pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1905

การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก พ.ศ. 2448 จัดขึ้นทั้งหมด 3 สนาม โดยสองสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 3 จัดขึ้นที่ สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3.
==สนามที่ 1==
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 6) จัดขึ้นที่ เบอร์ลิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย ในวันที่ 8 - 10 เมษายน พ.ศ. 2448. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 41 คน จาก 4 ชาติ.
{| 
|-
|
|
|
|-
|Middleweight80 kg
|
|
|
|-
|Heavyweight+80 kg
|
|
|
|}
==สนามที่ 2==
การแข่งขันสนามที่ 2 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 7) จัดขึ้นที่ ดืสบูร์ก, มณฑลไรน์ ในวันที่ 11 - 13 มิถุนายน พ.ศ. 2448. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 7 คน จาก 2 ชาติ.
{| 
|-
|Openweight
|
|
|
|}
==สนามที่ 3==
การแข่งขันสนามที่ 3 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 8) จัดขึ้นที่ ปารีส, สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ในวันที่ 16 ถึง 30 ธันวาคม พ.ศ.2448. มีนักกีฬาฝรั่งเศสในฐานะชาติเจ้าภาพเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 16 คน.
{| 
|-
|rowspan=2|Lightweight67.5 kg
|rowspan=2|
|rowspan=2|
|
|-
|
|-
|Middleweight80 kg
|
|
|
|-
|Heavyweight+80 kg
|
|
|
|}
==สรุปเหรียญการแข่งขัน==
{| 
|-
| 1 ||align=left| || 3 || 3 || 4 || 10
|-
| 2 ||align=left| || 2 || 3 || 2 || 7
|-
| 3 ||align=left| || 2 || 1 || 2 || 5
|-
!colspan=2| Total !! 7 !! 7 !! 8 !! 23
|}
==อ้างอิง==
Results
Weightlifting World Championships Seniors Statistics 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
International Weightlifting Federation
World Weightlifting Championships
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก
*
การแข่งขันยกน้ำหนักนานาชาติที่ประเทศเยอรมนีเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันยกน้ำหนักนานาชาติที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก
ยกน้ำหนัก
ยกน้ำหนัก
ประเทศเยอรมนีในปี พ.ศ. 2448
ประเทศฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2448
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1910

การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก พ.ศ. 2453 จัดขึ้นทั้งหมด 2 สนาม โดยสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 2 จัดขึ้นที่ จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี.
==สนามที่ 1==
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 13) จัดขึ้นที่ ดึสเซลดอร์ฟ, มณฑลไรน์ ในวันที่ 29 - 30 เมษายน พ.ศ. 2453. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 57 คน จาก 5 ชาติ.
{| 
|-
|Featherweight60 kg
|
|
|
|-
|Lightweight70 kg
|
|
|
|-
|Middleweight80 kg
|
|
|
|-
|Heavyweight+80 kg
|
|
|
|}
==สนามที่ 2==
การแข่งขันสนามที่ 4 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 18) จัดขึ้นที่ เวียนนา, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 9 ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2453. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 15 คน จาก 2 ชาติ.
{| 
|-
|Middleweight80 kg
|
|
|
|-
|Heavyweight+80 kg
|
|
|
|}
==สรุปเหรียญการแข่งขัน==
{| 
|-
| 1 ||align=left| || 4 || 3 || 5 || 12
|-
| 2 ||align=left| || 2 || 3 || 1 || 6
|-
!colspan=2| Total !! 6 !! 6 !! 6 !! 18
|}
==อ้างอิง==
Results
Weightlifting World Championships Seniors Statistics 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
International Weightlifting Federation
World Weightlifting Championships
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก
*
การแข่งขันยกน้ำหนักนานาชาติที่ประเทศเยอรมนีเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันยกน้ำหนักนานาชาติที่ประเทศออสเตรียเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก
ยกน้ำหนัก
ยกน้ำหนัก
ประเทศเยอรมนีในปี พ.ศ. 2453
ประเทศออสเตรียในปี พ.ศ. 2453
โรงพยาบาล 57357

โรงพยาบาล 57357 (مستشفى 57357; 57357 Hospital) ตั้งอยู่ ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ ซึ่งเป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็งเด็ก ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก การระดมทุนสำหรับโรงพยาบาล ประกอบด้วยเทศกาลระดมทุนที่มีผู้เข้าร่วมเป็นจำนวนมาก โดยเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1998 และมีเป้าหมายเปิดดำเนินงานขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003  แต่ในที่สุด ก็ได้มีการเปิดดำเนินงานจริงในปี ค.ศ. 2007 
สำหรับหมายเลข 57357 นั้น เป็นหมายเลขบัญชีธนาคารที่จะรับบริจาคจากประชาชนในการสร้างโรงพยาบาล
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
الموقع الرسمي للمستشفى
โรงพยาบาลในประเทศอียิปต์
โรงพยาบาลมะเร็ง
โรงพยาบาลเด็ก
ท้าวเวปจิตติ

