pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เจริญ พาทยโกศล

เจริญ พาทยโกศล เกิดเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2419 เป็นบุตรนายชื่น นางแห รุ่งเจริญ  เมื่ออายุได้ 10 ปี พี่สาวได้นำตัวเข้ามาฝึกหัดขับร้องและฟ้อนรำอยู่ในวังของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิงหนาทราชดุรงค์ฤทธิ์ หรือที่เรียกว่าวังบ้านหม้อ ได้หัดฟ้อนรำกับหม่อมเลื่อน ส่วนทางดนตรีนั้นเป็นศิษย์หลวงเสนาะดุริยางค์ (ทองดี พงษ์ทองดี) ซึ่งเป็นนายวงปี่พาทย์ของวังบ้านหม้อ ขณะนั้น และเป็นศิษย์ทางร้องของหม่อมเปรม ต่อมาได้เป็นหม่อมในเจ้าพระยาเทเวศรวงศ์วิวัฒน์ (ม.ร.ว.หลาน กุญชร) และมีบุตรี ๒ คน  เมื่อปลายรัชกาลที่ 5 มีบริษัทจากเบลเยี่ยมเข้ามาบันทึกเสียงในเมืองไทย หม่อมเจริญได้รับเลือกเป็นนักร้องต้นเสียงด้วย นับเป็นนักร้องรุ่นแรกที่ได้บันทึกลงจานเสียง
เมื่อราว พ.ศ. 2452 จึงได้ออกจากวังบ้านหม้อแล้วไปอยู่กับจางวางทั่ว พาทยโกศล แต่บุตรที่เกิดแต่จางวางทั่วนั้นเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กทั้งหมด ในขณะเดียวกันเจริญก็ได้เลี้ยงดูนายเทวาประสิทธิ์ และคุณหญิงไพฑูรย์ กิตติวรรณ บุตรของจางวางทั่วตั้งแต่เล็ก ทั้งยังสอนวิชาดนตรีให้ด้วย เมื่อไปอยู่ที่บ้านจางวางทั่ว เจริญช่วยคุมวงปี่พาทย์และสอนร้องให้ศิษย์ และได้ถวายตัวเป็นข้าในวังสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เป็นนักร้องประจำวงปี่พาทย์วังบางขุนพรหมและสอนร้องให้แก่นักร้องในกองแตรวงทหารเรือ เป็นกรรมการตัดสินการประกวดขับร้องในงานกาชาด นอกจากมีความสามารถในการร้องแล้วยังได้แต่งทางร้องไว้หลายเพลง เช่น เพลงแขกสาย อาถรรพ์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2471 มีการอัดแผ่นเสียงอีก เจริญนอกจากจะเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียงแล้ว ยังเป็นแม่กองอัดแผ่นเสียงให้กับบริษัทพาโลโฟนอีกด้วย โดยได้รับพระกรุณาจากสมเด็จเจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตให้ใช้ชื่อวงว่า วงพิณพาทย์วังบางขุนพรหม   เจริญถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อ27 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 มีอายุได้ 79 ปี
== อ้างอิง ==
http://sirindhornmusiclibrary.mahidol.ac.th/musiclibrary/index.php?ac=hall_of_fame/hall_of_fame_dataperson&id=32&languages=th#001 
นักดนตรีไทย
บุคคลจากเขตพระนคร
ราชสกุลกุญชร
หม่อม
ชานานา กุฌเมา

ไก ราลา ชานานา กุฌเมา (Kay Rala Xanana Gusmão, ชื่อเกิด ฌูแซ อาลือชังดรือ กุฌเมา, José Alexandre Gusmão, เมื่อ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2489) เป็นนักการเมืองและอดีตนักต่อสู้ชาวติมอร์-เลสเต เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีติมอร์-เลสเตคนแรกเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550 จากนั้นเขาได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตคนที่สี่ ตั้งแต่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ถึง 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ปัจจุบันเขาได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการวางแผนและการลงทุนเชิงกลยุทธ์ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558
==อ้างอิง==
นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
รัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
วีเซงตือ กูแตรึช

วีเซงตือ ดา ซิลวา กูแตรึช (Vicente da Silva Guterres; เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2498) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก สมาชิกของสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเต และรองประธานาธิบดีตั้งแต่ 2550
เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต หลังประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีที่บ้านเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในฐานะรักษาการประธานาธิบดีเขาได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินเป็นเวลาสองวันเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ หลังจากกลับจากโปรตุเกส ประธานรัฐสภาแห่งชาติ ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู ได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
==อ้างอิง==
นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู

ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู (Fernando de Araújo; 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 - 2 มิถุนายน พ.ศ. 2558) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก และเป็นประธานรัฐสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเตตั้งแต่พ.ศ. 2550 ถึงปีพ.ศ. 2555 เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเตเป็นเวลาสองเดือนในพ.ศ. 2551 นอกจากนี้เขายังเป็นประธานพรรคประชาธิปไตย
หลังเหตุการณ์การโจมตีประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 อาราอูฌูได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 รามุชเข้ารับตำแหน่งอีกครั้งเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2551 หลังจากเขากลับมาที่ติมอร์-เลสเต
==อ้างอิง==
นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
รุย มารีอา ดือ อาราอูฌู

รุย มารีอา ดือ อาราอูฌู (Rui Maria de Araújo; 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2507) เป็นนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต เขาเข้ารับตำแหน่งเมื่อปี พ.ศ. 2558 นอกจากนี้ยังเป็นแพทย์และสมาชิกของแนวร่วมปฏิวัติเพื่อเอกราชติมอร์ตะวันออก
เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2549 และรองนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ถึงพ.ศ. 2550
อาราอูฌูได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558
==อ้างอิง==
นักการเมืองชาวติมอร์-เลสเต
นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
รัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
เค็น ซุงิโมริ

เค็น ซุงิโมริ ( เกิด 27 มกราคม ค.ศ. 1966) เป็นนักออกแบบวิดีโอเกม นักวาดภาพ ศิลปินมังงะ และผู้กำกับชาวญี่ปุ่น เขามีชื่อเสียงโดดเด่นจากการเป็นผู้ออกแบบและกำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์โปเกมอน ซุงิโมริยังได้รับเครดิตเป็นผู้กำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์อื่น ๆ เช่น พัลส์แมน ด้วย ซุงิโมริออกแบบและวาดโปเกมอนดั้งเดิม 151 ตัวด้วยตนเอง เขาทำงานให้กับภาพยนตร์โปเกมอนหลายเรื่อง การ์ดเกม และเกมอื่น ๆ เช่น เกมชุดซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส
== การทำงาน ==
ตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึง ค.ศ. 1986 ซุงิโมริวาดภาพให้กับแฟนซีนเกี่ยวกับเกมชื่อว่าเกมฟรีก  ริเริ่มโดยซาโตชิ ทาจิริ ซุงิโมริพบนิตยสารฉบับนี้ในร้านค้าโดจินชิ และตัดสินใจขอมีส่วนร่วม ในที่สุด ทั้งสองคนตัดสินใจขายแบบเกมตู้ให้กับนัมโค พวกเขาปรับปรุงบริษัทเกมฟรีกให้เป็นบริษัทพัฒนาเกมและสร้างเกมเมนเดลพาเลซขึ้นมา ซุงิโมริเป็นผู้ออกแบบและกำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์โปเกมอน และวาดโปเกมอนดั้งเดิม 151 ตัวด้วยตนเอง เขายังทำทำงานให้กับภาพยนตร์โปเกมอนหลายเรื่อง การ์ดเกม และเกมอื่น ๆ ด้วย
ในเกมโปเกมอนภาคแบล็กและไวต์ ซุงิโมริดูแลพนักงาน 17 คนในการออกแบบตัวละครใหม่ให้กับเกม แม้ว่าเขามักจะวาดภาพฉบับสมบูรณ์ด้วยตนเอง เขาได้รับแรงบันดาลใจจากการดูสัตว์ชนิดต่าง ๆ ในตู้ปลาและสวนสัตว์ ซุงิโมริยังเขียนและวาดภาพมังงะภาคแรก รวมถึงมังงะที่จำหน่ายพร้อมกับการสั่งเกมก่อนกำหนดของเกม เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนส เมื่อเขาเริ่มทำตัวละครใหม่ การทำงานของเขาจะเป็นการร่างภาพ จากนั้นร่างคร่าว ๆ บนกระดาษฟิล์มขณะขัดเงาและทำให้ภาพวาดดูมีฝีมือมากขึ้น หลังจากนั้น เขาวาดตัวละครอีกหลายครั้ง ปรับเปลี่ยนสัดส่วนจนกระทั่งเขารู้สึกพอใจ
== อ้างอิง ==
โปเกมอน
ศิลปินมังงะ
เดวิด เทนนันต์

เดวิด เทนนันต์ (ชื่อจริง เดวิด จอห์น แมกดอนัลด์; เกิดเมื่อ 18 เมษายน ค.ศ. 1971) เป็นนักแสดงชาวสกอตที่รู้จักกันในฐานะดอกเตอร์คนที่ 10 จากละครโทรทัศน์เรื่อง ดอกเตอร์ฮู (ค.ศ. 2005-2010, 2013), นักสืบแอลิก ฮาร์ดี จาก เมืองซ่อนบาป (ค.ศ. 2013-ปัจจุบัน), จาโกโม กาซาโนวา จาก กาซาโนวา (ค.ศ. 2005) และ บาร์ตี เคราช์ จูเนียร์ จากภาพยนตร์เรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี (ค.ศ. 2005), ปีเตอร์ วินเซนต์ จาก คืนนี้ผีมาตามนัด (ค.ศ. 2011) นอกจากนี้เทนนันต์ยังปรากฏตัวอย่างต่อเนื่องบนจอโทรทัศน์ตามรายการต่าง ๆ และเป็นผู้บรรยายเสียงให้ตัวละครและรายการต่าง ๆ อีกมากมาย
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวสกอตแลนด์
==ผลงานการแสดง==
===ภาพยนตร์===
===รายการทางโทรทัศน์===
===เวทีการแสดง===
===วิทยุและละครเสียง===
===วิดีโอเกมส์===
==รางวัล==
นักแสดงสกอตแลนด์
นักแสดงอังกฤษ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2514
บุคคลจากพื้นที่สภาเวสต์โลเทียน
ราชบุรีสเตเดียม

ดราก้อน โซลาร์ พาร์ค สเตเดียม (Dragon Solar Park Stadium, ชื่อเดิม: มิตรผล สเตเดียม) มีชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า ราชบุรี สเตเดียม (Ratchaburi Stadium) เป็นสนามกีฬาที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลราชบุรี มีความจุทั้งหมด 13,000 ที่นั่ง ซึ่งสร้างด้วยงบประมาณสูงกว่า 300 ล้านบาท โครงสร้างประกอบด้วยเหล็กเป็นส่วนใหญ่ เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2558 ตั้งอยู่บนทางหลวง 3208 ตำบลเจดีย์หัก อำเภอเมืองราชบุรี ซึ่งห่างจากตัวเมืองเพียง 3 กม. ซึ่งเส้นทางนี้สามารถไปอำเภอสวนผึ้งได้อีกด้วย และเปิดใช้งานครั้งแรกในศึกไทยลีก ฤดูกาล 2559 นัดที่ราชบุรีพบกับอาร์มี่ ยูไนเต็ด เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559
ในฤดูกาล 2565–66 สโมสรฟุตบอลราชบุรีได้แถลงข่าวเกี่ยวกับการที่กลุ่มมิตรผลได้ยกเลิกเป็นผู้สนับสนุนหลักให้กับทีม เป็นการสิ้นสุดหลังจากร่วมงานกันนานกว่า 11 ปี ทำให้ทางสโมสรจะเปลี่ยนไปใช้ชื่อสนามว่า ดราก้อน โซลาร์ ปาร์ค แทน โดยอัฒจันทร์มี 3 ด้าน ประกอบด้วย
อัฒจันทร์ทิศใต้ (ไม่มีหลังคา หลังประตูและติดถนน)
อัฒจันทร์ทิศตะวันตก (เป็นอาคารที่ทำการด้านหน้า) ซึ่งเป็นอัฒจันทร์หลัก
อัฒจันทร์ทิศตะวันออก (มีหลังคาและติดถนน) เป็นอาคารฟิสเนส ซึ่งจะมีการจัดสรรพื้นที่ในการเชียร์ให้กับแฟนบอลฝั่งทีมเยือน
ในส่วนของทิศเหนือ ไม่มีอัฒจันทร์เนื่องจากเป็นอาคารน้ำบาดาล
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:Mitr Phol Stadion.jpg|บริเวณด้านหน้าสนาม
==อ้างอิง==
สนามฟุตบอลในประเทศไทย
สนามฟุตบอลไทยลีก
สนามกีฬาในจังหวัดราชบุรี
สโมสรฟุตบอลราชบุรี
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2559
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองราชบุรี
อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์

อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์ (خَلِيجُ ٱلْعَقَبَةِ), หรือ อ่าวเอลัต (מפרץ אילת|Mifrátz Eilát) เป็นอ่าวที่อยู่ทางเหนือของทะเลแดง ติดกับคาบสมุทรไซนายทางตะวันออกและคาบสมุทรอาหรับทางตะวันตก อ่าวด้านตะวันตกของอ่าวแห่งนี้คือ อ่าวสุเอซ (Gulf of Suez)
อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์มีความลึกสูงสุด 1,850 เมตร (1.15 ไมล์) มีความกว้างจากจุดที่กว้างที่สุด 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) และมีความยาวถึงส่วนปลายคือช่องแคบติราน (Straits of Tiran) ประมาณ 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) ชายฝั่งของอ่าวแห่งนี้อยู่ในสี่ประเทศคือ อียิปต์ อิสราเอล จอร์แดนและซาอุดีอาระเบีย มีเมืองท่องเที่ยวและเมืองท่าอย่างฏอบา (Taba) ในอียิปต์, เอลัต (Eilat) ในอิสราเอล และอัลอะเกาะบะฮ์ (Aqaba) ในจอร์แดน
มีบันทึกตั้งแต่สมัยราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ว่าอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์เป็นจุดสำคัญแห่งหนึ่งของการค้าขายในภูมิภาค มีการบันทึกในอีกหลายราชวงศ์ของอียิปต์ถึงการเดินทางข้ามทะเลแดงไปทำการค้ากับอาณาจักรพันต์ (Punt) นอกจากนี้เมืองอายลา (Ayla; ปัจจุบันคือเมืองอัลอะเกาะบะฮ์) ยังเป็นเมืองที่ทำการค้ากับชาวแนบาเทีย (Nabataeans) ต่อมาชาวโรมันได้สร้างเส้นทาง Via Traiana Nova ทำให้การค้าระหว่างแอฟริกากับเลแวนต์สะดวกขึ้น
ในปัจจุบัน อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์เป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาดำน้ำเพื่อชมปะการัง ซากเรืออับปางและสัตว์น้ำ ประมาณการว่ามีนักดำน้ำ 250,000 คนต่อปี คิดเป็น 10% ของรายได้จากการท่องเที่ยวในบริเวณนี้ นอกจากนี้ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น หุบเขา
บ้านนาเล

บ้านนาเล&nbsp;เป็นหมู่บ้านในแขวงไชยบุรี ประเทศลาว&nbsp;ตั้งอยู่ตามถนนสายหลัก (ทางหลวงหมายเลข 4 ทางใต้ของบ้านนาเข็มและเมืองผิง)
== อ้างอิง ==
บทความเกี่ยวกับ ภูมิศาสตร์ลาว ที่ยังไม่สมบูรณ์
สถานที่ที่มีประชากรในแขวงไชยบุรี
ปา-กว้าจ่าง

ฝ่ามือแปดทิศ หรือ ปา-กว้าจ่าง (อักษรจีนตัวเต็ม: 八卦掌, พินอิน: Bāguà Zhǎng, อังกฤษ: Ba Gua Zhang, Pa Kua Chang) ปา-กว้าจ่างแปลตรงตัวได้ความว่าแปดทิศ เป็นหนึ่งในสามศิลปะป้องกันตัวแขนงหลักของบู๊ตึ้ง โดยอีกสองแขนงคือไทเก็กและสิ่งอี้เฉวียน ปา-กว้าจ่างมีชื่อเสียงด้านลักษณะที่เป็นการหลบหลีกและจู่โจมด้วยมือที่แบอยู่ ลักษณะที่โดดเด่นของ ปา-กว้าจ่าง อีกประการคือการเดินเป็นวงกลมการขยับร่างกายเป็นเกลียว การเคลื่อนไหวเป็นเกลียวแบบนี้มีข้อได้เปรียบในการรับมือกับคู่ต่อสู้หลายคน คู่ต่อสู้ติดอาวุธ และใช้ทักษะในการตอบโต้พลกำลัง
การฝึกฝนของ ปา-กว้าจ่าง กำหนดให้ผู้ฝึกเดินเป็นวงกลม โดยผู้ฝึกจะต้องสามารถโคจรและหมุนร่างกายของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง นอกจากนั้นการเรียนรู้ทิศทั้งแปดทิศของ ปา-กว้าจ่าง จะทำให้ผู้ฝึกสามารถจู่โจมและตั้งรับการโจมตีจากทุกทิศทาง ปา-กว้าจ่าง ใช้แรงจากการหมุนมือที่แบอยู่ทางแนวตั้งอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกจะขยับร่างกายอยู่เสมอเพื่อที่จะทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล
จุดกำเนิดของปา-กว้าจ่างเป็นที่ทราบว่าต๋ง ไห่ชฺวัน ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากนักพรตบนเขาจิ่วหลงและต่อมาได้สร้างระบบการต่อสู้มาเป็นวิชามวย ทำให้ต๋ง ไห่ชฺวัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งวิชาปา-กว้าจ่าง
สำหรับประเทศไทย ปา-กว้าจ่างหรือฝ่ามือแปดทิศยังเป็นศิลปะป้องกันตัวที่ยังค่อนข้างใหม่มาก เพราะตามปกติแล้วศิลปะการป้องกันตัวของจีนที่มาสู่ไทยนั้นส่วนมากเป็นวิชามวยทางใต้ของประเทศจีน ในขณะที่ปา-กว้าจ่างเป็นวิชามวยทางเหนือ ปัจจุบันสถานที่ฝึกสอนวิชาปา-กว้าจ่างในไทยมีเพียงสองที่คือที่ศูนย์บูรณาการศาสตร์และภูมิปัญญาโบราณ และที่สวนลุมพินีเท่านั้น
== อ้างอิง ==
 
