pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ชนชั้นทางสังคม

ชนชั้นทางสังคม หรือเรียกเพียง ชนชั้น เป็นกลุ่มมโนทัศน์ในสาขาวิชาสังคมศาสตร์และทฤษฎีการเมืองซึ่งมีศูนย์กลางที่แบบจำลองการจัดชั้นภูมิทางสังคมซึ่งบุคคลถูกจัดอยู่ในกลุ่มหมวดหมู่สังคมลำดับชั้น  ชนชั้นสามัญที่สุด คือ ชนชั้นสูง ชนชั้นกลาง และชนชั้นล่าง
ชนชั้นเป็นวัตถุสำคัญแห่งการวิเคราะห์สำหรับนักสังคมวิทยา นักรัฐศาสตร์ นักมานุษยวิทยาและนักประวัติศาสตร์สังคม อย่างไรก็ดี ไม่มีการเห็นพ้องต้องกันว่านิยามที่ดีที่สุดของคำว่า "ชนชั้น" คืออะไร และคำนี้มีหลายความหมายบริบท ในสำนวนพูดทั่วไป คำว่า "ชนชั้นทางสังคม" โดยทั่วไปพ้องกับ "ชนชั้นทางสังคม-เศรษฐกิจ" ซึ่งนิยามว่าเป็น "บุคคลที่มีสถานภาพทางสังคม เศรษฐกิจหรือการศึกษาเท่ากัน" เช่น ชนชั้นกรรมกร ชนชั้นวิชาชีพอุบัติใหม่
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 คำว่า "ชนชั้น" เริ่มเป็นวิธีหลักในการจัดระเบียบสังคมเป็นการแบ่งลำดับชั้นแทนการจำแนกประเภทอย่างฐานันดร ยศและลำดับ ซึ่งสัมพันธ์กับการให้ความสำคัญกับคุณลักษณะที่ตกทอดมาลดลงโดยทั่วไป และให้ความสำคัญกับความมั่งคั่งและรายได้เพิ่มขึ้นเป็นตัวชี้วัดฐานะในลำดับชั้นทางสังคม
== อ้างอิง ==
กลุ่มทางสังคม
มานุษยวิทยา
พระยาน้อยลังกา

เจ้าหลวงธรรมลังกา (100px) หรือ พระยาน้อยลังกา (พ.ศ. 2384 - พ.ศ. 2386) เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร ทรงครองเมืองนครลำพูน ระหว่างปี พ.ศ. 2384 ถึง พ.ศ. 2386 รวมระยะเวลาที่ทรงปกครองเมืองนครลำพูน 2 ปี
== พระประวัติ ==
เจ้าหลวงธรรมลังกา มีพระนามเดิมว่า "เจ้าน้อยลังกา" เป็นราชโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าบุญมาเมือง เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 2 ได้เข้ารับราชการตั้งแต่สมัยพระเจ้าบุญมาเมือง ได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นเจ้าเมืองแก้ว นครลำพูนไชย เมื่อ พ.ศ. 2369 เจ้าน้อยลังกา ได้ช่วยบิดาก่อสร้างเมืองลำพูน ดูแลรักษาบำรุงเมือง และเป็นกำลังสำคัญในการช่วยเหลือเจ้าหลวงน้อยอินทร์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 3 ในการพัฒนาบ้านเมือง
ต่อมาในสมัยของเจ้าหลวงคำตัน เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 4 ได้มอบหมายให้เจ้าน้อยลังกา เป็นแม่ทัพคุมกำลังทหารไปรวมกับกำลังของเมืองเชียงใหม่ ในระหว่าง พพ.ศ. 2381 ถึง พ.ศ. 2382 ไปตีเมืองสาด เมืองต่วน และเมืองปุเป็นผลสำเร็จ
เจ้าน้อยลังกา ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าผู้ครองนครลำพูน เมื่อ พ.ศ. 2384 และถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2386
==ลำดับสาแหรก==
== อ้างอิง ==
 5
ล
ราชโอรสและราชธิดาในเจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 2
ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
ธรรมลังกา (น้อยลังกา)
Colombo Plan

