pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อาสนวิหารปัวตีเย

อาสนวิหารปัวตีเย (Cathédrale de Poitiers) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งปัวตีเย (Cathédrale Saint-Pierre de Poitiers) เป็นทั้งอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและไมเนอร์บาซิลิกา (minor basilica) ในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 (ตั้งแต่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1912) เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลปัวตีเย ตั้งอยู่ที่เมืองปัวตีเย จังหวัดเวียน แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารแห่งนี้เป็นที่น่ารู้จักน้อยกว่าโบสถ์แม่พระองค์ใหญ่แห่งปัวตีเย (Notre-Dame la Grande de Poitiers) อย่างไรก็ตาม ยังคงเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำจากหินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองและสามารถมองเห็นได้จากในเมืองโดยรอบ
สร้างโดยความสนับสนุนจากอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ และพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1160 และเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อ ค.ศ. 1379 โดยสร้างในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกอ็องฌ์แว็ง (ลักษณะเฉพาะคือ เพดานโค้งเกือบครึ่งวงกลม) และภายในมีลักษณะเป็นแบบโบสถ์โถง กล่าวคือ มีการแบ่งทางเดินกลางและทางเดินข้าง ในความสูงเท่า ๆ กัน บริเวณหน้าบันหลักถูกขนาบด้วยหอคู่ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งการออกแบบใช้องค์ประกอบที่มีลักษณะท้องถิ่นของภาคเหนือของฝรั่งเศส
ภายในอาสนวิหาร มีที่นั่งร้องเพลงสวดที่เป็นงานไม้แกะสลักสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 และงานกระจกสีสมัยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 ซึ่งหนึ่งในงานที่สวยที่สุด และถือว่าเป็นจุดสูงสุดของศิลปะกระจกสีของยุคกลาง ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1875
==ลักษณะทางสถาปัตยกรรม==
ลักษณะทางสถาปัตยกรรมโดยทั่วไปเป็นแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง บริเวณหน้าบันหลักประกอบด้วยหน้าต่างกุหลาบและซุ้มประตูทรงหน้าจั่วจำนวน 3 ซุ้ม ซึ่งเป็นเอกลัษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกของฝรั่งเศสตอนเหนือ หน้าบันประตูมีงานประติมากรรมแบบนูนสูงเกี่ยวกับเรื่องราวของการพิพากษาครั้งสุดท้าย
บริเวณร้องเพลงสวดประกอบด้วยผนังตรง ๆ เรียบ ๆ และไม่มีครีบยันลอย ตามแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง ซึ่งเป็นหนึ่งในแบบที่หายากในฝรั่งเศส โดยคล้ายคลึงกับที่อาสนวิหารล็อง อาสนวิหารดอล-เดอ-เบรอตาญ และอาสนวิหารลูว์ซง
เหนือแท่นบูชาขึ้นไปเป็นที่ตั้งของงานกระจกสีที่เก่าแก่ที่สุดในคริสต์ศาสนา ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน ซึ่งเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ด้านตรงข้ามของแท่นบูชาฝั่งขวามือจะพบกับลายวงกตซึ่งวาดลงบนหินขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูงระดับตัวคน ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นแบบของลายวงกตที่เคยอยู่บริเวณพื้นชั้นล่าง และได้สูญหายไปในภายหลัง
หลังคาของอาสนวิหารเป็นหลังคาขนาดใหญ่ทรงจั่ว 2 ด้าน มุงด้วยกระเบื้องหินชนวน ซึ่งกินเนื้อที่ทั้งสิ้นกว่า 5,500 ตารางเมตร  ส่วนบริเวณหน้าบันหลักของอาสนวิหารเพิ่งผ่านการบูรณะมาเมื่อเร็ว ๆ นี้
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Portail-cathedrale SP Poitiers.jpg|หน้าบันฝั่งทิศตะวันตก
ไฟล์:Vitrail de la crucifixion. Poitiers. Cathédrale Saint-Pierre.jpg|งานกระจกสี การตรึงพระเยซูที่กางเขน
ไฟล์:Cathédrale Saint-Pierre Poitiers nef.jpg|วิวพาโนรามาด้านใน
ไฟล์:Plan.cathedrale.Poitiers.png|ผังของอาสนวิหาร
ไฟล์:Travee.cathedrale.Poitiers.png|ภาพวาดตัดขวางของบริเวณกลางโบสถ์
ไฟล์:Coupe.cathedrale.Poitiers.png|ภาพตัดขวางแสดงให้เห็นถึงเพดานโค้งแบบเกือบครึ่งวงกลม (อ็องฌ์แว็ง)
== อ้างอิง ==
ปัวตีเย
คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดเวียน
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
ไฮโดรเจนเหลว

ไฮโดรเจนเหลว (liquid hydrogen; LH2 หรือ LH2) คือสถานะของเหลวของธาตุไฮโดรเจนตามธรรมชาติ อยู่ในรูปแบบของโมเลกุล H2 การที่ไฮโดรเจนจะอยู่ในสภาพของเหลวได้นั้น ตัวโมเลกุลไฮโดรเจนต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดวิกฤต 33 K อย่างไรก็ตาม สำหรับกรณีที่จะให้ไฮโดรเจนอยู่ในสภาพของเหลวโดยสมบูรณ์โดยไม่ระเหยในอุณหภูมิห้องต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่า 20.28 K (−423.17 °F/−252.87°C). หนึ่งในวิธีการที่พบบ่อยของการใช้งานของไฮโดรเจนเหลวเกี่ยวข้องกับตัวคอมเพรสเซอร์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับเครื่องยนต์ไอพ่นทั้งรูปร่างหน้าตาและหลักการทางทฤษฎี ไฮโดรเจนเหลวโดยปกติจะใช้การจัดเก็บไฮโดรเจนในรูปแบบที่มีความเข้มข้น ในขณะที่ก๊าซใด ๆ การจัดเก็บเป็นของเหลวจะใช้พื้นที่น้อยกว่าการจัดเก็บเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันปกติ อย่างไรก็ตาม, ความหนาแน่นของของเหลวไฮโดรเจนนี้อยู่ในระดับต่ำมากเมื่อเทียบกับเชื้อเพลิงอื่น ๆ ทั่วไป เมื่อทำให้เป็นของเหลวมันสามารถเก็บรักษาให้เป็นของเหลวในภาชนะที่มีแรงดันและฉนวนกันความร้อนได้
ไฮโดรเจนเหลวประกอบไปด้วย parahydrogen 99.79%, orthohydrogen 0.21%
==ประวัติ==
ในปี 1885 ซิกเมนต์ ฟลอเรนที เว็บบลิวสกี (Zygmunt Florenty Wroblewski) ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ว่าไฮโดรเจนมีอุณหภูมิวิกฤตเป็น 33 K; ความดันวิกฤตที่  13.3  เท่าของความดันบรรยากาศ; และจุดเดือดที่  23 K แก๊สไฮโดรเจนถูกทำให้เป็นของเหลวได้โดยเจมส์ ดิววอร์ (James Dewar) ในปี 1898 โดยใช้การระบายความร้อนที่เกิดซ้ำ (regenerative cooling) และโดยการใช้สิ่งประดิษฐ์ของเขา, คือ กระติกสุญญากาศ (vacuum flask) การสังเคราะห์ครั้งแรกของรูปแบบไอโซเมอร์ที่มีเสถียรภาพของไฮโดรเจนเหลว, parahydrogen ประสบความสำเร็จโดยพอล ฮาร์เท็ค (Paul Harteck) และคาร์ล ฟรีดริช บานโฮฟเฟอร์ (Karl Friedrich Bonhoeffer) ในปี 1929
==สปินไอโซเมอร์ของไฮโดรเจน==
ไฮโดรเจนที่อุณหภูมิห้องส่วนใหญ่ประกอบด้วยรูปแบบของ orthohydrogen หลังจากการผลิต, ไฮโดรเจนเหลวจะอยู่ในสภาวะกึ่งเสถียรและจะต้องถูกแปลงให้อยู่ในรูปแบบของพาราไฮโดรเจน ไอโซเมอร์ (parahydrogen isomer) เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิกิริยาคายความร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงที่อุณหภูมิต่ำ, นี้มักจะดำเนินการโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเช่นเหล็ก (III) ออกไซด์, ถ่านกัมมันต์, ใยหินแพลทติไนซ์, (platinized asbestos), โลหะหายาก, สารประกอบยูเรเนียม, โครเมียม (III) ออกไซด์, หรือสารประกอบนิกเกิลบางอย่าง 
== อ้างอิง ==
ไฮโดรเจน
เอชทีซี เฟิสต์

