pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ประเทศมอลโดวาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

ประเทศมอลโดวา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศมอลโดวาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 7 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา
== จำนวนผู้เข้าแข่งขัน==
== กรีฑา ==
Key
Note–Ranks given for track events are within the athlete's heat only
Q = Qualified for the next round
q = Qualified for the next round as a fastest loser or, in field events, by position without achieving the qualifying target
NR = National record
N/A = Round not applicable for the event
Bye = Athlete not required to compete in round
Track & road events
Field events
{|class=wikitable style="font-size:90%"
|-
!rowspan="2"|Athlete
!rowspan="2"|Event
!colspan="2"|Qualification
!colspan="2"|Final
|-style="font-size:95%"
!Distance
!Position
!Distance
!Position
|-align=center
|align=left|Serghei Marghiev
|align=left|Men's hammer throw
|
|
|
|
|-align=center
|align=left|Zalina Petrivskaya
|align=left|Women's hammer throw
|
|
|
|
|-align=center
|align=left|Dimitriana Surdu
|align=left|Women's shot put
|
|
|
|
|}
== ผลการแข่งขัน ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โตเกียว 2020 
โตเกียว 2020 (IOC)
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่น
ประเทศมอลโดวาในโอลิมปิก
ชาติในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
แอนิโมมิเตอร์

แอนิโมมิเตอร์ (anemometer) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้วัดความเร็วและทิศทางของลม ซึ่งมักใช้งานในสถานีตรวจวัดอากาศทั่วไป
คำว่า anemometer ในภาษาอังกฤษมาจากคำในภาษากรีกว่า anemos ซึ่งหมายถึง ลม
เครื่องมือวัด
อุปกรณ์เดินเรือ
เซียร์เกย์ คีรอฟ

เซียร์เกย์ มีโรโนวิช คีรอฟ (Серге́й Миро́нович Ки́ров) เป็นนักปฏิวัติชาวรัสเซียที่มีชื่อเสียงและนักการเมืองชาวโซเวียต เขาเป็นเพื่อนสนิทกับโจเซฟ สตาลิน และการตายของเขาใน ค.ศ. 1934 ถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างเพื่อเริ่มการกวาดล้างใหญ่
ในฐานะบอลเชวิคเก่า คีรอฟเข้าร่วมในกิจกรรมการปฏิวัติช่วงต้นต่อซาร์รัสเซียซึ่งทำให้เขาถูกจับกุมและถูกคุมขังหลายครั้ง เขาได้ขึ้นจากตำแหน่งในพรรคคอมมิวนิสต์เพื่อเป็นผู้นำองค์กรพรรคในเลนินกราดและเป็นสมาชิกของโปลิตบูโร
วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1934 คีรอฟถูกยิงและฆ่าโดยมือปืนที่สำนักงานของเขาในสถาบันสมอลนืย มีความเชื่ออย่างกว้างขวางว่าโจเซฟ สตาลินและเอ็นเควีดีอยู่เบื้องหลังการลอบสังหารคีรอฟ แต่หลักฐานนี้ยังขาดการอ้างอิง หลังจากการเสียชีวิตของคีรอฟ ได้ถูกใช้เป็นข้ออ้างสำหรับการเพิ่มการปราบปรามของสตาลินต่อการคัดค้านองค์ประกอบต่าง ๆ ของพรรคสูงสุดในการกวาดล้างใหญ่ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 ซึ่งเป็นช่วงที่บอลเชวิคเก่าถูกจับ ถูกขับออกจากพรรค และถูกประหาร ความสม่ำเสมอในการลอบสังหารคีรอฟเป็นข้อกล่าวหาร่วมกันซึ่งผู้ต้องหาสารภาพในการพิจารณาคดีแสดงของยุคนี้
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kirov Biography
Leon Trotsky: On the Kirov Assassination
"What Happened to Kirov's Statue in Baku?" Azerbaijan International, Vol. 9.2 (Summer 2001)
Business catalog of Kirov town
The son is not responsible for his father  or is he?
นักการเมืองโซเวียต
บุคคลที่ถูกลอบสังหาร
วิลเฮ็ล์ม เกรอเนอร์

