pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์

วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ (Valérie Trierweiler; สกุลเดิม: มาซอโน; 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 — ) ผู้สื่อข่าวชาวฝรั่งเศส อดีตคู่ครองที่มิได้จดทะเบียนสมรสของฟร็องซัว ออล็องด์ ประธานาธิบดีของประเทศฝรั่งเศส ที่ยุติความสัมพันธ์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557
== ประวัติ ==
วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ เกิดที่เมืองอ็องเฌ เป็นบุตรคนที่ห้าจากทั้งหมดหกคน ของมารดาซึ่งประกอบอาชีพอยู่หน้าโรงสเกตน้ำแข็งประจำเมืองอ็องเฌ กับบิดาผู้พิการ ชื่อ ฌ็อง-นอแอล มาซอโน ซึ่งสูญเสียขาไปหนึ่งข้างเมื่ออายุได้ 13 ปี อันเป็นผลมาจากสงครามโลกครั้งที่สอง และได้เสียชีวิตลงเมื่อวาเลรีมีอายุได้ 21 ปี
วาเลรีศึกษาทางด้านประวัติศาสตร์ และรัฐศาสตร์ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทการศึกษาชั้นสูงด้านรัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยซอร์บอน
ในปี พ.ศ. 2548 ฝรั่งเศสได้มีช่อง Direct 8 โดยเธอรับหน้าที่เป็นพิธีกรข่าวการเมืองในรายการทอล์กโชว์ ซึ่งส่วนใหญ่มักดำเนินรายการด้วยการสัมภาษณ์ตัวต่อตัว สองปีต่อมาเธอได้เป็นพิธีกรรายการ Le Grand 8 ดำเนินรายการร่วมกับมีกาแอล เกจ (Mikaël Guedj) ในเดือนกันยายน ซึ่งเนื้อหาของรายการเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับการเมือง และยังดำเนินรายการอยู่
== ชีวิตส่วนตัว ==
เธอสมรสครั้งแรกกับเพื่อนชายคนสนิทในวัยเด็กชื่อ ฟร็องก์ ทูรีโย (Franck Thurieau) และทั้งคู่ก็ลงท้ายด้วยการหย่าโดยที่ทั้งสองไม่มีบุตรด้วยกัน วาเลรีสมรสครั้งที่สองกับเดอนี ทรีแอร์แวแลร์ นักเขียนและนักวิชาการซึ่งเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร Paris Match แต่ก็ลงเอยด้วยการหย่าร้างอีกเช่นเคย เธอมีบุตรกับทรีแอร์แวแลร์ 3 คน
วาเลรีเริ่มมีความสัมพันธ์กับฟร็องซัว ออล็องด์ ช่วงปี พ.ศ. 2549 ทั้งสองพบกันในช่วงการเลือกตั้งรัฐสภาปี 2531 ซึ่งขณะนั้นออล็องด์ยังใช้ชีวิตคู่กับเซกอแลน รัวยาล จนในปี พ.ศ. 2553 ทั้งสองได้ออกมาเปิดเผยกับสาธารณชนว่าทั้งคู่ได้คบหากัน
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ฟร็องซัว ได้ประกาศการยุติความสัมพันธ์กับเธอ หน้าเพจทั้ง 130 หน้า และภาพอีก 600 รูปของอดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งถูกลบออกทั้งหมดจากเว็บไซต์ของเอลีเซ เมื่อเมื่อเวลา 11.00 นาฬิกาของวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2557
== อ้างอิง ==
นักข่าวชาวฝรั่งเศส
สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส
บุคคลจากอ็องเฌ
เสี่ยวลิ้มยี่ 2

เสี่ยวลิ้มยี่ 2 (Kids From Shaolin, Shaolin Temple 2: Kids From Shaolin; 少林小子; พินอิน: Shàolín Xiǎozi) ภาพยนตร์กำลังภายในปนตลกสัญชาติฮ่องกงและจีน นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, หยูไห่, หยู เจิ้งฮุย ออกฉายในปี ค.ศ. 1984
==เนื้อเรื่อง==
ครอบครัว 2 ตระกูลที่อาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน มีเพียงแม่น้ำสายใหญ่กั้นกลาง หนึ่งคือบ้านของเศรษฐี เปา เซิ่งฟง ผู้เยี่ยมยุทธในทางกระบี่บู๊ตึ้ง มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย และบ้านหลังใหญ่ แต่กลับอาภัพบุตรผู้สืบสกุล มีทายาทถึง 7 คนแต่ก็เป็นลูกสาวเสียหมด
ส่วนอีกบ้านเป็นของ เทียนฟง  และน้องชายที่ชื่อว่า หยีหลง สองพี่น้องซึ่งอดีตเคยเป็นจอมยุทธศิษย์ของวัดเส้าหลิน ที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้า 7 คน เป็นบุตรบุญธรรม ทั้งสองพยายามช่วยกันทำงานเก็บเงินเพื่อขอลูกสาวอีกบ้านมาแต่งงานเป็นภรรยา แต่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นได้ยากเต็มทน เพราะสองบ้านเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน แถมยังมีคำขาดจากอีกฝ่ายว่า ต้องหาเงินมาซื้อวัว 10 ตัวเป็นค่าสินสอด แต่กว่าจะได้วัวซักตัวก็เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว
==นักแสดง==
หยีหลง...หลี่ เหลียนเจี๋ย
เทียนฟง...หยูไห่
เปา เซิ่งฟง...หยู เจิ้งฮุย
==เบื้องหลังและคำวิจารณ์==
Kids From Shaolin หรือ Shaolin Temple 2: Kids From Shaolin เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจาก  Shaolin Temple ที่ฉายในปี ค.ศ. 1982 หรือ 2 ปีก่อนหน้านั้น ถือเป็นภาพยนตร์ภาค 2 ในภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ โดยมี Martial Arts of Shaolin ในปี ค.ศ. 1986 เป็นภาคจบ
ภาพยนตร์ยังได้ หลี่ เหลียนเจี๋ย นักแสดงนำในภาคแรกกลับมารับบทนำอีกครั้ง และทีมนักแสดงชุดเดิม แต่ได้เปลี่ยนบทบาทไป ซึ่ง หยู เจิ้งฮุย ซึ่งปกติจะรับบทร้าย ในคราวนี้มารับบทเด่นที่เสมือนเป็นตัวเอกอีกคนร่วมกับหยีหลง คือ บทหัวหน้าบ้านบู๊ตึ้ง ที่ดูเหมือนว่าโหด แต่ใจดี และอยากได้ลูกชายมาก ๆ และนักแสดงอีกคนที่เด่นอีกเช่นกัน คือ หยูไห่ ที่แต่เดิมรับบทหลวงจีนเจ้าอาวาสอาจารย์ของตัวเอก คราวนี้มาเป็นพี่ชายของตัวเอก ซึ่ง หยูไห่ ในอีกเกือบ 30 ปีต่อมา ได้รับบทเจ้าอาวาสวัดเส้าหลินอีกครั้ง จาก Shaolin ในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ชุดนี้อีกด้วย
ภาพยนตร์เรื่องนี้นับได้ว่ามีโทนที่เบาที่สุดของภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ ด้วยว่ามีเนื้อเรื่องแบบง่าย ๆ ทำนองเรื่องเล่าพื้นบ้านด้วยซ้ำ เพราะว่าด้วยเรื่องครอบครัวสองครอบครัว ที่ขัดแย้งกันด้วยวิทยายุทธคนละสำนัก คือ เส้าหลิน กับ บู๊ตึ้ง แต่ขณะที่เจ้าบ้านบ้านหนึ่งมีแต่ลูกสาว จึงอยากได้ลูกชายในแบบลูกเขยของบ้านฝั่งตรงข้ามที่เป็นคู่ขัดแย้งกัน จึงถูกมองว่าสู้ภาคแรกไม่ได้ เพราะเนื้อหาละทิ้งความดุเดือดที่ทำให้ Shaolin Temple โด่งดังขึ้นมาไป อีกทั้งฉากเปิดเรื่องยังเป็นแอนิเมชันอีก ทำให้มีนักวิจารณ์บางคนเปรียบเทียบว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีบรรยายกาศแบบเดียวกับภาพยนตร์ของวอสลต์ ดีสนีย์ ในยุคทศวรรษที่ 50 ด้วยซ้ำ ที่เล่าเรื่องราวอันอบอุ่นคั่นกลางด้วยความชุลมุนวุ่นวาย ก่อนทุกอย่างจะคลี่คลายอย่างสมบูรณ์แบบในตอนท้ายเรื่อง ด้วยความสามัคคีของอดีตคู่ปรับ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ภาพยนตร์กังฟู
ภาพยนตร์วูซู
ภาพยนตร์ภาคต่อ
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศจีน
ภาพยนตร์ฮ่องกง
ภาพยนตร์จีน
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2527
หลี่ เหลียนเจี๋ย
ภาพยนตร์ตลก
ภาพยนตร์ไตรภาค
พนิดา คำศรี

พนิดา คำศรี เป็นนักยกน้ำหนักชาวไทย เจ้าของเหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
พนิดา คำศรี เกิดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2532 ที่บ้านตราด  ตำบลคอโค อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ เป็นชาว จังหวัดสุรินทร์ โดยกำเนิด (อายุ  ปี)  เป็นเจ้าของเหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย ปัจจุบันลงแข่งขันในรุ่น 48 กิโลกรัม
== สถิติการแข่งขัน ==
พนิดา มีสถิติการแข่งขันยกน้ำหนัก ดังนี้
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #gold; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#cccccc"
| width=30% colspan=2 | การแข่งขัน || width=10% | รุ่น || width=20% colspan=4 | สแนตซ์ || width=20% colspan=4 | คลีนแอนด์เจิร์ก || width=10% colspan=2 | รวม
|-
| 2551 || เยาวชนชิงชนะเลิศแห่งโลก || 48 กก. || 72 || 74 || 76 || Bronze medal icon.svg || 95 || 101 || 104 ||Silver medal icon.svg || 177 || Silver medal icon.svg
|-
| 2552 || เยาวชนชิงชนะเลิศแห่งโลก || 48 กก. || 75 || 78 || 78 || Gold medal icon.svg || 96 || 88 || - ||Gold medal icon.svg || 177 || Gold medal icon.svg
|-
| 2552 || ชิงชนะเลิศแห่งโลก || 48 กก.|| 75 || 75 || 80 || 9 || 95 || 95 || 100 || 7 || 175 || 9
|-
| 2552 || เยาวชนชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย || 48 กก. || 73 || 77 || 81 || Gold medal icon.svg || 96 || 101 || 104 ||Silver medal icon.svg || 178 || Silver medal icon.svg
|-
| 2553 || ชิงชนะเลิศแห่งโลก || 48 กก.|| 74 || 74 || 78 || 14 || 100 || 104 || 104 || 6 || 174 || 9
|-
| 2554 || ชิงชนะเลิศแห่งโลก || 48 กก.|| 80 || 80 || 85 || 6 || 103 || 104 || 107 ||  Silver medal icon.svg|| 187 || Silver medal icon.svg
|-
| 2554 || ซีเกมส์ || 48 กก.|| colspan=3 | 84 || - || colspan=3| 103  || - || 187 || Gold medal icon.svg
|-
| 2555 || ชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย || 48 กก.|| 84 || 84 || 84 || - || 102 || 104 || 109 || Silver medal icon.svg || - || -
|}
=== ภายในประเทศ ===
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #gold; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#cccccc"
| width=30% colspan=2 | การแข่งขัน || width=10% | รุ่น || width=20% colspan=4 | สแนตซ์ || width=20% colspan=4 | คลีนแอนด์เจิร์ก || width=10% colspan=2 | รวม
|-
| 2552 || กีฬาแห่งชาติ (ประเทศไทย)  || 48 กก. || 75 || 83 || 83 || - || 95 || 105 || 105 || - || - || -
|-
| 2553 || ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย || 48 กก. || 75 || 81 || 83 || Silver medal icon.svg || 92 || 101 || 103 ||Gold medal icon.svg || 184 || Silver medal icon.svg
|-
| 2554 || ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย || 48 กก. || 82 || 86 || 90 || Gold medal icon.svg || 106 || 108 || 118 ||Gold medal icon.svg || 194 || Gold medal icon.svg
|}
=== สถิติสูงสุด ===
สแนตซ์ : 86 กก. (พ.ศ. 2554 การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย, ขอนแก่น ประเทศไทย)
คลีนแอนด์เจิร์ก : 108 กก. (พ.ศ. 2554 การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย, ขอนแก่น ประเทศไทย)
รวม : 194 กก. (พ.ศ. 2554 การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย, ขอนแก่น ประเทศไทย)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
นักยกน้ำหนักชาวไทย
บุคคลจากอำเภอเมืองสุรินทร์
ชาวไทยเชื้อสายเขมร
นักกีฬาเหรียญทองซีเกมส์ชาวไทย
นักยกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
คณะนักบวชภิกขาจาร

คณะนักบวชภิกขาจาร (mendicant order) คือกลุ่มนักบวชที่ไม่ถือครองกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินใด ๆ (หรือครอบครองเฉพาะที่จำเป็น) ไม่ว่าเป็นการส่วนตัวหรือในนามองค์กร แต่อาศัยปัจจัยยังชีพจากฆราวาสหรือของที่ถูกทิ้งแล้ว และจาริกไปเรื่อย ๆ ไม่อาศัยประจำอยู่ที่แห่งใดโดยเฉพาะ นักบวชภิกขาจารในศาสนาพุทธคือพระภิกษุ ในศาสนาคริสต์คือไฟรเออร์ ในศาสนาฮินดูคือสันยาสี
== ศาสนาพุทธ ==
ภิกขุ (บาลี) หรือ ภิกษุ (สันสกฤต) แปลว่า ผู้ภิกขาจาร พระพุทธเจ้าทรงเริ่มใช้คำนี้เพื่อหมายถึงนักบวชชายในพระพุทธศาสนา เพราะภิกษุต้องถือวัตรภิกขาจาร ไม่ได้ประกอบอาชีพจึงไม่มีรายได้ และต้องเลี้ยงชีวิตด้วยอาหารที่คฤหัสถ์นำมาถวาย ในสมัยแรกยังไม่มีการตั้งวัด พระภิกษุจึงจาริกไปตามป่าเขา โคนไม้ หรืออาศัยในที่กูฏาคารซึ่งเป็นที่พักสาธารณะ แม้มีการตั้งอารามแล้ว เช่น วัดเวฬุวันมหาวิหาร วัดเชตวันมหาวิหาร ภิกษุสมัยนั้นปกติยังคงเน้นการจาริกเพื่อปฏิบัติธรรมและเผยแผ่พระศาสนา
== ศาสนาคริสต์ ==
คณะนักบวชภิกขาจารในศาสนาคริสต์เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทหนึ่ง มีต้นกำเนิดมาจากนักบุญสำคัญ 2 ท่าน คือ นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะฟรันซิสกัน และนักบุญดอมินิกผู้ก่อตั้งคณะดอมินิกัน โดยมีจุดประสงค์เพื่อปฏิรูปคริสตจักรให้หันกลับมาเน้นพันธกิจตามพระวรสาร คือ การประกาศข่าวดี การใช้ชีวิตแบบยากจน ถ่อมตน นักบวชภิกขาจารเหล่านี้เรียกว่าไฟรเออร์
ในสมัยกลาง มีคณะนักบวชภิกขาจารดั้งเดิมอยู่ 4 คณะ คือ
คณะฟรันซิสกัน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะภราดาน้อย มีสมญานามว่าไฟรเออร์ชุดเทา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1209
คณะคาร์เมไลท์ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะภราดาพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งภูเขาคาร์แมล มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดขาว ก่อตั้งราว ค.ศ. 1206-1214
คณะดอมินิกัน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะนักเทศน์ มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดดำ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1215
คณะผู้รับใช้ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะผู้รับใช้พระแม่มารีย์ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1233 โดยนักบุญเจ็ดองค์แห่งฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี
คณะออกัสติเนียน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะฤๅษีแห่งนักบุญออกัสติน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1244-1256
ในสภาสังคายนาลียงครั้งที่สอง ได้มีมติยอมรับ 5 คณะข้างต้นนี้ว่าเป็น "คณะนักบวชภิกขาจารใหญ่" แล้วปราบปรามคณะอื่น ๆ ต่อมาสภาสังคายนาแห่งเทรนต์ได้ผ่อนคลายมาตรการนี้ลง ได้อนุญาตให้ไฟรเออร์ทั้งหลายถือครองทรัพย์สินได้เหมือนพวกนักพรต ยกเว้นเฉพาะไฟรเออร์คณะฟรันซิสกันและคณะกาปูชิน คณะนักบวชภิกขาจารใหม่ได้แก่
คณะพระตรีเอกภาพ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1193
คณะเมอร์เซดาเรียน (คณะพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งเมตตาธรรม) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1218
คณะมินิม (คณะฤๅษีแห่งนักบุญฟรานซิสแห่งปาโอลา) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1436
คณะภราดาน้อยกาปูชิน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1525
คณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1593
== อ้างอิง ==
โทชิโร มิฟูเนะ

โทชิโร มิฟูเนะ (; 1 เมษายน ค.ศ. 1920 – 24 ธันวาคม ค.ศ. 1997}}) เป็นนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่นที่มีผลงานภาพยนตร์เกือบ 170 เรื่อง เขาเป็นที่รู้จักจากการร่วมงานกับอากิระ คูโรซาวะ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ และมีผลงานอันมีชื่อเสียงช่วงปี ค.ศ. 1948-65 อาทิ Rashomon, Seven Samurai, Throne of Blood, และ Yojimbo
== รายชื่อหนังที่กำกับ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น
นักแสดงญี่ปุ่น
คริสต์ศาสนิกชนชาวญี่ปุ่น
บุคคลจากชิงเต่า
ภูมิภาคอุตสาหกรรมการเดินเรือตะวันออกเฉียงใต้

เขตอุตสาหกรรมชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้ (남동임해공업지역; Southeastern Maritime Industrial Region) หรือ เขตเศรษฐกิจตะวันออกเฉียงใต้ (동남 경제권; Greater Busan Area) มีศูนย์กลางอยู่ที่บริเวณอ่าวเมืองปูซานและเมืองอุลซาน บริเวณนี้เป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศเกาหลีใต้ และเป็นภูมิภาคที่มีการพัฒนามากเป็นอันดับที่สอง และเป็นพื้นที่ที่มีอุตสาหกรรมการต่อเรือ การค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมหนักเช่น รถยนต์และเคมีภัณฑ์
== ดูเพิ่ม ==
ย็องนัม
ภูมิภาคของเกาหลี
เขตเมืองหลวงและปริมณฑล (ประเทศเกาหลีใต้)

เขตเมืองหลวงและปริมณฑล หรือภาษาเกาหลีเรียกว่า ซูโดกว็อน (, Seoul Capital Area, SCA) หรือ ภูมิภาคคย็องกี  เป็นภูมิภาคที่ตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเกาหลีใต้ ประกอบด้วยเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 3 เขต ได้แก่ นครพิเศษโซล มหานครอินช็อน และจังหวัดคย็องกี ภูมิภาคนี้มีประชากรประมาณ 25 ล้านคน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2017) นับเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 5 ของโลก มีพื้นที่ประมาณ 11,704 ตารางกิโลเมตร ภูมิภาคนี้ถือว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม การค้า การเงิน อุตสาหกรรม และที่อยู่อาศัยของประเทศเกาหลีใต้ เมืองใหญ่สุดในภูมิภาคคือ โซล ซึ่งมีประชากรประมาณ 10 ล้านคน ตามมาด้วยอินช็อน ซึ่งมีประชากรประมาณ 3 ล้านคน
นับตั้งแต่มีการขยายรถไฟไต้ดินเขตโซลสู่เมืองอาซันของจังหวัดชุงช็องใต้ และเมืองชุนช็อนของจังหวัดคังว็อน ทำให้บางครั้งเมืองชอนัน อาซัน และชุนช็อนได้รับการจัดให้อยู่ภายในเขตนี้ด้วย แต่ก็ไม่ถูกต้องนัก
== รูปภาพ ==
ไฟล์:NewSongdo5.JPG|เมืองซงโด, อินช็อน
ไฟล์:Hwaseong Third North Secret Gate and Dongbuk Gangnu - 2009-03-01.JPG|ซูว็อน
ไฟล์:Bundang Jeongja.jpg|บุนดัง
== หมายเหตุ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website of Seoul Metropolitan government 
Metropolitan Air Quality Management Office, in Korean
Capital Region Development Institute, in Korean
Chosun Ilbo metro news, in Korean 
[https://web.archive.org/web/20060326194234/http://www.algoga.go.kr/]
ภูมิภาคของเกาหลี
กระบก

กระบก  เป็นไม้ในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภาคเหนือเรียกมะมื่น ภาคอีสานเรียกหมากบก ภาษาชองเรียกชะอัง สุโขทัยและโคราชเรียกมะลื่น ภาษาส่วยในจังหวัดสุรินทร์เรียกหลักกาย เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Irvingiaceae ไม่ผลัดใบ เปลือกสีเทาอ่อนปนน้ำตาล ใบเดี่ยว เรียงสลับ ผิวเกลี้ยง ดอกขนาดเล็ก มีขนนุ่ม ออกดอกรวมกันเป็นช่อโตที่ปลายกิ่ง สีขาวอมเขียวอ่อน ผลกลมรี ทรงกล้วยไข่ ขนาดใกล้เคียงกับมะม่วงกะล่อนขนาดเล็ก ผลอ่อนสีเขียว เมื่อแก่จะเข้มขึ้น สุกเป็นสีเหลืองอมเขียว เนื้อเละ เมล็ดแห้ง
== การใช้ประโยชน์ ==
เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้าง และเผาถ่าน เมล็ดนำไปอบหรือคั่ว รับประทานได้  เนื้อในเมล็ดรสมันอมหวาน ทางจังหวัดระยองนำเมล็ดกระบกมาบดละเอียด คลุกน้ำตาล ห่อด้วยใบตอง เรียกข้าวราง เมล็ดมีน้ำมันมาก ใช้ทำสบู่และเทียนไขได้ เนื้อในเมล็ด บำรุงเส้นเอ็นและไขข้อ ฆ่าพยาธิในท้อง
== อ้างอิง ==
นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. กระบก ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550. หน้า 295
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
“Somehow, we managed to live” 
พืชที่รับประทานได้
สมุนไพร
วงศ์กระบก
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
มะปริง

มะปริง  หรือปริง ตง ส้มปริง ภาษาเขมรสุรินทร์เรียกโค้ง เป็นผลไม้พื้นเมืองในอินโดจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
==รายละเอียด==
มะปริงมีลักษณะคล้ายมะปราง ต่างกันที่ผลเล็กและป้อมกว่า เป็นไม้ยืนต้น เปลือกต้นสีเทาดำ มียางสีเหลือง ใบเดี่ยวออกตรงข้าม แผ่นใบสีเขียวเข้มแกมม่วง ยอดอ่อนมีใบสีม่วงห้อยลง ดอกช่อ ออกตามซอกใบหรือตามกิ่ง ดอกสีเหลืองอ่อนหรือขาวปนเขียว ผลกลมรี ผลดิบสีเขียวอ่อน เนื้อกรอบชุ่มน้ำ ผลสุกสีเหลือง เนื้อนุ่ม เมล็ดสีม่วงมีรสฝาด
==การใช้ประโยชน์==
ใบอ่อนหรือยอดรับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริก มะปริงดิบใช้ปรุงรสเปรี้ยวในอาหารแทนมะนาว ในน้ำพริก ยำ และนำไปแกงได้ อาจจะนำไปดองในน้ำเกลือเพื่อเก็บไว้รับประทานได้นานขึ้น ผลสุกกินเป็นผลไม้สุกแล้วมีวิตามินเอสูง หรือใช้ทำของหวาน เช่น ไส้พาย ลอยแก้ว น้ำผลไม้ ทางยาสมุนไพร ผลใช้กัดเสมหะในคอ แก้น้ำลายเหนียว ฟอกโลหิต รากแก้ไข้กลับ ไข้ซ้ำ ไข้ตัวร้อน
==อ้างอิง==
นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. มะปริง ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550.หน้า 154
เศรษฐมนตร์ กาญจนกุล. ร้อยพรรณพฤกษา:ผลไม้. กทม. เศรษฐศิลป์. 2554 หน้า 47
ผลไม้
สมุนไพร
วงศ์มะม่วง
ปลานกแก้วหัวตัด

ปลานกแก้วหัวตัด (Steephead parrotfish, Indian ocean steephead parrotfish; ) เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลานกแก้ว (Scaridae)
มีตัวอ้วนกลม  หัวตัดโค้ง ปลายแพนหางบนและล่างแหลมยาว ปลาเพศผู้มีสีเขียวเข้ม แก้มมีสีขาวอมเหลือง หลังตามีแถบสีเขียวเข้ม 3 แถบ ปลาเพศเมียลำตัวด้านบนมีสีเหลืองอมเขียวอกและท้องมีสีส้ม มีฟันและจะงอยปากที่เป็นแผ่นตัดแหลมคม ใช้สำหรับกัดแทะปะการังหรือสาหร่ายเป็นอาหาร
มีขนาดความยาวได้ถึง 75 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่แอฟริกาตะวันออก, อินโดนีเซีย และทะเลอันดามันทางตอนเหนือ มักอาศัยอยู่ในแนวปะการัง ในระดับความลึก 2- 25 เมตร มักหากินอยู่เพียงลำพัง หรืออยู่เป็นคู่ ไม่ค่อยพบอยู่รวมกันเป็นฝูงเหมือนปลานกแก้วชนิดอื่น เวลากลางคืนนอนตามพื้นหรือซากปะการัง มีการสร้างเมือกห่อหุ้มตัว
ปัจจุบันมีการจับปลานกแก้วในแนวปะการังธรรมชาติมาเลี้ยง และนำมาเป็นอาหารจำนวนมาก ทำให้ประชากรลดลงอย่างรวดเร็ว และส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ เนื่องจากปลานกแก้วมีประโยชน์ในการสร้างสมดุลของระบบนิเวศแนวปะการัง
ดังนั้นจึงมีการรณรงค์ให้หยุดกินปลานกแก้ว เนื่องจากพบว่า ปลานกแก้วทุกตัวมาจากการประมงที่ผิดกฎหมาย เพราะปลานกแก้วมีถิ่นอาศัยอยู่ในแนวปะการัง และแนวปะการังเกือบทั้งหมดในประเทศไทยมีกฎหมายคุ้มครอง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
วงศ์ปลานกแก้ว
ปลาตู้
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาแอฟริกา
ทรับเบิลอิสอะเฟรนด์

ทรับเบิลอิสอะเฟรนด์ (Trouble Is a Friend) เป็นซิงเกิลของ เล็งกา  ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2009
==อันดับเพลง==
==อ้างอิง==
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2552
เพลงของเล็งกา
กิ่งจังหวัดโซยะ

กิ่งจังหวัดโซยะ  เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897
== ประวัติศาสตร์ ==
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดโซยะเรียงตามปี ค.ศ.
1897 กิ่งจังหวัดโซยะถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
1948 หมู่บ้านโทโยโตมิ (ปัจจุบันคือเมืองโทโยโตมิ) จากกิ่งจังหวัดรูโมอิโอนมาขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ
2010 เมืองโฮโรโนเบะโอนจากกิ่งจังหวัดรูโมอิมาขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ
== เทศบาล ==
=== นคร ===
นครวักกาไน  (ศูนย์กลาง)
=== เมืองและหมู่บ้าน ===
อำเภอโซยะ 
* หมู่บ้านซารูฟุตสึ 
อำเภอเทชิโอะ 
* เมืองโทโยโตมิ 
* เมืองโฮโรโนเบะ 
อำเภอริชิริ 
* เมืองริชิริ 
* เมืองริชิริฟูจิ 
อำเภอเรบุง 
* เมืองเรบุง 
อำเภอเอซาชิ 
* เมืองนากะตมเบ็ตสึ 
* เมืองเอซาชิ 
* เมืองฮามะตมเบ็ตสึ 
== การขนส่ง ==
=== ท่าอากาศยาน ===
ท่าอากาศยานวักกาไน
ท่าอากาศยานเรบุง
ท่าอากาศยานริชิริ
 
โซยะ
วีระชัย ดวงพลา

วีระชัย ดวงพลา หรือ เดอะดวง เกิดวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 เป็นนักวาดการ์ตูนชาวไทย มีผลงานเป็นที่รู้จักอยู่มากมาย โดยเฉพาะเรื่อง "เรื่องมีอยู่ว่า" ที่สร้างชื่อเสียงให้เขา โดยเป็นเรื่องที่ทำให้เขาได้รับรางวัลรองชนะเลิศ (Silver Award) จากเวทีประกวดรางวัลการ์ตูนนานาชาติ ครั้งที่ 4 ที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2554 
== ประวัติ ==
วีระชัย ดวงพลา เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ที่กรุงเทพฯ เป็นบุตรชายของ "เรืองศักดิ์ ดวงพลา" นักวาดการ์ตูนเช่นเดียวกัน
วีระชัยหัดวาดรูปตั้งแต่อายุ 3 ขวบ โดยมีคุณพ่อเป็นแรงบันดาลใจคนแรก และจากการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขาชื่นชอบ ไม่ว่าจะเป็นดราก้อนบอล หรือวันพีช ล้วนเป็นแรงบันดาลใจให้เขาหันมาเอาดีด้านวาดการ์ตูน จนอายุ 14 ก็ได้มีการ์ตูนขนาดสั้นเรื่องแรกคือเรื่อง “มันอยู่ในหู” ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร C-kids และ งานการ์ตูนเรื่องสั้น ใน นิตยสาร ตลาดตลก เรื่อง "Mr.Joe ผมเป็น Bodyguard " ตีพิมพ์ใน ตลาดตลก ฉบับที่ 453 ปี 2546 และ เรื่องสั้น Wardrobe ตีพิมพ์ใน นิตยสารThai Comics ฉบับที่ 186 ปี 2546 (1/2003) ของส.น.พ.วิบูลย์กิจ ก่อนจะตามมาด้วยซีรี่ย์ Shockolate ในนิตยสาร Fusion ของทาง Cartoon Thai Studio เมื่อปี 2547 จากนั้นก็มีผลงานตามมาอีกมากมายในวงการ
ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เขามากอีกเรื่องก็คือ "เรื่องมีอยู่ว่า" เป็นเรื่องที่ทำให้เขาได้รับรางวัลรองชนะเลิศ (Silver Award) จากเวทีประกวดรางวัลการ์ตูนนานาชาติ ครั้งที่ 4 (4th International MANGA Award) ที่ประเทศญี่ปุ่นมาครองได้สำเร็จ
== การศึกษา ==
ปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา สาขาการออกแบบนิเทศศิลป์
== ผลงาน ==
แรกเริ่มเขามีผลงานจบในตอน ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนรายปักษ์เช่น ฟิวชั่น และ ซีเรียล คอมิกส์ เช่น Shockolate และ i-am ตามลำดับ ในภายหลังทางสยามอินเตอร์คอมิคส์ ได้นำผลงานทั้งสองเรื่องของเขาไปจัดทำเป็นฉบับรวมเล่มในนามของCartoon Thai Studio
ต่อมาช่วงปี 2550 เขาได้ย้ายไปสังกัดกับทาง Let's Comic และมีเรื่องยาวชุด Innocent ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Let's ช่วงต้นๆ ก่อนจะตามมาด้วยงานชุด เรื่องมีอยู่ว่า กับทาง บรรลือสาน์ ก่อนจะมีงานการ์ตูนจากหลายๆสำนักพิมพ์ หลายๆค่ายออกมาในวงการเป็นระยะๆ
=== รายชื่อผลงาน ===
พ.ศ. 2549
Clart Room ห้องเล็ก ๆ ของเครื่องเขียน - ISBN 9749435915
พ.ศ. 2550
เด็กชายตุ๊กตา - ISBN 9789749988152
พ.ศ. 2552
Shockolate - ISBN 9786110101974
Black and White
Innocent - ISBN 9786169012801
เรื่องมีอยู่ว่า - ISBN 978616713410
i-am - ISBN 9786110101967
Chocolate - ISBN 9786119010307
พ.ศ. 2553
remember the duang - ISBN 9786167469003
My Inspiration - ISBN 9786169010364
== อ้างอิง ==
นักเขียนการ์ตูนไทยที่คว้ารางวัลประกวดเขียนการ์ตูนระดับโลก
หนังสือดีเด่นเซเว่นบุ๊คอวอร์ด'54 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
第四回国際漫画賞2009 ウィーラチャイ作品『The stories start with...』の解説 
第四回国際漫画賞受賞作品の発表(外務省) 
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
นักวาดการ์ตูนไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
ม็อบรูลส์

ม็อบรูลส์ ( Mob Rules) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 10 ของวงเฮฟวีเมทัลของอังกฤษ แบล็ค ซับบาธ วางขายในช่วง พฤศจิกายน 1981 ได้อันดับที่ 29 ของ U.S. charts ในอเมริกาขายได้ 60,000 แผ่น
==รายชื่อเพลง==
ทุกเพลงแต่งโดย Ronnie James Dio, Tony Iommi, และ Geezer Butler.  เนื้อร้องโดย Ronnie James Dio.
===แผ่นหนึง===
"Turn Up the Night" – 3:42
"Voodoo" – 4:32
"The Sign of the Southern Cross" – 7:46
"E5150" – 2:54
"The Mob Rules" – 3:14
===แผ่นสอง===
"Country Girl" – 4:02
"Slipping Away" – 3:45
"Falling Off the Edge of the World" – 5:02
"Over and Over" – 5:28
==สมาชิก==
Ronnie James Dio – ร้อง
Tony Iommi – กีตาร์
Geezer Butler – เบส
Vinny Appice – กลอง
Geoff Nicholls – คีย์บอร์ด
==อ้างอิง==
ม
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2524
บริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา

บริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา (อังกฤษ: Munhwa Broadcasting Corporation ย่อ: MBC ) (ฮันกึล  : 문화방송주식회사 , Munhwa Bangsong Jushikhoesa ) เป็นหนึ่งในสี่สถานีโทรทัศน์เครือข่ายที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้และเป็นเครือข่ายที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดาเครือข่ายการออกอากาศในเชิงพานิชย์ในเกาหลีใต้ มุนฮวา (문화) เป็นภาษาเกาหลีที่แปลว่า วัฒนธรรม
ก่อตั้งเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 1961, MBC เป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์ภาคพื้นดินเกาหลีซึ่งมีเครือข่ายทั่วประเทศ 17 สถานีทั่วภูมิภาค แม้ว่ามันจะดำเนินการในการสื่อโฆษณาทางช่อง MBC เป็นองค์การกระจายเสียงสาธารณะ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด คือ มูลนิธิองค์กรกระจายเสียงสาธารณะวัฒนธรรม วันนี้ก็ คือกลุ่มประเภท มัลติมีเดีย ที่มีช่องโทรทัศน์ภาคพื้นดิน 1 ช่อง ช่องวิทยุ 3 ช่องเคเบิล 5 ช่องดาวเทียมและ DMB 4 ช่อง
MBC มีสำนักงานใหญ่ใน DMC (Digital Media City), Mapo-gu กรุงโซล และมีสถานที่ที่ใหญ่ที่สุดผลิตออกอากาศในเกาหลี รวมถึง Korea including digital production center  สถานที่การจัดการแสดงสด ภายในและภายนอกอาคารอยู่ใน Yongin Daejanggeum Park
== ช่อง MBC ==
See also in Korean Wikipedia: Munhwa Broadcasting Corporation Television
โทรทัศน์ดิจิตอลภาคพื้นดิน 1 ช่อง (MBC-TV channel 11)
วิทยุ 3 สถานี :
เคเบิล 5 ช่อง ((ละคร ,เกมโชว์ ,กีฬา ,รายการทั่วไป และ สารคดี)
ดาวเทียม 5 ช่อง (ละคร ,เกมโชว์ ,กีฬา ,รายการทั่วไป และ สารคดี)
DMB ภาคพื้นดิน 3 ช่อง  (โทรทัศน์ ,วิทยุ ,ข้อมูล)
DMB ดาวเทียม 2 ช่อง (ละคร ,กีฬา)
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2504
สถานีโทรทัศน์ในประเทศเกาหลีใต้
วัดอภิสิทธิ์

วัดอภิสิทธิ์ หรือ วัดกลาง, วัดวัดบ้านจาน  ตั้งอยู่เลขที่ 1561 ถนนนครสวรรค์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม
== ประวัติ ==
วัดอภิสิทธิ์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2445 ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านจาน ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นและเรียกชื่อวัดตามหมู่บ้านว่าวัดบ้านจาน ต่อมาเจ้าเมืองร้อยเอ็ดได้ขอตั้งเมืองมหาสารคามขึ้นในราว พ.ศ. 2408 หมู่บ้านจานจึงอยู่ในตัวเมืองมหาสารคาม และวัดบ้านจานก็ได้ถูกเรียกตามภูมิประเทศว่า วัดกลาง ประมาณ พ.ศ. 2468 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดอภิสิทธิ์
เหตุในการเปลี่ยนชื่อวัดได้เปลี่ยนชื่อตามชื่อผู้ให้ความอุปถัมภ์วัด คือ หลวงอภิสิทธิ์ ศรีสารคาม ปัจจุบันได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม แผนกธรรมบาลี และแผนกสามัญ และเป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (สาขา) ในวัดด้วย โดยมีพระเทพสารคามมุนี เป็นเจ้าอาวาส
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
อภิสิทธิ์
จเด็จ มีลาภ

จเด็จ มีลาภ (เกิด 17 มกราคม พ.ศ. 2515) ชื่อเล่น เด็จ เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวไทย จากจังหวัดลพบุรี ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของชลบุรี, สงขลา ยูไนเต็ด, การท่าเรือ และเมืองกาญจน์ ยูไนเต็ด โดยล่าสุดเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับคัสตอม ยูไนเต็ด ในไทยลีก 2 และเป็นผู้ช่วยหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับฟุตบอลทีมชาติไทย
จเด็จเคยนำ ชลบุรี ได้แชมป์มาแล้ว 4 รายการ คือ แชมป์ไทยพรีเมียร์ลีก,แชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก. มา 2 สมัยในครั้งที่ 73 และ 76 และแชมป์มูลนิธิไทยคม เอฟเอคัพ
== ประวัติการศึกษา ==
อนุปริญญา (ปกศ.สูง) วิทยาลัยพลศึกษาสมุทรสาคร
ปริญญาตรี กีฬาเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
AFC Pro Licence Certificate
== ประวัติการทำงาน ==

2538 - 2538 โรงเรียนกีฬาสุพรรณบุรี
2539 - 2549 โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา
2550 - 2552 ชลบุรี
2553 - 2553 พัทยายูไนเต็ด
2554 - 2554 ชลบุรี
2555 - 2557 สงขลายูไนเต็ด
2557 - 2557 ชัยนาทฮอร์นบิล
2558 - 2558 ชลบุรี
2559 - 2559 ปตท. ระยอง
2559 - 2564 การท่าเรือ
2564 เมืองกาญจน์ ยูไนเต็ด
2565  การท่าเรือ (ใน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2022 และคุมทีมจนจบฤดูกาล 2564–65)
2565 - 2566 คัสตอม ยูไนเต็ด
== เกียรติประวัติ ==
ชลบุรี
* ไทยพรีเมียร์ลีก ชนะเลิศ 1 สมัย :  2550
* ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ถ้วย ก ชนะเลิศ 2 สมัย: [tel:2551-2552 2551-2552], 2554
* ไทยเอฟเอคัพ ชนะเลิศ 1 สมัย: 2553
เมืองกาญจน์ ยูไนเต็ด
* ไทยลีก 3 รองชนะเลิศ 1 สมัย :  2563
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวไทย
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในไทยลีก
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลชลบุรี
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลพัทยา ยูไนเต็ด (ก่อตั้ง พ.ศ. 2551)
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลสงขลา ยูไนเต็ด
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลชัยนาท ฮอร์นบิล
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลพีทีที ระยอง
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลเมืองกาญจน์ ยูไนเต็ด
บุคคลจากอำเภอท่าวุ้ง
บุคคลจากมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
บุคคลจากมหาวิทยาลัยมหิดล
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลคัสตอม ลาดกระบัง ยูไนเต็ด