pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อัญพจน์

อัญพจน์ (quotation) เป็นการกล่าวซ้ำซึ่งนิพจน์หนึ่งว่าเป็นส่วนหนึ่งของอีกนิพจน์หนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนิพจน์ที่คัดมาเป็นที่รู้จักดีหรือมีการแสดงที่มาชัดแจ้งโดยการอ้างอิงไปต้นทางต้นฉบับ และมีการระบุโดยเครื่องหมายอัญประกาศ
อัญพจน์ยังสามารถหมายถึงการใช้หน่วยซ้ำ ๆ ของนิพจน์แบบอื่นทุกชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนใดส่วนหนึ่งของงานศิลปะ ได้แก่ ส่วนย่อยของจิตรกรรม ฉากจากภาพยนตร์หรือส่วนหนึ่งของงานประพันธ์ดนตรี
 
การสื่อสาร
โปรแกรมค้นหาเว็บ

โปรแกรมค้นหาเว็บ (web search engine) เป็นระบบซอฟต์แวร์ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อค้นหาสารสนเทศบนเวิลด์ไวด์เว็บ ผลการค้นหาโดยทั่วไปนำเสนอเป็นบรรทัดการค้นหาที่มักเรียก หน้าผลลัพธ์โปรแกรมค้นหา (SERPs) สารสนเทศอาจเป็นเว็บเพจ ภาพหรือไฟล์ประเภทอื่นผสมกัน โปรแกรมค้นหาบางโปรแกรมยังขุดข้อมูลที่มีอยู่ในฐานข้อมูลหรือสารบบเปิด โปรแกรมค้นหาเว็บต่างจากสารบบเว็บตรงที่มีบรรณาธิการมนุษย์เป็นผู้บำรุงรักษาเท่านั้น นอกจากนี้ยังบำรุงรักษาสารสนเทศเวลาจริงโดยการดำเนินการอัลกอริทึมบนเว็บครอว์เลอร์
เนื้อหาอินเทอร์เน็ตที่ไม่สามารถค้นได้ด้วยโปรแกรมค้นหาเว็บโดยทั่วไปอธิบายว่าเป็นดีปเว็บ (deep web)
โปรแกรมค้นหาอินเทอร์เน็ต
ประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ต
คำศัพท์อินเทอร์เน็ต
สิ่งประดิษฐ์ของประเทศแคนาดา
ศูนย์กีฬาครอสคันทรี และไบแอธลอนอัลเพนเซีย

ศูนย์กีฬาครอสคันทรีอัลเพนเซีย (알펜시아 크로스컨트리 센터) และ ศูนย์กีฬาไบแอธลอนอัลเพนเซีย (알펜시아 바이애슬론 센터) เป็นศูนย์กีฬาในรีสอร์ทอัลเพนเซีย ตั้งอยู่ที่แทกวันลย็อง-มย็อน, อำเภอพย็องชัง, จังหวัดคังว็อน, ประเทศเกาหลีใต้ ศูนย์กีฬานี้ใช้สำหรับการแข่งขันกีฬาครอสคันทรีกับไบแอธลอน อัฒจันทร์ของทั้งสองศูนย์อยู่ติดกันและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ศูนย์ทั้งสองยังติดกับสถานที่เล่นสกี ในช่วงที่ไม่ใช่ช่วงฤดูหนาวศูนย์ทั้งสองนี้ยังใช้เป็นสนามกอล์ฟชื่อว่า อัลเพนเซีย 700 (Alpensia 700) ศูนย์ทั้งสองสามารถบรรจุคนได้ 7,500 คน นั่ง 4,500 คน, ยืน 3,000 คน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลศูนย์กีฬา จากโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
สนามแข่งขันในโอลิมปิก 2018
สนามแข่งขันกีฬาครอสคันทรีในโอลิมปิก
สนามแข่งขันทวิกีฬาในโอลิมปิก
Deuterium

redirect ดิวเทอเรียม
ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ

ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ (; ค.ศ. 804 – 7 ตุลาคม 872) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โซเมโดโนะ โนะ ไดจิง หรือ ชิรากาวะ-โดโนะ เป็นรัฐบุรุษ ข้าราชสำนัก และนักการเมืองชาวญี่ปุ่นในยุคเฮอัง
เมื่อหลานชายของเขาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิเซวะ พระองค์ก็ได้แต่งตั้งโยะชิฟุซะซึ่งเป็นพระอัยกา (ตา) เป็นเซ็สโซ ซึ่งเป็นตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังเยาว์อยู่ซึ่งเขานับเป็นเซ็สโซคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์และนับเป็นผู้สำเร็จราชการคนแรกที่มาจากตระกูลฟูจิวาระ
==อาชีพ==
เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในรัชสมัยจักรพรรดินิมเมียว จักรพรรดิมนโตกุ และจักรพรรดิเซวะ
834 (โจวะที่ 1, วันที่ 9 เดือน 7): ซังงิ
835 (โจวะที่ 2): กน-โนะ-ชูนางง
840 (โจวะที่ 7): ชูนางง
842 (โจวะที่ 9): ไดนางง
848 (ไซโกที่ 1, เดือน 1): อูไดจิง
857 (ไซโกที่ 4, วันที่ 19 เดือน 2): ไดโจไดจิง
858 (เท็นอังที่ 2, วันที่ 7 เดือน 11): เซ็ชโชในจักรพรรดิเซวะ
7 ตุลาคม ค.ศ. 872 (โจงังที่ 14, วันที่ 2 เดือน 9): โยชิฟูซะเสียชีวิตตอนอายุ 69 ปี
==พงศาวลี==
เขาอยู่ในตระกูลฟูจิวาระ โดยเป็นบุตรของฟูจิวาระ โนะ ฟูยุตสึงุ พี่/น้องชายของโยชิฟูซะได้แก่ ฟูจิวาระ โนะ นางาโยชิ, ฟูจิวาระ โนะ โยชิซูเกะ และฟูจิวาระ โนะ โยชิกาโดะ
==ครอบครัว==
เขาแต่งงานกับมินาโมโตะ โนะ คิโยฮิเมะ (源 潔姫) พระราชธิดาในจักรพรรดิซางะ ทั้งคู่มีลูกสาวคนเดียว
อากิราเคโกะ/เมชิ (明子) (829–899) พระมเหสีในจักรพรรดิมนโตกุ
เขารับเลี้ยงลูกชายตนที่สามของนางาระ ผู้เป็นพี่/น้องชาย
โมตตสึเนะ (基経) (836–891) – ไดโจไดจิงและคัมปากุ
โยชิฟูซะได้รับการเรียกขานเป็น ชูจิงโค (忠仁公) (ตำแหน่งหลังเสียชีวิตคือไดโจไดจิง)
== อ้างอิง ==
==ข้อมูล==
Brinkley, Frank and Dairoku Kikuchi. (1915). A History of the Japanese People from the Earliest Times to the End of the Meiji Era. New York: Encyclopædia Britannica. 
Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ; 
Hioki, S. (1990). Nihon Keifu Sōran. Tokyo: Kōdansya.
Kasai, M. (1991). Kugyō Bunin Nenpyō. Tokyo: Yamakawa Shuppan-sha
Kodama, K. (1978). Nihon-shi Shō-jiten, Tennō. Tokyo: Kondō Shuppan-sha.
Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).  Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. ; 
Owada, T. et al. (2003). Nihonshi Shoka Keizu Jimmei Jiten. Tokyo: Kōdansya.
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. 
บุคคลในยุคเฮอัง
ขุนนางญี่ปุ่น
ตระกูลฟุจิวะระ
ชาวรีวกีว

ชาวรีวกีว (; るーちゅーみんずく; โรมาจิ: Ruuchuu minzuku) หรือ ชาวโอกินาวะ (; 沖縄ん人,  うちなーんちゅ; โรมาจิ: Uchinaanchu)  เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนหมู่เกาะรีวกีว ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคีวชูกับไต้หวัน ซึ่งปัจจุบันคือที่ตั้งของจังหวัดโอกินาวะและคาโงชิมะของประเทศญี่ปุ่น ภาษาของพวกเขาจัดอยู่ในตระกูลภาษาย่อยรีวกีว หนึ่งในสองตระกูลภาษาย่อยของตระกูลภาษาญี่ปุ่น และถูกนับว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาญี่ปุ่น
ชาวรีวกีวไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นชนกลุ่มน้อยในญี่ปุ่น เนื่องจากเจ้าหน้าที่จากทางการนับว่าชาวรีวกีวเป็นกลุ่มย่อยของชาวญี่ปุ่น ทำนองเดียวกับชาวยามาโตะและไอนุ กระนั้นถ้าหากว่าชาวรีวกีวเป็นชนกลุ่มน้อย ก็ถือเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เพียงแค่จังหวัดโอกินาวะก็มีชาวรีวกีวมากถึง 1.3 ล้านคนอาศัยอยู่ นอกจากนี้ยังมีชาวรีวกีวจำนวนไม่น้อยกว่า 600,000 คน อาศัยกระจายไปยังส่วนอื่น ทั้งภายในประเทศญี่ปุ่นเองและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก โดยมากจะอาศัยอยู่ในรัฐฮาวาย
ผลการศึกษาด้านพันธุกรรมและมานุษยวิทยาพบว่าชาวรีวกีวมีความสัมพันธ์กับชาวไอนุเป็นพิเศษ และมีบรรพบุรุษร่วมกันช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นหรือยุคโจมง (10,000–1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนจะผสมข้ามเผ่าพันธุ์กับชาวยามาโตะในยุคยาโยอิ (1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 300) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออก (โดยเฉพาะจากจีนและคาบสมุทรเกาหลี) ชาวรีวกีวมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง เช่น ความเชื่อ ศาสนา หรือแม้แต่อาหาร โดยมีการเพาะปลูกข้าวเพื่อบริโภคครั้งแรกราวศตวรรษที่ 12 ประชากรอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลาหลายศตวรรษ ราวศตวรรษที่ 14 ได้มีการรวมสามอาณาจักรเป็นรัฐเดียวคืออาณาจักรรีวกีว (ค.ศ. 1429–1879) ซึ่งโดดเด่นด้านการค้าทางทะเลและมีสถานะเป็นรัฐบรรณาการของจีนยุคราชวงศ์หมิงเป็นต้นมา กระทั่ง ค.ศ. 1609 อาณาจักรรีวกีวถูกแคว้นซัตสึมะรุกราน แต่ยังมีอิสระในฐานะรัฐประเทศราช
กระทั่งในยุคเมจิ อาณาจักรรีวกีวถูกยุบเป็นแคว้นรีวกีว (1872–1879) หลังถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง ในปี ค.ศ. 1879 มีการผนวกดินแดนรวมเข้ากับประเทศญี่ปุ่น แล้วจัดตั้งจังหวัดโอกินาวะ ส่วนพระเจ้าโช ไท พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของรีวกีวถูกเนรเทศไปโตเกียวหลังจากนั้น ค.ศ. 1895 ประเทศจีนอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะรีวกีว ในช่วงเวลานี้ทางการญี่ปุ่นได้ทำการปราบปรามประเพณี วัฒนธรรม และภาษาพื้นเมืองของชาวรีวกีว เพื่อกลืนเป็นชาวญี่ปุ่นหรือชาวยามาโตะ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง หมู่เกาะรีวกีวถูกสหรัฐเข้าปกครองในปี ค.ศ. 1945–1950 และ ค.ศ. 1950–1972 ช่วงเวลานี้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนรีวกีวจำนวนมาก  อันก่อให้เกิดความไม่พอใจทั้งรัฐบาลญี่ปุ่นและหน่วยงานทหารของสหรัฐที่ประจำการในโอกินาวะอย่างรุนแรง ดังจะเห็นได้จากการเกิดขบวนการรีวกีวอิสระ (琉球独立運動, Ryukyu independence movement)
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Ryukyuans (Okinawans) - Minority Rights Group International
Okinawa Peace Network of Los Angeles  - นำเสนอข้อมูลทั่วโลกเกี่ยวกับวัฒนธรรมรีวกีว
 
