ซัมบวงกา

ซัมบวงกา  (ชาบากาโน: Zamboanga, Zamboanga) เป็นนครหนาแน่นแห่งหนึ่งในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 861,799 คนในปี พ.ศ. 2558 เป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 และมีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ นครแห่งนี้ถือเป็นศูนย์พาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมของภูมิภาคตังไวนางซัมบวงกา ซัมบวงกาได้รับการยกฐานะให้เป็นนครหนาแน่นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526
แม้ว่าในทางภูมิศาสตร์ ซัมบวงกาจะตั้งอยู่ในจังหวัดตีโมกซัมบวงกา แต่นครปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด
== ภูมิอากาศ ==
== การท่องเที่ยว ==
กรมการท่องเที่ยวเลือกซัมบวงกาให้เป็นจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวที่สำคัญบนคาบสมุทรซัมบวงกา ในปี พ.ศ. 2548 มีนักท่องเที่ยวเข้ามา 439,160 คน ซึ่งเพิ่มขึ้นจากปีก่อน 8% และจากการรายงาน พบว่า 50% ของนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ จะมาเยี่ยมเยือนซัมบวงกาด้วย
== ประชากรศาสตร์ ==
=== ประชากร ===
ซัมบวงกาเป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 ของประเทศ และอันดับที่ 2 ของมินดาเนา รองจากดาเบา ในช่วงปี พ.ศ. 2553–2558 พบว่ามีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 54,670 คน คิดเป็นร้อยละ 1.26 ซึ่งน้อยกว่าช่วงปี พ.ศ. 2543–2553 ที่เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.98% คาดการณ์ว่าประชากรจะถึงหลักล้านในช่วงปี พ.ศ. 2563–2568
บารังไกย์ที่มีประชากรมากที่สุดคือ ตาโลน-ตาโลน ซึ่งมีประชากรร้อยละ 4.1 ของนคร รองลงมาเป็นบารังไกย์มัมปัง (4.0%), ตูมากา (3.6%), เตตูอัน (3.5%), คาลารีอัน (3.4%), ซันโรเค และปาโซนันคา (ทั้งคู่ 3.2%)
=== ศาสนา ===
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ ร้อยละ 70 รองลงมานับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 25 และมีกลุ่มน้อยที่นับถือศาสนาพุทธ, ลัทธินอกศาสนา, ลัทธิวิญญาณ, อเทวนิยม และศาสนาซิกข์
=== กลุ่มชาติพันธุ์ ===
บรรพบุรุษของผู้อาศัยในเมืองปัจจุบัน ถูกเชื่อว่ามีการอพยพไปยังมินดาเนาตะวันตกเฉียงใต้ กลุ่มชาติพันธุ์ที่ยังคงเหลือในตัวเมืองนี้ ได้แก่ ซามา, ยาคัน, เตาซุก และบัดเจา
=== ภาษา ===
ซัมบวงเกโน เป็น 1 ใน 6 ภาษาของฟิลิปปินส์ที่มีพื้นฐานจากภาษาสเปน มักรู้จักกันในชื่อภาษาชาบากาโน ภาษานี้ใช้พูดกันในตัวเมืองและในจังหวัดบาซีลันที่อยู่ใกล้เคียงกัน ภาษาหลักอื่น ๆ ได้แก่ ภาษาฟิลิปีโน และภาษาอังกฤษ
ภาษาอื่น ๆ ที่พูดโดยผู้อพยพเข้ามาในตัวเมือง ได้แก่ ภาษาเตาซุก, ภาษาเซบัวโน, ภาษาฮีลีไกโนน และภาษาซูบาโนน
== การขนส่ง ==
=== ทางอากาศ ===
ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกา มีทางวิ่งยาว 2,610 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินใหญ่อย่าง C-17 Globemaster III, Antonov An-124, Airbus A330 และ  Boeing 747 ได้ โดยรัฐบาลได้อัดฉีดเงินกว่า 240 ล้านเปโซเพื่อปรับปรุงท่าอากาศยาน ในปี พ.ศ. 2551 ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกาเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 10 ของประเทศ
=== ทางบก ===
รูปแบบการขนส่งภายในตัวเมืองได้แก่ แท็กซี่, รถจี๊ปนีย์, รถสามล้อเครื่อง และ ฮาบาล-ฮาบาล นอกจากนี้ยังมีรถโดยสารปรับอากาศของกลุ่มบริษัทรถโดยสารประจำทางยันโซน ที่ให้บริการระยะทางไกลจากซัมบวงกาไปยังส่วนอื่น ๆ ของมินดาเนาและวิซายัส
=== ทางทะเล ===
ในปี พ.ศ. 2545 ท่าเรือซัมบวงกา มีสถิติผู้โดยสารกว่า 5.57 ล้านคน แซงหน้าท่าเรือที่จังหวัดบาตังกัส 1.3 ล้านคน และท่าเรือมะนิลาที่ 1.59 ล้านคน ต่อมาวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 รัฐบาลได้สนับสนุนเงินกว่า 700 ล้านเปโซ เพื่อขยายท่าเรือ
== เมืองพี่น้อง ==
{|class="wikitable"
!ในประเทศ
|- valign="top"
|  style="vertical-align:top; width:110%;"|
ดาเบา จังหวัดตีโมกดาเบา
มากาตี เมโทรมะนิลา
ซันมาตีโอ จังหวัดรีซัล
|-
!ต่างประเทศ
|- valign="top"
|  style="vertical-align:top; width:110%;"|
เปอกันบารู อินโดนีเซีย
ซันดากัน มาเลเซีย
ซาราโกซา สเปน
โจวชาน จีน
|-
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของซัมบวงกา 
เมืองในประเทศฟิลิปปินส์
จังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์
เขตตังไวนางซัมบวงกา
เมืองท่าในประเทศฟิลิปปินส์
เมืองหลวงของรัฐสิ้นสภาพ