pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์

คณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ (Faculty of Art Education, Bunditpatanasilpa Institute) เป็นคณะวิชาสังกัดสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ มีหน้าที่ผลิตบัณฑิตด้านศึกษาศาสตร์ที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญทางด้านนาฏศิลป์ ดนตรีและคตีศิลป์
== ประวัติ ==
คณะศิลปศึกษา เป็นคณะวิชาหนึ่งในสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม มีหน้าที่ผลิตบัณฑิตด้านศึกษาศาสตร์ที่มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญทางด้านนาฏศิลป์ ดนตรีและคตีศิลป์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 โดยเปิดการศึกษาในระดับปริญญาตรี หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 2 ปี ต่อเนื่อง) เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2542
ในปี พ.ศ. 2547 คณะศิลปศึกษา ได้เปิดหลักสูตรใหม่ คือ หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต 5 ปี (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2547) เพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงตามแนวทางการปฏิรูปการศึกษาและนโยบายการผลิตครูและบุคลากรทางการศึกษา โดยเปิดการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ประกอบด้วย 4 ภาควิชา คือ ภาควิชานาฏศิลป์ศึกษา ภาควิชาดุริยางคศิลป์ศึกษา ภาควิชาการศึกษา และภาควิชาศึกษาทั่วไป
คณะศิลปศึกษา ในฐานะแหล่งส่งถ่ายความรู้ในศาสตร์และศิลป์ด้านนาฏศิลป์ ดนตรีและคีตศิลป์ทั้งแนวทางการอนุรักษ์ การพัฒนาและสร้างสรรค์ จากผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านไปสู่บัณฑิต และจากบัณฑิตในฐานะผู้สอนถ่ายทอดความรู้ไปสู่เยาวชนของชาติให้มีความรู้ ความเข้าใจ มีความซาบซึ้งในศิลปวัฒนธรรม โดยมีเป้าหมายในการผลิตบัณฑิตครูนาฏศิลป์ ดนตรีและคีตศิลป์ทั้งไทยและสากลที่มีความเป็นเลิศทางวิชาการด้านศิลปะ สามารถประยุกต์หลักการ วิธีสอนและเทคนิคต่าง ๆ มาบูรณาการการสอนศิลปะทั้งในเชิงทฤษฎีและการปฏิบัติอย่างเป็นระบบ และสร้างสรรค์พัฒนาองค์ความรู้สู่การประยุกต์ได้อย่างสัมฤทธิผลเป็นรูปธรรม บัณฑิตพึงยึดมั่นในจรรยาบรรณแห่งวิชาชีพครู มีคุณธรรม จริยธรรม ตระหนักในบทบาทหน้าที่ของตนในสังคม และสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพความเปลี่ยนแปลงของกระแสโลกในปัจจุบัน เพื่อผดุงรักษาและสืบสานศิลปวัฒนธรรมของชาติ
== หลักสูตร ==
หมายเหตุ นอกจากนี้ คณะศิลปศึกษา ได้เปิดห้องเรียนหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต ในวิทยาลัยนาฏศิลปส่วนภูมิภาค จำนวน 11 แห่งดังนี้
วิทยาลัยนาฏศิลปสุโขทัย
วิทยาล้ยนาฏศิลปร้อยเอ็ด
วิทยาลัยนาฏศิลปกาฬสินธุ์
วิทยาลัยนาฏศิลปลพบุรี
วิทยาลัยนาฏศิลปนครราชสีมา
วิทยาลัยนาฏศิลปจันทบุรี
วิทยาลัยนาฏศิลปสุพรรณบุรี 
วิทยาลัยนาฏศิลปอ่างทอง 
วิทยาลัยนาฏศิลปพัทลุง 
วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช
วิทยาลัยนาฏศิลปเชียงใหม่ 
== ดูเพิ่ม ==
สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์คณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
เฟซบุ๊กคณะศิลปศึกษา สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
บัณฑิตพัฒนศิลป์
ศิลปศึกษา
คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์

คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ (Faculty of Fine Arts, Bunditpatanasilpa Institute of Fine Arts) เป็นคณะวิชาสังกัดสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
== ประวัติ ==
คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติการจัดการศึกษาระดับปริญญาตรีสถาบันบัญฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ. 2541 เริ่มดำเนินการจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรปริญญาตรีต่อเนื่อง 2 ปีตั้งแต่วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2542 แก่ผู้สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงจากวิทยาลัยช่างศิลป และต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ได้เปิดหลักสูตรศิลปบัณฑิต 4 ปี โดยเปิดรับนักศึกษาทั่วไปจากที่ต่าง ๆ ด้วยวิธีสอบตรง
ในปี พ.ศ. 2550 สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ได้แยกส่วนราชการออกจากกรมศิลปากร โดยพระราชบัญญัติสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ. 2550 ทำให้สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์มีสถานะเป็นนิติบุคคลเทียบเท่ากรม ซึ่งคณะศิลปวิจิตรก็ได้ดำเนินการปรับโครงสร้างตามพระราชบัญญัติการแบ่งส่วนราชการของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
== หลักสูตร ==
== ดูเพิ่ม ==
สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์คณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
เฟซบุ๊กคณะศิลปวิจิตร สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
บัณฑิตพัฒนศิลป์
ศิลปวิจิตร
ลูกาโน

