pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สมบัติ แก้วทิตย์

สมบัติ แก้วทิตย์ เป็นนักดนตรีชาวไทย มือกีตาร์และหัวหน้าวงดอนผีบิน วงดนตรีแนวแทรช เมทัล โดยนอกจากเล่นกีตาร์แล้วยังทำหน้าที่แต่งเนื้อร้องให้กับทางวง ซึ่งเนื้อเพลงที่สมบัติ แก้วทิตย์ แต่งให้กับวงดอนผีบินจะมีลักษณะคล้ายบทกวีที่ไพเราะ แต่ส่วนใหญ่จะถูกบรรเลงด้วยดนตรีที่หนักหน่วง และขับร้องออกมาแบบเดธเมทัล ในขณะเดียวกันเขาก็ได้แสดงความสามารถทางดนตรีออกมาในรูปแบบของเพลงบรรเลง (Instrumental) ที่มีอยู่ในทุกอัลบั้มของดอนผีบิน โดยสมบัติ แก้วทิตย์ เคยได้รับรางวัลสีสันอะวอร์ดส์ สาขาเพลงบรรเลงยอดเยี่ยม ร่วมกับวงดอนผีบิน 2 สมัยซ้อน ในพ.ศ. 2541 และ พ.ศ. 2542 จากเพลง Return To The Nature II ในอัลบั้ม สองฟากฝั่ง และเพลง ใดใดไร้ยืนยง ในอัลบั้มสัญญาณเยือน
นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ออกแบบและวาดภาพปกอัลบั้มของดอนผีบินด้วยตนเองอีกด้วย
ปัจจุบันสมบัติ แก้วทิตย์ นอกจากจะเป็นนักดนตรีแล้ว ยังหันมาทำงานด้านศิลปะและงานอนุรักษ์ธรรมชาติ รวมทั้งสอนศิลปะให้กับเยาวชนในจังหวัดน่านโดยเป็นผู้ก่อตั้งศูนย์ปลูกจิตสำนึกสิ่งแวดล้อมโลก ภูสันตะวันลับฟ้า ตำบลศรีภูมิ อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน จนได้รับรางวัลลูกโลกสีเขียว ในปี 2548  โดยเรื่องราวในการทำงานด้านอนุรักษ์ธรรมชาติควบคู่กับงานศิลปะของเขาเคยถูกเผยแพร่ผ่านทางรายการ จุดชนวนความคิด ทางเนชั่นทีวี, รายการสารคดีปราชญ์เดินดิน ทางช่องโมเดิร์นไนน์ ทีวี และ รายการคนไทยหัวใจไม่ท้อ ทางช่อง 5 นอกจากนี้ยังได้รับปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์  สาขาวิชาสิ่งแวดล้อมศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
โดยในปี 2558 สมบัติ แก้วทิตย์ ได้รับเลือกจากนิตยสาร สารคดี ให้เป็น 1 ใน 30 คน ในฐานะของ ผู้จุดประกายสีเขียว
==ประวัติ==
สมบัติ แก้วทิตย์ เกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 ที่บ้านดอนตัน ตำบลศรีภูมิ อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน จบการศึกษาปริญญาตรีด้านศิลปกรรม จากมหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี จากนั้นรับราชการครู โดยสอนวิชาศิลปะที่โรงเรียนบ้านสันเจริญ อำเภอท่าวังผา ก่อนจะย้ายมาสอนที่โรงเรียนบ้านน้ำโมงปางสา และโรงเรียนบ้านน้ำลักใต้
==ดอนผีบิน==
==ผลงานเพลง==
โลกมืด (พ.ศ. 2536)
เส้นทางสายมรณะ (พ.ศ. 2537)
อุบาทว์-อุบัติ (พ.ศ. 2539)
สองฟากฝั่ง (พ.ศ. 2540)
สัญญาณเยือน (พ.ศ. 2543)
ปรากฏการณ์-ปรากฏกาย (พ.ศ. 2545)
แดนดินทิพย์ :Utopia-Part 1 (พ.ศ. 2556)
Return To The Nature (พ.ศ. 2556)
แสงสองสู่พันธนาการ :Utopia-Part 2 (พ.ศ. 2559)
==อ้างอิง==
บุคคลจากจังหวัดน่าน
นักอนุรักษ์ธรรมชาติ
นักดนตรีชาวไทย
บุคคลจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์

นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์ (Punong Ministro ng Pilipinas) เป็นตำแหน่งอย่างเป็นทางการของหัวหน้ารัฐบาล (ในขณะที่ตำแหน่งประธานาธิบดีฟิลิปปินส์เป็นตำแหน่งของประมุขแห่งรัฐ) ของฟิลิปปินส์ ตั้งแต่พ.ศ. 2521 จนถึงการปฏิวัติพลังประชาชนในพ.ศ. 2529 ตำแหน่งดังกล่าวมีอยู่ชั่วคราวเมื่อพ.ศ. 2442 ในช่วงสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่หนึ่ง
==รายนามนายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์==
==อ้างอิง==
ISBN 978-0-7007-1636-4
ISBN 978-0-275-94137-6
Digitally archived and reproduced at the University of Michigan Library, Ann Arbor, Michigan, United States since 2005.
 
