pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปืนกลแม็กซิม

ปืนกลแม็กซิม (Maxim gun) เป็นปืนกลที่ใช้กำลังตนเองกระบอกแรกของโลก ประดิษฐ์โดยชาวอังกฤษที่เกิดในสหรัฐ เซอร์ ไฮแรม สตีเวนส์ แม็กซิม (Hiram Stevens Maxim) ในปี ค.ศ. 1884  มันถูกเรียกว่า "the weapon most associated with [British] imperial conquest (อาวุธที่จะช่วยจักรวรรดิอังกฤษพิชิตดินแดนมากที่สุด)"
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม ==
Anon, Vickers, Sons and Maxim Limited: Their Works and Manufactures. (Reprinted from 'Engineering') London (1898). It gives plates showing the mechanism of the Vickers Maxim gun and numerous plates showing the variety of mounts available at the end of the 19th century. It also includes numerous plates of the factories in which they were made.
Callwell, Colonel C.E. : Small Wars, a Tactical Textbook for Imperial Soldiers. 1990 Greenhill Books, London, Lionel Leventhal Ltd. ISBN 1-85367-071-5. This is a reprint of the 1906 version.
(See chapter 3: "Hiram Maxim Changes War")
McCallum, Iain : Blood Brothers. Hiram and Hudson Maxim : Pioneers of Modern Warfare, Chatham Publishing, London, 1999
Ellis, John : The Social History of the Machine Gun, Pimlico, London, 1976
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Handbook of the Maxim Automatic Machine Gun, caliber .30, model of 1904, with pack outfits and accessories. US War Department, July 1916
ปืนกล
ซีรี

ซีรี (Siri) หรือแผลงเป็น สิริ เป็นซอฟต์แวร์ผู้ช่วยอัจฉริยะ (intelligent software assistant) และผู้นำร่องความรู้ (knowledge navigator) ซึ่งทำหน้าที่เสมือนแอปพลิเคชันช่วยส่วนบุคคลสำหรับอุปกรณ์ iOS แอปพลิเคชันนี้ใช้อินเตอร์เฟซผู้ใช้ภาษาธรรมชาติในการตอบคำถาม เสนอคำแนะนำ และดำเนินการปฏิบัติตามคำขอซึ่งได้รับมอบหมายไปยังชุดบริการเว็บ แอปเปิลอ้างว่าซอฟต์แวร์นี้ปรับให้เข้ากับความพึงใจส่วนตัวของผู้ใช้เมื่อเวลาผ่านไป และให้ผลเป็นของตัว เช่นเดียวกับการบรรลุภารกิจ เช่น การหาคำแนะนำร้านอาหารละแวกใกล้เคียง หรือถามทาง
ซีรีเดิมเริ่มแรกเป็นแอปพลิเคชัน iOS ที่สามารถหาได้ใน App Store ซีรีตกเป็นกรรมสิทธิของบริษัทแอปเปิลเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2553 บริษัท เอสอาร์ไอ อินเตอร์เนชันแนล ประกาศว่า ซอฟต์แวร์ของพวกเขาจะสามารถใช้ได้ในแบล็กเบอร์รีและสำหรับโทรศัพท์ที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ แต่ความพยายามพัฒนาทั้งหมดสำหรับแพลตฟอร์มที่ไม่ใช่ของแอปเปิลถูกยกเลิกภายหลังแอปเปิลเข้าซื้อกิจการ
ปัจจุบัน ซีรีเป็นส่วนหนึ่งของไอโอเอสตั้งแต่เวอร์ชัน 5 เป็นต้นมา โดยเริ่มแรกสามารถใช้ได้เฉพาะบนไอโฟน 4เอส ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2554 แม้กระนั้น แฮกเกอร์ก็ยังสามารถใช้ซีรีได้ในไอโฟนรุ่นเก่ากว่า วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 แอปเปิลประกาศต่อสาธารณะว่า ไม่มีแผนสนับสนุนซีรีบนเครื่องรุ่นเก่ากว่าของบริษัท ต่อมาแอปเปิลได้อนุญาตให้ไอแพด และไอแพดมินิ สามารถใช้ซีรีได้ด้วยเช่นกัน และในปี 2559 ได้เพิ่มความสามารถนี้ใส่บนคอมพิวเตอร์แมค บน macOS ตั้งแต่เวอร์ชัน 10.12 เป็นต้นมา
== ภาษาที่รองรับ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Siri homepage
วิธีการใช้งาน Siri  ในภาษาไทย
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2550
ปัญญาประดิษฐ์
ซอฟต์แวร์บนไอโอเอส
วินนี่เดอะพูห์ รัมบลีทัมบลีแอดเวนเจอร์