ลูกาโน (Lugano) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐตีชีโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนตินกับประเทศอิตาลี ประชากรในเมืองจึงใช้ภาษาอิตาลีเป็นหลัก และถือเป็นชุมชนภาษาอิตาลีที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศอิตาลี เมืองลูกาโนเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขา ทางตะวันออกของเมืองติดกับทะเลสาบลูกาโน ในอดีตเมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของรัฐลูกาโน ซึ่งเคยดำรงอยู่ระหว่างปี 1798–1803
ในปัจจุบัน ลูกาโนถือเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่ใหญ่อันดับสามของสวิตเซอร์แลนด์รองจากซือริชและเจนีวา พื้นที่ราว 10% ของเมืองนี้ใช้ทำการเกษตร, 21.0% ใช้ทำการป่าไม้, 14.0% เป็นบ้านเรือนและถนนหนทาง ในปี 2016 สวิตเซอร์แลนด์ได้เปิดใช้งานอุโมงค์ฐานก็อทฮาร์ท อุโมงค์สัญจรที่ยาวที่สุดในโลก ซึ่งช่วยลดระยะเวลาการเดินทางระหว่างซือริชกับลูกาโนเหลือเพียง 1 ชั่วโมง 40 นาที
==ภูมิอากาศ==
==อ้างอิง==
เมืองในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เพชรตาแมว (บทประพันธ์)

"เพชรตาแมว"  เป็นบทประพันธ์ของ สมสุข กัลย์จาฤก ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง(ละครวิทยุ-ละครโทรทัศน์) ผู้ก่อตั้ง'กันตนา'ร่วมกับสามี ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก ที่เดิมทีเขียนขึ้นเพื่อใช้เป็นบทละครวิทยุของคณะละครกันตนา "เพชรตาแมว" เป็นบทประพันธ์แนวตื่นเต้น สยองขวัญ ที่กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ยกย่องให้เป็นขุมทรัพย์แห่งปัญญาและจินตนาการไร้ขอบเขต จัดเป็นงานศิลปะแห่งการประพันธ์ชั้นครูที่สามารถใช้เป็นคู่มือเพื่อการศึกษาได้เป็นอย่างดี ถ้าพูดถึงผลงานตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน "เพชรตาแมว" นับว่าเป็นหนึ่งในผลงานเด่นของกันตนาท่ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องไม่ว่าจะเป็นละครวิทยุ ภาพยนตร์ หรือ ละครโทรทัศน์ นอกจากนั้นก็ยังเคยถูกนำไปตีพิมพ์เป็นพ็อกเก็ตบุ๊คออกจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์ศิลปาบรรณาคาร
นวนิยายเรื่อง"เพชรตาแมว"เคยเป็นละครวิทยุท่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในอดีต ก่อนท่จะถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์มในปีพ.ศ. 2515 นำแสดงโดย ไพโรจน์ ใจสิงห์, นัยนา ชีวานันท์, มานพ อัศวเทพ, ล้อต๊อก และสีเทา สร้างโดยการร่วมมือกันระหว่างละโว้ภาพยนตร์และกันตนา โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการเป็นผู้อำนวยการสร้าง และกำกับการแสดงโดยประดิษฐ์ กัลย์จาฤก
ในปี พ.ศ. 2542  บ. กันตนา วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ฟอร์มใหญ่โดยใช้ชื่อเดิมคือ เพชรตาแมว พร้อมกับการนำเอาเทคนิคใหม่ๆมาใช้ในการถ่ายทำเพื่อเพิ่มความตื่นตาตื่นใจและสมจริงมากยิ่งขึ้น ผลงานการกำกับการแสดงของนิรัตติศัย กัลย์จาฤก นำแสดงโดยศุภวัฒน์ อ่ำประสิทธิ์และวรรัตน์ สุวรรณรัตน์ออกอากาศในช่วงหลังข่าวภาคค่ำทางช่อง 5
และในปี พ.ศ. 2562  บ. กันตนา วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด ได้นำเอาบทประพันธ์เรื่อง "เพชรตาแมว" มาเล่าใหม่ด้วยมุมมองใหม่พร้อมกับปรับเนื้อหาของเรื่องใหม่แต่ยังคงไว้ซึ่งตำนานอาถรรพ์ของแมวตาเพชร โดยสร้างเป็นละครโทรทัศน์จากบทประพันธ์ของ กันตา / เอื้องอรุณ เรื่อง "พชรมนต์ตรา" กำกับการแสดงโดย อนุวัฒน์ ถนอมรอด นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, เมลดา สุศรี ออกอากาศทางช่อง 7
==อ้างอิง==
นวนิยายไทย
กองพลทหารราบยานเกราะอาสาที่ 11 แห่งเอ็สเอ็ส "นอร์ทลันท์"

กองพลทหารราบยานเกราะอาสาที่ 11 แห่งเอ็สเอ็ส "นอร์ทลันท์" (11. SS-Freiwilligen-Panzergrenadier-Division „Nordland“)  เป็นกองพลของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สที่ได้รับการคัดเลือกจากทหารอาสาสมัครชาวต่างชาติและการเกณฑ์ทหารเข้าสู่หน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส ได้แสดงให้เห็นในการปฏิบัติหน้าที่ในรัฐเอกราชโครเอเชียและบนแนวรบด้านตะวันออกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
==อ้างอิง==
กองพลทหารราบยานเกราะแห่งวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส
ยุทธการที่เบอร์ลิน
พระเจ้าค็อนราทที่ 1 แห่งเยอรมนี

