pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สุนทรพน

สุนทรพน (সুন্দরবন; "ป่างาม") เป็นพื้นที่ป่าชายเลนในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำที่เกิดจากการบรรจบกันระหว่างแม่น้ำคงคา แม่น้ำพรหมบุตร และแม่น้ำเมฆนาในอ่าวเบงกอล มีอาณาเขตเริ่มตั้งแต่แม่น้ำหุคลีในรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดีย ไปจนจรดแม่น้ำพเลศวรในภาคขุลนาของบังกลาเทศ ประกอบด้วยป่าชายเลนทึบ ป่าชายเลนโปร่ง ที่ดินที่ใช้ในการเกษตร ที่ลุ่มราบน้ำขึ้นถึง และที่ว่างเปล่าทุรกันดาร และมีธารน้ำและร่องน้ำขึ้นลงตัดผ่านหลายสาย พื้นที่คุ้มครองสี่แห่งในสุนทรพนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ได้แก่ อุทยานแห่งชาติสุนทรพน, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสุนทรพนตะวันตก, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสุนทรพนใต้ และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสุนทรพนตะวันออก
สุนทรพนครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 10,000 ตารางกิโลเมตร (3,900 ตารางไมล์) โดยผืนป่าในภาคขุลนาครอบคลุมพื้นที่ 6,017 ตารางกิโลเมตร (2,323 ตารางไมล์) และในรัฐเบงกอลตะวันตกครอบคลุมพื้นที่ 4,260 ตารางกิโลเมตร (1,640 ตารางไมล์) ในเขต 24 ปรคณาใต้และเขต 24 ปรคณาเหนือ ชนิดพรรณไม้ที่พบมากคือ หงอนไก่ใบเล็ก (Heritiera fomes) และตาตุ่มทะเล (Excoecaria agallocha) ป่าชายเลนแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของพรรณสัตว์ป่า 453 ชนิด ซึ่งรวมถึงนก 290 ชนิด ปลา 120 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 42 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 35 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 8 ชนิด
แม้จะมีคำสั่งห้ามฆ่าหรือจับสัตว์ป่าทั้งหมดนอกเหนือจากปลาและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบางชนิด แต่ปรากฏรูปแบบที่สม่ำเสมอของความหลากหลายทางชีวภาพที่ลดลงหรือการสูญเสียชนิดพันธุ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และปรากฏว่าคุณภาพของระบบนิเวศสุนทรพนกำลังเสื่อมโทรมลง กรมป่าไม้มีหน้าที่รับผิดชอบการบริหารและจัดการอุทยานแห่งชาติสุนทรพนในรัฐเบงกอลตะวันตก ส่วนในบังกลาเทศมีการจัดตั้งแขวงป่าไม้ขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2536 เพื่ออนุรักษ์ป่า โดยมีหัวหน้าอนุรักษ์ป่าไม้ประจำการที่นั่นนับแต่นั้น แม้รัฐบาลของสองประเทศจะมีความมุ่งมั่นในการสงวนรักษาป่า แต่สุนทรพนก็ยังตกอยู่ในภาวะถูกคุกคามด้วยสาเหตุทั้งจากธรรมชาติและจากมนุษย์ ใน พ.ศ. 2550 การขึ้นฝั่งของไซโคลนซิดร์ที่บังกลาเทศสร้างความเสียหายแก่พื้นที่ร้อยละ 40 ของสุนทรพน ป่ายังประสบภาวะเค็มเพิ่มขึ้นเนื่องจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและปริมาณน้ำจืดที่ลดลง ตามรายงานของยูเนสโกใน พ.ศ. 2559 คาดกันว่าโรงไฟฟ้าพลังถ่านหินรามปาลซึ่งมีการเสนอให้สร้างขึ้นในตำบลรามปาล อำเภอพาเครหาฏ ภาคขุลนา ห่างจากสุนทรพนไปทางทิศเหนือ 14 กิโลเมตร (8.7 ไมล์) จะสร้างความเสียหายเพิ่มเติมแก่ป่าชายเลนที่เป็นเอกลักษณ์ผืนนี้

== อ้างอิง ==
 
แหล่งมรดกโลกในประเทศบังกลาเทศ
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
อ่าวเบงกอล
อุทยานแห่งชาติสุนทรพน

อุทยานแห่งชาติสุนทรพน เป็นอุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์เสือ และเขตสงวนชีวมณฑลในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย โดยเป็นส่วนหนึ่งของสุนทรพนบนดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคาและติดกับป่าสงวนสุนทรพนในประเทศบังกลาเทศ ดินดอนสามเหลี่ยมแห่งนี้ถูกปกคลุมด้วยป่าชายเลนหนาแน่นและเป็นหนึ่งในเขตสงวนเสือโคร่งเบงกอลที่ใหญ่ที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของนก สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง และสัตว์เลื้อยคลานนานาชนิดซึ่งรวมถึงจระเข้น้ำเค็ม
พื้นที่ที่เป็นอุทยานแห่งชาติสุนทรพนในปัจจุบันได้รับการประกาศให้เป็นพื้นที่หลักของเขตรักษาพันธุ์เสือสุนทรพนใน พ.ศ. 2516 และของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งหนึ่งใน พ.ศ. 2520 ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน พ.ศ. 2530  และได้รับการกำหนดเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำแรมซาร์ตั้งแต่ พ.ศ. 2562
== อ้างอิง ==
สุนทรพน
สุนทรพน
แหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
ชี-พย็อนจ็อน