พลโท คาร์ล เอดูอาร์ท วิลเฮ็ล์ม เกรอเนอร์ (Karl Eduard Wilhelm Groener) เป็นทหารและนักการเมืองชาวเยอรมัน เขาเป็นนายทหารฝ่ายแนวหลังที่ประสบความสำเร็จทั้งก่อนและในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เกรอเนอร์เติบโตทางราชการในสายงานรถไฟทหาร เขาทำงานเกี่ยวกับด้านนี้ยาวนานถึง 17 ปีตั้งแต่ค.ศ. 1899 จนได้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมรถไฟทหารในยศพลโท และมีส่วนสำคัญในการขยายโครงข่ายทางรถไฟและพัฒนาเส้นทางรถไฟในจักรวรรดิเยอรมัน การพัฒนาทางรถไฟทำให้เยอรมนีสามารถขนทหารนับล้านไปยังชายแดน ทำให้ได้รับเหรียญพัวร์เลอเมรีทในปีค.ศ. 1915
พลโทเกรอเนอร์เป็นมือร่างพระราชบัญญัติสร้างเสริมปิตุภูมิ ค.ศ. 1916 (Gesetz über den vaterländischen Hilfsdienst) เพื่อเกณฑ์ทหารจากจากชายวัยฉกรรจ์ จนตัวเขาตกเป็นเป้าโจมตีจากบรรดาเจ้าของโรงงานและสหภาพแรงงาน กลุ่มปฏิวัติได้ฉกฉวยคำพูดของเกรอเนอร์ที่ว่า "พวกแรงงานหยุดงานประท้วง ขณะที่ทหารแนวหน้ากำลังตาย" มาเป็นคำปลุกปั่นในหมู่แรงงาน และนั่นทำให้พลเอกเอริช ลูเดินดอร์ฟ เจ้าพนักงานใหญ่ผู้บัญชาการยุทธภัณฑ์ รู้สึกไม่พอใจมาก เมื่อได้โอกาสก็ส่งตัวเกรอเนอร์ไปเป็นผู้บัญชาการภาคสนามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1917 โดยได้เป็นผบ.กองพลที่ 33 (33. Division) ต่อมาเป็นผบ.กองหนุนที่ 25 (XXV. Reserve-Korps) และตามด้วยเป็นผบ.กองทัพน้อยที่ 1 (I. Armee-Korps) ในยูเครน
เยอรมนีกำลังแพ้สงคราม ลูเดินดอร์ฟถูกจักรพรรดิบีบให้ลาออกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1918 พลโทเกรอเนอร์ก็ถูกเรียกตัวมาแทนที่ลูเดินดอร์ฟที่ตำแหน่งเจ้าพนักงานใหญ่ผู้บัญชาการยุทธภัณฑ์ ซึ่งเป็นเบอร์สองรองจากจอมพลฮินเดินบวร์ค ขณะนั้นสถานการณ์ภายในประเทศเริ่มคุมไม่อยู่ การจลาจลเกิดขึ้นทั้งในหมู่ทหารและพลเรือนจนรัฐบาลเกรงว่าจะบานปลายเป็นการปฏิวัติ พลโทเกรอเนอร์เริ่มเตรียมการถอนกำลังทหารและปลดประจำการกองทัพทันที การปฏิวัติปะทุขึ้นทั่งประเทศในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 เกรอเนอร์พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาระบอบกษัตริย์และความสมานฉันท์ในกองทัพไว้ เขามองว่าอุปสรรคที่ขวางทางอยู่คือองค์จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 เขารู้สึกว่าจักรพรรดิควรจะปลงพระชนม์ตนเองอย่างองอาจเช่นทหารแนวหน้า
6 พฤศจิกายน 1918 เกรอเนอร์โกรธเมื่อทราบว่าพรรคสังคมประชาธิปไตยซึ่งครองเสียงมากสุดในไรชส์ทาค ถวายคำแนะนำให้จักรพรรดิทรงสละบัลลังก์ แต่สุดท้าย ในวันที่ 9 พฤศจิกายน เกรอเนอร์ทูลแนะนำจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ทรงสละบัลลังก์ เนื่องจากกองทัพไม่เหลือความไว้วางใจพระองค์อีกแล้ว เกรอเนอร์ยังคงต้องการจะพิทักษ์ระบอบกษัตริย์ไว้ แต่เป็นภายใต้เจ้าเหนือหัวคนใหม่ อย่างไรก็ตาม ในวันนั้นเอง นายกรัฐมนตรีจักรวรรดิออกประกาศว่าจักรพรรดิทรงสละราชสมบัติแล้ว นอกจากนี้ นักการเมืองพรรคสังคมประชาธิปไตยก็ยังป่าวประกาศว่าจักรวรรดิเยอรมันแปรสภาพสู่สาธารณรัฐแล้ว เกรอเนอร์จึงได้แต่ยอมรับสภาพโดยดี
ในคืนวันที่ 10 พฤศจิกายน พลโทเกรอเนอร์ติดต่อกับฟรีดริช เอเบิร์ท นายกรัฐมนตรีเฉพาะกาลคนใหม่ ทั้งสองแอบทำข้อตกลงกัน นายกรัฐมนตรีเอเบิร์ทยินยอมให้เกรอเนอร์ปราบปรามพวกบอลเชวิคหัวปฏิวัติและรักษาขนบธรรมเนียมในกองทัพเยอรมัน เกรอเนอร์ให้สัญญาว่ากองทัพจะสนับสนุนรัฐบาลใหม่ ข้อตกลงนี้ทำให้เกรอเนอร์ถูกเกลียดขี้หน้าโดยทหารยศสูงจำนวนมากที่ต้องการปกป้องระบอบกษัตริย์ เกรอเนอร์เป็นผู้บัญชาการกำลังทหารในการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 และสามารถปราบปรามการลุกฮือของประชาชนทั่วทั้งประเทศ
==อ้างอิง==
ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นทหาร)
บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
คิม จ็อง-ฮย็อน

คิม จ็อง-ฮย็อน (김정현|Kim Jung-hyun; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1990) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากบทบาทนำในละครโทรทัศน์ยอดนิยมเรื่อง สคูล 2017 (2017), เวลคัมทูไวกิกิ (2018) และ ไทม์ (2018) เขาได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติจากการแสดงในละครเรื่อง แครชแลนดิงออนยู (2019–20) และ รักวุ่นวาย นายมเหสีหลงยุค (2020–21) ที่ติดอันดับละครเกาหลีที่มีเรทสูงสุดในประวัติศาสตร์เคเบิลทีวี
== ผลงานการแสดง ==
===ภาพยนตร์===
===ละครโทรทัศน์===
==รางวัล==
== อ้างอิง ==
โปเก

โปเก (poke; ) คือยำปลาดิบหั่นลูกเต๋าที่เสิร์ฟเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยหรืออาหารจานหลัก และเป็นหนึ่งในอาหารพื้นเมืองฮาวายที่สำคัญ โปเกรูปแบบดั้งเดิมได้แก่รูปแบบที่ใส่ อากู (ปลาโอแถบ), อาฮี (ปลาทูน่าครีบเหลือง) หรือ เฮเอ (หมึกสาย) ในเวลาต่อมาจึงมีการใส่ปลาแซลมอนดิบหรือสัตว์น้ำเปลือกแข็งชนิดต่าง ๆ ผสมเครื่องปรุงรสทั่วไปของโปเก
== ประวัติ ==
โปเกรูปแบบดั้งเดิมของฮาวายมีส่วนผสมเป็นปลาที่ถูกขอดเกล็ด ควักไส้ และเลาะก้างออก เสิร์ฟพร้อมกับเครื่องปรุงรสดั้งเดิม เช่น เกลือสมุทร อินาโมนา (ผลโพธิสัตว์คั่วบด) ลิมู (สาหร่ายทะเล) เป็นต้น ตามข้อมูลของเรเชิล ลอดัน นักประวัติศาสตร์อาหาร โปเกรูปแบบที่ปรากฏในปัจจุบันได้รับความนิยมในคริสต์ทศวรรษ 1970 ในช่วงนั้นนิยมใช้เนื้อปลาดิบแล่ เสิร์ฟพร้อมเกลือฮาวาย ลิมู และอินาโมนา โปเกรูปแบบนี้ยังคงพบได้ทั่วไปในหมู่เกาะฮาวาย
ตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 2012 โปเกเริ่มเป็นที่นิยมขึ้นเรื่อย ๆ ในสหรัฐแผ่นดินใหญ่ ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 จนถึงกลาง ค.ศ. 2016 "จำนวนร้านอาหารฮาวายในโฟร์สแควร์ซึ่งรวมถึงร้านที่เสิร์ฟโปเก" เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจาก 342 ร้าน เป็น 700 ร้าน ร้านอาหารเหล่านี้ได้สร้างสรรค์โปเกทั้งในรูปแบบดั้งเดิมและรูปแบบใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์ ตัวอย่างส่วนผสมและเครื่องปรุงรสโปเกรูปแบบใหม่ได้แก่ อาโวคาโด มะม่วงสุก สับปะรด แคร์รอต มะเขือเทศ แตงกวา ฆาลาเปญโญดอง เห็ด ถั่วแระ ถั่วงอก เต้าหู้ คีนวา หอมเจียว ผักชี วากาเมะ ฟูริตาเกะ โทบิโกะ (ไข่ปลาบิน) มายองเนส ซอสพนซุ ซอสเทริยากิ และซอสศรีราชา โปเกในสหรัฐแผ่นดินใหญ่ต่างจากโปเกดั้งเดิมของฮาวายตรงที่ไม่มีการหมักเนื้อปลาเตรียมไว้ก่อน แต่จะนำมาเคล้ากับเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ต่อเมื่อมีลูกค้าสั่ง
== อ้างอิง ==
อาหารจากอาหารทะเล
อาหารจากปลาดิบ
อาหารเรียกน้ำย่อย
อาหารประจำชาติ
อาหารฮาวาย
อาหารพอลินีเชีย
การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือ

การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือ (naval gunfire support; อักษรย่อ: NGFS) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม การระดมยิงฝั่ง (shore bombardment) เป็นการใช้งานของปืนใหญ่เรือเพื่อให้การยิงสนับสนุนการโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบก และกองทหารอื่น ๆ ที่ปฏิบัติการภายในระยะของพวกเขา การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือเป็นหนึ่งในหลายสาขาวิชาที่ล้อมรอบด้วยคำว่าการยิงด้วยปืนเเรือ การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือสมัยใหม่เป็นหนึ่งในสามองค์ประกอบหลักของการสนับสนุนปฏิบัติการจู่โจมการสงครามสะเทินน้ำสะเทินบก พร้อมด้วยอากาศยาน และขีปนาวุธโจมตีภาคพื้นดินที่ปล่อยจากเรือ ส่วนในอดีต มีการใช้ปืนทางเรือปะทะกับการป้องกันชายฝั่งตั้งแต่การสงครามทางเรือในสมัยกลาง
== ยุทธวิธี ==
การยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือแบ่งออกเป็นสองประเภท ได้แก่ การยิงตรง ที่เรือมีแนวสายตากับเป้าหมาย (ไม่ว่าจะเป็นทางสายตาหรือผ่านการใช้เรดาร์) และการยิงแฝง ซึ่งเพื่อความแม่นยำ ต้องใช้ผู้สังเกตการณ์ปืนใหญ่เพื่อปรับการยิง
เมื่ออยู่ในแนวปืน เรือมีความเสี่ยงสูงที่จะถูกโจมตีจากอากาศยาน โดยเฉพาะจากทางบกและการบินต่ำเพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจจับด้วยเรดาร์ หรือจากเรือดำน้ำเนื่องจากเส้นทางที่แน่นอนและคาดการณ์ได้ (ซึ่งไม่หลบหนี)
== ประวัติ ==
=== ประวัติตอนต้น ===
การใช้ประโยชน์จากการบอมบาร์ดชายฝั่งเป็นช่วงต้นของการล้อมกาแลในปี ค.ศ. 1890 เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ได้กรีฑาพลเรือบรรทุกปืนบอมบาร์ดและปืนใหญ่อื่น ๆ
เรือแบบแรกที่ออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์ในการบอมบาร์ดชายฝั่งคือเรือปืนครก ซึ่งนำมาใช้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 เรือเหล่านี้เป็นเรือลำเล็กที่มีอาวุธหลักคือปืนครกขนาดใหญ่หนึ่งหรือสองกระบอกที่ยิงกระสุนระเบิดได้ในมุมสูง โดยทั่วไปแล้วพวกมันเป็นเรือใบที่ไม่ดีพอ ซึ่งมีการใช้งานจำกัดนอกบทบาทพิเศษของพวกมัน อย่างไรก็ตาม เรือลำเล็กที่มีปืนครกขนาดใหญ่พบการใช้กระทั่งเมื่อสงครามกลางเมืองอเมริกา เมื่อนาวีสหภาพใช้พวกมันในการโจมตีป้อมปราการชายฝั่งหลายครั้ง
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เรือชั้นพิเศษอื่นที่รู้จักกันในชื่อเรือบรรทุกปืนได้ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อการบอมบาร์ดชายฝั่ง การใช้งานครั้งแรกของพวกมัน คือการใช้โดยฝรั่งเศสและสเปนในช่วงการล้อมยิบรอลตาร์ครั้งยิ่งใหญ่ (ค.ศ. 1779–1782) ส่วนในช่วงสงครามนโปเลียน กองทัพเรือสหราชอาณาจักรได้นำเรือชั้นมัสคีโท และชั้นเฟิร์มหลายลำออกมาใช้ เรือพวกนี้บรรทุกทั้งปืนยาวทางเรือหรือไม่ก็ปืนคาร์โรเนด นอกจากนั้น เรือบรรทุกปืนยังใช้โดยทั้งฝรั่งเศสและอังกฤษในช่วงสงครามไครเมีย รวมถึงทั้งสองฝ่ายระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา
== อ้างอิง ==
U.S Marine Corps: An Annotated Bibliography of Naval Gunfire Support
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปืนใหญ่เรือ
แดรี่ควีน

แดรี่ควีน(Dairy Queen, DQ) เป็นเครื่องหมายผูกทางการค้าข้ามชาติอเมริกันที่ขายไอศครีมแบบซอฟต์ครีม และร้านอาหารฟาสต์ฟูดที่เป็นเจ้าของโดย International Dairy Queen, Inc., บริษัทสาขาของเบิร์กเชียร์แฮทาเวย์ International Dairy Queen, Inc., ยังเป็นเจ้าของร้าน Orange Julius และ Karmelkorn
ร้านอาหารแดรี่ควีนแห่งแรกตั้งอยู่ที่โจเลียต รัฐอิลลินอย ดำเนินการโดย Sherb Noble และเปิดสำหรับธุรกิจ เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ได้ให้บริการขายผลิตภัณฑ์แช่แข็งหลากหลายชนิด เช่น ไอศครีมนุ่มๆ
สำนักงานของบริษัทตั้งอยู่มรเขตชานเมืองมินนีแอโพลิส เมือง Edina รัฐมินนิโซตา
== อ้างอิง ==
อาหารจานด่วน
ธุรกิจอาหาร
อาหารจานด่วนแฟรนไชส์
ภัตตาคารในประเทศไทย
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2483
ตราสินค้าอเมริกัน
เบิร์กเชียร์แฮทาเวย์
ดัชเชสอัลท์บวร์คแห่งอ็อลเดินบวร์ค

ดัชเชสอัลท์บวร์คแห่งอ็อลเดินบวร์ค หรือ เจ้าหญิงอัลท์บวร์ค เจ้าหญิงรัชทายาทวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ (Duchess Altburg of Oldenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2446 เป็นพระธิดาใน เฟรเดอริก ออกัสตุสที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์ค และ ดัชเชสเอลิซาเบธ อเล็กซานดรีนแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน
==เสกสมรส ==
ดัชเชสอัลท์บวร์คแห่งอ็อลเดินบวร์ค ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายโจเซียส เจ้าชายรัชทายาทวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2465 รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงอัลท์บวร์ค เจ้าหญิงรัชทายาทวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ พระชายา มีพระบุตรดังนี้
มาร์เกรเธอ เคาน์เตสแห่งเอเบิร์ก-เอเบิร์ก
อเล็กซานดรา เจ้าหญิงโบโทแห่งเบ็นแฮมและเชรินฟรุต
เจ้าหญิงอิงกริด
เจ้าชายวิทเทอคินท์ เจ้าชายแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์
เจ้าหญิงกูดาแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์
ดัชเชสอัลท์บวร์คแห่งอ็อลเดินบวร์ค สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2544 สิริพระชันษา 96 ปี
== อ้างอิง ==
"Shot Hit Grand Duke's Car", The New York Times, Berlin, 20 June 1914
"Germans Dethrone Three More Rulers", The New York Times, Copenhagen, 12 November 1918
ราชวงศ์อ็อลเดินบวร์ค
เจ้าหญิงวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์
ราชวงศ์ฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ
ราชวงศ์เยอรมัน
ราชวงศ์วัลเด็คและเพือร์ม็อนท์
ฮันส์ ฟ็อน เซคท์

