pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปลายาด

ปลายาด หรือ ปลาเวียน (Mahseers, Brook carps) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดที่มีขนาดกลางจนถึงขนาดใหญ่ ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Tor (/ทอร์/)
มีลำตัวยาวและแบนข้างไม่มากนัก หัวค่อนข้างเล็ก มีหนวดที่ยาว 2 คู่ คู่แรกอยู่ที่ริมปากบน และคู่ที่สองอยู่ที่มุมปาก ปากโค้งเป็นรูปเกือกม้า ริมปากบนและล่างหนาเชื่อมติดต่อกัน ริมปากล่างมีร่องคั่นระหว่างริมปากกับกระดูกขากรรไกรล่าง บางชนิดอาจมีกล้ามเนื้อแบ่งเป็นพู ๆ บนริมปากล่าง และบางชนิดไม่มีพูของกล้ามเนื้อดังกล่าว เกล็ดมีขนาดใหญ่ เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ เยื่อขอบกระดูกแก้มเชื่อมติดกับเอ็นคาง ฟันที่ลำคอรูปร่างเหมือนช้อน มี 3แถว โคนครีบหลังหุ้มด้วยเนื้อที่เป็นเกล็ด มีก้านครีบแขนง 8 หรือ 9 ก้าน ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายเป็นหนามแข็งและขอบเรียบ
ต้นแบบของสกุลนี้มาจาก Cyprinus tor ซึ่ง จอห์น เอ็ดเวิร์ด เกรย์ ได้ยกขึ้นเป็นชื่อสกุล โดยตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tor hamiltonii ก่อนหน้าสกุล Labeobarbus ของเอ็ดดวร์ด รุพเพิล ซึ่งนักมีนวิทยาหลายท่านได้นำเอาสกุล Labeobarbus ไปตั้งชื่อปลาที่พบในแถบคาบสมุทรอินโดออสเตรเลีย แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้สกุลอื่น ปลาในกลุ่มนี้จึงมีชื่อพ้องด้วยกันหลากหลาย
พบทั้งหมดประมาณ 20 ชนิด ในทวีปเอเชีย ตามแม่น้ำสายใหญ่ ๆ
==ชนิด==

Tor ater T. R. Roberts, 1999
Tor dongnaiensis H. Đ. Hoàng, H. M. Phạm, J.-D. Durand, N. T. Trần & P. D. Phan, 2015 (Dongnai mahseer) 
Tor douronensis (Valenciennes, 1842) (semah)
Tor hemispinus Y. R. Chen & X. L. Chu, 1985
Tor khudree (Sykes, 1839) (black mahseer)
Tor kulkarnii Menon, 1992 (dwarf mahseer)
Tor laterivittatus W. Zhou & G. H. Cui, 1996
Tor malabaricus Jerdon, 1849 (Malabar mahseer)
Tor mosal (F. Hamilton, 1822) 
Tor mekongensis H. Đ. Hoàng, H. M. Phạm, J.-D. Durand, N. T. Trần & P. D. Phan, 2015 (Mekong mahseer) 
Tor polylepis W. Zhou & G. H. Cui, 1996
Tor putitora (F. Hamilton, 1822) (Himalayan mahseer)
Tor cf. putitora largest known species of cavefish (now Neolissochilus pnar)
Tor remadevii Kurup & Radhakrishnan, 2007  (orange-finned mahseer)
Tor sinensis H. W. Wu, 1977 (Chinese mahseer)
Tor tambra (Valenciennes, 1842)
Tor tambroides (Bleeker, 1854) (Malayan mahseer, empurau)
Tor tor (F. Hamilton, 1822) (red-finned mahseer)
Tor yingjiangensis Z. M. Chen & J. X. Yang, 2004
==อ้างอิง==
วงศ์ปลาตะเพียน
สกุลปลาเวียน
ชเว ย็อง

ชเว ย็อง  (최영; ค.ศ. 1316–1388) เป็นขุนศึกคนสำคัญในช่วงปลายสมัยราชวงศ์โครยอ ชเว ย็อง ถือได้ว่าเป็นศัตรูทางการเมืองคนสำคัญของอี ซ็องกเย หรือพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน เนื่องจากชอยยังผู้นี้เป็นขุนนางที่สนับสนุนราชวงศ์หยวน ขณะที่อี ซ็องกเย เป็นขุนนางที่สนับสนุนราชวงศ์หมิง
ชเว ย็อง เกิดเมื่อ ค.ศ. 1316 เริ่มมีบทบาทสำคัญในราชสำนักหลังจากพระภิกษุชินดน ซึ่งมีอำนาจในราชสำนักขณะนั้นได้มรณภาพลงใน ค.ศ. 1374
โดยในปีสุดท้ายของชีวิต ชเว ย็อง ยังได้ร่วมมือกับอี ซ็องกเย กำจัดอำนาจและอิทธิพลของอี อินอิม หรือคยองเพียงกุน มหาเสนาบดีและพระบิดาบุญธรรมของพระเจ้าอู
ชเว ย็อง ถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1388 ในวัย 72 ปีหลังจากอี ซ็องกเย ทำรัฐประหาร
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1859
บุคคลในยุคราชวงศ์โครยอ
โพรโทแอกทิเนียม(V) ออกไซด์

โพรแทกทิเนียม(V) ออกไซด์ (Protactinium(V) oxide) เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า Pa2O5 เมื่อถูกรีดิวซ์โดยไฮโดรเจน จึงอยู่ในรูปแบบ PaO2.
==อ้างอิง==
ออกไซด์
สารประกอบโพรโทแอกทิเนียม
โพรโทแอกทิเนียม(IV) ออกไซด์

โพรแทกทิเนียม(IV) ออกไซด์ (Protactinium(IV) oxide) เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า PaO2 ออกไซด์สีดำจะเกิดขึ้นจากการรีดิวซ์ Pa2O5 ด้วยไฮโดรเจน
==อ้างอิง==
ออกไซด์
สารประกอบโพรโทแอกทิเนียม
แมงกานีส(II) ออกไซด์

แมงกานีส(II) ออกไซด์ (Manganese(II) oxide) เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรว่า MnO มีรูปแบบเป็นผลึกสีเขียวและไม่มีกลิ่น
==อ้างอิง==
สารมลพิษอันตราย
สารมลพิษ
สารประกอบแมงกานีส
ออกไซด์
เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์

เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์ (Mercury(II) oxide) เป็นสารประกอบเคมีที่มีสูตรว่า HgO มีสีแดงหรือสีส้ม เมอร์คิวรี(II) ออกไซด์ เป็นของแข็งที่อุณหภูมิและความดันห้อง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
National Pollutant Inventory – Mercury and compounds fact sheet 
Information at Webelements.
สารมลพิษอันตราย
สารมลพิษ
ออกไซด์
สารประกอบปรอท
สารประกอบอนินทรีย์
คลอโร(พิริดีน)โคบาลอกซีม

คลอโร(พิริดีน)โคบาลอกซีม (Chloro(pyridine)cobaloxime) เป็นสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีส่วนผสมของ CoIII กึ่งกลางด้วยโคออร์ดิเนชันแปดด้าน ได้รับการพิจารณาเป็นสารประกอบรูปแบบของ vitamin B12 ในการศึกษาคุณสมบัติ และกลไกการออกฤทธิ์ของวิตามิน เป็นระดับเชิงซ้อนของ bis(dimethylglyoximato)cobalt(III) ที่มีลิแกนด์แตกต่างตามแนวแกน ที่เรียกว่า โคบาลอกซีม
==อ้างอิง==
สารประกอบโคออร์ดิเนชันของโคบอลต์
สารประกอบโลหอินทรีย์ของโคบอลต์
สารเชิงซ้อนคลอโร
ปลาบ้า (สกุล)

ปลาบ้า (Leptobarbus) เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ มีหัวกว้าง มีหนวดยาว 2 คู่ ปากค่อนข้างกว้าง มุมปากอยู่หน้านัยน์ตา เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวอยู่ต่ำกว่าแนวกลางลำตัว ไปสิ้นสุดลงที่ส่วนล่างของโคนหาง ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 7 ก้าน และที่ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน เป็นปลาที่กินพืช โดยเฉพาะเมล็ดพืชเป็นอาหาร
สกุลปลาบ้ามีทั้งหมด 4 ชนิด พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ประเทศไทย ไปจนถึงเกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา นับเป็นปลาจำพวกปลาซิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้  สำหรับในประเทศไทยพบเพียงแค่ชนิดเดียว
==ชนิด==
Leptobarbus hoevenii (Bleeker, 1851) ถือเป็นต้นแบบของสกุลนี้
Leptobarbus hosii (Regan, 1906)
Leptobarbus melanopterus Weber & de Beaufort, 1916
Leptobarbus melanotaenia Boulenger, 1894
==อ้างอิง==
วงศ์ปลาตะเพียน
ปลาซิว
สกุลปลาบ้า
ด้วยรักและผูกพัน (เพลง)

ด้วยรักและผูกพัน เป็นซิงเกิลแรกและเพลงแรกในชีวิตของนักร้อง ธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2528 จากสตูดิโออัลบั้มของหาดทราย สายลม สองเรา (2529) ประพันธ์คำร้องโดย เรวัต พุทธินันทน์ ทำนองและเรียบเรียงโดย จาตุรนต์ เอมซ์บุตร
เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของ "ด้วยรักและผูกพัน" ในปี พ.ศ. 2529 และปี พ.ศ. 2557 เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้เป็นเพลงประกอบซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่นที่ 2" ในตอนที่ 8 ตอน หมอก 	เป็นเรื่องราวภายในครอบครัวของหมอก ที่สูญเสียคุณพ่อไป
==ชาร์ต==
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2557)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
| align = "left"| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 100
| align = "center"| 31
|-
|}
==อ้างอิง==
เพลงไทยสากล
เพลงป็อปไทย
เพลงของธงไชย แมคอินไตย์
เพลงที่ประพันธ์คำร้องโดยเรวัต พุทธินันทน์
เพลงบันทึกเสียงที่ผลิตโดยเรวัต พุทธินันทน์
เพลงในปี พ.ศ. 2528
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2528
ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ปลาส่อ

ปลาส่อ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า Crossocheilus (/ครอส-โซ-ไคล-อัส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อย Garrinae
มีรูปร่างโดยทั่วไป คือ เป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 10 เซนติเมตร มีลำตัวเรียวยาวทรงกลม หัวสั้นเป็นรูปกระสวย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ท้องกลม มีหนวดอยู่ 1 คู่ ลักษณะสำคัญ คือ มีหนังที่จะงอยปากเชื่อมติดกับริมฝีปากบน ริมฝีปากบนและล่างไม่ติดกัน บนจะงอยปากมีรูเล็ก ๆ และตุ่มเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถว ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 8 ก้าน และก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายไม่แข็ง ขอบเรียบ ครีบหลังยกสูง
อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มักอาศัยอยู่ในลำธารและแหล่งน้ำเชี่ยว รวมถึงแม่น้ำสายใหญ่ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ กินอาหารจำพวก ตะไคร่น้ำหรือสาหร่ายบนโขดหิน หรือแมลงน้ำและแพลงก์ตอนขนาดเล็กต่าง ๆ  หลายชนิดจะมีแถบสีดำพาดลำตัวในแนวนอน
โดยปลาในสกุลนี้ มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเล็บมือนาง" หรือ "ปลาสร้อยดอกยาง" เป็นต้น เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นและเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีประโยชน์ในการเก็บกินเศษอาหารหรือตะไคร่น้ำภายในตู้เลี้ยง และยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินที่มีลักษณะและพฤติกรรมคล้ายคลึงกันได้อีกด้วย
==การจำแนก==
Crossocheilus atrilimes Kottelat, 2000
Crossocheilus burmanicus Hora, 1936
Crossocheilus caudomaculatus (Battalgil, 1942)
Crossocheilus cobitis (Bleeker, 1853)
Crossocheilus diplochilus (Heckel, 1838)
Crossocheilus elegans Kottelat & Tan, 2011
Crossocheilus gnathopogon Weber & de Beaufort, 1916
Crossocheilus klatti (Kosswig, 1950)
Crossocheilus langei Bleeker, 1860
Crossocheilus latius (Hamilton, 1822)
Crossocheilus nigriloba Popta, 1904
Crossocheilus oblongus Kuhl & van Hasselt, 1823
Crossocheilus obscurus Tan & Kottelat, 2009
Crossocheilus periyarensis Menon & Jacob, 1996
Crossocheilus pseudobagroides Duncker, 1904
Crossocheilus reticulatus (Fowler, 1934)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ปลาตะเพียน
ปลาทรงเครื่อง (สกุล)

ปลาทรงเครื่อง (Epalzeorhynchos) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะสำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย หัวเป็นทรงกรวย จะงอยปากมีติ่งเนื้อยื่นออกมาสองข้าง ปลายติ่งเนื้อนี้สามารถกระดิกได้ หนังที่จะงอยปากติดเป็นแผ่นเดียวกับริมฝีปากบน มีขอบหยักเป็นชายครุย และคลุมช่องปากในขณะที่หุบปาก มีหนวด 1-2 คู่ ช่องเหงือกแคบอยู่ค่อนไปทางท้อง เยื่อขอบกระดูกแก้มติดต่อกับกล้ามเนื้อคาง มีฟันที่คอ 3 แถว ครีบหลังสั้นไม่มีก้านครีบแข็ง จุดเริ่มของครีบหลังอยู่ล้ำหน้ากึ่งกลางลำตัว และมีก้านครีบแขงประมาณ 10-13 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน
เป็นปลาที่มักหากินอยู่ตามพื้นท้องน้ำ โดยแทะเล็มกินตะไคร่น้ำ, สาหร่าย หรืออินทรียสารต่าง ๆ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและบริโภคกันเป็นปลาเศรษฐกิจ
ปลาในสกุลนี้มีความคล้ายคลึงกับปลาในสกุล Crossocheilus, Garra และ Labeo  มาก โดยถือว่าอยู่วงศ์ย่อยหรือเผ่าเดียวกัน
==ชนิด==
ปัจจุบันพบทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่
Epalzeorhynchos bicolor (ปลาทรงเครื่อง)
Epalzeorhynchos bicornis
Epalzeorhynchos frenatum (ปลากาแดง)
Epalzeorhynchos kalopterus
Epalzeorhynchos munensis
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ปลาตะเพียน
สกุลปลาทรงเครื่อง
ปลาขี้ยอก

ปลาขี้ยอก หรือ ปลาหนามไผ่ เป็นสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ที่ใช้ชื่อสกุลว่า Mystacoleucus (/มีส-ทา-โค-ลิว-คัส/) เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในวงศ์นี้ส่วนใหญ่ โดยมีรูปร่าวยาวปานกลาง ลำตัวค่อนข้างแบนมาก ท้องกลม หัวมีขนาดเล็ก นัยน์ตามีขนาดโต บนจะงอยปากมีรูพรุนเล็ก ๆ เรียงเป็นแถว ๆ ปากอยู่เกือบปลายสุด ริมฝีปากบาง บางชนิดมีหนวด 2 คู่ (จะงอยปาก 1 คู่ และมุมปาก 1 คู่) บางชนิดมีหนวด 1 คู่ (มุมปาก) บางชนิดไม่มีหนวด มีฟันที่ลำคอ 3 แถว เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์และส่วนปลายไปสิ้นสุดที่กึ่งกลางของฐานครีบหาง หน้าครีบหลังมีก้านกระดูกเป็นหนามแหลม 1 ก้าน  ครีบหลังอยู่ตรงข้ามฐานครีบท้อง ก้านครีบเดี่ยวก้านก้านสุดท้ายของครีบหลังเป็นหนามแข็ง และมีขอบจักเป็นฟันเลื่อย ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของสกุล อันเป็นที่มาของชื่อเรียก หรือในบางชนิดก็มีก้านครีบเดี่ยวนี้ไม่เป็นหนามแข็งและขอบเรียบ ก้านครีบแขนงของครีบหลังมี 8 หรือ 9 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 6-10 ก้าน
==การจำแนก==
Mystacoleucus argenteus (Day, 1888)  
Mystacoleucus atridorsalis Fowler, 1937  
Mystacoleucus chilopterus Fowler, 1935  
Mystacoleucus ectypus Kottelat, 2000 
Mystacoleucus greenwayi Pellegrin & Fang, 1940 
Mystacoleucus lepturus Huang, 1979 
Mystacoleucus marginatus (Valenciennes, 1842) 
Mystacoleucus padangensis (Bleeker, 1852)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ปลาตะเพียน
สกุลปลาหนามหลัง
เวิง ถงเหอ

เวิง ถงเหอ (; 1830–1904) สมัญญาว่า ชู ผิง (叔平) เป็นบัณฑิตขงจื้อและยังเป็นราชครูในสมัยราชวงศ์ชิง เขาได้เป็นจอหงวนในการสอบขุนนางเมื่อปี ค.ศ. 1856 และภายหลังได้เป็นสมาชิกคนหนึ่งของฮั่นหลินย่วน (翰林院) สถาบันการศึกษาอันทรงเกียรติ
บิดาของเวิง ถงเหอ เป็นข้าราชการที่ถูกกลั่นแกล้งโดยกลุ่มผู้มีอิทธิพลในราชสำนักซึ่งนำโดยซู่ ชุ่น (肃顺) (1816– 1861) อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1861 เกิดกบฏขึ้นและนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงสถานะของซู่ ชุ่นและฝ่ายของเขา รัฐบาลใหม่ซี่งนำโดยเจ้าชายกง หรือกงชินหวังยี่ซิน (奕訢, 恭親王) พระนางซูอันไทเฮา (慈安皇太后) และพระนางซูสีไทเฮา (慈禧太后) ได้แต่งตั้งให้บิดาของเวิง ถงเหอ กลับมารับตำแหน่งสูงในราชการต่อไป และเสียชีวิตลงในปีต่อมา (ค.ศ. 1862)
ปี ค.ศ. 1865 เวิง ถงเหอ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ (同治) ร่วมกับราชครูอีกคน คือ หวัว เหริน (Wo Ren) ในปี ค.ศ. 1873 จักรพรรดิถงจื้อได้ขึ้นครองราชย์แต่กลับสิ้นพระชนม์ในสองปีต่อมา มีบันทึกของราชครูเวิง ถงเหอ ไว้ว่า สมเด็จพระจักรพรรดิไม่ทรงสามารถอ่านหนังสือได้จบประโยคแม้จะมีพระชนมพรรษาสิบหกพรรษาแล้วก็ตาม ทำให้พระนางซูสีไทเฮาทรงพระปริวิตกเกี่ยวกับความหย่อนพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระจักรพรรดิอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าเวิง ถงเหอ ได้รับการปกป้องจากการถูกโจมตีในเรื่องความล้มเหลวของการถวายการศึกษาแก่จักรพรรดิถงจื้อ เพราะเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี่ (光绪) ผู้สืบทอดต่แหน่งต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ ในเวลาต่อมาขณะมีพระชนม์ได้ห้าพรรษา ในฐานะราชครูของจักรพรรดิกวังซวี่ เขาได้เน้นการสอนให้องค์จักรพรรดิน้อยมีความเคารพและกตัญญูต่อพระนางซูสีไทเฮาอย่างมาก ทำให้องค์จักรพรรดิน้อยทั้งเคารพและหวาดกลัวพระนางไปพร้อมกัน
พร้อม ๆ กับการเป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิ เวิง ถงเหอ ได้สั่งสมอำนาจทางการเมืองด้วยโดยการรับตำแหน่งสำคัญ ๆ หลายตำแหน่งในการบริหารงานของราชวงศ์ชิง อาทิ ตำแหน่งรองประธานกรรมการสรรพากร และต่อมาได้เป็นประธานด้วย (President of the Board of Revenue) หัวหน้าฝ่ายตรวจการ (Director of the Censorate) และเป็นประธานกรรมการการลงโทษ (President of the Board of Punishment) นอกจากนั้น ในระหว่างปี ค.ศ. 1882–84 เขายังได้ทำหน้าที่ในกรมความลับทหาร (Grand Council) และยังมีส่วนตัดสินใจเข้าร่วมสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War)
เวิง ถงเหอ ยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อุปการะคัง โหย่วเหวย์ (康有為) นักคิด นักเขียน และนักปฏิรูปคนสำคัญชาวจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ผู้เผยแพร่แนวความคิดเรื่องการปฏิรูปการปกครองในสมัยนั้น แต่มาในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1898 เวิง ถงเหอ ก็เริ่มปลีกตัวออกห่าง และเนื่องจากความสัมพันธ์นี้ ได้มีการกล่าวว่าพระนางซูสีไทเฮาจึงปลดเวิง ถงเหอ ออกจากราชสำนัก แต่ในความจริงแล้วเป็นองค์สมเด็จพระจักรพรรดิเองที่สั่งปลดเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1898 เนื่องจากการที่เขาได้โต้เถียงกับพระองค์อย่างรุนแรง
==อ้างอิง==
Weng Tonghe (1830-1904) Calligraphy Gallery
Hummel, Arthur William, ed. Eminent Chinese of the Ch'ing Period (1644-1912). 2 vols. Washington: United States Government Printing Office, 1943.
นักการเมืองราชวงศ์ชิง
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997 (1997 Asian Youth Boys Volleyball Championship) จัดขึ้นที่เมืองบาเกียว, ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 5–10 เมษายน ค.ศ. 1997
== รอบคัดเลือก ==
===กลุ่ม A===
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
คะแนนจากการแข่งขันกับทีมที่ผ่านเข้ามารอบจัดอันดับด้วยในรอบแรกจะถูกนำมารวมในการแข่งขันรอบสุดท้าย
===รอบจัดอันดับ 5–8===
|}
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Results
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2540
1997
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1999

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997 จัดขึ้นที่ เมืองเจียอี้, ประเทศไต้หวัน 20–25 เมษายน 1999
==การแบ่งกลุ่ม==
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997
==รอบคัดเลือก==
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบชิงอันดับ 5-8===
|}
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==อ้างอิง==
www.jva.or.jp
==แหล่งข้อมูลอื่น==
FIVB
วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001 จัดขึ้นที่ เมืองอิสฟาฮาน, ประเทศอิหร่าน 1–8 เมษายน 2001
==การแบ่งกลุ่ม==
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
==รอบคัดเลือก==
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
==รอบชิงอันดับ 9==
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบ 8 ทีมสุดท้าย===
|}
===รอบชิงอันดับ 5-8===
|}
===รอบรองชนะเลิศ===
|}
===รอบชิงอันดับ 7===
|}
===รอบชิงอันดับ 5===
|}
===รอบชิงอันดับ 3===
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==รางวัล==
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  Mohammad Soleimani
ทำคะแนนยอดเยี่ยม:  Kang Dong-Jin
ตบยอดเยี่ยม:  Mohammad Soleimani 
บล็อกยอดเยี่ยม:  Davoud Moghbeli
เสิร์ฟยอดเยี่ยม:  Kang Dong-Jin
เซ็ตยอดเยี่ยม:  Song Byung-Il
ขุดยอดเยี่ยม:  Farhad Zarif
รับยอดเยี่ยม:  Liu Hsiung
==อ้างอิง==
www.jva.or.jp
==แหล่งข้อมูลอื่น==
FIVB
วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย
บอนเต่า

บอนเต่า  อยู่ในวงศ์ Araceae เป็นไม้ล้มลุก ใบเดี่ยว รูปรี ปลายใบแหลม ดอกออกเป็นช่อสีขาว ช่อดอกและยอดอ่อนใช้ทำอาหาร
== อ้างอิง ==
ป่าแม่คำมี: ความหลากหลายทางชีวภาพจากอดีตถึงปัจจุบัน. กทม. สำนักวิจัยและพัฒนาป่าไม้. 2556
พืชที่รับประทานได้
วงศ์บอน
เห็ดขิง

เห็ดขิง  อยู่ในวงศ์ Russulaceae เป็นเห็ดดอกเดี่ยว ทรงกระทะคว่ำ โตเต็มที่ด้านบนของหมวกเห็ดจะแผ่แบน บุ๋มตรงกลาง ริมขอบโค้งเล็กน้อย หมวกเห็ดสีขาวเรียบมันเป็นเงา ถ้าตัดจะมีน้ำยางสีขาวไหลออกมา แผลจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเล็กน้อย ก้านทรงกระบอกสีขาวนวล กลวงตรงกลาง สปอร์ทรงรียาว เป็นเห็ดที่รับประทานได้
== อ้างอิง ==
ป่าแม่คำมี: ความหลากหลายทางชีวภาพจากอดีตถึงปัจจุบัน. กทม. สำนักวิจัยและพัฒนาป่าไม้. 2556
เห็ดที่รับประทานได้
การศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน

การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (education for sustainable development - ESD) เป็นคำที่ใช้ในการอธิบายการจัดการเรียนการสอนที่เกี่ยวข้องกับความยั่งยืน การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นคำที่ใช้กันโดยทั่วไปในระดับนานาชาติและสหประชาชาติ Agenda 21 เป็นเอกสารในระดับนานาชาติเอกสารแรกที่เน้นให้เห็นว่าการศึกษาเป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อบรรลุการพัฒนาที่ยั่งยิน
==อ้างอิง==
ความยั่งยืน
สิ่งแวดล้อมศึกษา
การพัฒนาที่ยั่งยืน
ยูเนสโก
การศึกษาสิ่งแวดล้อม
ขนนกกับดอกไม้

ขนนกกับดอกไม้ เป็นอัลบั้มพิเศษของธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2538 เป็นอัลบั้มที่มีการเอานำเพลงไทยที่โด่งดัง 5 เพลง มาขับร้องโดยมี ใหม่ เจริญปุระ, คริสติน่า อากีล่าร์, มาช่า วัฒนพานิช, ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ และเสาวลักษณ์ ลีละบุตร มาร่วมขับร้องด้วย จัดทำขึ้นจำนวน 12 เพลง โดยมียอดจำหน่าย 1 ล้านตลับ ต่อมาอัลบั้มนี้ได้ประสบความสำเร็จ จึงทำให้จัดคอนเสิร์ตขนนกกับดอกไม้ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538 โดยจัดแสดงที่ อินดอร์สเตเดี้ยม หัวหมาก
==รายชื่อเพลง ==
{|class="wikitable"
|- style="background:lightblue; color:black" align=center
| เพลง|| คำร้อง || ทำนอง|| เรียบเรียง || ผู้ร่วมขับร้อง
|-
| style="background:lightblue; color:black" | ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ || โอภาส พันธุ์ดี || โสฬส ปุณกะบุตร || อรรถพร ชูโต || ใหม่ เจริญปุระ
|-
| style="background:lightblue; color:black" | รักเธอเสมอ || นิติพงษ์ ห่อนาคอัสนี โชติกุล || โสฬส ปุณกะบุตรอัสนี โชติกุล || พงศ์ศักดิ์ ภูววีรานนท์ || คริสติน่า อากีล่าร์
|-
| style="background:lightblue; color:black" | ฝากฟ้าทะเลฝัน || เรวัต พุทธินันทน์ || จาตุรนต์ เอมซ์บุตร || ชัชชัย ชาบำเหน็จอนุวัฒน์ สืบสุวรรณ || มาช่า วัฒนพานิช
|-
| style="background:lightblue; color:black" | เพียงแค่ใจเรารักกัน || ธนา ชัยวรภัทร์  || พนเทพ สุวรรณะบุณย์ || พงษ์ศักดิ์ ภูววีรานนท์ || ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์
|-
| style="background:lightblue; color:black" | อาจจะเป็นคนนี้ || นิติพงษ์ ห่อนาค || ชาตรี คงสุวรรณ || ชัยวัฒน์ สุขเกษม || เสาวลักษณ์ ลีละบุตร
|-
| style="background:lightblue; color:black" | เพลงนั้น || เสาวลักษณ์ ลีละบุตร || สมชาย กฤษณะเศรณี || พงศ์ศักดิ์ ภูววีรานนท์ || -
|-
| style="background:lightblue; color:black" | คิดถึงเหลือเกิน || มณฑวรรณ ศรีวิเชียร || ปานสรวง ชุมสาย ณ อยุธยาปวงสรร ชุมสาย ณ อยุธยา || ชัยวัฒน์ สุขเกษม || -
|-
| style="background:lightblue; color:black" | เธอรู้หรือเปล่า || นิ่ม สีฟ้า || อนุวัฒน์ สืบสุวรรณ || สุคีรินทร์ วิมลนิตย์ || -
|-
| style="background:lightblue; color:black" | หัวใจขอมา || สุรักษ์ สุขเสวี  || โสฬส ปุณกะบุตร || สุคีรินทร์ วิมลนิตย์ || -
|-
| style="background:lightblue; color:black" | ขอแค่ได้รู้ || ชนะ เสวีกุล || ปานสรวง ชุมสาย ณ อยุธยาปวงสรร ชุมสาย ณ อยุธยา || ชัยวัฒน์ สุขเกษม || -
|-
| style="background:lightblue; color:black" | อยากหยุดเวลา || นิ่ม สีฟ้า || สมชาย กฤษณะเศรณี || เทียรี่ ตาเปียรัวโน || -
|-
| style="background:lightblue; color:black" | รักเธอที่สุด || นิ่ม สีฟ้า || สมชัย ขำเลิศกุล || อรรถพร ชูโต || -
|}
==ความสำเร็จ==
ปี 2559 จัดให้เป็น "อัลบั้มยอดนิยมที่มียอดขายเกินล้านตลับ" โดย GMM Superstar- Label Under GMM Trading วันที่ 9 กันยายน 2559
ปี 2559 ได้รับการจัดอันดับให้เป็น "อัลบั้มที่ดีที่สุดของแกรมมี่ ปี 1994" เป็น 1 ใน 6 อัลบั้มที่ดีที่สุดของแกรมมี่ ปี 1994 โดย GMM Superstar-  Label Under GMM Trading
ปี 2560 "อัลบั้มหลักล้าน" สรุปโดย GMM Superstar บริษัทจีเอ็มเอ็มแกรมมี่,33rd Year GMM GRAMMY : MILLION ALBUMS "อัลบั้มหลักล้านทั้งหมดของแกรมมี่ ตลอด 33 ปี" วันที่ 9 เมษายน 2560
ปี 2560 "ที่สุดของโปรเจพิเศษของแกรมมี่" อันดับ 4 จากการจัดอันดับ The BEST of SPECIAL PROJECTS ของแกรมมี่ จัดอันดับโดย GMM Superstar- Label Under GMM Trading วันที่ 14 เมษายน 2560
==ดูเพิ่ม==
ขนนกกับดอกไม้ (คอนเสิร์ต)
ขนนกกับดอกไม้ ตอน SECRET GARDEN
==อ้างอิง==
อัลบั้มเพลงของธงไชย แมคอินไตย์
อัลบั้มเพลงไทยสากล
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2538
อยากบอกรัก (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)

อยากบอกรัก เป็นเพลงซิงเกิลของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม อาสาสนุก ผลิตออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553 ประพันธ์คำร้องโดย กสิ นิพัฒน์ศิริผล แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัชนาโส
==การตอบรับ==
เพลง อยากบอกรัก ได้อันดับสูงสุด 9 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
===ชาร์ต===
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2554)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
|align="left"| ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20
|align="center"|9
|-
|align="left"| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ท็อป 20 ชาร์ต
|align="center"|16
|-
|align="left"| อินเท็นซืฟวอช ชาร์ตวีค ไทยคันทรี่
|align="center"|7
|-
|align="left"| 91.5 ฮอตเอฟเอ็ม ท็อป 20 ชาร์ต
|align="center"|9
|-
|}
==อ้างอิง==
เพลงไทยสากล
เพลงป็อปไทย
เพลงของธงไชย แมคอินไตย์
เพลงในปี พ.ศ. 2553
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2554
ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ลิงซ์ยูเรเชีย

ลิงซ์ยูเรเชีย (Eurasian lynx; ) แมวป่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงซ์ จัดอยู่ในวงศ์เสือและสิงโต (Felidae)
ลิงซ์ยูเรเชีย นับเป็นลิงซ์ชนิดที่ใหญ่ที่สุด และพบได้กว้างขวาง แพร่กระจายพันธุ์ที่สุด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ตัวผู้อาจมีความสูงจากปลายเท้าจรดหัวไหล่ 50 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 17 กิโลกรัม มีรายงานว่าตัวที่มีนำหนักมากที่สุดอยู่ที่ไซบีเรีย ซึ่งหนักถึง 38 กิโลกรัม หรือบางรายงานกล่าวว่าหนักถึง 45 กิโลกรัม 
ลิงซ์ยูเรเชีย มีจุดเด่น คือ ขนปลายหูสีดำที่เป็นติ่งแหลมชี้ขึ้นด้านบน ใช้สำหรับประสิทธิภาพในการรับฟังเสียง ทำให้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่อยู่ใต้ดินไกลถึง 50 เมตร หางสั้น และมีข้อเท้าและอุ้งเท้าที่แข็งแกร่ง ทรงพลัง และจะประกาศอาณาเขตของตนด้วยการสร้างรอยข่วนด้วยเล็บทิ้งไว้ตามต้นไม้หรือซากไม้ล้มในป่า ซึ่งเห็นได้ชัดเจน
มีถิ่นกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่สแกนดิเนเวีย, ยุโรปกลางจรดจนถึงเอเชียเหนือ, เอเชียตะวันออก, เอเชียกลาง และบางส่วนในจีน เช่น ทะเลสาบคานาส ในแถบเทือกเขาอัลไต  เชื่อว่าลิงซ์ยูเรเชียตัวผู้มีถิ่นหากินกว้างไกลได้ถึง 100 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งจะล่วงล้ำเข้าไปในถิ่นหากินของตัวเมียอยู่บ่อย ๆ ออกหาอาหารในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กหลายอย่าง รวมถึง เป็ด, ไก่ หรือนกกระทา อันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ของมนุษย์อีกด้วย รวมถึงสามารถล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น กวางเรนเดียร์ ได้อีกด้วย และยังกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว บ่อยครั้งที่ลิงซ์ยูเรเชียจะออกหาอาหารในแหล่งที่ใกล้กับบ้านเรือนของชุมชนของมนุษย์ตามชายป่า นอกจากนี้แล้วลิงซ์ยูเรเชียยังเป็นแมวป่าที่ไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้ามกลับชอบที่จะเล่นน้ำ และว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว 


ลิงซ์ยูเรเชีย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ราว 2-2.5 ปี ลูกลิงซ์ยูเรเชียจะอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุวัยช่วงนั้น ก่อนที่จะแยกตัวออกไปหากินตามลำพัง ลิงซ์ยูเรเชียเป็นสัตว์สันโดษ ตามปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามลำพัง มีบางครั้งที่ลูกลิงซ์ยูเรเชียที่เกิดมาเป็นพี่น้องในครอกเดียวกัน จะอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นคู่ และมีความผูกพันกันมาก จนถึงช่วงวัยที่เติบโตพอที่จะแยกไปอาศัยอยู่ตามลำพัง
== การจำแนก ==
ลิงซ์ยูเรเชีย ยังแบ่งออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้อีก ได้แก่
Lynx lynx lynx, สแกนดิเนเวีย, ยุโรปตะวันออก, ไซบีเรียตะวันตก
Lynx lynx carpathicus, เทือกเขาคาร์เพเธียน, ยุโรปกลาง
Lynx lynx martinoi, คาบสมุทรบอลข่านส์
Lynx lynx dinniki, เทือกเขาคอเคซัส
Lynx lynx wardi, เทือกเขาอัลไต
Lynx lynx wrangeli, ไซบีเรียตะวันออก
Lynx lynx isabellinus, เอเชียกลาง
Lynx lynx kozlovi, ที่ราบสูงไซบีเรียกลาง
Lynx lynx stroganovi, ภูมิภาคอามูร์
Lynx lynx sardiniae, ซาร์ดิเนีย†
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สกุลลิงซ์
สัตว์ที่พบในทวีปยุโรป
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
สัตว์ที่พบในประเทศญี่ปุ่น
สัตว์กินซาก
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003 จัดขึ้นที่ประเทศ6–13 เมษายน 2003
==การแบ่งกลุ่ม==
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
ถอนตัว
==รอบคัดเลือก==
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบ 8 ทีมสุดท้าย===
|}
===รอบชิงอันดับ 5-8===
|}
===รอบรองชนะเลิศ===
|}
===รอบชิงอันดับ 7===
|}
===รอบชิงอันดับ 5===
|}
===รอบชิงอันดับ 3===
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==รางวัล==
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  Sanjay Kumar
ทำคะแนนยอดเยี่ยม:  Mohammad Soleimani
ตบยอดเยี่ยม:  Pak Yong-Nam
บล็อกยอดเยี่ยม:  Sanjay Kumar
เสิร์ฟยอดเยี่ยม:  'Arash Sadeghiani
เซ็ตยอดเยี่ยม:  Ramaswami Kamra
ขุดยอดเยี่ยม:  Moslem Mohammadizadeh
รับยอดเยี่ยม:  P. S. Srikanth
รางวัลพิเศษ:  Zane Christensen
== อ้างอิง ==
www.jva.or.jp
==แหล่งข้อมูลอื่น==
FIVB
เอเชีย
วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย
ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด

ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด (Ducati Hypermotard) เป็นจักรยานยนต์แบบซูเปอร์โมโต ของดูคาติ ออกแบบโดยปีแอร์ เทอร์บลังเช (Pierre Terblanche) เปิดเผยตัวครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ที่งานโชว์จักรยานยนต์มิลาน (EICMA) ไฮเปอร์โมทาร์ดมีเครื่องยนต์ 1,078 cc (65.8 cu in) ระบบวาล์ว Desmodromic ลดความร้อนด้วยลมเย็น 2 วาล์ว 90° เครื่องยนต์  V-twin แบบฉีดเชื้อเพลิง มีน้ำหนักน้อยกว่า 180 kg (396 lb) สามารถวิ่งได้เร็วถึง 125 mph (201 km/h) แต่คนทั่วไปมักขับด้วยความเร็วมากกว่า 100 mph (160 km/h) และมีการยอมรับว่ามีข้อจำกัดการป้องกันแรงลมน้อยกว่า เมื่อเทียบกับจักรยานยนต์อื่น เนื่องจากตำแหน่งที่นั่งขับและโครงสร้างรถ
ดูคาติ