pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วงศ์ลิงลม

วงศ์ลิงลม (Lorisid; Kukang) เป็นวงศ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับไพรเมตวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Lorisidae (หรือ Loridae) สมาชิกในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี ประกอบไปด้วย ลิงลม หรือ นางอาย, ลิงลมเรียว, พอตโต, อังวานติโบ
==ลักษณะ==
ลักษณะของสัตว์ในวงศ์นี้  ถือเป็นไพรเมตขนาดเล็ก ลำตัวขนาดเท่าแมวบ้านหรือเล็กกว่า สีขนโดยปกติจะเป็นสีเทาหรือสีน้ำตาล สีเข้มที่ด้านข้างและด้านบนลำตัว มีดวงตากลมโตขนาดใหญ่ ใช้ประโยชน์ในการหากินในเวลากลางคืน ใบหน้ากลมแบน  ใบหูมีขนาดเล็กและมักจะซ่อนอยู่ในขน นิ้วหัวแม่มือและนิ้วต่าง ๆ สั้น นิ้วเท้าที่สองของขาหลังมีกรงเล็บที่เหมาะสำหรับการทำความสะอาดขน หางสั้นหรือจะหายไปอย่างสมบูรณ์ เมื่อโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 17-40 เซนติเมตร และมีน้ำหนักระหว่าง 0.3-2 กิโลกรัม ขึ้นอยู่กับชนิด มีฟันที่เขียนเป็นสูตรได้ คล้ายคลึงกับลีเมอร์: 
==วงจรชีวิต==
มีระยะเวลาการตั้งท้องนานสี่ถึงหกเดือนและให้ลูกเต็มที่สองตัว ลูกอ่อนจะเกาะอยู่กับหน้าท้องของแม่หรือรอในรังขณะที่แม่ไปหาอาหาร ใช้เวลาประมาณ 3-9 เดือนขึ้นอยู่กับชนิด หย่านมและโตเต็มวัยภายใน 10-18 เดือน มีอายุยืนได้ถึง 20 ปี
==พฤติกรรม==
เป็นสัตว์ที่ทรงตัวได้ดีบนต้นไม้ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน ปกติจะเคลื่อนไหวเชื่องช้า แต่จะเคลื่อนไหวได้เร็วมากในเวลากลางคืนเมื่อจะจับอาหาร ปกติเป็นสัตว์กินเนื้อเป็นหลัก โดยจับสัตว์เล็ก ๆ กินเป็นอาหารได้หลากหลาย ทั้งแมงและแมลงต่าง ๆ, นก, ไข่นกและลูกนก หรือแม้กระทั่งค้างคาว อาจมีกินยอดใบอ่อนของพืชหรือผลไม้ต่าง ๆ เป็นอาหารรองลงไปได้ด้วย โดยปกติเป็นสัตว์ที่หากินและอาศัยอยู่ตามลำพัง
พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบ หรือป่าเสื่อมโทรมของทวีปแอฟริกาตอนกลาง และในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในทวีปเอเชีย ในลิงลม หรือนางอาย ซึ่งพบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยังมีน้ำลายที่มีพิษร้ายแรงอีกต่างหาก โดยถือว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพียงจำพวกเดียวที่มีพิษ โดยพิษนี้มีลักษณะคล้ายน้ำมันที่ผลิตออกมาจากข้อศอก ลิงลมจะผสมน้ำมันนี้กับน้ำลายตัวเองเพื่อใช้ในการกัด ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ทราบถึงสาเหตุที่แท้จริงของการพิษนี้ ซึ่งเป็นไปได้ทั้งใช้เพื่อการป้องกันตัว, แย่งชิงคู่และอาณาเขต, ล่าอาหาร รวมถึงมีไว้เพื่อกำจัดปรสิตสิ่งรบกวนตามร่างกายอีกด้วย 
==การจำแนก==
ปัจจุบันแบ่งออกได้เป็น 5 สกุล 11 ชนิด  (พบในประเทศไทย 2 ชนิด)
อันดับ Primates
* อันดับย่อย Strepsirrhini: ไพรเมตที่ไม่ใช่ทาร์เซียร์
** อันดับฐาน Lemuriformes
*** วงศ์ใหญ่ Lemuroidea
*** วงศ์ใหญ่ Lorisoidea
**** วงศ์ Lorisidae
*****วงศ์ย่อย Perodicticinae
****** สกุล Arctocebus
******* อังวานติโบคาลาบาร์, Arctocebus calabarensis
******* อังวานติโบสีทอง, Arctocebus aureus
****** สกุล Perodicticus
******* พอตโต, Perodicticus potto
****** สกุล Pseudopotto
******* พอตโตแปลง, Pseudopotto martini
***** วงศ์ย่อย Lorinae
****** สกุล Loris
******* ลิงลมเรียวแดง, Loris tardigradus
******* ลิงลมเรียวเทา, Loris lydekkerianus
****** สกุล Nycticebus
******* Nycticebus bancanus
******* ลิงลมเหนือ, ลิงลมเบงกอล, Nycticebus bengalensis
******* Nycticebus borneanus
******* ลิงลมใต้, Nycticebus coucang
******* ลิงลมชวา, Nycticebus javanicus
******* Nycticebus kayan
******* †? Nycticebus linglom
******* ลิงลมบอร์เนียว, Nycticebus menagensis
******* ลิงลมแคระ, Nycticebus pygmaeus
**** วงศ์ Galagidae: กาลาโก
* อันดับย่อย Haplorrhini: ทาร์เซียร์, ลิง และเอป
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ลิงลมและกาลาโก
ลอริส

ลอริส (Loris) เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรหรืออันดับไพรเมตวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lorisinae จัดอยู่ในวงศ์ใหญ่ Lorisidae หรือลิงลม
สมาชิกในวงศ์ย่อยนี้ล้วนแต่เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบและป่าประเภทอื่น ๆ รวมถึงป่าเสื่อมโทรมหรือชายป่าใกล้กับชุมชนของมนุษย์ในภูมิภาคเอเชียใต้ เช่น อินเดีย, ศรีลังกา, ปากีสถาน, เนปาล จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในส่วนที่เป็นผื่นแผ่นดินใหญ่ และส่วนที่เป็นหมู่เกาะต่าง ๆ
เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน โดยใช้ชีวิตและหากินบนต้นไม้เป็นหลัก มีความสามารถปีนป่ายต้นไม้ในส่วนต่าง ๆ ได้เก่ง มีการทรงตัวที่ดีเยี่ยม มีลักษณะเด่นคือ มีดวงตาที่กลมโตขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจน ใช้สำหรับการมองในเวลากลางคืน เป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ แต่จะกินสัตว์เล็ก ๆ เช่น แมงหรือแมลงต่าง ๆ, สัตว์เลื้อยคลาน, ไข่นกหรือลูกนก หรือกระทั่งนกขนาดเล็กที่โตเต็มตัวหรือค้างคาว  หรือแม้กระทั่งทาก เป็นอาหารหลัก และจะกินพืช เช่น ยางไม้, ลูกไม้, ผลไม้, ใบไม้ เป็นอาหารรองลงไป
ลิงลมตัวเมียบางครั้งจะทิ้งลูกอ่อนไว้ในรังเมื่อออกไปหากิน สามารถผลิตพิษได้จากสารเคมีที่คล้ายน้ำมันที่หลั่งมาจากนิ้วมือและข้อศอกผสมกับน้ำลาย พิษนี้มีฤทธิ์ในการทำลายเนื้อเยื่อ แม้แต่ลิงลมวัยอ่อนหรือขนาดเล็กก็มีพิษนี้แล้ว แม้ปัจจุบันจะยังไม่ทราบเป็นที่แน่ชัดว่ามีไวส้เพื่ออะไร แต่ก็สามารถใช้ประโยชน์ได้หลากหลายทั้งเป็นการกำจัดปรสิตที่มาเกาะตามขน หรือป้องกันตัวจากสัตว์ใหญ่กว่า เช่น หมี หรืออุรังอุตังที่กินลิงลมเป็นอาหาร
==การจำแนก==
วงศ์ Lorisidae
* วงศ์ย่อย Perodicticinae
* วงศ์ย่อย Lorisinae
** สกุล Loris
*** ลิงลมเพรียวเทา, Loris lydekkerianus
**** ลิงลมเพรียวที่ราบสูง, L. lydekkerianus grandis
**** ลิงลมเพรียวมายชอร์, L. lydekkerianus lydekkerianus
**** ลิงลมเพรียวมาลาบาร์, L. lydekkerianus malabaricus
**** ลิงลมเพรียวเหนือ, L. lydekkerianus nordicus
*** ลิงลมเพรียวแดง, L. tardigradus
**** ลิงลมเพรียวที่แล้ง, L. tardigradus tardigradus
**** ลิงลมเพรียวต้นฮอร์ตัน, L. tardigradus nyctoceboides
** สกุล Nycticebus
*** Nycticebus bancanus
*** ลิงลมเหนือ, N. bengalensis
*** N. borneanus
*** ลิงลมใต้, N. coucang
*** ลิงลมชวา, N. javanicus
*** N. kayan
*** ลิงลมบอร์เนียว, N. menagensis
*** †? N. linglom (ฟอสซิล, ไมโอซีน)
*** ลิงลมแคระ, N. pygmaeus
==การเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง==

ลิงลม เป็นสัตว์ที่มีลักษณะน่ารักเหมือนตุ๊กตา กอรปกับการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้า จึงนิยมอย่างมากในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีผู้เผยแพร่คลิปวีดีโอลิงลมซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของตนผ่านทางยูทิวบ์ มีปริมาณผู้กดไลค์เป็นจำนวนมาก ทำให้กระแสความนิยมพุ่งขึ้นไปอีก แต่ลิงลมก็ถือว่าเป็นสัตว์ป่าที่มีกฎหมายคุ้มครอง โดยทุกชนิดอยู่ในภาวะที่เสี่ยงใกล้สูญพันธุ์ ลิงลมถือเป็นสัตว์ป่าชนิดต้น ๆ ที่มีการค้าขายกันในธุรกิจค้าสัตว์ป่า โดยมีแหล่งใหญ่อยู่ที่ตลาดนัดสวนจตุจักร ในกรุงเทพมหานคร และตลาดค้าสัตว์ป่าบนเกาะชวา และตลาดส่งออกที่สำคัญอยู่ที่ญี่ปุ่น, รัฐเซีย และสหรัฐอเมริกา โดยก่อนจะนำมาเลี้ยง ผู้ค้ามักจะทำการตัดเขี้ยวหรือฟันหน้าก่อนเพื่อมิให้ถูกกัดด้วยวิธีตัดเอาจากกรรไกรตัดเล็บหรือคีม ซึ่งวิธีการแบบนี้จะทำให้ยังเหลือรากฟันอยู่ ทำให้ลิงลมติดเชื้อหรือได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถกินอาหารได้ ลิงลมที่เกาะชวานับเป็นชนิดที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มากที่สุด ตัวที่ถูกตรวจยึดมาได้เมื่อนำเข้าสู่ศูนย์ฟื้นฟู แต่เมื่อปล่อยตัวเข้าสู่ป่า มีปริมาณเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่เอาชีวิตรอดได้  
==อ้างอิง==
ลิงลมและกาลาโก
วัฎจักรฮามิลตัน

ในการศึกษาทางด้านคณิตศาสตร์ของทฤษฎีกราฟ วัฏจักรฮามิลตันเป็นวิถีในกราฟมีทิศทางหรือกราฟไม่มีทิศทางที่ผ่านจุดยอดทุกจุดเพียงหนึ่งครั้ง วัฏจักรฮามิลตันเป็นวิถีฮามิลตันที่เป็นวัฏจักรนั่นเอง การพิจารณาว่ากราฟใดกราฟหนึ่งมีวัฎจักรฮามิลตันหรือไม่นั้นเป็นการแก้ไขปัญหาวิถีฮามิลตันซึ่งเป็นปัญหาเอ็นพีบริบูรณ์
วิถีฮามิลตันและวัฏจักรฮามิลตันได้รับการตั้งชื่อตามวิเลียม โรแวน ฮามิลตันผู้คิดค้นเกมไอโคเซียนซึ่งมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปริศนาของฮามิลตัน ทั้งนี้เป็นปริศนาที่เกี่ยวข้องกับการหาวัฏจักรฮามิลตันในทุกๆด้านของรูปทรงสิบสองหน้า ฮามิลตันแก้ไขปัญหานี้โดยใช้แคลคูลัสไอโคเซียนซึ่งเป็นโครงสร้างทางพีชคิตที่มีพื้นฐานมาจากรากของหนึ่ง ผลเฉลยของปัญหานี้ไม่สามารถนำมาใช้กับกรณีทั่วไปอื่นๆได้ ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าชื่อกล่าวนี้มีชื่อของฮามิลตันเขามาเกี่ยวข้องแต่วัฏจักรฮามิลตันนี้ได้รับการศึกษามาก่อนหน้านี้จากโทมัส เคิร์กแมน
==บทนิยาม==
วิถีฮามิลตันเป็นวิถีที่ผ่านจุดยอดแต่ละจุดเพียงหนึ่งครั้ง กราฟที่เชื่อมโยงแบบฮามิลตันคือกราฟที่มีวิถีฮามิลตันระหว่างจุดยอดสองจุดสำหรับจุดยอดทุกๆจุดในกราฟ
วัฏจักรฮามิลตันเป็นวัฏจักรที่ผ่านจุดยอดแต่ละจุดเพียงหนึ่งครั้ง (ยกเว้นจุดเริ่มต้และจุดสิ้นสุดซึ่งเป็นจุดเดียวกันและมีวัฏจักรผ่านสองคร้ง) กราฟที่มีวัฏจักรฮามิลตันเรียกว่ากราฟฮามิลตัน
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Euler tour and Hamilton cycles 
Computational problems in graph theory
NP-complete problems
Graph theory objects
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเบลเยียม

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเบลเยียม (België vrouwen nationale volleybalteam) เป็นตัวแทนของประเทศเบลเยียมในการแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติรวมถึงนัดกระชับมิตร ฉายาของพวกเธอคือเสือเหลือง
ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2014 รอบสุดท้าย ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ทีมชาติเบลเยียมจบอันดับที่ 6 และในการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2015 ทีมชาติเบลเยียมได้เป็นฝ่ายแพ้ทีมชาติไทย ที่ 3–1 เซต
==ผลงาน==
===วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก===
 ชนะเลิศ&nbsp;&nbsp; รองชนะเลิศ&nbsp;&nbsp; อันดับที่ 3&nbsp;&nbsp; อันดับที่ 4
===วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป===
 ชนะเลิศ&nbsp;&nbsp; รองชนะเลิศ&nbsp;&nbsp; อันดับที่ 3&nbsp;&nbsp; อันดับที่ 4
===วอลเลย์บอลยูโรเปียนลีก===
 ชนะเลิศ&nbsp;&nbsp; รองชนะเลิศ&nbsp;&nbsp; อันดับที่ 3&nbsp;&nbsp; อันดับที่ 4
==ดูเพิ่ม==
วอลเลย์บอลชายทีมชาติเบลเยียม
เบลเยียม
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติยูโกสลาเวีย

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติยูโกสลาเวีย (Женска одбојкашка репрезентација Југославије) เป็นตัวแทนของประเทศยูโกสลาเวีย
==รางวัล==
===โอลิมปิก===
1964-1988 -ไม่ผ่านการคัดเลือก
===วอลเลย์บอลชิงแชมป์===
1952-1990 -ไม่ผ่านการคัดเลือก
===วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป===
1949 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1950 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1951 —  เหรียญทองแดง
1955 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1958 — อันดับที่ 7
1963 — อันดับที่ 8
1967 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1971 — อันดับที่ 14
1975 — อันดับที่ 8
1977 — อันดับที่ 9
1979 — อันดับที่ 10
1981 — อันดับที่ 11
1983 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1985 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1987 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1989 — อันดับที่ 8
1991 — อันดับที่ 12
===เวิลด์คัพ===
1973-1991 - ไม่ผ่านการคัดเลือก
===เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์===
1975 —  เหรียญทอง
1979 —  เหรียญเงิน
1983 —  เหรียญทองแดง
1987 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
1991 — ไม่ผ่านการคัดเลือก
==อดีตผู้เล่นที่โดดเด่น==
==อ้างอิง==
ยูโกสลาเวีย
ถังอับเฉา

ถังอับเฉา (ballast tank) เป็นส่วนของท้องเรือหรือส่วนของฐานทุ่นลอย ที่ออกแบบไว้ให้สูบน้ำเข้าออกได้
เพื่อปรับจุดศูนย์ถ่วงให้เรือหรือทุ่นนั้นสามารถทรงตัวได้ดีขึ้น โดยเฉพาะในสภาพทะเลเปิด

ส่วนถังอับเฉาในเรือดำน้ำ จะไม่ได้มีหน้าที่ปรับจุดศูนย์ถ่วงเพียงอย่างเดียว แต่จะควบคุมการดำลง/ลอยขึ้น และระดับความลึกของเรือดำน้ำด้วย
โดยเมื่อต้องการจะดำลง ก็จะสูบน้ำเข้าถังอับเฉา จนตัวเรือมีความถ่วงจำเพาะมากกว่าน้ำรอบๆ ทำให้เรือจมลง
และเมื่อต้องการจะลอยขึ้น ก็จะไล่น้ำออกจะถังอับเฉาโดยใช้อากาศอัดมาแทนที่จนเรือมีความถ่วงจำเพาะน้อยกว่าน้ำ ทำให้เรือลอย
นอกจากจะใช้กับเรือแล้ว ยังมีการใช้ถังอับเฉาลักษณะคล้ายกันในส่วนฐานของแท่นขุดเจาะน้ำมันและกังหันลมแบบลอยทะเล เพื่อรักษาจุดศูนย์ถ่วงด้วย
==อ้างอิง==
เรือ
อุปกรณ์ลอยตัว
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติตรินิแดดและโตเบโก

วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติตรินิแดดและโตเบโก (Trinidad and Tobago women's national volleyball team) เป็นตัวแทนของประเทศตรินิแดดและโตเบโก
==รางวัล==
===วอลเลย์บอลชิงแชมป์นอร์เซกา===
2003 — อันดับที่ 7
2005 — อันดับที่ 8
2007 — อันดับที่ 8
2009 — อันดับที่ 8
2011 — อันดับที่ 7
2013 — อันดับที่ 6
===แพน-อเมริกันคัพ===
2007 — อันดับที่ 12
2008 — อันดับที่ 12
2009 — อันดับที่ 10
2010 — อันดับที่ 10
2011 — อันดับที่ 10
2012 — อันดับที่ 10
2013 — อันดับที่ 10
===วอเลย์บอลชิงแชมป์โลก===
2018- อันดับที่21
==อ้างอิง==
นอร์เซกา
ตรินิแดดและโตเบโก
วอลเลย์บอลหญิงในกีฬามหาวิทยาลัยโลก 2013

ทัวร์นาเมนต์ววอลเลย์บอลหญิงในกีฬามหาวิทยาลัยโลก 2013 จัดขึ้นระหว่าง 8–15 กรกฎาคม ในคาซาน ประเทศรัสเซีย
==รอบคัดเลือก==
การจับฉลากเป็นดังนี้:
===กลุ่ม A===
|}
|}
===กลุ่ม B===
|}
|}
===กลุ่ม C===
|}
|}
===กลุ่ม D===
|}
|}
==รอบแบ่งกลุ่ม==
===รอบก่อนรองชนะเลิศ===
====รอบชิงอันดับ 9–15====
|}
===รอบรองชนะเลิศ===
====รอบชิงอันดับ 9–15====
|}
====รอบชิงอันดับ 9–12====
|}
====รอบชิงอันดับ 5th–8th====
|}
===รอบสุดท้าย===
====รอบชิงอันดับ 13====
|}
====รอบชิงอันดับ 11====
|}
====รอบชิงอันดับ 9====
|}
====รอบชิงอันดับ 7====
|}
====รอบชิงอันดับ 5====
|}
==รองชิงชนะเลิศ==
===รอบ 8 ทีมสุดท้าย===
|}
===รอบรองชนะเลิศ===
|}
===รอบชิงอันดับ 3===
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==รางวัล==
ผู้เล่นทรงคุณค่า
*
เซ็ตยอดเยี่ยม
*
ทำคะแนนยอดเยี่ยม
*
Best Spiker
*
เสิร์ฟยอดเยี่ยม
*
บล็อกยอดเยี่ยม
*
รับตบยอดเยี่ยม
*
ขุดยอดเยี่ยม
*
==อ้างอิง==
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2556
คะแนนเสียงข้างมาก

คะแนนเสียงข้างมาก (majority) หรือ (simple majority) ประกอบด้วยสมาชิกเกินกึ่งหนึ่งของสมาชิกทั้งหมด เปรียบได้กับคะแนนเสียงที่เหนือกว่า (plurality) ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยที่ใหญ่กว่ากลุ่มย่อยอื่นที่พิจารณาทั้งหมด คือ คะแนนเสียงที่เหนือกว่าไม่จำเป็นต้องเป็นคะแนนเสียงข้างมาก เพราะสมาชิกของคะแนนเสียงที่เหนือกว่าอาจประกอบด้วยสมาชิกน้อยกว่ากึ่งหนึ่งของสมาชิกทั้งหมด
คะแนนเสียงข้างมากอาจเรียกเป็นคะแนนเสียงข้างมากปรกติ ซึ่งต่างจากฝ่ายข้างมากประเภทอื่น เช่น คะแนนเสียงข้างมากทั้งหมด (overall majority) ในระบบรัฐสภา ซึ่งคือ ผลต่างของสมาชิกสภานิติบัญญัติระหว่างรัฐบาลกับฝ่ายค้าน คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด คือ คะแนนเสียงข้างมากของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งหมด ไม่ใช่เฉพาะผู้ที่มาใช้สิทธิ์เลือกตั้ง และคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (supermajority) ซึ่งเป็นคะแนนเสียงข้างมากที่ใหญ่กว่าคะแนนเสียงข้างมากปรกติ
== อ้างอิง ==
การเลือกตั้ง
ทฤษฎีการออกเสียงลงคะแนน
ศิลาวรรณ อินต๊ะมี

ศิลาวรรณ อินต๊ะมี  เป็นนักกีฬาฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย โดยในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 เธอเป็นหนึ่งในฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยที่สามารถสร้างประวัติศาสตร์พาทีมเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง 2015 ที่ประเทศแคนาดาได้สำเร็จ
== ประวัติ ==
ศิลาวรรณ อินต๊ะมี เป็นบุคคลจากอำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ เธอชอบเล่นกีฬาตั้งแต่วัยเด็ก ที่ซึ่งเล่นได้ดีเกือบทุกชนิด และกีฬาที่เธอชอบที่สุดคือฟุตบอล โดยศิลาวรรณในช่วงนั้นได้เข้าศึกษาระดับชั้นประถมและมัธยมต้นที่โรงเรียนวัดห้วยทราย
เมื่ออายุได้ 12 ปี เธอได้เริ่มฝึกฟุตบอลอย่างจริงจังหลังเลิกเรียน ทั้งจากผู้ฝึกสอน และจากการถ่ายทอดสดฟุตบอลต่างประเทศ จากนั้น เธอได้รับเลือกเป็นนักฟุตบอลเยาวชนหญิงของจังหวัดเชียงใหม่ โดยได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเยาวชนและกีฬานักเรียนนักศึกษา ก่อนที่จะได้รับการทาบทามสู่โรงเรียนกีฬา จังหวัดชลบุรี หลังจากนั้น เธอได้ฝึกพัฒนาฝีเท้าอย่างต่อเนื่อง และเพียง 1 ปี ศิลาวรรณก็ได้รับเลือกให้เข้าร่วมฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปีได้สำเร็จ โดยได้เป็นตัวหลักของทีมเมื่ออายุ 19 ปี กระทั่งได้รับเลือกเข้าร่วมทีมฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยชุดใหญ่ในเวลาต่อมา
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ศิลาวรรณเคยได้รับการทาบทามให้เข้าร่วมทีมสโมสรฟุตบอลสเปรันซาโอซะกะ-ทะกะสึกิ ที่ประเทศญี่ปุ่น แต่แม้จะได้รับเลือก เธอก็ไม่ได้เข้าร่วมทีมในปีดังกล่าว เนื่องด้วยทางผู้ฝึกสอนต้องการให้รอไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมอีก 2 คน
วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ในการแข่งขันฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014 ศิลาวรรณได้เป็นหนึ่งในผู้เล่นตัวจริงให้แก่ทีมชาติไทยเมื่อครั้งที่พบกับฟุตบอลหญิงทีมชาติเวียดนาม ในรอบเพลย์ออฟชิงอันดับ 5 ที่ซึ่งทีมของเธอได้เป็นฝ่ายชนะจากการแข่งขันนัดดังกล่าว
== ชีวิตส่วนตัว ==
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอกำลังคบหากับนักฟุตบอลหญิงเช่นเดียวกัน แต่ไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม และไม่พร้อมเปิดตัวแต่อย่างใด
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
อะยุ นะกะดะ - กองกลางฟุตบอลหญิงชาวญี่ปุ่น
ชิม ซอ-ย็อน - กองกลางและกองหลังฟุตบอลหญิงชาวเกาหลีใต้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติ ศิลาวรรณ อินต๊ะมี
นักฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย
นักฟุตบอลหญิงชาวไทย
กองกลางฟุตบอล
บุคคลจากจังหวัดเชียงใหม่
นักฟุตบอลชาวไทยที่มีความหลากหลายทางเพศ
ผู้เล่นในไทยวีเมนส์ลีก
ผู้เล่นในฟุตบอลโลกหญิง 2015
ผู้เล่นในฟุตบอลโลกหญิง 2019
หญิงรักร่วมเพศชาวไทย
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลหญิงสมาคมกีฬาฟุตบอลจังหวัดชลบุรี
ขนมกุยช่าย

ขนมกุยช่าย  (韭菜粿; แต้จิ๋ว: กุยไช่ก้วย; จีนกลาง: จิ่วไชกั่ว) หรือที่เขตอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรีเรียก ช่วยปั้น  เป็นขนมประเภทแป้งของชาวจีนแต้จิ๋วชนิดหนึ่ง  ตัวแป้งทำจากแป้งข้าวเจ้าผสมแป้งมัน ไส้ทำจากกุยช่ายเขียว ขนมกุยช่ายของชาวจีนแต้จิ๋วจะหมายถึงชนิดที่ไส้ทำจากกุยช่ายเท่านั้น ส่วนในไทย ขนมกุยช่ายที่ทำจากแป้งอย่างเดียวกันแต่เปลี่ยนไส้เป็นแบบอื่น เช่น ไส้เผือก ไส้หน่อไม้ ไส้มันแกว ล้วนเรียกว่าขนมกุยช่าย กุยช่ายแบบจีนนั้นมีแบบที่เป็นติ่มซำ ซึ่งทำชิ้นเล็ก แป้งใช้แป้งตังหมิ่นซึ่งเป็นแป้งสาลีที่นำกลูเต็นออกแล้วแทนแป้งข้าวเจ้า มีทั้งแบบนึ่งและทอด ถ้าทอดจะเรียกว่า ขนมกุยช่ายทอด อีกแบบหนึ่งเป็นขนมกุยช่ายแบบแต้จิ๋วที่มีขนาดใหญ่กว่า

สำหรับขนมกุยช่ายที่เป็นที่นิยมในไทย มี 3 แบบ คือ ขนมกุยช่ายแบบแต้จิ๋ว ที่ทำเป็นก้อนขนาดใหญ่ ขนมกุยช่ายแบบถาด ที่ใส่กุยช่ายกวนไปพร้อมแป้งแล้วนึ่งให้สุก และขนมกุยช่ายปากหม้อหรือขนมกุยช่ายแป้งสด ซึ่งใช้แป้งแบบข้าวเกรียบปากหม้อ แต่เปลี่ยนไส้เป็นขนมกุยช่ายผัดแทน
ขนมกุยช่ายโดยทั่วไปเนื้อแป้งจะเป็นสีขาว หากใช้ในงานเทศกาลหรือไหว้เจ้าต่าง ๆ เนื้อแป้งจะเป็นสีชมพูหรือแดงเรื่อ ๆ 
โดยสถานที่ ๆ ขึ้นชื่อเรื่องขนมกุยช่ายอร่อยนั้นคือ ตลาดพลู ในเขตธนบุรี สันนิษฐานว่าเข้ามาสู่ประเทศไทยในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 และแพร่หลายโดยทั่วไปหลังสงครามโลกครั้งที่สอง 
== อ้างอิง ==
อาหารข้างถนน
อาหารว่าง
ติ่มซำ
รังดา

รังดา (Rangda) เป็นราชินีปีศาจตามความเชื่อของชาวบาหลี นางมีลูกสมุนเป็นแม่มดปีศาจ เป็นตัวแทนแห่งความชั่วร้าย ต่อสู้กับบารงซึ่งเป็นตัวแทนแห่งความดี ด้วยคติดังกล่าวได้กลายเป็นการแสดงระบำบารง การร่ายรำนี้แสดงถึงการต่อสู้กันระหว่างบารงกับรังดา เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ชั่วนิรันดร์ระหว่างกับความดีและความชั่ว คำว่า "รังดา" เป็นคำชวาแปลว่า "หญิงม่าย"
ในตำนานกล่าวว่าเดิมนางรังดาคือพระนางมเหนทรทัตตะมารดาของพระเจ้าแอร์ลังกา ผู้สร้างอาณาจักรดาหาบนเกาะชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 17 – 18 พระนางเป็นผู้นิยมเวทมนตร์ตันตระแบบฝ่ายซ้าย ทำให้สวามีของพระนาง ผู้เป็นบิดาของพระเจ้าแอร์ลังคะ ขับไล่นางเข้าป่า และหาพระมเหสีใหม่ โดยพระเจ้าแอร์ลังกามิได้ขัดขวาง ทำให้พระนางผูกใจเจ็บและทำลายกรุงดาหาโดยรวบรวมศิษย์ที่เป็นสตรีมาทำพิธีบูชาเจ้าแม่กาลี แล้วร่ายมนต์สาปแช่งทำให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บจนกรุงดาหาสาบสูญไป
ในปัจจุบันเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่เป็นเภทภัยขึ้นในเกาะบาหลี เช่น โรคระบาด ชาวบาหลีจะทำพิธีทรงเจ้าแม่รังดา โดยให้เจ้าแม่รังดามาเผชิญหน้ากับบารง ในตอนท้ายเด็กหนุ่มที่เข้าทรงบารงจะถือกริชไปแทงนางรังดา นางรังดาจะร่ายมนต์ให้กริชกลับไปแทงเด็กหนุ่มเหล่านั้น แต่แทงไม่เข้าด้วยอำนาจของบาโรง
== อ้างอิง ==
ไมเคิล ไรท์. ฝรั่งคลั่งผี. กทม. มติชน. 2550. หน้า 14 – 15
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Bali tourism information on Rangda and her stories
Soft Minded Men 
ปรัมปราวิทยาชาวบาหลี
ประเทศอินโดนีเซีย
หลี่จงถังเยฺว่

หลี่จงถังเยฺว่ (; "เพลงหลี่ จงถัง") เป็นเพลงประจำชาติอย่างกึ่งเป็นทางการเพลงแรกของประเทศจีน หลี่ หงจาง (李鴻章) ประพันธ์ขึ้นใน ค.ศ. 1896 ช่วงราชวงศ์ชิง ทั้งยังใช้เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีของราชวงศ์ชิงด้วย
== ประวัติ ==
รัชศกกวังซฺวี่ (光绪) ปีที่ 22 (ตรงกับ ค.ศ. 1896) หลี่ หงจาง ซึ่งควบตำแหน่งจื๋อลี่จ่งตู (直隸總督; "ผู้ว่าจื๋อลี่") และเป่ย์หยางทงชางต้าเฉิน (北洋通商大臣; "ขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายพาณิชย์เป่ย์หยาง") เดินทางเยือนยุโรปตะวันตกกับรัสเซียอย่างเป็นทางการ ประเทศทั้งสองขอทราบเพลงประจำชาติจีนเพื่อจะได้บรรเลงในงานต้อนรับ หลี่ หงจาง จึงเอาบทกวีที่หวัง เจี้ยน (王建) ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ถังมาดัดแปลงใช้ในงานดังกล่าว
==เนื้อร้อง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เพลงสรรเสริญพระบารมี
เพลงชาติจีน
สัญลักษณ์ของประเทศจีน
ราชวงศ์ชิง
เพลงจีน
เพลงภาษาจีน
ซ่งหลงฉี

ซ่งหลงฉี (; "ชมธงมังกร") เป็นเพลงชาติอย่างกึ่งเป็นทางการของประเทศจีน ทั้งเป็นเพลงประจำกองทัพและเพลงสรรเสริญพระบารมี
==ความเป็นมา==
รัชศกกวังซฺวี่ (光绪) ปีที่ 32 (ตรงกับ ค.ศ. 1906) มีการยุบกองทัพราชวงศ์ชิง และประพันธ์เพลงนี้ขึ้นเป็นเพลงชาติชั่วคราว
==เนื้อร้อง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เพลงสรรเสริญพระบารมี
เพลงชาติจีน
สัญลักษณ์ของประเทศจีน
ราชวงศ์ชิง
เพลงจีน
ฮะเก๋า

ฮะเก๋า (Ha gow; 蝦餃; พินอิน: xiā jiǎo; ความหมาย: "เกี๊ยวกุ้ง") เป็นอาหารว่างประเภทติ่มซำของจีน นิยมเสิร์ฟพร้อมกับ sieu mai
== ลักษณะ ==
ตัวแป้งทำจากแป้งตังหมิ่นผสมแป้งมันที่ทำจากมันสำปะหลังหรือมันฝรั่ง เมื่อสุกจะเหนียวและใส มองเห็นไส้ด้านใน จัดเป็นติ่มซำที่ต้องใช้ฝีมือในการทำชนิดหนึ่ง
== ชื่ออื่น ==
ฮะเก๋า ที่จังหวัดตรัง ทางภาคใต้ของไทย ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ ขึ้นชื่อเรื่องติ่มซำจะไม่เรียกว่า ฮะเก๋า แต่จะเรียกว่า "จีบขาว" ขณะที่ขนมจีบจะเรียกว่า "จีบเหลือง"
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ติ่มซำ
ฝั่นโก๋

ฝั่นโก๋ (Fun guo 粉粿 พินอิน: fěn guǒ ความหมาย "ขนมแป้ง" หรือ Chaozhou fun guo) เป็นอาหารจีนประเภทติ่มซำชนิดหนึ่ง แป้งทำจากแป้งตังหมิ่นผสมแป้งมันเช่นเดียวกับฮะเก๋า แต่แป้งบางกว่า และปั้นเป็นทรงพระจันทร์เสี้ยว ไส้เป็นหมูสับผสมผัก ถ้าเป็นฝั่นโก๋แต้จิ๋ว ไส้จะเป็นผักกาดดองผสมหน่อไม้
== อ้างอิง ==
ติ่มซำห้องแถวเป็นอาชีพ. กทม. แสงแดด. 2556
ติ่มซำ
เผือกทอดสอดไส้

เผือกทอดหรือเผือกทอดสอดไส้ เป็นอาหารว่างของจีนประเภทติ่มซำยอดนิยมชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งตังหมิ่นผสมกับเผือกนึ่งบด ห่อไส้ที่ทำจากหมูสับ ไก่ กุ้ง  เป็นติ่มซำมาตรฐานในภัตตาคารในฮ่องกง ตัวแป้งจะผสมแอมโมเนียลงไปด้วย เพื่อให้เกิดการแตกตัวเวลานำไปทอดในอุณหภูมิที่พอเหมาะ โรงแรมในไทยนิยมเสิร์ฟคู่กับน้ำจิ้มบ๊วยหวาน
ในไทยมีอาหารอีกชนิดหนึ่งเรียกเผือกทอดเช่นกันซึ่งจะหั่นเผือกเป็นชิ้นใหญ่แล้วชุบแป้งทอดแบบเดียวกับกล้วยทอดหรือจำปาดะทอดซึ่งไม่ใช่ติ่มซำ
== อ้างอิง ==
ติ่มซำ
อาหารทอดในน้ำมันท่วม
ซาลาเปาหน้าแตก

ซาลาเปาหน้าแตก (Cha siu bao หรือ char siu bao) เป็นซาลาเปาแบบกวางตุ้ง ไส้ที่นิยมเป็นไส้หมูแดง จัดเป็นติ่มซำชนิดหนึ่ง บางครั้งขายเป็นขนมอบในจีน
==ในอาหารจีนกวางตุ้ง==
ซาลาเปาหน้าแตกนี้ใกล้เคียงกับซาลาเปาแบบนึ่ง แต่ซาลาเปาหน้าแตกจะใช้ทั้งยีสต์และผงฟู ทำให้มีเนื้อนุ่มฟูมากกว่า
== อ้างอิง ==
ติ่มซำ
อาหารจากเนื้อหมู
อี จง-ซ็อก

อี จง-ซ็อก (이종석; เกิด 14 กันยายน ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวเกาหลีใต้ เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อ ค.ศ. 2005 ในฐานะนายแบบ เขายังเดินแบบให้กับโซลแฟชันวีก และกลายเป็นนายแบบที่อายุน้อยที่สุดที่ได้เดินแบบให้กับงานดังกล่าว เริ่มอาชีพนักแสดงใน ค.ศ. 2010 เขายังได้รับบทนำในละครเรื่อง โรงเรียนหัวใจใส (2012) โดยเริ่มเป็นที่รู้จักจากการแสดงในละครเรื่อง ไอแคนเฮียร์ยัวร์วอยซ์ (2013) และได้รับความนิยมในละครอีกหลายเรื่อง เช่น Doctor Stranger (2014), พิน็อกคิโอ รักนี้หัวใจไม่โกหก (2014), W รักข้ามมิติ (2016), ลิขิตฝันฉันและเธอ (2017) และ ลุ้นรักฉบับโบนัส (2019)
== ชีวิตส่วนตัว ==
อีเป็นเพื่อนสนิทกับเพื่อนนายแบบและนักแสดงร่วมจาก โรงเรียนหัวใจใส คิม อู-บิน ซึ่งพวกเขารู้จักกันตั้งแต่สมัยเป็นนายแบบ
เขาเป็นเจ้าของร้านกาแฟชื่อ 89Mansion ซึ่งได้ปิดกิจการถาวรในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2020 เนื่องจากผลกระทบของการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศเกาหลีใต้
=== ความสัมพันธ์ ===
ในวันเสาร์ที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ต้นสังกัดของอีได้ยืนยันความสัมพันธ์ของเขากับนักร้อง-นักแสดงและนักแต่งเพลงไอยู ต้นสังกัดของไอยูก็ยืนยันความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ซึ่งเริ่มต้นเมื่อสี่เดือนก่อนการประกาศอย่างเป็นทางการ
==ผลงานการแสดง==
===ภาพยนตร์===
===ละครโทรทัศน์===
=== ละครเว็บ ===
===รายการทางโทรทัศน์===
===มิวสิกวิดีโอ===
== อ้างอิง ==
นักแสดงเกาหลีใต้
บุคคลจากโซล
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ศิลปินสังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์
บุคคลจากยงอิน
เหลืองสยาม

เหลืองสยาม'   Hemsl. เป็นพืชมีดอกในสกุล Lysimachia'' วงศ์ Primulaceae หรือวงศ์ Myrsinaceae เป็นไม้ล้มลุก ลำต้นทอดเลื้อย มีขนยาว มีรากตามข้อ  ใบเดี่ยว มีขน ดอกออกเป็นช่อ ก้านดอกสั้น ผลแห้งแตก ลักษณะกลม กระจายพันธุ์ในอินเดีย เนปาล ภูฏาน จีนตอนใต้ พม่า เวียดนาม ในไทยพบที่เชียงใหม่ ในพืชชนิดนี้มี O-methylated flavonol syringetin
ไฟล์:Gardenology.org-IMG 2778 rbgs11jan.jpg|cv. 'Outback Sunset'
==อ้างอิง==
วงศ์ข้าวสารหลวง
ไกรทอง (พืช)

ไกรทอง หรือหุนไห้ ชื่ออื่นๆคือ แก่นแดง เข็ดมูล เจตมูล (ปราจีนบุรี) ต๋านฮ้วนเป็ด (เชียงใหม่) พิกุลทอง (ประจวบคีรีขันธ์) กระดูกอึ่ง  (Miq.) Kurz อยู่ในวงศ์ Erythroxylaceae เป็นไม้พุ่มไม่ผลัดใบ ลำต้นกลม มีรอยแผลของหูใบ เกือบรอบกิ่ง เปลือกเรียบสีน้ำตาล เป็นร่องตามยาว เปลือกในสีเหลืองแกมน้ำตาล ไม่มีขน ใบเดี่ยว ด้านบนเนื้อใบหนาเกลี้ยงเป็นมัน ด้านล่างเกลี้ยง ขอบใบเรียบ ใบรูปสามเหลี่ยมถึงรูปใบหอก ดอกขนาดเล็ก ออกเป็นช่อกระจุก สีขาวอมเขียวอ่อน มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ผลอ่อนสีเขียว ผลสุกมีสีเหลืองหรือแดง เป็นมัน เมล็ดแบนโค้ง
== การใช้ประโยชน์ ==
ยอดอ่อน ใบ กินกับลาบหรือน้ำพริก ทางจังหวัดอุบลราชธานี  รากใช้รักษาโรคไตพิการ บำรุงน้ำนม แก้ผิดสำแดง เปลือก ใช้เป็นส่วนผสมเครื่องยาบำรุงกำลังร่างกาย และใช้เบื่อปลา ในฟิลิปปินส์ใช้ใบเบื่อปลาเช่นกัน
== อ้างอิง ==
ฐานข้อมูลสมุนไพร หุนไห้
วงศ์โคคา
พืชที่รับประทานได้
สมุนไพร
วงศ์โคคา

วงศ์โคคา หรือ Erythroxylaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่ประกอบด้วยสมาชิก 4  สกุลและประมาณ 240 สปีชีส์  พืชที่เป็นที่รู้จักดีของวงศ์นี้คือโคคา ซึ่งใช้ผลิตสารเสพติดที่เรียกโคเคน
==อ้างอิง==
วงศ์โคคา
หวายขม

หวายขม  เป็นหวายกอ ลำต้นค่อนข้างเล็ก กาบหุ้มลำต้นมีหนามปกคลุมเป็นแถบสีดำมันวาว ปลายหนามเป็นขน พบได้ทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ในการผูกมัด จักสานตะกร้า ทำเครื่องมือดักปลาและดักสัตว์
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 6: หวาย. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 106
สกุลหวาย
พืชที่ใช้ทำของใช้
หวายขี้เหร่

หวายขี้เหร่   เป็นหวายกอขนาดกลาง มีมือเกาะ โคนก้านใบบวมงอคล้ายหัวเข่า มีหนามสีทึบปกคลุมหนาแน่นพบในไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์และจักสานตะกร้า
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 6: หวาย. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 105
สกุลหวาย
พืชที่ใช้ทำของใช้
โปรงแดง

โปรงแดง   อยู่ในวงศ์ Rhizophoraceae ลำต้นสูง ตรง มีรากค้ำยันสั้น ถ้าขึ้นในบริเวณที่ชื้นจะมีรากอากาศ กิ่งมีลักษณะโป่งพองตามข้อเห็นชัดเจน ใบเดี่ยว เหนียวคล้ายหนัง ผิวใบเป็นมัน ดอกช่อ ผลรูปไข่เนื้อนุ่ม กลีบเลี้ยงติดทน เมล็ดงอกตั้งแต่อยู่บนต้น ลำต้นใต้ใบเลี้ยงทรงกระบอก โผล่ออกจากผลตั้งแต่อยู่บนต้น
โปรงแดงมีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่แอฟริกา อินเดีย จนถึงออสเตรเลีย มีแทนนิน ใช้ฟอกหนังได้เช่นเดียวกับโปรงขาว เปลือกและน้ำยางให้สารสีแดงและดำ ใช้ในการทำผ้าบาติก ใช้ย้อมฝาดแห อวน และเสื่อ ในเปลือกลำต้นมีแทนนิน 20 – 40% เปลือกให้สีย้อมสีน้ำตาล เมื่อผสมกับครามจะให้สีออกดำหรือม่วง
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 3: พืชให้สีย้อมและแทนนิน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 75 – 79
วงศ์โกงกาง
พืชให้สีย้อม
ไม้ป่าชายเลน