pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ทริปซิน

ทริปซิน (trypsin) คือ เอนไซม์ย่อยโปรตีนให้เป็นกรดอะมิโน ถูกผลิตมาจากตับอ่อน ทำหน้าที่ย่อยโปรตีนและพอลิเพปไทด์ที่มาจากกระเพาะอาหารให้มีโมเลกุลเล็กลงจนเป็นไดเพปไทด์หรือกรดอะมิโนในที่สุด ทริปซินจะแยกสายเพปไทด์ส่วนใหญ่ที่ด้านหมู่คาร์บอกซิลของกรดอะมิโนไลซีนหรืออาร์จินีน นอกจากว่าเมื่ออย่างใดอย่างหนึ่งติดกับโพรลีน ทริปซินเป็นที่ใช้กันอางมากมายในกระบวนการทางเทคโนโลยีชีวภาพ โดยเฉพาะกระบวนการ โพรทีโอไลซิส (proteolysis) หรือ ทริปซิไนเซชัน (trypsinisation)
== ฟังก์ชัน ==
trypsyn ผลิตในตับอ่อนในรูปแบบของ trypsinogen zymogen ที่ยังไม่พร้อมใช้งานเมื่อตับอ่อนถูกกระตุ้นโดย cholecystokinin.และเมื่อตับอ่อนถูกกระตุ้นโดย cholecystokinin มันจะถูกหลังไปยังส่วนต้นของลำไส้เล็กผ่านทางท่อตับอ่อนเมื่ออยู่ในลำไส้เล็กเอนไซม์  enteropeptidase กระตุ้น ทริปซินโดย proteolytic cleavage ทริปซินจะเปลี่ยนไปอยู่ในสภาวะกระตุ้น รวมเป็น trypsinogen ดังนั้นจึงต้องการ  เอนไซม์  enteropeptidase เพียงเล็กน้อยเท่านั้นในการเริ่มปฏิกิริยา
== กลไก ==
กลไกต่างๆของทริปซินเหมือนกับ serine proteases อื่นๆ เอนไซมน์นี้ประกอบไปด้วย catalytic triad ซึ่งประกอบไปด้วย aspartate-102, histidine-57 และ serine-195
== คุณสมบัติ ==
Trypsins มีค่า pH ที่เหมาะสมคือประมาณ 7.5-8.5 และอุณหภูมิที่เหมาะสมประมาณ 37°C.
Trypsins ควรเก็บไว้ที่อุณหภูมิต่ำมากๆ (ระหว่าง −20°C and −80°C) เพื่อขวางการ และควรเก็บทริปซินที่ pH 3
== ประโยชน์  ==
การแยกออก และ การเข้าต่อกับโซ่เปปไทด์ เช่นไคโมทริปซิน (chymotrypsin)ไคโมทริปซิน จึงจะทำหน้าที่ย่อยโปรตีนได้ .
== ทริปซินอินฮิบิเตอร์ ==
ทริปซินอินฮิบิเตอร์เป็นสารยับยั้งการเจริญเติบโตของสัตว์ มีอยู่ในเมล็ดถั่วเหลืองดิบ จะยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ทริปซินในการย่อยโปรตีน ทำให้การย่อยได้ของโปรตีนลดลง สัตว์จะเกิดอาการท้องอืด วิธีแก้ไขคือ ต้องอบหรือนึ่งถั่วเหลืองให้สุกที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส นาน 20 นาที ก็จะทำลายพิษทริปซินอินฮิบิเตอร์ได้
== อ้างอิง ==
เอนไซม์
วันสาธารณรัฐ

วันสาธารณรัฐ (Republic Day) เป็นชื่อวันหยุดในหลายประเทศเพื่อเฉลิมฉลองวันที่ประเทศนั้น ๆ เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบสาธารณรัฐ

== วันสาธารณรัฐในประเทศต่าง ๆ ==
{|class="wikitable sortable"
! ประเทศ !! วันที่ !! ตั้งแต่ !!class="unsortable"| หมายเหตุ
|-
|แอฟริกาใต้ || 31 พฤษภาคม || 1961 || ยกเลิกในปี 1994 เมื่อประเทศมีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาล
|-
|อาร์มีเนีย || 28 พฤษภาคม || 1918 || ดู สาธารณรัฐอาร์มีเนีย
|-
|อาเซอร์ไบจาน || 28 พฤษภาคม || 1918 || ดู สาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน
|-
|บูร์กินาฟาโซ || 11 ธันวาคม || 1958 ||
|-
|แกมเบีย || 24 เมษายน || 1970 ||
|-
|กานา || 1 กรกฎาคม || 1960 ||
|-
|กายอานา || 23 กุมภาพันธ์ || 1970 ||
|-
|อินเดีย || 26 มกราคม || 1950 || รัฐธรรมนูญของอินเดีย
|-
|อิหร่าน || 1 เมษายน || 1979 || วันสาธารณรัฐอิสลาม
|-
|อิรัก || 14 กรกฎาคม || 1958 ||
|-
|อิตาลี || 2 มิถุนายน || 1946 || หลังจากการลงประชามติล้มเลิกสถาบันวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ.1946
|-
|เยอรมนีตะวันออก || 7 ตุลาคม || 1949
| สิ้นสุดหลังจากรวมกับเยอรมนีตะวันตก
|-
|คาซัคสถาน || 25 ตุลาคม || 1990 ||
|-
|เคนยา || 12 ธันวาคม (sekitar) || 1963 ||
|-
|เกาหลีเหนือ || 9 กันยายน || 1948 ||
|-
|ลิทัวเนีย || 15 พฤษภาคม || 1920 || รู้จักกันในชื่อวันสภาร่างรัฐธรรมนูญ
|-
|มอลตา || 13 ธันวาคม || 1974 || อดีตเครือจักรภพ
|-
|ประเทศไนเจอร์ || 18 ธันวาคม || 1958 ||
|-
|ปากีสถาน || 23 มีนาคม || 1956 || หรือที่เรียกกันว่า 'วันปากีสถาน'
|-
|โปรตุเกส || 15 พฤศจิกายน || 1991 ||
|-
|สาธารณรัฐจีน(ไต้หวัน) || 10 ตุลาคม || 1911 || การจัดตั้งสาธารณรัฐในจีน
|-
|โรดีเซีย(ปัจจุบันคือซิมบับเว) || 24 ตุลาคม || 1970 || สาธารณรัฐประกาศให้วันที่ 2 มีนาคม 1970 ภายใต้การบริหารงานของเอียนสมิท สิ้นสุดในปี 1980  หลังจากซิมบับเวได้รับเอกราช
|-
|เซียร์ราลีโอน || 27 เมษายน || 1961 ||
|-
|ตรินิแดดและโตเบโก || 24 กันยายน || 1976 ||
|-
|ตูนิเซีย || 25 กรกฎาคม || 1957 ||
|-
|ตุรกี || 29 ตุลาคม || 1923 || การสลายตัวของจักรวรรดิออตโตมัน
|-
|ยูโกสลาเวีย || 29 พฤศจิกายน || 1945 || สิ้นสุดลงในปี 1990
|}
วันหยุดแห่งชาติ
วิหารเดโบด

