pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เพลนส์ เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา

เพลนส์ เหินซิ่งชิงเจ้าเวหา (Planes) เป็นภาพยนตร์แนวกีฬาตลกผลิตโดย ดิสนีย์ตูนสตูดิโอส์ และเผยแพร่โดย วอลต์ ดิสนีย์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเขียนร่วมและอำนวยการสร้างจากทีมผู้สร้างเรื่องคาร์ โดย พิกซาร์ ออกฉายครั้งแรกในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2013 เป็นภาพยนตร์ภาคแยกจากแฟรนไชส์ คาร์ ของ พิกซาร์
== เนื้อเรื่องย่อ ==
ดัสตี้ คร็อปฮอปเปอร์ เครื่องบินพ่นยาฆ่าแมลงที่ทำงานในทุ่งนา และฝึกซ้อมบินในเวลาว่าง เขาใฝ่ฝันที่จะได้เป็นเครื่องบินนักแข่ง แต่เขามักถูกคนรอบข้างเมินเฉย เพราะเขาเป็นเพียงเครื่องบินพ่นยาฆ่าแมลง เมื่อการแข่งบินรอบคัดเลือกมาถึง ดัสตี้ได้ผ่านเข้ารอบคัดเลือก ก่อนแข่งเขาได้รับการฝึกบินจาก สคิปเปอร์ (เครื่องบินขับไล่รุ่น vought f4u corsair) ทำให้เขาบินได้ดีขึ้น เมื่อถึงรอบแข่งขัน ดัสตี้ได้บินแซงเหล่าผู้แข่งขันตัวอื่นๆ จนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ทำให้ ริปสลิงเกอร์ (เครื่องบินขับไล่รุ่น north american p-51 mustang) หนึ่งในผู้แข่งขันไม่พอใจและพยายามกำจัดดัสตี้ออกจากการแข่ง ทำให้ระหว่างการแข่งดัสตี้ต้องพบอุปสรรคมากมายและได้ค้นพบปมลับในอดึตของ สคิปเปอร์
== การตอบรับ ==
ในเว็บไซต์รวมการตอบรับที่สำคัญอย่างรอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดเรต 29 เปอร์เซนต์จาก 120 ความคิดเห็น โดยมีคะแนนเฉลี่ยที่ 4.58/10 ฉันทามติของเว็บไซต์ลงความเห็นว่า: "เครื่องบินมีสีสันสดใสเพียงพอ เสียงหัวเราะและภาพเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล เพื่อดึงดูดความสนใจจากเยาวชนบางคนเป็นเวลา 92 นาที และอาจขายของเล่นมากมายในการต่อรองราคา แต่ในเกือบทุกระดับถือเป็นความผิดหวังของดิสนีย์" ส่วนในเว็บไซต์เมทาคริติก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีคะแนน 39/100 ซึ่งอิงจากนักวิจารณ์ 32 คน โดยระบุว่า "บทวิจารณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยโดยทั่วไป " อย่างไรก็ตามภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับ A− จากผู้ชมที่สำรวจโดย CinemaScore
== รายชื่อตัวละคร, ผู้ให้เสียงพากย์ ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Centralmovie 
https://en.wikipedia.org/wiki/Planes_(film)
https://www.facebook.com/VoiceActorCartoonAnime/photos/planes-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%8B%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B4%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%B2-%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3-%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%94%E0%B8%B1%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%B5%E0%B9%89-%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%A1-%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C/276713175825074/
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
ภาพยนตร์ 3 มิติในปี พ.ศ. 2556
ภาพยนตร์การบินอเมริกัน
ภาพยนตร์อเมริกัน
กลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิก

กลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิก (Finno-Permic languages) เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษายูรัล ที่ประกอบด้วยกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิก กลุ่มภาษามอร์ดวินิก ภาษามารี กลุ่มภาษาซามี กลุ่มภาษาเปอร์มิก และภาษาสูญแล้วอีกจำนวนหนึ่ง คาดว่าภาษานี้แยกออกจากกลุ่มภาษาฟินโน-ยูกริก เมื่อราว 3,000–2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช จากนั้นจึงแยกออกเป็นกลุ่มภาษาเปอร์มิกและกลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิกในราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในปัจจุบันรายละเอียดของการจัดจำแนกภาษากลุ่มนี้ยังเป็นปัญหาอยู่
คำว่ากลุ่มภาษาฟินนิกมักจะใช้เรียกกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกนี้ ด้วยความเชื่อที่ว่ากลุ่มภาษาเปอร์มิกมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิกมากกว่ากลุ่มภาษายูกริก ในขณะที่นักภาษาศาสตร์ชาวฟินแลนด์จะใช้คำว่ากลุ่มภาษาฟินนิกเมื่อกล่าวถึงกลุ่มภาษาบอลติก-ฟินนิก
==กลุ่มภาษาย่อย==
นักวิชาการจัดกลุ่มภาษาย่อยของกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกไว้ต่างกัน โดยในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 การจัดอันดับส่วนใหญ่จัดแยกเป็นเปอร์มิกกับฟินโน-โวลกาอิก จากนั้นในคริสต์ศตวรรษที่ 21 Salminen ปฏิเสธแนวคิดฟินโน-เปอร์มิกและฟินโน-โวลกาอิกทั้งหมด ส่วนการจัดแบบอื่นแบ่งกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกออกเป็น 5 สาขา ดังนี้
{|class="wikitable"
|-
!Janhunen (2009)
! Häkkinen (2007)
! Lehtinen (2007)
!Michalove (2002)
! Kulonen (2002)
|-
|
เปอร์มิก
ฟินโน-เปอร์มิก
*มารี
*ฟินโน-ซามี
**ซามี
**ฟินโน-มอร์ดวิน
***มอร์ดวิน
***บัลโต-ฟินนิก และ พารา-ฟินนิก
|
มารี-เปอร์มิก
*มารี
*เปอร์มิก
ฟินโน-มอร์ดวิน
*Finnic
*ซามี
*มอร์ดวิน
|
เปอร์มิก
ฟินโน-เปอร์มิก
*มารี
*มอร์ดวิน
*ฟินโน-ซามี
**ซามี
**บัลโต-ฟินนิก
|
เปอร์มิก
มารี
ซามี
มอร์ดวิน
บัลโต-ฟินนิก
|
เปอร์มิก
มารี
มอร์ดวิน
ฟินโน-ซามี
*ซามี
*บัลโต-ฟินนิก
|}
== อ้างอิง ==
==อ่านเพิ่ม==
ตระกูลภาษายูรัล
กลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก

กลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก (Finno-Volgaic) เป็นกลุ่มย่อยตามสสสติฐานของตระกูลภาษายูราลิกซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วย กลุ่มภาษาบัลติก-ฟินนิก กลุ่มภาษามอร์ดวินิก ภาษามารี กลุ่มภาษาซามี คาดว่าแตกแขนงออกมาจากกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกเมื่อราว 2000 ปีก่อนคริสตฺศักราช
แต่เดิมจัดให้กลุ่มภาษามอร์ดวินิกและภาษามารีรวมกันเป็นกลุ่มภาษาโวลกา-ฟินนิก ส่วนกลุ่มภาษาบัลติก-ฟินนิกรวมกับกลุ่มภาษาซามีเป็นกลุ่มภาษาฟินโน-แลปปิก ในปัจจุบันนักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ปฏิเสธการจัดกลุ่มภาษาโวลกา-ฟินนิก แต่สำหรับการจัดกลุ่มเป็นกลุ่มภาษาฟินโน-โวลกาอิก  กลุ่มภาษาฟินโน-แลปปิก และกลุ่มภาษาฟินโน-เปอร์มิกยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่
== อ้างอิง ==
ตระกูลภาษายูรัล
กราเซียโน ร็อคซีเกียนี

กราเซียโน ร็อคซีเกียนี (Graciano Rocchigiani) นักมวยสากลชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองดืสบวร์ค ประเทศเยอรมันเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2506 สิถิติการชก 48 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 19) เสมอ 1 แพ้ 6
== ประวัติ ==
ร็อคซีเกียนีเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ชนะคะแนน เมาโร เฮอร์นันเดซ และต่อมาได้ครองแชมป์เยอรมันรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ พ.ศ. 2528 และแชมป์เยอรมันรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2529 ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2530 ชนะน็อค วินเซนต์ บุลแวร์ ยก 8 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ป้องกันตำแหน่งได้สามครั้ง โดยการป้องกันตำแหน่งเมื่อ 3 มิถุนายน 2530 ชนะคะแนน นิคกี้ วอล์คเกอร์ เป็นการชกกำหนด 15 ยกครั้งสุดท้ายของรุ่นนี้ ก่อนที่เขาจะสละตำแหน่งเพื่อไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า
เมื่อข้ามรุ่นมาแล้ว ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2534 แล้วขึ้นชกป้องกันแชมป์อีกเพียงครั้งเดียวก็หยุดชกไปตลอดปี พ.ศ. 2535 กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2536 ในปีถัดมา ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวท WBO และขึ้นชิงแชมป์ยุโรปรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทแต่ไม่สำเร็จ
ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท IBF กับเฮนรี่ มาสเก้ถึงสองครั้ง แต่ก็แพ้ไปทั้งสองครั้ง ใน พ.ศ. 2539 ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBO ปรากฏว่าแพ้คะแนน ดาริอุส มิซาลเชฟสกี จน พ.ศ. 2541 ร็อคซีเกียนีจึงประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBC ชนะคะแนน ไมเคิล นันท์ แต่หลังจากได้แชมป์ เขากลับหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBO ปรากฏว่าเสมอกับ ดาริอุส มิซาลเชฟสกีไปเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2543 เขาขึ้นชกใน พ.ศ. 2544 อีกเพียงครั้งเดียว ก็หยุดชกไป กลับมาชิงแชมป์เงารุ่นไลท์เฮฟวี่เวท WBC ที่ว่างใน พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โธมัส อุลริซ จากนั้นจึงแขวนนวมไป
== อ้างอิง ==
ฅนเหล็ก. กราเซียโน ร็อคซีเกียนี ‘ร็อคกี้’ ตัวจริงของเมืองเบียร์. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 30 ฉบับที่ 1440 11-17 เมษายน พ.ศ. 2555 หน้า 48 - 49
นักมวยสากลชาวเยอรมัน
แชมป์มวยสากลประเทศเยอรมัน
แชมป์มวยสากลทวีปยุโรป
แชมป์โลก IBF
แชมป์โลก WBC
บุคคลจากดืสบวร์ค
เอดดี ฟัตช์

