pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อ้ายซินเจว๋หลัว ฮุ่ยเซิง

อ้ายซินเจว๋หลัว ฮุ่ยเซิง  หรือ ไอชินกากูระ เอเซ (; 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 — 4 ธันวาคม พ.ศ. 2500) เป็นเจ้านายจากราชวงศ์ชิง เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ของอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย พระราชอนุชาในจักรพรรดิผู่อี๋ กับซางะ ฮิโระ สุภาพสตรีชาวญี่ปุ่น
== พระประวัติ ==
เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงประสูติเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 ณ เมืองซินจิง เมืองหลวงของประเทศแมนจู (ปัจจุบันคือเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน) เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ของอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย กับซางะ ฮิโระ สุภาพสตรีชาวญี่ปุ่น และเป็นพระภาคิไนยในจักรพรรดิผู่อี๋ผู้ครองราชบัลลังก์แมนจูภายใต้การการควบคุมของจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (2480–2488) พระองค์ประทับอยู่ในประเทศแมนจูจนถึง พ.ศ. 2486 จึงย้ายไปประทับ ณ ประเทศญี่ปุ่นร่วมกับพระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี ทรงเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนเอกชนต่าง ๆ ก่อนเข้าศึกษาที่โรงเรียนกากูชูอิง ทั้งนี้ทรงสนพระทัยวรรณคดีจีนและญี่ปุ่น
หลังสิ้นสุดสงคราม ผู่เจี๋ยพระชนกถูกกองกำลังโซเวียตควบคุมพระองค์และถูกจองจำในทัณฑสถานเป็นเวลาห้าปีก่อนถูกส่งตัวไปยังประเทศจีนเมื่อปี พ.ศ. 2493 ซึ่งทรงถูกควบคุมตัวอยู่ภายในศูนย์จัดการอาชญากรสงครามฝู่ฉุน (Fushun War Criminals Management Centre) ส่วนฮิโระพระชนนี และฮู่เซิง (嫮生) พระขนิษฐาถูกควบคุมตัวในเซี่ยงไฮ้ก่อนถูกส่งกลับประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2490 แต่ผู่เจี๋ยพระชนกนั้นยังถูกคุมขังและขาดการติดต่อ ในช่วงเวลาดังกล่าวพระองค์ได้มีลายพระหัตถ์ถึงนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล เพื่อทรงขออนุญาตติดต่อกับพระชนกในทัณฑสถาน ซึ่งโจวอนุญาตในกาลต่อมา
เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงทรงมีความสัมพันธ์พิเศษกับโอกูโบะ ทาเกมิชิ (大久保武道) บุตรชายผู้บริหารการรถไฟ ทั้งสองหายตัวเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2500 ภายหลังจึงถูกพบว่าเป็นศพบนภูเขาอามางิที่คาบสมุทรอิซุ สภาพศพเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงสวมพระธำมรงค์คล้องแขนซ้ายของนายโอกูโบะ ส่วนนายโอกูโบะถือปืนด้วยมือขวา เหนือศีรษะของทั้งสองพบกระดาษทิชชูบิด ที่ภายในมีเศษเส้นผมและเล็บซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมก่ออัตวินิบาตกรรมอันมีที่มาจากความรักของชาวญี่ปุ่น สาเหตุหลักเกิดจากการที่ฮิโระ พระชนนีคัดค้านการที่เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงปรารถนาจะเสกสมรสกับนายโอกุโบะอย่างแข็งขัน เพราะเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงเหมาะควร และมีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับการเป็นพระชายาในมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะมากกว่า
หลังพิธีปลงพระศพเสร็จสิ้น บิดาของนายโอกุโบะได้ขอร้องให้มีการนำพระอัฐิของเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงและอัฐิของนายโอกูโบะใส่รวมกันในช่องโกศประจำตระกูลซางะภายในวัดนิซง ต่อมาได้เคลื่อนย้ายไปเก็บในช่องโกศประจำตระกูลอ้ายซินเจว๋หลัวที่ชิโมโนเซกิ จังหวัดยามางูจิ
เจ้าหญิงจีน
ชาวจีนเชื้อสายญี่ปุ่น
บุคคลจากฉางชุน
ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยกากูชูอิง
เสียชีวิตจากอาวุธปืน
ผู้ฆ่าตัวตายในประเทศญี่ปุ่น
ชาวแมนจู
อาหารไอนุ