Redirectแผนการโคลัมโบ
ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

Redirectเอเชียแปซิฟิก
แผนโคลัมโบ

Redirectแผนการโคลัมโบ
ประกอบ รัตนพันธ์

นายประกอบ รัตนพันธ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เป็นประธานคณะกรรมาธิการการศึกษา สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 และเป็นอดีตข้าราชการครู สังกัดกรมอาชีวศึกษา
== ประวัติ ==
ประกอบ รัตนพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนเกษตรกรรมตรัง จังหวัดตรัง ระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต (ศึกษาศาสตร์-เกษตร) และปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (ส่งเสริมการเกษตร) จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ด้านครอบครัว สมรสกับนางเนาวรัตน์ รัตนพันธ์ (สกุลเดิม ภัทรานุกรม) ผู้อำนวยการวิทยาลัยอาชีวศึกษาสุราษฎร์ธานี มีบุตร 3 คน
==การทำงาน==
ประกอบ รัตนพันธ์ เคยรับราชการเป็นครูสังกัดกรมอาชีวศึกษา และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช (ผู้อำนวยการ ระดับ 8)  ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2554
ประกอบ รัตนพันธ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการศึกษา ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 ซึ่งก่อนนั้นเคยดำรงตำแหน่งรองประธานคณะกรรมาธิการดังกล่าว ในสภาผู้แทนราษฎรชุดก่อนมาแล้ว
ในปี 2564 เขาเป็นหนึ่งในผู้ถูกเสนอชื่อต่อกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ เพื่อชิงตำแหน่งรัฐมนตรีแทนนายถาวร เสนเนียม และในปี 2565 ชิงตำแหน่งรัฐมนตรีแทนนายนิพนธ์ บุญญามณี แต่ไม่ได้รับเลือกจากกรรมการบริหารพรรคทั้ง 2 ครั้ง
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
ประกอบ รัตนพันธ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 5 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดนครศรีธรรมราช สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 23 
บุคคลจากอำเภอทุ่งสง
ครูชาวไทย
นักการเมืองไทย
พรรคประชาธิปัตย์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช
บุคคลจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ไข้เหลือง

ไข้เหลืองเป็นโรคชนิดหนึ่งในกลุ่มโรคไข้เลือดออกจากไวรัส
ไวรัสไข้เหลืองมีขนาด 40-50 นาโนเมตร เป็นไวรัสชนิดอาร์เอ็นเอไวรัสเซนส์บวก มีปลอกหุ้ม อยู่ในแฟมิลีฟลาวิไวริดี ติดต่อผ่านทางการถูกยุงตัวเมียที่มีเชื้อกัด อาจเป็นยุงไข้เหลือง ยุงลาย หรือยุงอื่น ๆ บางชนิด พบในพื้นที่เขตร้อนของทวีปอเมริกาใต้และทวีปแอฟริกาและพื้นที่ข้างเคียง แต่ไม่พบในทวีปเอเชีย โฮสต์ของไวรัสไข้เหลืองคือลิงไพรเมทรวมถึงมนุษย์และยุงบางชนิด เชื่อว่าโรคนี้มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่แอฟริกา ระบาดมายังอเมริกาใต้พร้อมกับการค้าทาสในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาในศตวรรษที่ 17 เริ่มมีบันทึกการระบาดครั้งใหญ่หลายครั้งในอเมริกา แอฟริกา และยุโรป จนในศตวรรษที่ 19 ไข้เหลืองก็ถูกยกระดับเป็นโรคติดต่อที่อันตรายที่สุดโรคหนึ่ง
ผู้ป่วยไข้เหลืองส่วนใหญ่มีอาการไข้ หนาวสั่น คลื่นไส้ เบื่ออาหาร ปวดกล้ามเนื้อ (โดยเฉพาะหลัง) และปวดศีรษะ ส่วนใหญ่หายได้เองในเวลาหลายวัน ผู้ป่วยบางคนจะมีระยะพิษตามหลังจากระยะไข้ เซลล์ตับเสียหายจนมีดีซ่าน (เป็นที่มาของชื่อโรค) และอาจเป็นมากจนเสียชีวิตได้ ไข้เหลืองอาจทำให้ผู้ป่วยมีเลือดออกง่าย จึงจัดอยูในกลุ่มโรคไข้เลือดออก องค์การอนามัยโลกประมาณไว้ว่ามีคนที่ไม่ได้รับวัคซีนไข้เหลืองป่วยเป็นไข้เหลือง 200,000 รายต่อปี และเสียชีวิต 30,000 รายต่อปี ปัจจุบันผู้ป่วยโรคไข้เหลืองกว่า 90% อยู่ในแอฟริกา
วัคซีนไข้เหลืองที่ปลอดภัยและใช้ได้ผลนั้นผลิตสำเร็จตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 20 บางประเทศยังกำหนดให้นักท่องเที่ยวต้องได้รับวัคซีนนี้ก่อนเข้าประเทศ เนื่องจากเป็นโรคที่ยังไม่มีวิธีการรักษาจำเพาะจึงมีความจำเป็นต้องจัดให้ผู้ที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงได้มีโอกาสเข้าถึงวัคซีนอย่างทั่วถึง พร้อม ๆ กับลดจำนวนยุงและลดโอกาสถูกยุงกัด ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา จำนวนผู้ป่วยไข้เหลืองเริ่มเพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง จึงจัดอยู่ในกลุ่มโรคอุบัติซ้ำ (re-emerging disease) เชื่อว่าเป็นผลจากสภาพสังคมและสงครามในหลาย ๆ ประเทศในแอฟริกา
ไข้จากไวรัสที่มีแมลงเป็นพาหะและไข้เลือดออกที่เกิดจากไวรัส
 
ฟลาวิไวรัส
โรคเขตร้อน
วิทยาตับ
โรคติดเชื้อจากแมลง
โรคที่ไม่ได้รับการรักษา
อาวุธชีวภาพ
มาสโลว์

มาสโลว์ (Маслов, Маслова เขียนในภาษาอังกฤษว่า Maslov, Maslow หรือ Maslova) เป็นชื่อสกุลของชาวรัสเซียและชาวรัสเซียเชื้อสายยิวที่นิยมกันมาก อาจหมายถึง
== บุคคล ==
อับราฮัม มาสโลว์ นักจิตวิทยาชาวอเมริกัน
== ดูเพิ่ม ==
ลำดับขั้นความต้องการของมาสโลว์
นามสกุล
ชื่อ
โลเอเบ

โลเอเบ (Loewe, ) เป็นตราสินค้าหรูหรา สัญชาติสเปน ตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน เจ้าของคือ LVMH Group โลเอเบเป็นหนึ่งในตราสินค้าด้านเครื่องหนังที่ดีที่สุด
== อ้างอิง ==
ตราสินค้าหรูหรา
ลอบ
บริษัทของสเปน
แอลวีเอ็มเอช
คาสิโน โรแยล

Redirect007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก
โคแฟกเตอร์

โคแฟกเตอร์ เป็นสารประกอบเคมีมิใช่โปรตีนที่ยึดเกาะกับโปรตีนและจำเป็นต่อกิจกรรมทางชีววิทยาโปรตีน โปรตีนเหล่านี้โดยทั่วไปคือเอนไซม์ และโคแฟเตอร์สามารถถูกมองว่าเป็น "โมเลกุลตัวช่วย" ที่ช่วยในการเปลี่ยนรูปทางชีวเคมี
โคแฟกเตอร์สามารถแบ่งกลุ่มได้ขึ้นอยู่กับว่ามันยึดเกาะกับเอนไซม์แน่นเพียงใด โคแฟกเตอร์ที่ยึดเกาะหลวม ๆ เรียกว่า โคเอนไซม์ และโคแฟกเตอร์ที่ยึดเกาะแน่นเรียกว่า กลุ่มพรอสธีติก เอนไซม์ไม่ทำงาน โดยไม่มีโคแฟกเตอร์ เรียกว่า อะโพเอนไซม์ ขณะที่เอนไซม์สมบูรณ์ที่มีโคแฟกเตอร์ เรียกว่า โฮโลเอนไซม์
== อ้างอิง ==
เอนไซม์
วัดประชานิยม (จังหวัดกาฬสินธุ์)

วัดประชานิยม ตั้งอยู่เลขที่ ๘๔ ถนนถีนานนท์ อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันมี พระเทพสารเมธี (บัวศรี ชุตินฺธโร) เป็นเจ้าอาวาส เป็นสถานที่ตั้งของ โรงเรียนพระปริยัติสามัญวัดประชานิยม และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์เฉลิมพระเกียรติกาฬสินธุ์ ที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ ๓๓ ไร่ ๒ งาน ๕๕ ตารางวา ตาม โฉนดที่ดิน เลขที่ ๒๐๒๗ 
==ประวัติ==
พื้นที่แต่ก่อนเป็นป่าช้าโคกกลาง ยังไม่มีผู้ใดถือครองเป็นกรรมสิทธิ์ อยู่ห่างจากชุมชน (เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์)ประมาณ ๕ ก.ม. ต่อมาในปี ๒๔๘๐ พระสุธรรมคณาจารย์ (หลวงปู่แดง ธมฺมรกฺขิโต) ซึ่งเป็นพระกัมมัฏฐาน ศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้ธุดงค์มาจากจังหวัดสกลนคร ถึงป่าช้าโคกกลาง เห็นว่าเป็นสถานที่อันสัปปายะ เหมาะแก่การปฏิบัติธรรม จึงหยุดพักปักกลดบำเพญกรรมฐาน ณ ป่าช้าโคกกลาง ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
ในสมัยนั้น อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ โดยเฉพาะบริเวณรอบชานเมืองกาฬสินธุ์ ยังไม่มีวัดสาย พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต อยู่เลยแม้แต่วัดเดียว การเข้ามาหยุดพักปักกลดปฏิบัติกรรมฐาน ณ ป่าช้าโคกกลาง ของหลวงปู่แดง จึงเป็นเรื่องแปลกหูแปลกตา ของชาวพุทธบริเวณใกล้เคียง ข่าวการมาของหลวงปู่แดง จึงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ประชาชนพากันหลั่งไหลไปฟังธรรมและปฏิบัติธรรมกับท่านเป็นจำนวนมาก ในลักษณะ “ ตื่น ” พระกรรมฐาน อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน จึงทำให้ป่าช้าโคกกลาง อันปกคลุมไปด้วยต้นไม้นานาชนิด ต้องกลายสภาพเป็นสถานที่อันโล่งเตียนภายใต้ร่มไม้ที่ร่มรื่น เป็นที่สัปปายะเหมาะแก่การปฏิบัติธรรมอย่างที่หลวงปู่แดงคิดในครั้งแรกที่ เดินธุดงค์มาถึงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนการพัฒนาป่าช้าโคกกลางให้เป็นวัด เริ่มต้นขึ้นเมื่อประชาชนผู้มีจิตศรัทธาเลื่อมใสในหลวงปู่แดง ประกอบด้วย นายเปรื่อง ยลถวิล,นายภา ยลพันธ์, นายภู ฆารกุล, นายอื๊ด ฆารกุล, นางทองดำ ทองทวี, ได้ร่วมกันจับจองที่ดินแห่งนี้ (ป่าช้าโคกกลาง) แล้วถวายเป็นศาสนสมบัติเพื่อสร้างเป็นวัด โดย เจ้าประคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร) วัดพระศรีมหาธาตุ กรุงเทพมหานคร ให้นามว่า “ วัดประชานิยม ” ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๘
==อาณาเขตที่ตั้งวัด==
ทิศเหนือ จดทางสาธารณประโยชน์
ทิศใต้ จดทางสาธารณประโยชน์
ทิศตะวันออก ติดลำธารสาธารณประโยชน์
ทิศตะวันตก จดทางสาธารณประโยชน์
==ลำดับเจ้าอาวาส==
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดประชานิยม ต.กาฬสินธุ์ อ.เมือง จ.กาฬสินธุ์ 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 150px ||พระสุธรรมคณาจารย์ (แดง ธมฺมรกฺขิโต)||เจ้าอาวาส || พ.ศ. ๒๔๘๐ || พ.ศ. ๒๕๐๕ || align=left|มรณภาพ
|-
| 150px ||พระราชธรรมานุวัตร (อ่อน จกฺกธมฺโม)||เจ้าอาวาส || พ.ศ. ๒๕๐๕  || พ.ศ. ๒๕๒๙ || align=left|มรณภาพ
|-
| ||พระเทพสารเมธี (บัวศรี ชุตินฺธโร)||เจ้าอาวาส || พ.ศ. ๒๕๓๐ || ปัจจุบัน || align=left|
|}
==สถานที่ภายในวัด==
โรงเรียนพระปริยัติสามัญวัดประชานิยม
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาลัยศาสนศาสตร์เฉลิมพระเกียรติกาฬสินธุ์
== อ้างอิง ==
ประชานิยม
ประชานิยม
ดาราจักรกงเกวียน

