pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
2008 แอลพีจีเอทัวร์

2008 แอลพีจีเอทัวร์ เป็นฤดูกาลการแข่งขันกอล์ฟของสตรีจากทั่วโลก จัดโดยองค์กรแอลพีจีเอ โดยเริ่มต้นฤดูกาลในเดือนกุมภาพันธ์ และสิ้นสุดฤดูกาลในเดือนธันวาคมของปี ในปีนี้มีเงินรางวัลรวมทั้งหมด 60.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ลอเรนา โอชัว นักกอล์ฟหญิงหมายเลข 1 ของโลก เป็นผู้ที่ทำเงินรางวัลสูงสุดในฤดูกาลนี้ โดยทำเงินรางวัลไป 2,763,193 ดอลลาร์สหรัฐ นอกจากนี้ยังได้แชมป์มากที่สุดในปีนี้ โดยได้แชมป์ทั้งหมด 7 รายการ (เป็นแชมป์ติดต่อกัน 4 รายการ ในช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน และเป็น 1 รายการเมเจอร์)
ในวันที่ 12 พฤษภาคม แอนนิกา โซเรนสตัม อดีตนักกอล์ฟหญิงหมายเลข 1 ของโลก เจ้าของสถิติแชมป์ในแอลพีจีเอทัวร์ 72 รายการ และเป็นแชมป์ 10 รายการเมเจอร์ ได้ออกมาประกาศว่าจะเลิกเล่นแอลพีจีเอทัวร์หลังจากจบฤดูกาลนี้เป็นต้นไป สร้างความตกใจให้กับแฟนกอล์ฟทั่วโลก อย่างไรก็ตาม ในปีนี้ โซเรนสตัมได้แชมป์ไปทั้งหมด 3 รายการ มากเป็นอันดับที่ 3 รองจาก ลอเรนา โอชัว (ได้แชมป์ 7 รายการ) และ พอลลา ครีมเมอร์ (ได้แชมป์ 4 รายการ)
จีไย ชิน นักกอล์ฟสาววัย 20 ปีผู้ซึ่งยังไม่ได้เป็นสมาชิกของแอลพีจีเอ สร้างสถิติใหม่ด้วยการได้แชมป์แอลพีจีเอทัวร์ 3 รายการจาก 9 รายการที่เธอได้ลงแข่ง ซึ่งรวมถึงรายการ Women's British Open ที่เป็นรายการเมเจอร์ และรายการสุดท้ายของปี ADT Championship ที่มีเงินรางวัลสำหรับผู้ชนะ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้ จีไย ชิน กลายเป็นผู้เล่นที่ไม่ใช่สมาชิกแอลพีจีเอคนแรกที่สามารถชนะได้ถึง 3 รายการ
==ตารางการแข่งขันและผลการแข่งขัน==
ช่อง ADT Playoff Categories จะแสดงถึงประเภทของผู้ที่จะได้เข้าแข่งขันในรายการสุดท้ายของปีคือรายการ ADT Championship:
ผู้ชนะ: สำหรับรายการแข่งขันของแอลพีจีเอทัวร์ที่มีเงินรางวัลอย่างน้อย 2,000,000 เหรียญขึ้นไป ผู้ชนะของรายการเหล่านี้จะได้รับสิทธิ์เข้าแข่งขันในรายการ ADT Championship โดยอัตโนมัติ
มาตรฐาน: รายการแข่งขันที่เป็นทางการของแอลพีจีเอทัวร์ จะคัดเลือกผู้เล่นจากมาตรฐานระบบการนับคะแนนของ ADT Playoff
เลขที่แสดงในวงเล็บนั้นแสดงถึงจำนวนรายการที่ผู้เข้าแข่งขันชนะทั้งหมด(ที่เป็นทางการ)ในแอลพีจีเอทัวร์นับจนถึงรายการปัจจุบัน
รายการที่แสดงเป็น ตัวหนา หมายถึงรายการเมเจอร์
* จีไย ชิน ชนะการแข่งขันในตอนที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกของแอลพีจีเอทัวร์
== สถิติประจำฤดูกาล ==
ผู้นำอันดับเงินรางวัล
ดูอันดับเต็มทั้งหมด
ผู้นำอันดับคะแนนเฉลี่ย
ดูอันดับเต็มทั้งหมด
== รางวัลประจำปี ==
ในทุกๆปี แอลพีจีเอจะมีการมอบรางวัลพิเศษให้แก่ผู้เล่น 3 รางวัล ได้แก่:
รางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปี มอบให้กับผู้เล่นที่ทำคะแนนสะสมตลอดทั้งปีได้สูงที่สุด
*ชนะเลิศ:  ลอเรนา โอชัว  รองชนะเลิศ:  พอลลา ครีมเมอร์
รางวัลถ้วยโทรฟี่ มอบให้ผู้เล่นที่ทำสกอร์เฉลี่ยต่ำที่สุดในปีนั้น
*ชนะเลิศ:  ลอเรนา โอชัว  รองชนะเลิศ:  แอนนิกา โซเรนสตัม
รางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี มอบให้ผู้เล่นหน้าใหม่ที่ทำคะแนนสะสมตลอดทั้งปีได้สูงที่สุด
*ชนะเลิศ:  เจิ้ง หย่าหนี  รองชนะเลิศ:  นา ยอน ชเว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของแอลพีจีเอ
แอลพีจีเอ
หมู่บ้านจะปยี

