pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ข้าวต้มใบกะพ้อ

ข้าวต้มใบกะพ้อ บ้างเรียก ข้าวต้มพวง ภาษาไทยถิ่นใต้เรียก ขนมต้ม หรือ ต้ม ภาษาอินโดนีเซียและมลายูเรียก เกอตูปัต (ketupat) ภาษามลายูปัตตานีเรียก ตูป๊ะ หรือ ตูปัต ส่วนสำเนียงสะกอมเรียก กะต้ม เป็นอาหารว่างอย่างหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศไทย และยังพบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ (ซึ่งเรียกว่าปูโซในภาษาเซบัวโน บุกโนยในภาษาฮิลิไกนอน ปาตูปัตในภาษากาปัมปางัน และภาษาปางาซีนัน หรือตะอ์มูในภาษาเตาซุก) และสิงคโปร์
== ประวัติ ==
เกอตูปัตทำจากข้าวห่อด้วยใบปาล์มแล้วนำไปต้ม นิยมกินกับเรินดัง, สะเต๊ะ หรือกาโดกาโด แต่เดิมเป็นอาหารที่เตรียมให้ชาวประมงที่ต้องออกทะเลเป็นเวลานาน
== ความหลากหลาย ==
เกอตูปัตมีหลายประเภท  โดยที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือเกอตูปัตนาซีกับเกอตูปัตปูลุต เกอตูปัตนาซีทำจากข้าวขาวห่อด้วยใบมะพร้าว ส่วนเกอตูปัตปูลุตทำจากข้าวหนียวห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมด้วยใบกะพ้อ ชาวมลายูนิยมรับประทานในเทศกาลฮารีรายอ ในอินโดนีเซียจะรับประทานกับโอปอร์อายัม, เรินดัง, ซัมบัลโกเร็งอาตี (ตับวัวรสเผ็ด), เกรอเจะก์ (อาหารทำจากหนังควาย) หรือซายูร์ลาบูเซียม มุสลิมโมโรในฟิลิปปินส์จะรับประทานเกอตูปัตกับตียูละห์อีตุม, เรินดัง, กีนาตาอังมานอก, กุรุหม่า และสะเต๊ะ โดยรับประทานในเทศกาลสำคัญและงานแต่งงาน
ในกลุ่มชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาคริสต์ ปูโซหรือเกอตูปัตเป็นอาหารกลางวันที่นิยมกันทั่วไป  โดยเฉพาะในกลุ่มคนงาน กินกับสตูต่าง ๆ ปูโซจัดเป็นอาหารที่ขายริมถนนที่ได้รับความนิยมในเกาะเซบู โดยกินกับสตูหรือเนื้อสัตว์ย่าง
== อ้างอิง ==
อาหารจากข้าว
อาหารว่าง
อาหารโคโคส
อาหารไทยภาคใต้
อาหารบรูไน
อาหารฟิลิปปินส์
อาหารมลายู
อาหารมาเลเซีย
อาหารสิงคโปร์
อาหารอินโดนีเซีย
ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ

ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ (League of Nations mandate) เป็นสถานะทางกฎหมายของดินแดนที่ถ่ายโอนจากการควบคุมของประเทศหนึ่งสู่อีกประเทศหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 หรือเป็นข้อตกลงระหว่างประเทศในการบริหารดินแดนหนึ่งในฐานะตัวแทนของสันนิบาตชาติ
== รายชื่อดินแดนในอาณัติ ==
ปาเลสไตน์ (สหราชอาณาจักร), จาก 29 กันยายน 1923 &ndash; 15 พฤษภาคม 1948.
ซีเรีย (ฝรั่งเศส)
เมโสโปเตเมีย (สหราชอาณาจักร)
รวันดา-บุรุนดี (เบลเยียม)
แทนกันยีกา (สหราชอาณาจักร)
แคเมอรูน
โตโกแลนด์
อดีตนิวกินีของเยอรมัน กลายเป็น เขตการปกครองนิวกินี (ออสเตรเลีย/สหราชอาณาจักร)
นาอูรู ในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของนิวกินีของเยอรมัน (ออสเตรเลีย in effective control, formally together with สหราชอาณาจักร และ นิวซีแลนด์)
อดีตเยอรมันซามัว (นิวซีแลนด์/สหราชอาณาจักร)
แปซิฟิกใต้ในอาณัติ (ญี่ปุ่น)
เซาท์เวสต์แอฟริกา (แอฟริกาใต้/สหราชอาณาจักร)
== อ้างอิง ==
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2463
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2489
การให้เอกราช
ลัทธิล่าอาณานิคม
 *
การปกครองของจักรวรรดิอังกฤษ
จักรวรรดิฝรั่งเศส
เกาะบานาบา

เกาะบานาบา (Banaba Island, ) หรือ เกาะโอเชียน (Ocean Island) เป็นเกาะตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ทางตะวันตกของหมู่เกาะกิลเบิร์ตและตั้งอยู่ห่างจากนาอูรูไปทางตะวันออก  ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาส มีพื้นที่ทั้งสิ้น 6 ตารางกิโลเมตร จุดสูงสุดของเกาะแห่งนี้เป็นจุดสูงสุดของประเทศคิริบาสโดยมีความสูง 81 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง เกาะบานาบาเป็นเกาะที่มีทรัพยากรฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็น 1 ใน 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยอีก 2 แห่งคือนาอูรูและมาเกเตอาในเฟรนช์โปลินีเซีย
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หมู่เกาะกิลเบิร์ต
เหมืองแร่ฟอสเฟต
ฟอสฟอไรต์

ฟอสฟอไรต์ หรือ หินฟอสเฟต (Phosphorite หรือ Phosphate rock) เป็นหินตะกอนชนิดหนึ่งที่มีปริมาณของฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ปริมาณของฟอสเฟตในฟอสฟอไรต์นั้นพบว่ามีมากถึงร้อยละ 15 - 20 ของปริมาณหินทั้งหมด ซึ่งมากกว่าหินตะกอนโดยทั่วไปที่มีปริมาณฟอสเฟตน้อยกว่าร้อยละ 0.2
==อ้างอิง==
หินตะกอน
ฟอสฟอรัส
เหมืองผิวดิน

เหมืองผิวดิน (Surface mining) หรือ เหมืองเปิด เป็นเหมืองที่นำดินหรือหินที่อยู่เหนือแหล่งแร่ที่ต้องการออก ซึ่งแตกต่างจากเหมืองใต้ดินที่ต้องนำแร่ออกจากแหล่งผ่านอุโมงค์ โดยเริ่มมีการทำเหมืองใต้ดินครั้งแรกในตอนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เหมืองผิวดินนี้นิยมทำกันในทั่วโลก แต่พบมากที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ
==อ้างอิง==
เหมืองผิวดิน
รอย มาตา

รอย มาตา เป็นหัวหน้าชนเผ่าชาวเมลานีเซียในวานูอาตูที่มีอำนาจมากในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 หลุมฝังศพที่มีความสลับซับซ้อนของเขา ซึ่งมีร่างของข้าราชบริพารของเขา 25 คนอยู่ด้วยนั้นได้รับการค้นพบโดยโฌเซ การ็องเฌ (José Garranger) นักโบราณคดีชาวฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1967
การ็องเฌสามารถระบุตำแหน่งของสุสานได้ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเอเรโตกาจากการวิเคราะห์ตำนานท้องถิ่น ตำนานนี้ได้กล่าวถึงเมื่อรอย มาตา สามารถพิชิตดินแดนได้ สิ่งแรกที่เขาจะทำคือการรวมเผ่า รัชสมัยของเขาเป็นสมัยที่มีความสงบสุข แต่เป็นที่น่าเสียดาย รอย มาตา ถูกวางยาพิษโดยน้องชายของเขา ร่างของเขาไม่ได้ถูกส่งไปฝังยังบ้านเกิดของเขา เพราะชาวบ้านกลัววิญญาณของเขา จนถึงปัจจุบันชื่อรอย มาตา เป็นชื่อที่ไม่มีการใช้
ใน ค.ศ. 2008 แหล่ง 3 แหล่งที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรอย มาตา บนเกาะเอฟาเต เลเลปา และเอเรโตกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
==อ้างอิง==
ประวัติศาสตร์วานูอาตู
หัวหน้าเผ่าวานูอาตู
เสียชีวิตจากยาพิษ
แหล่งมรดกโลกในประเทศวานูวาตู
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
กัญชา (ยา)

กัญชา หรือ ต้นกัญชา เป็นพืชที่ให้สารที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ในทางเภสัชวิทยา องค์ประกอบที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทหลักของกัญชา คือ เตตระไฮโดรแคนนาบินอล (THC) ซึ่งเป็นสารประกอบหนึ่งจาก 483 ชนิดที่ทราบว่าพบในต้นกัญชา ซึ่งสารอื่นที่พบมีแคนนาบินอยด์อีกอย่างน้อย 84 ชนิด เช่น แคนนาบิไดออล (CBD) แคนนาบินอล (CBN) เตตระไฮโดรแคนนาบิวาริน (THCV) และ แคนนาบิเจอรอล (CBG)
มนุษย์มักบริโภคกัญชาเพื่อผลที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทและสรีรวิทยาของมัน ซึ่งรวมถึงภาวะเคลิ้มสุข ความผ่อนคลาย และความอยากอาหารเพิ่มขึ้น ผลข้างเคียงไม่พึงปรารถนาบางครั้งรวมถึงความจำระยะสั้นลดลง ปากแห้ง ทักษะการเคลื่อนไหวบกพร่อง ตาแดง และรู้สึกหวาดระแวงหรือวิตกกังวล
ปัจจุบันกัญชาใช้เป็นยานันทนาการหรือยารักษาโรค และเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาหรือวิญญาณ มีบันทึกการใช้กัญชาครั้งแรกตั้งแต่สหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล นับแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กัญชาถูกจำกัดตามกฎหมาย โดยปัจจุบันการครอบครอง การใช้หรือการขายการเตรียมกัญชาปรุงสำเร็จซึ่งมีแคนนาบินอยด์ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทผิดกฎหมายในประเทศส่วนใหญ่ทั่วโลก สหประชาชาติแถลงว่า กัญชาเป็นยาผิดกฎหมายที่ใช้มากที่สุดในโลก
ในปี 2547 สหประชาชาติประมาณการบริโภคกัญชาทั่วโลกชี้ว่าประมาณ 4% ของประชากรผู้ใหญ่ทั่วโลก (162 ล้านคน) ใช้กัญชาทุกปี และประมาณ 0.6% (22.5) ใช้ทุกวัน
== ดูเพิ่ม ==
กัญชา
== อ้างอิง ==
กัญชา
เห็ดระโงกหิน

เห็ดระโงกหิน (death cap; ) เป็นเห็ดราที่มีพิษถึงตาย อยู่ในไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา เห็ดระโงกหินกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปยุโรป มีความสัมพันธ์แบบสมชีพกับพืชใบกว้างหลายชนิด ในบางกรณี เห็ดระโงกหินถูกนำไปยังบริเวณใหม่โดยการปลูกต้นโอ๊ก เกาลัดและสนเขาที่ไม่ใช่ชนิดในท้องถิ่น ดอกเห็ดขนาดใหญ่ปรากฏในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง หมวกมักมีสีออกเขียว โดยมีลายและครีบเห็ดสีขาว
เห็ดระโงกหินเป็นเห็ดพิษที่คล้ายเห็ดชนิดที่กินได้หลายชนิด (ที่โดดเด่นที่สุดคือ เห็ดซีซาร์และเห็ดฟาง) ที่มนุษย์บริโภคทั่วไป จึงเพิ่มความเสี่ยงการได้รับสารพิษโดยบังเอิญ เห็ดระโงกหินเป็นหนึ่งในเห็ดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดเท่าที่ทราบ และเป็นสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่จากการได้รับพิษเห็ด เห็ดระโงกหินเป็นหัวข้อการวิจัยอย่างมาก และมีการแยกสารที่ออกฤทธิ์ทางชีววิทยาหลายชนิด สารพิษหลัก คือ แอลฟาอะแมนิติน (α-amanitin) ซึ่งไปทำลายตับและไต โดยมักถึงตาย
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
เห็ดรามีพิษ
เห็ด
เศรษฐกิจของประเทศไนจีเรีย

ประเทศไนจีเรียเป็นประเทศรายได้ปานกลาง มีเศรษฐกิจแบบผสม และเป็นตลาดเกิดใหม่ โดยภาคการเงิน บริการ สื่อสาร เทคโนโลยีและบันเทิงกำลังขยายตัว เศรษฐกิจไนจีเรียมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) มากเป็นอันดับที่ 22 ของโลก (จีดีพีราคาตลาด: อันดับที่ 30 ในปี 2556) และในเดือนเมษายน 2557 เป็นเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา ไนจีเรียมีศักยภาพเป็นหนึ่งในยี่สิบเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดของโลกภายในปี 2563 ภาคการผลิตที่กำลังเกิดใหม่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของทวีปแอฟริกา และผลิตสินค้าและบริการเป็นสัดส่วนมากในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก แม้ว่าปัจจุบันจะมีการปฏิบัติการต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้
เดิมเศรษฐกิจไนจีเรียมีอุปสรรคจากช่วงที่มีการจัดการผิดพลาด แต่การปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษที่ผ่านมาดึงไนจีเรียกลับมาสู่การบรรลุศักยภาพทางเศรษฐกิจอย่างเต็มที่ จีดีพีที่ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP) ของไนจีเรียเพิ่มขึ้นเป็นเกือบสามเท่าจาก 170,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 451,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 แต่การประมาณขนาดเศรษฐกิจนอกระบบ (ซึ่งไม่นับรวมในตัวเลขทางการ) ทำให้ตัวเลขแท้จริงใกล้เคียง 630,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เช่นเดียวกัน จีดีพีต่อหัวเพิ่มขึ้นจาก 1,400 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 2,800 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 (เมื่อนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบแล้ว มีการประมาณว่าจีดีพีต่อหัวอยู่ที่ราว 3,900 ดอลล่าร์สหรัฐ) โดยที่ประชากรเพิ่มขึ้นจาก 120 ล้านคนในปี 2543 เป็น 160 ล้านคนในปี 2553 จะมีการทบทวนตัวเลขเหล่านี้โดยอาจปรับเพิ่มขึ้นมากที่สุด 80% เมื่อมีการคำนวณเมตริกใหม่หลังการเปลี่ยนฐานเศรษฐกิจในเดือนเมษายน 2557
แม้ว่าไนจีเรียจะมีสถานภาพเป็นผู้ส่งออกน้ำมันรายใหญ่ แต่ไนจีเรียผลิตน้ำมันได้เพียง 2.7% ของอุปสงค์ทั่วโลก (ซาอุดิอาระเบีย: 12.9%, รัสเซีย: 12.7%, สหรัฐอเมริกา: 8.6%) เพื่อให้เห็นภาพรายได้จากน้ำมัน ที่อัตราการส่งออกที่ประมาณ 1.9 ล้านบาร์เรลต่อวัน (300,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน) และราคาขายประมาณการ 65 ดอลล่าร์สหรัฐต่อบาร์เรลในปี 2554 รายได้ที่คาดไว้จากปิโตรเลียมของไนจีเรียอยู่ที่ประมาณ 52,200 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ (จีดีพีปี 2555 อยู่ที่ 451,000 ดอลล่าร์สหรัฐ) ซึ่งคิดเป็นราว 11% ของตัวเลขจีดีพีอย่างเป็นทางการ (และลดเหลือ 8% หากนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบ) ฉะนั้น แม้ว่าภาคปิโตรเลียมจะสำคัญ แต่ยังเป็นส่วนเล็กของเศรษฐกิจไนจีเรียในภาพรวม
ภาคเกษตรกรรมที่เน้นการยังชีพเป็นส่วนใหญ่ตามไม่ทันการเติบโตของประชากรที่รวดเร็ว และปัจจุบันไนจีเรียนำเข้าผลิตภัณฑ์อาหารปริมาณมาก จากเดิมที่เคยเป็นผู้ส่งออกอาหารรายใหญ่ แม้จะมีการผลิตและส่งออกผลิตภัณฑ์อาหารกลับมาใหม่ก็ตาม ตามรายงานของซิตีกรุปซึ่งจัดพิมพ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2554 ไนจีเรียจะมีการเติบโตของจีดีพีโดยเฉลี่ยสูงที่สุดในโลกระหว่างปี 2553–2603
== อ้างอิง ==
เศรษฐกิจของประเทศไนจีเรีย
ปลาสะกาง

ปลาสะกาง หรือ ปลากระมัง เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดและปลาน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 4 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า Puntioplites (/พุน-ทิ-อ็อพ-ลิ-ทีส/)
มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาสกุลอื่นในวงศ์เดียวกัน โดยมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน  หัวมีขนาดเล็ก ไม่มีหนวด ตาโต มีจุดเด่นคือ สันหลังยกสูงและครีบหลังก้านสุดท้ายแข็งและมีขนาดใหญ่ ยกสูง  ด้านหลังของก้านครีบนี้มีทั้งรอยยักและไม่มีรอยยัก ซึ่งแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด มีก้านครีบแขนง 8 ก้าน
พบกระจายพันธุ์อยู่ในที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย, แม่น้ำโขง และคาบสมุทรมลายูไปจนถึงเกาะบอร์เนียว, เกาะชวา และเกาะซูลาเวซี
มีชนิดด้วยกันทั้งหมด คือ 
Puntioplites bulu (Bleeker, 1851)
Puntioplites falcifer Smith, 1929 
Puntioplites proctozystron (Bleeker, 1851)
Puntioplites waandersi (Bleeker, 1858-59)
==อ้างอิง==
วงศ์ปลาตะเพียน
สกุลปลากระมัง
ปลาหว้า

ปลาหว้า เป็นสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Bangana (/แบน-กา-นา/) เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
เดิมถูกจัดเป็นสกุลย่อยของสกุล Cyprinus แต่ฟรานซิส บะแคนัน-แฮมิลตัน นักอนุกรมวิธานชาวสกอตได้แยกออกเป็นสกุลใหม่ในปี ค.ศ. 1822 โดยมีลักษณะสำคัญดังนี้ คือ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่ไม่เป็นหนามแข็ง และมีก้านครีบแขนง 10-13 ก้าน มีหนวด 2 คู่ ขนาดใกล้เคียงกัน ริมฝีปากบนเรียบและมีร่องลึกระหว่างริมฝีปากบนกับขากรรไกรบน ปากล่างเล็ก ที่มุมปากเป็นร่องกว้าง บางชนิดในเพศผู้เมื่อโตเต็มที่ จะมีส่วนหัวโหนกนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และมีตุ่มคล้ายเม็ดสิวขึ้นบริเวณริมฝีปากบนด้วย 
และสมาชิกหลายตัวในสกุลนี้ เคยถูกจัดให้อยู่ในสกุล Sinilabeo มาก่อน
จัดเป็นปลาขนาดใหญ่สกุลหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน เพราะมีขนาดโตเต็มอาจยาวได้ถึง 80 เซนติเมตร
==การจำแนก==
จำแนกออกได้เป็น 24 ชนิด
Bangana almorae ( Chaudhuri, 1912)
Bangana ariza (Hamilton, 1807)
Bangana behri (Fowler, 1937)
Bangana brevirostris Liu & Zhou, 2009
Bangana decora (Peters, 1881)
Bangana dero (Hamilton, 1822)
Bangana devdevi (Hora, 1936)
Bangana diplostoma (Heckel, 1838)
Bangana discognathoides (Nichols &  Pope, 1927)
Bangana elegans Kottelat, 1998
Bangana gedrosicus (Zugmayer, 1912)
Bangana horai (Bănărescu, 1986)
Bangana lemassoni (Pellegrin & Chevey, 1936)
Bangana lippus (Fowler, 1936)
Bangana musaei Kottelat &  Steiner, 2011
Bangana pierrei (Sauvage, 1880)
Bangana rendahli (Sh. Kimura, 1934)
Bangana sinkleri (Fowler, 1934)
Bangana tonkinensis (Pellegrin & Chevey, 1934)
Bangana tungting (Nichols, 1925)
Bangana wui (Zheng &  Chen, 1983)
Bangana xanthogenys (Pellegrin & Chevey, 1936)
Bangana yunnanensis (Wu, et al., 1977)
Bangana zhui (Zheng & Chen, 1989)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ปลาตะเพียน
Bangana sinkleri

Bangana sinkleri เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีชื่อสามัญว่า "ปลาเพ้า" ซึ่งเป็นชื่อเรียกรวมกับปลาบางชนิดในสกุลเดียวกัน เช่น B. lippus เป็นต้น
ปลาชนิด B. sinkleri มีลักษณะลำตัวทรงกระบอก ขนาดประมาณ 19-30 เซนติเมตร หัวโต จะงอยปากสั้นและมีตุ่มเล็ก ๆ ในตัวผู้ ปากกว้างอยู่ด้านล่าง เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ครีบหลังสูง ลำตัวสีเทาหรือเขียวมะกอก ในฤดูผสมพันธุ์จะเปลี่ยนเป็นสีม่วง มีลายจุดสีน้ำตาลแดง ท้องสีขาว อาหารได้แก่ ตะไคร่น้ำหรือสาหร่ายตามพื้นน้ำหรือแก่งหิน มักอาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ 3-9 ตัว ตามซอกหินหรือแก่งน้ำไหลเชี่ยว เป็นปลาที่พบน้อย โดยจะพบเฉพาะบริเวณแม่น้ำโขงที่เดียวเท่านั้น
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลา Bangana sinkleri
ปลาที่พบในประเทศไทย
สกุลปลาหว้า
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ปลาปล้องอ้อยคูลี่

ปลาปล้องอ้อยคูลี่ หรือ ปลางูคูลี่ (Kuhli loach; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) มีลำตัวเรียวยาวคล้ายงู หัวเล็ก ตาเล็ก รูจมูกมีติ่งสั้น หัวและลำตัวมีลายปล้องสีดำบนพื้นเหลืองส้ม 11-12 บั้ง ลงมาถึงด้านท้องหรือรอบตัว ครีบใส โคนครีบหลังและครีบก้นมีสีดำ
มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ชอบมุดใต้กองใบไม้หรือกรวดหิน พบอาศัยอยู่ในลำธารที่มีกรวดและใบไม้ร่วงหนาแน่น เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวมาก  ตั้งแต่บริเวณน้ำตกจนถึงที่ราบต่ำและป่าพรุ กินสัตว์หน้าดินขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร พบชุกชุมในบางแหล่งน้ำ เช่น น้ำตกภาคตะวันออกของไทยแถบจังหวัดจันทบุรี  และพบไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและจับส่งออกไปขายยังต่างประเทศ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาปล้องอ้อยคูลี่
วงศ์ปลาหมูแท้
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาน้ำตกและลำธาร
ปลาป่าพรุ
ดัค

ดัค (Douc, Douc langur; เป็นภาษาเวียดนามหมายถึง "ลิง") เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า  Pygathrix อยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)
จัดเป็นค่างจำพวกหนึ่ง ที่มีสีสันตามลำตัวสวยงาม โดยเฉพาะหน้าแข้งที่เป็นสีแดงเข้ม พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบพรมแดนระหว่างประเทศลาวและเวียดนาม หางมีความยาว มีพฤติกรรมกินใบไม้และดอกไม้เป็นอาหารหลักได้หลากหลายถึง 450 ชนิด และพบได้ในพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 200-1,400 เมตร
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด โดยจำแนกตามลักษณะสีขนที่แตกต่างออกไป (ในข้อมูลบางแหล่งจัดให้มีมากถึง 5 ชนิด แต่ปัจจุบันถูกจัดให้อยู่ในสกุล Rhinopithecus และในข้อมูลเก่าจัดให้มีเพียงชนิดเดียวแต่แบ่งเป็นชนิดย่อยของกันและกัน ) ได้แก่
ค่างห้าสี (Pygathrix nemaeus)
ค่างสามสี (Pygathrix nigripes)
ค่างสี่สี (Pygathrix cinerea)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ค่าง
สัตว์ที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005 จัดขึ้นที่ เมืองเตหะราน, ประเทศอิหร่าน 13–19 พฤษภาคม 2005
==การแบ่งกลุ่ม==
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003
==รอบคัดเลือก==
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบ 8 ทีมสุดท้าย===
|}
===รอบชิงอันดับ 5-8===
|}
===รอบรองชนะเลิศ===
|}
===รอบชิงอันดับ 7===
|}
===รอบชิงอันดับ 5===
|}
===รอบชิงอันดับ 3===
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==รางวัล==
ผู้เล่นทรงคุณค่า:  Saber Narimannejad
ทำคะแนนยอดเยี่ยม:  Mansour Zadvan
ตบยอดเยี่ยม:  Kang Young-Jun
บล็อกยอดเยี่ยม:  Guttikonda Pradeep
เสิร์ฟยอดเยี่ยม:  Arash Keshavarzi
เซ็ตยอดเยี่ยม:  Kim Gwang-Guk
ลิเบอโรยอดเยี่ยม:  Abdolreza Alizadeh
==อ้างอิง==
www.asianvolleyball.org
==แหล่งข้อมูลอื่น==
FIVB
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2548
วอลเลย์บอลยุวชนชิงแชมป์เอเชีย
ค่างสี่สี

ค่างสี่สี (Gray-shanked douc; ) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง อันดับไพรเมต จำพวกค่าง
ค่างสี่สี เป็นค่างที่มีลักษณะคล้ายกับค่างห้าสี (P. nemaeus) ที่พบในประเทศลาว และเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของค่างห้าสีมาก่อน มีขนาดและน้ำหนักรวมถึงพฤติกรรมความเป็นอยู่คล้ายกับค่างห้าสี ผิดกันที่ ขนบริเวณที่เหนือเข่าขึ้นมาถึงตะโพกมีสีเทาเข้มไม่เป็นสีแดงเข้มเหมือนกับค่างห้าสี
อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง สมาชิกในฝูง ๆ หนึ่งประกอบด้วยทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีจำนวนสมาชิกประมาณ 4-5 ตัว
พบกระจายพันธุ์อยู่ทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศลาวและเวียดนาม และในปี ค.ศ. 2007 ได้มีการค้นพบถิ่นที่อยู่ใหม่ของค่างสีสี่ในพื้นที่ 5 จังหวัดของภาคกลางของเวียดนาม คือ จังหวัดกว๋องนัม, จังหวัดคอนตัม, จังหวัดกว๋องไง, จังหวัดบิงห์ดิ่งห์ และ จังหวัดเกียไหล คาดว่ามีประชากรไม่ถึง 1,000 ตัว โดยค้นพบครั้งแรกที่จังหวัดกว๋องนัม โดยรายงานว่าพบค่างสีสี่ไม่น้อยกว่า 116 ตัว และคาดว่าจำนวนประชากรจริงอาจมีมากกว่า 180 ตัว และเป็นไปได้ว่าอาจมีมากกว่านี้เพราะจนถึงขณะนี้มีการสำรวจเพียงพื้นที่ส่วนน้อยเท่านั้น
ทั้งนี้ ค่างสีสี่เป็นค่างที่ถูกเพิ่งถูกบรรยายทางวิทยาศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1997 โดยจัดให้เป็นชนิดย่อยของค่างห้าสี  และต่อมาได้รับการประกาศแยกออกเป็นชนิดใหม่แยกออกต่างหาก และเป็นหนึ่งในสัตว์อันดับไพรเมต 25 ชนิดที่ถูกคุกคามใกล้สูญพันธุ์ที่สุดชนิดหนึ่งของโลก
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ค่าง
สัตว์ที่พบในประเทศลาว
สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956 เป็นการประกวดครั้งแรกโดยจัดขึ้นที่เมืองลูกาโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ จัดขึ้นโดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 14 เพลง 7 ประเทศ(ประเทศละ 2 เพลง) โดยเพลงที่ชนะคือ Refrain ขับร้องโดย Lys Assia ตัวแทนจากสวิตเซอร์แลนด์
==  ประวัติ ==
ระหว่างการประชุมของสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรปที่ประเทศโมนาโก ในปีพ.ศ. 2498 ก็ได้มีการพูดถึงเรื่องเทศกาลดนตรีซานเรโม ที่ประเทศอิตาลี ว่าถ้าเอามาทำเป็นของเราก็จะทำให้ทุกคนรู้จัก ซานเรโม มากขึ้นแต่ไม่เป็นอย่างนั้น
== ทำเลที่จัดงาน ==
ทางอีบียู ได้เลือก Teatro Kursaal ในเมืองลูกาโน ทางตอนใต้ของสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นเมืองที่มีผู้พูดภาษาอิตาลีในสวิตเซอร์แลนด์ มากที่สุด เป็นสถานที่ประกวด
== การออกอากาศ ==
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติสวิต ภาคภาษาอิตาลี เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศเป็นเวลา 1 ชั่วโมง 40 นาที โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
ออสเตรีย
เดนมาร์ก
สหราชอาณาจักร
== ประเทศที่เข้าร่วม ==

เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การประกวดเพลงยูโรวิชัน
หวายตะค้าทอง

หวายตะค้าทอง  เป็นหวายกอ ขนาดกลาง ลำต้นป่ายปีนขึ้นสูง กาบหุ้มลำสีเขียวหม่น หนามเป็นรูปสามเหลี่ยม ระหว่างหนามมีขนสีเทาหรือสีน้ำตาล ดอกช่อ ผลรูปไข่ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวอมขาว แห้งแล้วเปลือกเปลี่ยนเป็นสีเหลือง พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ทำตะกร้า สานเสื่อ ทำเครื่องใช้ต่าง ๆ เป็นหวายคุณภาพดีสำหรับทำเฟอร์นิเจอร์ โดยเฉพาะการทำเสื่อตาตามิส่งไปขายที่ประเทศญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 6: หวาย. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 44 - 45
สกุลหวาย
พืชที่ใช้ทำของใช้
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1957

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1957 เป็นการประกวดร้องเพลงโดยจัดขึ้นที่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ ประเทศเยอรมนี จัดขึ้นโดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 10 เพลง 10 ประเทศ โดยเพลงที่ชนะคือ Net als toen ขับร้องโดย Corry Brokken ตัวแทนจากเนเธอร์แลนด์
== การออกอากาศ ==
สมาคมสถาบันการกระจายเสียงของสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
ออสเตรีย
เดนมาร์ก
สหราชอาณาจักร
== ประเทศที่เข้าร่วม ==

เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
ออสเตรีย
เดนมาร์ก
สหราชอาณาจักร
== กระดานคะแนน ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การประกวดเพลงยูโรวิชัน
หวายตะค้าน้ำ

หวายตะค้าน้ำ  เป็นหวายกอขนาดกลาง ลำต้นเลื้อยพันขึ้นที่สูง ลักษณะคล้ายหวายตะค้าทองแต่ไม่มีสีเหลือบขาวบริเวณด้านล่างของใบ พบในภาคใต้ของไทย มาเลเซีย เกาะสุมาตรา เกาะบอร์เนียว เป็นหวายค่อนข้างหายากในมาเลเซีย พบเฉพาะในปะหัง ยะโฮร์ และเปรัก ใช้สานตะกร้า เครื่องมือดักปลา และใช้ผูกมัด
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 6: หวาย. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 103
สกุลหวาย
พืชที่ใช้ทำของใช้
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1958

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1958 เป็นการประกวดร้องเพลงโดยจัดขึ้นที่เมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ จัดขึ้นโดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 10 เพลง 10 ประเทศ โดยเพลงที่ชนะคือ Dors, mon amour ขับร้องโดย André Claveau ตัวแทนจากฝรั่งเศส
== การออกอากาศ ==
มูลนิธิการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
ออสเตรีย
เดนมาร์ก
สหราชอาณาจักร
สวีเดน
== ประเทศที่เข้าร่วม ==

เนเธอร์แลนด์
สวิตเซอร์แลนด์
เบลเยียม
เยอรมนีตะวันตก
ฝรั่งเศส
ลักเซมเบิร์ก
อิตาลี
ออสเตรีย
เดนมาร์ก
สวีเดน
ประเทศที่ไม่เข้าร่วมในปีนี้
สหราชอาณาจักร
== กระดานคะแนน ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การประกวดเพลงยูโรวิชัน
สัมผัสพิศวง

สัมผัสพิศวง (THE SENSE) เป็นละครซีรีส์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ออกอากาศตอนแรกวันที่ 7 ธันวาคม 2552 ทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ เวลาเดิม 13.00 น. - 13.55 น. , 13.55 - 14.55 น. , 13.15 - 14.15 น. และเวลาใหม่  10.30 - 11.30 น. สร้างโดยบริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
== เรื่องย่อ ==
เรื่องราวของคนสี่คนที่โชคชะตาลิขิตให้มาพบกัน และต้องมาเผชิญวิบากร่วมกันทั้งกรรมดีและเลว
ที่เกิดจากการกระทำของพวกเขา ส่งต่อ สืบผลให้ทุกคนที่มาข้องเกี่ยว ร่วมรับผิดชอบและแก้ไขผลแห่งกรรมนั้นไปด้วยกัน
แก่นหลักของละครพูดถึงเรื่อง “กรรม” ในความหมายแบบสากล คือ กรรมเป็นผลของการกระทำ..หว่านพืชอย่างไร ย่อมได้รับผลอย่างนั้น..หรือ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว  แต่นำเสนอผ่านมุมมองของความเชื่อในแบบไทยๆ เช่น เรื่องบาปบุญ  เรื่องเร้นลับ รวมถึงเรื่องปาฏิหาริย์ เสมือนกุศโลบายให้ผู้ชมที่ชอบเรื่องตื่นเต้นพวกนี้ สนใจและสนุกกับรูปแบบก่อน แล้วค่อยสอดแทรก เนื้อหาเรื่อง “มาทำความดี.. ก่อกรรมดีกันเถอะ”
== รายชื่อนักแสดง ==
{|class="wikitable" width="50%"
! นักแสดง !!  ตัวละคร
|-
| align = "center"| สิทธิชัย ผาบชมภู ||align="center"| เติมกล้า (เติม)
|-
| align = "center"| พริมรตา เดชอุดม ||align="center"| การต์แก้ว (แก้ว)
|-
| align = "center"| สรวิชญ์ สุบุญ ||align="center"| หมอทฤษฎี (หมอดี)
|-
| align = "center"| ซาร่า เล็กจ์ ||align="center"| แองจี้
|-
| align = "center"| ต่อ เตชธุวานนท์ ||align="center"| ฮะเก๋า
|-
| align = "center"| ธานี พูนสุวรรณ ||align="center"| พระ
|-
| align = "center"| อาเมเรีย จาคอป ||align="center"|
|-
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official Fanpage ของละคร สัมผัสพิศวง The Sense
ละครโทรทัศน์ไทย
ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ไทย
ละครที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
รายการโทรทัศน์ช่อง 3
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2552
ความไว (อิเล็กทรอนิกส์)

ความไว (sensitivity) ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เช่นเครื่องรับระบบการสื่อสาร, หรืออุปกรณ์ตรวจสอบ เช่น ไดโอด PIN, คือขนาดขั้นต่ำของสัญญาณอินพุทที่จำเป็นในการผลิตสัญญาณเอาต์พุตที่มีอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียง(signal-to-noise ratio หรือ SNR)หรือเกณฑ์อื่นๆที่กำหนด
ความไวของไมโครโฟนปกติจะถูกแสดงออกมาเป็นความแข็งแกร่งของเสียงภาคสนามเป็นค่า เดซิเบล (dB) เทียบกับ 1 V/Pa (Pa = N/m2) หรือเป็นปัจจัยในการถ่ายโอนใน มิลลิโวลต์ต่อปาสกาล (mV/Pa) ใส่เข้าไปในวงจรเปิดหรือเข้าไปในโหลด 1 kilohm
ความไวของลำโพงมักจะแสดงเป็น dB/2.83 Vrms ที่ระยะห่าง 1 เมตร สิ่งนี้ไม่เหมือนประสิทธิภาพไฟฟ้า; ดูประสิทธิภาพเทียบกับความไว
ความไวของ hydrophone (ไมโครโฟนใต้น้ำ) มักจะแสดงเป็น dB เทียบกีบ 1 V/μPa
ความไวในตัวรับสัญญาณถูกกำหนดให้เป็นค่าสัญญาณอินพุทที่ต่ำสุด S_i ที่จำเป็นในการผลิตอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวน S/N ที่กำหนดให้ ที่พอร์ทเอาต์พุตของตัวรับและถูกกำหนดให้เป็นค่าเฉลี่ยของพลังเสียงรบกวนที่พอร์ตอินพุตคูณกับอัตราส่วน S/N ต่ำสุดที่จำเป็นที่เอาต์พุตของตัวรับ ดังนี้:
S_i = k(T_a+T_{rx})B{\cdot}\frac{S_o}{N_o}
เมื่อ
S_i = ความไว [W]
k = ค่าคงที่ของ Boltzmann
T_a = อุณหภูมิเสียงรบกวนเทียบเท่ามีค่าเป็น [K] ของแหล่งที่มา (เช่น เสาอากาศ) ที่อินพุทของตัวรับ
T_{rx} = อุณหภูมิเสียงรบกวนเทียบเท่ามีค่าเป็น [K] ของตัวรับอ้างถึงอินพุทของตัวรับ
B = แบนด์วิดธ์ [Hz]
\frac{S_o}{N_o} = SNR ที่ต้องการที่เอาต์พุต [-]
เพราะว่าความไวของตัวรับสัญญาณจะชี้ให้เห็นว่าสัญญาณอินพุทสามารถที่จะอ่อนแอได้ขนาดไหนเพื่อที่ตัวรับจะสามารถรับสัญญาณได์สำเร็จ ระดับพลังงานยิ่งต่ำยิ่งดี พลังงานที่ต่ำสำหรับ อัตราส่วน S/N หนึ่งหมายถึงความไวที่ดีขึ้นเนื่องจากการมีส่วนร่วมของตัวรับมีขนาดเล็กลง เมื่อ พลังงานจะแสดงในค่า dBm ค่าสัมบูรณ์ของจำนวนลบยิ่งค่าสูง ความไวของตัวรับก็ยิ่งสูง ตัวอย่างเช่น ความไวตัวรับมีค่า -98 dBm ดีกว่าความไวตัวรับมีค่า -95 dBm อยู่ 3 dBm หรือ 2 เท่า พูดอีกอย่าง ที่อัตราการส่งข้อมูลค่าหนึ่ง ตัวรับสัญญาณที่มีความไว -98 dBm สามารถได้ยินสัญญาณที่พลังงานเป็นครึ่งหนึ่งของการใช้พลังงานของผู้ที่ได้ยินโดยรับสัญญาณที่มีความไวในการรับสัญญาณที่ -95 dBm.
== อ้างอิง==
บทความนี้รวบรวมวัสดุสาธารณสมบัติจากเอกสารชื่อ "Federal Standard 1037C" (ในการสนับสนุนของ MIL-STD-188) ของ General Services Administration
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การแปลงความไวของไมโครโฟนจาก dB ที่ 1 V/Pa ให้เป็น transfer factor ใน mV/Pa
ศัพท์อิเล็กทรอนิกส์