เอดดี ฟัตช์ (Eddie Futch; เป็นผู้ฝึกสอนมวยสากล โดยผู้ที่ได้รับการฝึกสอนจากเขามีทั้ง โจ เฟรเซียร์, เคน นอร์ตัน, แลร์รี โฮล์มส์ และเทรเวอร์ เบอร์บิก ซึ่งเป็นสี่ในห้าราย ที่สามารถเป็นฝ่ายชนะ มูฮัมหมัด อาลี
เอดดี ฟัตช์ ยังเป็นผู้ฝึกสอนที่สร้างประวัติให้แก่ โจ เฟรเซียร์, ริดดิค โบว์ และมอนเทล กริฟฟิน ในฐานะของผู้เอาชนะนักชกระดับหอเกียรติยศอย่าง มูฮัมหมัด อาลี, อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ และรอย โจนส์ จูเนียร์ ได้เป็นคนแรก
== ขีวิตในวัยเยาว์และผลงานระดับสมัครเล่น ==
ฟัตช์เกิดในฮิลสโบโร รัฐมิสซิสซิปปี แต่ก็ได้ย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่ดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน เมื่อตอนที่เขาอายุได้ห้าขวบ พวกเขาอาศัยอยู่ในแบล็กบอตทอมซึ่งเป็นบริเวณหนึ่งของเมือง เมื่อฟัตช์เป็นวัยรุ่น เขาได้เล่นบาสเกตบอลในระดับกึ่งอาชีพให้แก่มอร์แลนด์วายเอ็มซีเอแฟลช เขาวางแผนที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียนวายเอ็มซีเอคอลเลจสคูลที่มหาวิทยาลัยชิคาโก แต่เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เขาก็ได้ถูกบังคับให้ทำงานที่โรงแรมวูล์ฟเวอรีนเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเขา ที่ซึ่งเขาได้รับการฝึกจากโปรโมเตอร์และผู้ฝึกสอนที่มีชื่อว่าดอน อาร์นอตต์
ใน พ.ศ. 2475 ฟัตช์ชนะการแข่งในรุ่นไลท์เวทของสมาคมกีฬาดีทรอยต์ และใน พ.ศ. 2476 เขาได้ชนะการแข่งรายการโกลเดนโกลฟของดีทรอยต์ เขาเข้ารับการฝึกสอนที่โรงยิมเดียวกับโจ หลุยส์ ที่บริวสเตอร์รีครีเอชันเซ็นเตอร์ยิม และมักจะประชัญฝีมือกับนักชกที่เป็นแชมป์ในอนาคต แต่เนื่องด้วยการป้องกันไม่ให้เกิดอาการเสียงฟู่ของหัวใจเขาจึงได้หันเหอาชีพ และเริ่มมาเป็นผู้ฝึกสอนมวยสากลแทน
== ผู้ฝึกสอนแห่งหอเกียรติยศ ==
เอดดี ฟัตช์ เป็นผู้ฝึกสอนที่มีความโดดเด่น บางทีอาจจะยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงที่เคยมีชีวิตอยู่ เขาสร้างความเตรียมพร้อมในการต่อสู้ที่ดีที่สุดสำหรับนักมวยในการแข่งกีฬาระดับสูงมาเป็นระยะเวลาหลายทศวรรษ นักชกที่สร้างผลงานภายใต้การฝึกสอนของฟัตช์ ได้แก่ โจ เฟรเซียร์, แลร์รี โฮล์มส์, ริดดิก โบว์, ไมเดิล สฟิงก์ส, อาเลกซิส อาร์เกวโย, มาร์ลอน สตาร์ลิง, เวย์น แม็กคัลล็อก, มอนเทล กริฟฟิน และนักมวยแชมป์โลกคนแรกของเขาที่มีชื่อว่าดอน จอร์แดน ผู้ซึ่งครองตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวทใน พ.ศ. 2501
== การฝึกสอนโจ เฟรเซียร์ ==
เอดดี ฟัตช์ ได้รับการว่าจ้างเป็นครั้งแรกโดยเฟรเซียร์ กับหัวหน้าพี่เลี้ยงกับผู้จัดการของเขาที่มีชื่อว่าแยงก์ ดูแรม เพื่อช่วยให้เขาเตรียมความพร้อมสำหรับการต่อสู้กับสคราไพรอน จอห์นสัน ใน พ.ศ. 2510 เขาฝึกสอนการน้อมตัวและการหลบหลีกให้แก่เฟรเซียร์อย่างต่อเนื่อง และสร้างทักษะการเคลื่อนไหวแบบเด็ดขาดและดุดัน ซึ่งสร้างความได้เปรียบต่อเฟรเซียร์ที่มีขนาดรูปร่างที่เล็กกว่าคู่ชกโดยทำให้เป็นเป้าที่เข้าชกได้ยาก รูปแบบการต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์นี้ทำให้เขาสามารถคลุกวงในและเข้าชกถึงคู่ต่อสู้ได้โดยไม่ถูกต่อยกลับมากนัก ที่ซึ่งเป็นมากกว่ารูปแบบการต่อสู้ตามแบบธรรมเนียมนิยม
ในแง่ของชั้นเชิงนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพสูง และเฟรเซียร์ยังคงไม่เป็นฝ่ายแพ้ โดยเขาเป็นฝ่ายชนะบัสเตอร์ แม็ทธิส ที่แข่งกันในนครนิวยอร์ก และชิงมงกุฎดับเบิลยูบีเอจากจิมมี เอลลิส ด้วยการชนะน็อคแบบทำลายล้าง ซึ่งทั้งหมดนี้ได้นำพาให้เขาไปพบกับมูฮัมหมัด อาลี อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในรายการแข่งขันที่มีชื่อว่า "เดอะไฟท์ออฟเดอะเซนจูรี" ที่ซึ่งได้จัดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 ที่เมดิสันสแควร์การ์เดนในนครนิวยอร์ก
== อ้างอิง ==
นักมวยสากลชาวอเมริกัน
บุคคลจากรัฐมิสซิสซิปปี
ผู้ฝึกสอนมวยสากล
บุคคลจากดีทรอยต์
บุคคลจากรัฐมิชิแกน
หะวามหัล

หะวามหัล หรือ ฮาวามาฮาล (हवामहल; Hawa Mahal) เป็นพระราชวังในนครชัยปุระ ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นจากหินทรายแดงและชมพู ตั้งอยู่บนของของซิตีพาเลส และมีอาณาเขตไปถึงพื้นที่ เซนานา หะวามหัลสร้างขึ้นในปี 1799 โดยมหาราชา สวาอี ปรตาป สิงห์ หลานของมหาราช สวาอี ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างขึ้นหลังได้รับแรงบัลดาลใจมาจากเขตรีมหัล
หะวามหัลเป็นผลงานออกแบบโดย ลาล จันท์ อูสตาด (Lal Chand Ustad) โครงสร้างฟาซาดด้านนอกสูงห้าชั้นคล้ายกันกับรูปรองผึ้ง ประกอบด้วยหน้าต่างเล็กฌโรขาจำนวน 953 บาน ประดับประดาอย่างวิจิตรด้วยงานแลททิส งานออกแบบแลททิสนี้มีเป้าหมายเดิมทีเพื่อให้สตรีชั้นสูงที่อาศัยในวังสามารถมองออกมาสังเกตชีวิตของผู้คนธรรมดา หรือเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ บนถนนด้านนอกของหะวามหัลได้ สตรีชั้นสูงเหล่านี้ต้องปฏิบัติตามกฎ "ปูรดาห์" ซึ่งห้ามมิให้เปิดเผยใบหน้าของตนในที่สาธารณะ งานออกแบบนี้ยังช่วยให้อากาศเย็นพัดเข้ามาภายในหะวามหัล ด้วยหลักการของปรากฏการณ์เวนทูรี จึงทำให้พื้นที่ภายในยังคงอุณหภูมิที่ไม่ร้อนมากเกินไปในช่วงฤดูร้อนของชัยปุระ คนจำนวนมากมักเข้าใจผิดว่าฟาซาดของหะวามหัลที่เห็นนี้เป็นด้านหน้าของวัง แต่จริง ๆ คือด้านหลังของวัง
ในปี 2006 ได้มีการบูรณะหะวามหัลครั้งใหญ่ในรอบ 50 ปี ด้วยมูลค่ารวมราว 4.568 ล้านรูปี  ภายใต้ยูนิตทรัสต์ออฟอินเดีย
== สถาปัตยกรรม ==
วังหะวามหัลมีความสูง 5 ชั้น,  สามชั้นบนสุดของอาคารมีความกว้างประมาณห้องหนึ่งห้อง ในขณะที่ชั้นหนึ่งและสองมีปาติโอยื่นออกมา ภายในวังหะวามหัลประกอบด้วยห้องที่ประดับด้วยหินอ่อนสีต่าง ๆ ประดับด้วยงานฝังและปิดทอง ใจกลางมีคอร์ทยาร์ดที่ตรงกลางมีน้ำพุ
สถาปนิกผู้ออกแบบหะวามหัลคือลาล จันท์ อูสตา โดยสร้างด้วยหินทรายสีแดงชมพูเพื่อให้เป็นไปในแนวทางเดียวกีบการประดับสิ่งปลูกสร้างอื่นในนคร ฟาซาดของหะวามหัลประกอบด้วยนีชจำนวน 953 บาน ที่ประดับด้วยงานแกะสลักฌโรขาอย่างวิจิตร ในขณะที่ด้านในของวังไม่ได้มีการประดับประดาเป็นพิเศษอย่างวิจิตรมากนัก งานออกแบบหะวามหัลเป็นการผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมราชปุต และ สถาปัตยกรรมโมกุล โดยที่ลักษณะแบบราชปุตพบได้ในงานออกแบบโดม, เสา และลวดลายดอกบัวกับดอกไม้ รูปแบบอิสลามแบบโมกุลที่ะบได้สามารถพบในงานลงฟิลิกรีและตามส่วนโค้งของอาคาร ซึ่งแยกจากลักษณะที่คล้ายที่พบได้ที่ปัญจมหัลในฟาเตหปุระสิกรี
ทางเข้าหะวามหัลจากฝั่งซิตีพาเลสจะเข้าผ่านทางประตูหลวง (imperial door) เมื่อเข้าไปจะพบกับลานกว้างที่มีอาคารสองชั้นล้อมรอบอยู่สามด้าน หะวามหัลคืออาคารที่ปิดล้อมฝั่งตะวันออก ในลานนี้ปัจจุบันยังมีพิพิธภัณฑ์โบราณคดีตั้งอยู่เช่นกัน
หะวามหัลยังขึ้นชื่อว่าเป็น chef-d'œuvre (ผลงานชิ้นเอก) ของมหาราชา ชัย สิงห์ เนื่องจากที่นี่เป็นที่แปรพระราชฐานโปรดของมหาราชา นอกจากนี้ ภายในหะวามหัลยังมีความเย็นอันเป็นผลจากลมที่ผ่านตามรูเปิดเล็ก ๆ ของหน้าต่าง ประกอบกับน้ำพุใจกลางลานกว้าง
ชั้นบนสุดสองชั้นของหะวามหัลสามารถเข้าถึงได้ผ่านทางลาดเท่านั้น ปัจจุบันหะวามหัลอยู่ภายใต้การทำนุบำรุงดูแลของกรมโบราณคดี รัฐบาลรัฐราชสถาน
==อ้างอิง==
วังในรัฐราชสถาน
สิ่งก่อสร้างในชัยปุระ
ชันตรมันตระ (ชัยปุระ)

ชันตรมันตระ (जन्तर मन्तर; Jantar Mantar) เป็นหมู่สิ่งก่อสร้างเพื่อประโยชน์ทางดาราศาสตร์ 19 ชิ้น ในเมืองชัยปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ที่สร้างขึ้นโดยราชาราชปุต สไว ชัย สิงห์ ที่สอง ผู้ก่อตั้งนครชัยปุระ สร้างแล้วเสร็จในปี 1734 ในบรรดาสิ่งก่อสร้างนี้มีนาฬิกาแดดหินที่ใหญ่ที่สุดในโลก และหมู่โบราณสถานนี้ได้รับสถานะมรดกโลกโดยยูเนสโก ชันตรมันตระตั้งอยู่ไม่ไกลจากซิตีพาเลส และ หวมหัล
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม ==
Sharma, Virendra Nath and aditya sharma (1995). Sawai Jai Singh and his astronomy. Motilal Banarsidass Publishers Pvt. Ltd. ISBN 81-208-1256-5.
แหล่งมรดกโลกในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในชัยปุระ
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2013–14

ฤดูกาล 2013-14 ของ สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 114 ของสโมสรและเป็นฤดูกาลที่ 83 ของการได้อยู่บนลีกสูงสุดของสเปน
==ผู้เล่น==
===จากระบบเยาวชน===
===ย้ายเข้า===
รวมย้ายเข้าทั้งสิ้น: 57 ล้านยูโร
===ย้ายออก===
รวมตัวเลขจำนวนเงินที่ขายทั้งสิ้น: 31 ล้านยูโร
รายได้สุทธิ: 26 ล้านยูโร
==สโมสร==
===ผู้บริหารทีมชุดปัจจุบัน===
==สถิติ==
====ผู้เล่น, การลงสนาม และ ประตู====
===สถิติทั้งทีม===
{|class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
!
!ลาลิกา
!แชมเปียนส์ลีก
!โกปาเดลเรย์
!ซูเปร์โกปา
!สถิติรวม
|-
|align=left|แมตซ์ทั้งหมด (นัด)      || 38 || 10 || 9 || 2 || 59
|-
|align=left|ชนะ (นัด)                   || 27 || 6 || 7 || 0 || 40
|-
|align=left|เสมอ (นัด)                 || 6 || 2 || 1 || 2 || 11
|-
|align=left|แพ้ (นัด)                    || 5 || 2 || 1 || 0 || 8
|-
|align=left|ประตูได้ (นัด)             || 100 || 21 || 26 || 1 || 148
|-
|align=left|ประตูเสีย (นัด)            || 33 || 8 || 6 || 1 || 48
|-
|align=left|ประตูผลต่าง (นัด)        || 67 || 13 || 20 || 0 || 100
|-
|align=left|คลีนชีตส์                    || 16 || 3 || 4 || 1 || 24
|-
|align=left|ประตูที่ได้จากผู้เล่นสำรอง || 6 || 1 || 3 || 1 || 11
|-
|align=left|โอกาสยิง                    || 646 || 149 || 180 || 16 || 991
|-
|align=left|เตะมุม                        || 269 || 70 || 81 || 7 || 427
|-
|align=left|ใช้ผู้เล่น (คน)              || 25 || 25 || 22 || 14 || 26
|-
|align=left|ล้ำหน้า                        || 109 || 27 || 23 || 0 || 159
|-
|align=left|ได้ฟาวล์                      || 549 || 159 || 109 || 46 || 863
|-
|align=left|เสียฟาวล์                     || 435 || 111 || 102 || 22 || 670
|-
|align=left|ใบเหลือง                     || 73 || 20 || 13 || 6 || 112
|-
|align=left|ใบแดง                        || 1 || 0 || 0 || 0 || 1
|-
===อันดับผู้ทำประตูสูงสุด===
อัปเดตล่าสุด: 17 พฤษภาคม 2014
==การแข่งขัน==
===ก่อนเปิดฤดูกาล===
===ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา===
===ลาลิกา===
====ผลงานโดยรวม====
====ผลงานในแต่ละนัด====
|}
====แมตช์====
===โกปาเดลเรย์===
====รอบ 32 ทีมสุดท้าย====
====รอบ 16 ทีมสุดท้าย====
====รอบก่อนรองชนะเลิศ====
====รอบรองชนะเลิศ====
====รอบชิงชนะเลิศ====
===ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก===
====รอบแบ่งกลุ่ม====
====รอบน็อกเอาต์====
=====รอบ 16 ทีมสุดท้าย=====
=====รอบก่อนรองชนะเลิศ=====
==อ้างอิง==
ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
มือสยาม

มือสยาม  เป็นไม้พุ่มในวงศ์ Araliaceae กิ่งมีเลนติเซลเป็นจุดนูน สีขาว ใบรูปฝ่ามือ มีตุ่มสีขาวหรือสีเหลืองใต้ใบย่อย ดอกช่อ ผลกลม ออกดอกช่วงเดือนเมษายน – พฤษภาคม เป็นพืชที่ทนความหนาวเย็นได้ดี ขึ้นตามซอกหินปูน ใช้เป็นไม้ประดับ พบครั้งแรกเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 ที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ โดยหมอคาร์ ชาวไอริช ชื่อสปีชีส์ตั้งตามประเทศไทย
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 75
วงศ์เล็บครุฑ
ผักขมสยาม

ผักขมสยาม  เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ Amaranthaceae ต้องการแสงน้อย เป็นพืชชั้นล่าง ออกรากได้ตามข้อ ใบเดี่ยว เรียงเวียน ดอกออกเป็นกระจุกตามซอกใบ ออกดอกตลอดปี พบในภาคตะวันตกและภาคใต้ พบครั้งแรกที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี เป็นพืชที่ทั้งชื่อสกุลและชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติให้แก่ประเทศไทย และเป็นพืชสปีชีส์เดียวในสกุลนี้
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 79
วงศ์บานไม่รู้โรย
สะบันงาป่า

สะบันงาป่า  เป็นพืชในสกุลปาหนันช้างในวงศ์ Annonaceae เป็นไม้ยืนต้น เปลือกลำต้นเรียบสีดำ มีกลิ่นฉุน ใบเดี่ยว หนา มันทั้งสองด้าน ปลายใบเรียวแหลมและมีติ่ง ดอกเดี่ยว กลีบดอก 6 กลีบเรียงสองชั้น ผลกลุ่ม ผลย่อยกลมเรียบ ออกดอกช่วงเมษายน – กันยายน พบครั้งแรกที่อุทยานเขาหลวง จังหวัดสุโขทัย เมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 โดยหมอคาร์
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 183
สกุลปาหนันช้าง
สกุลปาหนันช้าง

สกุลปาหนันช้างหรือ Goniothalamus เป็นสกุลขนาดใหญ่สกุลหนึ่งในวงศ์กระดังงา
==สปีชีส์==
บริเวณอินเดียและศรีลังกา
Goniothalamus gardneri Hook.f. & Thomson
Goniothalamus hookeri Thwaites
Goniothalamus rhynchantherus Dunn
Goniothalamus salicina Hook.f. & Thomson
Goniothalamus simonsii Hook.f. & Thomson
Goniothalamus wynaadensis Bedd.
บริเวณอินโดจีนตั้งแต่พม่าใต้ถึงไทยภาคใต้
Goniothalamus aurantiacus R.M.K. Saunders & Chalermglin
Goniothalamus griffithii Hook.f. & Thomson
Goniothalamus sawtehii C.E.C.Fisch.
บริเวณอินโดจีนตั้งแต่จีนตอนใต้ถึงเวียดนามภาคเหนือ
Goniothalamus chinensis, Merr. & Chun
Goniothalamus calvicarpus Craib
Goniothalamus cheliensis H.H.Hu
Goniothalamus laoticus (Finep & Gagnep.) Ban
Goniothalamus macrocalyx Ban
Goniothalamus rongklanus R.M.K. Saunders & Chalermglin
บริเวณอินโดจีนตั้งแต่ภาคตะวันออกถึงภาคตะวันออกเฉียงเนือของไทย
Goniothalamus elegans Ast
Goniothalamus repevensis Pierre ex Finet & Gagnep.
Goniothalamus tamirensis Pierre ex Finet & Gagnep.
บริเวณมาเลเซีย เกาะบอร์เนียว เกาะสุมาตรา
Goniothalamus acehensis R. M. K. Saunders
Goniothalamus alatus R. M. K. Saunders
Goniothalamus calycinus J. Sinclair
Goniothalamus costulatus Miq.
Goniothalamus curtisii King
Goniothalamus dewildei R. M. K. Saunders
Goniothalamus expansus Craib
*synonym: Goniothalamus subevenius King
Goniothalamus flavus Hook.f. & Thomson
Goniothalamus giganteus (Wall. ex) Hook.f. & Thomson
Goniothalamus holttumii J. Sincl.
Goniothalamus latestigma C.E.C.Fisch.
Goniothalamus loerzingii R. M. K. Saunders
Goniothalamus longistaminus R. M. K. Saunders
Goniothalamus macrophyllus (Blume) Hook.f. & Thomson
Goniothalamus maewongensis R.M.K. Saunders & Chalermglin
Goniothalamus majestatis Keßler
Goniothalamus malayanus Hook.f. & Thomson
Goniothalamus miquelianus R. M. K. SAUNDERS
Goniothalamus montanus J. Sinclair
Goniothalamus parallelivenius Ridl.
Goniothalamus ridleyi King
Goniothalamus rotundisepalus M.R. Hend.
Goniothalamus scortechinii King
Goniothalamus tapis Miq.
Goniothalamus tavogensis Chatterjee
Goniothalamus tenuifolius King
Goniothalamus tomentosus R.M.K. Saunders
Goniothalamus tortilipetalus M.R. Hend.
Goniothalamus undulatus Ridl.
Goniothalamus uvaroides King
Goniothalamus wrayi King
บริเวณนิวคาลาโดเนีย
Goniothalamus dumontetii R.M.K. Saunders & J. Munzinger
==อ้างอิง==
Saunders, R.M.K. and Chalermglin, P. 2008. A synopsis of Goniothalamus species  (Annonaceae) in Thailand, with descriptions of three new species. Botanical Journal of the Linnean Society. 156(3): 355-384.
Saunders, R.M.K. 2003. A synopsis of Goniothalamus species (Annonaceae) in Peninsular Malaysia, with a description of a new species. Botanical Journal of the Linnean Society. 142: 321–339.
สกุลปาหนันช้าง
สงครามเสรีนิยม

สงครามเสรีนิยม (Liberal Wars) ยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อ สงครามกลางเมืองโปรตุเกส, สงครามสองพี่น้อง หรือ สงครามมิเกลลิสต์ เป็นสงครามระหว่างฝ่ายนักรัฐธรรมนูญหัวก้าวหน้าและนักสมบูรณาญาสิทธิอำนาจนิยมในโปรตุเกส โดยมีระยะเวลาตั้งแต่พ.ศ. 2371 ถึงพ.ศ. 2377 ฝ่ายที่เข้ามาพัวพันรวมทั้ง โปรตุเกส, กบฏโปรตุเกส, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, โรมันคาทอลิกและสเปน
==อ้างอิง==
สงครามเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศส
สงครามเกี่ยวข้องกับโปรตุเกส
สงครามเกี่ยวข้องกับสเปน
สงครามเกี่ยวข้องกับสหราชอาณาจักร
สงครามสืบราชบัลลังก์
ประเทศโปรตุเกส
จักรพรรดิออรังเซพ

อาบุล มูซัฟฟาร์ มูฮี-อุด-ดิน โมฮัมมัด ออรังเซพ หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิออรังเซพ (اورنگ زیب عالمگیر|Auraŋg-Zēb ʿĀlamgīr; اورنگزیب عالمگیر, , , ราชสมภพ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1618 - สวรรคต 3 มีนาคม ค.ศ. 1707) ทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในปีค.ศ. 1658 เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งปกครองอนุทวีปอินเดียเกือบทั้งหมด รัชสมัยของพระองค์นั้นกินเวลายาวนานถึง 49 ปีตั้งแต่ปีค.ศ. 1658 จนสวรรคตในปีค.ศ. 1707 ทรงเป็นจักรพรรดิผู้บุกเบิกและขยายอาณาจักร และยังเป็นจักรพรรดิที่มั่งคั่งที่สุดในรางวงศ์โมกุลด้วยบรรณาการรวมมูลค่า £38,624,680 ต่อปี (ในปีค.ศ. 1690) นอกจากนี้ยังมีชัยเหนืออาณาจักรทางตอนใต้ทำให้จักรวรรดิโมกุลนั้นมีขนาดถึง 3.2 ล้านตารางกิโลเมตร และประชากรในปกครองประมาณ 100-150 ล้านคน
พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่นับถือศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด ซึ่งนโยบายให้เสรีทางการนับถือศาสนาของจักรพรรดิองค์ก่อนได้ถูกยกเลิกไป พระองค์ยังทรงเป็นผู้มีปรีชาสามารถในการปกครองอย่างเข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ ซึ่งต่อมาภายหลังจากการสวรรคตของพระองค์เป็นจุดตกต่ำของจักรวรรดิโมกุล ซึ่งต่อมาได้ลดบทบาทความยิ่งใหญ่ลงในทวีปแห่งนี้อย่างรวดเร็ว
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม ==
A Short History of Pakistan, Dr. Ishtiaque Hussain Qureshi, University of Karachi Press.
Delhi, Khushwant Singh, Penguin USA, Open Market Ed edition, 5 February 2000. (ISBN 0-14-012619-8)
Muḥammad Bakhtāvar Khān. Mir'at al-'Alam: History of Emperor Awangzeb Alamgir. Trans. Sajida Alvi. Lahore: Idārah-ʾi Taḥqīqāt-i Pākistan, 1979.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2161
จักรพรรดิโมกุล
จักรวรรดิโมกุล
บทความเกี่ยวกับ ประวัติศาสตร์ ที่ยังไม่สมบูรณ์
จักรพรรดิหุมายูง

นะซีร์ อุดดีน มุฮัมมัด ฮุมายูน (نصیر الدین محمد همایون) หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิหุมายูง (हुमायूँ; ہمایوں; ราชสมภพ 7 มีนาคม ค.ศ. 1508 - สวรรคต 17 มกราคม ค.ศ. 1556) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา คือสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ ซึ่งปกครองอาณาจักรโมกุลอันกว้างขวางที่รวมถึงอัฟกานิสถาน, ปากีสถาน และอินเดียทางตอนเหนือในปัจจุบัน ทรงปกครองจักรวรรดิทั้งหมดสองช่วงคือ  ช่วงแรก ระหว่าง 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530 - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1540 และช่วงที่สอง ระหว่าง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1555 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 17 มกราคม ค.ศ. 1556 ซึ่งคล้ายกับกรณีของพระราชบิดาซึ่งเสียอาณาจักรในช่วงแรกของรัชสมัย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากราชวงศ์ซาฟาวิดแห่งเปอร์เซีย พระองค์สามารถเอาชนะกลับคืนได้กว้างขวางกว่าเดิม ในขณะที่สวรรคต จักรวรรดิโมกุลได้ขยายอาณาบริเวณกว่าหนึ่งล้านตารางกิโลเมตร
พระองค์ทรงครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในส่วนของอินเดียเมื่อปีค.ศ. 1530 ในขณะที่พระอนุชาต่างพระมารดา คือ คัมราน มีร์ซา (Kamran Mirza) ได้ปกครองคาบูล และละฮอร์ ซึ่งเป็นจักรวรรดิของพระราชบิดาทางตอนเหนือ สมเด็จพระจักรพรรดิหุมายูงขึ้นครองราชย์ในขณะที่มีพระชนมายุเพียง 22 พระชันษา ซึ่งในขณะนั้นยังไม่ค่อยเจนจัดด้านการปกครองอาณาจักรของพระองค์นัก
พระองค์เสียอาณาจักรโมกุลให้แก่เชอร์ชาห์สุรี (Sher Shah Suri) ขุนนางเชื้อสายอัฟกัน และในภายหลังได้อาณาจักรกลับคืนมาด้วยความช่วยเหลือของราชวงศ์เปอร์เซียในอีก 15 ปีต่อมา โดยหลังจากเสด็จกลับจากลี้ภัยในเปอร์เซียแล้วได้เกณฑ์เหล่าขุนนาง และคหบดีจากเปอร์เซีย ซึ่งเป็นจุดสำคัญที่ทำให้ธรรมเนียมในราชสำนักโมกุลนั้นได้รับอิทธิพลจากราชสำนักเปอร์เซีย รวมทั้งศิลปวัฒนธรรม สถาปัตยกรรม ภาษา และวรรณคดีอีกด้วย นอกจากนี้จะสังเกตได้ว่าในรัชสมัยของพระองค์ หลักศิลาจารึกต่าง ๆ นั้นได้ทำขึ้นเป็นภาษาเปอร์เซีย
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม ==
Persian and English text
Cambridge History of India, Vol. III & IV, "Turks and Afghan" and "The Mughal Period". (Cambridge) 1928
Muzaffar Alam & Sanjay Subrahmanyan (Eds.) The Mughal State 1526–1750 (Delhi) 1998
William Irvine The army of the Indian Moghuls. (London) 1902. (Last revised 1985)
Bamber Gasgoigne The Great Moghuls (London) 1971. (Last revised 1987)
Jos Gommans Mughal Warfare (London) 2002
Peter Jackson The Delhi Sultanate. A Political and Military History (Cambridge) 1999
John F. Richards The Mughal Empire (Cambridge) 1993
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2051
เสียชีวิตโดยอุบัติเหตุจากการตก
จักรพรรดิโมกุล
จักรวรรดิโมกุล