pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จักรพรรดินีโยโระกุ พระราชชนนี

จักรพรรดินีโยโระกุ พระราชชนนี ( ; 1854 – 12 มกราคม 1896) นางสนองพระโอษฐ์และพระสนมใน จักรพรรดิโคงง แห่ง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ เป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิถึง 2 พระองค์คือ จักรพรรดิซุโก และ จักรพรรดิโกะ-โคงง
บุคคลในยุคคะมะกุระ
บุคคลในยุคมุโระมะจิ
ฟุจิวะระ โนะ นะกะโกะ

ฟุจิวะระ โนะ นะกะโกะ ( ; 1879 – 14 มิถุนายน 1970) พระชายาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระชายาใน จักรพรรดิโกะ-โคงง จักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์องค์ที่ 4 จาก ราชสำนักเหนือ แห่ง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโกะ-เอ็งยู จักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์องค์ที่ 5
บุคคลในยุคมุโระมะจิ
พระนางชินอึย

สมเด็จพระราชินีชินอึยแห่งโชซอน สกุลฮัน (, ; กันยายน 1880 – 21 ตุลาคม 1934) พระอัครมเหสีองค์แรกใน พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน เป็นพระราชมารดาของเจ้าชายทั้งหมด 6 พระองค์ซึ่งได้เป็นพระราชาถึง 2 พระองค์คือ พระเจ้าจองจง พระราชาลำดับที่ 2 และ พระเจ้าแทจง พระราชาลำดับที่ 3
พระองค์พระราชสมภพในปีค.ศ. 1337 เป็นปีที่ 6 ในรัชกาลพระเจ้าชุงซุกแห่งโครยอ (ครั้งที่ 2) เมื่อพระชนมายุ 15 พรรษา ในปีค.ศ. 1352 ได้อภิเษกสมรสกับอีซ็องกเย นายทหารหนุ่ม มีบุตรธิดา 8 คนคือ
ลีพังอู, เจ้าชายจินอัน (이방우 진안대군 ；李芳雨 镇安大君) (1354-1393)
ลีพังกวา, พระเจ้าจองจง (조선 정종 이방과 ; 朝鮮定宗 李芳果) (1357-1419) ครองราชย์ระหว่างปีค.ศ. 1398-1400
ลีพังอึย, เจ้าชายอิกอัน (이방의 익안대군 ; 李芳毅 益安大君 ) (1360-1404)
ลีพังกาน, เจ้าชายโฮอัน (이방간 회안대군 ; 李芳干 怀安大君) (1364-1421)
ลีพังวอน, พระเจ้าแทจง ( 조선 태종 이방원 ；朝鮮太宗 李芳远) (1367-1422) ครองราชย์ระหว่างปีค.ศ. 1400-1418
ลีพังยอน, เจ้าชายท็อกอัน (이방연 덕안대군 ; 德安大君 李芳衍) (1385-1412)
เจ้าหญิงกย็องชิน  (경신공주 ；慶慎公主)
เจ้าหญิงกย็องซอน (경선공주；慶善公主)
พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 1934 หนึ่งปีก่อนที่จะมีการสถาปนาราชวงศ์โชซ็อนเมื่อพระราชสวามีสถาปนาราชวงศ์โชซ็อนขึ้น ในปีที่ 2 ของรัชกาล ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้สถาปนาพระราชอิสริยยศพระอัครมเหสีพระองค์แรกที่สวรรคตไปแล้วขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินีอย่างเป็นทางการ ออกพระนามว่า ชอลบี(절비；節妃)
7 ปีต่อมาในรัชกาลพระเจ้าแทจง ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระนาง ได้โปรดให้เฉลิมพระราชอิสริยยศพระราชมารดาที่เสด็จสวรรคตไปแล้วขึ้นเป็น สมเด็จพระราชินีชินอึย พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (ชินอึย แทวังฮู 神懿太王后)
ต่อมาในปีค.ศ. 1408 ปีที่ 9 ในรัชกาลพระเจ้าแทจง โปรดให้เฉลิมพระนามสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงเพิ่มขึ้นเป็น สมเด็จพระราชินีซังอิน ซุนซ็อง ชินอึย วังแทฮู พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (承仁顺圣神懿王太后)
ในปีค.ศ. 1683 ปีที่ 9 ในรัชกาลพระเจ้าซุกจง โปรดให้ออกพระนามสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงชินอึย เป็น สมเด็จพระราชินีซังอิน ซุนซ็อง ชินอึย วังฮู (承仁顺圣神懿王后)
ในปีค.ศ. 1899 โชซ็อนยกฐานะขึ้นเป็นจักรวรรดิ จักรพรรดิโกจง โปรดให้เฉลิมพระนามย้อนหลังถวายแด่บูรพกษัตริย์และพระอัครมเหสีแห่งโชซ็อน ในส่วนของพระมเหสีชินอึยนั้น โปรดให้ถวายพระนามว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีชินอึย โกฮวางฮู (神懿高皇后)
บุคคลในยุคราชวงศ์โครยอ
ราชินีแห่งเกาหลี
พระนางช็องอัน