ชี-พย็อนจ็อน หรือ หอประชุมของผู้ยิ่งใหญ่ (, ) เป็นสถาบันการวิจัยหลวงซึ่งพระเจ้าเซจงมหาราชแห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลีทรงก่อตั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1420 การก่อตั้งเกิดขึ้นในต้นรัชสมัยของพระเจ้าเซจง พระองค์ทรงบรรจุหอประชุมของผู้ยิ่งใหญ่ด้วยปราชญ์ที่มีความสามารถและมีรับสั่งให้พวกเขาดำเนินกิจกรรมการค้นคว้าต่าง ๆ เพื่อเสริมความมั่นคงในการปกครองและประเทศชาติของพระองค์ หอประชุมของผู้ยิ่งใหญ่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากบทบาทในการรวบรวม ฮุนมินจ็องอึม ซึ่งเป็นศาสตรนิพนธ์ต้นแบบว่าด้วยอักษรฮันกึล
== อ้างอิง ==
ประเทศเกาหลี
จังหวัดอีลอม

จังหวัดอีลอม (استان ایلام) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดกับจังหวัดเคร์มอนชอฮ์ทางทิศเหนือ จังหวัดโลเรสถานทางทิศตะวันออก จังหวัดฆูเซสถานทางทิศใต้ และมีพรมแดนติดกับประเทศอิรักทางทิศตะวันตก โดยมีศูนย์กลางการปกครองคือกีลอน จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2016 จังหวัดมีประชากร 580,158 คนและเป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศอิหร่าน ประชากรส่วนใหญ่ประมาณ 80% พูดภาษาถิ่นของภาษาเคิร์ด, พูดภาษาลูรี 10% และพูดภาษาลากี 6%
ในอดีตจังหวัดอีลอมเป็นส่วนหนึ่งของเอลาม ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอะคีเมนิดและจักรวรรดิแซสซานิด ในปี ค.ศ. 1930 จังหวัดได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเคร์มอนชอฮ์ จังหวัดโลเรสถาน และจังหวัดฆูเซสถาน ภายหลังได้ถูกแบ่งแยกออกเป็นจังหวัดอีลอมในปี ค.ศ. 1974
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Ilam Province Department of Education
Ilam Picture Gallery
Hamid-Reza Hosseini, Shush at the foot of Louvre (Shush dar dāman-e Louvre), in Persian, jadidonline.com, 10 March 2009.Audio slideshow (6 min 31 sec).
อีลอม
อังกราดูเอรูวิชมู

อังกราดูเอรูวิชมู (Angra do Heroísmo) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า อังกรา (Angra) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งบนเกาะตือร์ไซรา ประเทศโปรตุเกส และเป็นหนึ่งในเมืองหลักสามเมืองของอะโซร์ส อังกราก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1478 ในอดีตเป็นเมืองที่สำคัญที่สุดในอะโซร์สในฐานะที่พำนักของมุขนายกและที่ตั้งหน่วยงานราชการต่าง ๆ ของอะโซร์ส นอกจากนี้ยังเคยเป็นเมืองหลวงของโปรตุเกสระหว่างสงครามเสรีนิยม ใน ค.ศ. 2011 เมืองนี้ประชากร 35,402 คน ในพื้นที่ประมาณ 239 ตารางกิโลเมตร ย่านกลางเมืองอังกราได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1983
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศโปรตุเกส
แหล่งมรดกโลกในประเทศโปรตุเกส
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
การรุกฤดูหนาว ค.ศ. 1939–40

การรุกฤดูหนาว ค.ศ. 1939-40 เป็นหนึ่งในการรบที่สำคัญระหว่างกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนและกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ซึ่งกองทัพจีนได้เปิดฉากการรุกตอนโต้กลับที่สำคัญบนหลายแนวรบเป็นครั้งแรกของพวกเขา แม้ว่าการโจมตีครั้งนี้จะล้มเหลวในการบรรลุวัตถุประสงค์แต่เดิม แต่บางครั้งการศึกษาได้แสดงให้เห็นว่ามันเป็นแรงผลักดันอย่างหนักต่อกองทัพญี่ปุ่น เช่นเดียวกับความตกใจอย่างมากต่อกองบัญชาการทหารสูงสุดของญี่ปุ่นซึ่งไม่คาดคิดว่ากองทัพจีนจะสามารถเปิดฉากปฏิบัติการการรุกขนาดใหญ่เช่นนี้ได้
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1940 กองทัพญี่ปุ่นได้ประสบความสำเร็จในการสู้รบจนปฏิบัติการต้องหยุดชะงัก อย่างไรก็ตาม, การรุกตอบโต้กลับของญี่ปุ่นในเขตสงครามทางภาคเหนือได้ล้มเหลวในการเข้ายึดหนิงเซี่ยและได้พ่ายแพ้ในซู่หยวนโดยกองกำลังมุสลิมจีน
== อ้างอิง ==
การรุก
ยุทธการในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
ปราซาดูกูแมร์ซียู

ปราซาดูกูแมร์ซียู (Praça do Comércio; "จัตุรัสการค้า") ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเทกัสในกรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส จัตุรัสนี้ยังคงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ตึไรรูดูปาซู (Terreiro do Paço; "ลานพระราชวัง") เนื่องจากในอดีตเป็นที่ตั้งของพระราชวังรีไบรา (Paço da Ribeira) จนกระทั่งพระราชวังนี้ถูกทำลายโดยแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในลิสบอน ค.ศ. 1755 หลังเหตุแผ่นดินไหว จัตุรัสถูกปรับแบบใหม่โดยสมบูรณ์ในฐานะส่วนหนึ่งของการสร้างย่านกลางกรุงลิสบอนตอนล่างขึ้นใหม่ตามคำสั่งของซึบัชตีเยา ฌูแซ ดึ การ์วัลยู มาร์ควิสที่ 1 แห่งปงบัล ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรโปรตุเกสระหว่าง ค.ศ. 1750–1777 ในรัชกาลพระเจ้าฌูแซที่ 1 พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส
== อ้างอิง ==
จัตุรัสในลิสบอน
สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศโปรตุเกส
การต่อต้านที่สะพานเนิ่นเจียง

การต่อต้านที่สะพานเนิ่นเจียง หรือ การต่อต้านที่สะพานแม่น้ำเนิ่น เป็นยุทธการขนาดเล็กระหว่างกองกำลังของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน กับกองทัพญี่ปุ่นและกองกำลังที่เข้าร่วม เกิดขึ้นหลังอุบัติการณ์มุกเดนในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองแมนจูเรียเมื่อ ค.ศ. 1931 ก่อนที่สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองจะเริ่มขึ้น เหตุการณ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของการทัพเจียงเฉียว
ยุทธการในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
กฎของกริมม์

กฎของกริมม์ (Grimm's law), กฎของรัสก์ (Rask's rule) หรือ การเคลื่อนเสียงเจอร์แมนิกครั้งแรก (First Germanic Sound Shift) เป็นชุดของคำกล่าวซึ่งตั้งชื่อตามยาค็อพ กริมม์ และรัสมุส รัสก์ และอธิบายเสียงพยัญชนะกักในภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมขณะมีวิวัฒนาการในภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิม (บรรพบุรุษร่วมกันของภาษากลุ่มเจอร์แมนิกของตระกูลอินโด-ยูโรเปียน) ในสหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช กฎของกริมม์เป็นชุดของปฏิภาค (ลักษณะความสัมพันธ์ที่เทียบเท่ากัน) ระหว่างเสียงกักในภาษาเจอร์แมนิกเริ่มแรก เสียงเสียดแทรกในภาษาเจอร์แมนิกเริ่มแรก และเสียงกักในภาษาอินโด-ยูโรเปียนเคนตัมอื่น ๆ บางภาษา (กริมม์ใช้ภาษาละตินและกรีกในการยกตัวอย่างประกอบเป็นส่วนใหญ่)
== ภาพรวม ==
กฎของกริมม์ประกอบด้วยสามส่วนซึ่งเป็นส่งผลต่อเนื่องกันเป็นลูกโซ่ ขั้นตอนมักจะมีโครงสร้างดังนี้
เสียงกัก ไม่ก้อง ในภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม กลายเป็นเสียงเสียดแทรก ไม่ก้อง
เสียงกัก ก้อง ในภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม กลายเป็นเสียงกัก ไม่ก้อง
เสียงกัก ก้อง พ่นลม ในภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม กลายเป็นเสียงกัก ก้อง หรือเสียงเสียดแทรก (ในฐานะหน่วยเสียงย่อย)
การเคลื่อนเสียงเป็นลูกโซ่เช่นนี้ (ตามลำดับ 3, 2, 1) สามารถแสดงโดยสังเขปได้ดังนี้
bʰ > b > p > ɸ
dʰ > d > t > θ
gʰ > g > k > x
gʷʰ > gʷ > kʷ > xʷ
เสียงแต่ละเสียงจะย้ายตำแหน่งไปทางขวาเพื่อรับค่าเสียงใหม่ โปรดทราบว่าภายในภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิม เสียงที่แทนด้วยรูปเขียน ⟨b⟩, ⟨d⟩, ⟨g⟩ และ ⟨gw⟩ นั้นเป็นเสียงกักในสภาพแวดล้อมหนึ่ง และเป็นเสียงเสียดแทรกในสภาพแวดล้อมอื่น ดังนั้นจึงควรเข้าใจว่า  bʰ > b ที่จริงคือ bʰ > b/β และเสียงอื่น ๆ ก็เป็นไปในทำนองเดียวกัน ส่วนเสียงเสียดแทรก ไม่ก้อง ตามธรรมเนียมมักจะแทนด้วยรูปเขียน ⟨f⟩, ⟨þ⟩, ⟨h⟩ และ ⟨hw⟩ ในบริบทของภาษาเจอร์แมนิก
== ตัวอย่าง ==
== อ้างอิง ==
กฎเสียง
ภาษาดัตช์
ภาษาเยอรมัน
เขตการค้าเสรีทวีปแอฟริกา

เขตการค้าเสรีทวีปแอฟริกา (African Continental Free Trade Agreement, ย่อ: AfCFTA) คือ ความตกลงการค้าซึ่งมีผลใช้บังคับระหว่างรัฐสมาชิกสหภาพแอฟริกา 27 ประเทศ ก่อตั้งโดย ความตกลงการค้าเสรีทวีปแอฟริกา ที่ลงนามในกรุงคิกาลี ประเทศรวันดา เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2561 จนถึงเดือนกรกฎาคม 2562 มีรัฐ 54 รัฐลงนามความตกลงฯ กำหนดให้ 22 ประเทศให้สัตยาบันก่อนความตกลงฯ มีผลใช้บังคับและเขตการค้าเสรีทวีปแอฟริกามีผล ความตกลงฯ ยังจะใช้เป็นองค์การรวมซึ่งจะมีการเพิ่มพิธีสารและภาคผนวก
การเจรจาดำเนินต่อในปี 2561 ด้วยระยะที่ 2 รวมทั้งนโยบายการแข่งขัน การลงทุนและสิทธิทรัพย์สินทางปัญญา จะมีการเสนอร่างต่อสมัชชาสหภาพแอฟริกาในเดือนมกราคม 2563
ประเทศเคนยาและกานาเป็นประเทศแรก ๆ ที่เก็บเอกสารให้สัตยาบันในวันที่ 10 พฤษภาคม 2561 หลังให้สัตยาบันผ่านรัฐสภาของประเทศนั้น ๆ แล้ว ด้วยการให้สัตยาบันของเซียร์ราลีโอนและสาธารณรัฐซาราวีในวันที่ 29 เมษายน 2562 ก็ถึงขีดเริ่มแบ่งรัฐให้สัตยาบัน 22 รัฐสำหรับให้มีเขตการค้าเสรีอย่างเป็นทางการแล้ว ผลจึงทำให้ความตกลงฯ มีผลใช้บังคับในวันที่ 30 พฤษภาคม 2562 ปัญหาที่สำคัญอย่างความตกลงสัมปทานการค้าและกฎประเทศที่มายังอยู่ระหว่างการเจรจา วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 ในการประชุมสูงสุดในประเทศไนเจอร์ ความตกลงฯ เข้าสู่ระยะปฏิบัติการ
== อ้างอิง ==
ความตกลงการค้าเสรี
เศรษฐกิจแอฟริกา
กลุ่มการค้า
สหภาพแอฟริกา
การเมืองแอฟริกา
การเดินทางสมบัติหมิง

การเดินทางสมบัติหมิง (Ming treasure voyages) เป็นคณะสำรวจทางทะเลเจ็ดครั้งโดยกองเรือสมบัติของราชวงศ์หมิงระหว่าง ค.ศ. 1405 ถึง 1433 จักรพรรดิหย่งเล่อทรงริเริ่มการก่อสร้างกองเรือสมบัติใน ค.ศ. 1403 โครงการใหญ่ดังกล่าวทำให้เกิดการเดินทางมหาสมุทรพิสัยไกลเจ็ดเที่ยวไปยังดินแดนชายฝั่งและเกาะต่าง ๆ ทั้งในและรอบทะเลจีนใต้ มหาสมุทรอินเดียและไกลกว่านั้น แม่ทัพเรือ เจิ้งเหอได้รับบัญชาให้สั่งการกองเรือสมบัติสำหรับคณะเดินทาง การเดินทางหกเที่ยวเกิดขึ้นในรัชกาลหย่งเล่อ (ค.ศ. 1402–24) และเที่ยวที่เจ็ดเกิดขึ้นในรัชกาลเซฺวียนเต๋อ (ค.ศ. 1425–1435) การเดินทางสามเที่ยวแรกไปถึงแคลิกัต (Calicut) บนชายฝั่งมะละบาร์ของอินเดีย ส่วนเที่ยวที่สี่ไปไกลถึงช่องแคบฮอร์มุซในอ่าวเปอร์เซีย หลังจากนั้น กองเรือเดินทางไปไกลถึงคาบสมุทรอาหรับและแอฟริกาตะวันออก
กองเรือสำรวจของจีนมีทหารหนาแน่นและขนสมบัติปริมาณมาก ซึ่งใช้เพื่อประกาศอำนาจและความมั่งคั่งของจีนแก่โลก กองเรือนำเอกอัครราชทูตต่างประเทศจำนวนมากซึ่งกษัตริย์และผู้ปกครองทั้งหลายประสงค์ประกาศตนเป็นประเทศราชของจีน ระหว่างการเดินทางนี้ กองเรือทำลายกองเรือโจรสลัดของเฉินจู่อี้ที่ปาลัมปัง ยึดราชอาณาจักรโกฏเฏของชาวสิงหล และพิชิตสิกันดร ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ซามูเดราในสุมาตราเหนือ การแสวงหาประโยชน์ของกองเรือจีนทำให้หลายประเทศเข้าสู่ระบบราชบรรณาการและเขตอิทธิพลของจีนผ่านทั้งความสูงสุดทางทหารและการเมือง จึงรวมรัฐต่าง ๆ เข้าสู่โลกจีนใหญ่ภายใต้การมีอำนาจเหนือประเทศอื่นของหมิง ยิ่งกว่านั้น จีนยังสร้างและก่อตั้งการควบคุมเหนือเครือข่ายการเดินเรือกว้างขวางซึ่งบริเวณดังกล่าวมีบูรณาการและประเทศต่าง ๆ เชื่อมโยงกันทั้งในระดับเศรษฐกิจและการเมือง
ขันทีเป็นผู้สั่งการและควบคุมดูแลการเดินทางสมบัติซึ่งอิทธิพลทางการเมืองของขันทีขึ้นอยู่กับความโปรดปรานของจักรพรรดิอย่างมาก ทว่า ในระบบรัฐจักรวรรดิของหมิง ข้าราชการเป็นศัตรูทางการเมืองหลักของขันทรและเป็นกลุ่มแยกต่อต้านคณะสำรวจดังกล่าว เมื่อสิ้นสุดการเดินทางสมุทร ข้าราชการกลับมามีอำนาจเหนือกว่าในระบบข้าราชการประจำของรัฐ ส่วนขันทีค่อย ๆ เสื่อมความโปรดปรานหลังจักรพรรดิหย่งเล่อเสด็จสวรรคต
ในห้วงการเดินทางสมุทรในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 หมิงกลายเป็นอำนาจนาวีสำคัญโดยการฉายอำนาจทางทะเลไปไกลทางใต้และตะวันตก ยังมีข้อถกเถียงอยู่มากเกี่ยวกับวัตถุประสงค์แท้จริงของการเดินทาง ขนาดเรือ ขนาดกองเรือ เส้นทางที่ใช้ แผนผังสมุทรที่ใช้ ประเทศที่เยือน และสินค้าที่บรรทุกไปด้วย
การเดินทางสมบัติ
ซอสออล็องแดซ

ซอสออล็องแดซ (sauce hollandaise) หรือเดิมเรียก ซอสดัตช์ (Dutch sauce) เป็นอิมัลชันของไข่แดง เนย น้ำมะนาว (บางครั้งใช้ไวน์ขาวหรือน้ำส้มสายชู) ปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทยขาว และพริกชี้ฟ้า ซอสออล็องแดซเตรียมได้จากการผสมไข่แดงที่ตีแล้วกับเนย น้ำมะนาว เกลือ และน้ำเปล่า ก่อนจะให้ความร้อนพอเหมาะเพื่อไม่ให้ซอสข้นจนเกินไป
ถึงแม้ว่าชื่อออล็องแดซจะบ่งชี้ถึงประเทศเนเธอร์แลนด์ แต่ที่มาของซอสนี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัด ชื่อ "Dutch sauce" ปรากฎครั้งแรกในบันทึกปี ค.ศ. 1573 แต่ไม่มีการอธิบายสูตร ต่อมาในปี ค.ศ. 1651 มีบันทึกสูตร "หน่อไม้ฝรั่งกับซอสหอม" (asparagus with fragrant sauce) ในหนังสือทำอาหารของฟร็องซัว ปีแยร์ ลา วาแรน ระบุว่า "ซอสทำจากเนยสด น้ำส้มสายชูเล็กน้อย เกลือและจันทน์เทศ ผสมไข่แดงเพื่อให้หนืด แต่ระวังอย่าให้ข้นแข็ง" หลังจากนั้นไม่นานในปี ค.ศ. 1667 มีสูตรที่คล้ายกันของเนเธอร์แลนด์ได้รับการตีพิมพ์ จึงเชื่อว่า ซอสออล็องแดซมีที่มาจากชาวอูว์เกอโนฝรั่งเศสที่เคยลี้ภัยในเนเธอร์แลนด์
ซอสออล็องแดซเป็นหนึ่งในซอสแม่บททั้งห้าของอาหารฝรั่งเศส เป็นส่วนประกอบสำคัญในเมนูไข่เบเนดิกต์ และบางครั้งเสิร์ฟพร้อมอาหารทะเลหรือผักนึ่ง เช่น หน่อไม้ฝรั่ง ปวยเล้ง กะหล่ำดาว และบรอกโคลี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูล ==
ออล็องแดซ
ออล็องแดซ
บั๊กซาง

บั๊กซาง (Bắc Giang) เป็นเมืองในประเทศเวียดนามและเป็นเมืองหลักของจังหวัดบั๊กซาง ชื่อของเมืองมาจากชื่อของจังหวัดในภาษาจีน-เวียดนาม มีความหมายว่า "ทางเหนือของแม่น้ำ" ที่ตั้งของเมืองเอื้ออำนวยต่อการเดินทางและการขนส่งอย่างมาก เพราะห่างจากฮานอยไปทางเหนือ 50 กิโลเมตร และอยู่ใจกลางเส้นทางคมนาคมขนส่งสายสำคัญ (ถนนและทางรถไฟระหว่างประเทศ) ที่เชื่อมต่อกรุงฮานอยกับเมืองหลั่งเซินและด่านพรมแดนระหว่างประเทศด่งดัง (Đồng Đăng)
นครในประเทศเวียดนาม
โรลันโด แบล็กเบิร์น

โรลันโด แบล็กเบิร์น (9 มกราคม ค.ศ. 1990 —) เป็นนักฟุตบอลชาวปานามา ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองหน้าให้แก่เตสตรอนเก็สต์ในโบลิเวีย เคยเล่นให้แก่การท่าเรือเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ในปี 2019
== สโมสรอาชีพ ==
โรลันโด แบล็กเบิร์น เกิดที่ ซันโฮอากีน ในประเทศปานามา เขาเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรตาอูโร และต่อมาก็ได้ไปเล่นให้กับยูเวนตุดเรตัลเตซา สโมสรในกัวเตมาลา และสุดท้ายก็ได้ย้ายไปเล่นให้กับคอริลโล หลังจากที่ยูเวนตุดเกิดปัญหาทางด้านการเงิน
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 คอริลโลได้ปล่อยยืมตัวแบล็กเบิร์นให้กับเซนิกา สโมสรในสโลวาเกีย เขาลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสรในนัดที่เอาชนะสโลวันบราติสลาวา 2–0 ในสโลวักคัพรอบก่อนรองชนะเลิศ เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2012 สัญญายืมตัวของเขาสิ้นสุดหลังจากที่ได้เล่นในยุโรปประมาณหนึ่งปีครึ่ง
ใน ค.ศ. 2014 แบล็กเบิร์นได้ย้ายไปกอมูนิกาซิองเนส สโมสรใหญ่ในกัวเตมาลา โดยเขาทำ 10 ประตูให้กับสโมสรในฤดูกาลแรก
== ทีมชาติปานามา ==
แบล็กเบิร์นลงเล่นให้กับปานามาครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 ในนัดกระชับมิตรที่พบกับฮอนดูรัส โดยข้อมูลเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 เขาลงเล่นทีมชาติ 17 นัด และทำ 3 ประตู เขาเป็นตัวแทนประเทศในการแข่งขันโคปาเซนโตรอเมริกานา 2013 และคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2013
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติเบื้องต้น 35 คนในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย ก่อนที่จะถูกคัดออก
=== การทำประตูในนามทีมชาติ ===
รายการประตูในนามทีมชาติของโรลันโด แบล็กเบิร์น
== เกียรติประวัติ ==
การท่าเรือ
ไทยเอฟเอคัพ: 2562
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Profile at theplayersagent
กองหน้าฟุตบอล
นักฟุตบอลชาวปานามา
นักฟุตบอลทีมชาติปานามา
ผู้เล่นในไทยลีก
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ
ผู้เล่นในคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2021
คัด (หมวก)

คัด (갓) คือหมวกแบบโบราณประเภทหนึ่งของเกาหลีซึ่งได้อิทธิพลมาจากจีน สวมโดยผู้ชายพร้อมกับชุดฮันบก (เครื่องแต่งกายสมัยโบราณของเกาหลี) ในสมัยโชซ็อน คัดทำจากขนหางม้าพร้อมด้วยโครงไม้ไผ่และบางส่วนมีสีดำแต่โปร่งแสง
คัดส่วนมากจะเป็นทรงกระบอก มีปีกกว้างทำจากโครงไม้ไผ่ มีเพียงชายชั้นสูงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เท่านั้นที่สามารถสวมคัดซึ่งแสดงสถานะทางสังคมและป้องกันผมมัดจุกแบบ ซังทู (상투) ของพวกเขา
ในสมัยโชซ็อน คัดสีดำหรือ ฮึงนิบ (흑립) ถูกสงวนสิทธิ์ที่จะสวมใส่ให้แก่ชายที่ผ่านการสอบคัดเลือกขุนนางหรือควากอ สามัญชนนิยมสวมหมวกแบบที่เรียกว่า แพแร็งอี (패랭이) ซึ่งสานขึ้นจากไม้ไผ่
ช่างฝีมือที่ทำหมวกคัดเรียกว่า คัดอิลจัง (갓일장) ในภาษาเกาหลี มาจากคำ คัดอิล (갓일; "การทำหมวก") ประสมกับคำ ชัง (장; "ช่าง, ช่างฝีมือ, อาจารย์แห่งการช่าง")
==การอ้างอิง==
หมวก
วัฒนธรรมเกาหลี
มะกเว

มะกเว (မကွေး) เป็นเมืองหลักของภาคมะกเว ประเทศพม่า และตั้งอยู่ริมแม่น้ำอิรวดี มีเจดีย์เมียตะลูนซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองเป็นที่หมายเด่นสำคัญ ภาคมะกเวมีชื่อเสียงจากการเพาะปลูกงาและถั่วมากมายหลายชนิด นอกจากนี้ยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของภาคมะกเว และมีท่าอากาศยานมะกเวรองรับ
==สภาพอากาศ==
==อ้างอิง==
เมืองในภาคมะกเว
เจดีย์เมียตะลูน

เจดีย์เมียตะลูน (မြသလွန်ဘုရား) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองมะกเว ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอิรวดี
== ประวัติ ==
ตามตำนาน ในครั้งแรกเจดีย์สร้างขึ้นโดยเศรษฐีนาม อูบอจอ (U Baw Gyaw) และภรรยาของเขา ต่อมาได้ต่อเติมองค์พระเจดีย์ให้สูงขึ้นจากเดิม 55.5 ฟุต (16.9 เมตร) สูงขึ้นเป็น 87 ฟุต (26.5 เมตร) โดยพระเจ้าซอลู (ค.ศ. 1620–1627) แห่งอาณาจักรพุกาม พระเจดีย์เกิดความเสียหายจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1847 และสร้างขึ้นใหม่โดยนายกเทศมนตรีเมืองมะกเว จนมีความสูง 104 ฟุต (31.7 เมตร) ดังในปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
เจดีย์ในประเทศพม่า
ภาคมะกเว
วัดในประเทศพม่า
จังหวัดมะกเว

มะกเว (မကွေး) เป็นจังหวัดหนึ่งของเขตมะกเว บริเวณตอนกลางของประเทศพม่า
== อำเภอ ==
จังหวัดมะกเวประกอบด้วยอำเภอดังต่อไปนี้
อำเภอมะกเว
อำเภอเยนานช่อง
อำเภอเชาะ
อำเภอตอง-ดวี่นจี้
อำเภอมโหย่ติ
อำเภอนะเมาะ
ภาคมะกเว
มะกเว
ดองกิโฮเต้

ดองกิโฮเต้  เป็นร้านค้าขายของลดราคาจากประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งใน 5 กันยายน พ.ศ. 2523 (ค.ศ. 1980) มีสาขามากกว่า 160 แห่งทั่วประเทศญี่ปุ่นและต่างประเทศอีก 10 สาขา สิงคโปร์, ไทยและฮ่องกง ใช้ชื่อร้านว่า ดอง ดอง ดองกิ (Don Don Donki) ส่วน ฮาวาย ใช้ชื่อร้านเดิม
==ประวัติ==
==สาขาในประเทศญี่ปุ่น==
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2566) ร้านดองกิโฮเต้ในประเทศญี่ปุ่นมีจำนวนสาขาทั้งสิ้น 615 สาขา โดยแบ่งสาขาชื่อร้านออกเป็นชื่อ ดองกิโฮเต้ 248 สาขา MEGA ดองกิโฮเต้ 140 สาขา และในชื่ออื่น ๆ อีก 227 สาขา
==ดองกิโฮเต้ในประเทศไทย==
บริษัท แพน แปซิฟิค อินเตอร์เนชันแนล โฮลดิ้งส์ จำกัด ถือหุ้น 49% ร่วมทุนกับ บริษัท ทีโอเอ เวนเจอร์ โฮลดิ้ง จำกัด ถือหุ้น 40% และ บริษัท พี พี ไอ จำกัด ถือหุ้น 11% บริหารงานโดย บริษัท ดองกิ ทองหล่อ จำกัด สาขาแรกตั้งอยู่ในศูนย์การค้า ดองกิ มอลล์ ทองหล่อ ถนนทองหล่อ เขตวัฒนา ใช้ชื่อร้านว่า ดอง ดอง ดองกิ ชื่อเดียวกันจากประเทศสิงคโปร์ เป็นสาขาแรกในประเทศไทย และเป็นประเทศที่ 2 ในอาเซียนต่อจากประเทศสิงคโปร์ที่ได้เปิดสาขาแรกในปี พ.ศ. 2558 ปลายปี พ.ศ. 2562 บริษัท สหพัฒนาอินเตอร์โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน) เข้ามาถือหุ้นเปลี่ยนสัดส่วนแบ่งใหม่เป็น บริษัท สหพัฒนาอินเตอร์โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน) ถือหุ้น 22% บริษัท ทีโอเอ เวนเจอร์ โฮลดิ้ง จำกัด ถือหุ้นลงมาอยู่ที่ 18% และ บริษัท พี พี ไอ จำกัด ที่เป็นบริษัทลูกของแพน แฟซิฟิคฯ ถือหุ้นในสัดส่วน 60%
=== สาขาในประเทศไทย ===

=== สาขาที่ปิดกิจการ ===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บริษัทของญี่ปุ่น
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2523
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
ห้างสรรพสินค้าในประเทศญี่ปุ่น
ห้างสรรพสินค้าในประเทศไทย
ห้างสรรพสินค้าในประเทศสิงคโปร์
ห้างสรรพสินค้าในประเทศไต้หวัน
ห้างสรรพสินค้าในประเทศมาเลเซีย
ปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน

ปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน (Pierre Pigneau de Béhaine; 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2284 – 9 ตุลาคม พ.ศ. 2342) เอกสารไทยเรียก พระสังฆราชอาดรัง หรือ อาดรัน เป็นบาทหลวงชาวฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากบทบาทในการช่วยเหลือเหงียน ฟุก อั๊ญ (ต่อมาคือจักรพรรดิซา ล็อง) สถาปนาราชวงศ์เหงียนใน พ.ศ. 2345 หลังจากเกิดเหตุการณ์กบฏเต็ยเซิน
== อ้างอิง ==
บาทหลวงชาวฝรั่งเศส
อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์

อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ (Alexander Ramsay of Mar) เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1919 ณ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นพระโอรสเพียงคนเดียวใน เจ้าหญิงแพทริเซียแห่งคอนน็อต และ เซอร์อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์ เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น พระราชปนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย โดยภายหลังการเสกสมรสของบิดาและพระมารดานั้น พระมารดาทรงเปลี่ยนพระนามและเป้นที่รู้จักคือ เลดีแพทริเซัย แรมเซย์ ทั้งนี้ อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ ยังมีศักดิ์เป็นพระญาติวงศ์ชั้นที่ 1 ใน อิงกริดแห่งสวีเดน เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน และเป็นพระญาติชั้นที่ 2 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และ สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ ถูกยกย่องให้เป็นสมาชิกพระราชวงศ์อังกฤษที่ได้มีโอกาสเข้าร่วมเหตุการณ์ต่างๆ อาทิ พระราชพิธีบรมราชาภิเษกของ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร และ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
== สมรส ==
อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ สมรสกับ ฟลอรา เฟรเซอร์ เลดีที่ 21 แห่งซัลทูน มีบุตรดังนี้
แคธารีน เฟรเซอร์ มิสเตรสส์แห่งซอลเทิน
อลิซ แรมเซย์
เอลิซาเบธ แรมเซย์
แคธารีน เฟรเซอร์ มิสเตรสส์แห่งซอลเทิน ธิดาคนโตได้หันมาใช้นามสกุลของมารดา เนื่องจากเธอต้องสืบทอดตำแหน่งของมารดา แต่ธิดาอีก 2 คน ใช้นามสกุลของเขาตามปกติ อเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ ถึงแก่กรรมลงเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2000 ก่อนวันเกิดปีที่ 81 เพียง 1 วัน
== อ้างอิง ==
"Captain Alexander Ramsay of Mar – Telegraph". The Daily Telegraph. Retrieved 14 January 2015.
บุคคลจากลอนดอน
ราชวงศ์อังกฤษ
พระราชปนัดดาในพระราชินีวิกตอเรีย
งบประมาณ

งบประมาณ คือการวางแผนการเงินในช่วงเวลาที่กำหนดชัดเจน โดยมากแล้วคือหนึ่งปี งบประมาณอาจรวมถึง ปริมาณแผนการขาย และรายได้, ปริมาณทรัพย์สิน, ค่าใช้จ่าย, สินทรัพย์, หนี้สินและกระแสเงินสด โดยที่บริษัท รัฐบาล ครอบครัว และองค์กรต่าง ๆ จะใช้งบประมาณเพื่อแสดงแผนกลยุทธ์ของกิจกรรมหรือผลให้สามารถวัดได้
==อ้างอิง==
การเงิน
น้ำสลัดเทาซันด์ไอแลนด์

น้ำสลัดเทาซันด์ไอแลนด์ (Thousand Island dressing) เป็นน้ำสลัดหรือเครื่องปรุงรสที่มีส่วนประกอบได้แก่ มายองเนส น้ำมันมะกอก น้ำมะนาว ปาปริกา ซอสวุร์สเตอร์เชอร์ มัสตาร์ด น้ำส้มสายชู ไข่ ครีม ซอสพริก และซอสมะเขือเทศ ผสมผักหรือถั่วอื่น ๆ เช่น แตงกวาดอง หอมใหญ่ พริกหยวก กระเทียม วอลนัต เกาลัด
ที่มาของน้ำสลัดเทาซันด์ไอแลนด์ยังไม่เป็นที่สรุป กล่าวกันโดยทั่วไปว่ามีที่มาจากผู้อาศัยอยู่แถบหมู่เกาะเทาซันด์ระหว่างสหรัฐกับแคนาดาช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก่อนจะได้รับความนิยมในวงกว้าง ด้านไมเคิล เบล นักสังคมวิทยา มหาวิทยาลัยวิสคอนซินทำการศึกษาจนพบว่าคำบอกเล่าเกี่ยวกับที่มาของน้ำสลัดนี้มีความแตกต่างในแต่ละพื้นที่ เบลยังพบว่าสูตรดั้งเดิมของน้ำสลัดเทาซันด์ไอแลนด์มาจากน้ำสลัดฝรั่งเศส ซึ่งปรากฏในหนังสือ The Fannie Farmer Cookbook ฉบับที่ 11 (ค.ศ. 1965)
น้ำสลัดเทาซันด์ไอแลนด์ใช้ทานกับสลัด นอกจากนี้ยังใช้ทานร่วมกับอาหารอื่น เช่น แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ พิซซา และกานาเป
== อ้างอิง ==
อาหารแคนาดา
อาหารอเมริกัน
ฟลอรา เฟรเซอร์ เลดีที่ 21 แห่งซอลเทิน

ฟลอรา เฟรเซอร์ เลดีที่ 21 แห่งซอลเทิน (The Right Honourable Flora Fraser, 21st Lady Saltoun) เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1930 ณ เอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์ เป็นบุตรีของอเล็กซานเดอร์ เฟรเซอร์ ลอร์ดที่ 20 แห่งซอลเทิน และโดโรธี แกรดีน เวลบี เธอมีพี่ชาย 1 คน ชื่อ อเล็กซานเดอร์ ไซมอน เฟรเซอร์ มาสเตอร์แห่งซอลเทิน แต่พี่ชายของเธอถูกฆ่าตายขณะรับราชการทหารในปี ค.ศ. 1944 ทำให้เธอกลายเป็นรัชทายาทในตำแหน่งนี้
== สมรส ==
เธอสมรสกับอเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ พระโอรสในเจ้าหญิงแพทริเซียแห่งคอนน็อต พระราชปนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1956 มีบุตรดังนี้
แคธารีน เฟรเซอร์ มิสเตรสส์แห่งซอลเทิน
อลิซ แรมเซ์
เอลิซาเบธ แรมเซย์
แคธารีน เฟรเซอร์ มิสเตรสส์แห่งซอลเทิน ธิดาคนโตได้หันมาใช้นามสกุลของเธอ เนื่องจากเธอต้องสืบทอดตำแหน่งของ แต่ธิดาอีก 2 คน ใช้นามสกุลของอเล็กซานเดอร์ แรมเซย์แห่งมาร์ตามเดิม โดยภายหลังที่สามีของเธอถึงแก่กรรมลง ฟลอรา เฟรเซอร์ เลดีที่ 21 แห่งซอลเทิน ได้พำนักในประเทศสกอตแลนด์ ถึงแม้เธอยังเป็นสมาชิกพระราชวงศ์อังกฤษ แต่เธอก็ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน มาตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2003
== อ้างอิง ==
Lady Saltoun's website
บุคคลจากเอดินบะระ
ราชวงศ์อังกฤษ
ราชวงศ์วินด์เซอร์
ขุนนางอังกฤษ
เลดี
ปฏิบัติการจิ่นโจว

ปฏิบัติการจิ่นโจว(Jinzhou (Chinchow) Operation) เป็นปฏิบัติการทางทหารในปี ค.ศ. 1931 ในช่วงที่ญี่ปุ่นบุกครองแมนจูเรีย ซึ่งเป็นเหตุการณ์เบื้องต้นที่มีส่วนทำให้สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองลุกลามในปี ค.ศ. 1937
ยุทธการในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
การปราบปรามความไม่สงบในหมั่นโจวกั๋ว

การปราบปรามความไม่สงบในหมั่นโจวกั๋ว เป็นการทัพต่อต้านการก่อกบฏของญี่ปุ่นในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองเพื่อปราบปรามการต่อต้านด้วยอาวุธที่มีต่อรัฐหุ่นเชิดของหมั่นโจวกั๋วที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่ๆจากกองกำลังทหารอาสาสมัครต่อต้านญี่ปุ่นหลายหน่วยในเขตยึดครองแมนจูเรียและต่อมากองทัพร่วมต่อต้านญี่ปุ่นทางภาคเหนือของคอมมิวนิสต์ ปฏิบัติการครั้งนี้ได้ถูกดำเนินการโดยกองทัพคันโตแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นและกองกำลังทหารที่เป็นฝ่ายให้ความร่วมมือของรัฐบาลหมั่นโจวกั๋ว ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1942 และผลลัพธ์ในชัยชนะของญี่ปุ่น
==อ้างอิง==
ยุทธการในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
ยุทธการที่เร่อเหอ

ยุทธการที่เร่อเหอ(, บางครั้งก็เรียกว่า ยุทธการที่ Jehol) เป็นส่วนที่สองของปฏิบัติการเนกกะ(Operation Nekka) การทัพครั้งนี้โดยจักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งได้ประสบความสำเร็จในการเข้ายึดครองจังหวัดเร่อเหอของมองโกเลียในจากขุนศึกชาวจีน จาง เสฺวเหลียงและผนวกมันเข้ากับรัฐหุ่นเชิดของหมั่นโจวกั๋ว การรบครั้งนี้ได้ต่อสู้รบตั้งแต่วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ถึง 1 มีนาคม ค.ศ. 1933
ยุทธการในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง