pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดยวด

วัดยวด ตั้งอยู่บ้านเลียบ เลขที่ 21 หมู่ที่ 7 ตำบลบ้านแพนอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อยู่ริมแม่น้ำน้อย มีเนื้อที่ 47 ไร่ 3 งาน 25 ตารางวา โฉนดเลขที่ 15600 มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 3 ตารางวา โฉนดเลขที่ 187 .
== อาณาเขต ==
ทิศเหนือ ติดต่อกับที่ดินของวัดโบสถ์ (ล่าง) 
ทิศใต้ ติดต่อกับทางสาธารณ 
ทิศตะวันออก ติดต่อกับถนนชลประทาน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับแม่น้ำน้อย 
== ประวัติ ==
วัดยวด ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2125 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังสุดเนื่องจากมีการก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นเมื่อ วันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2520 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 26 เมตร ยาว 41 เมตร .
=== ศาสนสถาน ===
1.1 อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2412 ขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งใหม่ เมื่อ วันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2520 มีเขตวิสุงคามสีมากว้าง 26 เมตร ยาว 41 เมตร .
=== ศาสนวัตถุ ===
1.1 พระประธานในอุโบสถ พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว 
1.2 พระพุทธรูปยืน พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปาง- ขนาด สูง - นิ้ว 
1.3 พระพุทธรูปทองคำขาว พุทธลักษณะ เป็นพระพุทธรูป ปางสมาธิ ขนาดพระเพลากว้าง - นิ้ว สูง - นิ้ว .
=== เสนาสนะ ===
1.1 หอสวดมนต์, กุฏิสงฆ์, กุฏิเจ้าอาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 กว้าง 9 เมตร ยาว 16 เมตร 
1.2 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2494 กว้าง 15 เมตร ยาว 23 เมตร 
1.3 กุฏิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารไม้และครึ่งตึกครึ่งไม้ 
''นอกจากนี้ ยังมี ฌาปนสถาน ศาลาอเนกประสงค์ โรงเก็บพัสดุ โรงครัว ซุ้มประตูวัด .
== การบริหารและการปกครอง ==
=== ลำดับเจ้าอาวาส ===
1. พระอธิการแจ่ม 
2. พระอธิการเจิม ติสฺส
3. เจ้าอธิการจิบ ธมฺมโชติ 
4. พระอธิการเทียม จนฺทโชโต พ.ศ. 2488 - พ.ศ. 2494 
5. พระอธิการประเสริฐ ปสฏฺโฐ พ.ศ. 2495 - พ.ศ. 2502
6. พระอธิการซ่ำ สุทฺธาธิโก พ.ศ. 2503 - พ.ศ. 2508
7. พระอธิการภู อตฺตรกฺโข พ.ศ. 2509 – พ.ศ. 2531
8. พระครูปลัดถนอม ฌานรโต พ.ศ 2533 - พ.ศ. 2560 
9. พระปลัดอานนท์ อานนฺโท พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน
=== ลำดับเจ้าอาวาส ===
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดยวด ต.บ้านแพน อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ลำดับที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1||พระอธิการแจ่ม||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 2||พระอธิการเจิม||เจ้าอาวาส|| - || - || align=left|มรณภาพ
|-
| 3||เจ้าอธิการจิบ ธมฺมโชติ||เจ้าอาวาส|| - || พ.ศ. 2487 || align=left|มรณภาพ
|-
| 4||พระอธิการเทียม จนฺทโชโต ||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2488 || พ.ศ. 2494 || align=left|ลาสิกขา
|-
| 5||พระอธิการประเสริฐ ปสฏฺโฐ||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2495 || พ.ศ. 2502 || align=left|มรณภาพ
|-
| 6||พระอธิการซ่ำ สุทฺธาธิโก||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2503 || พ.ศ. 2508 || align=left|มรณภาพ
|-
| 7||พระอธิการภู อตฺตรกฺโข ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2509 ||พ.ศ. 2531|| align="left" |มรณภาพ
|-
| 8||พระครูปลัดถนอม ฌานรโต||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2533 ||พ.ศ. 2560|| align="left" |มรณภาพ
|-
| 9||พระปลัดอานนท์ อานนฺโท
|เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2560 || ปัจจุบัน || align=left|ปัจจุบัน
|-
|}
== อ้างอิง ==
ยวด
ขิงญี่ปุ่น

ขิงญี่ปุ่น หรือ เมียวงะ (茗荷) จัดอยู่ในสปีชีส์ Zingiber mioga ในวงศ์ขิง (Zingiberaceae) เป็นพืชอายุหลายปีที่เป็นไม้ล้มลุก ผลัดใบ เป็นพืชพื้นเมืองของญี่ปุ่น จีน และตอนใต้ของเกาหลี ใช้เพียงดอกตูมและหน่อที่ดูน่ารับประทานเท่านั้น ในการนำมาทำอาหาร ดอกตูมจะถูกหั่นอย่างสวยงาม และใช้ในครัวญี่ปุ่นเพื่อประดับอาหาร สำหรับซุปเต้าเจี้ยว (มิโซชิรุ) เครื่องดองแบบจีน (ซูโนโมโนะ) และอาหารเช่นมะเขือเผา ในครัวเกาหลี ดอกตูมถูกเสียบไม้สลับกับเนื้อสัตว์ จากนั้นจึงนำไปทอดในน้ำมันตื้น ๆ
แต่เดิมขิงชนิดนี้เป็นพืชที่เก็บเกี่ยวในญี่ปุ่น แต่ต่อมามีผู้นำไปปลูกในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์เพื่อส่งออกไปยังตลาดญี่ปุ่น
เช่นเดียวกับพืชป่าทั่วไป ขิงญี่ปุ่นชอบที่ร่มแสงแดดรำไร ทนความหนาวเย็นได้ -18 องศาเซลเซียส หรือ 0 องศาฟาเรนไฮต์ และอาจทนความเย็นได้มากกว่านั้น
== สรรพคุณทางยา ==
องค์ประกอบบางอย่างของขิงญี่ปุ่นเป็นพิษต่อเซลล์ (Cytotoxic) องค์ประกอบอื่น ๆ แสดงคุณลักษณะที่ดี ในความเป็นไปได้ที่จะต่อต้านสารที่ก่อให้เกิดมะเร็ง (Anti-carcinogenic)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
"Myoga" at 4seasonseeds.com.au
Inflorescence vegetables
อาหารญี่ปุ่น
Stem vegetables
สกุลขิง
พืชที่พบในประเทศจีน
พืชที่พบในประเทศญี่ปุ่น
หมาป่าดิงโก

หมาป่าดิงโก (dingo; ) สุนัขป่าชนิดย่อย ชนิดหนึ่ง พบได้เฉพาะที่ออสเตรเลียเท่านั้น หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขป่าชนิดย่อยเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายสุนัขบ้านมากที่สุด จึงสันนิษฐานว่าบรรพบุรุษของหมาป่าดิงโก สืบเชื้อสายมาจากสุนัขบ้านจากเอเชียอาคเนย์ (รวมถึงประเทศไทยด้วย) โดยเข้ามาอยู่ในออสเตรเลียเมื่อราว 3,000-4,000 ปีก่อน หมาป่าดิงโกจัดเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์สุนัข (Canidae) ที่พบในออสเตรเลีย

หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขป่าขนสั้น หางเป็นพวง สีขนมีหลากหลายมาก ส่วนใหญ่จะเป็นสีน้ำตาลอมเหลือง ในบางตัวอาจมีสีเทาหรือแดง แม้กระทั่งขาวล้วนหรือดำล้วนก็มี มีอุปนิสัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ มีนิสัยดุร้ายและปราดเปรียวมาก แม้พื้นที่ ๆ อาศัยอยู่จะเป็นทะเลทรายหรือที่ราบกว้างใหญ่ แต่หมาป่าดิงโกก็สามารถป่ายปีนก้อนหินหรือหน้าผาได้อย่างคล่องแคล่ว
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ สูงประมาณ 52-60 เซนติเมตร ความยาวลำตัวตั้งแต่ปลายจมูกจรดหาง 117-124 เซนติเมตร น้ำหนักตัวประมาณ 13-24 กิโลกรัม
หมาป่าดิงโกจัดเป็นสัตว์อันตรายชนิดหนึ่งในออสเตรเลีย โดยจะโจมตีใส่สัตว์เลี้ยงของมนุษย์เช่น แกะ หรือ ม้า ได้ แม้กระทั่งโจมตีใส่มนุษย์และทำร้ายจนถึงแก่ความตายได้ด้วย หมาป่าดิงโกเป็นสุนัขที่ไม่เชื่อง ดังนั้น จึงตกเป็นสัตว์ที่ถูกล่าในศตวรรษที่ผ่านมา
ปัจจุบัน หมาป่าดิงโก มีสถานะที่มีความเสี่ยงในการสูญพันธุ์  ในทางตอนใต้และตะวันออกของออสเตรเลีย มีการแบ่งเขตเป็นพื้นที่อนุรักษ์พันธุ์หมาป่าดิงโก เพื่อไม่ให้หมาป่าดิงโกเข้ามาปะปนกับมนุษย์หรือสัตว์ชนิดอื่น  โดยกั้นเป็นรั้วยาวกว่าครึ่งของประเทศออสเตรเลีย  ซึ่งจัดเป็นแนวรั้วที่ยาวที่สุดในโลก
ในปี ค.ศ. 2010 นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์ ได้เปิดเผยผลการวิจัยว่า จากการศึกษาดีเอ็นเอพบว่า หมาป่าดิงโกและสุนัขป่านิวกินี (C. l. hallstromi) ซึ่งเป็นสุนัขป่าพื้นเมืองของเกาะนิวกินี นั้นเป็นสายพันธุ์สุนัขป่าที่ใกล้เคียงกับสุนัขบ้านมากที่สุด และถือเป็นสายพันธุ์สุนัขแท้ ๆ ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ซึ่งปัจจุบันนี้สุนัขทั้ง 2 สายพันธุ์นี้ก็ใกล้สูญพันธุ์อย่างเต็มที่แล้ว โดยเฉพาะหมาป่าดิงโกที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์เพราะการผสมข้ามสายพันธุ์ เพราะกว่า 80 เปอร์เซนต์ ของหมาป่าดิงโกที่อาศัยแถบชายฝั่งทางตะวันออกของออสเตรเลียเป็นพันธุ์ผสมที่ผสมกับสุนัขสายพันธุ์อื่น  ในปัจจุบันหมาป่าดิงโกสายพันธุ์แท้หลงเหลือเพียงแห่งเดียวเท่านั้น คือ เกาะเฟรเซอร์ ในรัฐควีนส์แลนด์ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย 
== ดูเพิ่ม ==
สุนัขป่านิวกินี
== อ้างอิง ==
ปัญหาสุนัขหมาป่าดิงโกในออสเตรเลีย
==แหล่งข้อมูลอื่น==
พันธุ์สุนัขที่มีต้นกำเนิดในประเทศออสเตรเลีย
สุนัข
สุนัขพื้นเมือง
สัตว์ที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ฮอนด้า แอคคอร์ด ไฮบริด

ฮอนด้า แอคคอร์ด ไฮบริด(Honda Accord Hybrid) เป็นรถยนต์ขนาดกลาง 4 ประตู ผลิตโดยบริษัทฮอนด้า เปิดตัวจำหน่ายเมื่อปี 2557 เครื่องยนต์ทำงาน้ดวยมอเตอร์ไฟฟ้า 2 ตัว เกียร์ E-CVT ระบบไฮบริดของ Honda Accord Hybrid เป็นแบบ Sport Hybrid Interlligent Multi-Mode Drive หรือ i-MMD ทำงานด้วยเครื่องยนต์ Atkinson Cycle เบนซิน i-VTEC บล๊อก 4 สูบ DOHC ขนาด 2.0 ลิตร
คุณสมบัติอื่นๆ ของรถยนต์ ฮอนด้า แอคคอร์ด ไฮบริด
เพิ่มระบบความปลอดภัยด้านหน้า Collision Mitigation BrakeSistem(CMBS)ระบบเตือนการชนด้านหน้าด้านเรดาห์ พร้อมตัวช่วยเบรก เป็นระบบที่ช่วยลดความเร็วของตัวรถ เมื่ออยู่ใกล้คันหน้ามากเกินไป เพื่อลดอัดการการเสี่ยงและลดความรุนแรงในการชน มีกล้องตรงกระจกด้านข้างซ้าย เพื่อมองในมุมอับ และจะแสดงผลผ่านหน้าจอ กล้องส่องภาพด้านหลังสามารถปรับได้ 3 ระดับในการมอง G Force Control (G-con)เทคโนโลยีความปลอดภัยเพื่อดูซับและกระจายแรงกระแทกของตัวรถ
==อ้างอิง==
ฮอนด้า แอคคอร์ด ไฮบริด 
ข้อมูลรถยนต์ ฮอนด้า แอคคอร์ด ไอบริด 
รถฮอนด้า
วงศ์ครึ่งหมา

วงศ์ย่อยครึ่งหมา (Hemicyoninae) หรือ วงศ์ย่อยสัตว์ครึ่งหมา เป็นวงศ์ย่อยที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ถิ่นอาศัยเก่าคือยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกา และ เอเชีย ในต้นสมัยโอลิโกซีนถึงปลายสมัยไมโอซีน เคยมีชีวิตอยู่เมื่อ 33.9–5.3 ล้านปี จัดเป็นวงศ์ย่อยของหมี  
==การจัดจำแนก==
วงศ์ย่อย †Hemicyoninae (Frick, 1926)
* เผ่า †Cephalogalini (de Bonis, 2013)
** †Adelpharctos (de Bonis, 1971)
*** †Adelpharctos ginsburgi (de Bonis, 2011)
*** †Adelpharctos mirus (de Bonis, 1971)
** †Cyonarctos (de Bonis, 2013)
*** †Cyonarctos dessei (de Bonis, 2013)
** †Phoberogale (Ginsburg & Morales, 1995)
*** †Phoberogale minor (Filhol, 1877)
*** †Phoberogale bonali (Helbing, 1928)
*** †Phoberogale depereti (Viret, 1929)
*** †Phoberogale gracile (Pomel, 1847)
** †Filholictis (de Bonis, 2013)
*** †Filholictis filholi (Munier-Chalmas, 1877)
** †Cephalogale (Jourdan, 1862)
*** †Cephalogale shareri (Wang, et al., 2009)
*** †Cephalogale gergoviensis (Viret, 1929)
*** †Cephalogale ginesticus (Kuss, 1962)
*** †Cephalogale geoffroyi (Jourdan, 1862)
* เผ่า †Phoberocyonini (Ginsburg & Morales, 1995)
** †Plithocyon (Ginsburg, 1955)
*** †Plithocyon armagnacensis (Ginsburg, 1955)
*** †Plithocyon statzlingii (Frick, 1926)
*** †Plithocyon bruneti (Ginsburg, 1980)
*** †Plithocyon barstowensis (Frick, 1926)
*** †Plithocyon ursinus (Cope, 1875)
** †Phoberocyon (Ginsburg, 1955)
*** †Phoberocyon hispanicus (Ginsburg & Morales, 1998)
*** †Phoberocyon dehmi (Ginsburg, 1955)
*** †Phoberocyon huerzeleri (Ginsburg, 1955)
*** †Phoberocyon aurelianensis (Mayet, 1908)
*** †Phoberocyon youngi (Xiang et al., 1986)
*** †Phoberocyon johnhenryi (White, 1947)
* เผ่า †Hemicyonini (Frick, 1926)
** †Zaragocyon (Ginsburg & Morales, 1995)
*** †Zaragocyon daamsi (Ginsburg & Morales, 1995)
** †Dinocyon (Jourdan, 1861)
*** †Dinocyon aurelianensis (Frick, 1926)
*** †Dinocyon sansaniensis (Frick, 1926)
*** †Dinocyon thenardi (Jourdan, 1861)
** †Hemicyon (Lartet, 1851)
*** †Hemicyon barbouri (Colbert, 1941)
*** †Hemicyon teilhardi (Colbert, 1939)
*** †Hemicyon grivensis (Frick, 1926)
*** †Hemicyon minor (Dépéret, 1887)
*** †Hemicyon sansaniensis (Lartet, 1851)
== อ้างอิง ==
สัตว์มีแกนสันหลัง
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
หมี
วงศ์ใหญ่สัตว์ตีนครีบ

สัตว์ตีนครีบ (Pinnipedia) หรือ วงศ์ใหญ่สัตว์ตีนครีบ เป็นวงศ์ใหญ่ที่มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลที่มีเท้าครีบ วงศ์ใหญ่มีวงศ์อื่น ๆ รองลงมาได้แก่ วงศ์วอลรัส วงศ์แมวน้ำมีหู และ วงศ์แมวน้ำ วงศ์ใหญ่สัตว์ตีนครีบมี 33 สปีชีส์ และมีมากกว่า 50 สปีชีส์ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว โดยมีการค้นพบจากหลักฐานของซากดึกดำบรรพ์ สัตว์ตีนครีบจัดอยู่ในอันดับสัตว์กินเนื้อ และสัตว์ในวงศ์อื่นที่มีเชื้อสายใกล้เคียงมากที่สุดคือสัตว์ในวงศ์หมีและวงศ์เพียงพอน (เพียงพอน แรคคูน และ สกังก์)
== กายวิภาคศาสตร์และสรีรวิทยา ==
=== การควบคุมอุณหภูมิ ===

=== การหลับนอน ===
สัตว์ตีนครีบสามารถใช้ชีวิตในใต้น้ำทะเลได้เป็นเวลาหลายเดือน จึงสามารถนอนหลับในน้ำได้ นักวิทยาศาสตร์พบว่าสัตว์ตีนครีบมักนอนหลับครั้งละภายในไม่กี่นาทีในระหว่างที่นอนหงายท้อง เมื่อสัตว์ตีนครีบนอนหลับในน้ำทะเล ครึ่งหนึ่งของสมองจะหลับแต่อีกครึ่งของสมองจะตื่น สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลชนิดอื่น ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้สัตว์ตีนครีบสามารถหลบหลีกสัตว์ร้ายได้ทัน  ยามเมื่อสัตว์ตีนครีบนอนบนบก สมองทั้งสองข้างมักหลับสนิท
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
*
แมวน้ำมีหู

แมวน้ำมีหู (Eared seals) เป็นวงศ์ที่จัดอยู่ในวงศ์ใหญ่สัตว์ตีนครีบ มี 15 สปีชีส์ ใน 7 สกุล (อีกสปีชีส์หนึ่งสูญพันธุ์ไปแล้วในช่วงปี ค.ศ. 1947) วงศ์แมวน้ำมีหูมีสองวงศ์ย่อย ได้แก่ วงศ์ย่อยสิงโตทะเล กับ วงศ์ย่อยแมวน้ำขน (fur seals) วงศ์แมวน้ำมีหูเป็นวงศ์ที่แตกต่างจากวงศ์แมวน้ำแท้ (true seals) และ วงศ์วอลรัส แมวน้ำมีหูเป็นสัตว์กึ่งบกกึ่งน้ำ โดยออกหากินและเดินทางในน้ำ แต่ผสมพันธุ์และพักผ่อนบนแผ่นดินหรือน้ำแข็ง อาศัยอยู่ในอากาศที่ค่อนข้างหนาว อยู่ตามมหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ มหาสมุทรอินเดียตอนใต้และมหาสมุทรแอตแลนติกตอนใต้ จะไม่ค่อยอาศัยในมหาสมุทรแอตแลนติก
== อ้างอิง ==
Berta, A., and L. Sumich (1999) Marine Mammals: Evolutionary Biology. San Diego: Academic Press.
*
สัตว์ตีนครีบ
ฟุตบอลในประเทศอาร์เจนตินา

ฟุตบอลในประเทศอาร์เจนตินา เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของประเทศ โดยเป็นหนึ่งในประเทศที่มีผู้เล่นมากที่สุด (2,658,811 คน ซึ่งแบ่งเป็น 331,811 คนที่ได้ทำการจดทะเบียน และ 2,327,000 คนที่ไม่ได้ทำการจดทะเบียน; กับ 3,377 สโมสร และเจ้าหน้าที่ 37,161 คน โดยอิงข้อมูลจากฟีฟ่า) และเป็นกีฬาสันทนาการที่ได้รับความนิยมมากที่สุด โดยมีผู้เล่นตั้งแต่วัยเด็กถึงวัยชรา ร้อยละของชาวอาร์เจนตินาประกาศถึงความภักดีต่อสโมสรฟุตบอลอาร์เจนตินาเป็นจำนวนถึง 90 เปอร์เซนต์
ฟุตบอลได้รับการแนะนำให้รู้จักในประเทศอาร์เจนตินาในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยผู้อพยพชาวอังกฤษที่บัวโนสไอเรส และได้มีการจัดการแข่งขันลีกอาร์เจนตินาครั้งแรกขึ้นใน ค.ศ. 1891 นับเป็นลีกที่มีความเก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสามของโลก (นับตั้งแต่บริเตนใหญ่และเนเธอร์แลนด์) ส่วนสมาคมฟุตบอลอาร์เจนตินา (อาฟา) ได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1893 และเป็นสมาคมฟุตบอลแห่งชาติที่มีความเก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับแปดของโลก
ฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินาเป็นหนึ่งในแปดทีมชาติที่เคยชนะการแข่งขันฟุตบอลโลก โดยสามารถทำได้ใน ค.ศ. 1978 และ 1986 รวมทั้งได้ตำแหน่งรองชนะเลิศใน ค.ศ. 1930 และ 1990 ทีมนี้ยังชนะการแข่งขันระดับแถวหน้า ดังรายการโกปาอาเมริกาถึงสิบสี่สมัย รวมถึงคอนเฟเดอเรชันส์คัพใน ค.ศ. 1992 ส่วนฟุตบอลโอลิมปิกทีมชาติอาร์เจนตินาเคยได้รับรางวัลสองเหรียญทอง (ใน ค.ศ. 2004 และ 2008) ในขณะที่รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ได้เคยชนะการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี มาแล้วถึงหกสมัย ส่วนการแข่งขันในระดับสโมสร ทีมสโมสรจากอาร์เจนตินายังชนะการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลกได้มากที่สุด (9 สมัย) และมากที่สุดในโกปาบีเบร์ตาโดรีช (22 สมัย)
สำหรับฟุตบอลหญิงได้มีการแข่งขันลีกแห่งชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1991 ซึ่งคือรายการกัมเปโอนาโตเดฟุตโบลเฟเมนิโน นอกจากนี้ ฟุตบอลหญิงทีมชาติอาร์เจนตินายังได้รับการคัดเลือกเข้าสู่การแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงครั้งแรกใน ค.ศ. 2007 และชนะการแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงแชมป์อเมริกาใต้ (ซึ่งเป็นการแข่งขันระดับสูงสุดของทวีป) ครั้งแรกใน ค.ศ. 2006
ส่วนด้านฟุตซอล ทีมชาติอาร์เจนตินาได้เป็นแชมป์อาเอเมเอเฟ ฟุตซอลเวิลด์คัพ ใน ค.ศ. 1994  รวมถึงได้เข้าแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ โดยได้อันดับสี่ในฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2004 ทีมชาติอาร์เจนตินายังชนะการแข่งขันฟุตซอลโกปาอาเมริกาใน ค.ศ. 2003 นอกจากนี้ ทีมชาติอาร์เจนตินายังได้เป็นแชมป์โลกฟุตซอลสำหรับคนพิการทางสายตาใน ค.ศ. 1998
ทีมชาติอาร์เจนตินายังชนะการแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก โดยมีผลงานที่ดีที่สุดคืออันดับสามใน ค.ศ. 2001
== ดูเพิ่ม ==
ฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา
นักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Argentine Football Association website
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี (FIVB Volleyball Men's U23 World Championship) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระหว่างประเทศสำหรับประเภททีมชายที่อายุไม่เกิน 23 ปี อยู่ภายใต้การกำกับของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (เอฟไอวีบี)
การแข่งขันครั้งแรกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2013 ที่ อูเบร์ลังเดีย ประเทศบราซิล และการแข่งขันได้รับการจัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี โดยการแข่งขันครั้งล่าสุดจัดขึ้นที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ในเมืองดูไบ และทีมชนะเลิศคือทีมชาติรัสเซีย การแข่งขันชิงแชมป์โลกครั้งต่อไปจะจัดขึ้นที่ประเทศอียิปต์ ในปี ค.ศ. 2017
การแข่งขันที่คล้ายกันสำหรับประเภททีมหญิงคือ วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
== สรุปการแข่งขัน ==
== ตารางเหรียญการแข่งขัน ==
{| 
|-
|1
|align=left|
|1||1||1||3
|-
|rowspan=2|2
|align=left|
|1||0||0||1
|-
|align=left|
|1||0||0||1
|-
|rowspan=2|4
|align=left|
|0||1||0||1
|-
|align=left|
|0||1||0||1
|-
|rowspan=2|6
|align=left|
|0||0||1||1
|-
|align=left|
|0||0||1||1
|-
!colspan=2| รวม || 3 || 3 || 3 || 9
|}
== ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2013

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2013 (2013 FIVB Volleyball Men's U23 World Championship) เป็นการแข่งขันครั้งแรกของการแข่งขัน ซึ่งจัดขึ้นในอูเบอร์ลันเดีย, ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 6–13 ตุลาคม ค.ศ. 2013
== เกณฑ์การแข่งขัน ==
รูปแบบการแข่งขันจะมี 12 ทีมเข้าแข่งขันโดยจะถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม แข่งขันในรูปแบบรอบคัดเลือก รอบรองชนะเลิศจะมี 2 ทีมจากแต่ละกลุ่ม
== การคัดเลือก ==
แต่ละสมาพันธ์จะส่งตัวแทนเข้าแข่งขันได้ไม่เกิน 2 ประเทศ สำหรับเกณฑ์การคัดเลือกอยู่กับดุลยพินิจของแต่ละสมาพันธ์
== การแบ่งกลุ่ม ==
แต่ละทีมได้รับการแบ่งกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับโลกเอฟไอวีบี ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2013 เอฟไอวีบีสงวนลิขสิทธิ์ให้เจ้าภาพเป็นทีมวางของกลุ่ม A โดยไม่คำนึงถึงอันดับโลก ตัวเลขในวงเล็บเป็นอันดับโลก ยกเว้นเจ้าภาพอันดับที่ 1
== สนามแข่งขัน ==
== รอบคัดเลือก ==
เขตเวลาบราซิเลีย (00).
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
== รอบสุดท้าย ==
เขตเวลาบราซิเลีย (00).
===รอบจัดอันดับ 5–8===
====รอบจัดอันดับที่ 5-8====
|}
====รอบชิงอันดับที่ 7====
|}
====รอบชิงอันดับที่ 5====
|}
=== รอบ 4 ทีมสุดท้าย ===
====รอบรองชนะเลิศ====
|}
====รอบชิงอันดับที่ 3====
|}
====รอบชิงชนะเลิศ====
|}
== อันดับการแข่งขัน ==
== รางวัล ==
ผู้เล่นทรงคุณค่า
รีการ์ดู ลูกาเรลลี
เซ็ตยอดเยี่ยม
Dmitry Kovalev
ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
Uroš Kovačević
Filip Stoilović
ตัวบล็อกยอดเยี่ยม
Ventsislav Ragin
Matheus Cunda
ตัวตบตรงข้ามหัวเสายอดเยี่ยม
Aleksandar Atanasijević
ลิเบอโร่ยอดเยี่ยม
Guilherme Kachel
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
อันดับการแข่งขัน
สถิติ
2013 
เทศกาลกีฬาในประเทศบราซิล
การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่บราซิลเป็นเจ้าภาพ
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2556
พริมา พันธุ์เจริญ

พริมา พันธุ์เจริญ (เกิด 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534) ชื่อเล่น พริม เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มีผลงานละครเรื่องแรกคือเรื่อง ผู้ดีอีสาน (2556)
== ประวัติ ==
จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนนานาชาติเทรลล์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากวิทยาลัยนานาชาติ สาขาการจัดการโรงแรม (หลักสูตรนานาชาติ) มหาวิทยาลัยศิลปากร เกียรตินิยมอันดับ 2
== ผลงานเพลง ==
=== สตูดิโออัลบั้ม ===
I'm Ready
ซิงเกิล
"Sad Birthday"
"Lonely Valentine"
=== เพลงอื่น ๆ ===
"สวย เริ่ด เชิด ยอม" ประกอบละครเรื่อง สวย เริ่ด เชิด โสด "เธอคือ" ประกอบละครเรื่อง
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี (FIVB Volleyball Women's U23 World Championship) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงอายุไม่เกิน 23 ปี การแข่งขันครั้งแรกเกิดขึ้นในตีฮัวนา และเมคีกาลี, ประเทศเม็กซิโก ในปี ค.ศ. 2013
==สรุปการแข่งขัน==
==Medals summary==
{| 
|-
|1
|align=left|
|1||1||0||2
|-
|rowspan=2|2
|align=left|
|1||0||0||1
|-
|align=left|
|1||0||0||1
|-
|4
|align=left|
|0||1||1||2
|-
|5
|align=left|
|0||1||0||1
|-
|rowspan=2|6
|align=left|
|0||0||1||1
|-
|align=left|
|0||0||1||1
|-
!colspan=2| Total || 3 || 3 || 3 || 9
|}
== ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2013

วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2013 (2013 FIVB Volleyball Women's U23 World Championship) จัดขึ้นในตีฮัวนาและเม็กซิกาลี ประเทศเม็กซิโก จัดขึ้นทั้งหมด 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 5–12 ตุลาคม ค.ศ. 2013 เป็นครั้งแรกของการแข่งขัน ประเทศจีนได้รับรางวัลชนะเลิศและ เหยา ตี้ ได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า 
== เกณฑ์การแข่งขัน ==
การแข่งขันจะมีทั้งหมด 12 ทีมจะถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม จะแข่งขันในรูปแบบพบกันหมด 2 ทีมแรกของแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ สิทธิ์ในการเข้าร่วมแข่งขันประกอบไปด้วย 2 ประเทศของแต่ละสมาพันธ์, ประเทศเจ้าภาพเม็กซิโก และประเทศที่มีอันดับโลกสูงสุด (สหรัฐอเมริกา)
===ทีมที่ผ่านการคัดเลือก===
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ อนุญาตให้มีทีมเข้าร่วมการแข่งขันได้ทั้งหมดทวีปละ 2 ทีม การคัดเลือกขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของแต่ละสมาพันธ์
เยอรมนีได้รับเชิญในฐานะไวลด์การ์ดหลังจากแอลจีเรีย ตัวแทนจากสมาพันธ์วอลเลย์บอลแอฟริกาถอนทีมออกจากการแข่งขัน
===การแบ่งกลุ่ม===
การจับฉลากแบ่งกลุ่มของแต่ละกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับโลกทีมชาติชุดใหญ่ ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2013
{|class="wikitable" style="width:50%;"
|-
!width=25%|กลุ่ม A
!width=25%|กลุ่ม B
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|}
==สนาม==
ศูนย์กีฬาบาจาแคลิฟอร์เนีย, ตีฮัวนา, ประเทศเม็กซิโก – กลุ่ม A และ รอบสุดท้าย
ยิมเนเซี่ยมเดลเอสตา, เม็กซิกาลี, ประเทศเม็กซิโก – กลุ่ม B และ รอบสุดท้าย
==รอบแบ่งกลุ่ม==
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบจัดอันดับ 5–8===
====รอบจัดอันดับ 5–8====
|}
====รอบชิงอันดับที่ 7====
|}
====รอบชิงอันดับที่ 5====
|}
=== รอบรองชนะเลิศ ===
====รอบรองชนะเลิศ====
|}
====รอบชิงอันดับที่ 3====
|}
====รอบชิงชนะเลิศ====
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==รางวัล==
ผู้เล่นทรงคุณค่า
*
เซ็ตยอดเยี่ยม
*
ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม
*
*
ตัวตบตรงข้ามหัวเสายอดเยี่ยม
*
ตัวบล็อกยอดเยี่ยม
*
*
ลิเบอโร่ยอดเยี่ยม
*
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
2013
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2556
ณริฎษาพัชร แลม

ณริฎษาพัชร แลม  เป็นนักกีฬาแบดมินตันหญิงทีมชาติไทย ผู้ซึ่งมีความชำนาญในการแข่งขันประเภทหญิงคู่ โดยเธอเคยได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 22 ของโลก เมื่อครั้งที่จับคู่กับสราลีย์ ทุ่งทองคำ
== ประวัติ ==
ณริฎษาพัชร แลม เป็นลูกครึ่งชาวไทย-ฮ่องกง เธอเริ่มเล่นแบดมินตันตั้งแต่อายุ 9 ขวบ โดยมีกมลา ทองกร ซึ่งเป็นป้าแท้ ๆ เป็นผู้ชักชวน สำหรับรายการแรกที่ณริฎษาพัชรเข้าแข่งขันคือ อุดรธานีโอเพน โดยเธอได้อันดับ 2 ในประเภทคู่ จากนั้นราว 6–7 เดือน ณริฎษาพัชรได้เข้าแข่งขันรายการ ขอนแก่น และสุรนารีโอเพน ซึ่งเธอได้แชมป์มาทั้ง 2 รายการ ส่วนการแข่งขันในต่างประเทศครั้งแรกของณริฎษาพัชร คือรายการสิงคโปร์ยูธ ที่ซึ่งเธอได้แชมป์ในประเภทหญิงคู่
ทั้งนี้ ณริฎษาพัชร แลม เป็นนักเรียนจากโรงเรียนร่วมฤดี อินเตอร์เนชันแนล และใน พ.ศ. 2557 เธอได้ประกาศอำลาวงการเพื่อเดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา
== ชีวิตส่วนตัว ==
ณริฎษาพัชร แลม เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของณัฐนันท์ ทองกร และไอเวน ฮาวลอค แลม (บิดาผู้เป็นชาวฮ่องกง) ตลอดจนเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของกมลา ทองกร ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนแบดมินตันบ้านทองหยอด
== ความสำเร็จ ==
ประเภทหญิงคู่ร่วมกับพุธิตา สุภจิรกุล
ประเภทหญิงคู่ร่วมกับฤทัยชนก ไล้สวน
ประเภทหญิงคู่ร่วมกับสราลีย์ ทุ่งทองคำ
ประเภทคู่ผสมร่วมกับพิสิษฐ์ พูดฉลาด
== อ้างอิง ==
นักแบดมินตันหญิงชาวไทย
นักกีฬาทีมชาติไทย
แชมป์แบดมินตันแห่งประเทศไทย
ชาวไทยเชื้อสายฮ่องกง
อีกันบาการ์

อีกันบาการ์ (มาเลเซียและikan bakar) เป็นอาหารมาเลเซียและอินโดนีเซียที่ทำจากปลาย่างหรืออาหารทะเลอย่างอื่น แปลตรงตัวว่าปลาเผา เป็นอาหารที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซียโดยเฉพาะทางตะวันออก ปลามักจะปรุงด้วยเครื่องเทศบด บางครั้งใส่กะปิหรือซีอิ๊วหวานแล้วนำไปย่าง บางครั้งห่อด้วยใบตองขณะย่าง
== เครื่องปรุง ==
ปลามักจะปรุงด้วยซีอิ๊วและน้ำมันมะพร้าวหรือเนยเทียม ส่วนผสมที่เป็นเครื่องเทศจะต่างกันไปตามท้องถิ่น ส่วนใหญ่จะใช้ หัวหอม กระเทียม พริก ผักชี น้ำมะขาม ขมิ้น ข่าและเกลือ ในชวาและส่วนใหญ่ในอินโดนีเซียปลาจะออกรสหวานมากกว่ารสอื่น แต่ในมีนังกาเบา สุมาตรา และในคาบสมุทรมลายู ปลาจะออกสีเหลืองและรสเผ็ดและไม่ใส่ซีอิ๊วหวาน นิยมรับประทานปลาย่างนี้กับซัมบัลเบอลาจัน หรือซัมบัลเกอจัป
==รูปภาพ==
Ikan bakar.jpg|อีกันบาการ์ในมาเลเซีย
Grilling fish in Jimbaran.jpg|การย่างปลาในบาหลี
== อ้างอิง ==
อาหารมลายู
อาหารมาเลเซีย
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารปิ้งย่าง
อาหารจากเนื้อปลา
กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้

กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ (Southwestern Tai languages) เป็นกลุ่มภาษาไทในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ กลุ่มภาษานี้มีภาษาไทย ภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นเหนือ และภาษาไทใหญ่เป็นต้น
==สาขาย่อย==
ภาษาไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) มักจัดให้เป็นภาษาที่มีความหลากหลายมากที่สุด ดูเหมือนว่าภาษานี้จะยังคงสะท้อนการพัฒนาวรรณยุกต์ในตอนต้นซึ่งถูกบดบังในภาษาอื่น (ภาคกลาง - ตะวันออก) ภาษาที่สร้างใหม่มีชื่อว่า ภาษาไทดั้งเดิม ซึ่งถือเป็นบรรพบุรุษของภาษากลุ่มไททั้งหมด
รายการข้างล่างมาจากข้อมูลของ Ethnologue
ไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) (ไทย)
สาขาย่อยเชียงแสน (10)
*ไทดำ (เวียดนาม, ไทย, ลาว)
* ไทยถิ่นเหนือ (ล้านนา, ไทยวน; ไทย, ลาว, พม่า)
*ไทลื้อ (ลื้อ; จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว, พม่า)
*พวน (ไทย)
*ไทโซ่ง (ไทย)
*ไทย (ไทยกลาง/มาตรฐาน, สยาม; ไทย)
*ไทขาว (ไทด่อน; เวียดนาม, จีน)
*ไทแดง (เวียดนาม)
*Tai Meuay (ลาว)
*ไทเติ๊ก (เวียดนาม)
*ทูลาว (เวียดนาม)
สาขาย่อยลาว–ผู้ไท (4)
* ลาว (ลาว; ยกเว้นสำเนียงหลวงพระบางที่จัดเป็นกลุ่มภาษาเชียงแสน)
* Lao Nyo (กัมพูชา, ไทย)
* ผู้ไท (ไทย)
* อีสาน (ไทยถิ่นตะวันออกเฉียงเหนือ; ไทย, ลาว)
* Kaloeng (ไทย, ลาว)
สาขาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือ (ตระกูลภาษาฉาน) (9)
* อาหม (รัฐอัสสัม – สูญหาย ภาษาอัสสัมสมัยใหม่อยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน)
* คำตี้ (รัฐอัสสัม, พม่า)
* Tai Laing (Tai Lai; พม่า)
* เขิน (ขึน; พม่า)
* คำยัง (รัฐอัสสัม)
* ไทใหญ่ (ฉาน; พม่า)
* อ่ายตน (รัฐอัสสัม)
* ไทใต้คง (ไทเหนือ; จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว)
* Tai Phake (รัฐอัสสัม)
* ตุรุง (รัฐอัสสัม)
Ethnologue ได้รวมภาษาบางส่วนเข้าในสาขาย่อยตะวันตกเฉียงใต้ แต่ไม่จัดว่าอยู่ในกลุ่มใดจากรายการข้างบน เช่น ภาษาไทหย่า (จีน), ภาษาปูโก (ลาว), ภาษาปาซี้ (จีน), ภาษาไททัญ (เวียดนาม), ภาษาไทใต้คง (ลาว), ภาษาหงจินไต่ (จีน), ภาษายอง (ไทย) นอกจากนี้ Ethnologue ยังรวมบางภาษาเข้าในภาษาไทโดยไม่มีการจำแนกประเภทเพิ่มเติม เช่น ภาษากวน (ลาว), ภาษาไตโด (เวียดนาม), ภาษาไทปาว (ลาว) และภาษาคัง (ลาว) ตามหลักภูมิศาสตร์ ภาษาเหล่านี้น่าจะอยู่ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้
Ethnologue ยังรวมภาษาตั่ยซาปา (ซาปา) ของเวียดนามด้วย แต่ Pittayaporn ไม่รวมภาษานี้เข้าในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้แต่จัดให้เป็นภาษาที่มีความใกล้ชิดที่สุดนอกกลุ่มภาษานี้ ส่วน Pittayaporn รวมภาษาโย้ยเข้าไป ซึ่งทาง Ethnologue จัดให้เป็นกลุ่มภาษาไทเหนือ
== อ้างอิง ==
กลุ่มภาษาไท
ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้