pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จักรพรรดิมนโตกุ

จักรพรรดิมนโตกุ  เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 55 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์
รัชสมัยของจักรพรรดิมนโตกุกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 850 ถึง ค.ศ. 858
หลังจากเหตุการณ์กบฏปีโจวะเมื่อ ค.ศ. 842 เจ้าชายมิชิยะซุหรือเจ้าชายทะมุระพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดินิมเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 54 พระชนมายุ 16 พรรษาได้รับการสถาปนาเป็นที่รัชทายาทแทน เจ้าชายสึเนะซะดะ พระโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53 ที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง
เมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในวันที่ 21 เดือน 3 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 850 เจ้าชายมิชิยะซุพระชนมายุ 24 พรรษาจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิมนโตะกุ หลังจากนั้นอีก 25 วันคือวันที่ 17 เดือน 4 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 850 ได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิมนโตะกุที่ พระราชวังหลวงเฮอัง
หลังจากครองสิริราชสมบัติได้เพียงเดือนเศษพระอัยยิกา (ย่า) ของจักรพรรดิคือ ทะชิบะนะ โนะ คะชิโกะ หรือ จักรพรรดินีดันริน อดีตจักรพรรดินีใน จักรพรรดิซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 และเป็นพระราชมารดาของจักรพรรดินิมเมียวได้สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 เดือน 5 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 850
ต่อจากนั้นในวันที่ 25 เดือน 11 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 850 จักรพรรดิมนโตะกุได้สถาปนา เจ้าชายโคะเระฮิโตะ  พระราชโอรสองค์ที่ 4 ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีฟุจิวะระ โนะ อะกิระเคโกะธิดาของ ฟุจิวะระ โนะ โยะชิฟุซะ พระชนมายุเพียง 8 เดือนขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์
จักรพรรดิมนโตะกุประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในวันที่ 27 เดือน 8 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 858 เจ้าชายโคะเระฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเซวะ โดยมีโยะชิฟุซะผู้เป็นพระอัยกา (ตา) ได้เป็น เซ็สโซ (ผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ) โดยโยะชิฟุซะนับเป็นเซ็สโซคนแรกที่ไม่ได้มาจากราชวงศ์และหลังจากโยะชิฟุซะแล้วตระกูลฟุจิวะระและตระกูลที่เป็นสาขาย่อยของฟุจิวะระก็แทบจะผูกขาดทั้งตำแหน่งเซ็สโซและ คัมปากุ (ผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่เจริญพระชนมายุแล้ว) จนกระทั่งทั้งสองตำแหน่งนี้ได้ถูกยกเลิกไปในที่สุด
โดยจักรพรรดิเซวะได้ประกอบพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง เมื่อวันที่ 7 เดือน 11 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 858
== พระราชวงศ์ ==
พระสนม (สถาปนาเป็นพระราชชนนี) : ฟุจิวะระ  โนะ  อะกิระเคะอิโกะ  (1371 – 1443)  -  ธิดาของ ฟุจิวะระ  โนะ  โยะชิฟุซะ
* พระราชโอรส : เจ้าชายโคะเระฮิโตะ  (จักรพรรดิเซวะ)  (1393 – 1424)
* พระราชธิดา : เจ้าหญิงกิชิ  (? – 1422)  -  ไซอิง
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
จักรพรรดิญี่ปุ่น
บุคคลในยุคเฮอัง
โคไตชิ
ลาเมียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 2933

ลาเมียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 2933 (LaMia Airlines Flight 2933) เป็นเที่ยวบินโดยสารระหว่างประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติวีรูวีรู ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโฮเซ มารีอา กอร์โดบา เกิดอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2016 เที่ยวบินนี้มีผู้โดยสารทั้งสิ้น 73 คน ลูกเรือ 4 คน โดยมีทีมนักเตะสโมสรจากบราซิล ชาเปกอเอนเซ 21 คน และทีมงาน 9 คน มีผู้รอดชีวิตเพียง 6 คน ซึ่งเป็นการเดินทางเพื่อลงแข่งขันในเกม โกปาซูดาเมรีกานา 2016 นัดชิงชนะเลิศ พบกับสโมสรจากโคลอมเบีย อาตแลชีกูนาซีโอนัล
หลังเกิดเหตุไม่นาน วันที่ 1 ธันวาคม 2016 รัฐบาลโบลิเวียได้ระงับใบอนุญาตทำการบินของสายการบินลาเมีย ทำให้ไม่สามารถใช้ลำอื่นออกบินได้อีก และเป็นการปิดกิจการสายการบินไปโดยปริยาย
==อ้างอิง==
อุบัติเหตุทางการบินในปี พ.ศ. 2559
อุบัติเหตุทางการบินในประเทศโคลอมเบีย
อุบัติเหตุทางการบินที่เกิดขึ้นกับสโมสรกีฬา
ดาราศาสตร์ในปี ค.ศ. 2016

ดาราศาสตร์ในปี ค.ศ. 2016
== ปรากฏการณ์ทางดาราศาตร์ ==
9 มกราคม -  ดาวศุกร์อยู่ใกล้ดาวเสาร์ ระยะห่างเชิงมุม 0.3 องศา สามารถมองเห็นได้ทางขอบฟ้าทิศตะวัน ออกเวลาประมาณ 4:30 น.
13 กุมภาพันธ์ - ดาวศุกร์อยู่ใกล้ดาวพุธ ระยะห่างเชิงมุม 4 องศา สามารถมองเห็นได้ทางขอบฟ้าทิศตะวันออกใน เวลาประมาณ 5:30 น.
14 พฤษภาคม - ดาวศุกร์อยู่ใกล้ดาวพุธ ระยะห่างเชิงมุม 0.4 องศา
27 สิงหาคม - ดาวศุกร์อยู่ใกล้ดาวพฤหัสบดี ระยะห่างเชิงมุม 0.5 องศา สามารถมองเห็นได้ทางทิศตะวันตก หลังจากดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
30 ตุลาคม -  ดาวศุกร์อยู่ใกล้ดาวเสาร์ ระยะห่างเชิงมุม 3 องศา สามารถมองเห็นได้ทางทิศตะวันตก หลังจากดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
== อ้างอิง ==
คริสต์ทศวรรษ 2010
พ.ศ. 2559
อองตู (นักวอลเลย์บอล)

อองตู (အောင်သူ; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 – )  เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวพม่าในตำแหน่งตัวตีด้านนอก เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติพม่า และได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 นอกจากนี้เขายังได้เข้าร่วมในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 และเอเชียนเกมส์ 2014 เขาได้เข้าแข่งขันในวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในประเทศพม่า โดยจบอันดับที่ 5 จากทั้งหมด 16 ทีมที่เข้าร่วม
== สังกัดสโมสร ==
ชลบุรี-อี.เทค-แอร์ฟอร์ซ (ค.ศ. 2012 – ค.ศ. 2015)
นครราชสีมา เดอะมอลล์ (ค.ศ. 2015 – ค.ศ. 2018)
โทเรย์แอร์โรส์  (ค.ศ. 2018 – ปัจจุบัน)
== อ้างอิง ==
นักวอลเลย์บอลชายชาวพม่า
นักกีฬาเหรียญทองแดงซีเกมส์
ดรีทริช ฟ็อน ค็อลทิทซ์

ดรีทริช ฮูโก แฮร์มัน ฟ็อน ค็อลทิทซ์ (Dietrich Hugo Hermann von Choltitz) เป็นนายทหารที่รับใช้กองทัพจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและกองทัพแวร์มัคท์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นที่จดจำจากบทบาทในฐานะผู้บัญชาการคนสุดท้ายของปารีสที่ถูกนาซีเยอรมนียึดครองใน ค.ศ. 1944 โดยเขาขัดคำสั่งของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ที่ให้เผาทำลายปารีสให้ราบเพื่อไม่ให้ตกไปอยู่ในมือสัมพันธมิตร แต่กลับยอมจำนนต่อกองทัพฝรั่งเศสเสรีแทน เขาได้รับการยกย่องจากชาวฝรั่งเศสหลายคนว่าเป็น "พระผู้ช่วยแห่งปารีส"
ต่อมาค็อลทิทซ์กล่าวยืนยันว่า การขัดคำสั่งฮิตเลอร์มาจากความไร้ประโยชน์ทางการทหารของคำสั่ง ความชื่นชอบประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของเมืองหลวงฝรั่งเศสแห่งนี้ และความเชื่อว่าฮิตเลอร์ได้เสียสติไปแล้ว
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2437
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2509
นาซี
ทหารชาวเยอรมัน
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
บุคคลจากจังหวัดออปอแล
ไม้เท้าโมเสส

ตามพระธรรมอพยพในพระคริสตธรรม ไม้เท้า (staff หรือฉบับพระเจ้าเจมส์ว่า rod; מַטֶּה matteh) ที่โมเสส (Moses) ใช้นั้น อยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาที่เกิดเหตุการณ์สำคัญในพระธรรมดังกล่าวซึ่งระบุว่า โมเสสใช้ไม้เท้าเสกน้ำจากศิลา แปลงไม้เท้าเป็นงู และใช้แยกทะเลแดง แต่ปัญหาว่า ไม้เท้าของโมเสสเป็นอันเดียวกับไม้เท้าของอาโรน (Aron) พี่ชายของเขาหรือไม่นั้น เป็นที่อภิปรายในหมู่นักวิชาการเสมอมา
==การอ้างถึงไม้เท้า==
ไม้เท้าของโมเสสนั้นเอ่ยถึงครั้งแรกในพระธรรมอพยพ บทที่ 4 วรรคที่ 2 ซึ่งระบุว่า พระเจ้าทรงปรากฏพระกายเป็นพุ่มไม้ที่ไฟลุกโชน (burning bush) ต่อหน้าโมเสส แล้วถามโมเสสว่า "อะไรอยู่ในมือของเจ้า" โมเสสทูลว่า "ไม้เท้า" พระเจ้ารับสั่งให้เขาโยนไม้เท้าลงพื้น ไม้เท้านั้นก็กลายเป็นงู แล้วกลับคืนเป็นไม้เท้าดังเดิม นับจากนั้น ไม้เท้าก็ได้รับเรียกขานว่า "ไม้เท้าพระเจ้า" (rod of God หรือ staff of God)
พระธรรมอพยพ บทที่ 4 วรรคที่ 17–20 ฉบับพระเจ้าเจมส์ มีความว่า
ครั้นเมื่อโมเสสและอาโรนพี่ชายไปเฝ้าฟาโรห์เพื่อขอให้ปล่อยชาวอิสราเอลเป็นอิสระ อาโรนสำแดงปาฏิหาริย์หน้าพระที่นั่งโดยแปลงไม้เท้าของตนเป็นงู ฟาโรห์จึงตรัสให้นักวิทยากลของพระองค์แปลงไม้เท้าเป็นงูบ้าง งูของทั้งสองฝ่ายขับเคี่ยวกัน และที่สุดงูของอาโรนก็กลืนกินงูฝ่ายฟาโรห์ไปเสีย แล้วกลับคืนเป็นไม้เท้าให้อาโรน อาโรนใช้ไม้เท้านี้เปลี่ยนแม่น้ำไนล์ให้เป็นโลหิต และยังใช้ตามพระบัญชาของพระเจ้าอีกหลายครั้งเพื่อบันดาลพิบัติภัย (plagues) แก่อียิปต์
เมื่อโมเสสพาชาวอิสราเอลอพยพออกจากอียิปต์ ไปติดค้างอยู่กลางทางด้วยมีทะเลแดงคั่นขวางอยู่ โมเสสจึงยกไม้เท้าของตนขึ้น แล้วเหยียดมือออกไป แยกทะเลแดงออก ให้ผู้คนเดินบนผืนดินกลางทะเลนั้นข้ามไปสู่อีกฝั่ง แต่เมื่อไปถึงฝั่งแล้ว เกิดกันดารน้ำขึ้นช่วงหนึ่ง โมเสสจึงได้รับพระบัญชาจากพระเจ้าให้เอาไม้เท้ากระทุ้งศิลาแตกเป็นน้ำพวยพุ่งออกมาให้ชาวอิสราเอลดื่มกิน แต่การที่โมเสสเอาไม้เท้ากระทุ้งศิลาสองครั้ง เพราะกระทุ้งครั้งแรกแล้วน้ำไม่รินไหลออกมาทันที ทำให้พระเจ้าทรงเข้าใจว่า โมเสสมิได้ศรัทธาในพระองค์เท่าไรนัก จึงลงทัณฑ์เขาโดยมิให้เขาเข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา (promised land)
พระธรรมอพยพ บทที่ 17 วรรคที่ 8–13 ระบุว่า ภายหลัง โมเสสใช้ไม้เท้านั้นช่วยชาวอิสราเอลรบกับชาวอามาเลข (Amalekite) ที่ตำบลเรฟีดิม (Rephidim) โมเสสชูไม้เท้าขึ้นเมื่อไร ชาวอิสราเอลก็มีชัยเมื่อนั้น เขาลดไม้เท้าลงยามใด ชาวอามาเลขก็เป็นฝ่ายเหนือกว่ายามนั้น อาโรนผู้เป็นพี่ชาย และเฮอร์ (Hur) ผู้ติดตาม จึงช่วยให้โมเสสชูไม้เท้าไว้ได้ตลอด โดยให้โมเสสนั่งลง แล้วทั้งสองก็จับมือโมเสสชูขึ้นไว้จนกระทั่งชาวอิสราเอลปราบศัตรูพ่าย
==ร่องรอยในปัจจุบัน==
มีเรื่องร่ำลือมากมายเกี่ยวกับไม้เท้าของโมเสส
อรรถกถามีดราช (Midrash) ระบุว่า ไม้เท้านั้นตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น และอยู่ในท้องพระคลังพระเจ้าแผ่นดินแห่งยูเดีย (Judea) จนพระวิหารหลังก่อน (First Temple) ถูกทำลาย และชาวยิวถูกขับจากแคว้นยูดาย ไม้เท้านั้นก็สาบสูญไป
ส่วนเอกสารจากสุเหร่าฮายาโซฟีอา (Hagia Sophia) ประเทศตุรกี ระบุว่า ไม้เท้าอยู่ที่พระราชวังโทพคาปึ (Topkapı) ในนครอิสตันบูล พระราชวังแห่งนี้ยังอ้างว่า เป็นที่อยู่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ เช่น สารีริกธาตุและข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ของมุฮัมมัด (Muhammad) แห่งศาสนาอิสลาม
==ดูเพิ่ม==
ไม้เท้าอาโรน
เนหุชทาน งูทองเหลืองที่โมเสสสร้างขึ้นตามเทวบัญชา
โมเสส
พระธรรมอพยพ
วัตถุในคัมภีร์ฮีบรู
จักรพรรดิเซวะ

จักรพรรดิเซวะ  ซึ่งมีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิมิซุโน  จักรพรรดิองค์ที่ 56 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 850 — ค.ศ. 876
โดยพระนามของพระองค์ได้อนุโลมนำไปใช้เป็นพระนามของ จักรพรรดิโกะ-มิซุโน จักรพรรดิองค์ที่ 108 ที่ปกครองญี่ปุ่นในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 17
ในวันที่ 25 เดือน 11 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 850 จักรพรรดิมนโตะกุจักรพรรดิองค์ที่ 55 ผู้เป็นพระราชบิดาได้สถาปนา เจ้าชายโคะเระฮิโตะ (惟仁) พระราชโอรสองค์ที่ 4 พระชนมายุเพียง 8 เดือนขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์แทน เจ้าชายโคะเระตะกะ  พระราชโอรสองค์ใหญ่
ต่อมาในวันที่ 27 เดือน 8 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 858 จักรพรรดิมนโตะกุประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันขณะมีพระชนมายุเพียง 32 พรรษาทำให้เจ้าชายโคะเระฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเซวะ และได้มีพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง เมื่อวันที่ 7 เดือน 11 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 858 โดยได้มีการแต่งตั้ง ฟุจิวะระ โนะ โยะชิฟุซะ ขุนนางผู้ใหญ่และเป็นพระอัยกา (ตา) ของจักรพรรดิเซวะให้ดำรงตำแหน่ง เซ็สโซ หรือผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
จากนั้นในวันที่ 16 เดือน 12 ปี โจกัง ที่ 10 ตรงกับวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 869 พระชายาองค์หนึ่งของจักรพรรดิเซวะคือ ฟุจิวะระ โนะ ทะกะอิโกะ ได้มีพระประสูติกาลพระราชโอรสองค์ใหญ่คือ เจ้าชายซะดะอะกิระ (貞明親王) หลังจากนั้นในวันที่ 1 เดือน 2 ปี โจกัง ที่ 11 ตรงกับวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 869 จักรพรรดิเซวะได้สถาปนาเจ้าชายซะดะอะกิระขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์นอกจากนี้จักรพรรดิเซวะยังมีพระราชโอรสที่สำคัญอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายซะดะซุมิ (貞純親王) ซึ่งเป็นต้นสายเซวะเก็นจิที่เป็นบรรพบุรุษของ ตระกูลมินะโมะโตะ ตระกูลอะชิกะงะ และ ตระกูลโทะกุงะวะ ที่ได้เป็นโชกุนปกครองญี่ปุ่น
จักรพรรดิเซวะได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายซะดะอะกิระขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโยเซ เมื่อวันที่ 29 เดือน 11 ปี โจกัง ที่ 11 ตรงกับวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 876 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 18 ปี จากนั้นไม่นานได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิโยเซที่พระราชวังหลวงเฮอังโดยอดีตจักรพรรดิเซวะได้เป็น ไดโจเท็นโน (มหาจักรพรรดิ) กุมพระราชอำนาจไว้ในพระนามของพระราชโอรส
หลังจากกุมพระราชอำนาจไว้นาน 2 ปีอดีตจักรพรรดิเซวะก็ประชวรหนักและพระองค์คิดว่าคงไม่รอดแน่จึงตัดสินพระทัยออกผนวชโดยได้รับฉายาทางธรรมว่า โซชิน เมื่อปี กันเกียว ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 878 หลังจากนั้นไม่นานอดีตจักรพรรดิเซวะหรือท่านโซชินก็เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 4 เดือน 12 ปี กันเกียว ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 878 ขณะมีพระชนมายุเพียง 27 พรรษา
== พระราชวงศ์ ==
พระสนม (สถาปนาเป็นพระราชชนนี) : ฟุจิวะระ  โนะ  ทะกะอิโกะ  (1385 – 1453)  - ธิดาของ ฟุจิวะระ  โนะ  นะงะระ
* พระราชโอรส : เจ้าชายซะดะซุมิ  (จักรพรรดิโยเซ)  (1411 – 1492)
* พระราชโอรส : เจ้าชายซะดะยะซุ  (1413 – 1467)
* พระราชธิดา : เจ้าหญิงอะสึโกะ  (? – 1473)  -  ไซอิง
พระสนม : ฟุจิวะระ  โนะ  ทะมิโกะ  (? – 1429)  -  ธิดาของ ฟุจิวะระ  โนะ  โยะชิมิ
พระสนม : เจ้าหญิงชูชิ/ทะดะโกะ  (1397 – 1447)  - พระธิดาในเจ้าชายโทะกิยะซุ  (จักรพรรดิโคโก  ในเวลาต่อมา)
จักรพรรดิญี่ปุ่น
บุคคลในยุคเฮอัง
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
โคไตชิ
จักรพรรดิญี่ปุ่นผู้ทรงสละราชสมบัติ
การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน

การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน (Collaboration Horizontale) เป็นคำที่ใช้เรียกพฤติกรรมของผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าทรยศขายชาติ เพราะได้ไปมีความสัมพันธ์ร่วมหลับนอนกับทหารชาวเยอรมันผู้เข้ามารุกรานและยึดครองประเทศต่าง ๆ ยุโรป เช่น ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ เป็นต้น ผู้หญิงส่วนมากมักมีความยินยอมพร้อมใจหรือถูกบังคับขู่เข็ญ บางส่วนก็เป็นผู้หญิงขายบริการทางเพศให้กับทหารเยอรมัน
หลังจากกองทัพสัมพันธมิตรได้เข้ามาปลดปล่อยประเทศต่าง ๆ ในด้านตะวันตกให้พ้นจากการปกครองของนาซีเยอรมัน เหล่าบรรดาผู้หญิงเหล่านั้นจะถูกฝูงชนจับมาโกนผมจนหัวล้าน ฉีกเสื้อผ้าจนเปลือยกาย และกรีดใบหน้าเป็นตราสัญลักษณ์สวัสติกะเพื่อประจานในฐานทรยศชาติ
การให้ความร่วมมือกับศัตรูในทางแนวนอน เชื่อว่ามีการผลิตเด็กทารกเชื้อสายฝรั่งเศสและเยอรมัน 20,000 คนซึ่งเด็กเหล่านั้นถูกแม่ของเด็กที่ถูกบังคับจากสังคมฝรั่งเศสให้ทอดทิ้งที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าและเด็กเหล่านั้นก็ถูกสังคมรังเกียจเข้าไปอีก ในหลายปีต่อมา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศฝรั่งเศส เบอร์นาด เคาน์เนอร์ ได้เกลี้ยกล่อมชาวฝรั่งเศสให้ยอมรับคนกลุ่มเหล่านั้น
== อ้างอิง ==
Fabrice Virgili (1995). "Les "tondues" à la Libération :le corps des femmes, enjeu d'une réaproppriation". Clio. Femmes, Genre, Histoire.
Marc Bergère (September 2004). "Tous les milieux sociaux ont été visés". Historia. Paris (693): 56–60.
Shapin, Stephen (20 September 2013). "Book Review: 'Brave Genius' by Sean B. Carroll". Wall Street Journal.
"Les "enfants de la guerre" reconnus par Berlin". Libération. 20 February 2009.
"Collaboration horizontale". IMDB.
การร่วมมือ
ผลที่ตามมาหลังสงครามโลกครั้งที่สองในประเทศฝรั่งเศส
ผลที่ตามมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
อัลแบร์ท เค็สเซิลริง

อัลแบร์ท เค็สเซิลริง (Albert Kesselring; 30 พฤศจิกายน 1885 – 16 กรกฎาคม 1960) เป็นจอมพลชาวเยอรมันแห่งกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในอาชีพทหารที่มีมาในสงครามโลกทั้งสองครั้ง เค็สเซิลริงได้กลายเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่มีพรสวรรค์มากที่สุดของนาซีเยอรมนี และเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุด เป็นหนึ่งในนายทหารที่ได้รับรางวัลเหรียญกางเขนเหล็กกางเขนอัศวินประดับด้วยใบโอ๊กและดาบประดับเพชร มีชื่อเล่นว่า "อัลแบร์ทอมยิ้ม" (Smiling Albert) โดยฝ่ายสัมพันธมิตร และ "ลุงอัลแบร์ท" โดยทหารของเขา เขาเป็นหนึ่งในนายพลที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองด้วยทหารระดับชั้นต่ำกว่าสัญญาบัตร (rank and file)
เค็สเซิลริงได้เข้าร่วมกองทัพบาวาเรียในฐานะเจ้าหน้าที่นักเรียนทหาร และได้ปฏิบัติหน้าที่ในแผนกปืนใหญ่ เขาได้จบการฝึกเป็นผู้คอยสังเกตการณ์บอลลูนใน ค.ศ. 1942 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในการรบทั้งแนวรบด้านตะวันตกและแนวรบด้านตะวันออกและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายพลเสนาธิการ แม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปศึกษาที่วิทยาลัยการสงคราม (War Academy) เค็สเซิลริงยังคงอยู่ในกองทัพหลังสงครามแต่ได้ถูกปลดประจำการใน ค.ศ. 1933 เพื่อไปเป็นหัวหน้าแผนกการบริหารที่ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทเพื่อการบิน (Reich Commissariat for Aviation) ที่เขาได้มีส่วนร่วมในการจัดตั้งโรงงานอุตสาหกรรมการบินและการวางรากฐานสำหรับกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าของพนักงาน ตั้งแต่  ค.ศ. 1936 ถึง 1938
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บัญชาการกองทัพอากาศในการรุกรานโปแลนด์และฝรั่งเศส ยุทธการที่บริเตน และปฏิบัติการบาร์บารอสซา ด้วยฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดทางตอนใต้ เขาได้เป็นผู้บัญชาการเยอรมันในภูมิภาคทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งได้รวมถึงปฏิบัติการในแอฟริกาเหนือ เค็สเซิลริงได้ดำเนินการป้องกันอย่างเด็ดเดียวต่อการมาของกองทัพสัมพันธมิตรในอิตาลีจนกระทั่งเขาได้รับบาดเจ็บในอุบัติเหตุในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 ในการทัพสุดท้ายของสงคราม เขาได้บัญชาการกองกำลังเยอรมันในแนวรบด้านตะวันตก เขาได้รับความเคารพจากฝ่ายสัมพันธมิตรศัตรูของเขาสำหรับความสำเร็จทางการทหารของเขา แต่ความเชื่อถือของเขาได้ถูกทำลายลงโดยการสังหารหมู่โดยทหารภายใต้คำสั่งของเขาในอิตาลี
ภายหลังสงคราม เค็สเซิลริงได้ถูกนำตัวขึ้นศาลในข้อหาอาชญากรสงครามและตัดสินโทษด้วยการประหารชีวิต คำตัดสินนั้นเวลาต่อมาได้ถูกเปลี่ยนเป็นจำคุกตลอดชีวิต ด้วยเหตุการณ์ทางการเมืองและสื่อมวลชนได้ทำให้เขาได้รับการปล่อยตัวใน ค.ศ. 1952 ด้วยเหตุผลทางสุขภาพ เขาได้เป็นหนึ่งในจอมพลเพียงสามคนที่ได้เผยแพร่บันทึกความทรงจำของเขา ส่วนแรกมีชื่อว่า Soldat bis zum letzten Tag ("เป็นทหารจนถึงวันสุดท้าย") และส่วนที่สอง Gedanken zum Zweiten Weltkrieg ("ความคิดเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สอง")
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2428
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2503
จอมพลอากาศแห่งไรช์ที่สาม
บุคคลจากรัฐไบเอิร์น
อาชญากรสงครามชาวเยอรมัน
จักรพรรดิโกะ-ไซ

จักรพรรดิโกะ-ไซ  เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 111 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ไซกินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1655 ถึงปี ค.ศ. 1663
พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิจุนนะ  จักรพรรดิองค์ที่ 53 ที่ปกครองญี่ปุ่นในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งมีพระสมัญญาว่า ไซอิง โนะ มิกะโดะ ที่แปลว่า จักรพรรดิวังตะวันตก เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) เข้าไปทำให้พระนามของจักรพรรดิโกะ-ไซมีความหมายว่า จักรพรรดิไซที่สอง หรือ จักรพรรดิไซยุคหลัง
== พงศาวลี ==
ก่อนที่จักรพรรดิโกะไซจะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิมว่านางาฮิโตะหรือโยชิฮิโตะ และพระอิสริยยศก่อนการขึ้นครองราชบัลลังก์คือ เจ้าฮิเดะ หรือ เจ้าโมโมโซโนะ
พระองค์เป็นโอรสองค์ที่แปดของจักรพรรดิโกะ-มิซุโน พระองค์ถูกเลี้ยงดูมาราวกับว่าพระองค์เป็นโอรสของโทฟูกูมอนอิง ทั้งอดีตจักรพรรดินีเมโช และอดีตจักรพรรดิโกะ-โคเมียว เป็นพระเชษฐาและพระเชษฐภคินีต่างพระราชมารดาของพระองค์
พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-ไซประทับอยู่ใน ไดริ หรือเขตพระราชฐานชั้นในของพระราชวังหลวงเกียวโต พระราชวงศ์ของจักรพรรดิโกะ-ไซประกอบด้วยพระราชโอรสอย่างน้อย 16 พระองค์และพระราชธิดา 17 พระองค์ และไม่มีพระราชโอรสและพระราชธิดาของจักรพรรดิโกะ-ไซที่ได้สืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ
== เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิโกะ-ไซ ==
เจ้าชายนางาฮิโตะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศเมื่อจักรพรรดิโกะ-โคเมียวสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท การสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวทำให้ตำแหน่งจักรพรรดิว่างลง หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายนางาฮิโตะซึ่งเป็นพระอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิโกะ-โคเมียว ได้สืบทอดราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ รัชสมัยของจักรพรรดิโกไซตรงกับช่วงเวลาที่โทกูงาวะ อิเอสึนะเป็นผู้นำของรัฐบาลเอโดะ
จักรพรรดิโกะ-ไซอภิเษกกับพระธิดาของ ทากามัตสึ-โนะ-มิยะ องค์แรกคือเจ้าชายโยชิฮิโตะ (高松宮好仁親王) และพระองค์ก็สืบทอดพระอิสริยยศ ทากามัตสึ-โนะ-มิยะ เป็นองค์ที่ 2 จากนั้นเจ้าชายพระองค์นี้ก็กลายเป็นจักรพรรดิเป็นการชั่วคราวจนกว่าพระอนุชาต่างพระมารดาอีกพระองค์หนึ่งของพระองค์คือเจ้าชายซาโตฮิโตะ (識仁親王) จะเจริญพระชนม์พอที่จะสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศได้
1 มกราคม ค.ศ. 1638: การประสูติของเจ้าชายที่จะกลายเป็นที่รู้จักในพระนามจักรพรรดิโกะ-ไซ
5 มกราคม ค.ศ. 1655: การสวรรคตของจักรพรรดิโกะ-โคเมียวทำให้การสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศสืบทอดต่อไปยังพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์ และเมื่อสืบราชบัลลังก์แล้ว รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-ไซก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ค.ศ. 1655: ราชทูตเกาหลีคนใหม่เดินทางมาถึงญี่ปุ่น
2-3 มีนาคม ค.ศ. 1657: ไฟไหม้ครั้งใหญ่ปีเมเรกิ: เมืองเอโดะถูกทำลายด้วยไฟอย่างรุนแรง
ค.ศ. 1659: ในเอโดะ เริ่มก่อสร้างสะพานเรียวโงกุ
20 มีนาคม ค.ศ. 1662: เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงในเกียวโตซึ่งทำลายหลุมฝังศพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ
5 มีนาคม ค.ศ. 1663: จักรพรรดิโกะ-ไซสละราชบัลลังก์ ซึ่งหมายความว่าเจ้าชายซาโตฮิโตะ พระอนุชาต่างพระมารดาได้รับสืบทอดราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายซาโตฮิโตะได้ประกอบพิธีเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอย่างเป็นทางการ
ภายหลังสละราชบัลลังก์ อดีตจักรพรรดิโกะ-ไซ พระราชนิพนธ์หนังสือหลายเล่ม รวมทั้ง "น้ำและแสงแดด" (水日集) พระองค์มีพรสวรรค์ในบทกวีวากะ; และพระองค์มีพระปรีชาญาณอย่างลึกซึ้ง
ในรัชสมัยของพระองค์ เกิดเหตุไฟไหม้ใหญ่ที่ศาลเจ้าอิเสะ ปราสาทโอซากะ และพระราชวังหลวง เป็นต้น ไฟไหม้ใหญ่ปีเมเรกิ แผ่นดินไหว และน้ำท่วมซ้ำซาก ทำให้หลายคนตำหนิองค์จักรพรรดิ
== อ้างอิง ==
จักรพรรดิญี่ปุ่น
บุคคลในยุคเอะโดะ
โนโรไวรัส

โนโรไวรัสเป็นเชื้อไวรัสชนิดหนึ่งซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของโรคกระเพาะและลำไส้อักเสบจากไวรัสในมนุษย์ซึ่งเกิดขึ้นได้กับมนุษย์ทุกวัย ผู้ป่วยจะมีอาการอุจจาระร่วง อาเจียน และปวดท้อง ส่วนใหญ่จะไม่มีเลือดปนมากับอุจจาระ บางรายอาจมีอาการไข้และปวดศีรษะร่วมด้วย ผู้ป่วยมักเริ่มแสดงอาการหลังได้รับเชื้อประมาณ 12-48 ชั่วโมง และจะเป็นอยู่ประมาณ 1-3 วัน ภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญที่อาจพบได้คือการขาดน้ำ
เชื้อนี้ติดต่อผ่านทางการกินอาหารหรือน้ำที่ปนเปื้อนอุจจาระของผู้ป่วย จากการสัมผัสคนสู่คน และจากการสัมผัสพื้นผิวที่ปนเปื้อนละอองอาเจียนของผู้ป่วย การใช้น้ำยาล้างมือแบบแห้งมักกำจัดเชื้อนี้ไม่ได้ เชื้อนี้ยังไม่มีวัคซีน ไม่มีการรักษาจำเพาะ ดังนั้นการรักษาจึงเป็นการรักษาแบบประคับประคองด้วยการชดเชยน้ำ ซึ่งอาจทำได้โดยการกินหรือการให้ทางหลอดเลือดดำ
ในแต่ละปีจะมีผู้ป่วยจากเชื้อโนโรไวรัสประมาณ 685 ล้านคนทั่วโลก เสียชีวิตประมาณ 200,000 คน พบได้บ่อยทั้งในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้วและประเทศที่กำลังพัฒนา ผู้ป่วยเด็กอายุน้อยกว่า 5 ปีจะได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด ประมาณกันว่ามีผู้ป่วยกลุ่มนี้ในประเทศกำลังพัฒนาเสียชีวิตประมาณปีละ 50,000 คน โรคนี้จะพบบ่อยในช่วงฤดูหนาว ดังนั้นบางครั้งจึงถูกเรียกว่าเชื้ออาเจียนฤดูหนาว (winter vomiting bug) อาจทำให้เกิดการระบาดเฉพาะที่ได้โดยเฉพาะในที่ที่มีคนอยู่หนาแน่น (เช่น ค่ายทหาร สถานเลี้ยงเด็ก ชุมชนแออัด) ในสหรัฐอเมริกาพบว่าเชื้อนี้เป็นสาเหตุของการระบาดของโรคติดเชื้อทางเดินอาหารถึงประมาณครึ่งหนึ่ง ส่วนในไทยยังไม่มีข้อมูลความชุก แต่พบการระบาดเป็นครั้งๆ เชื่อโนโรไวรัสนี้มีที่มาจากชื่อเมืองนอร์วอล์ค รัฐโอไฮโอ ซึ่งเป็นเมืองที่มีการระบาดของไวรัสนี้เมื่อ ค.ศ. 1972
==อ้างอิง==
โนโรไวรัส
โรคติดเชื้อในโรงพยาบาล
โรคที่เกิดจากอาหารเป็นสื่อ
ฟงไสหยก สู้บนหัวคน

ฟงไสหยก สู้บนหัวคน (Fong Sai-yuk, The Legend of Fong Sai-yuk, The Legend )เป็นภาพยนตร์กำลังภายในในปี ค.ศ. 1993 กำกับโดย หยวน ขุย นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบทเป็น ฟ่ง ไสหยก. ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะรางวัลรางวัลฮ่องกงฟิล์มอวอร์ด และ รางวัลภาพยนตร์ม้าทองคำอีกด้วย ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้
==เนื้อเรื่องย่อ==
คุณชายฟง ได้เดินทางเข้าร่วมการประลองยุทธเลือกคู่ เพื่อช่วงชิงหัวใจของถิงถิงธิดาขุนนางใหญ่ ชะตาในแรกพบของทั้งสองช่างหมางเมินยิ่งนัก แต่เมื่อตระกูลของเขาถูกราชวงศ์แมนจูสั่งประหารล้างโคตรข้อหาเป็นกบฏแผ่นดิน คุณชายฟงและถิงถิงจึงกลับมาประสานรอยรักอีกครั้ง ซึ่งความรักส่วนตัวของทั้งสองคงไม่มีทางเกิดขึ้นได้ หากความแค้นอันใหญ่หลวงยังมิได้รับการสะสาง
==นักแสดงนำ==
หลี่ เหลียนเจี๋ย รับบท คุณชายฟง
หลี่ เจียซิน รับบท ถิงถิง
เจ้า เหวินจั๋ว รับบท ผู้ตรวจการ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โยฮันเนิส บลัสโควิทซ์

พลเอกอาวุโส โยฮันเนิส อัลเบร็ชท์ บลัสโควิทซ์ (Johannes Albrecht Blaskowitz) เป็นนายทหารบกเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและเป็นนายพลในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้รับเหรียญกางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็กประดับใบโอ๊กและดาบ
เขาได้เป็นผู้บัญชาการใหญ่ในการบุกครองโปแลนด์ใน ค.ศ. 1939–1940 เขาได้เขียนบันทึกหลายข้อความต่อไปยังกองบัญชาการทหารสูงสุดเยอรมันให้ประท้วงความโหดร้ายของเอ็สเอ็ส เขาถูกปลดออกแต่ถูกเรียกกลับมารับตำแหน่งอีกครั้ง ไม่มีการตั้งคำถามใด ๆ ต่อนโยบายของนาซี ข้อหาก่ออาชญากรรมสงครามในการพิจารณาคดีที่เนือร์นแบร์ค เขาได้ฆ่าตัวตายในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2426
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2491
ทหารชาวเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
พลเอกอาวุโสชาวเยอรมัน
ผู้ฆ่าตัวตาย
บุคคลจากแคว้นคาลีนินกราด
คริสต์ทศวรรษ 1690

== เหตุการณ์ ==
=== ค.ศ. 1697 ===
20 กันยายน - สิ้นสุดสงครามเก้าปี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คริสต์ทศวรรษ 1690
Fong Sai-Yuk

redirect ฟงไสหยก สู้บนหัวคน
จักรพรรดิเรเง็ง

จักรพรรดิเรเง็ง  จักรพรรดิองค์ที่ 112 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1663 — ค.ศ. 1687
หลังจากเจ้าชายซะโตะฮิโตะประสูติได้ไม่นาน จักรพรรดิโกะ-โคเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 110 ผู้เป็นพระเชษฐาต่างพระราชมารดาได้สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นผู้สืบราชบัลลังก์เมื่อเจ้าชายซะโตะฮิโตะมีพระชนมายุเพียง 4 เดือนจักรพรรดิโกะ-โคเมียวก็ประชวรด้วยไข้ฝีดาษและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 20 เดือน 9 ปี โจโอ ที่ 3 ตรงกับวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1654 ขณะมีพระชนมายุเพียง 21 พรรษาราชบัลลังก์จึงตกมาอยู่ที่เจ้าชายนะงะฮิโตะพระเชษฐาต่างพระราชมารดาอีกพระองค์หนึ่งพระชนมายุเพียง 16 พรรษาที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโกะ-ไซ
เจ้าชายซะโตะฮิโตะเสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศเมื่อวันที่ 26 เดือน 1 ปี คันบุง ที่ 3 ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1663 ภายหลังจากการสละราชบัลลังก์ของจักรพรรดิโกะ-ไซหลังจากนั้นไม่นานได้มีพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิเรเง็งที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ
ในปี เท็นนะ ที่ 2 ตรงกับ ค.ศ. 1682 จักรพรรดิเรเง็งได้สถาปนา เจ้าชายอะซะฮิโตะ  พระราชโอรสองค์ที่ 5 พระชนมายุเพียง 7 พรรษาขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์และได้มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่หลังจากมิได้จัดมานานกว่า 300 ปี
จักรพรรดิเรเง็งได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะซะฮิโตะขึ้นเป็น จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 3 ปี โจเกียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 24 ปีหลังจากนั้นอีก 4 วันคือวันที่ 25 เดือน 3 ปี โจเกียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 ได้มีการจัดพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิฮิงะชิยะมะขึ้นที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ
หลังจากอดีตจักรพรรดิเรเง็งสละราชบัลลังก์แล้วได้ย้ายไปประทับที่ พระราชวังหลวงเซนโต ในพระราชสถานะ ไดโจเท็นโน (มหาจักรพรรดิ) และที่พระราชวังแห่งนี้พระองค์ได้กุมพระราชอำนาจอยู่เหนือพระราชโอรสและพระราชนัดดานานถึง 26 ปีจนกระทั่งอดีตจักรพรรดิเรเง็งเสด็จออกผนวชเมื่อ ค.ศ. 1713 โดยได้รับฉายาทางธรรมว่า โซโจ (Sojō)
จนกระทั่งวันที่ 6 เดือน 8 ปี เคียวโฮ ที่ 17 ตรงกับวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1732 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิฮิงะชิยะมะจักรพรรดิองค์ที่ 114 ผู้เป็นพระราชนัดดาอดีตจักรพรรดิเรเง็งหรือพระภิกษุโซโจเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมายุ 79 พรรษา
จักรพรรดิญี่ปุ่น
บุคคลในยุคเอะโดะ
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
จักรพรรดิญี่ปุ่นผู้ทรงสละราชสมบัติ
เวสลี่ย์ สไนปส์

redirect เวสลีย์ สไนปส์