ตามความเชื่อในศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู ท้าวเวปจิตติ (Vepacitti) หรือท้าววิประจิตติ (विप्रचित्ति) เป็นราชาของพวกอสูร จึงมีสมัญญาว่าอสุรราช
== ศาสนาพุทธ ==
ท้าวเวปจิตติ มีนามเดิมว่า ท้าวสมพร เป็นจอมอสูรที่เคยเป็นเทพอยู่ในตำแหน่งพระอินทร์(ราชาทวยเทพ)แต่ถูกโยนลงมาจากบังลังค์สวรรค์เนื่องจากดื่มสุราเมรัยมากทั้งที่มักจะแสดงเป็นเทพเทวดาสอนมนุษย์เสมอว่าเหล้ามันไม่ดีและเป็นสิ่งที่ผิด จนอยู่มาวันหนึ่งตอนที่ท้าวเวปจิตติเมาเหล้าจนไร้สติก็ถูกโยนลงมาจากสวรรค์พร้อมกับสมัครพรรคพวกที่ดื่มจนไร้สติเช่นกัน พอท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกถูกโยนลงมาจากบังลังค์สวรรค์แล้วเริ่มมีสติก็คิดได้จึงตั้งมั่นกันว่าจะเลิกดื่มเหล้าโดยแต่งตั้งตนกับพรรคพวกว่าเป็นชาวอะสุรา(อะ=ไม่,สุรา=เหล้า)แล้วรวบรวมพลังทั้งท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกสร้างเมืองใหม่นะที่แห่งนั้นเลยแม้จะไม่หรูเท่าสวรรค์แต่ก็เป็นเมืองหรูอันดับต้นๆเมื่อเทียบกับเมืองมนุษย์ แต่ท้าวเวปจิตติกับพรรคพวกเลิกเหล้าสุราไปนานหลายปีก็จริงแต่สุดท้ายก็พากันมาดื่มเหล้าสุรากันใหม่อยู่ จนกระทั้งปัจจุบันกลายจากชาวอะสุรากลายเป็นชาวอสูรอย่างเต็มตัวที่ไม่ใช่ชาวสวรรค์อีกต่อไป คราวหนึ่งเกิดสงครามระหว่างเทพกับอสูร เมื่ออสูรพ่ายแพ้แล้ว มักไปทำลายอาศรมพวกฤๅษีเพราะโกรธแค้นด้วยเหตุที่ว่าฤๅษีมักถวายคำปรึกษาแก่ท้าวสักกะจอมเทพ ที่เป็นเช่นอยู่ก็เนื่องจากตอนที่พวกฤๅษีพากันไปเข้าเฝ้าท้าวสมพรเพื่อขอประทานความปลอดภัย แต่ท้าวสมพรปฏิเสธ พวกฤๅษีจึงพากันสาปแช่งท้าวสมพร ด้วยเหตุที่พวกฤๅษีต่างพากันคิดว่าเพียงแค่ต้องการความปลอดภัยเท่านั้นเองไม่น่าอยากเย็นอะไรแต่กลับถูกปฏิเสธเอาดื้อๆ เมื่อไม่ประทานให้ ก็ให้ภัยเป็นการตอบแทนต่อท้าวสมพรที่ไม่ประทานให้แทนเอาเอง แล้วต่างพากันหายตัวกลับอาศรมไปโดยไม่ใยดี ในคืนนั้นท้าวสมพรตกใจตื่นร้องด้วยความกลัวถึงสามครั้ง จึงได้สมัญญาว่า เวปจิตติ (ผู้มีใจหวั่นไหว)
ท้าวเวปจิตติมีธิดาอยู่องค์หนึ่งคือพระแม่สุชาดา ต่อมากลายเป็นชายาเอกของท้าวสักกะ ลูกเขยพ่อตาคู่นี้บางครั้งก็ทะเลาะกัน บางครั้งก็เที่ยวไปด้วยกัน
== ศาสนาฮินดู ==
ตำนานในศาสนาฮินดูระบุว่า ท้าววิประจิตติเป็นบุตรที่ทรงฤทธิ์ที่สุดของพระกัศยปะกับนางทนุ จึงถือเป็นพวกทานพ ท้าววิประจิตติได้เป็นพระราชาปกครองพวกทานพแทนท้าวปุโลมัน พระเชษฐาที่ถูกพระอินทร์สังหารไป คัมภีร์ปัทมปุราณะระบุว่าท้าววิประจิตติมีบุตรคือพระราหู
นอกจากนี้ ในมหาภารตะยังกล่าวว่าท้าววิประจิตติได้มากำเนิดเป็นท้าวชราสันธ์อีกด้วย
== อ้างอิง ==
วปจิตติ
กฎ 68-95-99.7

ในทางสถิติศาสตร์ กฎ 68-95.99.7 (68–95–99.7 rule) หรืออาจเรียกว่า กฎสามซิกมา (three-sigma rule), กฎเชิงประจักษ์ (empirical rule) หรือกฎ 95% (95% Rule) เป็นกฎที่แสดงให้เห็นว่าในการแจกแจงปรกติ ค่าของข้อมูลเกือบทั้งหมดจะอยู่น้อยกว่าหรือมากกว่าค่าเฉลี่ยเลขคณิตเป็นจำนวนสามเท่าของส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เป็นต้นว่า 68.27% ของข้อมูลทั้งหมดจะมีค่าน้อยกว่าหรือมากกว่าค่าเฉลี่ยเลขคณิตเป็นจำนวนหนึ่งเท่าของส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 95.45% มีค่าน้อยกว่าหรือมากกว่าสองเท่า และเกือบทุกค่าของข้อมูล (99.7%) มีค่าน้อยกว่าหรือมากกว่าสามเท่าของส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
หากเขียนเป็นสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์จะได้ดังนี้ เมื่อ x แทนค่าที่สังเกตจากตัวแปรสุ่มที่มีการแจกแจงปกติ μ เป็นค่าเฉลี่ยเลขคณิตของการแจกแจง และ σ คือส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของข้อมูลดังกล่าว
\begin{align}
\Pr(\mu-\;\,\sigma \le x \le \mu+\;\,\sigma) &\approx 0.6827 \\
\Pr(\mu-2\sigma \le x \le \mu+2\sigma)       &\approx 0.9545 \\
\Pr(\mu-3\sigma \le x \le \mu+3\sigma)       &\approx 0.9973
\end{align}
การวิเคราะห์ข้อมูล
คณิตวิเคราะห์
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนสถานที่สำคัญใน 9 ประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นแหล่งมรดกโลกทั้งสิ้น 42 แห่ง
หมายเหตุ –  ตัวเลขหน้าข้อความหมายถึง ปี พ.ศ./ค.ศ. ที่สถานที่นั้น ๆ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
==สถิติ==
ประเทศบรูไนและประเทศติมอร์-เลสเตยังไม่มีแหล่งมรดกโลก

==  ==
2535/1992 – เมืองพระนคร
2551/2008 – ปราสาทพระวิหาร
2560/2017 – เขตปราสาทสมโบร์ไพรกุก แหล่งโบราณคดีแห่งอีศานปุระ
2566/2023 – เกาะแกร์ : แหล่งโบราณคดีลิงคปุระโบราณหรือโฉกครรคยาร์
==  ==

2534/1991 – นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
2534/1991 – เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร
2534/1991 – เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง
2535/1992 – แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง
2548/2005 – กลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่
2564/2021 – กลุ่มป่าแก่งกระจาน
2566/2023 – เมืองโบราณศรีเทพ และโบราณสถานสมัยทวารวดีที่เกี่ยวข้อง
==  ==

2557/2014 – กลุ่มเมืองโบราณอาณาจักรปยู
2562/2019 – พุกาม
==  ==

2536/1993 – โบสถ์บาโรกแห่งฟิลิปปินส์
2536/1993 – อุทยานธรรมชาติพืดหินปะการังตุบบาตาฮา
2538/1995 – นาขั้นบันไดแห่งกลุ่มทิวเขาฟิลิปปินส์
2542/1999 – นครประวัติศาสตร์บีกัน
2542/1999 – อุทยานแห่งชาติแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซา
2557/2014 – เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน
==  ==

2543/2000 – อุทยานแห่งชาติกูนุงมูลู
2543/2000 – อุทยานกีนาบาลู
2551/2008 – มะละกาและจอร์จทาวน์ นครประวัติศาสตร์แห่งช่องแคบมะละกา
2555/2012 – มรดกทางโบราณคดีแห่งหุบเขาเล็งกง
==  ==

2538/1995 – เมืองหลวงพระบาง'''
2544/2001 – วัดพูและการตั้งถิ่นฐานโบราณที่เกี่ยวเนื่องภายในภูมิทัศน์วัฒนธรรมจำปาศักดิ์
2562/2019 – แหล่งไหหินใหญ่ในเชียงขวาง – ทุ่งไหหิน
==  ==

2536/1993 – หมู่โบราณสถานเมืองเว้
2537/1994 – อ่าวหะล็อง - กลุ่มเกาะก๊าตบ่า
2542/1999 – เมืองโบราณฮอยอัน
2542/1999 – สถานที่ศักดิ์สิทธิ์หมีเซิน
2546/2003 – อุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง
2553/2010 – ส่วนกลางของป้อมปราการหลวงทังล็อง-ฮานอย
2554/2011 – ป้อมปราการของราชวงศ์โห่
2557/2014 –  แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน
==  ==

2558/2015 – สวนพฤกษศาสตร์สิงคโปร์
==  ==

2534/1991 – กลุ่มวัดโบโรบูดูร์
2534/1991 – อุทยานแห่งชาติโกโมโด
2534/1991 – กลุ่มวัดปรัมบานัน
2534/1991 – อุทยานแห่งชาติอูจุงกูลน
2539/1996 – แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรัน
2542/1999 – อุทยานแห่งชาติโลเรินตส์
2547/2004 – มรดกป่าฝนเขตร้อนของเกาะสุมาตรา
2555/2012 – ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของจังหวัดบาหลี : ระบบซูบัก หลักการตามปรัชญาไตรหิตกรณะ
2562/2019 – มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโต
2566/2023 – แกนจักรวาลวิทยาแห่งยกยาการ์ตาและภูมิสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น==
Cambodia- UNESCO World Heritage Centre
Thailand - UNESCO World Heritage Centre
Myanmar - UNESCO World Heritage Centre
Philippines - UNESCO World Heritage Centre
Malaysia - UNESCO World Heritage Centre
Lao People's Democratic Republic - UNESCO World Heritage Centre
Vietnam - UNESCO World Heritage Centre
Singapore - UNESCO World Heritage Centre
Indonesia - UNESCO World Heritage Centre
อ
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เพย์โฟน (เพลง)

"เพย์โฟน" (Payphone) เป็นเพลงของวงดนตรีแนวป็อปร็อกอเมริกัน มารูนไฟฟ์ ร้องร่วมกับแรปเปอร์ชาวอเมริกัน วิซ คาลิฟา เพลงออกจำหน่ายวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2012 เป็นซิงเกิลเปิดตัวสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ โอเวอร์เอกซ์โพสต์ (ค.ศ. 2012) เพลงเขียนโดยแอดัม เลอวีน เบนนี บลังโก อัมมาร์ มาลิก โรโบป็อป เชลล์แบ็กและคาลิฟา แลโปรดิวซ์โดยบลังโก และเชลล์แบ็ก เพลงเป็นแนวป็อปบัลลาด และพูดถึงเรื่องความรักที่จบลง เพลงได้รับคำวิจารณ์ด้านดี นักวิจารณ์ยกย่องเมโลดีที่ฟังติดหูและเรียกว่าเป็น "ความสำเร็จจากวิทยุ" (a radio success) แต่บางคนติเรื่องบทบาทของคาลิฟา
มิวสิกวิดีโอทางการกำกับโดยแซมมวล เบเยอร์ แสดงเลอวีนที่กำลังกำจัดโจรปล้นธนาคารและพยายามจะเป็น "ฮีโร" ท่ามกลางห่ากระสุน เขาขโมยปืนจากโจรได้และก็กลายเป็นผู้มีความผิดเสียเอง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องหนีขบวนรถตำรวจด้วย ซึ่งเขาทำได้โดยแทบไม่ต้องพยายาม วิดีโอได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ซึ่งกล่าวว่า เหมือนได้ชมภาพยนตร์แอ็กชันสั้น ๆ เรื่องหนึ่ง วิดีโอได้เข้าชิงรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สาขา วิดีโอเพลงป็อปยอดเยี่ยม (Best Pop Video) แต่พ่ายให้กับเพลง "วอตเมกส์ยูบิวตีฟูล" ของวันไดเรกชัน
บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 เพลงเปิดตัวที่อันดับที่สาม และขึ้นสูงสุดที่อันดับที่สอง เพลงขายได้ 493,000 หน่วยในสัปดาห์แรก กลายเป็นสัปดาห์ที่ขายเพลงดิจิตอลของศิลปินกลุ่มได้มากที่สุด และเป็นสัปดาห์ที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 11 จากทั้งหมด เพลงขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตของแคนาดาถึง 8 สัปดาห์ต่อเนื่อง เพลงยังขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตของสหราชอาณาจักร เป็นซิงเกิลแรกของวงที่ทำได้ "เพย์โฟน" เป็นเพลงที่ขายดีที่สุดอันดับห้าของปี ค.ศ. 2012 ด้วยยอดขาย 9.5 ล้านซิงเกิล
== อ้างอิง ==
เพลงของมารูนไฟฟ์
เพลงในปี พ.ศ. 2555
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2555
ซิงเกิลอันดับ 1 ในคะเนเดียนฮอต 100
ซิงเกิลอันดับ 1 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
เพลงที่แต่งโดยแอดัม เลอวีน
อีอันแทกุน (ประสูติ ค.ศ. 1382)

อีอันแทกุนอี บัง-ซ็อก (이방석 의안대군; Yi Bang-Seok, Grand Prince Uian; ค.ศ. 1382–1398) เป็นรัชทายาทองค์แรกแห่งโชซ็อน
== พระราชประวัติ ==
อีอันแทกุนทรงประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1382 มีพระนามเดิมว่า อี บัง-ซ็อก เป็นพระราชโอรสองค์เล็กของ พระเจ้าแทโจ ที่ประสูติแต่ พระมเหสีชินด็อก
== พระรัชทายาท ==
ในปี ค.ศ. 1392 พระเจ้าแทโจทรงสถาปนา
อีอันแทกุนขณะพระชนมายุได้ 10 พรรษาขึ้น
เป็นพระรัชทายาททำให้ ช็องอันแทกุน พระเชษฐา
ต่างพระมารดาไม่พอพระทัย
== สิ้นพระชนม์ ==
อีอันแทกุนถูกปลงพระชนม์พร้อมกับ มูอันแทกุน พระเชษฐาร่วมพระมารดาและ ช็อง โด-จ็อน ที่ พระราชวังคย็องบก เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1398 ขณะพระชนม์
เพียง 16 พรรษาโดยฝีมือของช็องอันแทกุน
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระราชบิดา : พระเจ้าแทโจ (1335-1408,ครองราชย์ 1392-1398)
พระราชมารดา : พระมเหสีชินด็อก
พระเชษฐา : มูอันแทกุน
บุคคลในยุคราชวงศ์โครยอ
บุคคลในยุคราชวงศ์โชซ็อน
พิสมัย สอนไสย์

พิสมัย สอนไสย์  เป็นนักกีฬาฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งกองหน้า นอกจากนี้ เธอยังเคยเป็นหนึ่งในผู้สร้างประวัติศาสตร์ให้แก่วงการฟุตบอลหญิงในประเทศไทย ด้วยการเข้าแข่งขันแอลลีกในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก โดยได้เซ็นสัญญาร่วมทีมสโมสรฟุตบอลสเปรันซาโอซะกะ-ทะกะสึกิ และสามารถกลับมาเข้าร่วมทีมฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยตามกฎของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศได้ในทุกรายการ
== ประวัติ ==
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 พิสมัยได้ทำหน้าที่ร่วมกับฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ในการแข่งขันฟุตบอลในเอเชียนเกมส์ 2010 ที่จัดขึ้น ณ กว่างโจว ประเทศจีน โดยเมื่อครั้งที่พบกับฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น ทีมของเธอเป็นฝ่ายแพ้ที่ 4 ประตูต่อ 0
ส่วนในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2554 ในการแข่งขันปรีโอลิมปิก รอบคัดเลือก โซนเอเชีย รอบแรก พิสมัยเป็นหนึ่งในผู้ทำประตูชัยให้แก่ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย โดยทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะฟุตบอลหญิงทีมชาติเมียนมาร์ ด้วยผลการแข่ง 2 ประตูต่อ 0 ต่อมา ในวันที่ 27 มีนาคม พิสมัยเป็นหนึ่งในผู้ทำประตูชัย เมื่อครั้งที่พบกับฟุตบอลหญิงทีมชาติฮ่องกง ซึ่งการแข่งนัดดังกล่าว ทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะที่ 4 ประตูต่อ 0 และในวันที่ 10 มิถุนายนของปีเดียวกัน ในการแข่งขันปรีโอลิมปิก รอบคัดเลือก โซนเอเชีย รอบสอง พิสมัยเป็นหนึ่งในผู้ทำประตูชัยให้แก่ทีมชาติไทย เมื่อครั้งที่พบกับฟุตบอลหญิงทีมชาติจอร์แดน โดยนัดดังกล่าว ทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะที่ 7 ประตูต่อ 0
พิสมัย สอนไสย์ มีอาการบาดเจ็บก่อนการแข่งขันฟุตบอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย ถึงกระนั้น ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554 พิสมัยก็ได้เข้าทำหน้าที่ในครึ่งหลังร่วมกับฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย เมื่อครั้งที่พบฟุตบอลหญิงทีมชาติเกาหลีใต้ แต่แล้ว ทีมของเธอก็เป็นฝ่ายพ่ายไปที่ 0 ประตูต่อ 3
ในการแข่งขันฟุตบอลในซีเกมส์ 2013 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศเมียนมาร์ พิสมัยไม่ได้เข้าร่วมแข่งขัน เนื่องด้วยเข้ารับการผ่าตัดหัวเข่าขวา และต้องพักฟื้นเป็นเวลา 3 เดือน
อย่างไรก็ตาม ช่วงก่อนการแข่งขันฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014 เธอสามารถกลับมาซ้อมร่วมกับฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยได้แล้ว หลังจากที่มีอาการบาดเจ็บในช่วงก่อนหน้า ตลอดจนได้รับการเรียกตัวสำหรับการแข่งขันฟุตบอลในเอเชียนเกมส์ 2014 ที่จัดขึ้น ณ อินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ รวมทั้งมีแผนให้เธอเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2015 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศแคนาดา
== รางวัลที่ได้รับ ==
รางวัลดาวซัลโว ไทยวีเมน พรีเมียร์ลีก 2008 (21 ประตู)
รางวัลนักฟุตบอลหญิงยอดเยี่ยม ฟุตบอลสยามโกลเดนบอล 2010
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติ พิสมัย สอนไสย์
นักฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย
นักฟุตบอลหญิงชาวไทย
กองหน้าฟุตบอล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสเปรันซาโอซากะ-ทากัตสึกิ
ผู้เล่นในฟุตบอลโลกหญิง 2019
บีลีฟ (อัลบั้มจัสติน บีเบอร์)

"บีลีฟ" เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สามของนักร้องชาวแคนาดา จัสติน บีเบอร์ ออกจำหน่ายวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2012 โดยค่ายเพลงไอส์แลนด์เรเคิดส์ หลังจากการเปลี่ยนผ่านจากรูปแบบดนตรีแบบทีนป็อปของอัลบั้มที่แบ่งเป็นสองตอน มายเวิลด์ (ค.ศ. 2009) และมายเวิลด์ 2.0 (ค.ศ. 2010) บีเบอร์ออกผลงานใหม่ที่มีส่วนผสมของดนตรีแนวแดนซ์ป็อปและอาร์แอนด์บีร่วมสมัย อัชเชอร์ หัวหน้าโปรดิวเซอร์อัลบั้ม และผู้จัดการชื่อสกูตเตอร์ บรอน ใส่รายชื่อผู้มีส่วนร่วมมากมาย ที่ช่วยสร้างเสียงดนตรีที่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ เช่น ดาร์กไชลด์, ฮิตบอย, ดิโพล และแมกซ์ มาร์ติน
หลังจากออกจำหน่าย บีลีฟ ได้รับคำวิจารณ์ด้านบวกจากนักวิจารณ์ที่ชื่นชมความเติบโตจากผลงานชุดก่อนหน้า อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ด้วยยอดขาย 374,000 หน่วยในสัปดาห์แรก และได้รับการรับรองระดับแพลตินัมจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) เนื่องจากอัลบั้มทำยอดขายได้มากกว่า 1 ล้านหน่วย อัลบั้มประสบความสำเร็จทั่วโลก ติดอันดับหนึ่งบนชาร์ตของแคนาดาและได้รับการรับรองระดับแพลตินัมถึงสองครั้ง อัลบั้มยังเปิดตัวอันดับหนึ่งบนชาร์ตของสหราชอาณาจักร และได้รับการรับรองระดับทอง จากข้อมูลของสมาพันธ์ผู้ผลิตสิ่งบันทึกเสียงระหว่างประเทศ (RFPI) บีลีฟเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดอันดับ 6 ในปี ค.ศ. 2012 ทั่วโลกด้วยยอดขาย 3 ล้านหน่วย
อัลบั้มมีซิงเกิล 5 เพลง ส่วนมากประสบความสำเร็จ ซิงเกิลเปิดตัวคือ "บอยเฟรนด์" ขึ้นสูงสุดอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตแคนาเดียนฮอต 100 ซิงเกิลที่ตามมาคือ "แอสลองแอสยูเลิฟมี" และ "บิวตีแอนด์อะบีต" ทำคะแนนได้ดีทั่วโลก ติดชาร์ตที่สิบอันดับแรกในสหรัฐอเมริกา และแคนาดา "ไรต์เฮียร์" ได้รับการส่งเสริมเล็กน้อย ติดอันดับท้ายบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และซิงเกิลสุดท้าย "ออลอะราวด์เดอะเวิลด์" ทำคะแนนได้ค่อนข้างดี มีการส่งเสริมอัลบั้มโดยการทัวร์คอนเสิร์ตชื่อ บีลีฟทัวร์ ในปี ค.ศ. 2012-2013 มีอัลบั้มเวอร์ชันทำดนตรีใหม่เป็นแบบอคูสติกในชื่อ "บีลีฟอคูสติก" ออกจำหน่ายเดือนมกราคม ค.ศ. 2013
อัลบั้มเพลงของจัสติน บีเบอร์
อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษ
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2555
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยแมกซ์ มาร์ติน
อัลบั้มเพลงของค่ายไอแลนด์เรเคิดส์
อัลบั้มเพลงที่ผลิตโดยดิปโล
กองทัพอากาศจีน (แก้ความกำกวม)

กองทัพอากาศจีน อาจหมายถึง
กำลังทางอากาศสาธารณรัฐประชาชนจีน
* กองทัพอากาศกองทัพปลดปล่อยประชาชน: กองทัพอากาศของสาธารณรัฐประชาชนจีน
* กองกำลังทางอากาศแห่งกองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชน: กองกำลังทางอากาศของกองทัพเรือ
* กองกำลังทางอากาศแห่งกองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชน: กองกำลังทางอากาศของกองทัพบก
กำลังทางอากาศสาธารณรัฐจีน
*กองทัพอากาศสาธารณรัฐจีน: กองทัพอากาศจีนจาก 1920 ถึง 1949 ในปี 1949 เป็นกองทัพของไต้หวัน
*กองกำลังทางอากาศแห่งกองทัพเรือสาธารณรัฐจีน
*กองกำลังทางอากาศแห่งกองทัพบกสาธารณรัฐจีน
กองทัพเรือจีน (แก้ความกำกวม)

กองทัพเรือจีน อาจหมายถึง
กองทัพเรือกองทัพปลดปล่อยประชาชน
กองทัพเรือสาธารณรัฐจีน
กองทัพเรือจีนก่อนปี 1912
กองทัพเรือจักรวรรดิจีน
กองทัพบกจีน (แก้ความกำกวม)

กองทัพบกจีน อาจหมายถึง
กองทัพบกกองทัพปลดปล่อยประชาชน
กองทัพบกสาธารณรัฐจีน
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ (21 มกราคม พ.ศ. 2362 – 21 ตุลาคม พ.ศ. 2422) หรือพระนามเดิม หม่อมเจ้าชิด พนมวัน เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ ประสูติแต่หม่อมน่วม พนมวัน ณ อยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ มีพระภราดาและพระภคินีร่วมพระบิดา ตามลำดับ ดังนี้
หม่อมเจ้าหญิงนารี พนมวัน
หม่อมเจ้าหญิงประดับ พนมวัน
หม่อมเจ้าหญิงสำอาง พนมวัน
หม่อมเจ้าไม่ปรากฏพระนาม
หม่อมเจ้าชายไม่ปรากฏพระนาม
หม่อมเจ้าหญิงประไภย พนมวัน (ไม่มีข้อมูล – 13 มิถุนายน พ.ศ. 2444)
หม่อมเจ้าหญิงเลียบ พนมวัน พระชายาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์
หม่อมเจ้าชายนพคุณ พนมวัน
ฟม่อมเจ้าชายยินดี พนมวัน
หม่อมเจ้าชายปรีดา พนมวัน
หม่อมเจ้าชายเจียก พนมวัน (ไม่มีข้อมูล – พ.ศ. 2449)
ในปี พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ เป็นแม่กองในการดูแลก่อสร้างพระตำหนักและพลับพลา ที่ประทับในวังจันทรเกษม และได้เสด็จฯ มาประทับที่พระราชวังนี้อยู่หลายครั้ง
หมู่อาคารและพลับพลาที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 มีดังนี้
พลับพลาจัตุรมุข อาคารเครื่องไม้ที่สร้างขึ้นบนฐานพระที่นั่งองค์เดิม บริเวณประตูทิศเหนือ
หมู่อาคารพระที่นั่งพิมานรัตยา เป็นหมู่ตึกกลางพระราชวัง
พระที่นั่งพิสัยศัลลักษณ์ (หอส่องกล้อง) อยู่ริมกำแพงด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้
โรงละคร อยู่บริเวณด้านหน้าพลับพลาจัตุรมุข
ห้องเครื่อง อยู่ทางด้านทิศใต้ของหมู่อาคารพระที่นั่งพิมานรัตยา
ตึกโรงม้าพระที่นั่ง อยู่ริมกำแพงด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
ภายหลัง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ สิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ครองวังท้ายหับเผย ซึ่งเป็นวังของกรมพระพิพิธโภคภูเบนทรต่อมา
พระว
วรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2422 สิริพระชันษา 60 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดสระเกศ ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2423
== อ้างอิง ==
พลตรี ม.ร.ว. ศุภวัฒย์ เกษมศรี และ รัชนี ทรัพย์วิจิตร, พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้า ในพระราชวงศ์จักรี, 2549, ISBN 974-221-818-8
พระวรวงศ์เธอ
พระองค์เจ้ายก
พระองค์เจ้าชาย
ราชสกุลพนมวัน
การสะสมเหรียญ

การสะสมเหรียญ คือการเก็บสะสมเหรียญกษาปณ์หรือตั๋วเงินชนิดถูกกฎหมายในรูปแบบอื่น ๆ เหรียญที่เป็นที่สนใจของนักสะสมคือเหรียญที่หมุนเวียนเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เหรียญที่มีตำหนิจากโรงกษาปณ์ และเหรียญที่สวยงามหรือมีความโดดเด่นทางประวัติศาสตร์ การสะสมเหรียญอาจแตกต่างกับการศึกษาว่าด้วยเงินตรา กล่าวคือ นักศึกษาเกี่ยวกับเงินตราอาจไม่จำเป็นต้องเป็นนักสะสมเหรียญ และนักสะสมเหรียญไม่จำเป็นต้องเป็นนักศึกษาเกี่ยวกับเงินตราก็ได้
ของสะสม
เหรียญ
Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis

Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis  เป็นคำที่ประดิษฐ์ขึ้นมีความหมายว่า "โรคฝุ่นจับปอดที่เกิดจากฝุ่นขี้เถ้าภูเขาไฟที่มีส่วนประกอบเป็นซิลิกาและมีขนาดเล็กมาก" เป็นคำที่ยาวที่สุดในภาษาอังกฤษ ตามพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
คำนี้คิดค้นโดยเอฟเร็ตต์ เอ็ม. สมิธ ประธานสมาคมนักแก้ปัญหาแห่งชาติ ในการประชุมประจำปี ค.ศ. 1935 คำปรากฏบนพาดหัวบทความในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กเฮรัลด์ทริบูน ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935
Antidisestablishmentarianism เป็นคำภาษาอังกฤษอีกคำหนึ่งที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นหนึ่งในคำที่ยาวที่สุด  โดยไม่นับคำที่คิดขึ้นใหม่และศัพท์เทคนิค อย่างไรก็ตาม Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis ถือเป็นคำภาษาอังกฤษที่ยาวที่สุด โดยไม่คำนึงถึงชนิดของคำ
== อ้างอิง ==
คำภาษาอังกฤษ
รัฐและดินแดนของประเทศออสเตรเลีย

รัฐและดินแดนเป็นเขตการปกครองระดับสหพันธรัฐในประเทศออสเตรเลียที่ปกครองโดยรัฐบาลประจำภูมิภาค ซึ่งอยู่ในระดับที่สองระหว่างรัฐบาลสหพันธรัฐและรัฐบาลท้องถิ่น โดยรัฐเป็นหน่วยการเมืองที่ปกครองตนเอง แต่ไม่มีอำนาจอธิปไตยสมบูรณ์ (ถอนสิทธิบางส่วนให้กับสหพันธรัฐ) และมีรัฐธรรมนูญ, สภานิติบัญญัติ, หน่วยงาน และบางหน่วยงานราชการ (เช่น อำนาจตุลาการและการบังคับใช้กฎหมาย) เป็นของตนเอง ส่วนดินแดนสามารถมีสถานะปกครองตนเองและบริหารนโยบายเหมือนกับรัฐในเชิงปฏิบัติ แต่รัฐธรรมนูญและการเงินยังคงอยู่ภายใต้รัฐบาลกลาง ดังนั้นจึงไม่มีอำนาจอธิปไตยที่แท้จริง
ตามรัฐธรรมนูญ สหพันธรัฐออสเตรเลียประกอบด้วย 6 รัฐ (นิวเซาท์เวลส์, ควีนส์แลนด์, เซาท์ออสเตรเลีย, แทสเมเนีย, วิกทอเรีย และเวสเทิร์นออสเตรเลีย) และ 10 ดินแดนสหพันธ์ โดยในดินแดนสหพันธ์แบ่งออกเป็น 3 ดินแดนภายใน (ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี, ดินแดนอ่าวเจอร์วิส และนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี) ที่ติดกับออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่ และ 7 ดินแดนภายนอก (หมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์, เกาะคริสต์มาส, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง), หมู่เกาะทะเลคอรัล, เกาะเฮิร์ดและหมู่เกาะแมกดอนัลด์, เกาะนอร์ฟอล์ก และดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลีย) ซึ่งอยู่นอกชายฝั่งดินแดนในภาวะพึ่งพิง รัฐและดินแดนภายในทั้งหมด (ยกเว้นดินแดนอ่าวเจอร์วิส ซึ่งเป็นเขตสหพันธ์) มีสถานะปกครองตนเอง โดยมีอำนาจบริหาร, นิติบัญญัติ และตุลาการเป็นของตนเอง ในขณะที่ส่วนอื่นมีเฉพาะรัฐบาลท้องถิ่นที่อยู่ภายใต้หน่วยงานรัฐบาลกลาง
== รัฐและดินแดน ==

===รัฐ===
===ดินแดนภายใน===
===ดินแดนภายนอก===
{|class="wikitable collapsible" style="font-size:small; text-align:center"
|+class=nowrap|รวมดินแดนที่มีประชากรน้อย
! rowspan=2| ดินแดน !! rowspan=2| อยู่ภายใต้กฎหมายของ !! rowspan=2| อยู่ภายใต้ศาลของ !! colspan=2| เป็นส่วนหนึ่งในรัฐเลือกตั้งของ
|-
! สภาผู้แทนราษฎร !! วุฒิสภา
|-
|เกาะคริสต์มาส || rowspan=2 colspan=2|รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย* || rowspan=2|เขตลินเกียรี || rowspan=2|นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี
|-
|หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)
|-
|ดินแดนอ่าวเจอร์วิส || colspan=2|ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี* || เขตเฟนเนอร์ || rowspan=2|ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี
|-
|เกาะนอร์ฟอล์ก || รัฐนิวเซาท์เวลส์* || เกาะนอร์ฟอล์ก || เขตบีน
|-
|หมู่เกาะแอชมอร์และคาร์เทียร์ || colspan=2|นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี || rowspan=4 colspan=2|(ไม่มีประชากรอาศัยถาวร)
|-
|ดินแดนแอนตาร์กติกาของออสเตรเลีย || rowspan=2 colspan=2|ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี
|-
|เกาะเฮิร์ดและหมู่เกาะแมกดอนัลด์
|-
|หมู่เกาะคอรัลซี || ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี || เกาะนอร์ฟอล์ก
|-
|colspan=5|* พลเมืองที่อยู่ในดินแดนนี้ไม่มีตัวแทนในรัฐสภาหรือสมัชชาเพื่อรับรองกฎหมายหรือให้รัฐบาลแต่งตั้งผู้พิพากษาในศาลเหล่านี้
|}
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
รัฐและดินแดนของประเทศออสเตรเลีย
ดินแดนในภาวะพึ่งพิง
ออสเตรเลีย 1
รัฐ, ออสเตรเลีย
เขตการปกครองย่อยของประเทศออสเตรเลีย
รายชื่อการครอบครองอาณานิคมของสหรัฐ

สหรัฐ ได้มีช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ในการมีหลายดินแดนในการครอบครองในฐานะอาณานิคม
==แอฟริกา==
(1821–1847)
==เอเชีย==
(1898–1946)
* Nanpo Islands (1945-1968)
* Marcus Island (1945-1968)
* จังหวัดโอะกินะวะ (1950-1972)
** Amami Islands (1950-1953)
==อเมริกาเหนือ==
(1898–ปัจจุบัน)
(1899-1902)
*Swan Islands (1863-1972)
(1989-1990)
* คลองปานามา (1903-1979)
* Río Rico, Tamaulipas (1906-1977)
*  (1914-1914)
* Corn Islands (1914-1971)
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา (1916-ปัจจุบัน)
(1916-1924 1965-1966)
(1915-1934)
==โอเชียเนีย==
(1899–ปัจจุบัน)
* 
** Nuku Hiva (1813-1832) - The U.S. Navy claimed it as part of the United States, but U.S. Congress never ratified claims.
(1898–ปัจจุบัน)
* Canton and Enderbury Islands (1938-1979)
* Line Islands (?-1979)
* Nikumaroro (1856-1979)
* Phoenix Islands (?-1979)
ดินแดนในภาวะทรัสตีหมู่เกาะแปซิฟิก (1947–1994)
*  หมู่เกาะมาร์แชลล์ (1944–1986)
*  (1947–1994)
*  สหพันธรัฐไมโครนีเชีย (1947–1986)
*  (1975–ปัจจุบัน)

* Pukapuka (1942-1980)
* Rakahanga (?-1980)
== อเมริกาใต้ ==
*Quita Sueño Bank (1869-1981)
*Roncador Bank (1856-1981)
*Serrana Bank (?-1981)
* 
** Îles du Connétable (1856-?)
*  (1831-1832)
== ดูเพิ่ม ==
ดินแดนของสหรัฐ
ประวัติศาสตร์สหรัฐ
อดีตอาณานิคมของสหรัฐ
รายชื่ออดีตอาณานิคม