pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อนาคต

อนาคต คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในเวลาหลังจากปัจจุบัน การมาถึงของอนาคตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเวลาและกฎของฟิสิกส์ เนื่องจากอนาคตมีธรรมชาติของความเป็นจริงและมีภาวะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกสิ่งที่มีอยู่ในขณะนี้และจะมีอยู่ต่อไปนั้น สามารถจัดว่าเป็นสิ่งถาวร หมายความว่ามันจะมีอยู่ตลอดไป หรือเป็นสิ่งชั่วคราว หมายความว่ามันจะสิ้นสุดลง อนาคตและมโนทัศน์ของนิรันดร์เป็นหัวข้อหลักของวิชาปรัชญา ศาสนา และวิทยาศาสตร์ และการนิยามนิรันดร์โดยไร้ข้อถกเถียงที่ผ่านมานั้นไม่เกี่ยวข้องกับความคิดของคนส่วนใหญ่ในมุมมองของวัฒนธรรมตะวันตก ซึ่งใช้มโนทัศน์เชิงเส้นเกี่ยวกับเวลา อนาคตเป็นส่วนหนึ่งของเส้นเวลาที่ยื่นออกไปที่ถูกคาดการณ์ว่าจะเกิดขึ้น ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ อนาคตถือว่าเป็นอนาคตสัมพัทธ์ หรือกรวยแสงอนาคต
ในปรัชญาเวลา ทฤษฏีปัจจุบันเป็นความเชื่อว่ามีเฉพาะปัจจุบันเท่านั้นที่มีอยู่จริงและอนาคตกับอดีตถือว่าไม่มีจริง เมื่อพูดถึงประเด็นต่าง ๆ เช่น กรรม ชีวิตหลังความตาย และอวสานวิทยา ศาสนาหลายศาสนามองว่าอนาคตศึกษาเรื่องจุดจบของเวลาและลักษณะจุดจบของโลกเป็นอย่างไร บุคคลทางศาสนา เช่น ผู้เผยพระวจนะ และโหร อ้างว่ามองเห็นอนาคต ความพยายามที่จะทำนายหรือพยากรณ์อนาคตอาจมาจากการสังเกตวัตถุวิเศษของคนโบราณ
==ดูเพิ่ม==
เส้นเวลาของอนาคต
== อ้างอิง ==
เวลา
ปรัชญาเวลา
อนาคต
บ้านด่านลานหอย

redirectอำเภอบ้านด่านลานหอย
จังหวัดล็องอาน

ล็องอาน (Long An) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือเตินอาน เมืองใหญ่อื่น ๆ ได้แก่ เบ๊นลึก, ถั่ญฮว้า และมี 13 อำเภอในจังหวัด
==มหาวิทยาลัย==
จังหวัดล็องอานมีมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่อยู่ 2 แห่ง ได้แก่
มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และอุตสาหกรรมล็องอาน
มหาวิทยาลัยเตินเต่า
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ล็องอาน
จังหวัดล็องอาน
จังหวัดเตี่ยนซาง

เตี่ยนซาง (Tiền Giang) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนาม ได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) โดยการรวมจังหวัดดิ่ญเตื่อง (Định Tường) และจังหวัดก่อกง (Gò Công) เข้าด้วยกัน
จังหวัดเตี่ยนซางมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดล็องอานและนครโฮจิมินห์ทางทิศเหนือ จังหวัดด่งท้าปทางทิศตะวันตก จังหวัดเบ๊นแจและจังหวัดหวิญล็องทางทิศใต้ และจรดทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออก โดยหมีทอเป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักในทางการเมืองการปกครองและเศรษฐกิจสังคมของจังหวัด รวมไปถึงทางด้านการศึกษา วัฒนธรรม และการท่องเที่ยว
เตี่ยนซางห่างจากนครโฮจิมินห์ไปทางใต้ประมาณ 70 กิโลเมตร (43 ไมล์) และห่างจากเกิ่นเทอไปทางตะวันออกประมาณ 90 กิโลเมตร (56 ไมล์)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
จังหวัดเตี่ยนซางแบ่งการปกครองออกเป็น 11 ส่วน โดยมีอำเภอ 8 อำเภอ คือ ก๊ายแบ่ กายเหล่ย เจิวถั่ญ เจอะเก่า ก่อกงตะวันออก ก่อกงตะวันตก เตินฟู้ตะวันออก และเตินเฟื้อก; เมืองระดับอำเภอ 2 เมือง คือ กายเหล่ย (ตั้งขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2556) และก่อกง; และนครประจำจังหวัด 1 นคร คือ หมีทอ


==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการจังหวัดเตี่ยนซาง 
เตี่ยนซาง
จังหวัดเตี่ยนซาง
กวัก แจ-ยง

