pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เยอรมันแคนเซอร์เอด

เยอรมันแคนเซอร์เอด (German Cancer Aid; Deutsche Krebshilfe) เป็นองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรสำหรับต่อสู้กับโรคมะเร็งในทุกรูปแบบ สถาบันแห่งนี้ก่อตั้ง ณ วันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1974 โดยแพทย์หญิงมิลเดรด เชล (ค.ศ. 1932-1985) เธอเป็นภรรยาของวัลเทอร์ เชล ผู้เป็นประธานสหพันธรัฐแห่งเยอรมนี ค.ศ. 1974-1979
ในฐานะที่เป็น “สตรีหมายเลขหนึ่ง” มิลเดรด เชล ได้ก่อตั้งองค์กรการกุศลด้านมะเร็งที่สำคัญในประเทศเยอรมนี ซึ่งได้กลายเป็นองค์กรชั้นนำในการต่อสู้โรคมะเร็งของทวีปยุโรป จากจุดเริ่มต้น องค์กรที่ได้รับการสนับสนุนโดยผู้บริจาคเอกชน ซึ่งเยอรมันแคนเซอร์เอดยังคงเป็นอิสระจากการเมืองและอุตสาหกรรมยา ตามหลักความเชื่อของมิลเดรด เชล ที่ระบุว่า “เราจะอุทิศเพียงเพื่อที่จะต่อสู้กับโรคมะเร็งเพื่อประโยชน์สุขของทุกคน”
== ประธาน, คณะกรรมการผู้บริหาร และสื่อ ==
ผู้ดำรงตำแหน่งประธานขององค์กรตั้งแต่ ค.ศ. 2011 คือฟริทซ์ แพลร์ทเกิน ซึ่งเป็นทั้งนักเขียนและอดีตผู้สื่อข่าวเยอรมันชั้นนำ (อาแอร์เด และเฟเดแอร์) โดยเขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นระยะเวลาห้าปี แพลร์ทเกินเป็นผู้รับช่วงต่อจากฮารัลด์ ซูร์ เฮาเซน (ผู้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ ค.ศ. 2008) โดยเขาได้ดำรงตำแหน่งประธานเยอรมันแคนเซอร์เอดใน ค.ศ. 2010
ประธานของคณะกรรมการคือฮันส์-เพเทอร์ แคร์เมอร์ (โคโลญ) เขาได้รับการสนับสนุนโดยเพื่อนร่วมงานและผู้เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็งเก้าคน รวมถึงนายแพทย์ออทมาร์ วีสทเลอร์ ส่วนกรรมการผู้จัดการตั้งแต่ทศวรรษที่ผ่านมาคือแกร์ด เนทเทโคเฟน
ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกข้อมูลจนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 คือแพทย์หญิงเอฟา เอ็ม.คัลบไฮม์ ซึ่งเธอได้อุทิศตนในช่วงสิบปีที่ผ่านมาสำหรับการให้บริการด้านโรคมะเร็งซึ่งสามารถเข้าถึงได้ฟรีอย่างเป็นรูปธรรม โดยผู้รับหน้าที่สืบทอดต่อจากเธอตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2012 คือผู้อำนวยการขยายงานที่มีชื่อว่าคริสเทียนา โชเพ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็งของตัวเธอเอง และมีการประชาสัมพันธ์ขององค์กรที่สนับสนุนความสัมพันธ์ระหว่างเยอรมันข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเพื่อต่อสู้กับโรคมะเร็ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Deutsche Krebshilfe
องค์การมะเร็ง
วิทยามะเร็ง
กลีบเทียน

กลีบเทียน หรือ เพดาโก๊ะ หรือ เป็นพืชล้มลุกในวงศ์ Ranunculaceae ลำต้นเลื้อยได้ไกล มีขนยาวทั่วไป ใบประกอบมี 3 ใบย่อย ดอกออกที่ปลายยอด สีเหลือง ออกดอกช่วงเดือนธันวาคม – กุมภาพันธ์ พบในที่ชื้นแฉะในที่สูง พบครั้งแรกที่จังหวัดเชียงใหม่ ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ประเทศไทย กระจายพันธุ์ตามธรรมชาติในประเทศเนปาล, อินเดีย, พม่า, ทางภาคเหนือตอนบนของไทยและเวียดนาม
== สันฐานวิทยา ==
ไม้ล้มลุก อายุหลายปี สูง 30–80 ซม. ลำต้นตั้งตรงหรือทอดเลื้อย มีขนแข็งสีขาวกระจายทั่วไป
ใบที่โคนต้นเป็นใบเดี่ยวหรือมี 3 ใบย่อย ก้านใบยาว 6–20 ซม. โคนก้านใบขยายออกคล้ายกาบ มีขนแข็งปกคลุม ใบย่อยรูปไข่กลับ ยาว 3.5-7 ซม. ตอนปลายกิ่งใบแฉกลึก 2-4 แฉก ขอบใบจักคล้ายซี่ฟันความลึกไม่เป็นระเบียบ ใบที่ลำต้นมี 2–4 ใบ คล้ายใบที่โคนต้นแต่ขนาดเล็กว่า ไม่มีก้าน
ช่อดอกแบบช่อเชิงหลั่น มี 3–7 ดอก ใบประดับรูปแถบหรือมี 3 แฉก ก้านดอกยาว 2–10 ซม. มีขนแข็ง เส้นผ่านศูนย์กลางดอก 0.7–1.5 ซม. กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีจำนวนอย่างละ 5 กลีบ กลีบเลี้ยงรูปรีแกมรูปไข่ บานออก ยาว 0.4-0.5 ซม. มีขนยาวปกคลุม กลีบดอกรูปรีหรือรูปไข่กลับ ยาว 0.7-0.8 ซม. มีเพศผู้จำนวนมาก ยาวประมาณ 0.3 ซม. ฐานรองดอกทรงรีเกือบกลม ยาว 0.2-0.4 ซม.
ผลแบบผลรวม มีผลย่อยแบบผลแห้งเมล็ดล่อนติดเป็นช่อกลมเป็นกระจุกแน่น เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-1.2 ซม. แต่ละผลแบน มีขอบและชัดเจน
== ดูเพิ่ม ==
List of Ranunculus species – รายชื่อชนิดพันธุ์ในสกุล บัทเทอร์คัพ
== อ้างอิง ==
วงศ์พวงแก้วกุดั่น
ไม้เลื้อย
ด้าง

ด้าง หรือ เครือหนอนตาย เทียนขโมย หัวใจทศกัณฐ์  เป็นพืชในสกุลนมตำเลีย วงศ์ Asclepiadaceae เป็นไม้เลื้อยอิงอาศัย ยางสีขาว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ ใบหนา ดอกช่อรูปซี่ร่มออกเป็นครึ่งวงกลม ผลเป็นฝักคู่ เมล็ดแบนและมีปุยปลิวตามลมได้ ออกดอกช่วงเดือนมีนาคม – พฤษภาคม พบในประเทศไทยทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ กระจายพันธุ์ใน จีนตอนใต้ เวียดนาม ลาว กัมพูชา และเกาะชวาพบครั้งแรกที่ดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ โดยหมอคาร์ ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่หมอคาร์
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 143
== แหล่งข้อมูลอื่น==
http://www.myhoyas.com/kerrii.htm 
http://www.hoyor.net/en/showspecies.php?id=72 
http://hoyas.ca/gal/hoya-kerrii 
สกุลนมตำเลีย
สนอง นิสาลักษณ์

พลเรือตรี สนอง นิสาลักษณ์ อดีตนายทหารเรือ นักการทูต และนักการเมืองไทย
== ประวัติ ==
พล.ร.ต. สนอง เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2459 ที่ตำบลท่าเรือจ้าง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของนายนี้ และนางสละ นิสาลักษณ์ ในจำนวนบุตรทั้งหมด 4 คน
จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 (ม.ศ. 8) เมื่อปี พ.ศ. 2477 และจบการศึกษาจากโรงเรียนนายเรือ พรรคนาวิน เมื่อปี พ.ศ. 2483, โรงเรียนนายทหาร พ.ศ. 2498, วิทยาลัยการทัพเรือ รุ่นที่ 3 พ.ศ. 2504, วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 7 พ.ศ. 2507 - พ.ศ. 2508  รวมถึงเคยไปศึกษาวิชาการบินและการปกครอง ที่ประเทศอังกฤษ และหลักสูตรนาวิกโยธิน
ชีวิตส่วนตัว พล.ร.ต. สนอง สมรสกับ คุณหญิงอนันต์ นิศาลักษณ์ มีบุตรสาวหนึ่งคน นอกจากนี้แล้ว พล.ร.ต. สนอง ยังเป็นผู้ที่ทูลขอพระราชทาน เพลงพระราชนิพนธ์ มาร์ชราชนาวิกโยธิน จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นเพลงประจำหน่วยฯ ขณะดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน เมื่อปี พ.ศ. 2502 อีกด้วย
== การทำงาน ==
พล.ร.ต. สนอง เริ่มรับราชการในตำแหน่งประจำแผนกปืน เรือรบหลวงศรีอยุธยา จากนั้นได้เปลี่ยนเป็นนักบิน ประจำกองการบินทหารเรือ และมีความเจริญก้าวหน้าทางราชการจนในที่สุด เป็นผู้บังคับบัญชาหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ถึง 2 สมัย คือ ในปี พ.ศ. 2500และ พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2509 และมีตำแหน่งสูงสุดในชีวิตทหารเรือ คือ เจ้ากรมการข่าวทหารเรือ พ.ศ. 2509
หลังจากนั้นจึงได้โอนย้ายมาเป็นข้าราชการพลเรือน ในตำแหน่งเอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็ม ประจำไต้หวัน เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2514, เอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็ม ประจำยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2516 และ เอกอัครราชทูตผู้มีอำนาจเต็มประจำโรมาเนีย อีกตำแหน่งหนึ่งเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ปี พ.ศ. 2517 ก่อนจะเกษียณอายุราชการในตำแหน่ง นายทหารนอกราชการ สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม เมื่อปี พ.ศ. 2519
หลังเกษียณอายุราชการแล้ว พล.ร.ต. สนอง ได้เข้าสู่แวดวงการเมือง ด้วยการเป็นที่ปรึกษากระทรวงคมนาคม และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลที่มี พล.อ. เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ระหว่างปี พ.ศ. 2521 - พ.ศ. 2522 จากนั้นได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร (ส.ส. กทม.) สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2526 โดยร่วมทีมเดียวกับ ศ.(พิเศษ) มารุต บุนนาค และม.ล.เสรี ปราโมช
พล.ร.ต. สนอง นิสาลักษณ์ ถึงแก่อนิจกรรมระหว่างดำรงตำแหน่ง ส.ส. เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2526 จึงมีการเลือกตั้งซ่อม และเป็น พล.อ. หาญ ลีลานนท์ เป็นผู้ได้รับเลือกตั้งแทนไปในที่สุด  
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ===
พ.ศ. 2484 – 80px เหรียญชัยสมรภูมิ สงครามอินโดจีน (ช.ส.) (ประดับเปลวระเบิด)
=== เครื่องอิสริยาภรณ์สากล ===
* พ.ศ. 2497 - 80x80px เหรียญสหประชาชาติเกาหลี
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
* พ.ศ. 2497 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณฝ่ายทหาร ชั้นที่ 3 ประดับดาวทอง
* พ.ศ. 2497 - 80x80px เหรียญบรอนซ์สตาร์
== อ้างอิง ==
ทหารเรือชาวไทย
ผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน
นักการทูตชาวไทย
พรรคประชาธิปัตย์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
บุคคลจากโรงเรียนนายเรือ
บุคคลจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
บุคคลจากวิทยาลัยการทัพเรือ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
บุคคลจากอำเภอเมืองจันทบุรี
วงศ์กลอย

วงศ์กลอย (Dioscoreaceae ) เป็นวงศ์ของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว มีประมาณ  750 สปีชีส์ 9 สกุล  ในระบบ APG II system จัดให้อยู่ในอันดับ Dioscoreales และได้นำพืชจากวงศ์ Taccaceae และ Trichopodaceae มารวมไว้ด้วย
==สกุล==
Dioscoreaceae (ดั้งเดิม)
Borderea
Dioscorea
Epipetrum
Rajania
Stenomeris
Tamus (มักรวมในสกุล Dioscorea)
(มาจากวงศ์ Taccaceae)
Tacca
(มาจากวงศ์ Trichopodaceae)
Avetra
Trichopus
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Dioscoreaceae , Taccaceae , Trichopodaceae  in L. Watson and M. J. Dallwitz (1992 onwards), The families of flowering plants 
Monocot families (USDA)
Flora of North America: Dioscoreaceae
NCBI Taxonomy Browser
Dioscoreaceae links , Taccaceae links , Trichopodaceae links  at CSDL, Texas
Dioscoreaceae Scratchpad in eMonocot
สกุลกลอย

สกุลกลอย หรือ Dioscorea เป็นสกุลของพืชในวงศ์กลอย มีสมาชิกกว่า 600 สายพันธุ์ พบได้ทั้งเขตร้อนและเขตอบอุ่น ชื่อสกุลตั้งตามนายแพทย์ชาวกรีก ไดออสคอริดีส
== ตัวอย่างสายพันธุ์ ==
{|
|- valign=top
|
Dioscorea alata L.
Dioscorea althaeoides Knuth
Dioscorea altissima Lam.
Dioscorea aspersa Prain & Burkill
Dioscorea balcanica Kosanin
Dioscorea banzhuana C.P'ei & C.T.Ting
Dioscorea belophylla Voigt ex Haines
Dioscorea benthamii Prain & Burkill
Dioscorea bicolor Prain & Burkill
Dioscorea biformifolia C.P'ei & C.T.Ting
Dioscorea birmanica Prain & Burkill
Dioscorea bulbifera L.
Dioscorea caucasica Lipsky
Dioscorea cayenensis
Dioscorea chingii Prain & Burkill
Dioscorea cirrhosa Lour.
Dioscorea collettii Hook.f.
Dioscorea communis (L.) Caddick & Wilkin – ดูที่ Tamus communis
Dioscorea cumingii Prain & Burkill
Dioscorea decipiens Hook.f.
Dioscorea delavayi Franch.
Dioscorea deltoidea Wall. ex Kunth
Dioscorea dumetorum
Dioscorea elephantipes
Dioscorea esculenta
Dioscorea esquirolii
Dioscorea exalata
Dioscorea floridana Bartlett
Dioscorea fordii
Dioscorea futschauensis
Dioscorea garrettii
Dioscorea glabra
Dioscorea gracillima
Dioscorea hastifolia
Dioscorea hemsleyi
Dioscorea hispida
Dioscorea japonica – ชานเย่า ในภาษาจีน (c=山药|p=Shān yào)
Dioscorea kamoonensis
|
Dioscorea linearicordata
Dioscorea macrostachya
Dioscorea martini
Dioscorea melanophyma Burkill & Prain
Dioscorea menglaensis
Dioscorea mexicana
Dioscorea nipponica
Dioscorea nitens
Dioscorea oppositifolia กลอยอินเดีย
Dioscorea orangeana Wilkin
Dioscorea panthaica
Dioscorea pentaphylla
Dioscorea persimilis
Dioscorea poilanei
Dioscorea polygonoides
Dioscorea polystachya Turczaninow – ฮ่วยซัว หรือ ชานเย่า (c=山药|p=Shān yào)
Dioscorea preussii
"Dioscorea quaternata""
Dioscorea quinqueloba
Dioscorea rotundata
Dioscorea sansibarensis Pax
Dioscorea scortechinii
Dioscorea simulans
Dioscorea sinoparviflora
Dioscorea spongiosa
Dioscorea subcalva
Dioscorea sylvatica
Dioscorea tentaculigera
Dioscorea tenuipes
Dioscorea tokoro
Dioscorea transversa
Dioscorea trifida
Dioscorea velutipes
Dioscorea villosa L.
Dioscorea wallichii
Dioscorea xizangensis
Dioscorea yunnanensis
Dioscorea zingiberensis
|}
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์กลอย
มันเสา

มันเสา   ภาคเหนือเรียกมันเสียม ภาคใต้เรียกมันทู่ ภาคกลางเรียก มันเลือดนก  เป็นพืชมีหัวในวงศ์กลอย หัวสีม่วง ทำให้บางครั้งสับสนกับเผือกและมันเทศพันธุ์ Ayamurasaki เป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนของเอเชีย เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีปลูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทะเลแคริบเบียน และแอฟริกา เป็นอาหารของมนุษย์ตั้งแต่สมัยโบราณ
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==

มันเสาเป็นไม้เลื้อย รากสีชมพู เถาเป็นสันเหลี่ยม มีครีบ ลำต้นเลื้อยพันไปทางขวา ไม่มีหนามแต่บางครั้งเป็นปุ่มปมหรือเป็นรอยหยาบที่โคน มีหัวขนาดเล็กตามซอกใบ และมีหัวใต้ดิน หัวมีขนาดใหญ่ ด้านนอกสีน้ำตาล  เนื้อสีขาวสีครีม จนถึงสีม่วง หัวใต้ดินขนาดใหญ่ มีรูปทรงหลายแบบ เช่น ยาวตรง กลม แตกเป็นนิ้วมือ รูปตัวยู ทรงกระบอก รูปกลม ทรงลูกแพร์  ใบเดี่ยว ใบเป็นรูปหัวใจ สีเขียวหรือสีเหลือบม่วง ดอกช่อ แยกเพศแยกต้น ดอกตัวผู้ขนาดเล็ก แกนช่อดอกบางครั้งหงิกงอไปมา ดอกตัวเมียสีเหลือง ไม่มีก้านดอก ผลเดี่ยว มีปีกสามแฉก ผิวเรียบ แก่แล้วเป็นสีน้ำตาล  เมล็ดกลม มีปีกโดยรอบ
มันเสามีความหลากหลายด้านสายพันธุ์มากกว่า 200 พันธุ์ และแบ่งเป็นกลุ่มพันธุ์ถึง 15 กลุ่ม กลุ่มพันธุ์ที่มีความสำคัญในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้แก่ กลุ่ม Purple compact มีแอนโทไซยานินสูง โดยเฉพาะก้านใบ มีปีกเห็นชัดเจน พบในฟิลิปปินส์ กลุ่ม Primitive purple มีแอนโทไซยานินมากในใบ ใบและก้านใบสั้น หัวไม่แตกแขนง แกนกลางหัวสีแดง เนื้อมักมีสีม่วง พบมากที่เกาะนิวกินี กลุ่ม Primitive green ใบสีเขียวอ่อน แทบจะไม่มีแอนโทไซยานิน หัวยาวเป็นคอคอด เนื้อหัวสีขาว ไม่เหมาะในการทำอาหาร พบในนิวกินีและอินโดนีเซีย กลุ่ม Compact ใบสีเหลือบม่วง หัวสั้นกว้าง เหมาะสำหรับปรุงอาหาร พบในฟิลิปปินส์ กลุ่ม Poor white หัวเดี่ยว เนื้อสีขาว พบในอินเดียและนิวกินี
== การใช้ประโยชน์ ==

หัวและหัวย่อยใช้ปรุงอาหาร นำไปแปรรูปเป็นแป้ง ชนิดที่มีหัวสีม่วงนำไปทำไอศกรีมและขนมหวาน ในปาปัวนิวกินีใช้ในพิธีกรรม เนื้อหัวค่อนข้างร่วน สารสีม่วงในหัวคือเป็นสารไซยานิดีนกลูโคไซด์หัวใต้ดินเป็นยาขับพยาธิ แก้โรคเรื้อนและริดสีดวงทวาร มีแอนโทไซยานินสูง บางประเทศใช้ทำไอศกรีมหรือขนม ใช้มันเสานึ่งผสมในกุนเชียงแทนมันหมูได้
==อ้างอิง==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 120 - 123
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Sri Lanka Rasa Valli Pudding 
Food Glossary, tarladalal.com
Images from Forestry Images (webpages from the University of Georgia’s Center for Invasive Species and Ecosystem Health)
วงศ์กลอย
พืชที่รับประทานได้
สมุนไพร
สกุลกลอย
พืชหัว
อาหารฟิลิปปินส์
ว่านสามพันตึง

ว่านสามพันตึง หรือ ว่านพระฉิม หรือ มันขมิ้น  บางท้องที่เรียก มันเหน็บ มันอีโม้  เป็นพืชในวงศ์กลอย ภาษาสันสกฤตเรียกว่า Varahi ภาษามลยาฬัมเรียก Kaachil และภาษามราฐีเรียก Dukkar Kand เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาและเอเชีย เป็นพืชรุกรานในฟลอริดา เป็นไม้เลื้อย ดอกแยกเพศแยกต้น มีทั้งหัวบนดินและใต้ดิน หัวใต้ดินแข็ง อยู่ได้นาน และมีการสะสมของลิกนิน หัวเกิดบริเวณผิวดิน รูปกลมหรือเหมือนลูกแพร์ มีขนปกคลุม หัวบนดินออกตามกิ่ง กลมหรือเป็นรูปไต เปลือกเรียบสีน้ำตาล เนื้อสีเหลืองอ่อน ใช้ลำต้นเลื้อยพัน เหนียว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ   ส่วนลำต้นไม่มีขน ไม่มีปีกและหนาม เลื้อยพันไปทางซ้าย ผิวใบด้านบนเป็นมัน เป็นถุงเล็กน้อยระหว่างเส้นใบ มีนวลสีน้ำเงิน หัวขนาดเล็กมีปุ่มปม หัวขนาดใหญ่ผิวเรียบ หรือเป็นเหลี่ยม เนื้อของหัวสีเหลืองอ่อนหรือเหลือบม่วง ทำปฏิกิริยากับอากาศได้เป็นสีส้ม เป็นเมือกมาก ช่อดอกตัวผู้ห้อยลง สีเขียวแกมชมพูหรือขาว ช่อดอกตัวเมียห้อยลง ผลยาวรี มีปีก สีน้ำตาลเป็นมัน เมล็ดมีปีก

== สายพันธุ์ ==
ว่านสามพันตึง แบ่งย่อยเป็น 4 สายพันธุ์
variety bulbifera ไม้ป่า หัวและหัวย่อยมีกลิ่นเหม็นฉุน ใบรูปหัวใจสั้น พบทั่วไป
variety heterophylla เหมือน bulbifera แต่ใบรูปหัวใจยาวกว่า พบในมาเลเซีย
variety suavior หัวและหัวย่อยมีกลิ่นฉุนน้อย สีเทาดำหรือสีน้ำตาลเป็นปุ่มปม พบในเกาะชวา เกาะมาดูรา เกาะนิวกินี
variety sativa  ตันเล็กกว่าพันธุ์ suavior แต่หัวใหญ่ ผิวเรียบ สีเหลืองอ่อน พบในมาเลเซีย สิงคโปร์  เกาะนิวกินี เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก  อินเดีย และญี่ปุ่น
การกระจายพันธุ์พบตั้งแต่ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกของแอฟริกา ไปจนถึงหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ปลูกทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
== การใช้ประโยชน์ ==
รับประทานได้ทั้งหัวบนดินและใต้ดิน แต่หัวใต้ดินแข็ง ต้องแช่น้ำเพื่อกำจัดสารพิษก่อนจึงนำมาประกอบอาหารได้ ใช้เป็นยาสมุนไพรรักษาโรคท้องร่วงหรือโรคเกี่ยวกับระบบทางเดินอาหาร มีสเตอรอยด์มาก หัวย่อยที่แก่รสชาติไม่ดี พันธุ์ป่ามักมีพิษ ชาวซีมังในมาเลเซียเตรียมแป้งจากว่านสามพันตึงโยขูดหัวเป็นผงละเอียด นวดกับปูนขาว แล้วห่อด้วยใบตอง เผาไฟหรือฝังใต้ดินให้เกิดการหมัก แป้งที่ได้จากการเผาเรียบเกล็บ แป้งที่ได้จากการหมักเรียก โกยี หัวมีวิตามินซีมาก พันธุ์ป่าจะมีสารพิษไดออสโครีนตัวเดียวกับที่พบในกลอย
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 112 - 119
วงศ์กลอย
สมุนไพร
พืชที่รับประทานได้
สกุลกลอย
มันมือเสือ

มันมือเสือ  เป็นพืชในวงศ์กลอย และเป็นพืชที่มีหัวเล็กที่สุดในสกุลเดียวกัน มีขนาดใกล้เคียงมันฝรั่ง   เป็นไม้เลื้อย ไม่มีเนื้อไม้ มีขนและหนามปกคลุม รากของพันธุ์ป่าจะแข็งเป็นหนาม พันธุ์ปลูกมักไม่มีหนาม เปลือกหัวสีน้ำตาลหรือแกมเทา เนื้อสีขาว เลื้อยพันไปทางซ้าย มีหนามมากที่โคน ใบเดี่ยว รูปหัวใจ ดอกแยกเพศ ดอกตัวผู้เป็นช่อเดี่ยว ดอกตัวเมียเป็นช่อกระจะหรือช่อเชิงลด โค้งลงด้านล่างผลเป็นแคบซูลโค้งงอ มันมือเสือแบ่งเป็น 2 พันธุ์คือ variety spinosa มีหนามในส่วนราก variety fasiculata มีหนามในส่วนรากน้อย
ถิ่นกำเนิดอยู่ในไทยและอินโดจีน กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดีย พม่า ไปจนถึงนิวกินี ในเวียดนามเรียกว่าkhoai từ หรือ củ từ ซึ่งนำแป้งจากมันชนิดนี้ไปทำขนมได้ มีหัวขนาดเล็กกว่ามันเสา เนื้อหัวเหนียว นำไปทำแกงเลียง ใช้แทนมันฝรั่งในแกงกะหรี่หรือแกงมัสมั่นได้หัวนำมาต้มหรือเผารับประทาน สกัดแป้งจากหัว หัวขูดเป็นฝอยใช้พอก ลดอาการบวม มีรสหวานเพราะมีน้ำตาลมาก ในอาหารจีน นำมันมือเสือไปทำเป็นอาหารหวาน เช่น มันมือเสือในน้ำเชื่อม ส่วนในอาหารญี่ปุ่นใช้ทำพิซซ่าญี่ปุ่น ใส่ในข้าวห่อสาหร่าย และสลัดมันมือเสือ ชาวมอญนิยมนำมาทำแกงเลียง หรือนำไปต้มกินเป็นอาหารว่าง
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 124 - 125
วงศ์กลอย
พืชที่รับประทานได้
สมุนไพร
สกุลกลอย
พืชหัว
ฮ่วยซัว

ฮ่วยซัว หรือ ไหฺวชาน หรือ กลอยจีน (; Chinese yam, Korean yam, nagaimo; ) เป็นพืชในสกุลกลอย (Diocorea) ซึ่งต่างจากสมาชิกอื่นที่สามารถรับประทานดิบได้ ในอาหารญี่ปุ่นนำไปรับประทานดิบหรือบด โดยนำทั้งหัวไปล้างด้วยน้ำส้มสายชู เพื่อล้างผลึกออกซาเลตออกก่อน
== ชื่อเรียก ==
ฮ่วยซัว (D. polystachya) มีชื่อเรียกหลายชื่อ ในมณฑลทางใต้ เช่นกวางตุ้งมักเรียกว่า "ฮ่วยซัว" ตามสำเนียงภาษาแต้จิ๋ว มณฑลอานฮุยและเจียงซูเรียก "ไหฺวชาน" ตามสำเนียงภาษาจีนกลาง แต่โดยทั่วไปในทางภาคกลางและภาคเหนือเรียก "ชานเหย้า" (山药) หรือ เถี่ยกุ้นชานเหย้า (ชานเหย้ากระบองเหล็ก) (หรือ ซัวเอี๊ยะ ตามสำเนียงภาษาแต้จิ๋ว) ซึ่งทั้งสองมีลักษณะต่างกันเล็กน้อย ในตำราแพทย์จีนเรียก "ไหฺวชานเหย้า" (怀山药 และ 淮山药) บางครั้งพืชในสกุลกลอย (Diocorea) ในภาษาจีนเรียกโดยรวม ฉู่หยู (薯蓣)
ในประเทศไทยอาจเรียก "กลอยจีน" หรือ "มันแกวจีน"ในบางครั้ง
ในมณีปุระเรียกว่า "ฮา"
ในเวียดนามเรียก củ mài หรือ khoai mài และเมื่อนำฮ่วยซัวไปแปรรูปเป็นยาเรียกว่า hoài sơn หรือ tỳ giải.
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==



ฮ่วยซัว เป็นไม้ลัมลุกเถาเลื้อย รูปทรงของใบสามารถเปลี่ยนแปลงได้ โดยทั่วไปเถาจะมีความยาว 3–5 เมตร แต่สามารถยาวได้กว่านี้ เลื้อยเกลียวตามเข็มนาฬิกา ใบมีความยาวและกว้างมากถึง 11 เซนติเมตร ซอกใบมักมีกระเปาะเป็นตุ้มห้อยและขนาดใหญ่ อาจงอกเรียงติดกันหรือตรงข้ามกัน กระเปาะทรงรีมน ยาวไม่เกิน 2 เซนติเมตร บางครั้งมีกระเปาะตา 1-3 ตุ้ม
หัวใต้ดิน เติบโตในแนวตั้ง มีผิวหยาบสีน้ำตาลเหลือง รากเป็นเส้นใยบาง ๆ หนาแน่น ออกตามตุ่มตา หัวทรงกระบอก มี 1 หัวขึ้นไป ที่ใหญ่ที่สุดอาจมีน้ำหนัก 2-3 กก. และชอนรากได้ 1 เมตรใต้ดิน ไหฺวชานมีความทนทานต่อสภาพอากาศที่หนาวจัดและเย็นกว่ามันเทศ และกลอยอื่น ๆ
ดอกไม้ สีขาวนวล ออกดอกในฤดูร้อน เป็นดอกเดี่ยว แต่มักไม่ติดผล เนื่องจากส่วนใหญ่ขยายพันธุ์ทางหัว
== อ้างอิง ==
สกุลกลอย
พืชที่รับประทานได้
พืชหัว
มันคันขาว

มันคันขาว หรือมันเลือด (, fiveleaf yam) เป็นพืชในวงศ์กลอย เป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียและทางตะวันออกของโพลีเนเชีย เป็นไม้เลื้อย ดอกแยกเพศแยกต้น มีหัวใต้ดินแข็ง อยู่ได้นาน และมีการสะสมของลิกนิน ใช้ลำต้นเลื้อยพัน เหนียว ใบเดี่ยวรูปหัวใจ บางครั้งเกิดหัวฝอยสะสมอาหารที่ลำต้น หัวยาว อยู่ลึกในดิน กลมหรือทรงลูกแพร์ เนื้อหัวสีขาวหรือสีเหลืองส้ม บางครั้งมีจุดประสีม่วง ลำต้นเลื้อยพันไปทางซ้าย ส่วนล่างมีหนามปกคลุม มีขนสีแดงสนิมคลุมก้านใบ ช่อดอกมีขนละเอียดสีแดงปกคลุม ผลสีดำมีปีกและมีขนปกคลุม
== สายพันธุ์ ==
มันคันขาวกระจายพันธุ์เริ่มจากตอนเหนือของอินเดีย ตอนใต้ของจีนและทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีความแตกต่างกันเป็นหลายพันธุ์ดังนี้
variety pentaphylla หัวทรงกระบอก ขนาดเล็ก ไม่แตกแขนงพบได้ทั่วไป
variety malaica หัวยาวมากกว่ากว้าง มีขนสีแดงปกคลุมหนาแน่น พบในบอร์เนียว ฟิลิปปินส์
variety papuana หัวป้อมเป็นพู ไม่แบน ดอกขนาดใหญ่ พบในนิวกินี
variety javanica ตันเล็กกว่าพันธุ์ papuana ดอกเล็กกว่า พบที่เกาะชวา
variety palmata หัวแบบ ผิวเรียบ มีขนสีเงินปกคลุม พบในติมอร์ ฟิลิปปินส์
variety sacordotalis คล้าย variety palmata แต่ใบย่อยยาวกว่าดอกและหัวเล็กกว่า พบในเกาะชวา
== การใช้ประโยชน์ ==
หัวใช้รับประทานเป็นอาหาร ต้นที่เป็นสายพันธุ์ป่ามักมีกลิ่นและรสที่ไม่น่ารับประทานส่วนหัวรับประทานได้ เนื้อหัวมีสารสีม่วงกระจายเป็นหย่อม ต้มสุกแล้วเนื้อร่วนซุย เนื้อออกสีม่วง
==อ้างอิง==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 9: พืชให้คาร์โบไฮเดรตที่ไม่ใช่เมล็ด. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.  หน้า 112 - 119
==แหล่งข้อมูลอื่น==
USDA Plants Profile
วงศ์กลอย
พืชที่รับประทานได้
สกุลกลอย
มันนกดอย

มันนกดอย  เป็นพืชในสกุลกลอย วงศ์ Dioscoreaceae เป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน มีหัวอยู่ใต้ดิน ช่วงฤดูแล้งจะฟุบแห้งหายไป แตกต้นใหม่ช่วงฤดูฝน ใบรูปไข่ โคนใบหยักเว้า เส้นแขนงใบมี 7 เส้น ดอกเป็นดอกช่อ ผลมีครีบตามยาว 3 สัน แก่แล้วแตก ออกดอกช่วงเดือนตุลาคม – พฤศจิกายน พบตามป่าดิบแล้ง บนเขาหินปูนทางภาคเหนือ หัวใช้ต้มรับประทานได้ พบครั้งแรกที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ โดย H.B.G. Garrett ชาวอังกฤษ ชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งตามชื่อผู้ค้นพบ
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น จิรพันธุ์ ศรีทองกุล และอนันต์ พิริยะภัทรกิจ. พรรณไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย. กทม. โครงการพัฒนาองค์ความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพ. 2551 หน้า 135
วงศ์กลอย
พืชที่รับประทานได้
สกุลกลอย
หน่วยสากล

หน่วยสากล (International unit) เป็นหน่วยวัดการออกฤทธิ์ของสสารซึ่งกำหนดโดยองค์การอนามัยโลก เพื่อวัดค่ามาตรฐานประสิทธิภาพของยาหรือวิตามิน เมื่อยาหรือวิตามินเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายและเกิดการแตกตัวขึ้นภายในร่างกาย ทั้งนี้ยาและวิตามินแต่ละตัวจะมีประสิทธิภาพการออกฤทธิ์ที่แตกต่างกัน
== อ้างอิง ==
เภสัชวิทยา
หน่วยวัด
เดอะไชนิง โรงแรมผีนรก

เดอะไชนิง (The Shining) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญในปี ค.ศ. 1980 กำกับการแสดงโดย สแตนลีย์ คูบริก ดัดแปลงจากนิยายในชื่อเดียวกันของสตีเฟน คิง นำแสดงโดยแจ็ก นิโคลสัน, เชลลี ดูวาลล์, แดนนี่ ลอยด์, Scatman Crothers ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเข้าฉาย เป็นหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลและถือเป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากปลายปากกาของสตีเฟ่น คิง แล้วออกมาดีที่สุด
== เรื่องย่อ ==
ครอบครัวทอร์เรนซ์ ซึ่งประกอบด้วย แจ็ก ทอร์เรนซ์ นักเขียนผู้เคยติดเหล้าและมีประวัติทำร้ายลูกตัวเอง, เว็นดี้ ทอร์เรนซ์ ภรรยาผู้อ่อนโยน และ แดนนี่ ทอร์เรนซ์ เด็กผู้มีสัมผัสที่หก แจ็กพยายามจะแก้ตัวด้วยการหางานทำพร้อมทั้งใช้เวลาอยู่กับลูกเมียเพื่อกระชับความสัมพันธ์ลบล้างอดีตอันเลวร้ายออกไป เลยรับงานเฝ้าโรงแรมโอเวอร์ลุคซึ่งจะปิดบริการทุกฤดูหนาวและเคยเกิดการฆาตกรรมสุดสยอง ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี จนกระทั่งวิญญาณสยองที่สิงในโรงแรมเริ่มปั่นหัวแจ๊คและพวกมันยังต้องการตัวแดนนี่ อีกทั้งสิ่งเหนือธรรมชาติอีกหลายอย่างจนส่งผลให้แจ๊คเปลี่ยนไปและสองแม่ลูกทอร์เรนซ์ก็ต้องมาเผชิญกับเรื่องสยองที่สุดในชีวิต ทำให้ครอบครัวทอร์เรนซ์ต้องหาทางเอาตัวรอดจากโรงแรมแห่งนี้
== เบื้องหลัง ==
The Shining เป็นภาพยนตร์สยองขวัญสร้างจากนวนิยายสยองขวัญชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1977 ของ สตีเฟ่น คิง นักเขียนชื่อดังชาวอเมริกัน เป็นนิยายเรื่องที่ 3 ในชีวิตของคิง โดยคิงได้รับแรงบันดาลใจมาจากนวนิยายเรื่อง The Veldt ของ Ray Bradbury พร้อมกับการที่เขาและครอบครัวเข้าพักโรงแรมสแตนลี่ย์ ในช่วงปี ค.ศ. 1974 ซึ่งเป็นที่พักที่มีความเชื่อเรื่องผีและเรื่องความลี้ลับ นวนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายปกแข็งขายดีเล่มแรกในชีวิตของคิงและเป็นนิยายสยองขวัญที่แจ้งเกิดให้กับคิง
The Shining ได้รับการติดต่อขอซื้อไปทำภาพยนตร์ โดยมี สแตนลีย์ คูบริก เป็นผู้กำกับ บทภาพยนตร์ดัดแปลงโดย สแตนลีย์ คูบริก ผู้กำกับเองร่วมกับ Diane Johnson และได้นักแสดงอย่าง แจ็ก นิโคลสัน ที่มีผลงานก่อนหน้านี้เป็นที่รู้จักมาจากเรื่อง Easy Rider (1969) ได้มารับบทเป็น แจ็ก ทอร์เรนซ์ นักเขียนผู้เคยติดเหล้าและมีประวัติทำร้ายลูกตัวเอง และเชลลี ดูวาลล์ ที่รับบทเป็น เว็นดี้ ทอร์เรนซ์ ภรรยาผู้อ่อนโยน ยังเล่นซ้ำถึง 127 เทคในฉากเดียว
และมีจุดเด่นอยู่ที่การแสดงของ แดนนี่ ลอยด์ นักแสดงเด็กวัย 6 ขวบที่แสดงภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกและเรื่องเดียวกับบทแดนนี่ ทอร์เรนซ์ เด็กผู้มีสัมผัสที่หก (เดิมบทแดนนี่วางตัวเป็น Cary Guffey) นอกจากนี้แล้วยังมีนักแสดงอีก 2 คนคือ Scatman Crothers ที่รับบทเป็น ดิ๊ก ฮัลโลแรน พนักงานโรงแรมผิวดำใจดีที่โผล่มาตอนต้นเรื่องเพื่อเตือนแดนนี่ถึงสิ่งไม่ธรรมดาที่แฝงตัวอยู่ในโรงแรม และ แบร์รี เนลสัน รับบทเป็น สจ๊วต อุลล์แมน ผู้ว่าจ้างแจ็กให้มารับงานเฝ้าโรงแรม และภาพยนตร์ได้ถ่ายทำกันที่ Timberline Lodge ที่โอเรกอน เป็นฉากหลังของโรงแรมโอเวอร์ลุค
The Shining มีความยาวเดิมถึงประมาณ 150 นาที แต่ได้เลือกเอาฉากที่ดีที่สุดมาตัดลงในภาพยนตร์และบางฉากต้องตัดออกเพราะอาจทำให้เรื่องหลุดได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเข้าฉาย ต่อมาในปี ค.ศ. 1997 สตีเฟ่น คิงได้นำกลับมาสร้างใหม่เป็นมินิซีรีส์ โดยนำเสนอเรื่องตามนิยายแต่ความนิยมไม่มากมายเท่าฉบับภาพยนตร์
== อ้างอิง ==
เดอะไชนิง โรงแรมผีนรก ใน หมื่นทิพ
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2523
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สแตนลีย์ คูบริก
ภาพยนตร์อังกฤษ
ภาพยนตร์สยองขวัญอเมริกัน
ภาพยนตร์ที่สร้างจากหนังสือของ สตีเฟ่น คิง
ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในสหราชอาณาจักร
ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐโคโลราโด
ภาพยนตร์ผี
ภาพยนตร์อนุรักษ์หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติสหรัฐ