ชาวมาเก๊า

ชาวมาเก๊าพื้นเมือง (, กวางตุ้ง: toú-saāng poùh-yàhn) หรือ  ชาวโปรตุเกสพื้นเมือง  หรือเรียกโดยย่อว่าชาวมาเก๊า (Macaense) เป็นชาติพันธุ์หนึ่งในเอเชียตะวันออก มีพื้นเพอยู่ในเขตปกครองพิเศษมาเก๊ามาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เกิดจากการผสมข้ามชาติพันธุ์ระหว่างชาวจีนและโปรตุเกส ทั้งยังมีบรรพบุรุษสืบเชื้อสายอย่างหลากหลาย เป็นต้นว่าชาวมลายู, ญี่ปุ่น, สิงหล และอินเดีย
== ประวัติ ==
จากการที่โปรตุเกสเข้าปกครองมาเก๊าเพื่อสร้างสถานีการค้า โปรตุเกสได้นำทหารเข้ามาประจำการในมาเก๊า หลายคนได้สมรสหรืออยู่กินกับหญิงพื้นเมือง โดยมากชาวโปรตุเกสในมาเก๊านิยมสมรสกับหญิงชาวกัว (ปัจจุบันคือรัฐกัว ประเทศอินเดีย), หญิงสิงหล (ปัจจุบันคือประเทศศรีลังกา), หญิงจากอินโดจีน, หญิงมลายูจากมะละกา (ปัจจุบันคือประเทศมาเลเซีย) และหญิงญี่ปุ่น และมีจำนวนไม่มากที่สมรสกับหญิงเชื้อจีน หญิงทาสีเชื้อสายอินเดีย, อินโดนีเซีย, มลายู และญี่ปุ่นจะถูกเลือกเป็นคู่นอนของชาวโปรตุเกส โดยเฉพาะนางทาสีจากญี่ปุ่นนั้นจะถูกชาวโปรตุเกสซื้อตัวมาจากแผ่นดินแม่ นอกจากนี้มาเก๊ายังเป็นแหล่งรวมกลุ่มชนต่าง ๆ ที่อพยพเข้ามา เป็นต้นว่าทาสจากแอฟริกา, ทาสจากญี่ปุ่น และชาวเกาหลีเข้ารีตที่ถูกโปรตุเกสซื้อตัวมาจากญี่ปุ่นช่วงการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (ค.ศ. 1592–98)
ค.ศ. 1555 มาเก๊ารับนางทาสีชาวตีมอร์, แอฟริกัน, มะละกา และอินเดีย นอกจากนี้ชายโปรตุเกสมักจะสมรสกับหญิงพื้นเมืองชาวตั้นซึ่งเป็นหญิงชั้นต่ำของจีน ขณะที่หญิงจีนชั้นสูงมักตั้งข้อรังเกียจต่อการสมรสกับฝรั่งโปรตุเกสเพราะเห็นเป็นต่างด้าว โดยลูกหลานของชาวโปรตุเกสนี้จะได้รับการศึกษาอย่างโปรตุเกส โดยเฉพาะภาษาโปรตุเกสและศาสนาคริสต์ เมื่อสำเร็จการศึกษาก็จะเข้ารับราชการทหาร ช่วงปี ค.ศ. 1980 ชาวมาเก๊าไม่สามารถพูดหรืออ่านภาษาจีนกลางได้ แต่ใช้ภาษากวางตุ้งสื่อสารภายในครอบครัว
นอกจากนี้ยังมีชาวจีนจำนวนหนึ่งได้เข้ารีตโรมันคาทอลิกได้กลายเป็นชาวมาเก๊าทั้งที่ไม่มีเชื้อสายโปรตุเกส เพราะถูกชาวจีนที่ไม่ได้นับถือศาสนาคริสต์ปฏิเสธ
หลังการกลับเข้าสู่การปกครองของประเทศจีน ชาวมาเก๊าหลายคนเสียอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมอย่างโปรตุเกสไป การศึกษาภาษาโปรตุเกสถูกจำกัดแล้วแทนที่ด้วยภาษาจีนกลางและอังกฤษ ลูกหลานชาวมาเก๊าไม่พูดภาษาโปรตุเกสหรือมาเก๊า ปี ค.ศ. 1980 หญิงมาเก๊าหรือโปรตุเกสเริ่มสมรสกับชายที่ระบุตัวตนว่าเป็นชาวจีน
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
Amaro, Ana Maria (1989). O Traje da Mulher Macaense, Da Saraca ao Do das Nhonhonha de Macau.  Macau: Instituto Cultural de Macau.
Amaro, Ana Maria (1993).  Filhos da Terra.  Macau:  Instituto Cultural de Macau.
Dicks, Anthony R. (1984).  "Macao: Legal Fiction and Gunboat Diplomacy" in Leadership on the China Coast, Goran Aijmer (editor), London: Curzon Press, pp.&nbsp;101–102.
Guedes, João (1991).  As seitas: histôrias do crime e da política em Macau. Macau: Livros do Oriente.
Marreiros, Carlos (1994).  "Alliances for the Future" in Review of Culture No. 20 July/September (English Edition), 162-172.
Pina Cabral, João de (2002).  Between China and Europe: Person, Culture and Emotion in Macao.  New York and London:  Berg (Continuum Books) - London School Monographs in Social Antrhropology 74.
Pina Cabral, João de, and Nelson Lourenço (1993).  Em Terra de Tufões: Dinâmicas da Etnicidade Macaense. Macau:  Instituto Cultural de Macau.
Porter, Jonathan (1996). Macau, the imaginary city: culture and society, 1557 to the present.  Boulder: Westview Press.
Teixeira, Manuel (1965).  Os Macaenses.  Macau: Imprensa Nacional.
Watts, Ian (1997). "Neither Meat nor Fish: Three Macanse Women in the Transition" in Macau and Its Neighbors toward the 21st Century.  Macau:  University of Macau.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศจีน
การพลัดถิ่นของชาวยุโรปในประเทศจีน