pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ไข่มุกด์ ชูโต

ไข่มุกด์ ชูโต เป็นประติมากรหญิงคนสำคัญของประเทศไทย โดยได้รับการยกย่องให้เป็นประติมากรหญิงคนแรกของประเทศไทย เกิดเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2481 ที่โรงพยาบาลศิริราช เป็นบุตรีของ อำมาตย์เอก พระมัญชุวาที (โชติ ชูโต) และนางมัญชุวาที (แอ๋ว ชูโต) ข้าหลวงในสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง โดยอยู่อาศัยที่บ้านขมิ้น บนถนนอรุณอมรินทร์ แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร จนวาระสุดท้ายของชีวิต
ไข่มุกด์จบการศึกษาขั้นเตรียมอุดมศึกษาจากโรงเรียนราชินี และจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจากคณะจิตรกรรมและประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร (ปัจจุบันคือ คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร) เริ่มทำงานครั้งแรกให้กับองค์กร USOM และ Getesner ตามลำดับ ก่อนจะลาออกจากงานประจำมาทำงานอิสระ โดยรับทำงานศิลป์หลายชนิด เช่น ประติมากรรม การตกแต่งสวน การตกแต่งภายใน เขียนแบบ ฯลฯ จนเริ่มมีชื่อเสียงในวงการ
ต่อมา นายชูพาสน์ ชูโต ข้าราชการประจำสำนักพระราชวัง ผู้เป็นญาติได้ชักชวนให้เข้าถวายตัวปฏิบัติงานด้านประติมากรรมต่อสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ โดยได้สร้างผลงานชิ้นแรกถวายคือ รูปปั้นกินรีแม่ลูก จำนวน 2 ชุด ปัจจุบันติดตั้ง ณ สวนศิวาลัยในพระบรมมหาราชวัง และในบริเวณสวนของพระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศน์ นอกจากนี้ไข่มุกด์ยังถวายงานต่อสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เช่นกัน
เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2539 ไข่มุกด์เกิดอาการหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน หลังเดินทางกลับจากการตรวจดูงานหล่อพระพุทธรูปถวายต่อสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ที่โรงหล่อบนถนนพุทธมณฑล สาย 4 โดยได้รับการปฐมพยาบาลที่โรงพยาบาลธนบุรี ซึ่งแพทย์ลงความเห็นว่ากล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด และต่อมาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รับไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลศิริราช และได้เสียชีวิตลงด้วยอาการปอดบวมและระบบหายใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ด้วยวัย 59 ปี
== ผลงานสำคัญ ==
ผลงานที่เป็นที่จดจำของอาจารย์ไข่มุกด์ ชูโต เช่น
และยังมีผลงานแกะสลักที่ตกแต่งภายในอาคารของโรงแรมต่าง ๆ เช่น โรงแรมนารายณ์ และ โรงแรมดุสิตธานี
== อ้างอิง ==
 
ประติมากรชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนราชินี
บุคคลจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
บุคคลจากเขตบางกอกน้อย
สกุลชูโต
การโจมตีโรงแรมดุสิตดีทู ไนโรบี

การโจมตีโรงแรมดุสิตดีทู ไนโรบี (Nairobi Dusitd2 complex attack) เป็นการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่เริ่มเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2562 และยุติในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2562 ในพื้นที่เวสต์แลนด์ของไนโรบี ประเทศเคนยา
== ภูมิหลัง ==
กลุ่มสงครามอิสลามอัชชะบาบได้ต่อต้านการมีส่วนร่วมของเคนยาในสงครามกลางเมืองโซมาเลีย ซึ่งก่อนหน้านี้ กลุ่มผู้ก่อการร้ายได้โจมตีเมืองเวสต์แลนด์ในช่วงที่มีการโจมตีศูนย์การค้าเวสต์เกต พ.ศ. 2556 ที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 67 ราย
== สถานที่ ==
การโจมตีเกิดขึ้นที่ 14 ริเวอร์ไซด์ไดร์ฟ ในเวสต์แลนด์ ไนโรบี ประเทศเคนยา ที่แห่งนี้คือโรงแรมและอาคารสำนักงานหรูซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงแรมเครือดุสิตธานีและสำนักงานคณะกรรมการการจัดสรรรายได้
== อุบัติการณ์ ==
เหตุการณ์เริ่มต้นที่เวลา 14:30 น. ของวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2562 และได้ยุติในไม่กี่นาทีก่อนสิบโมงของวันรุ่งขึ้น รายงานเบื้องต้นคือมีการยิงปืนและการระเบิดสองครั้งที่โรงแรม ผู้โจมตีมีประมาณจำนวนระหว่างสี่ถึงหกคน ได้มาถึงโดยยานพาหนะสองคันและบังคับให้ยามเปิดประตู 14 ริเวอร์ไซด์ไดร์ฟโดยยิงใส่พวกเขา ครั้นแล้ว ตำรวจผู้เชี่ยวชาญจากหน่วยเจเนอรัลเซอร์วิสสำหรับต่อต้านการก่อการร้าย ก็ได้รับการส่งเข้ามาเพื่อต่อสู้กับกองกำลังติดอาวุธ รวมถึงสมาชิกคนหนึ่งของหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ ซึ่งอยู่ในประเทศเพื่อทำการฝึกอบรม ก็มีส่วนร่วมในการโต้ตอบเช่นกัน ระหว่างที่มีการไตร่ตรองเพื่อต่อต้านการโจมตีหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง มีการได้ยินเสียงยิงปืนและระเบิดอีกครั้งในเช้าตรู่ของวันที่ 16 มกราคม
ภายในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2562 ประธานาธิบดีเคนยา อูฮูรู เคนยัตตา กล่าวว่ามี 14 คนถูกฆ่าตาย รวมทั้งผู้ก่อการร้ายทั้งหมด ในขณะที่สภากาชาดเคนยาระบุจำนวนผู้เสียชีวิตคือ 24 คน
ส่วนอัชชะบาบได้อ้างภาระหน้าที่ในการโจมตี ในแถลงการณ์ที่เปิดตัวระหว่างการโจมตี ช่วงหลังของวันที่ 16 มกราคม มีรายงานว่าพลเรือน 21 คนถูกสังหารและผู้โจมตีห้าคนถูกกำจัด พวกเขาอ้างว่าการโจมตีดังกล่าวเป็น "การตอบสนองต่อการตัดสินใจของประธานาธิบดี ดอนัลด์ ทรัมป์ ที่ยอมรับว่าเยรูซาเลมเป็นเมืองหลวงของประเทศอิสราเอล"
== ดูเพิ่ม ==
เหตุโจมตีมหาวิทยาลัยการิสซา
== อ้างอิง ==
ประเทศเคนยาในปี พ.ศ. 2562
การโจมตีโรงแรม
ความสัมพันธ์เคนยา–ไทย
โอโตยะ ยามางูจิ

โอโตยะ ยามางูจิ (; 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1943 – 2 พฤศจิกายน ค.ศ.1960) เป็นชาวญี่ปุ่นคลั่งชาติที่ลงมือลอบสังหาร อิเนจิโระ อาซานูมะ หัวหน้าพรรคสังคมนิยมญี่ปุ่น โอโตยะเป็นสมาชิกของอุโยกุ ดันไต พรรคการเมืองฝ่ายขวาของญี่ปุ่น และสังหารอิเนจิโระด้วย โยโรย-โดชิ ในช่วงหาเสียงที่หอประชุมฮิเบยะ เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ.1960
==เสียชีวิต==
หลังจากเหตุการณ์ลอบสังหารไปไม่มากกว่าสามสัปดาห์ โอโตยะ ซึ่งอยู่ในเรือนจำได้ผสมยาสีฟันกับน้ำพร้อมกับเขียนบนผนังว่า "เจ็ดชีวิตในประเทศของผม ทรงพระเจริญแด่พระจักรพรรดิ!" และฆ่าตัวตายโดยการแขวนคอ คำว่า "เจ็ดชีวิตในประเทศของผม" เป็นคำพูดสุดท้ายของคุซุโนกิ มาซาชิเกะ ซามูไรในช่วงศตวรรษที่ 14
พรรคการเมืองฝ่ายขวาได้ยกย่องให้เขาเป็นผู้พลีชีพ; แล้วให้เสื้อฝังศพ, ชุดกิโมโน และเข็มขัดให้กับพ่อแม่ของเขาเพื่อใช้ในพิธีทางศาสนา อัฐิของเขาถูกบรรจุที่สุสานอาโอยามะ
===สิ่งตกทอด===

ภาพที่ถ่ายโดยยาซูชิ นากาโอะ ได้ทั้งรางวัลพูลิตเซอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1961 และรางวัลการประกวดภาพถ่ายสื่อมวลชนโลก สาขาภาพข่าวยอดเยี่ยมประจำปี เมื่อปี ค.ศ. 1960
เคนซาบูโร โอเอะ ผู้ได้รางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรมได้บอกว่า วรรณกรรมเรื่อง Seventeen และ The Death of a Political Youth ของเขาได้อิงมาจากโอโตยะ
ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 2010 พรรคการเมืองฝ่ายขวาได้ร่วมงานฉลองครบรอบ 50 ปีของการลอบสังหารที่สวนฮิบิยะ
==อ้างอิง==
บุคคลจากโตเกียว
ผู้ลอบสังหารชาวญี่ปุ่น
อาชญากรที่่ฆ่าตัวตาย
บุคคลที่ฆ่าตัวตายในเรือนจำ
นักการเมืองฝ่ายขวาสุด
โทโง (จังหวัดไอจิ)

โทโง  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอไอจิ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 18.03 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 43,778 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 2,428 คนต่อกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
โทโงตั้งอยู่บริเวณศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดไอจิ อยู่ทางทิศตะวันออกของนครนาโงยะ พื้นที่แห่งนี้ขึ้นชื่อว่ามีสนามกอล์ฟหลายแห่ง เช่น สนามวาโง (Wago Course) ของสโมสรกอล์ฟนาโงยะ ซึ่งใช้จัดการแข่งขันทัวร์นาเมนต์กอล์ฟ เดอะคราวส์ (The Crowns)
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดไอจิ
* นครนาโงยะ เขตมิโดริ
* นครนิชชิง
* นครคาริยะ
* นครโทโยอาเกะ
* นครมิโยชิ
== ประชากร ==
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโทโงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
== ประวัติศาสตร์ ==
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านโมโรวะและหมู่บ้านฮารูกิเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1889 ทั้งสองหมู่บ้านได้ควบรวมกันเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1906 เพื่อจัดตั้งเป็นหมู่บ้านโทโง และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1970

== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เมืองในจังหวัดไอจิ
วีที-4

รถถังหลัก VT-4 (VT-4主战坦克) หรืออีกชื่อคือ MBT3000 เป็นรถถังหลักยุคที่สามของจีน พัฒนาขึ้นโดยบริษัท Norinco เป็นรุ่นสำหรับส่งออกต่างประเทศ เป็นรถถังที่ต่อยอดมาจากรุ่น MBT2000 (VT-1) และถือเป็นรถถังรุ่นใหม่ที่สุดในตระกูล Type 90-II
==ผู้ใช้งาน==
 กองทัพบกไทย มีรถถัง VT-4 ประจำการจำนวน 28 คัน ซึ่งส่งมอบในเดือนตุลาคม 2560 และมีมูลค่าประมาณ 4600 ล้านบาท และยังรวมถึงการจัดซื้อยานพาหนะทางทหารอีก 153 คัน ในเดือนเมษายน 2560 กองทัพบกได้สั่งรถถัง VT-4 อีก 10 จาก China North Industries Corporation (NORINCO) มูลค่าประมาณ 1,800 ล้านบาทและได้รับเมื่อต้นปี 2562
 กองทัพบกไนจีเรีย
 กองทัพบกปากีสถาน
== การพัฒนา ==
โครงการ MBT-3000 (การกำหนดทางอุตสาหกรรม) เริ่มพัฒนาในปี 2009 โดยความร่วมมือของโรงงานแห่งแรกในมองโกเลีย และบริษัทอื่น ๆ ขึ้นอยู่กับ Type 90-II และติดตั้งแหล่งผลิตพลังงานที่ผลิตในท้องถิ่น แนวคิด MBT-3000 เปิดตัวครั้งแรกในงานอาวุธโลกที่ฝรั่งเศส ปี 2012 และได้แสดงในงาน 2014 Norinco Armor Day และ tenth China International Aviation & Aerospace Exhibitionas ในฐานะ VT-4
== การออกแบบ ==
The VT-4 ใช้เทคโนโลยีจาก Type 99 ซึ่งสอดรับกับต้นแบบรถถังของกองทัพปลดปล่อยประชาชน
=== อาวุธยุทธภัณฑ์ ===
The VT-4 มีปืนใหญ่ smoothbore ขนาดลำกล้อง 125 มม. สามารถยิงกระสุน APFSDS, HESH, HEAT และ HE และยังสามารถยิงขีปนาวุธนำวิถี นอกจากนี้ยังมีป้อมปืนแบบควบคุมจากภายใน ขนาด 12.7 มม. ระบบควบคุมการยิง, กล้องวัดระยะด้วยแสงเลเซอร์, การมองเห็นรอบทิศทาง และระบบกล้องถ่ายภาพความร้อนรุ่นที่ 3
=== ระบบป้องกัน ===
รถถังมีระบบป้องกันตัวเอง explosive reactive armor ป้อมปืนมีลักษณะทำมุมกับวิถีกระสุน และตัวรถมีเกราะด้านข้าง รถถังยังติดตั้งระบบ active protection systemdesignated GL5, ระบบยิงระเบิดป้องกันตัวเอง และอุปกรณ์เลเซอร์เตือนภัย และรถถังยังมีระบบการยืนยันตัวตนของการเป็นพันธมิตรหรือศัตรู, ป้องกันอาวุธชีวภาพ, ระบบป้องกันการระเบิด, ระบบดับเพลิง และเครื่องปรับอากาศ
=== คำสั่งและการควบคุม ===
รถถังยังถูกรวมเข้ากับระบบการสื่อสารแบบดิจิตอลสำหรับการสื่อสารของรถถังและการสื่อสารระหว่างผู้บังคับบัญชา
== รุ่นต่าง ๆ ==
MBT
Heavy Infantry Fighting Vehicle– เพิ่มเกราะเสริมที่ด้านหน้า, ปืนใหญ่หลักขนาดลำกล้อง 100 มม. ปืนกลรอง 30 มม. และปืนกลควบคุมระยะไกล
==อ้างอิง==
รถถัง
เกว๊ หง็อก หาย

เกว๊ หง็อก หาย (Quế Ngọc Hải; เกิด 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1993) นักฟุตบอลอาชีพในตำแหน่งกองหลังและกัปตันทีมให้กับซงลามเหงะอาน ในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ของเวียดนามและฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
เขาทำประตูแรกให้กับเวียดนามใน เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 ในนัดที่เสมอ 2-2 กับ ทีมชาติอินโดนีเซีย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กองหลังฟุตบอล
นักฟุตบอลชาวเวียดนาม
นักฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม
บุคคลจากจังหวัดเหงะอาน
ผู้เล่นในเอเชียนคัพ 2019
ฮันฮว็อก

ฮันฮว็อก (한확,1943-1999) เป็นขุนนางและนักการทูตระหว่างสมัย โชซ็อน ของ เกาหลี เขารับราชการเป็นรองมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ฮันฮว็อกส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักโดยบุตรสาวคนที่สองของเขา พระนางอินซู พระนางอภิเษกกับโอรสของ เจ้าชายซูยาง (พระราชโอรสของ พระเจ้าเซจงมหาราช) ปีเดียวกัน เจ้าชายซูยางกลายเป็น พระเจ้าเซโจ กษัตริย์ลำดับที่ 7 ของ ราชวงศ์โชซ็อน และโอรสของพระองค์กลายเป็น เจ้าชายรัชทายาทอึยกย็อง ตำแหน่ง พระนางอินซู ได้รับพระราชทานเมื่อหนึ่งในโอรสของพระนางอินซูและเจ้าชายรัชทายาทอึยกย็องกลายเป็น พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน
== อ้างอิง ==
ขุนนางเกาหลี
ชาวโชซ็อน
ขุนนางในสมัยราชวงศ์โชซ็อน
เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ (แพ บุนนาค)

เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ นามเดิม แพ เป็นขุนนางตระกูลบุนนาค เคยดำรงตำแหน่งจางวางกรมพระคลังสินค้าและองคมนตรีในรัชกาลที่ 5
== ประวัติ ==
เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ มีนามเดิมว่าแพ เป็นบุตรของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค) กับหม่อมหงิม พงษาวดารราชินิกุลบางช้างระบุว่าท่านเกิดในปีเถาะ จ.ศ. 1181 (ตรงกับ พ.ศ. 2362) เริ่มรับราชการเป็นมหาดเล็กในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีบรรดาศักดิ์เป็นนายศัลวิไชย หุ้มแพร แล้วเลื่อนเป็นจมื่นสมุหพิมาน ปลัดกรมพระตำรวจสนมทหาร
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เลื่อนเป็นพระพรหมบริรักษ์ เจ้ากรมพระตำรวจสนมทหาร แล้วเลื่อนเป็นพระยาศรีพิพัฒน์ จางวางกรมพระคลังสินค้า ถึงปี พ.ศ. 2400 ได้โปรดให้ท่านเป็นราชทูตอัญเชิญพระราชสาส์นไปเจริญทางพระราชไมตรีกับจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ณ กรุงฝรั่งเศส ออกเดินทางเมื่อวันพฤหัสบดี 10 ค่ำ เดือน 5 จ.ศ. 1223 (ตรงกับวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2404)
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกาและองคมนตรี และได้รับสถาปนาเป็นเจ้าพระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษาธิบดี วรมนตรีมหามาตยานุนายก รัชชดิลกสุริยวงศ์ ดำรงศักดิบรมมหาพิไชยญาติ ราชกิจปฏิการาภิธยาศรัย ตรัยศรีรัตนธาดา อภัยพิริยบรากรมพาหุ ดำรงศักดินา 10,000
เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์ ป่วยเป็นไข้มาตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน แพทย์จัดยารักษาแล้วอาการไม่ทุเลา ต่อมาจึงหมดสติและถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันเสาร์ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 5 เวลา 5 ทุ่มเศษ ตรงกับวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2429 สิริอายุได้ 67 ปี แต่บางแห่งว่าอายุ 68 ปี วันรุ่งขึ้นเสด็จฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ เจ้าพนักงานแต่งศพลงโกศไม้สิบสองตั้งบนชั้น มีฉัตรเบญจา 4 คัน ตั้งเป็นเกียรติยศ
== ครอบครัว ==
เจ้าพระยาศรีพิพัฒน์กับท่านผู้หญิงอ่วมมีบุตรธิดาด้วยกัน 9 คน กับภรรยาอื่นอีก 16 คน รวมมีบุตรธิดาทั้งสิ้น 25 คน ที่สำคัญ เช่น นายนาวาเอก พระยาสุนทรานุกิจปรีชา (หลง บุนนาค) เจ้าจอมปุก ในรัชกาลที่ 5 และ หม่อมแดง ปราโมช
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
[ที่ระลึก ในงานพระราชทานเพลิงศพ คุณหญิงธรรมสารเนติ (อบ บุนนาค)]
บรรดาศักดิ์ชั้นเจ้าพระยา
องคมนตรีในรัชกาลที่ 5
สกุลบุนนาค
นักการทูตชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
ราคุเอ็นPROJECT

ราคุเอ็นPROJECT (楽園PROJECT) เป็นซิงเกิลที่สองของเรย์ วอร์เนอร์โฮมเรดิโอได้เผยแพร่เพลงนี้ในวันที่ 24 ตุลาคม 2012 เพลงนี้ถูกนำมาใช้เป็นเพลงเปิดของ ทูเลิฟรู ดาร์กเนส ซึ่งฉายตั้งแต่ตุลาคมถึงธันวาคม 2012
== รายชื่อเพลง ==
楽園PROJECT [4:54]
* ผู้เขียน：PA-NON、ผู้แต่ง・ผู้เรียบเรียง：高瀬一矢
* เพลงเปิดของ ทูเลิฟรู ดาร์กเนส
protostar 〜あの日のワタシ〜 [4:09]
* ผู้เขียน：川田まみ、ผู้แต่ง・ผู้เรียบเรียง：中沢伴行
楽園PROJECT -instrumental- [4:54]
protostar 〜あの日のワタシ〜 -instrumental- [4:07]
== ชาร์ต ==
ที่ 22（โอริคอน）
ที่ 94（Billboard JAPAN HOT 100） 
ที่ 21（Billboard JAPAN Hot Singles Sales）
ที่ 12（Billboard JAPAN Hot Animation）
== อ้างอิง ==
จังหวัดเลกโก

จังหวัดเลคโค (Provincia di Lecco) เป็นจังหวัดในแคว้นลอมบาร์เดียของอิตาลี มีเมืองเอกคือเลคโค ในปี 2017 จังหวัดนี้มีประชากร 337,211 คนบนพื้นที่ 805.61 ตารางกิโลเมตร และแบ่งเป็น 85 คอมมูน
ชายฝั่งระหว่าง Mandello del Lario และ Varenna เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "Golden Coast" ซึ่งถือว่าดีที่สุด มีสภาพอากาศดีที่สุดและทิวทัศน์มุมกว้างของทะเลสาบ Como ชายฝั่งของทะเลสาบโคโม เนื่องจากความสำคัญ สงครามเพื่อพิชิตชายฝั่งของทะเลสาบแห่งนี้จึงเกิดขึ้นมากมายและหากดำเนินไปนานหลายสิบปี แม้แต่ระหว่างกองทัพของมิลานและเซเรนิสซิมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
จังหวัดในแคว้นลอมบาร์เดีย
ทางหลวงชนบท สค.4056

redirect ถนนสายใยรัก
จังหวัดยาโลวา

จังหวัดยาโลวา (Yalova ili) เป็นจังหวัดทางตะวันตกเฉียงเหนือของตุรกี บนชายฝั่งทะเลมาร์มะรา เชื่อมต่อกับจังหวัดบูร์ซาทางใต้และจังหวัดโกจาเอลีทางตะวันออก มีเมืองเอกชื่อยาโลวา มีประชากร 203,741 คนเมื่อก่อนจังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโกจาเอลี จนถึง 1930 จังหวัดนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอิสตันบูลแทน ในที่สุด 1995 ได้กลายเป็นจังหวัดตามเขตแดนทุกวันนี้
== อ้างอิง ==
จังหวัดของประเทศตุรกี
อนุภูมิภาคโกจาเอลี

อนุภูมิภาคโกจาเอลี (Kocaeli Alt Bölgesi) (TR42) เป็นอนุภูมิภาคทางสถิติของตุรกี
== รายชื่อจังหวัด ==
จังหวัดโกจาเอลี (TR421)
จังหวัดซาการ์ยา (TR422)
จังหวัดดืซเจ (TR423)
จังหวัดโบลู (TR424)
จังหวัดยาโลวา (TR425)
== ที่มา ==
ESPON Database 
ภูมิศาสตร์ตุรกี
เทศมณฑลเกล็ยเปดา

เกล็ยเปดา (Klaipėda) เป็นหนึ่งในสิบเทศมณฑลของประเทศลิทัวเนีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศและเป็นเทศมณฑลเพียงแห่งเดียวที่มีอาณาเขตติดทะเล มีเมืองหลักคือเกล็ยเปดา ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 หน่วยงานบริหารเทศมณฑลถูกยุบเลิก เทศมณฑลเกล็ยเปดาจึงกลายเป็นเพียงหน่วยทางดินแดนและสถิติ
== อ้างอิง ==
เกล็ยเปดา
เทศมณฑลอาลีตุส

อาลีตุส (Alytus) เป็นหนึ่งในสิบเทศมณฑลของประเทศลิทัวเนียและเป็นเทศมณฑลที่ตั้งอยู่ทางใต้สุดของประเทศ มีเมืองหลักอยู่ที่อาลีตุส ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 หน่วยงานบริหารเทศมณฑลถูกยุบเลิก เทศมณฑลอาลีตุสจึงกลายเป็นเพียงหน่วยทางดินแดนและสถิติ
== อ้างอิง ==
อาลีตุส
เทศมณฑลของประเทศลิทัวเนีย

ประเทศลิทัวเนียประกอบด้วย เทศมณฑล (apskritis) จำนวน 10 เทศมณฑล แต่ละเทศมณฑลตั้งชื่อตามชื่อเมืองหลักและประกอบด้วยเทศบาล (savivaldybė) รวมทั้งหมด 60 เทศบาล แบ่งออกเป็น 9 เทศบาลนคร, 43 เทศบาลเขต และ 8 เทศบาล แต่ละเทศบาลประกอบด้วยแขวง (seniūnija; ) รวมทั้งหมด 545 แขวง การแบ่งเขตการปกครองรูปแบบนี้มีขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2537 และได้รับการปรับปรุงเล็กน้อยใน พ.ศ. 2543
จนถึง พ.ศ. 2553 ตำแหน่งหัวหน้าปกครองเทศมณฑลต่าง ๆ คือผู้ว่าการเทศมณฑล (apskrities viršininkas) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลกลางในกรุงวิลนีอัส ผู้ว่าการเทศมณฑลมีหน้าที่หลักในการกำกับดูแลเทศบาลในสังกัดให้ปฏิบัติตามกฎหมายและรัฐธรรมนูญลิทัวเนีย แต่พวกเขาไม่ได้รับมอบอำนาจอื่นมากนัก จึงมีการเสนอว่าเทศมณฑลทั้งสิบเทศมณฑลไม่มีความจำเป็นสำหรับลิทัวเนีย เนื่องจากเทศมณฑลที่เล็กที่สุดสองเทศมณฑลดูแลเทศบาลเพียงสี่เทศบาล ดังนั้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 หน่วยงานบริหารเทศมณฑลจึงถูกยุบเลิก แต่เทศมณฑลต่าง ๆ ยังมีอยู่ต่อไปเพื่อวัตถุประสงค์ทางสถิติและการรายงาน
== แผนที่ ==

==รายชื่อ==
== อ้างอิง ==
เทศมณฑลเกานัส

เกานัส (Kaunas) เป็นหนึ่งในสิบเทศมณฑลของประเทศลิทัวเนีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีเมืองหลักคือเกานัส ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 หน่วยงานบริหารเทศมณฑลถูกยุบเลิก เทศมณฑลเกานัสจึงกลายเป็นเพียงหน่วยทางดินแดนและสถิติ
== อ้างอิง ==
เกานัส
เจ้าพระยารัตนบดินทร์ (รอด กัลยาณมิตร)

เจ้าพระยารัตนบดินทร์ นามเดิม รอด (บางแห่งว่าบุญรอด) เป็นขุนนางในสกุลกัลยาณมิตร ผู้ดำรงตำแหน่งสมุหนายกคนสุดท้าย
== ประวัติ ==
เจ้าพระยารัตนบดินทร์ มีนามเดิมว่า รอด เกิดเมื่อปีจอ จ.ศ. 1187 (ตรงกับ พ.ศ. 2368) เป็นบุตรเจ้าพระยานิกรบดินทร์ (โต กัลยาณมิตร) ได้รับราชการเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวตั้งแต่ปีมะแม พ.ศ. 2390 มีบรรดาศักดิ์เป็นนายเล่ห์อาวุธ หุ้มแพร
ปีชวด พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลื่อนเป็นหลวงฤทธินายเวร แล้วเลื่อนอีกในปีนั้นเป็นเจ้าหมื่นศรีสรรักษ์ หัวหมื่นมหาดเล็ก ถึงปีชวด พ.ศ. จึงโปรดให้เป็นพระยาราชวรานุกูล วิบูลยภักดีวิริยพาหะ ปลัดทูลฉลองกรมมหาดไทย ศักดินา 2000
== รับราชการ ==
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2416 โปรดให้ท่านมีนามเดิมแต่เพิ่มตำแหน่งผู้รักษากรุงศรีอยุธยา ถือศักดินา 10000 ถึงวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2417 จึงโปรดให้ท่านว่าที่เสมอเสนาบดีกรมเกษตราธิบดี ดำรงศักดินา 10000 ต่อมาได้เป็นกรรมการกฤษฎีกาและองคมนตรี แล้วได้รับสถาปนาเป็นเจ้าพระยาตำแหน่งที่จตุสดมภ์เสนาบดีในวันพฤหัสบดีที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2422 มีนามตามจารึกในหิรัญบัฏว่า เจ้าพระยาพลเทพ สรรพพลเสพเสนาบดี ศรีวิไชยราชมหไยสวรรย์ อเนกานันต์ธัญญาหาร พิจารณ์ปฏิพัทธ นพรัตนมุรธาธร มหิศรสมุหเชฐเกษตราธิบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ ถือศักดินา 10000และสุดท้ายได้รับสถาปนาเป็นสมุหนายกเมื่อวันพฤหัสบดี เดือนสิบเอ็ด ขึ้นสิบค่ำ ปีจออัฐศก จุลศักราช 1248 ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2429 มีนามตามจารึกในสุพรรณบัฏว่า เจ้าพระยารัตนบดินทร์ มหินทรมหากัลยาณมิตร อเนกบุญฤทธิประสิทธิสาธุคุณ วิบุลยศุภผล นิพัทธกุศลกิริยาภิรัต วงโศปบัติมหามัตยตระกูล อดูลยเมตยาชวาธยาศัย ศรีรัตนตรัยสรณารักษ์ อุดมศักดิพิเศษ นาครามาตยเชษฐมหาสมุหนายก สยามโลกยดิลกบรมราชมานิต สกโลดรทิศประเทศาธิบดี มหาราชสีหมุรธาธร อัครมหาดไทยวริศรเสนาธิบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ ที่สมุหนายกศักดินา 10000
== ถึงแก่อสัญกรรม ==
เจ้าพระยารัตนบดินทรป่วยมานาน และถึงแก่อสัญกรรมที่บ้านในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2441 วันต่อมา เวลาบ่าย 4 โมงเศษ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จไปพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ เจ้าพนักงานแต่งศพ ลงลองใน ตั้งบนแว่นฟ้าสองชั้น ประกอบโกศไม้สิบสอง แวดล้อมด้วยเครื่องสูงสามชั้น ถึงวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2442 เวลาบ่าย 5 โมงเศษ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จมาพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
บรรดาศักดิ์ชั้นเจ้าพระยา
องคมนตรีในรัชกาลที่ 5
สกุลกัลยาณมิตร
สมุหนายก
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
บุคคลจากเขตธนบุรี
อาลีตุส

อาลีตุส (Alytus) เป็นเมืองทางตอนใต้ของประเทศลิทัวเนีย มีประชากร 57,281 คนใน ค.ศ. 2017 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของภูมิภาคซูกิยาในอดีต เมืองนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแนมูนัส อาลีตุสถูกแบ่งเป็นสองเมืองมาเป็นเวลานานนับศตวรรษ มักเรียกว่า อาลีตุส 1 และ อาลีตุส 2 เมืองแรกเป็นเมืองที่เล็กกว่า ในขณะที่เมืองหลังเป็นศูนย์กลางของนครซึ่งมีสวนสาธารณะ ที่อยู่อาศัยจัดสรร และเขตอุตสาหกรรม
เมืองในประเทศลิทัวเนีย
ทางหลวงท้องถิ่นสาย สค.ถ 4-0001

redirect ถนนเพชรเกษม
ทางหลวงท้องถิ่นสาย สค.ถ 4-0002

redirect ถนนพุทธมณฑล สาย 4
พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 แห่งเลออน

พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 (Ordoño IV; เลออน: Ordoñu IV) หรือ พระเจ้าออร์ดอญโญผู้เลวร้าย (Ordoño el Malo; เลออน: Ordoñu el Malu) เสด็จพระราชสมภพประมาณ ค.ศ. 926 สิ้นพระชนม์ประมาณ ค.ศ. 962 หรือ 963 ที่กอร์โดบา ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งเลออนตั้งแต่ ค.ศ. 958 ถึง ค.ศ. 960 คั่นกลางระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออนเป็นเวลา 2 ปี
== พระราชประวัติ ==
ออร์ดอญโญเป็นพระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งเลออนกับพระราชินีโอเนกา ซันเชซแห่งปัมโปลนา และเป็นพระภาติยะของพระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออนและพระเจ้าการ์ซิอา ซันเชซที่ 1 แห่งปัมโปลนา
ในปี ค.ศ. 958 พระองค์ได้ประโยชน์จากการก่อกบฏของขุนนางเป็นระยะเวลาสองปีในรัชสมัยของพระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออน ทำให้ได้ขึ้นครองบัลลังก์ในระยะสั้น ๆ ขุนนางเลออน รวมถึงขุนนางกาลิเซียและขุนนางกัสติยาที่ไม่ซื่อสัตย์ เริ่มเบื่อหน่ายที่พระเจ้าซันโชผู้อ้วนท้วน พระองค์ได้รับความช่วยเหลือเป็นพิเศษจากเคานต์เฟร์นัน กอนซาเลซแห่งกัสติยา พระเชษฐภาดาซึ่งเป็นพระสสุระของพระองค์ ทว่าเคานต์เฟร์นันพ่ายแพ้กลุ่มพันธมิตรนาวาร์-อุมัยยัดที่ต่อสู้ในนามของพระเจ้าซันโชในปี ค.ศ. 960 และพระเจ้าออร์ดอญโญได้ถูกกดดัน หลังสูญเสียบัลลังก์ ออร์ดอญโญหนีไปอัสตูเรียสในตอนแรก ต่อมาทรงหนีไปบูร์โกสและได้ทอดทิ้งพระมเหสีที่นั่น ซึ่งทำให้พระองค์เสียการสนับสนุนจากเฟร์นัน กอนซาเลซที่หันไปเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าการ์ซิอา ซันเชซที่ 1 แห่งปัมโปลนา เคานต์กัสติยาส่งตัวออร์ดอญโญไปให้กาหลิบอันนาศิรี ผู้บัญชาการพรมแดนตอนกลางในเมดินาเซลิ ซึ่งส่งพระองค์ต่อไปที่ราชสำนักของกาหลิบแห่งกอร์โดบา พระองค์ยอมจำนนและอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ ในตอนแรกกาหลิบมีท่าทีว่าจะช่วยเหลือพระองค์ แต่พระเจ้าซันโช ศัตรูของพระองค์ ยื่นข้อเสนอขอความช่วยเหลือเช่นกันโดยแลกกับการยอมสวามิภักดิ์ การวางตัวเป็นกลางจึงเป็นประโยชน์ต่อกาหลิบมากกว่าการช่วยเหลืออร์ดอญโญที่ต่อมาสิ้นพระชนม์ในกอร์โดบาในช่วงที่ยังถูกปลดลงจากบัลลังก์
== อ้างอิง ==
พระมหากษัตริย์เลออน
ฟุตบอลทีมชาติปากีสถาน

ฟุตบอลทีมชาติปากีสถาน เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศปากีสถาน อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลปากีสถาน สนามเหย้าของปากีสถานคือสนามกีฬาปัญจาบในเมืองละฮอร์ ปากีสถานเข้าร่วมเป็นสมาชิกฟีฟ่าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948  และก่อตั้งทีมชาติในปี ค.ศ. 1950
ปากีสถานเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์เอเชียใต้และกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ สองปี ปากีสถานชนะเลิศโคลัมโบคัพในปี ค.ศ. 1952 และชนะเลิศเหรียญทองกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ทั้งหมด 4 สมัย (ค.ศ. 1989, 1991, 2004, 2006) และได้เหรียญทองแดงอีกหนึ่งสมัยในปี ค.ศ. 1987
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สหพันธ์ฟุตบอลปากีสถาน
FPDC
ฟุตบอลในประเทศปากีสถาน
ป
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พร้อม ณ นคร)

เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี นามเดิม พร้อม สกุล ณ นคร อดีตจางวางเมืองนครศรีธรรมราช
== ประวัติ ==
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี มีนามเดิมว่าหนู แต่มักรู้จักในชื่อพร้อม บางแห่งจึงระบุนามว่าหนูพร้อม เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2385 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2386) เป็นบุตรเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อยกลาง ณ นคร) กับท่านผู้หญิงหญิง (ธิดาหม่อมเจ้าจันทร์ พระโอรสในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ) มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 6 คน ได้แก่
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พร้อม ณ นคร) จางวางเมืองนครศรีธรรมราช
พระศิริธรรมบริรักษ์ (ถัด ณ นคร) ปลัดเมืองนครศรีธรรมราช
พระยาบริรักษ์ภูเบศร์ (เอี่ยม ณ นคร)
เจ้าจอมอิ่ม ในรัชกาลที่ 4
กลาง (หญิง)
เจ้าจอมสว่าง ในรัชกาลที่ 5
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระเสน่หามนตรี แล้วเลื่อนเป็นพระยานครศรีธรรมราช ชาติเดโชไชย มไหสวริยาธิบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ สำเร็จราชการเมืองนครศรีธรรมราช
วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จออก ณ พลับพลาเมืองนครศรีธรรมราช ได้พระราชทานสัญญาบัตรให้ท่านเป็นเจ้าพระยาสุธรรมมนตรีศรีธรรมราช มาตยพงษ์สถาพร วรเดโชไชย อภัยพิริยบรากรมพาหุ จางวางเมืองนครศรีธรรมราช ถือศักดินา 10000
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรีป่วยเป็นโรคชรามานาน ถึงแก่อสัญกรรมวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 เวลา 20.30 น. สิริอายุได้ 
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
พร้อม
สกุล ณ นคร
เจ้าเมืองนครศรีธรรมราช
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)