กวัก แจ-ยง (곽재용; Kwak Jae-yong; เกิด 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1959) เป็นทั้งผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทชาวเกาหลีใต้ เขาสำเร็จการศึกษาสาขาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยกยองฮี เขาได้ประสบความสำเร็จกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาในเรื่อง Watercolor Painting in a Rainy Day ในปี ค.ศ. 1989 แต่ล้มเหลวในภาพยนตร์สองเรื่องถัดมา ส่งผลให้นำมาซึ่งการว่างงานถึงแปดปี ก่อนที่จะกลับมาสร้างผลงานยอดนิยมถล่มทลายกับภาพยนตร์ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม ในปี ค.ศ. 2001  เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องราวของความรักที่ไร้ขีดจำกัด โดยถ่ายทอดออกมาในประเภทของภาพยนตร์ที่หลากหลายเข้าไว้ด้วยกัน
== ผลงาน ==
Watercolor Painting in a Rainy Day (ค.ศ. 1989) – กำกับ และเขียนบท
Autumn Trip (ค.ศ. 1992) – กำกับ และเขียนบท
Watercolor Painting in a Rainy Day 2 (ค.ศ. 1993) – กำกับ และเขียนบท
ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม (ค.ศ. 2001) – กำกับ และเขียนบท
The Romantic President (ค.ศ. 2002) – เขียนบท
คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต (ค.ศ. 2003) – กำกับ และเขียนบท
ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า (ค.ศ. 2004) – กำกับ และเขียนบท
Ark (ค.ศ. 2004) – เรื่อง
สะดุดรักกับนายเจี๋ยมเจี้ยม (ค.ศ. 2005) – เขียนบท
ล่าหัวใจ ยัยตัวร้าย (ค.ศ. 2006) – เขียนบท
สะดุดรัก...ยัยจอมพลัง (ค.ศ. 2008) – กำกับ และเขียนบท
ยัยนี่น่ารักจัง (ค.ศ. 2008) – กำกับ และเขียนบท
สวย เปรี้ยว เผ็ด (ค.ศ. 2008) – เขียนบท/ปรากฏตัวในฐานะนักแสดงรับเชิญ
Wearing Flower Shoes (ค.ศ. 2012)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้
ยุคหลังพีซี

ยุคหลังพีซีเป็นแนวโน้มตลาดที่เกี่ยวข้องกับยอดขายคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลลดลง แต่อุปกรณ์หลังพีซีเพิ่มขึ้น อันได้แก่ สมาร์ตโฟนและแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เหล่านี้เน้นการพกพาได้และภาวะเชื่อมต่อ ซึ่งรวมบริการอาศัยแบบกลุ่มเมฆ "แอพ" รวมความสนใจมากขึ้นเพื่อทำงาน และความสามารถประสานสารสนเทศระหว่างหลายเครื่องได้อย่างไร้รอยต่อ
แนวโน้มตลาด
การคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
ประเภทของคอมพิวเตอร์
อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ (อัลบั้ม)

อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์  เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 ของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550 โดยวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ อัลบั้มนี้เดิมได้กำหนดการไว้ว่าจะออกจำหน่ายในวันที่ 16 ตุลาคม แต่ได้ถูกเลื่อนไปอีก 2 สัปดาห์ เพื่อที่จะรวมโบนัสและการผลิตให้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น รวมทั้งเบื้องหลังการสร้างแอนิเมชันของมิวสิกวิดีโอเพลง "อะลิตเติลพีซออฟเฮฟเวน" อัลบั้มนี้เข้าสู่อันดับ 4 ในชาร์ตบิลบอร์ด 200 ในวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2551 อัลบั้มนี้ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ โดยอาร์ไอเอเอ อัลบั้มนี้ยังได้ออกจำหน่ายในรูปแบบแผ่นเสียงไวนิลอีกด้วย อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ได้สนับสนุนการวางจำหน่ายของอัลบั้มด้วยการออกทัวร์ ซึ่งเริ่มในวันก่อนที่จะออกอัลบั้มจนถึงสิ้นปี พ.ศ. 2552
อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ เป็นสตูดิโออัลบั้มเต็มชุดสุดท้ายที่วงทำผลงาน ก่อนการเสียชีวิตของเดอะเรฟ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2552 เพียงสองสัปดาห์ก่อนที่วงจะเริ่มบันทึกเสียงอัลบั้มชุดถัดมา ไนต์แมร์ เสียงร้องของเขาได้ถูกบันทึกลงในเพลงทุกเพลงของอัลบั้ม
แม้ว่าการตอบรับของอัลบั้มนี้จะมีการกล่าวถึงการเปรียบเทียบถึงแนวเพลงอัลบั้มชุดนี้กับชุดที่ผ่าน ๆ มา อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ก็ได้ชนะในงาน เคอร์แรง! อะวอร์ด ในสาขาอัลบั้มเพลงยอดเยี่ยมในปี พ.ศ. 2551 นอกจากนี้ อัลบั้มนี้ยังได้ถูกจัดโดยเคอร์แรงให้เป็น "666 อัลบั้มที่คุณต้องฟังก่อนตาย" เดือนเมษายน พ.ศ. 2557 อัลบั้มมียอดจำหน่ายกว่า 960,161 แผ่นในสหรัฐอเมริกา
== รายชื่อเพลง ==
เพลงทั้งหมดแต่งโดย อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ผู้ประพันธ์เพลงที่นอกเหนือจากนี้จะระบุไว้
== ซิงเกิล ==
== บุคคลที่เกี่ยวข้อง ==
อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
ซินนิสเตอร์ เกตส์ – กีตาร์นำ, ร้องเสียงประสาน
เดอะเรฟ – กลอง, เสียงร้อง
เอ็ม. แชโดวส์ – ร้องนำ
แซกกี เวนเจนซ์ – จังหวะกีตาร์, ร้องเสียงประสาน
จอห์นนี คริสต์ – กีตาร์เบส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ที่ เมตาคริทิก
อัลบั้มเพลงของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2550
อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษ
Tabernaemontana orientalis