ดาราจักรกงเกวียน (รู้จักกันในชื่อ ESO 350-40) เป็นดาราจักรชนิดวงแหวน อยู่ห่างจากโลกประมาณ 500 ล้านปีแสง ในกลุ่มดาวช่างแกะสลัก มีขนาดประมาณ 150,000 ปีแสง มวลประมาณ  มวลดวงอาทิตย์ และหมุนด้วยอัตราเร็ว 217 กิโลเมตรต่อวินาที เดิมทีเป็นดาราจักรชนิดก้นหอยธรรมดาแบบเดียวกับดาราจักรทางช้างเผือกของเรา แต่เนื่องจากการชนครั้งใหญ่กับอีกดาราจักรหนึ่งเมื่อประมาณ 400 ล้านปีก่อนจึงทำให้กลายเป็นดาราจักรชนิดวงแหวนอย่างที่เป็นในปัจจุบัน
ข้าง ๆ มีดาราจักรขนาดอีกสองแห่งอยู่ใกล้ คือ PGC 2249 และ PGC 2252 เป็นดาราจักรบริวาร แต่โดยทั่วไปเชื่อกันว่าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับการพุ่งชน ส่วนดาราจักรที่ชนกับดาราจักรกงเกวียนนั้นได้เคลื่อนห่างออกไปนานแล้ว
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Webb Captures Stellar Gymnastics in The Cartwheel Galaxy | NASA
ดาราจักรชนิดนูน
ดาราจักรแปลก
ดาราจักรชนิดวงแหวน
กลุ่มดาวช่างแกะสลัก
วัตถุท้องฟ้าของพีจีซี
Ringgalaxie#Wagenradgalaxie
หงส์ โอบี2-12

ดาวหงส์ โอบี2-12 เป็นดาวยักษ์ใหญ่ยิ่งสีฟ้าสดใสอย่างมาก ที่มีความสว่างที่สุดเท่าที่ทราบที่รู้จักกันในดาราจักร ซึ่งทำให้ดาวเกือบสองล้านครั้งสว่างกว่าดวงอาทิตย์ แม้น้อยกว่าครึ่งประมาณการเมื่อดาวค้นพบครั้งแรก
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Online Astronomy: The Brightest Stars 
Tim Thompson: OB2-12
http://jumk.de/astronomie/big-stars/cygnus-ob2-12.shtml
กลุ่มดาวหงส์
ดาวยักษ์ใหญ่ยิ่ง
กาโด-กาโด

กาโด-กาโด (gado-gado) หรือ โลเต็ก (lotèk) เป็นอาหารยอดนิยมของประเทศอินโดนีเซีย ประกอบไปด้วยผัก ทั้งผักสด ผักต้ม และผักลวก และธัญพืชหลายชนิด ราดด้วยซอสที่ทำจากถั่ว ทั้งแคร์รอต มันฝรั่ง กะหล่ำปลี ถั่วงอก ถั่วเขียว ถั่วฝักยาว ขนุนอ่อน ผักกาดหอม นอกจากนี้ยังมีเต้าหู้ และไข่ต้มสุก และกินกับข้าวเกรียบทอดหลายชนิด เช่น กรูปุก ซึ่งเป็นข้าวเกรียบกุ้งหรือปลา เอิมปิง เป็นข้าวเกรียบใส่เมล็ดของผักเหมียง หรือจะกินกับเต็มเปทอด หรือข้าวต้มแบบลนตงก็ได้ รับประทานกับซอสถั่วที่คล้ายกับซอสสะเต๊ะ ซึ่งประกอบด้วย กะปิ ถั่วลิสงบด กะทิ น้ำตาลโตนด พริกแดง กระเทียม กะทิ มะขามเปียก คำว่ากาโดในภาษาอินโดนีเซียแปลว่ายำ Pússy
กาโด-กาโดมีความหลากหลายในแต่ละท้องที่ ในซูราบายาเรียกว่า "กาโด-กาโดซีรัม" ซึ่งจะราดน้ำซอสลงไปบนเครื่องปรุงอื่น ในบันดุงและโบโกร์จะเคล้าน้ำซอสให้เข้ากับเครื่องปรุงก่อนเสิร์ฟ ในจาการ์ตาเรียกว่า "กาโด-กาโดโบโปล" ใช้เมล็ดมะม่วงหิมพานต์แทนถั่วลิสง โดยมากน้ำราดจะเป็นน้ำกะทิใส่พริกสดโขลกละเอียดและถั่วลิสงบด ราดลงบนผักต้ม มีรสชาติหวานเปรี้ยวและเผ็ดเล็กน้อย
ในประเทศไทยมีอาหารที่ใกล้เคียงกับกาโด-กาโดคือขนมจีนน้ำพริก อาจเป็นไปได้ว่าอาจได้รับอิทธิพลจากกาโด-กาโดมา โดยช่างแกงชาววังได้ปรุงแต่งให้กลิ่นรสตามอย่างอาหารไทยคือเติมกลิ่นมะกรูด ใช้การใส่ถั่วทองคั่วบดหยาบเพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัส และพริกป่นเพื่อเพิ่มสีสันของอาหารให้น่ารับประทานพรุซซี่ไตพรุซซี่คลีน
== อ้างอิง ==
นันทนา ปรมานุศิษฏ์. โอชาอาเซียน. กทม. มติชน. 2556 หน้า 269 - 271
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารประจำชาติ
อาหารประเภทยำ
โรงเรียนพระแสงวิทยา

โรงเรียนพระแสงวิทยา (Phrasaengvittaya School)   เป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาประเภทสหศึกษา ในสังกัดกรมสามัญศึกษา จัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกใน พ.ศ. 2515 เป็นหนึ่งในโรงเรียนที่อัตราการแข่งขันสูงของจังหวัดสุราษฎร์ธานี
== ประวัติ ==
ใน พ.ศ. 2515 โรงเรียนพระแสงวิทยาได้รับการอนุมัติจากกรมสามัญศึกษาให้เปิดทำการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในการเปิดเรียนในปีนั้นทางโรงเรียนยังไม่มีสถานที่สำหรับทำการเรียนการสอน จึงได้ใช้ศาลาการเปรียญของวัดย่านดินแดง เป็นสถานที่สำหรับทำการเรียนการสอนชั่วคราว หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2516 ทางโรงเรียนได้รับงบประมาณเพื่อจัดซื้อที่ดินและงบประมาณสำหรับก่อสร้างอาคารเรียนจำนวน 500,000 บาท โดยสร้างอาคารเรียนแบบ 216 ในครั้งนั้นได้สร้างห้องเรียนจำนวน 4 ห้องเรียน บนที่ดินปัจจุบัน
ต่อมา พ.ศ. 2519 กระทรวงศึกษาธิการได้ยุบโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลาย เข้ากับโรงเรียนพระแสงวิทยา ตามโครงการยุบและรวมโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบล จากนั้น พ.ศ. 2524 กรมสามัญศึกษาอนุมัติให้โรงเรียนเปิดทำการเรียนการสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย เบื้องต้นเปิดทำการเรียนการสอนเพียง 2 ห้องเรียน
ใน พ.ศ. 2529 สภาตำบลสินปุน ได้อนุมัติยกที่ดินสาธารณประโยชน์บริเวณหมู่ที่ 4 ตำบลสินปุน อำเภอพระแสง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เนื้อที่ทั้งสิ้น 30 ไร่ ให้กับโรงเรียนเพื่อใช้ทำแปลงเกษตร
== เกียรติประวัติ ==
เป็นโรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูงของจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอล นันยางโกลหนูไทยแลนด์เลเจนด์คัพ" ภาคใต้ รุ่น 18 ปี ชิงถ้วยพระราชทานจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บทางการโรงเรียนพระแสงวิทยา 
โรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูง
โรงเรียนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร
อำเภอพระแสง
เครือข่ายสังคม

