pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คิวชู เดอะซีรีส์

คิวชู เดอะ ซีรีส์ เป็นละครชุดเรียลลิตี้ไทย นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, พงศ์จักร พิษฐานพร ในนาม ซังคิวแบนด์ เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2559 – 13 มีนาคม พ.ศ. 2559 ออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 11.00 – 12.00 น. ทางช่อง ทรูโฟร์ยู ผลิตโดย บริษัท เลเซอร์แคท จำกัด ซึ่งเรื่องนี้เคยสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2558 มีชื่อเรื่องว่า คิวชู แล้วพรุ่งนี้เราคงจะรู้กัน
==เรื่องย่อ==
การเดินทางใน 7 จังหวัด 30 วัน บนเกาะคิวชู แดนและเอ๊ะจะต้องออกท้าทายท่องโลกกว้างด้วยการเล่นดนตรีข้างถนนขาย CD จำนวน 999 แผ่น มีเงินติดตัวเพียง 999 เยน เปลี่ยนเป็นเงินค่าครองชีพสำหรับอาหารการกิน ค่ารถ ค่าเรือ เพื่อจะส่งพวกเขาไปต่อยังจุดหมายต่างๆ ตามเส้นทางที่เขาทั้งคู่ต้องสัญจรผ่านไป ซึ่งนั่นเอง จึงเป็นเหตุผลให้แดนและเอ๊ะต้องมีอาชีพเสริมในขณะที่ว่างจากการเล่นดนตรี อาชีพอะไรที่จะเหมาะกับป็อปสตาร์อย่างพวกเขา รัฐบาลญี่ปุ่นยื่นข้อเสนอให้ที่พักแต่แดนและเอ๊ะต้องทำงานแลกกับที่พักตามแต่ละสถานที่ แต่ละอาชีพ ของบ้านเรือนที่พวกเขาไปอาศัยอยู่ แดนต้องเก็บองุ่นและปลูกผัก ส่วนเอ๊ะก็คงไม่พ้นงานหนัก ล้างห้องน้ำ ขัดอ่างออนเซน แต่อย่างไรเสียในทุกวันทั้งคู่จะต้องออกเดินทางสานต่อความตั้งใจแรกของเขา ที่พยายามจะผลักดันตัวเองให้ไปถึงเป้าหมาย ของการเป็นนักดนตรีอย่างแท้จริง โดยเริ่มต้นจากการเป็น Street Singer เพราะแดนต้องการจะพิสูจน์ตัวเองสักครั้งหนึ่งว่า ถ้าถอดนามสกุล D2B ออกไป เขาจะยังเป็นเอ็นเตอร์เทนเนอร์ตัวจริงอยู่หรือไม่
ส่วนเอ๊ะเขายังจะเป็นผู้สร้างความสุขอย่างที่เขาคิดหรือเปล่า หากเขาไม่ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกวง ละอองฟอง อย่างที่เป็นอยู่ กับเพลงที่แต่งขึ้นเองใหม่แกะกล่อง และแปลงเนื้อ เพื่อต้องร้องเป็นภาษาญี่ปุ่น นั่นก็ยากพอแล้วสำหรับเขาทั้งสองแถมยังต้องทำให้คนหันมามอง หยุดฟัง ปรบมือ แล้วอุดหนุน CD ที่มีจำนวนมากถึง 999 แผ่น ให้หมดภายใน 30 วัน เพื่อเป้าหมายสูงสุดคือการได้ขึ้นเวที Fukuoka Asian Party เพื่อสร้างความภาคภูมิใจให้กับประเทศไทย และสร้างความสุขให้กับชาวญี่ปุ่น จึงกลายมาเป็นเรื่องราวระหว่างการเดินทางของ 2 หนุ่มฮิปสเตอร์ ท่ามกลางวัฒนธรรมไทย-ญี่ปุ่น ถูกแลกเปลี่ยนกันผ่านบทเพลง ที่จะทำให้คุณสนุก สุข ยิ้ม และหัวเราะไปกับสีสันและอุปสรรคของชีวิตจริงใน 30 วันของเขาทั้งคู่
==ที่มาของโครงการ==
ช่วง สิงหาคม - กันยายน พ.ศ. 2558 เอ๊ะ ละอองฟอง ได้รับเลือก ร่วมกับ แดน วรเวช ดานุวงศ์ จากโครงการความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่น ตั้งวงดนตรีเฉพาะกิจ ซังคิวแบนด์ (SanQ-Band) (SanQ แปลว่า "999" (เลขเก้าสามตัว) ซึ่งเป็นเลขมงคล และพ้องกับ การเล่นคำในภาษาญี่ปุ่น ย่อมาจาก "Thank you" ) เป็นโปรเจกค์เรียลลิตี้ทางดนตรี ที่ เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น โดยถ่ายทำภาพยนตร์ SanQ-Band Kyushu The Movie สารคดีบันทึกการเดินทาง เพื่อทำภารกิจใช้ชีวิตร่วมกับผู้คนใน 7 จังหวัด เป็นเวลา 30 วัน พร้อมแสดงดนตรีตามบ้านและตามถนนหนทาง เพื่อประชาสัมพันธ์เพลงสร้างฐานแฟนคลับ และขายซีดีอัลบั้มเพลง 999 แผ่น แล้วเปิดแสดงคอนเสิร์ต
และนำมาตัดต่อเพิ่มและฉายทางโทรทัศน์ช่อง True4U เป็นรายการ SanQ-Band Kyushu The Series
เพลงในอัลบั้ม ได้แก่
เพื่อนร่วมทาง / Friendship / 風の旅人 (คาเซะโนะทาบิบิโตะ)
สองมือเปล่าๆ / My Empty Hand / 空っぽの手 (คะรัปโปะโนะเตะ)
ไฟท์โตะ / Fight!
คิดถึงเธอ…มากไป / Miss You So … / こいしすぎて (โคะอิชิซุกิเตะ)
== นักแสดง ==
วรเวช ดานุวงศ์
พงศ์จักร พิษฐานพร
==เพลงประกอบ==
สองมือเปล่าๆ (My Empty Hand / 空っぽの手 คะรัปโปะโนะเตะ) - ซังคิวแบนด์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://dara.trueid.net/drama/59966
http://true4u.truelife.com/index.php?name=show&action=detail&program_id=93
ละครชุด
เจ้าหญิงผิงหยาง (ราชวงศ์ฮั่น)

องค์หญิงผิงหยาง (平陽公主) พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิฮั่นจิง และจักรพรรดินีองค์ที่ 2 ของพระองค์ จักรพรรดินีหวังจื้อ เป็นพระเชษฐภคินีใน จักรพรรดิฮั่นอู่ ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด  องค์หญิงผิงหยางฉายแววฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เล็ก อีกทั้งได้รับการฝึกยุทธ์เช่นเดียวกับน้องชายจากอาจารย์โจวหย่าฟู ผิงหยางโหวให้ความเคารพในตัวองค์หญิงเสมอมา ครอบครัวมีความสุข แต่ไม่ใช่สิ่งที่องค์หญิงต้องการ เธออยากให้สวามีมีความกล้าหาญมากกว่านี้ไม่ใช่แค่เกาะใบบุญผู้เป็นภรรยาและบรรดาศักดิ์เก่า จนกระทั่งเรื่องราวปานปลายออกไป ครั้งที่เฉาซือถูกส่งไปทำงานสร้างวังเจี้ยนอันกับเว่ยชิง ในระยะเวลานั้นทำให้เขาเกิดนอกใจแอบมีอนุอยู่ข้างนอกอย่างลับๆ จนกระทั่งเรื่องรู้ถึงหูองค์หญิง เธออดกลั้น เมื่อเฉาซือกลับมาเขาแอบเข้าทางหลังบ้านพร้อมทารกน้อย ทั้งคู่ทะเลาะกันมาก ส่วนเฉาซือสำนึกผิดคุกเข่าหวังว่าภรรยาจะให้อภัย องค์หญิงหลังจากหนีออกจากบ้านได้เว่ยชิงตามไปช่วยเหลือ เธอกลับมายังบ้านมองดูทารกน้อยและประทานชื่อให้ เฉา เซียง เธอจะเป็นคนเลี้ยงดูเด็กคนนี้เอง เนื่องจากเสียแม่ไปตอนคลอด หลังจากเฉาซือเสียชีวิต ไม่นานหลายปีองค์หญิงก็ถูกสู่ขอโดยหยูอิงโหว "เซี่ยโหว ป๋อ" แต่มีเรื่องอันให้เธอต้องเลิก เพราะหยูอิงโหวดูถูกเธอสารพัด ลบหลู่เกียรติเธอ จนเขาแอบเข้าร่วมกบฎกับหวยหนานอ๋อง ทำให้องค์หญิงผิงหยางหลุดจากพันธนาการนี้ทันที หลังจากนั้นแม่ทัพเว่ยชิงเพิ่งเสียฮูหยินรู้ใจ องค์หญิงและเว่ยชิงต่างรักชอบคอกันมานานแล้วแต่ต่างฝ่ายไม่กล้าแสดงออก เว่ยชิงเดิมทีรักองค์หญิงก่อนจะถูกหยูอิงโหวสู่ขอ แต่เพราะเขาไม่กล้าสู่ขอเธอจึงเลือกเซิ่น เจี่ย เพื่อหลบหน้าองค์หญิง
== แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม ==
Thaithosaeng, Pattira, "Women During The Han Dynasty Through The Lens Of Excavated Materials" (2018). Publicly Accessible Penn Dissertations. 3194. https://repository.upenn.edu/edissertations/3194
== อ้างอิง ==
เจ้าหญิงจีน
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
เรือกล้วย

เรือกล้วย (banana boat) เป็นเรือพองลมไร้เครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนโดยใช้เรือยนต์ลากจูง รูปร่างลักษณะเรียวยาวคล้ายกล้วย ลำตัวมีรูปทรงเป็นหลอด มีก้านขนาดเล็กสองฝั่งที่ยื่นออกมาจากลำตัวเพื่อให้ความสมดุลและเป็นที่วางเท้าสำหรับผู้นั่ง จุได้ประมาณ 3 ถึง 10 คน นิยมใช้สำหรับกิจกรรมนันทนาการ
== การละเล่น ==
เรือยนต์ที่ใช้ลากจูงเรือกล้วยจะขับออกจากฝั่งเป็นเวลาสักพัก จากนั้นเรือยนต์จะหักเลี้ยวด้วยความเร็ว ผู้เล่นทุกคนบนเรือกล้วยจะต้องพยายามรักษาสมดุลของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เรือนั้นพลิกคว่ำ
== อ้างอิง ==
เรือ
เหลียงนา

เหลียงนา (梁妠; 116 — 150) ฐานันดรศักดิ์ว่า จักรพรรดินีชุนลี่ (順烈皇后) จักรพรรดินีสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิฮั่นชุน ในเวลาต่อมาพระนางได้เป็น ผู้สำเร็จราชการ ให้กับพระโอรสของพระนาง จักรพรรดิฮั่นชง และจักรพรรดิที่ครองราชบัลลังก์ต่อมาอีก 2 พระองค์คือ จักรพรรดิฮั่นจื้อ และ จักรพรรดิฮั่นฮวน
จักรพรรดินีจีน
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
จักรพรรดินีราชวงศ์ฮั่น
ซุนเฉิง

ซุนเฉิง (Sun Cheng, เสียชีวิต ค.ศ. 132) ขันทีในราชสำนักสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขาเป็นขันทีที่มีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการตอบโต้การทุจริต
ขันทีจีน
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
เหลียงจี้

เหลียงจี้ (梁冀, 88 — 159) ชื่อรอง ป๋อจั่ว (伯卓) ขุนนางและผู้บัญชาการทหารในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ขุนนางจีน
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
โรคกลัวการขาดมือถือ

โรคกลัวการขาดมือถือ (nomophobia) หรือ โนโมโฟเบีย เป็นชื่อที่มีการเสนอของโรคกลัวชนิดหนึ่งที่ผู้ป่วยกลัวการไม่มีโทรศัพท์มือถือหรือการไม่ได้สัมผัสมือถือ แม้ว่าโรคนี้จะไม่มีอยู่ในคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 5 (DSM-5) แต่เบียนชิและฟิลลิปส์ได้อธิบายไว้ว่ามีปัจจัยทางจิตวิทยาที่มีผลต่อการใช้มือถือมากเกินไป คนที่มีความภูมิใจแห่งตนต่ำอาจใช้มือถือเพื่อสร้างความมั่นใจ และบุคคลที่มีลักษณะเปิดเผยอาจใช้มือถือมากเกินไป เป็นไปได้ที่อาการของโนโมโฟเบียอาจเกิดจากอาการทางจิตที่มีอยู่แล้ว และบุคคลที่มีความเสี่ยงมักเป็นโรคกลัวสังคม หรือโรควิตกกังวลเมื่อเข้าสังคม ความวิตกกังวลสังคม และโรคตื่นตระหนก
คำว่าโนโมโฟเบียย่อมาจาก โนโมบายโฟนโฟเบีย (no-mobile-phone phobia) จากการศึกษานักศึกษาชายระดับปริญญาตรีด้านบริการสุขภาพจำนวน 547 คนค้นพบว่าร้อย 23 เป็นโรคกลัวการขาดมือถือและกว่าร้อยละ 64 มีความเสี่ยง ในนักเรียนเหล่านี้ร้อยละ 77 เช็คมือถือมากกว่า 35 ครั้งต่อวัน มากกว่าครึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคกลัวการขาดมือถือไม่เคยปิดเครื่อง
== อาการและสัญญาณ ==
ความวิตกกังวลจะถูกกระตุ้นจากการทำมือถือหาย สัญญาณโทรศัพท์ไม่มีหรือแบตเตอรี่หมด อาการของโรครวมไปถึงการใช้มือถือมากเพื่อกันตัวเองจากการสนทนากับผู้อื่น และมีอุปกรณ์เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตมากกว่าหนึ่งเครื่อง พกสายชาร์จตลอดเวลาและกังวลว่ามือถือจะหาย อาการอาจรวมไปถึงการลดการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นแบบต่อหน้าและชอบการสื่อสายผ่านเทคโนโลยี ไม่ปิดมือถือเวลานอนทั้งยังวางไว้ใกล้มือตลอดเวลา คอยเช็คมือถือตลอดเพื่อไม่ให้พลาดการรับสายหรือข้อความ โนโมโฟเบียอาจส่งผลให้เกิดการอาการเจ็บศอก มือ และคอเนื่องจากใช้มือถือบ่อย ๆ
=== อาการ ===
วิตกกังวล
ลมหายใจเปลี่ยน
สั่นเทา
เหงื่อออก
กระสับกระส่าย
งุนงงสับสน
หัวใจเต้นเร็ว
===  อาการทางอารมณ์ ===
ซึมเศร้า
หวั่นวิตก
กลัว
การเสพติด
ถูกละทิ้ง
ความภาคภูมิต่ำ
เหงา
== อ้างอิง ==
โรคกลัว
ยามางูจิ

ยามางูจิ หรือ ยามากูจิ (山口 Yamaguchi; "ปากทางภูเขา") สามารถหมายถึง
ยามางูจิ (นามสกุล)
จังหวัดยามางูจิ
* ยามางูจิ (ยามางูจิ)
* สถานียามางูจิ (ยามางูจิ)
* สถานีชิง-ยามางูจิ
ยามางูจิ (นางาโนะ)
อินเตอร์สเตต 95

อินเตอร์สเตต 95 (Interstate 95 หรือ I-95) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลักในพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐ มีเส้นทางขนานไปกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 จากรัฐฟลอริดาไปจนถึงรัฐเมน โดยทั่วไปแล้ว อินเตอร์สเตต 95 จะผ่านเมืองใหญ่ที่อยู่ริมทะเลและพื้นที่ปริมณฑล ได้แก่ ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐ เช่น ไมแอมี แจ็กสันวิลล์ ซาวันนาห์ เฟย์เอตต์วิลล์ และริชมอนด์; ส่วนในทางแอตแลนติกกลางไปจนถึงตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น วอชิงตัน ดี.ซี. บัลติมอร์ วิลมิงตัน ฟิลาเดลเฟีย นครนิวยอร์ก นิวเฮเวน โพรวิเดนซ์ บอสตัน และพอร์ตแลนด์ แต่เส้นทางจะห่างออกจากชายฝั่งระหว่างซาวันนาห์ จนถึงวอชิงตัน ดี. ซี. และตัวเส้นทางจะไม่ผ่านเมืองชายฝั่งต่อไปนี้ ได้แก่ ชาร์ลสตัน และ นอร์ฟอล์ก-เวอร์จิเนียบีช โดยเมืองเหล่านี้จะเชื่อมต่อด้วยทางหลวงอินเตอร์สเตตสายอื่น
อินเตอร์สเตต 95 เป็นหนึ่งในเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุดในระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต แต่ก็ยังมีโครงการที่กำลังก่อสร้างอยู่ในรัฐเพนซิลเวเนียและรัฐนิวเจอร์ซีย์ที่กำหนดว่าจะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2018 ปัจจุบัน มีเส้นทางที่เป็นโครงข่ายของอินเตอร์สเตต 95 ได้แก่ อินเตอร์สเตต 295, อินเตอร์สเตต 195 และส่วนที่ไม่ได้กำหนดหมายเลขของเทิร์นไพก์ในตอนใต้ของรัฐนิวเจอร์ซีย์  อินเตอร์สเตต 95 มีระยะทางรวม  มีปลายทางทิศใต้ที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 ในไมแอมี รัฐฟลอริดา ขณะที่ปลายทางทิศเหนืออยู่ที่จุดผ่านแดนโฮลตัน–วูดสต็อก เชื่อมต่อกับรัฐนิวบรันสวิก ประเทศแคนาดา
อินเตอร์สเตต 95 เป็นอินเตอร์สเตตแนวเหนือ–ใต้ที่ยาวที่สุด รองลงมาคือ อินเตอร์สเตต 75 และเป็นอินเตอร์สเตตที่ยาวที่สุดอันดับ 6 ในบรรดาอินเตอร์สเตตทั้งหมด ตามหลังอินเตอร์สเตต 70 ระยะทาง , อินเตอร์สเตต 10 ระยะทาง , อินเตอร์สเตต 40 ระยะทาง , อินเตอร์สเตต 80 ระยะทาง , และอินเตอร์สเตต 90 ระยะทาง  อินเตอร์สเตต 95 มีเส้นทางผ่านรัฐต่าง ๆ จำนวน 15 รัฐ ซึ่งมากกว่าอินเตอร์สเตตสายอื่น ๆ รองลงมาคือ อินเตอร์สเตต 90 ซึ่งผ่าน 13 รัฐ จากข้อมูลตามสำนักสำมะโนสหรัฐ (U.S. Census Bureau) จำนวนเคาน์ตี (และเขตปกครองเทียบเท่า) ที่มีเส้นทางสายนี้ผ่าน มีเพียง 5 แห่งจาก 96 แห่งเท่านั้นที่เป็นพื้นที่ชนบท เพราะพื้นที่นี้มีความหนาแน่นมากกว่าสามเท่าของความหนาแน่นเฉลี่ยของทั้งสหรัฐ และมากพอ ๆ กับความหนาแน่นของยุโรปตะวันตก
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
I-95: The Road Most Traveled (special series). National Public Radio. 2010.
95
ถนนในรัฐฟลอริดา
ถนนในรัฐจอร์เจีย
ถนนในรัฐเซาท์แคโรไลนา
ถนนในรัฐนอร์ทแคโรไลนา
ถนนในรัฐเวอร์จิเนีย
ถนนในรัฐแมริแลนด์
ถนนในรัฐเดลาแวร์
ถนนในรัฐเพนซิลเวเนีย
ถนนในรัฐนิวเจอร์ซีย์
ถนนในรัฐนิวยอร์ก
ถนนในรัฐคอนเนทิคัต
ถนนในรัฐโรดไอแลนด์
ถนนในรัฐแมสซาชูเซตส์
ถนนในรัฐนิวแฮมป์เชอร์
ถนนในรัฐเมน
สามเหลี่ยมชมพู

ในนาซีเยอรมนีสามเหลี่ยมชมพู (Rosa Winkel)ถูกใช้ในค่ายกักกันของนาซีเพื่อเป็นเครื่องหมายเพื่อแสดงความผิดของนักโทษที่เป็นพวกรักร่วมเพศ นักโทษทุกคนต้องติดเครื่องหมายสามเหลี่ยมกลับหัวบนเสื้อแจ็กเกตและมีสีต่างๆ ในการจัดกลุ่มตามความผิด ชาวยิวต้องติดเครื่องหมายสามเหลี่ยมสีเหลืองซ้อนกันเป็นดาราแห่งดาวิด สามเหลี่ยมสีชมพูและเหลืองอาจใช้ร่วมกันหากนักโทษเป็นทั้งเกย์และชาวยิว
แต่เดิมตั้งใจให้เป็นตราแห่งความอัปยศตามการใช้ของนาซี แต่ปัจจุบันกลายมาเป็นเป็นสัญลักษณ์แห่งความภูมิใจในความเป็นเกย์ (gay pride) และการเคลื่อนไหวของสิทธิเกย์ (gay rights) และเป็นเครื่องหมายที่ได้รับความนิยมมากรองมาจากธงสายรุ้ง
== ประวัติ ==
ในนาซีเยอรมนีนักโทษทุกคนต้องใส่เสื้อแจ็คเกตที่มีสัญลักษณ์ของค่ายกักกันโดยจะแบ่งกันเป็นกลุ่มตามสี ชายรักร่วมเพศต้องใส่สามเหลี่ยมชมพู แม้ว่าจะเป็รการยากที่จะคาดคะเนจำนวนเกย์ในค่ายกักกันของเยอรมัน ริชาร์ด แพลนท์ได้คาดเดาไว้ว่าระหว่างปีค.ศ. 1933 และ 1944 น่าจะมีประมาณ 50,000 ถึง 60,000 คน
ในช่วงปลายของยุค 70 สามเหลี่ยนชมพูถูกนำมาใช้แทนสัญลักษณ์ในการประท้วงสิทธิชาวเกย์

กลุ่มผู้สนันสนุนผู้ป่วยโรคเอดส์ หรือ The AIDS Coalition To Unleash Power (ACT UP) ได้นำสามเหลี่ยมชมพูไปใช้พร้อมกับสโลแกน ความเงียบ = ตาย ("SILENCE = DEATH") ไปใช้เป็นโลโก้โดยนักเคลื่อนไหวเกย์ที่นครนิวยอร์กในปี 1987
สามเหลี่ยชมพูเป็นพื้นฐานของการออกแบบอนุเสาวรีย์โฮโม (Homomonument ) ในอัมสเตอร์ดัม อนุสรณ์ฮอโลคอสต์เกย์และเลสเบี้ยนในซิดนีย์ (Gay and Lesbian Holocaust Memorial) และสวนสามเหลี่ยมชมพู (Pink Triangle Park) ในซานฟรานซิสโก
== ตัวอย่าง ==
ไฟล์:In memory of homosexual.JPG|สามเหลี่ยมชมพู (Rosa Winkel ในภาษาเยอรมัน) เพื่อระลึกถึงชายเกย์ที่ถูกฆ่าในค่ายกักกันบูเคนวัลด์
ไฟล์:Gedenktafel Rosa Winkel Nollendorfplatz.jpg|สามเหลี่ยมชมพู ณ สถานีรถไฟในกรุงเบอร์ลิน เพื่อเคารพเกย์ชายที่ เสียชีวิต
ไฟล์:Ac.homomonument.jpg|อนุเสาวรีย์โฮโม (Homomonument ) ในอัมสเตอร์ดัมใช้สามเหลี่ยมชมพูเพื่อระลึกถึงชายเกย์ที่เสียชีวิตจากฮอโลคอสต์ และร่วมไปถึงผู้เสียชีวิตจากต่อต้ายชาวเกย์
ไฟล์:Pink Triangle Sydney,.jpg|อนุสรณ์ฮอโลคอสต์เกย์และเลสเบี้ยนในซิดนีย์ (Sydney Gay and Lesbian Holocaust Memorial)
ไฟล์:Pink Triangle 6.jpg|สวนสามเหลี่ยมชมพูในซานฟรานซิสโก
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
An Underground Life: Memoirs of a Gay Jew in Nazi Berlin (1999) by Gad Beck (University of Wisconsin Press). .
The Iron Words (2014) by Michael Fridgen (Dreamlly Publishing). .
Liberation Was for Others: Memoirs of a Gay Survivor of the Nazi Holocaust (1997) by Pierre Seel (Perseus Book Group). .
I, Pierre Seel, Deported Homosexual: A Memoir of Nazi Terror (1995) by Pierre Seel. .
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Auschwitz Concentration Camp: The Pink-Triangle prisoners
รูปสามเหลี่ยม
การประท้วงชายแดนกาซา พ.ศ. 2561

ชาวปาเลสไตน์หลายหมื่นคนเข้าร่วมการประท้วงชื่อ การเดินขบวนหวนคืนใหญ่ (Great March of Return) ในฉนวนกาซาใกล้กับชายแดนอิสราเอล เริ่มตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม 2561 ซึ่งเป็นวันแผ่นดิน (Land Day) ของชาวปาเลสไตน์ ผู้เดินขบวนส่วนใหญ่อยู่ในค่ายเต๊นต์ห่างจากชายแดนหลายร้อยเมตรและเดินขบวนอย่างสันติ แต่มีกลุ่มซึ่งประกอบด้วยชายหนุ่มเป็นส่วนใหญ่เดินเข้าใกล้ชายแดน ขว้างปาก้อนหินและโมโลตอฟค็อกเทล แล้วกลิ้งล้อรถยนต์จุดไฟใส่ทหารอิสราเอล ทหารอิสราเอลฆ่าชาวปาเลสไตน์ 27 คนตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม ซึ่งบางส่วนเป็นสมาชิกองค์การนักรบปาเลสไตน์หลายกลุ่ม
กระทรวงสาธารณสุขกาซาที่กลุ่มฮามาสดำเนินการแถลงในวันที่ 30 มีนาคมว่ามีจำนวนผู้บาดเจ็บ 1,416 คนจากกระสุนจริง กระสุนยางและการได้รับพิษแก๊สน้ำตา ชาวปาเลสไตน์ 19 คนเสียชีิวิตในวันที่ 30 มีนาคมหรือเนื่องจากแผลตั้งแต่วันนั้น ฝ่ายสหประชาชาติระบุว่า วันที่ 30 มีนาคมเป็นวันที่มีผู้สูญเสียมากที่สุดในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์นับแต่การขัดกันด้วยอาวุธปี 2557 วันที่ 6 เมษายน กระทรวงฯ รายงานว่ามีชาวปาเลสไตน์เสียชีวิต 7 คน ได้รับบาดเจ็บ 1,350 คน และ 25 คนมีอาการสาหัส และผู้บาดเจ็บประมาณ 400 คนถูกกระสุนจริงยิง สมาคมเสี้ยววงเดือนแดงรายงานว่าได้รักษาผู้บาดเจ็บ 700 คนในวันที่ 6 เมษายน รวมผู้ถูกยิงด้วยกระสุนจริง 320 คน กำลังป้องกันอิสราเอลระบุว่า ชายสองคนที่ถูกฆ่าห่างจากรั้วชายแดนประมาณ 150 เมตรมีอาวุธปืนเล็กยาวเอเค 47 และระเบิดมือ และพยายามฝ่ารั้ว
มีการวางแผนการประท้วงเป็นการรณรงค์หกสัปดาห์ตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคมถึง 15 พฤษภาคม มีการตั้งค่ายประท้วงห้าแห่งตามจุดต่าง ๆ ตลอดชายแดนกาซา–อิสราเอล มีผู้เข้าร่วมการประท้วงวันที่ 30 มีนาคมจำนวนสามหมื่นคน เรียกร้องให้ผู้ลี้ภัยและผู้สืบสันดานปาเลสไตน์ได้รับอนุญาตให้กลับคืนอาณาเขตประเทศอิสราเอลปัจจุบัน ปัจจุบันค่ายยังอยู่ที่เดิม
การประท้วงใหญ่ระลอกสองเริ่มในวันที่ 6 เมษายน 2561 ชาวปาเลสไตน์นำยางรถยนต์จำนวนมากไปด้วยเพื่อสร้างโล่ควันสำหรับการประท้วง พยานว่าชาวปาเลสไตน์ใช้ก้อนหินและโมโลตอฟค็อกเทล ส่วนทหารอิสราเอลใช้แก๊สน้ำตาและกระสุนจริง ทางการอิสราเอลระบุว่า ฮามาสใช้การประท้วงบังหน้าการเปิดฉากโจมตีต่ออิสราเอล ข้อมูลของอิสราเอลว่า มีสมาชิกกองพลน้อยกอสซัม (Qassam Brigade) ของฮามาสแปดคนถูกฆ่าด้วย ฮามาสระบุตัวผู้ตายห้าคนว่าเป็นสมาชิกกองพลน้อยกอสซัม
การใช้กำลังถึงชีวิตของอิสราเอลถูกองค์การสิทธิมนุษยชนประณาม และเจ้าหน้าที่สหประชาชาติวิจารณ์   ฝ่ายผู้นำทหารและพลเรือนอิสราเอลยกย่องทหารอิสราเอลจากการกระทำนี้ ซึ่งอธิบายว่าเป็นมาตรการป้องกันที่จำเป็น ประเทศคูเวตเสนอถ้อยแถลงคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเรียกร้องให้มีการสอบสวนการฆ่าผู้ประท้วงปาเลสไตน์ของอิสราเอลที่สหรัฐขัดขวาง
== อ้างอิง ==
พ.ศ. 2561
การประท้วงในฉนวนกาซา
สันตะวาใบพาย

สันตะวาใบพาย  หรือ ผักโตวา หรือ หอบแหบ เป็นพืชในวงศ์สันตะวา ลักษณะเป็นพืชน้ำอายุปีเดียว มีเหง้าอยู่ใต้ดิน ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่แตกเป็นกอรอบต้น กว้าง 8-20 เซนติเมตร ยาว 10-22 เซนติเมตร ดอกเป็นดอกเดี่ยวสีขาว เมื่อบานเต็มที่กว้างประมาณ 2 เซนติเมตร กลีบดอกมี 3 กลีบ รวมกันเป็นก้านชูยาว 4 มิลลิเมตร ภายในรังไข่มี 6 ช่อง ผลเป็นผลเดี่ยวรูปรีแกมขอบขนาน ยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก
สันตะวาใบพายกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตะวันออกเฉียงเหนือของแอฟริกาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลีย ในอเมริกาเหนือจัดเป็นพืชรุกราน สันตะวาใบพายนิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ในประเทศจีนใช้เป็นยารักษาฝี ในประเทศฟิลิปปินส์ใช้ลดไข้และรักษาโรคริดสีดวงทวาร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์สันตะวา
พืชน้ำ
ไม้ประดับ
มหาสงครามวินาศสตาลินกราด

มหาสงครามวินาศสตาลินกราด (Сталинград) เป็นภาพยนตร์แนวสงครามจากประเทศรัสเซีย กำกับโดย ฟิโอดอร์ บอนดาร์ชุค เป็นภาพยนตร์รัสเซียเรื่องแรกที่สร้างขึ้นโดยใช้เทคโนโลยี IMAX 3D และถ่ายทำด้วยกล้อง 3ality Technica's TS-5 and Stereoscopic Image Processor และเป็นภาพยนตร์เรื่องยาวภาษารัสเซียเรื่องแรกที่ผลิตโดยใช้รูปแบบ IMAX ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในเดือนกันยายน ที่นครวอลโกกราด (ชื่อเดิม "สตาลินกราด") และทั่วประเทศรัสเซียในเดือนตุลาคม ก่อนที่จะออกฉายในต่างประเทศในเดือนต่อมา  ภาพยนตร์ยังได้รับการคัดเลือกในฐานะภาพยนตร์ของประเทศรัสเซียให้เข้าชิงรางวัลสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 86 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือก มหาสงครามวินาศสตาลินกราด ได้รับรางวัล I3DS (International 3D and Advanced Imaging Society) Jury Award สำหรับประเทศรัสเซียในปี 2014
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Deserted “Stalingrad” movie set
ภาพยนตร์รัสเซีย
ภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่ 2
ยุทธการที่สตาลินกราด
อินเตอร์สเตต 90

อินเตอร์สเตต 90 (Interstate 90 หรือ I-90) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตที่ยาวที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีระยะทาง  ปลายทางทิศตะวันตกอยู่ในซีแอตเทิล ที่ทางหลวงรัฐวอชิงตันหมายเลข 519 ใกล้กับสนามเซฟโก (Safeco Field) และสนามเซนจูรีลิงก์ (CenturyLink Field) และปลายทางทิศตะวันออกอยู่ในบอสตัน ที่ทางหลวงรัฐแมสซาชูเซตส์หมายเลข 1 เอ ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติโลแกน ช่วงตะวันตกของอินเตอร์สเตต 90 ผ่านสันปันน้ำทวีปอเมริกา โดยผ่านช่องเขาโฮมสเตก ทางตะวันออกของเมืองบัตต์ รัฐมอนแทนา เชื่อมต่อเมืองใหญ่ต่าง ๆ เช่น สโปแคน บิลลิงส์ ซูฟอลส์ และแมดิสัน เป็นต้น ทางตะวันออกของของพรมแดนรัฐวิสคอนซิน-รัฐอิลลินอย เส้นทางส่วนใหญ่ของอินเตอร์สเตต 90 เป็นถนนที่เก็บค่าผ่านทางเดิม ซึ่งสร้างขึ้นมาก่อนระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต ได้แก่ เจนแอดดัมส์เมโมเรียลโทลล์เวย์ (Jane Addams Memorial Tollway), ชิคาโกสกายเวย์ (Chicago Skyway), อินดีแอนาโทลล์โรด (Indiana Toll Road), โอไฮโอเทิร์นไพก์ (Ohio Turnpike), นิวยอร์กสเตตทรูเวย์ (New York State Thruway), แมสซาชูเซตส์เทิร์นไพก์ (Massachusetts Turnpike), และอุโมงค์เท็ดวิลเลียมส์ (Ted Williams Tunnel) ทั้งหมดนี้เป็นถนนที่เก็บค่าผ่านทางที่ได้กำหนดหมายเลขเป็นอินเตอร์สเตต 90 ในครึ่งตะวันออกของประเทศ ช่วงที่ไม่เก็บค่าผ่านทาง ได้แก่ ช่วงที่ผ่านดาวน์ทาวน์ชิคาโก ในรัฐอิลลินอย, ช่วงที่ผ่านเกรเทอร์คลีฟแลนด์และส่วนที่เหลือของรัฐโอไฮโอตะวันออกเฉียงเหนือ, ช่วงที่ผ่านเมืองอิรีและส่วนที่เหลือของเพนซิลเวเนียตะวันตกเฉียงเหนือ, และช่วงสั้น ๆ ในบริเวณใกล้กับเมืองบัฟฟาโลและออลบานี รัฐนิวยอร์ก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Illinois Highway Ends: I-90
Indiana Highway Ends: I-90
I-90 (Greater New York Roads)
90
ถนนในรัฐวอชิงตัน
ถนนในรัฐไอดาโฮ
ถนนในรัฐมอนแทนา
ถนนในรัฐไวโอมิง
ถนนในรัฐเซาท์ดาโคตา
ถนนในรัฐมินนิโซตา
ถนนในรัฐวิสคอนซิน
ถนนในรัฐอิลลินอย
ถนนในรัฐอินดีแอนา
ถนนในรัฐโอไฮโอ
ถนนในรัฐเพนซิลเวเนีย
ถนนในรัฐนิวยอร์ก
ถนนในรัฐแมสซาชูเซตส์
เกมพันหน้า ซูเปอร์เซเว่น

เกมพันหน้า ซูเปอร์เซเว่น เป็นรายการเกมโชว์และเรียลลิตีโชว์ภาคต่อของรายการ เกมพันหน้า เดอะฮีโร่ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 12:00 - 13:30 น. ผลิตโดย บริษัท ทริปเปิ้ล ทู จำกัด โดยครั้งนี้มีการเปลี่ยนพิธีกรคู่เป็นครั้งแรกในรอบ 17 ปี โดยผู้ที่รับหน้าที่พิธีกร คือ ฟรอยด์ - ณัฏฐพงษ์ ชาติพงษ์ และโบ - ธนากร ชินกูล ส่วนกิ๊ก - เกียรติ กิจเจริญ และติ๊ก กลิ่นสี พิธีกรคู่ที่เคยรับหน้าที่นี้มาเป็นเวลา 17 ปี ได้ผันตัวไปเป็นกรรมการ และมีผู้จัดการทีมที่นำชมรมมาแข่งในแต่ละสัปดาห์ คือ บอล เชิญยิ้ม
รายการออกอากาศเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 ก่อนจะยุติการออกอากาศ และในปีถัดมาได้เปลี่ยนรูปแบบรายการเป็น เกมพันหน้า ป๋าจัดไป และย้ายไปออกอากาศทางช่องพีพีทีวี
== เวลาออกอากาศ ==
== รูปแบบรายการ ==
รายการยังคงเน้นรูปแบบที่ต้องการให้ผู้ร่วมรายการได้รับสิ่งของที่ต้องการเพื่อใช้ประโยชน์ในด้านต่าง ๆ โดยจะมีชุมนุม ชมรม กลุ่ม หรือคณะที่มาร่วมรายการเพื่อต้องการเอาของที่ต้องการโดยการนำของ บอล เชิญยิ้ม ผู้จัดการทีม มาแข่งเกมกับทีม Super 7 ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกทีมที่เคยประลองกำลังมาแล้วในรายการ เกมพันหน้า เดอะฮีโร่ และบางครั้งอาจมีดารารับเชิญผสมอยู่ด้วย (เริ่มตั้งแต่เทปที่ 7) เพื่อแลกกับของรางวัลที่ต้องการ โดยจะมี ซูโม่กิ๊ก และติ๊ก กลิ่นสี เป็นผู้กำหนดจำนวนของของรางวัลในแต่ละเกมหากชนะ โดยจะต้องแข่งขันชมรมละ 3 เกม เป็นเช่นนี้ไปทุกสัปดาห์ ซึ่งหากชมรมจากทางบ้านชนะในแต่ละเกมจะได้รับของรางวัลตามจำนวนที่ซูโม่กิ๊ก และ ติ๊ก กลิ่นสี ได้กำหนดไว้ในเกมนั้นๆ ไป
และตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 เป็นต้นมา ได้มีการปรับรูปแบบครั้งใหญ่ โดยนำนักแสดงในสังกัดของช่อง 7 มาเป็นสมาชิกทีม Super 7 แทน ลดจำนวนเกมเหลือ 2 เกมต่อสัปดาห์ และได้เพิ่มช่วงละครขึ้นมาอีก 1 ช่วงแทรกระหว่างเกมแรกและเกมที่ 2 เรียกว่า "ละครพักยก" โดยนำนักแสดงระดับตำนาน 4 คน คือ ติ๊ก กลิ่นสี, นุ้ย เชิญยิ้ม, บอล เชิญยิ้ม และ โรเบิร์ต สายควัน ในนาม "จตุรเทพ" มาร่วมแสดงในช่วงละครด้วย และก่อนเข้าสู่ช่วงเล่นเกมต่อไป แก๊งจตุรเทพ จะพูดพร้อมกันก่อนจบละครพักยกว่า จะเล่นเกมต่อได้หรือยัง (แต่ในคำเขียนว่า เล่นเกมต่อได้หรือยัง) เหมือนในรายการ แสบคูณสอง และ แสบคูณสอง แลกหมัด ซึ่งจะบอกเพื่อพักโฆษณาและเข้าสู่เกมที่ 2
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เฟซบุ๊กแฟนเพจของรายการเกมพันหน้า
เว็บไซต์หลักของทริปเปิ้ล ทู 
รายการโทรทัศน์ไทย
รายการโทรทัศน์ช่อง 7
รายการโทรทัศน์ที่ยุติการออกอากาศในปี พ.ศ. 2561
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2561
จังหวัดคามารีเนสนอร์เต

จังหวัดคามารีเนสนอร์เต (Hilagang Camarines) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือดาเอ็ต อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเกซอนทางทิศตะวันตก ติดกับจังหวัดคามารีเนสซูร์ทางทิศใต้ และติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศเหนือ
== ภูมิศาสตร์ ==
จังหวัดคามารีเนสนอร์เตมีพื้นที่ 2,320.07 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรบีโคล ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน
เมืองหลักคือ ดาเอ็ต อยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางตะวันออกเฉียงใต้  ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ 6-7 ชั่วโมง และโดยเครื่องบิน 45 นาที
=== ภูมิอากาศ ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
 
คามารีเนสนอร์เต
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2372
จังหวัดคามารีเนสซูร์

จังหวัดคามารีเนสซูร์ (Timog Camarines) เป็นจังหวัดในเขตบีโคล เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือปีลี มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดคามารีเนสนอร์เตและเกซอนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และติดกับจังหวัดอัลไบทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันออกมีเกาะจังหวัดคาตันดัวเนสในช่องแคบมาเคดา
จังหวัดคามารีเนสซูร์เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดในเขตบีโคล ทั้งในแง่ของประชากรและพื้นที่ มีพื้นที่ครอบคลุมนครอิสระได้แก่นากา ศูนย์กลางในด้านต่าง ๆ ของภูมิภาค และนครอีรีกา ศูนย์กลางของย่านรีนโคนาดา ภายในจังหวัดมีทะเลสาบบูฮี ซึ่งสามารถพบปลาขนาดเล็กอย่าง Sinarapan (Mistichthys luzonensis) จังหวัดนี้ยังมีการใช้ภาษาอีซาโรกอักตา ซึ่งเป็น 1 ใน 3 ภาษาที่ใกล้สูญพันธุ์ของประเทศ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของรัฐบาลจังหวัดคามารีเนสซูร์
จังหวัดคามารีเนสซูร์
คามารีเนสซูร์
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2462
ดไวต์ เกย์ล

ดไวท์ เดวอน บอยด์ เกย์ล (เกิดวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ปัจจุบันลงเล่นตำแหน่งสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก
เกย์ลเริ่มต้นอาชีพกับชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ต่อมาเขาย้ายไปเล่นให้กับหลายสโมสรในลีกล่างของอังกฤษ ก่อนที่จะย้ายมาเล่นในพรีเมียร์ลีกครั้งแรกกับคริสตัลพาเลซ ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 เขาเซ็นสัญญากับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
== เกียรติประวัติ ==
คริสตัลพาเลซ
รองชนะเลิศ เอฟเอคัพ: 2015–16
นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
อีเอฟแอลแชมเปียนชิป: 2016–17
ส่วนตัว
ประตูยอดเยี่ยมแห่งปีของคริสตัลพาเลซ: 2014
ประตูยอดเยี่ยมประจำเดือนของแชมเปียนชิป: สิงหาคม ค.ศ. 2016
ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเดือนของพีเอฟเอ จัดอันดับโดยผู้สนับสนุน: ตุลาคม ค.ศ. 2016
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลส่วนตัวของ ดไวท์ เกย์ล  จากเว็บไซต์สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
กองหน้าฟุตบอล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
นักกีฬาจากลอนดอน
บุคคลจากวอลทัมสโตว์
แฮร์รี วิลสัน (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2540)

แฮร์รี วิลสัน (Harry Wilson; เกิด 22 มีนาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวลส์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้กับ สโมสรฟุตบอลฟูลัม และทีมชาติเวลส์
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 วิลสันกลายเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดที่ลงเล่นให้กับทีมชาติเวลส์ด้วยวัย 16 ปี 207 วันทำลายสถิติของเจ้าของสถิติคนก่อน แกเร็ธ เบล และเป็นผู้เล่นทีมชาติที่อายุน้อยที่สุดในทีมลิเวอร์พูล
==อ้างอิง==
นักฟุตบอลชาวเวลส์
นักฟุตบอลทีมชาติเวลส์
ปีกฟุตบอล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลฮัลล์ซิตี
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลดาร์บีเคาน์ตี
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2022
บุคคลจากเรกซัม