พระเจ้าค็อนราทที่ 1 (Konrad I) หรือ ค็อนราทผู้เยาว์  เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 911 ถึง ค.ศ. 918 พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแผ่นดินแฟรงก์ตะวันออกพระองค์แรกที่ไม่ได้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาโรแล็งเฌียง แต่ได้รับการยกขึ้นให้เป็นกษัตริย์จากชนชั้นสูงซึ่งปกครองดัชชีแว่นแคว้น (stem duchies) ต่างๆ ในอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก หลังการสวรรคตของพระเจ้าลุดวิจที่ 4 แห่งเยอรมนี แม้จะไม่ได้มีเชื้อสายเจ้านายกาโรแล็งเฌียง พระองค์ก็เป็นคนชาติพันธ์ุแฟรงก์ และมียศเป็นดยุกแห่งฟรังโกเนีย (1 ใน 5 ดัชชีแว่นแคว้นของอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) มาก่อน
เนื่องจากพระเจ้าค็อนราทที่ 1 เคยเป็นหนึ่งในดยุกที่ปกครองดัชชีแว่นแคว้นทั้งห้าของแฟรงก์ตะวันออกมาก่อน จึงทรงประสบความยากลำบากอย่างมากในการวางรากฐานอำนาจเพื่อปกครองเหนือดยุกคนอื่นๆ รัชกาลของพระองค์สะท้อนถึงความขัดแย้งภายในที่รุนแรงไม่ต่างไปจากส่วนอื่นๆ ของจักรวรรดิกาโรแล็งเฌียงในยุคนั้น ฯ ดยุกไฮน์ริชแห่งซัคเซินก่อการกบฏต่อพระองค์อยู่จนถึงปี ค.ศ. 915 แม้แต่ดยุกแห่งแคว้นชวาเบิน พี่เขยของพระองค์เองก็ก่อการลุกฮือขึ้นต่อต้านพระองค์ ค็อนราทที่ 1 สั่งประหารชีวิตดยุกแห่งชวาเบินในปี ค.ศ. 917 แต่พระองค์เองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสในการทำสงครามกับ อาร์นุลฟ์ (Arnulf) ดยุกแห่งบาวาเรีย และสิ้นพระชนม์จากพิษบาดแผลในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 918
พระเจ้าสการะวุตพี

พระเจ้าสการะวุตพี (, , Takayutpi  ตะก่ายุปิ๊; 1511 – 1539) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระเจ้าพะธิโรราชา เป็นพระเจ้าหงสาวดีพระองค์ที่ 18 และพระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหงสาวดีในพม่าระหว่าง ค.ศ. 1526 ถึง 1539 พระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุเพียง 15 พรรษา รัชสมัยของพระองค์ตรงกับช่วงอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญที่เคยยิ่งใหญ่เริ่มเสื่อมอำนาจลง และพระองค์ไม่เคยปกครองให้ขุนนางเกรงกลัวในอีก 13 ปีต่อมา เนื่องจากกษัตริย์หนุ่มอย่างพระเจ้าสการะวุตพีไร้ประสบการณ์และความสามารถทำให้อาณาจักรหงสาวดีที่สถาปนาตั้งแต่ ค.ศ. 1287 เสียให้แก่อาณาจักรเล็ก ๆ อย่างอาณาจักรตองอูของชาวพม่า
== พระราชประวัติ ==
พระเจ้าสการะวุตพีประสูติเมื่อ ค.ศ. 1511 ที่กรุงหงสาวดี เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพญารามที่ 2 (ဗညားရံ บะญาหยั่น) กษัตริย์พระองค์ที่ 17 มีพระราชอนุชาคือสมิงทอ (သမိန်ထော) พระเจ้าสการะวุตพีขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาเมื่อพระชนมายุเพียง 15 พรรษา ซึ่งพญารามที่ 2 พระราชบิดานั้นเป็นกษัตริย์ที่ไม่ได้รับความนิยมจากประชาชน
เพราะการขาดสภาวะผู้นำของพระเจ้าสการะวุตพีเป็นการเปิดโอกาสให้พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ยุวกษัตริย์จากอาณาจักรตองอู อาณาจักรเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือและขุนศึกคู่พระทัยของพระองค์อย่างบุเรงนอง กรีธาทัพลงมาโจมตีอาณาจักรหงสาวดีถึง 3 ครั้งคือ ค.ศ. 1534, 1537 และ 1538 โดยเฉพาะใน ค.ศ. 1538 พระเจ้าสการะวุตพีขาดแม่ทัพที่มีความสามารถและพระองค์ไม่มีพระทัยที่จะสู้รบรวมถึงสอพินยา (စောဗညား ซอบะญา) เจ้าเมืองเมาะตะมะ ผู้เป็นพระเทวัน (พี่เขย) มิได้ส่งกำลังทหารมาช่วยจึงหนีไปพึ่งเมืองแปร ซึ่งขณะนั้นปกครองโดยพระเจ้านรปติ (နရပတိ) หรือในนวนิยายเรื่องผู้ชนะสิบทิศเรียก พระเจ้านรบดี ผู้เป็นพระเทวัน (พี่เขย) อีกพระองค์หนึ่ง ในที่สุดตองอูก็เข้ายึดหงสาวดีได้โดยไม่เสียเลือดเนื้อทำให้อาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญที่รุ่งเรืองมากว่า 252 ปีต้องล่มสลายลง พระเจ้าสการะวุตพีได้เสด็จไปยังเมืองแปรเพื่อให้พันธมิตรอย่างเมืองแปรและรัฐฉาน ช่วยกู้ราชบัลลังก์ของพระองค์คืนมาแต่ได้รับการปฏิเสธ พระองค์จึงออกจากเมืองแปรไปพร้อมกับทหารจำนวนหนึ่งเข้าสู่เขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิระวดี เพื่อรวบรวมช้างศึกและไพร่พล ใกล้เมือง Maubin แต่พระเจ้าสการะวุตพีก็ประชวรและสวรรคตลงกะทันหัน
หลังจากพระเจ้าสการะวุตพีสวรรคตแล้วสอพินยาได้ประกาศเอกราชและตั้งตนเป็นพระเจ้าเมาะตะมะ กระทั่งพ่ายแพ้และถูกสังหารโดยกองทัพตองอูเมื่อ ค.ศ. 1541 เป็นอันสิ้นสุดสงครามตองอู—หงสาวดี ที่กินเวลายาวนานถึง 7 ปี หลังการสวรรคตของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ใน ค.ศ. 1550 สมิงสอตุตและสมิงทอได้ตั้งตนเป็นกษัตริย์ของชาวมอญ แต่ในที่สุดสมิงทอก็ถูกไล่ล่าและสังหารโดยกองทัพตองอูภายใต้การนำของพระเจ้าบุเรงนองที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เมื่อ ค.ศ. 1552
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์หงสาวดี
มัลเมอ เอฟเอฟ