พลเอกอาวุโส โยฮันเนิส ฟรีดริช เลโอพอลด์ ฟ็อน เซคท์ (Johannes Friedrich Leopold von Seeckt) หรือนิยมเรียก ฮันส์ ฟ็อน เซคท์ เป็นนายทหารชาวเยอรมันและเป็นเสนาธิการของจอมพลเอากุสท์ ฟ็อน มัคเค็นเซิน ถือเป็นบุคคลที่มีส่วนสำคัญในการวางแผนจนมัคเค็นเซินได้รับชัยชนะในต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เมื่อเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เซคท์รู้สึกเดือดดาลมากต่อข้อบังคับในสนธิสัญญาแวร์ซาย ซึ่งห้ามเยอรมนีมีทหารบกเกินหนึ่งแสนนาย ห้ามมีอาวุธทันสมัย ห้ามมียานเกราะ ฯลฯ เขายังคัดค้านการที่เยอรมนีจะเข้าเป็นสมาชิกสันนิบาตชาติ ถึงแม้ว่าเซคท์จะไม่อยากให้สงครามอีก แต่เขาก็เชื่อว่าภาวะเช่นนี้ย่อมก่อให้เกิดสงครามอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ และทหารเยอรมันจำเป็นต้องมีความพร้อมสรรพเพื่อสู้ศึกครั้งต่อไป ไม่งั้นเยอรมนีก็ต้องอยู่รอดบนความเมตตาของเพื่อนบ้านเท่านั้น บันทึกของเซคท์ระบุว่า "การศึกษาประวัติศาสตร์มามันขัดขวางไม่ให้ฉันมองเห็นความคิดเรื่องสันติภาพถาวรเป็นอะไรอื่นไปได้นอกจากความฝัน"
นายพลเซคท์ดำรงตำแหน่งเสนาธิการไรชส์แวร์ระหว่างปี 1919 ถึง 1920 และเป็นอธิบดีกรมทหารบก (Chef der Heeresleitung) ตั้งแต่ปี 1920 ในช่วงที่เขานำกองทัพบกนี้เอง เซคท์ต้องทำทุกวิถีทางไม่ให้กองทัพอ่อนแอลง เขาจึงปฏิรูปกองทัพบก คอยปลูกฝังคติทหาร ฝึกฝน วางกลยุทธ์ และจัดระเบียบบริหารกองทัพ เขาได้รับยศพลเอกอาวุโสในวันแรกของปี 1926 และในเดือนตุลาคมปีเดียวกันก็ถูกรัฐบาลบีบบังคับให้ลาออก ยามที่เขาลาออกไรชส์แวร์ก็อยู่ในระดับพร้อมรบ ทฤษฎีและวีธีรบอันชาญฉลาดที่เขาสร้างไว้เป็นต้นทุน ถูกกองทัพเยอรมันนำไปปฏิบัติในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง

นายพลเซคท์ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาไรชส์ทาคระหว่างปี 1930 ถึง 1932 จากนั้นในปี 1933 เขาเดินทางไปยังประเทศจีนเพื่อเป็นผู้บัญชาการทหารเยอรมันประจำจีน ขณะนั้นความสัมพันธ์จีน-เยอรมันอยู่ในภาวะย่ำแย่ จากการที่ทหารเยอรมันมีชอบวางก้ามต่อคนจีน จีนคิดจะไล่เยอรมันออกไปและนำฝรั่งเศสเข้ามาแทน นายพลเซคท์สั่งทหารเยอรมันให้ประพฤติต่อชาวจีนด้วยความเคารพและเริ่มแสดงความอ่อนน้อมต่อจีน ด้วยเหตุนี้ นายพลเซคท์จึงรักษาจุดยืนของเยอรมันในแผ่นดินจีนไว้ได้ เซคท์ได้เป็นที่ปรึกษาทางทหารให้แก่เจียง ไคเชก ในสงครามต่อต้านจีนคอมมิวนิสต์ เขาได้รับผิดชอบในการประดิษฐ์แผนค่ายวงล้อม ซึ่งทำให้ได้รับชัยชนะเหนือกองทัพจีนคอมมิวนิสต์ และบีบให้เหมา เจ๋อตง ต้องถอยร่นกว่า 9,000 กิโลเมตรที่เรียกว่า "ฉางเจิง"
==อ้างอิง==
ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นทหาร)
พลเอกอาวุโสชาวเยอรมัน
บุคคลจากรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
อาหุรามัสดา

redirectพระอหุระมาซดะ
Ahura Mazda

redirectพระอหุระมาซดะ
พระเจ้าดาไรอัสที่ 1

redirectดาไรอัสมหาราช
ชิเลเดอาร์โบล

ชิเลเดอาร์โบล (chile de árbol; ) เป็นพริกขนาดเล็กและมีความเผ็ดพันธุ์หนึ่งจากเม็กซิโก ผลพริกพันธุ์นี้มีความยาวประมาณ 5–7.5 เซนติเมตร (2.0–3.0 นิ้ว) มีเส้นผ่านศูนย์กลางยาว 0.65–1 เซนติเมตร (0.26–0.39 นิ้ว) และมีดัชนีความเผ็ดร้อนอยู่ระหว่าง 15,000–30,000 ตามมาตราสกอวิลล์ ผลพริกจะมีสีเขียวในช่วงแรกและจะเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเมื่อสุกแก่ เราสามารถพบชิเลเดอาร์โบลได้ทั้งแบบสด แบบแห้ง หรือแบบผง พริกแบบแห้งมักถูกนำมาใช้ตกแต่งพวงมาลาเพราะพริกจะไม่สูญเสียสีแดงหลังจากถูกขจัดน้ำออกไป
ในการปรุงอาหารอาจใช้พริกชี้ฟ้า (30,000–50,000 ตามมาตราสกอวิลล์) หรือพริกปิกิน (30,000–60,000 ตามมาตราสกอวิลล์) แทนชิเลเดอาร์โบล
== อ้างอิง ==
พริก
พริกปาโดรง

พริกปาโดรง (pemento de Padrón) เป็นพันธุ์ปลูกพันธุ์หนึ่งของพริกชนิด Capsicum annuum จากเขตเทศบาลปาโดรงในจังหวัดอาโกรุญญา แคว้นกาลิเซีย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน
พริกปาโดรงเป็นพริกขนาดเล็ก ยาวประมาณ 5 เซนติเมตร (2 นิ้ว) มีสีต่างกันตั้งแต่สีเขียวสดไปจนถึงสีเขียวอมเหลืองและบางครั้งสีแดง ลักษณะเด่นของพริกพันธุ์นี้คือ แม้ว่าโดยทั่วไปจะมีรสไม่เผ็ดนัก แต่ก็มีส่วนน้อย (ร้อยละ 10–25) ที่มีรสเผ็ดเป็นพิเศษ โดยจะมีรสเผ็ดมากหรือน้อยนั้นขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำและแสงแดดที่ต้นพริกได้รับในระหว่างเจริญเติบโต (นอกเหนือจากอุณหภูมิ) กล่าวกันว่า การรดน้ำบริเวณดินที่ปลูกพริกเพียงอย่างเดียวนั้นมีแนวโน้มที่จะทำให้พริกมีรสเผ็ดน้อย ในขณะที่การรดน้ำทั้งต้น (รวมใบและกิ่งก้าน) จะทำให้พริกมีรสเผ็ดยิ่งขึ้น
โดยทั่วไปนิยมนำพริกปาโดรงมาทอดในน้ำมันมะกอกจนกระทั่งผิวพริกเริ่มพองและพริกยุบตัวลง จากนั้นนำไปเสิร์ฟขณะร้อนกับน้ำมันทอดและเกลือหยาบ บางครั้งแบ่งเสิร์ฟบนขนมปังชิ้นเล็ก ๆ เป็นตาปา
== อ้างอิง ==
ซอ จี-ฮเย

ซอ จี-ฮเย (서지혜) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้  เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้
== ผลงานการแสดง ==
===ละครโทรทัศน์===
===ภาพยนต์===
== อ้างอิง ==
นักแสดงเกาหลีใต้
โมโฆ

โมโฆ (mojo) เป็นชื่อหรือชื่อย่อของซอสหลายประเภทที่มีระดับความเผ็ดแตกต่างกัน ส่วนประกอบหลักได้แก่ น้ำมันมะกอก พริกพันธุ์ท้องถิ่น (เรียกว่า ปิมิเอนตา ในกานาเรียส) กระเทียม ปาปริกา (เรียกว่า ปิเมนตอน ในสเปน) ยี่หร่าหรือผักชี และเครื่องเทศอื่น ๆ
โมโฆมีต้นกำเนิดจากกานาเรียสที่ซึ่งซอสชนิดนี้มีสองแบบหลักคือ โมโฆสีแดง (โมโฆโรโฆ หรือ โมโฆปิกอน) มีส่วนผสมจากพริกหวานสีแดงและปาปริกา และโมโฆสีเขียว (โมโฆเบร์เด) มีส่วนผสมจากพริกหวานสีเขียวและผักชี ประเทศอื่น ๆ มีสูตรซอสคล้ายกับโมโฆซึ่งอาจใช้ส่วนผสมที่เป็นกรด เช่น น้ำส้มสายชู มะนาว ส้ม หรือน้ำมะนาว
อาหารสเปน
ซอส
รูแม็สกู

รูแม็สกู (romesco) เป็นซอสมะเขือเทศแบบหนึ่ง มีต้นกำเนิดจากภูมิภาคกัมดาตาราโกนาในแคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน ชาวประมงในพื้นที่ทำซอสนี้เพื่อใช้กินกับอาหารประเภทปลา ตามแบบฉบับแล้ว ซอสนี้ได้จากการนำมะเขือเทศพร้อมกระเทียมไปอบหรือย่าง จากนั้นปั่นผสมกับอัลมอนด์คั่ว เฮเซลนัตหรือเมล็ดสนคั่ว น้ำมันมะกอกหรือน้ำมันดอกทานตะวัน พริกญอราตากแห้ง เกลือ และพริกไทยดำป่น อาจเติมแป้งหรือขนมปังแห้งป่นเพื่อให้ซอสข้นขึ้นหรือเพิ่มผิวสัมผัส
ส่วนผสมทั่วไปอื่น ๆ ได้แก่ น้ำส้มสายชูจากไวน์เชร์รี (เฆเรซ) น้ำส้มสายชูจากไวน์แดง และหัวหอม อาจเพิ่มใบยี่หร่าฝรั่งหรือใบสะระแหน่โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเสิร์ฟพร้อมกับปลาหรือหอยทาก รูแม็สกูมักจะเสิร์ฟพร้อมอาหารทะเล แต่ก็สามารถเสิร์ฟพร้อมกับอาหารประเภทอื่น ๆ ได้หลากหลายรวมถึงสัตว์ปีก เนื้อแดงบางชนิด (เช่น เนื้อแกะ) และผัก
== อ้างอิง ==
อาหารกาตาลา
ซอส
อัสกาชาดา

อัสกาชาดา (esqueixada) เป็นอาหารกาตาลาดั้งเดิมอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นยำที่ใส่เนื้อปลาค็อดหมักเกลือ มะเขือเทศ หัวหอม น้ำมันมะกอก น้ำส้มสายชู เกลือ และบางครั้งตกแต่งจานด้วยมะกอกออลิฟหรือไข่ต้ม ในขณะที่สูตรเฉพาะมีส่วนผสมแตกต่างกันไป บางสูตรใส่พริกหวานสีแดงหรือสีเขียวด้วย อัสกาชาดาเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในสภาพอากาศอบอุ่นและบางครั้งก็ถือว่าเป็นอาหารหน้าร้อน
บางครั้งมีผู้เรียกอัสกาชาดาว่า "เซบิเชกาตาลา" เพราะทำจากปลาดิบแช่ในน้ำยำเช่นกัน (แต่อัสกาชาดาใช้เนื้อปลาค็อดหมักเกลือและตากแห้ง) ชื่ออาหารมาจากคำกริยาภาษากาตาลาว่า esqueixar แปลว่า "ฉีก" ทั้งนี้ เนื้อปลาในอาหารชนิดนี้จะถูกฉีกด้วยนิ้วมือเสมอและจะไม่ถูกหั่นหรือสับด้วยมีด เพื่อให้ได้รสสัมผัสที่ถูกต้อง
== อ้างอิง ==
อาหารจากปลาดิบ
อาหารกาตาลา
ไกปีรีญา

ไกปีรีญา (caipirinha) เป็นเครื่องดื่มค็อกเทลประจำชาติบราซิล ทำจากกาชาซา (เหล้าหมักจากอ้อย) น้ำตาลทราย และมะนาว กาชาซา (หรือที่รู้จักกันในชื่อ กานีญา และชื่อดั้งเดิมอื่น ๆ) เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กลั่นที่พบมากที่สุดในบราซิล แม้ว่ารัมและกาชาซาจะมาจากผลิตภัณฑ์ที่ได้จากอ้อยเหมือนกัน แต่แอลกอฮอล์ในกาชาซามาจากการหมักน้ำอ้อยสดแล้วนำไปกลั่น ในขณะที่รัมมักผลิตจากผลพลอยได้จากการผลิตน้ำตาลทราย เช่น กากน้ำตาล
การเตรียมไกปีรีญาทำได้โดยบดและคนผสมมะนาวหั่นเข้ากับน้ำตาลทราย จากนั้นจึงเติมกาชาซาลงไป เครื่องดื่มชนิดนี้อาจเตรียมในแก้วขนาดใหญ่ใบเดียวเพื่อแบ่งกันดื่ม หรือเตรียมในเหยือกขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อเสิร์ฟแยกแก้วก็ได้
== อ้างอิง ==
ค็อกเทล
เครื่องดื่มเย็น
กูบาลิเบร

กูบาลิเบร (cubalibre, cuba libre; ) เป็นเครื่องดื่มไฮบอลที่ประกอบด้วยโคล่า รัม น้ำแข็ง และน้ำมะนาว (ในหลายสูตร) ตามธรรมเนียมเดิมนั้น ส่วนผสมที่เป็นโคล่าจะใช้โคคา-โคล่า ("โค้ก") และส่วนผสมที่เป็นแอลกอฮอล์จะใช้รัมขาว เช่น บาคาร์ดี อย่างไรก็ตาม ในการเตรียมเครื่องดื่มชนิดนี้อาจใช้รัมและโคล่าได้หลายประเภทและยี่ห้อ และอาจเติมน้ำมะนาวหรือไม่ก็ได้ เนื่องจากมีสูตรที่เรียบง่ายและมีส่วนผสมราคาไม่แพงและหาได้ทั่วไป กูบาลิเบรจึงเป็นหนึ่งในเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก
กูบาลิเบรได้รับการคิดขึ้นในคิวบาในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 ต้นกำเนิดที่แน่นอนไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่เริ่มได้รับความนิยมหลังจาก ค.ศ. 1900 ไม่นาน ขณะนั้นมีการนำโคคา-โคล่าบรรจุขวดจากสหรัฐเข้าสู่คิวบาเป็นครั้งแรก ต้นกำเนิดของเครื่องดื่มมีความเกี่ยวข้องกับการปรากฏของสหรัฐในคิวบาหลังสงครามสเปน-สหรัฐใน ค.ศ. 1898 โดยชื่อเครื่องดื่มคือ กูบาลิเบร เป็นคำขวัญของขบวนการเรียกร้องเอกราชคิวบา บางครั้งมีผู้กล่าวว่ากูบาลิเบรได้รับการคิดขึ้นในช่วงสงครามสเปน-สหรัฐ อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนการจัดจำหน่ายโคคา-โคล่าไปยังคิวบาใน ค.ศ. 1900 เครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า "กูบาลิเบร" เป็นที่รู้จักกันแล้วแน่นอนใน ค.ศ. 1898 แต่มีส่วนผสมเป็นน้ำเปล่าและน้ำตาลทรายแดง
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ค็อกเทล
เครื่องดื่มเย็น
โมฮิโต

โมฮิโต (mojito) เป็นเครื่องดื่มไฮบอลแบบดั้งเดิมของคิวบา ประกอบด้วยส่วนผสมหลักห้าอย่าง ได้แก่ รัมขาว น้ำตาลทราย (ตามธรรมเนียมเดิมใช้น้ำอ้อย) น้ำมะนาว โซดา และใบพืชสกุลสะระแหน่หรือมินต์ การผสมผสานกันระหว่างความหวาน ความเปรี้ยว และกลิ่นสมุนไพรจากสะระแหน่มีวัตถุประสงค์เพื่อเสริมรสชาติของรัม และทำให้โมฮิโตเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมชนิดหนึ่งในฤดูร้อน
ในการเตรียมโมฮิโตรูปแบบหนึ่งจะเทน้ำมะนาวลงไปในแก้วที่ใส่น้ำตาลทราย (หรือน้ำเชื่อมธรรมดา) และใบสะระแหน่ไว้แล้ว จากนั้นใช้ไม้คนเครื่องดื่มคนและบดส่วนผสมเบา ๆ ทั้งนี้ ควรขยี้ใบสะระแหน่ให้พอช้ำเพื่อให้คายน้ำมันหอมระเหยและต้องไม่ขยี้จนแหลกละเอียด จากนั้นจึงเทรัมลงไปและคนให้เข้ากันเพื่อให้น้ำตาลละลาย อาจนำใบสะระแหน่ขึ้นจากก้นแก้วเพื่อการนำเสนอที่ดี สุดท้ายราดน้ำแข็งและโซดา ตกแต่งแก้วด้วยใบสะระแหน่และมะนาวฝานบาง ๆ
โมฮิโตเป็นหนึ่งในไฮบอลจากรัมที่โด่งดังที่สุด นอกจากนี้ยังมีหลายรูปแบบ
== อ้างอิง ==
ค็อกเทล
เครื่องดื่มเย็น
ปิญญาโกลาดา

ปิญญาโกลาดา (piña colada; ) เป็นเครื่องดื่มค็อกเทลรสหวานชนิดหนึ่งจากปวยร์โตรีโก ได้จากการนำรัมขาว ครีมมะพร้าวหรือกะทิ และน้ำสับปะรดไปปั่นหรือเขย่ากับน้ำแข็ง อาจตกแต่งแก้วด้วยสับปะรดฝาน เชอร์รีแมราชีโน หรือทั้งสองอย่าง
ใน ค.ศ. 1978 ปวยร์โตรีโกประกาศให้ปิญญาโกลาดาเป็นเครื่องดื่มประจำดินแดนอย่างเป็นทางการ
== อ้างอิง ==
ค็อกเทล
เครื่องดื่มเย็น
กุลวลี นพอมรบดี

นางสาวกุลวลี นพอมรบดี (ชื่อเล่น : แคมป์) (เกิด 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี 2 สมัย
== ประวัติ ==
กุลวลี นพอมรบดี เกิดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 ที่ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรสาวของนายมานิต นพอมรบดี และนางกอบกุล นพอมรบดี กุลวลี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี Bachelor of Business (Accounting) จาก Swinburne University of Technology ประเทศออสเตรเลีย สถานภาพโสด
== งานการเมือง ==
กุลวลี เข้าสู่วงการการเมือง ด้วยการดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดราชบุรี 2 สมัย รวมไปถึงเคยทำหน้าที่เป็นเลขานุการส่วนตัวของ นายมานิต ผู้เป็นบิดา ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
กุลวลี นพอมรบดี ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 จังหวัดราชบุรี สังกัด พรรคพลังประชารัฐ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จังหวัดราชบุรี สังกัด พรรครวมไทยสร้างชาติ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอเมืองราชบุรี
นักธุรกิจชาวไทย
นักการเมืองสตรีชาวไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี
พรรคพลังประชารัฐ
พรรครวมไทยสร้างชาติ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
วิหารไฟ

วิหารไฟ (Fire temple) เป็นศาสนสถานในศาสนาโซโรอัสเตอร์ หรือชื่ออื่น ๆ เช่น ออแทชแคเดฮ์ (آتشکده), ออแทชกอฮ์ (آتشگاه), แดเรเมฮร์ (در مهر) หรือ อคียรี (agiyari ในภาษาคุชราต) ในศาสนาโซโรอัสเตอร์นั้นมองไฟ (อตาร์, atar). กับน้ำสะอาด (อบัน, aban) เป็นส่วนประกอบของความบริสุทธิ์ในพิธีกรรม “เถ้าถ่าน (ที่ขาวและสะอาดจากไฟ) สำหรับพิธีการชำระล้างให้บริสุทธิ์นั้น (เป็น) พื้นฐานของชีวิตพิธีกรรม” ([Clean, white] "ash for the purification ceremonies [is] regarded as the basis of ritual life")
 มีวิหารไฟ 167 แห่งทั่วโลก จำนวนมากที่สุดอยู่ที่เมืองมุมไบจำนวน 45 แห่ง และอีก 105 แห่งในประเทศอินเดียส่วนอื่น ๆ นอกมุมไบ ส่วนอีก 17 แห่งนั้นมีกระจายไปทั่วโลก ในศาสนาโซโรอัสเตอร์แบบอินเดียมีความเชื่อว่าห้ามสตรีเข้าไปภายในวิหารไฟและหอคอยแห่งความเงียบงัน (Tower of Silence) หากสตรีนางนั้นแต่งงานกับบุคคลนอกศาสนาโซโรอัสเตอร์
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Zoroastrian Places of Worship
Photos of the remains of a fire temple
ศาสนาโซโรอัสเตอร์
 
ศาสนสถาน