ฟิลิปปินส์
ปัมปัส

ปัมปัส (Pampas) เป็นที่ราบต่ำอุดมสมบูรณ์ในทวีปอเมริกาใต้ กินพื้นที่กว่า 750,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งรวมรัฐบัวโนสไอเรส รัฐลาปัมปา รัฐซานตาเฟ รัฐเอนเตรรีโอสและรัฐกอร์โดบาของประเทศอาร์เจนตินา, ประเทศอุรุกวัยส่วนใหญ่ และรัฐรีโอกรันดีโดซูลของประเทศบราซิล
ภูมิอากาศไม่รุนแรง มีหยาดน้ำฟ้า 600 ถึง 1,200 มิลลิเมตรซึ่งกระจายเกือบเท่ากันตลอดทั้งปี ทำให้ดินเหมาะสมแก่เกษตรกรรม ที่ราบนี้มีสัตว์ป่าเอกลักษณ์เพราะลักษณะภูมิประเทศต่าง ๆ ที่อยู่รอบ สัตว์ป่าบางชนิด เช่น เรีย (rhea) กวางปัมปัส อาร์มาดิลโลหลายสปีชีส์ จิ้งจอกปัมปัส โอพอสซัมหูขาว ตินามูสันงาม (elegant crested tinamou) ฯลฯ
ทวีปอเมริกาใต้
ภาวะเลือดมีแบคทีเรีย

ภาวะเลือดมีแบคทีเรีย (Bacteremia) เป็นภาวะที่พบแบคทีเรียในเลือด โดยปกติเลือดเป็นสิ่งแวดล้อมที่ปลอดเชื้อ ดังนั้นการพบแบคทีเรียในเลือดนั้น จึงเป็นเรื่องที่ผิดปกติเสมอ
เชื้อแบคทีเรียอาจเข้าสู่กระแสเลือดได้จากการติดเชื้อรุนแรง (เช่น ปอดอักเสบ เยื่อหุ้มสมองอักเสบ) จากการผ่าตัด (โดยเฉพาะที่ต้องกระทำกับเยื่อเมือก เช่น การผ่าตัดทางเดินอาหาร) จากการใส่สายสวนหรือการใส่สิ่งแปลกปลอมคาไว้ในหลอดเลือด (รวมถึงการใช้ยาเสพติดชนิดฉีดเข้าหลอดเลือดด้วย)
ภาวะเลือดมีแบคทีเรียอาจทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนตามมาได้หลายอย่าง เช่น ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายต่อการมีแบคทีเรียในเลือดอาจทำให้เกิดภาวะพิษเหตุติดเชื้อ หรือลุกลามเป็นภาวะช็อกเหตุพิษติดเชื้อ ซึ่งมีอัตราการตายสูง เชื้อแบคทีเรียในเลือดอาจแพร่กระจายไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกาย ทำให้เกิดการติดเชื้อในส่วนอื่นๆ ได้ เช่น เยื่อบุหัวใจอักเสบ หรือกระดูกและไขกระดูกอักเสบ ซึ่งมักเกิดตามมาจากการมีแบคทีเรียในเลือด ในกรณีที่มีความเสี่ยงเช่นนี้ อาจมีการให้การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะ หรือการป้องกันด้วยการให้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันได้
== อ้างอิง ==
โรคติดเชื้อแบคทีเรีย
ภาวะพิษเหตุติดเชื้อ
ความผิดปกติที่พบจากการตรวจเลือด
กระเชา

กระเชา เป็นชื่อไม้ต้นผลัดใบขนาดใหญ่ชนิด Holoptelea integrifolia ในวงศ์ Ulmaceae สูง 15–30 เมตร ขึ้นอยู่ตามป่าเบญจพรรณและป่าทุ่งบนที่ราบหรือตามเชิงเขาที่ไม่สูงจากระดับน้ำทะเลมากนัก พบในอินเดีย พม่า ไทย และภูมิภาคอินโดจีน
กระเชาเป็นไม้ที่โตเร็วและทนไฟป่าได้ดี เนื้อไม้สดมีสีเหลืองอ่อนหรือเหลืองมะนาว เมื่อแห้งเป็นสีนวล แข็งพอประมาณ ใช้ในการก่อสร้างที่ไม่ต้องรับนํ้าหนักมากนัก ทำเครื่องเรือน เครื่องกลึง แกนร่ม ก้านและกล่องไม้ขีดไฟ
== ชื่อเรียกตามท้องถิ่น ==
ขจาว, ขะจาว, ขจาวแจง, ขเจา, ฮังคาว (ภาคเหนือ)
* ฮ้างคาว (เชียงราย)
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
* พูคาว (นครพนม)
* มหาเหนียว (นครราชสีมา)
* ฮ้างคาว (ชัยภูมิ, อุดรธานี)
กระเจา, กระเจ้า, กระเชา (ภาคกลาง)
* กระเช้า (กาญจนบุรี)
* กระเชาะ (ราชบุรี)
* กาซาว (เพชรบูรณ์)
กระเจาะ, ขจาว, ขเจา (ภาคใต้)
==ภาพ==
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด
== บรรณานุกรม ==
ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 28.
ราชบัณฑิตยสถาน. หนังสืออนุกรมวิธานพืช อักษร ก. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2547, หน้า 29.
== อ้างอิง ==
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์

การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์ ค่อนข้างมีความด้อยพัฒนา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะภูมิประเทศที่เป็นภูเขาและเกาะที่กระจัดกระจาย และอีกส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการลงทุนของรัฐบาลในด้านโครงสร้างพื้นฐานที่ไม่เพียงพอเรื่อยมา ในปีที่ผ่านมาไม่นานมานี้ รัฐบาลฟิลิปปินส์ได้ผลักดันในการปรับปรุงระบบการขนส่งในประเทศโดยการจัดตั้งโครงการต่าง ๆ
รถจี๊ปนีย์เป็นรูปแบบหนึ่งของการขนส่งมวลชนที่ได้รับความนิยมมากในประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์หนึ่งจากวัฒนธรรมฟิลิปปินส์อันเป็นที่แพร่หลาย การขนส่งมวลชนอีกรูปแบบหนึ่งในประเทศ คือ รถจักรยานยนต์สามล้อ พบเห็นได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนบท รถไฟก็เป็นการขนส่งมวลชนรูปแบบหนึ่งที่ได้รับความนิยมอีกเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองที่คึกคักอย่างเมโทรมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์มีโครงข่ายทางรถไฟหลักอยู่ 3 ส่วน ได้แก่ มะนิลาไลต์เรล ประกอบด้วย แอลอาร์ที-1 และแอลอาร์ที-2 และมะนิลาเมโทร ประกอบด้วย เอ็มอาร์ที-3 ซึ่งให้บริการเฉพาะเมโทรมะนิลา และการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ ซึ่งให้บริการในมหานครและบางส่วนในเกาะลูซอน รถแท็กซีและรถโดยสารก็เป็นรูปแบบการขนส่งมวลชนที่สำคัญในพื้นที่เขตเมือง
ประเทศฟิลิปปินส์มีท่าอากาศยานนานาชาติจำนวน 12 แห่ง และมีท่าอากาศยานที่ให้บริการภายในประเทศอีกมากกว่า 20 แห่ง ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ซึ่งเป็นประตูหลักในการเดินทางมายังประเทศฟิลิปปินส์
== อ้างอิง ==
การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์
การขนส่งในประเทศเวียดนาม

การขนส่งในประเทศเวียดนาม มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วทั้งในแง่ของปริมาณและคุณภาพ
== ระบบราง ==

โครงข่ายระบบรางของประเทศเวียดนามมีระยะทางรวม  ส่วนใหญ่เป็นทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ ซึ่งเป็นทางรถไฟรางเดี่ยวระยะทาง  มีเส้นทางระหว่างฮานอยและนครโฮจิมินห์ โดยส่วนใหญ่ในโครงข่ายระบบรางแห่งชาติใช้รางขนาด  และมีรางขนาด  และรถไฟรางผสมจำนวนมากในตอนเหนือของประเทศ ในปี พ.ศ. 2548 โครงข่ายระบบรางของเวียดนามมีสถานีรถไฟจำนวน 278 แห่ง ซึ่งมีมากตามทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ โครงข่ายระบบรางของเวียดนามดำเนินการและเป็นเจ้าของโดยองค์กรของรัฐชื่อว่าเวียดนามเรลเวย์ (VNR)
== ระบบถนน ==
=== ทางหลวง ===
รายชื่อทางหลวง
=== ทางด่วน ===

ทางด่วนค่อนข้างเป็นแนวคิดใหม่ของประเทศเวียดนาม เพราะการจราจรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ถนนสายหลักยังมีความอันตรายอันเนื่องมาจากการออกแบบที่ไม่เหมาะสม ทางด่วนจึงเป็นการแก้ปัญหาตามเส้นทางที่สำคัญ โดยการแยกการจราจรทางไกลและใช้ความเร็วสูงออกจากการจราจรในท้องถิ่นและใช้ความเร็วต่ำ
ประเทศเวียดนามมีทางด่วนด้วยกัน 2 ประเภท ทั้งคู่มีจำนวนช่องจราจรอย่างน้อย 2 ช่องในแต่ละทิศทาง แต่ประเภทเอจะมีทางแยกต่างระดับ ขณะที่ของประเภทบีเป็นทางแยกระดับเดียวกัน สามารถใช้ความเร็วได้ตั้งแต่ 60, 80, 100 จนถึง 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยทั่วไปแล้ว รถยนต์ รถโดยสารประจำทาง และรถบรรทุกทุกคัน อนุญาตให้ใช้ทางด่วนได้ ยกเว้นรถจักรยานยนต์ และรถอื่น ๆ ที่มีกำลังเครื่องยนต์น้อยกว่า 70 ซีซี
รายชื่อทางด่วน
ทางด่วนฮานอย–ไฮฟอง ระยะทาง 96 กิโลเมตร
ทางด่วนเหนือ–ใต้
* ฮานอย–นิญบิ่ญ ระยะทาง 84 กิโลเมตร
* ทางด่วนนครโฮจิมินห์–ล็องถั่ญ–เสิ่วเซ็ย
* ทางด่วนนครโฮจิมินห์–จุงเลือง
ฮานอย–ท้ายเงวียน ระยะทาง 61 กิโลเมตร
ฮานอย–บั๊กซาง ระยะทาง 63.5 กิโลเมตร
ทางหลวงล้าง–ฮหว่าหลัก (ฮานอย) ระยะทาง 31 กิโลเมตร
ฮานอย–ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย ระยะทาง 35 กิโลเมตร
ฮานอย–หล่าวกาย (จุดผ่านแดนหล่าวกาย) ระยะทาง 279 กิโลเมตร
เลียนเคือง–แปรน (เลิมด่ง) ระยะทาง 18 กิโลเมตร
นครโฮจิมินห์–ล็องคั้ญ ระยะทาง 45 กิโลเมตร
ไฮฟอง–กว๋างนิญ
== ทางอากาศ ==
ท่าอากาศยานที่เปิดให้บริการทั้งหมดจำนวน 37 แห่ง แบ่งเป็น
ทางวิ่งยาวมากกว่า 3,047 เมตร: 9 แห่ง
ทางวิ่งยาวระหว่าง 2,438 ถึง 3,047 เมตร: 6 แห่ง
ทางวิ่งยาวระหว่าง 1,524 ถึง 2,437 เมตร: 13 แห่ง
ทางวิ่งยาวระหว่าง 914 ถึง 1,523 เมตร: 9 แห่ง
ท่าเฮลิคอปเตอร์จำนวน 1 แห่ง
== ดูเพิ่ม ==
รถไฟความเร็วสูงสายเหนือ–ใต้ (ประเทศเวียดนาม)
ทางด่วนเหนือ–ใต้ (ประเทศเวียดนาม)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Ministry of Transport, Vietnam 
vietnam airport transfer
=== แผนที่ ===
World Bank transport map
UN Map
อโศกเหลือง

อโศกเหลือง, โสกเหลือง หรือ ศรียะลา  เป็นไม้ต้นไม่ผลัดใบชนิดหนึ่งในวงศ์ถั่ว (Fabaceae) ดอกสีเหลืองอมน้ำตาล มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
==อนุกรมวิธาน==
Saraca thaipingensis ได้รับการอธิบายครั้งแรกจากนาธาเนียล แคนท์ลีย์ใน ค.ศ. 1897
==อ้างอิง==
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
วงศ์ย่อยราชพฤกษ์
ไม้ยืนต้น
ไม้ประดับ
การติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิด

การติดเชื้อในทารกแรกเกิด (neonatal sepsis) คือภาวะที่ทารกแรกเกิดมีการติดเชื้อแบคทีเรีย (เช่น เยื่อหุ้มสมองอักเสบ ปอดอักเสบ ไตและกรวยไตอักเสบ หรือกระเพาะและลำไส้อักเสบ) แหล่งข้อมูลเก่าบางแหล่งอาจเรียกภาวะนี้ว่า sepsis neonatorum การนำภาวะผิดปกติของระบบไหลเวียนเลือดหรือการหายใจล้มเหลวมาร่วมเป็นเกณฑ์การวินิจฉัยมักไม่มีประโยชน์ทางคลินิกเนื่องจากทารกแรกเกิดมักแสดงอาการเหล่านี้ก็ต่อเมื่อการติดเชื้อนั้นดำเนินไปจนรุนแรงถึงขั้นใกล้เสียชีวิตและยากต่อการรักษา
การติดเชื้อในทารกแรกเกิดแบ่งออกเป็นระยะต้น (early) และระยะหลัง (late) โดยการติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิดระยะต้นหมายถึงการติดเชื้อในกระแสเลือดที่เกิดในทารกแรกเกิดอายุไม่เกิน 7 วัน (แหล่งข้อมูลบางแหล่งกำหนดว่าไม่เกิน 72 ชั่วโมงหลังเกิด) ส่วนการติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิดระยะหลังหมายถึงการที่ทารกมีการติดเชื้อในกระแสเลือดที่อายุมากกว่า 7 วัน (หรือ 72 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับแหล่งข้อมูล) การติดเชื้อในกระแสเลือดในทารกแรกเกิดเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของทารกแรกเกิดในโรงพยาบาลที่พบบ่อยที่สุด รวมทั้งเป็นสาเหตุการเสียชีวิตในชุมชนที่พบ่อยในประเทศที่กำลังพัฒนาอีกด้วย
โดยทั่วไปแพทย์ไม่สามารถวินิจฉัยจากการซักประวัติและการตรวจร่างกายเพียงอย่างเดียวได้อย่างแม่นยำว่าทารกอายุไม่เกิน 90 วัน ที่มีไข้ (อุณหภูมิกายมากกว่า 38 องศาเซลเซียส) นั้นมีการติดเชื้อในกระแสเลือดหรือไม่ เว้นแต่กรณีตรวจพบหลอดลมฝอยอักเสบเฉียบพลันอย่างชัดเจนเท่านั้น จึงมีคำแนะนำให้ดำเนินการตรวจทางห้องปฏิบัติการอย่างละเอียดกับทารกอายุไม่เกิน 30 วัน ที่มีไข้ การตรวจเหล่านี้ได้แก่ การตรวจนับและแยกชนิดเม็ดเลือด การเพาะเชื้อจากเลือด การตรวจปัสสาวะ การเพาะเชื้อจากปัสสาวะ การตรวจน้ำไขสันหลัง และการเพาะเชื้อจากน้ำไขสันหลัง รวมถึงการรับไว้สังเกตอาการในโรงพยาบาล ร่วมกับให้ยาปฏิชีวนะครอบคลุมเชื้อที่อาจเป็นสาเหตุของการติดเชื้อในกระแสเลือดอย่างน้อย 48 ชั่วโมง จนกว่าผลการเพาะเชื้อจะรายงานว่าไม่มีเชื้อขึ้น มีความพยายามที่จะสร้างเกณฑ์ช่วยในการวินิจฉัยว่าทารกที่มีไข้ที่มีอาการแบบใดจะสามารถให้สังเกตอาการที่บ้านได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องรับไว้รักษา เกณฑ์เหล่านี้เช่นเกณฑ์โรเชสเตอร์เป็นต้น
การติดเชื้อที่พบเฉพาะในระยะปริกำเนิด
วิทยาทารกแรกเกิด
ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน

ท่าอากาศยานนานาชาติบรูไน (Lapangan Terbang Antarabangsa Brunei, لاڤڠن تربڠ انتارابڠسا بروني)  เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศบรูไน เป็นฐานที่ตั้งของสายการบินรอยัลบรูไนแอร์ไลน์ กองทัพอากาศบรูไนยังใช้เป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศริมบาซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ของท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานให้บริการปลายทางทั่วภูมิภาคเอเชียและโอเชียเนีย
==สายการบินและจุดหมายปลายทาง==
==อ้างอิง==
ท่าอากาศยานในประเทศบรูไน‎
สาธารณรัฐหลานฟาง

สาธารณรัฐหลานฟาง (Lanfang Republic; , Pha̍k-fa-sṳ: Làn-fông Khiung-fò-koet) มีอีกชื่อว่า บริษัทหลานฟาง  เป็นรัฐของชาวจีนที่ใช้ระบบกงสีในกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย ก่อตั้งโดยชาวจีนฮากกาชื่อหลัว ฟางปั๋ว (羅芳伯) เมื่อ พ.ศ. 2320 ก่อนจะสิ้นสุดลงโดยการยึดครองของดัตช์เมื่อ พ.ศ. 2427
== การมาถึงของชาวจีน ==
สุลต่านแห่งบอร์เนียวตะวันตกได้นำเข้าแรงงานชาวจีนในพุทธศตวรรษที่ 23 เพื่อทำงานในเหมืองทองคำและตะกั่ว กลุ่มกงสีของแรงงานเหมืองได้จัดตั้งกลุ่มเพื่อปกครองตนเอง แต่หลานฟางเป็นที่รู้จักเพราะบันทึกไว้โดยยับ เซียงโยน บุตรเขยของกัปตันคนสุดท้ายของกงสีแห่งหลานฟาง ซึ่งแปลเป็นภาษาดัตช์ใน พ.ศ. 2428 ไม่มีหลักฐานที่เป็นเอกสารเกี่ยวกับกลุ่มกรรมกรเหมืองกลุ่มอื่น
== การปกครองของหลัว ฟางปั๋ว ==
ผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐหลานฟางคือหลัว ฟางปั๋ว ผู้มาจากเหมย์โจวในมณฑลกวางตุ้ง และมาอาศัยในเกาะบอร์เนียวเป็นเวลานาน ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการค้าและทำเหมือง เขาก่อตั้งบริษัทของเขาเอง หลัวได้จัดตั้งสาธารณรัฐหลานฟางขึ้นใน พ.ศ. 2320 เมืองหลวงอยู่ที่วันยินตะวันออกเพื่อปกป้องผู้ตั้งถิ่นฐานชาวจีนจาการกดดันของชาวดัตช์  หลัวได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี เขาได้นำหลักการปกครองแบบประชาธิปไตยมาใช้เช่น การมีส่วนร่วมของพลเมือง ตำแหน่งผู้บริหารต่างๆมาจากการเลือกตั้ง หลานฟางเป็นพันธมิตรกับสุลต่านอับดูร์เราะห์มานแห่งรัฐสุลต่านปอนเตียนัก
การบริหารของหลัวปฏิเสธการจัดตั้งราชวงศ์ แต่ดำเนินตามประเพณีของชาวจีน เช่น ประกาศใช้ปีที่ก่อตั้งสาธารณรัฐเป็นปีแรกของปฏิทิน แต่เขาก็ส่งรายงานไปยังราชวงศ์ชิงว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐและส่งบรรณาการให้ราชวงศ์ชิง
หลัวเป็นประมุขของรัฐจนเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2338 ชาวหลานฟางเลือกเจียง อู่ปั๋ว (江戊伯) เป็นประธานาธิบดีคนต่อไป มีชาวพื้นเมืองเข้ามาเป็นพันธมิตรกับหลานฟางมากขึ้น แต่จะมีชาวจีนในสาธารณรัฐเท่านั้นที่เลือกผู้นำได้
== การรุกรานของดัตช์ ==
เมื่อราชวงศ์ชิงอ่อนแอลงและไม่สามารถสนับสนุนสาธารณรัฐหลานฟางในฐานะรัฐบรรณาการได้อีก ทำให้หลานฟางเผชิญการรุกรานของดัตช์ ประชากรของสาธารณรัฐพยายามต่อต้านแต่ขาดแคลนอาวุธ ลิน อาห์ซินเป็นผู้นำคนสุดท้ายของหลานฟาง ชาวจีนในหลานฟางเดินทางไปยังสุมาตราและสิงคโปร์เพื่อหวังสร้างสาธารณรัฐชองชาวจีนแห่งใหม่ในเอเชียตะวันออก สงครามระหว่างชาวจีนกับกองทัพของดัตช์อีสต์อินดีสที่เรียกสงครามกงสี มีเหตุการณ์ที่สำคัญคือการขยายตัวสู่ชายฝั่งตะวันตกของบอร์เนียว (พ.ศ. 2365 – 2367) การต่อต้านของชาวจีนที่มนตราโด (พ.ศ. 2393 – 2397) และการลุกฮือของชาวจีนที่มันโดร์ บอร์เนียว (พ.ศ. 2427 – 2428) ในที่สุดชาวจีนจึงเสียการปกครองของตนเองไป ดัตช์มิได้ผนวกหลานฟางในทันทีแต่ตั้งระบอบหุ่นเชิดขึ้นมาแทน จนกระทั่งราชวงศ์ชิงล่มสลายใน พ.ศ. 2455 ดัตช์จึงประกาศผนวกดินแดน
== อ้างอิง ==
=== ข้อมูล ===
.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Info at Asiawind.com
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย
ห
สาธารณรัฐซัมโบอังกา