พุดกังหัน
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Tabernaemontana orientalis R.Br.
ชื่อสามัญ : Pinwheel  Jasmine
วงศ์ : APOCYNACEAE
วงศ์ย่อย : Rauvolfioideae
สกุล : Tabernaemontana
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ลำต้น	ไม้พุ่ม สูงตั้งแต่ 30-150 เซนติเมตร ลำต้นมีน้ำยางสีขาว
ใบ	ใบออกตรงข้าม แผ่นใบเป็นรูปหอกหัวกลับ สีเขียวเข้ม มันเงา ใบกว้าง 2-5 เซนติเมตร ยาว 2-10 เซนติเมตร ปลายใบยื่นเป็นติ่งแหลม ฐานใบแคบแหลม ขอบใบเรียบ ไม่มีหูใบ ใบมีน้ำยางสีขาว
ดอก	ดอกช่อสีขาว กลีบเลี้ยงเชื่อมติดกัน กลีบดอก 5 กลีบโคนเชื่อมติดกันเป็นหลอดรูปทรงกระบอกสีขาว ยาว 1.5-2.5 เกสรเพศผู้ 5 อัน ก้านชูบอับเรณูเชื่อมติดกันบนหลอดของกลีบดอก อับเรณูแยกจากกัน หลอดของกลีบดอกยาวประมาณ 2 เซนติเมตร เกสรเพศเมียมีก้านยาวประมาณ 1 เซนติเมตร มี 2 คาร์เพล รังไข่อยู่กึ่งกลาง
ถิ่นกำเนิดและการกระจายพันธุ์ : ถิ่นกำเนิดในประเทศไทย พบกระจายในเขตร้อน ออกดอกตลอดปี
ประโยชน์ : นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ดอกตูมนำมาร้อยมาลัย เป็นพืชที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ
เฮลทูเดอะคิง

เฮลทูเดอะคิง  เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2556 ในนิวซีแลนด์ และออสเตรเลีย ต่อมาได้ออกจำหน่ายในไอทูนส์ ในวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ 2556 และในอเมริกาเหนือในวันเดียวกัน อัลบั้มนี้มี ไมค์ เอลิซอนโด เป็นโปรดิวเซอร์ นับเป็นอัลบั้มแรกที่ทำผลงานกับมือกลองคนใหม่ เอริน ไอล์เจย์ ซึ่งได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกเพื่อออกทัวร์อย่างเดียวในปี พ.ศ. 2554 ก่อนที่จะเป็นสมาชิกวงอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2556 และยังเป็นอัลบั้มแรกของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ที่ไม่มีมือกลองคนเก่าของวง เดอะเรฟ ในการมีส่วนร่วมในการทำผลงาน อย่างไรก็ตาม อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ก็ได้ประพันธ์เพลงเพื่อระลึกถึงความทรงจำถึงเขาในบทเพลง "เซนต์เจมส์" (St. James)
== รายชื่อเพลง ==
เพลงทั้งหมดแต่งโดย อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
== บุคคลที่เกี่ยวข้อง ==
อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
ซินนิสเตอร์ เกตส์ – กีตาร์นำ, ร้องเสียงประสาน
เอ็ม. แชโดวส์ – ร้องนำ
แซกกี เวนเจนซ์ – จังหวะกีตาร์, ร้องเสียงประสาน
จอห์นนี คริสต์ – กีตาร์เบส
เอริน ไอล์เจย์ – กลอง
== อ้างอิง ==
อัลบั้มเพลงของอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2556
อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษ
เลอมัง

เลอมัง (lemang) เป็นข้าวหลามแบบท้องถิ่นของอินโดนีเซีย มาเลเซีย และสิงคโปร์ ทำจากข้าวเหนียว กะทิ และเกลือ ปรุงในกระบอกไม้ไผ่ ปิดจุกด้วยใบตอง การปรุงอาหารในกระบอกไม้ไผ่นี้ เป็นที่นิยมในหมู่ชาวอีบันบนเกาะบอร์เนียว นิยมใช้ในงานฉลอง เช่น เทศกาลเก็บเกี่ยวของอีบัน และชาวกาไวดยัก นิยมกินกับแกงไก่
วิธีการปรุงเลอมังนี้เรียกว่าปันโซะฮ์หรือปันซุฮ์ โดยนำไปย่างบนไฟอ่อน ๆ เปิดจุกออก หมุนกระบอกไปมาบ้าง ใช้เวลา 4-5 ชั่วโมง เลอมังเป็นที่นิยมในหมู่ชาวอินโดนีเซีย มินังกาเบา และอีบันในบอร์เนียว เลอมังมักพบได้ทั่วไปในอินโดนีเซียที่มีชาวมินังกาเบาอาศัยอยู่

เลอมังนิยมรับประทานในช่วงเย็นในเทศกาลอีดุลฟิตรีและอีดุลอัดฮาสำหรับชาวมุสลิมอินโดนีเซีย ชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายูหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่และรับประทานเลอมังเช่นเดียวกัน 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Lemang recipe 
อาหารจากข้าว
อาหารจากกะทิ
อาหารมลายู
อาหารมาเลเซีย
อาหารอินโดนีเซีย
บักโซ

