pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คิงคาจู

คิงคาจู หรือ หมีน้ำผึ้ง (kinkajou, honey bear; ) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กินเนื้อชนิดหนึ่งในวงศ์แร็กคูน (Procyonidae) มีความใกล้ชิดทางชีวภาพกับโอลิงกีโต โคอาที แร็กคูน ริงเทล และ แคโคมิสเซิล นับเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Potos ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน แบ่งออกได้เป็น 7 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
คิงคาจูเป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีขนสั้นและหนานุ่มสีน้ำผึ้งทองหรือสีน้ำตาล มีหัวและใบหูกลม ใบหน้าและดวงตากลมโตเหมือนแมว น้ำหนักตัวประมาณ 4-10 ปอนด์ ออกหากินในเวลากลางคืน ใช้เสียงในการสื่อสาร ปกติหากินและอาศัยอยู่ตามยอดไม้สูง ชอบกินผลไม้ เกสรดอกไม้ น้ำผึ้ง และน้ำต้อยจากดอกไม้ มีลิ้นที่ยาวมากถึง 7 นิ้ว ใช้สำหรับดูดกินน้ำผึ้งหรือน้ำต้อยของดอกไม้ และก็สามารถกินสัตว์เล็ก ๆ เป็นอาหารได้อีกด้วย สามารถใช้หางและเท้าเกาะเกี่ยวและทรงตัวบนต้นไม้และกิ่งไม้ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะส่วนเท้าสามารถหมุนกลับด้านได้ถึง 180 องศา อีกทั้งยังมีต่อมกลิ่นพิเศษใกล้ปาก, คอ และพื้นท้อง ซึ่งจะใช้สำหรับแสดงอาณาเขตครอบครอง มีความยาวหางเท่ากับลำตัว โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์ของคิงคาจูนั้น มีความหมายว่า "นักดื่มสีทอง" อันหมายถึงสีขนและพฤติกรรมการกินอาหาร
นอกจากเป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน จึงมีดวงตาที่กลมโตสำหรับใช้ในการรวมแสงเพื่อการมองเห็นในที่มืด ปกติในเวลากลางวันจะซึมเซาหรือหลับนอน แต่ในเวลากลางคืนจะตื่นตัว
พบกระจายพันธุ์ในป่าทึบ และป่าหลากหลายประเภท เช่น ป่าเสื่อมโทรม พบได้ทั้งพื้นที่ราบและพื้นที่สูงจากระดับน้ำทะเล ของทวีปอเมริกากลางและภาคเหนือของทวีปอเมริกาใต้  เป็นสัตว์ที่ออกลูกเป็นตัว ครั้งละตัว นาน ๆ ครั้งจึงจะมีเป็นฝาแฝด มีระยะเวลาตั้งท้องนาน 4 เดือน ลูกอ่อนใช้เวลานาน 2 สัปดาห์จึงจะลืมตา คิงคาจูเป็นสัตว์ที่รักสันโดษมักอาศัยอยู่ตัวเดียว เมื่อจะออกลูก จะออกในโพรงไม้ แต่ก็เป็นสัตว์ที่ดุร้ายเมื่อมีภัยใกล้ตัว
คิงคาจูถูกล่าจากชาวพื้นเมืองเพื่อนำขนและหนังไปผลิตเป็นกระเป๋าและอานม้า รวมทั้งบริโภคเป็นอาหาร อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์แปลก ๆ โดยมีบันทึกว่ามีอายุสูงสุดในที่เลี้ยงได้ 23 ปี ขณะที่มีวงจรชีวิตนานที่สุดถึง 41 ปี

ในประเทศไทย คิงคาจูมีจัดแสดงเพียง 3 ที่เท่านั้นในสวนสัตว์ คือ สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์นครราชสีมา และเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี สำหรับเชียงใหม่ไนท์ซาฟารีมีคิงคาจูมากถึง 11 ตัว และมีการแพร่ขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงด้วย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์แร็กคูน
สัตว์ที่พบในอเมริกากลาง
สัตว์ที่พบในทวีปอเมริกาใต้
สัตว์เลี้ยง
วงศ์แร็กคูน

วงศ์แร็กคูน (Procyonid) เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กินเนื้อวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Procyonidae (/โพร-ไซ-โอ-นิ-เด/)
ลักษณะโดยร่วมของสัตว์ในวงศ์นี้คือ มีลำตัวสั้น มีหางยาว มีลวดลายตามลำตัวหรือใบหน้าหรือไม่มีในบางชนิด   หากินได้ทั้งบนพื้นดินและต้นไม้ มักออกหากินในเวลากลางคืน กินเนื้อสัตว์เป็นอาหารหลัก แต่ก็มีบางชนิดที่กินพืชหรือละอองเกสรดอกไม้หรือน้ำผึ้งเป็นอาหารหลัก มีฟันที่สามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า 
ทั้งหมดเป็นสัตว์ที่พบได้ในโลกใหม่ คือ ทวีปอเมริกา ทั้งอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ โดยสัตว์ในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ แร็กคูน, คิงคาจู, โคอาที, โอลิงโก เป็นต้น
เดิมสัตว์ในวงศ์นี้เคยครอบคลุมถึงแพนด้ายักษ์และแพนด้าแดงที่พบในทวีปเอเชียด้วย ด้วยความที่มีลักษณะรูปร่างคล้ายคลึงกันและมีพฤติกรรมการหากินใกล้เคียงกัน แต่ทว่าเมื่อมีการศึกษาลงไปถึงระดับโมเลกุลของสารพันธุกรรม ได้แก่ การหาลำดับเบสของดีเอ็นเอ และการทดสอบเปรียบเทียบตำแหน่งของเบสในสิ่งมีชีวิตเพื่อจำแนกเป็นสายวิวัฒนาการ ทำให้ทราบว่าแพนด้าแดงมีสารพันธุกรรมที่มีความแตกต่างจากแร็กคูน และมีสายวิวัฒนาการแยกออกมาจากสายวิวัฒนาการของแร็กคูนมาเป็นเวลานานกว่า 30-40 ล้านปีแล้ว จึงได้จำแนกแพนด้าแดงออกมาจากวงศ์ Procyonidae และจัดอยู่ในวงศ์เฉพาะของตนเองคือ วงศ์ Ailuridae และในส่วนของแพนด้ายักษ์ก็ถือว่าก้ำกึ่งอยู่ระหว่างแร็กคูน, หมี และแพนด้าแดง แต่เมื่อศึกษาถึงคาริโอไทป์พบว่าแพนด้ายักษ์มีลักษณะคล้ายคลึงกับหมีมากกว่า จึงจัดให้แพนด้าอยู่ในวงศ์ Ailuridae
==การจำแนก==
วงศ์แร็กคูนแบ่งออกเป็น 6 สกุล 20 ชนิด (โดยมีชนิดใหม่เพิ่งประกาศเมื่อไม่นานมานี้)
Bassaricyon Allen, 1876
Bassariscus Coues, 1887
Nasua Storr, 1780 
Nasuella Hollister, 1915
Potos Geoffroy Saint-Hilaire & Cuvier, 1795
Procyon Storr, 1780 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
 
สัตว์กินเนื้อ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
สัตว์ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ
สัตว์ที่พบในทวีปอเมริกาใต้
สัตว์ที่พบในอเมริกากลาง
อรุณ ภาณุพงศ์

ศาสตราจารย์พิเศษ อรุณ ภาณุพงศ์ เป็นสมาชิกฝ่ายไทยในศาลประจำอนุญาโตตุลาการ ณ กรุงเฮก อดีตปลัดกระทรวงการต่างประเทศ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์
== ประวัติ ==
ศาสตราจารย์พิเศษ อรุณ ภาณุพงศ์ หรือ ศ.ดร.อรุณ ภาณุพงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2465 (นับแบบใหม่) ที่อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2489 ระดับปริญญาโท ด้านกฎหมายระหว่างประเทศ และปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์ จากประเทศฝรั่งเศส สำเร็จการศึกษาปริญญาเอก ด้านกฎหมาย จากประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2496 ได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2537
ดร.อรุณ ภาณุพงศ์ ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2539
นอกจากนั้น ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกา ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 ถึงปัจจุบัน และดำรงตำแหน่งประธานกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ 6,กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ)
== การทำงาน ==
อรุณ ภาณุพงศ์ เข้ารับราชการในสังกัด กระทรวงการต่างประเทศ เคยประจำการที่สถานทูตไทยในประเทศฝรั่งเศส เคยดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำอินโดนีเซีย เอกอัครราชทูตไทยประจำสหภาพโซเวียต เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา และเอกอัครราชทูตไทยประจำฝรั่งเศส รวมทั้งเป็นปลัดกระทรวงการต่างประเทศ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ครม.41, 42) และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (ครม.44) ในรัฐบาลพลเอก เปรม ติณสูลานนท์
ศ.ดร.อรุณ ภาณุพงศ์ เคยปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์พิเศษ สอนวิชากฎหมายให้กับนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
(1).pdf จุลสารช่าวคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 
อาจารย์คณะนิติศาสตร์
ศาสตราจารย์พิเศษ
บุคคลจากอำเภอปากพะยูน
บุคคลจากโรงเรียนพัทลุง จังหวัดพัทลุง
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นักการเมืองไทย
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีไทย
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
กรรมการกฤษฎีกาไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ชาวไทยที่มีอายุเกิน 100 ปี
ชื่อบุคคลเกาหลี

ชื่อบุคคลเกาหลี ในสมัยมักประกอบด้วยชื่อสกุล ตามด้วยชื่อตัว โดยไม่มีชื่อกลาง เมื่อเขียนชื่อเกาหลีในอักษรฮันกึล จะไม่มีการแบ่งช่องว่างระหว่างชื่อสกุลกับชื่อตัว
ชื่อสกุลเกาหลีส่วนใหญ่ประกอบด้วยพยางค์เดียว แม้ว่าจะมีชื่อสกุลหลายพยางค์อยู่บ้าง (เช่น Sun-woo) หลังแต่งงานแล้ว ทั้งสองคนจะยังคงใช้ชื่อเต็ม แต่ลูกจะใช้ชื่อสกุลของพ่อ เว้นแต่ตกลงกันเป็นอื่นขณะจดทะเบียนสมรส ในอดีต ชื่อสกุลเคยจัดกลุ่มเป็น พน-กวัน (ตระกูลหรือครอบครัวขยาย) แต่ละพน-กวันได้รับการระบุจากสถานที่จำเพาะและบรรพบุรุษฝ่ายพ่อร่วมกัน เช่น สกุลอีแห่งช็อนจูมาจากช็อนจู และสืบจาก . ใน ค.ศ. 2000 สำมะโนระบุว่ามีชื่อสกุลทั้งหมด 286 สกุล และแบ่งออกเป็น 4,179 ตระกูล อย่างไรก็ตามชาวเกาหลีใต้เกือบครึ่งหนึ่งใช้ชื่อสกุลที่พบได้ทั่วไปมากที่สุด 3 สกุลแรก (คิม, อี และพัก)
ชื่อตัวมักมี 2 พยางค์ แม้ว่าจะมีชื่อตัวบางส่วนที่มีหนึ่ง สาม หรือหลายพยางค์ด้วย ส่วนชื่อรุ่น (โดยชื่อจากรุ่นของครอบครัวขยายมีความเกี่ยวข้องในทางใดทางหนึ่ง ส่วนใหญ่มักอยู่ในตัวอักษรเดียวกัน) มักใช้ร่วมกัน แม้ว่าจะไม่ได้รับความนิยมในปัจจุบัน การใช้ชื่อบุคคลจะต้องตามระบบชื่อสุภาพที่เข้มงวด โดยถือเป็นเรื่องหยาบคายที่จะเรียกคนแปลกหน้าหรือคนที่มีสถานะทางสังคมสูงด้วยชื่อบุคคล
การตั้งชื่อเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ครั้งหนึ่งชื่อสกุลสงวนไว้เฉพาะเชื้อพระวงศ์กับชนชั้นสูง แต่ภายหลังกลายเป็นที่ยอมรับในชนชั้นล่าง แม้กระทั่ง ค.ศ. 1910 ชาวเกาหลีมากกว่าครึ่งไม่มีชื่อสกุล ชื่อเกาหลีส่วนใหญ่ก่อนการประดิษฐ์อักษรฮันกึลในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เขียนด้วยอักษรจีน (ฮันจา) ในขณะที่หลายชื่อสามารถเขียนในอักษรฮันจาได้ทั้งหมด บางชื่อเขียนได้เฉพาะอักษรฮันกึล (เช่น ดา-ซม) ใน ค.ศ. 2015 ประชากรร้อยละ 7.7 มีชื่อที่เขียนได้เฉพาะอักษรฮันกึลเท่านั้น ในช่วงเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 1939 ชาวเกาหลีถูกบังคับให้ใช้ชื่อและระบบการตั้งชื่อแบบญี่ปุ่น ก่อนที่ใน ค.ศ. 1946 จึงหันกลับมาใช้แบบเดิม
==คำนิยาม==
ชื่อบุคคลเกาหลีมีชื่อเรียกหลายแบบ สำหรับชื่อเต็มจะใช้คำว่า   ซึ่งสามารถแยกเป็น   สำหรับชื่อสกุล กับ   สำหรับชื่อตัว ศัพท์เกาหลีดั้งเดิมที่ใช้เรียกชื่อเต็มหรือชื่อตัวคือ  
ศัพท์ทางการสำหรับชื่อเต็มคือ  . โดยใช้ในระหว่างการทำธุรกรรมหรือในงานทางการ
==อ้างอิง==
ชาวเกาหลี
ลักษณะประชากรเกาหลีเหนือ

บทความนี้เกี่ยวกับลักษณะทางประชากรในประเทศเกาหลีเหนือ
ข้อมูลของประชากรเกาหลีเหนือนั้น ค่อนข้างยากที่จะทราบข้อมูลได้ การสำมโนประชากรเกาหลีเหนือล่าสุด เกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2551 เท่านั้น
== สถิติที่สำคัญ ==
== ประชากรในช่วงอายุต่าง ๆ ==
== การตั้งถิ่นฐาน ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพื่ม ==
ประชากรศาสตร์เกาหลีใต้
ประเทศเกาหลีเหนือ
ชาวเกาหลีเหนือ
ลักษณะประชากรเกาหลีเหนือ
สังคมเกาหลีเหนือ
ลูนา (นักร้อง)

ลูนา หรือ พัก ซ็อน-ย็อง (Park Sun-young; เกิด 12 สิงหาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักร้อง นักแสดงละครเวที พิธีกรชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักในสถานะสมาชิกของวง เอฟ(เอกซ์)
== ชีวิตในวัยเด็ก ==
ลูนา หรือ พัก ซ็อน-ย็อง เกิดในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 1993 ในครอบครัวนักร้องคลาสสิก เธอมีพี่ชายและพี่สาวฝาแฝดชื่อ พัก จิน-ย็อง และลูนาเป็นคนเดียวในครอบครัวที่ไม่ได้เรียนดนตรีคลาสสิก
== ผลงานเพลง ==
=== อีพี ===
ฟรีซัมบอดี (2016)
== ผลงานการแสดง ==
=== ภาพยนตร์ ===
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== รายการวาไรตี ===
=== วีดีโอเกม ===
== ละครเพลง ==
== รางวัลและการเสนอชื่อ ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บุคคลจากโซล
นักแสดงเกาหลีใต้
นักร้องป็อปหญิงชาวเกาหลีใต้
นางแบบเกาหลีใต้
นักเต้นเกาหลีใต้
ไอดอลหญิงชาวเกาหลีใต้
บุคคลฝาแฝดจากเกาหลีใต้
ศิลปินสังกัดเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์
สมาชิกของเอฟ(เอกซ์)
นักร้องหญิงชาวเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ 21
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยจุงอัง
นักร้องจากโซล
แอพพลอส (เพลง)

แอพพลอส เป็นซิงเกิลของนักร้องอเมริกัน เลดีกากา จากสตูดิโออัลบั้มที่ 3 ของเธอ อาร์ตป็อป(2013) เขียนโดย เลดีกากา และ DJ White Shadow ซึ่งเป็นเพลงเปิดตัวอัลบั้มอย่างเป็นทางการ ที่ปล่อยออกมาอย่างเป็นทางการทั่วโลกในวันที่ 12 สิงหาคม 2556 โดยตามจริงแล้วกาก้าได้ประกาศก่อนหน้านี้ว่า ซิงเกิลจะปล่อยอย่างเป็นทางการในวันที่ 19 สิงหาคม 2556 โดยค่ายอินเตอร์สโคป แต่เนื่องจากมีผู้เจาะข้อมูลของกาก้า พยายามดึงเพลงนี้ออกมาทีละท่อน จนกาก้าตัดสินใจปล่อยเพลงก่อนกำหนดหนึ่งอาทิตย์เพื่อหลีกเลี่ยงผู้ที่เจาะข้อมูลดังกล่าว
==การเขียนเพลง==
เขียนเพลงและแต่งโดย เลดีกากา และ DJ White Shadow และมีการบันทึกในปี 2012 ในช่วงที่กาก้ากำลังเดินสายทัวร์คอนเสิร์ต เดอะ บอร์นดิสเวย์ บอลล์ ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงที่จะอยู่ในอัลบั้มที่สามของกาก้า อาร์ตป็อป
==การปล่อยเพลง==
ในช่วงเดือนมกราคม กาก้าพยายามทวิตข้อความผ่านทวิตเตอร์ โดยกาก้าได้ทวิตเนื้อเพลงส่วนหนึ่งและชื่อเพลง โดยไม่บอกว่านี่คือชื่ออย่างเป็นทางการ ทำให้เหล่าแฟนคลับต่างพากันตีความว่า นี่อาจะเป็นเนื้อเพลงของเพลงใหม่ก็ได้
ในเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน ได้มีรูปเผยแพร่ลงเว็บไซต์ Littlemonsters.com เป็นรูปซึ่งคาดว่าเป็นกาก้า กำลังใช้สีวาดภาพปริศนาบางอย่างและมีตัวอักษรสีแดงเขียนด้านบนว่า "APPLAUSE" และมีตัวอักษรเขียนเล็กกลับหัว เขียนที่ขอบกระดาษว่า "Lady Gaga 8.19.2013" ซึ่งต่างเชื่อว่านี่คือชื่อซิงเกิลแรกของกาก้า และรูปที่กาก้ากำลังวาดคือหน้าปกซิงเกิล
และในวันที่ 28 กรกฎาคม กาก้าเผยให้เห็นถึงภาพหน้าปกจริงผ่านทางเว็บไซต์ Women's Wear Daily เพยประชาสัมพันธ์ซิงเกิล
ในวันที่ 10 สิงหาคม เพลงของกาก้าถูกรั่วไหลออกมาทางอินเทอร์เน็ต มีเพลงบางส่วนถูกเผยแพร่ในเว็บไซต์ต่างๆ แต่ก็ถูกรายงานการละเมิดและปิดลิงก์นั้นไป
ในวันที่ 12 สิงหาคม เนื่องด้วยเพลงที่ถูกรั่วไหลจากผู้เจาะข้อมูลอยู่ตลอดเวลา ทำให้กาก้าประกาศตัดสินใจ ปล่อยเพลงในวันนั้นเลยผ่านทาง วิทยุไอฮาร์ตเรดิโอ และขายในเว็บไซต์ไอทูนส์ใน ก่อนเที่ยงคืนของวันนั้น พร้อมกับการสั่งจองอัลบั้มอาร์ตป็อปของเธอ จากบริษัทแอปเปิ้ล ได้กล่าวว่า ยอดดาว์โหลดเพลงของกาก้า ผ่านเว็ปไอทูนส์ มีมากกว่า  10,000 ครั้งพายในเวลาไปกี่ชั่วโมง ขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ในหลายประเทศ และยอดสั่งจองอัลบั้ม ก็พุ่งสูงทำลายสถิติมาดอนน่า ที่ 52 ประเทศ ถือเป็นผลตอบรับที่ดีหลังจากการกลับมาของกาก้าในรอบ 2 ปีนับจาก เปิดตัวซิงเกิลสุดท้ายจากอัลบั้มบอร์นดิสเวย์
==รูปแบบ==
Digital remixes
"Applause" (Empire of the Sun Remix)&nbsp; – 4:08
"Applause" (Viceroy Remix)&nbsp; – 4:27
"Applause" (Purity Ring Remix)&nbsp; – 3:04
"Applause" (Bent Collective Club Mix)&nbsp; – 7:26
"Applause" (DJ White Shadow Electrotech Remix)&nbsp; – 5:49
"Applause" (Fareoh Remix)&nbsp; – 4:52
"Applause" (DJ White Shadow Trap Remix)&nbsp; – 4:09
"Applause" (Goldhouse Remix)&nbsp; – 4:34
Digital download
"Applause"&nbsp; – 3:32
UK CD single
"Applause"&nbsp; – 3:32
"Applause" (Instrumental)&nbsp; – 3:32
== ชาร์ต ==
===ชาร์ตประจำสัปดาห์===
===ชาร์ตสิ้นปี===
===ชาร์ตปลายทศวรรษ===
== การรับรองและการขาย ==
== ประวัติการวางจำหน่าย ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงของเลดีกากา
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2556
ทะไลลามะ องค์ที่สอง

ทะไลลามะ องค์ที่สอง เกตวิน กยาโช (, "ผู้มีจิตวิญญาณมหาสมุทรรุ่งโรจน์ประเสริฐของ อัสปีรันส์") (2018 – 2084) เป็นองค์ทะไลลามะองค์ที่สอง แม้ว่าพระองค์จะไม่เป็นที่รู้จักโดยใช้พระนามว่าในช่วงพระชนม์ของพระองค์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2018
ทะไลลามะ
ชาวทิเบต
พระอัครชายา (หยก)

พระอัครชายา มีพระนามว่า หยก หรือ ดาวเรือง เป็นพระอัครชายาในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก และเป็นพระบรมราชชนนีในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
== พระประวัติ ==
=== พื้นเพ ===
พระอัครชายา มีพระนามเดิมว่า ดาวเรือง หรือ หยก เป็นธิดาคนโตของคหบดีชาวจีนฮกเกี้ยน ครอบครัวของพระองค์เป็นตระกูลสูงและมีฐานะทางเศรษฐกิจดี ซึ่งบ้านเดิมของพระองค์ตั้งอยู่ภายในกำแพงพระนครด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะเมือง บริเวณป้อมเพชรก็เป็นย่านอาศัยของชาวจีนฮกเกี้ยนที่มีฐานะดี พระองค์มีพระขนิษฐาคนหนึ่งเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกด้วย นอกจากนี้บางแห่งก็ว่าพระองค์เป็นหลานสาวของเจ้าพระยาอภัยราชาสมุหนายก
=== เสกสมรส ===
พระองค์เสกสมรสกับทองดี (ต่อมาคือสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก) บุตรคนโตของพระยาราชนิกูล (ทองคำ) และย้ายเข้าไปพำนักในเคหาสน์ของพระอัครชายา ซึ่งนิธิ เอียวศรีวงศ์ให้ความเห็นว่าทั้งสองต้องมีฐานะที่ดีเสมอกัน ดังปรากฏใน หนังสืออภินิหารบรรพบุรุษ ความว่า
 "...สมเด็จพระบรมมหาไปยกาธิบดี ท่านได้ทำการวิวาหมงคล กับสมเด็จพระบรมมหาไปยิกาธิบดีซึ่งทรงพระนามว่าดาวเรือง เปนบุตรีท่านเสนาบดีในกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระบรมมหาไปยกาธิบดีท่านได้เสด็จมาอยู่ที่นิวาศน์สฐานของสมเด็จพระบรมมหาไปยิกาธิบดี ณ ภายในกำแพงพระนครหลังป้อมเพ็ชร์..."
ตามพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงระบุไว้เพียงว่าพื้นที่นิวาสถานเดิมของพระอัครชายาอยู่บริเวณวัดสุวรรณดารารามไปจนถึงป้อมเพชรและคลองในไก่ แต่ภายหลังสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกและพระอัครชายาได้ร่วมกันสร้างวัดทอง ที่ต่อมาใช้ชื่อวัดสุวรรณดาราราม ซึ่งนามของวัดสื่อถึงพระนามของทั้งสองพระองค์คือ "ทองดี+ดาวเรือง"
สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกและพระอัครชายา มีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 5 พระองค์ ได้แก่
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี (2272–2342) เสกสมรสกับพระอินทรรักษา (เสม) มีพระโอรส-ธิดา 4 พระองค์
สมเด็จพระเจ้าขุนรามณรงค์ มีพระธิดาเพียงพระองค์เดียว
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (2277–2342) เสกสมรสกับเงิน แซ่ตัน มีพระโอรส-ธิดา 6 พระองค์
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (2279–2352) มีพระอัครมเหสีคือสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี มีพระราชโอรส-ธิดา 42 พระองค์
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท (2286–2346) มีพระอัครชายาคือเจ้าศรีอโนชา มีพระราชโอรส-ธิดา 43 พระองค์
พระอัครชายาสิ้นพระชนม์เมื่อใด ไม่เป็นที่ปรากฏ
== พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมอัฐิ ==
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมอัฐิ ของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก และสมโภชพระบรมอัฐิสมเด็จพระราชชนนี ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2338 เนื่องในวโรกาสที่มีพระชนมพรรษาครบ 60 พรรษา โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระเมรุมาศขนาดใหญ่ และมีเครื่องมหรสพสมโภช เหมือนอย่างงานพระบรมศพพระเจ้าแผ่นดินในสมัยกรุงศรีอยุธยา
พระเมรุมาศก่อสร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2339 ได้มีพิธีแห่พระบรมอัฐิออกสู่พระเมรุ มีมหรสพสมโภชเป็นเวลา 7 วัน เมื่อเสร็จพระราชพิธีถวายพระเพลิงแล้วได้อัญเชิญพระบรมอัฐิ กลับมาประดิษฐาน ณ หอพระธาตุมณเฑียร ในพระบรมมหาราชวัง และในพระราชพิธีพระราชกุศลกาลานุกาลและพระราชพิธีสงกรานต์ พระสงฆ์จากวัดอัมพวันเจติยาราม จะรับหน้าที่สดับปกรณ์ผ้าคู่ประจำพระบรมอัฐิสมเด็จพระปฐมบรมอัยยิกาเธอ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
....."ปฐมวงศ์"....(เหง้าของเจ้านายทั้งมวล)....
สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก
บุคคลจากอำเภอพระนครศรีอยุธยา
ชาวไทยเชื้อสายฮกเกี้ยน
สมเด็จพระเจ้าปฤถวีแห่งเนปาล

สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะ เป็นพระมหากษัตริย์เนปาล พระองค์ที่ 7 พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ 17 พฤษภาคม 2424 จนถึง 11 ธันวาคม 2454
พระราชสมภพเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2418 เป็นพระราชโอรสของเจ้าชายตริโลกยาบิรพิกรมศาหะ ซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าสุเรนทรพิกรมศาหะ กับธิดานายจูง บาฮาดูร์ อดีตนายกรัฐมนตรีเนปาล พระราชสมภพที่กรุงกาฐมาณฑุ ราชอาณาจักรเนปาล
พระองค์ครองราชย์หลังจากที่เจ้าชายตริโลกยาบิรพิกรมศาหะ พระราชบิดาของพระองค์ ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทได้สิ้นพระชนม์ พระองค์จึงได้กลายเป็นองค์รัชทายาทแทน และได้ครองราชย์ในที่สุด
ในรัชกาลของพระองค์ได้เกิดเหตุการณ์ครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์เนปาลคือการเข้ามาครั้งแรกของรถยนต์ การสร้างระบบประปาที่ทันสมัย และระบบสุขาภิบาลที่ดีของประเทศ พระราชธิดาพระองค์โตของพระองค์ เจ้าหญิงพระราชกุมารีลักษมีราชยาลักษมีเทวีศาหะ ได้เสกสมรสกับจอมพลมาร์ชัล ไกเซอร์ รานา เจ้าหญิงพระองค์นี้ทรงเป็นมกุฎราชกุมารีและรัชทายาทจนเมื่อพระองค์มีพระชนมายุย่างเข้าสู่วัยรุ่น พระอนุชาของพระองค์ สมเด็จพระเจ้าตริภูวนพีรพิกรมศาหเทวะก็ทรงประสูติ ซึ่งก่อนหน้านี้สมเด็จพระเจ้าปฤถวีพีรพิกรมศาหเทวะมีแต่พระราชธิดา 4 พระองค์
พระมหากษัตริย์เนปาล
ราชอาณาจักรเนปาล
สุรเชษฐ์ แวอาแซ

นายสุรเชษฐ์ แวอาแซ (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2495) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนราธิวาส 5 สมัย
== ประวัติ ==
สุรเชษฐ์ แวอาแซ เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2495 เป็นบุตรของนายแวอาแซ สุทัย กับ นางแวบีเดาะ แวและ มีพี่น้อง 7 คน สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยครูจันทรเกษม, ระดับอนุปริญญา จากสถาบันราชภัฏยะลา และ ศิลปศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
== การทำงาน ==
สุรเชษฐ์ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกเรื่อยมา รวม 5 ครั้ง
เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดนราธิวาสในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 พรรครวมพลังประชาชาติไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาย้ายกลับมาสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในปี 2564 ปัจจุบันเขาสังกัดพรรคประชาชาติ และดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคประชาชาติ
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
สุรเชษฐ์ แวอาแซ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 5 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดนราธิวาส สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอแว้ง
ชาวไทยเชื้อสายมลายู
มุสลิมชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนราธิวาส
พรรคสามัคคีธรรม
พรรคประชาธิปัตย์
พรรครวมพลัง
พรรคประชาชาติ (พ.ศ. 2561)
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
วงศ์แพนด้าแดง

วงศ์แพนด้าแดง เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กินเนื้อวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ailuridae (/ไอ-เลอ-ริ-ดี/) ซึ่งมีเพียงสัตว์ชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้ คือ แพนด้าแดง ที่พบกระจายพันธุ์ในป่าตามแนวเทือกเขาหิมาลัยของเอเชียตะวันออกจนถึงเอเชียใต้
เดิมทีนักวิทยาศาสตร์ คือ จอร์จส์ คูเวียร์ ได้จัดให้แพนด้าแดงอยู่ในวงศ์เดียวกันกับแรคคูน คือ Procyonidae ในปี ค.ศ. 1825 ด้วยเห็นว่าแพนด้าแดง มีลักษณะทางกายภาพหลายอย่างที่เหมือนกับแรคคูน เช่น ลักษณะลำตัวสั้น มีหางยาว มีรูปหน้า และลวดลายคล้ายกับแรคคูน นอกจากนั้นยังมีพฤติกรรมการออกหากินในช่วงเวลากลางคืน และใช้เวลาส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนต้นไม้คล้ายกับแรคคูนอีกด้วย หรือแม้แต่บางคนก็จัดให้อยู่วงศ์เดียวกันกับหมี คือ Ursidae
อย่างไรก็ตามเมื่อมีการศึกษาลงไปถึงระดับโมเลกุลของสารพันธุกรรม ได้แก่ การหาลำดับเบสของดีเอ็นเอ และการทดสอบเปรียบเทียบตำแหน่งของเบสในสิ่งมีชีวิตเพื่อจำแนกเป็นสายวิวัฒนาการ ทำให้ทราบว่าแพนด้าแดงมีสารพันธุกรรมที่มีความแตกต่างจากแรคคูน และมีสายวิวัฒนาการแยกออกมาจากสายวิวัฒนาการของแรคคูนมาเป็นเวลานานกว่า 30 หรือ 40 ล้านปีแล้ว จึงได้จำแนกแพนด้าแดงออกมาจากวงศ์ Procyonidae และจัดอยู่ในวงศ์เฉพาะคือ วงศ์ Ailuridae
ปัจจุบันแพนด้าแดงแบ่งออกเป็น 2 ชนิดย่อย คือ Ailurus fulgens fulgens ซึ่งมีขนาดตัวเล็ก และขนที่ใบหน้ามีสีจาง ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอินเดียในรัฐอัสสัมและสิขิม หรือประเทศภูฎาน, ประเทศเนปาล และบางส่วนของประเทศจีน  ส่วนอีกชนิดย่อยหนึ่งคือ Ailurus fulgens styani มีขนาดตัวที่ใหญ่และมีลายที่หน้าสีเข้มกว่าชนิดย่อยแรก ซึ่งส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศจีนแถบมณฑลยูนาน และเทือกเขาในมณฑลเสฉวน และทางตอนเหนือของประเทศพม่า อาหารหลักคือใบไผ่ บางครั้งอาจกินลูกสน, รากไม้, เห็ด , ไข่นก หรือลูกนก เป็นต้น ชอบออกหากินเวลาใกล้ค่ำ อาศัยอยู่บนต้นไม้เป็นส่วนใหญ่
สมาชิกในวงศ์นี้ได้สูญพันธุ์ไปเกือบหมดแล้ว ตั้งแต่ในยุคน้ำแข็ง เดิมเคยพบกระจายเป็นวงกว้างตั้งแต่ยุโรปจนถึงเอเชีย จึงทำให้แพนด้าแดง ซึ่งเป็นสมาชิกเพียงหนึ่งเดียวที่ในวงศ์นี้ที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบันเป็นฟอสซิลที่มีชีวิต
==การจำแนก==
วงศ์ Ailuridae
* สกุล Protursus (†)
** Protursus simpsoni
* ?วงศ์ย่อย Amphictinae
** สกุล Viretius (†)
*** Viretius goeriachensis
** สกุล Amphictis (†)
*** Amphictis aginensis
*** Amphictis antiqua
*** Amphictis borbonica
*** Amphictis prolongata
*** Amphictis schlosseri
*** Amphictis wintershofensis
* วงศ์ย่อย Simocyoninae (†)
** สกุล Alopecocyon (†)
*** Alopecocyon leardi
** สกุล Simocyon (†)
*** Simocyon batalleri
*** Simocyon diaphorus
*** Simocyon hungaricus
*** Simocyon primigenius
*วงศ์ย่อย Ailurinae
** สกุล Magerictis (†)
*** Magerictis imperialensis
** สกุล Pristinailurus (†)
*** Pristinailurus bristoli
** สกุล Parailurus (†)
*** Parailurus sp.
*** Parailurus hungaricus
*** Parailurus anglicus
** สกุล Ailurus
*** Ailurus fulgens – แพนด้าแดง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
สัตว์กินเนื้อ
การขนส่งในประเทศมาเลเซีย

การคมนาคมในประเทศมาเลเซีย เริ่มตั้งแต่สมัยอาณานิคมของอังกฤษ มีการคมนาคมหลากหลายรูปแบบซึ่งพัฒนาเรื่อยมา ระบบถนนในมาเลเซียนั้นกว้างขวาง ครอบคลุมระยะทาง 63,445 กิโลเมตร รวมทั้งทางด่วน 1,630 กิโลเมตร ทางหลวงสายหลักของประเทศยาว 800 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่ชายแดนไทยไปจนถึงสิงคโปร์ ระบบถนนในมาเลเซียตะวันตกนั้นมีคุณภาพ ในขณะที่ระบบถนนในมาเลเซียตะวันออกนั้นไม่มีการพัฒนาเลย
ประเทศมาเลเซียมีท่าอากาศยานนานาชาติทั้งหมด 5 แห่ง สายการบินหลักคือ มาเลเซียแอร์ไลน์ ส่วนทางรถไฟในมาเลเซียนั้น ครอบคลุมระยะทาง 1798 กิโลเมตร ในกัวลาลัมเปอร์จะมีระบบรถไฟฟ้าโมโนเรลและรถไฟฟ้ารางเบา
== ทางบก ==
=== ทางถนน ===
ระบบถนนในมาเลเซียทั้งหมด มีระยะทาง  แบ่งเป็นทางธรรมดา  และทางด่วน  ทางหลวงที่ยาวที่สุดในประเทศคือ ทางหลวงสายเหนือ-ใต้ ระยะทางมากกว่า  ระหว่างชายแดนไทยและสิงคโปร์ ระบบถนนในมาเลเซียตะวันออก ได้แก่ รัฐซาบะฮ์และรัฐซาราวักนั้น มีคุณภาพน้อยเมื่อเทียบกับฝั่งตะวันตก มาเลเซีย เป็นประเทศที่มีการขับขี่ยานพาหนะด้วยการจราจรเลนขวา (หรือใช้พวงมาลัยรถยนต์ด้านซ้าย) ตั้งแต่ปี 1903 ในสมัยที่ยังเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ (โดยผ่านทาง สหพันธรัฐมลายู)
=== ทางราง ===
การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย มีระยะทาง  โดย  เป็นรางแคบ ในขณะที่  เป็นรางมาตรฐาน ในกัวลาลัมเปอร์นั้น มีระบบรถไฟฟ้าโมโนเรลและรถไฟฟ้ารางเบา
== ทางน้ำ ==
มีทางแม่น้ำยาว  โดยแบ่งเป็นทางน้ำในมาเลเซียตะวันตก  รัฐซาบะฮ์  และรัฐซาราวัก 
=== ท่อน้ำมัน ===
มีท่อน้ำมันยาว 
=== ท่าเรือและเมืองท่า ===
เมืองท่าที่สำคัญของมาเลเซีย:
Bintulu
โกตากีนาบาลู
Kuantan
Kemaman
กูชิง
Kudat
Labuan
Lahad Datu
Lumut
Miri
Pasir Gudang
George Town, Penang
Port Dickson
Port Klang
Sandakan
Sibu
Tanjung Berhala
Tanjung Kidurong
Tawau
Tanjung Pelepas
Kuala Kedah
== ทางอากาศ ==


=== ท่าอากาศยาน ===
=== ท่าอากาศยานมีทางวิ่ง ===
ทั้วหมด: 38 
มากกว่า 3,047 เมตร: 5 
2,438 - 3,047 เมตร: 7 
1,524 - 2,437 เมตร: 10 
914 - 1,523 เมตร: 9 
น้อยกว่า 914 เมตร: 7
=== ท่าเฮลิคอปเตอร์ ===
ทั้งหมด 2 แห่ง
=== สายการบิน ===
สายการบินแห่งชาติ:
มาเลเซียแอร์ไลน์
สายการบินอื่น ๆ
รายชื่อสายการบินในประเทศมาเลเซีย
== อ้างอิง ==
การขนส่งในประเทศมาเลเซีย
ลิงไลออนทามาริน

ลิงไลออนทามาริน หรือ มาร์โมเซ็ตที่มีแผงคอ (Lion tamarin) เป็นลิงโลกใหม่สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Leontopithecus ในวงศ์ Callitrichidae
เป็นลิงขนาดเล็ก มีน้ำหนักประมาณ 900 กรัม (2 กรัม) และความยาวลำตัวประมาณ 30 เซนติเมตร (12 นิ้ว) ยาวหางประมาณ 45 เซนติเมตร (17 นิ้ว) มีจุดเด่นคือ มีขนยาวฟูตลอดทั้งตัวและหาง โดยเฉพาะส่วนหัวทำให้แลดูคล้ายสิงโต
ทั้งหมดเป็นลิงที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัว โดยที่ลิงตัวผู้จะเป็นผู้ดูแลลูกลิงขนาดเล็ก ทั้งที่ไม่ใช่ลูกของตัวเอง ลิงตัวเมียจะคอยดูแลลูกลิงวัยอ่อนวันละประมาณ 2-3 ชั่วโมง จากนั้นลิงตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลโดยให้เกาะไปมาบนหลัง ลิงที่อายุยังน้อยมีแนวโน้มสูงที่จะได้ลูกแฝด
มีพฤติกรรมอาศัยในป่าดิบชื้น พบเฉพาะทางฝั่งตะวันออกของบราซิลติดมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นลิงที่หากินในเวลากลางวัน กลางคืนจะนอนหลับในโพรงไม้ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ มีการใช้นิ้วและเล็บแกะเปลือกไม้เพื่อหาแมลงกิน ในช่วงเวลากลางวันที่มีอุณหภูมิสูงจะหลบซ่อนในที่ร่มเพื่อหลบร้อน
==การจำแนก==
พบทั้งหมด 4 ชนิด แตกต่างกันที่สีขน ได้แก่
Leontopithecus rosalia (Linnaeus, 1766)
Leontopithecus chrysomelas (Kuhl, 1820) 
Leontopithecus chrysopygus  (Mikan, 1823) 
Leontopithecus caissara Lorini & Persson, 1990 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ลิงโลกใหม่