พระนางช็องอันแห่งโชซอน (정안왕후 김씨; 2 มกราคม ค.ศ. 1355 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1412) พระอัครมเหสีในพระเจ้าช็องจงแห่งโชซ็อน กษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่งราชวงศ์โชซ็อน
พระองค์พระราชสมภพในสกุลคิมแห่งคย็องจู อภิเษกสมรสกับเจ้าชายลีพังกวา พระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้าแทโจ ประสูติแต่พระนางชินอึย พระมเหสีพระองค์แรก ภายหลังเจ้าชายลีพังกวา พระราชสวามีได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นรัชทายาท (王世子 วังเซจา) นับเป็นรัชทายาทพระองค์ที่ 2 ในรัชกาลพระเจ้าแทโจ หม่อมสกุลคิมจึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระชายา (王世子德嬪 金氏 วังเซจาด็อกบิน)
เมื่อพระราชสวามีขึ้นครองราชย์สืบต่อจากพระเจ้าแทโจพระราชบิดาซึ่งสละราชสมบัติในปีค.ศ. 1398 พระเจ้าช็องจงโปรดให้สถาปนาพระชายาสกุลคิมขึ้นเป็น พระชายาด็อก (德妃)
ต่อมาในปีค.ศ. 1400 พระราชสวามีสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายจองอันพระราชอนุชา ซึ่งสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าแทจง โปรดให้สถาปนาพระชายาด็อกในพระเจ้าช็องจงขึ้นเป็น ซุนด็อก พระราชมหาชายา (順德王大妃)
พระนางซุนด็อกเสด็จสวรรคตในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1412 ในปีที่ 13 ในรัชกาลพระเจ้าแทจง สิริพระชันษา 57 ปี พระเจ้าแทจงโปรดให้เฉลิมพระนามอย่างเป็นทางการภายหลังสวรรคตว่า พระนางอันจอง (安定王后)
ต่อมาในปีค.ศ. 1681 ในรัชกาลพระเจ้าซุกจง โปรดให้เฉลิมพระนามถวายเพิ่มเป็น พระนางอน-มย็อง กย็องอึย ช็องอัน วังฮู (温明慶懿定安王后)
พระมเหสีราชวงศ์โชซ็อน
โฮจุอิง

โฮจุอิง (宝樹院; 2164 – 1 มกราคม 2196) หรือ โอราคุ โนะ คาตะ ภรรยาน้อยของ โทะกุงะวะ อิเอะมิสึ โชกุนคนที่ 3 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ และเป็นมารดาของ โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ โชกุนคนที่ 4
บุคคลในยุคเอโดะ
ลิขิตรัก

ลิขิตรัก เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก-แอ็กชัน อิงจากบทประพันธ์เรื่อง มณีหยาดฟ้า ของนิดา (ปราศรัย รัชไชยบุญ) นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล, กัลยาณมิตร กำกับการแสดงโดย อำไพพร จิตต์ไม่งง นำแสดงโดย อุรัสยา เสปอร์บันด์ และ ณเดชน์ คูกิมิยะ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20:20–22:50 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2561–19 มิถุนายน พ.ศ. 2561 และออกอากาศพร้อมกับประเทศจีนผ่านทางเทนเซ็นต์ วิดีโอในวันเดียวกัน โดยทางช่อง 3 เป็นผู้ขายลิขสิทธิ์ให้ โดยมีรายได้มากกว่า 60 ล้านบาท
ลิขิตรัก กลับมาออกอากาศอีกครั้งแบบฉบับ Master Edition ทางช่อง 3 เอชดี เริ่มวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 20.20–22.50 น.,วันศุกร์ เวลา 20.00–23.00 น. และ วันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 20.15–22.45 น. เริ่มวันที่ 18–30 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ต่อจากละคร ชาติเสือพันธุ์มังกร
== นักแสดง ==
== การตอบรับ ==
=== เรตติ้ง ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ลิขิตรัก ที่เฟซบุ๊ก
ลิขิตรัก ที่สนุก.คอม
ละครโทรทัศน์ไทย
รายการโทรทัศน์ช่อง 3
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2561
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2561
เคโชอิง

เคโชอิง ( ; 1627 – 11 สิงหาคม 1705) เป็นอนุภรรยาของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนคนที่ 3 ของรัฐบาลเอโดะ และเป็นมารดาของโชกุนคนที่ 5 โทกูงาวะ สึนาโยชิ มีชื่อจริงว่า ทามะ ตามที่บันทึกไว้ใน "โทกูงาวะ จิกกิ" ซึ่งเป็นบันทึกอย่างเป็นทางการของตระกูลโทกูงาวะกล่าวว่าพ่อของเธอคือฮอนโจ มูเนมาซะ ส่วนแม่ของเธอคือ นาเบตะ เธอมีพี่ชายชื่อ  ฮอนโจ มิชิโยชิ และน้องชายชื่อ ฮอนโจ มูเนซูเกะ
== ประวัติ ==
ทามะเกิดใกล้วัดไดโตกุในเกียวโต ตามคำกล่าวใน "โทคุงาวะ จิกกิ" พ่อของเธอคือ ฮอนโจ มูเนมาซะ แต่มีข่าวลือว่าเขามาจากชนชั้นต่ำ ตามบันทึกร่วมสมัยของเคโชอิงคือบันทึกของ ชิเงอากิ อาซาฮี ชื่อ Nagimukago Chuki บันทึกว่าเธอเป็นลูกสาวของช่างทอผ้าชื่อ นิชิจิน นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีว่าเธอเป็นลูกสาวของผู้ผลิตเสื่อทาทามิใน "โกโตไดกิ" โดย โมซูอิ โทดะ ใน "Enhekikenki" ของ คูโรคาวา มิชิซูเกะ กล่าวว่า คิตาโคจิ มิยาอูจิ ทายาทของตระกูลนิโจได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่ง ใน "เก็นโชกันกิ" ที่เขียนขึ้นไม่นานหลังจากที่เธอถึงแก่กรรม และใน "เกียวกุโกชิกิ" ที่เขียนขึ้นในภายหลัง พ่อของเธอคือนิซาเอมอนพ่อค้าขายของชำ และพ่อบุญธรรมของเธอคือ ฮอนโจ มูเนมาซะ
ในปีคันเอ ที่ 16 (ค.ศ. 1639) เธอรับใช้โอมาน โนะ กะตะ ซึ่งเป็นอนุภรรยาของอิเอมิตสึในฐานะนางต้นห้อง และต่อมาเธอได้รับความสนใจจากท่านหญิงคาซูงะ และเริ่มรับคำแนะนำจากท่านหญิงคาซูงะให้ใช้ชื่อ 'อากิโนะ' เมื่อเธอโตขึ้น เธอทำหน้าที่แต่งตัวให้กับโชกุน และเมื่ออิเอมิตสึเห็นเธอครั้งแรก เธอก็กลายเป็นอนุภรรยา และในเดือน 1 ปีโชโฮ ที่ 3 (ค.ศ. 1646) เธอให้กำเนิดสึนาโยชิ
เมื่ออิเอมิตสึถึงแก่อสัญกรรมในปีเคอัง ที่ 4 (ค.ศ. 1651) เธอออกจากโอโอะกุ และเข้าไปอยู่ในวัดชิโซกูอิง บนภูเขาสึกูบะ หลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของโชกุนคนที่ 4 โทกูงาวะ อิเอสึนะ สึนาโยชิก็เข้ารับตำแหน่งโชกุนในปี ค.ศ. 1680 เธอได้เข้าไปอยู่ในปราสาทเอโดะ
== อ้างอิง ==
รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
บุคคลในยุคเอโดะ
อะเลคซันดร์ เยโกรอฟ (ทหาร)

อะเลคซันดร์ อิลลิช เยโกรอฟ หรือ อีโกรอฟ (Алекса́ндр Ильи́ч Его́ров, Alexander Ilyich Yegorov,	25 ตุลาคม พ.ศ. 2426 [O.S. 13 ตุลาคม] พ.ศ. 2436 -23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481) เป็นหนึ่งในแม่ทัพในสงครามกลางเมืองรัสเซียเป็นผู้กองทัพแดงแนวรบทางตอนใต้และด้านหน้าในยูเครน และมีส่วนสำคัญในการเอาชนะกองทัพฝ่ายขาวในยูเครน ในปี พ.ศ. 2463 เยโกรอฟ เป็นหนึ่งในผู้บัญชาการกองทัพแดงในช่วงสงครามโปแลนด์–โซเวียต ในสงครามนี้เขากลายเป็นที่สนิทสนมใกล้ชิดของโจเซฟ สตาลิน และ เซมิออน บูดิออนนืย
== ประวัติ ==
เยโกรอฟ เกิดมาในครอบครัวชาวนาใกล้ซามารา ในภาคกลางของรัสเซีย เขาเข้าร่วมกองทัพของจักรวรรดิรัสเซียในปี พ.ศ. 2426 เข้าได้เป็นเจ้าหน้าที่ของกองทัพในปราบปรามการปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2448 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเขาได้เลื่อนขั้นเป็นยศพันโทและได้รับบาดเจ็บห้าครั้งในสงคราม เขาเข้าร่วมพรรคปฏิวัติสังคมนิยมเมื่อปีพ.ศ. 2447 แต่หลังจากที่พวกบอลเชวิกเข้ายึดอำนาจ (พ.ศ. 2460) เขายอมรับการปฏิวัติใหม่และกลายเป็นผู้บัญชาการกองทัพแดงของบอลเชวิก
หลังจากสงครามกลางเมืองรัสเซีย เยโกรอฟ ถูกส่งไปเป็นที่ปรึกษาทางทหารจีน (พ.ศ. 2468-2467) เขากลายเป็นผู้บัญชาการทหารในเขตการปกครองเบลารุส พ.ศ. 2470 2474 เยโกรอฟ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติเพื่อป้องกันและเสนาธิการกองทัพแดง พ.ศ. 2477 เขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ในปี พ.ศ. 2478 เขาได้กลายเป็นจอมพล 5 คนแรกของสหภาพโซเวียต
จากความสนิทสนมใกล้ชิดกับสตาลิน และ บูดิออนนืย ดูเหมือนว่าเขาจะปลอดภัยจากการกวาดล้างในกองทัพแดงในปี พ.ศ. 2480 เยโกรอฟ เป็นหนึ่งในผู้พิพากษาคดีของ ตูคาเชฟสกี ในเดือน มิถุนายน  พ.ศ. 2480 ใน แต่เมื่อถึงช่วงปลายปี  เขาถูกลดตำแหน่งไปเป็นผู้บัญชาการของเขตทหารทรานส์คอเคซัสและถูกจับกุมในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481เขาถูกจับคุมเพราะจดหมายฉบับหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2480 จดหมายฉบับนี้จากผู้บัญชาการกองพลFedor Sudakov จากสถาบันการทหาร Frunze ถึงสตาลิน ถามความเป็นไปได้ที่เยโกรอฟเป็นผู้ทรยศและทำการกวาดล้างกองทัพแดงให้อ่อนแอ่ลง จดหมายที่คล้าย ๆ กันถูกส่งไปเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคมที่ผ่านมาโดยผู้บัญชาการกองพล Yan Zhigur และ เยโกรอฟ ได้ถูกใส่ร้ายจากเจ้าหน้าที่ของเขาที่อยู่ในช่วงการกวาดล้างกองทัพแดงซึ่งถูกจับมาเช่นกันเยโกรอฟ ถูกประหารชีวิตในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 หลังจากถึงแก่อสัญกรรมลงของสตาลิน (พ.ศ. 2496) เขาถูกกอบกู้ชื่อเสียงโดยนีกีตา ครุชชอฟ
== เครื่องอิสริยาภรณ์ ==
สหภาพโซเวียต
เครื่องอิสริยาภรณ์ธงแดง
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีการทำงานและรับใช้กองทัพแดง"
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต
ทหารชาวโซเวียต
ทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
โทกูงาวะ สึนาชิเงะ

โทกูงาวะ สึนาชิเงะ (徳川綱重; 28 มิถุนายน 2187 – 29 ตุลาคม 2221) ไดเมียว หรือเจ้าแคว้นโคฟุคนที่ 3 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนลำดับที่ 3 แห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะที่เกิดกับ จุงโชอิง ผู้เป็นอนุภรรยาของอิเอมิตสึแต่เดิมสึนาชิเงะมีศักดิ์เป็นบุตรชายคนที่ 3 แต่เพราะ โทกูงาวะ คาเมมัตสึ บุตรชายคนที่ 2 พี่ชายต่างมารดาของสึนาชิเงะถึงแก่กรรมเมื่อยังเยาว์เขาจึงเป็นบุตรชายคนที่ 2 แทน
สึนาชิเงะได้รับแต่งตั้งเป็นไดเมียวหรือเจ้าแคว้นโคฟุเมื่อ พ.ศ. 2204 สืบต่อจาก โทกูงาวะ ทาดานางะ ผู้เป็นน้องชายของอิเอมิตสึและเป็นอาของสึนาชิเงะกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2221 ขณะอายุเพียง 34 ปีโดยมี โทะกุงะวะ สึนะโทะโยะ บุตรชายคนโตวัยเพียง 12 ปีขึ้นดำรงตำแหน่งแทนซึ่งสึนะโทะโยะได้เป็นบุตรบุญธรรมของ โทกูงาวะ สึนาโยชิ โชกุนลำดับที่ 5 ผู้เป็นอาเมื่อ พ.ศ. 2252 ก่อนที่โชกุนสึนะโยะชิจะถึงแก่อสัญกรรมได้ไม่นานพร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็นโทกูงาวะ อิเอโนบุ เมื่อโชกุนสึนาโยชิถึงแก่อสัญกรรมอิเอโนบุจึงได้ขึ้นเป็นโชกุนลำดับที่ 6 สืบต่อมา
== ครอบครัว ==
ปู่ทวด : โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ
ปู่ : โทะกุงะวะ ฮิเดะทะดะ
ย่า : โอะเอะโยะ
พ่อ: โทะกุงะวะ อิเอะมิสึ
แม่ : ทะกะสึกะซะ ทะกะโกะ ต่อมาคือ ฮงริอิง
พี่ชาย :
โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ
โทะกุงะวะ คะเมะมะสึ
น้องชาย : โทะกุงะวะ สึนะโยะชิ
ภรรยาเอก : ธิดาของ นิโจ มิสึฮิระ
ภรรยาน้อย : โอะฮะระ โนะ คะตะ ต่อมาคือ โชโชอิง
บุตรชาย :
โทะกุงะวะ สึนะโทะโยะ เกิดกับ โชโชอิง ต่อมาคือ โทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ โชกุนลำดับที่ 6
มะสึไดระ คิโยะทะเกะ
ตระกูลโทะกุงะวะ
บุคคลในยุคเอะโดะ
ไดเมียว
มังคลัตถทีปนี

มังคลัตถทีปนี (มงฺคลตฺถทีปนี) หรือ มงคลทีปนี เป็นปกรณ์วิเสสภาษาบาลีที่พระสิริมังคลาจารย์ชาวเชียงใหม่รจนาขึ้นในสมัยอาณาจักรล้านนา เพื่ออธิบายความในมงคลสูตรที่ปรากฏในพระไตรปิฎก 2 แห่ง คือ ในขุททกปาฐะและสุตตนิบาตแห่งพระสุตตันตปิฎก ท่านได้อธิบายถึงความหมายของพระสูตรนี้โดยละเอียดด้วยภาษาไพเราะและสละสลวย เนื้อหาอ้างอิงเนื้อความจากอรรถกถา  ทั้งฎีกา  ทั้งอนุฎีกา  ทั้งคำเกจิอาจารย์ และมีการยกเรื่องจากคัมภีร์และชาดกอื่นๆ มาอธิบายประกอบ ค้นพบเป็นคัมภรีใบลานและสมุดข่อยจารโดยอักษรหรืออักขระพม่าและอักขระไทยเหนือ ต่อมาได้ปริวรรตเป็นอักษรไทยภาษาบาลีและมหาวิทยาลัยมหามกุฏ ฯลฯ ได้จัดพิมพ์เป็นจำนวนหลายครั้งเพื่อใช้ประกอบการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทยชั้นเปรียญธรรม 4 ประโยค และเปรียญธรรม 5 ประโยค เป็นหนังสือที่ปราชญ์ภาษาบาลีทั้งศรีลังกาและพม่าให้การยอมรับโดยมีการนำไปเผยแพร่ยังประเทศศรีลังกา กัมพูชา ลาว และพม่า
==ประวัติ==
แต่งขึ้นเมื่อปีวอก จ.ศ. 886 ตรงกับ พ.ศ. 2067 โดยพระสิริมังคลาจารย์ พระภิกษุชาวล้านนาสมัยพญาแก้วครองเมืองเชียงใหม่ ตอนที่ท่านแต่งมงคลทีปนีนี้ท่านได้อาศัยสูญญาคาร (เรือนว่าง) ที่สงบเงียบ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมืองเชียงใหม่ ห่างจากตัวเมืองประมาณ 4 กิโลเมตร ปัจจุบันคือวัดตำหนักสวนขวัญศิริมังคลาจารย์
== อ้างอิง ==
คัมภีร์ของศาสนาพุทธเถรวาท
งานเขียนของพระสิริมังคลาจารย์
วัดศรีฐานธรรมิการาม

วัดศรีฐานธรรมิการาม เป็นวัดพระพุทธศาสนา แบบเถรวาท ชนิดคามวาสี(วัดบ้าน) เป็นวัดราษฎร์ ชั้นสามัญ สังกัดมหานิกาย ในการปกครองคณะสงฆ์จังหวัดมุกดาหาร เขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค10 หนตะวันออก ตามกฏมหาเถรสมาคม
เริ่มก่อตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2483 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2515 ตั้งอยู่เลขที่ 100 หมู่ที่ 1 บ้านเหล่าหมี ตำบลเหล่าหมี อำเภอดอนตาล จังหวัดมุกดาหาร โดยวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชนบ้านเหล่าหมี และศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้านเหล่าหมีทั้งหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 2
วัดมีพระพุทธรูป เนื้อ ไม้พะยอมแกะสลัก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2475–2480 พระพุทธลักษณะเป็นพระพุทธรูป ปางมารวิชัย ซึ่งเป็นศิลปะไทยผสมศิลปะล้านช้าง ฐานลายกลีบบัว ( สมัยรัตนโกสินทร์) มีการสลักที่ชายผ้าไม้ใต้ฐานบัวว่า "ธัมมะธีโร" 10 สิงห์ 2480 ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม "หลวงพ่อพระองค์ดำ" หรือพระองค์ดำ เป็นพระคู่บ้านคู่ชุมชน เป็นที่เคารพสักการะ และเลื่อมใสศรัทธาของชุมชน และผู้ที่มาเยือนมักจะมากราบไหว้ขอพร
==ศาสนาสถานและอื่น ๆ==
อุโบสถ ขนาด 3 ห้อง หลังคาทรงไทย มีช่อฟ้าใบระกา มุงกระเบื้องเกล็ด หน้าบันถือปูนปั้นลาย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2515ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารสองชั้น ชั้นบนเป็นไม้ ข้างล่างเป็นปูน หน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลเหล่าหมี หอพระองค์ดำ สร้างคอนกรีตพื้นกระเบื้อง ลักษณะทรงไทยตรีมุข กุฏิ ( กุฏิเจ้าอาวาส ) 1 หลัง กุฏิพระภิกษุ 1 หลัง อาคารหอตักบาตร มีช้างจำลอง 1 ม้าจำลอง 1 เกวียน 1 หมีจำลอง1 หอระฆังติดกับตัวศาลาการเปรียญ เดิมมีระฆัง ฆ้อง กลองเพล และโปง (ระฆังไม้) ปัจจุบันเหลือระฆังอยู่ แต่ฆ้อง กลองเพลและโปงย้ายมาไว้ใต้กุฏิพระ โรงครัว 1 หลัง
==ลำดับเจ้าอาวาส==
พระบุปผา(อาญาคูบุปผา)
พระโชค(ญาคูโซค)
พระเบ็ง (ญาคูเบ็ง)
พระทอง (หลวงพ่อทอง)
หลวงพ่อก้อน
พระอาจารย์แกวน
พระมหายอด
เจ้าอธิการสุเล็ง ธมฺมธีโร พ.ศ. 25...........- พ.ศ. 2522
พระครูสิริธรรโมภาส (ผั่น จตฺตสลโล) พ.ศ. 2523 - รูปปัจจุบัน
==อ้างอิง==
ศรีฐานธรรมิการาม
อำเภอดอนตาล
จุนโชอิง

จุนโชอิง (順性院; 1622 – 19 กันยายน 1683) เป็นอนุภรรยาของ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนลำดับที่ 3 ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เป็นมารดาของโทกูงาวะ สึนาชิเงะ ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาโคฟุคนที่ 3 เป็นย่าของ โทกูงาวะ อิเอโนบุ โชกุนลำดับที่ 6 และเป็นย่าทวดของ โทกูงาวะ อิเอสึงุ โชกุนลำดับที่ 7 มีชื่อจริงว่า นัตสึ พ่อของเธอคือ ยาอิจิโร เป็นชาวเมืองจากเกียวโต หลังจากที่นัตสึลูกสาวของเขาให้กำเนิดบุตรชายของอิเอมิตสึ เขาก็กลายเป็นซามูไร และในตอนแรกเขาเปลี่ยนชื่อเป็น ฮาจิซาเอมง ชิเกอิเอะ โอกาเบะ และต่อมาเป็น ชิเกอิเอะ ฟูจิเอดะ น้องชายของเธอคือมาซาตากะ ฟูจิเอดะ
== ประวัติ ==
เดิมทีนัตสึเป็นสาวใช้ที่ดูแลทากาสึกาซะ ทากาโกะ ภรรยาเอกของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ และมีตำแหน่งเป็น 'โกสึเอะ' ได้รับมอบหมายให้ดูแล 'โอยูเด็น' สถานที่ที่โชกุนอาบน้ำ ในโอโอะกุ กระทั่งมีสัมพันธ์กับอิเอมิตสึและตั้งครรภ์
อย่างไรก็ตาม ปีที่นัตสึตั้งครรภ์นั้นเป็นปีที่โชคร้ายสำหรับอิเอมิตสึ และอิเอมิตสึก็สั่งให้เท็นจูอิง (เซ็นฮิเมะ) พี่สาวของเขาปกป้องลูกที่ยังไม่เกิดของเขาจากภัยร้าย หลังจากปรึกษากันแล้ว โชกุนอิเอมิตสึตัดสินใจให้เท็นจูอิงเป็นแม่บุญธรรมของนัตสึโกะในที่สุด ในช่วงฤดูร้อน เธอย้ายไปที่ทาเกบาชิ ที่พำนักของเท็นจูอิง และในวันที่ 24 เดือน 5 ปีโชโฮ (28 มิถุนายน ค.ศ. 1644) เธอได้ให้กำเนิดบุตรชายที่ทาเกบาชิ ชื่อในวัยเด็กของเขาคือ นางามัตสึ (ชื่อในวัยเด็กของฮิเดตาดะ ปู่ของเขา) ต่อมาคือโทกูงาวะ สึนาชิเงะ ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาโคฟุ หลังจากที่อิเอมิตสึถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 20 เดือน 4 ปีเคอัง ที่ 4 (8 มิถุนายน ค.ศ. 1651) นัตสึได้ออกบวชเป็นแม่ชีมีฉายาทางธรรมว่า จุนโชอิง จุนโชอิงถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 29 เดือน 7 ปีเท็นนะ ที่ 3 (19 กันยายน ค.ศ. 1683) ว่ากันว่าเคโชอิงซึ่งเป็นอนุภรรยาอีกคนของอิเอมิตสึมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเธอ
26 ปีหลังจากการเสียชีวิตของจุนโชอิง โชกุนคนที่ห้าคือโทกูงาวะ สึนาโยชิ ถึงแก่อสัญกรรมโดยไม่มีทายาทและอิเอโนบุบุตรชายของโทกูงาวะ สึนาชิเงะก็กลายเป็นโชกุน นอกจากนี้ โทกูงาวะ อิเอสึงุ บุตรชายของอิเอโนบุ และเหลนของ จุนโชอิง ยังได้รับแต่งตั้งให้เป็นโชกุนคนที่ 7 มัตสึไดระ คิโยตาเกะ น้องชายของอิเอโนบุซึ่งในเวลาต่อมาได้กลายเป็นเจ้าแคว้นศักดินาทาเตบายาชิได้ช่วยเหลืออิเอสึงุหลานชายของเขา
== อ้างอิง ==
บุคคลในยุคเอะโดะ
ตระกูลโทะกุงะวะ
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก กลุ่ม อี

กลุ่ม อี ของ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก จะเป็นหนึ่งของ 12 กลุ่มที่จะตัดสินหาทีมที่เข้าไปสู่ทัวร์นาเมนต์ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบสุดท้าย. กลุ่มนี้ประกอบไปด้วยสี่ทีม: ไนจีเรีย, แอฟริกาใต้, ลิเบีย, และ เซเชลส์.
แต่ละทีมลงเล่นแบบพบกันหมดในรูปแบบเหย้าและเยือนระหว่างเดือนมิถุนายน 2560 และเดือน พฤศจิกายน 2561.
ผู้ชนะของกลุ่มนี้จะได้ผ่านเข้าไปเล่นใน แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019, ในขณะที่ทีมรองแชมป์ของกลุ่มจะได้ผ่านเข้ารอบถ้าพวกเขาได้อยู่ในกลุ่ม สามทีมรองแชมป์ที่ดีที่สุด.
==ตารางคะแนน==
==แมตช์==
----
----
----
----
----
==อันดับดาวซัลโว==
การแข่งขันทั้งหมดมี 44 ประตูที่ทำได้ใน 12 นัด, สำหรับค่าเฉลี่ย  ประตูต่อนัด.
7 ประตู
Odion Ighalo
4 ประตู
Anis Saltou
Percy Tau
3 ประตู
Ahmad Benali
2 ประตู
Hamdou Elhouni
Mohamed Zubya
Ahmed Musa
Lebo Mothiba
1 ประตู
Rabi Al-Shadi
Muaid Ellafi
Salem Elmslaty
Khaled Majdi
Motasem Sabbou
Chidozie Awaziem
Samuel Kalu
Henry Onyekuru
Moses Simon
Leroy Coralie
Rody Melanie
Perry Monnaie
Thulani Hlatshwayo
Teboho Mokoena
Dino Ndlovu
Tokelo Rantie
1 การทำเข้าประตูตัวเอง
Nigel Hoareau 
Buhle Mkhwanazi 
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
32nd Edition Of Total Africa Cup Of Nations, CAFonline.com
กลุ่ม อี
มิสแกรนด์ศรีสะเกษ

มิสแกรนด์ศรีสะเกษ (อังกฤษ: Miss Grand Si Sa Ket) การประกวดนางงามระดับจังหวัด มีวัตถุประสงค์พื่อค้นหาสาวงามตัวแทนจังหวัดศรีสะเกษ ไปประกวดบนเวทีระดับประเทศ เวทีมิสแกรนด์ไทยแลนด์ โดยมีการจัดการประกวดในลักษณะเดียวกันนี้ ทั้ง 77 จังหวัด ทั่วประเทศไทย ซึ่งมีสโลแกนว่า มิสแกรนด์ไทยแลนด์เวทีอันดับหนึ่งของเมืองไทย นับจากนี้ทุกพื้นที่มีแต่แกรนด์ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวดและได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016
ปี 2023 กองประกวดมิสแกรนด์ศรีสะเกษ โดย บริษัท พรอมต์ชนม์ คอร์เปอเรชั่น จำกัด ผู้ถือลิขสิทธิ์ที่ได้รับสิทธิอนุญาตในการจัดการประกวด / คัดเลือกตัวแทนมิสแกรนด์ประจำจังหวัดศรีสะเกษ ประจำปี 2023 จากบริษัท มิสแกรนด์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) ได้เปลี่ยนการประกวดมาเป็นรูปแบบตัวแทน 22 อำเภอ และจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 8 ปี มิสแกรนด์ศรีสะเกษ ณ อาคารพลศึกษา วีสมหมาย จังหวัดศรีสะเกษ
== ผู้อำนวยการกองประกวดมิสแกรนด์ศรีสะเกษ ==
ทำเนียบผู้อำนวยการกองประกวดมิสแกรนด์ศรีสะเกษ
== ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ศรีสะเกษ ==
ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนรด์ศรีสะเกษ คุณสมบัติเบื้องต้น
1. มีสัญชาติไทย โดยเกิดที่ประเทศไทย หรือได้รับการเปลี่ยนสัญชาติเป็น สัญชาติไทยแล้ว
2.เป็นเพศหญิงโดยกำเนิด
3. มีส่วนสูงไม่ต่ำกว่า 165 เซนติเมตร
4. มีอายุระหว่าง 17 – 28 ปี
5. มีบุคลิกดี กิริยาท่าทางดี เฉลียวฉลาด มีความรอบรู้ มนุษย์สัมพันธ์ดี มีรูปร่างหน้าตางดงาม
6. สถานภาพโสด ไม่เคยผ่านการสมรสตามกฎหมายหรือขนบธรรมเนียมประเพณี หรือพิธีกรรมทาง ศาสนา หรือพิธีการใดๆ ทั้งในและต่างประเทศ และไม่เคยมีบุตรหรือตั้งครรภ์มาก่อน
ทำเนียบมิสแกรนด์ศรีสะเกษ
ไฟล์:เดียร์น่า มิสแกรนด์ศรีสะเกษ.jpg|alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2023 กุลณัฐ หงษ์ศรีเมือง
ไฟล์:แป้งโกะ มิสแกรนด์ศรีสะเกษ.jpg|alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2021,2022 กฤติยาภรณ์ ลานนท์
ไฟล์:มิ้ว มิสแกรนด์ศรีสะเกษ.jpg|alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2020 จันทร์ทิมา สายยศ
ไฟล์:ฝ้าย มิสแกรนด์ศรีสะเกษ19.jpg|alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2019 สิรีธร สาจันทร์
ไฟล์:แคท มิสแกรนด์ศรีสะเกษ.jpg|alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2018 อาทิติยา เบ็ญจะปัก
ไฟล์:แป้งหอม มิสแกรนด์.jpg |alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2017 กมลรัตน์ ทานนท์
ไฟล์:เตย มิสแกรนด์ศรีสะเกษ.jpg |alt=|มิสแกรนด์ศรีสะเกษ 2016 ชชุรัตน์ มูลพิมพ์
== ผลงานการประกวดระดับมิสแกรนด์ไทยแลนด์ ==
สัญลักษณ์สี
=== มิสแกรนด์ศรีสะเกษ ===
หมายเหตุ  2021* มิสแกรนด์ศรีสะเกษ  แป้งโกะ กฤติยาภรณ์ ลานนท์ ครองตำแหน่ง 2 ปี รับตำหน่งเมื่อวันที่ 26 กรกฏาคม 2021 เนื่องด้วยสถานการณ์การแพร่ระบาดของ โควิด-19 ในประเทศไทย ณ ขณะนั้น และเข้าร่วมประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2022
== ผลงานเข้ารอบ มิสแกรนด์ไทยแลนด์ ==
== รางวัลพิเศษ - มิสแกรนด์ไทยแลนด์ ==
== มิสแกรนด์ศรีสะเกษ - ตัวแทนประเทศไทย (ระดับ INTERNATIONAL) ==
มิสแกรนด์ศรีสะเกษ มีโอกาสได้เป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดระดับนานาชาติ ซึ่งได้รับโอกาสจากกองประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ในการผลักดันเข้าร่วมการประกวดในเวทีต่าง ๆ
== การประกวดในรูปแบบตัวแทนอำเภอ 22 อำเภอ มิสแกรนด์ศรีสะเกษ ==
กองประกวดมิสแกรนด์ศรีสะเกษ โดยบริษัท พรอมต์ชนม์ คอร์เปอเรชั่น จำกัด ผู้ถือลิขสิทธิ์ที่ได้รับสิทธิอนุญาตในการจัดการประกวด / คัดเลือกตัวแทนมิสแกรนด์ประจำจังหวัดศรีสะเกษ ประจำปี 2023 จากบริษัท มิสแกรนด์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) ได้เปลี่ยนการประกวดมาเป็นรูปแบบตัวแทน 22 อำเภอ และจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 8 ปี มิสแกรนด์ศรีสะเกษ ณ อาคารพลศึกษา วีสมหมาย จังหวัดศรีสะเกษ
22 อำเภอ ได้แก่
|
==== ตารางสรุปสถิติ ====
|}
== ดูเพิ่ม ==
มิสแกรนด์ไทยแลนด์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มิสแกรนด์ไทยแลนด์แบ่งตามจังหวัด
มิสแกรนด์ไทยแลนด์แบ่งตามจังหวัด
องค์กรป้องกันแห่งชาติกะเหรี่ยง

องค์กรป้องกันแห่งชาติกะเหรี่ยง ( Karen National Defence Organisation; KNDO;ကရင်အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း) เป็นกองกำลังติดอาวุธหนึ่งในสองของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง ควบคู่กับกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติกะเหรี่ยง (KNLA) องค์กรเริ่มต้นของ KNDO ต่อสู้กับรัฐบาลพม่าตั้งแต่ พ.ศ. 2490 จนถึง พ.ศ. 2492 ในฐานะกองกำลังติดอาวุธของสหภาพแห่งชาติกะเหรี่ยง จนกระทั่งมีการตั้งกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติกะเหรี่ยงเป็นกองกำลังติดอาวุธอย่างเป็นทางการ KNDO ได้เข้าร่วมในกระบวนการสันติภาพกับรัฐบาล ซึ่งเริ่มจากการเรียกร้องให้มีการวางอาวุธทั่วประเทศใน พ.ศ. 2554 KNDO ได้ลงนามสงบศึกเมื่อ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2558
==อ้างอิง==
ขบวนการแบ่งแยกดินแดนกะเหรี่ยง
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก กลุ่ม เอฟ

กลุ่ม เอฟ ของ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก จะเป็นหนึ่งใน 12 กลุ่มที่จะตัดสินหาทีมที่เข้าไปเล่นในทัวร์นาเมนต์ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบสุดท้าย. กลุ่มนี้ประกอบไปด้วยสี่ทีม: กานา, เอธิโอเปีย, เซียร์ราลีโอน, และ เคนยา.
แต่ละทีมลงเล่นแบบพบกันหมดในรูปแบบเหย้าและเยือนระหว่างเดือนมิถุนายน 2560 และเดือน พฤศจิกายน 2561.
กานา และ เคนยา, แชมป์และรองแชมป์กลุ่ม, ได้สิทธิ์เข้าแข่งขัน แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019.
==ตารางคะแนน==
==แมตช์==
----
----
----
----
----
==อันดับดาวซัลโว==
หมายเหตุ: ประตูที่ทำได้ในนัดที่เป็นโมฆะนับ.
การแข่งขันทั้งหมดมี 16 ประตูที่ทำได้ใน 8 นัด, สำหรับค่าเฉลี่ย  ประตูต่อนัด.
2 ประตู
Jordan Ayew
Raphael Dwamena
Michael Olunga
1 ประตู
Getaneh Kebede
John Boye
Caleb Ekuban
Asamoah Gyan
Ebenezer Ofori
Eric Johana Omondi
Victor Wanyama
Umaru Bangura
Julius Wobay
1 การทำเข้าประตูตัวเอง
Nicholas Opoku 
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
32nd Edition Of Total Africa Cup Of Nations, CAFonline.com
กลุ่ม เอฟ
ฟุตซอลทีมชาติปารากวัย

ฟุตซอลทีมชาติปารากวัย(Paraguay national futsal team)เป็นทีมฟุตซอลซึ่งเป็นตัวแทนของประเทศปารากวัยในการแข่งขันระดับนานาชาติเช่น ฟุตซอลชิงแชมป์โลก และ ฟุตซอลชิงแชมป์อเมริกาใต้ และอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลปารากวัย(Asociación Paraguaya de Fútbol)ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการได้เป็นแชมป์ AMF Futsal World Cup 3ครั้ง ในปี 1988, 2003, 2007
==รายการที่เข้าร่วม==
===ฟุตซอลชิงแชมป์โลก===
===FIFUSA/AMF Futsal World Cup record===
1982 - อันดับ2
1985 - อันดับ 3
1988 - ชนะเลิศ
1991 - อันดับ2
1994 - รอบก่อนรองชนะเลิศ
1997 - ไม่ได้เล่น
2000 - รอบ2
2003 - ชนะเลิศ (เจ้าภาพ)
2007 - ชนะเลิศ
2011 - อันดับ2
2015 - อันดับ2
2019 - TBD
===South American Futsal Championship record===
1964 - ชนะเลิศ (เจ้าภาพ)
1969 - อันดับ2 (เจ้าภาพ)
1971 - อันดับ3
1973 - อันดับ3
1975 - อันดับ3
1976 - อันดับ2
1977 - อันดับ2
1979 - ไม่ได้เล่น
1983 - อันดับ2
1986 - อันดับ2
1989 - อันดับ2
1992 - อันดับ3
1995 - อันดับ4
1996 - อันดับ4
1997 - อันดับ3
1998 - อันดับ2
1999 - อันดับ2
2000 - รอบแรก
2003 - อันดับ3 (เจ้าภาพ)
2008 - อันดับ4
2011 - อันดับ3
2015 - อันดับ2
===FIFA Futsal World Cup qualification (CONMEBOL) record===
2012 - อันดับ2
2016 - อันดับ3 (เจ้าภาพ)
===Grand Prix de Futsal record===
2005 – อันดับ5
2006 – ไม่ได้เล่น
2007 – อันดับ20
2008 – อันดับ4
2009 – อันดับ8
2010 – อันดับ3
2011 – อันดับ6
2013 – อันดับ4
2014 – ไม่ได้เล่น
2015 – อันดับ4
===Futsal Mundialito record===
1994 – ไม่ได้เล่น
1995 – ไม่ได้เล่น
1996 – ไม่ได้เล่น
1998 – ไม่ได้เล่น
2001 – ไม่ได้เล่น
2002 – ไม่ได้เล่น
2006 – ไม่ได้เล่น
2007 – ไม่ได้เล่น
2008 – ไม่ได้เล่น
===Pan American Games record===
2007 - เหรีญทองแดง (อันดับ 3)
==ดูเพิ่ม==
ฟุตบอลทีมชาติปารากวัย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Historia de Futsal (APF) 
ปารากวัย
กีฬาในประเทศปารากวัย
ปารากวัย
ฟุตซอลทีมชาติอียิปต์

ฟุตซอลทีมชาติอียิปต์ (Egypt national futsal team)เป็นทีมฟุตซอลซึ่งเป็นตัวแทนของประเทศอียิปต์ในการแข่งขันระดับนานาชาติเช่น ฟุตซอลชิงแชมป์โลก และฟุตซอลชิงแชมป์แอฟริกา และอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลแห่งอียิปต์
อียิปต์เป็นหนึ่งในทีมที่แข็งแกร่งที่สุดในแอฟริกาที่ได้รับถ้วยรางวัลจากฟุตซอลแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ถึง 3 สมัย ได้เข้าร่วมฟุตซอลชิงแชมป์โลก6ครั้ง โดยเข้าร่วมครั้งแรกในปี1996 และในปี2004อียิปต์ได้ประเดิมสนามพบกับเจ้าภาพซึ่งผลการแข่งขันนั้นอียิปต์เป็นผ่ายชนะไป 12-0
==รายการที่เข้าร่วม==
*คือการแข่งขันที่ตัดสินกันด้วยลูกโทษ
**พื้นหลังสีทองคือชนะเลิศในปีนั้น
***กรอบสีแดงคือเป็นเจ้าภาพ
===ฟุตซอลชิงแชมป์โลก===
===ฟุตซอลแอฟริกาคัพออฟเนชันส์===
===ฟุตซอลกรังด์ปรีซ์===
===Futsal Confederations Cup===
===Arab Futsal Championship===
==รายชื่อ==
หัวหน้าผู้ฝึกสอน:  Hesham Saleh
==อ้างอิง==
==ดูเพิ่ม==
กีฬาในประเทศอียิปต์
อียิปต์
อียิปต์