สมาคมฟุตบอลมัลเมอ (Malmö Fotbollförening) หรือรู้จักในชื่อว่า มัลเมอ เอฟเอฟ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในสวีเดน ก่อตั้งร่วมกับสมาคมฟุตบอลสโกเนอเมื่อปี ค.ศ. 1910 มีสนามเหย้าคือSwedbank Stadionในเมืองมัลเมอ
==อ้างอิง==
ทั่วไป
จำเพาะ
==แหล่งข้อมูลอื่น==
MFF Support &nbsp;– official supporter club site
Himmelriket &nbsp;– supporter site
MFF-Familjen &nbsp;– supporter site
ม
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2453
พระยาอายกำกอง

พระยาอายกำกอง (စောအဲကံကောင်း,  ซอเอกั่นเกาง์; 1313/14 – 1330) เป็นพระเจ้าเมาะตะมะเพียง 49 วันใน ค.ศ. 1330 นับเป็นกษัตริย์มอญพระองค์สุดท้ายที่สวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรสุโขทัย
พระยาอายกำกองประสูติราว ค.ศ. 1313/14 เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าแสนเมือง (စောအို ซอโอ่) กษัตริย์รัชกาลที่ 3 ที่ประสูติแต่เจ้าหญิงซึ่งเป็นพระราชธิดาของพระยาเลอไทย กษัตริย์รัชกาลที่ 4 แห่งสุโขทัย ต่อมาพระราชบิดาของพระองค์ได้ตัดความสัมพันธ์กับสุโขทัยในราว ค.ศ. 1317/18
พระยาอายกำกองขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อ ค.ศ. 1330 โดยความช่วยเหลือของพระนางจันทะมังคะละ อดีตพระมเหสีในพระเจ้ารามมะไตย (စောဇိတ် ซอเซ) กษัตริย์องค์ที่ 4 ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) ที่ถูกชีปอน กษัตริย์รัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทของพระเจ้ารามมะไตยปลงพระชนม์ เมื่อขึ้นสืบราชบัลลังก์แล้วพระยาอายกำกองได้พยายามกลับมาสานสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย ทำให้นางจันทะมังคะละซึ่งสถาปนาตนเป็นพระอัครมเหสีในพระยาอายกำกองไม่พอใจ และได้วางยาพิษปลงพระชนม์พระสวามีเมื่อเดือนมิถุนายนปีเดียวกันขณะพระชนมายุราว 16 – 17 พรรษาโดยไร้รัชทายาท ทำให้นางจันทะมังคะละได้ไปเชิญพระเชษฐาต่างพระมารดาซึ่งเป็นเจ้าเมืองซิต้อง มาสืบราชบัลลังก์เป็นพระยาอายลาว (ဗညားအဲလော บะญาเอลอ) จากเหตุการณ์นี้ทำให้อาณาจักรสุโขทัยไม่พอใจและได้เข้าโจมตีอาณาจักรหงสาวดีแต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป
== พงศาวลี ==
==อ้างอิง==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์หงสาวดี
พระมหากษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์
เสียชีวิตจากยาพิษ
ชาวพม่าเชื้อสายไทย
หลิวเจียเหลียง

redirect หลิว เจียเหลียง
Lau Kar-leung

redirect หลิว เจียเหลียง
Gordon Liu

redirect หลิว เจียฮุย
โกโม

โกโม (Como) เป็นเมืองในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี เป็นเมืองเอกของจังหวัดโกโม ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โกโมเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาแอลป์ ทิศเหนือของเมืองอยู่ติดกับทะเลสาบโกโม โกโมเป็นเมืองท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่ง เป็นแหล่งรวมชิ้นงานศิลปะชื่อดัง, มีโบสถ์, พิพิธภัณฑ์, สวน, โรงละคร, วังเก่าอยู่มากมาย โดยในปี 2013 โกโมมีจำนวนผู้มาพำนักค้างคืนถึง 215,000 คน ถือเป็นเมืองที่มีผู้มาเยือนมากที่สุดเป็นอันดับสี่ของแคว้นลอมบาร์เดียรองจากมิลาน, แบร์กาโม และเบรชชา การโดยสารรถไฟจากเมืองมิลานมายังเมืองโกโมใช้เวลาเพียง 36 นาที
==ภูมิอากาศ==
==อ้างอิง==
เมืองในแคว้นลอมบาร์เดีย
ฤทธิ์หมัดฝังเข็ม

ฤทธิ์หมัดฝังเข็ม (อังกฤษ: Clan of the White Lotus, Fists of the White Lotus) เป็นภาพยนตร์กังฟู ในปี ค.ศ. 1980 กำกับและนำแสดงโดย หลิว เจียเหลียง โดยมี ลัว ลี่ และ หลิว เจียฮุย ร่วมแสดงด้วย
== เนื้อเรื่องย่อ ==
พรรคบัวขาวบุกโจมตี หังเวนถิง จนคู่หมั้นของเขาและอาเปียวน้องชายคู่หมั้นของเขาเสียชีวิต เขาจึงพาภรรยาท้องแก่ของอาเปียวหลบหนีไป เขาฝึกฝนวิทยายุทธ์ ไปท้าประลองกับพรรคบัวขาวอีกแต่ต้องพ่ายแพ้ ภรรยาของอาเปียวจึงแนะนำให้ฝึกฝนการเย็บปักซึ่งเป็นพื้นฐานการต่อสู้แบบอ่อนช้อย และเขารียนเทคนิคการฝังเข็มอีกด้วยเพื่อแก้แค้นพรรคบัวขาว
== นักแสดงนำ ==
ลัว ลี่ รับบท เป่ยเม่ย
หลิว เจียฮุย รับบท หังเวนถิง
ฮุ่ย อิงหง รับบท เหมยเซียว
หวัง ลังเวย  รับบท เก้าตินเจิ้ง
เชา โฮ  รับบท หัวหน้าพรรคบัวขาว
อึ้ง ชิงชิง รับบท ชิงชิง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Clan of the White Lotus at Hong Kong Cinemagic
ชอร์ หยวน

redirect ฉู่ เยียน
Peter Fonda

redirect ปีเตอร์ ฟอนดา
มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 3

มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 3 (อังกฤษ: Despicable Me 3) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชัน 3 มิติ แนวครอบครัวแอ็กชั่นตลกอเมริกันในปี 2017 ซึ่งเป็นภาคต่อจาก มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 2 ในปี 2013 ผลิตโดย อิลลูมิเนชั่น เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และจัดจำหน่ายโดย ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ กำกับโดย เพอร์เร คอฟฟิน และไคล์ บัลดา และเขียนโดย ชินโก พอล และเคน ดอรีโอ ออกฉายครั้งแรกรอบปฐมทัศน์ที่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2017 ต่อมาฉายที่อเมริกาในวันที่ 30 มิถุนายน 2017 ส่วนภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายในทั่วโลกได้เป็น อันดับ 1 ของสหรัฐอเมริกา
== นักพากย์ ==
สตีฟ คาเรล พากย์เป็น เฟลูเนียส กรู ตัวเอกของเรื่อง อดีตวายร้าย และ ดรู น้องชายฝาแฝดของกรู
คริสเตน วิก พากย์เป็น ลูซี ไวลด์ สายลับจาก องค์กรต่อต้านวายร้าย ภรรยาของ กรู
เทรย์ พาร์กเกอร์ พากย์เป็น บัลธาซาร์ แบรตต์ อดีตดาราเด็กที่ยังฝังใจกับคาแรกเตอร์ที่เขาเล่นในยุค 80’s
เมอรานดา คอสโกรฟ พากย์เป็น มาร์โก  ลูกเลี้ยงคนโตของกรู
เนฟ ชาเรล พากย์เป็น แอ็กเนส ลูกเลี้ยงคนเล็กของกรู ชอบตุ๊กตายูนิคอร์นมากเป็นพิเศษ
ดาน่า เกเออร์ พากย์เป็น  เอดิธ ลูกเลี้ยงคนกลางของกรู มีลักษณะนิสัยคล้ายกับทอม
สตีฟ คูแกน พากย์เป็น ไซลัส แรมบอตทอม หัวหน้าองค์กรต่อต้านวายร้าย
ปิแอร์ คอฟฟิน พากย์เป็น มินเนี่ยน (สมุนตัวสีเหลือง)
จูลี แอนดรูส์ พากย์เป็น มาร์เลนา กรู คุณแม่ของ กรู และ ดรู
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2560
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ
ภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกัน
ภาพยนตร์โดยยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์
ภาพยนตร์แอนิเมชันยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์
ภาพยนตร์โดยอิลลูมิเนชันเอ็นเตอร์เทนเมนต์
มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด
ภาพยนตร์ตลกอเมริกัน
ภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชัน
ผู้นำที่เป็นพิษ

ผู้นำที่เป็นพิษ เป็นบุคคลที่มีหน้าที่รับผิดชอบในกลุ่มคนหรือองค์กร และผู้ที่ละเมิดความสัมพันธ์ของผู้นำ–ผู้ติดตาม โดยการแตกแยกจากกลุ่มหรือองค์กรในสภาพที่เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อพบครั้งแรก วลีนี้ได้รับการคิดค้นโดยมาร์เซีย วิกเกอร์ ในปี ค.ศ. 1996 และมีส่วนเกี่ยวข้องกับรูปแบบการเป็นผู้นำที่ไม่สมบูรณ์ ส่วนชื่ออื่น ๆ ได้แก่ ฮิตเลอร์น้อย, ผู้จัดการจากนรก, เจ้านายที่เป็นพิษ, เจ้านายจากนรก หรือ ผู้จัดการที่เป็นพิษ ลักษณะการเป็นผู้นำของพวกเขามีทั้งความสามารถในการทำลายตนเอง และในที่สุดก็เป็นอันตรายต่อกันในฐานะที่เขาเป็นบ่อนทำลาย รวมทั้งทำลายโครงสร้างองค์กร
ในหนังสือ "Petty tyranny in organizations" เบลก แอชฟอร์ธ กล่าวถึงความเป็นผู้นำที่อาจเกิดการทำลายล้าง และระบุสิ่งดังกล่าวว่าเป็นอนุทรราช นั่นคือผู้นำที่ใช้รูปแบบการบริหารระบอบทรราชย์ ทำให้เกิดบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวในที่ทำงาน
ความท้าทายต่อสถาบัน เช่น บรรษัท, ธนาคาร และรัฐบาล หรือคนโกงที่ให้เหยื่อไว้วางใจก่อนที่มันจะสายเกินไป คือวิถีที่กำลังจะเป็นพิษอย่างแน่นอน
== ดูเพิ่ม ==
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
Lipman-Blumen, Jean. The Allure of Toxic Leaders: Why We Follow Destructive Bosses and Corrupt Politicians--and How We Can Survive Them. Oxford University Press, USA. September 2004.
Kellerman, Barbara. Bad Leadership: What It Is, How It Happens, Why It Matters Harvard Business School Press. September 2004.
Price, Terry L. Understanding Ethical Failures in Leadership (Cambridge Studies in Philosophy and Public Policy). Cambridge University Press. August 2005.
Warneka, Timothy H. Leading People the Black Belt Way: Conquering the Five Core Problems Facing Leaders Today. Asogomi Publishing International. 2005.
Whicker, Marcia Lynn. Toxic leaders: When organizations go bad. Westport, CT. Quorum Books. 1996.
Williams, Christopher. Leadership accountability in a globalizing world. London: palgrave Macmillan. 2006.
Jha, Srirang and Jha, Shweta. (2015). Leader as Anti-Hero: Decoding Nuances of Dysfunctional Leadership. Journal of Management & Public Policy, June 2015.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Toxic Boss Syndrome
Toxic Management 
การจัดการ
การจัดการเชิงกลยุทธ์
ภาวะผู้นำ
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก

มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก (Ludwig-Maximilians-Universität München) หรือเรียกอย่างง่ายว่า มหาวิทยาลัยมิวนิก เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในนครมิวนิก รัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี มหาวิทยาลัยมิวนิกเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับหกของเยอรมนีที่ยังคงเปิดการเรียนการสอนอยู่ ก่อตั้งใน ค.ศ. 1472 ที่เมืองอิงก็อลชตัทโดยลูทวิชที่ 9 ดยุกแห่งบาวาเรีย ก่อนที่ใน ค.ศ. 1800 เมื่ออิงก็อลชตัทเผชิญภัยคุกคามจากฝรั่งเศส พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งบาวาเรียจึงทรงย้ายมหาวิทยาลัยไปยังเมืองลันทซ์ฮูท ก่อนที่ใน ค.ศ. 1826 จะย้ายมาอยู่ในที่ตั้งปัจจุบันในนครมิวนิก ซึ่งใน ค.ศ. 1802 มหาวิทยาลัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ก่อตั้งทั้งสองของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิกได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาและการวิจัยชั้นนำของยุโรป โดยได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารด้านการศึกษาที่สำคัญเช่น Times Higher Education, U.S. News & World Report และ Academic Ranking of World Universities ให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 1 ของเยอรมนี และยังได้รับการจัดอันดับจาก Times Higher Education ให้อยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกใน ค.ศ. 2021 ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมามีศิษย์เก่าถึง 43 คนที่ได้รับรางวัลโนเบล ซึ่งมากเป็นอันดับ 16 ของโลก ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง อาทิ วิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน (นักฟิสิกส์), มักซ์ พลังค์ (นักฟิสิกส์), แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ก (นักฟิสิกส์), สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 เป็นต้น ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยที่มีจำนวนนักศึกษามากเป็นอันดับสองในเยอรมนี โดยในปีการศึกษา 2019/2020 มีนักศึกษาจำนวนรวมทั้งสิ้น 53,091 คน มีอาจารย์ทั้งหมด 787 คน และทุนวิจัยที่ได้รับการสนับสนุนรวมทั้งสิ้น 312 ล้านยูโรในปี ค.ศ. 2019
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
University of Munich Website 
เว็บไซต์มหาวิทยาลัย 
360° Panorama at the Ludwig Maximilians University
ลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก
ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ่งก่อสร้างในมิวนิก
เส้นทางแชมเปียนส์ภายในประเทศยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2017–18

เส้นทางแชมเปียนส์ภายในประเทศของยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2017–18 จะลงเล่นตั้งแต่วันที่  27 กันยายน ถึง 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017). ทั้งหมด 32 ทีมที่เข้าร่วมในเส้นทาแชมเปียนส์ภายในประเทศที่จะตัดสินหา 8 จาก 24 ที่ใน รอบแพ้คัดออก ของ ยูฟ่ายูธลีก ฤดูกาล 2017–18.
จนกระทั่งถึงวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) (รอบแรก) เป็น CEST (UTC+2), หลังจากนั้น (รอบสอง) เวลาจะเป็น CET (UTC+1).
==การจับสลาก==
{|
|-valign=top
|
|
|
|
|}
==รอบแรก==
นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 26 และ 27 กันยายน, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 17 และ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017).
|}
หมายเหตุ
รวมผลสองนัด อินแตร์นาซีโอนาเล ชนะ 5–2.
----
รวมผลสองนัด ซิมบรู ชิซิเนา ชนะ 7–3.
----
รวมผลสองนัด เซลเยซนิชาร์ ชนะ 4–3.
----
รวมผลสองนัด โลโคโมตีวา ซาเกร็บ ชนะ 4–2.
----
รวมผลสองนัด เอสเบิร์ก ชนะ 4–2.
----
รวมผลสองนัด แลเกีย วอร์ซฮ ชนะ 3–1.
----
รวมผลสองนัด เสมอ 3–3. โมลเด ชนะการยิงลูกโทษ 5–4.
----
รวมผลสองนัด อายักซ์ ชนะ 6–0.
----
รวมผลสองนัด เรด บูลล์ ซัลซ์บวร์ก ชนะ 5–0.
----
รวมผลสองนัด นิตรา ชนะ 2–1.
----
รวมผลสองนัด สปาร์ตา ปราก ชนะ 7–1.
----
รวมผลสองนัด ฮอนเวด ชนะ 3–2.
----
รวมผลสองนัด โบรดารัก ชนะ 2–1.
----
รวมผลสองนัด คราสโนดาร์ ชนะ 11–2.
----
รวมผลสองนัด ชัคห์ตีออร์ ซอลีกอร์สค์ ชนะ 4–2.
----
รวมผลสองนัด ซาบูร์ตาโล ทบิลีซี ชนะ 2–1.
==รอบสอง==
นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 29, 31 ตุลาคม และ 1 พฤศจิกายน, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 21 และ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017).
|}
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ยูฟ่า ยูธ ลีก (เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ)
*2
เกล็ดปลา

ผิวหนังของปลาส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยเกล็ด เกล็ดปลาแต่ละชนิดนั้นมีความแตกต่างกันทั้งด้านขนาด รูปทรง โครงสร้างและขอบเขต โดยมีตั้งแต่แผ่นเกราะแข็งแรงทื่อในปลาอย่างปลามีดโกนและปลาปักเป้ากล่อง ไปจนถึงมีขนาดเล็กจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าหรือไม่มีเลยในปลาอย่างปลาไหลและปลาตกเบ็ด สามารถใช้กายสัณฐานของเกล็ดในการระบุชนิดของปลาได้
ปลากระดูกอ่อน (เช่น ปลาฉลามและปลากระเบน) มีเกล็ดแบนราบ (placoid) ปกคลุม ส่วนปลากระดูกแข็งส่วนใหญ่มีเกล็ดทรงกลม (cycloid) อย่างปลาแซลมอนและปลาคาร์พ หรือเกล็ดแบบซี่ (ctenoid) อย่างปลาเพิร์ช หรือเกล็ดกระดูกแข็ง (ganoid) อย่างปลาสเตอร์เจียนและปลาการ์ บางชนิดมีสคิวต์ (scute) ปกคลุม และบางชนิดไม่มีสิ่งปกคลุมผิวหนัง
เกล็ดปลาเป็นส่วนหนึ่งของระบบส่วนห่อหุ้มของปลา และผลิตจากชั้นเมโซเดิร์ม (mesoderm) ของหนังแท้ ซึ่งทำให้เกล็ดปลาแตกต่างจากเกล็ดสัตว์เลื้อยคลาน การเจริญของเกล็ดอาศัยยีนเดียวกับที่เกี่ยวข้องกับการเจริญของฟันและขนในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เกล็ดแบนราบของปลากระดูกอ่อนยังเรียก เด็นทิเคิลหนังแท้ (dermal denticle) และสมนัยเชิงโครงสร้างกับฟันของสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีการเสนอว่า เกล็ดของปลากระดูกแข็งมีโครงสร้างเหมือนกับฟัน แต่อาจกำเนิดจากเนื้อเยื่อคนละชนิดกัน ปลาส่วนใหญ่มีชั้นเมือกป้องกันปกคลุมอยู่
== อ้างอิง ==
กายวิภาคของปลา
The One-Armed Swordsman

redirect เดชไอ้ด้วน
เดชไอ้ด้วน

เดชไอ้ด้วน (อังกฤษ: The One- Armed Swordsman) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1967 กำกับโดย จาง เชอะ นำแสดงโดย หวัง ลังเว่ย, เซียวเซียว, แองเจล่า ปัน ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อจากนี้อีกคือ เดชไอ้ด้วน ภาค 2 และ เดชไอ้ด้วน ภาค 3
==เนื้อเรื่อง==
สำนักดาบทอง สำนักใหญ่อันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน ได้ประสบเภทภัยร้ายแรง เมื่อท่านเจ้าสำนัก ฉีลุฟง มีธุระปะปังต้องสะสาง พวกโจรป่ากลับเห็นเป็นโอกาศสำคัญเข้าบุกโจมตีพรรคเลื่องชื่อ จนเกือบเพลี้ยงพล้ำ กลับเป็น ฟางเจิ้ง คนรับใช้คนเดียวในสำนักที่กู้สถานการณ์อย่าง ฟางเจิ้ง ที่ต่อกรกับโจรร้าย ประวิงเวลา จนกระทั่งเจ้าสำนัก กลับมาถึงแก้ไขสถานการณ์ได้ทันท่วงที ส่วนฟางเจิ้งเอง ก็ได้จบชีวิตลงไป ตรงนั้นเอง ทิ้งไว้เพียงดาบหนึ่งด้าม และลูกชายคนเดียวที่ชื่อว่า ฟางกัง ที่ได้ฝากฝังไว้กับเจ้าสำนักเป้นคำสั่งเสียสุดท้าย
หลายปีต่อมา ฟางกัง เติบใหญ่เป็นหนุ่มเต็มตัว ด้วยบุญคุณของบิดาต่อสำนัก เขากลายเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของสำนัก ที่เจ้าสำนัก เอ็นดูเป็นพิเศษ นำมาซึ่งความอิจฉาริษยาของศิษย์ร่วมสำนัก แม้กระทั่ง เพ่ยเอ๋อ บุตรีของฉีลุฟงเองก็ดูจะหมั่นใส่ ฟางกัง อยู่เสมอมา แต่เขาก็พยายามอดทนอดกลั้น พยายามฝึกฝนวิชาอย่างเข็มงวด เพราะความมุ่งมั่นที่จะสางนี้แค้นของบิดา
เมื่อถึงวันหนึ่งฟางกัง จึงตัดสินใจออกจากสำนัก ฟางกังได้ร่ำเรียนวิชาฝีมือ จากอาจารย์ได้ถึงระดับหนึ่ง ถึงขั้นที่จะเริ่มต้นหนทางของตัวเอง หนทางแห่งการแก้แค้น นอกจากนั้นก็เพื่อหลีกหนีจากความยุ่งยาก รังควาญจากศิษย์ร่วมสำนัก แน่นอนว่าความยุ่งยากนั้นไม่สามารถหลบหนีได้โดยง่าย
เพ่ยเอ๋อ กับสมุนที่ติดตามมาอีกสองคน ยังคงติดตามมารังควาน กล่าวหาว่าเขาคิดทรยศต่อสำนัก ฟางกัง เกิดถกเถียง จนถึงขัดแย้งต่อสู้กันขึ้น และบานปลายตนกระทั่ง แม้จะมีฝีมือเหนือกว่าฝ่ายตรงข้าม แต่ด้วยความพลาดพลั้งจึงถูกทำร้าย แขนด้านซ้ายถูกตัดจนขาดสะปั้น
ฟางกัง เดินทางไปพร้อมกับร่างกายที่บาดเจ็บ พลัดตกลงไปในลำธารก่อนจะถูกช่วยชีวิตขึ้นมาโดย ก่อนที่จะถูกช่วยชีวิตขึ้นมาโดยหญิงสาวชาวบ้าน นาม เสี่ยวหมั่น ฟางกัง พื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปเสียแล้ว ความหวังที่จะแก้แค้นได้ปิดฉากลงโดยทันที
หลังจากทำใจอยู่นาน ฟางกัง ก็ยอมรับสภาพที่เกิดขึ้น ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา และพยายามข่มใจลืมเรื่องราวที่ผ่านมา ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เขาเริ่มถูกรุกรังควานจากนักเลงท้องถิ่น นานวันเข้าไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป ฟางกัง กับแขนที่เหลือเพียงข้างเดียวอาศัยดาบที่บิดาทิ้งไว้ต่างหน้า ที่เขาตัดสินใจ หักมันเป็นสองท่อน เพื่อสำเร็จวิชาพิศดารชุดหนึ่งขึ้นมา กลายเป็นสุดยอดกระบวนท่าที่รุนแรง เกินจะต้านทาน
โอกาศฟางกัง ที่จะกลับคืนสู่ หนทางเดิมที่เคยวาดไว้ ความฝันแห่งบุญคุณอาจารย์ และความแค้นบิดา ได้กลับมาอีกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อกลุ่มสำนักโจร อันถ่อยเถื่อนได้กลับมาอีกครั้ง กับแผนการครั้งใหม่ ที่หมายพิชิตสำนักดาบทอง ที่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงจอมยุทธแขนเดียว เท่านั้นที่จะหยุดยั้งพวกมันได้
==นักแสดงนำ==
หวัง ลังเวย (หวัง หยู่) รับบท ฟางกัง/ จอมยุทธแขนเดียว
เทียน ฟง รับบท ฉีลุฟง
กุ๊ ฟง รับบท ฟงเจิ้ง
เจียวเจียว รับบท เสี่ยวหมั่น
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Review at Kung Fu Cinema 
ตัวละครที่ถูกตัดแขนหรือขา