อาหารไอนุ เป็นอาหารประจำของชาวไอนุในประเทศญี่ปุ่น อันมีเอกลักษณ์เฉพาะต่างจากอาหารญี่ปุ่นของชาวญี่ปุ่น รวมถึงชาวยามาโตะซึ่งเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ของประเทศ อาหารดิบอย่างซาชิมิมีอยู่อย่างจำกัดในสำรับอาหารไอนุ อาหารส่วนใหญ่จะผ่านกรรมวิธีต่าง ๆ เป็นต้นว่า ต้ม, ย่าง หรือการหมักซึ่งเป็นวิธีถนอมอาหารที่มาจากเนื้อสัตว์ ปัจจุบันมีชาวไอนุตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮกไกโดทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่นมากที่สุด และยังมีชาวไอนุอาศัยกระจายบริเวณหมู่เกาะคูริล, ทางตอนใต้ของเกาะซาฮาลิน และทางตอนบนของเกาะฮนชู
ร้านอาหารไอนุมีน้อยและหายากมาก ในญี่ปุ่นมีร้านอาหารไอนุ เช่น ร้านอาชิริโคตันนากาโนชิมะ (Ashiri Kotan Nakanoshima) ในเมืองซัปโปโระ, ร้านโปรนโน (Poron'no) และร้านมารูกิบูเนะ (Marukibune) ในเมืองอากังของจังหวัดฮกไกโด
== ส่วนประกอบ ==
=== พืช ===
หญ้าเดคคาน (Deccan grass)
หญ้าพวงมาลัย (Foxtail) และข้าวฟ่างจีน (Chinese millet)
ข้าวสาลี
บักวีต
ถั่วเมล็ดแบน
ชีเกเรเบ (shikerebe) ผลเบร์รีของชวนหวงป้อ ชื่อมีความหมายว่า "ถั่วของชวนหวงป้อ"
=== พืชป่า ===
ปูกูซา (pukusa) กระเทียมป่าชนิดหนึ่ง ลักษณะคล้ายกับกระเทียมป่า (Allium tricoccum) ที่สหรัฐและแคนาดา
=== เนื้อสัตว์ ===
หมี
กวาง
สุนัขจิ้งจอก
จิ้งจอกแร็กคูน
แมวน้ำ
วาฬ
ไก่ป่าเฮเซล (Hazel grouse)
เป็ดแมลลาร์ด
ซุม (sum) หรือ ชุม (shum) คือน้ำมันที่ได้จากไขมันเรนเดียร์
* เอเปเรซุม (エペレスム) คือน้ำมันหมี
* ปาซุม (パースム) คือน้ำมันม้า
* ฮุมเปซุม (フンペスム) คือน้ำมันวาฬหรือวัว
* ยุกซุม (ユㇰスム) คือน้ำมันกวาง
ไฟล์:Allium ochotense, edible wild plants, Hokkaido Japan.jpg|ปูกูซา
ไฟล์:Dried salmon in Ainu museum サッチェプ(干し鮭) Sacchep.jpg|แซลมอนตากแห้ง
ไฟล์:Rispenhirse grün.jpg|ข้าวฟ่าง
ไฟล์:Ainu traditional house”cise”3.jpg|อาหารไอนุมักจะปรุงสุกในเตา
ไฟล์:PSM V33 D519 Ainu at home.jpg|การล้อมวงรับประทานอาหารของชาวไอนุ
ไฟล์:Woman with a digging stick (10795493376).jpg|ภาพหญิงสาวชาวไอนุกำลังไถหน้าดินสำหรับเพาะปลูก
== อาหาร ==

กีโตกัม (kitokam) ไส้กรอกปรุงรสด้วยปูกูซา
มุนจีโรซาโย (munciro sayo) ข้าวต้มที่ทำจากข้าวฟ่าง
รุยเบ (ruibe) แซลมอนสไลด์แช่แข็ง เคียงกับซีอิ๊วและผักไผ่น้ำ
ซีโต (sito) เกี๊ยวที่ทำจากข้าวหรือข้าวฟ่าง
โอเฮา (ohaw) หรือ รูร์ (rur) ซุปที่เคี่ยวจากกระดูกหรือปลา
* เจ็ปโอเฮา (cep ohaw) ซุปแซลมอน
* กัมโอเฮา (kam ohaw) ซุปเนื้อวัว
* ยุกโอเฮา (yuk ohaw) ซุปเนื้อกวาง
* ปูกูซาโอเฮา (pukusa ohaw) ซุปปูกูซา
* ปูกูซากีนาโอเฮา (pukusakina ohaw) ซุปดอกไม้
มูนีนีอีโม (munini-imo) แพนเค้กที่ทำจากมันฝรั่งหมัก
เมฮุน (mehun) ตับและเครื่องในแซลมอนหมัก
ราตัสเก็ป (rataskep) ชิเงรุ คายาโนะและอื่น ๆ อธิบายว่า คือ สตูว์ หรือ อาหารที่ผสมจากของหมักต่าง ๆ บางแหล่งข้อมูลก็ว่าเป็นอาหารพิเศษที่ทำจากส่วนผสมพิเศษ
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
English site of the Ainu Museum 
Official site of an Ainu restaurant in Tokyo, "Rera Cise"  
Official site of an Ainu restaurant in Ainu Kotan, "Poron'no"  
Official site of an Ainu restaurant in Ainu Kotan, "Marukibune by Moshiri" 
อาหารไอนุ
อาหารวาติกัน

อาหารวาติกัน อันเป็นอาหารประจำนครรัฐวาติกันนั้นไม่มีลักษณะเด่นจำเพาะเนื่องจากประเทศนี้เป็นจุลรัฐขนาดน้อยและถูกรายล้อมด้วยอาณาเขตของประเทศอิตาลี ทั้งประเทศมีร้านอาหารเพียงแห่งเดียว และอาหารนั้นมีลักษณะดุจเดียวกับอาหารอิตาลี
== รายชื่ออาหาร ==
อาหารที่โดดเด่นของนครรัฐวาติกันได้แก่
มะเขือยาวกับพาร์เมซันชีสขององครักษ์สวิส มีส่วนผสมคือมะเขือยาว พาร์เมซันชีส และเครื่องเทศ
พิซซา อาหารอิตาลี
ตีรามีซู อาหารหวานยอดนิยมของอิตาลี
พาสตา อาหารประเภทเส้นของอิตาลี
== อ้างอิง ==
นครรัฐวาติกัน
อาหารยุโรป
รายพระนามและชื่ออธิบดีกรมสรรพากร

ด้านล่างนี้คือรายพระนามและรายนามอธิบดีกรมสรรพากร
== รายพระนามและรายนาม ==
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#cccccc"
|- style="background:#cccccc"
| ลำดับ(สมัย) || รูป || รายพระนาม/รายนาม || เริ่มวาระ || สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1 || 100px || มหาอำมาตย์โท พระยาอินทรมนตรีศรีจันทรกุมาร(เอฟ.เอช.ไยล์) || พ.ศ. 2440 || พ.ศ. 2472 ||
|-
| 2 || 100px || พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย || พ.ศ. 2473 || พ.ศ. 2478 ||
|-
| 3 || 100px || หม่อมเจ้าวิมวาทิตย์ รพีพัฒน์ || พ.ศ. 2478 || พ.ศ. 2491 ||
|-
| 4 || 100px || หลวงอาจพิศาลกิจ(อาจ พิศลยบุตร) || พ.ศ. 2491 || พ.ศ. 2498 ||
|-
| 5 || 100px || หิรัญ สูตะบุตร || พ.ศ. 2498 || พ.ศ. 2511 ||
|-
| 6 || 100px || เยื่อ สุสายัณห์ || พ.ศ. 2511 || พ.ศ. 2515 ||
|-
| 7 || 100px || ศาสตราจารย์ พิพัฒน์ โปษยานนท์ || พ.ศ. 2515 || พ.ศ. 2517 ||
|-
| 8 || 100px || ชาญชัย ลี้ถาวร || พ.ศ. 2517 || พ.ศ. 2518 ||
|-
| 9 || 100px|| นุกูล ประจวบเหมาะ || พ.ศ. 2518 || พ.ศ. 2521 ||
|-
| 10 || 100px || ศาสตราจารย์ ดร. พนัส สิมะเสถียร || พ.ศ. 2521 || พ.ศ. 2525 ||
|-
| 11 || 100px || วิทย์ ตันตยกุล || พ.ศ. 2525 || พ.ศ. 2528 ||
|-
| 12 || 100px || ศาสตราจารย์พิเศษ วิโรจน์ เลาหะพันธุ์ || พ.ศ. 2528 || พ.ศ. 2529 ||
|-
| 13 || 100px || บัณฑิต บุณยะปานะ || พ.ศ. 2529 || พ.ศ. 2535 ||
|-
| 14 || 100px|| ศาสตราจารย์พิเศษ โกวิทย์ โปษยานนท์ ||24 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 || 30 กันยายน พ.ศ. 2535
|-
| 15 || 100px|| หม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล || พ.ศ. 2535 || พ.ศ. 2538 ||
|-
| 16(1) || 100px || ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ || พ.ศ. 2538 || มกราคม พ.ศ. 2540 ||
|-
| 17 || 100px || สมใจนึก เองตระกูล || มกราคม พ.ศ. 2540 || สิงหาคม พ.ศ. 2540 ||
|-
| 16(2) || 100px || ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ || สิงหาคม พ.ศ. 2540 || พ.ศ. 2543 ||
|-
| 18 || 100px || ศุภรัตน์ ควัฒน์กุล || พ.ศ. 2543 || พ.ศ. 2547 ||
|-
| 19 || 100px || ศิโรตม์ สวัสดิ์พาณิชย์ || พ.ศ. 2547 || พ.ศ. 2549 ||
|-
| 20 || 100px || ศานิต ร่างน้อย || มกราคม พ.ศ. 2550 || พ.ศ. 2551 ||
|-
| 21 || 100px || วินัย วิทวัสการเวช || ตุลาคม พ.ศ. 2551 || กันยายน พ.ศ. 2553 ||
|-
| 22 || 100px || สาธิต รังคสิริ || ตุลาคม พ.ศ. 2553 || พ.ศ. 2556 ||
|-
| 23 || 100px || สุทธิชัย สังขมณี || พ.ศ. 2556 || พ.ศ. 2557 ||
|-
| 24 || 100px || ดร. ประสงค์ พูนธเนศ || พ.ศ. 2557 || พ.ศ. 2561 ||
|-
| 25 || 100px || ดร. เอกนิติ นิติฑัณฑ์ประภาศ || พ.ศ. 2561 || 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2565||
|-
| 26 || 100px || ลวรณ แสงสนิท || 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 || 3 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ||
|-
| 27 || 100px || กุลยา ตันติเตมิท || 3 ตุลาคม พ.ศ. 2566 || ปัจจุบัน
|}
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
กรมสรรพากร
อธิบดีกรมสรรพากร
สรรพากร
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — 25 มกราคม พ.ศ. 2443) พระราชธิดาพระองค์ที่ 48 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว
==พระประวัติ==
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าประโลมโลก ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี  ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่า
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าประโลมโลก ๑..."
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2443 พระชันษา 45 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2448
== พระเกียรติยศ ==
=== พระอิสริยยศ ===
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — พ.ศ. 2411)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าประโลมโลก (พ.ศ. 2411 — พ.ศ. 2430)
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (พ.ศ. 2430 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 เป็นต้นไป)
===เครื่องราชอิสริยาภรณ์===
==อ้างอิง==
พระองค์เจ้า
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4
พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ. (ฝ่ายใน)
รายชื่อดินแดนที่จักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง

นี่คือดินแดนที่ถูกยึดครองโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นจนถึงปี ค.ศ. 1945 (พ.ศ. 2488)

== ก่อน–สงครามโลกครั้งที่สอง ==
=== อาณานิคม ===
ฮกไกโด - ตั้งแต่ปี 2412
มิดเวย์อะทอลล์ - 7 กรกฎาคม 2485
หมู่เกาะคูริล - 2418-2488
หมู่เกาะรีวกีว - 2422-2488 และอีกครั้งตั้งแต่ปี 2515
หมู่เกาะนันโป - 2434-2488 และอีกครั้งตั้งแต่ปี 2511
ไต้หวัน - 2438-2488
เกาะมินามิ โทริชิม่า - 2441-2488 และอีกครั้งตั้งแต่ปี 2511
คาราฟูโต้ตอนใต้ (ส่วนหนึ่งของเกาะซาฮาลินของรัสเซียในปัจจุบัน) - 2448-2488
ดินแดนในอาณัติควางตุง - 2448-2488
เกาหลี - 2448-2488
ซานตง - ยึดครองมาจากจักรวรรดิเยอรมัน - 2457-2465
แปซิฟิกใต้ในอาณัติ 2462-2488
เกาะโอะกิโนะโทะริชิมะ - 2474-2488 และอีกครั้งตั้งแต่ปี 2511
=== ตำแหน่งยึดครอง ===
แมนจูเรีย - พ.ศ. 2474 -  พ.ศ. 2488
ท่าเรือและเมืองสำคัญทั้งหมดในดินแดนปรีมอร์เย และไซบีเรียของรัสเซียทางด้านตะวันออกของเมืองชีตา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2461 และค่อย ๆ ถอนทัพออกไปในปี พ.ศ. 2465 
== สงครามโลกครั้งที่สอง ==
 ข้อจำกัด: พื้นที่ทั้งหมดไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่เป็นส่วนหนึ่งของรัฐ ซึ่งรวมแยกต่างหากสำหรับวัตถุประสงค์ด้านประชากร ที่มา: POPULSTAT Asia Oceania
== อ้างอิง ==
อดีตอาณานิคมของญี่ปุ่น
รายชื่ออดีตอาณานิคม
*
ญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง หรือ พระองค์เจ้าโศกสร่าง (4 กันยายน พ.ศ. 2399 — 13 พฤศภาคม พ.ศ. 2471) พระราชธิดาพระองค์ที่ 51 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหงส์
==พระประวัติ==
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหงส์
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าโศกส่าง ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี  ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่า
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าโศกสร่าง ๑..."
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 เมื่อวันอาทิตยที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 พระชันษา 72 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
==พระเกียรติยศ==
===พระอิสริยยศ===
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าโศกส่าง (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — พ.ศ. 2411)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าโศกส่าง (พ.ศ. 2411 — พ.ศ. 2430)
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง (พ.ศ. 2430 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 เป็นต้นไป)
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ===
พ.ศ. 2447 -  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)
==อ้างอิง==
พระองค์เจ้า
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ ชั้น 4
พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ. (ฝ่ายใน)
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ม.ป.ร.3
เจ้าจอมมารดาปิ่น ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์

เจ้าจอมมารดาปิ่น เป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
==ประวัติ==
เจ้าจอมมารดาปิ่น ถวายตัวเป็นหม่อมในสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเสนานุรักษ์ ต่อมาเมื่อกรมหลวงเสนานุรักษ์ได้อุปราราภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล หม่อมปิ่นจึงได้เลื่อนเป็นเป็นเจ้าจอมมารดาปิ่น มีพระประสูติกาลพระองค์เจ้า 2 พระองค์คือ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำพัน (พ.ศ. 2346 — 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร (พ.ศ. 2353 — พ.ศ. 2367)
ในสมัยรัชกาลที่ 3 ได้เกิดคดีซึ่งอีนวล ได้ยินข่าวที่พระองค์เจ้าเกสรสิ้นพระชนม์ เจ้าจอมมารดาปิ่นเศร้าโศกเสียใจยิ่งนักที่พระองค์เจ้าเกสรสิ้นพระชนม์ จึงได้วางแผนกับอีจั่นหลอกเจ้าจอมมารดาปิ่นและพระองค์เจ้าอำพันว่าดวงพระวิญญาณของพระองค์เจ้าเกสรกลับมาเข้าร่างอีจั่น อีนวลจึงให้อีเลียซึ่งรู้จักกับเจ้าจอมมารดาฉิม บอกให้เจ้าจอมมารดาฉิมพาไปหาเจ้าจอมมารดาปิ่น เจ้าจอมมารดาฉิม เชื่ออีนวลอีเลีย ก็พาอีนวล อีเลียไปหาเจ้าจอมมารดาปิ่น บอกเล่าเรื่องราวอีจั่นว่าเป็นพระองค์เจ้าเกสรมาเข้ารูปอีจั่น ร้องไห้คิดถึงเจ้าจอมมารดา เจ้าจอมมารดาปิ่นหลงเชื่อ และเจ้าจอมมารดาปิ่นจะไปรับตัวอีจั่นมาที่ตำหนัก ความทราบถึงพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงโปรดเกล้าฯ ชำระความผิด ซึ่งเดิมความผิดตามโทษนั้นมีดังนี้
อีจั่น อีนวล อีเลีย ให้รับราชบาตร เอาทรัพย์สินเป็นของหลวง แล้วให้เฆี่ยนคนละ 3 ยก ตระเวนบก 3 วัน เรือ 3 วัน จึงเอาไปประหารชีวิต
เฆี่ยนเจ้าจอมมารดาฉิม 50 ที เจ้าจอมมารดาปิ่น 50 ที
พระราชอาชญาครั้งนี้ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานอภัยโทษจากสถานหนัก เป็นสถานเบา ดังนี้
อีจั่น อีเลีย อีนวล ไม่ต้องรับราชบาตร โทษประหารชีวิต ก็ให้ยกเสีย ให้เฆี่ยน 3 ยก แล้วตระเวนบก 3 วัน เรือ 3 วัน ส่งไปเป็นตะพุ่มหญ้าช้าง
เจ้าจอมมารดาปิ่น ภาคทัณฑ์ไว้ครั้งหนึ่ง
เจ้าจอมมารดาฉิม เฆี่ยน 50 ที
==อ้างอิง==
เจ้าจอมมารดา
พระภรรยาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
อุทยานแห่งชาติไอเฟิล

อุทยานแห่งชาติไอเฟิล (Nationalpark Eifel) เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 14 ของประเทศเยอรมนี และเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน อุทยานนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของนครโคโลญไปราว 65 กิโลเมตร ตั้งอยู่ใกล้กับชายแดนประเทศเบลเยียม
==สัตว์ป่าและพันธุ์พืช==
อุทยานแห่งชาติไอเฟิลเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่ากว่า 7,100 ชีวิต และพืชกว่า 1,800 สายพันธุ์ สัตว์ป่าหายากที่พบได้ในอุทยานนี้อาทิ แมวป่า, นกกระสาดำ, นกหัวขวานจุดกลาง
แม้อุทยานนี้จะเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม แต่ก็มีบางพื้นที่ภายในอุทยานถูกกำหนดเป็นเขตหวงห้าม เนื่องจากยังมีกับระเบิดหลงเหลือจากสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official Website  
www.foerderverein-nationalpark-eifel.de 
อุทยานแห่งชาติในประเทศเยอรมนี
ลือเนอบวร์ค

ลือเนอบวร์ค (Lüneburg) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ นครฮันเซอลือเนอบวร์ค (Hansestadt Lüneburg) เป็นเมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซินของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จากนครฮัมบวร์คไปราว 50 กิโลเมตรและถือเป็นเมืองปริมณฑลของฮัมบวร์ค ลือเนบูร์คได้รับสถานะเป็น "นครฮันเซอ" (Hansestadt) เมื่อค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการระลึกว่าเมืองนี้เคยเป็นเมืองหนึ่งในสันนิบาตฮันเซอในอดีต
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Leuphana University
สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิกในฤดูกาล 2017–18

การแข่งขัน สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก ฤดูกาล 2017–18 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ 118 ของประวัติศาสตร์สโมสร และเป็นฤดูกาลที่ 53 ติดต่อกันบนลีกสูงสุดของเยอรมัน.
==ผู้เล่น==
===ข้อมูลผู้เล่น===
===การซื้อขายนักเตะ===
====ย้ายเข้า====
====ย้ายออก====
==นัดกระชับมิตร==
==การแข่งขัน==
===ภาพรวมฤดูกาล===
===บุนเดิสลีกา===
====ตารางคะแนน====
====ผลงานโดยรวม====
====ผลงานในแต่ละนัด====
====แมตช์====
===เดเอ็ฟเบ-โพคาล===
===เดเอฟเอล-ซูเปอร์คัพ===
===ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก===
====รอบแบ่งกลุ่ม====
====รอบแพ้คัดออก====
=====รอบ 16 ทีมสุดท้าย=====
===== รอบ 8 ทีมสุดท้าย =====
===== รอบรองชนะเลิศ =====
==สถิติ==
===การลงสนามและการทำประตู===
! colspan="13" style="background:#DCDCDC; text-align:center" | ผู้เล่นที่ย้ายออกจากสโมสรระหว่างฤดูกาล
|-
|}
===ผู้ทำประตู===
===คลีนชีตส์===
==อ้างอิง==
ฤดูกาลของสโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก
ไบเอิร์นมิวนิก
แนลซัน ซึเมดู

แนลซัน กาบรัล ซึเมดู (Nélson Cabral Semedo; เกิด 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ในพรีเมียร์ลีกอังกฤษ และทีมชาติโปรตุเกส ในตำแหน่งกองหลังขวา
ซึเมดู เริ่มต้นอาชีพของเขากับ ซิงเตร็งซึ ก่อนที่จะย้ายเข้าร่วมทีม ไบฟีกา ในปี ค.ศ. 2012 แล้วได้ถูกยืมตัวไปยัง ฟาชีมา สโมสรในบ้านเกิดเป็นเวลาหนึ่งฤดูกาล และจึงกลับมาลงเล่นให้กับทีมสำรองของไบฟีกา และได้ถูกเรียกติดทีมชุดใหญ่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2015 พร้อมกับพาทีมคว้าแชมป์ ปรีไมราลีกา 2 ปีติดต่อกัน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 เขาได้ย้ายเข้าร่วมทีม ในสเปน และพาทีมคว้าแชมป์ลาลิกา สองสมัยจากสามฤดูกาลที่ร่วมทีมบาร์เซโลนา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 ซึเมดู ได้ย้ายเข้าร่วมทีมวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ในพรีเมียร์ลีก
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Benfica official profile  
Soccerbase profile
นักฟุตบอลชาวโปรตุเกส
นักฟุตบอลทีมชาติโปรตุเกส
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
ผู้เล่นในลาลิกา
ผู้เล่นพรีเมียร์ลีก
นักฟุตบอลต่างชาติในลีกสเปน
ผู้เล่นในฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2017
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
กองหลังฟุตบอล
บุคคลจากลิสบอน
ที่นั่งสำรอง

ที่นั่งสำรอง หรือ ที่นั่งสำรองพิเศษ เป็นที่นั่งที่กำหนดไว้ให้บุคคลบางกลุ่ม เช่น ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยเจ็บ ผู้พิการ สตรีมีครรภ์ ฯลฯ ใช้ในการโดยสารสาธารณะ เพื่อให้เข้าถึงบริการสาธารณะได้โดยทัดเทียมบุคคลทั่วไป ที่นั่งดังกล่าวพบได้ในระบบขนส่งสาธารณะหลายรูปแบบ ทั้งรถไฟ รถราง บัส และมินิบัส โดยให้บุคคลบางกลุ่มมีสิทธินั่งก่อนบุคคลอื่น พาหนะบางคันก็ติดภาพหรือข้อความร้องขอให้เอื้อเฟื้อที่นั่งแก่บุคคลดังกล่าว ทั้งนี้ ส่วนใหญ่ไม่มีกฎกำหนดให้มอบที่นั่ง แต่บุคคลทั่วไปมักเป็นที่คาดหมายว่าจะสละที่นั่งของตนให้แก่ผู้ยากไร้
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
การขนส่งสาธารณะ
ชาดาร์จีลิง

ดาร์จีลิง (อังกฤษ:Darjeeling Tea)  เป็นชาที่ถูกผลิตขึ้นในเมืองดาร์จีลิงอยู่ทางรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ชาดาร์จีลิงถูกผลิตขึ้นในหลายรูปแบบเช่น ชาแดง ชาเขียว ชาขาว และชาอูหลง เมื่อได้รับการชงจะได้ชาที่มีสีทองสว่าง ให้กลิ่นหอมดอกไม้ จึงทำให้ชาดาร์จีลิงได้ฉายาว่า แชมเปญแห่งชา (อังกฤษ: Champagne of teas)
ชาดาร์จีลิงมักทำจากใบชาพันธุ์จีน (สายพันธุ์:Camellia sinensis var. sinensis )ซึ่งแตกต่างจากชาอินเดียอื่นๆทำจากใบชาสายพันธุ์อัสสัม ( สายพันธุ์:Camellia sinensis var. assamica) ที่มีใบขนาดใหญ่กว่า เป็นชาที่นิยมผลิตออกมาในรูปแบบของชาแดงเสียส่วนใหญ่ ในปี 2003 ชาดาร์จีลิงได้กลายมาเป็นผลิตภัณฑ์อินเดียผลิตภัณฑ์แรกที่ได้รับการขึ้นทะเบียนสินค้าบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ผ่านทางสำนักงานสิทธิบัตรแห่งอินเดีย
== ประวัติ ==
การปลูกชาในดาร์จิลิงเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1841 โดย อาร์ชิบาลด์ แคมป์เบล
แคมป์เบลได้เดินทางจากกรุงกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาลมายังดาร์จีลิง ประเทศอินเดียในปีค.ศ. 1839 จากนั้นในปีค.ศ. 1841แคมป์เบล ได้นำชาสายพันธุ์จีนเข้ามาทดลองปลูกในดาร์จีลิง ต่อมารัฐบาลอังกฤษได้ทำการจัดตั้งศูนย์เพาะชำชาในปีค.ศ. 1874 การปลูกชาในดาร์จีลิงได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ชาดาร์จีลิงได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ มีการเปิดไร่ชาและบริษัทจัดจำหน่ายมากมาย
ชาดาร์จีลิงมีสีทองสว่างและมีกลิ่นหอมละมุนคล้ายดอกไม้ส่งผลให้ชาดาร์จีลิงได้รับความนิยมจากทั่วโลก
แต่ละปีสามารถผลิตชาดาร์จีลิงได้เพียงร้อยละ 1 จากผลผลิตชาทั้งหมดของอินเดีย ชาดาร์จีลิงจึงมีราคาค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับชาตัวอื่น ๆ ที่นิยมดื่มกัน
== อ้างอิง ==
รัฐเบงกอลตะวันตก
ชา
ภูเขาน้ำแข็งเอ-68

ภูเขาน้ำแข็ง เอ-68 เป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่แยกตัวออกมาจากหิ้งน้ำแข็งลาร์เซนซีในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 มันมีขนาดพื้นที่มากกว่า 5,800 ตารางกิโลเมตร และมีน้ำหนักกว่า 1 ล้านล้านตัน ทำให้มันเป็นหนึ่งในภูเขาน้ำแข็งขนาดยักษ์เท่าที่เคยมีการบันทึกมา
==ประวัติและผลกระทบ==
ภูเขาน้ำแข็ง เอ-68 นั้นเป็นส่วนหนึ่งของหิ้งน้ำแข็งลาร์เซนซี แต่เนื่องจากอุณหภูมิของโลกที่สูงขึ้นทำให้มันค่อย ๆ แยกตัวออกอย่างรวดเร็วตั้งแต่ พ.ศ. 2557 และแยกตัวออกมาอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
นักวิทยาศาสตร์ได้ออกมากล่าวว่าการที่ภูน้ำแข็งเอ-68 แตกออกมาจากหิ้งน้ำแข็งลาร์เซนซีนั้นเป็นเพียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติและไม่ได้มีผลกระทบต่อระดับน้ำทะเลในมหาสมุทร แต่ถึงอย่างนั้นการที่ภูน้ำแข็งเอ-68 แตกออกจะทำให้น้ำทะเลไหลเข้ามาแทนที่จนทำให้ธารน้ำแข็งไหลลงทะเลได้มากขึ้น จึงอาจส่งผลต่อระดับน้ำทะเลในอนาคตได้
==ที่มาของชื่อ==
ชื่อของภูเขาน้ำแข็ง "เอ-68" ได้รับการตั้งชื่อจากศูนย์น้ำแข็งแห่งชาติสหรัฐอเมริกา
LarsenC photo 2016315 lrg.jpg|thumb|รอยแยกของภูเขาน้ำแข็ง เอ-68กับหิ้งน้ำแข็งลาร์เซนซี
Antarctic-Peninsula-Ice-Shelves.png|thumb|แผนที่แสดงหิ้งน้ำแข็งในทวีปแอนตาร์กติกา
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อภูเขาน้ำแข็งที่บันทึกตามขนาดพื้นที่
==อ้างอิง==
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
ภูเขาน้ำแข็งมหึมาแตกออกจากแอนตาร์กติกา
ภูเขาน้ำแข็ง
ภูมิศาสตร์แอนตาร์กติกา
เสนาธิการทหารมาซิโดเนียเหนือ

รายนามเสนาธิการทหารมาซิโดเนียเหนือ
ประเทศมาซิโดเนียเหนือ
กองทัพมาซิโดเนีย
รายชื่อภูเขาน้ำแข็งที่บันทึกตามขนาดพื้นที่

รายชื่อภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่บันทึกไว้ได้โดยเรียงตามขนาดพื้นที่
ใน ค.ศ. 1956 มีรายงานการพบภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ในแอนตาร์กติก โดยมีการระบุว่าภูเขาน้ำแข็งลูกนี้มีความยาวถึง 333 กม. ยาว 100 กม. แต่การบันทึกนี้ไม่ใช่การบันทึกที่มีภาพถ่ายดาวเทียมยืนยันทำให้ขนาดของภูเขาน้ำแข็งลูกนี้มีความน่าเชื่อถือน้อย
{|class="wikitable sortable"
!ชื่อ!!พื่นที่ (กม.²)!!ยาวที่สุด (กม.)!! กว้างที่สุด(กม.)!!ปีที่บันทึก!!รูปภาพ!!อ้างอิง
|-
|บี-15
|11,007
|295
|37
|2000
|
|
|-
|เอ-38
|6,900
|144
|48
|1998
|
|
|-
|บี-15เอ
|6,400
|
|
|2002
|
|
|-
|เอ-68
|5,800
|175
|50
|2017
|
|
|-
|ซี-19
|5,500
|200
|32
|2002
|
|
|-
|บี-9
|5,390
|154
|35
|1987
|
|
|-
|เอ-76
|4,320
|170
|25
|2021
|
|
|-
|ดี-28
|1,636
|62 approx
|30 approx
|2019
|
|
|-
|เอ-74
|1,270
|56
|33
|2021
|
|
|-
|บี-31
|660
|39
|22
|2013
|
|
|-
|ดี-16
|310
|28
|15
|2006
|
|
|-
|เกาะน้ำแข็งปีเตอร์แมน
|260
|
|
|2010
|
|
|-
|บี-44
|256
|
|
|2017
|
|
|-
|บี-17บี
|140
|
|
|1999
|
|
|}
==อ้างอิง==
*
รายชื่อตามขนาดพื้นที่
ฌูแซ็ป มาริอา บาร์ตูเม็ว

ฌูแซ็ป มาริอา บาร์ตูเม็ว ฟลูแรตา (Josep Maria Bartomeu Floreta; เกิดวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506) เป็นผู้ประกอบการชาวสเปน อดีตประธานสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา โดยเข้ารับตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2557 และลาออกเมื่อ พ.ศ. 2563
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Profile at FC Barcelona official website
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2506
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลจากบาร์เซโลนา
ประธานสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
กองทัพเดนมาร์ก

กองทัพแห่งราชอาณาจักรเดนมาร์ก (เดนมาร์ก : Hæren) เป็นหน่วยงานที่ควบคุมดูแลกองทัพบก,กองทัพเรือ และกองทัพอากาศของกองทัพแห่งราชอาณาจักรเดนมาร์ก ในช่วงสิบปีที่ผ่านมากองทัพเดนมาร์กได้รับการปรับเปลี่ยนโครงสร้างอุปกรณ์และวิธีการฝึกอบรมโดยยกเลิกบทบาทดั้งเดิมของการป้องกันการบุกรุก
== ประวัติ ==
== โครงสร้าง ==

โครงสร้างของกองทัพเดนมาร์กมีการเปลี่ยนแปลงในปี พ.ศ. 2558 โดยทิ้งกองทหารเดนมาร์กไว้โดยไม่มีกองพันหรือกองกำลังสนับสนุนภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรง ได้รับมอบหมายให้จัดหากองกำลังเพื่อนำไปใช้ในต่างประเทศ
== งบประมาณ ==
== บุคลากร ==
=== กำลังพลประจำการ ===
=== กำลังพลสำรอง ===
== เครื่องแบบ ==
== การศึกษา ==
== ยุทธภัณฑ์ ==
ไฟล์:Machine gun M60E6.JPG|M60 Machine gun M60E6 general-purpose machine gun
ไฟล์:Jydske Dragonregiment (8108898747).jpg|Leopard 2 A5 main battle tank
ไฟล์:Mowag Piranha V Danish.jpg|Mowag Piranha V armoured Fighting Vehicle
== ศาลทหาร ==
== ความสัมพันธ์ทางทหาร ==
===กองทัพบก===
พระเจ้าบรมวงศ์เธอพระองค์เจ้าจิรประวัติวรเดชทรงไปศึกษาวิชาการทางทหารที่เดนมาร์กเมื่อปี 2434 (ค.ศ.1892) และทรงฝึกหัดรับราชการทหารอยู่ในกรมปืนใหญ่สนามของเดนมาร์ก เมื่อทรงสำเร็จการศึกษาทรงนำความรู้วิชาการทางทหารจากเดนมาร์กมาพัฒนากองทัพบกของไทยให้มีความทันสมัย
===กองทัพเรือ===
นายทหารเรือชาวเดนมาร์ก คือ นาย อองเดร ดู เปลซี เดอ ริเชอลิเออ (Andreas du Plessis de Richelieu) ได้รับราชการในกองทัพเรือไทยระหว่างปี 2419-2445 (ค.ศ.1876-1902) และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระยาชลยุทธโยธิน
== เชิงอรรถ และ อ้างอิง ==
=== เชิงอัดถารด ===
=== อ้างอิง ===