pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วงศ์มะพลับ

วงศ์มะพลับ หรือ Ebenaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกในอันดับ Ericales ซึ่งสมาชิกได้แก่ ตะโก มะพลับ มะเกลือ มีสมาชิกประมาณ 768 สปีชีส์ ทั้งไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม



ส่วนใหญ่เป็นไม้ไม่ผลัดใบ กระจายพันธุ์ในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน พืชในวงศ์นี้ที่มีเนื้อไม้สามารถเจริญในบริเวณดินเสียหรือเป็นกรดโดยอยู่ร่วมกับไมคอร์ไรซา หลายสปีชีส์ในสกุลมะพลับ (Diospyros) เป็นที่มาของ ebony wood ไม่ได้เป็นพืชที่รับประทานผลได้ทุกสปีชีส์
==สกุล==
สกุลในวงศ์มะพลับได้แก่:
{|
| _______สกุล_______ &nbsp; &nbsp;
| ______ผู้ตั้งชื่อ______ &nbsp; &nbsp;
| ____________อ้างอิง____________ &nbsp; &nbsp;
| __วันที่__
|-
| Bisaschersonia
| Kuntze
| Revis. Gen. Pl. 2: 408
| 1891
|-
| Brayodendron
| Small
| Bull. Torrey Bot. Club 28(6): 356
| 1901
|-
| Cargilia
| Hassk.
| Cat. Hort. Bogor.ed. 2 159
| 1844
|-
| Cargillia
| R. Br.
| Prodr. 526
| 1810
|-
| Cargyllia
| Steud.
| Nom. ed. 2 1: 298
| 1840
|-
| Dactylus
| Forssk.
| Fl. Aegypt.-Arab. xxxvi
| 1775
|-
| Danzleria
| Bertero ex A.DC.
| Prodr. 8: 224
| 1844
|-
| Diospyros
| L.
| Sp. Pl. 2: 1057–1058
| 1753
|-
| Diplonema
| G. Don
| Gen. Hist. 4: 38, 42
| 1837
|-
| Ebenoxylon
| Spreng.
| Gen. Pl. 1: 40
| 1830
|-
| Ebenoxylum
| Lour.
| Fl. Cochinch. 613
| 1790
|-
| Embryopteris
| Gaertn.
| Fruct. Sem. Pl. 1: 145
| 1788
|-
| Euclea
| L.
| Syst. Veg. (ed. 13) 747
| 1774
|-
| Ferreola
| Roxb.
| Pl. Coromandel 1: 35
| 1795
|-
| Ferriola
| Roxb.
| Fl. Ind., ed. 1820 3: 790
| 1832
|-
| Guaiacana
| Duhamel
| Traite Arbres. Arbust. 1: 283
| 1755
|-
| Gunisanthus
| A. DC.
| Prodr. 8: 219
| 1844
|-
| Holochilus
| Dalzell
| Hooker's J. Bot. Kew Gard. Misc. 4: 290
| 1852
|-
| Kellaua
| A. DC.
| Ann. Sci. Nat., Bot., sér. 2, 18: 209
| 1842
|-
| Leucoxylum
| Blume
| Bijdr. Fl. Ned. Ind. 1169
| 1826
|-
| Lissocarpa
| Benth.
| Gen. Pl. 2(2): 667, 671
| 1876
|-
| Maba
| J.R. Forst. & G. Forst.
| Char. Gen. Pl. 121
| 1775
|-
| Mabola
| Raf.
| Sylva Tellur. 11
| 1838
|-
| Macreightia
| A. DC.
| Prodr. 8: 220
| 1844
|-
| Noltia
| Schumach.
| Beskr. Guin. Pl. 189
| 1827
|-
| Paralea
| Aubl.
| Hist. Pl. Guiane 1: 576, t. 231
| 1775
|-
| Persimon
| Raf.
| Sylva Tellur. 164
| 1838
|-
| Rhaphidanthe
| Hiern ex Gürke
| Nat. Pflanzenfam. 4(1): 165
| 1891
|-
| Rhipidostigma
| Hassk.
| Natuurk. Tijdschr. Ned.-Indie% 10: 103
| 1856
|-
| Ropourea
| Aubl.
| Hist. Pl. Guiane 1: 198, t. 78
| 1775
|-
| Rospidios
| A. DC.
| Prodr. 8: 220
| 1844
|-
| Royena
| L.
| Sp. Pl. 1: 397
| 1753
|-
| Royenia
| Spreng.
| Gen. Pl. 1: 373
| 1830
|-
| Rymia
| Endl.
| Gen. Pl. 743
| 1839
|-
| Tetraclis
| Hiern
| Trans. Cambridge Philos. Soc. 12: 271
| 1873
|-
| Thespesocarpus
| Pierre
| Bull. Mens. Soc. Linn. Paris 1258
| 1896
|}
==อ้างอิง==
อยู่คนเดียว (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)

อยู่คนเดียว เป็นเพลงของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ และเป็นซิงเกิลแรกในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม อาสาสนุก ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย หมู Muzu และเรียบเรียงโดย หมู Muzu กับเรืองฤทธิ์ เอกะหิตานนท์ ผลิตออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553
เนื้อหาของเพลง อยู่คนเดียว ต้องการสื่อถึงทุกคนที่กำลังอยู่คนเดียว ที่ต้องมีอาการเหงา เศร้า ซึม จะไม่มีอาการเหล่านี้อีกต่อไป เพราะพี่เบิร์ดจะมาชักชวนทุกคนที่กำลังอยู่คนเดียวให้มาอยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องทนเหงาอยู่คนเดียวอีกต่อไป
== เนื้อเพลง ==
อยู่คนเดียวกับตอนเย็นเย็น และก็ไม่เห็นว่าจะต้องมีใครใครมาเคียงข้าง
อยู่ลำพังกับความอ้างว้าง นั่งมองดูแสงรำไรของดวงตะวันจนลับไป
เหม่อมองจันทร์ที่ลอยขึ้นมา ดึกดื่นอย่างนี้แล้วเพื่อนที่มีที่ดีที่สุดคือหมอนข้าง
อยู่เหงาเหงาอย่างคนที่ปล่อยวาง ก็อยู่อย่างนี้จนชิน
• ไอ้คนไม่รู้ก็คอยจะถามทำไมไม่หาใคร สักคน เข้าใจ และรักจริง
ก็ทุกคน ดูแสนดี ดูจริงใจ ก็ยินดีที่ได้เจอ แต่ no no no no no no wo wo
•• ก็เพราะเวลาฉันรักรักจริง มันมาไม่นิ่งเหมือนตอนเธอมาทิ้งไป
คนมันรักมาก มันก็เลยเสียดาย มันปวดใจจะบอกใครก็ไม่ช่วย
เพราะรักเองเจ็บเอง ก็อยู่อย่างคนไม่มีแฟน
จะหาใครมาแทน ก็กลัวว่าเขาจะมาซ้ำ
ก็เดี๋ยวนี้คนน่ะใจดำ เลยคบกันเที่ยวแบบขำขำ
ก็เจ็บประจำ ก็เลยต้องอยู่คนเดียว
( ซ้ำ • , •• , •• )
== มิวสิกวิดีโอ ==
มิวสิกวิดีโอนี้ กำกับและดูแลการผลิตโดย ดล ผดุงวิเชียร โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องราวที่เบิร์ดตื่นขึ้นมาแล้วทำโน่นทำนี่ตามประสาคนอยู่คนเดียว และสุดท้ายด้วยความเหงา จึงชักชวนคนที่อยู่คนเดียวมาอยู่ด้วยกัน มีปาร์ตี้ ร้องเพลง เล่นกีตาร์กัน
== การตอบรับ ==
เพลง ได้อันดับ 1 ของ 20 อันดับเพลงที่ถูกโหลดมากที่สุดประจำสัปดาห์ จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ gmember.com ของวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2553)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
|align="left"| 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40
|align="center"|13
|-
|align="left"| ท็อป 20 กรีนเวฟ ชาร์ต
|align="center"|1
|-
|align="left"| 91.5 เอฟเอ็ม ฮ็อตเวฟ ท็อป 20 ชาร์ต 
|align="center"|1
|-
|align="left"| อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์
|align="center"|2
|}
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2554)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
|align="left"| SIAM TOP 100 Year End Chart 2011
|align="center"|64
|}
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ฟังเพลงและเนื้อเพลง อยู่คนเดียว 
มิวสิกวิดีโอ อยู่คนเดียว
เพลงไทยสากล
เพลงป็อปไทย
เพลงของธงไชย แมคอินไตย์
เพลงในปี พ.ศ. 2553
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2553
ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ทูมัชโซมัชเวรีมัช

"ทูมัชโซมัชเวรีมัช" เป็นเพลงของธงไชย แมคอินไตย์ และเป็นซิงเกิลที่ 3 ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม อาสาสนุก ประพันธ์คำร้องโดย โจอี้ บอย ทำนองและผู้เรียบเรียงโดย ธนา ลวสุต
ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ได้มีการซื้อลิขสิทธิ์จากค่ายเพลงในประเทศญี่ปุ่น และแปลงเนื้อเพลงเป็นภาษาญี่ปุ่นขับร้องใหม่โดยวงเกิร์ลกรุ๊ปชื่อวง Berryz Koubou
== ชาร์ต ==
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2554)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
|align="left"| SIAM TOP 100 Year End Chart 2011
|align="center"|1
|-
|align="left"| GMM Gmember Top 20 Chart
|align="center"|2
|-
|align="left"| Grammy Best of the year 2011
|align="center"|1
|-
|align="left"| 95.5 Virgin Hitz TOP 40 CHART
|align="center"|10
|-
|align="left"| Seed Chart Top 20 (97.5 FM)
|align="center"|3
|-
|align="left"|Intensive Watch Music Chart 2011
|align="center"|10
|-
|align="left"|94 EFM Top Chart
|align="center"|1
|-
|align="left"|Hot FM Top 20 Chart (91.5 FM)
|align="center"|1
|-
|align="left"|Thailand People's Chart
|align="center"|1
|-
|}
== รางวัล==
ปี 2554 รางวัล "Bang Awards-เพลง Too Much So Much Very Much" จากผลการประกาศรางวัล Bang Awards ของ Bang Channel เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2554
ปี 2554 รางวัล "มิวสิกวิดีโอยอดนิยม" เพลง Too Much So Much Very Much จาก Channel[V] Music Thailand เมื่อวันที่ 3 กันยายน 2554
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ฟังเพลงและเนื้อเพลง Too Much So Much Very Much 
มิวสิกวิดีโอ Too Much So Much Very Much
เพลงไทยสากล
เพลงของธงไชย แมคอินไตย์
เพลงในปี พ.ศ. 2553
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2554
ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
เพลงที่ประพันธ์คำร้องโดยโจอี้ บอย
เรามา Sing

เรามา Sing เป็นเพลงของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ และเป็นซิงเกิลที่ 2 ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม อาสาสนุก ประพันธ์เนื้อร้องโดย มุขเอก จงมั่นคง ทำนองโดย สุดสรร วงศ์สมุทร และเรียงเรียงโดย สุดสรร วงศ์สมุทร, ธนเดช ผาสุขธรรม
มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในยูทูบวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2554
ในปี พ.ศ. 2555 เพลงต้นฉบับของไทย เพลง "เรามา Sing" ได้มีการนำเพลงไปคัฟเวอร์เวอร์ชันญี่ปุ่นโดยศิลปินญี่ปุ่นวง Berryz Kobo
==การตอบรับ==
เพลง เรามา Sing ได้อันดับสูงสุดที่ 20 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประจำวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ในชาร์ต จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ท็อป 20 ชาร์ต จากเว็บไซต์ Gmember
ในปี พ.ศ. 2555 เพลงต้นฉบับของไทย เพลง "เรามา Sing" จากอัลบั้ม "อาสาสนุก" สามารถขึ้นอันดับ 1 จากการดาวโหลดผ่านทาง iTunes Japan ภายหลังจากศิลปินญี่ปุ่นวง Berryz Kobo นำไปคัฟเวอร์เวอร์ชันญี่ปุ่น
===ชาร์ต===
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2554)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
|align="left"| จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ท็อป 20 ชาร์ต
|align="center"|20
|-
|}
==อ้างอิง==
เพลงไทยสากล
เพลงของธงไชย แมคอินไตย์
เพลงในปี พ.ศ. 2553
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2554
ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
พลับยอดดำ

พลับยอดดำ  เป็นไม้ยืนต้นในสกุลมะพลับ วงศ์ Ebenaceae เปลืกลำต้นสีดำ มีเลนติเซลเป็นขีดนูนชาวตามแนวตั้ง ใบรูปรี เส้นกลางใบด้านบนเป็นร่องลึก ใบหนา ออกดอกตามกิ่ง ผลรูปไข่ ออกดอกเดือนสิงหาคม – ตุลาคม กระจายพันธุ์ในภาคตะวันออกและภาคใต้ พบครั้งแรกที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดย D.J. Collins ชาวอังกฤษ ชื่อสปีชีส์ตั้งให้เป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551
วงศ์มะพลับ
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดชลบุรี
อำเภอศรีราชา
มะพลับเจ้าคุณ

มะพลับเจ้าคุณ  เป็นไม้ยืนต้นในสกุลมะพลับ วงศ์ Ebenaceae เปลือกสีน้ำตาลแกมดำ ใบเดี่ยว แผ่นใบหนา มีขนนุ่มทั้งสองด้าน ดอกแยกเพศแยกต้น โคนกลีบดอกเป็นรูประฆัง กลีบเลี้ยงติดทนจนเป็นผล ออกดอกช่วงกุมภาพันธ์ – เมษายน กระจายพันธุ์ในแถบภาคเหนือ พบครั้งแรกในไทยเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2465 โดยหมอคาร์ ชาวไอริชที่ อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก ชื่อสปีชีส์ตั้งตามชื่อของพระยาวินิจวนันดร
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551
วงศ์มะพลับ
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดพิษณุโลก
อำเภอนครไทย
ลำบิดทะเล

ลำบิดทะเล ( var. ferrea) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Ebenaceae ชื่ออื่น ๆ คือ ลำบิด ไคร้มด ดำดง เปลือกต้นสีเทาเรียบ ใบเดี่ยว ผิวเรียบเป็นมัน ดอกแยกเพศแยกต้น ดอกตัวเมียเป็นดอกเดี่ยว สีขาว ดอกตัวผู้เป็นดอกช่อ ขนาดเล็กกว่าดอกตัวเมีย ผลเป็นผลเดี่ยว เมื่ออ่อนสีเขียว แก่แล้วเป็นสีเหลืองอมแดง ผิวเรียบ ภายในมีเมล็ดแข็ง
ในทางยา ลำต้นต้มน้ำดื่ม แก้ปวดเมื่อย ผลมีรสฝาดกินแก้แผลในปาก
== อ้างอิง ==
มัณฑนา นวลเจริญ. 2552. สารานุกรมความหลากหลายทางชีวภาพตำบลคลองประสงค์ อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่. กทม. สำนักงานปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม หน้า 77
วงศ์มะพลับ
สมุนไพร
ไม้ป่าชายเลน
สกายซิตี (ฉางชา)

สกายซิตี้ (จีน: 天空城市) (Sky City) เป็นตึกที่สูงที่สุดในโลกตั้งอยู่ที่เมืองฉางชา มณฑลหูหนาน ประเทศจีน โดยตึกสกายซิติ้จะมีทั้งหมด 221 ชั้น มีระดับความสูงถึง 838 เมตร ซึ่งสูงกว่าตึกเบิร์จคาลิฟา 10 เมตร เมื่อสร้างเสร็จจะใช้เป็นพื้นที่สำหรับอยู่อาศัยร้อยละ 83 รองรับผู้เข้าอยู่อาศัยได้ถึง 31,400 คน ส่วนพื้นที่ที่เหลือจะใช้เป็นสำนักงาน โรงแรม โรงเรียน โรงพยาบาล ห้างขายของ และห้องอาหาร ส่วนการขึ้นลงอาคารจะใช้ลิฟต์ความเร็วสูงราว 104 ตัว  โดยตึกถูกออกแบบสร้างโดยกลุ่มวิศวกรและสถาปนิกผู้ผ่านงานสร้างตึก เบิร์จคาลิฟา (Burj Khalifa) และเป็นบริษัท Broad Group ผู้ก่อสร้างเดียวกันกับการประกอบโรงแรม Ark Hotel สูง 30 ชั้น ในมณฑลหูหนานที่ใช้เวลาก่อสร้างเพียง 15 วัน
บริษัท บรอด ซัสเทนเนเบิล บิวดิ้ง คอร์ป บริษัทเจ้าของผลงาน Ark Hotel ของจีน ได้มีแผนงานโครงการ สกาย ซิตี้ ในเมืองฉางชา ริมแม่น้ำเซียงเจียง ในมณฑลหูหนาน ซึ่งตั้งเป้าให้เป็นอาคารสูงที่สุดโลก โดยจะใช้เวลาก่อสร้างเพียง 90 วัน หรือสร้างได้เฉลี่ยวันละ 5 ชั้น  แต่ในภายหลังได้มีการปรับเลื่อนขยายระยะเวลาในการประกอบจากที่กำหนดไว้ 90 วัน (3 เดือน) ออกไปเป็น 7 เดือน ซึ่งนับว่าเป็นเวลาที่สั้นมากเมื่อเทียบการก่อสร้างตึกสูงแบบเดิม
ในการก่อสร้างสกายซิตีจะใช้เทคนิคก่อสร้างที่ใช้ชิ้นส่วนสำเร็จรูปมาประกอบ (พรีแฟบ-Prefabricated modular) เนื่องจากประหยัดเวลา ไม่ก่อให้เกิดมลพิษจากการก่อสร้าง และลดอัตราการบาดเจ็บหรืออุบัติเหตุของคนงาน เทคนิคแบบนี้จะช่วยลดระยะเวลาก่อสร้างได้มากเพราะไม่ต้องทำหรือก่อทีละชั้นก่อนจึงเริ่มชั้นถัดไป แต่สามารถทำชิ้นส่วนทุกชั้นพร้อมกัน โดยเตรียมจากโรงงานต่างๆในเวลาเดียวกัน และขนส่งมายังสถานที่ก่อสร้างเพื่อยกขึ้นประกอบทีละชั้นๆด้วยทาวเวอร์เครน แต่ความสำคัญอยู่ที่ชิ้นส่วนทุกชิ้นจะต้องมีการออกแบบมาอย่างดี และสร้างขึ้นจากการคำนวณที่ละเอียดแม่นยำก่อนที่จะแยกย้ายให้โรงงานต่างๆผลิตออกมาตรงตามแบบเพื่อนำมาประกอบในพื้นที่ก่อสร้างให้เสร็จภายในระยะเวลาที่กำหนด ซึ่งจะรวมเวลาของการตกแต่งภายในด้วย ประมาณการณ์ไว้ว่าจะใช้เหล็กราว 220,000 ตัน ในการสร้าง ตัวอาคารออกแบบมาให้ทนต่อแรงแผ่นดินไหวที่ 9.0 แมกนิจูด และทนไฟไหม้ได้นานกว่า 3 ชั่วโมง นอกจากนี้ตึกสกายซิตีจะใช้พลังงานเพียงแค่ 1 ใน 5 ของปริมาณการใช้พลังงานทั้งหมดที่ตึกทั่วไปใช้ อีกทั้งยังมีฉนวนกันความร้อนที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ เพื่อช่วยลดความร้อนสะสมภายในตึกอีกด้วย  ส่วนระบบเครื่องปรับอากาศนั้น คาดว่าจะใช้เงินลงทุนราว 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
== อ้างอิง ==
ตึกระฟ้าในประเทศจีน
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2555
สิ่งก่อสร้างในฉางชา
แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก

แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก (Adolphe, Grand Duke of Luxembourg) (24 กรกฎาคม 1817 - 17 พฤศจิกายน 1905) เป็นแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์แรกจากราชวงศ์นัสเซา-ไวล์บวร์ก
==พระราชประวัติ==
แกรนด์ดยุกอดอล์ฟ เป็นพระโอรสในดยุกวิลเลมแห่งนัสเซากับเจ้าหญิงหลุยส์แห่งแซ้กซ์-ฮิลด์เบิร์กเฮาเซนพระชายาพระองค์แรก พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งดยุคแห่งนัสเซาในเดือนสิงหาคม 1839 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาของพระองค์ ใน ค.ศ. 1841 พระองค์สนับสนุนจักรวรรดิออสเตรียในสงครามออสโตร-ปรัสเซีย เมือ่ออสเตรียพ่ายแพ้ นัสเซาจึงถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซีย ทำให้พระองค์สูญเสียบัลลังก์นัสเซาเมื่อ 20 กันยายน ค.ศ. 1866
ต่อมาในปี ค.ศ. 1890 สมเด็จพระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กเสด็จสวรรคต เจ้าหญิงวิลเฮลมินารัชทายาทเพียงพระองค์เดียวจึงได้ครองราชบัลลังก์เนเธอแลนด์ แต่เจ้าหญิงไม่สามารถสืบราชสมบัติลักเซมเบิร์กได้ตามกฎบัตรซาลลิค ทำให้ราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กจึงตกอยู่ที่แกรนด์ดยุกอดอล์ฟตามข้อตกลงราชสกุลนัสเซา
แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 ที่เลนเจียส์ ขณะทรงมีพระชนมายุได้ 88 พรรษา แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กพระโอรสของพระองค์จึงสืบราชสมบัติต่อจากพระองค์
อนึ่ง ทรงมีศักดิ์เป็นพระราชอัยกา (ตา) ใน สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์
==พระอิสริยยศ==
24 กรกฎาคม 1817 – 20 สิงหาคม 1839: ฮิสไฮเนส ดยุกรัชทายาทแห่งนัสเซา
20 สิงหาคม 1839 – 20 กันยายน 1866: ฮิสไฮเนส ดยุกแห่งนัสเซา
20 กันยายน 1866 – 23 พฤศจิกายน 1890: ฮิสไฮเนส อดอล์ฟ, ดยุกแห่งนัสเซา
23 พฤศจิกายน 1890 – 17 พฤศจิกายน 1905: ฮิสรอยัลไฮเนส แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก, ดยุกแห่งนัสเซา
==หมายเหตุ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Grand-Ducal House of Luxembourg
แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
ศาลเจ้าอิกูตะ

ศาลเจ้าอิกูตะ  เป็นศาลเจ้าในลัทธิชินโต ตั้งอยู่ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นศาลเจ้าหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น
ตามบันทึกนิฮงโชกิ ศาลเจ้าอิกูตะสร้างโดยจักรพรรดินีจิงงุ ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อบูชาแด่เทพเจ้าคามิในความเชื่อของชาวญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันเคยใช้เป็นสถานที่จัดงานต้อนรับเหล่านักรบกลับจากการรุกรานคาบสมุทรเกาหลี เป็นหนึ่งในสามศาลเจ้าที่สร้างขึ้นในเวลาใกล้เคียงกัน อีกสองแห่งได้แก่ ศาลเจ้าฮิโรตะ และศาลเจ้านางาตะ
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการ
อิกูตะ
สิ่งก่อสร้างในโคเบะ
ปลาสีกุนครีบยาว

สำหรับปลาผมนางสกุลอื่น ดูที่: ปลาผมนาง
สำหรับปลามงแซ่ชนิดอื่น ดูที่: ปลาจุยจินขาว
ปลาสีกุนครีบยาว หรือ ปลามงแซ่ หรือ ปลาผมนาง (Bumpnose trevally, Longfin trevally; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)
มีรูปร่างป้อมสั้น ลำตัวแบนข้าง หัวโต หน้าสั้น สันหัวโค้งนูน นัยน์ตาโต ปากกว้างและเฉียงขึ้นเล็กน้อย คอดหางเล็กและสั้นมาก ครีบหลังมี 2 อัน อันแรกมีขนาดเล็กรูปสามเหลี่ยมอันที่สองยาวมีปลายครีบอ่อนบางอันยืดยาวออกเป็นเส้นเดียวประมาณ 7 อัน คล้ายปลาผมนาง ครีบก้นส่วนที่เป็นก้านครีบอ่อนมีลักษณะเช่นเดียวกับครีบหลังอันที่สอง และมีหนามแหลมสั้น ๆ 2 อัน อยู่หน้าครีบก้น ครีบหูเรียวเป็นรูปเคียว ครีบหางเป็นแฉกลึก มีเกล็ดแข็งอยู่บริเวณโคนหางพื้นลำตัวสีขาว มีสีเหลืองอ่อนตามแนวเส้นข้างตัว ขอบกระดูกกระพุ้งเหงือกมีแถบสีดำเล็ก ๆ อยู่ข้างละแถบ ครีบหางสีเหลืองจัด ครีบอื่น ๆ สีน้ำตาลจาง ๆ เป็นปลาที่กินสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 32 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก พบตั้งแต่แอฟริกาใต้จนถึงญี่ปุ่น และซามัว ด้านฝั่งตะวันออก ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน
เป็นปลาเศรษฐกิจที่ใช้เนื้อเป็นอาหาร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาหางแข็ง
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาทูแขก

ปลาทูแขก (mackerel scad, round scad, horse mackerel) เป็นปลาทะเลสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Decapterus (/ดี-แคป-เท-รัส/) จัดอยู่ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)
มีรูปร่างเรียวยาว แต่ตัวกลมเนื้อหนาแน่น มีเกล็ดหนามแข็งที่โคนหางอันเป็นเอกลักษณะเฉพาะตัวของปลาในวงศ์ปลาหางแข็ง ดูเผิน ๆ คล้ายกับปลาลัง (Rastrelliger kanagurta) หรือปลาทูปากจิ้งจก (R. faughni) ที่อยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)
เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์ทั่วโลก เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ แต่รับประทานสดจะไม่อร่อย จึงนิยมใช้ทำปลากระป๋องแทนปลาซาร์ดีนหรือปลาทู
== การจำแนก ==
ปัจจุบันมีปลาทูแขก 10 หรือ 12 ชนิด ที่ได้รับการยอมรับว่าอยู่ในสกุลนี้:
Decapterus akaadsi (T. Abe), 1958
Decapterus koheru (Hector, 1875) (koheru)
Decapterus kurroides (Bleeker, 1855) (redtail scad)
Decapterus macarellus (G. Cuvier, 1833) (mackerel scad)
Decapterus macrosoma (Bleeker, 1851)  –  ปลาทูแขกครีบสั้น
Decapterus maruadsi (Temminck & Schlegel, 1843)  –  ปลาทูแขกครีบเหลือง
Decapterus muroadsi (Temminck & Schlegel, 1844) (amberstripe scad)
Decapterus punctatus (G. Cuvier, 1829) –  ปลาทูแขกครีบยาว
Decapterus russelli (Rüppell, 1830) (Indian scad)
Decapterus tabl (Berry, 1968) (roughear scad)
Decapterus smithvanizi (Seishi Kimura, Katahira & Kuriiwa, 2013) 
Decapterus scombrinus (Valenciennes, 1846) (Mexican scad)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ปลาหางแข็ง
ปลาเศรษฐกิจ
ร็อบ กามัน

ร็อบ กามัน (Rob Kaman) เกิดวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1960 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม เป็นทั้งนักมวยไทยและคิกบ็อกเซอร์อดีตแชมป์โลก 9 สมัยชาวดัตช์ โดยถือได้ว่าเป็นนักมวยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกสมัยที่ผ่านมา และได้รับการขนานนามว่า "มิสเตอร์โลว์คิก" เนื่องด้วยผลงานการเตะต่ำอันน่าสะพรึงกลัวของเขา
ทั้งนี้ ร็อบ กามัน เป็นชาวต่างชาติคนแรกที่เดินทางมาฝึกมวยไทย ณ ค่ายมวยศิษย์ยอดธง
== ประวัติ ==
ในช่วงแรกของเขา เขาได้เล่นให้แก่ทีมเยาวชนเอเอฟซีอาแจ็กซ์อัมสเตอร์ดัม ร็อบจัดได้ว่าเป็นผู้เล่นที่ดีคนหนึ่ง แต่เขาก็ไม่เคยชอบกีฬาแบบทีม และเมื่ออายุได้ 16 ปีเขาก็ได้เริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ โดยเริ่มจากปันจักสีลัตเป็นอย่างแรก ใน ค.ศ. 1978 เขาก็ได้เริ่มฝึกวิชามวยไทยที่เมจีโรยิมโดยยอน พลาส์
ใน ค.ศ. 1980 ร็อบได้กลายเป็นนักมวยคลาส-เอในประเทศเนเธอร์แลนด์ เขาสามารถชนะได้มากที่สุดโดยวิธีการน็อค จุดเปลี่ยนสำหรับเขาคือการต่อสู้กับ บลิงกี โรดรีเกซ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเบนนี อูร์ควีเดซ โดยร็อบเป็นฝ่ายชนะเขาด้วยการเตะต่ำเข้าที่ขา และนั่นคือความก้าวหน้าที่ปรากฏในระดับสากลของเขา ตั้งแต่นั้นมา ร็อบก็เริ่มต่อสู้ ณ ประเทศไทย
การต่อสู้ในประเทศไทยครั้งแรกของเขาคือการเผชิญหน้ากับเด่นน้อยผู้เป็นแชมป์ระดับท้องถิ่น โดยร็อบเป็นฝ่ายชนะน็อค จากนั้น เขาก็ได้ทำการท้าชิงกับรักชาติ ส.ประสาทพร ผู้เป็นแชมป์ของประเทศไทยที่กรุงเทพมหานคร โดยร็อบเป็นฝ่ายแพ้การต่อสู้และได้รับบทเรียนหลายประการจากการพ่ายแพ้ในครั้งนั้น
== รายการที่ชนะ ==
ค.ศ. 1995 แชมป์เค-ทู ฟรานซ์กรังด์ปรีซ์ '95
ค.ศ. 1992-94 แชมป์โลกกติกาตะวันออกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน I.S.K.A.
ค.ศ. 1992 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของสถาบัน I.S.K.A.
ค.ศ. 1992 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นซูเปอร์ไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน W.K.A.
ค.ศ. 1990 แชม์โลกมวยไทยรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน I.M.T.F. (หรือ I.M.F. ในปัจจุบัน)
ค.ศ. 1989-90 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน W.K.A.
ค.ศ. 1988-89 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน W.K.A.
ค.ศ. 1984 แชมป์ยุโรปฟูลคอนแท็คของสถาบัน P.K.A.
ค.ศ. 1983-87 แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นมิดเดิลเวทของสถาบัน W.K.A.
แชมป์โลกฟูลคอนแท็ครุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของสถาบัน I.K.B.F.
== ดูเพิ่ม ==
มวยไทย
นักมวยไทย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักมวยไทยชาวดัตช์
คิกบ็อกเซอร์ชาวดัตช์
นักต่อสู้แบบผสมชาวดัตช์
นักต่อสู้แบบผสมที่ใช้มวยไทย
นักกีฬาจากอัมสเตอร์ดัม
แชมป์โลกมวยไทย
ปลาตะคองจุดเหลือง

ระวังสับสนกับ: ปลาตะคองเหลือง
ปลาตะคองจุดเหลือง (Island trevally, Yellow-spotted trevally, Thicklip trevally; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)
มีรูปร่างแบนข้างและกว้างปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน ครีบหลังและครีบก้นมีปลายเรียวยาว ลำตัวมีสีเงินเทาหรือเงินอมเหลือง กลางลำตัวมีจุดสีเหลืองสดอันเป็นที่มาของชื่อ
มีขนาดโดยเฉลี่ย 20 เซนติเมตร แต่พบใหญ่ที่สุดได้ถึง 75 เซนติเมตร น้ำหนัก 6.6 กิโลกรัม เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นฝูงตั้งแต่แนวปะการังแถบชายฝั่งจนถึงหิ้งไหล่ทวีปในมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่โมซัมบิกและเซเชลส์ไปจนถึงฮาวายและหมู่เกาะเรบิยาฆิเฆโด ในน่านน้ำไทยสามารถพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน
เป็นปลาที่พบได้บ่อย กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำที่มีขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร จัดเป็นปลาเศรษฐกิจเหมือนกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาหางแข็ง
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาข้างเหลือง

ปลาข้างเหลือง หรือ ปลาสีกุนข้างเหลือง (Yellow-stripe scad, Yellow-stripe trevally, 	Thinscaled trevally; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Selaroides
มีรูปร่างค่อนข้างเรียวยาว ลักษณะคล้ายกับปลาทู แต่ปลาข้างเหลืองจะมีลักษณะเด่นที่แตกต่างจากปลาทูอย่างชัดเจนคือ ลำตัวจะมีแถบสีเหลืองเป็นแนวยาวจากหัวจนถึงโคนหาง ลำตัวแบนมีส่วนโค้งทางด้านหลังและด้านท้องเท่ากัน นัยน์ตาโต ปากเล็ก คอดหางเรียว ครีบหูยาวเรียวปลายแหลม
ครีบหลังมี 2 อัน ครีบหลังและครีบก้นยาว เส้นข้างตัวโค้งตามแนวสันหลังและเป็นเส้นตรงบริเวณตอนกลางครีบหลังอันที่สอง และมีจุดดำอยู่เหนือครีบหูตรงขอบแก้มด้านบน  ความยาวตลอดลำตัวประมาณ 9-16 เซนติเมตร
เป็นปลาที่กินพืชและสัตว์ขนาดเล็กที่ล่องลอยในน้ำ อาศัยอยู่เป็นฝูง พบในทุกระดับของทะเลเขตร้อน แถบอินโด-แปซิฟิก ถึงอ่าวเปอร์เซียจนถึงภาคตะวันตกของวานูอาตูและนิวแคลิโดเนีย ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน
เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ ใช้ในการบริโภค

นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเรียก ๆ อื่น เช่น "ปลาข้างลวด" หรือ"ปลากิมซัว"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
http://fishbase.sinica.edu.tw/summary/SpeciesSummary.php?id=388 
วงศ์ปลาหางแข็ง
ปลาเศรษฐกิจปลาชนิดเดียว
พระเจ้าคิเกลิที่ 5 แห่งรวันดา

พระเจ้าคิเกลิที่ 5 แห่งรวันดา (King Kigeli V of Rwanda) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งรวันดาตั้งแต่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1959 - 28 มกราคม ค.ศ. 1961 พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่เมืองคาเมมเบ ประเทศรวันดา พระองค์มีชื่อแบบคริสเตียนว่า "ฌ็อง-บาติสต์ นดาฮินเดอร์วา"
พระเจ้าคิเกลิที่ 5 ทรงครองราชย์ต่อจากพระเจ้ามูทาราที่ 3 แห่งรวันดาพระอิสริยยศของพระองค์เปรียบได้กับสมเด็จพระราชาธิบดีคิเกลิที่5แห่งรวันดา พระราชบิดาของพระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อปี 1959 พระองค์ครองราชย์ขณะมีพระชนมายุได้ 23 พรรษา แต่ความไม่แน่นอนทางการเมืองและความขัดแย้งของชนเผ่าก็เกิดขึ้น และรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แม้พระองค์จะมีความพยายามในการสร้างความปรองดองแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ในที่สุดโดมินิกัว มบอนยูมูตวาได้ทำการปฏิวัติภายใต้การสนับสนุนของทหารเบลเยียม ในปี 1961 ทำให้สถาบันพระมหากษัตริย์รวันดาถูกล้มล้าง และพระเจ้าคิเกลิที่ 5 ต้องเสด็จลี้ภัยไปต่างประเทศ ปัจจุบันพำนักอยู่ที่ วอชิงตันดีซี สหรัฐอเมริกา
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์รวันดา
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์
ปลาซาบะ

ปลาซาบะ  เป็นชื่อของปลาทะเลสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Scomber จัดอยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)
จัดเป็นปลาแมคเคอเรลจำพวกหนึ่ง มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายกระสวยหรือจรวด เป็นปลาผิวน้ำ อาศัยอยู่เป็นฝูง ว่ายน้ำได้รวดเร็ว กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงแพลงก์ตอนสัตว์ เช่น โคพีพอด ด้วย
โดยมากเป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรและน่านน้ำเขตหนาว เช่น มหาสมุทรแอตแลนติกทางตอนเหนือ  แถบส่วนเหนือของทวีปแอฟริกา ไล่เรียงขึ้นไปทางทวีปยุโรป จนถึงแถบสแกนดิเนเวีย แต่ก็มีประชากรบางส่วนพบที่มหาสมุทรแปซิฟิก เช่น ญี่ปุ่น หรือจีน และสหรัฐอเมริกา หรือซีกโลกทางใต้ เช่น นิวซีแลนด์ ด้วย
== การจำแนก ==
แบ่งออกเป็น 4 ชนิด
Scomber australasicus Cuvier, 1832 – ปลาโกมาซาบะ
Scomber colias Gmelin, 1789 – ปลาชับแมคเคอเรล
Scomber japonicus Houttuyn, 1782 – ปลาแปซิฟิกแมคเคอเรล
Scomber scombrus Linnaeus, 1758 - ปลาแอตแลนติกแมคเคอเรล
ทั้ง 4 ชนิดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ มีการซื้อขายกันไปทั่วโลก มีมูลค่าทางการตลาดสูงมาก ในประเทศไทยนำเข้ามาจากปากีสถาน, ญี่ปุ่น, อินเดีย และจีน ตามลำดับ โดยนำเข้ามาในรูปแบบของปลาแช่แข็ง ปลาซาบะนิยมนำมาปรุงสดหรือทำเป็นซูชิ เป็นส่วนประกอบสำคัญของอาหารญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปลาเศรษฐกิจ
วงศ์ปลาอินทรี
สายแพ

สายแพ (Ribbon cable) เป็นสายนำสัญญาณที่มีตัวนำหลายเส้นขนานกันเป็นแผ่นกว้าง นิยมใช้ในงานที่ต้องการเชื่อมโยงสายสัญญาณจำนวนมากเส้นไปด้วยกัน (เช่น บัสในวงจรอิเล็กทรอนิกส์) ซึ่งชื่อภาษาอังกฤษก็มาจากลักษณะของสายที่ดูคล้ายแถบริบบิ้นนั่นเอง
เนื่องจากสายแพเป็นสายที่นิยมใช้เชื่อมต่อสัญญาณระหว่างวงจรอิเล็กทรอนิกส์ จึงใช้มากกับการเชื่อมต่ออุปกรณ์ภายในคอมพิวเตอร์ ทั้งการเชื่อมต่อฮาร์ดดิสก์, ไดรฟ์ซีดี และ ไดรฟ์ฟลอปปีดิสก์ในระบบ ATA และไมโครคอมพิวเตอร์ยุกแรกๆ บางระบบ จะใช้เชื่อมต่อกับอุปกรณ์ภายนอกด้วย เช่น BBC Micro หรือ Apple II
== สาย FFC ==
สาย Flexible Flat Cable ที่เป็นฟิลม์พลาสติก ช่างไทย ก็นิยมเรียกว่าสายแพเช่นเดียวกัน หรืออาจเรียกว่า สายแพพลาสติกก็ได้
อิเล็กทรอนิกส์