วิหารเดโบด (Templo de Debod) เป็นวิหารอียิปต์โบราณ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด เมืองหลวงของประเทศสเปน ใกล้กับปลาซาเดเอสปัญญา (Plaza de España) โดยยังคงลักษณะการวางตำแหน่งของวิหารให้ใกล้เคียงกับแบบดั้งเดิม คือการวางเรียงตัวจากทิศตะวันออกไปสู่ทิศตะวันตก
วิหารโบราณแห่งนี้เป็นของขวัญที่ประเทศอียิปต์มอบให้กับประเทศสเปนเมื่อปี ค.ศ. 1968 จากการร้องขอความช่วยเหลือผ่านทางองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ในการรักษาโบราณสถานในภูมิภาคนิวเบีย (โดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิหารอะบูซิมเบล) จากความกังวลในการที่อาจจะได้รับความเสียหายจากการสร้างเขื่อนอัสวาน ด้วยเหตุนี้ทางการของประเทศอียิปต์จึงได้มอบวิหารโบราณสี่แห่งให้กับประเทศต่าง ๆ ที่ได้ให้ความช่วยเหลือดังนี้ วิหารเดนดูร์ให้กับสหรัฐอเมริกา วิหารเอลเลซิยาให้กับประเทศอิตาลี วิหารตาฟฟาให้กับประเทศเนเธอแลนด์ และวิหารเดโบดให้กับประเทศสเปน
ในปัจจุบันวิหารอียิปต์โบราณแห่งนี้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของกรุงมาดริดทั้งสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและชาวมาดริดเอง โดยเวลาที่นิยมเยี่ยมชมโบราณสถานแห่งนี้คือเวลายามเย็นก่อนไปจนถึงหลังพระอาทิตย์ตกดิน นอกจากนี้ตำแหน่งที่ตั้งสามารถใช้เป็นจุดชมวิว วังหลวงของกรุงมาดริด (Palacio Real de Madrid) ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กันได้อีกด้วย
==ประวัติ==
ที่ตั้งเดิมของวิหารแห่งนี้อยู่บนพื้นที่เล็ก ๆ ริมฝั่งแม่น้ำไนล์ในภูมิภาคนิวเบีย ทางตอนใต้ประเทศอียิปต์ปัจจุบัน มีชื่อเรียกเดียวกันว่า เดโบด สร้างในสมัยของพระเจ้าทอเลมีที่ 4 ฟิโลเพเตอร์ เมื่อ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช จุดประสงค์ของการสร้างวัดเดโบดนี้ก็เพื่อใช้เป็นที่บูชาเทพอามอนแห่งเมืองเดโบด ตามความเชื่อในสมัยก่อน
===การเคลื่อนย้ายและการก่อสร้างใหม่ที่สเปน===
การทำการเคลื่อนย้ายวัดเดโบดทั้งวัดจากประเทศอียิปต์สู่ประเทศสเปนนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทางการประเทศอียิปต์ได้มอบแผนผังพร้อมกับภาพร่างของวัดและรูปถ่ายบางรูปที่ไม่มีการอ้างอิงใด ๆ เนื่องด้วยระยะทางที่ไกลมากระหว่างสองประเทศ ทำให้มีแท่นหินหายไปมากกว่าร้อยชิ้นในระหว่างการขนส่ง เมื่อถึงที่หมายแล้วยังพบปัญหาหมายเลขอ้างอิงบนบางแท่นหินไม่ตรงกับที่ระบุไว้ในแผนผัง อย่างไรก็ดี ทางประเทศสเปนได้แก้ปัญหาเหล่านี้โดยการใช้การก่อสร้างแบบแอนัสไตโลซิส (anastylosis) ในส่วนของชิ้นส่วนที่ขาดหายไปนั้นก็ได้นำหินจากจังหวัดซาลามังกา มาใช้สร้างทดแทน
== อ้างอิง ==
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515
สิ่งก่อสร้างในมาดริด
วิหารอียิปต์
ซ็อสแตน เฟร์นันเดซ

พลตำรวจเอก ซ็อสแตน เฟร์นันเดซ (เขมร: សូស្តែន ហ្វឺណានដេស, ฟิลิปีโน: Sosthène Fernandez) (เกิด: 28 พฤศจิกายน พ.ศ.2466 ที่พนมเปญ;เสียชีวิต 11 กรกฎาคม พ.ศ.2549 ที่ฝรั่งเศส) เป็นนายทหารในกองทัพแห่งชาติเขมร มีบทบาทสำคัญหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 โดยเป็นนักการเมืองและผู้บัญชาการตำรวจ
เฟร์นันเดซเป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายฟิลิปปินส์ เกิดในพนมเปญโดยมีบิดาเป็นชาวฟิลิปปินส์ มารดาเป็นชาวเขมรที่เกิดในเวียดนาม เขาเรียนทางด้านกฎหมายและเป็นพนักงานปกครองในท้องถิ่นเมื่อ พ.ศ. 2471 ต่อมา เขาได้ร่วมจัดตั้งพรรคเสรีภาพกับพระนโรดม นรินทเดช และได้รับเลือกตั้งใน พ.ศ. 2494 และมีบทบาทางการเมืองมาตลอด เขามีภาพพจน์ที่ชัดเจนในการต่อต้านคอมมิวนิสต์ เมื่อสหรัฐตัดความช่วยเหลือต่อสาธารณรัฐเขมร เขาเป็นผู้ที่คัดค้านการเจรจากับเขมรแดง ถ้าต้องให้ทหารฝ่ายสาธารณรัฐเขมรวางอาวุธระหว่างการเจรจา เขาจึงลาออกจากตำแหน่งในกองทัพ เฟร์นันเดซ และลน นลออกไปจากกัมพูชาก่อนที่เขมรแดงจะเข้าสู่พนมเปญ
ใน พ.ศ. 2541 เฟร์นันเดซกลับมาสู่กัมพูชาเพื่อพบกับทหารที่เคยร่วมรบกับเขาและประชาชนชาวกัมพูชาทั้งหมด เขาได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับชีวิตของเขาในฐานะทหารของกองทัพแห่งชาติเขมร
== อ้างอิง ==
Preston, Paul et al. British documents on foreign affairs: reports and papers from the Foreign Office confidential print. From 1951 through 1956. Asia, 1951-1956, Volume 5, LexisNexis, 2007, ISBN 0886927234
==แหล่งข้อมูลอื่น==
http://hot-talks.blogspot.com/2007/05/results.html vidéo
http://www.newspaperarchive.com/LandingPage.aspx?type=glp&search=sosthene%20fernandez&img=67238954 chief of staff
http://select.nytimes.com/gst/abstract.html?res=F20F14FF3A55127B93C3AB178AD85F458785F9 The New York Time
http://www.krtrial.info/showarticle.php ?                                                   *Red khmer's trial
An Analysis on Seeking a Formula for Bringing top Red Khmer Leaders to Trial 
Image of Ltg Sosthène Fernandez
Western Democratic league
BBC TV clip of Ltg Sosthene Fernandez 
Military History
Kissinger,Ltg Sosthène Fernandez against Pol Pot connection 
Documentation Center of Cambodia  in association with Yale's University 
Cambodia (Khmer Republic) 1975
Cambodia History
Chronology of Cambodian History
French video channel
Ltg Sosthène Fernandez commemorate the Armed Forced day with Prince Sisovath and FANK's Soldiers
Survivors
United States: Senate and congress
[http://books.google.fr/books?id=R94PAAAAIAAJ&q=sosth%C3%A8ne+fernandez&dq=sosth%C3%A8ne+fernandez&pgis=1]
Introduction by senator Kennedy:
[http://books.google.fr/books?id=HOA1AAAAIAAJ&q=sosthene+fernandez&dq=sosthene+fernandez&pgis=1]
นักการเมืองกัมพูชา
ทหารชาวกัมพูชา
ชาวกัมพูชาเชื้อสายฟิลิปปินส์
บุคคลจากพนมเปญ
แกว เมียะฮ์

แกว เมียส (Keo Meas) หรือแก้ว มาส เป็นนักการเมืองกัมพูชาที่นิยมคอมมิวนิสต์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 เรียนจบวิทยาลัยครูในพนมเปญ และเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนใน พ.ศ. 2489 และได้เป็นผู้นำในสมาคมเขมรอิสระและพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน สาขาพนมเปญ หลังจากที่โครงสร้างของพรรคในเมืองถูกทำลายเพราะการจับกุมครั้งใหญ่ใน พ.ศ. 2495 เมียสเป็นผู้จัดตั้งองค์กรขึ้นใหม่ และเป็นตัวแทนสมาคมเขมรอิสระไปร่วมการประชุมสันติภาพประชาชนในกรุงเวียนนาเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2495
เมื่อก่อตั้งพรรคปฏิวัติประชาชนเขมรใน พ.ศ. 2497 เมียสเป็นผู้นำสาขาพนมเปญ และได้เป็นตัวแทนในส่วนของเวียดมิญไปร่วมประชุมเจนีวาเกี่ยวกับอินโดจีน เมื่อพรรคปฏิวัติฯ กลายเป็นพรรคนอกกฎหมาย เมียสร่วมกับนวน เจีย และเพ็ญ ยุตจัดตั้งพรรคเขมรต่อต้าน (Khmer Resistance Party) เพื่อเป็นพรรคบนดินใน พ.ศ. 2497 แต่ถูกปฏิเสธจึงเปลี่ยนชื่อเป็นกรมประชาชนใน พ.ศ. 2498 เมียสได้ร่วมกับนน ซวน และนบ โบพันออกหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ชื่อ ประชาชน ใน พ.ศ. 2499
เมื่อตู สามุตขึ้นเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ เมียสได้เป็นผู้นำอันดับสี่และเป็นผู้สมัครคนเดียวของกรมประชาชนที่เหลืออยู่ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2501 แต่ไม่ได้รับเลือก หลังจากนั้น เมียสจึงเข้าป่าไปร่วมต่อสู้กับพล พตเมียสได้เป็นคณะกรรมกลางของพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อ พ.ศ. 2503 แต่ถูกปลดออกใน พ.ศ. 2506 เขาเดินทางไปฮานอยใน พ.ศ. 2511 เพื่อขอแรงสนับสนุนจากผู้นำคอมมิวนิสต์ชาวเขมรที่ลี้ภัยและขอความช่วยเหลือด้านอาวุธจากเวียดนามเหนือเพื่อโค่นล้มพระนโรดม สีหนุ แต่ไม่สำเร็จ เชื่อว่าเขาเป็นผู้จัดการให้พล พต ไปเยือนฮานอยและปักกิ่งใน พ.ศ. 2512 และเขายังอยู่ในฮานอยเมื่อพล พตกลับสู่กัมพูชา ต่อมาเมียสเป็นทูตของรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่นประจำสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่อมา ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 เขาพ้นจากตำแหน่งและกลับสู่ฮานอย ทำงานภายใต้การควบคุมของเอียง ธีริท
เมียสกลับสู่กัมพูชาเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 เพื่อมาทำงานในสำนักงานกลางของพรรค เขาถูกจับกุมเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2518 ในข้อหาต้องสงสัยว่าฝักใฝ่เวียดนาม เขาถูกส่งไปยังคุก S-21 และเสียชีวิตใน พ.ศ. 2519
== อ้างอิง ==
Kiernan, Ben. How Pol Pot Came to Power. London: Verso, 1985.
นักการเมืองกัมพูชา
บุคคลที่ถูกเขมรแดงสังหาร
ประเทศไทยในพาราลิมปิก

ประเทศไทยเข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกครั้งแรก ในการแข่งขันเมื่อปี พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ที่สโตก แมนเดวิลล์ และนครนิวยอร์ก โดยมีผู้แข่งขันกรีฑา, ลอว์นโบวล์ และว่ายน้ำ โดยเข้าร่วมในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งหลังจากนั้น แต่ไม่เคยเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิกฤดูหนาวเลย นักกีฬาทีมชาติไทยไม่ได้รับเหรียญทอง ในการแข่งขันเมื่อปี พ.ศ. 2527 แต่ในครั้งถัดมา (พ.ศ. 2531; ค.ศ. 1988) สกุล คำตัน เป็นนักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัลกีฬาพาราลิมปิกคนแรกของไทย เมื่อเขาคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันพุ่งแหลนชาย ประเภทเอ 3 และเอ 9 ซึ่งเป็นเหรียญรางวัลเดียวในการแข่งขันคราวนั้น โดยต่อมาก็ไม่ได้รับเหรียญทองเลย จนกระทั่งการแข่งขันเมื่อปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000)
ในประวัติศาสตร์พาราลิมปิก นักกีฬาไทยได้รับรวม 9 เหรียญทอง 17 เหรียญเงิน และ 18 เหรียญทองแดง จากกีฬาหลายประเภทคือ ลู่และลาน, ว่ายน้ำ, ยกน้ำหนัก, ยิงธนู, บ็อกเซีย, ฟันดาบบนเก้าอี้ล้อเลื่อน และเทนนิสบนเก้าอี้ล้อเลื่อน
== เหรียญรางวัล ==
=== เหรียญรางวัลฤดูร้อน ===
=== เหรียญรางวัลฤดูหนาว ===
== รายชื่อนักกีฬาเหรียญทองกีฬาพาราลิมปิกของไทย ==
ประวัติ วะโฮรัมย์ เป็นนักกีฬาไทยในพาราลิมปิก ซึ่งประสบความสำเร็จสูงสุดตลอดกาล จากผลงาน 5 เหรียญทอง ขณะที่สายสุนีย์ จ๊ะนะ เป็นสตรีไทยเพียงผู้เดียว ที่ชนะเลิศเหรียญทองในกีฬาพาราลิมปิก
=== พาราลิมปิกฤดูร้อน 2000 ===
ศุภชัย โกยทรัพย์ - เก้าอี้ล้อเลื่อนชาย 200 เมตร สปรินต์ ประเภท ที 54
ประวัติ วะโฮรัมย์ - เก้าอี้ล้อเลื่อนชาย 5,000 และ 10,000 เมตร ประเภท ที 54
ศุภชัย โกยทรัพย์, อำไพ เสือเหลือง, ประสิทธิ ทองชื่น และ โสภา อินทเสน - เก้าอี้ล้อเลื่อนชาย 4x100 เมตร รีเลย์ ประเภท ที 54
สมชาย ดวงแก้ว - ว่ายผีเสื้อ 50 เมตรชาย ประเภท เอส 4
=== พาราลิมปิกฤดูร้อน 2004 ===
ศุภชัย โกยทรัพย์, ประวัติ วะโฮรัมย์, พิเชษฐ์ กรุงเกตุ และ รวัฒน์ ฐานะ - เก้าอี้ล้อเลื่อนชาย 4x100 และ 4x400 เมตร ประเภท ที 53 และ ที 54
สายสุนีย์ จ๊ะนะ - ฟันดาบบนเก้าอี้ล้อเลื่อน เอเปบุคคล ประเภท บี (สตรีคนแรกผู้ชนะในกีฬาพาราลิมปิก)
=== พาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ===
ประวัติ วะโฮรัมย์ - เก้าอี้ล้อเลื่อนชาย 5,000 เมตร ประเภท ที 54
=== พาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ===
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศไทยในโอลิมปิก
== อ้างอิง ==
 
พาราลิมปิก
ไทย
กีฬาคนพิการ
Caste

Redirectวรรณะทางสังคม
โหด เลว ดี 3

โหด เลว ดี 3 (A Better Tomorrow III, A Better Tomorrow 3: Love & Death in Saigon; 英雄本色3-夕陽之歌; พินอิน: Yīngxióng běnsè sān – xīyáng zhī gē) ภาพยนตร์แอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 1989
==เนื้อเรื่อง==
ไซง่อน ในปี ค.ศ. 1974 ท่ามกลางสงครามเวียดนาม มาร์ค หนุ่มชาวจีนเดินทางจากฮ่องกงมาถึงที่นี่ เพื่อตามหาญาติห่าง ๆ ที่ชื่อ อาหมั่น และพ่อ เพื่อกลับฮ่องกง อาหมั่นถูกจับเข้าคุกเพราะทำพาสปอร์ตปลอม ทั้งหมดได้รับการช่วยเหลือจาก เชา ไหวกิป หญิงสาวผู้กว้างขวาง แต่ก็ถูกตามรังควาญจาก บอง นายพลทหารเวียดนามอยู่ตลอด  ทั้งมาร์ค และอาหมั่น ได้พัฒนาความสัมพันธ์กับไหวกิป ไหวกิปรักมาร์ค แต่มาร์คกลับสนับสนุนให้อาหมั่นเป็นคู่กับเธอ
เมื่อทั้งหมดกลับไปฮ่องกง โห่ ฉางชิง นักธุรกิจลูกครึ่งญี่ปุ่นอดีตแฟนของไหวกิปที่หายตัวไป 3 ปี ได้ปรากฏตัวขึ้น อาโห่ได้ตามมารังควาญอาหมั่นและพ่อ จนเสียชีวิต และบีบบังคับให้อาหมั่นและมาร์คออกจากฮ่องกงไป ทั้งหมดจึงกลับไปเวียดนามอีกครั้ง ก่อนไซง่อนแตก ที่นั่นจึงเป็นสถานที่ตัดสินกันด้วยความสัมพันธ์ของคนทั้ง 3 ระหว่างความรัก, ดี, เลว และโหด
==นักแสดง==
โจว เหวินฟะ...มาร์ค
เหลียง เจียฮุย...อาหมั่น
เหมย ยั่นฟาง ...เชา ไหวกิป
ซะบุโระ โทะคิโตะ...โห่ ฉางชิง/ทานากะ
==เบื้องหลัง==
A Better Tomorrow III เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นในปี ค.ศ. 1989 จากการกำกับและอำนวยการสร้างของ ฉีเคอะ ถือเป็นภาคสุดท้ายและภาคจบของภาพยนตร์ไตรภาค A Better Tomorrow ที่ประสบความสำเร็จอย่างมากก่อนหน้านั้น
โดยที่ในภาคนี้ เนื้อหาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับ 2 ภาคก่อนหน้านี้ แต่ไปมีเนื้อหาเป็นฉากหลังของสงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1974 แทน แม้จะมี โจว เหวินฟะ นักแสดงนำใน 2 ภาคก่อนหน้านั้นมารับบทซึ่งเสมือนเป็นบทเดิมอีก อีกทั้งตัวผู้กำกับฯก็ไม่ได้เป็น จอห์น วู เหมือน 2 ภาคแรก หากแต่เป็นฉีเคอะ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้างมาทำหน้าที่นี้เอง ทั้งนี้เพราะ ก่อนหน้านั้น ทั้ง 2 เกิดผิดใจกัน จอห์น วู จึงแยกไปสร้าง Bullet in the Head แทน ซึ่งออกฉายในปีเดียวกันและมีสงครามเวียดนามเป็นฉากหลังเช่นเดียวกัน
สำหรับเรื่องนี้ ตัวภาพยนตร์ได้รับคำชมไปเพียงแค่ 5.8 ดาวเท่านั้น จากทั้งหมด 10 ดาว นับว่าน้อยที่สุดในภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ภาพยนตร์ไตรภาค
ภาพยนตร์โลดโผนภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฉีเคอะ
ภาพยนตร์ฮ่องกง
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2532
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในฮ่องกง
ภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศเวียดนาม
ภาพยนตร์ภาษาจีนกวางตุ้ง
อูจิ

อูจิ  เป็นนครในจังหวัดเกียวโต ในประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ทางใต้ของนครเกียวโต
นครอูจิถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1951 ตั้งอยู่ระหว่างอนุสรณ์ประวัติศาสตร์เกียวโตและนาระโบราณ ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณริมแม่น้ำนาระซึ่งไหลมาจากทะเลสาบบิวะ
== ประวัติศาสตร์ ==
ในศตวรรษที่ 4 จักรพรรดิโอจิง โปรดฯให้สร้างพระราชวังในอูจิ ต่อมาในยุคมูโรมาชิ โชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึได้ส่งเสริมการเพาะปลูกชาเขียวในอูจิ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อูจิเป็นศูนย์กลางกระจายสินค้าและผลิตชาเขียวที่มีคุณภาพยอดเยี่ยม ชาสึเอ็งถูกจำหน่ายมาตั้งแต่ ค.ศ. 1160 และในปัจจุบันก็ยังคงมีขายในร้านน้ำชาเก่าแก่ในญี่ปุ่น
บทสุดท้ายของตำนานเก็นจิก็มีเนื้อเรื่องอยู่ในอูจิ ซึ่งก็ดึงดูดผู้สนใจในวรรณกรรมไปเยี่ยมเยือน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Uji official website 
English guide to sightseeing in Uji 
Photos of Uji and its temples
English video introduction to Uji
นครในจังหวัดเกียวโต
นกยางควาย

นกยางควาย  (ชื่อวิทยาศาสตร์: Bubulcus ibis; Cattle egret) เป็นนกยางสีขาว  ในวงศ์ Ardeidae พบในเขตร้อนและอบอุ่น นกกระยางควายมีจุดกำเนิดในทวีปเอเชีย แอฟริกาและยุโรป แต่นกยางมีการขยายพันธุ์และกระจายตัวไปทั่วโลก และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จัดเป็นนกเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล Bubulcus
== ลักษณะทางกายวิภาคศาสตร์ ==
เป็นนกยางสีขาว ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน ขนทั่วตัวสีขาว ขากรรไกรค่อนข้างใหญ่และขาสั้น มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางเพียง 51 เซนติเมตรเท่านั้น แต่ในฤดูผสมพันธุ์จะมีขนประดับเป็นเส้นยาว ๆ ที่หัว คอ และหลังเป็นสีเหลืองส้ม พ้นฤดูผสมพันธุ์ขนประดับดังกล่าวจะผลัดออกหมด นัยน์ตาและปากเป็นสีเหลือง แต่รอบตาสีออกเขียวอ่อน เท้าสีดำ ในช่วงนี้เมื่อจับคู่แล้วนกทั้งสองเพศจะช่วยกันทำรังโดยตัวผู้หาวัสดุซึ่งก็คือกิ่งไม้แห้งที่อาจจะหามาเองหรือขโมยเอาจากรังใกล้ๆ ตัวเมียสร้างรัง เมื่อวางไข่แล้วจะช่วยกันกกไข่ และหาอาหารมาป้อนลูก
== อนุกรมวิธาน ==
นกกระยางควายแบ่งตามลักษณะทางภูมิศาตร์ได้ 2 ชนิดย่อย คือ ทางตะวันตก, B. ibis และ ทางตะวันออก, B. coromandus ทั้งสองแบบถูกแบ่งโดย  แมคอัลเลนและบรู๊ค แต่ได้รับการพิจารณาแล้วว่าเป็นชนิดเดียวกัน
== การอพยพและการเคลื่อนที่ ==
ประชากรบางส่วนของนกยางควาย ที่อพยพและค่อนข้างที่จะแยกความแตกต่างกันได้ยาก นกยางควายจะอพยพจากพื้นที่ขั้วโลกเหนือไปสู่บริเวณที่อบอุ่น แต่นกยางในออสเตรเลีย จะอพยพไปที่ที่มีอากาศเย็นในแทสมาเนียและนิวซีแลนด์ในช่วงฤดูหนาวและอพยพกลับในฤดูใบไม้ผลิ
การอพยพในแอฟริกาตะวันตกขึ้นอยู่กับการตอบสนองของปริมาณน้ำฝน
== การสืบพันธุ์ ==

ในฤดูผสมพันธุ์นกชนิดนี้จะดูสวยและจำแนกได้ง่าย เพราะหัว คอ หน้าอก และหลังจะมีขนสีเหลืองทองสดใสปกคลุมไปทั่ว ขาที่เคยเป็นสีดำสนิทก็จะมีสีเหลืองหรือสีแดงมาแทนที่ ในช่วงนี้เมื่อจับคู่แล้วนกทั้งสองเพศจะช่วยกันทำรังโดยตัวผู้หาวัสดุซึ่งก็คือกิ่งไม้แห้งที่อาจจะหามาเองหรือขโมยเอาจากรังใกล้ๆ ตัวเมียสร้างรัง เมื่อวางไข่ ไข่เป็นสีฟ้า-ขาวซีด เป็นรูปวงรีขนาด 45 มิลลิเมตร x 53 มิลลิเมตร แล้วจะช่วยกันกกไข่และหาอาหารมาป้อนลูก
== การกินอาหาร ==
นกยางควาย อาศัยตามแหล่งน้ำเหมือนอย่างนกยางอื่น ๆ แต่นกยางควายไม่ได้กินปลาเป็นอาหารหลัก แต่มักกินพวกตั๊กแตน และแมลงต่าง ๆ ในทุ่งหญ้า ที่อยู่บริเวณแหล่งน้ำ หรือแม้กระทั่งพวก กบ เขียด นอกจากนี้ นกยางควายอาจจับกินแมลงที่อยู่บน ควาย หรือ วัว ด้วย

== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สัตว์ป่าคุ้มครอง
วงศ์นกยาง
นกที่พบในประเทศไทย
เปปไทด์

เปปไทด์ (peptide มาจากภาษากรีก πεπτίδια) คือสายพอลิเมอร์ของกรดอะมิโนที่มาเชื่อมต่อกันด้วยพันธะเปปไทด์ ปลายด้านที่มีหมู่อะมิโนเป็นอิสระเรียกว่าปลายเอ็น (N-terminal) ส่วนปลายที่มีหมู่คาร์บอกซิลเป็นอิสระเรียกว่าปลายซี (C-terminal) การเรียกชื่อเปปไทด์จะเรียกตามลำดับกรดอะมิโนจากปลายเอ็นไปหาปลายซี เปปไทด์ขนาดเล็กหลายชนิดมีความสำคัญในสิ่งมีชีวิต เช่น
ฮอร์โมนหลายชนิดเป็นเปปไทด์ เช่น อินซูลิน กลูคากอน คอร์ติโคโทรฟิน
แอสปาแตมที่ใช้ให้ความหวานแทนน้ำตาลในอุตสาหกรรมอาหารเป็นเปปไทด์ของแอสพาราจีนกับฟีนิลอะลานีน
สารพิษจากเห็ด เช่น อะมานิติน (amanitin) เป็นเปปไทด์ เช่นเดียวกับยาปฏิชีวนะอีกหลายชนิด
เครื่องดื่มบำรุงสมอง ที่ทำมาจากถั่วเหลือง
== อ้างอิง ==
Lehninger, A.L., Nelson, D.L., and Cox, M.M. 1993. Principle of Biochemistry. 2nd ed. New York.: Worth
โปรตีน
สกุลบานไม่รู้โรย

สกุลบานไม่รู้โรย  (Gomphrena) เป็นพืชดอกที่อยู่ในสกุลกอมฟรีนา (Gomphrena) ในวงศ์บานไม่รู้โรยที่มีด้วยกัน 4 สปีชีส์:
Gomphrena globosa
Gomphrena haageana
Gomphrena perennis
Gomphrena serrata
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ไม้ดอกไม้ประดับ
สกุลบานไม่รู้โรย
เดอะรีดดิงรูม

เดอะรีดดิ้งรูม (The Reading Room) เป็นห้องสมุดศิลปะตั้งอยู่บนชั้น 4 ของอาคารพาณิชย์ บริเวณถนนสีลมซอย 19 กรุงเทพมหานคร
รีดดิ้งรูมเปิดให้บริการในปี 2552 ที่ถนนเจริญกรุง โดย นราวัลลภ์ ปฐมวัฒน และย้ายมาที่ถนนสีลมปี 2553 มีหนังสือศิลปะร่วมสมัยกว่า 1,000 เล่ม ทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ ประกอบด้วยสูจิบัตรนิทรรศการ หนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะ ทฤษฎีศิลป์ นิตยสารและสื่ออิเล็คทรอนิกส์ต่าง ๆ นอกจากให้บริการห้องสมุดแล้ว ยังมีจัดกิจกรรมเสวนาอยู่เป็นประจำ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Reading Room เว็บไซต์ห้องสมุด
เพจ The Reading Room บนเฟซบุ๊ก
กลุ่ม The Reading Room บนเฟซบุ๊ก
ช่องบนยูทูบ บันทึกงานเสวนาและกิจกรรมต่างๆ
ห้องสมุดในประเทศไทย
โอลิเวอร์ แฮซาร์ด เพร์รี

พลเรือจัตวาโอลิเวอร์ แฮซาร์ด เพร์รี (Oliver Hazard Perry; 23 สิงหาคม ค.ศ. 1785 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1819) เป็นกัปตันผู้มีฉายาว่า "วีรบุรุษแห่งทะเลสาบอิรี" เป็นบุตรชายของพลเรือตรีคริสโตเฟอร์ เรย์มอนด์ เพร์รี (Christopher Raymond Perry) นอกจานี้ยังเป็นพี่ชายคนโตของพลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพร์รี ผู้ซึ่งนำทัพกองเรือปืนสหรัฐเข้าไปบังคับให้ญี่ปุ่นต้องเปิดประเทศ นอกเหนือจากนี้ พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ก็สืบเชื้อสายมาจากครอบครัวนี้ จึงกล่าวได้ว่าครอบครัวนี้ เป็นครอบครัวทหารเรืออย่างแท้จริง
เพร์รีเกิดที่เซาท์คิงส์ทาวน์ (South Kingstown) เริ่มเข้ารับราชการทหารในสงคราม ปี 1892 ที่มีอังกฤษมารุกราน หลังจากนั้นเพร์รีก็สร้างทัพเรือที่ทะเลสาบอิรี (ทะเลสาบแห่งหนึ่งในเกรตเลกส์) ซึ่งในขณะนั้นเขามีอายุเพียง 27 ปี เขาได้รับฉายาวีรบุรุษแห่งทะเลสาบอิรีจากการที่เขาสามารถนำทัพเรือชนะในยุทธการทะเลสาบอีรี โดยที่ฝั่งสหรัฐมีเรือรบจำนวน 9 ลำ เอาชนะเรือรบจำนวน 6 ลำของสหราชอาณาจักร เพร์รีเสียชีวิตขณะมีอายุเพียง 34 ปีด้วยโรคไข้เหลือง
จากผลงานต่าง ๆ ของเขา จึงได้รับเกียรติจากกองทัพเรือสหรัฐที่นำชื่อของเขามาตั้งเป็นชั้นเรือของสหรัฐ ชื่อว่า "Oliver Hazard Perry class frigate"
==อ้างอิง==
ทหารในสงครามปี 1892
ทหารเรือชาวอเมริกัน
พลเรือเอกชาวอเมริกัน
กาฝาก

กาฝาก  เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ในวงศ์ Loranthaceae อันดับ Santalales สกุล Loranthaceae ชื่อไทยว่า "กาฝากของส้มโอ" ชื่อท้องถิ่น เดี้ยงแปงซ่าง(เมี่ยน)มักอาศัยเกาะขึ้นกับพืชอื่น และแย่งอาหารจากพืชที่เกาะอยู่และ บางชนิดก็แย่งอาหารจากพวกกาฝากด้วยกันพืช กาฝากต้องพึ่งพาต้นไม้อื่นในการดำรงชีวิต เพราะมันไม่สามารถเกาะอยู่บนต้นไม้อื่นเฉยๆแบบกล้วยไม้ ว่านไก่แดง หรือนมตำเรีย ซึ่งเป็นพืชอิงอาศัย (epiphyte) แต่มันจะต้องแทงรากเข้าไปในท่อลำเลียงน้ำและแร่ธาตุของต้นไม้อื่นนั้น เพื่อแย่งเอามาเป็นอาหารของมัน เพราะกาฝากเป็นพืชเบียน (parasite) บนคาคบไม้ จึงแตกต่างจากกล้วยไม้และพืชอิงอาศัยอื่น ๆ
== ลักษณะต้น ==
กาฝากเป็นพืชที่มีเนื้อไม้แข็ง มีใบเขียวชอุ่ม และผลัดใบตามฤดูกาล จากลักษณะของลำต้น กาฝากเป็นไม้พุ่มที่มีกิ่งก้านสาขามากมาย มีใบเป็นใบเดี่ยวที่ติดเรียงแบบตรงกันข้าม (opposite)ขอบใบเรียบ เนื้อใบเหนียวหนา บางชนิดมีใบกว้าง แต่บางชนิดมีใบแคบ พวกกาฝากจะมีรากชนิดหนึ่ง เรียกว่า รากเบียน (haustoria) ที่แทงทะลุเปลือกไม้เข้าไปถึงขั้นเยื่อสร้างความเจริญเติบโต (Cambium) ของพืชที่เกาะอาศัยอยู่ พืชกาฝากแบ่งออกเป็น
กาฝากเป็นพืชในวงศ์ลอแรนทาซิอี (Loranthaceae) ซึ่งมีหลายสกุล และมากมายหลายชนิด พบขึ้นทั่วไปตามต้นไม้ต่างๆ และมักเรียกชื่อตามต้นไม้ที่เกาะเบียนอยู่ เช่น กาฝาก มะม่วง กาฝากก่อตาหมู เป็นต้น
== ลักษณะดอก ==
ดอกกาฝากมีทั้งที่เป็นดอกเดี่ยวและดอกช่อที่ติดกันเป็นกลุ่ม(dichasium) ขึ้นอยู่กับชนิดของกาฝาก เมื่อนำดอกกาฝากมาพิจารณาดู จะเห็นว่า ดอกกาฝากมีกลีบเรียงเป็น 2 วงชั้น กลีบใน (petal) มี 2-3 กลีบ กลีบนอก (sepal) มี 2-3 กลีบเช่นกัน

== ลักษณะผล ==
ผลของกาฝากมักมีสีขาว มีเปลือกเหนียว หรือแข็ง ภายในมีเมล็ดเพียงเมล็ดเดียว ซึ่งมีเมือกเหนียวๆห่อหุ้มไว้ เมือกเหนียวๆ นี้เองที่ทำให้เมล็ดกาฝากเกาะติดอยู่บนกิ่งไม้ได้นานๆและเหนียวแน่น จนกว่าจะงอกเป็นต้นกาฝากเล็กๆ มีรากเจาะดูด (haustoria) แทงเข้าไปในท่อลำเลียงน้ำและแร่ธาตุของต้นไม้ได้

== การแพร่พันธุ์ ==
เมล็ดกาฝากไม่สามารถแพร่พันธุ์ได้เอง ถ้าหากผลสุกจนแก่จัด จะร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ถึงจะร่วงหล่นลงบนกิ่งไม้บ้าง แต่ผลนั้นยังมีเนื้อผลไม้หุ้มเมล็ดอยู่ จึงไม่มีวันที่เมล็ดกาฝากจะไปติดอยู่ตามกิ่งไม้ต่างๆได้เลย นอกจากจะอาศัยนกเท่านั้น เพราะนกจะกินผลกาฝากเข้าไปเป็นอาหาร แล้วถ่ายเมล็ดกาฝากออกมาพร้อมกับมูลของมัน นกที่ช่วยแพร่พันธุ์ให้กับต้นกาฝาก คือ นกกาฝาก (Flowerpeckers) เนื่องจากเมล็ดกาฝากมียางเหนียวๆหุ้มอยู่ จึงติดอยู่ที่ปากของนก ทำให้นกเกิดความรำคาญ ต้องเอาปากไปเช็ดกับกิ่งไม้ที่มันเกาะ จนเมล็ดกาฝากติดอยู่กับกิ่งไม้ แล้วงอกงามเป็นต้นกาฝากเกาะกินต้นไม้นั้นในเวลาต่อมา ในขณะที่นกเหล่านี้สอดจะงอยปากเข้าไปดูดกินน้ำหวานในกรวยดอกกาฝาก ละอองเกสรตัวผู้จะติดตามปากและขนบริเวณหน้าผากของนก เมื่อนกเหล่านี้สอดจะงอยปากเข้าไปดูดกินน้ำหวานในดอกกาฝากดอกอื่น ละอองเกสรตัวผู้จึงร่วงหล่นและผสมกับเกสรตัวเมียในดอกกาฝากดอกนั้น ทำให้กาฝากต้นนั้นติดผลได้ ในทางชีววิทยาถือว่าเป็นการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันระหว่างนกกับต้นกาฝากแบบชั่วคราว
== อ้างอิง ==
วงศ์กาฝาก
กาฝาก
ซูฟอลส์

ซูฟอลส์ (Sioux Falls) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในรัฐเซาท์ดาโคตา สหรัฐอเมริกา เป็นเคาน์ตีซีตของมินนีฮาฮาเคาน์ตี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบิกซู เป็นเมืองที่มีการเจริญเติบโตเร็วเป็นอันดับ 47 ของสหรัฐอเมริกา มีการเจริญเติบโต 22% ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2010 ซูฟอลส์มีประชากร 153,888 คน
== อ้างอิง ==
เมืองในรัฐเซาท์ดาโคตา
บริดจ์ทาวน์

บริดจ์ทาวน์ (Bridgetown) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศบาร์เบโดส  มีสนามบินนานาชาติแกรนต์ลีย์อดัม ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง รับผู้โดยสารจากทั้งสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา แคนาดา และแคริบเบียน
ในอดีตเป็นเมืองหลวงหนึ่งในสามเมืองของสหพันธรัฐอินเดียตะวันตก  สถานที่ตั้งของเมืองก่อตั้งขึ้นโดยผู้ตั้งรกรากชาวอังกฤษในปี ค.ศ. 1628 โดยการนำของเซอร์ วิลเลียม คอร์ตเทน ที่เซนต์เจมส์ทาวน์ ปัจจุบันเป็นเมืองจุดหมายปลายทางที่สำคัญในแคริบเบียน  มีความสำคัญด้านเศรษฐกิจ สนเทศศาสตร์ การชุมนุม และท่าเรือสำราญ ในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2011 ย่านเมืองเก่าและแกร์ริสัน ได้รับเลือกเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
World Heritage Sites in Barbados, UNESCO
Deep Water Harbour Port
Bridgetown Cruise Terminals
Map overview of Bridgetown
Aerial view over Bridgetown's centre
Detailed map of Bridgetown
Map showing area designated as Historic Bridgetown and the Garrison, UNESCO
The Tramways of Bridgetown, Barbados
The Importance of Bridgetown in the New world – The UNESCO World Heritage Centre website
เมืองหลวงในเขตแคริบเบียน
เมืองในประเทศบาร์เบโดส