วินนี่เดอะพูห์ รัมบลีทัมบลีแอดเวนเจอร์ (Winnie the Pooh's Rumbly Tumbly Adventure) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็คชั่น-ผจญภัย ที่ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2005 เกมนี้ได้รับการเปิดตัวโดย  ยูบิซอฟท์ และ ดิสนีย์อินเตอร์แอ็คทีฟ และได้รับการพัฒนาโดยฟีนิกซ์สตูดิโอ เกมอิงมาจากตัวละครวินนี่-เดอะ-พูห์ในเวอร์ชันของดิสนี่ย์
== รูปแบบการเล่น ==
เกมนี้มีวัตถุประสงค์สำหรับเด็กเล็ก และมีสามโหมดที่แตกต่างกัน ซึ่งได้แก่ เบิร์ธเดย์แอดเวนเจอร์, จูเนียร์โหมด และมัลติเพลย์เยอร์เกม โดยเบิร์ธเดย์โหมด เป็นโหมดการผจญภัยแบบพื้นฐาน ในขณะที่คริสโตเฟอร์ โรบิน และวินนี่เดอะพูห์ทำการผจญภัยในป่า พูห์เริ่มรู้สึกจะหิว คริสโตเฟอร์ โรบิน บอกให้พูห์ระลึกถึงความทรงจำอันแสนสุข พูห์คิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี เขาจึงไม่ห่วงเรื่องนั้นในภายหลัง ส่วนจูเนียร์โหมดเป็นโหมดสำหรับเด็กที่มีอายุน้อย และมัลติเพลย์เยอร์เกมนี้ช่วยให้ผู้เล่นสามารถเล่นมินิเกมต่างๆได้
== การตอบรับ ==
เกมนี้ได้รับคะแนนที่ 5.5 เต็ม 10 คะแนนจากเว็บไซต์ไอจีเอ็น โดยได้รับการยกย่องสำหรับการนำเสนอ แต่รูปแบบการเล่นไม่ได้รับการยกย่องเฉกเช่นเดียวกับการนำเสนอ และได้รับ 6 คะแนนจากคะแนนเต็ม 10 คะแนน ที่เว็บไซต์เฌอวิดีโอ ส่วนเว็บไซต์เมต้าคริทิคให้คะแนนเกมดังกล่าวที่ 59 คะแนน สำหรับระบบเกมคิวบ์ ในขณะที่เว็บไซต์เกมแรงกิงส์ให้การตอบรับที่ค่าระดับ 65.65% สำหรับระบบเดียวกันนี้
== ผู้ให้เสียงพากย์ ==
จอห์น ฟีดเลอร์ พากย์เสียงเป็น พิกเล็ต
จิม คัมมิงส์ พากย์เสียงเป็น วินนี่เดอะพูห์/ทิกเกอร์
เคน แซนซัม พากย์เสียงเป็น แร็บบิท
ปีเตอร์ คัลเลน พากย์เสียงเป็น อียอร์
นิกิต้า ฮอปกินส์ พากย์เสียงเป็น รู
อังเดร สทอยกา พากย์เสียงเป็น ลุงฮูก
ไมเคิล โกก์ พากย์เสียงเป็น โกเฟอร์
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2548
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 2
วินนี่-เดอะ-พูห์
ธงชาติติมอร์-เลสเต

ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต (Bandeira Timór Lorosa'e nian; Bandeira de Timor-Leste) ประกาศใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 โดยรัฐบาลติมอร์-เลสเต เมื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเตได้รับเอกราชจากอินโดนีเซีย ความหมายของสีธงชาติที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญดังนี้ สามเหลี่ยมสีเหลือง (PMS 123) หมายถึง "ประวัติศาสตร์ยุคอาณานิคมโปรตุเกส ". สามเหลี่ยมสีดำ หมายถึง "การกดขี่ และ ความเจ็บปวดในอดีต"; พื้นธงสีแดง (PMS 485) หมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราช และ เสรีภาพ"; ดาว 5 แฉก, หรือ "แสงสว่างนำทางของชาติ", สีขาว หมายถึง สันติภาพ และ ความสงบสุข.
== รายละเอียดแบบธงชาติ ==
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต'', หมวดที่ I, มาตรา 15:
"ลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง ทางซ้ายมือเป็นรูปสามเหลี่ยมสีเหลือง ทับด้วยรูปสามเหลี่ยมสีดำ ภายในรูปสามเหลี่ยมสีดำมีรูปดาว 5 แฉกสีขาวเวียนไปทางซ้าย."
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ติมอร์ตะวันออก
สัญลักษณ์ของประเทศติมอร์-เลสเต
ด็อกแท็ก

ด็อกแท็ก (dog tag) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการสำหรับแถบป้ายประจำตัวที่สวมใส่โดยกำลังพล ได้ชื่อด็อกแท็ก หรือป้ายชื่อห้อยคอสุนัข เนื่องจากมีลักษณะคล้ายแถบสุนัขจริง ๆ แท็กนี้ส่วนใหญ่ใช้เพื่อระบุตัวตนของผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ และให้ข้อมูลการแพทย์เบื้องต้นที่สำคัญแก่การรักษาผู้บาดเจ็บ เช่น หมู่เลือด และประวัติการฉีดวัคซีน เช่นเดียวกับความพึงใจทางศาสนา ด็อกแท็กโดยปกติผลิตจากโลหะหรืออัลลอยที่ทนการกัดกร่อนหลายชนิดรวมกัน เช่น อะลูมิเนียม โมเนลหรือเหล็กกล้าไร้สนิม อย่างไรก็ดี ในช่วงสงคราม ด็อกแท็กอาจผลิตขึ้นจากโลหะอะไรก็ตามที่หาได้ ในกองทัพสหรัฐ หากทหารมีภาวะทางการแพทย์ซึ่งต้องการความสนใจเป็นพิเศษ จะมีการเพิ่มแถบสีแดงซึ่งมีข้อมูลตรงประเด็นระบุอยู่และใส่ด้วยกันกับด็อกแท็ก
ในกองทัพสหรัฐ กำหนดให้ทหารทุกนายในสนามต้องสวมใส่แถบป้ายตลอดเวลา แถบนี้อาจมีสองสำเนาข้อมูลและถูกออกแบบให้หักได้ง่ายเป็นสองชิ้น ซึ่งเป็นผลให้ป้ายครึ่งหนึ่งสามารถเก็บได้เพื่อการประกาศ และอีกครึ่งหนึ่งเก็บไว้กับตัวเมื่อสถานะการรบไม่เอื้อให้ผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเก็บกู้ได้ทันที อีกทางหนึ่ง ในกองทัพสหรัฐ มีการออกแถบป้ายสองแถบที่เหมือนกัน ป้ายหนึ่งสวมบนโซ่ยาวรอบคอ ส่วนป้ายที่สองบนโซ่ที่เล็กกว่ามากที่ติดกับโซ่อันแรก ในกรณีที่ผู้สวมเสียชีวิต แถบที่สองจะถูกเก็บรวบรวมไป และแถบแรกยังอยู่กับศพ อีกทางหนึ่ง บางหน่วยอนุญาตหรือกำหนดให้ทหารแต่ละนายสวมปักอยู่ในบูตของพวกเขาแทน และอันที่สองสวมไว้รอบคอ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชีวิตทหาร
เรือควบคุมทะเล

{|
|}
เรือควบคุมทะเล (The Sea Control Ship; ตัวย่อ: SCS) เป็นเรือบรรทุกอากาศยานขนาดเล็กที่ออกแบบและพัฒนาโดยกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา สมัยผู้บัญชาการทหารเรืออัลโม ซัมวัล์ต (Elmo Zumwalt) ระหว่างปีคริสต์ทศวรรษที่ 1970 ปัจจุบันหมายถึงเรือของกองทัพเรือที่สามารถปฏิบัติหน้าที่ที่คล้ายกัน เรือควบคุมทะเลมีวัตถุประสงค์เป็นเรือคุ้มกัน ให้การสนับสนุนทางอากาศสำหรับขบวนเรือ มันเป็นผลมาจากการตัดงบประมาณกองทัพเรือสหรัฐในช่วงเวลานั้น  ในปัจจุบันราชนาวีของหลายชาติต่างมีเรือควบคุมทะเลในประจำการของตน รวมถึงราชนาวีไทยด้วย
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
== อ้างอิง ==
เรือแบ่งตามประเภท
เรือการสงครามสะเทินน้ำสะเทินบก
โอกินาวะ (เมือง)

โอกินาวะ  หรือ อุจินา (沖縄 Uchinaa) เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น รองจากนาฮะ เมืองหลวงของจังหวัด ตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะโอกินาวะทางทิศเหนือ 20 กิโลเมตรจากนาฮะ
มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 49.00 ตารางกิโลเมตร ในเดือนธันวาคม 2012 มีจำนวนประชากร 138,431 คน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการนครโอกินาวะ 
นครในจังหวัดโอกินาวะ
อูรูมะ

อูรูมะ (; ウルマ Uruma) เป็นนครในจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2005 โดยการควบรวมนครกูชิกาวะและนครอิชิกาวะเข้ากับเมืองคัตสึเร็งและเมืองโยนาชิโระ (เมืองทั้งคู่เดิมอยู่ในอำเภอนากางามิ)
มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 87.02 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 126,299 คน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นครในจังหวัดโอกินาวะ
หลิน ไต้

ลินดา หลิน ไต้ (; Linda Lin Dai)  เป็นนักแสดงหญิงชาวจีน ที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับเอเชีย ในวงการภาพยนตร์ฮ่องกงในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 เป็นนางเอกภาพยนตร์ภาษาจีนกลางอันดับหนึ่งในสังกัดชอว์บราเดอส์ มีชื่อเสียงอย่างมากจากเรื่อง จอมใจจักรพรรดิ์ (The Kingdom and the Beauty, 江山美人) เมื่อปี ค.ศ. 1959 เคยได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิก ถึง 4 ครั้ง ช่วงที่เธอมีชีวิตอยู่ เธอได้ฉายาจากสื่อว่าเป็น ราชีนีจอเงินแห่งเอเชีย
หลิน ไต้ เกิดที่เมืองกุ้ยหลิน มีชื่อจริงว่า  เฉิง เยว์รู่ (Cheng Yueru, 程月如)  เป็นบุตรสาวของนักการเมืองมณฑลกวางสี และย้ายไปอยู่ฮ่องกงพร้อมกับครอบครัว ในปี ค.ศ. 1958 เธอศึกษาต่อด้านการแสดงที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา และพบรักกับ หลง เฉิงซวิ่น บุตรชายของ หลง หยุ่น อดีตผู้ว่าการมณฑลยูนนาน ทั้งคู่แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1961
หลิน ไต้ เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 29 ปี จากการกินยานอนหลับเกินขนาด และฆ่าตัวตายด้วยการรมแก๊สในห้องพัก เนื่องจากปัญหาชีวิตสมรส
==อ้างอิง==
หญิงงามนาม “หลินไต้”/รุ่งมณีฟรีสไตล์ รุ่งมณี เมฆโสภณ, ผู้จัดการ	6 มกราคม 2548
รำลึกถึง หลินไต้ LIN DAI
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักแสดงฮ่องกง
นักแสดงที่ฆ่าตัวตาย
บุคคลจากกุ้ยหลิน
เสียชีวิตจากการใช้ยา
นักแสดงภาพยนตร์ฮ่องกง
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวจีน
นักแสดงหญิงชาวจีนในศตวรรษที่ 20
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา

โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา (อังกฤษ: Sarasas Witaed Nakhonratchasima School)  เป็นโรงเรียนลำดับที่ 28 ของกลุ่มโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ตั้งอยู่เลขที่ 1152 หมู่ 4 ถนนมหาวิทยาลัย ต.หนองจะบก อ.เมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 30000
โรงเรียนในเครือสารสาสน์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 เริ่มจากอาคารไม้ 2 ชั้น 16 ห้องเรียน ของโรงเรียนสารสาสน์พิทยา ในพื้นที่ 2 ไร่1 งาน บนถนนสาธุประดิษฐ์ ถึงวันนี้ พ.ศ. 2554 ผ่านมา 47 ปี โรงเรียนได้เจริญเติบโตขึ้นเป็นลำดับ จนมีโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ถึง 28 โรงเรียน เริ่มจากนักเรียนกว่า 400 คน เป็นกว่า 6 หมื่นคน จากถนนสาธุประดิษฐ์ ได้ขยายเครือข่ายออกไปทั้งในเขตกรุงเทพมหานครปริมณฑลและต่างจังหวัด เช่น สมุทรปราการ สมุทรสาคร นนทบุรี ปทุมธานี เชียงใหม่ นครปฐม และล่าสุดนี้ คือที่นครราชสีมา ผู้ก่อตั้งโรงเรียน นายพิบูลย์ ยงค์กมล ประธานอำนวยการโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ผู้รับใบอนุญาตโรงเรียน
โรงเรียนในเครือสารสาสน์ ถือเป็นโรงเรียนสองภาษาแห่งแรกของประเทศไทย ที่มีการเรียนการสอนแบบสองภาษา (Bilingual Programme) ตั้งแต่ปี 2536
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา (อังกฤษ: Sarasas Witaed Nakhonratchasima School)
เป็นโรงเรียนลำดับที่ 28 ของกลุ่มโรงเรียนในเครือสารสาสน์
ตั้งอยู่เลขที่ 1152 หมู่ 4 ถนนมหาวิทยาลัย ต.หนองจะบก อ.เมืองนครราชสีมา
จังหวัดนครราชสีมา 30000 เปิดสอนหลักสูตรสองภาษา (Bilingual Program)
และ หลักสูตรสามัญ (Mini-Bilingual Program) ก่อตั้งขึ้นโดยท่านอาจารย์พิบูลย์
และท่านอาจารย์ เพ็ญศรี ยงค์กมล ปัจจุบันโรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา จัดเป็นโรงเรียนประเภทสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการสอนในระดับ เตรียมอนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้หลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ โดยมี "นายพิสุทธิ์ ยงค์กมล" เป็นผู้แทนผู้รับใบอนุญาตและผู้จัดการ
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา เปิดรับสมัครนักเรียนชาย – หญิง
อายุตั้งแต่ 2 ปีขึ้นไป ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 ทั้ง 3 แผนการเรียน
แผนก IEP (Intensive English Programme)
แผนกสองภาษา (Bilingual Programme)
แผนกสามัญ (Mini-Bilingual Programme)
== คณะผู้บริหารโรงเรียน ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Website
Facebook
Google+
Youtube Channel
twitter
Instagram
โรงเรียนในอำเภอเมืองนครราชสีมา
นครราชสีมา
กู้ เม่ย

กู้ เม่ย  หรือ แครี กู้ (Carrie Koo) เป็นที่รู้จักในไทยว่า มิสคูมี่ เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวจีน มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ฮ่องกงของชอว์บราเดอร์สในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 ผลงานมีชื่อของเธอ ได้แก่การร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ปู้เหลี่ยวฉิง (不了情, Bu Liao Qin, Love Without End, รักไม่รู้จบ) ในปี ค.ศ. 1961 ที่นำแสดงโดย หลิน ไต้ และจากบทนำในภาพยนตร์เพลงเรื่อง เสี่ยวหยุนเชว่  (小云雀, The Lark, นกน้อยคะนองรัก ) ในปี ค.ศ. 1964
กู้ เม่ย มีชื่อจริงว่า กู้ เจียหมี (顧嘉瀰) เกิดที่เมืองกวางโจว เป็นพี่สาวของโจเซฟ กู นักแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ฮ่องกง นอกเหนือจากในฮ่องกงแล้ว เธอยังนักแสดงที่เป็นที่นิยมในสิงคโปร์ ไต้หวัน และประเทศไทย เธอใช้ชื่อในการแสดงภาพยนตร์ไทย เรื่อง ขบวนเสรีจีน (2501), มือเหล็ก (2502) และ กงกรรม (2503) ว่า "มิสคูมี่"
== ชีวิตส่วนตัว ==
เธอเคยเป็นภรรยาของ ลือชัย นฤนาท พระเอกหนังไทยชื่อดังในอดีตแต่ภายหลังทั้งคู่ก็แยกทางกันต่างฝ่ายต่างไปมีครอบครัวใหม่
ปัจจุบัน กู้ เม่ย ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศแคนาดา และได้รับสัญชาติแคนาดา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติ Carrie Ku Mei ที่ Hong Kong Cinemagic
Koo Mei (Carrie Koo) 顧媚
นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง
นักร้องหญิงชาวฮ่องกง
บุคคลจากกว่างโจว
นักแสดงหญิงชาวฮ่องกงในศตวรรษที่ 20
ตำบลหนองป่าครั่ง

ตำบลหนองป่าครั่ง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองป่าครั่ง และบางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยส่วนที่เป็นเทศบาลตำบลมีพื้นที่ 2.9 ตารางกิโลเมตร มีประชากรรวมทั้งหมด 8,868 คน สถานที่สำคัญเช่น วัดบวกครกน้อย เป็นต้น
== ประวัติ ==
คำว่า หนองป่าครั่ง มีที่มาจาก ในอดีต พื้นที่ในบริเวณนี้เป็นหนองน้ำใหญ่ รอบหนองน้ำมีต้นก้ามปูขึ้นอยู่โดยทั่วไปเป็นจำนวนมาก ชาวบ้านในละแวกนี้มีอาชีพหลักคือ การเลี้ยงครั่ง โดยนำครั่งมาปล่อยไว้บนต้นฉำฉา จึงเป็นที่มาของชื่อตำบลหนองป่าครั่ง
เดิมทีตำบลหนองป่าครั่งเป็นส่วนหนึ่งของตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งในขณะนั้นตำบลวัดเกตสามารถแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วน คือ ตำบลวัดเกตในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ และนอกเขตเทศบาลฯ เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2492 ได้มีพระราชกฤษฎีกาให้เปลี่ยนชื่อตำบลวัดเกตเฉพาะส่วนนอกเขตเทศบาลนครเชียงใหม่เป็นตำบลหนองป่าครั่ง เพื่อประโยชน์ในด้านการบริหารงานราชการและอนุรักษ์ความเป็นท้องถิ่น ต่อมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2526 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยขยายครอบคลุมพื้นที่มากขึ้น ทำให้พื้นที่บางส่วนของตำบลหนองป่าครั่งตกอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่
ตำบลหนองป่าครั่ง (ส่วนนอกเขตเทศบาลนครเชียงใหม่) ได้รับการยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 และยกระดับเป็น "เทศบาลตำบลหนองป่าครั่ง" เมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พุทธศักราช 2537 และพระราชบัญญัติเทศบาล พุทธศักราช 2496
== ภูมิศาสตร์ ==
ตำบลหนองป่าครั่งอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 1 กิโลเมตร เฉพาะส่วนเทศบาลฯ มีพื้นที่ 1,842.68 ไร่ หรือประมาณ 2.9 ตารางกิโลเมตร ลักษณะทั่วไปเป็นพื้นที่ราบ เหมาะแก่การตั้งถิ่นฐาน บางส่วนเป็นที่ราบลุ่มเกิดน้ำท่วมขังได้ แหล่งน้ำที่สำคัญคือ น้ำแม่คาว ไหลจากทิศเหนือไปทิศใต้ มีความยาวเฉพาะส่วนที่ผ่านตำบล 5.4 กิโลเมตร ซึ่งยังถูกใช้เป็นหลักกำหนดแนวเขตตำบลด้านทิศตะวันออกอีกด้วย
อาณาเขตของตำบลหนองป่าครั่ง มีดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับตำบลฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ ตำบลสันทรายหลวง อำเภอสันทราย
ทิศตะวันออก ติดกับตำบลสันพระเนตร อำเภอสันทราย ตำบลสันกลาง อำเภอสันกำแพง
ทิศใต้ ติดกับตำบลท่าศาลา อำเภอเมืองเชียงใหม่
ทิศตะวันตก ติดกับเทศบาลนครเชียงใหม่ บางส่วนของตำบลหนองประทีป
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
ตำบลหนองป่าครั่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้
{|
| width="200" valign="top" |
หมู่ 1 บ้านหนองอิน
หมู่ 2 บ้านบวกครกน้อย
หมู่ 3 บ้านบวกครกน้อย
หมู่ 4 บ้านหนองป่าครั่ง
| width="200" valign="top" |
หมู่ 5 บ้านแม่คาวเหนือ
หมู่ 6 บ้านบวกครกใหม่
หมู่ 7 บวกครกน้อยริมคาว
|}
== ประชากร ==
จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2561 ตำบลหนองป่าครั่งมีประชากรตามทะเบียนราษฎร์ทั้งสิ้น 8,868 คน รายละเอียดจำแนกตามเพศและเขตการปกครองตามตารางด้านล่าง อนึ่ง จากข้อมูลของเทศบาลตำบลหนองป่าครั่งพบว่าประชากรตามทะเบียนราษฎร์คิดเป็น 45% ของจำนวนประชากรทั้งหมดในพื้นที่ ซึ่งที่เหลืออีก 55% (คิดเป็นราว 10,800 คน) คือประชากรแฝงซึ่งมีการหมุนเวียนเข้าออกพื้นที่อย่างสม่ำเสมอเนื่องจากตำบลเป็นที่ตั้งของแหล่งงาน โดยเฉพาะเชียงใหม่บิสเนสพาร์คและห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัยพายัพที่เป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่ในพื้นที่
== สถานที่สำคัญ ==
มหาวิทยาลัยพายัพ (เขตแม่คาว)
วัดบวกครกน้อย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซด์เทศบาลตำบลหนองป่าครั่ง 
ตำบลหนองป่าครั่ง  จากเว็บไซด์ไทยตำบล ดอตคอม
แผนที่และคำอธิบายแนวเขตเทศบาลตำบลหนองป่าครั่ง (หน้า 5) จากราชกิจจานุเบกษา (2549)
หนองป่าครั่ง
เซอมารัง

เซอมารัง (Semarang, ꦯꦼꦩꦫꦁ) เป็นเมืองบนชายฝั่งทางเหนือของเกาะชวา, ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชวากลาง มีพื้นที่ประมาณ 305.17 กม. และมีจำนวนประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 9 ของอินโดนีเซีย เมืองเซอมารังตั้งอยู่ที่พิกัด 6 ° 58 'ต 110 ° 25'อ เป็นเมืองท่าที่มีความสำคัญของเนเธอร์แลนด์ในยุคอาณานิคมและยังคงเป็นศูนย์กลางของภูมิภาค มีประชากรชาวชวาหนาแน่น
== ประวัติ ==

ประวัติความเป็นมาของเซอมารังย้อนกลับไปช่วงท้ายของศตวรรษที่ 15 มีชาวชวาอิสลาม เข้ามาตั้งรกรากก่อตั้งหมู่บ้านและโรงเรียนสอนศาสนา เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 1547 และในศตวรรษที่ 19, เป็นที่รู้จักกันในนาม เบอร์โกตา
ในปี ค.ศ. 1678 เมืองเซอมารังก็ตกอยู่ในการควบคุมของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ เพื่อเป็นการชำระหนี้ และอยู่ภายใต้อาณานิคมในเวลาต่อมา มีการขยายพื้นที่สร้างถนน และ ทำทางรถไฟ ทำให้เซอมารังเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในยุคอาณานิคมอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าเมืองซูราบายาจะเป็นศูนย์กลางของการปกครองและการเมืองในชวา แต่เซอมารังก็เป็นศูนย์กลางสำคัญของรัฐบาลในชวาเหนือด้วย หลังจากสิ้นสุดยุคอาณานิคม เมืองเซอมารังก็ได้กลายเป็นศูนย์กลางของฝ่ายซ้ายและพรรคชาตินิยม โดยการก่อตั้งของพรรคคอมมิวนิสต์ประเทศอินโดนีเซีย เป็นที่รู้จักกันว่า "เมืองสีแดง"
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ทหารญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองเมืองพร้อมกับส่วนที่เหลือของเกาะชวา ในปี 1942 เมื่อสิ้นสุดสงคราม อินโดนีเซียได้ประกาศอิสรภาพในปี 1945 เซอมารังจึงกลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชวากลาง
==ภูมิศาสตร์==
=== ภูมิประเทศ ===
เซอมารังตั้งอยู่ทางชายฝั่งด้านทิศเหนือของเกาะชวา พื้นที่ทางตอนเหนือของเมืองเป็นที่ราบชายฝั่งทะเล ในขณะที่พื้นที่ทางทิศใต้เป็นที่ราบสูง
=== ภูมิอากาศ ===
เซอมารังมีสภาพภูมิอากาศเป็นแบบป่าฝนเขตร้อน ตั้งอยู่บนเส้นมรสุมเขตร้อน เป็นเมืองที่มีคุณสมบัติอากาศแบบร้อนชื้น และแห้งอย่างเห็นได้ชัดในเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม อุณหภูมิเฉลี่ยในเมือง โดยประมาณ 28 องศาเซลเซียส
== เศรษฐกิจ ==
ส่วนตะวันตกของเมือง เป็นพื้นที่สวนอุตสาหกรรมและโรงงานหลายแห่ง ท่าเรือของเซอมารังตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองและเป็นท่าเรือหลักของจังหวัดชวากลาง มีการผลิตสินค้า เช่น สิ่งทอ เครื่องเรือน และอาหารแปรรูป ธนาคารหลายแห่งในอินโดนีเซียมีสำนักงานใหญ่ในเซอมารัง ส่วนใหญ่สำนักงานเหล่านี้จะตั้งอยู่ในใจกลางเมือง และยังมีโรงแรมขนาดใหญ่ไว้รองรับนักเดินทาง นักธุรกิจและนักท่องเที่ยวด้วยเช่นกัน
==การขนส่ง==
ทางอากาศ
เซอมารังมีการขนส่งทางอากาศด้วย โดยมีสนามบินนานาชาติ Achmad Yani ซึ่งมีเที่ยวบินต่อวันไปยังเมืองต่าง ๆ ของอินโดีเซีย และยังมีเที่ยวบินจากต่างประเทศด้วย เช่น สิงคโปร มาเลเซีย
ทางบก
เซอมารังมีบริการ แท็กซี่สาธารณะ รถโดยสารประจำทาง รวมถึงรถไฟด้วย
ทางทะเล
มีท่าเรือเพื่อขนส่งสินค้า และท่าเรือโดยสารด้วย (Tanjung Mas seaport)
==วัฒนธรรม==
ประชากรของเซอมารังส่วนใหญ่เป็นชาวเกาะชวา รวมถึงชาวอินโดนีเชียจากเกาะต่าง ๆ ด้วย มีชาวจีนอาศัยอยู่ในใจกลางเมือง และมีอิทธิพลทางด้านเศรษฐกิจ ภาษาพูดมีการพูดภาษาอินโดนีเซียและชวา เป็นหลักและยังมีการพูดภาษาจีนฮกเกี้ยน ภาษาจีนกลาง ในการติดต่อธุรกิจด้วย
==อ้างอิง==
นครในจังหวัดชวากลาง
หญ้าเทียม

หญ้าเทียม (artificial turf) เป็นพื้นผิวที่ทำมาจากเส้นใยสังเคราะห์ โดยทำให้ดูเหมือนหญ้าธรรมชาติ มักใช้กับสนามกีฬาที่เป็นกีฬาที่เล่นบนสนามหญ้าจริง อย่างไรก็ตามยังมีใช้ในสนามหญ้าตามที่พักอาศัย และอาคารพาณิชย์ด้วย เหตุผลสำคัญคือเรื่องการบำรุงรักษา หญ้าเทียมสามารถใช้งานได้ทนทาน เช่นการแข่งขันกีฬา และไม่ต้องรดน้ำ หรือตัดหญ้า สำหรับสนามที่ครอบโดยหลังคาและมีบางส่วนใช้หญ้าเทียมเพราะยากที่จะปลูกหญ้าที่มีแสงไม่เพียงพอ แต่หญ้าเทียมก็มีข้อเสีย คือ มีอายุการใช้งานต่ำ ต้องการทำความสะอาดเป็นครั้งคราว มีสารพิษเคมีจากอินฟิลและต้องเพิ่มความปลอดภัยด้านสุขภาพเพิ่มขึ้น
หญ้าเทียมสามารถผลิตได้จากพลาสติก 2 ชนิด ดังนี้
พอลิเอทิลีน (Polyethylene, PE) ผลิตโดยแรงดันสูง มีความเหนียวและยืดหยุ่นได้ดี ทนต่อการกรอบแตกจึงนิยมนำมาผลิตเป็นหญ้าเทียมเกรดที่ต้องการความคงทน เช่น งานกีฬา งานสวนซึ่งใช้งานภายนอกต้องโดนทั้งแดดและฝน
พอลิโพรพีลีน (Polypropylene, PP) มีความแข็งแรงทนทานน้อยกว่า ทนความร้อนได้ไม่มากแต่ทนสารเคมีได้ดี มีราคาถูกจึงนิยมนำมาผลิตเป็นหญ้าที่ใช้งานชั่วคราวหรืองานภายในที่ไม่โดนแดดและฝน
อุปกรณ์กีฬา
เก่อ หลาน

เก่อ หลาน (; Grace Chang) นักแสดงและนักร้องชาวจีน เป็นนักแสดงในสังกัดโมชันพิกเจอร์แอนด์เจเนอรัลอินเวสต์เมนต์ (MP & GI) ของฮ่องกง
== ประวัติ ==
ชื่อจริงว่า จาง อวี้ฟาง  เป็นชาวเมืองไห่หนิง (海寧) มณฑลเจ้อเจียง (浙江) เกิดที่เมืองหนานจิง แต่มาเติบโตที่เซี่ยงไฮ้ (上海) และได้ย้ายมาอยู่ฮ่องกงพร้อมกับครอบครัวตั้งแต่อายุ 15 ปี
== ผลงาน ==
เริ่มอาชีพการแสดงเมื่ออายุ 19 ปี เป็นดาราในสังกัดของ บริษัทไท่ซานภาพยนตร์ (泰山影業公司) แต่งงานเมื่ออายุ 28 ปีกับเกา ฝูเฉวียน (高福全) ที่ลอนดอน
อายุ 31 ปี  ออกจากวงการแสดง แต่ยังร้องเพลงประกอบภาพยนตร์อยู่เบื้องหลัง
ดาราในภาพยนตร์ไทย เรื่อง หงษ์หยก (2499) ของ เนรมิตภาพยนตร์ กำกับโดยครูเนรมิต ดาราในเรื่อง คือวิไลวรรณ วัฒนพานิช, สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, ส.อาสนจินดา, เสน่ห์ โกมารชุน, ล้อต๊อก ฉายที่โรงหนังกรุงเกษม และได้ร้องเพลงประกอบเนื้อภาษาไทยไว้ ชื่อรักแรมไกล (สง่า อารัมภีร - ชาลี อินทรวิจิตร), ไม่เคยรักใครเท่าเธอ (ชาลี อินทรวิจิตร) และเพลง ชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้ (สง่า อารัมภีร - เหยา หมิ่น (姚敏)) โดยนำทำนองมาจากเพลงจีน "เสียงระฆังที่ลานวัด" (廟院鐘聲) ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง แอร์โฮสเตสสาว (空中小姐) ในปี พ.ศ. 2502 ซึ่งเก่อ หลาน ร้องเพลงประกอบและแสดงนำ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักแสดงฮ่องกง
นักร้องฮ่องกง
นักแสดงภาพยนตร์จากเซี่ยงไฮ้
บุคคลจากหนานจิง
เล่อ ตี้

เล่อ ตี้ (; Betty Loh Ti) นักแสดงหญิงชาวจีน ผู้ได้รับฉายา "Chinese Classic Beauty" เป็นตัวแทนความงามแบบหญิงสาวจีนโบราณ จากบทบาทในภาพยนตร์ย้อนยุคหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง วิญญาณรัก ปีศาจสาว (1960), ความฝันในหอแดง (1962) และ ม่านประเพณี (1963)
เล่อ ตี้ มีชื่อจริงว่า สวีจงอี้  เกิดที่เมืองผูตง จังหวัดเจียงซู  ปัจจุบันคือจังหวัดหนึ่งในเซี่ยงไฮ้
เล่อ ตี้ เป็นลูกกำพร้าตั้งแต่เล็กและได้รับการเลี้ยงดูโดยปู่และย่า เธอย้ายออกจากเซี่ยงไฮ้มาอาศัยที่ฮ่องกง ตั้งแต่อายุ 12 ปี และเริ่มอาชีพการแสดงตั้งแต่อายุ 15 ปี เธอจบมัธยมที่ฮ่องกง
เล่อ ตี้ มีผลงานแสดงทั้งสิ้น 44 เรื่อง ให้กับสามบริษัทภาพยนตร์ใหญ่ของฮ่องกง คือ เกรตวอลฟิล์มโปรดักชัน (1953–1958) ชอว์บราเดอส์ (1958–1964) และโมชันพิกเจอร์แอนด์เจเนอรัลอินเวสต์เมนต์ (1964–1968)
ผลงานสร้างชื่อให้แก่เธอ คือเรื่อง วิญญาณรัก ปีศาจสาว (倩女幽魂, Qiàn Nǚ Yōu Hún, The Enchanting Shadow หรือ โปเยโปโลเย) ในปี 1960 เป็นภาพยนตร์สีภาษาจีนกลางเรื่องแรก ที่เข้าร่วมประกวดในระดับนานาชาติ ในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ และได้รับเลือกเป็นตัวแทนภาพยนตร์ฮ่องกง เสนอเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศ
ผลงานทีมีชื่อเสียงอีกเรื่องหนึ่ง คือเรื่อง ม่านประเพณี (, The Love Eterne) ในปี 1963 ที่แสดงคู่กับ หลิน ปอ นักแสดงหญิงหน้าใหม่ที่รับบทเป็นชาย ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในทวีปเอเชีย เธอได้รับรางวัลม้าทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ส่วนหลิน ปอ ได้รับรางวัลพิเศษสำหรับนักแสดงหญิงที่แต่งชายได้ดีที่สุด ซึ่งเป็นรางวัลพิเศษที่มีขึ้นเฉพาะการประกาศรางวัลครั้งนี้ 
เล่อ ตี้ แต่งงานกับเฉิน โฮ่ว (Peter Chen Ho) นักแสดงชาวฮ่องกง เมื่ออายุ 25 ปี ก่อนจะหย่าขาดกันใน 5 ปีต่อมา จากนั้นเธอมีอาการซึมเศร้าจนกระทั่งเสียชีวิตเนื่องจากการกินยานอนหลับเกินขนาด เมื่ออายุ 31 ปี
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ประวัติ Betty Loh Ti  ที่ Hong Kong Cinemagic
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวฮ่องกง
บุคคลจากเซี่ยงไฮ้
เสียชีวิตจากการใช้ยา
นักแสดงหญิงชาวฮ่องกงในศตวรรษที่ 20
หลิง ปัว

หลิง ปัว (; Ivy Ling Po)  นักร้องและนักแสดงหญิงชาวจีน มีชีอเสียงในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1970 มีความสามารถพิเศษในการร้องเพลงอุปรากรจีน เธอมีผลงานแสดงหลากหลาย ทั้งแนวภาพยนตร์รัก ดรามา ภาพยนตร์ย้อนยุค และภาพยนตร์กำลังภายใน
หลิง ปัว มีชื่อจริงว่า หวง ยวี่จวิน   เกิดที่เมืองซัวเถา เติบโตที่เซี่ยเหมิน ก่อนจะย้ายไปฮ่องกง เริ่มมีผลงานตั้งแต่อายุ 12 ปี โดยเป็นนักร้องเพลงเบื้องหลังให้กับภาพยนตร์หลายเรื่อง
หลิง ปัว ในวัย 24 ปีได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง ม่านประเพณี (梁山伯与祝英台) ของชอว์บราเดอส์ในปี 1963  โดยผู้กำกับตัดสินใจให้เธอในฐานะนักแสดงหญิงหน้าใหม่ รับบท เหลียงซานปั๊วะ (เป็นตัวละครชาย) คู่กับ เล่อ ตี้ ที่รับบทเป็น จูอิงไถ  ชอว์บราเดอส์เร่งรัดการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ เพื่อแข่งขันกับโมชันพิกเจอร์แอนด์เจเนรัลอินเวสต์เมนต์ (MP&GI) บริษัทคู่แข่งที่กำลังสร้างภาพยนตร์จากตำนานม่านประเพณี อยู่ในเวลาเดียวกัน
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จสูงสุด ทำให้หลิง ปัว กลายเป็นนักแสดงชั้นแนวหน้า เมื่อเธอไปปรากฏตัวที่ใดก็ถูกเรียกขานว่า "พี่เหลียง" ตามชื่อตัวละคร เธอได้รับรางวัลม้าทองคำ สาขารางวัลพิเศษสำหรับบทบาทที่โดดเด่น ซึ่งเป็นรางวัลพิเศษที่มีขึ้นเฉพาะการประกาศรางวัลในปีนั้น   ในเวลานั้น ชอว์บราเดอส์ถึงกับยกเลิกโครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องอื่น ที่จะให้หลิง ปัว รับบทนางเอก เพราะเกรงว่าจะทำให้ภาพพจน์ของเธอในฐานะพระเอกเรื่องม่านประเพณีเสียไป
ปัจจุบัน หลิง ปัว ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศแคนาดา ได้รับสัญชาติแคนาดา
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักร้องหญิงชาวฮ่องกง
นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง
นักร้องเด็กชาวฮ่องกง
ชาวแคนาดาเชื้อสายจีน
บุคคลจากซัวเถา
นักแสดงเด็กหญิงชาวฮ่องกง
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวฮ่องกง
นักแสดงหญิงชาวฮ่องกงในศตวรรษที่ 20