pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โบเมียะ

โบเมียะ (Bo Mya; ဘိုမြ ) เป็นประธานของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงหรือเคเอ็นยู ที่พยายามต่อสู้เพื่อเอกราชของรัฐกะเหรี่ยง โบเมียะเป็นชาวกะเหรี่ยงเผ่าสะกอ เกิดเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2469 ที่เมืองผาปูน รัฐกะเหรี่ยง เดิมนับถือผี แต่หลังจากที่เขาแต่งงานกับหญิงกะเหรี่ยงที่นับถือศาสนาคริสต์ใน พ.ศ. 2506 เขาจึงหันมานับถือศาสนาคริสต์ด้วย เขาจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 เท่านั้น
ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาเห็นชาวกะเหรี่ยงถูกทหารพม่าฆ่าอย่างทารุณ เขาจึงไปสมัครเป็นตำรวจภายใต้การดูแลของทหารญี่ปุ่น แต่เมื่ออังกฤษกลับเข้ามาในพม่าอีกครั้ง โบเมียะไปเข้ากับอังกฤษ ใน พ.ศ. 2490โบเมียะไปเข้าร่วมกับสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงที่จัดตั้งขึ้นในปีนั้นโดย ซอว์บาอูจี เพื่อจัดตั้งรัฐของชาวกะเหรี่ยงที่เรียกรัฐกอทูเล โดยมีเขตแดนตั้งแต่ตอนใต้ของรัฐกะยา ลงใต้มาทางตองอูจนถึงตะนาวศรี และเขตอิรวดีด้วย สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงได้เริ่มก่อกบฏต่อสู้กับรัฐบาลพม่าตั้งแต่ พ.ศ. 2491 โบเมียะได้เข้าร่วมในการต่อสู้ของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงตั้งแต่ พ.ศ. 2492 เขาได้ชื่อว่าเป็นนักรบที่กล้าหาญและมุทะลุ ได้ติดยศเป็นพันเอก และได้ควบคุมหน่วยปฏิบัติการที่เมืองผาอันเมื่อ พ.ศ. 2506 เขาเริ่มมีความเห็นแตกต่างจากมานห์บะส่าน ผู้นำสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงในขณะนั้นที่เริ่มนำแนวคิดแบบคอมมิวนิสต์มาปรับใช้ ใน พ.ศ. 2509 ได้ติดยศเป็นพลตรีและเป็นรองผู้บัญชาการทหารบกของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง ต่อมา ใน พ.ศ. 2510 เมื่อเกิดความแตกแยกในหมู่ผู้นำ โบเมียะได้พยายามประสานรอยร้าวระหว่างกลุ่มต่างๆ ทำให้เขามีอิทธิพลสูงขึ้น
ใน พ.ศ. 2517 รัฐบาลทหารของพม่าได้ส่งกองกำลังทั้งทางบกและทางอากาศแต่กองกำลังกะเหรี่ยงที่มีโบเมียะเป็นผู้บังคับบัญชาสามารถผลักดันทหารพม่าให้ถอยไปได้ ทำให้ใน พ.ศ. 2519 โบเมียะได้ขึ้นเป็นประธานสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง ในช่วง พ.ศ. 2531 -2532 สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงได้ร่วมมือกับกลุ่มของอองซาน ซูจี พระสงฆ์ และชนกลุ่มน้อยอื่นๆเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยและได้จัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นที่ค่ายมาเนอปลอว์ ใช้ชื่อว่า รัฐบาลผสมแห่งชาติแห่งสหภาพพม่า
สหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงเกิดปัญหาความแตกแยกระหว่างชาวกะเหรี่ยงที่นับถือศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์ ใน พ.ศ. 2537 ในขณะที่โบเมียะสงสัยว่าผู้นำของกะเหรี่ยงพุทธเป็นสายลับให้ทหารพม่า จึงเกิดการปะทะกันระหว่างกองกำลังของฝ่ายคริสต์และพุทธ ในที่สุด กะเหรี่ยงพุทธจึงประกาศแยกตัวออกไปเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2537 และจัดตั้งกองกำลังกะเหรี่ยงประชาธิปไตยฝ่ายพุทธ หลังจากนั้น พม่าได้โจมตีค่ายมาเนอปลอว์อย่างรุนแรง จนค่ายแตกเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2538 ฝ่ายของโบเมียะไปตั้งมั่นที่ค่ายคอมูรา ส่วนพม่าได้เปลี่ยนชื่อรัฐกะเหรี่ยงเป็นรัฐกะยิน และให้กองกำลังกะเหรี่ยงประชาธิปไตยฝ่ายพุทธเป็นผู้ดูแล ต่อมา 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ค่ายคอมูราก็ถูกตีแตกอีก
หลังจากค่ายแตก โบเมียะได้เรียกประชุมสภาแห่งชาติสหภาพพม่าเพื่อหารือถึงการต่อสู้ต่อไปในอนาคต ส่วนใหญ่สนับสนุนโบเมียะต่อไป แต่บางกลุ่มในสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยงก็ต้องการเปลี่ยนผู้นำคนใหม่ ใน พ.ศ. 2547 โบเมียะเดินทางไปยังย่างกุ้งเพื่อเจรจาสันติภาพกับนายพลขิ่น ยุนต์ ผู้นำพม่าในเวลานั้น ต่อมาในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2549 โบเมียะเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในอำเภอแม่สอด จังหวัดตากด้วยโรคหัวใจและเบาหวาน
== อ้างอิง ==
วิไลเลขา ถาวรธนสาร. โบเมียะ ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 484 - 489
บุคคลจากรัฐกะเหรี่ยง
คริสต์ศาสนิกชนชาวพม่า
ทหารชาวพม่า
นายพล
จะกละ

จะกละ เป็นผีชนิดหนึ่งของประเทศไทย มีลักษณะคล้ายแมวป่า เป็นผีที่หมอผีเลี้ยงเอาไว้ เพื่อใช้ในการทำร้ายศัตรูหรือคู่อริ ทางภาคใต้เรียกกันว่า ผีล้วง ลักษณะโดยทั่วไปจะเหมือนกับแมวบ้านทุกประการ แต่ขนจะมีสีดำสนิทกระด้างไม่มีเงา ขนจะทวนไปด้านหน้าฟูฟ่อง ดวงตาสีแดงเลือด
== ที่มา ==
ผีชนิดนี้ได้รับการสันนิษฐานว่า มีที่มาด้วยกัน 2 อย่าง คือ
1. เป็น โอปปาติกะ หรือเกิดขึ้นด้วยอาคมของคนเล่นของจากผู้มีคาถาอาคมปล่อย แล้วก็กลายเป็นผี  เหมือน หินพับวัม ("หินพับวัม" คือหินชนิดหนึ่งเชื่อว่าเกิดจากผู้มีอาคมแก่กล้า มักจะอยู่ในปล้องไม่ไผ่)
2. เกิดจากแมวที่ชอบกินสัตว์อื่นเป็นอาหารและชอบกินเลือดสด ๆ จนเป็นสื่อนำของที่ผู้มีอาคมปล่อยมาแฝงร่างเพื่อกินของคาวสด หรือถูกภูตพรายเข้าสิงร่าง
ลักษณะทั่วไป
"ผีล้วง" จะเหมือนแมวบ้านทุกประการ แต่จะมีขนสีดำสนิทกระด้างไม่มีเงา และขนจะทวนไปด้านหน้าฟูฟ่อง ดวงตาสีแดงเลือด มักจะออกหากินกลางคืน กลัวคน เมื่อเห็นคนหรือคนเห็นมัน มันจะวิ่งหนีลงรู
ซึ่งมันจะขุดรูเป็นที่อยู่ มักจะออกหากินตอน กลางคืน มีฤทธิ์เดชเมื่อมนุษย์เพียงแค่เห็นหรือสัมผัสมัน ก็สามารถตายได้
มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดได้ขึ้นที่ จังหวัดกระบี่ เป็นการตายพร้อมกันทั้ง ครอบครัว ทางแพทย์สรุปการตายว่า "ภาวะหัวใจล้มเหลว" แต่ญาติพี่น้องของผู้ตายเชื่อว่าเป็นฝีมือของผีจะกละ เพราะเมื่อเข้าไปตรวจสอบดูที่บ้าน พบรูลึกประหลาดอยู่หลังบ้าน รอบ ๆ ปากรูมีเส้นขนของแมวติดอยู่
==ดูเพิ่ม==
เนะโกะมะตะ
== อ้างอิง ==
ไสยศาสตร์
ผีไทย
ผี
ความเชื่อ
สงครามอาเจะฮ์

สงครามอาเจะฮ์ (Aceh war) หรือ สงครามบันดาอาเจะฮ์ เป็นสงครามระหว่างรัฐสุลต่านอาเจะฮ์ในสุมาตราเหนือกับเนเธอร์แลนด์ ในสมัยที่อาเจะฮ์ยังเป็นรัฐอิสระ สงครามเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2416 แม้สุลต่านแห่งอาเจะฮ์จะยอมจำนนต่อเนเธอร์แลนด์ใน พ.ศ. 2446 แต่ยังคงมีการสู้รบแบบกองโจรจนถึง พ.ศ. 2485
สงครามอาเจะฮ์เกิดขึ้นเนื่องจากเนเธอร์แลนด์ต้องการยึดอาเจะฮ์เป็นอาณานิคม เริ่มจากในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2405 เนเธอร์แลนด์ยื่นคำขาดต่ออาเจะฮ์ 5 ข้อ ซึ่งมีใจความโดยสรุปคือให้อาเจะฮ์เลิกยอมรับกาหลิบที่กรุงคอนแสตนติโนเปิล มาขึ้นกับกษัตริย์เนเธอร์แลนด์ และใช้ธงของเนเธอร์แลนด์ ให้เลิกทาส และยกดินแดนในสุมาตราให้เนเธอร์แลนด์ อาเจะฮ์ปฏิเสธข้อเรียกร้องเหล่านี้ทุกข้อ จึงเกิดสงครามอาเจะฮ์ขึ้น การสู้รบเริ่มขึ้นเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2416 โดยเนเธอร์แลนด์ส่งทหาร 10,000 คนมาโจมตีอาเจะฮ์แต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ นายพล J.H.R. Köhler ผู้นำทัพถูกสังหารซึ่งสร้างความตื่นตระหนกให้กับชาวยุโรป เพราะเป็นครั้งแรกที่ชาติตะวันตกมาพ่ายแพ้แก่ชนพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาเจะฮ์ต้องสู้รบกับเนเธอร์แลนด์อย่างโดดเดี่ยวแม้จะทำสนธิสัญญาป้องกันประเทศกับอังกฤษไว้ แต่อังกฤษไม่ช่วยเพราะมีผลประโยชน์กับเนเธอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกาประกาศวางตัวเป็นกลางในกรณีนี้ จักรวรรดิออตโตมันพยายามจะช่วยเหลืออาเจะฮ์ แต่ถูกชาติในยุโรปกดดันจนไม่อาจช่วยเหลือได้ เนเธอร์แลนด์พยายามโจมตีอาเจะฮ์อีกหลายครั้งแต่ไม่สามารถปราบอาเจะฮ์ให้ราบคาบได้ ใน พ.ศ. 2420 เนเธอร์แลนด์ยึดเมืองบันดาอาเจะฮ์ได้ แต่อาเจะฮ์ก็ยังไม่ยอมจำนน ใน พ.ศ. 2424 เนเธอร์แลนด์ประกาศชัยชนะเหนืออาเจะฮ์ แต่อาเจะฮ์ก็ยังคงสู้รบแบบกองโจรต่อไป ภายใต้การนำของอูลามา โดยผู้นำที่มีชื่อเสียงคือเต็งกู ดีติโร ซึ่งได้ประกาศให้สงครามครั้งนี้เป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์เพื่อต่อต้านพวกนอกศาสนา แม้ใน พ.ศ. 2446 สุลต่านของอาเจะฮ์จะยอมจำนน แต่กองทัพกองโจรของอาเจะฮ์กลับย้ายฐานที่มั่นขึ้นไปบนเขาสูง และโจมตีเนเธอร์แลนด์ต่อไป จนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 เนเธอร์แลนด์ถูกเยอรมันรุกราน จนต้องพักรบกับอาเจะฮ์ กองโจรของอาเจะฮ์จึงขับไล่ทหารเนเธอร์แลนด์ให้ถอนกำลังออกไปจากอาเจะฮ์ได้ในที่สุด
== อ้างอิง ==
สุพรรณี กาญจนัษฐิติ. สงครามอาเจะฮ์  ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 40 - 42
สงครามเกี่ยวข้องกับทวีปเอเชีย
สงครามเกี่ยวข้องกับอินโดนีเซีย
สงครามเกี่ยวข้องกับเนเธอร์แลนด์
นูราริเฮียง

นูราริเฮียง (ぬらりひょん) หรือเทพอาคันตุกะ เป็นชายชราชาวญี่ปุ่น มีหัวโต หน้าตาอิ่มเอิบ มักจะเข้าไปอยู่ในบ้านของผู้อื่น เมื่อมีใครมาพบจะเข้าใจผิดว่าเป็นเจ้าของบ้าน หรือเจ้านายใหญ่
== ความเชื่อ ==
คนญี่ปุ่นเชื่อกันว่าเทพอาคันตุกะไม่ทำร้ายใคร ไม่มีอันตรายต่อมนุษย์ แค่จะแวะเข้าไปในบ้านและกินอาหารที่ตัวเองต้องการกินเท่านั้น มีพลังในการสะกดจิตผู้คน โดยมีเรื่องเล่าว่าเทพอาคันตุกะมักจะเข้าบ้านคนอื่น โดยไม่เกรงใจ ดื่มกินอาหารตามที่ตัวเองต้องการ บางครั้งผู้คนก็เข้าใจว่าเป็นปีศาจนักต้มตุ๋น แต่ทว่าตามบ้านเก่าๆ มีได้มีคนสร้างศาลเจ้าที่เตรียมเครื่องเซ่นไว้ เพื่อเป็นการต้อนรับเทพอาคันตุกะ ที่มาแวะเยี่ยมเยียน
== อ้างอิง ==
โยไก
อุ๊บส์

อุ๊บส์ (Oops!) เป็นนิตยสารประเภทสังคมบันเทิงของประเทศไทยในเครือโพลีพลัส ซึ่งดำเนินงานโดย อรพรรณ วัชรพล ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยโพลีพลัสได้จัดตั้ง บริษัท โพลีพลัส พีอาร์ จำกัด ให้บริการด้านที่ปรึกษาประชาสัมพันธ์ รับวางแผนและดำเนินการด้านประชาสัมพันธ์ พร้อมทั้งก่อตั้ง บริษัท โพลีพลัส พับลิชชิ่ง จำกัด สำหรับการผลิตสื่อสิ่งพิมพ์ จำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 จนถึงปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2547
นิตยสารในประเทศไทย
หยกเลือดมังกร

หยกเลือดมังกร เป็นละครโทรทัศน์ไทยจากบทประพันธ์ของ วาเจณ ถูกสร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2555 เขียนบทโทรทัศน์โดย แพรพริมา ผลิตโดย พอดีคำ ธงชัย ประสงค์สันติ กำกับการแสดง นำแสดงโดยศรัณย์  ศิริลักษณ์, พีชญา วัฒนามนตรี และอัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
== นักแสดง ==
{|class="wikitable"
! ตัวละคร !!  นำแสดงโดย
|-
| align="center"| หยก ||align="center"| ศรัณย์ ศิริลักษณ์
|-
| align="center"| กิ่งเหมย ||align="center"| พีชญา วัฒนามนตรี
|-
| align="center"| ดุจแพร ||align="center"|  อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล
|-
| align="center"| เล้ง ||align="center"| เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์
|-
| align="center"| ธงรบ ||align="center"|  พิชยดนย์ พึ่งพันธ์
|-
| align="center"| มานพ  ||align="center"|   ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์
|-
| align="center"| อู๊ดดี้  ||align="center"|  กิตตน์ก้อง ขำกฤษ
|-
| align="center"| ตง ||align="center"|   สุรวุฑ ไหมกัน
|-
| align="center"| พราวแสง ||align="center"|   อุษณีย์ วัฒฐานะ
|-
| align="center"| ส้มเช้ง ||align="center"|    กัญญารัตน์ พงศ์กัมปนาท
|-
| align="center"|  อาม่า ||align="center"|  ดวงดาว จารุจินดา
|-
| align="center"| ดวงแข  ||align="center"|  พิมพ์พรรณ ชลายนคุปต์
|-
| align="center"| ผู้การสมิง ||align="center"|    วินัย ไกรบุตร
|-
| align="center"| คมทวน  ||align="center"|  สามารถ พยัคฆ์อรุณ
|-
| align="center"|  โหงว   ||align="center"|  ทองขาว ภัทรโชคชัย
|-
| align="center"| มือขวาผู้การสมิง ||align="center"| ณรงค์ เจนครองธรรม
|-
| align="center"| กิจชัย  ||align="center"|  ชมวิชัย เมฆสุวรรณ
|-
| align="center"| อ่าง ||align="center"|    เขาทราย แกแล็คซี่
|-
| align="center"| สลึง||align="center"|    เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง
|-
| align="center"| นนท์ ||align="center"|   จิรกิตติ์ สุวรรณภาพ
|-
| align="center"|  เก่ง||align="center"|    ณรัฐ พัฒนาพงศ์ชัย
|-
| align="center"| ชาญ  ||align="center"|  อติรุจ สิงหอำพล
|-
| align="center"| จำปา  ||align="center"|   ศิรินทร ศรีแก้ว
|-
| align="center"| ป้าจั่น  ||align="center"|   จรัสมงกุฎ พัฒนพัชร
|-
| align="center"| (รับเชิญ) ||align="center"| กิตติพล เกศมณี
|-
|}
== เพลงประกอบละคร ==
เพลง คำมั่นสัญญา ขับร้องโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์
== แหล่งข้อมูล ==
เรื่องย่อ หยกเลือดมังกร
== อ้างอิง ==
ละครโทรทัศน์ไทย
เพ็ก พาวเลอร์

เพ็ก พาวเลอร์ (Peg Powler) เป็นผีหญิงชรา ที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำทีส์ ประเทศอังกฤษ โดยมีลักษณะตามตัวเต็มไปด้วยคราบสีเขียว ผมสีเขียวที่ยาวหยิก และฟันสีเขียวที่แหลมคม เชื่อกันว่าหากใครลงไปเล่นในแม่น้ำที่เพ็ก พาวเลอร์ อาศัยอยู่ ก็จะถูกฉุดข้อเท้าลงไปใต้น้ำ เพ็ก พาวเลอร์ เป็นผีที่มีความร้ายกาจมาก มักจะปรากฏตัวให้เห็นด้วยเรือนร่างที่น่าสะพรึงกลัว เหยื่อที่จับได้นั้นหากเป็นเด็ก เสียงร้องไห้คร่ำครวญนั้นจะเร้าอารมณ์ผีตนนี้อย่างยิ่ง
== อ้างอิง ==
Ghosts, Helpful and Harmful by Elliott O'Donnell
Introduction to Folklore by Marian Roalfe Cox
The History and Antiquities of the Parish of Darlington, in the Bishoprick by William Hylton Dyer Longstaffe, 1854
ผี
ความเชื่อ
ไสยศาสตร์
นกโพระดกคอสีฟ้า

นกโพระดกคอสีฟ้า (Blue-throated barbet; ) เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกโพระดก (Megalaimidae)
มีความยาวจากจะงอยปากจรดหางประมาณ 22-23 เซนติเมตร ขนปกคลุมลำตัวส่วนใหญ่สีเขียว บริเวณคาง ใต้คอ คอด้านข้าง และบริเวณหน้ามีสีฟ้า หน้าผากและตอนท้ายกระหม่อมเป็นสีแดง กลางกระหม่อมมีสีแถบสีดำพาดกลางและยาวลงมาทางด้านหน้าของหน้า ใต้คอตอนล่างที่เป็นสีฟ้ามีแต้มสีแดง นกทั้งสองเพศมีลักษณะคล้ายคลึงกัน
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าตั้งแต่อนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สามารถแบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย โดยไม่พบในประเทศไทยเพียงแค่ชนิดเดียว ซึ่งแตกต่างกันไปตามแถบสีดำส่วนหัว (ดูในตาราง)
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ลำพังเพียงตัวเดียวหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ แต่ในสถานที่ ๆ อาหารอุดมสมบูรณ์อาจอยู่เป็นฝูงใหญ่ เป็นนกที่กินผลไม้และลูกไม้ป่า เช่น ไทร, มะเดื่อฝรั่ง เป็นอาหารหลัก ในยามที่อาหารขาดแคลนก็อาจกินหนอนหรือแมลง เป็นอาหารได้ เป็นนกที่ร้องเก่ง เสียงดัง โดยเฉพาะในฤดูผสมพันธุ์จะร้องบ่อยทั้งในตอนเช้าและตอนเย็น เวลาร้องจะหมุนคอไปรอบทิศทาง ทำให้จับทิศทางของเสียงได้ยาก
ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์นกโพระดก
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกที่พบในประเทศไทย
นกในประเทศอินเดีย
นิโครธ

นิโครธ (นิโคฺรธ; ) เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ในสกุลโพ
==ถิ่นกำเนิด==
มีถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศอินเดีย, ศรีลังกา และปากีสถาน และแพร่กระจายทั่วไปในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ สูงประมาณ 10-30 เมตร ลำต้นตรงเป็นพูพอน แตกกิ่งก้านแน่นทึบ เรือนยอดแผ่กว้าง มีรากอากาศห้อยลงมาตามกิ่งก้านและลำต้น ซึ่งรากอากาศนี้สามารถเจริญเติบโต เป็นลำต้นต่อไปได้ด้วย
==ลักษณะ==
ผิวเปลือกเรียบสีขาวปนเทา ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่ มีความเงามัน กว้าง 10-14 เซนติเมตร ยาว 15-20 เซนติเมตร ปลายใบมน โคนใบโค้งกว้าง ออกเป็นคู่สลับกัน แขนงใบมีระหว่าง 4-6 คู่ ก้านใบอวบ ยาว 2-5 เซนติเมตร ผลกลมโต วัดผ่าศูนย์กลางได้ประมาณ 1-1.5 เซนติเมตร ผลจะติดแนบอยู่กับกิ่ง แต่ละผลจะมีกาบ 2-4 กาบ เมื่อผลแก่จะมีสีแดงคล้ำหรือสีแดงเลือดหมู เป็นอาหารของพวกนกได้เป็นอย่างดี การขยายพันธุ์นั้นส่วนใหญ่จะเป็นไปเองตามธรรมชาติ โดยพวกนกมากินผลแล้วไปถ่ายมูลยังที่ต่าง ๆ