ชนพื้นเมือง
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศญี่ปุ่น
ไชนาทาวน์ (กรุงเทพมหานคร)

ไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งในไชนาทาวน์หรือชุมชนจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ก่อตั้งขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 พร้อมกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ชาวจีนอพยพที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋ว โดยเมื่อมีการสร้างพระบรมมหาราชวัง พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้ชาวจีนที่เดิมอยู่รอบ ๆ ย้ายไปยังสำเพ็ง ก่อให้เกิดเป็นชุมชนจีนเกิดขึ้นที่นี่ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตัดถนนเยาวราชขึ้นในปี พ.ศ. 2435 จึงทำให้ถนนเยาวราชเป็นย่านหลักของชุมชนจีน และกลายเป็นเขตการค้าหลักของกรุงเทพมหานคร รวมทั้งเป็นย่านสีแดงแหล่งค้าฝิ่น โรงละคร ไนต์คลับ และบ่อนการพนัน
เดิมบริเวณนี้เป็นกำแพงพระบรมมหาราชวังรอบนอก ซึ่งอยู่เลยอาณาเขตเกาะรัตนโกสินทร์ และกลายเป็นศูนย์กลางการค้าของกรุงเทพมหานครในช่วงปลาย พ.ศ. 2344 ถึงต้น พ.ศ. 2443 ตั้งแต่นั้นมา ไชนาทาวน์จึงมีความโดดเด่นขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมจีนโดยมีร้านค้าจำนวนมากที่ขายสินค้าแบบดั้งเดิม
ปัจจุบันไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานครและย่านต่าง ๆ ใกล้เคียง คือ ตลาดน้อย, คลองถม และเวิ้งนาครเกษม ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตสัมพันธวงศ์ ตลอดความยาวของถนนเจริญกรุง
ปัจจุบันความเจริญสมัยใหม่ได้เข้ามาสู่ไชนาทาวน์ของกรุงเทพมหานคร จากการเปิดของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซึ่งมีสถานีวัดมังกรอยู่บริเวณนั้น เป็นที่น่ากังวลเกี่ยวกับชุมชนเก่าแก่ที่จะได้รับผลกระทบหลังจากความเจริญเหล่านี้เข้ามาแทนที่
==อาณาบริเวณ==
ถนนเยาวราช : ถนนสายหลักของไชนาทาวน์ สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2435 มีจุดเริ่มต้นที่วงเวียนโอเดียนแยกกับถนนเจริญกรุง
วงเวียนโอเดียน : วงเวียนที่เป็นจุดเริ่มต้นของถนนเยาวราช เดิมเป็นวงเวียนน้ำพุ ปัจจุบันมีซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติซึ่งมีอักษรจารึกทั้งภาษาไทยและภาษาจีนใน 2 ด้าน สร้างเสร็จตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542
สำเพ็ง : หรือในชื่ออย่างเป็นทางการว่า ซอยวานิช 1 ชุมชนดั้งเดิมของไชนาทาวน์ เป็นแหล่งการค้าที่คึกคักทั้งเวลากลางวันและกลางคืน โดยมากจะเป็นเครื่องประดับ ของขวัญ ของจุกจิก หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ
ชุมชนเจริญไชย : ชุมชนเก่าแก่ในย่านไชนาทาวน์ อยู่ในซอยเจริญกรุง 23 เป็นแหล่งจำหน่ายกระดาษเงินกระดาษทองและเครื่องเซ่นไหว้ต่าง ๆ รวมถึงชุดแต่งงานในแบบประเพณีจีนดั้งเดิมและเทศกาลไหว้พระจันทร์ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของบ้านเก่าเล่าเรื่อง พิพิธภัณฑ์ที่เป็นศูนย์ข้อมูลของชาวจีนในประเทศไทย แต่เป็นชุมชนที่ได้รับผลกระทบการสร้างสถานีรถไฟฟ้า
ตลาดน้อย : ย่านเก่าแก่ที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของไชนาทาวน์ เป็นที่ตั้งของอาคารประวัติศาสตร์หลายแห่ง เช่น โบสถ์กาลหว่าร์ ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย เป็นต้น
ถนนทรงวาด : ถนนริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของท่าเรือบรรทุกสินค้าจำนวนมาก ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาคารเก่าแก่ที่ทรงคุณค่ามากมาย และยังมีศิลปะบนผนัง ที่สร้างสรรค์โดยศิลปินชาวตะวันตกอีกด้วย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
 
ไชนาทาวน์
ไชนาทาวน์ในทวีปเอเชีย
ดินแดนแทรกทางชาติพันธุ์ในประเทศไทย
ย่านในกรุงเทพมหานคร
ย่านในเขตสัมพันธวงศ์
ความสัมพันธ์จีน–ไทย‎
ถนนผดุงด้าว

ถนนผดุงด้าว (Thanon Phadung Dao) เป็นถนนสายสั้น ๆ สายหนึ่งในพื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนที่มีความยาวประมาณ 200 เมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วง ช่วงแรก เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุง และถนนเยาวราช เช่นเดียวกับถนนแปลงนาม ที่อยู่ใกล้เคียง  และช่วงที่ 2 เป็นช่วงฝั่งถนนเยาวราช ในช่วงนี้มีถนนอีกสายหนึ่งที่ตัดผ่าน คือ ถนนพาดสาย  ถนนผดุงด้าวมีชื่อเรียกติดปากว่า ซอยเท็กซัส หรือ ตรอกเท็กซัส อันเนื่องจากที่นี่ในอดีต เคยเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์เท็กซัสมาก่อน
ถนนผดุงด้าว ได้รับชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งนี้เพื่อกำหนดให้ชื่อถนน หรือตรอกซอกซอยต่าง ๆ เหล่านี้มีความเป็นสากล  และเพื่อให้สอดคล้องกับถนนสายต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีผู้เสนอทั้งชื่อ "ผดุงด้าว" และ "ผดุงเผ่า" ซึ่งทรงเลือกชื่อ ผดุงด้าว
ในอดีต ถนนผดุงด้าวมีความคึกคักอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเวลากลางคืน ถือว่าเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรี โรงภาพยนตร์เท็กซัส เป็นที่รู้จักกันดีจะฉายภาพยนตร์อินเดียที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีธุรกิจที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมและกฎหมายอยู่ด้วย นั่นคือ โรงน้ำชาที่มีผู้หญิงขายบริการ และยังเป็นแหล่งที่จำหน่ายหนังสือปกขาว หรือหนังสือลามกอนาจาร แห่งแรกอีกด้วย 
ปัจจุบัน โรงภาพยนตร์เท็กซัสได้เลิกกิจการไปนานหลายปีแล้ว และได้กลายมาเป็นภัตตาคารสุกี้ที่ใช้ชื่อ เท็กซัส เช่นเดียวกับในอดีต นับเป็นภัตตาคารอายุเก่าแก่ยาวนาน และเป็นแห่งแรก ๆ ที่มีจำหน่ายสุกี้ในประเทศไทย  นอกจากนี้แล้วบริเวณใกล้เคียงยังมีร้านอาหารจำหน่ายเนื้อแพะตุ๋นยาจีน รวมถึงเนื้อจระเข้, หอยทอด และร้านจำหน่ายซีดีเพลงและภาพยนตร์หรืองิ้วของจีน  และขนมไหมฟ้า หรือขนมหนวดมังกร อันเป็นขนมของจีนที่หารับประทานได้ยากอีกด้วย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ผดุงด้าว
ผดุงด้าว
ลีออนโทโพลิส

ลีออนโทโพลิส เป็นเมืองโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ในอียิปต์ล่าง จะทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ปัจจุบันยังคงเหลือซากโบราณสถานและการตั้งถิ่นฐาน และเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันคือ คาฟร์ อัล มักดาม
== ชื่อ ==
เมืองนี้เป็นชื่อภาษากรีกโบราณ "ลีออนโทโพลิส" Λεόντων πόλις (มีความหมายว่า "เมืองแห่งสิงโต") หรือ ลีออนโท Λεοντώ, ("สิงโต") ซึ่งได้รับวัฒนธรรมกรีกจากการเข้าของราชวงศ์ปโตเลมี โดยชาวอียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า ทาเรมู ("ดินแดนแห่งปลา") และเมื่อวัฒนธรรมของอาหรับได้เข้ารุ่งเรืองจึงเปลี่ยนเป็น แทล เอล-มักดาม ("เนินดินของเมือง")
== ประวัติ ==
เมืองนี้ตั้งอยู่ในภาคกลางของพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ และน่าจะเป็นศูนย์กลางของอำนาจฟาโรห์ภายใต้ราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ในแผ่นหินสลักที่ค้นพบในแม่น้ำไนล์ที่เจเบล บาร์กัล ซึ่งบรรยายเกี่ยวกับฟาโรห์ปิเยได้พิชิตฟาโรห์ลูพุตที่ 2 ผู้ปกครองเมืองลีออนโทโพลิส สตราโบเป็นนักเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงเมืองลีออนโทโพลิส และอาจเป็นที่มาหรือความสำคัญ
ชื่อเมืองในภาษากรีกหมายถึง "เมืองแห่งสิงโต" โดยคำนึงถึงการปรากฏตัวของเทพธิดาบาสเทต เทพธิดาเซคเมต และโอรสของพระองค์นามว่า มาเฮต ซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งสิงโต มัมมี่สิงโตถูกเก็บไว้ที่วัดในช่วงเวลาของการยึดครองกรีก
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์ที่ยี่สิบสามแห่งอียิปต์
เมืองหลวงเก่าของอียิปต์
ทักษะการเรียน

ทักษะการเรียน, ทักษะวิชาการ หรือยุทธศาสตร์การเรียน เป็นแนวทางการเข้าสู่ที่ใช้กับการเรียน โดยทั่วไปมีความสำคัญต่อความสำเร็จในสถานศึกษา ซึ่งถือว่าจำเป็นต่อการได้มาซึ่งผลการเรียนที่ดี และมีประโยชน์สำหรับการเรียนตลอดชีวิตของบุคคล
ทักษะการเรียนเป็นทักษะต่าง ๆ  ที่จัดการกับกระบวนการจัดระเบียบและรับสารสนเทศใหม่ รักษาสารสนเทศหรือจัดการกับการประเมิน ซึ่งมีทั้งวิธีช่วยจำ (mnemonics) เพื่อช่วยรักษารายการสารสนเททศ การอ่านอย่างมีประสิทธิภาพ เทคนิคสมาธิและการจดบันทึกที่มีประสิทธิภาพ หรือในความหมายอย่างกว้าง หมายถึงทักษะใด ๆ ที่ช่วยส่งเสริมความสามารถของบุคคลในการเรียน รักษาและเรียกสารสนเทศซึ่งช่วยในและผ่านการสอบ และอาจรวมถึงการจัดการเวลาและเทคนิคบันดาลใจด้วย
แม้ทักษะการเรียนมักขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนและเครือข่ายสนับสนุนของผู้เรียนเป็นหลัก แต่ทักษะการเรียนเริ่มมีสอนในระดับมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัยมากขึ้น
ทักษะการเรียนเป็นเทคนิคแยกเป็นส่วนที่สามารถเรียนได้ ปกติในเวลาสั้น ๆ และใช้ได้ักับการศึกษาแทบทุกแขนง ฉะนั้นจึงแตกต่างกับยุทธศาสตร์ที่จำเพาะกับการศึกษาสาขาใดสาขาหนึ่ง (เช่น ดนตรีหรือเทคโนโลยี) และจากความสามารถที่มีอยู่ในตัวผู้เรียน เช่น แง่มุมเชาวน์ปัญญาหรือลีลาการเรียน
ทักษะ
จังหวัดนูเอวาวิซคายา

จังหวัดนูเอวาวิซคายา (อีโลกาโน: Probinsia ti Nueva Vizcaya [Baro nga Biscaya]) เป็นจังหวัดในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบาโยมโบง อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบงเก็ตทางทิศตะวันตก, ติดกับจังหวัดอีฟูเกาทางทิศเหนือ, ติดกับจังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, ติดกับจังหวัดคีรีโนทางทิศตะวันออก, ติดกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดนูเอวาเอซีฮาทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เขตเทือกเขาคอร์ดิลเลรัส
จังหวัดนูเอวาวิซคายามีพื้นที่ 3,975.67 ตารางกิโลเมตร และเป็นจังหวัดใต้สุดของเขตลัมบักนางคากายัน อยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางทิศเหนือประมาณ  สามารถเดินทางได้โดยถนนลัมบักนางคากายัน (ทางหลวงมาฮาร์ลิกา)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการประจำจังหวัด
Philippine Standard Geographic Code 
Local Governance Performance Management System 
 
นูเอวาวิซคายา
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2382
ซาอิส

ซาอิส (อาหรับ: صاالحجر; กรีกโบราณ: Σάϊς; คอปติก: ⲥⲁⲓ) หรือ ซา เอล ฮาการ์ เป็นเมืองของอียิปต์โบราณในแถบแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันตกบนดินดอนปากแม่น้ำไนล์ มันเป็นเมืองหลวงของเมือง ซาป-เมฮ์ ในอียิปต์ล่าง และกลายเป็นเมืองหลวงศูนย์รวมอำนาจในราชวงศ์ยี่สิบสี่แห่งอียิปต์โบราณ (732-720 ปีก่อนคริสตกาล) และราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์โบราณ (664- 525 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงยุคปลาย ชื่ออียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า ซาอู
== อ้างอิง ==
อียิปต์โบราณ
เมืองหลวงเก่าของอียิปต์
จังหวัดคีรีโน

จังหวัดคีรีโน (Probinsia ti Quirino, อีฟูเกา: Probinsa an Quirino) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมืองหลักคือคาบาร์โรกิส
จังหวัดคีรีโน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, จังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดคีรีโนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนูเอวาวิซคายา จนถึงปี ค.ศ. 1966
== ภูมิศาสตร์ ==

จังหวัดคีรีโนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 2,323.47 ตารางกิโลเมตร (897.10 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูมิภาคคากายันแวลลีย์ ไม่มีทางออกสู่ทะเล อยู่ภายในส่วนบนของลุ่มแม่น้ำคากายัน และล้อมรอบด้วยจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดเอาโรราทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้
เทือกเขาซีเยร์รามาเดรเป็นแนวกั้นธรรมชาติบริเวณชายแดนด้านตะวันออกและใต้ของจังหวัด และเทือกเขามัมปารังทางฝั่งตะวันตก พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัด ประมาณร้อยละ 80 ปกคลุมด้วยภูเขาและที่ราบสูง ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์คีรีโน
=== ภูมิอากาศ ===
== ประชากร ==
ประชากรในจังหวัดคีรีโนมีประมาณ 188,991 คน (ค.ศ. 2015) ความหนาแน่น 81 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 210 คนต่อตารางไมล์ ภาษาหลักที่ใช้คือ ภาษาอีโลกาโนและอีฟูเกา
=== ศาสนา ===
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก คิดเป็นร้อยละ 54 ศาสนาอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ศาสนาอิสลาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
 
คีรีโน
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2509
บัสโก

เทศบาลบัสโก (Bayan ng Basco; อีโลกาโน: Ili ti Basco), เป็นเทศบาลหลักของจังหวัดบาตาเนส เขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากรประมาณ 8,579 คนในปี ค.ศ. 2015
บัสโกตั้งอยู่บนเกาะบาตัน ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่สองของ หมู่เกาะบาตาเนส ทางตอนเหนือสุดของฟิลิปปินส์ ตัวเมืองมีท่าอากาศยานหนึ่งแห่ง คือ ท่าอากาศยานบัสโก ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและบาเกียว บัสโกมีสถานที่สำคัญคือประภาคารบัสโก
== ภูมิอากาศ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เมืองในเขตลัมบักนางคากายัน
จังหวัดบาตาเนส
สไตกิโมล็อก

สไตกิโมล็อก (Stygimoloch) เป็นสกุลหนึ่งในตระกูล pachycephalosaurid ในยุคครีเทเชียส ประมาณ 66&nbsp;ล้&#xE32;&#xE19;ปีก่อน มันเป็นที่รู้จักจาก Hell Creek Formation, Ferris Formation, และ Lance Formation โดยมีชีวิตอยู่ร่วมกับที-เร็กซ์ และไทรเซอราทอปส์
== รายละเอียด ==

สไตกิโมล็อกเป็นแพคีเซอฟาโลซอรัสขนาดใหญ่ หัวกระโหลกยาวประมาณ 46 เซนติเมตร (18 นิ้ว) ไม่เหมือนกับแพคีเซฟาโลซอร์ตัวอื่น ๆ โดมบนหัวนั้นเล็กมาก มีนอทรงกรวยบนจมูก และส่วนหลังของหัว โดยยาวประมาณ 5 เซนติเมตร (2&nbsp;นิ้ว) และ 15&nbsp;เซนติเมตร (6&nbsp;นิ้ว) และยังมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ
== ประวัติศาสตร์ของการค้นพบ ==

ชนิดต้นแบบ S. spinifer ตั้งชื่อโดยนักชีววิทยาชาวอังกฤษ และเยอรมัน Peter Galton และ Hans-Dieter Sues ใน ค.ศ. 1983 สไตกิโมล็อก เป็นไดโนเสาร์ที่มีเขาที่ด้านหลังของหัวกระโหลก มีนอยาวตรงกลางมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ Dracorex มีลักษณะคล้ายกันทว่ามีนอที่เล็กกว่า แต่ปัจจุบันทั้งDracorex และ สไตกิโมล็อกเป็นแค่แพคิเซอฟาโลซอรัสวัยเด็กวัยรุ่น
ชื่อ สไตกิโมล็อก มาจากแม่น้ำสติกซ์ที่มีตำนานว่าได้ผ่านยมโลกในตำนานกรีก ส่วน Moloch เป็นชื่อของเทพเจ้าชาวคะนาอันมีหัวหนาทีมีไว้เพื่อดึงดูดคู่

== การปรากฏตัวในภาพยนตร์ ==
ปรากฏในภาพยนตร์ จูราสสิค เวิลด์ อาณาจักรล่มสลาย ช่วยตัวเอกออกจากกรงใต้ดินและไปป่วนงานประมูลไดโนเสาร์ของตัวร้าย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
TEDx talk by Jack Horner on shape-shifting dinosaur skulls and dinosaur misclassification.
== อ้างอิง ==
ไดโนเสาร์
นอร์มา เชียเรอร์

อีดิธ นอร์มา เชียเรอร์ (Edith Norma Shearer; 11 สิงหาคม ค.ศ. 1902 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1983) เป็นนักแสดงชาวแคนาดาและดาราฮอลลีวูดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 จนถึง 1942 เธอเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 ครั้งสำหรับการแสดง และได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง The Divorcee ในปี ค.ศ. 1930
== ชีวิตช่วงแรก ==
เชียเรอร์มีบรรพบุรุษเป็นชาวสก็อต อังกฤษ และไอริช เธอเกิดในมอนทรีออล โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมสตรีมอนทรีออล และโรงเรียนมัธยมเวสต์เมิร์น เชียเรอร์เกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย  พ่อของเธอแอนดรูว์ เป็นเจ้าของธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามการแต่งงานระหว่างพ่อแม่ของเธอไม่ค่อยมีความสุขนัก แอนดรูว์มีอารมณ์สองขั้ว และ "ชอบเดินเหมือนเงาหรือผีรอบ ๆ บ้าน" ในขณะที่แม่ของเธอ อีดิธ เมย์ ฟิชเชอร์ เป็นคนที่มีเสน่ห์และทันสมัย ในวัยเด็กเชียเรอร์สนใจในด้านดนตรี แต่หลังจากที่ได้ดูการแสดงลักษณะโวเดอวีล (vaudeville) เธอจึงตัดสินที่จะเป็นนักแสดงเมื่ออายุได้ 9 ปี
ในปี ค.ศ. 1918 ความฝันของเชียเรอร์ก็ต้องจบลง เมื่อครอบครัวของเธอล้มละลาย จากผลกระทบของสงครามโลกครั้งที่ 1 และพี่สาวของเธอ แอโธล ประสบปัญหากับการป่วยทางจิต เชียเรอร์ถูกบังคับให้ย้ายไปอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ในเขตชานเมืองของมอนทรีออล อย่าง "เจียมเนื้อเจียมตัว" แต่การเผชิญหน้ากับความยากจนอย่างฉับพลัน ทำให้เชียเรอร์เข้มแข็งขึ้น เธอกล่าวว่า "ในวัยเด็กฉันก่อตั้งปรัชญาเกี่ยวกับความล้มเหลว บางทีก็ต้องดิ้นรนเพื่อหาเงิน ถึงแม้ธุรกิจของพ่อจะล้มละลาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพ่อล้มเหลวไปด้วย"
ต่อมาพ่อแม่ของเธอก็หย่าร้างกัน เชียเรอร์และพี่สาวย้ายไปอยู่กับมารดาที่บ้านพักราคาถูกแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นแม่ของเธอจึงตัดสินใจผลักดันให้เป็นนักแสดง เพื่อที่จะนำเงินมาจุนเจือครอบครัว โดยเชียเรอร์เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 17 ปี และเพื่อความก้าวหน้า แม่จึงพาเธอและพี่สาวย้ายมาอยู่ที่นิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1920
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Photographs of Norma Shearer
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2445
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2526
นักแสดงอเมริกัน
นางแบบอเมริกัน
นักแสดงแคนาดา
นางแบบแคนาดา
นักแสดงหญิงชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอเมริกัน
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวแคนาดา
บุคคลที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนายูดาย
ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย

ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย เป็นอดีตทีมฟุตบอลตัวแทนของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1918–1941) และสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย (ค.ศ. 1943–1992) เป็นทีมที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันหลายรายการ แต่ในปี ค.ศ. 1992 ช่วงสงครามยูโกสลาเวีย ทีมชาติถูกลงโทษจากสหประชาชาติมิให้เข้าร่วมการแข่งขันใด ๆ ต่อมาในปี ค.ศ. 1994 ทีมชาติยูโกสลาเวียจึงกลายเป็นทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
แม้ว่ายูโกสลาเวียจะถูกแยกเป็นหลายประเทศ แต่ทีมชาติเซอร์เบียถือเป็นผู้สืบทอดทีมชาติยูโกสลาเวียแต่เพียงผู้เดียว ภายใต้การรับรองของฟีฟ่าและยูฟ่า
==ชุดผู้เล่น==
{|
|
|
|
|
|
|
|
|
|}
== ทีมชาติหลังแยกประเทศ ==
== อดีตผู้เล่นคนสำคัญ ==
ดรากัน ซายิช
เปเเดร๊ก มิยาโตวิช
== ดูเพิ่ม ==
รายนามนักฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวีย
รายนามผู้ทำประตูทีมชาติยูโกสลาเวีย
ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวียรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี
ฟุตบอลทีมชาติยูโกสลาเวียรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
ทีมชาติสืบทอด
ฟุตบอลทีมชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
ฟุตบอลทีมชาติโครเอเชีย
ฟุตบอลทีมชาตินอร์ทมาซิโดเนีย
ฟุตบอลทีมชาติมอนเตเนโกร
ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบีย (ผู้สืบทอดอย่างเป็นทางการโดยการรับรองของฟีฟ่าและยูฟ่า)
ฟุตบอลทีมชาติสโลวีเนีย
==หมายเหตุ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
RSSSF – Yugoslavia men's national football team international matches 1920–1992 
RSSSF – Yugoslavia men's national football team international matches + Serbia and Montenegro and Serbia 
Yugoslavia national football team web page 
ย
ฟุตบอลในประเทศยูโกสลาเวีย
ย
ขนมหนวดมังกร

ขนมหนวดมังกร หรือ ขนมไหมฟ้า หรือ ขนมสายไหมจีน (Dragon's beard candy,  Chinese cotton candy, Cocoon candy; อักษรจีนตัวเต็ม: 龍鬚糖, 龙须糖; พินอิน: Lóng xū táng; อักษรจีนตัวย่อ: 銀絲糖, 銀絲糖; พินอิน: Yín sī táng) เป็นขนมแบบดั้งเดิมของชาวจีน  พบได้ตามแถบชุมชนจีน และได้แพร่กระจายไปในหลายประเทศทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียตะวันออก เช่น มาเก๊า, สิงคโปร์, แคนาดา, สหรัฐอเมริกา, ไต้หวัน, ญี่ปุ่น ในเกาหลีถือเป็นขนมหวานที่มีค่ายิ่งในราชสำนัก

ขนมหนวดมังกร มีที่มาตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฮั่นเมื่อ 2,000 ปีมาแล้ว กล่าวกันว่า พ่อครัวคนหนึ่งซึ่งเพลินเพลินในการทำขนมแบบใหม่กับพระจักรพรรดิ์ ด้วยการยืดส่วนผสมแบบแป้งที่ทำจากแป้งข้าวเจ้าเป็นเส้นเล็ก ๆ บาง ซึ่งแลดูคล้ายกับหนวดหรือเคราที่สามารถติดอยู่กับใบหน้าผู้คน การที่ได้ชื่อว่า "หนวดมังกร" อาจเป็นเพราะมังกรเป็นสัญลักษณ์ของพระจักรพรรดิ์ ในสมัยโบราณ ขนมหนวดมังกรถือเป็นของที่ทำเพื่อถวายแด่พระจักรพรรดิ์และชนชั้นสูงในราชสำนักเท่านั้น ในช่วง
อาหารข้างถนน
ศาลเจ้าคาโมะ

ศาลเจ้าคาโมะ  ศาลเจ้าที่มีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งใน ลัทธิชินโต ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคาโมะทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครเกียวโต โดยแบ่งออกเป็นสองศาลเจ้าตั้งอยู่ทางตอนบนและตอนล่างของแม่น้ำคาโมะคือศาลเจ้าคามิงาโมะและศาลเจ้าชิโมงาโมะ โดยทั้งสองศาลเจ้าเปรียบเสมือนเป็นประตูของเมืองหลวงเก่าอย่างเกียวโตที่เรียกว่า ประตูปีศาจ  เทียบได้กับประตูผีของประเทศไทยแต่แตกต่างกันตรงที่ประตูผีของไทยเป็นการนำศพออกไปทิ้ง แต่ประตูปีศาจของเกียวโตเป็นประตูทางเข้าออกสำหรับปีศาจเพราะความเชื่อโบราณของชาวญี่ปุ่นถือว่าแม่น้ำคาโมะที่ไหลมาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือเปรียบเสมือนการนำเหล่าปีศาจเข้าสู่เมือง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kamigamo Shrine website 
Shimogamo Shrine website
คาโมะ
สารบัญ

สารบัญ (table of contents หรือ contents) เป็นรายการบทหรือชื่อเรื่องส่วนหรือคำอธิบายสั้น ๆ พร้อมกับเลขหน้าเริ่มต้น มักพบในหน้าก่อนเริ่มงานเขียน
==ตัวอย่าง==
ตัวอย่างมีจุด:
บทที่ 1: เริ่มต้น . . . . . . . . . . . . . 1
อารัมภบท  . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2
ขั้นถัดไป  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3
ตัวอย่างไม่มีจุด:
บทที่ 1: เริ่มต้น   1
อารัมภบท  2
ขั้นถัดไป   3
ตัวอย่างมีผู้ประพันธ์:
1. Introduction to Biology  Arthur C. Smith   1
2. Microbiology  Susan Jones   10
3. Advances in Biotechnology  T.C. Chang   24
ตัวอย่างมีข้อความอธิบาย:
Chapter 1                                           3
In which we first meet our hero and heroine, attend
a gala feast, and begin an unexpected journey.
Chapter 2                                          12
The journey takes an unusual turn, and new villains
are discovered.
การสื่อสารเทคนิค
การออกแบบหนังสือ
ดัชนี (การจัดพิมพ์)