pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
นพรัตน์ สกุลอ๊อด

นพรัตน์ สกุลอ๊อด เป็นนักฟุตบอลชาวไทย โดยเล่นตำแหน่งกองหลังตัวซ้าย
== สโมสร ==
นพรัตน์เกิดที่จังหวัดแพร่ เขามีโอกาสได้เล่นให้กับทีมของโรงเรียนในการแข่งขันหลายรายการ ต่อมาเขาได้เซ็นสัญญาอาชีพกับสโมสรฟุตบอลทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ก่อนที่จะได้ย้ายไปเล่นให้กับไทยฮอนด้า
ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2560 การแข่งขันไทยลีก นัดที่ไทยฮอนด้าเปิดบ้านพ่ายแพ้ต่อสุโขทัย 0–1 นพรัตน์พลาดท่าไปทำฟาล์วหนักใส่จอห์น บักจีโอ กองหน้าของสุโขทัย ทำให้นพรัตน์ได้รับใบแดงไล่ออกจากสนาม โดยเขากล่าวว่า เขาไม่ได้มีเจนตาทำร้ายร่างกาย อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการพิจารณาวินัยมารยาท สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ตัดสินให้นพรัตน์ต้องจ่ายค่าปรับสี่หมื่นบาท พร้อมกับโดนห้ามไม่ให้ลงแข่งขันสามนัด ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 นพรัตน์ถูกสโมสรไทยฮอนด้ายกเลิกสัญญา อันเนื่องจากเหตุการณ์ที่เขาไปทำฟาล์วใส่บักจีโอ ทำให้สโมสรเสื่อมเสียชื่อเสียง
ในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 นพรัตน์ย้ายไปเล่นให้กับพัทยา ยูไนเต็ด พร้อมกับเพื่อนร่วมสโมสรเก่าอีกสองคน ได้แก่ สันติธร ลัทธิรมย์ และภีมวิชช์ ทองนิธิโรจน์ เขามีส่วนช่วยให้พัทยาทำผลงานได้ดีขึ้น โดยเฉพาะในด้านเกมรับ ต่อมาหลังจบฤดูกาล 2561 พัทยา ยูไนเต็ด ได้ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็นสมุทรปราการ ซิตี้ และย้ายสนามเหย้าไปที่สนามกีฬาการกีฬาแห่งประเทศไทย บางพลี ซึ่งนพรัตน์ยังคงเล่นให้กับสโมสรต่อไป
ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 นพรัตน์ได้ย้ายไปแอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด ในไทยลีก 2 ซึ่งเป็นการย้ายตัวสลับกันกับทวีคูณ ทองอ่อน ที่ย้ายไปเล่นให้กับสมุทรปราการแทน
== ทีมชาติ ==
นพรัตน์เคยไปทดสอบฝีเท้ากับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี แต่ไม่ผ่านการคัดเลือก
== เกียรติประวัติ ==
=== สโมสร ===
มหาสารคาม สามใบเถา
ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: 2565–66
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดแพร่
นักฟุตบอลชาวไทย
กองหลังฟุตบอล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลไทยฮอนด้า
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลพัทยา ยูไนเต็ด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2551)
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลขอนแก่น
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลหนองบัว พิชญ
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลอุดร ยูไนเต็ด
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลสงขลา
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบ้านบึง
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลมหาสารคาม สามใบเถา
ผู้เล่นในไทยลีก
ผู้เล่นในไทยลีก 2
ผู้เล่นในไทยลีก 3
เจ้าหญิงโซเฟีย เดสตาแห่งเอธิโอเปีย

เจ้าหญิงโซเฟีย เดสตาแห่งเอธิโอเปีย (Her Royal Highness Princess Sophia  Desta) ประสูติเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2477 ณ ประเทศเอธิโอเปีย เป็นพระบรมวงศานุวงศ์เอธิโอเปัยพระองค์หนึ่ง โดยทรงเป็นพระธิดาพระองค์ที่ 4 ใน เจ้าหญิงเทเน็คเนเวิก กับ เดสตา ดามทิว พระมารดาเป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย นับเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย ทรงได้รับการสถนาปนาเป็นเจ้าพร้อมกับพระเชษฐา พระภคินี และพระขนิษฐาทั้ง 5 พระองค์ ตามพระบรมราชโองการพิเศษของ สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย พระราชอัยกาในปี 2483 โดยมีฐานันดรศักดิ์ต่างกันดังนี้
ฐานันดร รอยัลไฮเนส ได้แก่ เจ้าหญิงโซฟี เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
ฐานันดร ไฮเนส ได้แก่ เจ้าชายฮัมซา โซโลมอน เดสตา เจ้าชายอิงกาดา เดสตา เจ้าหญิงไอดา เดสตา เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย เจ้าหญิงไฮรุต เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
== เสกสมรส ==
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เดเจีย ไฮลี มาเรียม เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2503 มีพระโอรสคนเดียวคือ
ฮันนา มาเรียม มาเนตเต เซลาสซี เดจี
อนึ่ง พระองค์ทรงเคยถูกจองจำคุกและเป็นที่น่าอับอายกับพระราชวงศ์ตั้งแต่ปี 2517 - 2531
== เหรียญในพระองค์ ==
House of Solomon: Knight Grand Cordon with Collar of the Order of the Queen of Sheba
House of Solomon: Recipient of the Refugee Medal
House of Solomon: Recipient of the Silver Anniversary Medal of Emperor Haile Selassie I and Empress Menen 
House of Solomon: Recipient of the Emperor Haile Selassie I Ruby Jubilee and 75th Birthday Medal
Knight Grand Cross of the Order of Queen Kossomak
Knight Grand Cross of the Order of Isabella the Catholic
== อ้างอิง ==
เจ้าหญิงเอธิโอเปีย
สมเด็จพระจักรพรรดิฮัยเลอ ซึลลาเซที่ 1
ไมตรีปาละ สิริเสนะ

ไมตรีปาละ สิริเสนะ (Maithripala Sirisena; මෛත්‍රීපාල සිරිසේන; เกิด 3 กันยายน พ.ศ. 2494) เป็นนักการเมืองชาวศรีลังกา ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่เจ็ดของศรีลังกา ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2558 ถึงวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 เป็นประธานาธิบดีศรีลังกาคนแรกที่มาจากมณฑลกลางเหนือ (North Central Province) และไม่ได้มาจากกลุ่มอภิสิทธิชนทางการเมืองตามขนบประเพณี
เขาเข้าสู่การเมืองกระแสหลักเมื่อ พ.ศ. 2532 ด้วยการเป็นสมาชิกรัฐสภาศรีลังกา และได้ว่าการหลายกระทรวงตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ตำแหน่งสุดท้ายก่อนเข้ารับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2558 คือ เลขาธิการพรรคเสรีภาพศรีลังกา (Sri Lanka Freedom Party) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข เขาเป็นบุคคลที่กลุ่มฝ่ายค้านมีมติร่วมกันให้ลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ชัยชนะที่เขาได้รับในการเลือกตั้งดังกล่าวนั้น มองกันว่า "เหนือความคาดหมาย" (surprise) เพราะเขาได้รับคะแนนเสียงจากเขตเลือกตั้งแถบชนบทซึ่งชนกลุ่มใหญ่เป็นชาวสิงหล ทั้งได้คะแนนเสียงจากชนกลุ่มน้อยชาวมุสลิมและทมิฬที่ถูกพรรครัฐบาลทอดทิ้งเนื่องจากนโยบายปรองดองหลังสงครามและการแบ่งแยกดินแดนที่ทวีความรุนแรงเรื่อย ๆ เมื่อได้รับเลือกตั้งแล้ว มีข่าวว่า สิริเสนะให้คำมั่นว่า จะดำเนินโครงการ "ปฏิรูป 100 วัน" (100-day reform) เพื่อจัดสมดุลใหม่ให้แก่ฝ่ายบริหารภายใน 100 วันนับแต่วันได้รับเลือกตั้ง โดยจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการ จะปราบทุจริต จะสืบสวนข้อกล่าวหาเกี่ยวกับอาชญากรรมสงครามตั้งแต่ พ.ศ. 2552 จะยกเลิกรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 18 ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันมาก จะกลับไปใช้รัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 17 และจะตั้งรนิล วิกรมสิงหะ (Ranil Wickremesinghe) หัวหน้าพรรคร่วมแห่งชาติ (United National Party) เป็นนายกรัฐมนตรี แต่ภายหลังเขาแถลงว่า โครงการนี้เป็นความคิดของใครก็ไม่ทราบ แต่ไม่ใช่ของเขา
เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีต่อหน้ากนกสปาปติ ศรีปวัน (Kanagasabapathy Sripavan) ประธานศาลสูงสุด ณ จัตุรัสเอกราช เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2558 เวลา 18:20 นาฬิกา (เวลาท้องถิ่น) สาบานตนเสร็จแล้วเขาก็ตั้งวิกรมสิงหะเป็นนายกรัฐมนตรีทันที ทั้งแถลงว่า จะอยู่ในตำแหน่งประธานาธิบดีเพียงวาระเดียว เขายังประกาศโอนอำนาจที่สำคัญของประธานาธิบดีไปให้รัฐสภาโดยสมัครใจในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2558
เขาเป็นที่กล่าวขวัญเพราะสร้างความประหลาดใจหลายประการให้ชาวศรีลังกา เช่น ออกกิจจานุเบกษา (gazette) ทุกวันศุกร์มาตั้งแต่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561 และในปีเดียวกันนั้น เขายังถอดวิกรมสิงหะออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งที่วิกรมสิงหะเป็นผู้สนับสนุนหลักให้เขาขึ้นเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2558 แล้วเขาตั้งมหินทะ ราชปักษะ (Mahinda Rajapaksa) อดีตประธานาธิบดีซึ่งเคยเป็นคู่แข่งของเขา ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแทน นอกจากนี้ เขายังสั่งปิดประชุมรัฐสภา ทั้งหมดทั้งมวลนี้ขัดต่อรัฐธรรมนูญศรีลังกา จึงนำไปสู่วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญ
==อ้างอิง==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2494
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ประธานาธิบดีศรีลังกา
บุคคลจากจังหวัดกลางเหนือ (ประเทศศรีลังกา)
ชาวศรีลังกาเชื้อสายสิงหล
ทากาชิ นากาเซะ

ทากาชิ นากาเซะ (永瀬 隆 Nagase Takashi, 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 2011) เป็นนักล่ามแปลภาษาชาวญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเกิดในปี ค.ศ. 1918 ในเมืองคูราชิกิ จังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น และเรียนภาษาอังกฤษจากบาทหลวงนิกายเมทอดิสต์ชาวอเมริกันในวิทยาลัยในกรุงโตเกียว เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่นายทหารในความรับผิดชอบของการก่อสร้าง"เส้นทางรถไฟสายมรณะ"ซึ่งจะวิ่งไปมาระหว่างไทยและพม่า และรวมถึงสะพานเหนือแม่น้ำแควที่มีชื่อเสียง  และเป็นที่รู้จักกันสำหรับการใช้แรงงานบังคับต่อเชลยศึกสงครามฝ่ายสัมพันธมิตร แม้ว่าแรงงานส่วนใหญ่ (และผลลัพธ์ของการเสียชีวิต) จะเกิดขึ้นโดย "โรมูฉะ" หรือพลเรือนท้องถิ่นที่เกณฑ์บังคับแรงงาน
นากาเซะได้แนะนำตัวเป็นครั้งแรกแก่สาธารณชนชาวบริติซในสารคดีที่ถูกทำขึ้นโดยอดีตเชลยศึกที่ชื่อ John Coast เกี่ยวกับความจริงของชีวิตบนเส้นทางรถไฟสายพม่า-ไทย ซึ่งออกอากาศครั้งแรกในสหราชอาณาจักรบนช่องบีบีซี2 เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1969 มันได้ถูกแทนที่บนช่องบีบีซี 1 เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1969 และอีกครั้งในวันเปิดกล่องของขวัญ ปี ค.ศ. 1974 สารคดีนี้ได้ออกอากาศเป็นครั้งแรกและเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ One Pair of Eyes Return to the River Kwai ได้สัมภาษณ์พิเศษกับนากาเซะและทหารญี่ปุ่นอีกสองนายที่ทำงานในการควบคุมเชลยศึกบนเส้นทางรถไฟ นากาเซะได้ทำหน้าที่เป็นทั้งล่ามแปลภาษาแก่ทหารอื่นอีกสองนายและเป็นผู้ให้สัมภาษณ์ บันทึกของสารคดีนี้และคำตอบของนากาเซะต่อคำถามของ Coast เกี่ยวกับการปฏิบัติต่อเชลยศึก และบางส่วนของชาวญี่ปุ่นที่ถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมสงครามในช่วงหลังสงคราม (รวมทั้งบางคำตอบของนากาเซะที่ไม่ได้รับการแก้ไขเป็นครั้งที่สุดท้ายของสารคดี) สามารถพบได้ในหนังสือเล่มใหม่ของ Coast ที่ถูกตีพิมพ์ฉบับในปี ค.ศ. 2014 "Railroad of Death" ได้เผยแพร่เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1946
นากาเซะยังได้รับการกล่าวถึงการปรับความเข้าใจกับอดีตเจ้าหน้าที่นายทหารแห่งกองทัพบกบริติซ อีริก โลแมกซ์ ซึ่งเขาได้ถูกสอบปากคำและทรมานที่ค่ายเชลยศึกสงครามของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1942 โลแมกซ์ก็ได้ไปหารือเรื่องการปรับความเข้าใจและเป็นเพื่อนสนิทกับนากาเซะในที่สุดในอัตชีวประวัติของเขา The Railway Man หนังสือเล่มนี้ได้ถูกรวบรวมด้วยประสบการณ์ของเขาทั้งก่อน ระหว่าง และหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับชนะเลิศจากรางวัล NCR Book ปี ค.ศ. 1996 และ J. R. Ackerley Prize for Autobiography
นากาเซะยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขาในช่วงระหว่างหว่างและหลังสงครามที่มีชื่อเรื่องว่า Crosses and Tigers และบริจาคเงินให้แก่วัดพุทธที่อยู่ใกล้สะพานแห่งนั้นเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้กระทำลงไปในช่วงสงคราม การปรับความเข้าใจระหว่างชายทั้งสองคนได้ถูกถ่ายทำเป็นสารคดีที่ชื่อว่า ศัตรู, เพื่อนของฉัน (Enemy, My Friend? (1995)) ที่ได้รับการกำกับโดย Mike Finlason
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ทากาชิ นากาเซะได้กลายเป็นพระภิกษุในศาสนาพุทธอย่างเคร่งครัด และพยายามที่จะชดใช้สำหรับการปฏิบัติต่อเชลยศึกของกองทัพญี่ปุ่น เขาได้ทำการชดใช้มากกว่าร้อยภารกิจกับแม่น้ำแควในประเทศไทย
เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2011
==อ้างอิง==
ชาวญี่ปุ่น
บุคคลจากคูราชิกิ
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
พุทธศาสนิกชนชาวญี่ปุ่น
แอลวีทีพี-5

แอลวีทีพี-5 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, ลำเลียงพล) (LVTP-5 (Landing Vehicle, Tracked, Personnel)) เป็นตระกูลยานรบหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบกที่ใช้โดยเหล่านาวิกโยธินฟิลิปปินส์ และก่อนหน้านี้โดยเหล่านาวิกโยธินสหรัฐ มันได้รับการออกแบบโดยบริษัทบอร์กวอร์เนอร์ และสร้างโดยเอฟเอ็มซี (ฟูดแมชชีนเนอรีคอร์ปอเรชัน) พร้อมกับบริษัทอื่นอีกไม่กี่บริษัท มันได้รับการยอมรับครั้งแรกในการใช้งานเมื่อปี ค.ศ. 1956 มีการผลิตรุ่นพื้นฐาน 1,124 คัน รวมถึงรุ่นพิเศษ และเห็นได้ในสงครามเวียดนามเป็นจำนวนมาก
== ประวัติ ==
มันเป็นวิวัฒนาการของซีรีส์ยานพาหนะยกพลขึ้นบกแบบสายพาน แอลวีที-1 ถึง แอลวีที-4 ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง แต่มีขนาดใหญ่กว่ามากและสามารถลำเลียงกองกำลังติดอาวุธรบได้ 30–34 นาย การออกแบบที่มีขนาดเล็กตามเอ็ม 59 เอพีซี ก็มีการผลิตในฐานะแอลวีที-6 แต่มีเพียงไม่กี่คันเท่านั้น
ต่อมา แอลวีทีพี-5 ได้รับการแทนที่ในการใช้งานโดยตระกูลแอลวีที-7
ประเภทที่พบมากที่สุดคือแอลวีทีพี-5 ซึ่งเป็นทั้งรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ, กวาดทุ่นระเบิด, บัญชาการ, กู้ซ่อม และยิงสนับสนุน โดยด้านหลังติดตั้งฮาวอิตเซอร์ขนาด 105 มม. ส่วนรุ่นต่อต้านอากาศยานได้รับการสร้างต้นแบบ แต่ก็ไม่เคยเห็นว่ามีการใช้งาน
ราวกลางคริสต์ทศวรรษ 2010 มีผู้ใช้ที่เหลือแต่เพียงผู้เดียวของแอลวีทีเอช-6 คือฟิลิปปินส์ ซึ่งใช้ 4 คันดังกล่าวสำหรับกำลังพลทหารเรือของพวกเขา ส่วนในปี ค.ศ. 2013 แอลวีทีเอช-6 ของฟิลิปปินส์ได้มาในรูปแบบลายพราง "ดิจิตอล"
== รุ่น ==
แอลวีทีพี-5 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, ลำเลียงพล) - รถลำเลียงพลหุ้มเกราะ
แอลวีทีซี-5 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, บัญชาการ) - ยานพาหนะบัญชาการ
แอลวีทีเอช-6 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, ฮาวอิตเซอร์) - ชุดสนับสนุนการยิงแบบติดอาวุธด้วยฮาวอิตเซอร์เอ็ม 49 ขนาด 105 มม. ได้รับการสร้าง 210 คัน
แอลวีทีอาร์-1 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, กู้ซ่อม) - ยานพาหนะกู้ซ่อม ได้รับการสร้าง 65 คัน
แอลวีทีอี-1 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, ทหารช่าง) - กวาดทุ่นระเบิด ได้รับการสร้าง 41 คัน
แอลวีทีเอเอ-เอ็กซ์ 1 (ยานพาหนะยกพลขึ้นบก, สายพาน, ต่อต้านอากาศยาน) - รุ่นต่อต้านอากาศยาน ที่จะติดตั้งป้อมปืนของเอ็ม 42 ดัสเตอร์ โดยสร้างต้นแบบเท่านั้น
== ประจำการ ==


ปัจจุบัน
* มี 4 คันที่ยังคงใช้งานในปี ค.ศ. 2016
อดีต
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
David Koller, LVTP5 Landing Vehicle Tracked Personnel 5, 2016, Highgloss Publishing, .
SNL G277
Steven Zaloga, Terry Hadler, Michael Badrocke - Amtracs: US Amphibious Assault Vehicles, 1999, Osprey Publishing (New Vanguard 30), .
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Federation of American Scientists
LVTP5 Museum page
American Fighting Vehicle database
รถลำเลียงพลหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบก
รถลำเลียงพลหุ้มเกราะฟิลิปปินส์
รถลำเลียงพลหุ้มเกราะสหรัฐ
ยานพาหนะสายพานสะเทินน้ำสะเทินบก
อุบัติการณ์คีวโจ

อุบัติการณ์คีวโจ (; Kyūjō incident โดยศัพท์แปลว่า อุบัติการณ์พระราชวังหลวง) เป็นความพยายามก่อรัฐประหารของทหารในจักรวรรดิญี่ปุ่นเมื่อใกล้จะสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างคืนวันที่ 14–15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ไม่นานก่อนญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร ผู้ก่อรัฐประหาร คือ คณะนายทหารสัญญาบัตรในสำนักเสนาธิการ (Staff Office) ของกระทรวงยุทธนาธิการ (Ministry of War) และทหารรักษาพระองค์ (Imperial Guard)  มีวัตถุประสงค์เพื่อยับยั้งการออกอากาศพระราชดำรัสประกาศยุติสงคราม (ซึ่งหมายถึงการยอมจำนนของญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตร) ของจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ
คณะรัฐประหารได้สังหารพลโททาเกชิ โมริ จากกองพลรักษาพระองค์ที่ 1 (First Imperial Guards Division) และพยายามปลอมแปลงคำสั่ง จนมีผลให้สามารถยึดพระราชวังหลวงไว้ได้ จากนั้น พยายามกักขังจักรพรรดิฮิโรฮิโตะไว้ในพระตำหนักโดยอาศัยกำลังจากกองพลน้อยทหารราบรักษาพระองค์ที่ 2 (Second Brigade Imperial Guard Infantry) แต่ชวนให้กองทัพภาคบูรพาและผู้บัญชาการระดับสูงในกองทัพบกมาร่วมด้วยไม่สำเร็จ และเมื่อชวนให้ทหารฝ่ายอื่น ๆ มาร่วมขับราชวงศ์ออกจากอำนาจไม่สำเร็จอีก คณะรัฐประหารจึงจบบทบาทลงด้วยการคว้านท้องฆ่าตัวตาย และการออกอากาศพระราชดำรัสประกาศยุติสงครามก็ดำเนินต่อไปตามกำหนด
== อ้างอิง ==
อ้างอิง
บรรณานุกรม
==อ่านเพิ่ม==
Thomas, Gordon and Witts, Max Morgan (1977), Enola Gay, 1978 reprint, New York: Pocket Books, .
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Researching room for the Kyūjō Incident
The coup d'état by Masao Inaba
Nihon no ichiban nagai hi ("Japan's Longest Day") - 1967 Film dramatizing the incident.
 
ความพยายามรัฐประหาร
ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2488
ญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
การล่มสลายของจักรวรรดิญี่ปุ่น
ร็อกเก็ตพันช์

ร็อกเก็ตพันช์ เป็นเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ สังกัดอุลลิมเอนเตอร์เทนเมนต์ มีสมาชิกหกคน คือ จูริ, ย็อนฮี, ซูยุน, ยุนคย็อง, โซฮี และดาฮย็อน เปิดตัวเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2019 ด้วยอีพี พิงก์พันช์
==ประวัติ==
===ก่อนเปิดตัว===
จูริ เป็นสมาชิกของเอเคบีโฟร์ตีเอต รุ่นที่ 12 จากการออดิชันในปี 2011 ต่อมาเธอได้เปิดตัวต่อสาธารณชนในฐานะสมาชิกทีมโฟร์ เมื่อเดือนมีนาคม 2018 เธอปรากฏตัวครั้งแรกในเกาหลีจากการเข้าแข่งขันรายการเรียลลิตี พรอดิวซ์โฟร์ตีเอต ซูยุนและโซฮีเป็นตัวแทนของอุลลิมเอนเตอร์เทนเมนต์ เข้าแข่งขัน พรอดิวซ์โฟร์ตีเอต เช่นเดียวกัน ในเดือนมีนาคม 2019 ได้รับการยืนยันว่า จูริเซ็นสัญญากับอุลลิมเอนเตอร์เมนต์เพื่อเริ่มต้นงานในเกาหลีใต้และเตรียมเป็นสมาชิกของเกิร์ลกรุปกลุ่มใหม่ สองเดือนต่อมาจูริประกาศจบการศึกษาจากเอเคบีโฟร์ตีเอต เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม อุลลิมเอนเตอร์เมนต์เปิดตัวโลโก้ร็อกเก็ตพันช์ซึ่งมีการคาดเดาว่าจะเป็นเกิร์ลกรุปกลุ่มใหม่ จากนั้นก็ได้รับการยืนยันจากอุลลิมเอนเตอร์เมนต์ด้วยคอนเซปต์วิดีโอที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พร้อมกับสมาชิกทั้งหกคน ร็อกเก็ตพันช์เป็นเกิร์ลกรุปกลุ่มที่สองต่อจากเลิฟลิซในปี 2014
===2019: เปิดตัว===
ร็อกเก็ตพันช์เปิดตัวด้วยอีพี พิงก์พันช์ ซึ่งออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2019 โดยมีเพลง "บิมบัมบุม" เป็นเพลงนำ งานเปิดตัวจัดขึ้นในโซล เกาหลีใต้ พร้อมกับวันจำหน่ายอีพีของพวกเขา
==สมาชิก==
จูริ (쥬리)  : นักร้องเสริม
ย็อนฮี (연희)  : – หัวหน้าวง , นักร้องนำ  
ซูยุน (수윤)  : นักร้องเสียงหลัก
ยุนคย็อง (윤경)  :  นักเต้นหลัก , นักร้องนำ
โซฮี (소희)  : นักเต้นนำ , นักร้องเสริม , แร็ปเปอร์หลัก
ดาฮย็อน (다현)  : นักเต้นนำ , นักร้องเสริม
==ผลงานเพลง==
===เอกซ์เทนเดดเพลย์===
===ซิงเกิล===
==อ้างอิง==
กลุ่มดนตรีเคป็อป
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2562
เกิร์ลกรุปเกาหลีใต้
กลุ่มดนตรีจากโซล
ศิลปินสังกัดอุลลิมเอนเตอร์เทนเมนต์
ก่อตั้งในประเทศเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2562
ทาเกชิ โมริ (ผู้บัญชาการ)

พลโท ทาเกชิ โมริ(森 赳 Mori Takeshi, 25 เมษายน ค.ศ. 1894 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นผู้บัญชาการแห่งกองพลทหารอารักขาองค์จักรพรรดิที่หนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นในขณะที่สงครามโลกครั้งที่สองใกล้จะสิ้นสุดลง เขาได้ถูกสังหารโดยพันตรี เคนจิ ฮาตะนะกะ ในช่วงอุบัติการณ์คิวโจ
ชาวญี่ปุ่น
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
บุคคลจากจังหวัดโคจิ
นายพลชาวญี่ปุ่น
อุบัติการณ์คีวโจ
เค็นจิ ฮาตานากะ

พันตรี เค็นจิ ฮาตานากะ(畑中 健二 Hatanaka Kenji)  (28 มีนาคม ค.ศ. 1912 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารชาวญี่ปุ่นและหนึ่งในผู้นำกลุ่มสมคบคิดในอุบัติการณ์คีวโจ ด้วยการคิดแผนอุบายในการเข้ายึดพระราชวังหลวงและเพื่อขัดขวางการออกอากาศพระสุรเสียงของพระราชดำรัสการยอมจำนนของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะเพื่อทำให้สงครามโลกครั้งที่สองยุติลง ด้วยความล้มเหลวในการโน้มน้าวใจกองทัพที่เหลืออยู่เพื่อขับไล่ราชวงศ์ญี่ปุ่นออกไปและจะทำสงครามกับฝ่ายสัมพันธมิตรต่อไป เขาจึงฆ่าตัวตายด้วยการยิงตัวเองที่ลานหน้าพระราชวังหลวง ในกระเป๋าของฮาตานากะได้พบโคลงบทก่อนตายของเขาที่เขียนว่า
==อ้างอิง==
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
บุคคลจากจังหวัดเกียวโต
อุบัติการณ์คีวโจ
ผู้ฆ่าตัวตายในประเทศญี่ปุ่น
ผู้ฆ่าตัวตายด้วยอาวุธปืน
จิโร ชีซากิ

จิโร ชีซากิ (椎崎二郎 Shiizaki Jirō; 30 กันยายน ค.ศ. 1911 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945) เป็นพันโทในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายกิจการภายใน กองยุทธการ สำนักกิจการทหาร และเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่จากฝ่ายดังกล่าวที่ร่วมก่อรัฐประหาร (อุบัติการณ์คีวโจ) เมื่อเช้าวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นวันที่จักรพรรดิฮิโรฮิโตจะทรงประกาศการยอมจำนนของญี่ปุ่น
บุคคลหลักในการก่อรัฐประหาร คือ พันตรี เค็นจิ ฮาตานากะ มีบุคคลจำนวนหนึ่งเข้าร่วมแผนการด้วยในแต่ละขั้นตอน ตัวชีซากิเองเป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีส่วนร่วมช่วงสำคัญ ด้วยความช่วยเหลือของกองพลทหารรักษาพระองค์ที่ 1 คณะรัฐประหารสามารถยึดพระราชวังหลวงและควบคุมจักรพรรดิไว้ในพระตำหนัก แล้วพยายามทำลายบันทึกพระสุรเสียงในการประกาศจำนน
ช่วงเวลาราวเจ็ดโมงเช้าวันที่ 15 สิงหาคม แผนเริ่มแตก พลเอก ชิซูอิจิ ทานากะ ผู้บัญชาการโทบูกุง (กองทัพภาคบูรพา) มาถึงพระราชวังหลวง ด่าทอคณะรัฐประหารที่ผิดหน้าที่ต่อประเทศชาติ และเรียกให้คณะรัฐประหารคว้านท้องฆ่าตัวตายล้างอายที่เป็นกบฏ ชีซากิและคนอื่น ๆ ฆ่าตัวตาย ณ เช้าวันนั้นในเขตพระราชฐานนั้นเอง
==อ้างอิง==
Brooks, Lester (1968). "Behind Japan's Surrender: The Secret Struggle That Ended an Empire." New York: McGraw-Hill Book Company.
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้ฆ่าตัวตายในประเทศญี่ปุ่น
อุบัติการณ์คีวโจ
ชิซูอิจิ ทานากะ

ชิซูอิจิ ทานากะ (田中 静壱 Tanaka Shizuichi, 1 ตุลาคม ค.ศ. 1887 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1945)เป็นนายทหารชาวญี่ปุ่นในระดับยศนายพลในกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการแห่งกองทัพเขตตะวันออกซึ่งครอบคลุมพื้นที่โตเกียว-โยโกฮามะ ชิซูอิจิ ทานากะได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษในอุบัติการณ์ 15 สิงหาคม ซึ่งเขาได้เข้าขัดขวางกลุ่มทหารก่อกบฏที่ก่อการต่อสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรอิโตะเพื่อขัดขวางการประกาศยอมจำนนของญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตร ในเวลาต่อมา เขาจึงตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการยิงปืนทะลุหัวใจที่อาคาร Dai-ichi Life ที่เป็นสำนักงานของเขา(ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสำนักงานใหญ่ของผู้บัญชาการทหารสูงสุดสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร) เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1945
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
บุคคลจากจังหวัดเฮียวโงะ
นายพลชาวญี่ปุ่น
ผู้ฆ่าตัวตายด้วยอาวุธปืน
ผู้ฆ่าตัวตายในประเทศญี่ปุ่น
อู้กะลา

อู้กะลา (ဦးကုလား) เป็นนักประวัติศาสตร์และอาลักษณ์ชาวพม่า เป็นที่รู้จักอย่างดีจากการเรียบเรียง มหาราชวงศ์ พงศาวดารฉบับแรกของพม่า อู้กะลาเป็นผู้ริเริ่มบันทึกประวัติศาสตร์พม่าโดยอิสระปราศจากการอุปถัมภ์ของราชสำนัก ถือเป็นฆราวาสคนแรกที่ทำการบันทึกประวัติศาสตร์ด้วยตนเอง
อู้กะลาเกิดในครอบครัวที่มั่งคั่งทั้งฝ่ายบิดาและมารดา บิดาชื่อเทวเศรษฐะ เป็นมหาเศรษฐีชาวบ้านซินไกง์ ทางทิศใต้ของเมืองอังวะ เขาสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองหรือผู้กินเมือง (မြို့စား) ในแถบนั้น  ส่วนมารดาชื่อเจ้ามณีโอฆะ เป็นสตรีที่สืบเชื้อสายไทใหญ่และพม่า มีบรรพชนเป็นขุนนางระดับสูงที่คอยรับใช้ราชวงศ์ตองอูมาตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 มิคกี้ ฮาร์ท นักวิชาการชาวพม่า ให้ข้อมูลว่า เจ้ามณีโอฆะ มารดาของอู้กะลาเป็นเหลนของพระสุพรรณกัลยา
อู้กะลาสามารถเข้าถึงข้อมูลสำคัญจากราชสำนักตองอู เช่น พระราชหัตถเลขา ปะระไบ เอกสารของราชสำนักที่บันทึกโดยโหรและอาลักษณ์ บันทึกด้านการทหาร และลำดับพงศาวลีของพระราชวงศ์ เพื่อใช้ในการรวบรวมข้อมูลเพื่อเขียน มหาราชวงศ์ และเสริมด้วยข้อมูลจากเอกสารในท้องถิ่น จารึก อัตชีวประวัติ และประวัติศาสตร์ศาสนา ที่ถูกบันทึกและจัดเก็บไว้ตามวัดหรือหอพระสมุดหลวงในเขตราชธานี
== ลำดับสาแหรก ==
==อ้างอิง==
นักประวัติศาสตร์ชาวพม่า
บุคคลจากภาคมัณฑะเลย์
ชาวพม่าเชื้อสายไทใหญ่
ชาวพม่าเชื้อสายไทย
ฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล

ฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล (Philip Morris International; ย่อ: PMI) เป็นบริษัทข้ามชาติ ผลิตบุหรี่และยาสูบ สัญชาติอเมริกัน ผลิตภัณฑ์มียอดขายมากกว่า 180 ประเทศนอกเหนือจากสหรัฐ ผลิตภัณฑ์ที่เป็นที่รู้จักและมียอดจำหน่ายดีที่สุดของบริษัทคือ มาร์ลโบโร
เดิมทีบริษัทบริหารโดยแอลเทรีย หลังจากนั้นบริษัทฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล แยกออกมาเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 แอลเทรียอธิบายว่าจะทำให้ฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนลมีอิสระมากขึ้นจากข้อจำกัดความเป็นเจ้าของบรรษัทในสหรัฐในแง่คดีความที่อาจเกิดขึ้นได้ และข้อบังคับทางกฎหมายที่ "ไล่ตามอัตราการเติบโตของยอดขายในตลาดเกิดใหม่" ขณะที่แอลเทรียดูแลตลาดในสหรัฐ ผู้ถือหุ้นของแอลเทรียในตอนนั้นได้รับหุ้นในฟิลลิป มอร์ริส อินเตอร์เนชั่นแนล ซึ่งมีรายชื่ออยู่ในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอนและตลาดหลักทรัพย์อื่น ๆ
สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่นครนิวยอร์ก แต่ไม่ได้ดำเนินงานในสหรัฐ ขณะที่ฟิลลิป มอร์ริส ยูเอสเอ บริษัทย่อยของแอลเทรียเป็นเจ้าของแบรนด์ฟิลลิป มอร์ริสในสหรัฐ
==อ้างอิง==
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
บริษัทของสหรัฐ
บริษัทข้ามชาติ
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 แห่งปี้นยะ

พระเจ้าอูซะนาที่ 2 (ဥဇနာ, 1324/25-กันยายน 1364) กษัตริย์แห่ง ปี้นยะ เป็นเวลา 3 เดือนใน ค.ศ. 1364 พระองค์เป็นเพียงกษัตริย์ธรรมดาและไม่มีพระราชอำนาจใด ๆ ในการต้านทานการโจมตีจากเมืองมาว ทางตอนเหนือ รัฐฉาน พระองค์ถูกโค่นล้มในเดือนกันยายน ค.ศ. 1364 โดย ตะโดมินพญา แห่ง ซะไกง์
== พระราชประวัติ ==
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ พระนางอตุลจันทาเทวีแห่งปี้นยะ กับ เจ้าชายจะซวา แห่งปีนแล พระองค์ประสูติ  ค.ศ. 1324/25 เป็นพระราชนัดดาของ พระเจ้าสีหตู แห่ง มยีนไซง์-ปี้นยะ และ พระเจ้ากะยอชวาแห่งพุกาม ทำให้พระองค์สืบสายราชวงศ์จากทั้ง อาณาจักรปี้นยะ และ อาณาจักรพุกาม พระองค์มีพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมพระมารดา 5 พระองค์ (พระอนุชา 2 พระองค์ พระขนิษฐา 3 พระองค์) และต่างพระมารดาอีก 2 พระองค์พระองค์เจริญพระชนม์ที่ปีนแลแต่ย้ายไปปี้นยะอันเป็นราชธานีของอาณาจักรพร้อมกับพระราชวงศ์ใน ค.ศ. 1344 เมื่อพระราชบิดากลายเป็นผู้ปกครองแบบไร้ข้อโต้แย้งของอาณาจักรปี้นยะ
แม้ว่าพระองค์จะเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ พระเจ้าอูซะนากลับมีพระชนม์อยู่ในเงาของพระอนุชา องค์กษัตริย์เลือกพระราชโอรสองค์รองของพระองค์ จะซวาผู้เยาว์ เป็น ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ของพระองค์ เหตุผลได้ถูกบันทึกไว้ใน มหาราชวงศ์ ฉบับใหม่ ว่าพระองค์อาจอ่อนแอหรือขาพิการ โดยองค์กษัตริย์ถือว่าพระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระองค์ไม่เหมาะสมที่จะกลายเป็นกษัตริย์ พระเจ้าอูซะนายังถูกมองข้ามต่อไปเมื่อจะซวาผู้เยาว์กลายเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1350 นามว่า พระเจ้าจะซวาที่ 2 และพระอนุชาองค์เล็กของทั้งสองพระองค์ นะระตู ถูกกำหนดให้เป็น ทายาทโดยสันนิษฐาน แซงหน้าพระเจ้าอูซะนา โดยพระเจ้าจะซวาที่ 2 ไม่มีพระราชโอรส
== รัชสมัย ==
ไม่ชัดเจนว่าสถานะของเจ้าชายอูซะนาเปลี่ยนไปหรือไม่ เมื่อเจ้าชายนะระตูกลายเป็นกษัตริย์ใน ค.ศ. 1359 แต่เจ้าชายอูซะนาก็ได้เป็นกษัตริย์ในอีก 5 ปีต่อมา ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1364 ผู้บุกรุกจากเมืองมาวตอนเหนือของ รัฐฉาน ได้ขับไล่ปี้นยะและคุมตัวพระเจ้านะระตูพร้อมกับปล้นสะดม ในเดือนถัดมาราชสำนักได้เลือกเจ้าชายอูซะนาเป็นกษัตริย์ กษัตริย์องค์ใหม่คือพระเจ้าอูซะนาที่สองยกน้องสะใภ้ พระนางซอโอมมา ซึ่งเป็นพระมเหสีของ พระเจ้าจะซวาที่ 2 และ พระเจ้านรตู่ ขึ้นเป็นพระอัครมเหสีของพระองค์ พระองค์ได้อภิเษกกับ พระนางซอซะละ ด้วย
พระเจ้าอูซะนาที่ 2 เป็นเพียงกษัตริย์แต่ในนาม พระองค์มีพระราชอํานาจเพียงเล็กน้อยแม้ในเขตเมืองหลวง การจู่โจมของ เมืองมาว รัฐฉาน ทำให้พม่าตอนกลางทั้งหมดรวมถึงอาณาจักรที่อยู่ใกล้เคียงของปี้นยะ อาณาจักรซะไกง์ ถูกโจมตี ตะโดมินพญา ผู้ปกครองคนใหม่ได้เข้ามามีอำนาจที่ ซะไกง์ เช่นเดียวกับที่ ปี้นยะ เนื่องจากทั้งปี้นยะ และ ซะไกง์ เป็นกลุ่มเมืองของราชวงศ์มยีนไซง์ ซึ่งพระเจ้าอูซะนาที่ 2 และ พระเจ้าตะโดมินพญา มีความสัมพันธ์กัน โดยพระเจ้าตะโดมินพญาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพระเจ้าอูซะนาที่ 2 พระเจ้าตะโดมินพญาซึ่งพิสูจน์แล้วว่าเป็นผู้นำที่มีพระปรีชาสามารถและรวมอำนาจของพระองค์ที่ ซะไกง์ ได้อย่างรวดเร็ว ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1364 พระเจ้าตะโดมินพญาและกองทัพของพระองค์ข้าม แม่น้ำอิรวดี และยึดปี้นยะได้โดยไม่มีการต่อสู้ กษัตริย์องค์ใหม่สั่งสำเร็จโทษพระเจ้าอูซะนาที่ 2
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 1907
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1320
พระมหากษัตริย์พม่า
เทรบูเชต

เทรบูเชต (trebuchet; trébuchet) เป็นแคทะพัลต์ (catapult) ประเภทหนึ่ง ที่ใช้แขนเหวี่ยงเพื่อโยนวัตถุ เป็นเครื่องยนต์การล้อม (siege engine) ทรงพลังที่พบทั่วไปก่อนการมาถึงของดินปืน
มีเทรบูเชตสองชนิดหลัก ชนิดแรกเป็นเทรบูเชตเสียดทาน หรือแมนกะเนล (mangonel) ซึ่งใช้แรงมนุษย์ในการเหวี่ยงแขน ปรากฏครั้งแรกในประเทศจีนในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ต่อมาพวกอาวาร์นำไปเผยแพร่ทางตะวันตก จักรวรรดิไบแซนไทน์รับเทคโนโลยีดังกล่าวในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 6 และประเทศเพื่อนบ้านในศตวรรษต่อ ๆ มา
อีกชนิดหนึ่งได้แก่ เทรบูเชตน้ำหนักถ่วง หรือเรียก เทรบูเชตสมดุล ซึ่งมีในภายหลังและมักมขนาดใหญ่กว่า ใช้น้ำหนักถ่วงเพื่อเหวี่ยงแขน ปรากฏขึ้นครั้งแรกในโลกคริสเตียนและมุสลิมแถบเมดิเตอร์เรเนียนในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และมองโกลนำกลับไปเผยแพร่ในจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 13
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ปืนใหญ่
สิ่งประดิษฐ์ของจีน
ปืนใหญ่ยุคกลาง
ราชวงศ์ซ่ง