pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 6

พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2539 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2540 
==ผลการตัดสิน==
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* เสียดาย 2 (สหมงคลฟิล์ม)
* รักเอย
* ล่องจุ๊น ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม
* หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (เสียดาย 2)
* กมล ศรีสวัสดิ์ (ล่องจุ๊น ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน)
* ธนิตย์ จิตต์นุกูล (รักเอย)
ดารานำฝ่ายชายยอดเยี่ยม
* ฌานิศ ใหญ่เสมอ - (เด็กเสเพล)
* รวิชญ์ เทิดวงศ์ - (รักเอย)
* สมชาย เข็มกลัด - (ล่องจุ๊น ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน)
* สรพงศ์ ชาตรี - (เสียดาย 2)
ดารานำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม
* ธัญญา โสภณ - (คู่กรรม 2)
* กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา - รักเอย
* นุสบา วานิชอังกูร - (เรือนมยุรา)
* มาริสา สัมฤทธิ์สุข - (วอนทั้งโลกโขกหัวเธอ)
ดาราประกอบชายยอดเยี่ยม
* นพัตฏ์ธร มัททวีวงศ์ - (แรงเป็นไฟละลายแค่เธอ)
* รุจน์ รณภพ - (เด็กเสเพล)
* อรรถพร ธีมากร - (ล่องจุ๊น ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน)
ดาราประกอบหญิงยอดเยี่ยม
* พอลลีน เรือนเพชร - (นางแบบ)
* กาญจนาพร ปลอดภัย - (ล่องจุ๊น ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน)
* ปัทมาศ ยงวิสุทธิ์ - (รักเอย)
* วิชชุดา มงคลเขตต์ - (เสียดาย 2)
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล (เสียดาย 2)
ถ่ายภาพยอดเยี่ยม
* ปรีชา ชื่นชม (เด็กเสเพล)
ลำดับภาพยอดเยี่ยม
* ม.จ. ชาตรีเฉลิม ยุคล (เสียดาย 2)
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม
* ห้องบันทึกเสียงรามอินทรา (เด็กเสเพล)
เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
*  เพลงแอบรัก โดย อนันต์ เธียรธรรมจักร์ , ทรงศักดิ์ ยอดทองเลิศ และ สร่างศัลย์ เรืองศรี (เจนนี่ กลางวันครับ กลางคืนค่ะ)
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
* จำรัส เศวตาภรณ์ (คู่กรรม 2)
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
* กลุ่มสหมิตร (คู่กรรม 2)
เครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
* กมลวรรณ วิริยะภักดี (รักเอย)
แต่งหน้ายอดเยี่ยม
* นิติพันธ์ คำหอม (เสียดาย 2)
การสร้างภาพพิเศษทางภาพยอดเยี่ยม
==อ้างอิง==
พ.ศ. 2536
 06
ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2

ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 (2061 - 2010 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 11 ที่ครองราชย์เป็นเวลา 51 ปี รอบปีที่ 39 ของพระองค์บนบัลลังก์เขารวมตัวกันในอียิปต์จึงสิ้นสุดระยะเวลาช่วงแรก ดังนั้นพระองค์จึงถือเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชอาณาจักรกลาง
==การครองราชย์==
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 ถือเป็นผู้ปกครองคนแรกของอาณาจักรแห่งอียิปต์ ในบันทึกแห่งตูรินกล่าวว่าพระองค์ครองราชย์ถึง 51 ปี นักมนุษยวิทยาหลายคนได้พิจารณาภาพหินสองสีมานานแล้วแสดงให้เห็นว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 มีขนาดเล็กกว่าที่ระบุว่าเป็นกษัตริย์ "อินเทฟ" เป็นหลักฐานที่สรุปได้ว่าผู้บุกเบิกฟาโรห์อินโยเทปที่ 3 เป็นพ่อของตัวเอง นี่เป็นอย่างไรไม่ได้อย่างแน่นอนเพราะภาพนูนต่ำนูนต่ำนูนสูงเหล่านี้อาจมีวัตถุประสงค์ในการโฆษณาชวนเชื่ออื่น ๆ และมีปัญหาอื่น ๆ ที่มาจากแหล่งกำเนิดที่แท้จริงของเมนทูโฮเทป การเปลี่ยนชื่อของเขาสามครั้งและความพยายามที่จะอ้างสิทธิ์จากพระเจ้าต่างๆ
==สุสาน==
ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้นลานด้านหลังของพระวิหารจะมีร่องรอยอยู่ตรงกลาง ซึ่งเป็นทางเดินตรงยาว 150 เมตร นำลงสู่ห้องใต้ดินขนาดใหญ่ 45 เมตร ใต้ศาลซึ่งเป็นหลุมฝังศพของกษัตริย์อย่างไม่ต้องสงสัย ห้องนี้เรียงรายไปด้วยหินแกรนิตสีแดงและมีหลังคาแหลม มีโบสถ์ขนาดใหญ่ในรูปของอียิปต์ - ต่อ - วิหารศักดิ์สิทธิ์ โบสถ์นี้ถูกปิดครั้งโดยประตูคู่ตอนนี้ขาดหายไป มีโลงศพไม้และภาชนะบรรจุน้ำมันซึ่งทิ้งร่องรอยไว้ในดิน ส่วนใหญ่ของสินค้าที่ฝังศพที่ต้องมีการฝากไว้ที่นั่นได้หายไปเป็นเวลานานอันเป็นผลมาจากการปล้นหลุมฝังศพ รายการที่เหลืออีกสองสามรายการ ได้แก่ คทาลูกศรหลายชุดรวมทั้งเรือยุ้งฉางและเบเกอรี่
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่ม ==
Gae Callender: The Middle Kingdom Renaissance, In: Ian Shaw (edit.): The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford University Press, Oxford, 2000, , pp.&nbsp;148–183
W. Grajetzki, The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History, Archaeology and Society, Duckworth, London 2006 , 18-23
Habachi, Labib 1963. King Nebhepetre Menthuhotp: his monuments, place in history, deification and unusual representation in the form of gods. Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts, Abteilung Kairo 19, 16-52.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ฟาโรห์ยุคราชวงศ์ที่สิบเอ็ด
ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 4

เนบทาวีเร เมนทูโฮเทปที่ 4' เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ด และดูเหมือนว่าพระองค์จะครองราชย์เป็นระยะเวลา 7 ปี ซึ่งพอดีที่ระบุในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินแต่กลับไม่ได้บันทึกเกี่ยวกับพระองค์
== จารึกหิน ==
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 เป็นที่ทราบมาจากจารึกเพียงไม่กี่ชิ้นในวาดิ ฮัมมามัต ที่ได้บันทึกการออกเดินทางไปยังชายฝั่งทะเลแดงและเหมืองหินสำหรับอนุสาวรีย์ของราชวงศ์ หนึ่งในจารึกเหล่านี้ยืนยันว่าพระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า ไอมิ และดูเหมือนว่าพระองค์จะเป็นพระราชโอรสของผู้ปกครองพระองค์ก่อนหน้า
นอกจากนี้ พระองค์ยังปรากฏในจารึกที่วาดิ เอล-ฮูดิ และยังพบจารึกอื่นอีกที่เกี่ยวข้องกับพระองค์ในอายน์ ซุคนา ซึ่งสถานที่เหล่านี้เป็นเมืองท่าเทียบเรือตามปกติสำหรับการเดินทางไปยังไซนาย
ถึงแม้ว่าพระองค์จะค่อนข้างมีความคลุมเครือ เนื่องจากพระนามของพระองค์ไม่ได้ปรากฏบนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งอไบดอส แต่จารึกเหล่านั้นได้แสดงให้เห็นถึง การจัดระเบียบและองค์ประกอบของการออกเดินทางขนาดใหญ่ในรัชสมัยของพระองค์ หัวหน้าคณะเดินทางไปยังวาดิ ฮัมมามัตมีนามว่า อเมเนมเฮต'' ผู้รั้งตำแหน่งเป็นราชมนตรี ซึ่งได้ออกเดินทางในช่วงปีที่สองแห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 และสันนิษฐานได้ว่าน่าจะบุคคลเดียวกับฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์และเป็นผู้ขึ้นปกครองต่อจากพระองค์ในทันที
เศษของชามที่ทำจากหินชนวนที่พบในลิชต์เหนือปรากฏพระนามอย่างเป็นทางการของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 ซึ่งถูกจารึกไว้ด้านนอก และด้านในมีพระนามของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ผู้ที่ขึ้นมาปกครองต่อจากพระองค์ แต่เนื่องจากจารึกทั้งสองมีรอยบากในรูปแบบการเขียนที่แตกต่างกัน ตามที่โดโรเธีย อาร์โนลด์ได้แสดงความเห็นว่า นี่บ่งชี้ว่าฟาโรห์อเมเนมเฮตได้เพิ่มพระนามของพระองค์ลงในชามดังกล่าวที่เดิมมีเพียงพระนามของฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 อย่างไรก็ตาม ปีเตอร์ จาโนซิได้เสนอความเห็นว่า จารึกพระนามด้านนอกชามนั้นไม่กล่าวถึงฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 แต่กลับไปกล่าวถึงฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 2 เสียมากกว่า
==การสิ้นสุดของราชวงศ์==
นักไอยคุปต์วิทยาบางคนได้สันนิษฐานว่า ฟาโรห์อเมเนมเฮตอาจจะยึดพระราชบัลลังก์หรือยึดพระราชอำนาจหลังจากฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 เสด็จสวรรคตโดยไม่มีองค์รัชทายาท ในปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานทางโบราณคดีหรือบันทึกที่ยืนยันได้ว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 4 ถูกปลดออกจากราชบัลลังก์โดยราชมนตรีอเมเนมเฮตหรือทรงแต่งตั้งให้ราชมนตรีอเมเนมเฮตให้เป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ และไม่พบมัมมี่และที่ฝังพระศพของพระองค์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ฟาโรห์ยุคราชวงศ์ที่สิบเอ็ด
รอเบิร์ต ไคลฟ์

