pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอันดอร์รา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอันดอร์ราทั้งสิ้น 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | หุบเขามาดริว-เปราฟิตา-กลาโร
| 
| เขตซันฌูลิอาดาลอริอา, เขตอังกัม, เขตอันดอร์ราลาเวยา และเขตอัสกัลดัส-อังกูร์ดัญ
| วัฒนธรรม: (v)
| 4,247
| align="center" | 2547/2004;เพิ่มเติม 2549/2006
| ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของหุบเขานำเสนอมุมมองทางเศรษฐศาสตร์จุลภาคของผู้คนที่อาศัยทรัพยากรของเทือกเขาพิรินีในช่วงหลายพันปี
| 1160
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศอันดอร์รามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
== อ้างอิง ==
อันดอร์รา
 
ประเทศอันดอร์รา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซานมารีโน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซานมารีโนทั้งสิ้น 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานมารีโนและเขาตีตาโน
| 
| เทศบาลซานมารีโน
| วัฒนธรรม:(iii)
| 55;พื้นที่กันชน 167
| align="center" | 2551/2008
|
| 1245
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศซานมารีโนไม่มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลก
== อ้างอิง ==
ซานมารีโน
 
ประเทศซานมารีโน
อมร ยุกตะนันท์

พลตำรวจตรี อมร ยุกตะนันท์ (16 มิถุนายน 2471 – 10 ตุลาคม 2558) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960, 1964, 1968 และ 1958 และ เอเชียนเกมส์ 1958, เอเชียนเกมส์ 1966
โดยอมรสามารถคว้าเหรียญเงินเหรียญแรกของนักกีฬาไทยใน เอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 3 เมื่อปี พ.ศ. 2501 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
อมร เสียชีวิตด้วยอาการปอดติดเชื้อรุนแรงจากโรคชรา ที่โรงพยาบาลตำรวจ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ขณะมีอายุ 87 ปี
== ยศ ==
25 กันยายน พ.ศ. 2493 - ร้อยตำรวจตรี
1 ตุลาคม พ.ศ. 2526 - พลตำรวจตรี
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2471
นักยิงปืนโอลิมปิกทีมชาติไทย
นักยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
ไพฑูรย์ สมุทรานนท์

ไพฑูรย์ สมุทรานนท์ (1 กรกฎาคม 2474 —) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนระยะ 50 เมตร ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2474
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักยิงปืนโอลิมปิกทีมชาติไทย
สกุลบัวผุด

สกุลบัวผุด หรือ Rafflesia เป็นสกุลของพืชเบียนที่เป็นพืชมีดอก มีสมาชิกประมาณ 28 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในอินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย และฟิลิปปินส์
==การจัดจำแนก==



สปีชีส์
Rafflesia arnoldii
Rafflesia aurantia
Rafflesia azlanii
Rafflesia baletei
Rafflesia bengkuluensis
Rafflesia cantleyi
Rafflesia gadutensis
Rafflesia hasseltii
Rafflesia keithii
Rafflesia kerrii
Rafflesia leonardi
Rafflesia lobata
Rafflesia manillana
Rafflesia micropylora
Rafflesia mira
Rafflesia patma
Rafflesia philippensis
Rafflesia pricei
Rafflesia rochussenii
Rafflesia schadenbergiana
Rafflesia speciosa
Rafflesia tengku-adlinii
Rafflesia tuan-mudae
Rafflesia verrucosa
สปีชีส์ที่ยังไม่รับรอง
Rafflesia borneensis
Rafflesia ciliata
Rafflesia titan
Rafflesia witkampii
===การสูญเสียจีโนมในคลอโรพลาสต์===
งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสาร Molecular Biology and Evolution รายงานว่าพืชในสกุลบัวผุดชนิดหนึ่งในเกาะลูซอน ฟิลิปปินส์ Rafflesia lagascae (ชื่อเดิมคือ R. manillana) ได้สูญเสียจีโนมใน คลอโรพลาสต์ ซึ่งเกิดจากวงชีวิตแบบปรสิตของพืชชนิดนี้ การค้นพบนี้ทำให้ Rafflesia เป็นพืชบกชนิดแรกที่พบว่าไม่มีจีโนมในคลอโรพลาสต์ ซึ่งเดิมคิดว่าเป็นไปไม่ได้ 
== อ้างอิง ==
สกุลบัวผุด
ครามภู

ครามภู   subsp. subulata เป็นพืชในสกุลคราม กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ปลายใบแหลมและมีติ่งแหลม ดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู ฝักมี 4 สัน เมล็ดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เกลี้ยงเป็นมัน พบในศรีลังกา อินเดีย ลาว อินโดนีเซีย ในไทยพบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ตามบริเวณเขาหินปูน
== อ้างอิง ==
สไว มัฐผา และประนอม จันทรโณทัย.  พืชสกุลครามในประเทศไทย. ขอนแก่น: ศูนย์วิจัยอนุกรมวิธานประยุกต์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น2558.หน้า 69
สกุลคราม
ไคร้เครือ

ไคร้เครือ  อยู่ในวงศ์ Aristolochia เป็นไม้เถาลำต้นเกลี้ยง ใบเดี่ยว หลังใบมีขนนุ่ม ท้องใบมีขนห่างมีต่อมเป็นจุดกระจายอยู่ทั่วไป ก้านใบด้านบนเป็นร่อง มีขนตามแนวด้านข้าง ดอกสีน้ำตาลอมม่วง ผลเป็นผลแห้งแตก เมล็ดรูปหัวใจ มีปีก รากมีอนุพันธ์ของกรดอะริสโทโลคิก (Aristolochic acid) ซึ่งเป็นพิษต่อไต
== อ้างอิง ==
ชยันต์ พิเชียรสุนทร ศุภชัย ติยวรนันท์ และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 6 เภสัชกรรม. หน้า 287 - 289. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2555.
วงศ์ไก่ฟ้า
พืชมีพิษ
แม่น้ำบีอาส

แม่น้ำบีอาส (Beas River; ब्यास; ਬਿਆਸ) เป็นแม่น้ำทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในแม่น้ำใหญ่ทั้งห้าสาย (ปัญจนที) ของภูมิภาคปัญจาบและเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ มีความยาวรวม 470 กิโลเมตร (290 ไมล์) มีพื้นที่ลุ่มน้ำกว้างถึง 20,303 ตารางกิโลเมตร (7,839 ตารางไมล์) แม่น้ำบีอาสมีต้นน้ำอยู่ทางทิศใต้ของช่องเขาโรห์ตัง (Rohtang Pass) ในเทือกเขาหิมาลัย รัฐหิมาจัลประเทศ ตัดผ่านเขตมัณฑี (Mandi) และเข้าเขตกางครา (Kangra) ก่อนจะอ้อมเนินเขาศิวาลิกในเมืองโหศยารปุระ (Hoshiarpur) และไหลผ่านเป็นพรมแดนระหว่างเมืองอมฤตสาร์กับเมืองกปูรถลา (Kapurthala) ไปบรรจบกับแม่น้ำสตลุชที่พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองกปูรถลา แม่น้ำบีอาสเป็นแม่น้ำสายหนึ่งในสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นข้อตกลงด้านทรัพยากรน้ำระหว่างอินเดียกับปากีสถาน
ในพระเวทเรียกแม่น้ำบีอาสว่า "อรชิกิยา" (Arjikiya) อินเดียโบราณเรียก "วิปาศา" (Vipasha) และกรีกโบราณเรียก "ฮิฟาซิส" (Hyphasis) ในปีที่ 326 ก่อนคริสต์ศักราช หลังการต่อต้านของกองทหาร พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชทรงกำหนดให้แม่น้ำสายนี้เป็นพรมแดนด้านตะวันออกสุดของจักรวรรดิของพระองค์ และทรงสั่งให้สร้างแท่นบูชาสิบสองแห่งเพื่อระลึกถึงการขยายพระราชอำนาจ ช่วงศตวรรษที่ 20 แม่น้ำบีอาสมีบทบาทในด้านการชลประทานและการผลิตไฟฟ้าจากกระแสน้ำ มีการสร้างเขื่อนสองแห่งคือเขื่อนพอง (Pong Dam) และเขื่อนแพนโดห์ (Pandoh Dam) เพื่อใช้ประโยชน์จากแม่น้ำสายนี้
เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2014 เกิดเหตุกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จากสถาบันแห่งหนึ่งในไฮเดอราบาดและผู้นำเที่ยวถูกกระแสน้ำในแม่น้ำบีอาสพัดพา จนมีผู้เสียชีวิต 25 ราย คาดว่าสาเหตุมาจากการปล่อยน้ำจากเขื่อนลาร์จิ (Larji Dam) โดยไม่ได้มีการประกาศเตือน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภูมิศาสตร์อินเดีย
แม่น้ำในประเทศอินเดีย
ภูมิศาสตร์รัฐหิมาจัลประเทศ
ภูมิศาสตร์รัฐปัญจาบ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิทัวเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิทัวเนียทั้งสิ้น 5 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ศูนย์กลางประวัติศาสตร์วิลนีอัส
| 
| เทศบาลนครวิลนีอัส
| วัฒนธรรม: (ii), (iv)
| 352.09;พื้นที่กันชน 1,912.24
| align="center" | 2537/1994
|
| 541
|-
! scope="row" | สันดอนจะงอยคัวร์แลนด์  (ร่วมกับรัสเซีย) 
| 
| เทศบาลเนริงกา
| วัฒนธรรม: (v)
| 33,021
| align="center" | 2543/2000
|
| 994
|-
! scope="row" | แหล่งโบราณคดีเกร์นาเว (เขตสงวนวัฒนธรรมเกร์นาเว)
| 
| เทศบาลเขตชีร์วินตอส
| วัฒนธรรม: (iii), (iv)
| 194.4;พื้นที่กันชน 2,455.2
| align="center" | 2547/2004
|
| 1137
|-
! scope="row" | ส่วนโค้งภูมิมาตรศาสตร์ชตรูเวอ  (ร่วมกับนอร์เวย์, เบลารุส, ฟินแลนด์, มอลโดวา, ยูเครน, รัสเซีย, ลัตเวีย, สวีเดน และเอสโตเนีย) 
| 
| เทศบาลเขตรอกิชกิสและเทศบาลเขตวิลนีอัส
| วัฒนธรรม: (ii), (iii), (vi)
|
| align="center" | 2548/2005
|
| 1187
|-
! scope="row" |เกานัสแบบอย่างสมัยใหม่ : สถาปัตยกรรมแห่งการมองโลกในแง่ดี ค.ศ. 1919–1939
| 
| เทศบาลนครเกานัส
| วัฒนธรรม: (iv)
| 451.6;พื้นที่กันชน 407.4
| align="center" | 2566/2023
|
| 1661
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศลิทัวเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
== อ้างอิง ==
ลิทัวเนีย
 
ประเทศลิทัวเนีย
คำรณ ชินสี

คำรณ ชินสี (เกิด 14 พฤษภาคม 2531) เป็นนักฟุตบอลมืออาชีพ ชาวไทย เขาอยู่ทีม สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส เขาเล่นสโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส ในปี 2008 
== เอเชี่ยน แชมป์เปี้ยน ลีกส์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2531
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักฟุตบอลชาวไทย
ร็อบ เชฟฟีลด์

ร็อบ เชฟฟีลด์ (Rob Sheffield; เกิด 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักข่าวดนตรีและนักประพันธ์ชาวอเมริกัน
เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร โรลลิงสโตน เขียนเกี่ยวกับดนตรี โทรทัศน์ และวัฒนธรรมสมัยนิยม ก่อนหน้านี้เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร เบลนเดอร์ สปิน และดีเทลส์ เขาเป็นชาวเมืองบอสตัน เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเยลและมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
หนังสือเล่มแรกของเขา เลิฟอิสอะมิกซ์เทป (กล่าวถึงในนิตยสารจีคิวฉบับประจำเดือนมกราคม ค.ศ. 2007) ออกจำหน่ายโดยแรนดอมเฮาส์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ได้รับการตอบรับที่ดีและเป็นหนังสือขายดีในระดับประเทศ
เชฟฟีลด์เคยสมรสกับเรเน คริสต์ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว เขาสมรสอีกครั้งใน ค.ศ. 2006 อาศัยอยู่ในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก
== อ้างอิง ==
นักข่าวชาวอเมริกัน
ปราสาทญี่ปุ่น

ปราสาทญี่ปุ่น  เป็นป้อมสนามมักสร้างขึ้นจากไม้และหิน ปราสาทมีวิวัฒนาการจากคุกทหารสร้างด้วยไม้เมื่อศตวรรษต้น ๆ และกลายมาเป็นปราสาทที่เป็นที่รู้จักกันในศตวรรษที่ 16 ปราสาทในประเทศญี่ปุ่นสร้างขึ้นเพื่อคุ้มกันบริเวณพื้นที่สำคัญหรือพื้นที่ยุทธศาสตร์ เช่น ท่าเรือ สะพานข้ามแม่น้ำ สะพานลอย และเกือบจะคุ้มกันทั้งภูมิประเทศ
แม้ว่าปราสาทจะถูกสร้างให้คงอยู่และใช้หินในการก่อสร้างมากกว่าอาคารทั่ว ๆ ไป ปราสาทส่วนใหญ่ยังสร้างด้วยไม้ และปราสาทหลายแห่งพังทลายอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะในยุคเซ็งโงกุ (1467–1603) เนื่องจากปราสาทเพิ่งถูกสร้างใหม่ ๆ ในยุคนั้น แต่ในเวลาต่อมา ปราสาทได้รับการบูรณะใหม่ ทั้งในยุคเซ็งโงกุ ยุคเอโดะ (1603–1867) หรือในยุคปัจจุบัน โดยกลายเป็นโบราณสถานหรือพิพิธภัณฑ์ ปัจจุบัน ในประเทศญี่ปุ่นมีปราสาทมากกว่า 100 แห่งที่ยังคงสภาพเดิมหรือเหลือเพียงบางส่วน มีการประมาณไว้ที่ 5,000 แห่ง ปราสาทบางแห่งเช่นที่มัตสึเอะ และโคจิ ทั้งสองแห่งสร้างใน ค.ศ. 1611 ยังคงสภาพเดิม ไม่ได้รับภัยคุกคามใด ๆ ปราสาทฮิโรชิมะถูกระเบิดนิวเคลียร์ทำลาย และบูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1958 และตั้งให้เป็นพิพิธภัณฑ์
ตัวอักขระที่แปลว่าปราสาท '城' ที่อ่านว่า ชิโระ (คันจิในภาษาญี่ปุ่น) เมื่อเขียนติดกับคำคำหนึ่งจะอ่านเป็น โจ (คันจิที่แผลงจากภาษาจีน) เช่นในชื่อปราสาท ตัวอย่างเช่น ปราสาทโอซากะ เรียกว่า โอซากะโจ (大阪城) ในภาษาญี่ปุ่น
== สถาปัตยกรรม ==
ปราสาทญี่ปุ่นสร้างขึ้นในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่ทุกแห่งจะสร้างตามแผนผังสถาปัตยกรรมที่นิยามไว้ดีพอสมควร ยามาจิโระ (山城) หรือ "ปราสาทภูเขา" เป็นประเภทของปราสาทที่พบมากที่สุด และป้องกันภัยธรรมชาติได้ดีที่สุด อย่างไรก็ตาม ปราสาทหลายแห่งที่สร้างบนที่ราบแบน (平城, ฮิราจิโระ) และบนเนินต่ำ (平山城, ฮิรายามาจิโระ) จะพบได้น้อย และปราสาทห่างไกลบางแห่งสร้างบนเกาะหรือทะเล ทั้งธรรมชาติและจำลอง หรือตามชายฝั่ง ความรู้เกี่ยวกับการสร้างและเสริมความแข็งแกร่งให้ปราสาทมีชื่อเรียกว่า ชิกูโจ-จุตสึ (築城術)
== อ้างอิง ==
 
ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่นสมัยเจ้าขุนมูลนาย
ปราสาทมัตสึเอะ

ปราสาทมัตสึเอะ  เป็นปราสาทในมัตสึเอะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น มีชื่อเล่นว่า "ปราสาทดำ" (black castle) หรือ "ปราสาทโพลเวอร์" (plover castle) เป็นหนึ่งในปราสาทยุคกลางเพียงไม่กี่แห่งที่สร้างจากไม้แบบดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น
การก่อสร้างปราสาทมัตสึเอะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1607 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1611 ภายใต้คำบัญชาของไดเมียว โฮริโอะ โยชิฮารุ ใน ค.ศ. 1638 ที่ดินศักดินาและปราสาทถูกส่งมอบให้ตระกูลมัตสึไดระ
ปราสาทญี่ปุ่นส่วนใหญ่ได้รับความเสียหายหรือถูกทำลายจากสงคราม แผ่นดินไหว หรือสาเหตุอื่น ๆ เนื่องจากโครงสร้างส่วนใหญ่ทำด้วยไม้ ไฟจึงเป็นภัยหลัก ปราสาทมัตสึเอะสร้างหลังสงครามครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายในญี่ปุ่น ดังนั้นจึงไม่เคยประสบกับภัยสงครามใด ๆ ปัจจุบันกำแพงบางส่วนและหอกลางยังคงอยู่
== ประวัติ ==
ในบรรดาปราสาท 12 แห่งที่หลงเหลืออยู่ในประเทศญี่ปุ่น ปราสาทมัตสึเอะเป็นปราสาทแห่งเดียวในภูมิภาคซะนิง ปราสาทมีขนาดใหญ่อันดับที่สอง สูงอันดับที่สาม และมีอายุยาวนานอันดับที่ 6 ปราสาทสร้างขึ้นโดยโฮริโอะ โยชิฮารุ ไดเมียวของภูมิภาคอิซูโมะ และก่อสร้างสำเร็จใน ค.ศ. 1611
หลังจากสมัยของทาดาฮารุ โฮริโอะ และทาดาตากะ เคียวโงกุ แล้ว มัตสึไดระ นาโอมาซะ หลานชายของโชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ ก็กลายเป็นผู้ปกครองปราสาทหลังจากถูกส่งตัวจากมัตสึโมโตะ จังหวัดชินชู และเริ่มปกครองยาวนาน 10 รุ่นของตระกูลมัตสึไดระ เป็นเวลามากกว่า 234 ปี
ใน ค.ศ. 1875 สิ่งก่อสร้างทั้งหมดภายในปราสาทถูกทำลาย ยกเว้นตัวหอคอยของปราสาทเอง ตัวปราสาทได้รับบูรณะจนเสร็จสมบูรณ์ระหว่าง ค.ศ. 1950 ถึง 1955
== อ้างอิง ==
ม
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดชิมาเนะ
เอเชียไทมส์ออนไลน์

เอเชียไทมส์ออนไลน์&nbsp;(ย่อว่า&nbsp;ATol, chines. 亞洲時報在線) คือหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ที่ใช้ทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ และมีฐานอยู่ที่ประเทศฮ่องกงและประเทศไทย&nbsp;มีเนื้อหาครอบคลุม&nbsp;ภูมิศาสตร์การเมือง&nbsp;การเมือง&nbsp;เศรษฐศาสตร์&nbsp;และธุรกิจ&nbsp;"จากมุมมองของชาวเอเชีย"&nbsp; เอเชียไทมส์ออนไลน์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1999 และเป็นตัวแทนของเอเชียไทมส์&nbsp;ซึ่งก่อตั้งโดยสนธิ ลิ้มทองกุลและปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1997 เอเชียไทมส์ออนไลน์ได้อยู่ภายใต้สิทธิการครอบครองและการบริหารชุดใหม่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2015 และยังถูกเรียกว่า "เอเชียไทมส์" หรือ "เอที (AT)" โดยตอนนี้ได้นำคำว่าออนไลน์ออกจากชื่อ
ผู้จัดพิมพ์ใหม่คือ เอเชียไทมส์โฮลดิงส์ จำกัด ก่อตั้งและจดทะเบียนในประเทศฮ่องกง รายได้บางส่วนมาจากการโฆษณา และจากการจำหน่ายต้นฉบับข่าวต่อสู่สำนักพิมพ์ และสำนักข่าวอื่น เว็ปไซต์ให้ข่าวสารและคำวิจารณ์ ซึ่งครอบคลุมประเด็นในเอเชียทั้งหมด รวมไปถึงประเด็นของโลกที่เกี่ยวเนื่องกัน โดยนักข่าวและนักวิเคราะห์
==การก่อตั้ง==
เอเชียไทมส์ออนไลน์ถูกก่อตั้งเมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 เพื่อสืบต่อทางด้าน "นโยบายทางการตีพิมพ์ และทัศนะทางบรรณาธิการ" สำหรับหนังสือพิมพ์รายวันที่เอเชียไทมส์บนฐานของประเทศฮ่องกงและเมืองกรุงเทพ ครอบครองโดยเจ้าพ่อสื่อของประเทศไทย และหัวหน้าของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยอย่างสนธิ ลิ้มทองกุล หนังสือพิมพ์ได้ปิดตัวลงในกลางปี ค.ศ. 1997 ไม่นานหลังการตกลงของค่าเงินบาทได้ก่อให้เกิดวิกฤติทางการเงินในทวีปเอเชีย [1]
== จำนวนผู้อ่าน ==
เอเชียไทมส์ (atimes.com) มีคนอ่านเฉลี่ย 90,000 คนต่อวัน และยังเป็นหนึ่งในเว็ปไซต์ข่าวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในทวีปเอเชีย&nbsp;เดอะนิวยอร์กไทมส์&nbsp;ได้บรรยายเกี่ยวกับเอเชียไทมส์ออนไลน์ว่าเป็น "หนึ่งในสำนักพิมพ์ในพื้นที่ซึ่งสะดุดตาที่สุด" ครอบคลุมทวีปเอเชีย&nbsp;
== ดูเพิ่ม ==
David P. Goldman (pen name, "Spengler")
Kosuke Takahashi
Pepe Escobar
== อ้างอิง ==
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
หนังสือพิมพ์ภาษาจีน
สื่อในฮ่องกง
สื่อมวลชนในประเทศไทย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอิสราเอล

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิสราเอลทั้งสิ้น 9 แหล่ง 
== ที่ตั้ง ==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row"| มาซาดา
| 
|เขตใต้ 
| วัฒนธรรม:(iii)(iv)(vi)
| 276 (680); buffer zone 28,965 (71,570)
| align="center" | 2544/2001
|
|
|-
! scope="row"| เมืองเก่าเอเคอร์
| 
|Western Galilee 
| วัฒนธรรม:(ii)(iii)(v)
| 63 (160)
| align="center" | 2544/2001
|
|
|-
! scope="row"| นครสีขาวเทลอาวีฟ—ขบวนการนวยุค
| 
|เทลอาวีฟ 
| วัฒนธรรม:(ii)(iv)
| 140 (350); พื้นที่กันชน 197 (490)
| align="center" | 2546/2003
|
|
|-
! scope="row"| มูนดินในคัมภีร์ไบเบิล - เมกิดโด, คัตซอร์, เบียร์ชีบา
| 
|
| วัฒนธรรม:(ii)(iii)(iv)(vi)
| 96 (240); พื้นที่กันชน 604 (1,490)
| align="center" | 2548/2005
|
|
|-
! scope="row"| เส้นทางสายเครื่องหอม - นครทะเลทรายในเนเกฟ
| 
|Negev 
| วัฒนธรรม:(iii)(v)
| align="center" | —
| align="center" | 2548/2005
|
|
|-
! scope="row"| สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาบาไฮในไฮฟาและกาลิลีตะวันตก
| 
|Haifa and North District 
| วัฒนธรรม:(iii)(vi)
| 63 (160); พื้นที่กันชน 255 (630)
| align="center" | 2551/2008
|
|
|-
! scope="row"|  ถ้ำนาคัลเมอารอต/วาดีอัลมุเฆาะเราะฮ์
| 150px
|Mount Carmel 
| วัฒนธรรม:(iii)(v)
| 54 (130); พื้นที่กันชน 370 (910)
| align="center" | 2555/2012
|
|
|-
! scope="row"| ถ้ำมาเรชาและเบต-กุฟรินในที่ต่ำจูเดีย จักรวาลเล็ก ๆ แห่งดินแดนถ้ำ
| 150x150px
| 
| วัฒนธรรม: (v)
| align="center" | 259 (640)
| align="center" | 2557/2014
|
|
|-
! scope="row"| สุสานเบย์ตเชอาริม : ภูมิสัญลักษณ์แห่งการฟื้นฟูประชาคมยิว'''
| 150x150px
| 
| วัฒนธรรม: (ii)(iii)
| align="center" | 12 (30); พื้นที่กันชน 64 (160)
| align="center" | 2558/2015
|
|
|}
=== แหล่งมรดกโลกพิพาท ===
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row"|นครเก่าเยรูซาเลมและกำแพงเมือง
| 150px150px
|เยรูซาเลม
| วัฒนธรรม:(ii), (iii), (vi)
|
| align="center" | 2524/1981
|
|
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศอิสราเอลมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง
== อ้างอิง ==
อิสราเอล
 
ประเทศอิสราเอล
เซ็มเบ

เซ็มเบ (煎餅) คือ ข้าวเกรียบแบบหนึ่ง ที่มีหลายรูปทรง ขนาด และรสชาติ โดยปกติแล้วจะเป็นรสเค็ม(ส่วนใหญ่รสเค็มจะเป็นรสชาติของโชยุ)แต่รสหวานก็มีให้เห็น ส่วนใหญ่แล้วเซ็มเบจะรับประทานคู่กับชาเขียว เป็นขนมและจัดให้แขกที่มาเยี่ยมเยียนที่บ้าน
== ลักษณะ ==
ปกติแล้วเซ็มเบจะทำโดยการอบ หรือย่างถ่านแบบดั้งเดิม ระหว่างปรุงอาจมีการทาเซ็มเบด้วยซอสปรุงรส ซึ่งส่วนมากทำจากซอสถั่วเหลืองและมิริง จากนั้นอาจห่อด้วยสาหร่ายและปรุงด้วยเกลือ
ในประเทศจีน เซ็มเบ อ่านว่า เจียนปิ่ง (jiānbǐng) (煎餅) โดยมีหลายแบบเช่น ซานตงเจียนปิ่ง และเทียนจินเจียนปิ่ง อย่างไรก็ตาม เหล่านี้ถือว่าเป็นอาหารคนละอย่างกัน ในประเทศจีน เจียนปิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายแพนเค้ก ใกล้เคียงกับโอโกโนมิยากิ ในขณะที่ของประเทศญี่ปุ่นนั้นมีความแข็ง และเป็นขนมไม่ใช่อาหารหลัก อย่างไรก็ตาม ขนมปังกรอบซึ่งคล้ายกับเซ็มเบญี่ปุ่นมีในประเทศจีนในปัจจุบัน ชื่อสมัยใหม่คือ 仙贝 (พินอิน: xianbei) ซึ่งออกเสียงคล้ายกับเซ็มเบ
เซ็มเบหวาน (甘味煎餅) มาถึงประเทศญี่ปุ่นในช่วงราชวงศ์ถัง บันทึกการใช้ครั้งแรกอยู่ใน ค.ศ. 737 และยังมีความคล้ายกับรูปแบบของราชวงศ์ถัง โดยแรกเริ่มนั้นแพร่หลายแถบคันไซ ซึ่งรวมไปถึง เซ็มเบ "กระเบื้องหลังคา" แบบดั้งเดิม เครื่องปรุงที่ใช้ได้แก่มันฝรั่งและแป้งข้าวสาลี หรือข้าวเหนียว และยังคล้ายกับเค้กคัสเตลลา (มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเซ็มเบในปัจจุบัน)
เซ็มเบแบบโบราณแบบนี้ยังหาได้ เช่นที่ อิกะ เมอิบุตสึ คาตายากิ (Iga meibutsu katayaki) ในเมืองอิกะ
สิ่งที่คนญี่ปุ่นเรียกว่าเซ็มเบในปัจจุบันนั้นเริ่มได้รับความนิยมในยุคเอโดะโดยร้าน Sōkajuku ที่ทำให้เซ็มเบรสซอสถั่วเหลืองเป็นที่นิยมทั่วประเทศญี่ปุ่น
เซ็มเบแบบโบราณมีหลากหลายรูปแบบ แบ่งเป็น 2 กลุ่ม เซ็มเบหวาน (มีมากกว่า 15 แบบ) ขนมข้าวเซ็มเบ (米菓煎餅) และอื่น ๆ ซึ่งรวมไปถึงเซ็มเบปลา (魚せんべい) เซ็มเบดอกบัว (蓮根煎餅) และเซ็มเบกระดูก (骨せんべい)
เซ็มเบยุคใหม่นั้นมีความสร้างสรรค์เป็นอย่างมาก และอาจมีรสกิมจิ วาซาบิ แกงกะหรี่ ไปจนถึงช็อกโกแลต
เซ็มเบคันไซ ส่วนมากใช้ข้าวเหนียว มีการปรุงแต่งเพียงเล็กน้อยและมีเนื้อที่ละเอียดอ่อน (saku saku) เซ็มเบคันโต โดยดั้งเดิมมาจากอูรูจิไม (uruchimai) ข้าวที่ไม่เหนียว รวมไปถึงมีความกรอบ (kari kari) และรสชาติที่กลมกล่อม
ข้าวเกรียบญี่ปุ่นแบบบาง (薄焼きせんべい　อูซูยากิ เซ็มเบ) ได้รับความนิยมในประเทศออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ
== อ้างอิง ==
ขนมญี่ปุ่น
เอพี (ไทยแลนด์)

บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) AP (Thailand) Plc. ประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เพื่อขาย โครงการที่พัฒนาประกอบไปด้วย ทาวน์เฮ้าส์ บ้านเดี่ยว และคอนโดมิเนียม โดยโครงการส่วนมากครอบคลุมพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล
== ประวัติ ==
ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยคุณ อนุพงษ์ อัศวโภคิน และคุณพิเชษฐ วิภวศุภกร ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ ภายใต้ชื่อ เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ชื่อย่อ AP และอยู่ในกลุ่มหุ้น SET100 โดยแต่งตั้ง คุณ อนุพงษ์ อัศวโภคิน
เป็น รองประธานกรรมการและประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 บริษัทได้แจ้งเปลี่ยนชื่อบริษัทจากเดิม “บริษัท เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)” เป็น “บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน)”
ในปัจจุบันมีกลุ่มบริษัทย่อยจำนวน 20 บริษัทฯ ประกอบด้วย บริษัทดำเนินธุรกิจประเภทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์, ดำเนินธุรกิจประเภทให้บริการหลังการขาย, ดำเนินธุรกิจประเภทตัวแทน, นายหน้าซื้อขายเช่าอสังหาริมทรัพย์, ดำเนินธุรกิจประเภทรับเหมาก่อสร้างให้แก่บริษัทในกลุ่ม และดำเนินธุรกิจประเภทให้บริการอื่น
ต่อมาใน วันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2559 บริษัทแต่งตั้ง รองศาสตราจารย์ ดร. นริศ ชัยสูตร เป็น ประธานกรรมการบริษัท
==โครงการที่อยู่อาศัย==
บริษัทเอพีและบริษัทในกลุ่มได้พัฒนาที่อยู่อาศัยประเภทคอนโดมิเนียมแนวรถไฟฟ้ามาแล้วทั้งหมด 60 โครงการตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง ภายใต้ชื่อแบรนด์ THE ADDRESS, RHYTHM, LIFE, ASPIRE และมีการร่วมทุนกับ Mitsubishi Estate Group ซึ่งเป็นเครือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีสินทรัพย์สูงสุดในญี่ปุ่น นอกจากนี้ เอพียังได้พัฒนาโครงการบ้านทาวน์โฮม ภายใต้ชื่อแบรนด์ บ้านกลางกรุง, บ้านกลางเมือง, PLENO บ้านเดี่ยวภายใต้แบรนด์ THE PALAZZO, SOUL, MIND, THE CITY, CENTRO และโฮมออฟฟิศภายใต้แบรนด์ DISTRICT
==อ้างอิง==
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
บริษัทของไทย
ธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา

โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา (อังกฤษ : Klongchanuan Wittaya School ) เป็นโรงเรียนขนาดเล็กเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสหวิทยาเขตสุราษฎร์ธานี เขต3 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ 125 ม.3 บ้านควนสูง ตำบลคลองฉนวน อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี  ปัจจุบันมี นางพรทิพย์ นุกูลกิจ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษา
== ประวัติ ==
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมประจำตำบล เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยมีผู้ใหญ่ผ้าง สำลีพันธ์ และคณะผู้ริเริ่มก่อตั้ง มีพื้นที่ตามหนังสือ สฎ 862 จำนวน 35 ไร่ โดยการบริจาคของนายจิตร ส้มเกลี้ยง, นายประสิทธิ์ ส้มเกลี้ยงและนายโสภา ไกรสิทธิ์ โดยเปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษา
==การเรียนการสอน==
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาดังนี้
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น EN : Junior High School
จัดการศึกษาทั่วไปตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย EN : Senior High School
ห้องเรียนส่งเสริมการเรียนรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ (วิทย์-คณิต) (ห้อง 1)
ห้องเรียนส่งเสริมการเรียนรู้ทางด้านศิลปศาสตร์ (ศิลป์ทั่วไป) (ห้อง 2)
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา
ช่องยูทูป : ที่นี่ โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา
เฟซบุ๊ค : โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา
เฟซบุ๊ค : โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา
เพจเฟซบุ๊ค I love kcnsci (เพจอย่างเป็นทางการของกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์)
โรงเรียนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2524
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเวียงสระ
กาลีนา อะเลคเซเยวา

กาลีนา อะเลคซานดรอฟนา อะเลคเซเยวา (Галина Александровна Алексеева; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 —) เป็นอดีตนักกระโดดน้ำชาวรัสเซีย เธอเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
== อ้างอิง ==
นักกระโดดน้ำชาวรัสเซีย
นักกีฬาสหภาพโซเวียตที่ได้เหรียญทองแดงโอลิมปิก
นักกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
นักกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968