pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รูปปั้นโคมเตศวร

รูปปั้นโคมเตศวร (กันนาดา: ಗೊಮ್ಮಟೇಶ್ವರ) เป็นรูปปั้นโมโนลิธความสูง 17.37 เมตร ตั้งอยู่บนเขาวินธยคีรี ในศรวันเพลโคละ ในรัฐกรณาฏกะ เขาวินธยคีรีเป็นหนึ่งในสองเขาในเมืองศรวันเพลโคละ อีกแห่งคือเขาจันทรคีรี ซึ่งก็เป็นสถานที่ตั้งของศาสนสถานในศาสนาเชนอีกแห่งที่เก่าแก่กว่ารูปปั้นโคมเตศวรแห่งนี้ รูปปั้นโคมเตศวรนั้นสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเทพเจ้าเชนพระนามว่า พระพาหุพลี สร้างขึ้นราว ค.ศ. 983 และเป็นหนึ่งในรูปปั้นหินเดี่ยวที่สูงที่สุดในโลก การก่อสร้างนั้นริเริ่มในจักรวรรดิคงคาตะวันตก นำโดยขุนนางนามว่า จวุนทราย บริเวณโดยรอบนั้นรายล้อมด้วยเชนสถานที่เรียกว่า “พสาทิ” และรูปเคารพของตีรถังกรองค์ต่าง ๆ ส่วนจันทรคีรีซึ่งเป็นเขาอีกแห่งนั้นสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงเทพเจ้าเชนอีกองค์หนึ่ง คือ พระเจ้าภรตจักรพรรดิ พี่น้องของพระพาหุพลี และเป็นบุตรของพระอาทินาถ ตีรถังกรองค์แรกเช่นกัน
เทศกาลมหามัสตกาภิเษก (Mahamastakabhisheka) เป็นเทศกาลสำคัญที่จัดขึ้นบนเขาวินธยคีรีนี้ จัดขึ้นทุก 12 ปี ในเทศกาลจะมีพิธีกรรมเจิมน้ำต่าง ๆ เช่นน้ำนม, หญ้าฝรั่น, ฆี (เนยใสอินเดีย), น้ำอ้อย เป็นต้น โดยการรินน้ำต่าง ๆ ลงมาจากยอดบนสุดของรูปปั้นโคมเตศวร ไฮน์ริค ซิมเมอร์ (Heinrich Zimmer) ระบุว่า พิธีนี้จัดขึ้นเพื่อให้รูปปั้นนี้คงความ “สด” พิธีอภิเษกครั้งต่อไปจะจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2030
เมื่อปี ค.ศ. 2007 ไทมส์ออฟอินเดียได้ตั้งการลงคะแนนเสียงเพื่อคัดเลือกเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของอินเดีย รูปปั้นโคมเตศวรได้รับลงคะแนนเสียงให้เป็นเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของอินเดียแห่งแรกในเจ็ดแห่ง ผลลงคะแนนมากถึงร้อยละ 49
== ประติมานวิทยา ==

รูปปั้นนี้สร้างขึ้นโดยแสดงการทำสมาธิที่ยาวนานของพระพาหุพลี ท่ายืนทำสมาธิที่เรียกว่า “กาโยตสรรค์” (ยืนนิ่ง) จนมีเถาวัลย์เจริญเติบโตและเกี่ยวพันรอบขาของพระองค์ ดวงตาของพระองค์นั้นเปิดขึ้นในลักษณะแสดงถึงการละทิ้งชีวิตทางโลก ริมฝีปากยิ้มขึ้นเล็กน้อยแสดงให้เห็นถึงความสงบจากภายใน
รอบ ๆ เถาวัลย์ที่พันเกี่ยวนั้นมีงูและสัตว์เลื้อยไปตามดอกไม้ที่บานประปราย เถาวัลย์นั้นพันขึ้นไปถึงแขนท่อนบนของรูปปั้น ฐานของรูปปั้นเป็นทรงดอกบัวบาน
==มหามัสตกาภิเษก==
ในครั้งที่ผ่าน ๆ มา เทศกาลนี้มีผู้เข้าร่วมเป็นบุคคลสำคัญทางการเมือง เช่น กฤษณะ-ราเชนทระ โวเทยัร ในปี ค.ศ. 1910 และครั้งล่าสุดเมื่อปี ค.ศ. 2018 มีนเรนทระ โมที และ รามนาถ โกวินท์เข้าร่วม
=== ตำนาน ===
ตำนานกล่าวว่า หลังการก่อสร้างรูปปั้นโคมเตศวรเสร็จสิ้นแล้ว จวุนทรายได้ประกอบพิธีมหามัสตกาภิเษกโดยใช้น้ำ 5 ชนิด คือ น้ำนม, น้ำมะพร้าว, น้ำอ้อย, น้ำดอกไม้ และน้ำเปล่า เก็บอยู่ในหม้อจำนวนหลายร้อยหม้อ แต่เมื่อเทลงมาแล้วน้ำไม่สามารถไหลลงต่ำกว่าสะดือของรูปปั้นได้ แต่แล้วเทวีอัมพิกา แปลงกายเป็นสตรีชรายากไร้เดินผ่านมา เทนมในเปลือกของผลคุลลิกายี (Gullikayi) สีขาวครึ่งซีก และการอภิเษกก็สำเร็จ น้ำนมไหลจากยอดถึงปลายของรูปปั้น
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สิ่งก่อสร้างในรัฐกรณาฏกะ
รูปปั้นขนาดมหึมาในประเทศอินเดีย
ศาสนาเชน
นากาจิมะ จี8เอ็น

{|
|}
นากาจิมะ จี8เอ็น (Nakajima G8N) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดสี่เครื่องยนต์พิสัยไกลของญี่ปุ่นในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ผลิตโดยนากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี ใช้โดยกองกำลังพิเศษทางอากาศแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
== ประจำการ ==
กองกำลังพิเศษทางอากาศกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
== คุณลักษณะ (จี8เอ็น1) ==


ผู้สร้าง: นากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี (ประเทศญี่ปุ่น)
ประเภท: เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องยนต์: 4 × Nakajima NK9K-L Homare 24
กางปีก: 32.54 เมตร
ยาว: 22.935 เมตร
สูง: 7.2 เมตร
พื้นที่ปีก: 112 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 17,400 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 32,150 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 593 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 8,000 เมตร
รัศมีทำการรบ: 3,945 กิโลเมตร
พิสัยบินไกลสุด: 7,464 กิโลเมตร
อาวุธ: ปืนใหญ่อากาศป้องกัน Type 99 ขนาด 20 มม. 6 กระบอก / ปืนกลป้องกัน Type 2 ขนาด 13 มม. 4 กระบอก
* ระเบิดขนาด 2,000 กก. 2 ลูก
== ดูเพิ่ม ==
โบอิง บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส
== อ้างอิง ==
เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินนากาจิมะ
พระเจ้าภรตจักรพรรดิ

ภรตจักรวรรติน หรือ ภรตะ เป็นพระเจ้าจักรพรรดิของอวสรรปิณี (ครึ่งวัฏจักรเวลาปัจจุบันตามจักรวาลวิทยาเชน) พระองค์เป็นบุตรคนโตของพระอาทินาถ ตีรถังกรองค์แรกของศาสนาเชน ตามที่ระบุไว้ในปุราณะของเชนและฮินดูบอกว่า ชื่อเก่าแก่ของดินแดนอินเดียทั้ง “ภารตวรศะ”, “ภารตะ” หรือ “ภารตภูมิ” ตั้งตามชื่อของพระภรตะ พระองค์มีบุตรสองคนกับพระนางสุนันทาคืออรกากีรติ และ มาริจี พระองค์ปกครองโลกทั้งหกส่วนและต่อสู้กับพระพาหุพลี น้องชายของพระองค์เองเพื่อปกครองเมืองที่เหลือเมืองสุดท้าย
งานเขียนของเชนระบุว่าพระเจ้าภรตจักรพรรดิเป็นผู้ริเริ่มตั้งวรรณะพราหมณ์ ในคัมภีร์ของนิกายทิคัมพรระบุว่าท้ายที่สุด พระภรตะได้ละทิ้งชีวิตทางโลก และออกบวชจนเข้าถึงเกวลญาณ (สัพพัญญู) แต่ในคัมภีร์ของเศวตามพรระบุว่าไม่ได้สละชีวิตทางโลก แต่เข้าถึงเกวลญาณหลังบิดาของพระองค์เสียชีวิต
== การออกผนวช ==
คัมภีร์ของเชนระบุว่า วันหนึ่งภรตะพบผมหงอกของตนและเชื่อว่าเป็นสัญญาณถึงอายุที่มากขึ้นและความไม่เที่ยง ทันใดนั้นภรตะก็ตัดสินใจออกบวชเป็นสงฆ์ในศาสนาเชน ด้วยการค่อย ๆ ตัดกิเลสและละทิ้งทางโลก ในที่สุดพระภรตะก็สามารถกำจัดกรรมอันไม่เป็นมิตรของตนได้ภายใน “อันตรมุหูรตะ” (antaramuhūrta - น้อยกว่า 48 นาที) และเข้าถึงเกวลญาณ
== ศาสนสถาน ==
เชนสถานบางแห่งมีรูปเคารพของพระภรตจักรพรรดิในลักษณะบองนักบวชเชน เช่นที่ศรวัณเพลโคละ กูทัลมานิกยัมไชนมนเทียร (Koodalmanikyam Temple) ในรัฐเกรละนั้นดั้งเดิมเป็นเชนสถานที่มีพระภรตจักรพรรดิเป็นเทพเจ้าหลัก เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 รูปปั้นของพระภรตะที่สูงที่สุดได้สร้างขึ้นในมงคลคีรี (ศรีเกษตรภรตะ) ในเมืองสาคร รัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย มีความสูง 45 ฟุต (รวมฐานซึ่งสูง 12 ฟุต) น้ำหนักกว่า 59 ตัน ถึงแม้ว่าแรกเริ่มเดิมทีตั้งใจจะสร้างรูปปั้นที่สูงถึง 57 ฟุต รวมฐานซึ่งสูง 12 ฟุต น้ำหนักกว่า 100 ตัน แต่ชิ้นส่วนของรูปปั้ปนนั้นเสียหายก่อนจึงสร้างรูปปั้นที่ขนาดเล็กกว่าแทน
==งานเขียน==
อาทิปุราณะ (ศตวรรษที่ 10) เป็นคัมภีร์เชนที่ระบุถึงชีวิต 10 ชาติของตีรถังกรองค์แรก พระฤษภนาถ และบุตรทั้งสองคือพระภรตะและพระพาหุพลี
ภรเตศไวภวะ หรือ ภรเตศวร จาริเต เล่าเรื่องราวชีวิตของพระภรตะ เขีนขึ้นในศตวรรษที่ 16 โดยรัตนกรวรรณี
== อ้างอิง ==
===บรรณานุกรม===
ราชวงศ์อิศวากุ
พระเป็นเจ้าในศาสนาเชน
พิอาจิโอ พี.108

{|
|}
พิอาจิโอ พี.108 (Piaggio P.108) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักสี่เครื่องยนต์ของอิตาลีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ใช้โดยกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี
== ประจำการ ==
: กองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี
: ลุฟท์วัฟเฟอ
== คุณลักษณะ (พิอาจิโอ พี.108บี) ==

ผู้สร้าง: พิอาจิโอ (ประเทศอิตาลี)
ประเภท: เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องยนต์: 4 × Piaggio P.XII R.C.35
กางปีก: 32 เมตร
ยาว: 22.3 เมตร
สูง: 6 เมตร
พื้นที่ปีก: 135 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 17,325 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 29,885 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 430 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการรบ: 3,250 กิโลเมตร
อาวุธ: ปืนกลป้องกัน Breda-SAFAT ขนาด 12.7 มม. 6 กระบอก / ปืนกลป้องกัน Breda-SAFAT ขนาด 7.7 มม. 2 กระบอก
* ระเบิดขนาด 3,500 กก.
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
P108B.htm Piaggio P.108 SITE IS DOWN 15 October 2007
Piaggio P.108 (Russian language)
Comando Supremo P.108
Regia Marina site, with P.108 article
Special Hobby 72nd Scale Plastic Model Review
เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินพิอาจิโอ
เอฟโร แมนเชสเตอร์

{|
|}
เอฟโร แมนเชสเตอร์ (Avro Manchester) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดกลางสองเครื่องยนต์ของสหราชอาณาจักรในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ออกแบบและผลิตโดยเอฟโร ใช้โดยกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
== ประจำการ ==
== คุณลักษณะ (แมนเชสเตอร์ เอ็มเค 1) ==

== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Royal Air Force Bomber Command 60th Anniversary – Avro Manchester
History, Specifications and Pictures of the Avro Manchester
The Lancaster & Manchester Bomber Archive
1941 British Pathe news report on the newly introduced Avro Manchester
"Avro Manchester" a 1942 Flight article
เครื่องบินเอฟโร
เครื่องบินทิ้งระเบิด
เครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินสหราชอาณาจักรในสงครามโลกครั้งที่สอง
ซูบารุ เพลโอ

==รุ่นที่ 1 (RA1/RA2/RV1/RV2)==
ซูบารุเพลโอรุ่นแรกเริ่มทำตลาดในวันที่ 9 ตุลาคม 1998 เพิ่อมาทำตลาดแทนที่ ซูบารุ วิวิโอ้ ที่ยุติการทำตลาดไป ในปี 1998 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ปรับแก้กฏหมายเกี่ยวกับขนาดตัวถังของรถยนต์ประเภท เคย์คาร์ จึงทำให้ผู้ผลิตต่างออกแบบรถยนต์รุ่นใหม่ของตนให้สอดคล้องกับกฏหมายใหม่นี้ด้วย จึงเกิดเป็นรถเคย์คาร์ประเภท "แวกอนทรงสูง" ขึ้นมา และ เพลโอ เองก็ได้รับอิทธิพลการออกแบบมาจากกฎหมายใหม่นี้ด้วยเช่นกัน เพลโอ มาพร้อมกับเครื่องยนต์รหัส EN07 ให้กำลัง 46 แรงม้า(PS) สำหรับรุ่นมาตรฐาน ส่วนในรุ่นสปอร์ตี้จะถูกติดตั้งระบบอัดอากาศแบบซุปเปอร์ชาร์จให้กำลังเพิ่มเป็น 64 แรงม้า(PS)
ซุบารุ เพลโอ รุ่นที่ 1 ยุติการทำตลาดเดือนตุลาคม 2009
ชื่อ เพลโอ ในภาษาลาตินแปลว่า เติมเต็ม
==รุ่นที่ 2 - L275F/L285F/L275B/L285B (2010-2018)==
ซูบารุ เพลโอ รุ่นที่ 2 เริ่มจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 20 เมษายน 2010 เนื่องจากว่าโตโยต้าเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในซูบารุ จึงทำให้ เพลโอ รุ่นที่ 2 ถูกผลิตโดยไดฮัทสุแทน ซึ่งก็ใช้วิธีการเดียวกันกับโตโยต้า คือ การนำ ไดฮัทสุ มีร่า มาเปลี่ยนโลโก้และชื่อรุ่นเป็น ซูบารุ เพลโอ และวางจำหน่าย ข้อมูลทางเท็คนิคของตัวรถต่างๆนั้น ไม่มีความแตกต่างจาก มีร่า เลย
ฮัตสึเนะ มิกุ: โปรเจกต์ดีวาอาร์เคด

ฮัตสึเนะ มิกุ: โปรเจกต์ดีวาอาร์เคด  เป็นเกมตู้แนวริธึมใน ค.ศ. 2010 ที่สร้างโดยเซก้า และ Crypton Future Media สำหรับตู้เกมอาร์เคด ตัวเกมเป็นเวอร์ชันพอร์ดของ ฮัตสึเนะ มิกุ: โปรเจกต์ดีวา วิดีโอเกมใน ค.ศ. 2009 ที่มาพร้อมกับภาพที่อัปเดตและวางจำหน่ายในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 ในประเทศญี่ปุ่นโดยมีการวางจำหน่ายอย่างจำกัดในต่างประเทศเช่นในประเทศสิงคโปร์เป็นต้น เช่นเดียวกับเกมต้นฉบับ ตัวเกมใช้ประโยชน์จากโวคาลอยด์ซึ่งเป็นซอฟต์แวร์ประยุกต์รูปแบบเครื่องดนตรีที่ทำให้เกิดและปรับประสมเสียง โดยที่ตัวเกมใช้เพลงที่สร้างขึ้นโดยใช้คำศัพท์เหล่านี้จากโวคาลอยด์ฮัตสึเนะ มิกุ นักร้องเสมือนจริงที่มีชื่อเสียง
ตัวเกมมีภาคต่อในชื่อ ฮัตสึเนะ มิกุ: โปรเจกต์ดีวาอาร์เคดฟิวเจอร์โทน  ซึ่งได้วางจำหน่ายในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่โดดเด่นรวมถึงกราฟิกและฟิสิกส์ที่ได้รับการอัพเกรด, แผง Touch Slider สำหรับโน้ตรูปลูกศร และเพลงใหม่ รวมถึงการทำงานบนบอร์ดอาร์เคด Sega Nu ตัวเกมยังได้รับการพอร์ตลงเพลย์สเตชัน 4 ภายใต้ชื่อ ฮัตสึเนะ มิกุ: โปรเจกต์ดีวาอาร์เคดฟิวเจอร์โทน โดยตัวเกมได้วางจำหน่ายในรูปแบบดิจิทัลในสองเวอร์ชันในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ในประเทศญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official Site 
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2553
วิดีโอเกมอาร์เคด
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
โวคาลอยด์
มะโรง มหาวงศ์

พระเจ้า มะโรง มหาวงศ์ (Merong Mahawangsa, مروڠ مهاوڠسا) เป็นนักรบและผู้ปกครองในตำนานซึ่งกล่าวว่าเป็นกษัตริย์องค์แรกของ อาณาจักรลังกาสุกะ หรือปัจจุบันคือ รัฐเกดะห์ เรื่องเล่าของพระองค์ถูกกล่าวถึงใน ฮีกายัตมะโรงมหาวงศ์ ซึ่งได้กล่าวว่าพระองค์เป็นวีรบุรุษผู้สถาปนาเป็นกษัตริย์องค์แรกแห่งลังกาสุกะ
==ตำนานมะโรงมหาวงศ์==
ตำนานเกดะห์เล่าว่าพระองค์ทรงเป็นเชื้อสายของอเล็กซานเดอร์มหาราช
ตามตำนานเกดะห์ พระองค์เป็นนักสู้และเป็นผู้ปกครองอาณาจักรฮินดูแห่งหนึ่ง พระองค์ตระเวนประพาสอาณาจักรต่างๆ อยู่ตลอด แต่ส่วนใหญ่ทรงประทับอยู่ที่ โรม วันหนึ่ง พระองค์จากกรุงโรมมาเพื่อจะค้าขายกับจีน แต่เมื่อพระองค์ผ่านมาที่ทะเลอาระเบีย พระองค์กลับถูกโจมตีโดยครุฑยักษ์และได้ทำลายเรือพระที่นั่งของพระองค์ พระองค์ต้องลี้ไปยังดินแดนที่ใกล้ที่สุด ซึ่งพระองค์ได้ขึ้นมาที่หุบเขาบูจัง และสถาปนาอาณาจักรลังกาสุกะขึ้น
ทรงเป็นผู้ปกครองของลังกาสุกะ ก่อนที่จะให้มะโรง มหาโพธิสัตว์ ขึ้นครองราชย์ต่อ ก่อนเสด็จกลับกรุงโรม ชะตากรรมหลังจากนั้นไม่มีใครทราบ บ้างกล่าวว่าพระองค์สวรรคตขณะเสด็จไปยังกรุงโรม พระราชโอรสของพระองค์ปกครองลังกาสุกะต่อไปจนกระทั่งถึงพระองค์มหาวงศ์ ทรงเข้ารีตเป็นอิสลามและเปลี่ยนอาณาจักรลังกาสุกะเป็นรัฐสุลต่านเกดะห์ พระองค์ยังเปลี่ยนพระนามเป็นสุลต่าน มุดซาฟา ชาห์ อีกด้วย
==พระราชสันตติวงศ์==
พระเจ้ามะโรงมหาโพธิสัตว์ (Merong Mahapudisat): ทรงปกครองอาณาจักรลังกาสุกะต่อจากพระราชบิดา ทรงเป็นพระราชโอรสองค์โตด้วย ตำนานกล่าวไว้ว่าทรงเป็นกษัตริย์องค์แรกของสยามด้วย
พระเจ้ากันจิล สารชุน (Ganjil Sarjuna): พระองค์ขึ้นครองราชย์หลังจากพระเชษฐาสวรรคต ทรงเป็นพระราชโอรสองค์รอง ทรงสถาปนาอาณาจักรกังกาอีกด้วย
พระนางราชาบุตรี (Raja Puteri): ทรงขึ้นครองราชย์หลังจากพระเชษฐาของพระองค์เสด็จสวรรคต ทรงเป็นพระราชธิดาสุดท้อง ทรงยังเป็นกษัตริย์องค์แรกของปัตตานีอีกด้วย
พระเจ้าศรีมหาวงศ์ (Seri Mahawangsa): ทรงเป็นกษัตริย์ต่อจากกันจิล สารชุน
พระเจ้าศรีมหาอินทรวงศ์ (Seri Maha Inderawangsa): ทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าศรีมหาวงศ์ ทรงถูกเรียกว่า 'เจ้าอสูร' (Raja Bersiong) เพราะโปรดปรานการเสวยเลือดมนุษย์ ทำให้เสนาอำมาตย์ต่างขับไล่พระองค์ไปที่เขาจราย (Gunung Jerai) ซึ่งซ่อนพระองต์ไว้อย่างยาวนานและมีพระโอรสคือ เจ้าองค์มหาโพธิสัตว์ ซึ่งภายหลังได้กลับมาขึ้นครองราชย์หลังจากที่ได้รับรู้สายเลือดที่แท้จริงของพระองค์
พระองค์มหาโพธิสัตว์ (Phra Ong Mahapudisat): ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าศรีมหาวงศ์
พระองค์มหาวงศ์ (Phra Ong Mahawangsa): ทรงเป็นพระราชโอรสของเจ้าพระองค์มหาโพธิสัตว์ เดิมทรงนับถือศาสนาฮินดู แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม และเปลี่ยนพระนามเป็นสุลต่านมุดซาฟา ชาห์
==ในวัฒนธรรมนิยม==
กองทัพเรือมาเลเซียได้ตั้งชื่อเรือว่า KD Mahawangsa เพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์
"ตำนานมะโรงมหาวงศ์" (Hikayat Merong Mahawangsa) เป็นภาพยนตร์ที่ถูกฉายในปี พ.ศ. 2554 เพื่อเล่าเรื่องของพระองค์ นำแสดงโดย สตีเฟน ระห์มัน-ฮิวจ์ (Stephen Rahman-Hughes)
ในภาพยนตร์ "ปืนใหญ่จอมสลัด" ได้เล่าเรื่องที่อาณาจักรลังกาสุกะถูกรุกรานโดยกลุ่มกบฎร่วมกับโจรสลัด
==อ้างอิง==
บุคคลจากรัฐเกอดะฮ์
พระมหากษัตริย์แห่งรัฐเกอดะฮ์
ราชวงศ์เกอดะฮ์
ประวัติศาสตร์มาเลเซีย
ราชวงศ์มหาวังสา
นากาจิมะ คิ-27

{|
|}
นากาจิมะ คิ-27 (Nakajima Ki-27) ชื่อเล่น เนท เป็นเครื่องบินขับไล่ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง ผลิตโดยนากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี ใช้โดยกองทัพอากาศทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่น, กองทัพอากาศประเทศแมนจู และกองทัพอากาศไทย
== ประจำการ ==
=== สงครามโลกครั้งที่สอง ===

กองทัพอากาศทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
กองทัพอากาศประเทศแมนจู
กองทัพอากาศไทย เคยประจำการ 12 ลำ
=== หลังสงคราม ===
กองทัพอากาศกองทัพปลดปล่อยประชาชน
:
กองทัพอากาศสาธารณรัฐจีน
== คุณลักษณะ (คิ-27บี) ==

ผู้สร้าง: นากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี (ประเทศญี่ปุ่น)
ประเภท: เครื่องบินขับไล่
เครื่องยนต์: 1 × Nakajima Ha-1 Kotobuki Otsu
กางปีก: 11.31 เมตร
ยาว: 7.53 เมตร
สูง: 3.25 เมตร
พื้นที่ปีก: 18.56 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 1,110 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 470 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 3,500 เมตร
รัศมีทำการรบ: 627 กิโลเมตร
พิสัยบินไกลสุด: 1,710 กิโลเมตร
อาวุธ: ปืนกล Ho-103 ขนาด 12.7 มม. 1 กระบอก / ปืนกล Type 89 ขนาด 7.7 มม. 1 กระบอก
== อ้างอิง ==
เครื่องบินนากาจิมะ
เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
ไทรเกาหลี

ไทรเกาหลี  เป็นพืชในสกุลโพ มีถิ่นกำเนิดทางตอนใต้ของจีนจนถึงมาเลเซีย ลักษณะเป็นไม้ต้นถึงไม้พุ่มไม่ผลัดใบอายุหลายปี ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาว เมื่อมีอายุมากจะมีรากอากาศห้อยลงมา ใบออกเป็นใบเดี่ยวรูปรีถึงขอบขนาน ปลายใบแหลม โคนใบมน แผ่นใบหนา ออกเวียนสลับรองกิ่ง ดอกออกตามซอกใบ เป็นช่อกระจุกบนฐานรองดอกเดียวกัน มีดอกย่อยจำนวนมาก ดอกเป็นแบบแยกเพศอยู่ร่วมต้น ดอกเพศผู้มีมากกว่าดอกเพศเมีย ดอกเพศเมียมีรังไข่อยู่เหนือวงกลีบ ผลพัฒนามาจากฐานรองดอก ภายในมีเมล็ดเล็ก ๆ จำนวนมาก
ไทรเกาหลีเป็นพืชที่ทนน้ำท่วมหรือชื้นแฉะได้ดี นิยมปลูกเป็นไม้ประดับเพื่อดักจับฝุ่นหรือทำเป็นรั้ว โดยปลูกในดินร่วน ต้องการน้ำน้อยถึงปานกลาง ต้องการแสงแดดตลอดวันถึงครึ่งวัน
== อ้างอิง ==
สกุลโพ
ไม้ประดับ
เม็สเซอร์ชมิท เม 410

{|
|}
เม็สเซอร์ชมิท เม 410 (Messerschmitt Me 410) เป็นเครื่องบินขับไล่หนักของเยอรมัน ผลิตโดยเม็สเซอร์ชมิท และใช้โดยลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
== คุณลักษณะ (เม 410 เอ-1/ยู-2) ==

ผู้สร้าง: เม็สเซอร์ชมิท (ประเทศเยอรมนี)
ประเภท: เครื่องบินขับไล่
เครื่องยนต์: 2 × Daimler-Benz DB 603A
กางปีก: 16.3513 เมตร
ยาว: 12.484 เมตร
สูง: 4.280 เมตร
พื้นที่ปีก: 36.2031 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 7,518 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 624 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 6,700 เมตร
รัศมีทำการรบ: 1,200 กิโลเมตร
พิสัยบินไกลสุด: 2,300 กิโลเมตร
อาวุธ: ปืนใหญ่อากาศ MG 151/20 ขนาด 20 มม. 2 กระบอก / ปืนกล MG 131 ขนาด 13 มม. 2 กระบอก / ปืนกล MG 17 ขนาด 7.92 มม. 2 กระบอก
== ดูเพิ่ม ==
เม็สเซอร์ชมิท เบเอ็ฟ 110
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Me 410 at the Royal Air Force Museum, Cosford
US Intelligence Report on Me 410 at LoneSentry.com
เครื่องบินเม็สเซอร์ชมิท
เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินขับไล่ในสงครามโลกครั้งที่สอง
เครื่องบินเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง
เวอร์ชัวไฟเตอร์ (วิดีโอเกม)

เวอร์ชัวไฟเตอร์ (; Virtua Fighter) เป็นวิดีโอแนวต่อสู้ที่สร้างขึ้นสำหรับแพลตฟอร์มเกมตู้เซก้าโมเดล 1 โดย AM2 กลุ่มพัฒนาภายในของเซก้าที่นำโดยยู ซูซูกิ ตัวเกมวางจำหน่ายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1993 ในญี่ปุ่น ยุโรป และสหราชอาณาจักร และวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ในอเมริกาเหนือ ตัวเกมเป็นเกมแรกในชุดเกม เวอร์ชัวไฟเตอร์ และเป็นเกมต่อสู้อาร์เคดเกมแรกที่มีกราฟิกรูปแบบโพลีกอน 3 มิติเต็มรูปแบบ ตัวเกมได้รับการพอร์ดไปยังหลายแพลตฟอร์มรวมถึง เซก้า แซทเทิร์น, 32X และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เวอร์ชัวไฟเตอร์ กลายเป็นเกมที่ได้รับความนิยมอย่างมากและได้ปฏิวัติและมีอิทธิพลอย่างมากในวิวัฒนาการของประเภทและวิดีโอเกมโดยทั่วไป
ตัวเกมมีเวอร์ชันปรับปรุงในชื่อ เวอร์ชัวไฟเตอร์รีมิกซ์ พัฒนาโดย AM1 และได้วางจำหน่ายบนเซก้า แซทเทิร์น ใน ค.ศ. 1995 ก่อนที่จะถูกพอร์ตไปยังเกมตู้ในปีเดียวกัน ตัวเกมได้รับการรีเมคในชื่อ เวอร์ชัวไฟเตอร์เทนแอนนิเวอร์ซารี ได้วางจำหน่ายเฉพาะบนเพลย์สเตชัน 2 ใน ค.ศ. 2003 ในฐานะเกมแบบสแตนด์อะโลนในญี่ปุ่นและเป็นโบนัสในเกม  อีโวลูชัน สำหรับอเมริกาเหนือ
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2536
วิดีโอเกมต่อสู้
เกมต่อสู้สามมิติ
เกมตู้
เกมสำหรับเซกา แซตเทิร์น
เกมสำหรับเซกา 32X
เกมสำหรับวินโดวส์
เกมสำหรับไอโอเอส
เวอร์ชัวไฟเตอร์
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
เกมตู้
วิดีโอเกมที่มีปฏิปักษ์หญิง
.test

ชื่อ test เป็นโดเมนระดับบนสุด (top-level domain; TLD) ที่มีจุดประสงค์เพื่อใช้ในการทดสอบซอฟต์แวร์ ชื่อดังกล่าวถูกสงวนไว้โดยคณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต (IETF) ใน RFC 2606 (มิ.ย. 1999) และไม่มีความตั้งใจเลยที่จะติดตั้งชื่อนี้ลงในระบบชื่อโดเมนสากลสำหรับอินเทอร์เน็ต เนื่องจากชื่อ test และโดเมนย่อยใดๆ ภายใต้มันจะไม่สามารถถูกจดทะเบียนได้ ดังนั้นมันจึงสามารถถูกใช้เพื่อการทดสอบ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดความขัดแย้งกับชื่อโดเมนในปัจจุบันหรือในอนาคต
== อ้างอิง ==
สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์

สิรีธร ลีห์อร่ามวัฒน์ ชื่อเล่น บิ๊นท์ (เกิด 4 ธันวาคม พ.ศ. 2536) เป็นเภสัชกร นักแสดง และนางงามชาวไทย ผู้ได้รับตำแหน่งนางสาวไทย 2562 และเป็นตัวแทนประเทศไทยในการประกวดนางงามนานาชาติ (Miss International) และได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดนางงามนานาชาติ 2019 ที่ประเทศญี่ปุ่น โดยถือเป็นตัวแทนของประเทศไทยคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ชนะเลิศการประกวดเวทีนางงามนานาชาติ
== ประวัติ ==
สิรีธร เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2536 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ปัจจุบันทำงานเป็นเภสัชกรการตลาด (Product Specialist ด้านยาคุ้มกันบำบัด)
== การประกวด ==
===นางสาวไทย 2562===
สิรีธรได้เข้าร่วมการประกวด นางงามกรุงเทพมหานคร ปทุมธานี และนครนายก 2562 โดยได้หมายเลขประจำตัว คือ หมายเลข 11 ซึ่งเธอได้รับตำแหน่ง “นางงามกรุงเทพมหานคร 2562” ไปครอง พร้อมกับมนัสนันท์ ลิ้มจันทร์ประภาพ “นางงามปทุมธานี 2562” และณัฎฐ์ชนานันท์ จันทิม “นางงามนครนายก 2562” ต่อมาเธอได้เป็นตัวแทนกรุงเทพมหานคร ในการประกวดนางงามภาคกลาง 2562 เพื่อคัดเลือกสาวงามจาก 10 คนในภาคกลางเข้าร่วมประกวดนางสาวไทย 2562 และเธอสามารถเข้ารอบ 10 คนสุดท้ายของการประกวด โดยเป็นตัวแทนจากกรุงเทพมหานครและตัวแทนจากภาคกลางเข้าร่วมประกวดนางสาวไทย 2562
สิรีธรได้เข้าร่วมประกวดนางสาวไทย 2562 และเธอสามารถคว้าตำแหน่งนางสาวไทย 2562 มาครองได้สำเร็จ โดยเธอเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมการประกวดนางงามนานาชาติ 2019 ณ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบ 19 ปี ที่ผู้ดำรงตำแหน่งนางสาวไทยได้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดเวทีระดับนานาชาติ
===นางงามนานาชาติ 2019===
สิรีธรเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดนางงามนานาชาติ 2019 และเธอสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศมาครอง พร้อมด้วยรางวัลพิเศษ “ราชินีทวีปเอเชีย 2019” (Miss International Asia 2019) การประกวดครั้งนี้ถือเป็นการสร้างประวัติศาสตร์ของประเทศไทยกับเวทีนางงามนานาชาติ โดยสิรีธรเป็นตัวแทนจากประเทศไทยคนแรกที่สามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศ ซึ่งถือว่าเป็นผลงานที่ดีที่สุดของประเทศไทยในเวทีนางงามนานาชาติตั้งแต่เริ่มส่งตัวแทนประกวดในปี พ.ศ. 2511
==ผลงาน==
=== ละครซิทคอม ===
ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่องวัน
| rowspan = "1" | 2564
| รักนะขอรับ
| พิกุล
|-
|}
=== ละครโทรทัศน์ ===
== รางวัล ==
HOWE AWARDS 2019 สาขา HOWE HALL OF FAME AWARD 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นางสาวไทย
มิสอินเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์
เภสัชกรชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
บุคคลจากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
นางงาม
นางงามไทย
ผู้ชนะการประกวดนางงามนานาชาติ
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021 รอบคัดเลือก กลุ่ม 2

กลุ่ม 2 ของ การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2021 รอบคัดเลือก ประกอบไปด้วยหกทีม: ฝรั่งเศส, สโลวาเกีย, สวิตเซอร์แลนด์, จอร์เจีย, อาเซอร์ไบจาน, และ ลิกเตนสไตน์. องค์ประกอบของเก้ากลุ่มใน รอบคัดเลือกรอบแบ่งกลุ่ม จะถูกตัดสินโดยการจับสลากในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2561, 09:00 CET (UTC+1), ที่สำนักงานใหญ่ยูฟ่าใน นียง, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์, กับทีมที่ถูดจัดวางสอดคล้องกับพวกเขา การจัดอันดับค่าสัมประสิทธิ์.
กลุ่มนี้คือลงเล่นในรูปแบบพบกันหมดเหย้าและเยือนระหว่างวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2562 และ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2563. ชนะเลิศของกลุ่มจะได้สิทธิ์เข้ารอบโดยตรงสำหรับ รอบสุดท้าย, ในขณะที่ทีมรองชนะเลิศของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่ รอบเพลย์ออฟ ถ้าพวกเขาเป็น หนึ่งในสี่ทีมรองชนะเลิศจากกลุ่มทั้งหมดเก้ากลุ่ม (ไม่ได้นับผลการแข่งขันในนัดที่พบกับทีมอันดับที่หก).
เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2020, แมตช์ทั้งหมดจะถูกระงับเนื่องจาก การระบาดทั่วของโควิด-19. เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2020, ยูฟ่าได้ประกาศว่ารอบคัดเลือกรอบแบ่งกลุ่มจะขยายและสิ้นสุดลงในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020, ในขณะที่รอบเพลย์ออฟ, กำหนดการแข่งขันเดิมที่จะลงเล่นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020, จะถูกยกเลิกไป. แทนที่, ผู้ชนะของกลุ่มและ ห้าทีมรองชนะเลิศที่ดีที่สุดจากทั้งเก้ากลุ่ม (ไม่นับผลการแข่งขันที่พบกับทีมอันดับที่หก) จะได้สิทธิ์สำหรับ รอบสุดท้าย.
==ตารางคะแนน==
==นัด==
เวลาคือ CET/CEST.
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
----
==อันดับดาวซัลโว==
การแข่งขันทั้งหมดมี 106 ประตูที่ทำได้ใน 30 นัด, สำหรับค่าเฉลี่ย  ประตูต่อนัด. (ณ วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563).
11 ประตู
Odsonne Édouard
9 ประตู
Andi Zeqiri
4 ประตู
Jeff Reine-Adélaïde
Christián Herc
Ľubomír Tupta
Dan Ndoye
3 ประตู
Baris Ekincier
Amine Gouiri
Giorgi Arabidze
Dávid Strelec
2 ประตู
Houssem Aouar
Romain Faivre
Irakli Bugridze
Davit Samurkasovi
Nugzar Spanderashvili
Noah Frick
Ján Bernát
Miroslav Gono
Jérémy Guillemenot
Noah Okafor
Filip Stojilković
1 ประตู
Tural Bayramov
Mert Çelik
Ozan Kökçü
Colin Dagba
Jonathan Ikoné
Randal Kolo
Jules Koundé
Isaac Lihadji
Arnaud Nordin
Dan-Axel Zagadou
Vato Arveladze
Beka Kavtaradze
Giorgi Kokhreidze
Giorgi Kutsia
Khvicha Kvaratskhelia
Anzor Mekvabishvili
Menderes Caglar
Ladislav Almási
Martin Gamboš
Jakub Kadák
Peter Kolesár
Ivan Mesík
Kristián Vallo
Nedim Bajrami
Kastriot Imeri
Jordan Lotomba
Petar Pusic
Silvan Sidler
Bastien Toma
Ruben Vargas
1 การทำเข้าประตูตัวเอง
Ilia Beriashvili 
Martin Marxer 
Roman Spirig 
Fabian Unterrainer 
Lukáš Fabiš 
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Under-21 Matches: 2019–21 Qualifying, UEFA.com
กลุ่ม 2
เออร์เนสต์ คิง

เออร์เนสต์ โจเซฟ คิง(23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1878 – 25 มิถุนายน ค.ศ. 1956) เป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองเรือสหรัฐ (United States Fleet (COMINCH)) และหัวหน้าปฏิบัติการทางทะเล (CNO) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในขณะที่ดำรงตำแหน่งอยู่ในกองเรือสหรัฐ-หัวหน้าปฏิบัติการทะเล เขาได้ออกสั่งการปฏิบัติการของกองทัพเรือสหรัฐ วางแผน และบริหาร และเป็นสมาชิกของคณะเสนาธิการร่วม เขาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับอาวุโสลำดับที่สองของกองทัพเรือสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รองลงจากจอมพลเรือ วิลเลียม ดี เลฮี ที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าเสนาธิการทหารของผู้บัญชาการสูงสุด
เกิดใน Lorain, รัฐโอไฮโอ คิงได้เข้าประจำการในกองทัพในช่วงสงครามสเปน-อเมริกัน ในขณะที่ยังศึกษาอยู่ในสถานศึกษานายทหารเรือสหรัฐ (United States Naval Academy) เขาได้รับหน้าที่บัญชาการเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1944 ได้นำเรือพิฆาต ยูเอสเอส เทอรรี่ ในเขตยึดครองเบรากรุซ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่เสนาธิการทหารภายใต้การนำโดยรองพลเรือเอก เฮนรี่ ที มาโย ผู้บัญชาการแห่งกองเรือสหรัฐแอตแลนติก ภายหลังสงคราม, คิงได้รับหน้าที่เป็นหัวหน้าของโรงเรียนนายทหารเรือระดับสูง บัญชาการแก่ฝูงเรือดำน้ำ และรับหน้าที่เป็นหัวหน้าสำนักงานวิชาการบิน ภายหลังช่วงเวลาหนึ่งในคณะกรรมการนายพลแห่งกองทัพเรือ คิงได้กลายเป็นผู้บัญชาการแห่งกองเรือแอตแลนติกในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1941
ไม่นานหลังจากญี่ปุ่นโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ทำให้สหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง คิงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองเรือสหรัฐ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 คิงได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากฮาโรลด์ สตาร์ก ในตำแหน่งหัวหน้าปฏิบัติการทางทะเล ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 คิงได้กลายเป็นพลเรือเอกคนที่สองที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งยศเป็นจอมพลเรือ คิงได้ลาออกจากกองทัพเรือในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1945 และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1956
== อ้างอิง ==
ชาวอเมริกัน
บุคคลจากรัฐโอไฮโอ
ทหารเรือชาวอเมริกัน
พลเรือเอกชาวอเมริกัน
จอมพลเรือชาวอเมริกัน
ทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ยอนโฮนัน โนปปี

ยอนโฮนัน "โนปปี" (Björnhonan "Noppi") เป็นหมีเพศเมียที่มีลูกดกมากที่สุดในประเทศสวีเดน (ภายในโครงการวิจัยหมีสแกนดิเนเวีย) หลังจากการให้กำเนิดลูก 24 ตัวในเก้าครอก
โนปปีได้รับการสำรวจหาครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2003 และถูกพบว่าตายหลังจากนั้น ซึ่งมันมีอายุได้ 22 ปี สาเหตุของการตายยังไม่ชัดเจน และซากส่วนที่เหลือส่วนมากถูกกินโดยหมีตัวอื่น จากการแย่งชิงอย่างรุนแรงในอาณาเขต เป็นไปได้ว่ามันอาจถูกโจมตีโดยหมีตัวอื่น โดยได้มีการสืบดีเอ็นเอในพื้นที่โดยรอบ และสันนิษฐานว่ามันถูกหมีอายุสี่ปีมากัดกิน
== อ้างอิง ==
หมีที่มีชื่อเสียง