สาธารณรัฐซัมโบอังกา (República de Zamboanga) หรือ สาธารณรัฐเอกราชแห่งซัมโบอังกา (ชาบากาโนและสเปน: Independiente República de Zamboanga) เป็นสาธารณรัฐปฏิวัติอายุสั้นในฟิลิปปินส์ ก่อตั้งหลังจากการล่มสลายของอาณานิคมสเปนในซัมโบอังกาเมื่อ พ.ศ. 2442
== ประวัติศาสตร์ ==
ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ในบ้านของซานตามาริอา ได้มีการประชุมเพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐปฏิวัติ นายพลบิเซนเต อัลบาเรซ ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีและผู้บัญชาการทหาร เขาวางแผนเข้ายึดป้อมปิลาร์ซึ่งเป็นที่มั่นที่แข็งแกร่งแห่งสุดท้ายของสเปนในฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐได้จัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 เมื่อนายพลอัลบาเรซยึดครองป้อมปิลาร์ได้สำเร็จ ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2442 ชาวสเปนได้ออกจากซัมโบอังกาหลังจากได้วางเพลิงเมืองเพื่อต่อต้านฝ่ายปฏิวัติ
การปกครองของนายพลอัลบาเรซสิ้นสุดลงเพราะการร่วมมือกันระหว่างอิซิโดร มิเดล ผู้บัญชาการทหารแห่งเตตวนกับสหรัฐอเมริกาโดยแลกกับตำแหน่งประธานาธิบดี เมื่อนายพลอัลบาเรซเดินทางไปบาซิลัน ได้ตั้งให้พันตรีเมลานิโอ กาลิซโตเป็นรักษาการผู้บัญชาการทหาร มิเดลได้สั่งให้สอบสังหารกาลิซโต ต่อมาในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 มิเดลได้ชักธงขาวเหนือป้อมปิลาร์เป็นสัญญาณให้กองทัพสหรัฐเข้ามายึดครองและล้มล้างรัฐบาลของอัลบาเรซ นายพลอัลบาเรซหนีไปซ่อนตัวที่เมร์เซเดสใกล้กับบาซิลัน ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2442 นายทหารสหรัฐเข้ามายึดครองป้อมปิลาร์ ให้สาธารณรัฐนี้อยู่ภายใต้การอารักขาของสาธารณรัฐอเมริกา และมิเดลได้เป็นประธานาธิบดีอีก 16 เดือน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2443 สหรัฐยอมให้มีการเลือกตั้งภายในสาธารณรัฐ ซึ่งมาเรียโน อาร์กิซาเป็นประธานาธิบดี แต่รัฐบาลของอาร์กิซาไม่ได้มีประสิทธิภาพและสิ้นสุดในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2445 สาธารณรัฐซัมโบอังกาสลายตัวไป ซัมโบอังกากลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดโมโร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตมินดาเนา
== ขอบเขต ==
สาธารณรัฐซัมโบอังกาของนายพลอัลบาเรซมีขอบเขตในบริเวณเกาะมินดาเนา บาซิลัน และซูลูซึ่งเป็นบริเวณที่เรียกภาคใต้ของฟิลิปปินส์ที่มีสงครามต่อต้านสเปน สหรัฐ และฟิลิปปินส์ แต่ในทางปฏิบัติมีอำนาจปกครองในซัมโบอังกาเท่านั้น
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Republic of Zamboanga (watawat.net) 
รัฐสิ้นสภาพในประเทศฟิลิปปินส์
ประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์
ซ
นาซีเกอบูลี

นาซีเกอบูลี (nasi kebuli) เป็นข้าวนึ่งรสเผ็ดแบบอินโดนีเซีย ปรุงด้วยแกงแพะ นมและเนยฆี เป็นที่นิยมในชุมชนชาวอาหรับในอินโดนีเซียและชาวเบอตาวีในจาการ์ตา อาหารชนิดนี้ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอาหรับ และมีจุดกำเนิดจากอาหารตะวันออกกลางโดยเฉพาะอาหารเยเมนที่เรียกมันดี และอาหารอินเดียที่เรียกข้าวหมก ในขณะที่มีผู้ศึกษาว่าอาหารนี้มีต้นกำเนิดจากกาบุลีปะเลา ซึ่งเป็นอาหารอัฟกันจากคาบูล คล้ายกับบิรยานีในเอเชียใต้
ในวัฒนธรรมเบอตาวี นาซีเกอบูลีนิยมรับประทานในงานเทศกาลทางศาสนาอิสลาม เชน ฮารีรายอ หรืองานเมาลิดนบี เป็นที่นิยมในเมืองที่มีชนเชื้อสายอาหรับอยู่มาก เช่น จาการ์ตา ซูราบายา ซูราการ์ตา และเกรอซิก์
== การเตรียม ==
นาซีเกอบูลีปรุงโดยการหุงข้าวในแกงแพะใส่นมหรือกะทิ แกงแพะนี้ปรุงด้วยเครื่องเทศและเนยฆี เครื่องเทศประกอบด้วยกระเทียม หัวหอม ขิง พริกไทยดำ กานพลู ผักชี อบเชย ลูกจันทน์เทศ และฆี แกงแพะจะปรุงกับข้าวที่หุงสุกเป็นตากบในนมจนกระทั่งสุกทั่ว กินกับอาซีนัน หรือตับผัดกับซัมบัล หรือซุปแพะ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Nasi Kebuli recipe (in Indonesian)
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารจากข้าว
เด็นเด็ง

เด็นเด็ง (dendeng) เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ทำจากเนื้อสัตว์หั่นบาง ผสมกับน้ำตาลและเครื่องเทศแล้วนำไปทอด ลักษณะคล้ายเนื้อสวรรค์ ต้นกำเนิดอยู่ที่มีนังกาเบา ทำจากเนื้อวัว เป็นอาหารที่เตรียมไว้รับประทานระหว่างการเดินทาง เด็นเด็งจากมีนังกาเบาเป็นรูปแบบที่เป็นที่นิยมที่สุด เรียก เด็นเด็งบาลาโด หรือเด็นเด็งบาโตกก ซึ่งเมื่อทอดสุกแล้วจะเติมพริกและส่วนผสมอื่นลงไป
เด็นเด็งที่พบทั่วไปในอินโดนีเซียคือเด็นเด็งซาปี มีรสหวานซึ่งปรุงด้วยน้ำตาลมะพร้าว ในอินโดนีเซียตะวันออกมีเด็นเด็งรูซา ทำจากเนื้อกวางในนูซาเติงการาและปาปัว ชาวจีนในอินโดนีเซียใช้เนื้อหมูทำเด็นเด็งเรียกบักกวา
==อ้างอิง==
Dendeng Balado
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารจากเนื้อวัว
ลิตเทิลมิกซ์

ลิตเทิลมิกซ์ (Little Mix) เป็นวงเกิร์ลกรุปจากอังกฤษที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2011 ประกอบไปด้วย เจด เธิร์ดวอลล์ (Jade Thirlwall), เพอร์รี เอ็ดเวิดส์ (Perrie Edwards), ลีห์-แอนน์ พินน็อก (Leigh-Anne Pinnock) และอดีตสมาชิก เจซี เนลสัน (Jesy Nelson) ผู้ชนะเลิศในรายการเรียลลิตีโชว์ ดิเอกซ์แฟกเตอร์ และสร้างประวัติศาสตร์เป็นผู้เข้าแข่งขันหญิงกลุ่มแรกที่คว้าแชมป์ ลิตเทิลมิกซ์เซ็นสัญญาให้กับค่ายเพลงของไซมอน โคเวลล์ ชื่อ ไซโคเรเคิดส์
ลิตเทิลมิกซ์ออกอัลบั้มแรกชื่อ ดีเอ็นเอ วางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 กลายเป็นอัลบั้มแรกของกลุ่มศิลปินหญิงที่สามารถขึ้นถึงอันดับที่ห้าบนชาร์ตบิลบอร์ดในสหรัฐนับตั้งแต่พุสซีแคตดอลส์ เช่นเดียวกับรายได้เปิดตัวสูงสุดในสหรัฐ วงทำลายสถิติของสไปซ์เกิลส์ในอัลบั้มเปิดตัว สไปซ์ ในปี ค.ศ. 1996 สิ้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 ลิตเทิลมิกซ์มียอดขายกว่า 5 ล้านซิงเกิล และมียอดขาย 2.5 ล้านชุดทั่วโลก
==ผลงานเพลง==
=== สตูดิโออัลบั้ม ===
DNA (2012)
Salute (2013)
Get Weird (2015)
Glory Days (2016)
LM5 (2018)
Confetti (2020)
==ทัวร์==
ของตนเอง
DNA Tour (2013)
The Salute Tour (2014)
The Get Weird Tour (2016)
The Glory Days Tour (2017)
Summer Hits Tour 2018 (2018)
 The Tour (2019)
Summer 2020 Tour (2020; cancelled)
The Confetti Tour (2022)
ร่วมกับศิลปินอื่น
The X Factor Live Tour (2012)
Demi Lovato – The Neon Lights Tour (2014)
Ariana Grande – Dangerous Woman Tour (2017)
รับเชิญ
Taylor Swift – The 1989 World Tour (2015) 
==หมายเหตุ==
== อ้างอิง ==
ลิตเทิลมิกซ์
เกิร์ลกรุปยุโรป
กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติอังกฤษ
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554
กลุ่มดนตรีจากลอนดอน
ศิลปินสังกัดอาร์ซีเอเรเคิดส์
วิศาขาปัฏฏนัม

วิศาขาปัฏฏนัม (विशाखापट्टनम, विशाखपट्नम; విశాఖపట్నం) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทั้งทางด้านพื้นที่และจำนวนประชากรของรัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย เมืองตั้งอยู่ห่างจากอมราวตีไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือราว 363 กม. (226 ไมล์) และห่าง 587 กม. (365 ไมล์) จากไฮเดอราบาด เมืองหลวงของรัฐอานธรประเทศและรัฐเตลังคานา เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวิศาขาปัฏฏนัม และเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจของรัฐอานธรประเทศ จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 1,897,823 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่อันดับ 15 ของอินเดีย
อันดับเศรษฐกิจของเมืองมากเป็นอันดับ 10 ของประเทศ ด้วยผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ 26,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ วิศาขาปัฏฏนัมยังเป็นเมืองศูนย์กลางธุรกิจของรัฐและมีเศรษฐกิจหลากหลายเช่น อุตสาหกรรมหนัก การท่องเที่ยว อุตสาหกรรมแร่ ตกปลา เทคโนโลยีข้อมูล ส่วนท่าเรือ
เมืองวิศาขาปัฏฏนัมยังเป็นท่าเรือที่คับคั่งที่สุดในอินเดียนับจากสินค้าบรรทุก เมืองยังเป็นที่ตั้งการทัพเรือฝั่งตะวันออกของกองทัพเรืออินเดียและยังเป็นอู่ต่อเรือที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นท่าเรือทางธรรมชาติเพียงแห่งเดียวบนชายฝั่งทิศตะวันออกของประเทศอินเดีย
ประวัติศาสตร์ของเมืองวิศาขาปัฏฏนัมย้อนไปได้ถึง 6 ศตวรรษก่อนคริสตกาล โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคกลิงคะ (Kalinga)และต่อมาปกครองโดยอาณาจักรเวงคี ราชวงศ์ปัลลวะ และราชวงศ์คงคาตะวันออก (Eastern Ganga) จากข้อมูลทางโบราณคดีเมืองในปัจจุบันสร้างราวศตวรรษที่ 11 และ 12 จากการปกครองระหว่างราชวงศ์โจฬะกับราชวงศ์คชปติ (Gajapati Kingdom) จนกระทั่งจักรวรรดิวิชัยนครขึ้นมามีอำนาจในศตวรรษที่ 15 จากนั้นในศตวรรษที่ 16 ปกครองโดยจักรวรรดิโมกุล จนชาวยุโรปเริ่มมีผลประโยชน์การค้าในเมือง และปลายศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส จากนั้นภายใต้การปกครองของอังกฤษในปี ค.ศ. 1804 และเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษจนอินเดียประกาศอิสรภาพในปี ค.ศ. 1947 ภายหลังประกาศอิสรภาพเมืองพัฒนาเป็นเมืองท่าที่สำคัญและเป็นสถานที่ตั้งของการทัพเรือฝั่งตะวันออกของกองทัพเรืออินเดีย
เมืองตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันออกกับอ่าวเบงกอล เป็นที่รู้จักว่าเป็นอัญมณีแห่งชายฝั่งตะวันออก
== ภูมิศาสตร์ ==
นครนี้ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฆาฏตะวันออกกับอ่าวเบงกอล นครนี้ตั้งอยู่ในพิกัดภูมิศาสตร์ที่ 17.7041 N กับ 83.2977 E
=== ภูมิอากาศ ===
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
== อ่านเพิ่ม ==
*
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
This contains a detailed description of the town and district under British rule.
Official website of Visakhapatnam Urban Development Authority
ชัมเศทปุระ

ชัมเศทปุระ (जमशेदपुर) เป็นเขตปริมณฑลที่มีประชากรมากที่สุดในรัฐฌารขัณฑ์ ของประเทศอินเดีย จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 1,337,131 คน เขตปริมณฑลชัมเศทปุระเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 อินเดียตะวันออกรองจากเมืองโกลกาตาและปัฏนา เป็นเมืองที่มีประชากรเป็นอันดับ 35 จาก 53 เมืองที่มีประชากรเกิน 1 ล้าน ของอินเดีย  เมืองตั้งอยู่บนที่ราบสูงโชตนาคปุระและรอบล้อมด้วยหุบเขาดัลมา เมืองมีเส้นเขตแดนที่เกิดจากแม่น้ำสุพรรณเรขา (Subarnarekha) และแม่น้ำคาร์ไค (Kharkai) ทางทิศเหนือและตะวันตกของเมือง
ชัมเศทปุระได้รับการประกาศว่าเป็นเมืองสะอาดเป็นอันดับ 7 ของประเทศอินเดียประจำปี ค.ศ. 2010 จากการสำรวจของรัฐบาลอินเดีย และยังเป็นเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดเป็นอันดับ 84 ของโลก ในช่วงเวลาปี ค.ศ. 2006–2020 โดยมีอัตราการเติบโตต่อปี ที่ 2.59%
เมืองมีสมญานามหลายชื่อ เช่น เมืองหลวงอุตสาหกรรมแห่งรัฐฌารขัณฑ์, เมืองเหล็ก, ทาทานครที่ตั้งตามสถานีรถไฟหรือเขียนย่อว่า ทาทา ตามบริษัทผลิตรถทาทา และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ กาลีมาตี (ที่หมายถึงดินแดนแห่งเจ้าแม่กาลี)
==ภูมิประเทศ==
===ภูมิอากาศ===
ชัมเศทปุระมีภูมิอากาศร้อนชื้นและแห้ง (Köppen: Aw) ฤดูร้อนเริ่มกลางเดือนมีนาคมและร้อนสุดในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน อุณหภูมิมีความหลากหลายในฤดูร้อน ตั้งแต่ 35 ถึง 49 °C (95 ถึง 120 °F) อุณหภูมิต่ำสุดในช่วงฤดูหนาวคือ 1 °C (34 °F) มีลมมรสุมทิศใต้-ตะวันตก มีฝนตกหนักตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน และมีปริมาณน้ำฝนราว 1,200 มม. (47 นิ้ว) ต่อปี
==ประชากรศาสตร์==
จากข้อมูลประชากรอินเดียปี ค.ศ. 2011 ชัมเศทปุระมีประชากร 629,659 คน แต่เขตมหานครมีประชากร 1,337,131 คน มีประชากรเพศชาย 52.1% เพศหญิง 47.9% มีชนพื้นเมืองอยู่ราว 28% มีผู้รู้หนังสืออัตราเฉลี่ย 85.94% สูงกว่าอัตราเฉลี่ยของชาติที่อยู่ที่ 74% และเมืองมีประชากรอายุต่ำกว่า 6 ปี 11.5%
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
East Singhbhum District Administration website
TataSteel.com: Fact File on Jamshedpur (Tata City)
Galli Magazine: Photo essay on Jamshedpur (Tatanagar / Tata City)
Wikimapia.org: Satellite images of Jamshedpur
เมืองในรัฐฌารขัณฑ์