หมู่บ้านจะปยี (อักษรละติน: Kyet Pyay)  เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในประเทศพม่าซึ่งเป็นที่ตั้งของกรุงเนปยีดอ หมู่บ้านจะปยีตั้งอยู่ในเมืองปยินมะนาอดีตเมืองหลวงของประเทศพม่าก่อนที่พม่าจะย้ายไปที่กรุงเนปยีดอ ซึ่งหมู่บ้านจะปยีตั้งอยูในภาคมัณฑะเลย์ หมู่บ้านจะปยีตั้งอยู่ในพิกัด 19.744833,96.120261
== อ้างอิง ==
หมู่บ้านในประเทศพม่า
ถนนเรารักในหลวง

ถนนเรารักในหลวง (We Love The King Road) หรือซอยสุขุมวิท 24 (Thanon Sukhumvit 24) ตั้งอยู่ในช่วงปากซอยสุขุมวิท 24 ฝั่งรถไฟฟ้าบีทีเอส มาถึงทางแยกไปซอยสุขุมวิท 22 โดยสงวนสิทธิ์ให้เป็นของแผ่นดิน ที่มาของชื่อถนนแห่งนี้ เริ่มต้นจากนายธานินทร์ พันธ์ประภากิจ ประธานบริษัท ทาสของแผ่นดิน จำกัด ในฐานะเจ้าของซอยสุขุมวิท 24 และโรงแรมเพรสซิเดนท์ ปาร์ค ได้เปิดเผยว่าเดิมซอยสุขุมวิท 24 เป็นถนนส่วนบุคคล แต่ภายหลังที่ได้ดำเนินชีวิตตามรอยเบื้องพระยุคลบาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จนประสบความสำเร็จ แล้วเกิดความศรัทธาในใจ ที่ในหลวงทรงเหนื่อยกว่าใครในการรักษาแผ่นดินให้คนไทยได้อยู่อย่างสบาย
"ผมจึงเล็งเห็นว่า เมื่อแผ่นดินไม่ใช่ของเรา ถนนนี้ก็ไม่ใช่ของเรา แต่เป็นของในหลวงพระองค์ท่าน จึงเปิดถนนและเปลี่ยนชื่อใหม่เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล ซึ่งนับเป็นถนนแรกในประเทศไทยที่ใช้ชื่อนี้ โดยคนในซอยสุขุมวิท 24 ต่างยินดีพร้อมใจให้เปลี่ยน และเห็นได้ชัดเจนว่าตั้งแต่เปลี่ยนชื่อมาเป็นถนนเรารักในหลวง สิ่งดีๆ เกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการที่ทุกคนรักษาความสะอาดในพื้นที่ตัวเองมากขึ้น หรือร่วมใจกันทำในสิ่งดีที่เป็นประโยชน์แก่บ้านเมืองและส่วนรวม"
===อ้างอิง===
ถนนในเขตวัฒนา
บุญถึง ผลพานิชย์

นายบุญถึง ผลพานิชย์ (เกิด 16 มิถุนายน พ.ศ. 2487) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา 2 สมัย และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ปัจจุบันเป็นสมาชิกกลุ่มพลังโคราช สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
== ประวัติ ==
นายบุญถึง ผลพานิชย์ เกิดเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2487 เป็นบุตรของนายเล็ก และนางสุบิน ผลพานิชย์ สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ จาก โรงเรียนพาณิชยการพระนคร (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตพณิชยการพระนคร ในปัจจุบัน)
== งานการเมือง ==
อดีตเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ใน พ.ศ. 2526   ก่อนที่จะลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 และได้รับเลือกติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2531 รวม 2 สมัย 
บุญถึง เคยเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมืองในปี พ.ศ. 2531 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2533 ในรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
บุญถึง ลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 56 สังกัดพรรคไทยรักไทย เมื่อ พ.ศ. 2544 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมานายปองพล อดิเรกสาร ลาออก บุญถึงจึงได้รับเลื่อนขึ้นมาเป็นแทน
ในปี พ.ศ. 2548 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง (สมคิด จาตุศรีพิทักษ์)
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
บุญถึง ผลพานิชย์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคราษฎร (พ.ศ. 2529)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคราษฎร (พ.ศ. 2529)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคไทยรักไทย (เลื่อนแทน)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอเมืองนครราชสีมา
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
พรรคราษฎร (พ.ศ. 2529)
พรรคนำไทย
พรรคความหวังใหม่
พรรคไทยรักไทย
พรรคประชาราช
พรรคพลังประชารัฐ
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
เทศกาลบง

