pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อักษรชาห์มุขี

ชาห์มุขี (, ਸ਼ਾਹਮੁਖੀ|lit=จากพระโอษฐ์ของชาห์|label=อักษรคุรมุขี) เป็นอักษรเปอร์เซีย-อาหรับดัดแปลงที่มุสลิมชาวปัญจาบ (โดยหลักอยู่ในแคว้นปัญจาบ) ใช้เขียนภาษาปัญจาบ โดยทั่วไปเขียนด้วยแบบอักษรแนสแทอ์ลีก ซึ่งภาษาอูรดูก็ใช้แบบอักษรนี้ด้วย อักษรเปอร์เซีย-อาหรับเป็นหนึ่งในสองอักษรที่ใช้เขียนภาษาปัญจาบ ส่วนอีกอักษรหนึ่งคืออักษรคุรมุขีที่ชาวซิกข์และฮินดูในรัฐปัญจาบใช้
อักษรชาห์มุขีเขียนจากขวาไปซ้าย ในขณะที่อักษรคุรมุขีเขียนจากซ้ายไปขวา
อักษรชาห์มุขีใช้ครั้งแรกโดยกวีที่นับถือลัทธิศูฟีในปัญจาบ และกลายเป็ระบบการเขียนตามแบบแผนของมุสลิมในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน หลังการขีดเส้นแบ่งอินเดีย ในขณะที่ชาวฮินดูและซิกข์ส่วนใหญ่ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ใช้อักษรคุรมุขีหรือเทวนาครีในการเขียนภาษาปัญจาบ
==ชุดตัวอักษร==
=== เครื่องหมายเสริมสัทอักษรสระ ===
ถึงแม้ว่าปกติจะไม่เขียนเครื่องหมายและกล่าวถึงเฉพาะโดยนัย อักษรชาห์มุขีมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรจากภาษาอาหรับ เหมือนกันภาษาอูรดู เพื่อแสดงสระสั้น
=== พยัญชนะ ===
ไม่มีศัพท์ภาษาปัญจาบใดที่เริ่มต้นด้วย ں, ھ, ڑ หรือ ے
(waddi ye) พบเฉพาะในตำแหน่งท้าย เมื่อมีรูปเขียนที่ออกเสียงเป็น e (ਏ) หรือ æ (ਐ) และอยู่ในตำแหน่งต้นหรือกลาง จะเขียนในรูป  แทน
รูปสระแบ่งได้ดังนี้:
== ภาพ ==
==ดูเพิ่ม==
อักษรคุรมุขี
อักษรซะราอีกี
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Shahmukhi to Gurmukhi Transliteration System: A Corpus based Approach
The Western Panjabi Alphabet 
Learn Shahmukhi
Likhari in Shahmukhi
Kalam-e-Baba Nanak
Punjabi and Punjab
E-Book on Gurmukhi and Shahmukhi
PDF on Gurmukhi and Shahmukhi 
อักษรอาหรับ
ภาษาปัญจาบ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น (22 มีนาคม พ.ศ. 2333 – 14 กันยายน พ.ศ. 2412) พระราชธิดาพระองค์ที่ 6 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่
==พระประวัติ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ เมื่อวันจันทร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2332 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2333) มีพระโสทรอนุชา 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม
พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงรับว่าราชการพนักงานพระภูษา ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เจ้ายี่สุ่นเป็นผู้ถวายพระแส้หางช้างเผือก ระหว่างทรงเฉลิมพระมหามนเทียร ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 5 ว่า
"...ครั้นได้เวลาพระฤกษ์เฉลิมพระมหามนเทียร จึงเสด็จมายังพระที่นั่งไพศาลทักษิณ แล้วเสด็จขึ้นพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน ทรงโปรยดอกพิกุลทองพิกุลเงินไปตามทางมีนางเชิญเครื่องราชูปโภคตามเสด็จ แล้วมีนางเชื้อพระวงศ์ อุ้มวิลา ๑ เชิญศิลาบด ๑ เชิญพานผลฟักเขียว ๑ เชิญพานพลข้าวเปลือก ๒ เชิญพานถั่ว ๑ เชิญพานงา ๑ ที่เชิงบันไดพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน มีนางชำระพระบาท ๒ คน ครั้นเสด็จถึงในที่ทรงเปลื้องฉลองพระองค์ครุย และทรงจุดเทียนนมัสการ แล้วเสด็จขึ้นพระแท่นที่บรรทม พระองค์เจ้าปุกถวายดอกหมากทำด้วยทองคำหนัก ๕ ตำลึง พระองค์เจ้ายี่สุ่นถวายพระแส้หางช้างเผือก ท้าวทรงกันดาล (ศรี) ถวายลูกกุญแจ ทรงรับวางไว้ข้างที่ แล้วทรงเอนพระองค์ลงบรรทมเหนือพระแท่นที่โดยทักษิณปรัศว์เบื้องขวาเป็นพระฤกษ์ และพระเจ้าราชวรวงศเธอพระองค์เจ้าลม่อมถวายพระพรก่อน แล้วพระบรมวงศานุวงศทั้งนั้นถวายพระพรต่อภายหลัง และชาวประโคมดุริยางคดนตรีก็ประโคมขึ้นพร้อมกัน..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเวลาเกือบ 2 ปีเศษ ตั้งแต่ พ.ศ. 2409 ต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพลับ พระปิตุจฉา ตราบจนสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันอังคารที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2412 สิริพระชันษา 79 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2413
== พระอิสริยยศ ==
22 มีนาคม พ.ศ. 2332 – พ.ศ. 2349 : หม่อมเจ้ายี่สุ่น
พ.ศ. 2349 – 7 กันยายน พ.ศ. 2352 : พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
7 กันยายน พ.ศ. 2352 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 : พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 – 2 เมษายน พ.ศ. 2394 : พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
2 เมษายน พ.ศ. 2394 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 : พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 – 14 กันยายน พ.ศ. 2412 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
== อ้างอิง ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2
พระองค์เจ้าหญิง
พระราชธิดาในรัชกาลที่ 2
พระกุลเชษฐ์ในราชวงศ์จักรี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา หรือ พระองค์เจ้าบุพภาวดี หรือออกพระนามว่า เจ้าครอกบุปผา (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2364) พระราชธิดาพระองค์ที่ 9 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี
==พระประวัติ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา ประสูติเมื่อพ.ศ. 2334 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี ธิดาเจ้าพระยาศรีธรรมาธิราช (บุญรอด บุณยรัตพันธุ์) มีพระเชษฐภคินีร่วมเจ้าจอมมารดา 1 พระองค์คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรจั่น พระองค์ประสูติในขณะที่พระราชบิดายังดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร เมื่อแรกประสูติจึงดำรงพระยศเป็น หม่อมเจ้าบุบผา หลังจากพระราชบิดาได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลแล้วจึงเลื่อนเป็น พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าบุบผา เมื่อพระราชบิดาครองราชย์จึงได้เลื่อนเป็น พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าบุบผา
ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าบุบผาทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2 เรื่องสร้างสวนขวา ว่า
"...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระองค์เจ้าบุบผา ๑...  รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2364 พระชันษา 31 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดระฆังโฆสิตาราม วันพุธที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2364 พระอัฐิบรรจุไว้ที่หอพระนาก ที่วิมานพระอัฐิ บนพระเบญจาชั้นที่ 3
== พระอิสริยยศ ==
หม่อมเจ้าบุบผา (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2349)
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าบุบผา (พ.ศ. 2349 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าบุบผา (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - พ.ศ. 2364)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา (พระนามหลังการสิ้นพระชนม์)
== พงศาวลี ==
== อ้างอิง ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2
พระองค์เจ้า
พระราชธิดาในรัชกาลที่ 2
สกุลบุณยรัตพันธุ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2386) พระราชธิดาพระองค์ที่ 10 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา
==พระประวัติ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ ประสูติเมื่อพ.ศ. 2334 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาศิลา ธิดาขรัวยายฟักทอง ณ บางช้าง มีพระอนุชาพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดา 5 พระองค์ เมื่อประสูติ พระราชบิดาพระราชทานพระนามตามที่ประสูติจากหม่อมผู้เป็นพระญาติพระวงศ์ว่า หม่อมเจ้าหญิงวงศ์
ในสมัยรัชกาลที่ 3 พระองค์เจ้าวงศ์ได้ทรงรับราชการว่าพนักงานพระสุคนธ์ หลังเสร็จการปราบกบฏเจ้าอนุวงศ์แล้ว พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ พร้อมพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมเจ้าจอมมารดาเดียวกันอีก 4 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิทักษเทเวศร์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอินทนิล และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ มีพระประสงค์ที่จะร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดแหลม พร้อมทั้งทรงสร้างพระเจดีย์เรียงรายไว้หน้าวัด 5 องค์ ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามใหม่ว่า วัดเบญจบพิตร หมายความว่า วัดของเจ้านาย 5 พระองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวงศ์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2386
== อ้างอิง ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2
พระองค์เจ้า
พระราชธิดาในรัชกาลที่ 2
สกุล ณ บางช้าง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก (31 ตุลาคม พ.ศ. 2335 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2416) พระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสั้น
==พระประวัติ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก ประสูติเมื่อวันพุธ เดือน 12 แรม 2 ค่ำ ปีชวด จัตวาศก จ.ศ. 1154 ตรงกับวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2335 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสั้น
ในสมัยรัชกาลที่ 4 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริจะสร้างพระบรมรูปพระมหากษัตริย์ทุกรัชกาลในราชวงศ์จักรีไว้ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ให้เหมือนหอพระเทพบิดรในวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในกรุงศรีอยุธยา แต่ยังมิทันได้ทำก็เสด็จสวรรคต พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้ทำต่อมาตามพระราชดำรินั้น แต่ ณ ขณะนั้นเหลือผู้ที่เคยเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เพียง 4 คน คือสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก เจ้าพระยาธรรมติกรณ์ (มั่ง สนธิรัตน์) และเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (บุญศรี บูรณศิริ) จึงโปรดให้เชิญมาบอกระหว่างช่างปั้น ส่วนพระบรมรูปรัชกาลต่อ ๆ มา พระราชโอรส พระราชธิดายังทรงพระชนม์อยู่โดยมาก การปั้นและการหล่อพระบรมรูป สำเร็จเสร็จสิ้นเมื่อปี พ.ศ. 2414 เรื่องนี้ปรากฏใน "ความทรงจำ" พระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ตอนที่ 4 เรื่องสร้างพระบรมรูปสี่รัชกาลว่า
"การสร้างพระบรมรูป ๔ พระองค์นั้น โปรดฯ ให้พระองค์เจ้าประดิษฐวรการ อธิบดีกรมช่างสิบหมู่ และเป็นช่างอย่างดีในพระองค์เองด้วย เป็นผู้อำนวยการ เมื่อปั้นหุ่นนั้นรู้พระลักษณะได้แน่แต่ขนาดพระองค์ว่าสูงเท่าใด เพราะมีพระพุทธรูปฉลองพระองค์อยู่เป็นหลัก แต่ส่วนพระรูปโฉมนั้นนอกจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งมีพระบรมรูปปั้นอยู่แล้ว ต้องอาศัยไต่ถามผู้ที่ได้เคยเห็นพระองค์ให้บอกพระลักษณะและคอยติให้ช่างแก้ไขไปแต่แรกจนแล้ว ก็ในเวลานั้นผู้ที่เคยเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวยังมีอยู่มาก แต่ผู้เคยเห็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก หาได้แต่ ๔ คน คือ พระองค์เจ้าหญิงปุก พระราชธิดาในรัชกาลที่ ๒ พระองค์ ๑ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) วัดระฆังองค์ ๑ เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (บุญศรี) คน ๑ กับเจ้าพระยาธรรมาฯ (ลมั่ง สนธิรัตน) คน ๑ ปั้นพระรูปสำเร็จได้หล่อเมื่อเดือนอ้าย ปีมะแม พ.ศ. ๒๔๑๔"
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเวลาเกือบ 4 ปี ตั้งแต่วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2412 ต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น พระเชษฐภคินีต่างพระมารดา ตราบจนสิ้นพระชนม์ เมื่อวันจันทร์ เดือน 9 แรม 3 ค่ำ ปีระกา เบญจศก จ.ศ. 1235 ตรงกับวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2416 สิริพระชันษา 80 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
== พระอิสริยยศ ==
31 ตุลาคม พ.ศ. 2335 – พ.ศ. 2349 : หม่อมเจ้าปุก
พ.ศ. 2349 – 7 กันยายน พ.ศ. 2352 : พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าปุก
7 กันยายน พ.ศ. 2352 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 : พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าปุก
21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 – 2 เมษายน พ.ศ. 2394 : พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าปุก
2 เมษายน พ.ศ. 2394 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 : พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าปุก
11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2411 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2416 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปุก
== อ้างอิง ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2
พระองค์เจ้าหญิง
พระราชธิดาในรัชกาลที่ 2
พระกุลเชษฐ์ในราชวงศ์จักรี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2336 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2408) พระราชธิดาพระองค์ที่ 16 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเกด
==พระประวัติ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน ประสูติเมื่อวันศุกร์ที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2336 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเกด พระองค์ประสูติในขณะที่พระราชบิดายังดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร เมื่อแรกประสูติจึงดำรงพระยศเป็น หม่อมเจ้าส้มจีน หลังจากพระราชบิดาได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคลแล้วจึงเลื่อนเป็น พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน เมื่อพระราชบิดาครองราชย์จึงได้เลื่อนเป็น พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน
ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าส้มจีนทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2 เรื่องสร้างสวนขวา ว่า
"...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระองค์เจ้าส้มจีน ๑...  รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 เมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2408 พระชันษา 72 ปี
== พระอิสริยยศ ==
หม่อมเจ้าส้มจีน (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2336 - พ.ศ. 2349)
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (พ.ศ. 2349 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 - 2 เมษายน พ.ศ. 2394)
พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (2 เมษายน พ.ศ. 2394 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2408)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าส้มจีน (พระนามหลังการสิ้นพระชนม์)
== อ้างอิง ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 2
พระองค์เจ้า
พระราชธิดาในรัชกาลที่ 2
อาปาไฮ่

อูลาน่าลา อาปาไฮ่ (; Ulanara Abahai; 1590–1626) เป็นภริยาของนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ (努爾哈赤) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ชิง และเป็นมารดาของอาจี้เก๋อ (阿濟格) ตัวเอ่อร์กุ่น (多爾袞) และตัวโต้ว (多鐸)
== ประวัติ ==
นางอาปาไฮ่เป็นชาวแมนจูในตระกูลอูลา (烏喇氏) ซึ่งแตกแขนงมาจากตระกูลน่าลา (那拉氏) บิดาชื่อ หมั่นไท่ (滿泰) เป็นบุตรหัวหน้าตระกูลอูลา ในปี 1602 ขณะที่นางอาปาไฮ่อายุได้สิบสองปี ปู้จั้นไท่ (布占泰) ลุงของนาง จับนางสมรสกับนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ครั้นปี 1603 นางเสี้ยวฉือเกา (孝慈高) เมียเอกของนู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ตาย นางอาปาไฮ่จึงได้เลื่อนเป็นเมียเอกที่ตำแหน่งอัครมเหสี (大妃; Grand Consort) ต่อมาในปี 1626 หฺวัง ไถจี๋ (崇德帝) บุตรของนางเสี้ยวฉือเกา บีบให้นางอาปาไฮ่ฆ่าตัวตาย เพราะเกรงว่า นางจะเป็นที่กีดขวางแก่การที่เขาจะสืบบัลลังก์ นางอาปาไฮ่จึงสิ้นชีวิตในปีนั้น อายุได้สามสิบหกปี
เมื่อตัวเอ่อร์กุ่น บุตรของนาง ได้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าชุ่นจื้อ (順治帝) ซึ่งยังเยาว์ ตัวเอ่อร์กุนจึงถวายยศจักรพรรดินีให้มารดาตัวเอง โดยเฉลิมนามให้ว่า พระนางเสี้ยวเลี่ยกงหมิ่นเสี้ยนเจ๋อเหรินเหอเทียนลี่เชิ่งอู่ (孝烈恭敏獻哲仁和贊天儷聖武皇后) แต่พอตัวเอ่อร์กุนตายแล้ว การถวายยศดังกล่าวก็ถูกเพิกถอนไป
==อ้างอิง==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2133
จักรพรรดินีราชวงศ์ชิง
จักรพรรดินีเซี่ยวฉือเกา (ราชวงศ์ชิง)

เซี่ยวฉือเกา (; 1575–1603) เป็นพระสนมเอกพระองค์แรกในจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อผู้เป็นปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์ชิงและเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิหวงไท่จี๋
==พระประวัติ==
พระนางเซี่ยวฉือเกาประสูติในราชสกุลเแมนจูเย่เฮ่อน่าหลาและอภิเษกสมรสกับจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1588 เมื่อพระชนมายุเพียง 13 พรรษา ต่อมาใน ค.ศ. 1592 พระองค์มีประสูติกาลหฺวัง ไท่จี๋ ซึ่งได้เสวยราชสมบัติเป็นจักรพรรดิชิงไท่จง พระนางเซี่ยวฉือเกาสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1603 ในช่วงประมาณ 27–28 ชันษาต่อมาใน ค.ศ. 1636 จักรพรรดิชิงไท่จงจึงเฉลิมพระยศของพระราชมารดาเป็นจักรพรรดินี เฉลิมพระนามว่า พระนางเซี่ยวฉือเจาเสี้ยนจิ้งชุ่นเหรินฮุยอี้เต๋อชิ่งเฉิงเทียนฝู่เชิ่งเกา (孝慈昭憲敬順仁徽懿德顯慶承天輔聖高皇后)
==อ้างอิง==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2118
จักรพรรดินีราชวงศ์ชิง
ตัวเอ๋อร์กุ่น

ตัวเอ๋อร์กุ่น (多爾袞; Dorgon ; 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1612 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1650) บ้างเรียก รุ่ยชินหวัง (睿親王) เป็นพระราชโอรสของหนูเอ่อร์ฮาชื่อ (努爾哈赤) ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์ชิง เป็นพระอนุชาของหฺวัง ไท่จี๋ (皇太極) จักรพรรดิพระองค์ที่ 2 ของราชวงศ์ชิง และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนจักรพรรดิชุ่นจื้อ (順治) พระโอรสของหฺวัง ไท่จี๋ ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 3 ของราชวงศ์ชิง
ตัวเอ๋อร์กุ่นเริ่มรับราชการในรัชสมัยของหฺวัง ไท่จี๋ ด้วยการศึกปราบปรามราชวงศ์หมิงและปราบปรามชาวมองโกลกับเกาหลี ครั้นหฺวัง ไท่จี๋ สวรรคตใน ค.ศ. 1643 ตัวเอ๋อร์กุ่น กับเหาเก๋อ (豪格) พระโอรสหัวปีของหฺวัง ไท่จี๋ แย่งชิงบัลลังก์กัน แต่มาตกลงกันได้โดยหนุนให้ฝูหลิน (福臨) พระโอรสพระองค์ที่ 9 ของหฺวัง ไท่จี๋ ขึ้นเป็นจักรพรรดิชุ่นจื้อ และตัวเอ๋อร์กุ่นสำเร็จราชการแทน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาดำรงตั้งแต่ ค.ศ. 1643 จนสิ้นชีวิตใน ค.ศ. 1650 ระหว่างนั้น ใน ค.ศ. 1645 เขาได้รับพระราชทานฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังชูฟู่เช่อเจิ้งหวัง" (皇叔父攝政王; "พระเจ้าอาผู้สำเร็จราชการ") ต่อมาใน ค.ศ. 1649 เปลี่ยนเป็น "หฺวังฟู่เช่อเจิ้งหวัง" (皇父攝政王; "พระบิดาผู้สำเร็จราชการ")
ในช่วงที่ตัวเอ๋อร์กุ่นสำเร็จราชการนั้น กองทัพราชวงศ์ชิงสามารถยึดเป่ย์จิง (北京) นครหลวงของราชวงศ์หมิงเดิม และค่อย ๆ พิชิตพื้นที่ที่เหลือของราชวงศ์หมิงผ่านการทำศึกอย่างต่อเนื่องเพื่อปราบปรามหมิงใต้ (南明) กลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์หมิง และปราบปรามกลุ่มอื่น ๆ ที่ขัดขืนอำนาจทั่วจักรวรรดิ ตัวเอ๋อร์กุ่นยังริเริ่มนโยบายบีบบังคับให้พลเมืองชาวฮั่นตัดผมแบบแมนจู
ตัวเอ๋อร์กุ่นถึงแก่ความตายใน ค.ศ. 1650 ขณะออกไปล่าสัตว์ เมื่อสิ้นชีวิตแล้ว เขาได้รับยกย่องเป็นจักรพรรดิ แม้ตอนมีชีวิตจะมิได้เป็นก็ตาม อย่างไรก็ดี หนึ่งปีให้หลัง จักรพรรดิชุ่นจื้อทรงถอดยศศักดิ์ทั้งปวงของเขา และให้ขุดศพเขาขึ้นโบยตีต่อหน้าสาธารณชน ด้วยข้อหาอาญาหลายประการ ครั้น ค.ศ. 1778 จักรพรรดิเฉียนหลง (乾隆) ทรงประกาศให้เขาเป็นผู้ไม่มีมลทินมัวหมอง และให้คืนยศถาดังเดิม
==อ้างอิง==
เจ้าชายราชวงศ์ชิง
จักรพรรดินีเฉิงจงอี้

พระชายาจินเซี่ยวจวงกง (敬孝忠恭元妃Grand Consort Jingxiaozhonggong)ราชกูลเดิม คือ โป๋เอ่อร์จี้จี๋เท่อ (博尔济吉特氏Borjigit) เป็นธิดาของ จินซ่างเอ่อร์ฮุย (吉桑阿尔寨Jisang'a'erzhai)จากเผ่ามองโกลเคอร์ฉิน หลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางได้รับการสถาปนาเป็น"พระชายาจินเซี่ยวจวงกง''(敬孝忠恭元妃Grand Consort Jingxiaozhonggong) และหลังจากองค์ชายตัวเอ่อร์กุ่น ได้เป็นผู้สำเร็จราชการในจักรพรรดิซุ่นจื้อ และได้สถาปนาตัวเองเป็น จักรพรรดิเฉินจง จึงได้สถาปนานามพระวรชายาเอกเป็น จักรพรรดินีเฉินจงอี้(成宗义皇后Empress Chengzongyi).
จักรพรรดินีราชวงศ์ชิง‎
ชิมะสึ มิสึฮิสะ

ชิมะสึ มิสึฮิสะ (島津光久,16 กรกฎาคม 1616 - 14 มกราคม 1695) เป็นไดเมียวแห่งซัตสึมะคนที่ 2 ดำรงตำแหน่งระหว่างปี ค.ศ. 1638 - 1695
== อ้างอิง ==
ไดเมียว
เบญจมาศน้ำเค็ม

เบญจมาศน้ำเค็ม  เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae เป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน ลำต้นมีขนสั้น ค่อนข้างแข็ง ลำต้นสีเขียวอมน้ำตาล ใบเดี่ยว ขอบใบหยักคล้ายฟันเลื่อย ดอกช่อ ผลเดี่ยว ขนาดเล็ก เป็นแท่งยาวแห้ง สีน้ำตาล ใช้เป็นไม้ประดับ พบได้ทั่วไปตามป่าชายเลนที่ชื้นแฉะเสมอ
== อ้างอิง ==
มัณฑนา นวลเจริญ. พรรณไม้ป่าชายหาด. ปทุมธานี. สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ 2552 หน้า 89
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พันธุ์ไม้ชายเลน - เบญจมาศน้ำเค็ม
วงศ์ทานตะวัน
ไม้ประดับ
Melanthera biflora
Melanthera biflora
Melanthera biflora
Ate
Sơn cúc hai hoa
กลึงกล่อม

กลึงกล่อม  เป็นไม้พุ่มในวงศ์ Annonaceae เปลือกต้นสีน้ำตาลอ่อนหรือแตก ผิวเรียบ เปลือกลอกออกเป็นแผ่นได้ มีจุดสีขาว ใบเดี่ยว ผิวใบด้านหน้าเรียบเป็นมัน ด้านหลังเขียวนวล ดอกเดี่ยว กลีบดอกสีเหลือง กลีบดอกชั้นในปลายติดเป็นสามเหลี่ยม กลีบดอกชั้นนอกเล็กกว่า มีกลิ่นหอม ผลกลุ่ม กลมยาว ผลสีเขียวบางส่วนสีม่วง สุกแล้วเป็นสีแดง เนื้อน้อย มีเมล็ดเดียว ใช้เป็นไม้ประดับ
== อ้างอิง ==
มัณฑนา นวลเจริญ. พรรณไม้ป่าชายหาด. ปทุมธานี. สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ 2552 หน้า 7
สกุลยางโอน
ไม้ประดับ
คาวา

คาวา  ในอินโดนีเซียเรียกวาฆีหรือวาตี ในอิเรียนจายาเรียกบารี เป็นไม้พุ่มเนื้อแข็ง ส่วนข้อโป่งพอง มีรอยแผลจากการหลุดร่วงของใบดอกแยกเพศ แยกต้น ดอกช่อ ดอกย่อยไม่มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก ติดผลน้อย ผลมีเมล็ดเดียว
คาวาเป็นพืชที่พบในหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นพืชท้องถิ่นในบริเวณวานูอาตู ซามัว ตองงา ฟิจิ ไมโครนีเซีย และปาปัวนิวกินี นิยมนำรากและกิ่งก้านของพืชชนิดนี้มาเคี้ยว ทำให้สารในพืชคือมารินดินและไดไฮโดรสติซิน สารนี้ทำให้ซึม ง่วงงุน รู้สึกมีความสุขและทำให้ฟันทน ใช้ผลิตเครื่องดื่มที่เรียกคาวา โดยนำชิ้นส่วนของต้นไปบดแช่น้ำแล้วกรอง นำของเหลวสีขาวอมน้ำตาลไปดื่ม รากและใบใช้รักษาอาการปวดข้อ วัณโรค หนองใน อาการไข้ นอกจากนั้น คาวายังเป็นเครื่องดื่มที่มีความสำคัญทางพิธีกรรม ในงานประเพณีต่างๆและยังเป็นของขวัญที่สำคัญ ในคาวามีสารคาวาแลกโทน ซึ่งออกฤทธิ์เป็นยาแก้ปวด คลายกล้ามเนื้อ คาวาแห้ง 100 กรัมมีคาวาแลกโทนประมาณ 3-20 กรัม


== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 16: พืชให้สารกระตุ้น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 140 – 142
พืชที่รับประทานได้
สมุนไพร
วงศ์พริกไทย
ผู้ว่าการรัฐเท็กซัส

ผู้ว่าการรัฐเท็กซัส (Governor of Texas) เป็นผู้ที่บริหารงานในรัฐเท็กซัส ผู้ว่าการรัฐเท็กซัสคนปัจจุบัน คือ เกร็ก แอบบอต
รัฐเท็กซัส
ผู้ว่าการรัฐเท็กซัส
กุหลาบเชียงดาว

กุหลาบเชียงดาวหรือคำขาวเชียงดาว  เป็นพืชในวงศ์ Ericaceae เป็นไม้พุ่มอิงอาศัยลำต้นและกิ่งคดงอ แตกกิ่งสั้นๆจำนวนมาก ใบเดี่ยว เรียงเป็นกระจุกที่ปลายยอด ดอกช่อ ออกที่ปลายยอด โคนกลีบดอกเชื่อมกันเป็นรูประฆัง ปลายแยกเป็น 5 กลีบ ผลรูปกระสวย ดอกบานเดือนมีนาคม – พฤษภาคม พบในภาคเหนือ พบครั้งแรกโดย C.C. Hosseus ชาวเยอรมัน ที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 159
วงศ์กุหลาบป่า
ขี้เห็น

ขี้เห็นหรือผ่าเสี้ยน  เป็นไม้ต้นในวงศ์ Lamiaceae ผิวเรียบหรือแตกเป็นสะเก็ด สีน้ำตาลหรือสีดำ กิ่งก้านอ่อนมีขนสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกช่อ กลีบเลี้ยงมีขน กลีบดอกปลายแฉกรูปปาก สีเหลืองหรือสีนวล เกสรตัวผู้มีสี่อัน สั้น 2 อัน ยาว 2 อันผลเดี่ยว ทรงกลมหรือเกือบกลม
เนื้อไม้สีเหลือง ใช่ก่อสร้างหรือทำเครื่องเรือน และเป็นส่วนผสมของยารักษาโรคติดเชื้อ
== อ้างอิง ==
สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. พรรณไม้พื้นบ้านอีสาน เล่ม 1. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 2544 หน้า 153
วงศ์กะเพรา
ไม้ที่ใช้ในการก่อสร้าง
สมุนไพร
กีฬาโปโลน้ำในซีเกมส์ 2013

กีฬาโปโลน้ำในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันโปโลน้ำในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 สนามแข่งขันอยู่ที่กรุงเนปยีดอ ประเทศพม่า จัดการแข่งขันขึ้นระหว่างวันที่ 6-10 ธันวาคม 2556 การแข่งขันครั้งนี้จัดเฉพาะโปโลน้ำประเภททีมชาย เนื่องจากเครื่องแต่งกายของนักกีฬาโปโลน้ำหญิงไม่เหมาะสมตามจารีตประเพณีของนักกีฬาหญิงชาวพม่า
==ตารางสรุปผลการแข่งขัน==
{| 
|-
|ประเภททีมชาย
| สิงคโปร์Sin Chao Nigel TayDiyang LinZhi Zhi LohZhen Wei Eugene Teo (C)Yao Xiang LimJwee Ann Paul Louis TanKunyang ChiamSamuel Moses Nan Feng YuZhi Hong TohWei Ming Sean AngYang YipJian Ying KohRuisheng Byron Quek
| อินโดนีเซียZuliansyahBeby Willy Eka Paksi TariganDelvin FellicianoSylvester Goldberg ManikAndi Muhammad UwayzulqarniBenny RespatiSoederman PrayogoRezza Auditya Putra (C)Brandley Ignatius LegawaRidjkie MuliaZaenal ArifinNovendra DeniNovian Dwi Putra
| ไทยNaruedon NiwasakulPinit ChaisombatPattanit ChompoosangMethat SrisabaiPatipol Phandphoung (C)Ronnakrit JarananonMeathus ChetameeKanawat WattanarungruangNatthaphon SangworathamSornthum WongpairojTerdtong KlinubolThanayut KingsakulWanjak Suwanchart
|}
===ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน===
{| 
|-
|1||align=left| สิงคโปร์|| 1 || 0 || 0 || 1
|-
|2||align=left| อินโดนีเซีย|| 0 || 1 || 0 || 1
|-
|3||align=left| ไทย|| 0 || 0 || 1 || 1
|-class="sortbottom"
|colspan=2|สรุปเหรียญ||1||1||1||3
|}
==อ้างอิง==
ซีเกมส์ 2013
กีฬายิงธนูในซีเกมส์ 2013

กีฬายิงธนูในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันยิงธนูในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 สนามแข่งขันอยู่ที่กรุง เนปยีดอ ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 12-17 ธันวาคม 2556 ชิงชัยเหรียญทองทั้งสิ้น 10 เหรียญทอง จาก 10 ประเภท
==ตารางสรุปผลการแข่งขัน==
===ประเภทชาย===
{| 
|-
|ชายเดี่ยวยิงธนูผสม
| Nguyen Tien Cuong
| Nitiphum Chatachot
| Earl Benjamin Yap
|-
|ชายเดี่ยวยิงธนูทแยง
| Khairul Anuar Mohamad
| Atiq Bazil Bakri
| วิทยา ทำว่อง
|-
|ทีมชายยิงธนูทแยง
|Khairul Anuar MohamadAtiq Bazil BakriHaziq Kamaruddin
|เด่นชัย เทพนาคมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์วิทยา ทำว่อง
|Johan Prasetyo Adie WibowaAlek EdwarRiau Ega Agata Salsabilla
|-
|ทีมชายยิงธนูผสม
|Earl Benjamin YapIan Patrick ChipecoDelfin Anthony Adriano
|Mohd Juwaidi MazukiMuhammad Zaki MahazamMohd Kaharuddin Ashah
|Chan Chai PratheepwatanawongSiripong FakkeawNitiphum Chatachot
|}
===ประเภทหญิง===
{| 
|-
|หญิงเดี่ยวยิงธนูผสม
|  Aung Ngeain
|  Dellie Threesyadinda
|  Cham Nong Saritha
|-
|หญิงเดี่ยวยิงธนูทแยง
|  Chan Jing Ru
|  Titik Kusumawardani
|  Ika Yuliana Rochmawati
|-
|ทีมหญิงยิงธนูทแยง
| Titik KusumawardaniDiananda ChoirunisaIka Yuliana Rochmawati
| Nguyen Thi Quyen TrangDuong Thi Kim LienLoc Thi Dao
| Thazin AungSan Yu HtweThin Thin Khine
|-
|ทีมหญิงยิงธนูผสม
|Rona Siska SariSri RantiDellie Threesyadinda
|Suvaporn AnutarapornNareumon JunsookRungtiwa Tongkhaw
|Yaw Sein YahAye Aye ThinAung Ngeain
|}
===ทีมผสม===
{| 
|-
|ยิงธนูผสม
| Khamvarn VanlivongPhone Kamkeo
| Muhammad Zaki MahazamSaritha Cham Nong
| Shein Htet KyawAung Ngeain
|-
|ยิงธนูทแยง
| Loc Thi DaoDao Trong Kien
| Tan Si LieChan Jing Ru
| Riau Ega Agata SalsabillaIka Yuliana Rochmawati
|}
==ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน==
{| 
|-
|-
|1||align=left| มาเลเซีย|| 2 || 3 || 1 || 6
|-
|2||align=left| อินโดนีเซีย|| 2 || 2 || 3 || 7
|-
|3||align=left| เวียดนาม|| 2 || 1 || 0 || 3
|-
|4||align=left| สิงคโปร์|| 1 || 1 || 0 || 2
|-
|-style="background:#ccccff"
|5||align=left| เมียนมาร์|| 1 || 0 || 3 || 4
|-
|6||align=left| ฟิลิปปินส์|| 1 || 0 || 1 || 2
|-
|7||align=left| ลาว|| 1 || 0 || 0 || 1
|-
|8||align=left| ไทย|| 0 || 3 || 2 || 5
|-class="sortbottom"
|colspan=2|สรุปเหรียญรวม||10||10||10||30
|}
==อ้างอิง==
ซีเกมส์ 2013