เครือข่ายสังคม หมายถึงโครงสร้างทางสังคมที่สร้างขึ้นจากกลุ่มของผู้กระทำ (เช่นปัจเจกบุคคลหรือองค์การ) และความสัมพันธ์ทวิภาคระหว่างผู้กระทำเหล่านี้ ทัศนมิติเครือข่ายสังคมช่วยให้สามารถวิเคราะห์โครงสร้างของหน่วยสังคมทั้งมวลได้อย่างกระจ่างแจ้ง  การศึกษาโครงสร้างเหล่านี้ใช้การวิเคราะห์เครือข่ายสังคมเพื่อระบุแบบอย่างท้องถิ่นหรือทั่วโลก ค้นหาหน่วยสังคมที่มีอิทธิพล และตรวจวัดพลวัตของเครือข่าย
เครือข่ายทางสังคม หมายถึงการใช้อินเทอร์เน็ตในการสร้างกลุ่ม เพื่อเป็นแหล่งพบปะสังสรรค์ หรือเพื่อสร้างองค์กรไร้สาย ซึ่งปัจจุบันเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องและได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย เช่น เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ไฮไฟฟ์ ไลน์ (โปรแกรมประยุกต์) ผ่านสมาร์ตโฟนมากขึ้น เนื่องจากเทคโนโลยีปัจจุบันสนับสนุนให้การเข้าถึงเครือข่ายผ่านสมาร์ตโฟนทำได้ง่ายขึ้นมาก
เครือข่ายสังคมและการวิเคราะห์เป็นสาขาวิชาสหวิทยาการโดยแท้ อันปรากฏขึ้นจากจิตวิทยาสังคม สังคมวิทยา สถิติศาสตร์ และทฤษฎีกราฟ จอร์จ ซิมเมิล (Georg Simmel) ได้แต่งตำราเกี่ยวกับทฤษฎีเชิงโครงสร้างในสังคมวิทยา เพื่อเน้นให้เห็นถึงพลวัตของความสัมพันธ์ไตรภาคและ "ข่ายโยงใยของการเข้าร่วมกลุ่ม"  จาค็อบ โมเรโน (Jacob Moreno) ก็มีชื่อเสียงในเรื่องการพัฒนาผังสังคมมิติ (sociogram) ขึ้นเป็นคนแรกในคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล แนวการศึกษาเหล่านี้ถูกทำให้เป็นระเบียบแบบแผนเชิงคณิตศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1950 จากนั้นทฤษฎีและวิธีการต่าง ๆ ของเครือข่ายสังคมก็เป็นที่แพร่หลายในสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์ในคริสต์ทศวรรษ 1980  ปัจจุบันนี้การวิเคราะห์เครือข่ายสังคมเป็นหนึ่งในกระบวนทัศน์หลักของสังคมวิทยาร่วมสมัย และถูกนำไปใช้ในศาสตร์เชิงสังคมและรูปนัยอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง นอกจากนี้เครือข่ายสังคมก่อร่างขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของสาขาวิชาวิทยาการเครือข่ายที่เพิ่งเริ่มต้น ควบคู่ไปกับเครือข่ายซับซ้อนอื่น ๆ 
== อ้างอิง ==
ทฤษฎีการสื่อสาร
Community building
ทฤษฎีระบบซับซ้อน
ทฤษฎีเครือข่าย
ทฤษฎีองค์การ
Self-organization
Social information processing
เครือข่ายสังคม
ระบบสังคม
คำศัพท์สังคมวิทยา
ทฤษฎีสังคมวิทยา
ทฤษฎีระบบ
Sosial şəbəkə (internet)
การขนส่งในประเทศกัมพูชา

ระบบการขนส่งในประเทศกัมพูชา ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากสงครามกลางเมือง และได้พัฒนาขึ้นใหม่หลังจากประเทศกลับสู่ความสงบ แต่ก็ยังไม่เพียงพอเท่าที่ควร โครงสร้างพื้นฐานของประเทศที่อ่อนแอทำให้ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือฉุกเฉินได้อย่างสะดวก และสร้างปัญหาในการจัดซื้อสิ่งของส่งกระจายไปยังที่ต่าง ๆ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตหลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ
== ระบบราง ==
ทางรถไฟที่สำคัญมีสองสายโดยทั้งหมดมีจุดเริ่มที่พนมเปญ มีระยะทางรวม 612 กิโลเมตร เป็นรางรถไฟทางเดี่ยวขนาดหนึ่งเมตร (มีเตอร์เกจ) ทั้งนี้กัมพูชามีแผนสร้างทางรถไฟสายที่สามเพื่อเชื่อมต่อพนมเปญกับเวียดนาม รวมถึงทางรถไฟระหว่างประเทศสิงคโปร์เชื่อมต่อกับเมืองคุนหมิง ประเทศจีน และสายเหนือ-ใต้
หลังจากทศวรรษที่ได้รับความเสียหายจากช่วงสงคราม เครือข่ายระบบรางของกัมพูชาได้ฟื้นตัวขึ้นใหม่ รวมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟทรานส์-เอเชีย ด้วยรถไฟที่ทันสมัย แทนที่การใช้เส้นทางรถไฟที่ชาวบ้านได้ดัดแปลงไม้ไผ่เป็นรถไฟเพื่อการท่องเที่ยว โดยใช้พลังงานรถโกคาร์ตหรือเครื่องปั๊มน้ำ เรียกว่า "รถไฟไม้ไผ่"
ในอดีตเส้นทางรถไฟของกัมพูชาเคยเชื่อมต่อกับเวียดนามและไทย แต่ด้วยสถานการณ์ทางการเมืองจึงทำให้มีการรื้อรางออก
== ระบบถนน ==

