จู่ชือ

จู่ซือ (祖師) บางตำราแปลว่า "ปรมาจารย์" หมายถึง ผู้ก่อตั้งหรือเจ้าสำนักองค์การศาสนาในประเทศจีน ใช้ในศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ลัทธิเซียนเทียนเต้า ลัทธิอนุตตรธรรม เป็นต้น
== ศาสนาพุทธ ==
คำว่า จู่ ในศาสนาพุทธในประเทศจีนหมายถึง "สังฆปริณายก" โดยแต่ละนิกายจะมีสายสังฆปริณายกแตกต่างกันไป
=== นิกายสุขาวดี ===

นิกายสุขาวดี มีสังฆปริณายก 13 องค์ ดังนี้
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เกิด || width=20%|มรณภาพ
|-
| 1 || ฮุ่ยเยฺวี่ยน || ค.ศ. 334 || ค.ศ. 416
|-
| 2 || ซั่นเต้า || ค.ศ. 613 || ค.ศ. 681
|-
| 3 || เฉิงหยวน || ค.ศ. 712 || ค.ศ. 802
|-
| 4 || ฝ่าเจ้า || ? || ?
|-
| 5 || เซ่าคัง || ค.ศ. 770 || ค.ศ. 805
|-
| 6 || เหยียนโซ่ว || ค.ศ. 904 || ค.ศ. 975
|-
| 7 || เสิ่งฉัง || ค.ศ. 959 || ค.ศ. 1020
|-
| 8 || เหลียนฉือ || ค.ศ. 1532 || ค.ศ. 1612
|-
| 9 || จื้อซฺวี่ || ค.ศ. 1598 || ค.ศ. 1655
|-
| 10 || สิงเช่อ || ค.ศ. 1627 || ค.ศ. 1682
|-
| 11 || สือเสียน || ค.ศ. 1686 || ค.ศ. 1734
|-
| 12 || จี้สิ่ง || ค.ศ. 1741 || ค.ศ. 1810
|-
| 13 || เซิ่งเลี่ยง || ค.ศ. 1861 || ค.ศ. 1941
|}
=== นิกายอวตังสกะ ===
นิกายหัวเหยียน หรือนิกายอวตังสกะ มีสังฆปริณายก 5 องค์ ดังนี้
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เกิด || width=20%|มรณภาพ
|-
| 1 || ตูซุน || ค.ศ. 557 || ค.ศ. 640
|-
| 2 || จี้เหยี่ยน || ค.ศ. 602 ||ค.ศ. 668
|-
| 3 || ฝ่าจั้ง || ค.ศ. 643 || ค.ศ. 712
|-
| 4 || ชิงเหลียง || ค.ศ. 738 || ค.ศ. 839
|-
| 5 || จงมี่ || ค.ศ. 780 || ค.ศ. 841
|}
=== นิกายฉาน ===

นิกายฉานในประเทศจีนมีสังฆปริณายก 6 องค์ ซึ่งเชื่อว่าได้รับสืบทอดบาตรและจีวรจากพระโคตมพุทธเจ้า สังฆปริณายกทั้ง 6 มีลำดับดังนี้
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เกิด || width=20%|มรณภาพ
|-
| 1 || พระโพธิธรรม || ค.ศ. 440 || ค.ศ. 528
|-
| 2 || ฮุ่ยเข่อ || ค.ศ. 487 ||ค.ศ. 593
|-
| 3 || เซิงชั่น || ไม่ปรากฏ || ค.ศ. 606
|-
| 4 || เต้าซิ่น || ค.ศ. 580 || ค.ศ. 651
|-
| 5 || หงเหริ่น || ค.ศ. 601 || ค.ศ. 674
|-
| 6 || ฮุ่ยเหนิง || ค.ศ. 638 || ค.ศ. 713
|}
== ลัทธิเซียนเทียนเต้า ==
ลัทธิเซียนเทียนเต้าซึ่งหวง เต่อฮุย ก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้กำหนดสายจู่ซือโดยถือเอาสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ของนิกายฉานเป็นปรมาจารย์ของเซียนเทียนเต้าด้วย ต่อด้วยนักพรตเต๋าอีก 2 รูป แล้วหวง เต๋อฮุย ถือว่าตนเองเป็นจู่ซือลำดับที่ 9 ต่อจากเต๋อฮุยแล้วยังมีจู่ซือสืบมาอีกดังนี้
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เกิด || width=20%|เสียชีวิต
|-
| 7. || ไป๋ อวี้ฉัน และหม่า ตวนหยัง || ค.ศ. 1194/1123 || ค.ศ. 1229/1183
|-
| 8. || หลัว เว่ยฉวิน || ? || ?
|-
| 9. || หวง เต๋อฮุย || ค.ศ. 1684 || ค.ศ. 1750
|-
| 10. || อู๋ จื่อเสียง || ค.ศ. 1715 || ค.ศ. 1784
|-
| 11. || เหอ รั่ว || ? || ?
|-
| 12. || หยวน จื้อเชียน || ค.ศ. 1760 || ค.ศ. 1834
|-
| 13. || สวี กู่หนัน และหยาง โส่วอี || ? || ?
|-
| 14. || เผิง อีฝ่า || ? || ?
|-
| 15. || หลิน จินจู่ || ? || ?
|}
หลังจู่ซือรุ่นที่ 15 แล้ว ลัทธิเซียนเทียนเต้าก็แตกออกเป็นหลายสายย่อย
== ลัทธิอนุตตรธรรม ==

หวัง เจฺว๋อี ต่อตั้งลัทธิอนุตตรธรรมขึ้นในปี พ.ศ. 2420 เดิมเป็นสาวกลัทธิเซียนเทียนเต้า จึงรับแนวคิดสายจู่ซือจากเซียนเทียนเต้ามาด้วย โดยยอมรับสังฆปริณายกทั้ง 6 องค์ในนิกายเซน ต่อด้วยจู่ซือรุ่นที่ 7-11 ของเซียนเทียนเต้า นับอาจารย์รุ่นก่อนตนเป็นรุ่นที่ 12-14 นับตนเองเป็นรุ่นที่ 15 และยังมีจู่ซือต่อมาอีกจนถึงรุ่นที่ 18
ลัทธิอนุตตรธรรมเรียกจู่ซือว่าพระธรรมาจารย์ และถือว่าพระธรรมาจารย์เป็นพระวิสุทธิอาจารย์ (明師 หมิงซือ) ผู้มีอาณัติสวรรค์สามารถถ่ายทอดเต๋าได้ หากนับต่อจากเหอ รั่ว (เหลียวขู่) ธรรมาจารย์รุ่นที่ 11 แล้ว มีธรรมาจารย์ต่อมาอีกดังนี้
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
| ลำดับที่ || รายนาม || width=20%|เกิด || width=20%|เสียชีวิต
|-
| 12 || เอวี๋ยน ทุ่ยอัน || ค.ศ. 1760 || ค.ศ. 1834
|-
| 13 || หยัง หวนซฺวี และฉวี หวนอู๋ || ? || ?
|-
| 14 || เหยา เฮ่อเทียน || ? || ค.ศ. 1984
|-
| 15 || หวัง เจฺว๋อี || ค.ศ. 1821 || ค.ศ. 1884
|-
| 16 || หลิว ชิงซฺวี || ? || ค.ศ. 1886
|-
| 17 || ลู่ จงอี || ค.ศ. 1849 || ค.ศ. 1925
|-
| 18 || จาง เทียนหรัน และซุน ฮุ่ยหมิง || ค.ศ. 1889/1895 || ค.ศ. 1947/1975
|}
== อ้างอิง ==
จู่ชือ
คำและวลีภาษาจีน