pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน

มัสยิดใหญ่แห่งบัยตุรเราะฮ์มาน (Masjid Raya Baiturrahman) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ในภาคกลางของเมืองบันดาอาเจะฮ์ จังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย มันเป็นแลนด์มาร์กของเมืองและรอดพ้นจากการทำลายล้างในเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
== ประวัติ ==
ตัวมัสยิดหลังแรกถูกสร้างใน ค.ศ. 1612 ในสมัยของสุลต่านอิซกันดาร์ มูดา บางรายงานกล่าวว่าตัวมัสยิดถูกสร้างใน ค.ศ. 1292 โดยสุลต่านอาไลดิน มะฮ์มุดชะฮ์ ตัวมัสยิดเดิมมีหลังคาหลายชั้นตามแบบสถาปัตยกรรมอาเจะฮ์
เมื่อเนเธอร์แลนด์โจมตีอาเจะฮ์ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1873 ได้ทำให้ไฟไหม้มัสยิด ทางนายพล van Swieten ได้สัญญากับผู้นำท้องถิ่นว่าจะสร้างมัสยิดใหม่ จนกระทั่งปีค.ศ.1879 พวกดัตช์ได้สร้างมัสยิดใหม่ให้เป็นทั้งของขวัญและลดความแค้นของชาวอาเจะฮ์ การก่อสร้างเริ่มขึ้นใน ค.ศ.1879 และแล้วเสร็จในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ.1881 ในสมัยของมุฮัมมัด เดาด์ ชาฮ์ สุลต่านพระองค์สุดท้ายของอาเจะฮ์ ชาวอาเจะฮ์หลายคนไม่ไปละหมาดที่มัสยิดนี้ เพราะมันถูกสร้างโดยชาวดัตช์ ซึ่งชาวอาเจะฮ์กำลังทำสงครามกับพวกนั้น ปัจจุบัน มันเป็นแหล่งความภาคภูมิใจของบันดาอาเจะฮ์
ในตอนแรก ตัวมัสยิดมีโดมและหออะษานเพียงหอเดียว แล้วค่อยเพิ่มขึ้นใน ค.ศ.1935, 1958 และ 1982 ปัจจุบัน มัสยิดมีโดมถึง 7 โดม และหออะษานถึง 8 หอ
ตัวมัสยิดรอดพ้นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 โดยทำความเสียหายแค่กำแพงมัสยิด และทำหออะษานที่สูง 35 เมตรเอียง ในช่วงภัยพิบัติ ตัวมัสยิดถูกทำเป็นที่หลบภัยชั่วคราวสำหรับผู้ไร้ที่อยู่อาศัย และเปิดให้คนมาละหมาดภายในสองสัปดาห์
== ดูเพิ่ม ==
สถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย
สถาปัตยกรรมอิสลาม
==อ้างอิง==
Oey, Eric M. Sumatra. Periplus Editions (HK) Ltd., 1996.
Mesjid Besar Baiturrahman 
บัยตุรเราะฮ์มาน
สิ่งก่อสร้างในบันดาอาเจะฮ์
มัสยิดที่สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1881
สถาปัตยกรรมอินโด-ซาราเซนแบบฟื้นฟู
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอาเจะฮ์
เครื่องยนต์สี่สูบเรียง

เครื่องยนต์สี่สูบเรียง (Inline-four engine) เป็นเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบสี่กระบอกสูบ โดยที่กระบอกสูบทั้งสี่ถูกจัดวางเรียงเป็นแถวตรง หรือวางขนานไปกับห้องข้อเหวี่ยง บางครั้งเครื่องยนต์ประเภทนี้มักถูกเรียกย่อว่า I4 หรือ L4
การจัดวางกระบอกสูบแบบสี่สูบเรียงทำให้เครื่องยนต์เกิดความสมดุลปฐมภูมิที่ยอดเยี่ยม และมีกลไกการทำงานที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อน จึงทำให้นิยมใช้กับรถยนต์ราคาประหยัด อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเครื่องยนต์ที่เรียบง่าย แต่เครื่องยนต์แบบนี้ก็เผชิญกับความเสียสมดุลทุติยภูมิ ความสั่นสะเทือนนี้จะแปรผันตามขนาดเครื่องยนต์และรอบเครื่องยนต์ที่ใช้ สาเหตุมาจากมีสองกระบอกสูบจะทำงานพร้อมกันเป็นคู่ตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ เครื่องยนต์แบบสี่สูบที่มีขนาดใหญ่กว่าจึงมักต้องได้รับการออกแบบที่ซับซ้อนมากขึ้นเพื่อลดทอนความเสียสมดุลทุติยภูมิ
ปัจจุบัน บริษัทผู้ผลิตเครื่องยนต์สี่สูบของรถยนต์แทบทุกรายล้วนผลิตเครื่องยนต์สี่สูบเรียง เครื่องยนต์สี่สูบเรียงเป็นเครื่องยนต์แบบพื้นฐานและแพร่หลายที่สุดในรถยนต์สมัยใหม่ ขณะที่เครื่องยนต์ V6 ได้รับความนิยมเป็นอันดับสอง
==อ้างอิง==
เครื่องยนต์
หลี่ เหวินเลี่ยง

หลี่ เหวินเลี่ยง (; 12 ตุลาคม พ.ศ. 2529 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563) เป็นจักษุแพทย์ชาวจีนประจำโรงพยาบาลกลางอู่ฮั่น และเป็นผู้ส่งข้อความเตือนเรื่องความเสี่ยงของการระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ พ.ศ. 2562–2563 เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2563 เขาถูกตำรวจท้องถิ่นเรียกพบเพื่อตำหนิเรื่อง "การเผยแพร่ข้อความเท็จทางอินเทอร์เน็ต" หลี่กลับไปทำงานแต่ต่อมาติดเชื้อโคโรนาไวรัสจากผู้ป่วยติดเชื้อคนหนึ่ง เขาเสียชีวิตในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2529
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2563
บุคคลจากมณฑลเหลียวหนิง
จักษุแพทย์ชาวจีน
การระบาดทั่วของโควิด-19
บุคคลที่เสียชีวิตจากโรคโควิด-19 ในประเทศจีน
เครื่องยนต์หกสูบเรียง

เครื่องยนต์หกสูบเรียง (Inline-six engine) เป็นเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบหกกระบอกสูบ โดยที่กระบอกสูบทั้งหกถูกจัดวางเรียงเป็นแถวตรง หรือวางขนานไปกับห้องข้อเหวี่ยง บางครั้งเครื่องยนต์ประเภทนี้มักถูกเรียกย่อว่า I6 หรือ L6 เครื่องยนต์แบบนี้ถูกผลิตขึ้นครั้งแรกในปีค.ศ. 1903 โดยบริษัทผลิตอากาศยาน Spyker ของเนเธอร์แลนด์
เครื่องยนต์หกสูบเรียงเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ที่มีกลไกง่ายที่สุดและสร้างความสมดุลที่ยอดเยี่ยมทั้งในด้านปฐมภูมิและทุติยภูมิ ลูกสูบชุดซ้าย(สามลูกด้านซ้าย)จะมีทิศทางการเคลื่อนที่เหมือนกันลูกสูบชุดขวา(สามลูกด้านขวา) ส่งผลให้เครื่องยนต์เดินได้เรียบทั้งในรอบต่ำและรอบสูง โดยไม่จำเป็นต้องทำการบาลานซ์เกินความจำเป็น และมีความสั่นสะเทือนน้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับเครื่องยนต์แบบเดียวกันที่มีจำนวนกระบอกสูบน้อยกว่า การจัดวางลูกสูบแบบเรียงแถวยังทำให้สามารถเดินท่อไอดีและไอเสียได้สะดวก เป็นผลให้ระบบวาล์วไม่มีความซับซ้อน
แม้ว่าเครื่องยนต์แบบนี้จะมีความนุ่มนวลมาก แต่หากมองในแง่ของราคาเทียบกับกำลังเครื่องยนต์ที่ได้รับแล้วถือว่าเป็นเครื่องยนต์ที่ออกจะแพง แต่ก็แลกกับการซ่อมบำรุงรักษาที่ง่ายและถูกกว่าเครื่องยนต์แบบอื่นมาก เครื่องยนต์สำหรับรถยนต์มักมีขนาด 2.0 ถึง 5.0 ลิตร
เครื่องยนต์หกสูบเรียงมีการใช้งานอย่างแพร่หลายเป็นเวลาราว 30 ปี จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ผู้ผลิตรถยนต์ส่วนใหญ่ก็หันไปใช้เครื่องยนต์ V6 แทน ด้วยเหตุผลที่ว่าเครื่องยนต์หกสูบเรียงนั้นมีต้นทุนการผลิตที่แพง และใช้พื้นที่ห้องเครื่องยาวเกินไปเมื่อเทียบกับเครื่องยนต์สมัยใหม่แบบอื่นๆ
==อ้างอิง==
เครื่องยนต์
การขยายเขตเมือง

การขยายเขตเมือง หรือ กระบวนการกลายเป็นเมือง (Urbanisation/Urbanization) หมายถึงการโยกย้ายประชากรจากพื้นที่ชนบทมายังพื้นที่เมือง การค่อย ๆ เพิ่มขึ้นของสัดส่วนผู้คนที่อาศัยในพื้นที่เมือง และวิธีทางที่สังคมปรับตัวรับมือกับการเปลี่ยนแปลงนี้ การขยายเขตเมืองถือเป็นขั้นตอนเด่นที่เมืองนั้นเกิดขึ้นและขยายตัวตามจำนวนผู้คนที่เริ่มเข้ามาอยู่อาศัยและทำงานในพื้นที่ที่เป็นศูนย์กลาง ถึงแม้แนวคิดทั้งสองแบบนี้สามารถใช้แทนที่กันได้ การขยายเขตเมืองนั้นแตกต่างจากการเจริญเติบโตของเมือง (Urban growth) เพราะการขยายเขตเมืองคือ “สัดส่วนของประชากรในชาติที่อยู่อาศัยในพื้นที่ที่กำหนดว่าเป็นเขตเมือง” ("the proportion of the total national population living in areas classed as urban") ในขณะที่การเจริญเติบโตของเมืองหมายถึง “จำนวนผู้คนสัมบูรณ์ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่กำหนดว่าเป็นเขตเมือง” ("the absolute number of people living in areas classed as urban") องค์การสหประชาชาติระบุว่าครึ่งหนึ่งของประชากรโลกจะอาศัยในเขตเมืองภายในสิ้นปี 2008 มีการคาดการณ์ว่าภายในปี 2050 ประมาณ 64% ของประเทศกำลังพัฒนา และ 86% ของประเทศพัฒนาแล้วจะกลายเป็นเขตมืองจากการขยายเขตเมือง มีค่าเทียบเท่ากับ 3 พันล้านชาวนคร (urbanites) ภายในปี 2050 ส่วนมากจะเกิดข้นในแอฟิกาและเอเชีย
การขยายเขตเมืองเกี่ยวข้องกับหน้าที่ความรับผิดชอบหลายส่วน รวมถึงการออกแบบผังเมือง ภูมิศาสตร์ สังคมศาสตร์ สถาปัตยกรรม เศรษฐกิจ และการสาธารณสุข ปรากฏการณ์นี้ถือว่าเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับการทำให้ทันสมัย (Modernisation) การปรับให้เป็นอุตสาหกรรม (Industrialisation) และการบวนการหาเหตุผล (Rationalisation) ในเชิงสังคมศาสตร์
ในปัจจุบัน กลุ่มเมืองนคร (Urban agglomerations) ในเอเชียทั้ง โอซากะ, โตเกียว, กวางโจว, การาจี, จาการ์ตา, มุมไบ, เซี่ยงไฮ้, มะนิลา, โซล และปักกิ่ง ล้วนมีประชากรมากกว่า 20 ล้านคน ในขณะที่เดลี มีการคาดการณ์ว่าจะมีประชากรเกิน 40 ล้านคนในปี 2035 ส่วนเมืองเช่น เตหะราน, อิสตันบูล, เม็กซิโกซิตี, เซาเปาโล, ลอนดอน, มอสโก, นิวยอร์กซิตี, เลกอส, ลอสแอนเจลิส และไคโร ล้วนมี หรือกำลังจะมีประชากรเกิน 15 ล้านคน
== อ้างอิง ==
 
การปฏิวัติอุตสาหกรรม
การใช้ที่ดิน
ไพมอน

ไพมอน เป็นชื่อของดวงจิตในหนังสือ กุญแจย่อยของซาโลมอน (บทอาร์สโกเอเทีย), หนังสือ ฐานานุกรมปิศาจ ของโยฮัน ไวเออร์, หนังสือ นิรยภูมินุกรม ของปล็องซี, เอกสาร Sloane MS 3824 ที่หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ ตลอดจนหนังสืออื่นๆ
บทอาร์สโกเอเทียระบุว่าไพมอนมีฐานันดรเป็นราชาและค่อนข้างเชื่อฟังลูซิเฟอร์ ไพมอนเป็นดวงจิตที่ 9 ในบทอาร์สโกเอเทีย และเป็นดวงจิตที่ 22 ในหนังสือฐานานุกรมปิศาจและนิรยภูมินุกรม หนังสือ Grimoire of Pope Honorius ระบุว่าไพมอนเป็นราชาแห่งทิศประจิม
บทอาร์สโกเอเทียระบุว่า ไพมอนเป็นบุรุษขี่อูฐหนอกเดียว โดยมีขบวนประโคมดนตรีเสียงดังนำหน้า (เน้นแตรและฉาบ) เอกสาร Sloane MS 3824 ระบุว่าอูฐสวมมงกุฎ ในขณะที่แหล่งอื่นที่เหลือระบุว่าตัวไพมอนเป็นผู้สวมมงกุฎเอง บทอาร์สโกเอเทียไม่ได้เขียนว่าไพมอนมีหน้าตาเช่นไร ในขณะที่แหล่งอื่นต่างระบุว่าเขามีใบหน้าเป็นสตรี แต่ยังใช้คำเรียกถึงเป็นแบบบุรุษ
บทอาร์สโกเอเทียระบุว่า หากไพมอนปรากฏขึ้นตนเดียว จะต้องมีการสังเวยเพื่ออัญเชิญเบบัลและอาบาลัมขึ้นมาด้วย ซึ่งเป็นสองราชาข้ารับใช้ของไพมอนเพียงแต่ไม่ชอบติดตามไพมอน เอกสารสามแหล่งระบุว่าเขาเป็นผู้ปกครองเหนือ 200 กรมกองวิญญาณ ซึ่งบางส่วนอยู่ในคณะทูตสวรรค์และที่เหลืออยู่ในคณะอำนาจ เอกสาร Sloane MS 3824 และหนังสือ Liber Officiorum Spirituum ระบุว่าเขามีเสียงแหบแห้ง หนังสือ Liber Officiorum Spirituum ระบุว่าไพมอนจะพูดภาษาของตนเท่านั้นจนกว่าผู้อัญเชิญจะสั่งให้พูดภาษาอื่น
บทอาร์สโกเอเทีย, หนังสือ Livre des Esperitz และหนังสือ Liber Officiorum Spirituum ล้วนระบุว่าไพมอนเป็นผู้สั่งสอนวิทยาการและตอบคำถามต่างๆ อาร์สโกเอเทียขยายความว่าเขาเป็นผู้รู้รอบศิลป์ทุกแขนง และยังรู้ถึงเรื่องลับต่างๆในโลก อาทิ ความรู้เกี่ยวกับดิน น้ำ ลม เป็นต้น
หนังสือ Abramelin ระบุว่าเขาเป็นผู้รู้เหตุการณ์ในอดีตและอนาคต, ช่วยคลายความสงสัย, ทำให้วิญญาณปรากฏตัว สร้างสรรค์นิมิต, สามารถคืนชีพคนตายได้เป็นเวลาหลายปี และมีพลังในการสรรค์สร้างทุกสิ่งอย่าง
==อ้างอิง==
ปิศาจ
เครื่องยนต์สามสูบเรียง

เครื่องยนต์สามสูบเรียง (Inline-triple engine) เป็นเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบสามกระบอกสูบ โดยที่กระบอกสูบทั้งสามถูกจัดวางเรียงเป็นแถวตรง หรือวางขนานไปกับห้องข้อเหวี่ยง บางครั้งเครื่องยนต์ประเภทนี้มักถูกเรียกย่อว่า I3 โดยทั่วไปมักมีขนาดเครื่องยนต์ไม่เกิน 1.2 ลิตร
เครื่องยนต์สามสูบเรียงจัดเป็นเครื่องยนต์ที่มักใช้กับรถจักรยานยนต์ขนาดใหญ่และรถยนต์ขนาดเล็ก ตลอดจนใช้กับรถแทรกเตอร์ในงานเกษตรกรรม เครื่องยนต์สามสูบเรียงขนาดเล็กที่สุดที่เคยใช้สำหรับรถยนต์ เป็นเครื่อง 2 จังหวะขนาด 256 ซีซี ซึ่งใช้ในรถซูซูกิฟรอนเต (Fronte) ปี 1967
ปัญหาของเครื่องยนต์สามสูบเรียงในยุคแรกคือแรงสันสะเทือนเดินไม่เรียบเหมือนเครื่องยนต์สี่สูบ และเป็นปัญหาที่ทำให้เครื่องยนต์สามสูบเรียงไม่ได้รับความนิยมและห่างหายไปจากตลาดรถยนต์ อย่างไรก็ตาม พัฒนาการทางเทคโนโลยีทำให้เครื่องยนต์สามสูบเรียงกลับมามีที่ยืนในตลาดรถยนต์อีกครั้ง อาการสั่นสะท้านลดลงอย่างสัมผัสได้ และกลายเป็นเครื่องยนต์สำหรับรถยนต์อีโคคาร์ที่ประหยัดน้ำมัน
ซูซูกิสวิฟท์แบบพื้นฐานใช้เครื่องยนต์สามสูบเรียงขนาด 993 ซีซี แบบฉีดเชื้อเพลิงจุดเดียว เครื่องยนต์ตัวเดียวกันยังถูกนำไปใช้ในซูซูกิ Wagon R+ แบบฉีดเชื้อเพลิงหลายจุด รถยนต์ไดฮัทสุบางรุ่นก็ใช้เครื่องยนต์สามสูบเรียง เช่น มิร่า เป็นต้น เครือฟ็อลคส์วาเกินก็เป็นอีกหนึ่งเจ้าที่มีการใช้งานเครื่องยนต์สามสูบเรียงร่วมกับเครื่องยนต์ดีเซล มีการนำไปใช้ใน Audi A2, Volkswagen Polo, Volkswagen Up!, Volkswagen Fox, Volkswagen Lupo, SEAT Ibiza, SEAT Córdoba, SEAT Mii, Škoda Citigo และ Škoda Fabia
การใช้เครื่องยนต์สามสูบเรียงในรถจักรยานต์ยนต์ถือว่ามีข้อได้เปรียบมาก เครื่องยนต์สามสูบแคบกว่าเครื่องยนต์สี่สูบเรียง แต่มีแรงสั่นสะเทือนน้อยกว่าเครื่องยนต์สองสูบ รถจักรยานยนต์สำหรับแข่งขันและใช้ประจำวันจำนวนมากนิยมใช้เครื่องยนต์สามสูบเรียงแบบสี่จังหวะ
เครื่องยนต์สามสูบเรียงแบบทั่วไปมักทำมุมข้อเหวี่ยง 120 องศา ซึ่งทำให้เกิดความสมดุลที่สุดในมวลเคลื่อนที่แบบกลับไปมา อย่างไรก็ตาม ในอดีตเคยมีเครื่องยนต์สามสูบเรียงที่ทำมุมข้อเหวี่ยง 180 องศาเช่นกัน โดยปรากฎในตัวอย่างจักรยานยนต์ยุคแรกของบริษัทผู้ผลิตจักรยานยนต์อิตาลี Laverda
==อ้างอิง==
เครื่องยนต์
ห้องข้อเหวี่ยง

ห้องข้อเหวี่ยง (Crankcase) คือห้องของเฟืองเพลาข้อเหวี่ยงในเครื่องยนต์สันดาปภายในแบบลูกสูบ ห้องข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์สมัยใหม่จะรวมอยู่ในบล็อกเครื่องยนต์ ห้องข้อเหวี่ยงของเครื่องยนต์ส่วนใหญ่มักตั้งอยู่บริเวณส่วนครึ่งล่างของรองลื่นหลัก (main bearing) แต่เครื่องยนต์บางแบบมีห้องข้อเหวี่ยงอยู่รายล้อมรองลื่นหลัก น้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์เกินครึ่งจะอยู่ภายในห้องข้อเหวี่ยง
==เครื่องยนต์สองจังหวะ==
เครื่องยนต์สองจังหวะมีการออกแบบให้อัดเชื้อเพลิงภายในห้องข้อเหวี่ยง สภาพสุญญากาศจะดูดไอผสม(เชื้อเพลิง/อากาศ)เข้าสู่ภายในเครื่องยนต์ในขณะที่ลูกสูบเลื่อนขึ้น จากนั้นเมื่อลูกสูบเลื่อนลง ช่องอากาศเข้าเปิดออก ไอผสมที่ถูกบีบอัดถูกดันจากห้องข้อเหวี่ยงไปสู่ห้องเผาไหม้
การออกแบบให้อัดเชื้อเพลิงภายในห้องข้อเหวี่ยงมักใช้กับเครื่องยนต์เบนซินขนาดเล็กสำหรับจักรยานยนต์ เครื่องปั่นไฟ ตลอดจนอุปกรณ์ทำสวน การออกแบบเช่นนี้บางครั้งพบในเครื่องยนต์ดีเซลเช่นกันแต่ไม่เป็นที่นิยม
==เครื่องยนต์สี่จังหวะ==

เครื่องยนต์สี่จังหวะส่วนใหญ่มีห้องข้อเหวี่ยงที่บรรจุน้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์ รวมไปถึงระบบอ่างน้ำมันและระบบอ่างแห้ง ห้องข้อเหวี่ยงในเครื่องยนต์สี่จังหวะไม่ได้เป็นสถานที่ผสมเชื้อเพลิงเข้ากับอากาศเหมือนดั่งเครื่องยนต์สองจังหวะ
เครื่องยนต์สี่จังหวะมีการหมุนเวียนน้ำมันหล่อลื่น และกิจกรรมที่ว่านี้ก็เกิดขึ้นภายในห้องข้อเหวี่ยง น้ำมันหล่อลื่นจะถูกเก็บไว้ที่ก้นของห้องข้อเหวี่ยง (ในเครื่องยนต์แบบมีอ่างน้ำมัน) หรือถูกเก็บไว้ที่อ่างเก็บน้ำมันที่แยกตัวออกมาต่างหาก (ในระบบแบบอ่างแห้ง) จากจุดนี้ น้ำมันจะถูกดันโดยปั๊ม (และโดยทั่วไปมากไหลผ่านกรองน้ำมันเครื่อง) แล้วจึงถูกพ่นไปที่เฟืองเพลาข้อเหวี่ยง, รองลื่นก้านสูบที่อยู่ต่อกัน และผนังกระบอกสูบ ก่อนที่ท้ายที่สุดจะหยดลงสู่ก้นห้องข้อเหวี่ยง
==อ้างอิง==
เทคโนโลยีเครื่องยนต์
แม็กซ์โทกิซันเบียกูจูโกะโก

"แม็กซ์โทกิซันเบียกูจูโกะโก" ( ) เป็นเพลงขับร้องโดยกลุ่มไอดอลญี่ปุ่น เอ็นจีทีโฟร์ตีเอต เป็นเพลงประกอบซิงเกิลที่ 43 คิมิวะเมโลดี ของเอเคบีโฟร์ตีเอต โดยที่มาของเพลง สื่อถึงรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็ง (Shinkansen) ของญี่ปุ่น ที่วิ่งจากกรุงโตเกียวถึงจังหวัดนีงาตะซึ่งมีหมายเลขขบวนคือ 315 โดยเนื้อเพลงกล่าวถึงความสดใส ความฝัน ความหวัง และความทรงจำที่รอให้คน ๆ หนึ่งกลับมา ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด
เพลงนี้คัฟเวอร์โดยวงน้องสาวนอกประเทศญี่ปุ่น ให้เป็นภาษาของตนเอง ได้แก่ เวอร์ชันภาษาไทย โดยซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต เป็นซิงเกิลที่ 1 วางจำหน่าย 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
== ฉบับซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต ==
เชียงใหม่ 106 เป็นซิงเกิลที่ 1 ของซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต โดยประกาศเปิดตัวเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ในงาน "BNK48 7th Single "77 ดินแดนแสนวิเศษ" Road Show ที่ลานม่วนใจ๋ เซ็นทรัล เชียงใหม่ แอร์พอร์ตและได้มีการเปิดตัวเพลงอย่างเป็นทางการครั้งแรกในงาน CGM48 1st Single The Debut เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ณ Amphitheater ชั้น 6 ศูนย์การค้าเมญ่า ไลฟ์สไตล์ ช้อปปิ้ง เซ็นเตอร์ เชียงใหม่
=== รายชื่อเพลง ===
=== สมาชิก ===
หมายเหตุ: รายชื่อดังต่อไปนี้คือสมาชิกที่ร่วมแสดงในแต่ละเพลง สมาชิกที่ขึ้น "ตัวหนา" หมายถึงตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนั้น ๆ (สถานะทีม ณ วันวางจำหน่ายซิงเกิล)
==== เชียงใหม่ 106 ====
ขับร้องและแสดงโดยสมาชิก 16 คน ประกอบด้วย
ทีมซี : ปุณยวีร์ จึงเจริญ, รินะ อิซึตะ
เค็งคิวเซย์ : นภัสนันท์ ธรรมบัวชา, ปัณฑิตา คูณทวี, มานิตา จันทร์ฉาย, วิทิตา สระศรีสม, มาณิฌา เอี่ยมดิลกวงศ์, พิชญธิดา สนธิศักดิ์วรรณะ, ชยานันท์ เจ็ดพี่น้องร่วมใจ, ณัฐริกา บุญตั๋ว, พิชญาภา สุปัญญา, ชุติปภา รัตนกรญาณวุฒิ, จิรัฐิกาล ทะสี, พิณพณา แสงบุญ, วัชรี ด่านผาสุกกุล, สิตา ธีรเดชสกุล
==== วาเลนไทน์โชคดี ====
ขับร้องและแสดงโดยสมาชิก 16 คน ประกอบด้วย
ทีมซี : ปุณยวีร์ จึงเจริญ, รินะ อิซึตะ
เค็งคิวเซย์ : นภัสนันท์ ธรรมบัวชา, ปัณฑิตา คูณทวี, มานิตา จันทร์ฉาย, วิทิตา สระศรีสม, มาณิฌา เอี่ยมดิลกวงศ์, พิชญธิดา สนธิศักดิ์วรรณะ, ชยานันท์ เจ็ดพี่น้องร่วมใจ, ณัฐริกา บุญตั๋ว, พิชญาภา สุปัญญา, ชุติปภา รัตนกรญาณวุฒิ, จิรัฐิกาล ทะสี, พิณพณา แสงบุญ, วัชรี ด่านผาสุกกุล, สิตา ธีรเดชสกุล
==== ซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต ====
ขับร้องและแสดงโดยสมาชิก 25 คน ประกอบด้วย
ทีมซี : ปุณยวีร์ จึงเจริญ, รินะ อิซึตะ
เค็งคิวเซย์ : นภัสนันท์ ธรรมบัวชา, กชพร ลีละทีป, ภัทรธิดา จงประสานเกียรติ, ปัณฑิตา คูณทวี, รวินดา อลัน, ศุภาพิชญ์ ศรีไพโรจน์, มานิตา จันทร์ฉาย, วิทิตา สระศรีสม, เคียล่า ซื่อหยุน คู, พิมพ์นารา ร่ำรวยมันคง, มาณิฌา เอี่ยมดิลกวงศ์, พิชญธิดา สนธิศักดิ์วรรณะ, รพีพรรณ แช่มเจริญ, ชยานันท์ เจ็ดพี่น้องร่วมใจ, ณัฐริกา บุญตั๋ว, พิชญาภา สุปัญญา, ณิชารีย์ สังขทัต ณ อยุธยา, ชุติปภา รัตนกรญาณวุฒิ, จิรัฐิกาล ทะสี, พรวารินทร์ วงศ์ตระกูลกิจ, พิณพณา แสงบุญ, วัชรี ด่านผาสุกกุล, สิตา ธีรเดชสกุล
== อ้างอิง ==
ซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต
เอ็นจีทีโฟร์ตีเอต
พี่น้องโคเอน

โจเอล เดวิด โคเอน (Joel David Coen) เกิดวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954 และ อีธาน เจสซี่ โคเอน (Ethan Jesse Coen) เกิดวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1957 หรือรู้จักกันในนาม พี่น้องโคเอน (The Coen Brothers) เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ภาพยนตร์ของพวกเขามีหลายประเภทและสไตล์ ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของพวกเขา ได้แก่ มิลเลอร์ส ครอสซิ่ง (1990), บาร์ตัน ฟิงก์ (1991), ฟาร์โก: เงินร้อน (1996), เดอะ บิ๊ก เลโบสกี (1998), สามเกลอ พกดวงมาโกย (2000), ล่าคนดุในเมืองเดือด (2007), ยกขบวนป่วนซีไอเอ (2008), ทรู กริท: ยอดคนจริง (2010),  คน กีต้าร์ แมว (2013) และ ลำนำของบัสเตอร์ สกรั๊กส์ (2018)
พี่น้องโคเอนเขียนบท กำกับและอำนวยการสร้างภาพยนตร์ของพวกเขาร่วมกัน แต่โจเอลได้เครดิตในการกำกับ และอีธานในการผลิต จนกระทั่ง แผนปล้นมั่ว มุดเหนือเมฆ (2004) พวกเขาได้เครดิตในการกำกับและผลิตร่วมกัน พวกเขามักจะเรียกเก็บเงินยอดนิยมสำหรับบทภาพยนตร์ในขณะที่แบ่งปันเครดิตการแก้ไขภายใต้นามแฝง ร็อดเดริก เจนส์ (Roderick Jaynes) พวกเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 13 รางวัลออสการ์ด้วยกัน และเป็นรายบุคคลสำหรับรางวัลหนึ่งรางวัล ได้รับรางวัลในสาขา บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม จาก ฟาร์โก: เงินร้อน และ ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และ บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม จาก ล่าคนดุในเมืองเดือด ทั้งคู่ยังได้รับรางวัล ปาล์มทองคำ จาก บาร์ตัน ฟิงก์
พี่น้องโคเอนได้เขียนภาพยนตร์หลายเรื่องที่พวกเขาไม่ได้กำกับ รวมถึงละครสงครามชีวประวัติเรื่อง คนแกร่งหัวใจไม่ยอมแพ้ (2014) ภาพยนตร์ระทึกขวัญทางกฎหมาย  จารชนเจรจาทมิฬ (2015) และเป็นที่รู้จักน้อย ภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในด้านรายได้ เช่น ไครม์เวฟ (1985), เดอะ เนคิด แมน (1998) และ บิดเหลี่ยมตุ๋น วุ่นดับเบิ้ล (2012) อีธานยังเป็นนักเขียนเรื่องสั้น ละครและบทกวีอีกด้วย
== ผลงานภาพยนตร์ ==
==ผลตอบรับ==
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 20 เรื่องของ พี่น้องโคเอน
16px 
สีแดง  สีส้ม  สีเขียว 
N/A 
$ 
==รางวัล==
จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ พี่น้องโคเอน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
นักเขียนบทภาพยนตร์
เสื้อสูบ

บล็อกเครื่องยนต์ (Engine block) หรือนิยมเรียก เสื้อสูบ (Cylinder block) เป็นโครงสร้างหลักของเครื่องยนต์สันดาปภายใน ถือเป็นชิ้นส่วนที่ใหญ่และหนักที่สุดของเครื่องยนต์ บล็อกประกอบด้วยกระบอกสูบและชื้นส่วนอื่นๆ สำหรับรถยนต์ที่ระบายความร้อนด้วยน้ำ ภายในบล็อกจะมีช่องทางเดินของน้ำหล่อเย็นรอบๆกระบอกสูบ แต่ถ้าเป็นเครื่องยนต์ที่ระบายความร้อนด้วยอากาศผ่าน ภายนอกบล็อกจะมีครีบติดตั้งอยู่โดยรอบ
บล็อกเครื่องยนต์รถยนต์ในยุคต้นจะมีเพียงกระบอกสูบเพียงเท่านั้น และประกอบห้องข้อเหวี่ยงที่แยกตัวออกมาจากบล็อก แต่บล็อกเครื่องยนต์สมัยใหม่ได้มีรวมห้องข้อเหวี่ยงไว้ภายในบล็อกเป็นชิ้นส่วนเดียวกัน
บล็อกเครื่องยนต์ทำจากโลหะหล่อทั้งชิ้น มีส่วนผสมของฟอสฟอรัส นิกเกิล โครเมียม โมลิบดีนัม หรือส่วนผสมอื่นตามความก้าวหน้าของวิทยาการด้านโลหะวิทยาเพื่อทำให้เกิดความแข็งแรงและทนความร้อนสูง ถ้าเป็นเครื่องยนต์ขนาดเล็กอาจทำด้วยอลูมิเนียม
==อ้างอิง==
เทคโนโลยีเครื่องยนต์
เครื่องยนต์ยานยนต์
พี่น้องฟาร์เรลลี

ปีเตอร์ ฟาร์เรลลี่ (Peter Farrelly) เกิดวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1956 และ บ็อบบี้ ฟาร์เรลลี่ (Bobby Farrelly) เกิดวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1958 หรือรู้จักกันในนาม พี่น้องฟาร์เรลลี่ (Farrelly Brothers) เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวอเมริกัน พวกเขาได้สร้างภาพยนตร์สิบเอ็ดเรื่อง รวมถึง  ใครว่าเราแกล้งโง่...หือ? (1994), คิงพิน (1996), มะรุมมะตุ้มรุมรักแมรี่ (1998), เดี๋ยวดี...เดี๋ยวเพี้ยน เปลี่ยนร่างกัน (2000),  รักแท้...ไม่อ้วนเอาเท่าไร (2001),  มือปราบอณูจิ๋ว (2001),  รวมกัน...เฟี๊ยว แยกกัน...ฝืด (2003), สาวรักกลุ้มกับหนุ่มบ้าบอล (2005), แต่งแล้วชิ่ง มาปิ๊งรักแท้ (2007),  หนึ่งสัปดาห์ ซ่าส์ได้ไม่กลัวเมีย (2011),  สามเกลอหัวแข็ง (2012), และ  ใครว่าเราแกล้งโง่...วะ (2014)
==ผลงานภาพยนตร์==
==ผลตอบรับ==
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 14 เรื่องของ พี่น้องฟาร์เรลลี่
16px 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 16px 60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 16px 75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก 
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก 
$ ดอลลาร์สหรัฐ 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
นักเขียนบทภาพยนตร์
ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
กระบอกสูบ

ในวิชาเครื่องยนต์ กระบอกสูบ (Cylinder) คือช่องว่างทรงกระบอกภายในเสื้อสูบ เป็นช่องว่างเพื่อให้ลูกสูบสามารถเลื่อนขึ้นลงขณะเครื่องยนต์ทำงาน ดังนั้นกระบอกสูบต้องมีผิวภายในที่เรียบแข็งและมีความเสียดทานต่ำ กระบอกสูบสามารถจำแนกเป็นสองประเภท คือแบบที่หล่อเป็นชิ้นเดียวกับเสื้อสูบ และแบบที่แยกเป็นคนละชิ้นกับเสื้อสูบแล้วนำมาสวมเข้าด้วยกัน กระบอกสูบแบบแยกนี้บางครั้งเรียก ปลอกสูบ (Cylinder sleeve) ซึ่งมีอยู่สองประเภท คือปลอกสูบแบบแห้ง (ไม่สัมผัสน้ำหล่อเย็น) และปลอกสูบแบบเปียก (สัมผัสน้ำหล่อเย็น)
กระบอกสูบเมื่อผ่านการใช้งานเป็นระยะเวลานานย่อมเกิดการสึกหรอซึ่งเกิดจากการเสียดสีของแหวนลูกสูบกับผนังกระบอกสูบ การสึกหรอจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความสะอาดของอากาศที่ถูกดูดเข้าไปรวมถึงความสะอาดของน้ำมันหล่อลื่น ด้านบนของกระบอกสูบจะมีอุณหภูมิสูงกว่าและได้รับการหล่อลื่นได้ไม่ดีเท่าด้านล่างของกระบอกสูบ ในระหว่างที่เครื่องยนต์ทำงาน ด้านข้างผนังของกระบอกสูบจะเป็นส่วนที่รับภาระกรรมมากที่สุด และมีความเสี่ยงที่จะกระบอกสูบจะเบี้ยวเป็นวงรี ดังนั้นเพื่อลดความสึกหรอของส่วนนี้ จึงมีการออกแบบให้มีการฉีดน้ำมันหล่อลื่นผนังกระบอกสูบเป็นพิเศษ น้ำมันหล่อลื่นที่ว่านี้ถูกส่งมาจากปั๊มที่รูน้ำมันบริเวณเพลาข้อเหวี่ยง และถูกฉีดออกมาจากรูที่ก้านสูบ
==อ้างอิง==
เทคโนโลยีเครื่องยนต์
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนอเมริกาใต้

การแข่งขันวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนอเมริกาใต้ เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายระดับทีมชาติซึ่งจัดขึ้นที่มอสตาซัล ประเทศชิลี ระหว่างวันที่ 10–12 มกราคม ค.ศ. 2020 4 ทีมจะได้เข้าแข่งขันในทัวร์นาเมนต์นี้ โดยจะมีเพียงหนึ่งทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
==การคัดเลือก==
สี่อันดับแรกจากวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2019ที่ยังไม่ผ่านการคัดเลือกเข้าโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะได้สิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกนี้ ตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากวอลเลย์บอลชิงแชมป์อเมริกาใต้ 2019
(3)
(4)
(5)
(6)
==สนามแข่งขัน==
Gran Arena Monticello, มอสตาซัล, ประเทศชิลี
==ผลการแข่งขัน==
เวลาการแข่งขันเป็นเวลามาตรฐานในท้องถิ่น  (00)
|}
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==ดูเพิ่ม==
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนอเมริกาใต้
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
อันดับการแข่งขัน
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2563
เครื่องยนต์สูบเรียง

เครื่องยนต์สูบเรียง (inline engine) คือเครื่องยนต์สันดาปภายในซึ่งมีกระบอกสูบทั้งหมดเรียงตัวเป็นหนึ่งแถวตรง โดยทั่วไปมักใช้โครงสร้างแบบสี่สูบ หกสูบ และแปดสูบ มีการใช้งานอย่างแพร่หลายทั้งในรถยนต์, รถจักรยานยนต์, หัวรถจักร และอากาศยาน
เครื่องยนต์สูบเรียงเป็นเครื่องยนต์ที่มีการจัดวางองค์ประกอบแบบพื้นฐานที่สุด มีกรรมวิธีการสร้างและซ่อมบำรุงรักษาง่ายไม่ซับซ้อน เครื่องยนต์สูบเรียงมีขนาดเล็กกว่าเครื่องยนต์แบบอื่นอย่างเครื่องยนต์ดวงแฉก และสามารถติดตั้งในทิศทางใดก็ได้ หากกระบอกสูบถูกจัดวางในแนวดิ่งจะเรียกเครื่องยนต์นี้ว่า เครื่องยนต์ตั้งตรง (Straight engine) แต่หากวางทำมุมองศากับแนวดิ่งจะเรียกว่า เครื่องยนต์เอียง (Slant engine) การวางกระบอกสูบแบบตั้งตรงมีความง่ายกว่าการวางแบบรูปทรงตัว V
==อ้างอิง==
เทคโนโลยีเครื่องยนต์
ก้านสูบ

ก้านสูบ (Connecting rod) เป็นชิ้นส่วนของเครื่องยนต์ลูกสูบ เชื่อมลูกสูบเข้ากับเพลาข้อเหวี่ยงเข้าด้วยกัน ทำหน้าที่ส่งถ่ายกำลังงานจากลูกสูบไปหมุนเพลาข้อเหวี่ยง ปลายด้านเล็กนั้นจะยึดติดกับสลักลูกสูบ และปลายด้านใหญ่จะยึดติดกับเพลาข้อเหวี่ยง
ก้านสูบในเครื่องยนต์รถยนต์มักทำด้วยอะลูมิเนียมอัลลอย แต่ถ้าเป็นเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ ก้านสูบจะทำด้วยเหล็กหล่อเหนียว โดยกรรมวิธีอัดรูปหรือการหล่อทั้งชิ้น แล้วนำมาตกแต่งให้ได้รายละเอียดและรูปร่างตามต้องการ ด้ามสูบของก้านสูบถูกออกแบบให้มีพื้นที่หน้าตัดเป็นตัวไอเพื่อลดน้ำหนักและเพิ่มความแข็งแรง ก้านสูบบางแบบจะมีรูน้ำมันที่ปลายก้านสูบด้านใหญ่ รูน้ำมันที่ว่านี้มีไว้เพื่อฉีดน้ำมันไปหล่อลื่นผนังกระบอกสูบ ก้านสูบทุกชิ้นมีน้ำหนักเท่ากัน ถ้านํ้าหนักไม่เท่ากันจะก่อให้เกิดการไม่สมดุล
ก้านสูบมีการใช้งานอย่างทั่วไปในเครื่องยนต์สันดาปภายในและเครื่องจักรไอน้ำ หลักฐานการใช้งานก้านสูบที่เก่าแก่ที่สุดอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อถ่ายกำลังงานจากกังหันน้ำไปยังแท่นเลื่อยของโรมัน
==อ้างอิง==
เทคโนโลยีเครื่องยนต์