เอชทีซี เฟิสต์ (HTC First) เป็นสมาร์ตโฟน ที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ จะถูกวางขายโดยเอชทีซี ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2556 โดยงานถูกจัดขึ้นโดยเฟซบุ๊ก ซึ่งเฟิสต์เป็นสมาร์ตโฟนแอนดรอยด์เครื่องแรกที่มาพร้อมกับส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ เฟซบุ๊กโฮม
== อ้างอิง ==
อ
อ
อ
อ
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง

สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง (Second Anglo-Burmese War: ဒုတိယ အင်္ဂလိပ် မြန်မာ စစ် ; 5 เมษายน พ.ศ. 2395 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395) เป็นสงครามสืบเนื่องจากการที่อังกฤษต้องการได้มณฑลพะโคหรือหงสาวดี หลังจากที่พระเจ้าแสรกแมงหรือพระเจ้าสารวดีขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าจักกายแมง พระองค์ไม่ยอมรับสนธิสัญญายันดาโบ แต่ไม่กล้าทำผิดสัญญา ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับเฮนรี เบอร์นี ผู้แทนอังกฤษประจำพม่าเลวร้ายลงจนเบอร์นีย์ต้องออกจากพม่าไปใน พ.ศ. 2380 ผู้แทนอังกฤษคนใหม่ก็มาอยู่ได้ถึงแค่ พ.ศ. 2382 ก็ต้องออกไปอีก พ่อค้าชาวอังกฤษเรียกร้องให้อังกฤษทำสงครามกับพม่า แต่ในขณะนั้น อังกฤษติดทำสงครามกับอัฟกานิสถานอยู่
จน พ.ศ. 2385 ซึ่งในช่วงนั้น การรบระหว่างอังกฤษกับอัฟกานิสถานยังไม่สิ้นสุด พระเจ้าแสรกแมงได้นำกำลังทหารจำนวน 15,000 คนลงไปยังเมืองย่างกุ้งเพื่อบูชาพระเกศธาตุและเรียกร้องในอังกฤษคืนยะไข่และตะนาวศรีให้พม่า เมื่อข้อเรียกร้องไม่มีผล พระองค์ก็เสด็จกลับอมรปุระ ในปีเดียวกันนั้น พระองค์ก็เริ่มมีอาการสติฟั่นเฟือน เจ้าชายพุกามมินหรือพุกามแมง พระโอรสจึงยึดอำนาจ และจับพระราชบิดาขังคุกไว้ใน พ.ศ. 2388 จนกระทั่งพระเจ้าแสรกแมงสวรรคตใน พ.ศ. 2389
ความขัดแย้งระหว่างพ่อค้าอังกฤษกับขุนนางพม่าเกิดขึ้นเสมอในพะโค ต่อมา ใน พ.ศ. 2394 เมาโอ๊กเมียนหวุ่นประจำพะโคได้กล่าวหาได้กล่าวหากัปตันและลูกเรือชาวอังกฤษ 2 คนว่าทำผิดระเบียบเมืองท่าของพม่าและเป็นฆาตกร จึงนำตัวขึ้นศาลและสั่งปรับเป็นเงิน 1,000 รูปี ฝ่ายอังกฤษเห็นว่าเป็นการลบหลู่เกียรติจึงประท้วง เมื่อการเจรจาไม่ได้ผล อังกฤษจึงประกาศปิดอ่าวเมาะตะมะในเดือนมกราคม พ.ศ. 2394 และเข้ายึดเรือของกษัตริย์พม่าในวันที่ 22 มกราคม และทำลายเรือรบพม่าหลายลำ
อังกฤษเรียกร้องให้พม่าจ่ายค่าเสียหายให้อังกฤษและทำหนังสือขอโทษภายในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2395 เมื่อพม่าไม่ทำตาม อังกฤษจึงเข้าโจมตีพม่า ยึดเมาะตะมะ ย่างกุ้ง พะสิม แปร พะโค ไปตามลำดับ อังกฤษประกาศผนวกมณฑลพะโคในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395 ในครั้งแรก อังกฤษเตรียมวางแผนจะโจมตีต่อไปถึงเมืองอมรปุระ แต่ทางพม่าได้เกิดกบฏขึ้น เจ้าชายมินดง พระอนุชาของพระเจ้าพุกามแมงซึ่งไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามกับอังกฤษตั้งแต่ต้น ได้ก่อกบฏขึ้น และได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อมา ระหว่างนั้น อังกฤษถือโอกาสรุกคืบขึ้ยไปถึงเมืองมายเด พระเจ้ามินดงได้ส่งบาทหลวงชาวอิตาลีมาขอสงบศึกกับอังกฤษ อังกฤษก็ส่งผู้แทนขึ้นไปยังราชสำนักพม่าเพื่อขอให้พม่ารับรองการผนวกพะโค แต่พระเจ้ามินดงปฏิเสธที่จะทำสนธิสัญญาใดๆกับอังกฤษ สงครามจึงยุติลงโดยไม่ได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างกัน แต่ในเขตที่อังกฤษยึดครองมีกองโจรพม่าออกมาต่อต้านอังกฤษ ซึ่งอังกฤษต้องปราบปรามจนถึง พ.ศ. 2413
== อ้างอิง ==
วิไลเลขา ถาวรธนสาร. สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่ 2 ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 163 - 166
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Stephen Luscombe (photos) Burma: The Second War
George Dibley The Burma War of 1851 
== ดูเพิ่ม ==
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2367)
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม (พ.ศ. 2428)
ประวัติศาสตร์พม่า
2
ภาษาไปเต

ภาษาไปเต (Paite language) มีผู้พูดทั้งหมด 91,800 คน พบในอินเดีย 78,800 คน (พ.ศ. 2548) ในรัฐอัสสัม มณีปุระ ตรีปุระ มิโซรัม พบในพม่า 13,000 คน (พ.ศ. 2550) ในเทือกเขาชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษามีโซได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
ปไเต
ปไเต
ภาษาอาโซ

ภาษาอาโซ (Asho language) มีผู้พูดทั้งหมด 12,340 คน พบในพม่า10,000 คน (พ.ศ. 2534) ในบริเวณลุ่มแม่น้ำอิรวดี พบในบังกลาเทศ 2,340 คน (พ.ศ. 2534) ในจิตตะกอง บันดาร์บัน และรังกามาตี จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พุดภาษานี้ในพม่าจะพูดภาษาพม่าได้ด้วย เขียนด้วยอักษรพม่า เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
อาโซ
อาโซ
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย

มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย (টেকনো ইন্ডিয়া ইউনিভার্সিটি; Techno India University, TIU) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนตั้งอยู่ในปริมณฑลของนครโกลกาตา เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่จัดตั้งขึ้นภายใต้กฎหมายของรัฐเบงกอลตะวันตกเป็นแห่งแรก วิทยาเขตตั้งอยู่ในเมืองพิธานนคร (বিধাননগর) วิทยาเขตที่สองอยู่ระหว่างการก่อสร้างที่เมืองโชกาย (জোকায় ) มมตา บาเนอร์จี (মমতা বন্দ্যোপাধ্যায়) มุขยมนตรีของรัฐเบงกอลตะวันตก ทำพิธีเปิดมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2555
มหาวิทยาลัยนี้มีเจ้าของคือกลุ่มเทคโนอินเดียแห่งโกลกาตา ซึ่งเป็นกลุ่มการจัดการสถาบันการศึกษาชั้นนำในภาคตะวันออกของอินเดีย กลุ่มนี้มีมหาวิทยาลัยอีกแห่งในเมืองศิลัม (শিলং) คือมหาวิทยาลัยเทคโนโกลบอล (টেকনো গ্লোবাল ইউনিভার্সিটি)
== ดูเพิ่ม ==
การศึกษาในประเทศอินเดีย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ  
สถาบันอุดมศึกษาเอกชน
สถาบันอุดมศึกษาในประเทศอินเดีย
สิ่งก่อสร้างในโกลกาตา
เนบิวลาทะเลสาบ

เนบิวลาทะเลสาบ หรือ เนบิวลาลากูน (Lagoon Nebula) หรือรู้จักกันดีในชื่อ เมซีเย 8 หรือ M8, และNGC 6523 เป็นวัตถุท้องฟ้าที่อยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนู เป็นเนบิวลาประเภทปล่อยก๊าซและบริเวณเอช 2 ค้นพบโดย กีโยม เลอ ฌ็องตี ในปี 1747 และเป็นหนึ่งในสองของการก่อกำเนิดดาวฤกษ์ที่อยู่ในเนบิวลาจาง ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากละติจูดกลางทางตอนเหนือ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Breaking Waves in the Stellar Lagoon — ESA/Hubble Photo Release
Messier 8, SEDS Messier pages
NightSkyInfo.com - M8, the Lagoon Nebula
Messier 8, Pete's Astrophotography Gallery 
Astronomy Picture of the Day (APOD): Lagoon Nebula [http://apod.nasa.gov/apod/ap120312.html The Scale of the Universe (Astronomy Picture of the Day 2012 March 12)
วัตถุท้องฟ้าของชาร์ปเลส
วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย
บริเวณเอช 2
วัตถุท้องฟ้าของเอ็นจีซี
กลุ่มดาวคนยิงธนู
โอเปิล เวคตร้า

โอเปิล เวคตร้า (Opel Vectra) เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ผลิตโดยโอเปิล ผู้ผลิตรถยนต์จากเยอรมนีซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ General Motors เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยมาทดแทนรุ่นเก่าอย่างโอเปิล แอสโคนา (Opel Ascona) และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีรุ่นใหม่มาแทน คือ โอเปิล อินซิกเนีย (Opel Insignia) โอเปิล เวคตร้า มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 รุ่น ดังนี้
== รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2531-2538) ==

โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 ใช้ชื่อว่า Vectra A และมีการส่งออกรถรุ่นนี้ภายใต้ยี่ห้อ เชฟโรเลต และ วอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ใช้เครื่องยนต์เบนซิน 1.4 ,1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.5 ลิตร มีทั้งแบบ SOHC และ DOHC รวมทั้งมีเครื่องยนต์ Turbo และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ลิตร ซึ่งผลิตโดยอีซูซุ ระบบเกียร์มีทั้งเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,บราซิล ,เวเนซุเอลาและอียิปต์
ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 บริษัท พระนครยนตรการ จำกัด เคยสั่งนำเข้ามาขายในประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ. 2536-2539
== รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2538-2545) ==

โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2538 ใช้ชื่อว่า Vectra B มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 1.6 ,1.8 ,2.0 ,2.2 และ 2.5 ลิตร โดยมี V6 ในรุ่น 2.5 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ,2.0 และ 2.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,เบลเยียม ,อียิปต์ ,ออสเตรเลีย ,บราซิลและตุรกี
ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยบริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ก่อนจะค่อยๆเงียบหายไปจากตลาดเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากหมดสัญญาการทำตลาดกับเจเนรัลมอเตอร์ (GM) ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของโอเปิลในขณะนั้น ก่อนที่จะหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ฮุนได กับ Hyundai Motors เมื่อปี พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านี้ พระนครยนตรการเคยหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ไดฮัทสุ กับ Daihatsu Motor เมื่อปี พ.ศ. 2540 มาแล้ว
== รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2545-2552) ==

โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 ใช้ชื่อว่า Vectra C มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู มีเครื่องยนต์ 1.8 ,1.9 ,2.0 ,2.2 ,2.8 ,3.0 และ 3.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด นอกจากนี้ ยังมีเกียร์แบบ Easytronic และ CVTronic มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนีและอียิปต์ ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับโอเปิล ซิกนัม รถแฮทช์แบคขนาดกลางอีกรุ่นหนึ่งของโอเปิล จนเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีโอเปิล อินซิกเนียมาทดแทน ถือเป็นการยุบรถรุ่นเวคตร้าและซิกนัม ซึ่งเป็นรถขนาดกลาง และโอเมก้า ซึ่งเป็นรถขนาดใหญ่เข้าด้วยกัน
วเวคตร้า
ยานพาหนะที่ได้รับการแนะนำในปี พ.ศ. 2531
ยานพาหนะตำรวจ
อาสนวิหารอานซี

อาสนวิหารอานซี (Cathédrale d'Annecy) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งอานซี (Cathédrale Saint-Pierre d'Annecy) เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลอานซี ตั้งอยู่ที่เมืองอานซีในจังหวัดโอต-ซาวัว แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906
==ประวัติ==
ผลงานการสร้างโดยฌัก รอแซล ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อเป็นชาเปลสำหรับสวดมนต์ของคอนแวนต์ในคณะฟรันซิสกัน และมีฟร็องซัว เดอ ซาล เป็นหนึ่งในมุขนายกคนสำคัญในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16
อาสนวิหารแห่งนี้ยังเคยถูกเปลี่ยนเป็นโบสถ์แห่งสมาคมลัทธิแห่งความเป็นเลิศ (Culte de l'Être suprême) ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และภายหลังได้ยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารในปีค.ศ. 1822
==สถาปัตยกรรม==

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เห็นได้ชัดได้แก่ เสาแบบทัสกันและยอดหน้าบันแบบสามเหลี่ยม
ออร์แกนภายในสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1840–1842 และบูรณะครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1994 และยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุเมื่อปีค.ศ. 1972 อีกด้วย
==อ้างอิง==
อานซี
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโอต-ซาวัว
คริสต์ศาสนสถานแบบเรอแนซ็องส์
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
นอร์ม็องดี

นอร์ม็องดี อาจหมายถึง
แคว้นโอต-นอร์ม็องดี แคว้นในประเทศฝรั่งเศส
แคว้นบัส-นอร์ม็องดี แคว้นในประเทศฝรั่งเศส
ดัชชีนอร์ม็องดี
ฐาเณ

ฐาเณ (ฮินดีและठाणे) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เมืองมีพื้นที่ 147 ตร.กม. มีประชากร 1.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) ชาวโปรตุเกสเข้ามา ตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาถูกชาวมราฐาขับไล่ในตอนต้นศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ใต้การปกครองของอังกฤษใน ค.ศ. 1776
เมืองในรัฐมหาราษฏระ
เตาบาแต

เตาบาแต (Taubaté) เป็นเมืองขนาดกลางในรัฐเซาเปาลู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ โดยอยู่ระหว่างเมืองสำคัญของบราซิล 2 เมืองคือ เซาเปาลู (123 กม.) กับรีโอเดจาเนโร (280 กม.) เมืองมีประชากรอยู่ราว 3 แสนคน และได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีสาขาย่อยของบริษัทมาตั้งอยู่หลายบริษัท เช่น โฟล์กสวาเกน อัลส์ทอม ฟอร์ดมอเตอร์ แอลจี ฯลฯ
== อ้างอิง ==
เมืองในรัฐเซาเปาลู
ดันเฟิร์มลิน

ดันเฟิร์มลิน (Dunfermline, Dunfaurlin, Dùn Phàrlain) เป็นเมืองในไฟฟ์ สกอตแลนด์ บนที่สูงห่างจากชายฝั่งทางทิศเหนือเฟิร์ทออฟฟอร์ท ราว 3 ไมล์ (4.8 กม.) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 48,240 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ในไฟฟ์
สถานที่ตั้งบริเวณเมืองดันเฟิร์มลิน เคยมีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกตั้งแต่ยุคหินใหม่ แต่ไม่ได้เป็นที่จดจำนัก จนกระทั่งในยุคโลหะจึงเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญ ได้มีการบันทึกเมืองแห่งนี้ครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 เป็นสถานที่อภิเษกสมรสของพระเจ้าแมลคัมที่ 3 และพระราชินีเซนต์มากาเรต
เมืองในสกอตแลนด์
วงศ์ก่อ

วงศ์ก่อ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Fagaceae) เป็นวงศ์ของไม้ยืนต้นและไม้พุ่มราว 900 สปีชีส์ มีใบเดี่ยว เรียงสลับ ดอกแยกเพศ ผลมีลักษณะคล้ายนัท มีเปลือกแข็ง ผลไม่มีเอนโดสเปิร์ม ตัวอย่างของพืชในวงศ์นี้ที่รู้จักกันดีคือ โอ๊ก ในสกุล Quercus ซึ่งผลมีเปลือกแข็งแบบนัทและมีเมล็ดเดียว
==สกุล==


Castanea (เกาลัด) – มี 8 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ อเมริกาเหนือฝั่งตะวันออก
Castanopsis – 125–130 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
Chrysolepis – 2 สปีชีส์ พบทางตะวันตกของสหรัฐ
Colombobalanus – 1 สปีชีส์ C. excelsa พบทางเหนือของอเมริกาใต้ มักรวมอยู่ในสกุล Trigonobalanus
Fagus – 10 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ยุโรป อเมริกาเหนือฝั่งตะวันออก
Formanodendron – 1 สปีชีส์ F. doichangensis พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มักรวมอยู่ในสกุลTrigonobalanus
Lithocarpus –  330–340 สปีชีส์ พบทางเขตร้อนของเอเชีย
Notholithocarpus – 1 สปีชีส์ (เคยใช้ชื่อว่า Lithocarpus densiflorus) เป็นพืชเฉพาะถิ่นของ แคลิฟอร์เนีย และ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโอเรกอน
Quercus (โอ๊ก) – 500 สปีชีส์ พบทางซีกโลกเหนือจนถึงเส้นศูนย์สูตรในอินโดนีเซีย
Trigonobalanus – มีเพียง 1 สปีชีส์ คือ T. verticillata พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (นับเป็น 3 สปีชีส์ถ้ารวมสกุล Colombobalanus และ Formanodendron)
สกุล Quercus สกุลย่อย Cyclobalanopsis ได้แยกขึ้นมาเป็นสกุลต่างหากใน Flora of China  แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ยังให้เป็นสกุลย่อย
สกุล Nothofagus ( 35 สปีชีส์ในซีกโลกใต้) เคยอยู่ในวงศ์ก่อ ปัจจุบันแยกไปอยู่วงศ์ Nothofagaceae.
==อ้างอิง==
Flora of China: Fagaceae
Flora of North America: Fagaceae
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Fagaceae in Topwalks
Family Fagaceae Diagnostic photos of many species at The Morton Arboretum
อาสนวิหารดี

อาสนวิหารดี  (Cathédrale de Die) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งดี (Cathédrale Notre-Dame de Die) ปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำอดีตมุขมณฑลดี ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบรวมเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลวาล็องส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองดี จังหวัดโดรม แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส
อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840
==ประวัติ==

อาสนวิหารแห่งนี้ยังเก็บอยู่ในสภาพที่ดีอย่างดั้งเดิม สร้างราวปี ค.ศ. 1130–1250 ประกอบด้วยหอนาฬิกาอันสวยงามและสมบูรณ์ มุขทางเข้าแบบโรมาเนสก์ และกำแพงแบบภาคใต้
ต่อมาได้สร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดในรูปแบบเดิมในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบในช่วงของการปฏิรูปศาสนา
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Henri Desaye, La cathédrale Notre-Dame de Die, présenté à Congrès archéologique de France - Moyenne vallée du Rhône, 150ème session. 1992, pp. 117-141, Société Française d'Archéologie, Paris, 1995
ดี
คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดโดรม
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
2 จี

2 จี (2G) เป็นชื่อย่อของ มาตรฐานโทรศัพท์เคลื่อนที่ยุคที่ 2 โดยเป็นเทคโนโลยีที่ใช้งานบนจีเอสเอ็ม ซึ่งถูกใช้งานโดย เรดิโอลินจา ของประเทศฟินแลนด์ (ปัจจุบันคือ อีลีซา) ในปี พ.ศ. 2534 โดยสามารถสื่อสารด้วยระบบดิจิตอลในยุคใหม่ได้ ซึ่ง 2 จีเป็นกลไลสำคัญในการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคใหม่ โดยสามารถส่งบริการข้อความสั้น และเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยจีพีอาร์เอส ได้
== อ้างอิง ==
เทคโนโลยีอุปกรณ์เคลื่อนที่
โมบายล์เวิลด์คองเกรส

จีเอสเอ็มเอ โมบายล์เวิลด์คองเกรส เป็นการจัดงานแสดงโทรศัพท์มือถือ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก รวมไปถึงการประชุมระดับสูงของผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือจากทั่วโลก และการนำเสนอแเทคโนโลยีใหม่จากทั่วโลก โดยงานนี้เคยมีชื่อว่า "จีเอสเอ็ม โมบายล์เวิลด์คองเกรส" (GSM World Congress) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "3 จีเอสเอ็ม โมบายล์เวิลด์คองเกรส" (3GSM World Congress) จนเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน ซึ่งบางคนมักจะยังเรียกว่างาน "3 จีเอสเอ็ม" หรือ "3 จีเอสเอ็ม เวิลด์" อยู่
== อ้างอิง ==
การสื่อสารไร้สาย
อาสนวิหารแซ็งเตเตียน

อาสนวิหารแซ็งเตเตียน (Cathédrale de Saint-Étienne) เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ แห่งแซ็งเตเตียน (Cathédrale Saint-Charles-Borromée de Saint-Étienne) มีฐานะเป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแซ็งเตเตียนตั้งแต่การก่อตั้งมุขมณฑลเมื่อ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1970 สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1912–ค.ศ. 1923 ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็งเตเตียน จังหวัดลัวร์ แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ
==ประวัติ==
ในช่วงปี ค.ศ. 1830 ได้มีโครงการก่อสร้างโบสถ์ขนาดใหญ่ซึ่งออกแบบโดยคณะของบอซ็อง (ผู้ออกแบบบาซิลิกาแห่งลียง หรือ Basilique Notre-Dame de Fourvière) โดยตั้งใจสร้างเพื่ออุทิศให้แก่พระเจ้าชาร์ลที่ 10
โบสถ์แห่งนี้โดยแรกตั้งใจสร้างเพื่อรับรองการขยายตัวของเขตตัวเมืองในขณะนั้น แต่ด้วยเหตุผลทางการเมือง แผนการก่อสร้างได้ล่าช้าโดยเริ่มเมื่อปี ค.ศ. 1912 กอปรกับความขัดแย้งระหว่างรัฐกับคริสตจักร รวมทั้งต่อมาสงครามโลก ทำให้ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานฝีมือในการก่อสร้าง ปัญหาเรื่องเงินเฟ้อ และเศรษฐกิจโดยรวม เป็นผลให้สภาพของอาสนวิหารในปัจจุบันห่างไกลจากแผนการตอนแรก ซึ่งโบสถ์จะมีหอระฆัง 3 หอ โดม และงานฝีมือประดับประดาทั้งภายนอกและภายใน
ในปี ค.ศ. 1971 ได้มีการยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารอย่างเป็นทางการพร้อมกับการยกฐานะขึ้นเป็นมุขมณฑลแห่งใหม่
==สถาปัตยกรรม==
อาสนวิหารมีความยาว 80 เมตร และกว้าง 30 เมตร สร้างในแบบนีโอกอทิก (ฟื้นฟูกอทิก)แบบดั้งเดิมในทรงกางเขนแบบละติน พร้อมบริเวณกลางโบสถ์และแขนกางเขน ภายในมีลักษณะโปร่ง ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์จำนวน 5 ช่วง สูงถึง 17 เมตร พร้อมกับเพดานโค้งแบบประทุนซ้อน (groin vault) บริเวณร้องเพลงสวดสร้างเสร็จภายหลังในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1930
==อ้างอิง==
แซ็งเตเตียน
สิ่งก่อสร้างในแซ็งเตเตียน
คริสต์ศาสนสถานแบบฟื้นฟูกอทิก
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 20
จิมโบโจ

จิมโบโจ  เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว เป็นแหล่งจำหน่ายหนังสือมือสอง สิ่งพิมพ์ และวัตถุโบราณ ศูนย์กลางของย่านจิมโบโจคือบริเวณจุดตัดระหว่างถนนยาซูกูนิ และถนนฮากูซัน เหนือสถานีรถไฟจิมโบโจ
==แหล่งข้อมูลอื่น==
จิมโบโจ: บุคทาวน์
จิมโบโจ