บักโซ (bakso) หรือ (ไทย: ลูกชิ้น) มีตบอล (อังกฤษ: meatball)  เป็นเนื้อปั้นก้อนแบบอินโดนีเซียมีลักษณะคล้ายลูกชิ้นแบบจีน ปกติทำจากเนื้อวัว แต่ก็สามารถทำจากเนื้อชนิดอื่นได้ เช่น ไก่ ปลา กุ้ง อาจเสิร์ฟในชามน้ำซุปกับหมี่เหลือง หมี่หุน ผักดอง เต้าหู้ ไข่ กะหล่ำปลี ถั่วงอก ขนมจีบ เกี๊ยวกรอบ หอมเจียว และขึ้นฉ่าย พบได้ทั่วอินโดนีเซีย บักโซหั่นเป็นชิ้นใช้เป็นส่วนผสมของมีโกเร็งหรือนาซีโกเร็ง
== จุดกำเนิด ==
คำว่าบักโซมาจาก ภาษาจีนฮกเกี้ยน bak-so (肉酥, Pe̍h-ōe-jī: bah-so•) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบักโซในอินโดนีเซียมาจากอาหารจีนฮกเกี้ยน ในอินโดนีเซียมีบักโซหลายรูปแบบและนิยมเรียกตามชื่อเมือง เช่น บักโซโซโล บักโซมาลัง
== อ้างอิง ==
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารประเภทเนื้อสัตว์
ส่งเสริมธุรกิจเกษตรกรไทย

บริษัท ส่งเสริมธุรกิจเกษตรกรไทย จำกัด (สธท.) เป็นอดีตรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2548 เพื่อทำหน้าที่เป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนโครงการสำคัญด้านการเกษตรโดยการจัดหาทุนในรูปปัจจัยการผลิตให้แก่เกษตรกร (โครงการโคล้านตัว) และช่วยบริหารจัดการเพื่อเพิ่มขีดความสามารถให้เกษตรกรมีเทคนิคในการผลิต การแปรรูป และการตลาดที่เหมาะสม รวมทั้งช่วยเหลือเกษตรกรในการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ
== ประวัติ ==
บริษัท ส่งเสริมธุรกิจเกษตรกรไทย จำกัด ถูกตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2548 โดยมีกระทรวงการคลัง เป็นผู้ถือหุ้นทั้งหมด ด้วยทุนจดทะเบียน 1,000 ล้านบาท เป็นนิติบุคคลเฉพาะกิจ ที่รัฐบาลของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร จัดตั้งขึ้นมาเพื่อดำเนินงานโครงการส่งเสริมการเลี้ยงโคเนื้อล้านครอบครัว หรือโครงการโคล้านตัว ซึ่งเป็นแนวคิดของนายสมศักดิ์ เทพสุทิน ก่อนที่โครงการดังกล่าวจะถูกยกเลิกในเวลาต่อมา
== การดำเนินการ ==
สธท. มีผลการดำเนินการตลอดระยะเวลาที่จัดตั้งบริษัท โดยมีการจัดหาโคเนื้อให้เกษตรกร และมีโคที่เกษตรกรลักลอบขายออกไปในท้องตลาด นำไปสู่การดำเนินคดีกับเกษตรกร แต่เนื่องจากบริษัทไม่มีความพร้อมในการฟ้องคดีแพ่งกับผู้เลี้ยงโค จึงได้เสนอต่อคณะรัฐมนตรีให้ยุติการดำเนินกิจการของบริษัท
กระทั่งคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ให้เลิกกิจการบริษัท และให้กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ดำเนินการแต่งตั้งคณะกรรมการจำหน่ายกิจการ
== อ้างอิง ==
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
รัฐวิสาหกิจไทยในอดีต
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548
บริษัทที่ถือหุ้นโดยรัฐบาลไทย
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2553
เทวีศรี

เทวีศรี (ꦢꦺꦮꦶꦱꦿꦶ|Dewi Sri; ᬤᬾᬯᬶᬲ᭄ᬭᬶ, เดวี ซรี) หรือ ศรีเทวี (Shridevi ซรี เดวี) หรือ ไญ โปฮาจี ซังฮฺยัง อัสรี (ᮑᮄ ᮕᮧᮠᮎᮤ ᮞᮀᮠᮡᮀ ᮃᮞᮢᮤ|Nyai Pohaci Sanghyang Asri) เป็นเทวีผู้อุปถัมภ์ความอุดมสมบูรณ์และพืชพันธุ์ธัญญาหารตามความเชื่อพื้นเมืองดั้งเดิมของชาวชวา, ซุนดา และบาหลีก่อนการรับศาสนาฮินดูและอิสลาม ทำนองเดียวกับคติโพสพของไทย
ครั้นหลังการรับอิทธิพลจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เทวีศรีถือว่ามีความเกี่ยวข้องหรือเทียบเท่ากับพระลักษมี ศักติของพระวิษณุ และยังคงบูชากันอย่างแพร่หลายในหมู่เกาะบาหลี เกาะชวา และเกาะลมบก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Legend of Dewi Sri 
A Balinese Folktale: Dewi Sri (the Rice Goddess)
Rice Goddesses of Indonesia, Cambodia, and Thailand
คติชนอินโดนีเซีย
ปรัมปราวิทยาชาวซุนดา
คติชนซุนดา
ปรัมปราวิทยาชาวชวา
คติชนชวา
ปรัมปราวิทยาชาวบาหลี
คติชนบาหลี
เทพีแห่งการเกษตร
ข้าว
พระลักษมี
หนังตาตก

หนังตาตก (ptosis, โทซิส) เป็นการห้อยหรือตกของหนังตาบนหรือล่าง การห้อยอาจเลวลงหลังตื่นนาน คือ เมื่อกล้ามเนื้อของบุคคลล้า บ้างเรียกสภาพนี้ว่า "ตาขี้เกียจ" แต่ปกติคำนี้หมายถึง ตามัว หากหนังตาตกรุนแรงพอและปล่อยไว้ไม่รักษา หนังตาที่ห้อยสามารถก่อสภาพอื่นได้ เช่น ตามัวหรือสายตาพร่าต่างแนว จึงเป็นเหตุสำคัญเป็นพิเศษสำหรับความผิดปกตินี้ที่ต้องรักษาเด็กตั้งแต่อายุยังน้อยก่อนจะขัดขวางพัฒนาการการมองเห็น
ความผิดปกติแต่กำเนิดของตา
ความผิดปกติของหนังตา ระบบน้ำตาและเบ้าตา
ศวร เภรีวงษ์

redirectเสือมเหศวร
โต๋วต๋ง

โต๋วต่ง  หรือในภาษาจีนกลางเรียก ตู้จ้ง ( dùzhòng )  เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กที่เป็นไม้พื้นเมืองของจีน และเป็นสมาชิกเพียงชนิดเดียวของวงศ์  Eucommiaceae ในธรรมชาติหาได้ยากแต่มีการปลูกทั่วไปในจีน เนื่องจากเปลือกไม้มีฤทธิ์เป็นยา และใช้ในตำรับยาจีน เปลือกไม้นั้นภายนอกเป็นสีน้ำตาลอ่อน ผิวหยาบ ด้านในเรียบสีม่วงเข้ม มียางขาว เปลือกไม้ใช้เป็นยาบำรุงตับไต
== อ้างอิง ==
วงศ์โต๋วต๋ง
สมุนไพรจีน
คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
เหลี่ยงเคี้ยว

เหลี่ยงเคี้ยว  หรือในภาษาจีนกลางเรียก เหลียนเชี่ยว   เป็นพืชมีดอกที่เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชีย และเป็นสมุนไพรที่ใช้ในตำรายาจีน มีสารออกฤทธิ์ที่สำคัญคือ lignan Pinoresinol ผลแก่สีเหลืองอมน้ำตาล แก่แล้วแตก ผิวของผลไม่เรียบมีปุ่มเล็ก ๆ จำนวนมาก ผลใช้เป็นยาขับร้อน แก้บวม ขับปัสสาวะ ผลสดสีเขียวอมน้ำตาล
== อ้างอิง ==
วงศ์มะลิ
สมุนไพรจีน
คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
ผลิตภัณฑ์นม

ผลิตภัณฑ์นม คืออาหารที่ผลิตจากน้ำนมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ผลิตภัณฑ์นมโดยปกติจะเป็นอาหารที่ให้พลังงานสูง นอกจากทารกที่ดื่มนมแม่แล้ว แหล่งบริโภคผลิตภัณฑ์นมของมนุษย์โดยหลักมาจากนมของวัว ควาย แพะ แกะ จามรี ม้า อูฐ  และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดอื่น ๆ ผลิตภัณฑ์นมพบได้ทั่วไปในอาหารยุโรป ตะวันออกกลาง และอินเดีย ขณะที่ในอาหารเอเชียตะวันออกจะเป็นที่รู้จักน้อย ยกเว้นอาหารมองโกเลีย
ผลิตภัณฑ์นม
ครีม

ครีม (cream) คือผลิตภัณฑ์นมที่ประกอบด้วยชั้นไขมันเนยตักออกจากส่วนบนของนมก่อนกระบวนการรวมเป็นเนื้อเดียวกัน (homogenization) ในนมที่ไม่ผ่านกระบวนการนั้น ไขมันซึ่งหนาแน่นน้อยกว่าจะฟูขึ้นด้านบนในที่สุด ในอุตสาหกรรมกระบวนการผลิตครีม กระบวนการนี้จะเร่งด้วยเครื่องหมุนเหวี่ยง เรียกว่า "เครื่องแยก" ในหลายประเทศ ครีมมีขายในหลายเกรดขึ้นกับเนื้อไขมันเนยรวม ครีมอาจแห้งและกลายเป็นผงได้ในระหว่างการขนส่งสู่ตลาดระยะไกล
ครีมที่ตักออกจากนมอาจเรียกว่า "สวีตครีม" (sweet cream) หรือ "ครีมหวาน" เพื่อแยกตัวจากครีมหางนมที่ตักจากหางนม ซึ่งเป็นผลิตผลพลอยได้จากการทำเนยแข็ง ครีมหางนมจะมีเนื้อไขมันต่ำกว่าและมีรสเค็ม เปรี้ยว และ "รสเนย" (cheesy)
ครีมที่ผลิตจากวัว (โดยเฉพาะวัวเจอร์ซีย์) ที่กินหญ้าตามทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์จะมีสารแคโรทีนอยด์ธรรมชาติที่สกัดจากพืชที่พวกมันกิน ทำให้ครีมมีสีออกเหลืองอ่อน จึงเรียกสีขาวออกเหลืองดังกล่าวว่า สีครีม ครีมจากนมแพะ หรือจากวัวที่เลี้ยงในที่ร่มให้กินธัญพืช หรือเม็ดอาหารที่สกัดจากธัญพืช จะมีสีขาว
== อ้างอิง ==
ผลิตภัณฑ์นม
เครื่องปรุงรส
วิปครีม

วิปครีม (whipped cream) คือครีมที่ถูกตีจนเบาและฟูด้วยเครื่องผสมอาหาร ไม้ตีไข่ หรือส้อม วิปครีมมักถูกเติมรสหวาน และบางครั้งมีรสชาติวานิลลา
== เคมีอาหาร ==
ครีมที่มีไขมันเนย 30% หรือมากกว่าสามารถรวมตัวกับอากาศ เกิดเป็นคอลลอยด์ที่มีปริมาตรเพิ่มประมาณสองเท่าของครีมเดิม เนื่องจากฟองอากาศถูกจับตัวเป็นโครงข่ายของหยดไขมัน แต่ถ้ายังตีครีมต่อไป หยดไขมันจะติดกัน ทำลายคอลลอยด์และก่อตัวเป็นเนย บางครั้งเติมน้ำตาลไอซิ่งให้กับคอลลอยด์เพื่อทำให้ส่วนผสมแข็งตัวและลดโอกาสที่ครีมถูกตีมากเกินไป
ครีม (หรือนม) ไขมันต่ำ ตีได้ไม่ดีนัก ขณะที่ครีมไขมันสูงจะผลิตโฟมที่คงรูปมากกว่า
ผลิตภัณฑ์นม
ขนมหวาน
วูกอวาร์

วูกอวาร์ (Vukovar; Вуковар) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลวูกอวาร์-เซอร์เมีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำดานูบซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างภูมิภาคสลาโวเนียทางตะวันออกของโครเอเชียกับภูมิภาคย่อยบาชกาที่เป็นส่วนหนึ่งของวอยวอดีนาในเซอร์เบีย มีประชากรราว ๆ เกือบสามหมื่นคน
ในอดีตวูกอวาร์เคยเป็นเมืองท่าริมแม่น้ำดานูบที่มีความเจริญเฟื่องฟูในระดับหนึ่ง หากแต่ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพของโครเอเชียได้ทำให้ฝ่ายชาวเซิร์บติดอาวุธในสลาโวเนียซึ่งต่อต้านรัฐบาลของโครเอเชียร่วมมือกับกองทัพร่วมของยูโกสลาเวียบุกเข้ามาทำลายล้างเมืองอย่างราบคาบและได้กระทำอาชญากรรมสงครามด้วยการสังหารชาวเมืองเชื้อสายโครแอตเป็นจำนวนมากในระหว่างสงคราม ทำให้วูกอวาร์ได้ชื่อว่าเป็นเมืองซึ่งได้รับความเสียหายมากที่สุดในสงครามการประกาศอิสรภาพของโครเอเชียและถือกันว่าเป็นเมืองที่ถูกทำลายเสียหายจากสงครามอย่างเลวร้ายที่สุดในยุโรปนับตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สำหรับชาวโครเอเชียวูกอวาร์จึงมีฐานะเป็นนครวีรชนเทียบเท่าสตาลินกราดของสหภาพโซเวียต และทุก ๆ ปีในวันที่ 18 พฤศจิกายน จะมีการวางพวงหรีดรำลึกถึงการแตกพ่ายของวูกอวาร์ต่อฝ่ายชาวเซิร์บเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991
เนื่องจากบทบาทของวูกอวาร์ในสงครามประกาศอิสรภาพของโครเอเชีย ทำให้แม้ในปัจจุบันนี้ก็ยังคงมีความตึงเครียดระหว่างชาวเมืองสองฝ่ายคือ ชาวโครแอตซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่กับชาวเซิร์บซึ่งมีอยู่ในเมืองราว ๆ 30% ในช่วงตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 ซึ่งรัฐธรรมนูญของโครเอเชียประกาศให้เมืองใดก็ตามที่มีประชากรเป็นชนเชื้อสายอื่นนอกเหนือจากชาวโครแอตรวมกันได้ถึง 30% จะมีสิทธิ์ในการใช้ภาษาของชนกลุ่มนั้นเป็นหนึ่งในภาษาราชการของเมืองด้วย วูกอวาร์จึงได้กลับมาเป็นเมืองซึ่งจุดประเด็นร้อนแรงขึ้นมาในโครเอเชียอีกครั้งเมื่อเหล่าทหารผ่านศึกของโครเอเชียที่เคยรบในสงครามเมื่อทศวรรษที่ 90 ไม่ยอมรับให้มีการใช้ภาษาเซิร์บเป็นภาษาราชการของเมืองอีกภาษาหนึ่ง และได้คอยทำการทุบทำลายหรือถอดป้ายชื่อสถานที่ราชการต่างๆในเมืองที่มีการเขียนด้วยตัวอักษรซีริลลิกของภาษาเซิร์บควบคู่กับอักษรละตินของภาษาโครเอเชีย
== ประวัติศาสตร์ ==

== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศโครเอเชีย
เทศมณฑลวูกอวาร์-เซอร์เมีย
โอเซ (ปีศาจ)

ในตำรากุญแจย่อยของโซโลมอน โอเซ (อังกฤษ:Ose) เป็นปีศาจที่มีฤทธิ์ในทางด้านการทำให้หลงผิด โดยทำให้คนเกิดความฉลาดในทางวิทยาศตร์ ลุ่มหลงในความรู้ จนในที่สุดกลายเป็นคนหลงตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ โอเซ ยังเกี่ยวข้องกับการขายวิญญาณเพื่อให้ตัวเองโด่งดังหรือมีความสามารถพิเศษ
== อ้างอิง ==
ปิศาจ
แอสทารอธ (ปีศาจ)

แอสทารอธ (อังกฤษ:Astaroth) ในตำรากุญแจย่อยของโซโลมอน กล่าวว่าเป็นปีศาจที่มีฤทธิ์ในทางด้านการทำให้เกิดความขี้เกียจ แสวงหาความสุข ทำตัวไร้สาระ ทำให้หลงใหลในการปลีกวิเวก แอสทารอธ จะปรากฏตัวในรูปของคนกึ่งหญิงกึ่งชาย อาการของผู้หลงผิด คิดว่าโลกนี้ต้องสมบูรณ์แบบ ตนเองมีความสำคัญมีความคู่ควรกับสิ่งหรูหราฟุ่มเฟือย
== อ้างอิง ==
ปิศาจ
หวานใจนายกระจอก

หวานใจนายกระจอกเป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า-โรแมนติก-คอมเมดี หนึ่งในละครชุด สามหัวใจเสริมใยเหล็ก บทประพันธ์และบทโทรทัศน์โดย ภูริตรา ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด กำกับการแสดงโดย ปวิตร ตรีเมฆ ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 18:30 - 19:45 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557–19 ธันวาคม พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย เด่นคุณ งามเนตร, พัชรวลัย พงษ์ภมร และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย
== รายชื่อนักแสดงนำ ==
เด่นคุณ งามเนตร  รับบทเป็น  ภูพิง
พัชรวลัย พงษ์ภมร  รับบทเป็น  อิงดาว
กฤตฎ์ อมรชัยฤกษ์  รับบทเป็น  อนาวิล
ชลธิชา นวมสุคนธ์  รับบทเป็น  ณดา
เจเน็ต เขียว  รับบทเป็น  พรหล้า
ยิ่งยง ยอดบัวงาม  รับบทเป็น  นำโชค
ภัณฑิลา ฟูกลิ่น  รับบทเป็น  มัดหมี่
วิวิศน์ บวรกีรติขจร  รับบทเป็น  ช่างโจ้
อนุสรา วันทองทักษ์  รับบทเป็น  นงนุช
ดีใจ ดีดีดี  รับบทเป็น  อุ๋มอิ๋ม
ชนานา นุตาคม  รับบทเป็น  เกศรา (แม่อนาวิล)
ไปรมา รัชตะ  รับบทเป็น  วรรณรี (แม่ณดา)
ชัชวรินทร์ คล้ายนาค  รับบทเป็น  อนวัช (พ่ออนาวิล)
สุรศักดิ์ ชัยอรรถ  รับบทเป็น  วันชาติ (พ่อณดา)
ภูดิท ขุนชนะสงคราม  รับบทเป็น  ก้อง
กีรติ ศิวะเกื้อ  รับบทเป็น  กิ๊บเก๋
กรกฎ พวงสวัสดิ์  รับบทเป็น  ช่างหยก
สุทธาทิพย์ วุฒิชัยประดิษฐ์  รับบทเป็น  พลอย
กรวีร์ พิมสุข  รับบทเป็น  พิม
ปิยะ ชนะสัตรู  รับบทเป็น  แสบ
ฐิภารินทร์ ยอดธนาสวัสดิ์  รับบทเป็น  ฟอง
จิรัฏฐ์ เวทย์วัฒนา  รับบทเป็น  ศักดิ์
นภัสดล เกษศิริ
นิรุติ สาวสุดชาติ
กิตติศักดิ์ อัศวศิริชัยกุล
กมลชนก นิ่มศิริ
พาณิภัค แจ่มมั่งคั่ง
=== นักแสดงรับเชิญ ===
นราวิชญ์ จิตบรรจง  รับบทเป็น  จอง
วันสิริ อ่องอำไพ  รับบทเป็น  อวล
ปวีณา ชารีฟสกุล  รับบทเป็น  มณี (แม่อิงดาว)
พลรัตน์ รอดรักษา  รับบทเป็น  ภูธร (พ่อภูพิง)
ปริศนา กล่ำพินิจ  รับบทเป็น  สายใจ (แม่ภูพิง)
ชาคริฐ จตุพรวัฒนพนธ์
ด.ญ. กุลฑีรา ยอดช่าง รับบทเป็น อิงฟ้า (น้องสาวของอิงดาว)
== เพลงประกอบละคร ==
เพลง ต้นทุน (เพลงเปิด) - ขับร้องโดย เสือ ธนพล อินทฤทธิ์
เพลง แค่เธอรับไป (เพลงปิด) - ขับร้องโดย ปราโมทย์ วิเลปะนะ
เพลง หายใจไม่ออก - ขับร้องโดย Chilling Sunday
==ข้อมูลการออกอากาศ==
วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ละครงดออกอากาศ เนื่องจากโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย (ทรท.) ถ่ายทอดสดพิธีจุดเทียนชัยถวายพระพรพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จากมณฑลพิธีท้องสนามหลวง ตั้งแต่เวลา 18.30 - 20.00 น.
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เรื่องย่อละคร หวานใจนายกระจอก : กระปุก
เรื่องย่อละคร หวานใจนายกระจอก : Manager Online
เพลงประกอบละคร หวานใจนายกระจอก : Qikplay.com
ละครโทรทัศน์ไทย
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2557
67พี/ชูรูย์มอฟ–เกราซีเมนโค

67พี/ชูรูย์มอฟ–เกราซีเมนโค (67P/Churyumov–Gerasimenko) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า 67พี เป็นดาวหางที่มีคาบดาราคติ 6.45 ปี และมีคาบการหมุนรอบตัวเอง 12.4 ชั่วโมง มีความเร็วสูงสุด 135,000 กิโลเมตร/ชั่วโมง (38 กิโลเมตร/วินาที) ดาวหางมีขนาดราว 4.1 กิโลเมตร เช่นเดียวกับดาวหางอื่น ๆ ดาวหาง 67พี ได้รับการตั้งชื่อตามผู้ค้นพบ ซึ่งคือ คลิม ชูรูย์มอฟและสเวตลานา อีวานอฟนา เกราซีเมนโค นักดาราศาสตร์ชาวโซเวียต ซึ่งค้นพบดาวหางนี้เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1969
ดาวหาง 67พี ยังเป็นจุดหมายของยานอากาศ โรเซตตา ขององค์การอวกาศยุโรป ซึ่งได้ปล่อยจากฐานเมื่อ 2 มีนาคม 2004 ซึ่งโรเซตตาได้เดินทางถึง 67พี เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2014 และเข้าสู่วงโคจรของ 67พี เมื่อวันที่ 10 กันยายน 2014 ก่อนที่ต่อมาในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2014 โรเซตตาได้ปล่อยยานลูก ฟีเล ลงจอดบนดาวหาง 67พี นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติที่มีการลงจอดบนดาวหาง
== ภาพ ==
ไฟล์:VLT Tracks Rosetta's Comet.jpg|ภาพถ่ายโดยกล้องโทรทรรศน์ใหญ่มาก เมื่อ 11 สิงหาคม 2014
ไฟล์:Comet_67P on 22 August 2014 NavCam.jpg|ภาพถ่ายโดยยาน โรเซตตา เมื่อ 22 สิงหาคม 2014
ไฟล์:Comet 67P on 14 September 2014 NavCam mosaic.jpg|ภาพถ่ายโดยยาน โรเซตตา เมื่อ 14 กันยายน 2014
ไฟล์:Comet 67P Philae landing site 20141030 NavCam mosaic.jpg|ภาพถ่ายโดยยาน โรเซตตา เมื่อ 30 ตุลาคม 2014
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่มเติม ==
ดาวหาง
รักของนายดอกไม้

รักของนายดอกไม้ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนว โรแมนติก-คอมเมดี นำแสดงโดย ศรราม เทพพิทักษ์, เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ และนักแสดงชั้นนำอื่นๆ อีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2548-4 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 - 22.05 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท อาร์.เอส.โปรโมชั่น จำกัด จากบทประพันธ์ของ สุรินทร์ รุ่งสว่าง บทโทรทัศน์โดย พิง ลำพระเพลิง กำกับการแสดงโดย นพดล มงคลพันธ์
=== รายชื่อนักแสดงนำ ===
ศรราม เทพพิทักษ์  รับบทเป็น  ราชพฤกษ์/นายดอกไม้
เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ รับบทเป็น  พวงชมพู
กรรชัย กำเนิดพลอย  รับบทเป็น  โกมุท
รมิดา ประภาสโนบล  รับบทเป็น  โรส
เบญจพล เชยอรุณ  รับบทเป็น  โสน
ดวงใจ หทัยกาญจน์  รับบทเป็น  คุณนายลั่นทม
เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์  รับบทเป็น  คุณนายพลับพลึง
มนตรี เจนอักษร  รับบทเป็น  ผู้พันพู่นายพล
อภิชาติ หาลำเจียก  รับบทเป็น  นายพลกาฬพฤกษ์
ปิยะมาศ โมนยะกุล  รับบทเป็น  คุณหญิงกระดังงา
ภัสสร บุณยเกียรติ  รับบทเป็น ท่านผู้หญิงฯ
ต๋อง ชวนชื่น  รับบทเป็น  จ่าแก้ว
ค่อม ชวนชื่น  รับบทเป็น  จ่าพุด
ปาจรีย์ ณ นคร  รับบทเป็น  สร้อยทอง
ยาว ลูกหยี  รับบทเป็น  จ่าเข็ม
ด.ญ.ณัฐนิชา เชิดชูบุพการี รับบทเป็น โบว์ชมพู
ด.ญ.สุชาดา เช็คลีย์ รับบทเป็น กาหลง
==อ้างอิง==
เรื่องย่อละคร รักของนายดอกไม้ : Sanook
เรื่องย่อละคร รักของนายดอกไม้ : Newswit.com 
ละครโทรทัศน์ไทย
จังหวัดหายเซือง

หายเซือง (Hải Dương) เป็นจังหวัดตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ชื่อของจังหวัดมาจากวงศัพท์จีน-เวียดนาม โดยเขียนเป็นอักขระว่า  ซึ่งแปลว่า "มหาสมุทร" แต่ในความเป็นจริงพื้นที่ของจังหวัดในปัจจุบันไม่มีทางออกสู่ทะเล ทุกวันนี้หายเซืองเป็นหนึ่งในบรรดาจังหวัดที่มีอุตสาหกรรมและการพัฒนามากที่สุดในประเทศ
==ภูมิอากาศ==
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีเป็น 1,300-1,700 มิลลิเมตร
อุณหภูมิเฉลี่ย 23.3 องศาเซลเซียส
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 1524 ชั่วโมง
เฉลี่ยความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ 85-87
หายเซือง
จังหวัดหายเซือง