pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ไนจีเรียวีเฮลที

"ไนจีเรียวีเฮลที" (Nigeria, We Hail Thee ไนจีเรียของเรา จงเจริญ) เป็นเพลงชาติฉบับเดิมไนจีเรีย, ประกาศใช้อย่างเป็นทางการพร้อมกับธงชาติ และ ตราแผ่นดิน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1960 อันเป็นวันประกาศเอกราชของชาติจากสหราชอาณาจักร ใช้จนถึง ค.ศ. 1978. จึงได้เปลี่ยนเพลงชาติเป็นเพลง, "อารีส โอคอมพาทริออตส์".
บทร้องประพันธ์โดย ลิเลียน ชอง วิลเลียม (Lillian Jean Williams), เป็นชาวอังกฤษ. เรียบเรียงทำนองโดย ฟรานซ์ เบอร์ดาร์."
== บทร้อง ==
{|class="toccolours" cellpadding="10" align=center rules="cols"
!colspan="2" bgcolor="steelblue" |"ไนจีเรียวีเฮลที" (ค.ศ. 1960–1978)
|-
!ภาษาอังกฤษ !! คำแปล
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue" |บทที่1
|-
|
Nigeria, we hail thee,
Our own dear native land,
Though tribe and tongue may differ,
In brotherhood we stand,
Nigerians all are proud to serve
Our sovereign Motherland.
|
ไนจีเรียของเรา จงเจริญ
แผ่นดินอันเป็นที่รัก ถิ่นจุดกำเนิด
แม้เผ่าชนทั้งหลาย และภาษาที่แตกต่าง
ในความเป็นน้องพี่ที่ยืนหยัดเถิด
ชาวไนจีเรียน ทุกคนเราอยากให้ภูมิใจที่สุด
มาตุภูมิจากอธิปไตยของเราเอ๋ย
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue"|บทที่2
|-
|
Our flag shall be a symbol
That truth and justice reign,
In peace or battle honour'd,
And this we count as gain,
To hand on to our children
A banner without stain.
|
|-
!colspan="2" bgcolor="lightsteelblue"|บทที่3
|-
|
O God of all creation,
Grant this our one request,
Help us to build a nation
Where no man is oppressed,
And so with peace and plenty
Nigeria may be blessed.
|
|}
== สื่อ ==
== ดูเพิ่ม ==
ธงชาติไนจีเรีย
ตราแผ่นดินของไนจีเรีย
อารีส โอคอมพาทริออตส์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงชาติ
เพลงไนจีเรีย
เพลงภาษาอังกฤษ
สัญลักษณ์ของประเทศไนจีเรีย
กองทัพไนจีเรีย

กองทัพไนจีเรีย  เป็นกองทัพของประเทศไนจีเรียก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 นับแต่เริ่มมีผลบังคับ กองทัพได้มีบทบาททางการเมืองอย่างเต็มตัวในช่วงเวลาที่ประเทศปกครองโดยเผด็จการทหารที่ชิงอำนาจด้วยการรัฐประหาร
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่มเติม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประเทศไนจีเรีย
ไนจีเรีย
ไนจีเรีย
ไนจีเรีย
บารังไก

บารังไก (barangay; ย่อเป็น Brgy. หรือ Bgy.) อดีตมีชื่อว่า barrio (ย่อเป็น Bo.) เป็นหน่วยการปกครองท้องถิ่นที่เล็กที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นศัพท์ฟิลิปิโนที่มีความหมายว่าหมู่บ้าน, อำเภอ หรือเขต ในเขตปริมณฑลมักใช้คำนี้สื่อถึงย่านเมืองชั้นใน ชานเมือง หรือย่านชานเมือง บารังไก มาจากคำว่า balangay ชนิดของเรือที่ชาวออสโตรนีเซียใช้ตอนอพยพไปอยู่ในหมู่เกาะฟิลิปปินส์
== บรรณานุกรม ==
Constantino, Renato. (1975) The Philippines: A Past Revisited (volume 1). 
Mamuel Merino, O.S.A., ed., Conquistas de las Islas Filipinas (1565–1615), Madrid: Consejo Superior de Investigaciones Cientificas, 1975.
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Katarungang Pambarangay Handbook
ประเทศฟิลิปปินส์
หน่วยการบริหารของประเทศฟิลิปปินส์
วัฒนธรรมฟิลิปปินส์
สังคมฟิลิปปินส์
ที่อยู่อาศัยมนุษย์
บารังไก
พงศ์โพยม วาศภูติ

พงศ์โพยม วาศภูติ อดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัด
== ประวัติ ==
นายพงศ์โพยม วาศภูติ เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2491 สมรสกับนางมัณฑนา วาศภูติ  จบการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรี รัฐศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยม) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
พงศ์โพยม จบหลักสูตรนายอำเภอ รุ่นที่16 วิทยาลัยการปกครอง หลักสูตรนักปกครองระดับสูง รุ่นที่ 20 วิทยาลัยการปกครอง หลักสูตรฝ่ายอำนวยการ กองอาสารักษาดินแดน รวมทั้งจบการศึกษาอบรมจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบก รุ่นที่ 6 และหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 38 วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
== การทำงาน ==
พงศ์โพยม วาศภูติ รับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เคยดำรงตำแหน่งนายอำเภอหลายแห่ง ได้แก่ นายอำเภอนาหว้า  นายอำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม นายอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เคยเป็นผู้อำนวยการกองอัตรากำลังและส่งเสริมสมรรถภาพ กรมการปกครอง
ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ เป็นผู้ช่วยปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ได้แก่ ผู้ว่าราชการจังหวัดตาก ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส และผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ต่อมาถกย้ายไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา
พงศ์โพยม วาศภูติ เคยถูกย้ายจากผู้ว่าราชการจังหวัด ไปเป็นผู้ตรวจราชการกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2548 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2549 
ในปี พ.ศ. 2557 พงศ์โพยม ได้ร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับกลุ่ม กปปส. โดยขึ้นเวทีปราศรัยแถลงจุดยืนสนับสนุนให้มีการปฏิรูปประเทศ เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2557
พงศ์โพยม วาศภูติ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกรรมาธิการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น สภาปฏิรูปแห่งชาติ
== ยศกองอาสารักษาดินแดน ==
พ.ศ. 2537 ได้รับพระราชทานยศแห่งกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองเอก พงศ์โพยม วาศภูติ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
ปลัดกระทรวงมหาดไทยไทย
ผู้ว่าราชการจังหวัดตาก
ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส
ผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต
สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ
บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
นิสิตเก่าคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ภ.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ.ว.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ผู้บังคับบัญชาและเจ้าหน้าที่กองอาสารักษาดินแดน
ซิลเวอร์สปูน

ซิลเวอร์สปูนเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนโดยฮิโรมุ อาราคาวะเป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่ชื่อฮะจิเคน ยูโงะ เด็กม.ปลายแสนธรรมดาได้เข้าไปอยู่ในโรงเรียนเกษตรกรเอโสะโนะ ที่เป็นโรงเรียนของเหล่านักเรียนที่ตั้งใจจะเป็นเกษตรกร เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสาร โชเน็งซันเดย์ ตั้งแต่ปี 2555-ปัจจุบัน นอกนี้ซิลเวอร์สปูนได้นำไปทำเป็นแอนิเมชันโดยสตูดิโอA-1 Picturesและได้ออกอากาศทางโนะอิตะมินะของฟูจิทีวีเวลา 00:45 วันพฤหัสบดี เริ่มออกอากาศ 11 กรกฎาคม 2013-ปัจจุบัน
== เนื้อเรื่องย่อ ==
ฮะจิเคน ยูโงะเด็กนักเรียนม.ปลายที่ มาจากโรงเรียนเตรียมชินซัทสึโบะโระจู แต่กลับมาเข้าโรงเรียนการเกษตรเอโสะโนะด้วยเหตุผลว่ามีหอพักอยู่และไม่ได้กลับบ้าน ไม่มีความรู้ทางด้านการเกษตรมาก่อนจึงเป็นจุดเริ่มต้นแห่งเรื่องวุ่นๆในโรงเรียนการเกษตรเอโสะโนะ
== ตัวละคร ==
ฮะจิเคน ยูโงะ
มิคาเงะ อากิ
โคมาบะ อิจิโร่
ไอคาวะ ชินโนะซึเกะ
โทคิวะ เคจิ
ฮินาดะ ทามาโกะ
การทำอาหารในอนิเมะและมังงะ‎
อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
เอ-1 พิกเจอร์ส
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวก้าวผ่านวัย
พระยาอินทวิไชย

พระยาอินทวิไชย หรือ เจ้าหลวงอินต๊ะวิไจย เป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ต่อจากพระยาเทพวงศ์ผู้เป็นราชบิดา
==ราชประวัติ==
พระยาอินทวิไชย มีพระนามเดิมว่า เจ้าน้อยอินทวิไชย เป็นราชโอรสองค์โตในพระยาเทพวงศ์ กับแม่เจ้าสุชาดาราชเทวี ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2324 มีตำแหน่งเดิมเป็น พระอินทวิไชย หรือ ท้าวอินทวิไชย  จนกระทั่งชนมายุได้ 35 วัสสา ได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ในปี พ.ศ. 2359 ดังบันทึกพับสาวัดดอยจำค่าระบุว่า
"...เจ้าหลวงลิ้นทองเสวยเมืองอยู่ได้ ๔๕ ปี เถิงสวัรคต(สวรรต) ว่าง ๑ ปี เจ้าหลวงอินทวิไชยผู้เปนลูกขึ้นแทนอยู่ได้ ๓๑ ปี..."
พระราชพงสาวดารรัชกาลที่ 4 ระบุว่า "...ตั้งพระเมืองใจบุตรพระยาแสนซ้ายเป็นพระยาแพร่ๆ ถึงแก่กรรมแล้วโปรดเกล้าฯ ตั้งพระอินทวิไชยบุตรพระเมืองใจเป็นพระยาแพร่..."ในยุคที่พวกยุโรปกำลังล่าเมืองขึ้นและต้องการเมืองไทยเป็นอาณานิคมอังกฤษพยายามอย่างยิ่งที่จะยึดเมืองแพร่ เพราะมีป่าไม้สักที่อุดมสมบูรณ์จำนวนมหาศาล จึงขอเข้าทำกิจการป่าไม้ในเมืองแพร่คือบริษัท อิสต์ เอเชียติก พระยาอินทวิไชย ดำเนินวิทโยบายอย่างสุขมรอบคอบ พยายามมิให้เกิดปัญหาขัดแย้งกับชนต่างชาติ อันเป็นชนวนให้เกิดสงคราม เมืองแพร่จึงอยู่รอดปลอดภัยตลอดมา
พระยาอินทวิไชย ถึงแก่พิราลัยเมื่อปี พ.ศ. 2390 สิริชนมายุได้ 66 วัสสา
== ราชโอรส-ธิดา==
พระยาอินทวิไชย มีราชโอรส-ธิดา กับแม่เจ้าสุพรรณวดีราชเทวี 6 พระองค์
:1.เจ้าหญิงบุญนำ
:2.เจ้าน้อยศรวิชัย พบหลักฐานที่วัดพระหลวง สูงเม่น
:3.เจ้าหญิงคำมูล สมรสด้วย เจ้าหน่อแก้ว บุตรแห่ง พระยาพุทธวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ลำดับที่ ๔ และย้ายไปปลูกคุ้มอยู่ริมลำน้ำปิงที่เมืองตาก(ปัจจุบันคือที่ตั้งโรงแรมเวียงตาก) ดูแลสัมปทานไม้สักทองที่ล่องมาตามลำน้ำปิง มีบุตรและธิดารวม ๓ คน ชื่อ เข่ง ขุนทอง และทองอยู่
:4.เจ้าหญิงน้อง
:5.เจ้าหญิงบัวคำ
:6.เจ้าหญิงเทียมตา(เตียมตา) เสกสมรสกับเจ้าธรรมปัญโญ
เนื่องจากราชโอรสพระยาอินทวิไชยถึงแก่อนิจกรรมตั้งแต่ยังทรงเยาว์ จึงทำให้ขาดรัชทายาทที่จะขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ พระยาราชวงศ์(พิมพิสาร) โอรสแม่เจ้าปิ่นแก้ว กับเจ้าวังขวา จึงได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่เป็นพระยาพิมพิสารราชา
== ราชกรณียกิจ ==
ทรงสร้างวัดมหาโพธิ และสร้างวิหารในปีพ.ศ. 2383 โดยนำช่างมาจากกรุงเทพฯถือเป็นวิหารหลังในนครแพร่ที่สร้างตามแบบงานสถาปัตยกรรมและศิลปะสยาม (วิหารหลังนี้รื้อในปีพ.ศ. 2495)
พ.ศ. 2382 ทรงสร้างพระธาตุวัดมหาโพธิ โดยได้รับถวายพระบรมสารีริกธาตุจากครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถรที่อัญมาจากประเทศพม่า
ทรงหล่อระฆังถวายวัดมหาโพธิ สร้างตู้ธรรมถวายวัดสูงเม่น สร้างคัมภีร์ใบลานถวายวัดศรีชุม
พ.ศ. 2390 ทรงร่วมกับครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถร ออกราชบัญญัติกฎหมายอาชญาเจ้ามหาชีวิต และวินัย
== พระอิสริยยศ ==
พ.ศ. 2324  เจ้าน้อยอินทวิไชย
ก่อน พ.ศ. 2359 พระอินทวิไชย หรือท้าวอินทวิไชย
พ.ศ. 2359 - พ.ศ. 2390 พระยานครแพร่
== ราชตระกูล ==
==อ้างอิง==
เจ้าผู้ครองนครแพร่
เจ้านายฝ่ายเหนือ
วงศ์วรญาติ
ราชวงศ์เทพวงศ์
บุคคลจากจังหวัดแพร่
ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
อินทวิไชย
พระยาเทพวงศ์

พระยาเทพวงศ์ เจ้าหลวงเทพวงศ์ หรือ เจ้าหลวงอุปเสน ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
==ราชประวัติ==
พระยาเทพวงศ์ มีพระนามเดิมว่า "เจ้าน้อยอุปเสน" และมีอีกพระนามว่า "เทพวงษ์" ซึ่งมาจากชื่อทางพระ เป็นโอรสของพระยาแสนซ้าย เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 1 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย และก่อนขึ้นเป็นพระยาแพร่ ทรงเคยดำรงตำแหน่งพระเมืองไชย (พระเมืองใจ) มาก่อน ตามที่พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 4 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) กล่าวว่า
"...เมืองแพร่นั้น เมื่อแผ่นดินพระบาทสมเด็จฯ พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกนั้น พระยาแสนซ้ายได้เป็นเจ้าเมือง ครั้นถึงแก่กรรมแล้ว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ตั้งพระเมืองใจบุตรพระยาแสนซ้ายเป็นพระยาแพร่..."
พระองค์ทรงเป็นเจ้าหลวงที่มีปิยวาจา พูดไพเราะน่าฟัง พูดเก่ง พูดจาสิ่งใด ใครๆก็เชื่อฟังหมดจนชาวเมืองให้การเคารพนับถือ พับสาที่เก็บรักษาไว้ที่วัดดอยจ่าคำเรียกพระนามพระองค์ว่า "เจ้าหลวงลิ้นทอง (ลิ้นตอง)" อันเป็นนามที่สื่อถึงความสามารถด้านเจรจากับทุกฝ่ายผลประโยชน์ที่ลงตัวของกลุ่มชน มีผลสืบเนื่องให้เมืองแพร่ธำรงอยู่หนึ่งในห้าหัวเมืองประเทศราชล้านนา
พระยาเทพวงศ์ถึงแก่พิราลัย ในปี พ.ศ. 2359 พระอินทวิไชย ราชโอรสองค์โต จึงได้เสด็จขึ้นครองนครแพร่ต่อจากพระองค์เป็นพระยาอินทวิไชย ดังระบุในพับสาวัดดอยจำค่าว่า
"...เจ้าหลวงลิ้นทองเสวยเมืองอยู่ได้ ๔๕ ปี เถิงสวัรคต(สวรรต) ว่าง ๑ ปี เจ้าหลวงอินทวิไชยผู้เปนลูกขึ้นแทน..."
== ราชโอรส-ธิดา==
พระยาเทพวงศ์ ราชโอรส-ธิดา กับแม่เจ้าสุชาดา (ราชธิดาในพระยาศรีสุริยวงศ์ (พระเมืองไชย) เจ้าผู้ครองนครแพร่สมัยกรุงธนบุรี) ดังนี้
เจ้าน้อยอินทวิไชย (อินต๊ะวิไจย) ต่อมาคือ พระยาอินทวิไชย เจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 3 ราชเทวีคือแม่เจ้าสุพรรณวดี
เจ้าปิ่นแก้ว (อ้างอิงจากหนังสือเชื้อสายเจ้าหลวงเมืองแพร่ 4 สมัย เรียบเรียงโดยบัวผิว วงศ์พระถาง เจ้าไข่มุกต์ ประชาศรัยสรเดช และร.ต.ดวงแก้ว รัตนวงศ์) สมรสกับเจ้าวังขวา มีโอรส-ธิดา ดังนี
* เจ้าเขียว สมรสกับ พระวังขวา (เจ้าหนานคำแสน)
* เจ้าพิมพิสาร ต่อมาคือ พระยาพิมพิสารราชาเจ้าผู้ครองนครแพร่ องค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์แสนซ้าย ราชเทวีคือแม่เจ้าแก้วไหลมา
* เจ้าเรือนแก้ว สมรสกับ พระยาบุรีรัตน์ (เจ้าหนานปัญญา มหายศปัญญา)
* เจ้าแก้ววรรณา สมรสกับ พระวังซ้าย (เจ้าวังซ้ายเฒ่า)
* พระยาราชวงศ์ (เจ้าน้อยสุริยวงศ์) สมรสกับ เจ้าบัวคำ และเจ้าบัวจีน
เจ้าพุทธวงศ์
== ราชกรณียกิจ ==
ทรงบูรณะวัดหัวข่วง(วัดสำเภา) และวัดศรีชุม(วัดท่านางเหลียว) เมืองแพร่
ก่อนปีพ.ศ. 2353 มีการขุดเหมืองหลวง เพื่อให้ชาวเมืองได้ใช้น้ำโดยการผันน้ำจากลำน้ำแม่สาย
== พระอิสริยยศ ==
ก่อน พ.ศ. 2348 พระเมืองไชย (พระเมืองใจ)
พ.ศ. 2348-2359 พระยานครแพร่
== ราชตระกูล ==
==อ้างอิง==
เจ้าผู้ครองนครแพร่
เจ้านายฝ่ายเหนือ
บุคคลจากจังหวัดแพร่
ราชวงศ์เทพวงศ์
ท
วงศ์วรญาติ
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
กรกฎาคม พ.ศ. 2556

กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เป็นเดือนที่ 7 ของปี พ.ศ. 2556 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
กรกฎาคม
*2556-7
หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม

หลุยส์แห่งออร์เลอ็อง  (พระนามเต็ม: หลุยส์ มารี เตแรซ ชาร์ล็อต อิซาแบล, ประสูติ: 3 เมษายน ค.ศ. 1812, สวรรคต: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง และสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม พระอัครมเหสีพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์เบลเยียม
พระองค์ทรงเป็นพระบรมอรรคราชบรรพบุรุษของพระมหากษัตริย์ของเบลเยียมพระองค์ปัจจุบัน สมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิป, ผู้อ้างสิทธิในบัลลังก์อิตาลี (เจ้าชายแห่งเนเปิลส์), แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก และเจ้าชายชาร์ล นโปเลียน ประมุของค์ปัจจุบันของราชวงศ์โบนาปาร์ต
== พระราชประวัติ ==
เสด็จพระราชสมภพ ณ ปาแลร์โม, ราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1812 ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส กับพระนางมารีอา อะเมเลียแห่งเนเปิลส์และซิซิลี ในขณะที่ยังทรงพระเยาว์ ทรงได้รับการปลูกฝังทางศาสนาและทางการศึกษาอย่างชนชั้นสูงจากทางฝ่ายพระราชชนนีและพระมาตุจฉา (เจ้าหญิงอะเดเลดแห่งออร์เลอ็อง) ซึ่งทรงสนิทสนมกับพระองค์เป็นอย่างดี
ทางฝ่ายพระราชบิดานั้น พระองค์เป็นผู้สืบตระกูลของฟิลิปป์ เอกาลีเต, ฟิลิปป์ที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าหลุยส์ที่ 15, และพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 กับฟิลิปที่ 1 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง ซึ่งทั้งสองพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13  ส่วนทางฝ่ายพระราชมารดานั้น สืบตระกูลมาจากจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา และแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ เมื่อพระราชบิดาเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส พระองค์มีพระชนมายุ 18 พรรษา ตามฐานันดรศักดิ์จึงทำให้พระองค์กลายเป็น "เจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง"
เจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง ทรงอภิเษกกับสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม ณ ปราสาทกงปิแยร์น ในฝรั่งเศส และเนื่องจากพระคู่หมั้นนั้นทรงนับถือนิกายโปรเตสแตนท์ (ในขณะนั้น) งานอภิเษกจึงจัดขึ้นตามธรรมเนียมของทั้งสองนิกาย
พระองค์ทรงเป็นพระภรรยาเจ้าและพระราชมารดาที่สมบูรณ์แบบ พระองค์ได้กลายเป็นผู้ที่น่าเลื่อมใสในราชสำนักเบลเยียมต่อมาอันเนื่องมาจากพระราชอัธยาศัยและพระสิริโฉมของพระองค์ สมเด็จพระราชินีหลุยส์มารี เสด็จสวรรคตด้วยวัณโรค ที่อูสเตนด์ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850 พระบรมศพนั้นได้ประดิษฐานอยู่เคียงข้างพระราชสวามีที่สุสานหลวงภายในโบส์พระแม่แห่งลาเคิน
==พระราชโอรส/ธิดา==
หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1833 - 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1834) สิ้นพระชนม์เมื่อยังทรงพระเยาว์
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 (9 เมษายน ค.ศ. 1835 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 1909)
เจ้าชายฟิลิป เคานท์แห่งฟลานเดอร์ (24 มีนาคม ค.ศ. 1837 - 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905)
* พระโอรสนั้นต่อมาสืบราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 เป็นสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1
เจ้าหญิงชาร์ลอตแห่งเบลเยียม (7 มิถุนายน ค.ศ. 1840 - 19 มกราคม ค.ศ. 1927) พระจักรพรรดินีในสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซีมีเลียนที่ 1 แห่งเม็กซิโก
==พระอิสริยยศ==
3 เมษายน ค.ศ. 1812 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1830: เจ้าหญิงหลุยส์ มารี เตแรส ชาร์ล็อต อิซาแบลแห่งออร์เลอ็อง
9 สิงหาคม ค.ศ. 1830 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1832: เจ้าหญิงหลุยส์ มารีแห่งฝรั่งเศส
9 สิงหาคม ค.ศ. 1832 – 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850: สมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม
==อ้างอิง==
== บรรณานุกรม ==
Mia Kerckvoorde (2002). Louise d’Orléans, reine oubliée, 1812-1850. Paris: Duculot. ISBN 2-8011-0949-5.
Madeleine Lassère (2006). Louise, reine des Belges. 1812-1850. Paris: Perrin. ISBN 2-262-02366-2.
ราชินีแห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชินี
ราชวงศ์ลอแรน
เสียชีวิตจากวัณโรค
ตราแผ่นดินของไนจีเรีย

ตราแผ่นดินของไนจีเรีย ประกอบด้วยแถบวายลูกคลื่นสีขาวบนอาร์มพื้นสีดำ หมายถึง แม่น้ำสายหลักสองสายของไนจีเรีย: แม่น้ำเบนู และ แม่น้ำไนเจอร์ อาร์มสีดำ หมายถึง แผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่, ม้าสีเงินสองตัวที่ประคองอาร์ม หมายถึง ความเข้มแข็ง และ ความสง่างาม นกอินทรี หมายถึง ความแข็งแรง, แพรประดับสีขาว-เขียว หมายถึง ดินแดนเกษตรกรรมอันมีความอุดมสมบูรณ์ โดยรูปที่กล่าวมาทั้งหมดอยู่เหนือทุ่งหญ้าสีเขียว มีดอกCostus spectabilis ดอกไม้สีเหลืองในสกุลเอื้องหมายนาซึ่งเป็นดอกไม้ประจำชาติของไนจีเรีย (ในบางตราอาจมีการใช้เป็นดอกไม้สีแดง) คำขวัญของประเทศในแพรสีเหลือง เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1978, ความว่า "Unity and Faith, Peace and Progress" (เอกภาพและศรัทธา สันติและความก้าวหน้า) ในสมัยสหพันธรัฐ และ สาธารณรัฐที่หนึ่ง "Peace, Unity, Freedom" (เอกภาพ, ศรัทธา และ สันติ)
== ตราประจำตำแหน่ง ==
ไฟล์:Seal of the President of Nigeria.svg|ตราประจำตำแหน่ง ประธานาธิบดี
ไฟล์:Seal of the Vice President of Nigeria.svg|ตราประจำตำแหน่ง รองประธานาธิบดี
ไฟล์:Seal of the House of Representatives of Nigeria.svg|ตราราชการของ สภาผู้แทนราษฎร
ไฟล์:Seal of the Senate of Nigeria.svg|ตราราชการของ วุฒิสภา
=== ตราแผ่นดินสมัยรัฐในอารักขา ===
ไฟล์:Badge of the British West Africa Settlements (1870-1888).svg|ตราของบริษัทรอยัลไนเจอร์คอมปานี
ไฟล์:Badge of the Lagos Colony (1886-1906).svg|ตราของอาณานิคมลากอส
ไฟล์:Badge of the Oil Rivers Protectorate.svg|ตราของแม่น้ำออยล์ในอารักขา
ไฟล์:Badge of the Niger Coast Protectorate.svg|ตราของชายฝั่งไนเจอร์ในอารักขา
ไฟล์:Badge of the Northern Nigeria Protectorate.svg|ตราของไนจีเรียเหนือในอารักขา
ไฟล์:Badge of the Southern Nigeria Protectorate.svg|ตราของไนจีเรียใต้ในอารักขา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นไนจีเรีย
สัญลักษณ์ของประเทศไนจีเรีย
ตราแผ่นดินของไนจีเรีย
บลูทั้งค์

สำหรับบลูทั้งค์ที่เป็นโรคที่เกิดกับสัตว์กีบจำพวกสัตว์เคี้ยวเอื้อง ดูที่: โรคบลูทั้งค์

บลูทั้งค์ หรือ จิ้งเหลนลิ้นสีน้ำเงิน (Blue-tongued skink, Blue-tongued lizard; ชื่อย่อ: ฺBTS) เป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทกิ้งก่า จำพวกจิ้งเหลนสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Tiliqua
บลูทั้งค์ เป็นจิ้งเหลนที่มีส่วนหัวใหญ่ เกล็ดเรียบลื่นมีความมัน แต่ลำตัวกลับป้อมสั้นอ้วนกลม หางสั้นป้อมกลมมน ระยางค์ขาทั้ง 4 ข้างสั้น มีลักษณะเด่นคือ มีลิ้นสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ
บลูทั้งค์ แพร่กระจายพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย, นิวกินี, อิเรียนจายา, ออสเตรเลีย และเกาะทัสมาเนีย เป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ เช่น แมลง, หอยทาก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น หนู
เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2 ปี เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ ตัวผู้จะกัดที่บริเวณคอของตัวเมียทำให้เกิดเป็นแผลได้ ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวครั้งละประมาณ 6-8 ตัว ขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 45 เซนติเมตร
บลูทั้งค์ เป็นสัตว์เลื้อยคลานอีกประเภทหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลายหรือสัตว์แปลก ๆ  ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้วในปัจจุบัน การเลี้ยงบลูทั้งค์จะต้องการแสงยูวีน้อยกว่ากิ้งก่าจำพวกอื่น ๆ สามารถเลี้ยงได้โดยการให้อาหารสำเร็จรูปแบบกระป๋องของทั้งสุนัขและแมวผสมกัน และผสมแคลเซียมเข้าไป และมีน้ำให้อยู่เสมอ
บลูทั้งค์ สามารถแบ่งออกได้เป็น 8 ชนิด และยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดย่อย ๆ ต่าง ๆ ได้มากมาย ได้แก่
Tiliqua adelaidensis
Tiliqua gigas
*T. g. evanescens
*T. g. keyensis
Tiliqua sp.
Tiliqua multifasciata
Tiliqua nigrolutea
Tiliqua occipitalis
Tiliqua rugosa
*T. r. rugosa
*T. r. aspera
*T. r. palarra
*T. r. konowi
Tiliqua scincoides
*T. s. scincoides
*T. s. intermedia
*T. s. chimaerea
นอกจากนี้แล้ว บลูทั้งค์ ยังเชื่อว่าเป็นกิ้งก่าที่ก่อให้เกิดความสับสนจนกลายเป็นความเชื่อว่าเป็น สึจิโนโกะ (ツチノコ) สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายงูหรือกิ้งก่าตัวอ้วน ๆ แต่ไม่มีขาในประเทศญี่ปุ่น
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์บลูทั้งค์
จิ้งเหลน
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
บาร์ราตินา

บาร์ราตินา (barretina, ) หรือ บาร์เรตินา (กาตาลาตะวันตก: barretina, ) คือหมวกอันเก่าแก่ชนิดหนี่ง ซึ่งผู้ชายชาวคริสต์ผู้อาศัยอยู่บริเวณใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเคยนิยมสวมใส่ บริเวณเหล่านี้ได้แก่ แคว้นกาตาลุญญา แคว้นบาเลนเซีย หมู่เกาะแบลีแอริก พรอว็องส์ คอร์ซิกา ซิซิลี ซาร์ดิเนีย บางท้องถิ่นของเนเปิลส์ บางท้องถิ่นของบอลข่าน และบางท้องถิ่นของโปรตุเกส
ในกาตาลุญญาและอีบีซา ผู้ชายเคยใส่หมวกบาร์ราตินาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบท หมวกบาร์ราตินามีลักษณะคล้ายคลึงกับถุง ทำจากขนสัตว์ โดยทั่วไปมีสีแดง บางครั้งมีสีม่วง
ปัจจุบันหมวกบาร์ราตินาไม่นิยมใส่กันเป็นประจำแล้ว แต่ยังนิยมใส่เพียงแต่ในพิธีต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับประเพณีกาตาลา ซัลบาดอร์ ดาลี ผู้เป็นจิตรกรชาวกาตาลา มักใส่หมวกบาร์ราตินาบางครั้งคราวในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตัวละครในคติชนพื้นบ้านกาตาลาก็มักใส่หมวกบาร์ราตินา เช่น รูปแกะสลักคริสต์มาสซึ่งมีชื่อว่า กากาเน (caganer) ท่อนไม้คริสต์มาสหรือที่เรียกว่า ติโอ (tió) และตัวละครในการ์ตูนเรื่อง ปาตูเฟ็ต (Patufet) ซึ่งลงพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร อันปาตูเฟ็ต (En Patufet) โดยอันตอนี มุนตัญญอลา (Antoni Muntanyola) และในการ์ตูนเรื่อง เดอะกาตาลา (The Catalan) ซึ่งวาดโดยกายาตา กูร์เน็ต อี ปาเลา (Gaietà Cornet i Palau)
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ประวัติของหมวกบาร์ราตินา 
ประวัติในรูปแบบรูปภาพของหมวกบาร์ราตินา
Barretina.com ทุกสิ่งที่ควรเรียนรู้เกี่ยวกับหมวกบาร์ราตินาและวัฒนธรรมกาตาลา 
Colla de sa Bodega (เครื่องแต่งกายและการเต้นรำอีบีซา) .
หมวก
เครื่องแต่งกายกาตาลา
วัฒนธรรมกาตาลา
อัจฉรา รอดศาสตรา

อัจฉรา รอดศาสตรา (เหน่ง) เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2504 ที่โรงพยาบาลราชวิถี กรุงเทพมหานคร มีบิดาชื่อ ส.อ.ประเทือง และมารดาชื่อ อรุณ มีพี่น้อง 6 คนโดยเธอเป็นคนที่ 2 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ สื่อสารสงเคราะห์ และเรียนวิชาการบ้านการเรือนควบคู่กับภาษาอังกฤษ เข้าสู่วงการโทรทัศน์โดยคุณขอใจ ฤทัยประชาได้พบเธอในกองถ่ายภาพยนตร์เรื่องแม่ดอกกัญชา จึงได้พาไปรู้จักกับคุณพยุง พึ่งศิลป์ และเริ่มแสดงละครเรื่องแรกของเธอให้กับค่ายรัชฟิล์มทีวีทางช่อง 5 เริ่มจากละครเรื่องฟากสวนสีชมพู คู่กับ สมเจตน์ เจนสุข ต่อด้วยเรื่องเงาไม้ กับพระเอกคนเดียวกัน จากนั้นจึงมีผลงานละครต่อมาพักใหญ่ ที่สร้างชื่อเสียงอีกเรื่องคือดาวเรือง คู่กับ วิฑูรย์ กรุณา
อีกทั้งเธอยังมีผลงานทางภาพยนตร์ โดยเริ่มจากร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องแม่ดอกกัญชา ของดอกดิน กัญญามาลย์ โดยรับบทเป็นเพื่อนกลุ่มของนางเอกที่รับบทโดยมยุรา ธนะบุตร ต่อมารับบทเป็นนางรอง เล่นร่วมกับวิฑูรย์ กรุณา อำภา ภูษิต ในเรื่องนี่หรือความรัก มีผลงานทางภาพยนตร์เพียงไม่กี่เรื่อง ซึ่งมักจะเป็นภาพยนตร์ชีวิตและตลก โดยหนังตลกที่เด่นๆ ของเธอคือเรื่องมนต์รักขนมครก คู่กับเด่น ดอกประดู่
มีบุตรกับสามีคนก่อนสามคน คนโตเป็นบุตรสาวชื่อ แก้ม (เสียชีวิตแล้ว) ส่วนบุตรคนกลางและคนรองเป็นบุตรชายชื่อ เก้า, กัน
ปัจจุบันได้ออกจากวงการไปแต่งงานและทำร้านอาหารที่สหรัฐอเมริกาแต่ใน พ.ศ. 2559 อัจฉราได้กลับมามีผลงานการแสดงอีกครั้งในฐานะนักแสดงรับเชิญในละครเรื่อง เจ้าจอม โดยรับบทเป็น นวล
== ผลงานภาพยนตร์ ==
2520 แม่ดอกกัญชา (สมบัติ, มยุรา, อัจฉรา, สุริยา, ลักษณ์, ชุมพร, มารศรี)
2522 นี่หรือความรัก
2523 มนต์รักขนมครก (เด่น, ล้อต๊อก, อัจฉรา, รอง, บู๊, ปทุมวดี, สุลาลีวัลย์, สมพงษ์, มาลี, โกร่ง)
2524 เจ้าบ่าวทีเด็ด (เด่น, ล้อต๊อก, อัจฉรา, สมพงษ์, รอง, ชูศรี)
2525 แม้นเลือกเกิดได้
=== ละคร ===
ทั้งหมดออกอากาศทาง ททบ.5
2520 ฟากสวนสีชมพู
2521 เงาไม้
2522 ดาวเรือง (วิฑูรย์, อัจฉรา, เศรษฐา, ท้วม, สมพงษ์, รอง)
2523 ท้าวศรีสุดาจันทร์
2523 กามนิต-วาสิฏฐี
2524 กำแพงหัวใจ (วิฑูรย์, อนุสรณ์, อัจฉรา)
2524 เมียหลวง
2526 ตลาดอารมณ์
2526 หนี้สวาท
2527 เหล็กน้ำพี้
2528 ขายวิญญาณ
2529 จิตรกร (ช่อง 7)
2559 เจ้าจอม (ช่อง 3 - 28 SD) (รับเชิญ) (วิทยา, ชนกสุดา, จิรายุ, เซลีน่า, อัจฉรา, สันติสุข, จินตหรา, สาวิตรี, สมภพ, วิยะดา, ไกรลาศ, สุทธิพงษ์, สมพร, อนันต์)
==อ้างอิง==
พุทธศาสนิกชนชาวไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์สื่อสารสงเคราะห์
นักแสดงจากกรุงเทพมหานคร
นักแสดงหญิงจากกรุงเทพมหานคร
นักแสดงหญิงชาวไทย
นักแสดงชาวไทย
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
บีเคเค (วงดนตรี)

บีเคเค (BKK) เป็นวงบอยแบนด์สัญชาติไทย ประกอบด้วยสมาชิก เติ้ล - ตะวัน จารุจินดา, เต้ - นันทศัย พิศลยบุตร, ติว - ศิวัส นฤภัย ในปี พ.ศ. 2541 - 2544 โดยมีผลงานเพลงเมื่อปี พ.ศ. 2542
ออกอัลบั้ม ภายใต้สังกัดเมกเกอร์เฮด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ใช้ชื่อว่า "Work Shop (เวิร์ค ช็อป)" โดยเปิดตัวด้วยเพลง "โง่" แต่เป็นที่รู้จักกับเพลง "ทำไมต้องรักเธอ"
ภายหลังในปีพ.ศ. 2543 เติ้ล ตะวัน ได้ออกอัลบั้มพิเศษร่วมกับศิลปินในสังกัดเมกเกอร์เฮด นั้นก็คือClub Love (คลับเลิฟ) และอัลบั้มเพลงประกอบละครเรื่อง น้ำพุ ทางช่อง 7 สี
หลังจากที่ยุติวงอย่างเป็นทางการแล้ว ศิลปินทั้งสามก็ได้เป็นนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
==สมาชิก==
== ผลงานเพลง ==
=== สตูดิโออัลบั้ม (BKK) ===
=== อัลบั้มพิเศษ ===
อัลบั้มพิเศษภายใต้สังกัด GMM ตั้งแต่ พ.ศ. 2541 - พ.ศ. 2544 (เฉพาะเติ้ล)
== ผลงานการแสดง ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
2543 เรื่อง สาวใช่หัวใจชิคาโก้ (เฉพาะเติ้ล)
2544 เรื่อง หน้าต่างบานแรก (เฉพาะเต้)
2545 เรื่อง น้ำพุ (เฉาะเติ้ล)
=== มิวสิกวีดีโอ ===
2540 เพลง หรือเธอเสียดาย? ของ นาวิน ต้าร์ (เต้)
2541 เพลง ได้ไหม ของ ไบรโอนี่ (ติว)
2541 เพลง พอแล้ว ของ นิโคล เทริโอ (ติว)
2541 มินิซีรีส์ กะ-โป-โล-คลับ ของ นิโคล เทริโอ (ติว)
2541 เพลง รักไปแล้ว ของ นาวิน ต้าร์ (เต้)
== อ้างอิง ==
(โหวต) บอยแบนด์ วงไหนของ gmm และ rs ที่ "แป้ก" ที่สุด
กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติไทย
บอยแบนด์ไทย
กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1990
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2541
ศิลปินสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่