จอร์จ เวอาห์

จอร์จ ทาวลอน มันเนห์ ออปปง อุสมาน เวอาห์ (George Tawlon Manneh Oppong Ousman Weah; เกิดวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักการเมืองและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวไลบีเรีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีไลบีเรียคนที่ 25 ตั้งแต่ ค.ศ. 2018 ก่อนหน้าที่เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี เขาเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาจากเทศมณฑลมอนต์เซอร์ราโด สำหรับอาชีพฟุตบอล เขาเคยเล่นในตำแหน่งกองหน้า โดยเริ่มเล่นในระดับอาชีพตั้งแต่อายุ 18 ปี จนกระทั่งเลิกเล่นใน ค.ศ. 2003 เขาเป็นนักฟุตบอลชาวแอฟริกันคนแรกที่ได้ดำรงตำแหน่งเป็นประมุขของรัฐ
หลังจากที่เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพในประเทศบ้านเกิดอย่างไลบีเรีย เวอาห์ได้เล่นให้กับหลายสโมสรในฝรั่งเศส อิตาลี และอังกฤษเป็นระยะเวลาถึง 14 ปี อาร์แซน แวงแกร์เป็นผู้ที่นำพาเขาไปเล่นฟุตบอลในยุโรป โดยเขาได้เซ็นสัญญากับมอนาโกของแวงแกร์ใน ค.ศ. 1988 เวอาห์ย้ายไปปารีแซ็ง-แฌร์แม็งใน ค.ศ. 1992 นอกจากเขาจะพาทีมชนะเลิศลีกเอิงใน ค.ศ. 1994 แล้ว เขายังเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1994–95 อีกด้วย ต่อมาเขาเซ็นสัญญากับเอซี มิลานใน ค.ศ. 1995 เขามีช่วงเวลาที่ดีกับสโมสรถึงสี่ฤดูกาล โดยเขาพามิลานชนะเลิศเซเรียอาได้ถึงสองสมัย ต่อมาเขาได้ย้ายไปพรีเมียร์ลีก โดยได้เล่นให้กับเชลซี ซึ่งพาทีมชนะเลิศเอฟเอคัพ และยังได้เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ซิตี เขากลับเป็นฝรั่งเศสอีกครั้งเพื่อเล่นให้กับมาร์แซย์ใน ค.ศ. 2001 เขายุติอาชีพนักฟุตบอลกับอัลญะซีเราะฮ์ใน ค.ศ. 2003 โฟร์โฟร์ทู จัดอันดับให้เวอาห์เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดที่ไม่เคยชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ในระดับทีมชาติ เวอาห์ได้เล่นให้กับไลบีเรียในแอฟริกาคัพออฟเนชันส์สองครั้ง เขาลงเล่นให้กับทีมชาติ 75 นัดและยิงได้ 18 ประตู เขากลับมาเล่นให้ทีมชาติอีกครั้งในนัดกระชับมิตรเมื่อ ค.ศ. 2018 ซึ่งนั่นทำให้เสื้อหมายเลข 14 ถูกยกเลิก เขาได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดที่ไม่เคยลงเล่นในฟุตบอลโลก
เวอาห์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้เล่นชาวแอฟริกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล โดยใน ค.ศ. 1995 เขาได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของฟีฟ่าและยังได้รับรางวัลบาลงดอร์ ทำให้เขาเป็นผู้เล่นชาวแอฟริกันคนแรกและคนเดียวที่ได้รับรางวัลนี้ เขาได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของแอฟริกาในปี 1989, 1994 และ 1995 และได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของแอฟริกาแห่งศตวรรษในปี 1996 เขามีความโดดเด่นในด้านความเร่ง ความเร็ว และการเลี้ยงลูกบอล เช่นเดียวกันกับการยิงประตูและการจบสกอร์ ฟีฟ่าบรรยายถึงเวอาห์ว่าเป็น "ต้นแบบของกองหน้าสารพัดประโยชน์ในปัจจุบัน" และใน ค.ศ. 2004 เปเล่ใส่ชื่อเวอาห์ในฟีฟ่า 100 ซึ่งเป็นรายชื่อของนักฟุตบอลที่ยังมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
เวอาห์เริ่มเข้าสู่วงการการเมืองหลังจากที่เขาประกาศเลิกเล่น เขาก่อตั้งสภาเพื่อการเปลี่ยนแปลงอันเป็นประชาธิปไตย แต่สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ต่อเอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟในการเลือกตั้งปี 2005 ต่อมาในการเลือกตั้งปี 2011 เขาล้มเหลวอีกครั้งในการรับเลือกเป็นรองประธานาธิบดีร่วมกับวินสตัน ทับแมน ต่อมาเวอาห์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาจากเทศมณฑลมอนต์เซอร์ราโดในการเลือกตั้งปี 2014 สุดท้ายแล้ว เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีไลบีเรียในการเลือกตั้งปี 2017 ด้วยเอาชนะรองประธานาธิบดีในตอนนั้นอย่างโจเซฟ โบไค และเข้ารับพิธีปฏิญาณตนเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2018
==กำเนิดและเริ่มต้นอาชีพการค้าแข้ง==
เวอาห์เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1966 ที่เมืองมอนโรเวีย ประเทศไลบีเรีย เขาเกิดมาในย่านสลัมของเมืองหลวงของประเทศกาฬทวีปแห่งนี้ ทำให้มีความยากจนข้นแค้นอย่างมาก แต่เขาเล่นฟุตบอลจนเตะตาสโมสรในไลบีเรียได้นำตัวเขามาร่วมทีมไมจ์ตี บาร์โรลล์ โดยกดไป 7 ประตูจาก 10 นัด จนได้เข้ามาร่วมทีมอินวินซิเบิล อิเลฟเว่น โดยกดไป 24 จากการลงเล่น 23 นัด จนได้เข้าร่วมทีมแอฟริกา สปอตส์ ถึงแม้จะลงเล่นแค่ 2 นัด แต่ก็ยิงได้ 1 ประตู ซึ่งถือว่าไม่น่าเกลียดนัก จึงได้เข้ามาร่วมทีมทอนเนอร์เร่ ยาอูนเดโดยยิงไป 14 ประตูจาก 18 นัดจนไปเตะตาอาร์แซน แวงแกร์ จนได้เข้าร่วมทีม โมนาโก และโชว์ฟอร์มได้ดีอย่างมาก ทำให้เขาได้มาเล่นที่ปารีส แซ็ง-แชร์แม็ง และก็รักษามาตรฐานเดิมไว้ได้ จนได้ย้ายไปสโมสรฟุตบอลเอซีมิลาน และนั่นทำให้เขาโชว์ฟอร์มที่เรียกได้ว่าสุดยอดมากขึ้นมา จนได้บัลลงดอร์เลยทีเดียว ก่อนบั้นปลายชีวิตจะย้ายไปร่วมทีมสโมสรฟุตบอลเชลซี,สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี,โอลิมปิกมาร์กเซย และ สโมสรฟุตบอลอัลจาซีรา ตามลำดับจนกระทั่งเลิกเล่นในปี 2003 หลังจากนั้นเขาก็เล่นการเมืองและลงเลือกตั้งในปี 2005 แต่แพ้ จนกระทั่ง 2017 เขาชนะการเลือกตั้งจนได้เป็นประธานาธิบดีของไลบีเรียได้สำเร็จ
== เกียรติประวัติ ==
=== สโมสร ===
Mighty Barrolle
ไลบีเรียนพรีเมียร์ลีก: 1985–86
ไลบีเรียนคัพ: 1985–86
Invincible Eleven
ไลบีเรียนพรีเมียร์ลีก: 1986–87
มอนาโก
กุปเดอฟร็องส์: 1990–91
ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
ลีกเอิง: 1993–94
กุปเดอฟร็องส์: 1992–93, 1994–95
กุบเดอลาลีก: 1994–95
เอซี มิลาน
เซเรียอา: 1995–96, 1998–99
เชลซี
เอฟเอคัพ: 1999–2000
=== ทีมชาติ ===
ไลบีเรีย
CSSA Nations Cup รองชนะเลิศ: 1987
=== รางวัลส่วนตัว ===
นักฟุตบอลแอฟริกันยอดเยี่ยมแห่งปี: 1989, 1994, 1995
ฟีฟ่า XI: 1991, 1996 (ทีมสำรอง), 1997, 1998
ผู้เล่นต่างชาติยอดเยี่ยมแห่งปีของเฟรนช์ดิวิชัน 1: 1990–91
ผู้ทำประตูสูงสุดในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 1994–95
นักฟุตบอลแอฟริกันยอดเยี่ยมแห่งปีโดยบีบีซี: 1995
Onze d'Or: 1995
บาลงดอร์: 1995
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีโดยฟีฟ่า: 1995
ทีมยอดเยี่ยมแห่งปีโดยยูโรเปียนสปอตส์มีเดีย: 1995–96
Onze d'Argent: 1996
รางวัลแฟร์เพลย์โดยฟีฟ่า: 1996
นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีโดยฟีฟ่า – รองชนะเลิศ: 1996
IFFHS African Player of the Century: 1996
100 นักฟุตบอลยอดเยี่ยมตลอดกาลโดยเวิลด์ซอกเกอส์: 1999
ฟีฟ่า 100: 2004
Arthur Ashe Courage Award 2004
รางวัลตำนานรองเท้าทองคำ: 2005
หอเกียรติยศของเอซี มิลาน
ตำนานโดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลระหว่างประเทศ
จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยคุตติงตันเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2018
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Player profile and statistics – www.liberiansoccer.com
Criticism of Weah's campaign for presidency
Biography on UNICEF's homepage
Italian Profile
ประธานาธิบดีไลบีเรีย
นักฟุตบอลชาวไลบีเรีย
นักฟุตบอลทีมชาติไลบีเรีย
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
ผู้เล่นเอซี มิลาน
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเชลซี
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
ผู้เล่นในลีกเอิง
ผู้เล่นในเซเรียอา
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
ผู้ชนะเลิศบาลงดอร์
ผู้เล่นสโมสรอัลญะซีเราะฮ์
ผู้เล่นอาแอ็ส มอนาโก
ผู้เล่นออแล็งปิกเดอมาร์แซย์
บุคคลจากมอนโรเวีย