pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
กีฬาบริดจ์ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42

กีฬาบริดจ์ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42 จัดแข่งขันที่โรงยิม 3 ชั้น โรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรี อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 7 ถึง 13 มกราคม พ.ศ. 2557 มีการชิงชัยทั้งหมด 6 เหรียญทอง ได้แก่ คู่ผสม, ทีมผสม, หญิงคู่, ทีมหญิง, คู่ทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ) และทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ)
== สรุปเหรียญรางวัล ==
{| 
|-bgcolor="ccccff"
| 1 || align=left| || 5 || 2 || 0 || 7
|-
| 2 || align=left| || 1 || 1 || 1 || 3
|-
| 3 || align=left| || 0 || 1 || 1 || 2
|-
|rowspan=2| 4 || align=left|  || 0 || 1 || 0 || 1
|-
| align=left| || 0 || 1 || 0 || 1
|-
| 6 || align=left| || 0 || 0 || 3 || 3
|-
| 7 || align=left| || 0 || 0 || 2 || 2
|-
|rowspan=2| 8 || align=left| || 0 || 0 || 1 || 1
|-
| align=left| || 0 || 0 || 1 || 1
|-
!colspan=2| รวม || 6 || 6 || 9 || 21
|}
== สรุปผลการแข่งขัน ==
{| 
|-
| คู่ผสม
| มัณฑณี  ใหญ่สว่างพินิจ  ตันสกุล
| สมชัย  ใบสมุทรศิรดา  เลิศพิมลชัย
| พันธ์จรูญ  จริยานันทเนตรวรรณา  อมรเมศวรินทร์
|-
| rowspan = 2| ทีมผสม
| rowspan = 2| วัลลภา  สว่างโสภากุลกนกพร  เจนบรรจงกฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์อัษฎางค์  เรียมศรี
| rowspan = 2| พรชัย  วรสายัณห์มัณฑณี  ใหญ่สว่างสุพจน์  ใหญ่สว่างเจนสิริ  พันธ์เกาะเลิ่งจุฬาภรณ์  นำชัยศิริพินิจ  ตันสกุล
|ศิริพร  ทองโคตรจตุรงค์  ศศิบุตรเกนหลง  จารุศรจิรวุฑฒิ์  โถทองคำธนาพร  ธัญญะเศรษฐ์รวิศว์  สุขเกษม
|-
|แอน  มาลากุล ณ อยุธยาพันธ์จรูญ  จริยานันทเนตรสงวน  ลิ่มเจริญชาติสุภางค์  เมฆจรัสวรรณา  อมรเมศวรินทร์เอกภัทร  ภัทรธำรง
|-
| หญิงคู่
| กนกพร  เจนบรรจงภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์
| วัลลภา  สว่างโสภากุลธฤตชลธร  ชดช้อย
| สุนิสา  วัฒนสุขเบ็ญจมาศ  ภมรมนตรี
|-
| rowspan = 2| ทีมหญิง
| rowspan = 2| ลานพิกุล  ธงไชยฤทธิ์อรยา  สุริยาวัลลภา  สว่างโสภากุลกนกพร  เจนบรรจงธฤตชลธร  ชดช้อยภาวิณี  สิทธิเจริญสวัสดิ์
| rowspan = 2| รัตติยา  วงษ์คำสอนทรายแก้ว  โสรัจธรรมกุลกนกวรรณ  หนูรูปงามชัชภัช  รัตน์นำใจชนณัฐวรัณ  ลิ้มพงษ์โศรดา  ปันทะเลิศ
|ภูเก็ตประภัสสร  เสงี่ยมพัชรินทร์  เทพมณีสุธาสินี  เลิศภัทรมนัสภัทรมน  เพ็ชรแก้วจรินทร์  วิเศษจินดากัญญ์วรา  เฟื่องฟู
|-
|ชลดา  กาญจนวริทธิ์มัณฑณี  ใหญ่สว่างเจนสิริ  พันธ์เกาะเลิ่งจุฬาภรณ์  นำชัยศิริดวงทิพย์  ศรีเฟื่องฟุ้งยวมนต์  พิมพ์ปัญญาสุข
|-
| คู่ทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ)
| ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศลกฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์
| พรเทพ  ลีลาสงวนกิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ
| ปริชญ์  พงศ์มรกตสมหมาย  มัธยัสถ์ถาวร
|-
| rowspan = 2| ทีมทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ)
| rowspan = 2| ธีรศักดิ์  จิตต์งามกุศลวิทยา  วิริยะมนต์ชัยภัทร์นฤน  กิจการพรเทพ  ลีลาสงวนกฤษดายุทธ์  เปล่งทรัพย์กิรวัฒน์  ลิ้มสินโสภณ
| rowspan = 2| จตุรงค์  ศศิบุตรสุรพล  อริยประยูรสุขพล  สุโฆสิตธเนษฐ  ชวาลสันตติจิรวุฑฒิ์  โถทองคำรวิศว์  สุขเกษม
|ชาญณรงค์  วงศ์สินธุ์ปริชญ์  พงศ์มรกตพบสิทธิ์  กมลเวชชิโนรส  ทองธรรมชาติสมหมาย  มัธยัสถ์ถาวรชยันต์  พิภพลาภอนันต์
|-
|สมชาย  รุ่งสถิตไพโรจน์  สิรวัฒนากุลศรีวิชัย  พลอยรัตน์ประทีป  อนุกูลประเสริฐณัฐพงศ์  คงประสานกาลอรรณพ  นิลพันธุ์
|}
== อ้างอิง ==
กีฬาแห่งชาติครั้งที่ 42 สุพรรณบุรีเกมส์ 
ตารางการแข่งขันและผลการแข่งขัน
บริดจ์
กีฬาเบสบอลในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 42

กีฬาเบสบอล ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42 สุพรรณบุรีเกมส์
มีการชิงชัย 1 เหรียญทอง คือ ประเภททีมชาย
เริ่มแข่งขันวันที่ 3-7 มกราคม 2557
สนามที่ใช้ในการแข่งขัน : สนามกีฬาแห่งที่ 2 โรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรี
== สรุปเหรียญรางวัล เบสบอล ==
{| 
|-
| 1 || align=left| กรุงเทพมหานคร || 1 || 0 || 0 || 1
|-
| 2 || align=left| สุพรรณบุรี || 0 || 1 || 0 || 1
|-
| 3 || align=left| ชัยภูมิ || 0 || 0 || 1 || 1
|-bgcolor="ccccff"
|  || align=left| รวม || 1 || 1 || 1 || 3
|}
== สรุปผลการแข่งขัน ==
{| 
|-
| ทีมชาย
| กรุงเทพมหานครสุทธิเกียรติ  บุญนำก่อกิตติ  มหคุณวรรณธนภัทร์  ศรีสกุลเมฆีนิกร  สนธิ์จันทร์ญาณพัฒน์  อาภรณ์ศิริกมลพันธ์  กาญจนวิสุทธิ์กมลวิทย์  สาริมานนท์บดินทร์  สุดสมัยธิบดินทร์  อาจารยางกูรภานุวัฒน์  สุขม่วงสิทธิชาติ  วงศ์ทรัพย์ไพโรจน์  รักษาศรีวิรัตน์  สนธิ์จันทร์ทรงพล  อำนาจสิงห์สมศักดิ์  สารวิทย์ณัฐพงษ์  โพธิ์ศรีงามณัฐพงศ์  สัมปหังสิต
| สุพรรณบุรีกฤติน  ศรีแก้วทรัพย์อุดม  สุวัฒน์นาต์สิรภพ  นาดีบงกช  อนันต์ธนสารวรวิช  อักขระสัจจานิรันดร์  เจริญกิจศิริวงศ์สำรวย  อันจันทึกอัครเดช  จิตผ่องพุฒิพงศ์  วงศ์บุญเพ็งอดิชาต  วงศ์วิชิตวิสันต์  สรหงษ์สกาย  แพรชายชยพัทธ์  สวนทองชนาธิป  ทองใบนันทโชติ  เอ่งฉ้วนน้ำพลี้  ดวงดิษฐ์กฤษณ  ทองอ่อนชัยยศ  สิรินธรานนท์วิชัย  ทองวงศ์วิทยา  จำปากร
| ชัยภูมิรัฐภูมิ  สร้างดีอานันท์  รักษาวังอนิวัฒน์  แต่งพงษ์ธนดล  โภคากาญจนภูมิ  ปะจิคะณัฐพล  สวัสดิ์ผลบรรณสรณ์  พฤฒิจิระวงศ์สิทธิโชค  อุ่นเมืองสฤษฎ์พงศ์  หาญสกุลนรเศรษฐ์  ผดุงสินประเสริฐมหรรณพ  เดชภูมิปารมี  นเรศศิริกุลบุญยิ่ง  ยินดีจรัญ  กาวิล
|}
== อ้างอิง ==
กีฬาแห่งชาติครั้งที่ 42 สุพรรณบุรีเกมส์ 
42
มายเฟิสต์สตอรี

มายเฟิร์สสตอรี่ (; MY FIRST STORY) เป็นวงดนตรีร็อกญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อปี 2554
== สมาชิก ==
โช ： Sho（ショウ）： หัวหน้าวงและมือกีตาร์ (ออกแล้ว)
ฮิโระ ： Hiro（ヒロ）： ร้องนำ
โนบุ ： Nob（ノブ）： มือเบส
ทารุกิ ： Teru（テル）：มือกีตาร์
มาสะ ： Masack（マサック）：มือกลอง
== ผลงาน ==
=== ซิงเกิ้ล ===
=== อัลบั้ม ===
=== ดีวีดี ===
=== ผลงานร่วม ===
==References==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official website 
กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติญี่ปุ่น
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554
ธรรมทายาทสูตร

ธรรมทายาทสูตร หรือ ธัมมทายาทสูตร เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคคือ มูลปริยายวรรค  สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระภิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสนาทรงสั่งสอนด้วยความเอ็นดู ให้ภิกษุทั้งหลายเป็นธรรมทายาทของพระองค์ อย่าได้เป็นอามิสทายาทของพระองค์ จากนั้น พระสารีบุตร อัครสาวกได้แสดงธรรมต่อถึงหนทางในการปฏิบัติธรรม เพื่อยังให้เกิดความสงัดขึ้นแก่ตน และอริยมรรคมีองค์ 8 อันเป็นหนทางแห่งการดับทุกข์ 
== ที่มา ==
ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ได้พรรณนาเหตุเกิดขึ้นของพระสูตรนี้ว่า มหาชนได้ถวายสักการะลาภสักการะเป็นอันมากเแก่พระพุทธองค์  อันเป็นอานิสงส์ที่พระศาสดาได้ทรงสั่งสมทานบารมี ให้บริบูรณ์แล้ว ตั้ง 4 อสงไขย บรรดาพระภิกษุทั้งหลายก็พลอยได้รับลาภสักการะนั้นด้วย 
อย่างไรก็ตาม เมื่อภิกษุบางประเภทได้รับอานิสงส์จากการที่มหาชนถวายสักการะพระศาสดา จนกลายเป็นผู้ติดในปัจจัย แต่โดยที่พระตถาคตไม่สามารถจะบัญญัติสิกขาบท ห้ามว่าปัจจัยเป็นของไม่สมควร จึงทรงแสดงธรรมทายาทปฏิปทา ซึ่งจักเป็นเหมือนการบัญญัติสิกขาบทแห่งกุลบุตรทั้งหลายผู้ใคร่ต่อการศึกษา 
โดยตรัสยกตัวอย่างว่า พระองค์ฉันพระกระยาหารเหลือ ภิกษุ ๒ รูปหิวเป็นกำลังมาเฝ้าพระองค์ก็ทรงอนุญาตว่า ถ้าจะฉันก็ฉันได้ ถ้าไม่ฉันก็จะทรงเททิ้ง พระภิกษุรูปหนึ่งทนหิว ไม่ฉัน ด้วยระลึกถึงพระพุทธพจน์ที่ให้รับมรดกธรรม ไม่รับมรดกอามิส แต่อีกรูปหนึ่งฉันอาหารที่เหลือนั้น พระบรมศาสดาจึงตรัสว่า ทรงสรรเสริญภิกษุที่ยอมหิวมากกว่า 
== เนื้อความโดยย่อ ==
สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงเป็นธรรมทายาท อย่าเป็นอามิสทายาท ของเราตถาคตเลย"  จากนั้น พระสารีบุตรได้แจกแจงต่อจากพระศาสดาว่า  ภิกษุผู้เป็นอามิสทายาท ย่อมถูกตำหนิด้วยเหตุ 3 ประการ คือ 1.ไม่ศึกษาความสงัดตามพระศาสดา 2.ไม่ละธรรมที่พระศาสดาตรัสให้ละ 3. มักมาก ย่อหย่อน ตกอยู่ในอำนาจนิวรณ์ 5  ภิกษุผู้เป็นธรรมทายาทของพระศาสดา ได้รับสรรเสริญ 3 ประการ คือ 1. ศึกษาความสงัด ตามพระศาสดา 2.ละธรรมที่พระศาสดาตรัสให้ละ 3.ไม่มักมากในลาภ ไม่เป็นผู้ย่อหย่อน ไม่ตกอยู่ในอำนาจนิวรณ์ 5 (ธรรมทายาทสูตร) 17/207/14  ธรรมอันลามกได้แก่ โลภะ โทสะ ผูกโกรธ ริษยา ตระหนี่ มายาโอ้อวด หัวดื้อ แข่งดี ถือตัว ดูหมิ่น มัวเมา เลินเล่อ ภิกษุอาศัยข้อปฏิบัติอันเป็นทางสายกลาง คือ อริยมรรคมีองค์ 8 เพื่อละธรรมอันลามกเหล่านั้น 
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1, ธรรมทายาทสูตร
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1,
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550). พระไตรปิฎกฉบับประชาชน. กรุงเทพมหานคร. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.
== ตัวบท ==
ธรรมทายาทสูตร
Dhammadayada Sutta
วรรณกรรมศาสนาพุทธ
ซุน ฮุ่ยหมิง

ซุน ฮุ่ยหมิง (孫慧明) เป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม
== ประวัติ ==
ซุน ฮุ่ยหมิง มีนามเดิมว่า ซุน ซู่เจิน (孫素真) เกิดที่อำเภอซั่น เมืองเหอเจ๋อ มณฑลซานตง จักรวรรดิชิง รัชสมัยจักรพรรดิกวังซวี่ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 ได้เข้าเป็นสมาชิกลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยที่ลู่ จงอี เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ได้รับศาสนนามว่าฮุ่ยหมิง เธอได้พบกับจาง ขุยเซิง ทั้งสองได้ช่วยกันเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย ขุยเซิงมีภรรยาคนแรกแซ่จู แต่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1909 เขาจึงสมรสใหม่กับสตรีแซ่หลิว และรับซู่เจินเป็นภรรยาคนที่สอง (ที่ยังมีชีวิตอยู่) โดยอ้างว่าทำตามพระประสงค์ของสวรรค์ และยกย่องซู่เจินว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ (月慧菩薩)
เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ก็เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงขุยเซิงคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ขุยเซิงและซู่เจินรับสืบทอดอาณัติสวรรค์ ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่ากงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่าจื่อซี่ แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ และสามารถเผยแพร่ลัทธิจนแพร่หลายไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี
เมื่อกงฉังถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1947 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นอีกในสำนักเพราะจาง อิงอวี้ (บุตรชายคนเดียวของกงฉัง) และฮุ่ยหมิงต่างอ้างตนเป็นผู้นำลัทธิสืบต่อจากกงฉัง ฮุ่ยหมิงได้เปรียบกว่าเพราะได้รับแต่งตั้งเป็นจู่ซือคู่กับกงฉังมาตั้งแต่แรก เธอยังอ้างว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ประกาศผ่านร่างทรง (ซันไฉ) รับรองความชอบธรรมของเธอให้ปกครองสำนัก นอกจากนี้จื่อซี่ยังอ้างตนเป็นพระภาคหนึ่งของพระแม่องค์ธรรมเองด้วย สาวกลัทธิอนุตตรธรรมส่วนมากจึงสนับสนุนฮุ่ยหมิง ทำให้เธอได้เป็นผู้นำสูงสุดมานับแต่นั้น
ลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยฮุ่ยหมิงถูกทางการปราบปรามอย่างหนัก เธอจึงลี้ภัยไปอยู่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1949 อยู่กัวลาลัมเปอร์ช่วงปี ค.ศ. 1951-2 แล้วย้ายกลับไปฮ่องกง สุดท้ายย้ายไปอยู่ไต้หวันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ขณะนั้นทางการไต้หวันยังถือว่าลัทธิอนุตตรธรรมเป็นลัทธิเถื่อน เธอจึงต้องเก็บตัวอยู่ตลอดจนกระทั่งล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
ก่อนเสียชีวิต ฮุ่ยหมิงตั้งใจจะให้ Li Wensi บุตรชายบุญธรรมของตน ได้สืบตำแหน่งต่อเป็นจู่ซื่อรุ่นที่ 19 โดยอ้างว่าเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของบรรดาประชาชาติทั้งหลายและเป็นผู้รวมศาสนาทั้งหลายให้เป็นหนึ่งเดียว แต่ Li Wensi ถูกจับติดคุกในปี ค.ศ. 1953 จนตลอดชีวิต ส่วนฮุ่ยหมิงก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1975 ทำให้ไม่มีใครได้เป็นจู่ซือต่อ แม้จะมีหลายคนอ้างตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 19 แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสาวกส่วนใหญ่ ซุน ฮุ่ยหมิงจึงเป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม หลังมรณกรรมของเธอได้มีการประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมประทานอริยฐานะให้เธอเป็นจงหัวเซิ่งหมู่ (中华圣母)
== อ้างอิง ==
จู่ชือลัทธิอนุตตรธรรม
บุคคลจากมณฑลซานตง
นางสีไว

นางสีไว นางสีไวย หรือ นางแก้วสีไว เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน ผลงานของหนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ภาพดังกล่าวเป็นภาพนางสีไวตัวละครจากเรื่อง คัทธณะกุมารชาดก โดยภาพแสดงให้เห็นถึงการแต่งกายของสตรีน่านในอดีต
เช่นเดียวกับ ปู่ม่านย่าม่าน ภาพนางสีไวก็เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงด้วยความงดงามอ่อนช้อยที่ถ่ายทอดอารมณ์และความงามของหญิงสาว จนได้สมญาว่าเป็น "โมนาลิซาเมืองไทย" หรือ "โมนาลิซาเมืองน่าน" ก็ว่า
== ประวัติ ==
นางสีไว เป็นหนึ่งในงานจิตรกรรมฝาผนังถูกวาดขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2410-2417 ระหว่างการบูรณะซ่อมแซมวัดภูมินทร์ในสมัยเจ้าอนันตฤทธิวรเดชครองเมืองน่าน ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งภาพจิตรกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวในชาดก และแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของชาวน่านในอดีต โดย "นางสีไว" ถูกเขียนอยู่บนผนังล่างสุดติดกับประตูตะวันออก นับว่าภาพดังกล่าวมีความงดงามมากมีความประณีตทั้งฝีมือและอารมณ์ภาพ อันแสดงให้เห็นถึงการออกนอกกรอบหรือความอยากหลุดพ้นออกจากกรอบการเขียนเล่าเรื่องชาดกของหนานบัวผัน
นางสีไวอยู่ในอิริยาบถที่กำลังเกล้าผมขึ้นเหนือศีรษะและตกแต่งมวยผมด้วยดอกไม้สีสดใส ที่ใบหูใส่ม้วนทอง เปลือยอก มีเพียงผ้าคล้องคอไพล่ชายไปด้านหลัง สมเจตน์ วิมลเกษม ได้นำคำกลอนจาก วรรณพราหมณ์ชาดก มาบรรยายความงามของนางสีไวว่า "คิ้วโก่งค้อม แวดอ้อมตาขำ เหมือนจันทร์เดือนแรม สิบสองค่ำใต้ ริมปากออนแดง เหมือนแสงก๊อไต้ หยังมางามวิไล เลิศล้ำ" แปลเป็นไทยว่า "คิ้วโก่งโค้งเหมือนจันทร์แรม 12 ค่ำ ริมปากแดงจิ้มลิ้มนวลเหมือนแสงทับทิม ทำไมถึงงามได้เช่นนี้"
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ปู่ม่านย่าม่าน
กุมมาลเป๊ก
หนุ่มน้อยและชายสูงวัย
จิตรกรรมสมัยใหม่
จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1870
วัดภูมินทร์
ผลงานของ_หนานบัวผัน
วัฒนธรรมของจังหวัดน่าน
มาเต

มาเต (yerba mate), มาชี (โปรตุเกสแบบบราซิล: erva-mate) หรือ ชาบราซิล  เป็นพืชในวงศ์ Aquifoliaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ไม่ผลัดใบ แตกกิ่งมาก ใบหนาและเหนียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกช่อออกตามซอกใบ แยกเพศ ดอกสีขาว ผลสุกสีแดงหรือสีดำ เมล็ดเดียว แข็ง แบ่งเป็น 2 สายพันธุ์คือ var. paraguariensis ไม่มีขนปกคลุม เป็นพันธุ์ที่นิยมปลูก และ var. vesita มีขนหนาแน่น ไม่นิยมปลูก
มาเตเป็นพืชพื้นเมืองในอเมริกาใต้ ตามที่ราบลุ่มแม่น้ำในอาร์เจนตินา บราซิล อุรุกวัย และปารากวัย เป็นพืชที่นิยมนำมาทำเครื่องดื่มมากกว่าชา ใบนำมาทำเครื่องดื่มที่เรียกมาเตโดยนำใบและกิ่งไปอบในน้ำร้อนแบบเดียวกับการชงน้ำชาจากต้นชา มาเตมีสีเขียวอ่อน กลิ่นหอมฉุน มีสรรพคุณขับปัสสาวะ แก้อาการเมื่อยล้า ในยุโรปนิยมดื่มเป็นเครื่องดื่มเพื่อลดน้ำหนัก เพราะทำให้เบื่ออาหาร ในใบมาเต 100 กรัมมีคาเฟอีน 0.6–1.6 กรัม กลิ่นหอมของใบจะต่างไปตามอายุ โดยจะหอมที่สุดเมื่อผลใกล้สุก

== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 16 : พืชให้สารกระตุ้น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย, 2544, หน้า 107–109.
วงศ์เน่าใน
พืชที่รับประทานได้
วงศ์เน่าใน

วงศ์เน่าใน (Aquifoliaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอกในกลุ่มพืชใบเลี้ยงคู่แท้ มีสมาชิกเหลืออยู่เพียงสกุลเดียวคือสกุล Ilex
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.meb.uni-bonn.de/giftzentrale/stechpalme.html 
http://www.haabet.dk/flora_danica/Kristtorn_(Ilex_aquifolium 
http://www.itis.usda.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=27979  
http://delta-intkey.com/angio/www/aquifoli.htm 
วงศ์เน่าใน
อินทผลัมไทย

อินทผลัมไทย  เป็นพืชในวงศ์ปาล์ม ลำต้นเดี่ยว ดอกแยกเพศแยกต้น ผิวเกลี้ยง ออกดอกต่อเนื่อง ใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อยจำนวนมาก ช่อดอกออกระหว่างใบ ดอกช่อแบบ spadix ผลรูปรียาว สีเหลืองจนถึงสีส้มเปลือกชั้นนอกเรียบ ชั้นกลางเป็นเนื้อ ชั้นในเป็นเยื่อบาง มี 1 เมล็ด
เป็นพืชที่พบตามธรรมชาติในที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุในปากีสถาน มีปลูกทั่วไปในอินเดีย พม่า ไทย ศรีลังกา ส่วนยอดของต้นใช้ผลิตน้ำตาลสด เพื่อทำเครื่องดื่ม หมักเหล้า หรือเคี่ยวเป็นน้ำตาล ใบใช้สานเสื่อและตะกร้า ผลและเมล็ดรับประทานได้ สกัดแป้งจากลำต้นได้ ลำต้นใช้ก่อสร้างและใช้ทำเชื้อเพลิง หรือใช้เป็นไม้ประดับ
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544 หน้า 250 - 251
==แหล่งข้อมูลอื่น==
PACSOA Link
NPGS / GRIN 
http://www.palmpedia.net/wiki/Phoenix_sylvestris
สกุลฟีนิกซ์
พืชที่รับประทานได้
ไม้ที่ใช้ในการก่อสร้าง
ไม้ประดับ
ภยเภรวสูตร

ภยเภรวสูตร เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคชื่อมูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระภิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสดาทรงแสดงพระสูตรแก่ ชาณุสโสณิพราหมณ์ซึ่งเข้าไปเฝ้า ทั้งนี้ ชาณุสโสณีนั้น ในคัมภีร์ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ระบุว่า ไม่ใช่ชื่อที่บิดามารดาของพราหมณ์นั้นตั้งให้ แต่ว่าเป็นชื่อที่ได้มาจากการได้ตำแหน่ง ว่ากันว่าตำแหน่งชาณุสโสณีนั้นเป็นตำแหน่งปุโรหิต พระราชาได้พระราชทานตำแหน่งปุโรหิตนั้นให้แก่เขาฉะนั้นคนทั้งหลายจึงเรียกเขาว่า ชาณุสโสณี 
== เนื้อหา ==
ชาณุสโสณิพราหมณ์ กราบทูลสรรเสริญว่าทรงเป็นหัวหน้า เป็นผู้มีอุปการะมาก เป็นผู้แแนะนำกุลบุตรที่ออกบวชอุทิศพระองค์ แล้วกราบทูลต่อไปว่า เสนาสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่าและราวป่า อดทนได้ยาก ความสงัดความเป็นผู้อยู่ผู้เดียวทำได้ยาก ยินดีได้ยาก ประหนึ่งว่าป่าจะนำใจของภิกษุผู้ไม่ได้สมาธิไปเสีย พระผู้มีพระภาคตรัสรับว่า เมื่อก่อนตรัสรู้ ยังเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ก็ทรงเคยคิดถึงเสนาสนะป่าในทำนองเช่นนั้น แล้วได้ทรงแสดงความคิดของพระองค์ก่อนตรัสรู้
จากนั้น ทรงแสดงความที่พระองค์มี กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม อาชีวะ บริสุทธิ์ ไม่มีความอยากได้มาก มีจิตตั้งมั่น มีปัญญา ย่อมเป็นผู้มีขนเรียบ (ไม่หวาดกลัว ไม่ขนพอง) เมื่ออยู่ในป่า ทั้งนี้ เมื่อครั้งยังทรงเป็นพระโพธิสัตว์ พระพุทธองค์กำจัดความกลัวโดยเข้าไป ยังสถานที่ที่น่ากลัวยิ่งขึ้น ถ้าความกลัวเกิดขึ้นอิริยาบถใด จะไม่เปลี่ยนอิริยาบถนั้น จนกว่าความกลัวนั้น จะหายไป
ครั้นแล้วทรงแสดงข้อปฏิบัติของพระองค์ คือการตั้งสติจนมีอารมณ์เป็นอันเดียว ได้ฌานที่ 1 ถึงฌานที่ 4 แล้วทรงได้วิชชาและแสงสว่าง ประเภทระลึกชาติได้ในยามที่ 1 ประเภททิพย์จักษุ เห็นการเกิดการตายของสุตว์ทั้งหลายในยามกลาง , ประเภททำอาสวะให้สิ้นในยามสุดท้าย แล้วตรัสสรูปในที่สุดว่า อาจมีผู้คิดว่าพระองค์ยังไม่หมดราคะ โทสะ โมหะ จึงต้องเสพเสนะสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่า ซึ่งไม่ควรคิดเช่นนั้น
ทั้งนี้ พระพุทธองค์ ทรงเห็นอำนาจประโยชน์ 2 อย่าง คือ 1. เห็นความอยู่เป็นสุขในปัจจุบันของตน 2. อนุเคราะห์ประชุมชนผู้เกิด ณ ภายหลังจึงเสพเสนาสนะ อันสงัดที่เป็นป่า และเป็นป่าเปลี่ยว
หลังจากสดับพระธรรมเทศนาแล้ว ชาณุสโสณิพราหมณ์ก็รับรองว่าทรงอนุเคราะห์คนรุ่นหลังอย่างแท้จริง แล้วประกาศความเลื่อมใสในพระธรรมเทศนา แสดงตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยตลอดชีวิต
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1,  ภยเภรวสูตร
พระไตรปิฎกมหามกุฏราชวิทยาลัย. ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม 1 ภาค 1,
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550). พระไตรปิฎกฉบับประชาชน. กรุงเทพมหานคร. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.
== ตัวบท ==
ภยเภรวสูตร
Bhaya-bherava Sutta: Fear & Terror
มัชฌิมนิกาย
พระสูตรในพระไตรปิฎกเถรวาท
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 สายสุพรรณบุรี–ป่างิ้ว เป็นส่วนหนึ่งของถนนที่รู้จักกันทั่วไปว่า ถนนโพธิ์พระยา–ท่าเรือ เป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 33.357 กิโลเมตร เริ่มกิโลเมตรที่ 0 บริเวณทางแยกโพธิ์พระยา ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มุ่งหน้าไปทางตะวันออก เข้าสู่จังหวัดอ่างทอง ผ่านอำเภอสามโก้ ผ่านตัวอำเภอวิเศษชัยชาญ โรงพยาบาลวิเศษชัยชาญ (ทางเข้าด้านทิศเหนือ) ผ่านจุดตัดทางแยกวิเศษชัยชาญ กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3454 จากนั้นมุ่งขึ้นไปทางทิศตะวันออก ผ่านวัดนางในธัมมิการาม ข้ามแม่น้ำน้อย ที่ตำบลศาลเจ้าโรงทอง ผ่านทางเข้าวัดม่วง ตำบลหัวตะพาน เข้าเขตอำเภอเมืองอ่างทอง และสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3064 ที่ทางแยกป่างิ้ว ตำบลป่างิ้ว เป็นเส้นทางควบคุมของแขวงทางหลวงสุพรรณบุรีที่ 1 และ แขวงทางหลวงอ่างทอง
== รายชื่อทางแยก ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง 
3195
4-3195
ถนนในจังหวัดสุพรรณบุรี
ถนนในจังหวัดอ่างทอง
ยานพลังไอออน

ยานพลังไอออน (ionocraft) หรืออากาศยานขับเคลื่อนด้วยไอออน (ion-propelled aircraft), เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นเครื่องยก (lifter) หรือ เครื่องยกหกเหลี่ยม (hexalifter), เป็นอุปกรณ์เกี่ยวกับไฟฟ้าอุทกพลศาสตร์ (electrohydrodynamic) (EHD) ที่ใช้ปรากฏการณ์ทางไฟฟ้าที่รู้จักกันว่าเป็นผลของปรากฏการณ์ บีเฟลด์-บราวน์ (Biefeld–Brown effect) ในการผลิตแรงผลักดันในอากาศ, โดยไม่จำเป็นต้องมีการเผาไหม้ หรือมีชิ้นส่วนที่เคลื่อนไหวของเครื่องยนต์กลไกใด ๆ  คำว่า "Ionocraft" นั้นย้อนกลับไปเมื่อปี 1960 ในยุคที่การทดลอง EHD อยู่ที่จุดสูงสุด ในรูปแบบพื้นฐานของมัน, มันประกอบไปด้วยสองขั้วตัวนำไฟฟ้าแบบขนานอย่างง่าย ๆ อันเป็นหนึ่งในรูปแบบของเส้นลวดพันคอยล์แบบละเอียด (fine wire) และอื่น ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นจากเส้นลวดแบบตะแกรง (wire grid), ท่อ หรือ กระโปรงฟอยล์ (foil skirt) ที่มีพื้นผิวเรียบโดยรอบ
การทดลองฟิสิกส์
อากาศยานพลังงานไฟฟ้า
ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2002

ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2002 (Beach Soccer World Cup 2002) เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลกครั้งที่แปด ซึ่งมีการเปลี่ยนสถานที่จัดการแข่งขันครั้งนี้อย่างต่อเนื่อง โดยมีการแยกออกมาจากรีโอเดจาเนโรสู่วิตอเรีย รัฐเอสปีรีตูซานตู และกูอารูจา รัฐเซาเปาลู ซึ่งใน ค.ศ. 2002 ทีมชาติบราซิลสามารถทวงแชมป์กลับคืน ภายหลังจากเสียตำแหน่งให้แก่ทีมชาติโปรตุเกสในครั้งก่อน
ทีมชาติไทยได้อันดับ 4 ในการแข่งขันครั้งนี้ และวิลาศ น้อมเจริญ ได้รับรางวัลผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมของโลก
== การจัดระเบียบ ==
การจัดระเบียบได้ย้อนกลับไปสู่วิธีการที่ได้ทำตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ถึง 1997 นั่นหมายความว่าจะไม่มีรอบก่อนรองชนะเลิศ โดยมีเพียง 8 ทีมที่เข้าแข่งขันใน 2 กลุ่ม ๆ ละ 4 ทีม ซึ่งจะมี 2 ทีมที่สามารถก้าวสู่รอบรองชนะเลิศ
== ทีม ==
จาก 8 ทีมที่เข้าแข่งขัน แบ่งออกเป็น 4 ทีมที่มาจากยุโรป 3 ทีมที่มาจากอเมริกาใต้ซึ่งรวมถึงเจ้าภาพบราซิล และ 1 ทีมจากเอเชีย
โซนยุโรป:
โซนอเมริกาใต้:
โซนเอเชีย:
เจ้าภาพ:
== รอบแรก ==
=== กลุ่ม A ===
----
----
----
----
----
----
=== กลุ่ม B ===
----
----
----
----
----
----
=== รอบรองชนะเลิศ ===
----
----
=== รอบชิงอันดับสาม ===
----
=== รอบชิงชนะเลิศ ===
----
=== อันดับการแข่งขัน ===
== รางวัล ==
=== ดาวซัลโว ===
=== ผู้เล่นยอดเยี่ยม ===
=== ผู้รักษาประตูยอดเยี่ยม ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Beach Soccer World Cup 2002
2002
การแข่งขันฟุตบอลนานาชาติที่ประเทศบราซิลเป็นเจ้าภาพ
ห้องนอน

ห้องนอน (bedroom) เป็นห้องส่วนตัวที่ซึ่งคนโดยมากใช้นอนในยามกลางคืน หรือใช้พักผ่อนในยามกลางวัน มนุษย์ใช้เวลานอนประมาณ 1 ส่วน 3 ของชีวิต และส่วนมากเมื่อมนุษย์จะนอน จะเลือกห้องนอนเป็นที่นอน ห้องนอนจะต้องมีเตียงนอนจึงจะถือว่าเป็นห้องนอนได้ ห้องนอนมีหลากหลายรูปแบบ โดยมีตั้งแต่แบบเรียบง่ายจนถึงแบบหรูหรา สิ่งของอื่นซึ่งมักอยู่ในห้องนอนได้แก่ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะข้างเตียง โต๊ะเครื่องแป้ง เป็นต้น ปัจจุบัน ในประเทศซึ่งมีความพัฒนาสูง ในบ้านที่มีห้องนอนหลายห้องนั้น ห้องนอนมักจะเชื่อมติดกับห้องน้ำด้วย การที่มีห้องนอนเชื่อมติดกับห้องน้ำนั้น มิได้เริ่มขึ้นก่อนหน้าช่วงกลางถึงช่วงปลายของศตวรรษที่ 20
==  ประวัติ ==
===เครื่องเรือน===
เครื่องเรือนและสิ่งของอื่น ๆ ในห้องนอนมีความแตกต่างกันมาก โดยขึ้นอยู่กับความชอบและประเพณีตามสถานที่ อาทิ ห้องนอนใหญ่ (ห้องนอนมาสเตอร์) อาจมีเตียงนอนซึ่งมีขนาดที่แตกต่างกัน (ดับเบิล คิง หรือ ควีน) มีตู้เสื้อผ้าอย่างน้อยหนึ่งตู้ ตู้ที่มีลิ้นชักใส่เสื้อผ้า (เดรสเซอร์) อย่างน้อยหนึ่งตู้ โต๊ะข้างเตียงอย่างน้อยหนึ่งตัว และ พรมบนพื้น ตู้เสื้อผ้าแบบสร้างติดกับผนัง (แบบบิลต์อิน) มักไม่นิยมในยุโรปเท่ากับในอเมริกาเหนือ ฉะนั้น ตู้เสื้อผ้าที่เคลื่อนที่ได้มักเป็นที่นิยมกว่าในยุโรป
ห้องนอนมักบ่งบอกถึงนิสัยของเจ้าของห้อง พร้อมทั้งถึงชนชั้นในสังคมด้วย ซึ่งทำให้การจัดห้องนอนในแต่ละห้องไม่เหมือนกัน แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งของบางอย่างที่ห้องนอนส่วนมากมีเหมือนกัน ฟูกส่วนใหญ่มักยกระดับขึ้น โดยไม่วางบนพื้น ในศตวรรษที่ 14 มีฟูกในหลากหลายรูปแบบ คนจากชนชั้นต่ำมักใช้ฟูกยัดฟาง ในศตวรรษที่ 16 ฟูกยัดขนนกเริ่มเป็นที่นิยมชมชอบสำหรับผู้ที่มั่งมี ถ้าบุคคลธรรมดามีเงินซื้อฟูกสำหรับห้องนอนภายในระยะเวลา 7 ปี หลังจากที่แต่งงานแล้วจะถือว่าเป็นผู้ที่มีสถานะที่ดี ในศตวรรษที่ 18 ฝ้ายกับขนแกะเริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้น ฟูกที่ทำจากขดสปริงมิได้เริ่มขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2414 ฟูกที่นิยมและมีคนซื้อมากที่สุดคือฟูกอินเนอร์สปริง ฟูกมีทั้งแบบที่นิ่มจนถึงแบบแข็ง ห้องนอนอาจมีเตียงสองชั้นถ้ามีคนมากกว่าหนึ่งคนนอนร่วมห้องกัน
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ห้อง
การนอน
ห้องน้ำ

ห้องน้ำ (bathroom) เป็นห้องซึ่งใช้สำหรับสุขลักษณะส่วนบุคคล โดยมากมักมีอ่างอาบน้ำ หรือ ฝักบัว และบางครั้งอาจมีบิเดร์ด้วย ในอเมริกาเหนือ และสถานที่อื่น ๆ ห้องน้ำมักประกอบด้วยส้วมและอ่างล้างมือ ในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย ฝรั่งเศส และ ญี่ปุ่น ภายในบ้านบางครั้งอาจแยกห้องน้ำกับห้องส้วม ส่วนในอิหร่าน บ้านโดยมากมักแยกแยะระหว่างห้องน้ำกับห้องส้วมเสมอ
== อ้างอิง ==
Dirk Hebel & Jörg Stollmann (eds.) (2005) Bathroom Unplugged: Architecture and Intimacy (German/English dual language edition) Bad ohne Zimmer: Architektur und Intimität - Birkhäuser, Basel ISBN 3-7643-7232-X
Teresi, Dick; et al. (2002). Lost Discoveries: The Ancient Roots of Modern Science--from the Babylonians to the Maya. New York: Simon & Schuster. pp. 351–352. ISBN 0-684-83718-8.
== ดูเพิ่ม ==
ห้องส้วม
ห้อง
การอาบน้ำ
ห้องน้ำ
ห้องรับประทานอาหาร

ห้องรับประทานอาหาร (dining room) หรือ ห้องกินข้าว เป็นห้องซึ่งใช้สำหรับการรับประทานอาหาร ในยุคปัจจุบัน ส่วนมากมักก่อตั้งอยู่ติดกับห้องครัวเพื่อให้เป็นการสะดวกแก่การเซิร์ฟอาหาร ในอดีต ห้องรับประทานอาหารมักประกอบด้วยโต๊ะรับประทานอาหารและเก้าอี้รับประทานอาหาร โต๊ะดังกล่าวโดยทั่วไปมักอยู่ในรูปแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนเก้าอี้ดังกล่าวจะมีสองตัวที่มีที่เท้าแขนวางอยู่หัวกับท้ายโต๊ะ และเก้าอี้ตัวอื่น ๆ จะเป็นเก้าอี้ที่ไร้ที่เท้าแขนซึ่งจะวางอยู่ทางด้านข้างของโต๊ะ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
โรงอาหาร
ห้อง
ห้องส้วม

ห้องส้วม (toilet room หรือเรียกสั้น ๆ ว่า toilet) เป็นห้องซึ่งมีส้วม และบางครั้งมีอ่างล้างมือด้วย
== ห้องส้วมในประเทศต่าง ๆ ==
ห้องส้วมสมัยใหม่มักมีอ่างล้างมือ ในญี่ปุ่น ห้องส้วมแบบพิเศษมักมีรองเท้าแตะซึ่งใช้เฉพาะภายในห้องส้วม
 และห้องส้วมดังกล่าวอาจมีอ่างล้างมือซึ่งสร้างติดอยู่กับตัวส้วมด้วย ส่วนฝรั่งเศส เป็นประเทศที่แตกต่างจากประเทศยุโรปอื่น ๆ โดยที่มักแยกห้องอาบน้ำจากห้องส้วม แม้ว่าหลายครอบครัวบอกว่าเป็นการประหยัดเวลาเมื่อมีคนหลายคนใช้ห้องอาบน้ำและห้องส้วมแยกกันก็ตาม แต่อย่างไรก็ดี ในฝรั่งเศส ห้องดังกล่าวโดยมากไม่มีอ่างล้างมือ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ห้องน้ำ
ห้อง