ระบบทางหลวงในประเทศกัมพูชามีระยะทางทั้งสิ้น 38,257 กิโลเมตร ลาดยางแล้ว 2,406 กิโลเมตร และยังไม่ได้ลาดยาง 35,851 กิโลเมตร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547) ประมาณ 50% ราดด้วยแอสฟัลท์ และอยู่ในสภาพดี ใน พ.ศ. 2524 กัมพูชาเริ่มใช้ทางหลวงหมายเลข 1 ที่เริ่มจากพนมเปญไปยังชายแดนเวียดนาม ถนนที่ชำรุดระหว่างสงครามได้รับการฟื้นฟูด้วยทหารช่างจากเวียดนามที่มาให้ความช่วยเหลือ ถนนส่วนใหญ่ได้รับการปรับปรุงให้ใช้งานได้ใน พ.ศ. 2549 มีการสร้างถนนเชื่อมต่อจากชายแดนไทยที่ปอยเปตไปยังจังหวัดเสียมราฐหรือนครวัด
== ทางน้ำ ==

การเดินทางทางน้ำมีบทบาทมากในประวัติศาสตร์กัมพูชา แม่น้ำโขงและทะเลสาบเขมรซึ่งมีคลองเชื่อมต่อมากมาย จัดว่ามีประโยชน์ในการคมนาคมมาก มีเรือเฟอร์รีให้บริการขนส่งระหว่างแม่น้ำบาสักกับแม่น้ำโขงช่วงกลาง
=== ท่าเรือ ===
ท่าเรือที่สำคัญของกัมพูชามีสองแห่งคือ ท่าเรือพนมเปญและท่าเรือเมืองพระสีหนุหรือท่าเรือกำปงโสม  โดยท่าเรือพนมเปญอยู่ระหว่างจุดตัดระหว่างแม่น้ำโขง แม่น้ำบาสัก และแม่น้ำทะเลสาบ เป็นท่าเรือแม่น้ำที่มีความสำคัญในกัมพูชาทั้งระดับชาติและนานาชาติ ท่าเรือเมืองพระสีหนุเปิดใช้การใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2522 โดยสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ด้วยความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส
== ทางอากาศ ==

ในกัมพูชามีท่าอากาศยาน 26 แห่ง แต่สามารถใช้การได้ใน พ.ศ. 2528 เพียง 13 แห่ง มีสนามบิน 8 แห่งที่มีรันเวย์แบบถาวร ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุด รองลงมาคือท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐในเสียมราฐ ใน พ.ศ. 2526 ได้สร้างท่าอากาศยานขึ้นที่เรียม เรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติเมืองพระสีหนุ โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต นอกจากนั้น ยังมีท่าอากาศยานในพระตะบองและสตึงแตรง
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The SihanoukVille Port
Cambodians ride 'bamboo railway' 
Video, photos and travel diary of Cambodia's trains by traveller Tom Grundy. 
The Sihanoukville Airport
National highways 
Inland waterways in Cambodia 
Buses in Cambodia 
SihanoukVille Train Station
ประเทศกัมพูชา
การขนส่งในประเทศกัมพูชา
ซึกมุนต์ กาลีนอฟสกี

ซึกมุนต์ กาลีนอฟสกี (Zygmunt Kalinowski) เกิดวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ที่ลัสกี เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลอาชีพชาวโปแลนด์
สโมสรที่เขาร่วมเล่น ได้แก่ แลเกียวาร์ชาวา, ชล็องสก์วรอตสวัฟ และมอตอร์ลูบลิน เขาได้ร่วมลงเล่นให้แก่ฟุตบอลทีมชาติโปแลนด์ 4 ครั้ง และเป็นผู้รักษาประตูตัวสำรองในฟุตบอลโลก 1974 ที่ซึ่งทีมชาติโปแลนด์ได้อันดับสาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้รักษาประตูฟุตบอล
นักฟุตบอลชาวโปแลนด์
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 1974
ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูฟุตบอล
บุคคลจากจังหวัดมาซอฟแช
เซเบอร์แดนซ์

เซเบอร์แดนซ์ (Սուսերով պար, Suserov par; Sabre Dance) เป็นดนตรีจากองก์ที่ 4 องก์สุดท้ายของบัลเลต์เรื่อง กายาแน (Gayane) ผลงานประพันธ์ของอารัม คาชาตูเรียน ออกแสดงครั้งแรกที่เมืองเปียร์ม ประเทศรัสเซีย เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1942 โดยคณะคิรอฟบัลเล่ต์ 
ดนตรีท่อนนี้เป็นการบรรเลงประกอบการร่ายรำดาบ มีจังหวะที่เร้าใจ โดยดัดแปลงทำนองมาจากดนตรีพื้นเมืองของเมืองกยูมรี (Gyumri)  เมืองหลวงของจังหวัดชีรัคในอาร์มีเนีย  ผลงานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของคาชาเทรียน  มีปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนยมาก
==อ้างอิง==
ผลงานในปี พ.ศ. 2485
ผลงานของ อารัม คาชาตูเรียน
บัลเลต์
เพลงอาร์มีเนีย
Maslow

Redirectมาสโลว์
วัดป่าเขาน้อย (จังหวัดพิจิตร)

วัดป่าเขาน้อย เป็นวัดในสังกัดธรรมยุติกนิกาย ก่อตั้งขึ้นตามแบบแผนแห่งวัดที่มุ่งลักษณะวิปัสสนาธุระทั่วไป  วัดตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านเนินหัวโล้ หมู่ที่ 5 ต.วังทรายพูน อ.วังทรายพูน จ.พิจิตร ปัจจุบันมี พระเสถียร กันตฺสีโล อยู่ในตำแหน่งเจ้าอาวาส  วัดป่าเขาน้อยมีคณะนักบวชประพฤติจริยาเป็นประจำอยู่ประมาณ 15-25 รูป
== ประวัติ ==
วัดป่าเขาน้อยเริ่มก่อตั้งเป็นวัดสมบูรณ์ตามกฎหมาย เมื่อปี พ.ศ. 2536 ทางราชการได้ออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3ก) ในที่ดินพื้นที่บริเวณ “ หนองแฟบ ” ซึ่งมีขอบเขตที่เนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ 1 งาน 51 ตารางวา ให้กับ นายวงเดือน อัสโย ซึ่งเป็นอุบาสกผู้ริเริ่มก่อสร้างวัดในครั้งแรก และนายวงเดือน ได้มีศรัทธาถวายที่ดินแปลงดังกล่าวให้เป็นที่สร้างวัด
ปี พ.ศ. 2537 นายวงเดือน อัสโย ได้ดำเนินการขออนุญาตสร้างวัดต่อทางราชการในที่ดินแปลงที่ได้รับเอกสารสิทธิ์แล้วนั้น และได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนา ด้วยความเห็นชอบของกระทรวงศึกษาธิการ และมหาเถรสมาคม อนุญาตให้สร้างวัดได้ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2537
ปี พ.ศ. 2538 นายวงเดือน อัสโย ได้จัดทำรายงานขอตั้งวัด โดยขอตั้งชื่อวัดว่า “ วัดป่าเขาน้อย ” โดยมี หลวงปู่อ่ำ ธัมมกาโม (หมายถึงพระครูสันติวรญาณ ซี่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสันติวรญาณ ตำบลวังศาล อำเภอวังโป่ง จังหวัดเพชรบูรณ์ด้วย) เป็นเจ้าอาวาส  เมื่อมีรายงานเสนอต่อทางราชการ จากนั้นกระทรวงศึกษาธิการ โดยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคมได้ออกประกาศตั้งวัดป่าเขาน้อยให้เป็นวัดในพระพุทธศาสนาถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2538 และโดยมีพระอ่ำ ธัมมกาโม เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่นั้น
ปี พ.ศ. 2539 ได้มีประกาศพระราชทานวิสุงคามสีมาให้แก่วัดป่าเขาน้อยลงพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับประกาศทั่วไป เล่ม 113 ตอนที่ 18 ง เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2539 มีนายอำเภอวังทรายพูนเป็นผู้ปักหมายเขตวิสุงคามสีมา ณ บริเวณพระอุโบสถที่อยู่กลางหนองน้ำ ชื่อ ‘  หนองแฟบ ’ ในพื้นที่เป็นบริเวณ กว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร โดยประมาณ
โดยทั่วไปแล้ว ทราบกันดีว่าหลวงปู่จันทา ถาวโร เป็นพระอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักวิปัสนาแห่งนี้ แต่หลวงปู่จันทาไม่ยอมรับในการแต่งตั้งให้ตนเองเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาได้ยอมรับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดป่าเขาน้อย เมื่ออยู่ในวัยชราภาพแล้ว โดยรับการเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ วันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2549 จวบกระทั่งวันมรณภาพ อนึ่งวัดป่าเขาน้อยในอดีตกาลนั้น เมื่อสมัยตั้งแต่ก่อตั้งวัดเป็นต้นมาคราคร่ำไปด้วยผู้คน และบรรดานักปฏิบัติธรรม พบว่าในอดีต มีภิกษุมาพำนักจำพรรษาอยู่อาศัยประกอบสมณะกิจ ที่ประมาณ 50-70 เป็นประจำ แตกต่างจากปัจจุบันซึ่งมีพระสงฆ์และนักปฏิบัตธรรมจำนวนน้อย ซึ่งอยู่ช่วยกันดูแลศาสนวัตถุ และศาสนสถานไม่ให้รกร้างและชำรุดทรุดโทรมมากเกินไป
== สถานที่ภายในวัด ==

พระอุโบสถกลางน้ำ, หอพระไตรปิฎก, ศาลาโรงฉัน, กุฏิถาวรประมาณ 60 หลัง, ศาลาโรงฉันน้ำร้อน, อาคารผู้มาพักปฏิบัติธรรม 6 อาคาร, อาคารเก็บรักษาของบริจาค, พระเมรุ, ถังคอนกรีตเก็บกักน้ำ 3 ถัง ถนนและกำแพงคอนกรีตในพื้นที่ประมาณ 280 ไร่, อาคารที่ล้างบาตร, สระน้ำ, บ่อน้ำบาดาล, ถ้ำประดิษฐานรูปเหมือนหลวงพ่อเพชร, วิหารรายรอบพื้นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปและสิ่งศักดิ์สิทธิ์, พระพุทธรูปพระพุทธมณฑลมงคลบพิตร, เจดีย์ศรีโอภาสพระบรมธาตุ
== อ้างอิง ==
วัดป่า
วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
วัดในจังหวัดพิจิตร
อำเภอวังทรายพูน