pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จังหวัดเถื่อเทียนเว้

เถื่อเทียนเว้ หรือ เถื่อเทียนเฮว้ (Thừa Thiên Huế, ) เป็นจังหวัดในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของประเทศ มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดกว๋างจิ ทางทิศใต้ติดกับเขตเทศบาลนครดานังและจังหวัดกว๋างนาม ทางทิศตะวันตกติดกับประเทศลาว และทางทิศตะวันออกติดกับทะเลตะวันออก เป็นจังหวัดที่ชายฝั่งทะเลยาว 128 กิโลเมตร มีพื้นที่ทะเลสาบน้ำเค็มชายฝั่ง 22,000 เฮกตาร์ และมีพื้นที่ป่ามากกว่า 200,000 เฮกตาร์ ในเมืองเว้มีหมู่วัดและสุสานจักรพรรดิที่กว้างขวาง
==เขตการปกครอง==
จังหวัดเถื่อเทียนเว้แบ่งออกเป็น 9 อำเภอ:
6 อำเภอ:
* อาเลื้อย
* นามดง
* ฟ็องเดี่ยน
* ฟู้หลก
* ฟู้วาง
* กว๋างเดียน
2 เมืองระดับอำเภอ:
* เฮืองถวี
* เฮืองจ่า
1 เมืองประจำจังหวัด:
* เว้ (เมืองหลัก)
==การศึกษา==
มหาวิทยาลัยเว้
วิทยาลัยภาษาต่างประเทศเว้
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เถื่อเทียนเว้
บุหงาเกาะช้าง

บุหงาเกาะช้างหรือบุหงาเถา  เป็นพืชใน วงศ์ Annonaceae เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ใบเดี่ยว ด้านบนของใบหยาบกร้าน ด้านล่างมีนวลสีขาวเกาะฉาบอยู่ ดอกเดี่ยว มีกลีบ 6 กลีบ เรียงสองชั้น กลีบชั้นในประกบเป็นทรงสามเหลี่ยมแหลม กลิ่นหอมแรง ผลกลุ่ม ผลย่อยเป็นรูปรี ออกดอกเดือนมีนาคม – เมษายน ใช้เป็นไม้ประดับ พบครั้งแรกที่เกาะช้าง จังหวัดตราด โดย A. Marcan ชาวอังกฤษ ลักษณะใกล้เคียงกับบุหงาเซิง
บุหงาเกาะช้างหรือบุหงาเถา เป็นไม้เถาเนื้อแข็งเลื้อยได้ไกล 4-6 เมตร มีเปลือกเรียบสีน้ำตาลอมเทา มีช่องอากาศสีขาวตามกิ่งบิดเวียนไปตามยาว เนื้อไม้เหนียว ใบรูปขอบขนานแกมรูปหอก กว้าง 5-6 ซม. ยาว 15-18 ซม. โคนใบมน ปลายใบเรียวแหลม ขอบใบเรียบ สีเขียวเข้มเป็นมัน ใบด้านล่างสีเขียวอมขาว มีเส้นกลางใบและเส้นแขนงใบนูนเด่น
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551หน้า 182
วงศ์กระดังงา
รางวัลวูล์ฟ

รางวัลวูล์ฟ (Wolf Prize) เป็นรางวัลที่จัดตั้งโดยมูลนิธิวูล์ฟ มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี ค.ศ. 1978 เพื่อนักวิทยาศาสตร์และศิลปินที่ "มีผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติ โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ สีผิว ศาสนา เพศ และมุมมองทางการเมือง" เช่นเดียวกับสาขาเกษตรกรรม ที่ถูกเรียกให้เป็น "รางวัลโนเบลสาขาเกษตรกรรม" เช่นกัน
==สาขา==
ทุกสาขายกเว้นสาขาศิลปะ มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1978 ในขณะที่สาขาศิลปะมีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1981
เกษตรกรรม
ศิลปะ (หมุนเวียนทุกปี ระหว่างจิตรกรรม, ดนตรี, สถาปัตยกรรม และประติมากรรม)
เคมี
คณิตศาสตร์
การแพทย์
ฟิสิกส์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
รางวัลระหว่างประเทศ
งูปาล์ม

งูปาล์ม หรือ งูเขียวปาล์ม หรือ งูปาล์มแดง (Palm pit viper, Javanese pit viper,   Flat-nosed pit viper; ) เป็นงูพิษชนิดหนึ่ง ในจำพวกงูเขียวหางไหม้
งูปาล์ม เป็นงูเขียวหางไหม้ขนาดเล็ก ยาวประมาณ 35 เซนติเมตร มีสีและลวดลายปะปนกันหลายสี มีสีพื้นสีเขียว สีน้ำตาล และสีน้ำตาลอมแดง มีจุดประสีขาว ส่วนท้องสีน้ำตาลม่วง มีสิ่งที่ทำให้แตกต่างจากงูเขียวหางไหม้ชนิดอื่น คือ มีเกล็ดจมูกเชิดงอนขึ้น เกล็ดบนตาแหลมสูงทำให้แลดูเด่นชัด ไม่เหมือนงูเขียวหางไหม้ชนิดอื่น ๆ ซึ่งในครั้งแรกเข้าใจว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของสีลวดลายหรือเป็นความแตกต่างระหว่างเพศของตัวผู้และตัวเมียของงูที่พบในเขตประเทศมาเลเซียและไม่พบในประเทศไทย แต่เมื่อนำมาเลี้ยงดูและศึกษาแล้วพบว่ามีลักษณะเช่นนี้เหมือนกันทั้งตัวผู้และตัวเมีย
งูปาล์ม เดิมเคยเชื่อว่าเป็นงูถิ่นเดียวที่พบได้เฉพาะในภาคใต้ของไทย พบครั้งแรกโดยเกาะพาดอยู่กลางป่าหวาย ที่อำเภอท่าฉางเขตติดต่อกับจังหวัดนครศรีธรรมราช จึงได้ชื่อว่า "งูปาล์ม" และได้ให้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Trimeresurus wiroti เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ น.อ.(พิเศษ) วิโรจน์ นุตพันธุ์ นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวไทย แต่แท้จริงแล้ว งูปาล์มพบได้ทั่วไปตั้งแต่ภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียตะวันออกและอินโดนีเซีย โดยตัวอย่างต้นแบบแรกพบที่เกาะชวา โดยที่ไม่มีชนิดย่อย 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
งูเขียวหางไหม้
จังหวัดของประเทศเวียดนาม

ประเทศเวียดนาม แบ่งเขตการปกครองระดับบนสุดออกเป็น 58 จังหวัด (tỉnh) และ 5 เทศบาลนคร ซึ่งเทศบาลนครอยู่ในระดับเดียวกับจังหวัด (thành phố trực thuộc trung ương)
จังหวัดต่าง ๆ จะแบ่งออกเป็นอำเภอ (huyện) นครภายใต้จังหวัด (thành phố trực thuộc tỉnh) และเมืองระดับอำเภอ (thị xã) ซึ่งจะแบ่งออกเป็นเมืองระดับตำบล (thị trấn) หรือตำบล (xã)
ส่วนเทศบาลนครจะแบ่งออกเป็นเขต (quận) และอำเภอ โดยแต่ละเขตจะแบ่งออกเป็นแขวง (phường) แต่ละอำเภอจะแบ่งออกเป็นเมืองระดับตำบลหรือตำบล
==รัฐบาล==
===สภาประชาชน===
===คณะกรรมการประชาชน===
==รายชื่อและสถิติ==
==ภาค==
right
รัฐบาลเวียดนามมักจะจัดกลุ่มจังหวัดต่าง ๆ โดยออกเป็น 8 ภาค การแบ่งภูมิภาคเช่นนี้ไม่ได้ถูกใช้เสมอไปและบางครั้งอาจพบการแบ่งกลุ่มจังหวัดแบบอื่นอีก ภาคทั้งแปดภาคได้แก่
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (Tây Bắc Bộ; เต็ยบั๊กโบะ)
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (Đông Bắc Bộ; ดงบั๊กโบะ)
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง  (Đồng Bằng Sông Hồng; ด่งบั่งซงห่ง)
ชายฝั่งตอนกลางเหนือ (Bắc Trung Bộ; บั๊กจุงโบะ)
ชายฝั่งตอนกลางใต้ (Nam Trung Bộ; นามจุงโบะ)
ที่สูงตอนกลาง (Tây Nguyên; เต็ยเงวียน)
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ (Đông Nam Bộ; ดงนามโบะ)
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง (Đồng Bằng Sông Cửu Long; ด่งบั่งซงกื๋วล็อง)
==จังหวัดในอดีต==
จังหวัดห่านามนิญ
จังหวัดห่าเซินบิ่ญ
จังหวัดห่าบั๊ก
จังหวัดเจิวด๊ก
จังหวัดล็องโห่
จังหวัดเหงะติ๋ญ
จังหวัดมิญหาย
จังหวัดหวิญฟู้
จังหวัดห่าเต็ย
==ดูเพิ่ม==
ISO 3166-2:VN
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
CityMayors.com article
Comprehensive Map of Vietnam’s Provinces from around 1890
จังหวัดในประเทศเวียดนาม
บทความเกี่ยวกับ ภูมิศาสตร์ ที่ยังไม่สมบูรณ์
ภูมิภาคของประเทศเวียดนาม
ชุมทางหาดใหญ่ (ภาพยนตร์)

ชุมทางหาดใหญ่ หรือชื่ออื่น หนึ่งต่อเจ็ด ตอนใหม่ เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2509 ในระบบถ่ายทำฟิล์ม 16 มม., สี เป็นผลงานกำกับของ ส.อาสนจินดา เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, ไอดา หลิน, ปรียา รุ่งเรือง, ทักษิณ แจ่มผล, รุจน์ รณภพ และ ส.อาสนจินดา รับบทเป็น จ่าดับ จำเปาะ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ไปถ่ายทำถึงอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ตลอดทั้งเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2509 ที่โรงภาพยนตร์ควีนส์ 
ภาพยนตร์เรื่องนี้เดิมฟิล์มต้นฉบับได้หายสาบสูญไปนานถึง 48 ปี แต่ต่อมาได้มีการค้นพบฟิล์มต้นฉบับของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่วัดบ้านดง ตำบลพญาแมน อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิตถ์ มีความยาวทั้งหมด 73 นาที จึงได้นำกลับมาฉายใหม่อีกครั้งและให้เสียงพากย์ใหม่โดย บัญชา เหมะบุตร, เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง, อรนุช ลาดพันนา, โฆษิต ดอกคำใต้, หนูแดง, อริชัย คำกองแก้ว, รัชนี คำกองแก้ว และโรสลาวัลณ์ ฉายที่โรงภาพยนตร์ศรีศาลายา เพื่อเป็นการรำลึกถึงมิตร ชัยบัญชา 
== เนื้อเรื่อง ==
มิตร ชัยบัญชา รับบทเป็น พ.ต.ต. ทนนัก เสนาประจักษ์ ผู้ปลอมตัวมายังหาดใหญ่เพื่อสืบคดีของจอมโจร มะเซ็งกะ ที่ถูกกล่าวหาว่ายิงตำรวจตาย และไปอาศัยอยู่กับ ลีกิมซัว หัวหน้าผู้ก่อการร้ายไร้ชาติ แต่ทันทีที่ทนนักไปถึง เขากลับถูกลูกน้องของลีกิมซัวจับตัว จึงต้องแสร้งเป็นบ้า เหตุการณ์บานปลายจน จ่าดับ จำเปาะ กับเหล่า 7 ประจัญบาน ต้องออกโรงมาช่วยปราบปรามเหล่าร้าย
== นักแสดง ==
มิตร ชัยบัญชา
เพชรา เชาวราษฎร์
ไอดา หลิน
ส. อาสนจินดา
== ดูเพิ่ม ==
7 ประจัญบาน
ภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2509
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2509
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ส. อาสนจินดา
ภาพยนตร์โลดโผน
ภาพยนตร์ภาคต่อ
ภาพยนตร์ที่มีฉากในจังหวัดสงขลา
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในจังหวัดสงขลา
อำเภอหาดใหญ่
ซานตามาเรีย (รัฐฮิวกรังจีดูซูว)

ซานตามาเรีย (Santa Maria) เป็นนครและเทศบาล ตอนกลางของรัฐฮิวกรังจีดูซูว รัฐทางใต้สุดของประเทศบราซิล ในปี ค.ศ. 2007 มีประชากร 263,403 คน มีพื้นที่ 1,823 ตร.กม. (704 ตร.ไมล์)
เมืองในรัฐฮิวกรังจีดูซูว
เนื้องอกของนิวโรเอ็กโตเดิร์มดั้งเดิม

เนื้องอกของนิวโรเอ็กโตเดอร์มอลดั้งเดิม (primitive neuroectodermal tumor, PNET) เป็นเนื้องอกร้ายของเซลล์สันประสาท พบได้น้อย ส่วนใหญ่พบในเด็กหรือผู้ที่อายุไม่กิน 25 ปี อัตรารอดชีวิตที่ 5 ปี อยู่ที่ 53%
ชื่อของเนื้องอกนี้มาจากการที่เซลล์ส่วนใหญ่ของเนื้องอกมาจากนิวโรเอ็กโตเดิร์มซึ่งไม่ได้พัฒนาและเปลี่ยนสภาพไปเป็นเซลล์ประสาทปกติ จึงมีลักษณะเป็นเซลล์ "ดั้งเดิม" (primitive)
เนื้องอกของระบบประสาท
เนื้องอกชนิดเซลล์กลมสีน้ำเงินขนาดเล็ก
ซัลเซตต์

เกาะซัลเซตต์ (Salsete) เป็นเกาะในรัฐมหาราษฏระ นอกชายฝั่งทิศตะวันตกของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในเกาะที่มีความหนาแน่นของประชากรมากที่สุดในโลก โดยมีประชากรราว 15.1 ล้านคน โดยมีเนื้อที่เพียง 619 กม² ชาวมราฐายึดเกาะนี้จากชาวโปรตุเกสใน ค.ศ. 1739 ต่อมาอังกฤษได้เข้ายึดครองใน ค.ศ. 1774
เกาะในประเทศอินเดีย
มารือ (เติร์กเมนิสถาน)

มารือ (Mary) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดมารือ ประเทศเติร์กเมนิสถาน ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด  ตั้งอยู่ในโอเอซิส ในทะเลทรายการากุม บนฝั่งแม่น้ำมูร์กาบ ในปี ค.ศ. 2009 มีประชากร 123,000 คน
เดิมที่เป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองมารู เป็นเมืองสำคัญของราชอาณาจักรเก่าแก่หลายสมัย ตกอยู่ใต้การปกครองของชาวอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่ 7-9 ต่อมาเป็นศูนย์กลางการศึกษาศาสนาอิสลาม ตกอยู่ใต้การปกครองของพวกเติร์กในคริสต์ศตวรรษที่ 11 และถูกพวกมองโกลบุกทำลายใน ค.ศ. 1221 รัสเซียได้เข้ายึดครองใน ค.ศ. 1884
==อ้างอิง==
เมืองในประเทศเติร์กเมนิสถาน
การากุม

ทะเลทรายการากุม (เติร์กเมน: Garagum, รัสเซีย: Каракумы, คาซัค: 'Қарақұм') ในภาษาเตอร์กิก ชื่อทะเลทรายมีความหมายว่า ทะเลทรายดำ เป็นทะเลทรายในเอเชียกลาง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของทะเลอารัล มีเนื้อที่ประมาณ  350,000 กม² ครอบคลุมพื้นที่ 70% ของประเทศเติร์กเมนิสถาน มีประชากรอยู่อาศัยบางตา มีค่าเฉลี่ย 1 คนต่อพื้นที่ 6.5 กม² และมีฝนตกน้อย ค่าเฉลี่ย 70 ถึง 150 มม.
== ธรณีวิทยา ==
ทะเลทรายการากุมเป็นที่ตั้งของหลุมแก๊สดาร์วาซา คนในท้องถิ่นเรียกอีกอย่างว่า "ประตูสู่นรก" หรือ "ประตูนรก" เป็นปล่องแก๊สธรรมชาติที่ลุกไหม้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1971 ปล่องนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ โดยมีนักท่องเที่ยวหลายร้อยคนเดินทางมาในแต่ละปี
พื้นที่นี้มีแหล่งน้ำมันและแก๊สธรรมชาติเป็นจำนวนมาก
== เศรษฐกิจและทรัพยากร ==
โอเอซิสที่สำคัญในทะเลทรายนี้ได้แก่โอเอซิสมารือและเตเจนซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการปลูกฝ้าย
== การคมนาคม ==
ทะเลทรายการากุมมีทางรถไฟสายทรานส์-แคสเปียนตัดผ่าน
== อ้างอิง ==
ทะเลทรายในประเทศเติร์กเมนิสถาน
บิสกิต

บิสกิต (biscuit, /ˈbɪskɪt/) เป็นคำที่ใช้เรียกขนมอบชนิดต่าง ๆ โดยทั่วไปจะเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ทำจากแป้งประกอบอาหาร คำดังกล่าวใช้กับผลิตภัณฑ์สองชนิดที่ไม่เหมือนกันในอเมริกาเหนือ เครือจักรภพแห่งประชาชาติ และยุโรป
== อ้างอิง ==
บิสกิต
อาหารสหราชอาณาจักร
อาหารยุโรป
แป้งประกอบอาหาร

แป้งประกอบอาหาร เป็นผงแป้งที่ทำจากธัญพืชบด ถั่วบด หรือเมล็ดพืชหรือรากชนิดอื่น ๆ (อย่างเช่น มันสำปะหลัง) แป้งประกอบอาหารเป็นส่วนประกอบหลักของขนมปัง ซึ่งถือเป็นอาหารหลักในหลายวัฒนธรรม ทำให้การมีแป้งประกอบอาหารเพียงพอมีส่วนให้เป็นเศรษฐกิจหลักและเป็นประเด็นทางการเมืองหลายครั้งตลอดมา แป้งสาลีเป็นส่วนประกอบอาหารชนิดหนึ่งที่สำคัญที่สุดในวัฒนธรรมยุโรป อเมริกาเหนือ ตะวันออกกลาง อินเดีย และแอฟริกาเหนือ และเป็นตัวกำหนดส่วนประกอบอาหารในขนมปังและขนมอบ ในรูปแบบตามแต่ละวัฒนธรรม
ขณะที่แป้งสาลีถือว่าเป็นแป้งที่พบได้ทั่วไป ข้าวโพดถือว่าสำคัญต่ออาหารพื้นเมืองของชาวเมโสอเมริกันตั้งแต่ยุคโบราณ และยังคงเป็นอาหารหลักในทวีปอเมริกา แป้งข้าวไรย์เป็นส่วนประกอบสำคัญของขนมปังในยุโรปกลาง และสามารถใช้ข้าวในแป้งประกอบอาหารได้ แต่ไม่เป็นที่นิยมนัก
แป้ง
ข้าวสาลี
อาหารหลัก
วัตถุเจือปนอาหาร
สารฟอกขาว
อย่าซื้อสินค้ารัสเซีย!

"อย่าซื้อสินค้ารัสเซีย!" (Do not buy Russian goods!, «Не купуй російське!») หรือ "คว่ำบาตรสินค้ารัสเซีย!" (Boycott Russian goods!, «Бойкотуй російське!») เป็นการรณรงค์ต่อต้านไม่รุนแรงเพื่อคว่ำบาตรการค้าของประเทศรัสเซียในยูเครน การประท้วงดังกล่าวเริ่มเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2556 เป็นปฏิกิริยาต่อการห้ามสินค้าต่อยูเครนของรัสเซีย จัดระเบียบโดย Vidsich บนสื่อสังคม การรณรงค์นี้ขยายเป็นการแจกจ่ายใบปลิว โปสเตอร์และสติกเกอร์อย่างกว้างขวางในกว่า 45 นครและเมือง หลังซาลงไปในช่วงเริ่มการเดินขบวนยูโรไมดานในเดือนพฤศจิกายน 2556 มีการรื้อฟื้นใหม่ในวันที่ 2 มีนาคม 2557 ระหว่างวิกฤตการณ์ไครเมียและการแทรกแซงทางทหารในยูเครนของรัสเซีย
ไฟล์:Акція бойкот російських товарів.jpg|กลุ่มผู้ประท้วงกำลังบอกให้คว่ำบาตรรัสเซียในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ.2013 เพื่อเป็นการตอบรับการที่รัสเซียคว่ำบาตรสินค้ายูเครน
ไฟล์:Flesh mob Boycott.jpg|ม็อบในตลาดเมืองเคียฟ เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ.2014
ไฟล์:Матрьошка Львів.jpg|04.04.2014
ไฟล์:Baner bridge Kyiv.JPG|กลุ่มผู้ประท้วงติดตั้งป้ายบนสะพานลอย เพื่อแบนน้ำมันแก็สโซลีนของรัสเซีย เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ.2014
ไฟล์:PTN KhYLO 1.jpg|ผู้ประท้วงติดป้ายเป็นตัวอักษร "ПТН X̆ЛО" (คำย่อของ "Putin khuilo!") ในโบรวารี. เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ.2014
การคว่ำบาตร
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2556
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของประเทศยูเครน
ประเทศรัสเซีย
การอบ

การอบ เป็นการทำอาหารที่ใช้การพาความร้อนในเตาอบ บนเถ้าถ่าน หรือบนหินร้อน มากกว่าใช้การแผ่รังสีความร้อน อาหารที่อบที่พบได้มากที่สุดคือขนมปัง แต่ก็ยังพบได้ในอาหารชนิดอื่น ความร้อนจะค่อย ๆ ส่งผ่าน "จากผิวของเค้ก คุกกี้ และขนมปัง เข้าสู่ตรงกลาง ขณะที่ความร้อนวิ่งผ่าน มันจะแปลงส่วนผสมระหว่างนมและไข่ และแป้งขนมปัง ให้กลายเป็นอาหารอบแล้วที่มีเปลือกขนมปังแห้งและตรงกลางนุ่ม" การอบอาจทำรวมกับการปิ้งเพื่อทำบาร์บีคิว การอบมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำบาร์บีคิวเพราะแนวคิดของเตาก่อสร้างคล้ายกับการรมควัน
ด้วยเหตุผลทางสังคมและบทบาทในครอบครัว การอบนั้น ผู้หญิงตามที่อยู่อาศัยจะทำเพื่อบริโภค และคนที่ทำขนมเบเกอรี่และภัตตาคารก็ทำเพื่อบริโภคเช่นกัน เมื่อการผลิตกลายเป็นอุตสาหกรรม การอบเกิดขึ้นได้ด้วยเครื่องจักรในโรงงานขนาดใหญ่ ศิลปะการอบเป็นทักษะพื้นฐานและมีความสำคัญต่อโภชนาการ เนื่องจากอาหารอบ โดยเฉพาะขนมปัง เป็นอาหารสำคัญแต่พบได้ทั่วไป ทั้งจากมุมมองทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
Burnett, John. "The baking industry in the nineteenth century." Business History 5.2 (1963): 98-108. in Britain.
—a textbook on baking and setting up a bakery
Laudan, Rachel. Cuisine and empire: Cooking in world history (Univ of California Press, 2013) online.
Pasqualone, Antonella. "Traditional flat breads spread from the Fertile Crescent: Production process and history of baking systems." Journal of Ethnic Foods 5.1 (2018): 10-19. online
Sharpless, Rebecca. Grain and Fire: A History of Baking in the American South (University of North Carolina Press, 2022) online scholarly review
Ysewijn, R. (2020). Oats in the North, Wheat from the South: The History of British Baking: Savoury and Sweet. Australia: Murdoch Books Pty Limited.
Zanoni, Bruno, C. Peri, and Sauro Pierucci. "A study of the bread-baking process. I: A phenomenological model." Journal of food engineering 19.4 (1993): 389-398.
การอบ
เทคนิคการทำอาหาร
วิทยาศาสตร์การอาหาร
เปโดร อาดิเก จูเนียร์

เปโดร อาดิเก จูเนียร์ (Pedro Adigue Jr.) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2486 สถิติการชก 64 ครั้ง ชนะ 36  (น็อค 15) เสมอ 7 แพ้ 21
== ประวัติ ==
อาดิเก จูเนียร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2505 เสมอกับ รอด โดลิกอน ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ ฟิลิปปินส์ จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวตเมื่อ 20 กันยายน พ.ศ. 2506 แพ้คะแนน คาร์ล เปนาโลซา ไม่ได้แชมป์ อาดิเกยังชกชนะต่อเนื่องอีกหลายครั้ง รวมทั้งไปชกชนะคะแนน ทาเกเตรุ โยชิโมโตะ ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2507 และชกชนะคะแนน สมเกียรติ เกียรติเมืองยม ที่ฟิลิปปินส์ อาดิเกได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวตเมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2508 ชนะน็อค เปนาโลซา คู่ปรับเก่าในยกที่ 7 เขาป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวตที่ว่าง ชนะคะแนน บู ยองกัง เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2509 และป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 5 ครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เวต WBC ที่ว่างเมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2511 ชนะคะแนน อดอลฟ์ พรุต ที่ ฟิลิปปินส์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2513 เขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน บรูโน อาร์การี ที่ อิตาลีเสียแชมป์ไป
หลังจากเสียแชมป์ อาดิเกยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวตที่ว่างเมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ชนะคะแนน หัวไทร ศิษย์บุญเลิศ ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน ลี ชางกิล ที่เกาหลีใต้เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2516 เสียแชมป์ไป หลังจากเสียแชมป์ อาดิเกเริ่มชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวตเมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2518 ทำได้เพียงเสมอกับ เฟล เปดรานซา จากนั้น ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวตที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 แพ้คะแนน เรียว โซริมาชิ ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวตอีก 2 ครั้งใน พ.ศ. 2519 ก็ทำได้เพียงเสมอและแพ้คะแนน กิเดออน โตโยกอน เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2520 แพ้น็อค อัลเบอร์โต ครูซ ยก 5 จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวต
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวต
* ชิง 30 กันยายน 2509 นะคะแนน บู ยองกัง
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 17 ธันวาคม 2509 ชนะคะแนน ชาญชัย ไทยรัฐ ที่ ฟิลิปปินส์
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 21 มกราคม 2510 ชนะคะแนน เรเน่ บาเรียนโตส ที่ ฟิลิปปินส์
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 17 กุมภาพันธ์ 2510 สมอกับ เรเน่ บาเรียนโตส ที่ ฟิลิปปินส์
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 31 กรกฎาคม 2510 ชนะน็อค ฟูจิโอ มิกามิ ยก 9 ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 7 มิถุนายน 2511 ชนะคะแนน ฮิเดโมริ ทสึจิโมโตะ ที่ ฟิลิปปินส์
* สละแชมป์
แชมป์โลกรุ่นไลท์เวต WBC
* ชิง 4 ธันวาคม 2511 ชนะคะแนน อดอลฟ์ พรุต ที่ ฟิลิปปินส์
* เสียแชมป์ 31 มกราคม 2513 เแพ้คะแนน บรูโน อาร์การี ที่ อิตาลี
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวต
* ชิง 25 กรกฎาคม 2516 ชนะคะแนน หัวไทร ศิษย์บุญเลิศ
* เสียแชมป์ 27 กันยายน 2516 แพ้คะแนน ลี ชางกิล ที่เกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวตที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 แพ้คะแนน เรียว โซริมาชิ ที่ ญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
แชมป์ OPBF
แชมป์โลก WBC
กองทัพยะไข่

กองทัพยะไข่ (Arakan Army) เป็นองค์กรชาติพันธุ์ติดอาวุธในรัฐยะไข่ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2551 องค์กรนี้ได้สู้รบร่วมกับกองทัพเอกราชกะชีนในความขัดแย้งระหว่างพม่ากับกะชีน กลุ่มนี้กล่าวอ้างว่ามีสมาชิก 400–500 คนในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 ผู้นำของกองทัพคือ ตะวัน มรัต ไนง์ โญ ตะวัน ออง ผู้นำอันดับสองของกองทัพกล่าวว่า วัตถุประสง์ของกองทัพคือเพื่อปกป้องชาวยะไข่ สร้างสันติภาพ ความยุติธรรม เสรีภาพ และการพัฒนา
== อ้างอิง ==
ขบวนการทางการเมืองในประเทศพม่า
ลาเวนเดอร์สามัญ

ลาเวนเดอร์สามัญ, ลาเวนเดอร์อังกฤษ, ลาเวนเดอร์แท้, ลาเวนเดอร์ใบแคบ หรือลาเวนเดอร์  เป็นพืชดอกในวงศ์ Lamiaceae เป็นพืชประจำถิ่นในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก หลัก ๆ ในเทือกเขาพิเรนีสและเทือกเขาอื่นทางเหนือของประเทศสเปน
เป็นไม้พุ่มมีกลิ่นแรง โตได้สูง 1 ถึง 2 เมตร ไม่ผลัดใบ ใบยาว 2–6 เซนติเมตร และกว้าง 4–6 เซนติเมตร ดอกสีชมพู-ม่วง (สีลาเวนเดอร์) ออกที่ช่อเชิงลดยาว 2–8 เซนติเมตรที่ปลายสุดของลำต้นเรียวไม่มีใบยาว 10–30 เซนติเมตร
มักปลูกลาเวนเดอร์สามัญเป็นไม้ประดับ ได้รับความนิยมจากดอกสีสวยงาม กลิ่นหอมและทนแล้งได้ เติบโตไม่ดีในดินชื้นต่อเนื่อง ค่อนข้างทนได้ดีต่ออุณหภูมิต่ำ ทนต่อดินกรดแต่ชอบดินกลางถึงด่าง ในบางภาวะอาจมีอายุสั้น
== อ้างอิง ==
พืชดอก
พฤกษชาติในประเทศสเปน
พืชสวน
สมุนไพร
ลาเวนเดอร์
เฝิง คุน

เฝิง คุน  เกิดวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1978 ที่กรุงปักกิ่ง เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติจีน ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งมือเซต รวมถึงเคยเป็นกัปตันทีม โดยเธอได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าและมือเซตยอดเยี่ยมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ที่ซึ่งทีมชาติจีนได้ชนะการแข่งขันวอลเลย์บอล
== ชีวิตส่วนตัว ==
ช่วงปลายปี ค.ศ. 2014 ได้มีการประกาศถึงมงคลสมรสระหว่างเฝิง คุน กับเกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย โดยทั้งคู่จะเข้ารับพระราชทานน้ำสังข์จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในวันที่ 4 ธันวาคม ของปีดังกล่าว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
FIVB profile
นักวอลเลย์บอลหญิงชาวจีน
นักกีฬาเหรียญทองแดงโอลิมปิก
นักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิก
นักกีฬาจากปักกิ่ง
นักวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
นักวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
นักกีฬาเหรียญทองเอเชียนเกมส์
ประเภท

ประเภท (genre  หรือ ; จากภาษาฝรั่งเศส, genre , "ชนิด" หรือ "ประเภท", จากภาษาละติน: genus (รากศัพท์ gener-), ภาษากรีก: genos, γένος) เป็นคำที่ใช้กับวรรณกรรม หรือสิ่งบันเทิงรูปแบบต่าง ๆ เช่น ดนตรี ทั้งในภาษาเขียนหรือภาษาพูด แบบเสียงหรือภาพ ยึดจากเกณฑ์ของสิ่งบันเทิงแต่ละชนิด ประเภทเกิดขึ้นตามข้อตกลงที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาหากมีประเภทใหม่ถูกคิดค้นขึ้น และประเภทเก่าไม่ได้ใช้แล้ว บ่อยครั้ง สิ่งบันเทิงต่าง ๆ จะตรงกับประเภทได้มากกว่าหนึ่งประเภท โดยยืมและผสมผสานข้อตกลงต่าง ๆ เหล่านี้
ประเภทเริ่มขึ้นจากระบบการแบ่งประเภทสำหรับวรรณกรรมกรีกโบราณ กวีนิพนธ์ ร้อยแก้ว และการแสดง ต้องมีรูปแบบที่เฉพาะที่สอดคล้องกับประเด็นของเรื่อง รูปแบบการพูดแบบตลกไม่ควรจะอยู่ในเรื่องโศกนาฏกรรม และแม้แต่นักแสดงก็ควรเคร่งครัดกับประเภทที่พวกเขาแสดงภายใต้ฐานคติว่าคนประเภทหนึ่ง ๆ จะสามารถบอกเล่าเรื่องเล่าประเภทหนึ่ง ๆ ได้ดีที่สุด ประเภทในยุคต่อมาได้เพิ่มจำนวนขึ้นและพัฒนาเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ชมและผู้สร้าง ประเภทกลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้สาธารณชนเข้าใจถึงงานศิลปะที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ เนื่องจากงานศิลปะจะสอดคล้องกับสถานะทางสังคมที่ว่าคนจะเขียน วาดภาพ ร้องเพลง หรือเต้นรำเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาเข้าใจ การนำประเภทมาใช้เป็นเครื่องมือนั้นจะต้องปรับใช้กับความหมายที่เปลี่ยนไปได้ด้วย ความจริงแล้วในยุคกรีกโบราณก็มีงานศิลปะรูปแบบใหม่ผสมผสานกัน และเรียกว่าเป็นวิวัฒนาการของประเภท ตัวอย่างเช่น "โศกนาฏกรรมตลก" (tragicomedy)
==วรรณกรรม==
วรรณกรรมคือประเภทหนึ่งของหมวดหมู่การประพันธ์ รวมไปถึงแนวที่อาจจะถูกกำหนดเนื้อหาโดยใช้เทคนิคการประพันธ์ โทนของเรื่อง หรือแม้กระทั่งเขียนบทความยาวอย่างเช่นนิยาย แล้วไม่ควรสับสนระหว่างคำว่า หมวดหมู่แนวของกลุ่มนักอ่านเด็กจนถึงวัยรุ่น หรือ หมวดหมู่แนวของกลุ่มผู้อ่านผู้ใหญ่  เพราะโดยส่วนใหญ่จะมีการจำแนกนิยายวัยรุ่น และแนวผู้ใหญ่ให้อยู่แล้ว ไม่ควรรวมนิยายภาพ เพราะแนว หมวดหมู่มีความยืดหยุ่นและแยกย่อยไปตามแต่ละหลายประเภท
ประเภทของสื่อ
บันเทิงคดี
รัฐเวียดนาม

รัฐเวียดนาม (Quốc gia Việt Nam) เป็นรัฐที่อ้างอำนาจเหนือประเทศเวียดนามทั้งหมดในช่วงระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง และแทนที่รัฐบาลกลางชั่วคราวแห่งเวียดนาม (ปี พ.ศ. 2491–พ.ศ. 2492) ซึ่งเป็นรัฐอายุสั้นที่เกิดขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่านอำนาจระหว่างอาณานิคมโคชินไชนาไปสู่การเป็นรัฐเอกราช รัฐนี้ได้สถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2492 และได้รับการยอมรับในระดับสากลในปี พ.ศ. 2493 แม้จะกล่าวอ้างอธิปไตยเหนือดินแดนเวียดนามทั้งหมดแต่มีอำนาจที่แท้จริงในทางใต้ในขณะที่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม มีอำนาจส่วนใหญ่ในทางเหนือ อดีตจักรพรรดิบ๋าว ดั่ยเป็นประมุขแห่งรัฐ (Quốc Trưởng) โง ดิ่ญ เสี่ยมได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี พ.ศ. 2497 และหลังจากที่ขับไล่บ๋าว ดั่ยในปีต่อไป เสี่ยมได้กลายเป็นประธานาธิบดีของสาธารณรัฐเวียดนาม
==ประวัติ==
===การรวมชาติเวียดนาม (พ.ศ. 2490–พ.ศ. 2491)===
ในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2490 ฮานอย เมืองหลวงของอาณานิคมตังเกี๋ยได้กลับมาอยู่ในความควบคุมของฝรั่งเศส เวียดมินห์ถูกบีบให้กลายเป็นกองกำลังใต้ดินและออกสู้รบแบบกองโจร
===สหภาพฝรั่งเศส (พ.ศ. 2492–พ.ศ. 2497)===
===การแบ่งแยก (พ.ศ. 2497–พ.ศ. 2498)===
==อ้างอิง==
ว
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2492
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2498
รัฐสิ้นสภาพในประเทศเวียดนาม
รัฐบาลชั่วคราว
เท่าที่มี

"เท่าที่มี" เป็นซิงเกิลที่ 2 ของวงดนตรีบิ๊กแอส จากมินิอัลบั้ม แดนเนรมิต ประพันธ์เนื้อร้องโดย ขจรเดช พรมรักษา (กบ บิ๊กแอส) และวิรชา ดาวฉาย แต่งทำนองโดย อภิชาติ พรมรักษา (หมู บิ๊กแอส) และเรียบเรียงโดยบิ๊กแอส ออกจำหน่ายในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2555 โดยเนื้อหาเพลงนั้นเป็นเพลงที่ขยายความต่อจากเนื้อหาของเพลงแดนเนรมิต พูดถึงตัวตนของวง ณ ตอนนี้ ว่าถึงแม้จะเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ อาจไม่ยิ่งใหญ่เหมือนเก่า แต่เท่าที่มีอยู่ก็จะทำให้ดีที่สุด ถึงแม้จริง ๆ 
== การตอบรับ ==
เพลง "เท่าที่มี" ได้อันดับ 7 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 และอันดับที่ 16 ของชาร์ต 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2555 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
=== ชาร์ต ===
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2555)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
| align="left"|ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20
| align="center"|7
|-
| align="left"|95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40
| align="center"|16
|-
| align="left"|ฮอตเวฟ 91.5 เอฟเอ็มชาร์ต 20
| align="center"|7
|-
|}
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2556)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
| align="left"|95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40
| align="center"|15
|-
|}
== อ้างอิง ==
เพลงไทยสากล
เพลงของบิ๊กแอส
เพลงที่ประพันธ์คำร้องโดยขจรเดช พรมรักษา
ซิงเกิลในสังกัดจีนี่เรคคอร์ดส
ซิงเกิลในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
เพลงในปี พ.ศ. 2555
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2555
เพลงออลเทอร์นาทิฟเมทัล
เพลงบันทึกเสียงที่ผลิตโดยพูนศักดิ์ จตุระบุล
กีฬาเฟสปิก 1975

กีฬาเฟสปิกเกมส์ 1975 เป็นการแข่งขันกีฬาเฟสปิก ครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่ เบ็บปุ จังหวัดโออิตะ ญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 1 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1975) จำนวนนักกีฬา 973 คน จาก 18 ประเทศ การแข่งขันเฟสปิกเกมส์ครั้งนี้ จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในภาคพื้นเอเชียตะวันออกไกล และ แปซิฟิกตอนใต้.
== คำขวัญและสัญลักษณ์ ==
=== สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ ===
=== สัญลักษณ์กีฬา ===
=== เหรียญรางวัล ===
== สนามแข่งขัน ==
สนามกีฬา (สนามกีฬาหลัก)
== ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน ==
== พิธีเปิด - ปิดการแข่งขัน ==
===พิธีเปิด===
พิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 9 จัดขึ้นในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2518 ณ สนามกีฬาแห่งชาติบูกิตจาลีล โดย สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ และ สมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิด
=== พิธีปิด ===
== ชนิดกีฬา ==
== ตารางการแข่งขัน ==
== ตารางสรุปเหรียญรางวัล ==
== การตลาด ==
=== สัญลักษณ์นำโชค ===
=== สื่อประชาสัมพันธ์ ===
=== สิทธิการออกอากาศ ===
=== เพลงประจำการแข่งขัน ===
== ผู้สนับสนุน ==
== อ้างอิง ==
=== เชิงอรรถ ===
=== บรรณานุกรม ===
== เกร็ดการแข่งขัน ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จังหวัดโออิตะ
กีฬาในประเทศญี่ปุ่นปี พ.ศ. 2518
เฟสปิกเกมส์
เทศกาลกีฬาในประเทศญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2518