พลตรี รอเบิร์ต ไคลฟ์ บารอนที่ 1 แห่งไคลฟ์ (Robert Clive, 1st Baron Clive; 29 กันยายน ค.ศ. 1725 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1774) หรือเป็นที่รู้จักในนาม ไคลฟ์แห่งอินเดีย (Clive of India) เป็นหนึ่งในนักการทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ เขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของบริติชอินเดีย เขาสามารถมีชัยในยุทธการที่ปลาศีในปี ค.ศ. 1757 ทำให้แคว้นเบงกอลซึ่งเป็นแคว้นที่ร่ำรวยที่สุดของอินเดียในขณะนั้นตกเป็นดินแดนในบังคับของบริษัทอินเดียตะวันออกโดยสมบูรณ์ สร้างความมั่งคั่งให้กับราชสำนักและรัฐบาลอังกฤษอย่างมาก หลังปกครองเบงกอลแล้ว เขาใช้เบงกอลเป็นฐานอำนาจของอังกฤษในการขยายอิทธิพลเพื่อยึดครองแคว้นและอาณาจักรต่างๆในอนุทวีปอินเดีย นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกรัฐสภาสังกัดพรรคทอรี
บิดาของไคลฟ์ได้แนะนำให้เขาเข้ารับราชการในตำแหน่งผู้แทนค้าต่างประจำบริษัทอินเดียตะวันออก ไคลฟ์จึงออกเดินทางไปยังอินเดียในปี ค.ศ. 1743 และไปแวะพักอยู่ที่บราซิลเป็นเวลาเก้าเดือน ทำให้เขาพอรู้ภาษาโปรตุเกส ในขณะนั้น บริษัทอินเดียตะวันออกมีเพียงนิคมขนาดเล็กๆชื่อว่าป้อมเซนต์จอร์จ (เมืองเจนไนในปัจจุบัน) ตั้งอยู่ริมชายฝั่งตะวันออกในอินเดียใต้ เขาเดินทางถึงป้อมเซนต์จอร์จในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1744 และเริ่มรับราชการที่นั่น อาทิ เป็นเสมียนร้านค้า, ผู้นับสต็อคสินค้าของบริษัทฯ ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1746 ป้อมเซนต์จอร์จถูกโจมตีโดยกองทหารฝรั่งเศส (เนื่องจากอังกฤษ-ฝรั่งเศสขัดแย้งกันอยู่ในสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย) หลังถูกปิดล้อมได้หลายวันป้อมเซนต์จอร์จก็ถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครอง
ไคลฟ์และพลเรือนอังกฤษบางส่วนไม่ยอมจำนนต่อฝรั่งเศส เขาและพวกเดินทางไปยังป้อมเซนต์เดวิด (หนึ่งในป้อมของอังกฤษ) ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ราว 80 กิโลเมตร และขอเข้าสมัครเป็นทหาร ซึ่งถือเป็นตำแหน่งราชการที่ต่ำกว่าผู้แทนค้าต่าง ไคลฟ์ได้รับการบรรจุเป็นนายธงในปี ค.ศ. 1747 ต่อมา ความกล้าหาญของไคลฟ์เป็นที่เข้าตาของพันตรีลอว์เรนต์ ซึ่งเดินทางมาเป็นผบ.ป้อมเซนต์เดวิด ตั้งแต่นั้น ไคลฟ์ได้เจริญก้าวหน้าในราชการทหารเรื่อยมา
==อ้างอิง==
นักการทหารชาวอังกฤษ
นักการเมืองอังกฤษ
บุคคลในสงครามเจ็ดปี
คอหอยอักเสบ

คอหอยอักเสบ (Pharyngitis) เป็นการอักเสบบริเวณด้านหลังของช่องคอ จัดเป็นการติดเชื้อทางเดินหายใจชนิดหนึ่ง มักทำให้เกิดอาการเจ็บคอและเป็นไข้ และอาจมีอาการอื่นร่วมด้วยได้แก่ คัดจมูก, ไอ, ปวดหัว, ออกเสียงลำบาก ผู้ป่วยจะมีอาการเหล่านี้อยู่ 3-5 วัน โดยอาจมีการอักเสบอื่น ๆ ร่วมด้วย อาทิ โพรงอากาศอักเสบ และ/หรือ หูชั้นกลางอักเสบ
ไวรัสคือสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดอาการคอหอยอักเสบ เด็ก 25% และผู้ใหญ่ 10% ที่เกิดอาการนี้มาสาเหตุมาจากเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัส ส่วนสาเหตุอื่น ๆ ได้แก่แบคทีเรียจำพวก หนองใน หรือ เห็ดรา หรือสารระคายเคืองจำพวก สารในบุหรี่ เกสรดอกไม้ เป็นต้น
==อ้างอิง==
โรคระบบหายใจ
การอักเสบ
การติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนบนเฉียบพลัน
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 25