ศิลปะการต่อสู้ของจีน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกานา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ป้อมและปราสาท แคว้นวอลตา แคว้นเกรตเตอร์อักกรา แคว้นเซ็นทรัล และแคว้นเวสเทิร์น
| 150x150px
| แคว้นเกรตเตอร์อักกรา, แคว้นเซ็นทรัล, แคว้นวอลตา และแคว้นเวสเทิร์น
| วัฒนธรรม:(vi)
|
| align="center" | 2522/1979
|
| 34
|-
! scope="row" | อาคารแบบอะชานตีดั้งเดิม
| 150x150px
| แคว้นอะชานตี
| วัฒนธรรม:(v)
|
| align="center" | 2523/1980
|
| 35
|}
==สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศกานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
==อ้างอิง ==
กานา
ประเทศกานา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมร็อกโก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมร็อกโกทั้งสิ้น 9 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่าแฟ็ส
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (v)
| 280
| align="center" | 2524/1981
|
| 170
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่ามาร์ราคิช
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(i), (ii), (iv), (v)
| 1,107
| align="center" | 2528/1985
|
| 331
|-
! scope="row" | กซาร์แห่งอายต์-แบน-ฮาดู
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(iv), (v)
| 3.03;พื้นที่กันชน 16.32
| align="center" | 2530/1987
|
| 444
|-
! scope="row" | นครประวัติศาสตร์แม็กแน็ส
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(iv)
|
| align="center" | 2539/1996
|
| 793
|-
! scope="row" | แหล่งโบราณคดีโวลูบิลิส
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (iii), (iv), (vi)
| 42;พื้นที่กันชน 4,200
| align="center" | 2540/1997
|
| 836
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่าเตตวน(เดิมเรียกว่าตีตาวิน) 
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (iv), (v)
| 6.5
| align="center" | 2540/1997
|
| 837
|-
! scope="row" | ย่านเมืองเก่าแอซาวีรา(มูกาโดร์เดิม)
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (iv)
| 56.7
| align="center" | 2544/2001
|
| 753
|-
! scope="row" | นครโปรตุเกสแห่งมาซาเกา(แอลฌาดีดา)
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (iv)
| 7.5
| align="center" | 2548/2004
|
| 1058
|-
! scope="row" | ราบัต เมืองหลวงสมัยใหม่และนครประวัติศาสตร์ : มรดกร่วมกัน
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (iv)
| 348.59
| align="center" | 2555/2012
|
| 1401
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศโมร็อกโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง
== อ้างอิง ==
โมร็อกโก
ประเทศโมร็อกโก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเลโซโท

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเลโซโททั้งสิ้น 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานมาลูตี-ดราเคนส์เบิร์ก(ร่วมกับแอฟริกาใต้)
| 
|
| ผสม:(i), (iii), (vii), (x)
| 249,313;พื้นที่กันชน 46,630
| align="center" | 2543/2000;เพิ่มเติม 2556/2013
|
| 985
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศเลโซโทมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
== อ้างอิง ==
ลเทโซ
ประเทศเลโซโท
วานิช ไชยวรรณ

วานิช ไชยวรรณ&nbsp;(เกิด 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475) เป็นนักธุรกิจไทย, ประธานกิตติคุณ และอดีตประธานกรรมการ บริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) &nbsp;บริษัทประกันภัยที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศไทย
== ชีวิตในวัยเด็ก ==
วานิช เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475
== อาชีพ ==
วานิช ไชยวรรณเป็นผู้ถือหุ้นประมาณ 60% ของ บมจ.ไทยประกันชีวิต และตอนนี้ นายไชย ไชยวรรณ บุตรชาย ประธานกรรมการบริหาร 
== ชีวิตส่วนตัว ==
วานิชสมรสกับนนทนา ไชยวรรณ มี บุตร-ธิดา 8 คน อาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานคร
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นมหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้นประถมาภรณ์ช้างเผือก (ป.ช.)
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2474
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
มหาเศรษฐีชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
เฉิน เหยียนซี

มิเชลล์ เฉิน เฉิน เหยียนซี (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Michelle Chen) หรือชื่อเกิด เฉินเหม่ยซวน เป็นนักร้องและนักแสดงไต้หวัน บทบาทที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากการรับบทเป็นเซียวเหล่งนึ่งในมังกรหยก 2 เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ด้านชีวิตส่วนตัว กำลังคบหาดูใจกับเฉินเสี่ยวซึ่งรับบทเอี้ยก้วยด้วยและได้แต่งงานแล้ว
==ผลงานด้านการแสดง==
===ภาพยนตร์===
{|class="wikitable sortable"
|-
!ปี
!ชื่อภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
!ชื่อภาพยนตร์ภาษาจีน
!รับบท
!class="unsortable"|หมายเหตุ
|-
|2009||Hear Me || 聽說||Lin Hsiao-peng||
|-
|rowspan=2|2011||Tempest of First Love ||初戀風暴||Chuang Kai-en||
|-
|You Are the Apple of My Eye ||那些年，我們一起追的女孩||Shen Chia-yi||
|-
|rowspan=2|2012||The Soul of Bread || 愛的麵包魂||Chiu Hsiao-ping||
|-
|Ripples of Desire ||花漾||Bai Xiaoxue||
|-
|rowspan=2|2013||Together || 在一起||Jojo||
|-
|Badges of Fury ||不二神探||Angela||
|-
|rowspan=3|2014||Lock Me Up, Tie Him Down || 完美假妻168 ||Reporter||cameo
|-
|Urban Games ||城市游戏||Dai Rui||
|-
|Café. Waiting. Love ||等一個人咖啡||customer||cameo
|-
|rowspan=3|2015||12 Golden Ducks || 12金鴨||Suk-fun||cameo
|-
|This Is Me ||年少轻狂||Qiu Yingzi||
|-
|Go Lala Go 2 || 杜拉拉II:追婚记 ||||cameo
|-
|rowspan=4|2016||Run for Love || 奔爱||||Segment: "Artificial Sunlight" (人造阳光)
|-
|Scandal Maker ||外公芳龄38||Tang Hui Ru ||
|-
|Morning, Paris! ||巴黎早安|| ||
|-
|Pali Road|| ||Lily Zhang||
|-
|2017 ||A Rain Cloud in the Sky|| ||  ||
|}
===ละครโทรทัศน์===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เฉินเหยียนซี - Michelle Chen
คู่ขวัญมังกรหยก “เฉินเหยียนซี-เฉินเซียว” ประกาศคบหากันอย่างเป็นทางการ 
คู่ขวัญมังกรหยก เฉินเสี่ยว เตรียมเข้าพิธีแต่งงาน เฉินเหยียนซี ลือฝ่ายหญิงตั้งท้องแล้ว 
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2526
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไต้หวัน
นักร้องไต้หวัน
นักแสดงหญิงชาวไต้หวัน
บุคคลจากไทเป
เอ็นอาร์เค1

เอ็นอาร์เค1 เป็นสถานีของประเทศนอร์เวย์ ดำเนินการโดยนอร์เวย์บรอดคาสติ้งคอร์ปอเรชั่น (เอ็นอาร์เค) เป็นสถานีหลัก ทดลองออกอากาศ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1954&nbsp;และ 13 เมษายน ค.ศ. 1958 และออกอากาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1960 เป็นสถานีโ?รทัศน์ที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในประเทศนอร์เวย์ แต่ก่อนหน้านี้มีเพียงสถานี "เอ็นอาร์เค" เพียงสถานีเดียว ก่อนที่จะแยกเป็น "เอ็นอาร์เค1" และ "เอ็นอาร์เค2" ในปี 1996 เอ็นอาร์เค ได้ออกอากาศ ในระบบ เฮสดี ด้วยความละเอียด 720p ในปี 2010
== อ้างอิง ==
ดำริ น้อยมณี

ดำริ น้อยมณี เป็นอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ (ครม.40, 41) ในระหว่างปี พ.ศ. 2520 ถึงปี พ.ศ. 2523 และเป็นอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร
== ประวัติ ==
ดำริ น้อยมณี เคยรับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และได้รับแต่งตั้งอีกครั้งในรัฐบาลคณะต่อมา นำโดยพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ กระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 หลังการลงมติการอภิปรายไม่ไว้วางใจได้มีการปรับคณะรัฐมนตรี เขาจึงได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กระทั่งเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน นายกรัฐมนตรีได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งในสภาผู้แทนราษฎร ขณะกำลังจะเริ่มประชุมสมัยสามัญสภาผู้แทนราษฎร
ในปี พ.ศ. 2525 เขาได้ร่วมก่อตั้งพรรคชาติประชาธิปไตย โดยมีพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เป็นหัวหน้าพรรค และนายดำริ ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรค
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร
นักการเมืองไทย
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีไทย
พรรคชาติประชาธิปไตย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ.ว.
เฟินก้านดำใบดาว

เฟินก้านดำใบดาว  เป็นเฟินก้านดำที่มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง มีรายงานพบในประเทศไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่นที่ จังหวัดเลย พบในบริเวณที่ดินได้รับแสงเป็นบางเวลา ใช้เป็นไม้ประดับ
== อ้างอิง ==
ทวีศักดิ์ บุญเกิด. องค์ความรู้ใหม่ของเทอริโดไฟต์ในประเทศไทย ใน ความหลากหลายทางชีวภาพคือชีวิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล. 2557. หน้า 273 – 282.
สกุลเฟินก้านดำ
ไม้ประดับ
ฝนแดงในรัฐเกรละ

ปรากฏการณ์ฝนสีแดงในรัฐเกรละ เป็นเหตุการณ์ ฝนสีเลือด (ฝนสีแดง) ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 23 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่อเกิดฝนตกเป็นน้ำฝนสีแดงกระจายทั่วไปในรัฐเกรละ ทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย ฝนย้อมเสื้อผ้าสีขาวกลายเป็นสีชมพู นอกจากนี้ยังมีรายงานพบฝนสีเหลือง สีเขียว และสีดำด้วย เคยมีรายงานว่าพบฝนมีสีใน ค.ศ. 1896 และหลังจากนั้นอีกหลายครั้ง ครั้งล่าสุดคือเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 และตั้งแต่วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ถึง 27 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ในบรรดาจังหวัดทางภาคตะวันออกและภาคกลางตอนบนของประเทศศรีลังกา แต่จากการศึกษาที่รัฐบาลอินเดียมอบหมายให้ดำเนินการ สรุปได้ว่า ฝนมีสีเนื่องจากสปอร์ในอากาศจากสาหร่ายสีเขียวชนิดหนึ่งจากสกุล Trentepohlia ต่อมาชุดนักวิจัยต่างประเทศระบุสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตนี้ว่าคือ Trentepohlia annulata
ในต้นปี ค.ศ. 2006 ฝนมีสีในรัฐเกรละได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเมื่อสื่อรายงานว่ากอดฟรีย์ หลุยส์ และสันโตษ กุมาร จากมหาวิทยาลัยมหาตมะ คานธี ในเมืองโกฏฏายัม (Kottayam) เสนอประเด็นที่เป็นข้อถกเถียงว่า อนุภาคมีสีนั้นเป็นเซลล์จากต่างดาวที่มีลักษณะการเจริญเติบโตแบบพิเศษ
== เหตุการณ์ ==

ฝนมีสีในรัฐเกรละเริ่มตกในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 ในเขตโกฏฏายัมและเขตอิฑุกกิ (Idukki) ในตอนใต้ของรัฐ มีรายงานพบฝนสีเหลือง สีเขียว และสีดำด้วย เหตุการณ์ฝนสีแดงตกมีรายงานทั่วไปในเวลาสิบวันต่อมา และจากนั้นความถี่ของฝนลดลงจนถึงปลายเดือนกันยายน ตามข้อมูลของคนในท้องถิ่น ฝนมีสีที่ตกลงมาชุดแรกตกลงมาตามเสียงฟ้าร้องและฟ้าแลบ และตามด้วยต้นไม้ในป่าละเมาะสลัดใบไม้ที่ "ไหม้" เป็นสีเทาแล้วลงมา มีรายงานพบใบไม้ร่วงและบ่อน้ำหายไปและก่อตัวขึ้นในทันทีภายในบริเวณนั้น ฝนสีแดงตกลงในพื้นที่เล็ก ๆ ไม่เกิน 2-3 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งอยู่ในเขตจำกัดมากจนอาจมีฝนปกติตกลงห่างจากฝนสีแดงออกไปเพียงไม่กี่เมตร โดยปกติฝนสีแดงตกนานไม่ถึง 20 นาที ปริมาณน้ำฝนแต่ละมิลลิลิตรบรรจุอนุภาคสีแดง 9 ล้านอนุภาค สำหรับการประมาณค่าปริมาณน้ำฝนสีแดงนอกช่วง มีการประมาณว่ามีอนุภาคสีแดง  ตกลงในรัฐเกรละ
== รายละเอียดของอนุภาค ==
ของแข็งสีน้ำตาลแดงที่สกัดจากน้ำฝนสีแดงประกอบด้วยอนุภาคกลมสีแดงประมาณ 90% และสมดุลประกอบด้วยเศษผง อนุภาคในสารแขวนลอยในน้ำฝนมีส่วนทำให้น้ำฝนมีสี ซึ่งในขณะนั้นเป็นสีแดงเข้มข้น มีอนุภาคเพียงบางส่วนที่เป็นสีเหลืองอ่อน เทาอมฟ้า และเขียวอ่อน อนุภาคมีขนาด 4-10 ไมโครเมตรและเป็นทรงกลมหรือทรงรี ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแสดงให้เห็นอนุภาคต่าง ๆ มีรอยกดตรงกลาง ที่กำลังขยายสูง ๆ สามารถเห็นโครงสร้างภายในอนุภาคได้
== อ้างอิง ==
เรื่องลึกลับบนโลก
ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2544
รัฐเกรละ
เกาะบินตัน

เกาะบินตัน (Bintan Island;  Negeri Segantang Lada) เป็นเกาะในหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหมู่เกาะเรียว เป็นที่ตั้งของเมืองตันจุงปีนัง เมืองหลวงของจังหวัด ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ และถือเป็นชุมชนใหญ่ของเกาะ
เกาะบินตันมีพื้นที่ 2,402.28 ตร.กม. (927.53 ตร. ไมล์) หากรวมกับพื้นที่ที่เป็นทะเล (มีพื้นที่เป็นร้อยละ 96 ของเกาะ) มีพื้นที่ 60,057 ตร.กม. (23,188 ตร.ไมล์) อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเกาะบินตัน ซึ่งเป็นหนึ่งในหกอำเภอของจังหวัดเรียว และเมืองตันจุงปีนังเป็นเขตการปกครองพิเศษของเกาะบินตัน
ประวัติศาสตร์ของเกาะบินตันย้อนไปได้ถึงต้นศตวรรษที่ 3 เกาะมีความรุ่งเรืองจากการเป็นเส้นทางการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย ซึ่งนานนับศตวรรษอยู่ภายใต้การควบคุมของจีน อังกฤษ และต่อมาคือเนเธอร์แลนด์ และเมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ผ่านสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1824 ต่อมาในศตวรรษที่ 12 เกาะบินตันซึ่งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา เป็นที่รู้จักว่าเป็น "เกาะโจรสลัด" เนื่องจากโจรสลัดมลายูใช้เป็นสถานที่ปล้นสะดมเรือสินค้าในน่านน้ำนี้
สิงคโปร์เป็นเมืองใหญ่ที่ใกล้เกาะนี้ที่สุด โดยสามารถเดินทางจากเรือใบน้ำตื้นโดยใช้เวลา 45-50 นาที จากช่องแคบสิงคโปร์สู่พื้นที่รีสอร์ตของเกาะบินตัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ บนเกาะมีชายหาด ที่มีโรงแรมและสถานพักตากอากาศนานาชาติติดกับชายหาด มีสถานพักตากอากาศที่มีชื่อเสียงอย่าง รีสอร์ตบินตัน มีพื้นที่กว่า 300 เฮกเตอร์ (740 เอเคอร์) อินโดนีเซียได้ประชาสัมพันธ์ว่าเกาะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดรองจากบาหลี
==อ้างอิง==
บินตัน