pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในนครรัฐวาติกัน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของนครรัฐวาติกันทั้งสิ้น 2 แหล่ง  เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้ง 2 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ (ha)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | ศูนย์กลางประวัติศาสตร์โรม ทรัพย์สินของสันตะสำนักในนครดังกล่าวซึ่งได้รับสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และซานปาโอโลฟูโอรีเลมูรา   (ร่วมกับอิตาลี) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (ii) (iii) (iv) (vi)
| 1,430.8
| align="center" | 2523/1980  เพิ่มเติม 2533/1990
|
|
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | นครวาติกัน
| 
|  
| วัฒนธรรม:(i) (ii) (iv) (vi)
|
| align="center" | 2527/1984
| นครวาติกันคือหนึ่งในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของคริสตจักร ซึ่งมีส่วนช่วยในการสร้างประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ของโลก
|
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
นครรัฐวาติกันไม่มีมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคต 
== อ้างอิง ==
นครรัฐวาติกัน
 
นครรัฐวาติกัน
แม่น้ำเบ๊นแจ

แม่น้ำเบ๊นแจ (Sông Bến Tre) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 30 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดเบ๊นแจ
== อ้างอิง ==
เบ๊นแจ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอนเตเนโกร

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอนเตเนโกรทั้งสิ้น 4 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" style="background-color: " | ภูมิภาคธรรมชาติและประวัติศาสตร์เชิงวัฒนธรรมแห่งกอตอร์
| 
| เทศบาลกอตอร์,เทศบาลเคร์ตเซ็กนอวีและเทศบาลติวัต
| วัฒนธรรม:(i), (ii), (iii), (iv)
| 14,600;พื้นที่กันชน 36,491
| align="center" | 2522/1979;เพิ่มเติม 2555/2012และ 2558/2015
|
| 125
|-
! scope="row" style="background-color: " | สุสานศิลาจารึกหลุมศพสมัยกลาง (สเตชัก)(ร่วมกับโครเอเชีย เซอร์เบียและบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)
| 
| เทศบาลฌับลิยากและเทศบาลปลูฌิเน
| วัฒนธรรม:(iii), (vi)
| 49.15;พื้นที่กันชน 321.24
| align="center" | 2559/2016
|
| 1504
|-
! scope="row" style="background-color: " | งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 :สตาโตดาแตร์รา –สตาโตดามาร์ตะวันตก(ร่วมกับโครเอเชียและอิตาลี)
| 
| เทศบาลกอตอร์
| วัฒนธรรม:(iii), (iv)
| 378.37;พื้นที่กันชน 1,749.62
| align="center" | 2560/2017
|
| 1533
|}
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" style="background-color: " | อุทยานแห่งชาติดูร์มิตอร์
| 
| เทศบาลฌับลิยาก
| ธรรมชาติ:(vii), (viii), (x)
|  32,100
| align="center" | 2523/1980;เพิ่มเติม 2548/2005
|
| 100
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศมอนเตเนโกรมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
== อ้างอิง ==
มอนเตเนโกร
 
ประเทศมอนเตเนโกร
แม่น้ำห่าทัญ

แม่น้ำห่าทัญ (Sông Hà Thanh) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 58 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
== อ้างอิง ==
ห่าทัญ
แม่น้ำลาติญ

แม่น้ำลาติญ (Sông La Tinh) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 54 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
== อ้างอิง ==
ลาติญ
อุทยานแห่งชาติซวนเซิน

อุทยานแห่งชาติซวนเซิน (Vườn quốc gia Xuân Sơn) เป็นอุทยานแห่งชาติในอำเภอเตินเซิน จังหวัดฟู้เถาะ ประเทศเวียดนาม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1986 เป็นเขตสงวนธรรมชาติ และมีพื้นที่รวมทั้งหมด 150.48 ตารางกิโลเมตร หรือ 94,050 ไร่
อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาฮหว่างเลียน และห่างจากจุดบรรจบของแม่น้ำแดง และแม่น้ำดำประมาณ 45 กิโลเมตร
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:Xuan Son.JPG
ไฟล์:Xuan Son 3.jpg
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official site 
อุทยานแห่งชาติในประเทศเวียดนาม
จังหวัดฟู้เถาะ
รีมิกซ์

รีมิกซ์ (remix) เป็นส่วนหนึ่งของสื่อที่เปลี่ยนแปลงจากเดิมโดยการเพิ่มเข้า เอาออก หรือการเปลี่ยนชิ้นส่วนของสื่อ ไม่ว่าจะเป็นเพลง งานศิลปะ หนังสือ วิดีโอ หรือภาพถ่ายล้วนทั้งสามารถเรียกว่ารีมิกซ์ได้ทั้งนั้น ลักษณะที่สำคัญของรีมิกซ์ คือ การเปลี่ยนแปลงส่วนต่าง ๆ เพื่อสร้างสิ่งใหม่
ส่วนใหญ่แล้ว คำว่ารีมิกซ์มักเกี่ยวข้องกับดนตรีและเพลง การรีมิกซ์เพลงอาจเกิดขึ้นได้จากเหตุผลหลายอย่าง ได้แก่
เพื่อปรับหรือแก้ไขสำหรับเล่นในวิทยุหรือไนต์คลับ
เพื่อปรับปรุงต้นฉบับของเพลงเก่าที่ไม่ได้รับความนิยมแล้ว
เพื่อปรับเปลี่ยนเพลงให้เหมาะกับแนวเพลงที่เฉพาะเจาะจง
เพื่อเปลี่ยนแปลงบางเสียงเพื่อช่วยให้เข้าถึงผู้รับฟังที่แตกต่างกัน
เพื่อปรับเปลี่ยนเพลงตามวัตถุประสงค์ทางศิลปะ
เพื่อเพิ่มเวอร์ชันของเพลง ซึ่งใช้ในโบนัสแทร็ก หรือหน้าบี ตัวอย่างเช่น เมื่อซีดีซิงเกิลสามารถบรรจุได้ 4 แทร็ก
เพื่อสร้างการเชื่อมต่อกันระหว่างศิลปินขนาดเล็กกับศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากกว่า เช่น แฟตบอยสลิม รีมิกซ์เพลง "Brimful of Asha" ต้นฉบับโดย Cornershop
เทคนิคทางดนตรี
รายชื่อรัฐมนตรีสตรีไทย

รายนามต่อไปนี้เป็นสตรีที่ได้ดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีไทย
== หัวหน้ารัฐบาล ==
 ดำรงตำแหน่งอยู่ในปัจจุบัน
== รัฐมนตรีว่าการ ==
 ดำรงตำแหน่งอยู่ในปัจจุบัน
== รัฐมนตรีช่วยว่าการ ==
 ดำรงตำแหน่งอยู่ในปัจจุบัน
== รัฐมนตรีสตรีในปัจจุบัน ==
ไฟล์:Replace this image female.svg|พวงเพ็ชร ชุนละเอียดรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี(ตั้งแต่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566)
ไฟล์:Replace this image female.svg|สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา(ตั้งแต่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566)
ไฟล์:Replace this image female.svg|ศุภมาส อิศรภักดีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม(ตั้งแต่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566)
ไฟล์:Replace this image female.svg|พิมพ์ภัทรา วิชัยกุลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม(ตั้งแต่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566)
==ดูเพิ่ม==
คณะรัฐมนตรี
คณะรัฐมนตรีไทย
การเมืองไทย
==แหล่งข้อมูลอื่น==
List of female cabinet ministers of Thailand
รายชื่อรัฐมนตรีและเสนาบดีของไทย
ไทย
รายชื่อสตรีไทย
นักการเมืองสตรีชาวไทย
คูนิชิเงะ คามาโมโตะ

คูนิชิเงะ คามาโมโตะ  เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1944 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงกับทีมชาติญี่ปุ่น ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่กรุงเม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก และเขายังเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดหลังจบรายการการแข่งขันด้วยจำนวนประตู 7 ประตู โดยคามาโมโตะได้รับการขนานนามบ่อยครั้งว่าเป็นหนึ่งในผู้เล่นชาวญี่ปุ่นที่ดีที่สุดในตลอดกาล
คามาโมโตะเกิดและเติบโตที่เมืองเกียวโต เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายยามาชิโระ หลังจากนั้นเขาได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยวาเซดะ เลือกเรียนวิชาเอกการพาณิชย์ และได้เป็นศิลปศาสตร์บัณฑิตดีกรีจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในปี ค.ศ. 1996 ซึ่งเขาได้ลงเล่นทีมชาติญี่ปุ่นครั้งแรกในช่วงมหาวิทยาลัย โดยได้เข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่เมืองโตเกียว และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เมืองเม็กซิโกซิตี, ประเทศเม็กซิโก
คามาโมโตะเป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกในเจแปนนีสลีก ซึ่งเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดในเจแปนซอกเกอร์ลีก เป็นจำนวน 6 ครั้งภายใต้การเล่นให้กับสโมสรของเขา หลังจากนั้นเขาได้ประกาศเลิกเล่นและกลายมาเป็นผู้จัดการทีมยันมาร์ ดีเซล หรือเซเรซโซ โอซากะ ชื่อปัจจุบันในตอนนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 จนถึง ค.ศ. 1984 และรับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมกัมบะ โอซากะในปี ค.ศ. 1991 จนถึง ค.ศ. 1994 หลังจากนั้นเขาได้เข้ารับตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
คามาโมโตะเริ่มผันตัวเป็นนักการเมืองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995 และเป็นรองประธานสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นตั้งแต่เดือน กรกฎาคม ค.ศ. 1998
==สถิติสโมสร==
==สถิติทีมชาติ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Japan Soccer Archive: Biography and action photos 
นักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
นักฟุตบอลโอลิมปิกของประเทศญี่ปุ่น
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ประเทศญี่ปุ่น)
ผู้เล่นเซเรซโซ โอซากะ
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวญี่ปุ่น
ผู้จัดการทีมเซเรซโซ โอซากะ
ผู้จัดการทีมกัมบะ โอซากะ
บุคคลจากเกียวโต
บุคคลจากมหาวิทยาลัยวาเซดะ
ศาลเจ้าคามิงาโมะ

ศาลเจ้าคามิงาโมะ  หรือชื่อทางการคือ ศาลเจ้าคาโมวาเกอิกาซูจิ  เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคาโมะทางตอนเหนือของนครเกียวโต สร้างขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 678  เป็นหนึ่งในศาลเจ้าชินโตที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโก
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ศาลเจ้าคามิงาโมะ 
คามิงาโมะ
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ

พันตรี โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ  หรือพระนามเดิม เจ้าชายโมริฮิโระแห่งฮิงาชิกูนิ  เป็นเชื้อพระวงศ์ญี่ปุ่นที่รับราชการเป็นทหารสังกัดหน่วยปืนใหญ่ในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นอดีตพระชามาดาในจักรพรรดิโชวะ ด้วยเป็นอดีตพระภัสดาในเจ้าหญิงชิเงโกะ เทรุโนะมิยะ
== พระประวัติ ==
โมริฮิโระ ประสูติในโตเกียว เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่จากทั้งหมดสี่พระองค์ในเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ ประสูติแต่เจ้าหญิงโทชิโกะ พระชายาฯ พระชนกเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 30 ส่วนพระชนนีเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ พระองค์ได้รับการการอุปถัมภ์อำรุงเลี้ยงอย่างดี และได้รับการวางตัวให้ประกอบอาชีพเป็นทหารตั้งแต่ยังเยาว์ชันษา
== การทรงงาน ==
หลังพระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกะกุชูอิง ก็ได้ศึกษาที่ต่อที่โรงเรียนเตรียมทหารกลาง และเคยร่วมประชุมในสภาขุนนาง จนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2480 ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารอิมพีเรียลรุ่นที่ 49 และมียศเป็น ร้อยตรี หน่วยปืนใหญ่ในเดือนสิงหาคม จนถึงเดือนมีนาคมปีถัดมาพระองค์จึงเลื่อนยศเป็น ร้อยโท ประจำการในประเทศแมนจู
ในช่วงเหตุการณ์โนะมงฮังในปี พ.ศ. 2483 พระองค์ได้อยู่หน่วยปืนใหญ่แห่งกองทัพคันโต ต่อมาพระองค์ได้ถอนตัวออกและกลับไปยังญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคมปีเดียวกันและเลื่อยยศเป็น ร้อยเอก ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484
โมริฮิโระเข้าศึกษาในสถาบันวิชาการทหารบกชั้นสูงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2485-86 หลังสำเร็จการศึกษาจึงมียศเป็น พันตรี
== เสกสมรส ==