===รางวัลตุ๊กตาทอง===
{| width=90% cellpadding="3" cellspacing="0" border="0" style="border:#435877 solid 1px; border-collapse: collapse;"
|- bgcolor="#d1e4fd"
!align=left width=35% | สาขา
!align=left width=35% | ผู้ได้รับรางวัล
!align=left | ภาพยนตร์เรื่อง
|-
| ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
| บริษัท พร้อมมิตรภาพยนตร์ จำกัด
| มือปืน 2 สาละวิน
|- bgcolor=#edf3fe
| ผู้แสดงนำฝ่ายชายยอดเยี่ยม
| สรพงษ์ ชาตรี
| มือปืน 2 สาละวิน
|-
| ผู้แสดงนำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม
| ธิดา ธีรรัตน์
| หัวใจใส่เกือก
|- bgcolor=#edf3fe
| ผู้แสดงประกอบฝ่ายชายยอดเยี่ยม
| ส. อาสนจินดา
| ณ สุดขอบฟ้า
|-
| ผู้แสดงประกอบฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม
| ขวัญภิรมย์ หลิน
| หัวใจใครจะรู้
|- bgcolor=#edf3fe
| ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม
| ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล
| มือปืน 2 สาละวิน
|-
| บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
| เด่นชัย จันทรพันธ์
| หัวใจใส่เกือก
|- bgcolor=#edf3fe
| รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม
| อานุภาพ บัวจันทร์
| ปีหนึ่งเพื่อนกันกับวันอัศจรรย์ของผม
|-
| รางวัลลำดับภาพและตัดต่อยอดเยี่ยม
| ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล
| มือปืน 2 สาละวิน
|- bgcolor=#edf3fe
| รางวัลออกแบบและสร้างฉากยอดเยี่ยม
| ภาคภูมิ วงศ์จินดา
| ท่านขุนน้อยน้อยแห่งสยาม
|-
| รางวัลออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
| ภคินี สุนทรนาค
| หัวใจใส่เกือก
|- bgcolor=#edf3fe
| รางวัลแต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม
|
| การ์ตูนภาพยนตร์เรื่อง มาเติมฝันวันท้าทาย
|-
| รางวัลบันทึกเสียงยอดเยี่ยม
| คุณากร เศรษฐี
| มือปืน 2 สาละวิน
|-
|- bgcolor=#edf3fe
| เพลงประกอบยอดเยี่ยม
| บิลลี่ โอแกน
| กอง 100 - 501 ริมแดง
|-
| เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
| จำรัส เศวตาภรณ์ 
| ณ สุดขอบฟ้า
|-
|- bgcolor=#edf3fe
| เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม
| เจนณรงค์
| ผีดิบดิบ 2
|-
|}
รางวัลตุ๊กตาทอง
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 26

===รางวัลตุ๊กตาทอง===
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* เสียดาย บริษัท สหมงคลฟิล์ม จำกัด
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม
* ''ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล (เสียดาย)
ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม
* จอนนี่ แอนโฟเน่ (เสียดาย)
ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
* สินจัย หงษ์ไทย (มหัศจรรย์แห่งรัก)
ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
* วิลลี่ แมคอินทอช (มหัศจรรย์แห่งรัก)
ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
* วราพรรณ หงุ่ยตระกูล (มหัศจรรย์แห่งรัก)
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล (เสียดาย)
บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
* วาณิช จรุงกิจอนันต์ , ทศพร นาคธน และ อารี จินตพาณิชการ (กาเหว่าที่บางเพลง)
ถ่ายภาพยอดเยี่ยม
* อานุภาพ บัวจันทร์ (เสียดาย)
ลำดับภาพและตัดต่อยอดเยี่ยม
* ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล (เสียดาย)
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
* อิสริยะ จารุพันธ์ (มหัศจรรย์แห่งรัก)
ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
* ปรางค์เพชร ตระกูลเผด็จไกร  (มหัศจรรย์แห่งรัก)
แต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม
* สถาบัน เอ็ม.อี.ไอ. (เสียดาย)
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม
* คุณากร เศรษฐี (เสียดาย)
เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* สุรชัย จันทิมาธร (เสียดาย)
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
* สราวุธ เลิศปัญญา (มหัศจรรย์แห่งรัก)
เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม
* บริษัท กันตนาโมชั่นพิคเจอร์ จำกัด (กาเหว่าที่บางเพลง)
รางวัลตุ๊กตาทอง
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 27

===รางวัลตุ๊กตาทอง===
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม – คู่กรรม ของ แกรมมี่ฟิล์ม
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม – ยุทธนา มุกดาสนิท, พันธ์ธัมม์ ทองสังข์ และ นิพนธ์ ผิวเณร จาก คู่กรรม
ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม – ธงไชย แมคอินไตย์ จาก คู่กรรม
ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม – สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา จาก โลกทั้งใบให้นายคนเดียว
ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม – อภิชาติ หาลำเจียก จาก ศยามล
ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม – จารุณี สุขสวัสดิ์ จาก บุญชู 8 เพื่อเธอ
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - สุเทพ ตันนิรัตน์ จาก รักแท้บทที่ 1
ลำดับภาพและตัดต่อยอดเยี่ยม - ปรียาชาติ จาก ศยามล
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม – ธีรพันธ์ บุญผลิต, ผล.ณรงค์ อุสายพันธ์ จาก รักแท้บทที่ 1
กำกับภาพยอดเยี่ยม - สุทัศน์ อินทรานุปกรณ์ จาก โลกทั้งใบให้นายคนเดียว
เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม - กันตนา ฟิล์มแลปส์ จาก เกิดอีกทีต้องมีเธอ
ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม - รัตนพล ธรรมชาติ จาก คู่กรรม
แต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม – วิเชียร อุปปิง จาก หยุดไม่ได้ถ้าหัวใจจะซิ่ง
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม – กันตนา ฟิล์มแลปส์ จาก เกิดอีกทีต้องมีเธอ
เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - สีฟ้า, อนุวัฒน์ สืบสุวรรณ ในเพลง เธอคนเดียว จาก คู่กรรม
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม - จิงเกิลเบลล์ จาก เกิดอีกทีต้องมีเธอ
ภาพยนตร์ยอดนิยม - โลกทั้งใบให้นายคนเดียว อาร์.เอสฟิล์ม  (ทำรายได้ 55 ล้านบาทใน กทม.)
รางวัลตุ๊กตาทอง
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 28

===รางวัลตุ๊กตาทอง===
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม – เสียดาย 2 ของ บริษัท มงคลภาพยนตร์ จำกัด
ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม – ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล จาก เสียดาย 2
ผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม – สรพงศ์ ชาตรี จาก เสียดาย 2
ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม – ศิริลักษณ์ ผ่องโชค จาก คู่กรรม 2
ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม – ญาณี ตราโมท จาก เสียดาย 2
ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม – อรุณโรจน์ เลี่ยมทอง จาก เสียดาย 2
บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล จาก เสียดาย 2
บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม - มารยาท ไทยนิวัฒน์วิไล จาก เด็กเสเพล
ลำดับภาพและตัดต่อยอดเยี่ยม - ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล จาก เสียดาย 2
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม – สนั่น เพชรทอง จาก สุดขีด มังกรเจ้าพระยา 2
กำกับภาพยอดเยี่ยม - อานุภาพ บัวจันทร์ จาก เสียดาย 2
กำกับคิวบู๊ยอดเยี่ยม - กมล ศรีสวัสดิ์ จาก ล่องจุ๊น ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน
เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม - บริษัท สยามพัฒนาฟิล์ม จำกัด จาก เรือนมยุรา
ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม - จันทร์กานต์ เถาวงษ์, วันรัก จันทไพบูลย์ชวลิต จาก เสียดาย 2
แต่งหน้าและแต่งผมยอดเยี่ยม – นิติพล คำหวล จาก เสียดาย 2
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม – สุรพรหม ภิญโญทรัพย์ จาก เสียดาย 2
เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - นิรันดร์ แต้มมาลี, วีระพงศ์ สุนทรประเสริฐ จาก ล่องจุ๊นฯ
ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม - พิเศษ สังขสุวรรณ จาก เสียดาย 2
ภาพยนตร์ยอดนิยม - สติแตก สุดขั้วโลก
รางวัลตุ๊กตาทอง
ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411

เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2017 เจ้าหน้าที่ตำรวจของท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ใช้กำลังขับไล่ เดวิด เต๋า ซึ่งเป็นผู้โดยสาร ให้ออกจากเครื่องของยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 3411 หลังจากที่เขาปฏิเสธการออกจากเครื่องตามความประสงค์ของผู้จัดการ เขาส่งเสียงร้องในขณะที่เจ้าหน้าที่ลากเขาออกจากที่นั่ง และใบหน้าของเขากระแทกกับพนักพิงที่นั่งระหว่างการขัดขืน เจ้าหน้าที่จับแขนของเต๋าแล้วลากตัวไปตามทางเดินในเครื่องบิน ก่อนที่จะเผชิญหน้ากัน ผู้จัดการได้ยื่นข้อเสนอชดเชยให้สำหรับผู้โดยสารที่อาสาสละที่นั่ง ให้กับพนักงานสายการบินสี่คน ที่ต้องไปยังจุดหมายปลายทางคือท่าอากาศยานนานาชาติลุยส์วิลล์ แต่ไม่มีใครตอบรับ ผู้โดยสารสี่คนจึงถูกเลือกโดยไม่สมัครใจ ผู้โดยสารสามคนแรกยอมปฏิบัติตาม และเต๋า คือผู้ที่ถูกเลือกเป็นคนที่สี่
วิดีโออุบัติการณ์ดังกล่าวถูกบันทึกโดยผู้โดยสาร จนกลายเป็นไวรอลบนสื่อสังคมอย่างแพร่หลาย ส่งผลให้เกิดความไม่พอใจต่อยูไนเต็ดแอร์ไลน์อย่างรุนแรง (ยูไนเต็ดเอ็กซ์เพรสเป็นสายการบินในเครือยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ซึ่งใช้ชื่อยี่ห้อและโลโก้ร่วมกัน) ผู้คนในสื่อสังคมจำนวนมากโดยเฉพาะในสหรัฐฯ จีน และเวียดนาม ได้เรียกร้องให้บอยคอตยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และบางส่วนมองว่าการกระทำดังกล่าวต่อเดวิด เต๋า ซึ่งมีเชื้อสายจีนและเวียดนามนั้นอาจจะเป็นการเหยียดเชื้อชาติด้วย นักการเมืองในสหรัฐฯ ได้เรียกร้องให้มีการตรวจสอบอย่างเป็นทางการ รวมไปถึงประธานาธิบดีสหรัฐ ดอนัลด์ ทรัมป์ ได้วิพากษ์วิจารณ์ถึงยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ว่ามีการบริการลูกค้าได้ "แย่มาก"
==อ้างอิง==
ไวรอลวิดีโอ
พ.ศ. 2560
ปราสาทซันตันเจโล

ปราสาทซันตันเจโล (Castel Sant'Angelo "ปราสาทนักบุญทูตสวรรค์") เป็นอาคารทรงกระบอกในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของนครรัฐวาติกันราว 700 เมตร ก่อสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิฮาดริอานุสแห่งโรมัน ราว ค.ศ. 134 ถึง 139 เพื่อใช้เป็นสุสานของพระองค์และพระราชวงศ์ ต่อมาอาคารนี้ได้ถูกใช้งานเป็นปราสาทและป้อมปราการ อาคารนี้เคยเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในกรุงโรมอยู่ช่วงหนึ่ง ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์ชื่อว่า "พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติปราสาทซันตันเจโล" (Museo Nazionale di Castel Sant'Angelo)
อาคารแห่งนี้เดิมถูกเรียกว่า สุสานฮาดริอานุส อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการนำอาคารนี้ไปใช้งานเป็นป้อมปราการทางทหารในค.ศ. 401 เครื่องสุสานต่างๆก็ได้สูญหายไป ตั้งแต่นั้นมาก็มีการต่อเติมปรับปรุงอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเมื่อกรุงโรมเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ในค.ศ. 590 มีตำนานว่าอัครทูตสวรรค์มีคาเอลได้ปรากฎองค์เหนือปราสาทแห่งนี้ และชักดาบขึ้นเพื่อยุติโรคระบาด กลายเป็นที่มาของชื่อปราสาทตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Site describing arrangement of the original mausoleum.
of Hadrian, part of the Encyclopædia Romana'' by James Grout
Platner and Ashby entry on the tomb on Lacus Curtius site
Roman Bookshelf - Views of Castel Sant'Angelo from the 19° Century
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 2
โบราณสถานโรมันในประเทศอิตาลี
สิ่งก่อสร้างในโรม
ปลาตกเบ็ดหลังค่อม

ปลาตกเบ็ดหลังค่อม (humpback anglerfish) เป็นสายพันธุ์ของปลาในตระกูล Melanocetidae ซึ่งเป็นปลาทะเลสีดำ เป็นที่รู้กันทั่วไปว่า ตกเบ็ดหลังค่อมหลังค่อม   เป็นปลาน้ำลึกที่อาศัยอยู่ที่ระดับความลึกถึง 4,500 เมตร แต่ส่วนใหญ่ยังคงอยู่บริเวณน้ำลึก 1,500 เมตร มีถิ่นกำเนิดในมหาสมุทรของโลกซึ่งสามารถพบได้ในเขตร้อนชื้นและในหลายพื้นที่ที่มีอุณหภูมิปานกลางเป็นที่รู้จักจากทะเลรอสในบนทวีปแอนตาร์กติกา มันถูกค้นพบและได้รับการตั้งชื่อตาม เจมส์ เยต จอห์นสัน
==ชีววิทยา==
เพศเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าเพศผู้ โดยตัวเมียอาจมีขนาดใหญ่ถึง 18 เซนติเมตร แต่ตัวผู้มีขนาดไม่ถึง 3 เซนติเมตร พวกมันมีหัวขนาดใหญ่และตาขนาดเล็กเหมือนปลาตกเบ็ดชนิดอื่น ๆ แต่ปลาตกเบ็ดหลังค่อมนั้นต่างจากชนิดอื่นตรงที่ตัวผู้นั้นจะไม่แนบติดและรวมเป็นหนึ่งกับตัวเมีย มันจะแค่แนบปล่อยอสุจิเพื่อผสมพันธุ์จากนั้นก็จะแยกกันไป
ปลาตกเบ็ดหลังค่อมนั้นสามารถกินเหยื่อขนาดใหญ่ได้เพราะมีกระเพาะที่มีขนาดใหญ่ยืดหดได้
==ดูเพิ่ม==
ปลาทะเลลึก
==อ้างอิง==
ปลาทะเลลึก
ปลาน้ำเค็ม
อันดับปลาตกเบ็ด
แอ็นสท์ บาร์คมัน

แอ็นสท์ บาร์คมัน (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นแอ็นสท์ ชมุค-บาร์คมัน; 25 สิงหาคม ค.ศ. 1919 – 27 มิถุนายน ค.ศ. 2009) เป็นผู้บัญชาการพลขับรถถังชาวเยอรมันในหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้เป็นที่รู้จักกันจากการอาสาปฏิบัติหน้าที่อย่าง "การไล่ต้อนของบาร์คมัน" ซึ่งในระหว่างนั้นเขาได้เอ่ยอ้างว่าได้หยุดยั้งการรุกของกองทัพสหรัฐหลักในนอร์ม็องดี เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1944 ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลเป็นเหรียญกล้าหาญกางเขนเหล็กกางเขนอัศวิน (Knight's Cross of the Iron Cross)
เรื่องเล่าขานของเขาได้รับการคัดค้านจากสตีเวน ซาโลกา (Steven Zaloga) นักประวัติศาสตร์ทางทหาร ในงานเขียน Armored Champion: The Top Tanks of World War II ของเขา เขาได้วิเคราะห์จากบันทึกการสงครามของฝ่ายสัมพันธมิตรและไม่สามารถระบุความสูญเสียที่นายบาร์คมันได้เอ่ยอ้าง เขาได้กล่าวถึงตำนานการไล่ต้อนของบาร์คมันว่า เป็นส่วนหนึ่งของ "ความพยายามโฆษณาชวนเชื่อของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส"
== อ้างอิง ==
Mattson, Gregory L. (2002). SS-Das Reich: The History of the Second SS Division, 1944–45. Amber Books. ISBN 0-7603-1255-9.
Scherzer, Veit (2007). Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives [The Knight's Cross Bearers 1939–1945 The Holders of the Knight's Cross of the Iron Cross 1939 by Army, Air Force, Navy, Waffen-SS, Volkssturm and Allied Forces with Germany According to the Documents of the Federal Archives] (in German). Jena, Germany: Scherzers Militaer-Verlag. ISBN 978-3-938845-17-2.
Wegmann, Günter (2004). Die Ritterkreuzträger der Deutschen Wehrmacht 1939–1945 Teil VIIIa: Panzertruppe Band 1: A–E [The Knight's Cross Bearers of the German Wehrmacht 1939–1945 Part VIIIa: Panzer Force Volume 1: A–E] (in German). Bissendorf, Germany: Biblio-Verlag. ISBN 978-3-7648-2322-1.
Zaloga, Steven (2015). Armored Champion: The Top Tanks of World War II. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books. ISBN 978-0-8117-1437-2.
ทหารชาวเยอรมัน
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ริชชาร์ท กลึคส์

ริชชาร์ท กลึคส์ (Richard Glücks) เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในหน่วยเอ็สเอ็ส (ชุทซ์ชทัฟเฟิล) ระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1939 จนถึงการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง,เขาได้เป็นผู้ตรวจการณ์ค่ายกักกัน (Concentration Camps Inspector-CCI),ซึ่งต่อมาได้กลายเป็น Amt D: Konzentrationslagerwesen ภายใต้การนำของหน่วย WVHA (สำนักงานหลักเศรษฐกิจและการบริหารแห่งเอ็สเอ็ส) ด้วยฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของไฮน์ริช ฮิมเลอร์ เขาเป็นผู้รับผิดชอบในการบังคับใช้แรงงานของนักโทษและยังเป็นผู้บังคับบัญชาสำหรับการปฏิบัติทางการแพทย์ในค่ายต่างๆ,ตั้งแต่การทดลองมนุษย์ไปจนถึงการใช้ "มาตราการสุดท้าย" (Final Solution) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสังหารหมู่นักโทษค่ายด้วยก๊าซไซคลอน บี หลังจากเยอรมนียอมจำนน กัลส์ได้ตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการกินแคปซูลบรรจุยาพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์
== อ้างอิง ==
Broszat, Martin (1968). "The Concentration Camps, 1933–45". In Krausnick, Helmut; Buchheim, Hans; Broszat, Martin; *Jacobsen, Hans-Adolf, eds. Anatomy of the SS State. New York: Walker and Company. ISBN 978-0-00211-026-6.
Gilbert, Martin (1985). The Holocaust: A History of the Jews of Europe during the Second World War. New York: Henry Holt and Company. ISBN 0-8050-0348-7.
Hamilton, Charles (1996). Leaders & Personalities of the Third Reich, Vol. 2. R. James Bender Publishing. ISBN 0-912138-66-1.
Hilberg, Raul (1985). The Destruction of the European Jews. New York: Holmes & Meier. ISBN 0-8419-0910-5.
Koehl, Robert (2004). The SS: A History 1919–45. Stroud: Tempus. ISBN 978-0-75242-559-7.
Kogon, Eugen (2006). The Theory and Practice of Hell: The German Concentration Camps and the System Behind Them. New *York: Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-37452-992-5.
Snyder, Louis (1994) [1976]. Encyclopedia of the Third Reich. Da Capo Press. ISBN 978-1-56924-917-8.
Tuchel, Johannes (1994). Die Inspektion der Konzentrationslager, 1938–1945: Das System des Terrors (in German). Berlin: Hentrich. ISBN 978-3-89468-158-6.
Wachsmann, Nikolaus (2010). "The Dynamics of Destruction". In Jane Caplan; Nikolaus Wachsmann, eds. Concentration Camps in Nazi Germany: The New Histories. New York: Routledge. ISBN 978-0-41542-651-0.
นาซี
ผู้ฆ่าตัวตายด้วยพิษ
เอ็สเอ็ส-กรุพเพินฟือเรอร์
ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
บุคคลจากเมินเชินกลัทบัค
เกรกอร์ ชตรัสเซอร์

เกรกอร์ ชตรัสเซอร์ (Gregor Strasser) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันและเป็นหนึ่งในผู้นิยมนาซี
เกิดในปี 1892 ในราชอาณาจักรบาวาเรีย ชตรัสเซอร์รับใช้ในกองทหารปืนใหญ่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.ได้รับการเลื่อนขั้นยศเป็นนายร้อยตรี.เขาได้เข้าร่วมกับพรรคนาซี(NSDAP)ในปี 1920 และกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลและมีความสำคัญได้อย่างรวดเร็ว.เขาได้มีส่วนร่วมในการก่อรัฐประหารในมิวนิกในปี 1923 และถูกจับเข้าคุก,แต่ได้รับการปล่อยตัวในช่วงต้นด้วยเหตุผลทางการเมือง.
ชตรัสเซอร์ได้เข้าร่วมพรรคนาซีอีกครั้งหลังจากได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ในปี 1925 และได้ตั้งตัวเองขึ้นอีกครั้งในฐานะสมาชิกที่มีอำนาจและโด่นเด่นที่สุด,สามารถเพิ่มสมาชิกพรรคได้จำนวนมากและมีชื่อเสียงในทางภาคเหนือของเยอรมนี.ด้วยความขัดแย้งด้านส่วนตัวและการเมืองกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์จนทำให้ถูกสังหารในปี 1934 ในช่วงเหตุการณ์คืนแห่งมีดยาว
ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง‎
นักการเมืองเยอรมัน
ผู้นำนาซี
บุคคลจากรัฐไบเอิร์น
อ็อทโท ชตรัสเซอร์

อ็อทโท โยฮัน มัคซีมีลีอาน ชตรัสเซอร์ (Otto Johann Maximilian Strasser) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันและเป็นสมาชิกตั้งแต่ต้นของพรรคนาซี.อ็อทโท ชตรัสเซอร์ได้ร่วมมือกับเกรกอร์ ชตรัสเซอร์ ผู้เป็นพี่ชายซึ่งเป็นสมาชิกชั้นแนวหน้าของกลุ่มฝ่ายซ้ายและได้แยกออกจากพรรคเนื่องจากเกิดเหตุพิพาทกับฝ่ายที่นิยมฮิตเลอร์.เขาได้ก่อตั้งแนวร่วมดำ (Black Front),เป็นกลุ่มที่มีเจตนาที่จะแยกตัวออกจากพรรรคนาซีและถูกจับกุมโดยกลุ่มฝ่ายของฮิตเลอร์.กลุ่มนี้ยังคงเคลื่อนไหวต่อไปในช่วงระหว่างถูกเนรเทศและในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก็ได้เป็นกลุ่มต่อต้านอย่างลับๆ.
ปัจจุบัน สโลแกนของลัทธินาซีของเขาได้เป็นที่รู้จักกันคือ ลัทธิชตรัสเซอร์ (Strasserism)
ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง‎
นักการเมืองเยอรมัน
ผู้นำนาซี
บุคคลจากรัฐไบเอิร์น
เส้นขนานที่ 20 องศาเหนือ

เส้นขนานที่ 20 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 20 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านทวีปแอฟริกา ทวีปเอเชีย มหาสมุทรอินเดีย  มหาสมุทรแปซิฟิก ทวีปอเมริกาเหนือ แคริบเบียน และมหาสมุทรแอตแลนติก
เส้นขนานเป็นตัวกำหนดเขตแดนระหว่างประเทศลิเบียและประเทศซูดาน และซูดานใช้กำหนดเขตแดนระหว่างรัฐเหนือและรัฐดาร์ฟูร์เหนือ
ที่ละติจูดนี้ ดวงอาทิตย์จะมองเห็นได้เป็นเวลา 13 ชั่วโมง 21 นาที ในระหว่างครีษมายัน และ 10 ชั่วโมง 55 นาที ในระหว่างเหมายัน
== รอบโลก ==
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 20° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
== ดูเพิ่ม ==
เส้นขนานที่ 19 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 21 องศาเหนือ
== อ้างอิง ==
เส้นละติจูด
จิงจ้อแดง

จิงจ้อแดง  เป็นพืชในสกุลผักบุ้ง มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกากลางถึงอเมริกาใต้ ลักษณะเป็นไม้เถาล้มลุก อายุปีเดียว ใบรูปไข่กว้าง เรียบหรือจักเป็นพูตื้น ๆ ยาว 3-10 เซนติเมตร ปลายใบแหลมยาว โคนรูปหัวใจ ก้านใบยาว 3-12 เซนติเมตร ดอกเป็นรูปแตรสีแดง มีใบประดับขนาดเล็ก ก้านดอกยาว 5-7 มิลลิเมตร กลีบเลี้ยงรูปรียาว 2-2.5 มิลลิเมตร หลอดกลีบดอกยาว 3-4.5 เซนติเมตร ปลายแยกเป็นแฉกตื้น ๆ เกสรเพศผู้ยื่นพ้นปากหลอดกลีบดอก รังไข่เกลี้ยง ก้านเกสรเพศเมียยาวกว่าเกสรเพศผู้เล็กน้อย ผลกลมเกลี้ยงสีน้ำตาล เส้นผ่านศูนย์กลาง 5-7 มิลลิเมตร เมล็ดสีดำยาวประมาณ 4 มิลลิเมตร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ผักบุ้ง
ไม้เลื้อย
ไม้ล้มลุก
ไม้ดอกไม้ประดับ
วัชพืช