เออีเอส

เออีเอส ซึ่งเป็นตัวย่อของ Advanced Encryption Standard (AES) ที่มีชื่อดั้งเดิมว่า Rijndael ( อ่านว่า เรนดาล)
เป็นมาตรฐานการเข้ารหัสลับข้อมูลที่ตั้งขึ้นโดยสถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติสหรัฐ  ในปี 2001
เออีเอสเป็นส่วนย่อยของกลุ่มบล็อกไซเฟอร์ (block cipher)
ที่เรียกว่าเรนดาล (Rijndael)
และพัฒนาโดยนักวิทยาการเข้ารหัสลับชาวเบลเยียมสองท่าน คือ (Vincent Rijmen) และ (Joan Daemen) ผู้ส่งวิธีการเป็นข้อเสนอ
แก่ NIST เมื่อองค์กรกำลังเลือกไซเฟอร์ (cipher)
เพื่อใช้เป็น
เรนดาลเป็นกลุ่มไซเฟอร์ที่มีกุญแจและบล็อก (block) ขนาดต่าง ๆ
เพื่อใช้เป็นมาตรฐานเออีเอส NIST ได้เลือกสมาชิก 3 หน่วยจากกลุ่มเรนดาล แต่ละอย่างมีขนาดบล็อก 128 บิตโดยมีกุญแจขนาดต่าง ๆ คือ 128, 192 และ 
รัฐบาลกลางสหรัฐได้เลือกใช้มาตรฐานนี้ และปัจจุบันก็ใช้กันทั่วโลก
เป็นมาตรฐานแทน Data Encryption Standard (DES)
ซึ่งเผยแพร่ในปี 1977
AES ใช้ขั้นตอนวิธีแบบกุญแจสมมาตร (symmetric-key algorithm) คือ ใช้กุญแจตัวเดียวกันเพื่อทั้งเข้ารหัสและถอดรหัสข้อมูล
ในสหรัฐ NIST ได้ประกาศเออีเอสเป็นมาตรฐานประมวลข้อมูลรัฐบาลกลางสหรัฐ (FIPS 197) เมื่อปลายปี 2001
นี่ทำตามหลังกระบวนการวางมาตรฐาน
ซึ่งมีแบบที่เข้าแข่งขันกัน 15 แบบ เมื่อประเมินแล้วไซเฟอร์เรนดาลจึงได้เลือกว่าเหมาะสมที่สุด
เออีเอสจึงกลายเป็นมาตรฐานรัฐบาลกลางสหรัฐเมื่อกลางปี 2002 หลังจากได้รับอนุมัติจากเลขาธิการกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ
เออีเอสได้รวมเข้ามาตรฐานขององค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน  และ International Electrotechnical Commission (IEC) คือ ISO/IEC 18033-3 standard
เออีเอสมีใช้ในคลัง/โปรแกรมเข้ารหัสสำเร็จหลายอย่าง เป็นไซเฟอร์ที่สาธารณชนเข้าถึงได้เดียวที่สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ  อนุมัติให้ใช้เข้ารหัสข้อมูลราชการลับระดับ "top secret" โดยต้องใช้มอดูลเข้ารหัสที่องค์กรได้อนุมัติ
== มาตรฐาน ==
เออีเอสได้กำหนดในมาตรฐานต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
FIPS PUB 197: Advanced Encryption Standard (AES)
ISO/IEC 18033-3: Block ciphers
== ไซเฟอร์ ==
เออีเอสใช้หลักที่เรียกว่า substitution-permutation network (เครือข่ายการแทนที่-การเรียงสับเปลี่ยน) ซึ่งมีประสิทธิภาพดีเมื่อทำให้เกิดผลทั้งในซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์ ไม่เหมือนกับมาตรฐานก่อนคือ DES ไม่ได้ใช้เครือข่ายฟายสเติล (Feistel network)
เออีเอสเป็นรูปแปรของเรนดาลแต่มีขนาดบล็อกตายตัวที่  และขนาดกุญแจที่ 128, 192 หรือ 
เทียบกับเรนดาลที่กำหนดขนาดบล็อกและขนาดกุญแจที่เป็นพหุคูณ ใด ๆ ก็ได้โดยน้อยสุดที่ และมากสุดที่ 
เออีเอสคำนวณโดยใช้แถวลำดับขนาด  เก็บต่อกันในความจำเรียงอันดับตามสดมภ์ (column-major order) เป็นหน่วยที่เรียกว่า "สเตต" (state)
การคำนวณเออีเอสโดยมากจะทำในฟิลด์จำกัด (finite field)
ยกตัวอย่างเช่น ถ้ามีไบต์  คือ b_0, b_1, ..., b_{15} ก็สามารถแสดงเป็นแถวลำดับสองมิติ คือ
:
\begin{bmatrix}
b_0 & b_4 & b_8 & b_{12} \\
b_1 & b_5 & b_9 & b_{13} \\
b_2 & b_6 & b_{10} & b_{14} \\
b_3 & b_7 & b_{11} & b_{15}
\end{bmatrix}
ขนาดกุญแจที่ใช้ในไซเฟอร์เออีเอสจะระบุจำนวนรอบการแปลง (transformation round) ที่เปลี่ยนอินพุตซึ่งเรียกว่า ข้อความธรรมดา (plaintext) เป็นเอาต์พุตสุดท้ายซึ่งเรียกว่า ข้อความไซเฟอร์ (ciphertext)
จำนวนรอบที่ต้องคำนวณ คือ
10 รอบสำหรับกุญแจขนาด 128 บิต
12 รอบสำหรับกุญแจขนาด 192 บิต
14 รอบสำหรับกุญแจขนาด 256 บิต
แต่ละรอบจะมีขั้นประมวลผลหลายขั้น รวมทั้งขั้นที่ต้องอาศัยกุญแจการเข้ารหัส
การถอดรหัสจะใช้รอบกลับกันเพื่อเปลี่ยนข้อความไซเฟอร์กลับไปเป็นข้อความธรรมดาดั้งเดิมด้วยกุญแจเดียวกัน
=== ขั้นตอนวิธีคร่าว ๆ ===
(การขยายจำนวนกุญแจ) —กุญแจที่ใช้ในแต่ละรอบจะทำจากกุญแจสมมาตรด้วยขั้นตอนวิธี Rijndael key schedule เออีเอสต้องใช้บล็อกกุญแจขนาด 128 บิตหนึ่งบล็อกต่างหาก (round key block - บล็อกกุญแจรอบ) สำหรับการคำนวณแต่ละรอบ บวกเพิ่มอีกหนึ่งตัว
การบวกกุญแจรอบเบื้องต้น
# —ไบต์แต่ละไบต์ของสเตตจะรวมเข้ากับบล็อกหนึ่งของกุญแจรอบด้วย bitwise xor
ทำดังนี้ 9, 11 หรือ 13 รอบ
#  (แทนที่ไบต์)—ขั้นการแทนที่แบบไม่เชิงเส้น (non-linear)—ไบต์แต่ละไบต์จะแทนที่ด้วยไบต์อีกไบต์หนึ่งตามตารางค้นหา คือ Rijndael S-box
#  (เลื่อนแถว) —ขั้นการย้ายสดมภ์—แถวสุดท้าย 3 แถวของสเตตจะเลื่อนหมุนเป็นจำนวนหนึ่ง
#  (ผสมสดมภ์) —เป็นปฏิบัติการผสมเชิงเส้น ซึ่งดำเนินการต่อสดมภ์ของสเตต เป็นการรวมไบต์ 4 ไบต์ของสดมภ์แต่ละสดมภ์
# 
รอบสุดท้าย (จึงรวมเป็น 10, 12 หรือ 14 รอบทั้งหมด)
# 
# 
# 
=== ขั้น  ===

ในขั้น  ไบต์แต่ละไบต์ คือ a_{i,j} ของสเตตจะแทนที่ด้วย  S(a_{i,j}) โดยใช้ตารางค้นหา คือ substitution box (S-box)
แบบ 8 บิต
ปฏิบัติการนี้ทำให้ได้ความไม่เป็นเชิงเส้น (non-linearity) ในไซเฟอร์
S-box ที่ใช้ได้มาจากตัวผกผันการคูณของฟิลด์จำกัด (28) ซึ่งรู้ว่ามีคุณสมบัติไม่ใช่เชิงเส้น (non-linearity) ที่ดี
เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีอาศัยคุณสมบัติพีชคณิตที่ง่าย ๆ S-box สร้างโดยรวมฟังก์ชันผกผัน (inverse function) กับการแปลงสัมพรรคที่หาตัวผกผันได้ (invertible affine transformation)
S-box ยังเลือกไม่ให้มีจุดตรึง (ดังนั้นจึงเป็น derangement)
คือ  S(a_{i,j}) \neq a_{i,j}  และไม่ให้มีจุดตรึงตรงกันข้าม คือ  S(a_{i,j}) \oplus a_{i,j} \neq \text{FF}_{16} 
เมื่อถอดรหัส ขั้น  (ซึ่งเป็นฟังก์ชันผกผันของ ) จะต้องหาค่าผกผันของการแปลงสัมพรรคก่อนแล้วจึงหาตัวผกผันการคูณ
=== ขั้น  ===

ขั้น  ปฏิบัติการต่อแถวของสเตต
คือเลื่อนหมุนไบต์แต่ละไบต์ของแถวไปช่วงระยะหนึ่ง
โดยแถวแรกจะไม่เลื่อน
แถวสองเลื่อนหมุนไปทางซ้ายหนึ่งช่อง
โดยนัยเดียวกัน แถวสามและแถวสี่จะเลื่อนหมุนไป 2 และ 3 ช่องตามลำดับ
ด้วยวิธีนี้ สดมภ์แต่ละสดมภ์ของสเตตที่เป็นเอาต์พุตของขั้น  จะประกอบด้วยไบต์จากสดมภ์ทุกสดมภ์ของสเตตที่เป็นอินพุต
ขั้นนี้สำคัญเพราะเลี่ยงไม่ให้สดมภ์แต่ละสดมภ์เข้ารหัสลับอย่างเป็นอิสระจากกันและกัน ไม่งั้นแล้วเออีเอสก็จะเสื่อมเป็นบล็อกไซเฟอร์ ที่เป็นอิสระจากกันและกัน
=== ขั้น  ===

ในขั้น  ไบต์สี่ไบต์จากสดมภ์แต่ละสดมภ์จะนำมารวมกันโดยใช้การแปลงเชิงเส้นที่หาตัวผกผันได้ (invertible linear transformation)
ฟังก์ชัน  รับไบต์สี่ไบต์เป็นอินพุต และออกไบต์สี่ไบต์เป็นเอาต์พุต โดยไบต์อินพุตแต่ละไบต์จะมีผลต่อไบต์เอาต์พุตทั้งหมด
เมื่อรวมกับขั้น  ขั้น  นี้ให้คุณสมบัติความแพร่ (diffusion)
ต่อไซเฟอร์
ในปฏิบัติการนี้ สดมภ์แต่ละสดมภ์จะแปลงด้วยเมทริกซ์ เป็นการคูณเมทริกซ์มีค่าตายตัวกับสดมภ์โดยได้ผลเป็นค่าสดมภ์ใหม่ในสเตต
:
\begin{bmatrix}
b_{0,j} \\ b_{1,j} \\ b_{2,j} \\ b_{3,j}
\end{bmatrix} = \begin{bmatrix}
2 & 3 & 1 & 1 \\
1 & 2 & 3 & 1 \\
1 & 1 & 2 & 3 \\
3 & 1 & 1 & 2
\end{bmatrix} \begin{bmatrix}
a_{0,j} \\ a_{1,j} \\ a_{2,j} \\ a_{3,j}
\end{bmatrix}
\qquad 0 \le j \le 3
การ "คูณ" เมทริกซ์ประกอบด้วยการคูณและการบวกช่องในเมทริกซ์ การบวกใช้ปฏิบัติการ XOR ส่วนการคูณเป็นปฏิบัติการที่ซับซ้อน บทความนี้ไม่กล่าวถึงรายละเอียด
=== ขั้น  ===

ในขั้น  กุญแจย่อย (subkey) จะรวมเข้ากับสเตต
ในแต่ละรอบ กุญแจย่อยจะทำมาจากกุญแจหลักด้วยขั้นตอนวิธี Rijndael key schedule
กุญแจย่อยแต่ละตัวมีขนาดเท่ากับสเตต
ไบต์แต่ละไบต์ของสเตตจะรวมเข้ากับไบต์ของกุญแจย่อยที่ตรงกันด้วย bitwise XOR
=== การเร่งความเร็ว ===
ในระบบที่ใช้คำ (word) มีขนาด หรือยาวกว่า สามารถเร่งปฏิบัติการของไซเฟอร์นี้ด้วยการรวมขั้นตอน  และ  กับ  โดยแปลงให้เป็นการค้นหาในตารางตามลำดับ
ซึ่งใช้ตารางเก็บค่า  มีรายการ  ทั้งหมด  รวมใช้ที่ 
การคำนวณรอบหนึ่งจึงสามารถทำด้วยการค้นหาตาราง 16 ครั้ง และปฏิบัติการ XOR แบบ 32 บิต 12 ครั้ง ตามด้วยปฏิบัติการ XOR แบบ 32 บิต 4 ครั้งในขั้น 
อีกอย่างหนึ่ง การค้นหาตารางสามารถทำกับตารางเก็บค่า มีรายการ 256 รายการตารางเดียว (รวมใช้ที่ 1024 ไบต์) ตามด้วยการหมุนเป็นวง (circular rotation)
อนึ่ง ถ้าใช้วิธีทำเป็นไบต์ ก็จะสามารถรวมขั้น ,  และ  เป็นปฏิบัติการเดียวต่อรอบ
== ความปลอดภัย ==
จนถึงเดือนพฤษภาคม 2009 มีแต่การโจมตีแบบ side-channel attack
เท่านั้นที่สามารถเจาะเออีเอสซึ่งเข้ารหัสแบบสมบูรณ์อย่างได้ผล โดยทำได้กับการทำให้เกิดผลเฉพาะบางอย่างเท่านั้น
สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ (NSA) ได้ทบทวนไซเฟอร์ที่เข้าแข่งขันทั้งหมดรวมทั้งเรนดาล และเบื้องต้นได้ระบุว่า ทั้งหมดปลอดภัยพอเข้ารหัสลับข้อมูลที่ไม่ใช่ราชการลับของรัฐบาลกลางสหรัฐ
ต่อมาในเดือนมิถุนายน 2003 รัฐบาลกลางสหรัฐได้ประกาศว่า จะใช้เออีเอสป้องกันราชการลับ โดยระบุว่า
เออีเอสตามมาตรฐานต้องคำนวณเข้ารหัส สำหรับกุญแจขนาด , สำหรับกุญแจ  และ สำหรับกุญแจ 
จนถึงปี 2006 วิธีการโจมตีทางทฤษฎีซึ่งจัดว่าดีที่สุดและตีพิมพ์เป็นผลงาน ใช้โจมตีเออีเอสที่มีกุญแจ 128 บิตและคำนวณเข้ารหัส 7 รอบ, กุญแจ 192 บิตที่คำนวณ 8 รอบ และกุญแจ 256 บิตที่คำนวณ 9 รอบ
=== วิธีการโจมตีที่รู้ ===
สำหรับนักวิทยาการเข้ารหัสลับ การทอน (break) การเข้ารหัสลับก็คือปฏิบัติการโจมตีที่ทำได้เร็วกว่าการใช้กำลังล้วน ๆ ซึ่งเป็นการลองถอดรหัสด้วยกุญแจที่อาจจะใช่เป็นลำดับ
ดังนั้น การทอนจึงรวมวิธีที่จริง ๆ ยังทำไม่ได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน
ซึ่งแม้จะปฏิบัติไม่ได้ แต่ก็ช่วยให้เข้าใจรูปแบบของความอ่อนแอ
การโจมตีด้วยกำลังล้วน ๆ ซึ่งได้ผลที่สุด ปรากฏต่อสาธารณชน ทำต่อขั้นตอนวิธีการเข้ารหัสลับแบบบล็อกไซเฟอร์ซึ่งได้ทำให้เกิดผลอย่างกว้างขวางที่สุด เป็นการโจมตีกุญแจ RC5 ขนาด  โดย distributed.net
ในปี 2006
ขนาดของกุญแจเท่ากับเพิ่มเป็นสองเท่าต่อบิตทุกบิตที่เพิ่มในกุญแจ และถ้ากุญแจอาจมีค่าอะไรก็ได้ในโอกาสเท่า ๆ กัน การโจมตีด้วยกำลังล้วน ๆ เพื่อหากุญแจเท่ากับต้องเพิ่มเวลาเป็นสองเท่าโดยเฉลี่ย
ซึ่งเท่ากับต้องเพิ่มเวลาเป็นเลขชี้กำลังตามขนาดกุญแจ
แต่ขนาดกุญแจเพียงอย่างเดียวไม่ได้แน่นอนว่าปลอดภัยเพราะก็มีไซเฟอร์ที่มีกุญแจใหญ่มากแต่พบว่าอ่อนแอ
เออีเอสใช้หลักพีชคณิตที่ค่อนข้างง่าย
ในปี 2002 นักวิทยาการเข้ารหัสชาวอังกฤษและออสเตรเลียได้แสดงการโจมตีโดยทฤษฎีซึ่งเรียกว่า XSL attack เพื่อแสดงจุดอ่อนของขั้นตอนวิธีเออีเอส โดยส่วนหนึ่งก็เพราะความซับซ้อนไม่มากของการคำนวณแบบไม่ใช่เชิงเส้นของมัน
แต่ต่อมานักวิชาการอื่น ๆ ก็ได้แสดงว่า การโจมตีที่กล่าวนี้ทำให้ได้ผลไม่ได้
ในช่วงการเลือกไซเฟอร์เพื่อเป็นมาตรฐานเออีเอส ผู้พัฒนาวิธีคู่แข่งได้เขียนถึงขั้นตอนวิธีเรนดาลไว้ว่า "...พวกผมเป็นห่วงเรื่องการใช้ (ไซเฟอร์นี้) ...
ในโปรแกรมประยุกต์ที่ความปลอดภัยสำคัญขีดสุด"
แต่ในปลายปี 2000 หลังจากได้ตั้งเออีเอสแล้ว ผู้พัฒนาขั้นตอนวิธีคู่แข่งคือ Twofish ได้เขียนว่า แม้เขาคิดว่า วันหนึ่งจะเกิดการโจมตีเชิงวิชาการ (คือโดยทฤษฎีที่นำไปใช้จริง ๆ ไม่ได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน) ต่อเรนดาลที่ได้ผล แต่เขา "ไม่เชื่อว่า จะมีใครค้นพบการโจมตีที่ทำให้สามารถอ่านการสื่อสารที่เข้ารหัสโดยเรนดาลได้"
ในปี 2009 มีการค้นพบ related-key attack (การโจมตีโดยมีกุญแจสัมพันธ์) แบบหนึ่งที่ถือเอาประโยชน์จากความเรียบง่ายของ AES key schedule โดยมีความซับซ้อนที่ 2119
ซึ่งเมื่อถึงปลายปีได้ทำให้เร็วขึ้นเหลือ 299.5
แต่ related-key attack ก็ไม่เป็นปัญหาในเกณฑ์วิธีการเข้ารหัสลับที่ออกแบบและทำให้เกิดผลอย่างเหมาะสม เพราะโปรแกรมย่อมไม่ยอมให้ใช้กุญแจที่สัมพันธ์กัน
ในปี 2009 นักวิชาการได้ตีพิมพ์ (เป็นเอกสารที่ยังไม่ได้ทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน) การโจมตีเออีเอส-256 โดยใช้กุญแจที่สัมพันธ์กันเพียงแค่  ใช้การคำนวณ เพื่อเจาะกุญแจขนาด เมื่อคำนวณเข้ารหัสเพียงแค่ 9 รอบ หรือ 245 เมื่อคำนวณเข้ารหัส 10 รอบโดยใช้การโจมตีแบบ related subkey attack ที่กุญแจสัมพันธ์กันยิ่งกว่า หรือ 270 เมื่อเจาะการเข้ารหัสที่คำนวณ 11 รอบ
แต่จริง ๆ เออีเอส ต้องเข้ารหัส  การโจมตีเยี่ยงนี้จึงไม่ได้ผลต่อเออีเอสที่ใช้จริง ๆ
การนำไปใช้ได้จริง ๆ ของการโจมตีที่มีกุญแจสัมพันธ์กันยิ่งกว่าก็ถูกวิจารณ์
แม้โดยวินเซ็นต์ เรเม็นเอง
ในปลายปี 2009 มีการตีพิมพ์การโจมตีแบบ known-key distinguishing attack แรกต่อเออีเอส-128 ที่เข้ารหัส 8 รอบ
โดยมีความซับซ้อนเชิงเวลาที่ 248 และความซับซ้อนเชิงความจำที่ 232
แต่เพราะเออีเอส-128 ต้องเข้ารหัส 10 รอบ การโจมตีนี้จึงไม่มีผลต่อเออีเอสที่ใช้กันจริง ๆ
การโจมตีโดยกู้คืนกุญแจ (key-recovery attack) ต่อเออีเอสเต็ม ๆ ได้พิมพ์ในงานปี 2011
การโจมตีเป็นแบบ biclique attack และเร็วกว่าการโจมตีที่ใช้กำลังอย่างเดียวถึง 4 เท่า
โดยต้องใช้การดำเนินการ 2126.2 ครั้งเพื่อกู้คืนกุญแจ AES-128
สำหรับ AES-192 และ AES-256 ต้องใช้การดำเนินการ 2190.2 และ 2254.6 ครั้งตามลำดับ
ต่อมาผลจึงได้ทำเร็วขึ้นเป็น 2126.0 สำหรับ AES-128, 2189.9 สำหรับ AES-192 และ 2254.3 สำหรับ AES-256 เหล่านี้เป็นผลที่ได้ดีสุดสำหรับการโจมตีโดยกู้คืนกุญแจต่อเออีเอส
นี่เป็นประโยชน์เพียงเล็กน้อย เพราะกุญแจขนาด  (แทนที่อาจใช้คือ ) ยังต้องใช้เวลาเป็นถ้าใช้ฮาร์ดแวร์ปัจจุบันหรือแบบที่ยังพอเล็งเห็นล่วงหน้าได้
อนึ่ง ผู้เขียนคำนวณว่า การโจมตีเร็วสุดโดยใช้เทคนิกของผู้เขียนต่อเออีเอสที่ใช้กุญแจ ยังต้องเก็บข้อมูล 
เท่ากับข้อมูล  ซึ่งมากกว่าข้อมูลที่เก็บบนคอมพ์ทั้งหมดในโลกในปี 2016
ดังนั้น นี่จึงไม่ทำลายความปลอดภัยของเออีเอส
ต่อมา ข้อมูลที่ต้องเก็บลดได้เหลือ 
ซึ่งเท่ากับ 
ตามข้อมูลรั่วของเอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ (NSA) กำลังวิจัยว่า การโจมตีการเข้ารหัสลับโดยใช้สถิติเทา (tau statistic) อาจช่วยเจาะเออีเอสได้หรือไม่
ดังนั้นในปัจจุบัน จึงยังไม่มีการโจมตีที่ปฏิบัติได้ซึ่งช่วยให้บุคคลที่ไม่มีกุญแจสามารถอ่านข้อมูลที่เข้ารหัสลับด้วยเออีเอสเมื่อทำให้เกิดผลอย่างถูกต้อง
=== Side-channel attack ===
side-channel attack เป็นการโจมตีไซเฟอร์แบบไม่ได้ทำต่อกล่องดำ ดังนั้น ไซเฟอร์ต่าง ๆ จึงไม่ได้ออกแบบต่อต้านการโจมตีเช่นนี้โดยตรง แต่ก็มีผลทางการปฏิบัติ
คือ มันโจมตีการทำให้เกิดผลของไซเฟอร์ที่ฮาร์ดแวร์หรือซอฟต์แวร์มีข้อมูลรั่วไหลอย่างไม่ได้ตั้งใจ
มีการโจมตีเช่นนี้หลายอย่างที่รู้สำหรับเออีเอส
ในกลางปี 2005 นักวิทยาการเข้ารหัสลับชาวเยอรมัน-อเมริกันประกาศการโจมตีอาศัยเวลาของแคช (cache-timing attack) ที่เขาใช้เจาะทำลายเซิร์ฟเวอร์ซึ่งทำตามสั่ง (custom server) และใช้การเข้ารหัสลับเออีอัสด้วยคลัง OpenSSL
โดยต้องใช้ข้อความธรรมดา 
และเซิฟเวอร์ได้ตั้งให้รั่วข้อมูลเกี่ยวกับเวลาให้มากสุดเท่าที่จะเป็นไปได้ (คือ มันรายงานจำนวนไซเคิลที่ต้องใช้เพื่อเข้ารหัส)
นักวิชาการผู้นี้ชี้ว่า "การลดความแม่นยำของตราเวลาเซิร์ฟเวอร์ หรือการกำจัดมันจากคำตอบสนองของเซิฟเวอร์ ไม่สามารถระงับการโจมตีได้ เพราะระบบลูกข่ายเพียงต้องจับเวลาไปกลับ (round-trip timing) ที่กำหนดด้วยนาฬิกาตนเอง แล้วชดเชยข้อมูลรบกวนที่มีเพิ่มขึ้นโดยสร้างค่าเฉลี่ยของตัวอย่างเป็นจำนวนเพิ่มขึ้น"
ในปลายปี 2005 นักวิทยาการเข้ารหัสลับสามท่านตีพิมพ์เอกสารแสดงการโจมตีอาศัยเวลาของแคชต่อการทำเออีเอสให้เกิดผลที่พบใน OpenSSL และฟังกชันเข้ารหัสลับส่วนดิสก์ของลินุกซ์ คือ 
การโจมตีหนึ่งสามารถได้กุญแจเออีเอสหลังจากเพียงแค่การเข้ารหัสลับเพียง 800 ครั้งโดยใช้เวลาเพียงแค่ 65 มิลลิวินาที
แต่ผู้โจมตีก็จำเป็นต้องดำเนินงานโปรแกรมในระบบหรือแพล็ตฟอร์มที่เข้ารหัสเออีเอสได้
ในปลายปี 2009 มีการตีพิมพ์การโจมตีต่อการทำให้เกิดผลบนฮาร์ดแวร์โดยใช้การวิเคราะห์ความผิดพร่องต่าง (differential fault analysis)
ซึ่งทำให้สามารถกู้คืนกุญแจด้วยความซับซ้อน 232
ในปลายปี 2010 นักวิชาการได้ตีพิมพ์เอกสารอธิบายวิธีการที่ทำได้เกือบในเวลาจริงเพื่อกู้คืนกุญแจลับจาก AES-128 โดยไม่จำเป็นต้องได้ข้อความธรรมดาหรือข้อความไซเฟอร์
เป็นการโจมตีที่ใช้ได้กับการทำเออีเอส-128 ให้เกิดผลที่ใช้ compression table เช่น OpenSSL
การโจมตีนี้ก็จำเป็นต้องดำเนินการโปรแกรมที่ไม่เป็นเอกสิทธิบนระบบที่เข้ารหัสลับเหมือนกัน ซึ่งอาจทำได้ด้วยมัลแวร์อันง่ายกว่าการเข้าถึงบัญชีผู้ดูแลระบบ (root account) มาก
ในต้นปี 2016 นักวิชาการได้แสดง side-channel attack ที่มีประสิทธิภาพมากต่อการทำเออีเอสให้เกิดผลซึ่งสามารถกู้คืนกุญแจ ทั้งหมดอาศัยเพียงแค่ข้อความธรรมดา/ข้อความไซเฟอร์เพียงแค่ 6-7 บล็อก นี่ดีขึ้นอย่างมากเทียบกับงานก่อน ๆ ที่ต้องอาศัยการเข้ารหัสลับระหว่าง 100-1,000,000 ครั้ง
แต่ก็ต้องสามารถดำเนินการโปรแกรมในระดับผู้ใช้เหมือนกันโดยดำเนินการขั้นตอนวิธีเก็บกุญแจเพียงไม่ถึงนาที
อย่างไรก็ดี ซีพียูปัจจุบันจำนวนมากมีชุดคำสั่งเออีเอสในฮาร์ดแวร์ (เช่น AES-NI) ซึ่งช่วยป้องกัน side-channel attack ที่อาศัยเวลาเช่นตามที่ว่า
== การตรวจรับรองของ NIST/CSEC ==
สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติสหรัฐ  ร่วมกับสถาบันความปลอดภัยการสื่อสาร  ของรัฐบาลกลางแคนาดาดำเนินการโปรแกรม Cryptographic Module Validation Program (CMVP) ซึ่งตรวจรับรองมอดูลการเข้ารหัสลับ (cryptographic modules)
ข้อมูลราชการรัฐบาลกลางสหรัฐที่อ่อนไหวแต่ไม่จัดว่าลับต้องเข้ารหัสลับด้วยมอดูลการเข้ารหัสลับที่ได้การตรวจรับรองตาม  140-2 (มาตรฐานการประมวลข้อมูลของรัฐบาลกลางสหรัฐ) ซึ่ง NIST เป็นผู้กำหนด
คือ "ผลิตภัณฑ์การเข้ารหัสลับเพื่อป้องกันข้อมูลลับจะต้องรับรองโดยสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ (NSA) และผลิตภัณฑ์การเข้ารหัสลับที่หมายป้องกันข้อมูลที่อ่อนไหวจะต้องรับรองตาม FIPS 140-2 ของ NIST"
รัฐบาลแคนาดายังแนะนำให้กระทรวงต่าง ๆ ของแคนาดาใช้มอดูลเข้ารหัสลับที่ได้ตรวจรับรองตาม  สำหรับข้อมูลที่ไม่จัดว่าลับ (unclassified)
แม้ FIPS 197 จะเป็นเอกสารที่เจาะจงขั้นตอนวิธีเออีเอสโดยเฉพาะ ผู้ขายสินค้ามักจะขอให้ CMVP ตรวจรับรองขั้นตอนวิธีหลายอย่างพร้อมกัน ๆ (เช่น Triple&nbsp;DES หรือ SHA1) ภายใต้ระเบียบของ 
ดังนั้น จึงไม่ค่อยมีมอดูลเข้ารหัสลับที่ตรวจรับรองโดยเฉพาะเพียงของ  และองค์กร NIST เองก็ไม่ได้ระบุมอดูลที่ผ่านการตรวจรับรองแบบ  ในรายการเฉพาะตนเองบนเว็บไซต์ขององค์กร
โดยทั่วไป มอดูลที่ผ่านการตรวจรับรองแบบ  จะระบุด้วยสัญกรณ์  พร้อมกับหมายเลขรับรองภายในรายการมอดูลที่ผ่านการตรวจรับรองแบบ 
ส่วนโปรแกรม Cryptographic Algorithm Validation Program (CAVP) ของ NIST เช่นกัน
อนุญาตให้องค์กรอื่น ๆ ตรวจความถูกต้องของการทำขั้นตอนวิธีเออีเอสให้เกิดผลโดยมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่า
มอดูลที่ได้ตรวจรับรองสำเร็จก็จะปรากฏเป็นรายการในเว็บเพจของ NIST เช่นกัน
การทดสอบตามที่ว่าต้องทำก่อนจะตรวจรับรองตามระเบียบ  ที่จะว่าต่อไป
เพราะการรับรองของ CAVP ไม่ได้บ่งว่ามอดูลได้ทำขั้นตอนวิธีให้เกิดผลอย่างปลอดภัย
ดังนั้น มอดูลที่ยังไม่ผ่านการตรวจรับรองแบบ  หรือการอนุมัติโดยเฉพาะจาก NSA จึงไม่จัดว่าปลอดภัยเพื่อใช้ป้องกันข้อมูลราชการของรัฐบาลกลางสหรัฐ
การได้การรับรองตาม  ทำได้ยากทั้งโดยเทคนิกและโดยค่าใช้จ่าย
เพราะมีชุดการทดสอบมาตรฐานและมีการทบทวนรหัสคำสั่งที่ต้องผ่านภายในไม่กี่อาทิตย์
ค่าใช้จ่ายเพื่อทดสอบในแล็บที่อนุมัติอาจสูงมาก (เช่น มากกว่า  หรือประมาณ )
ซึ่งยังไม่รวมเวลาที่ต้องใช้เขียนและตรวจสอบมอดูล ทำเอกสาร และเตรียมมอดูลเพื่อตรวจรับรอง
หลังจากได้การรับรองแล้ว ยังต้องกลับทำอีกถ้ามอดูลเปลี่ยน
ซึ่งอาจจะเป็นแค่การอัปเดตเอกสารง่าย ๆ เมื่อการเข้ารหัสลับไม่ได้เปลี่ยนไป หรืออาจจะต้องตรวจสอบใหม่ถ้าการเปลี่ยนแปลงมีผลต่อการเข้ารหัสลับ
== เวกเตอร์การทดสอบ ==
เวกเตอร์การทดสอบเป็นชุดข้อความไซเฟอร์บวกกับข้อความธรรมดาและกุญแจเข้ารหัส
NIST เผยแพร่เวกเตอร์การทดสอบเป็นตัวชุดอิงที่เรียกว่า AES Known Answer Test (KAT) Vectors
== ความเร็ว ==
การทำได้เร็วในเครื่องที่มีแรมน้อยเป็นเกณฑ์ในการเลือกไซเฟอร์เพื่อเป็นเออีเอส
ซึ่งทำงานได้ดีในฮาร์ดแวร์หลายอย่างมากมาย เริ่มตั้งแต่สมาร์ตการ์ดขนาด 8 บิตไปจนถึงคอมพิวเตอร์กำลังแรงสูง
ในเครื่องเพนเทียมโปร การเข้ารหัสลับเออีเอสต้องใช้รอบซีพียู 18 รอบ (ไซเคิล) ต่อไบต์
ซึ่งเสมอกับปริมาณงาน (throughput) ประมาณ สำหรับซีพียู 
สำหรับซีพียู  ปริมาณงานอยู่ที่ 
สำหรับซีพียู และ รุ่นที่สนับสนุนชุดคำสั่งเออีเอส (AES-NI instruction set) ปริมาณงานอาจเป็นหลายจิกะบิตต่อวินาที (มีแม้ที่มากกว่า )
== การทำให้เกิดผล ==
มีการทำเออีเอสให้เกิดผลในรูปแบบต่าง ๆ มากมายรวมทั้งคลังโปรแกรม โปรแกรมประยุกต์ต่าง ๆ และในฮาร์ดแวร์เอง
คลังโปรแกรม
C/ASM,
C++,
C#/.NET,
Go,
จาวา,
ไพทอน,
จาวาสคริปต์
LabVIEW 
โปรแกรมประยุกต์
โปรแกรมอัดไฟล์ (เช่น 7z, PKZIP, RAR, WinZip)
โปรแกรมเข้ารหัสลับไฟล์ (เช่น Gpg4win, Ncrypt)
ระบบไฟล์เข้ารหัสลับ (เช่น NTFS)
โปรแกรมเข้ารหัสลับดิสก์หรือส่วนดิสก์ (เช่น BitLocker, VeraCrypt)
การสื่อสารอย่างปลอดภัยภายในเครือข่ายแลน (เช่น 802.11i, )
ฮาร์ดแวร์
ซีพียูอินเทลและเอเอ็มดีที่สนับสนุนชุดคำสั่งเออีเอส (AES-NI)
เมนเฟรมไอบีเอ็ม zSeries
ซีพียู SPARC S3 ที่สนับสนุนชุดคำสั่งเออีเอส (AES-NI)
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
alternate link (companion web site contains online lectures on AES)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
AES algorithm archive information - (old, unmaintained)
Animation of Rijndael - AES deeply explained and animated using Flash (by Enrique Zabala / University ORT / Montevideo / Uruguay). This animation (in English, Spanish, and German) is also part of CrypTool 1 (menu Indiv. Procedures -> Visualization of Algorithms -> AES).
เออีเอส