โมริฮิโระ เสกสมรสกับเจ้าหญิงชิเงโกะ เจ้าหญิงเทรุ  พระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ กับสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง ขณะที่เจ้าหญิงเทรุมีพระชันษาได้ 13 ปี และทั้งสองต่างเป็นพระประยูรญาติสนิททั้งฝ่ายพระชนกและชนนี ทั้งสองมีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 5 พระองค์ (ภายหลังทั้งหมดได้ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์) ได้แก่
โนบูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ (; 10 มีนาคม พ.ศ. 2488) สมรสกับโยชิโกะ ชิมาดะ มีบุตรหนึ่งคน
ฟูมิโกะ ฮิงาชิกูนิ (; 23 ธันวาคม พ.ศ. 2489) สมรสกับคาซูโยะชิ โอมูระ
ฮิเดฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ (; 30 มิถุนายน พ.ศ. 2492) เปลี่ยนชื่อและสกุลเป็น โมโตฮิโระ มิบุ
นาโอฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ (; พ.ศ. 2496) สมรสกับคาซูโกะ ซาโต มีบุตรสองคน
ยูโกะ ฮิงาชิกูนิ (; พ.ศ. 2497)
หลังอดีตเจ้าหญิงชิเงโกะสิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 โมริฮิโระจึงได้สมรสใหม่กับโยชิโกะ เทราโอะ (; พ.ศ. 2470–2554) ในปี พ.ศ. 2507 มีบุตรด้วยกันสองคน ได้แก่
อัตสึฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ 
โมริฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ 
== ปัจฉิมวัย ==
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2490 ราชสกุลฮิงาชิกูนิและราชสกุลสาขาอื่น ๆ ของราชวงศ์ญี่ปุ่นถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์จากการเป็นเจ้า หลังจากนั้นโมริฮิโระได้ประกอบกิจด้านเหมืองแร่ที่ฮกไกโดและมีธุรกิจเดินเรือ
โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ด้วยโรคมะเร็งในพระปับผาสะ ขณะมีพระชันษา 52 ปี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เจ้าชายญี่ปุ่น
บุคคลจากโตเกียว
เสียชีวิตจากมะเร็งปอด
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ดอกคิริ
สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย
สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์เหยี่ยวทองคำ
เอมิเรตอัฟกานิสถาน

เอมิเรตอัฟกานิสถาน (Emirate of Afghanistan; د افغانستان امارت ) เป็นเอมิเรตที่ปกครองอัฟกานิสถานระหว่างปี ค.ศ. 1823–1926 เอมิเรตแห่งนี้แยกตัวออกจากจักรวรรดิดุรรานีในช่วงที่พระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน (Dost Mohammed Khan) แห่งราชวงศ์บารักไซ (Barakzai) ขึ้นครองราชย์ ความขัดแย้งของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่านกับมูฮัมหมัด ชาห์แห่งอิหร่าน มีส่วนทำให้รัสเซียและอังกฤษที่กำลังมีข้อพิพาทกันอยู่สนใจแผ่อิทธิพลเข้ามาในภูมิภาคนี้ จนนำไปสู่สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่หนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 1939–1942 หลังสงครามและการสวรรคตของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน ตำแหน่งเอมีร์ก็เปลี่ยนมือหลายครั้งจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าเชอร์ อาลี ข่าน (Sher Ali Khan) ซึ่งเคยถูกเนรเทศไปอยู่ในรัสเซีย การขึ้นครองราชย์ของเอมีร์องค์นี้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับอังกฤษอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1878 อังกฤษยาตราทัพเข้าสู่อัฟกานิสถาน เกิดเป็นสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สอง การสู้รบยุติลงในปี ค.ศ. 1880 หลังอังกฤษและอัฟกานิสถานทำสนธิสัญญาสันติภาพและสถาปนาพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่าน (Abdur Rahman Khan) ขึ้นเป็นเอมีร์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1893 อังกฤษและอัฟกานิสถานลงนามยอมรับเส้นดูรันด์ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอัฟกานิสถานและปากีสถาน และเป็นพื้นที่กันชนระหว่างรัสเซียกับอังกฤษ
หลังพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่านสวรรคตในปี ค.ศ. 1901 พระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่าน (Habibullah Khan) พระโอรส ทรงขึ้นครองราชย์ต่อ พระองค์ทรงพยายามประนีประนอมกับทั้งรัสเซียและอังกฤษ และวางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังพระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่านสวรรคต พระเจ้านาสรุลลอฮ์ ข่าน (Nasrullah Khan) พระอนุชาทรงขึ้นครองราชย์ต่อ แต่ต่อมาถูกโค่นอำนาจโดยพระเจ้าอมานุลเลาะห์ พระองค์ทำสงครามกับอังกฤษอีกครั้งในสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สาม และทำให้อัฟกานิสถานได้รับเอกราชจากอังกฤษ  ในปี ค.ศ. 1926 พระเจ้าอมานุลเลาะห์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น "กษัตริย์แห่งอัฟกานิสถาน" และเปลี่ยนจากเอมิเรตเป็นราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
== อ้างอิง ==
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2366
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2469
รัฐสิ้นสภาพในทวีปเอเชีย
ประวัติศาสตร์อัฟกานิสถาน
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอัฟกานิสถาน
รัฐบาลอัฟกานิสถาน
อ
ดนตรีอะคูสติก

ดนตรีอะคูสติก (acoustic music) เป็นดนตรีที่ใช้ผลิตเสียงผ่านเครื่องดนตรีอะคูสติก ตรงกันข้ามกับเครื่องดนตรีไฟฟ้าหรืออิเล็กทรอนิกส์ คำว่า ดนตรีอะคูสติก ได้เกิดขึ้นหลังจากการเกิดของเครื่องดนตรีไฟฟ้า เช่น กีตาร์ไฟฟ้า ไวโอลินไฟฟ้า ออร์แกนไฟฟ้า และ เครื่องสังเคราะห์เสียง
นักดนตรีอะคูสติกมักจะเพิ่มระดับเสียงแทนโดยไม่ใช้แอมป์กีตาร์ไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์เครื่องขยายเสียงทั่วไปแตกต่างจากเครื่องดนตรีขยายเสียงซึ่งให้เสียงที่เป็นธรรมชาติมากกว่า บ่อยครั้งที่ไมโครโฟนจะอยู่ในด้านหน้าเครื่องดนตรีอะคูสติก ซึ่งจะต่อสายไฟเข้ากับเครื่องขยายเสียงที่หลัง
ดนตรีอะคูสติกมีต้นกำเนิดจากดนตรีโฟล์กและดนตรีป๊อปในทศวรรษที่ 1960 ต่อมาได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจากรายการโทรทัศน์ เอ็มทีวีอันปลั๊ก (MTV Unplugged) ในช่วงทศวรรษที่ 1990 อะคูสติกมักจะเล่นโดยนักดนตรี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงดนตรีกรันจ์) ที่มักจะพึ่งพาเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้ถูกเรียกว่า "นักดนตรีที่ไม่ใช้ไฟฟ้า" นอกจากนี้ยังมีการขนานนามว่าเป็น "อะคูสติกร็อก" (acoustic rock) ในบางกรณี
แบรนด์กีตาร์โปร่งที่มีชื่อเสียงได้แก่ มาร์ติน และ เทย์เลอร์ นอกจากนี้มีแบรนด์ที่เจาะจงในกีต้าร์ไฟฟ้า เช่น กิบซัน เฟนเดอร์ และ ไอบาเนซ
==อ้างอิง==
สวนศาสตร์
ดนตรีในศตวรรษที่ 20
เพลงพื้นเมือง
ดนตรีป็อป
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอลตา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอลตาทั้งสิ้น 3 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | สิ่งก่อสร้างใต้ดินแห่งฮัลซัฟลีนี
| 
| ราฮัลจดีต
| วัฒนธรรม:(iii)
| 0.13
| align="center" | 2523/1980
|
| 130
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | นครวัลเลตตา
| 
| วัลเลตตา
| วัฒนธรรม:(i), (vi)
| 55.5
| align="center" | 2523/1980
| สิ่งก่อสร้างกว่า 320 แห่งภายในพื้นที่ 55 เฮกตาร์ ส่งผลให้กรุงวัลเลตตาเป็นเขตประวัติศาสตร์ที่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งบนโลก
| 131
|-
! scope="row" | เทวสถานหินใหญ่แห่งมอลตา
| 
| ลิมจาร์, อิชชารา, อิล-อเร็นดีและฮัลตาร์ชีน
| วัฒนธรรม:(iv)
| 3.155;พื้นที่กันชน 167
| align="center" | 2523/1980;เพิ่มเติม 2535/1992และ 2558/2015
|
| 132
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศมอลตามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
== อ้างอิง ==
มอลตา
 
ประเทศมอลตา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาซิโดเนียเหนือ

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาซิโดเนียเหนือทั้งสิ้น 2 แหล่ง  เป็นแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" style="background-color: " | ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป(ร่วมกับโครเอเชีย, เช็กเกีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, เบลเยียม, โปแลนด์, ฝรั่งเศส, ยูเครน, เยอรมนี, โรมาเนีย, สเปน, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย, อิตาลี และแอลเบเนีย)
| 
| เทศบาลมาวรอวอและรอสตูชา
| ธรรมชาติ:(ix)
| 98,124.96;พื้นที่กันชน 294,716.32
| align="center" | 2550/2007;เพิ่มเติม 2554/2011,2560/2017และ 2564/2021
| ป่าต้นบีชในประเทศมาซิโดเนียเหนือได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2564
| 1133
|}
===แหล่งมรดกโลกแบบผสม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | มรดกธรรมชาติและวัฒนธรรมของภูมิภาคออคริต(ร่วมกับแอลเบเนีย)
| 
| เทศบาลออคริต
| ผสม:(i), (iii), (iv), (vii)
| 94,728.6;พื้นที่กันชน 15,944.4
| align="center" | 2522/1979;เพิ่มเติม 2523/1980,2552/2009และ 2562/2019
| เมืองออคริตตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบออคริต เป็นหนึ่งในสถานที่ตั้งถิ่นฐานมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป  เดิมขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกชนิดวัฒนธรรม จนกระทั่ง พ.ศ. 2562 จึงได้เสนอขึ้นทะเบียนร่วมกับประเทศแอลเบเนียในแหล่งมรดกโลกชนิดผสม
| 99
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
มาซิโดเนียเหนือมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
== อ้างอิง ==
มาซิโดเนียเหนือ
 
ประเทศมาซิโดเนียเหนือ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซอร์เบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซอร์เบียทั้งสิ้น 5 รายการ เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 5 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ (ha)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | สตารีรัสและซอพอตชานี
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (iii)
|  198.72 ; พื้นที่กันชน 9,935.84
| align="center" | 2522/1979
|
|
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | อารามสตูเดนิตซา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (ii) (iv) (vi)
| 1.16; พื้นที่กันชน  269.34
| align="center" | 2529/1986
|
|
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | โบราณสถานยุคกลางในคอซอวอ
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iii) (iv)
| 2.8802; พื้นที่กันชน115.3879
| align="center" | 2547/2004
| ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกที่ตกอยู่ในสภาวะอันตรายเมื่อปี พ.ศ. 2549
|
|-style="background-color: "
! scope="row" style="background-color: " | กัมซีกราด-โรมูเลียนา พระราชวังของจักรพรรดิกาเลริอุส
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii)
| 179.217; พื้นที่กันชน 	544.925
| align="center" | 2550/2007
|
|
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | Stećci Medieval Tombstones Graveyards   (ร่วมกับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา มอนเตเนโกร และโครเอเชีย) 
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii) (vi)
| 49.15; พื้นที่กันชน 321.24
| align="center" | 2559/2016
|
|
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศเซอร์เบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 11 รายการ
== อ้างอิง ==
ซอร์เบีย
 
ประเทศเซอร์เบีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาทั้งสิ้น 4 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
==ที่ตั้ง==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่(เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" style="background-color: " | พื้นที่สะพานเก่าของนครเก่าม็อสตาร์
| 
| สหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
| วัฒนธรรม:(vi)
| 7.6;พื้นที่กันชน 47.6
| align="center" | 2548/2005
|
| 946
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | สะพานเม็คเม็ด-ปาชา ซอกอลอวิชในวิเชกราด
| 
| เรปูบลิกาเซิร์ปสกา
| วัฒนธรรม:(ii), (iv)
| 1.5;พื้นที่กันชน 13.5
| align="center" | 2550/2007
|
| 1260
|-
! scope="row" style="background-color: " | สุสานศิลาจารึกหลุมศพสมัยกลาง (สเตชัก)(ร่วมกับโครเอเชีย เซอร์เบีย และมอนเตเนโกร)
| 
| สหพันธรัฐบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและเรปูบลิกาเซิร์ปสกา
| วัฒนธรรม:(iii), (vi)
| 49.15;พื้นที่กันชน 321.24
| align="center" | 2559/2016
|
| 1504
|}
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่(เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" style="background-color: " | ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป(ร่วมกับโครเอเชีย เช็กเกีย มาซิโดเนียเหนือ บัลแกเรีย เบลเยียม โปแลนด์ ฝรั่งเศส ยูเครน เยอรมนี โรมาเนีย สเปน สโลวาเกีย สโลวีเนีย สวิตเซอร์แลนด์ ออสเตรีย อิตาลี และแอลเบเนีย)
| 
| เรปูบลิกาเซิร์ปสกา
| ธรรมชาติ:(ix)
| 98,124.96;พื้นที่กันชน 294,716.32
| align="center" | 2550/2007;เพิ่มเติม 2554/2011,2560/2017และ 2564/2021
| ป่าต้นบีชในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2564
| 1133
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง
== อ้างอิง ==
บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา