การผันรูปคำกริยาภาษาญี่ปุ่น

นี่คือรายการของการการผันคำกริยาภาษาญี่ปุ่น  เกือบทั้งหมดในนี้เป็นแบบปกติ แต่มีคำกริยาอปรกติภาษาญี่ปุ่นอยู่เล็กน้อยและมีการแสดงคำผันของรูปอปรกตินั้นอยู่เล็กน้อยในรายการนี้  การผันรูปคำกริยาภาษาญี่ปุ่นจะเหมือนกันสำหรับทุกบุรุษที่หนึ่ง ( "ฉัน", "เรา") บุรุษที่สอง ( "คุณ") และบุรุษที่สาม ( "เขา / เธอ / มัน" และ "พวกเขา") ทั้งเอกพจน์และพหูพจน์  รูปแบบธรรมดาปัจจุบัน (แบบฟอร์มพจนานุกรม) ของคำกริยาทั้งหมดสิ้นสุดลงใน u  ในญี่ปุ่นสมัยใหม่ไม่มีคำกริยาไหนที่ลงท้ายด้วย ฟุ (fu) , พุ (pu) , หรือ ยุ (yu) ไม่คำกริยาที่ลงท้ายด้วย สึ (zu) นอกเหนือจากการผันแบบ する (เช่น 禁ずkin-zu ) และ 死ぬ ( し sh , shinu ; ตาย) เป็นคำเพียงหนึ่งเดียวที่ลงท้ายด้วย นุ (nu) ในรูปแบบพจนานุกรม
บทความนี้อธิบายชุดของกฎการผันคำกริยาที่ใช้กันอย่างแพร่หลายเพื่อสอนภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาต่างประเทศ  อย่างไรก็ตามนักภาษาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นได้นำเสนอทฤษฎีทางไวยากรณ์ที่หลากหลายมานานกว่าร้อยปีและยังคงไม่มีฉันทามติเกี่ยวกับการผันคำกริยา  คนญี่ปุ่นเรียนรู้ "ไวยากรณ์โรงเรียน" แบบดั้งเดิมมากกว่าในโรงเรียนของพวกเขา ซึ่งอธิบายปรากฏการณ์ทางไวยากรณ์ที่เหมือนกันในวิธีที่แตกต่างกับคำศัพท์ที่แตกต่าง
== สรุปการผันคำกริยา ==
conjugates กริยามักจะถูกจัดกลุ่มเป็นสเต็มอักษร ( ) (type I) และสเต็มสระ ( , รูป いる, iru และ える eru) (type II)  รูปแบบธรรมดาของคำกริยาประเภทที่มีเสียง う(u, tsu, ru, ku, gu, nu, bu, mu, su) รูป ～ます  -masu มีเสียง い  (i, chi, ri, ki, gi, ni, bi, mi, shi), และรูปแบบปฏิเสธซึ่งมีเสียง あ  (wa, ta, ra, ka, ga, na, ba, ma, sa)  รูป potentian มีเสียง え  e (e, te, re, ke, ge, ne, be, me, se)  และรูป volitional มีเสียง おう  ō  (ō, tō, rō, kō, gō, nō, bō, mō, sō)
{| border="0"
| style="vertical-align:top;" |
}}volitional form
|-
!～う -u
|～える -eru
|～えば -eba
|～おう -ō
|-
!～つ -tsu
|～てる -teru
|～てば -teba
|～とう -tō
|-
!～る -ru
|～れる -reru
|～れば -reba
|～ろう -rō
|-
!～く -ku
|～ける -keru
|～けば -keba
|～こう -kō
|-
!～ぐ -gu
|～げる -geru
|～げば -geba
|～ごう -gō
|-
!～ぬ -nu
|～ねる -neru
|～ねば -neba
|～のう -nō
|-
!～ぶ -bu
|～べる -beru
|～べば -beba
|～ぼう -bō
|-
!～む -mu
|～める -meru
|～めば -meba
|～もう -mō
|-
!～す -su
|～せる -seru
|～せば -seba
|～そう -sō
|-
!(～い)る -iru
| rowspan="2" |～られる -rareru
| rowspan="2" |～れば -reba
| rowspan="2" |～よう -yō
|-
!(～え)る -eru
|-
!する suru
|できる dekiru
|すれば sureba
|しよう shiyō
|-
!くる kuru
|こられる korareru
|くれば kureba
|こよう koyō
|}
 เพื่อแก้ปัญหาคลาสที่ลงท้ายด้วยคำที่คล้ายกัน
== ไม่สมบูรณ์ ==
ในภาษาญี่ปุ่นคำกริยาพื้นฐานอยู่ในลักษณะที่ไม่สมบูรณ์  มันกว้างเทียบเท่ากับกาลปัจจุบันและอนาคตของภาษาอังกฤษ และบางครั้งเรียกว่า "กาลที่ไม่ใช่อดีต"  รูปแบบของคำกริยาที่ไม่สมบูรณ์นั้นเหมือนกับรูปแบบของพจนานุกรม - มันถูกใช้เป็นคำหลักหรือคำแทรก - และไม่จำเป็นต้องผันคำกริยา  ตัวอย่างเช่นการใช้กริยาする ("ทำ"):
(私は) 買い物する(watashi wa) kaimono suru : "(ฉัน) ช็อป" หรือ "(ฉัน) จะช็อป"  ( สรรพนามภาษาญี่ปุ่นมักจะถูกละเว้นเมื่อชัดเจนว่าผู้พูดกำลังพูดอะไรอยู่ )
(私は) 明日勉強する(watashi wa) ashita benkyō suru : "พรุ่งนี้ (ฉัน) จะศึกษา"
ในกรณีส่วนใหญ่รูปแบบพื้นฐานของแง่มุมที่ไม่สมบูรณ์ไม่สามารถใช้เพื่อสร้างข้อความที่มีความก้าวหน้าเช่นในประโยคภาษาอังกฤษ "I am shopping"  แต่สามารถใช้เพื่อแสดงถึงนิสัยหรือการกระทำอื่น ๆ ที่คาดว่าจะดำเนินต่อไปในอนาคตเช่นใน "I shop"  ในการถ่ายทอดอดีตต้องใช้แบบ te กับ iru แทน
รูปแบบของคำคุณศัพท์ในสภาพแวดล้อมที่ไม่สมบูรณ์คือ
== รูปปฏิเสธ ==
รูปแบบพื้นฐานคือ: คุณ กลายเป็น anai (ไม่เป็นทางการ)
== อ้างอิง ==
บทความที่มีข้อความภาษาญี่ปุ่น