==ในพุทธประวัติ==
นิโครธเป็นต้นไม้มงคลประเภทหนึ่งในคติของศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู ในพระไตรปิฎกภาษาบาลีเล่มที่ 33 พระสุตตันตปิฎก เล่ม 25 ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ กัสสปพุทธวงศ์ กล่าวไว้ว่าพระกัสสปพุทธเจ้าทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ 7 วัน จึงได้ประทับตรัสรู้ ณ ควงไม้นิโครธ จึงมักปลูกไว้ตามศาสนสถานและสวนสาธารณะต่าง ๆ เพื่อเป็นร่มเงาและเป็นที่พักพิงแก่สัตว์ต่าง ๆ
==สรรพคุณทางยา==
เปลือกต้น ใช้แก้ท้องเดินแก้บิด ยาชงใช้ลดน้ำตาลในเลือด, ยาง ใช้แก้บิด แก้ท้องเดิน, ผล ใช้รับประทานได้, เมล็ด เป็นยาเย็นและยาบำรุง 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สกุลโพ
ต้นไม้ในพุทธประวัติ
สมุนไพร
จุดขาย

จุดขาย อาจหมายถึง
จุดขาย (ธุรกรรม) (point of sale: POS) หรือเช็กเอาต์ (checkout) คือตำแหน่งที่เกิดธุรกรรมการแลกเปลี่ยนเพื่อสินค้าหรือบริการ โดยปริยายหมายถึงจุดที่ชำระเงิน
* ระบบ ณ จุดขาย (POS system) คือระบบเทคโนโลยีที่นำมาใช้อำนวยความสะดวกที่จุดทำการขาย
จุดขายที่เป็นเอกลักษณ์ (unique selling proposition, unique selling point: USP) คือลักษณะเฉพาะของสินค้าที่ชูขึ้นให้เด่นกว่าคู่แข่งขัน
เอาโทชตัท

เอาโทชตัท (Autostadt) หรือ ยนตร์นคร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวติดกับโรงงานฟ็อลคส์วาเกินในเมืองว็อลฟส์บวร์ค ประเทศเยอรมนี มีลักษณะเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับรถยนต์ในเครือฟ็อลคส์วาเกิน และเป็นศูนย์กลางรถยนต์ที่ลูกค้าสามารถรับรถคันใหม่ ตลอดจนท่องเที่ยวโรงงานที่ใหญ่โต เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของรถฟ็อลคส์วาเกิน มีผู้เยี่ยมชมกว่า 2 ล้านคนต่อปี
เอาโทชตัท เป็นที่นิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยว เพราะสถาปัตยกรรมที่ทันสมัยในแต่ละอาคาร อาคารที่โดดเด่น คือ Glass car silos หรืออาคารจอดรถกระจก ซึ่งเป็นอาคารจอดรถที่สูง 200 เมตร ใช้เก็บรถฟ็อลคส์วาเกินใหม่ โดยเป็นอาคาร 2 อาคารเชื่อมต่อไปยังโรงงานฟ็อลคส์วาเกินด้วยอุโมงค์รถไฟใต้ดิน 700 เมตร  เมื่อรถยนต์มาถึงที่อาคาร รถยนต์จะถูกนำขึ้นที่ความเร็ว 1.5 เมตรต่อวินาที โดยลูกค้าสามารถเลือกรถยนต์ในที่เก็บรถกระจกได้
==ประวัติ==
ความคิดก่อสร้างเอาโทชตัทเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1994 เมื่อแนวความคิดของรถฟ็อลคส์วาเกินเปิดตัวในงาน Expo 2000 ที่ฮันโนเฟอร์ ประเทศเยอรมนี ใน ค.ศ. 1998 เอาโทชตัทในภาษาเยอรมันแปลว่าเมืองแห่งรถยนต์
เครือฟ็อลคส์วาเกิน‎
พิพิธภัณฑ์ในประเทศเยอรมนี
สิ่งก่อสร้างในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
บันยัน

บันยัน (banyan, banyan tree, banian) เป็นสกุลย่อยของไม้ในสกุล Ficus โดยจัดอยู่ในสกุลย่อย Urostigma ในวงศ์ Moraceae (โดยปกติแล้วจะหมายถึง นิโครธ (F. benghalensis)) ซึ่งเป็นต้นไม้ประจำชาติอินเดีย
ลักษณะส่วนใหญ่ของไม้ในสกุลย่อยนี้ คือ ส่วนใหญ่เป็นแบบกึ่งอิงอาศัย มีรากอากาศ ไม่มีรากตามข้อ ดอกแยกเพศร่วมต้น แผ่นใบด้านล่างมีต่อมไขที่โคนเส้นกลางใบ 1 ต่อมฟิกส์เกลี้ยง ออกเป็นคู่หรือออกเดี่ยว ๆ ตามซอกใบหรือตามกิ่ง พบน้อยออกตามลำต้น ใบประดับที่โคน 2-3 ใบ ไม่มีใบประดับด้านข้าง ช่องเปิดมีใบประดับ 2-5 ใบ ปิดด้านบน ดอกเพศผู้เรียงกระจัดกระจายระหว่างดอกเพศเมีย หรืออยู่ใกล้ช่องเปิด กลีบรวม 3-5 กลีบ เกสรเพศผู้ 1 อัน ยอดเกสรเพศเมียส่วนมากมี 1 อัน มีหลากหลายชนิด พบในประเทศไทยประมาณ 45 ชนิด นอกจากนิโครธแล้ว เช่น ไทรย้อยใบแหลม (Ficus benjamin), โพ (F. religiosa), ไทรย้อยใบทู่ (F. microcarpa) เป็นต้น
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปถ่าย 360°
สกุลโพ
ไทรย้อยใบทู่

ไทรย้อยใบทู่  หรือ ไทรย้อย  เป็นไม้ประเภทบันยัน ในสกุล Ficus ในวงศ์ Moraceae
เป็นไม้ต้นขนาดใหญ่ สูงได้ประมาณ 12–25 เมตร และสูงได้ถึง 30 เมตร บางครั้งอาจรอเลื้อยกับพื้นดินหรือกึ่งอาศัยกับไม้อื่น ๆ มีรากอากาศอยู่ตามกิ่งไม้เป็นเส้นเรียงยาวจำนวนมาก เปลือกมีสีเทา ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงตัวแบบเวียน มีลักษณะรูปไข่หรือรูปวงรี ขนาดกว้าง 2.5 เซนติเมตร ยาว 4–10 เซนติเมตร ปลายใบแหลมถึงเป็นติ่งทู่เกือบแหลม หรือเป็นติ่งสั้น และเรียวแหลม ไม่ค่อยพบแบบเว้า ฐานใบสอบรูปลิ่ม ขอบใบเรียว ผิวใบมัน เนื้อใบบางเหนียวคล้ายผิวหนัง ออกดอกตามง่ามใบเป็นดอกเดี่ยว พบเป็นดอกคู่น้อยมาก ตาดอกสีแดงแกมชมพู ก้านดอกยาว 0.5–1.5 เซนติเมตร วงกลีบเลี้ยงรูประฆัง จำนวน 6 กลีบ ยาว 3–7 กลีบ กลีบดอกแบบอิสระ 6 กลีบ รูปไข่มน ยาว 3–8 มิลลิเมตร มีลักษณะย่น เกสรตัวผู้ 12 อัน ขดเป็นวง ผลเป็นรูปไข่กลับหรือกระสวยรี มีกลีบเลี้ยงเป็นท่อหุ้ม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2.5–10 มิลลิเมตร ผลเกลี้ยง ผลแก่แตกออก มีเมล็ดจำนวนมาก มีปีกยาว รูปลิ่มแกมไข่กลับ
มีการกระจายพันธุ์ที่กว้าง โดยพบได้ที่ปากีสถาน, อินเดีย, เนปาล, ศรีลังกา, จีนตอนใต้, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, พม่า, ภูมิภาคอินโดจีนและมาเลเซีย จนถึงฟิลิปปินส์และออสเตรเลีย ในประเทศไทยพบทั่วทุกภาค ขึ้นกระจายในป่าดิบแล้ง, ป่าดิบชื้น และป่าเบญจพรรณ บางครั้งพบตามป่าเสื่อมโทรม, ชายทะเล, ป่าชายเลน หรือเขาหินปูน จนถึงระดับความสูงประมาณ 1,100 เมตร จากระดับน้ำทะเล

เป็นไม้ที่นิยมปลูกเป็นไม้ประดับให้ร่มเงา ออกดอกและออกผลตลอดทั้งปี รากอากาศใช้ต้มดื่มขับปัสสาวะ แก้ขัดเบา แก้นิ่ว บำรุงน้ำนม รากสมานลำไส้ แก้ท้องเสียได้
== ดูเพิ่ม ==
ไทรย้อยใบแหลม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สกุลโพ
ไม้ประดับ
สมุนไพร
พืชที่ใช้ทำบอนไซ
ดราเซ็น เซอร์เม็ค

ดราเซ็น เซอร์เม็ค (Dražen Sermek; 30 มกราคม ค.ศ. 1969 – ) เป็นนักหมากรุกสากลชาวสโลวีน และเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่นักหมากรุกทีมชาติไทยในการแข่งขันหมากรุกสากลเอเชียนอินดอร์เกมส์
== ประวัติ ==
เซอร์เม็ค เป็นผู้ชนะการแข่งขันหมากรุกสากลชิงแชมป์สโลวีเนียใน ค.ศ. 1993 และ 1998 รวมถึงเป็นสมาชิกทีมชาติสโลวีเนียเข้าแข่งขันรายการโอลิมปิกหมากรุกสากลใน ค.ศ. 1994, 2000, 2002, 2004 และ 2006
เขาเคยทำคะแนนเท่ากันในอันดับที่ 1 ถึง 4 ร่วมกับอังเดร โซโคลอฟ, มีเกเล โกเดนา และเซี่ยะ จุน ในรายการคานส์โอเพ่น 1997 ใน ค.ศ. 2001 เขาได้เป็นที่หนึ่งของรายการพูลาโอเพ่น ใน ค.ศ. 2002 เขาชนะการแข่งขันนิวไวท์พลัสจีเอ็ม ที่ธากา และทำคะแนนเท่ากันในอันดับที่ 1 ถึง 5 ร่วมกับมลาเดน พาเล็ค, สเด็นโค โคซุล, วลาดิเมียร์ เบอร์มาคิน และออนเจน วีแทน ในรายการคาสิโนเอชไอทีเอ็นทีโอเพ่น ที่โนวาโกริก้า ใน ค.ศ. 2008 เขาทำคะแนนเท่ากันในอันดับที่ 3 ถึง 7 ร่วมกับมารัท ดซูเมฟ, ดาร์วิน เลย์โล, ซูซานโต เมการานโต และแอช็อต นาแดเนียน ในรายการดาโตอาเธอร์ทังมาเลเซียโอเพ่นแชมเปี้ยนชิพครั้งที่ 5 ที่กัวลาลัมเปอร์ และเป็นที่หนึ่งในรายการเอ็มซีเอฟจีเอ็มทัวร์นาเมนท์ ที่จัดขึ้น ณ กัวลาลัมเปอร์เช่นเดียวกัน
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 สมาพันธ์หมากรุกโลกได้ทำการจัดระดับอีโลของเขาที่ระดับ 2,526
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Šahovska zveza Slovenije - Chess Federation of Slovenia  
นักหมากรุกสากลชาวโครเอเชีย
นักหมากรุกสากลชาวสโลวีเนีย
ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
ชาวสโลวีเนียในประเทศไทย
ผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลชาวโครเอเชีย
ผู้ฝึกสอนทีมชาติ
บุคคลจากออซิเยก
ชาวสโลวีเนียเชื้อสายโครเอเชีย
ไทรย้อย

ไทรย้อย สามารถหมายถึง
พืช
ไทรย้อยใบทู่
ไทรย้อยใบแหลม
เขตปกครอง
ตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
ตำบลไทรย้อย อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก
ศาสนสถาน
วัดไทรย้อย ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
วัดไทรย้อย ตำบลไทรย้อย อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่
วัดไทรย้อย ตำบลย่านยาว อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย
วัดไทรย้อย ตำบลสากเหล็ก อำเภอสากเหล็ก จังหวัดพิจิตร
วัดป่าไทรย้อย ตำบลวังท่าช้าง อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี
วัดป่าไทรย้อย ตำบลหันสัง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
สถานที่ทางธรรมชาติ
ถ้ำไทรย้อย ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
ถ้ำไทรย้อย ตำบลสะอาดไชยศรี กิ่งอำเภอดอนจาน จังหวัดกาฬสินธุ์
อื่น ๆ
ม่านไทรย้อย เพลงของเพ็ญศรี พุ่มชูศรี
กร่าง

ไทรทอง หรือ กร่าง  หรือ ลุง  เป็นไม้ต้นขนาดใหญ่ ในวงศ์ Moraceae มีความสูงประมาณ 10 - 30 เมตร  มีพูพอน  เปลือกต้นสีน้ำตาลอมเทาแตกกิ่งกระจายรอบต้น  พุ่มทรงกลม ค่อนข้างหนาทึบ  มีน้ำยางสีขาว  รากอากาศเหนียว  ใบเป็นแบบเดี่ยวทรงรูปไข่ กว้าง 10 เซนติเมตร ยาว 18 เซนติเมตร สีเขียวเข้ม  มีหูใบหุ้มยอด ใบอ่อนสีเขียวสดเป็นมัน  หูใบหุ้มยอดอ่อนไว้  ดอกช่อไม่มีก้านดอก  โคนช่อดอกมีใบประดับขนาดเล็ก 3 ใบรองรับช่อดอก ผลเมื่อสุกแล้วอ่อนนุ่ม สีเหลือง แต่ละผลมีเนื้อบาง ๆ และมีเมล็ด 1 เมล็ด
เป็นไม้ที่นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ เชื่อว่าเป็นไม้มงคล นอกจากนี้แล้ว ยังมีประโยชน์อย่างอื่น คือ รากอากาศของต้นกร่างเหนียวใช้ทำเชือกได้ เปลือกชั้นในใช้ทำกระดาษ ต้นใช้เลี้ยงครั่ง 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สกุลโพ
ไม้ประดับ
พืชที่ใช้ทำของใช้
อาลีมิน

อาลีมิน บิน ปราวีโรดีร์โจ (Alimin bin Prawirodirdjo) เป็นนักชาตินิยมชาวอินโดนีเซีย และเป็นสมาชิกระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย และเป็นผู้ที่ร่วมวางแผนการก่อกบฏของพรรคคอมมิวนิสต์ระหว่าง พ.ศ. 2469–2470
อาลีมินเกิดที่เมืองซูราการ์ตา เกาะชวา เมื่อ พ.ศ. 2432 เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนตามแบบตะวันตกในจาการ์ตา และเป็นผู้ที่รอบรู้หลายภาษาทั้งภาษาดัตช์ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ ภาษาชวา และภาษาซุนดา เมื่อเรียนจบ เขาทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ และเป็นสมาชิกองค์กรทางการเมืองหลายแห่ง ไดแก่ องค์การบูดีอูโตโม พรรคซาเรกัตอิซลัม และพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย จนกระทั่งทางซาเรกัตอิซลัมหันไปเน้นศาสนาอิสลามมากขึ้น และต้องการกำจัดผู้ที่นิยมคอมมิวนิสต์ออกไป อาลีมินจึงลาออกจากซาเรกัตอิซลัม ใน พ.ศ. 2467 ในปีเดียวกันนั้น พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้เริ่มวางแผนก่อการกบฏเพื่อโค่นล้มการปกครองของเนเธอร์แลนด์ ใน พ.ศ. 2468 พรรคคอมมิวนิสต์เริ่มการปฏิวัติโดยการนัดหยุดงาน แต่ฝ่ายเนเธอร์แลนด์ไหวตัวทัน สามารถจับกุมผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ที่สำคัญได้หลายคน ส่วนอาลีมินนั้นหนีไปฟิลิปปินส์
ในช่วง พ.ศ. 2469–2470 พรรคคอมมิวนิสต์พยายามก่อการกบฏอีก ทำให้คราวนี้ถูกกวาดล้างอย่างรุนแรง มีผู้ถูกจับถึง 13,000 คน ส่วนหนึ่งถูกจำคุก อีกส่วนหนึ่งถูกกักกันที่อีรียันจายา อาลีมินได้เดินทางจากสหภาพโซเวียตเพื่อเข้าร่วมในการก่อกบฏครั้งนี้ แต่ถูกกักตัวที่สิงคโปร์ ก่อนจะถูกเนรเทศ เขาจึงต้องไปลี้ภัยในสหภาพโซเวียต 22 ปี และกลับมาเมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช การก่อกบฏของพรรคคอมมิวนิสต์ใน พ.ศ. 2491 อาลีมินไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย และเขาไม่เห็นด้วยที่ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ในยุคหลังหันไปร่วมมือกับประชาธิปไตยแบบชี้นำของซูการ์โน แต่เขาก็ไม่มีบทบาททางการเมืองใด ๆ จนเสียชีวิตไปใน พ.ศ. 2507
== อ้างอิง ==
สุกัญญา บำรุงสุข. "อาลีมิน ปราวีโรดีร์โย." ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2539, หน้า 105–108.
นักการเมืองชาวอินโดนีเซีย
บุคคลจากซูราการ์ตา
ชาวชวา
วีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซีย
บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป

บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป (Burhanuddin Harahap) เป็นนายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2498 – 2499 และต่อมาเป็นผู้นำคนหนึ่งของฝ่ายกบฏเพื่อล้มล้างรัฐบาลของซูการ์โน ในพ.ศ. 2501 – 2505.
บูร์ฮันอุดดินเกิดเมื่อ พ.ศ. 2460 ประกอบอาชีพเป็นทนายความมาก่อนที่จะเป็นนักการเมือง โดยเข้าสังกัดพรรคชาตินิยมใหม่ของโมฮัมมัด ฮัตตา ต่อจากนั้นย้ายมาอยู่พรรคมาชูมี และได้เป็นผู้แทนของพรรคนี้ในรัฐสภาเมื่อ พ.ศ. 2489 พรรคมาชูมีนี้ได้ตั้งรัฐบาลใน พ.ศ. 2498 หลังจากที่อาลี ซัซโตรอามีโจโยลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี บูร์ฮันอุดดินจากพรรคมาชูมีจึงได้ตั้งรัฐบาลผสมร่วมกับพรรคการเมืองอื่นๆตั้งรัฐบาลแทน ผลงานที่สำคัญของเขาคือยกเลิกสหภาพเนเธอร์แลนด์-อินโดนีเซียในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 และสามารถรณรงค์ให้ประชาชนออกมาเลือกตั้งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2498 ได้เป็นจำนวนมาก แต่ผลการเลือกตั้งกลับปรากฏว่าพรรคมาชูมีไม่ได้คะแนนเสียงมากอย่างที่คาดการณ์ไว้ บูร์ฮันอุดดินพยายามประวิงเวลาไม่ยอมลาออกจากนายกรัฐมนตรีจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2499 จึงลาออก อาลี ซัซโตรอามีโจโยได้กลับมาจัดตั้งรัฐบาลอีกครั้ง
ต่อมาเมื่ออาลี ซัซโตรอามีโจโยล้มเหลวในการบริหารประเทศ ทำให้ซูการ์โนหันมาประกาศใช้ประชาธิปไตยแบบชี้นำมาใช้ใน พ.ศ. 2500 แต่พรรคมาชูมีไม่เห็นด้วย พรรคมาชูมีได้จัดประชุมบัณฑิตทางศาสนาอิสลาม และประกาศว่าลัทธิคอมมิวนิสต์เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับศาสนาอิสลาม ทำให้สมาชิกพรรคมาชูมีถูกกลุ่มเยาวชนคอมมิวนิสต์ข่มขู่จนต้องออกจากกรุงจาการ์ตา ในที่สุดพรรคมาชูมีและพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซียได้ก่อกบฏและจัดตั้งรัฐบาลปฏิวัติที่เกาะสุมาตราเรียกว่ารัฐบาลปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย บูร์ฮันอุดดินได้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลชุดนี้ด้วย
ฝ่ายกบฏและฝ่ายรัฐบาลได้สู้รบกันอย่างรุนแรง จน พ.ศ. 2501 กองทัพฝ่ายกบฏถูกปราบปรามจนเหลือสภาพเป็นกองโจร สหรัฐก็ถอนการสนับสนุน แต่ฝ่ายกบฏก็ยังไม่ยอมแพ้ จนถึง พ.ศ. 2504 จึงยอมวางอาวุธ บูร์ฮันอุดดินและผู้นำรัฐบาลฝ่ายกบฏคนอื่นถูกจับกุมเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2505 และถูกคุมขังจน พ.ศ. 2508 จึงได้รับการปล่อยตัว จากนั้น บูร์ฮันอุดดินไม่มีบทบาททางการเมืองอีกเลย จนเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2530
== อ้างอิง ==
สุกัญญา บำรุงสุข. บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 547 – 548
นักการเมืองชาวอินโดนีเซีย
นายกรัฐมนตรีอินโดนีเซีย
บุคคลจากเมดัน
ชาวบาตัก
มุสลิมชาวอินโดนีเซีย