บง หรือ เทศกาลบง (; ชาวญี่ปุ่นนิยมออกเสียง โอะบง) เป็นประเพณีของชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาพุทธ ซึ่งจะตรงกับวันที่ 13–15 สิงหาคม ยกเว้นในภูมิภาคคันโต จะจัดขึ้นในช่วงวันที่ 13–16 กรกฎาคม โดยที่ชาวญี่ปุ่นเชื่อกันว่าช่วงเวลาดังกล่าวบรรดาวิญญาณของบรรพบุรุษจะกลับมาจากนรกภูมิ และจะมีการจุดไฟรอรับที่หน้าบ้าน จัดสำรับอาหารเลี้ยง การละเล่น ในวันสุดท้ายของเทศกาลจะมีการจุดไฟเพื่อส่งวิญญาณกลับ
== ประวัติ ==
ในสมัยพุทธกาล พระโมะกุเร็ง หรือพระมหาโมคคัลลานะ ซึ่งชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าเป็นพระผู้ยิ่งใหญ่เหนือใครในโลก เป็นผู้กำพร้ามารดา ต่อมาได้บวชเป็นพระภิกษุ และฝึกสมาธิตนเองจนสามารถเห็นนรกเห็นสวรรค์ ครั้นได้ท่องไปในเมืองนรกได้พบกับมารดาของตนเอง กำลังตกระกำลำบากต้องอด ๆ อยาก ๆ น่าเวทนา เมื่อพระโมะกุเร็งมีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า จึงได้เล่าเรื่องราวที่ได้พบมารดาของตนให้แก่พระพุทธเจ้าเพื่อให้พระพุทธเจ้าได้ชี้ทางช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานของมารดา เมื่อได้ฟังเรื่องราวพระพุทธเจ้าได้กล่าวแก่พระโมะกุเร็งว่า ดูกรโมะกุเร็ง ไม่ใช่ว่าจะคิด ช่วยแต่เฉพาะคนคนเดียว ไม่ใช่ว่าจะคิดช่วยแต่แค่มารดาของตนแต่เพียงอย่างเดียว จงคิดช่วย ไปถึงบุคคลอื่น ๆ ทุกคนที่ได้ตายไปครั้งก่อน ๆ ที่ไม่ใช่ญาติของเราก็ตาม ท่านจงอุทิศส่วน กุศลและแผ่เมตตาให้กับเขาเหล่านั้นทุกคนเสียด้วย
เรื่องราวของพระโมะกุเร็งทำให้เกิดประเพณีบงขึ้นในวัฒนธรรมญี่ปุ่น อันมีจุดมุ่งหมายที่สำคัญที่จะปฏิบัติต่อบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว คือ ต้อนรับ กินอาหาร พักผ่อน และส่งกลับ ในการต้อนรับดวงวิญญาณอาจแตกต่างกันในแต่ละครอบครัวเกี่ยวกับสถานที่ เช่น ท่าน้ำ หน้าบ้าน หรือไปรับที่สุสาน
== อ้างอิง ==

== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คติชนญี่ปุ่น
วัฒนธรรมญี่ปุ่น
ประเพณีเกี่ยวกับความตาย
ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น
สะเบต หลีเหร็ม

นายสะเบต หลีเหร็ม  (2 กันยายน พ.ศ. 2484 - 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
== ประวัติ ==
นายสะเบต หลีเหร็ม เป็นบุตรของนายเสะ และนางตีหา หลีเหร็ม เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2484 สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 สมรสกับนางเต๊ะ หลีเหร็ม มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ
1.นางสุบ๊ะ มาลินี  รับราชการครู
2.นางสุน๊ะ ยามาเจริญ ธุรกิจส่วนตัว
3.นายสุเดช หลีเหร็ม กำนันตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา  (ปัจจุบัน)
4.นายสุนันท์ หลีเหร็ม ธุรกิจส่วนตัว
นายสะเบต เสียชีวิตด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 สิริอายุรวม 73 ปี
== งานการเมืองและสังคม ==
อดีตเคยเป็นกำนันตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา
สะเบตลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 แต่ได้รับเลือกตั้งในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว
ผู้ก่อตั้ง โรงเรียนจะนะชนูปถัมภ์ ตำบลคู อำเภอจะนะ สงขลา
อดีตคณะที่ปรึกษาจุฬาราชมนตรี โรงไฟฟ้าจะน[http://www2.eppo.go.th/cdf/Province/East/SongKhla/Jana/x05JN_borad.html ะ
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
สะเบต หลีเหร็ม ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคความหวังใหม่
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอจะนะ
มุสลิมชาวไทย
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา
พรรคชาติไทย
พรรคประชากรไทย
พรรคความหวังใหม่
พรรคดำรงไทย (พ.ศ. 2538)
รัฐสภากลางเบลเยียม

รัฐสภากลางเบลเยียม (Parlement fédéral belge; Federaal Parlement van België; Föderales Parlament von Belgien) เป็นสภานิติบัญญัติระดับชาติของราชอาณาจักรเบลเยียม ใช้ระบบสองสภา ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎร (Chambre des Représentants; Kamer van Volksvertegenwoordigers; Abgeordnetenkammer) กับวุฒิสภา (Sénat; Senaat; Senat)
==สภาผู้แทนราษฎร==
สภาผู้แทนราษฎรมีการประชุมสภาที่อาคารรัฐสภา ปาแลเดอลานาซียง (Palais de la Nation) ณ กรุงบรัสเซลส์ ผู้ที่จะสมัครเข้ารับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจะต้องมีอายุอย่างน้อย 21 ปีบริบูรณ์ เป็นบุคคลสัญชาติเบลเยียม และพำนักอยู่ในประเทศเบลเยียม
ที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎรมีจำนวนรวมทั้งสิ้น 150 ที่นั่ง โดยเลือกตั้งจาก 11 เขตเลือกตั้ง เขตเลือกตั้งแต่ละเขตนั้นจะแบ่งตามเขตภาษาที่ใช้ในเบลเยียม ได้แก่ 5 เขตในแคว้นเฟลมิช (79 ที่นั่ง) 5 เขตในแคว้นวอลลูน (49 ที่นั่ง) และเขตที่ใช้สองภาษา คือ บรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอ (22 ที่นั่ง) แต่ละเขตจะสอดคล้องกับเขตจังหวัด ยกเว้นในกรณีของเขตเลือกตั้งในเลอเฟิน (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเฟลมิชบราบันต์) และบรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอ
ในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีจำนวนสมาชิกผู้แทนราษฎรตามสัดส่วนประชากรทั้งหมด (ไม่ได้คำนวณเฉพาะจากผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง) เป็นจำนวนตั้งแต่ 4 คนสำหรับจังหวัดลักเซมเบิร์ก ไปจนถึง 24 คนสำหรับจังหวัดแอนต์เวิร์ป โดยมีการกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำที่ร้อยละ 5 (คะแนนเสียงต่ำสุด) เขตเลือกตั้งทั้งหมดในเบลเยียมนั้นจะใช้ภาษาใดภาษาหนึ่ง โดยแบ่งตามเขตภาษา ยกเว้นในสองเขต ได้แก่ บรัสเซลส์-ฮัลเลอ-ฟิลโฟร์เดอและเลอเฟินซึ่งครอบคลุมเทศบาลที่ใช้ทวิภาษา (ฝรั่งเศสและดัตช์) 19 เขตเทศบาลในแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์ และกว่า 35 เขตเทศบาลที่ใช้ภาษาดัตช์ในเขตจังหวัดเฟลมิชบราบันต์ ซึ่งรวมถึง 7 เขตเทศบาลที่มีการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปัจจุบันนั้นมาจากการเลือกตั้งครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
==วุฒิสภา==
ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 เป็นต้นมา วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 60 คน โดยแบ่งตามที่มาได้สองประเภท ได้แก่ สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งและสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งของรัฐบาลท้องถิ่น
สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งทั้ง 50 ที่นั่งนั้นประกอบด้วยจากรัฐบาลเฟลมิชจำนวน 29 คน รัฐบาลประชาคมฝรั่งเศสจำนวน 10 คน รัฐบาลวอลลูนจำนวน 8 คน รัฐบาลแคว้นนครหลวงบรัสเซลส์จำนวน 2 คน และรัฐบาลประชาคมผู้พูดภาษาเยอรมันจำนวน 1 คน ส่วนสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 10 คนที่แต่งตั้งโดยสมาชิกวุฒิสภาทั้ง 50 คน คุณสมบัติของผู้ดำรงตำแหน่งจะต้องเหมือนกันกับวุฒิสภา
ในอดีต ตำแหน่งวุฒิสภาจะเป็นของบุรุษเท่านั้น เนื่องจากสตรีถูกข้ามจากลำดับการสืบสันตติวงศ์ แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 จนถึงก่อน ค.ศ. 2014 หลังจากการแก้กฎหมายแล้ว ทำให้เจ้าหญิงอัสตริด, เจ้าชายฟิลิป และเจ้าชายโลร็องนั้นสามารถเป็นสมาชิกได้ แต่พระองค์จะไม่มีสิทธิเข้าร่วมในการออกเสียง แม้ว่าพระองค์จะมีพระราชสิทธิ์ตามกฎหมายก็ตาม
วุฒิสภาประชุมกันที่อาคารรัฐสภา ณ กรุงบรัสเซลส์
== อ้างอิง ==
บ
บ
บ
การเมืองเบลเยียม
บ
วิจิตร สุคันธพันธุ์

วิจิตร สุคันธพันธุ์  (1 ธันวาคม พ.ศ. 2474 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2543) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
== ประวัติ ==
วิจิตร สุคันธพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2474 สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต
== งานการเมือง ==
วิจิตรมีอาชีพเป็นทนายความ ก่อนที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว 
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
วิจิตร สุคันธพันธุ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 จังหวัดสงขลา สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอสทิงพระ
ทนายความชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา
พรรคประชาธิปัตย์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ม.
ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร

ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร (Краљевина Црнa Горa; Kingdom of Montenegro) เป็นรัฐราชาธิปไตยในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในพื้นที่ประเทศมอนเตเนโกรในปัจจุบัน ราชอาณาจักรดำรงอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับสมัยแห่งความวุ่นวายภายในคาบสมุทรบอลข่านและสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในทางนิตินัยแล้วราชอาณาจักรปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ในทางปฏิบัติมีลักษณะเป็นสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 หลังจากการสิ้นสุดลงของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สมัชชาพอดกอรีตซาได้ประกาศรวมชาติเข้ากับราชอาณาจักรเซอร์เบีย และเปลี่ยนสถานะเป็นราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีนในอีกสามวันต่อมาเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 การรวมชาติกับเซอร์เบียในครั้งนี้กินเวลาเกือบ 88 ปี จวบจนกระทั่งใน ค.ศ. 2006
== ประวัติศาสตร์ ==

เจ้าชายนิกอลาแห่งมอนเตเนโกรประกาศราชอาณาจักรมอนเตเนโกรในเซตีเญ เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 1910 ยกระดับประเทศจากระดับราชรัฐ กษัตริย์นิกอลาที่ 1 ปกครองประเทศในฐานะเจ้าชายตั้งแต่ปี 1860 และทรงได้ริเริ่มการปฏิรูปหลายครั้งในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เช่น การออกรัฐธรรมนูญและสกุลเงินใหม่ เปอเปอร์มอนเตเนโกร
มอนเตเนโกรเข้าร่วมสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่งในปี 1912 โดยหวังว่าจะได้ส่วนแบ่งในพื้นที่รูเมเลียที่อยู่ภายใต้การควบคุมของออตโตมันแห่งสุดท้าย มอนเตเนโกรได้ดินแดนเพิ่มเติมโดยแยกแซนด์ชากกับเซอร์เบียในวันที่ 30 พฤษภาคม 1913 แต่มอนเตเนโกรต้องละทิ้งเมืองอิชโคดราที่เพิ่งยึดได้
(ชกาดาร์ ปัจจุบัน ชกอเดอร์) ส่งไปยังรัฐใหม่ของแอลเบเนียในเดือนพฤษภาคม 1913 ตามการยืนกรานของมหาอำนาจ Esad Pasha ทำข้อตกลงที่จะยอมจำนนเมืองนี้ให้กับชาวมอนเตเนกริน เพื่อแลกกับมอนเตเนโกรที่สนับสนุนการเรียกร้องของเขาในแอลเบเนียกลาง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากชกอเดอร์และบริเวณโดยรอบมีชาวแอลเบเนียเป็นส่วนใหญ่ พื้นที่ดังกล่าวจึงตกเป็นของรัฐแอลเบเนียแทน เมื่อสงครามบอลข่านครั้งที่สองปะทุขึ้นในเดือนมิถุนายน 1913 เซอร์เบียต่อสู้กับบัลแกเรีย และกษัตริย์นิกอลาได้ทรงนำมอนเตเนโกรเข้าฝั่งเซอร์เบีย
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (1914-1917) มอนเตเนโกรเป็นพันธมิตรกับไตรภาคี ซึ่งสอดคล้องกับนโยบายสนับสนุนเซอร์เบียของกษัตริย์นิกอลา ดังนั้น ออสเตรีย-ฮังการีจึงยึดครองมอนเตเนโกรตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 1916 ถึงตุลาคม 1918
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 การลงนามในปฏิญญาคอร์ฟูได้คาดเดาถึงการรวมประเทศมอนเตเนโกรกับเซอร์เบีย เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 สภาพอดกอรีตซา ซึ่งเป็นองค์กรที่ได้รับการเลือกตั้งซึ่งอ้างว่าเป็นตัวแทนของชาวมอนเตเนโกรได้ลงมติอย่างเป็นเอกฉันท์ให้ถอดถอนกษัตริย์นิกอลาที่ 1 (ซึ่งยังคงถูกเนรเทศ) และรวมมอนเตเนโกรเข้ากับเซอร์เบีย จากเหตุการณ์นี้ นิกอลาที่ 1 ซึ่งเคยสนับสนุนการรวมชาติกับเซอร์เบียให้เป็นรัฐที่ยิ่งใหญ่กว่าโดยราชวงศ์ของพระองค์มีบทบาทสำคัญ เปลี่ยนไปส่งเสริมลัทธิชาตินิยมมอนเตเนโกรและต่อต้านการรวมชาติกับเซอร์เบีย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พระองค์รักษาไว้จนกระทั่งสวรรคตในฝรั่งเศสในปี 1921
ในวันที่ 1 ธันวาคม 1918 เซอร์เบียและมอนเตเนโกรร่วมกันจัดตั้งส่วนสำคัญของราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน (ยูโกสลาเวีย)
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กองกำลังอิตาลีที่ยึดครองในยูโกสลาเวียได้พิจารณาเปลี่ยนเขตปกครองมอนเตเนโกรของอิตาลีให้กลายเป็นอาณาจักรหุ่นเชิด แต่แผนการเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้น
== อ้างอิง ==
 
ม
รัฐสิ้นสภาพในคาบสมุทรบอลข่าน
ประวัติศาสตร์มอนเตเนโกร
ราชอาณาจักรอิรัก

ราชอาณาจักรอิรัก (المملكة العراقية; Kingdom of Iraq) เป็นรัฐที่ดำรงอยู่ในตะวันออกกลางระหว่างค.ศ. 1932–1958 ราชอาณาจักรอิรักสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1922 หลังจักรวรรดิออตโตมันพ่ายแพ้ในการทัพเมโสโปเตเมียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังจากนั้นสันนิบาตชาติมอบหมายให้ดินแดนเมโสโปเตเมียอยู่ใต้อาณัติของสหราชอาณาจักร แต่การลุกฮือในอิรักในปีค.ศ. 1920 ทำให้สหราชอาณาจักรต้องยอมลงนามในสนธิสัญญาเพื่อมอบอำนาจการปกครองตนเองให้แก่อิรัก ในช่วงแรกราชอาณาจักรอิรักภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮัชไมต์ประสบปัญหาด้านศาสนาและเชื้อชาติ นำไปสู่รัฐประหารในปี ค.ศ. 1936 ที่ทำให้การปกครองยิ่งไม่มีเสถียรภาพ
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลอิรักนำโดยมกุฎราชกุมารอับดัลอิละฮ์แห่งอิรักถูกล้มล้างโดยกลุ่มนายทหารนิยมฟาสซิสต์ แต่ไม่นานก็พ่ายแพ้ให้แก่ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามอังกฤษ-อิรัก จากนั้นอิรักกลายเป็นฐานของฝ่ายสัมพันธมิตรในการโจมตีซีเรียใต้อาณัติของฝรั่งเศสวิชีและรุกรานอิหร่าน ช่วงปลายสงคราม อิรักเป็นสมาชิกสหประชาชาติและสมาชิกก่อตั้งสันนิบาตอาหรับ ในปี ค.ศ. 1948 อิรักเป็นชาติหนึ่งที่ทำสงครามกับอิสราเอล ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะของอิสราเอล
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1958 สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดนกับมกุฎราชกุมารอับดัลอิละฮ์ตกลงที่จะจัดตั้งสหภาพชื่อสหพันธรัฐอาหรับ เพื่อตอบโต้ฝ่ายอียิปต์กับซีเรียที่รวมตัวเป็นสหสาธารณรัฐอาหรับที่มีแนวคิดแบบนาสเซอร์ แต่สหพันธรัฐนี้คงอยู่ได้ไม่นานเนื่องจากระบอบกษัตริย์ถูกโค่นล้มโดยอิบด์ อัล-คะริม กอซิมในเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน
== ประวัติศาสตร์ ==
=== รัฐอารักขาของสหราชอาณาจักร ===
=== การประกาศอิสรภาพ ===
=== ความขัดแย้งทางการการเมือง ค.ศ. 1933-1941 ===
=== สงครามอังกฤษ-อิรัก และ การควบคุมอิรักครั้งที่ 2 ===
=== ค.ศ.1941-1958 ===
=== การล้มล้างราชบัลลังก์ ===
==พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอิรัก==
== ดูเพิ่ม ==
ข้อตกลงซานเรโม
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Constitution of the Kingdom of Iraq
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2501
 
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิรัก
อ
อดีตรัฐสมาชิกสหประชาชาติ
ร
เพ็ญนภางค์ ชายด่าน

เพ็ญนภางค์ ชายด่าน หรือ แอปเปิ้ล เป็นพิธีกร นักแสดง นักร้องชาวไทย เกิดในจังหวัดนนทบุรี  มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงโดยเฉพาะการสอนเล่นอูคูเลเล่ และ Cover เพลงของศิลปินไทย เพลงที่ใช้Coverล้วนแต่เป็นเพลงที่มีชื่อเสียง เช่นเพลง เบา เบา, ลูกอม, แพ้ใจ, แสงสุดท้าย และเพลง ทะเลสีดำ เป็นต้น
== ประวัติ ==
แอปเปิ้ล เพ็ญนภางค์ ชายด่าน เกิดในจังหวัดนนทบุรี เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 เป็นพิธีกร นักแสดง นักร้องชาวไทย เธอมทั้งการแสดงละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และถ่ายแบบ โฆษณาต่างๆ เธอมีชื่อเสียงจากการสอนเล่นอูคูเลเล่ และ Cover เพลงของศิลปินไทย เพลงที่ใช้ส่วนมากเป็นของค่าย แกรมมี่
แอปเปิ้ล มีผลงานชิ้นแรกเป็นละครโทรทัศน์เรื่อง โก๋ตี๋กี๋หมวย ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ต่อด้วยละคร ตลาด โรงเจ ลิเก ความรัก ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7เช่นกัน ด้านภาพยนตร์เธอเป็นที่รู้จักกับการแสดงภาพยนตร์เรื่อง โกยเถอะโยม เมื่อปี 2549 ต่อด้วยเรื่อง น้ำผีนอง สยองขวัญ
=== การศึกษา ===
อนุบาล โรงเรียนเขมพิทยา จ. นนทบุรี
ประถม โรงเรียนกลาโหมอุทิศ จ.นนทบุรี
มัธยมต้น โรงเรียนพระแม่สกลสงเคราะห์ จ. นนทบุรี
ปวช. ปวส. สาขาบัญชี พณิชยการพระนคร ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
ปริญญาตรี คณะมนุษยศาสตร์ ภาควิชาสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== ภาพยนตร์ ===
=== ซิตคอม ===
ห้าโมงโป๊งโป๊งชึ่ง (ซิทคอมเรื่องแรกของช่อง itv)
เป็นต่อ (ช่อง 3)
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2522
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักแสดงชาวไทย
พิธีกรชาวไทย
บุคคลจากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง‎
การบุกครองหมู่เกาะคูริล

การบุกครองหมู่เกาะคูริล หรือเรียก ปฏิบัติการขึ้นบกหมู่เกาะคูริล (Курильская десантная операция) เป็นปฏิบัติการทางทหารของโซเวียต มีจุดมุ่งหมายเพื่อยึดหมู่เกาะคูริลจากญี่ปุ่นในปี 1945 โดยเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการการรุกทางยุทธศาสตร์แมนจูเรีย เมื่อแผนการขึ้นฝั่งฮกไกโดถูกยกเลิก
ปฏิบัติการดังกล่าวมีขึ้นระหว่างวันที่ 18 สิงหาคม และ 1 กันยายน โดยเหล่าปืนเล็กยาวที่ 87 แห่งกองทัพที่ 16 จากแนวรบตะวันออกไกลที่ 2 ซึ่งรวมพื้นที่ป้องกันคัมชัตกา เรือและการขนส่งจากฐานทัพเปโตรปัฟลอฟสก์ และการสนับสนุนจากกองพลส่งทางอากาศที่ 128
ฝ่ายญี่ปุ่นมีกองพลทหารราบที่ 91 กองพลที่ 42 กรมสนับสนุนที่ 41 กองพลน้อยสนับสนุนที่ 129 และกองพลทหารราบที่ 89
เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม กองทหารรักษาการณ์ของญี่ปุ่นซึ่งมีกำลังพล 20,000 นาย ณ หมู่เกาะคูริลยอมจำนน โดยเป็นส่วนหนึ่งของการที่ประเทศญี่ปุ่นยอมจำนน ระหว่างวันที่ 22 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน ฝ่ายโซเวียตยึดครองหมู่เกาะคูริลทั้งหมดโดยปราศจากการต้านทานใด ๆ
== อ้างอิง ==
สงครามโซเวียต–ญี่ปุ่น
สงครามแปซิฟิก
การบุกครองในสงครามโลกครั้งที่สอง
การบุกครองโดยสหภาพโซเวียต
ยุทธการและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ฝ่ายสัมพันธมิตร (สงครามโลกครั้งที่สอง)
การทัพญี่ปุ่น
ชิโตเซะ

ชิโตเซะ  เป็นนครในกิ่งจังหวัดอิชิการิ ในจังหวัดฮกไกโด ของประเทศญี่ปุ่น และเป็นเส้นทางหลักในการไปยังท่าอากาศยานชินชิโตเซะ สนามบินที่ใหญ่ที่สุดในฮกไกโด ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับนครซัปโปโระ
นอกจากนี้ ชิโตเซะยังเป็นหนึ่งในเส้นทางมุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติชิกตสึ-โทยะ ทะเลสาบชิกตสึ และเขาทารูมาเอะ ซึ่งล้วนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติยอดนิยม
== ประวัติศาสตร์ ==
ประวัติศาสตร์ของชิโตเซะ ตามปี ค.ศ.
1880: จัดตั้ง หมู่บ้านชิโตเซะ
1897: หมู่บ้านเอนิวะ (ปัจจุบันคือเมืองอิซาริและเมืองชิมามัตสึ) แยกออกไป
1915: ชิโตเซะยกฐานะเป็นเทศบาลชั้นสอง
1939: ชิโตเซะยกฐานะเป็นเทศบาลชั้นหนึ่ง
1942: ชิโตเซะยกฐานะเป็นเมือง
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง - ชิโตเซะเป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศสหรัฐอเมริกา
1958: ชิโตเซะยกฐานะเป็นนคร
== ภูมิอากาศ ==
อุณหภูมิร้อนที่สุดและเย็นที่สุดที่เคยบันทึกคือ 33.6°C และ -30.7°C.
== การขนส่ง ==
=== ทางหลวง ===
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 274
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 276
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 453
=== รถไฟ ===
25px JR ฮกไกโด
* สายชิโตเซะ - 4 สถานี* + 1 สถานีรถไฟเชื่อมท่าอากาศยาน
* สายเซกิโช - 1 สถานี*
หมายเหตุ - * ใช้สถานีร่วมกัน 1 สถานี ที่ สถานีรถไฟชิโตเซะ

=== ทางอากาศ ===
ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ
== เมืองพี่น้อง ==
แองคอเรจ รัฐอะแลสกา สหรัฐ
อิบูซูกิ จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
คองสเบิร์ก ประเทศนอร์เวย์
ฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นครในกิ่งจังหวัดอิชิการิ
สนธิ บุณยะชัย

พลเรือเอก สนธิ บุณยะชัย (20 มิถุนายน พ.ศ. 2460 - 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554) อดีตรองนายกรัฐมนตรี (2 สมัย) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 2 สมัย และ อดีตรองผู้บัญชาการทหารเรือ
== ประวัติ ==
พลเรือเอก สนธิ บุณยะชัย เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2460 เป็นบุตรของขุนอนุสิทธิ์พิรุฬการ (ไชยา บุณยะชัย) และนางต่วน บุณยะชัย เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนวัดสุทธิวราราม โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ส.ก.5991 และ โรงเรียนนายเรือ สมรสกับคุณหญิงผคุณ บุณยะชัย มีบุตร-ธิดา 2 คน
== การทำงาน ==
พลเรือเอก สนธิ เริ่มรับราชการทหารเรือ ยศเรือตรี เมื่อ พ.ศ. 2483 และมีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน โดยดำรงตำแหน่งสำคัญ อาทิ เสนาธิการ กรมนาวิกโยธิน เจ้ากรมการเงินทหารเรือ เจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหาร รองผู้บัญชาการทหารเรือ และตุลาการศาลทหารสูงสุดก่อนที่จะเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2520
== งานการเมือง ==
พลเรือเอก สนธิ เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และ สมาชิกวุฒิสภา ก่อนที่จะลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งซ่อม พ.ศ. 2522 และได้รับเลือกติดต่อกัน จนถึง พ.ศ. 2526 รวม 2 สมัย 
พลเรือเอก สนธิ ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรองนายกรัฐมนตรี 2 สมัย เมื่อ พ.ศ. 2526 และ พ.ศ. 2529 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
พลเรือเอกสนธิ บุณยะชัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 (เลือกตั้งซ่อม) กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชากรไทย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชากรไทย
== ถึงแก่อนิจกรรม ==
พลเรือเอก สนธิ บุณยะชัย ถึงแก่อนิจกรรมด้วยอาการปอดอักเสบติดเชื้อในกระแสเลือด เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 สิริอายุรวม 94 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ณ ฌาปนสถานกองทัพเรือ วัดเครือวัลย์วรวิหาร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ===
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
* พ.ศ. 2497 - 80x80px เหรียญพระราชพิธีบรมราชาภิเษก สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 
== อ้างอิง ==
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
ทหารเรือชาวไทย
นักการเมืองไทย
รองนายกรัฐมนตรีไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบแต่งตั้ง
พรรคประชากรไทย
บุคคลจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
บุคคลจากโรงเรียนนายเรือ
บุคคลจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว.
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ อ.ป.ร.2
ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา