างนักแสดงและทีมงานถ่ายทำ เลือกสถานที่และสร้างฉากภาพยนตร์
ถ่ายทำ: เป็นการถ่ายทำองค์ประกอบต่าง ๆ ของภาพยนตร์ ให้ได้เป็นภาพดิบ
หลังการถ่ายทำ: ภาพ เสียง เทคนิคภาพพิเศษ ของภาพยนตร์ที่บันทึกไปแล้ว จะนำมาตัดต่อ และรวมกันในขั้นตอนนี้เพื่อให้ภาพยนตร์เสร็จสมบูรณ์
แจกจ่าย: ภาพยนตร์ที่เสร็จสมบูรณ์จะนำมาจัดจำหน่าย ทำการตลาด และฉายบนจอภาพยนตร์ หรือออกขายเป็นโฮมวิดีโอ
==อ้างอิง==
การทำภาพยนตร์
ยุทธการที่เซอด็อง (ค.ศ. 1940)

ยุทธการที่เซอด็อง (Battle of Sedan) หรือ ยุทธการที่เซอด็องครั้งที่สอง (12-15 พฤษภาคม ค.ศ. 1940) เป็นการสู้รบของสงครามโลกครั้งที่สองในช่วงยุทธการที่ฝรั่งเศส การรบเป็นส่วนหนึ่งของแผนปฏิบัติการของกองทัพเวร์มัคท์ในรหัสนามว่า ฟัลล์ เกลบ์(กรณีเหลือง)จากการรุกรานผ่านบริเวณเทือกเขาป่าหนาทึบอาร์แดนเพื่อทำการโอบล้อมกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในเบลเยียมและทางตะวันตกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส กองทัพเยอรมันกลุ่มเอได้ข้ามแม่น้ำเมิซด้วยความมุ่งหมายที่จะเข้ายึดเซอด็อง และผลักดันไปยังชายหาดช่องแคบอังกฤษ เพื่อทำการดักล้อมกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรที่กำลังเคลื่อนทัพไปยังฝั่งตะวันออกในการเข้าสู่เบลเยียมซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการทางยุทธศาสตร์คือแผนดิล
เมืองเซอด็องตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเมิซ การเข้ายึดครองนั้นจะทำให้เยอรมันใช้เป็นฐานทัพที่จะเข้ายึดสะพานเมิซและข้ามแม่น้ำ ถ้าหากทำสำเร็จ กองพลเยอรมันก็จะสามารถรุกก้าวข้ามเขตชนบทฝรั่งเศสที่เปิดและไร้การป้องกันนอกเหนือจากเซอด็องและช่องแคบอังกฤษ ในวันที่ 12 พฤษภาคม เซอด็องได้ถูกยึดครองโดยปราศจากการต่อต้าน ในวันรุ่งขึ้น เยอรมันได้เอาชนะฝ่ายป้องกันของฝรั่งเศสบริเวณรอบๆของเซอด็อง ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเมิซ นี่คือความสำเร็จของลุฟท์วัฟเฟอ ด้วยผลมาจากการทิ้งระเบิดของเยอรมันและขวัญกำลังใจตกต่ำลง ทำให้ฝ่ายป้องกันของฝรั่งเศสไม่สามารถป้องกันได้อีกต่อไป เยอรมันได้เข้ายึดสะพานข้ามแม่น้ำเมิซที่เซอด็อง ส่งผลให้กองทหารรวมทั้งยานเกราะเยอรมันสามารถก้าวข้ามแม่น้ำได้สำเร็จ เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม กองทัพอากาศฝ่ายสัมพันธมิตร กองทัพอากาศหลวงอังกฤษ และกองทัพอากาศฝรั่งเศส พยายามทำลายสะพานและป้องกันไม่ให้มีการเสริมกำลังของเยอรมันไปยังฝั่งตะวันตก ลุฟท์วัฟเฟอได้ทำการป้องกันไม่ให้พวกเขาทำเช่นนั้น ในการรบทางอากาศขนาดใหญ่ ฝ่ายสัมพันธมิตรได้รับความสูญเสียมากมายซึ่งส่งผลทำให้การทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรได้หมดลงในช่วงการทัพ
การก้าวข้ามแม่น้ำเมิซได้ช่วยทำให้เยอรมันสามารถทำลายยุทธศาสตร์เชิงลึก หรือแนวหลังไร้การป้องกัน แนวรบของฝ่ายสัมพันธมิตรและการรุกสู่ช่องแคบอังกฤษโดยไร้การต่อต้าน ฝรั่งเศสได้พยายามที่จะเปิดการโจมตีตอบโต้กลับต่อกรกับเยอรมันที่หัวสะพานที่ยึดครอง ตั้งแต่วันที่ 15 - 17 พฤษภาคม แต่การรุกรานนั้นทำให้เกิดความล่าช้าและสับสน ห้าวันหลังจากการรวบรวมพลที่หัวสะพานที่เซอด็อง เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม กองทัพเยอรมันสามารถเคลื่อนทัพมาถึงช่องแคบอังกฤษ ด้วยชัยชนะที่เซอด็องนั้นเป็นการบรรลุเป้าหมายของปฏิบัติการฟัลล์ เกลบ์(กรณีเหลือง)และโอบล้อมกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุด รวมทั้งกองทัพต่างแดนบริติช (British Expeditionary Forces หรือ B.E.F.) ผลลัพธ์การรบได้ทำลายส่วนที่เหลือของกองทัพฝรั่งเศสที่เป็นกองทัพที่มีประสิทธิภาพในการรบ,และได้ทำการขับไล่กองทัพอังกฤษออกจากทวีปยุโรปแผ่นดินใหญ่ ได้นำไปสู่ความพ่ายแพ้ของฝรั่งเศสในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 การรบที่เซอด็องนั้นได้แสดงให้เห็นการล่มสลายของฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่สอง)
ยุทธการรถถัง
ยุทธการรถถังในสงครามโลกครั้งที่สอง
ยุทธการรถถังเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศส
ยุทธการรถถังเกี่ยวข้องกับเยอรมนี
ยุทธการที่ฝรั่งเศส
ประยุทธ สิทธิบุญเลิศ

ประยุทธ สิทธิบุญเลิศ หรือ ประยุทธ ศรีสมภพ เป็นนักมวยไทยชาวไทยระดับตำนาน ที่สามารถชนะราชาคิกบ็อกซิงโลก ผู้มีนามว่าเบนนี เออร์คิวเดซ
== ประวัติ ==
ประยุทธ สิทธิบุญเลิศ เป็นนักมวยไทยจากค่ายสิทธิบุญเลิศ ค่ายเดียวกันกับศักดิ์พิมาย ฤทธิ์วิบูลย์ และโพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ
วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2521 ประยุทธเข้าทำศึกที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยใช้ชื่อประยุทธ ศรีสมภพ (プラユット・シーソンポップ) ซึ่งได้พบกับคิกบ็อกเซอร์ชาวอเมริกันอย่างเบนนี เออร์คิวเดซ และประยุทธเป็นฝ่ายชนะ จากการเตะขาและตีเข่า
== สิ่งสืบเนื่อง ==
เรื่องราวของเขาเป็นแรงบันดาลใจต่อการสร้างภาพยนตร์อเมริกันอย่างสังเวียนแค้น สังเวียนชีวิต ถึงความร้ายกาจของมวยไทย
== อ้างอิง ==
บรรณานุกรม
กีฬามวย. ปีที่ 10 ฉบับที่ 586. พุธที่ 29 ม.ค. 18
นักมวยไทยชาวไทย
ยุทธการที่บูลอญ (ค.ศ. 1940)

ยุทธการที่บูลอญ เป็นการป้องกันที่ท่าเรือของบูลอญ-ซูร์-แมร์ (Boulogne-sur-Mer) โดยทหารฝรั่งเศส-อังกฤษและเบลเยียมในช่วงยุทธการที่ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1940 การสู้รบครั้งนี้เป็นช่วงเวลาเดียวกับการล้อมกาแล ในช่วงก่อนปฏิบัติการไดนาโม การอพยพของกองกำลังปฏิบัติการทางทหารของอังกฤษ (British Expeditionary Forces หรือ B.E.F.) ผ่านเดิงแกร์ก ภายหลังจากการโจมตีตอบโต้กลับที่ยุทธการที่อารัส (21 พฤษภาคม)  หน่วยทหารเยอรมันได้เตรียมความพร้อมที่จะเริ่มทำการโจมตี เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม แม้จะได้รับการทัดทานของนายพลไฮนทซ์ กูเดรีอัน ผู้บัญชาการของกองทัพเหล่าที่ 19 (XIX Armee Korps) ที่ต้องการจะให้เคลื่อนทัพไปยังทางเหนือของช่องแคบอังกฤษเพื่อเข้ายึดครองบูลอญ กาแล และเดิงแกร์ก การโจมตีของกองทัพเหล่าที่ 19 ไม่ได้รับการอนุมัติจนกระทั่งเวลา 12:40 น. ในช่วงคืนที่ 21/22 เดือนพฤษภาคม เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม เมื่อกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรที่บูลอญได้รับการเสริมกำลังจากอังกฤษโดยส่วนใหญ่ของกองพันทหารรักษาการณ์ที่ 20 (20th Guards Brigade) .
ทหารรักษาการณ์ได้มีเวลาในการขุดหลุมบริเวณรอบท่าเรือให้ได้ก่อนที่กองพลแพนเซอร์ที่ 2จะมาถึงซึ่งได้ล่าช้าจากกองกำลังทหารฝรั่งเศสจากเซเมอร์ (Samer) จากนั้นก็ได้เข้าโจมตีพรมแดนที่ถูกยึดครองโดยทหารรักษาการณ์ไอริช เมื่อเวลาประมาณ 05:00 นาฬิกา และถูกขับไล่ออกไปภายหลังหนึ่งชั่วโมง แนวรบของทหารรักษาการณ์เวลส์ได้ถูกโจมตี เมื่อเวลา 8:00 นาฬิกา และอีกครั้งในช่วงเวลาก่อนค่ำก่อนที่จะมีการตัดกำลังทหารรักษาการณ์ไอริช เมื่อเวลา 10:00 นาฬิกา การป้องกันที่บูลอญได้รับการช่วงเหลือจากเครื่องบินทิ้งระเบิดเบา 8 ลำ ของกองทัพอากาศอังกฤษ (RAF) และในยามรุ่งอรุณ เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม เยอรมันได้โจมตีกลับ ได้ผลักดันให้ฝ่ายป้องกันกลับเข้าไปในเมืองในที่สุด
เรือรบของกองทัพเรืออังกฤษได้ระดมยิงใส่และออกจากท่าเรือไปและเรือรบพิฆาตของกองทัพเรือฝรั่งเศสได้ระดมยิงใส่ตำแหน่งของเยอรมันซึ่งทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บและผู้ที่ไม่ใช่ทหารได้เริ่มลงเรือและจอดเทียบท่าเพื่อช่วยเหลือทหารจากการถูกทำลาย ในช่วงบ่ายวานนี้ กองทัพลุฟท์วัฟเฟอได้ทำการทิ้งระเบิดที่ท่าเรือ แม้จะถูกสกัดกั้นจากเครื่องบินรบขับไล่ของกองทัพอากาศอังกฤษและเวลา 6:30 นาฬิกา กองพันทหารรักษาการณ์ได้รับคำสั่งให้กลับลงเรือ เรือรบพิฆาตได้เดินหน้าฝ่าอันตรายจากการระดมยิงใส่จากรถถังและปืนใหญ่เยอรมันเพื่อการอพยพทหารรักษาการณ์ ฝ่ายป้องกันฝรั่งเศสบริเวณรอบๆป้อมซิทาเดล ทางตอนล่างของเมืองได้ขาดการติดต่อและเฉพาะในช่วงเช้าวันที่ 24 พฤษภาคม ได้ทำให้นายพล Lanquetot ได้ตระหนักดีว่าอังกฤษได้หนีไปแล้ว,ซึ่งนำไปสู่การถูกประณาม
ฝ่ายฝรั่งเศสและส่วนที่เหลือของทหารอังกฤษไปถอนกำลังจนกระทั่งวันที่ 25 พฤษภาคมและได้ยอมจำนน กูเดเรียนได้เขียนประพันธ์ว่าความล่าช้าในการอนุมัติให้ทำการรุกโจมตีและสงวนกองกำลังไว้จำนวนมากเพื่อป้องกันจากการโจมตีตอบโต้กลับของฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สูญเสียโอกาสอย่างรวดเร็วเพื่อเข้ายึดครองท่าเรือริมช่องแคบและทำลายล้างกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในทางเหนือของฝรั่งเศสและเบลเยียม การรุกในเดิงแกร์กได้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม และวันต่อมาได้ถูกสั่งให้หยุดจนกระทั่งวันที่ 27 พฤษภาคม และเดิงแกร์กไม่ได้ถูกยึดครองจนกระทั่งวันที่ 4 มิถุนายน โดยส่วนใหญ่ของกองกำลังทหารของกองกำลังปฏิบัติการทางทหารของอังกฤษและกองทหารจำนวนมากของฝรั่งเศสและเบลเยียมกลับหนีรอดไปได้
ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่สอง) 
ยุทธการที่ฝรั่งเศส
ฮ็อนนิงส์โวก

ฮ็อนนิงส์โวก (Honningsvåg) เป็นเมืองที่อยู่ทางทิศเหนือที่สุดของประเทศนอร์เวย์ จัดตั้งเป็นเมืองขึ้นเมื่อปี 2539 มีพื้นที่ 1.07 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 2,415 คน
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศนอร์เวย์
เทศมณฑลทรุมส์และฟินมาร์ก
ปฏิบัติการเพาลา

อุนเทอร์เนเมนเพาลา(อันเดอร์เทคกิ้งหรือปฏิบัติการเพาลา)เป็นรหัสนามที่เยอรมันมอบให้ในสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการรุกโจมตีของกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอในการทำลายส่วนที่เหลือของกองทัพอากาศฝรั่งเศส(ALA)ในช่วงยุทธการที่ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1940 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคมค กองทัพเยอรมัน(เวร์มัคท์)ได้เริ่มบุกยึดครองยุโรปตะวันตก เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน กองทัพอังกฤษได้ถอนกำลังออกจากดันเคิร์กและยุโรปแผ่นดินใหญ่ในปฏิบัติการไดนาโม เนเธอร์แลนด์และเบลเยียมได้ยอมจำนนและส่วนใหญ่ของรูปแบบของกองทัพฝรั่งเศสได้ทำการปลดประจำการหรือทำลาย เพื่อความสำเร็จในการเอาชนะฝรั่งเศส เยอรมันได้ทำหน้าที่ในส่วนที่สองของปฏิบัติการ ฟัลล์ ร็อท(กรณีสีแดง)เพื่อพิชิตดินแดนที่เหลืออยู่ คำสั่งในการทำเช่นนั้น อำนาจสูงสุดของกองทัพอากาศเป็นสิ่งจำเป็น ลุฟท์วัฟเฟอได้รับคำสั่งให้ทำลายกองทัพอากาศฝรั่งเศส ในขณะที่ยังคงให้การสนับสนุนแก่กองทัพเยอรมัน
จากการปฏิบัติการนี้ เยอรมันได้ส่งเหล่ากองทัพอากาศทั้ง 5 ในการเข้าโจมตี ประกอบด้วยเครื่องบินขับไล่ 1,100 ลำ ปฏิบัติการได้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1940 หน่วยข่าวกรองของอังกฤษได้เตือนฝรั่งเศสจากการโจมตีที่กำลังจะมาถึง และปฏิบัติการกลับล้มเหลวเพื่อบรรลุผลทางยุทธศาสตร์ตามความประสงค์ของกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอากาศ(Oberkommando der Luftwaffe) โชคดีสำหรับลุฟท์วัฟเฟอ สภาพของกองกำลังภาคพื้นดินและกองทัพอากาศของฝรั่งเศสในช่วงขั้นตอนนั้นได้หมายถึงว่าความล้มเหลวของปฏิบัติการนั้นไม่ได้เป็นการขัดขวางความพ่ายแพ้ของฝรั่งเศส
==อ้างอิง==
ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่สอง)
การสงครามทางอากาศ
ปฏิบัติการและยุทธการทางอากาศในสงครามโลกครั้งที่สอง
ยุทธการที่ฝรั่งเศส
ชื่อรหัส
เทศบาลตำบลดงมะไฟ

เทศบาลตำบลดงมะไฟ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร โดยครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลขมิ้น ซึ่งมีสภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่ระหว่างทางหลวงหมายเลข 22 (ถนนนิตโย) ห่างจากตัวจังหวัดสกลนครไปทางทิศตะวันตก 20 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร 630 กิโลเมตร
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
เทศบาลตำบลดงมะไฟ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดกับ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองลาด, องค์การบริหารส่วนตำบลขมิ้น
ทิศใต้ ติดกับ องค์การบริหารส่วนตำบลขมิ้น
ทิศตะวันออก ติดกับ องค์การบริหารส่วนตำบลขมิ้น
ทิศตะวันตก ติดกับ  องค์การบริหารส่วนตำบลนาหัวบ่อ (อำเภอพรรณานิคม)
== ประวัติ ==
เทศบาลตำบลดงมะไฟ แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2504 เป็นสุขาภิบาลดงมะไฟ อำเภอเมืองสกลนคร โดยครอบคลุมพื้นที่บางส่วนตำบลขมิ้น อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร ด้านทิศตะวันตกของตำบล จนกระทั่งเมื่อปี พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยประกาศเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลตำบลดงมะไฟ จนปัจจุบัน
สัญลักษณ์ คือ ทุ่งนา ต้นมะไฟ ทิวเขา
ทุ่งนา หมายถึง ความอุดมสมบูรณ์และอาชีพหลักของประชาชนในเขตเทศบาล คือ ทำนา
ต้นมะไฟ หมายถึง ต้นไม้ที่อยู่หนาแน่นในเขตเทศบาล
ทิวเขา หมายถึง อยู่ในบริเวณเทือกเขาภูพาน
== การปกครอง ==
เทศบาลตำบลดงมะไฟ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลขมิ้น ได้แก่ จัดตั้งตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองส่วนท้องที่ พ.ศ. 2497
หมู่ 1 บ้านดงมะไฟ
หมู่ 12 บ้านดงมะไฟพัฒนา
หมู่ 13 บ้านดงมะไฟสามัคคี
ซึ่งแบ่งแยกออกเป็นชุมชน 12 ชุมชน ดังนี้
ชุมชนเทศบาล
ชุมชนสุขาสามัคคี
ชุมชนภูไทพัฒนา
ชุมชนเจ้าปู่
ชุมชนพิทักษ์ธรรม
ชุมชนตลาดราชดำเนิน
ชุมชนศรีทัศน์พัฒนา
ชุมชนสุขสำราญ
ชุมชนใจกลางสร้างธรรม
ชุมชนหนองแวงสามัคคี
ชุมชนข้าวปุ้นเศรษฐกิจ
ชุมชนอนามัยหลักเมือง
== ประชากร ==
เทศบาลตำบลดงมะไฟ มีจำนวนประชากร ทั้งหมด 6,083 คน โดยแยกได้ดังนี้
== อ้างอิง ==
ดงมะไฟ
อำเภอเมืองสกลนคร
เทศบาลตำบลเชียงเครือ

อาจหมายถึง
เทศบาลตำบลเชียงเครือ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
เทศบาลตำบลเชียงเครือ อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร
เชียงเครือ
ตำบลเชียงเครือ (อำเภอเมืองสกลนคร)

เชียงเครือ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสกลนคร
== ประวัติ ==
สันนิษฐานว่าแรกเริ่มเดิมทีมีขุนพลกำปาลายและนายเคน คำศรี พร้อมชาวบ้านอีก 6–7 ครอบครัวได้อพยพมาจากเมืองมหาชัยกองแก้ว (ปัจจุบันอยู่ในประเทศลาว) มาตั้งถิ่นฐานที่บ้านทุ่งมั่ง (ปัจจุบันคือบ้านธาตุดุม) และก็มีผู้อพยพมาเพิ่มขึ้น ชาวบ้านมีฝีมือในการทำเครื่องปั้นดินเผามาก่อน ประกอบกับบริเวณทุ่งมั่งมีดินเหนียวซึ่งใช้ในการปั้นดินเผา เมื่อนำไปเผา ปรากฏว่าเครื่องปั้นดินเผาแตก ใช้การไม่ได้ จึงได้อพยพขึ้นมาทางเหนือของหมู่บ้านเรื่อยมาเพื่อเสาะแสวงหาแหล่งดินเหนียวจนมาถึงลำห้วยลาก และได้พบดินเหนียวบริเวณริมห้วย จึงพากันขุดดินขึ้นมาปั้น และเมื่อนำเอาไปเผา ปรากฏว่าไม่แตก จึงได้ตั้งรกรากถิ่นฐานอยู่บริเวณลำห้วยลากเป็นที่ทำมาหากินเรื่อยมา ต่อมามีคนอพยพมาอยู่มากขึ้นเรื่อย ๆ จึงตั้งเป็นหมู่บ้าน เรียกว่า "บ้านเชียงเครือ" โดยมีที่มาว่า "อาจจะเคยบวชเรียนมาก่อน เมื่อสึกออกมาแล้ว คนลาวอีสานจะเรียกว่า "เชียง" และในบริเวณที่ตั้งของหมู่บ้านในสมัยก่อนนั้น มักจะมีเครือไม้เป็นจำนวนมาก จึงนำคำทั้งสองมาเชื่อมต่อกันเป็นชื่อ "เชียงเครือ""
โดยเริ่มแรกมีการจัดตั้งสภาตำบลเชียงเครือขึ้นในพื้นที่เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเชียงเครือเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2539 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล
จนกระทั่งท้องที่มีจำนวนหนาแน่นเพิ่มขึ้น จึงมีประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2551 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลเชียงเครือเป็นเทศบาลตำบลเชียงเครือจนปัจจุบัน
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
ตำบลเชียงเครือตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองลาดและตำบลอุ่มจาน (อำเภอกุสุมาลย์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนาแก้ว (อำเภอโพนนาแก้ว) และตำบลท่าแร่
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลฮางโฮง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลขมิ้นและตำบลหนองลาด
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
ตำบลเชียงเครือแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 17 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านเชียงเครือ
หมู่ที่ 2 บ้านโพนสว่าง
หมู่ที่ 3 บ้านดอนเชียงบาล
หมู่ที่ 4 บ้านหนองหอย
หมู่ที่ 5 บ้านดอนเชียงคูน
หมู่ที่ 6 บ้านหนองสนม
หมู่ที่ 7 บ้านป่าหว้าน
หมู่ที่ 8 บ้านทุ่งมน
หมู่ที่ 9 บ้านโคกสว่าง
หมู่ที่ 10 บ้านนาคำไฮ
หมู่ที่ 11 บ้านโนนเบ็ญ
หมู่ที่ 12 บ้านโนนศาลา
หมู่ที่ 13 บ้านดอนเชียงบาลใหญ่
หมู่ที่ 14 บ้านเชียงเครือวัดใหญ่
หมู่ที่ 15 บ้านทุ่งมนพัฒนา
หมู่ที่ 16 บ้านป่าหว้านทุ่งพัฒนา
หมู่ที่ 17 บ้านหนองหอยใหญ่หรือบ้านหนองหอยใหม่
== อ้างอิง ==
เชียงเครือ
เชียงเครือ
เชียง
อำเภอเมืองสกลนคร
เทศบาลตำบลวังยาง

เทศบาลตำบลวังยาง สามารถหมายถึง
เทศบาลตำบลวังยาง อำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร
เทศบาลตำบลวังยาง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี
เทศบาลตำบลวังยาง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
วังยาง
เทศบาลตำบลหนองลาด

เทศบาลตำบลหนองลาด สามารถหมายถึง
เทศบาลตำบลหนองลาด อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร
เทศบาลตำบลหนองลาด อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร
หนองลาด
เทศบาลตำบลหนองหลวง

เทศบาลตำบลหนองหลวง สามารถหมายถึง
เทศบาลตำบลหนองหลวง อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
เทศบาลตำบลหนองหลวง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
หนองหลวง
เทศบาลตำบลหนองแวง

เทศบาลตำบลหนองแวง สามารถหมายถึง
เทศบาลตำบลหนองแวง อำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์
เทศบาลตำบลหนองแวง อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร
หนองแวง
มีดเหน็บ

มีดเหน็บ หรือ มีดอีเหน็บ เป็นเครื่องมือมีดสั้นมักใช้งานตัดแต่งต้นไม้ และเดินทางในป่า จัดว่ามีดเอกลักษณ์ของชาติไทยที่มีใช้งานกันเกือบทุกบ้าน
มีดเหน็บ ที่ได้มีการกล่าวไว้ใน พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ ว่า "เป็นชื่อเรียกมีดขนาดกลาง ใบมีดรูปร่างปลายแหลม กลางป่อง โคนแคบ สันค่อนข้างหนา ด้ามทำเป็นกั่นสอดติดกับด้ามไม้หรือทำเป็นบ้องติดอยู่ในตัวก็มี ปรกติสอดใบมีดไว้ในฝักซึ่งทำด้วยไม้หรือหวายสาน นิยมเหน็บเอวด้านหลังหรือด้านหน้า ในเวลาออกนอกบ้าน ใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง
== ถิ่นฐาน และ ความนิยม ==
มีดเหน็บสุโขทัย
มีดเหน็บอรัญญิก
มีดหุบกระทิง
== เกี่ยวข้องหรือคล้ายกัน ==
มีดหมอ
มีดตอก
== มีดอื่นๆในสังคมไทย ==
มีดกราย
มีดกรีดกล้วย
มีดกรีดยาง
มีดโกน
มีดขอ
มีดควั่นอ้อย
มีดคว้าน
มีดคอม้า
มีดชายธง
มีดซุย
มีดพร้า
== อ้างอิง  ==
มีดเหน็บ แปลโดยลองดูพจนานุกรม
มีด แปลโดยลองพจนานุกรม
มีด
วอชิงตัน เบนาวิเดส

วอชิงตัน เบนาวิเดส (3 มีนาคม ค.ศ. 1930 – 24 กันยายน ค.ศ. 2017 ที่มอนเตวิเดโอ) เป็นนักดนตรีและกวีชาวอุรุกวัย
== ผลงาน ==
Tata Vizcacha (1955)
El Poeta (1959)
A un hermano (1962)
Poesía (1963)
Las Milongas -la obra más difundida- (1966)
Poemas de la ciega (1968)
Los Sueños de la Razón (1968)
Historias (1971)
Hokusai (1975)
Fontefrida (1979)
Murciélagos (1981)
Finisterre (1985)
Fotos (1986)
Tía Cloniche (1990)
Lección de exorcista (1991)
El molino del agua -Premio Nacional y Municipal- (1993)
La luna negra y el professor (1994)
Los restos del mamut (1995)
Canciones de Doña Veus (1998)
El mirlo y la misa (2000)
Los pies clavados (2000)
Biografía de Caín (2001)
Un viejo trovador (2004)
Diarios del Iporá (2006)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Songs and milongas by Washington Benavides (สเปน)
El frasco azul y otros frascos. Ediciones Abrelabios (สเปน)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2473
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2560
นักดนตรีชาวอุรุกวัย
บุคคลจากจังหวัดตากัวเรมโบ
สโมสรฟุตซอลสมุทรสาคร

สโมสรฟุตซอลสมุทรสาคร เป็นสโมสรฟุตซอล จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันเล่นอยู่ในฟุตซอลไทยแลนด์ลีกดิวิชัน 1
== ผู้เล่นชุดปัจจุบัน ==
ผู้เล่นลุยศึกฟุตซอลไทยแลนด์ลีก 2563
== ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล ==
=== ฟุตซอลไทยแลนด์ลีก ===
ฤดูกาล 2563 : อันดับที่ 13 (ตกชั้นสู่ ฟุตซอลไทยแลนด์ลีกดิวิชัน 1)
ฤดูกาล 2562 : อันดับที่ 5
ฤดูกาล 2561 : อันดับที่ 8
ฤดูกาล 2560 : อันดับที่ 6
สมุทรสาคร
ส
สโมสรกีฬาในจังหวัดสมุทรสาคร
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2551
ปิออตร์ โคเชวอย

ปิออตร์ คีริลโลวิช โคเชวอย (Пётр Кириллович Кошевой)  เป็นผู้บัญชาการทหารโซเวียต
โคเชวอยเกิดในครอบครัวคอสแซคที่ยูเครน เขาได้เข้าร่วมกับ กองทัพแดง ในปี 1920 เขาได้ร่วมต่อสู้ในสงครามกลางเมืองรัสเซีย และ บัญชาการกองทัพน้อยในช่วง สงครามโลกครั้งที่สอง โดยส่งไปป้องกันที่สตาลินกราด, การปลดปล่อยไครเมีย และบุกครองปรัสเซียตะวันออก โคเชวอยได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต 2 ครั้ง ในปี 1944 สำหรับการบุกครอง Sapun-gora (ทางไปสู่ เซวัสโตปอล) และในปี 1945 สำหรับการบุกครองนครเคอนิชส์แบร์ค
หลังสงครามจบสิ้น โคเชวอยเป็นผู้บัญชาการมณฑลทหารไซบีเรีย ในปี 1957–1960, มณฑลทหารเคียฟ ในปี 1960–1965, และ  กองกำลังโซเวียตในเยอรมนีตะวันออก ในปี 1965–1969 โคเชวอยได้รับการเลื่อนยศเป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต ในปี 1968 ร่างของเขาถูกฝังไว้ที่สุสาน Novodevichy Cemetery ใน กรุงมอสโก
== เครื่องอิสริยาภรณ์ ==
2 วีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียต  (16 พฤษภาคม 1944, 9 เมษายน 1945)
5 เครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน (17 ธันวาคม 1941, 16 พฤษภาคม 1944, 30 เมษายน 1945, 9 ธันวาคม 1964, 22 กุมภาพันธ์ 1968)
เครื่องอิสริยาภรณ์การปฏิวัติเดือนตุลาคม, (4 ธันวาคม 1974)
3 เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง, (3 พฤศจิกายน 1944, 15 พฤศจิกายน 1950, 21 กุมภาพันธ์ 1969)
เครื่องอิสริยาภรณ์ซูโวรอฟ, ชั้นที่ 2 (31 มีนาคม 1943)
เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟ, ชั้นที่ 2, 2 ครั้ง (17 กันยายน 1943, 4 กรกฎาคม 1944)
Order of Bogdan Khmelnitsky, ชั้นที่ 1 (5 พฤษภาคม 1945)
เหรียญที่ระลึก "ในพิธีฉลองครบรอบ 100 ปีวันเกิดของ วลาดีมีร์ อิลลิช เลนิน"
เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่เลนินกราด"
เหรียญ "สำหรับการป้องกันที่สตาลินกราด"
เหรียญ "สำหรับการยึดนครเคอนิชส์แบร์ค"
เหรียญ "สำหรับชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 30 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียตและกองทัพเรือ"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 40 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 50 ปีการสถาปนากองทัพโซเวียต"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 250 ปีนครเลนินกราด"
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ทหารชาวโซเวียต
จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต
วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต
พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์

พระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ (James II of Scotland) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ระหว่างค.ศ. 1437 ถึง 1460 เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าเจมส์ที่ 1กับพระนางโจน บูฟอร์ เนื่องจากอเล็กซานเดอร์ ดยุกแห่งรอธซี ผู้เป็นพี่ชายได้สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1430 ทำให้พระองค์ได้ขึ้นเป็นรัชทายาทสกอตแลนด์ที่ตำแหน่งดยุกแห่งรอธซีต่อจากผู้พี่ และเมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 1 พระราชบิดาถูกลอบปลงพระชนม์ในปี 1430 พระองค์ก็ได้ขึ้นครองราชต่อเป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ขณะมีอายุเพียง 6 ชันษา พระองค์ค่อนข้างประสบความสำเร็จในการครองราชย์ พระอัธยาศัยที่เป็นมิตรทำให้ประชาชนนิยมชมชอบพระองค์ทั้งในยามสงบสุขและยามสงคราม
ระหว่างสงครามอิสรภาพจากอังกฤษในปี 1460 ปราสาทร็อกซ์เบิร์ก (Roxburgh) ถูกกองทัพอังกฤษล้อมไว้ ในขณะที่ปราสาทระดมยิงปืนใหญ่ "เดอะไลออน" ซึ่งนำเข้ามาจากเมืองแฟลนเดอส์ เพื่อต่อต้านฝ่ายอังกฤษ ปืนใหญ่กระบอกหนึ่งได้เกิดระเบิดขึ้น แรงระเบิดทำให้พระองค์ซึ่งยืนทอดพระเนตรอยู่ใกล้ๆกระเด็นตกลงไปจากกำแพงปราสาทและเสด็จสวรรคต ไม่กี่วันต่อมาปราสาทแห่งนี้ก็แตก พระนางบูฟอร์ มเหสีหม้ายของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ประกาศยอมจำนน พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อเป็นพระเจ้าเจมส์ที่ 3
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์ที่เสด็จสวรรคตในสงคราม
พระมหากษัตริย์สกอตแลนด์
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต