pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ชาวไทยในอินโดนีเซีย

ชาวไทยในอินโดนีเซีย คือกลุ่มชนผู้มีเชื้อสายไทยหรือมีสัญชาติไทย มีถิ่นพำนักอาศัยอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย ทั้งอย่างถาวรหรือชั่วคราว ชาวไทยในอินโดนีเซียนี้อาศัยกระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ ๆ เช่น  จาการ์ตา, บันดุง, ยกยาการ์ตา, ซูราการ์ตา และเมดัน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาศาสนาอิสลาม บางส่วนเป็นเป็นนักธุรกิจ, ข้าราชการ และพระสงฆ์
== ประวัติ ==
ปรากฏหลักฐานว่ามีชาวสยามเข้าไปค้าขายกับอาณาจักรต่าง ๆ ในอินโดนีเซียมาตั้งแต่ยุคอาณาจักรสุโขทัย เคยมีการติดต่อกับรัฐสุลต่านปาไซตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ดังการค้นพบเครื่องสังคโลกในอินโดนีเซียจำนวนมาก และมีการค้าขายเรื่อยมาจนถึงอาณาจักรอยุธยา โดยมีการตั้งสถานีการค้าและชุมชนสยามในอินโดนีเซียด้วย
ในช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้านิภานภดล วิมลประภาวดี กรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารีทรงลี้ภัย และเลือกประทับที่เมืองบันดุง หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตประทับ ณ พระตำหนักประเสบัน  (Preseban) ส่วนสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอู่ทองเขตขัตติยนารีประทับ ณ พระตำหนักดาหาปาตี (Dahapati) พระตำหนักทั้งสองตั้งอยู่ที่ถนนจีปากันตี (Cipaganti) ด้านหน้าพระตำหนักทั้งสองมีวงเวียนขนาดย่อมชื่อวงเวียนสยาม (Bunderan Siam) เจ้านายทั้งสองพระองค์ประทับที่นั่นจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
ปัจจุบันมีชาวไทยเข้ามาอาศัยในประเทศอินโดนีเซีย โดยมากเป็นนักศึกษามุสลิมจากจังหวัดชายแดนภาคใต้ราว 400-500 คน ส่วนใหญ่เข้าศึกษาด้านอิสลามศึกษาและครุศาสตร์กระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ นอกนักเป็นนักธุรกิจ คู่สมรสชาวไทย เจ้าหน้าที่องค์การนานาชาติ ข้าราชการ และพระสงฆ์ที่เข้าไปเผยแผ่ศาสนา
นอกจากนี้ยังมีลูกเรือประมงชาวไทยที่ถูกหลอกไปทำงานเป็นแรงงานทาส ที่ต่อมาได้หลบหนีออกจากเรือไปอาศัยอยู่ตามหมู่บ้านชาวประมงในแถบเมืองอัมบน (Ambon), ตวล (Tual) และเบนจีนา (Benjina) จังหวัดมาลูกู โดยเฉพาะที่เมืองตวล บางคนอาศัยอยู่อย่างหลบซ่อนนานกว่า 18 ปี มีคนไทยตกค้างอยู่ 8 คน (พ.ศ. 2562) พวกเขาไม่ได้รับการช่วยเหลือจากรัฐบาลไทยเพราะไม่มีบัตรประชาชน ส่วนเกาะเบนจีนามีคนไทยตกค้างอยู่ 5 คน (พ.ศ. 2558) พ.ศ. 2558 รัฐบาลไทยส่งชุดเฉพาะกิจเข้าสำรวจลูกเรือชาวไทยที่ถูกทอดทิ้งตามเกาะแก่งต่าง ๆ ในประเทศอินโดนีเซีย พบว่ามีคนไทยตกค้างไม่ต่ำกว่า 2,000 คน
== วัฒนธรรม ==

=== ศาสนา ===
ในปี พ.ศ. 2555 มีชาวไทยจำนวน 800 คน ราว 400-500 คน เป็นนักศึกษามุสลิมนับถือศาสนาอิสลาม นอกจากนี้ยังมีพระสงฆ์ที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาพุทธตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 เป็นต้นมา โดยมีวัดที่อยู่ภายใต้การดูแลของพระธรรมทูตไทยจำนวน 29 แห่ง และมีโรงเรียนธรรมวิทยาซึ่งเป็นโรงเรียนสำหรับยุวชนพุทธศาสนิกชนอินโดนีเซียในกำกับอีกหนึ่งแห่ง
=== สมาคมหรือชมรม ===
มีสมาคมหรือชมรมของชาวไทย 4 แห่ง ดังนี้
ชมรมนักธุรกิจไทยในอินโดนีเซีย
ชมรมสตรีไทยในอินโดนีเซีย
ชมรมกอล์ฟคนไทยในอินโดนีเซีย
ชมรมนักศึกษาไทย มี 3 ชมรม ได้แก่
# ชมรมนักศึกษาไทยมุสลิมในอินโดนีเซีย
# ศูนย์ประสานงานนักศึกษาไทยเมืองยอกยาการ์ตา-เมืองโซโล
# ศูนย์ประสานงานนักศึกษาไทยเมืองเมดาน (ยกเลิกแล้ว)
== อ้างอิง==
อินโดนีเซีย
อินโดนีเซีย
ไทย
ความสัมพันธ์ไทย–อินโดนีเซีย
กลูซิทอล

redirect ซอร์บิทอล
Glucitol

redirect ซอร์บิทอล
ครีมแมกนีเซีย

redirect แมกนีเซียมไฮดรอกไซด์
Phillips' Milk of Magnesia

redirect แมกนีเซียมไฮดรอกไซด์
Cream of Magnesia

redirect แมกนีเซียมไฮดรอกไซด์
Docusate

redirect ด็อกคิวเสต
Docusate salts

redirect ด็อกคิวเสต
Dioctyl sulfosuccinate

redirect ด็อกคิวเสต
Docusate sodium

redirect ด็อกคิวเสต
มิสเตอร์โกลบอล 2019

มิสเตอร์โกลบอล 2019 (Mister Global 2019) เป็นการประกวดมิสเตอร์โกลบอลครั้งที่ 6 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2019 ณ โนโวเทล กรุงเทพ สุขุมวิท 20, กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย โดยKim Jong-woo จากประเทศเกาหลี เป็นผู้ครองตำแหน่งในปีนี้
== ผลการประกวด ==
=== ลำดับ ===
§ เข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายโดยอัตโนมัติ ผ่าน มิสเตอร์ป๊อบปูลาร์โหวต
=== ลำดับการประกาศชื่อ ===
{|
|valign="top" width=10%|
16 คนสุดท้าย
| valign="top" width="10%" |
5 คนสุดท้าย
|}
== รางวัลพิเศษ ==
== ผู้เข้าประกวด ==
38 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน:
== หมายเหตุ ==
=== เข้าร่วมครั้งแรก ===
=== กลับมาเข้าร่วม ===
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2017:
=== ไม่เข้าร่วม ===
=== ถอนตัว ===
- Fidan Prekazi
- Orlando Ruiz
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website  
History at the Pageantopolis  
Official Facebook fanpage 
2019
มิสเตอร์โกลบอลแบ่งตามปี
มัคซีมีลีอาน มาร์คกราฟแห่งบาเดิน

มัคซีมีลีอาน อันเดรอัส มาร์คกราฟแห่งบาเดิน (Maximilian Andreas Markgraf von Baden) ประสูติเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1933 ณ รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เป็นพระโอรสใน แบร์โทลด์มาร์คกราฟแห่งบาเดิน และ เจ้าหญิงธีโอโดราแห่งกรีซและเดนมาร์ก เป็นพระภาคิไนยใน อดีตดยุกแห่งเอดินบะระ พระญาติชั้นที่ 1 ใน ชาลส์ที่ 3 สาขาราชวงศ์ของพระองค์นั้นเป็นเชื้อสายของราชวงศ์ที่ปกครองสวีเดนเมื่อประมาณ 400-500 ปีที่แล้ว ก่อนจะมาเปลี่ยนเป็นราชวงศ์แบร์นาด็อต ในปัจจุบัน พระองค์ทรงเป็นพระประมุขแห่งราชวงศ์ซาริงเงินหรือบาเดินตั้งแต่วันที่ 27 ตุลาคม 2506 ถัดจาพระบิดา
== สิ้นพระชนม์ ==
มัคซีมีลีอาน มาร์คกราฟแห่งบาเดิน สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2022 ณ พระราชวังซาเลม ริมทะเลสาบคอนชตันซ์ เมืองซาเลม รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค เยอรมนี สิริพระชันษา 89 ปี
== เสกสมรส ==
มัคซีมีลีอาน มาร์คกราฟแห่งบาเดิน สมรสกับอาร์ชดัชเชสวาเลรีแห่งออสเตรีย พระธิดาในอาร์ชดยุกฮูแบร์ท ซัลวาเทอร์ แห่งออสเตรีย กับเจ้าหญิงโรสแมรีแห่งซาล์ม-ซาล์ม เมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1966 และทำให้อาร์ชดัชเชสวาเลรีได้รับยศเป็นมาร์คเกรฟินแห่งบาเดิน ทั้งสองมีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงมารี ลูอีเซอ
แบร์นฮาร์ท เจ้าชายรัชทายาทแห่งบาเดิน
เจ้าชายเลโอพ็อลท์
เจ้าชายมิชชาเอล
ด้วยพระชายานั้นทรงเป็นโรมันคาทอลิก ทำให้พระองค์ถูกตัดสิทธิ์จากการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ซึ่งว่าด้วยพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 สมาชิกพะรราชวงศ์ที่สมรสหรือแต่งงานกับขาวโรมันคาทอลิก ต้องออกจากการสืบราชบัลลังก์อังกฤษทันที รวมถึงผู้สืบสกุลด้วย
== อ้างอิง ==
บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
เจ้าชายเยอรมัน
ราชวงศ์เยอรมัน
เจ้าชายแห่งบาเดิน
บาลด์วินที่ 1 เคานต์แห่งฟลานเดอส์

บาลด์วินที่ 1 หรือ บาลด์วินแขนเหล็ก (Baldwin Iron Arm, Bras de Fer) เป็นขุนนางฝรั่งเศสและเป็นเคานต์แห่งฟลานเดอส์คนแรกในปี ค.ศ. 863
== หน้าที่การงาน ==
บิดาของบาลด์วินมีชื่อว่าออดาเซอร์ แต่ไม่มีใครรู้ข้อมูลของเขา ครอบครัวของเขามีความเกี่ยวข้องกับเคานต์แห่งล็อง ก่อนจะครองฟลานเดอส์ บาลด์วินเป็นเคานต์อยู่แล้ว อาจจะที่เกนต์
บาลด์วินอยู่ในซ็องลีส์ในปี ค.ศ. 862 ที่เขาตัดสินใจรับจูดิธ พระธิดาของชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน เป็นภรรยา จูดิธเคยเป็นพระมเหสีของกษัตริย์อังกฤษสองคน เอเธลวูล์ฟกับเอเธลบาลด์ ตอนที่กลับมาฝรั่งเศสและยังคงอยู่ในช่วงวัยรุ่น พระองค์ถูกพระบิดากักบริเวณไว้ที่ปราสาทซ็องลีส์ บาลด์วินพาจูดิธหนีไปอยู่ที่ราชสำนักของโลแธร์ที่ 2 กษัตริย์แห่งโลร์แรน ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของจูดิธ เมื่อทั้งคู่ปลอดภัยจากเงื้อมมือของพระบิดาของจูดิธ บาลด์วินแต่งงานกับพระองค์ในราวปี ค.ศ. 863
พระเจ้าชาร์ลส์ให้บิชอปของพระองค์ตัดขาดสองสามีภรรยาออกจากศาสนา พระองค์ยังเรียกร้องให้พระนัดดา (ลูกของพี่น้อง) คืนตัวบาลด์วินกับพระธิดา จูดิธ มาให้พระองค์ บาลด์วินกับจูดิธจึงหนีไปโรม เพื่อขอร้องพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1 ให้ช่วยเกลี่ยกล่อมชาร์ลส์และทำให้การแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย บาลด์วินตั้งใจจะไปเข้าร่วมกับชาวไวกิงหากการแต่งงานไม่ได้รับอนุญาต ในขณะนั้นชาวไวกิงเป็นภัยคุกคามในฝรั่งเศสเหนือ พระสันตะปาปาจึงตัดสินให้การแต่งงานของทั้งคู่ถูกต้องตามกฎหมายและให้บิชอปถอนการตัดขาดทั้งคู่ออกจากศาสนา
ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านถูกบีบบังคับให้ยอมรับบาลด์วินเป็นราชบุตรเขย สองสามีภรรยาแต่งงานกันครั้งที่สองต่อหน้าสาธารณชน พระบิดาของจูดิธไม่ได้เข้าร่วมแต่ส่งคนของพระองค์ไปเป็นสักขีพยานในการแต่งงาน พระองค์ให้เกียรติบาลด์วินตามที่พระสันตะปาปาแนะนำ
บาลด์วินได้ปกครองฟลานเดอส์ในตำแหน่งมาร์เกรฟ (เคานต์ของพื้นที่ชายแดน) แห่งฟลานเดอส์ เขาปกป้องฟลานเดอส์จากชาวไวกิงตลอดสิบห้าปีต่อมา และเป็นที่รู้จักจากการปฏิบัติอย่างรุนแรงต่อใครก็ตามก็โจมตีฟลานเดอส์จนทำให้ได้รับฉายาว่า "บาลด์วินแขนเหล็ก"
ในปี ค.ศ. 867 บาลด์วินสร้างปราสาทที่เกนต์เพื่อป้องกันการรุกรานของชาวไวกิง เมืองถูกสร้างขึ้นรอบๆ ปราสาท เกนต์กลายเป็นที่อยู่ของเคานต์ บาลด์วินยังสร้างปราสาทที่บรูช เมืองท่าติดทะเลเหนือ เพื่อหยุดการปล้นชิงทรัพย์ของชาวไวกิง
เมื่อชาร์ลส์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 877 บาลด์วินสนับสนุนพระโอรสของพระองค์ หลุยส์ผู้ติดอ่าง ด้วยความซื่อสัตย์ ช่วยให้พระองค์ได้เป็นกษัตริย์ของชาวแฟรงก์
บาลด์วินตายในปี ค.ศ. 879
== ครอบครัว ==
บาลด์วินแต่งงานกับจูดิธ พระธิดาของชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน กษัตริย์ของชาวแฟรงก์และจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน คือ
บาลด์วินที่ 2 (ค.ศ. 865 – 918) สืบทอดตำแหน่งเคานต์ต่อจากบิดา
ราอูล (หรือรูดอล์ฟ) (ตาย ค.ศ. 896) เคานต์แห่งค็อมเบร
กีนิดิลดา แต่งงานกับวิเฟรโดที่ 1 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา
== อ้างอิง ==
ภาษาเคลต์ดั้งเดิม

ภาษาเคลต์ดั้งเดิม (Proto-Celtic) หรือ ภาษาเคลต์ร่วม (Common Celtic) คือภาษาบรรพบุรุษที่สืบสร้างขึ้นของบรรดาภาษาเคลต์ทั้งหมดที่รู้จัก ประมวลศัพท์ของภาษานี้สามารถสืบสร้างได้โดยใช้ระเบียบวิธีเปรียบเทียบในภาษาศาสตร์เชิงประวัติ เนื่องจากภาษาเคลต์เป็นสาขาหนึ่งของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ภาษาเคลต์ดั้งเดิมจึงเป็นลูกหลานของภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมด้วย ตามทฤษฎีหนึ่ง ภาษาเคลต์อาจใกล้ชิดที่สุดกับกลุ่มภาษาอิตาลิก จึงทำให้มีการจัดกลุ่มรวมกันเป็นกลุ่มภาษาอิตาโล-เคลติก
การสืบสร้างภาษาเคลต์ดั้งเดิมอยู่ระหว่างการดำเนินการ ในขณะที่ภาษาเคลต์ภาคพื้นทวีปได้ช่วยพิสูจน์ยืนยันได้มากในด้านสัทวิทยาและบางส่วนในด้านวิทยาหน่วยคำ หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรกลับมีไม่เพียงพอที่จะช่วยให้สืบสร้างวากยสัมพันธ์ขึ้นได้อย่างไม่ผิดพลาด แม้ว่าจะพบบันทึกที่มีประโยคสมบูรณ์ในภาษากอลและภาษาเคลทิบีเรียน แต่วรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดของกลุ่มภาษาเคลต์พบในภาษาไอริชเก่า และภาษาเวลส์กลาง
== อ้างอิง ==
ภาษาดั้งเดิม
โยชิกิ ทานากะ

ดร. โยชิกิ ทานากะ  เป็นนักเขียนนวนิยายชาวญี่ปุ่น จบการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวรรณกรรมจากมหาวิทยาลัยกากุชูอิงในกรุงโตเกียว และเป็นผู้เชี่ยวชาญประวัติศาสตร์จีน ยุโรป และเปอร์เซีย
== ประวัติ==
ทานากะเริ่มเขียนนิยายเรื่องสั้นครั้งแรกในช่วงปิดภาคเรียนระดับปริญญาตรีเพื่อส่งประกวดชิงเงินรางวัลหมื่นเยน มีความยาวประมาณห้าสิบหน้า และได้รับรางวัลชนะเลิศ แต่ได้รับเงินจริงเพียงแปดพันเยนต่อมาเขาเขียนนิยายส่งประกวดอีกครั้งกับนิตยสารแห่งหนึ่งในช่วงปิดภาคเรียนปริญญาโท ครั้งนี้มีเงินรางวัลถึงแสนเยน โยชิกิเขียนนิยายส่งประกวดกับสำนักพิมพ์เก็นเอย์โจ และได้รับรางวัลชนะเลิศในปี 1980 หลังจากนั้น เขาก็เริ่มเขียนโครงร่างนิยายแนวสเปซโอเปร่ากับสำนักพิมพ์แห่งนี้ โดยตั้งชื่อว่า  『เชสเกมส์แห่งกาแล็กซี』มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามและประวัติศาสตร์ ในยุคที่มนุษยชาติตั้งถิ่นฐานทั่วกาแล็กซี แต่เมื่อเขียนได้ประมาณร้อยหน้า สำนักพิมพ์ก็ปิดกิจการในปี 1979  หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้เขียนนิยายอีก เนื่องจากต้องทำปริญญานิพนธ์
ในปี 1982 บรรณาธิการของสำนักพิมพ์โทกูมะบังเอิญได้อ่านโครงเรื่องดังกล่าวและรู้สึกถูกใจ จึงติดต่อทานากะให้เขียนต่อ ทานากะจึงเขียนต่อและตั้งชื่อใหม่ว่า 『ตำนานวีรบุรุษกาแล็กซี』 เมื่อตีพิมพ์ถึงเล่มที่สามสาม สำนักพิมพ์แจ้งว่ามันขายดีมาก และขอให้ทานากะเขียนเป็นมหากาพย์ยาวสิบเล่ม ทั้งที่ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะเขียนยาวขนาดนั้น ตัวละครสำคัญหลายตัวก็ตายไปแล้ว ทานากะจึงต้องเขียนจนครบสิบเล่มด้วยตัวละครที่มีอยู่และสร้างขึ้นใหม่ ต่อมาในปี 1985 ทานากะอยากเขียนนิยายเรื่องอื่นบ้าง จึงคุยกับสำนักพิมพ์ แต่สำนักพิมพ์ไม่ยอมให้เขาเขียนเรื่องอื่น และต้องการให้เขาเขียนตำนานวีรบุรุษกาแล็กซีเพียงอย่างเดียว ในช่วงเวลานั้นเอง สำนักพิมพ์คาโดกาวะติดต่อเขามาพอดี และขอให้เขาเขียนนิยายอะไรสักอย่างที่คล้ายกับตำนานวีรบุรุษกาแล็กซี เขาจึงเขียนเรื่อง  『ผู้กล้าแห่งอัสลัน』 ให้กับสำนักพิมพ์คาโดกาวะ
==ผลงานเด่น==
1982-1989: ตำนานวีรบุรุษกาแล็กซี (Legend of the Galactic Heroes)
1986-2017: ผู้กล้าแห่งอัสลัน (The Heroic Legend of Arslan)
1987-ปัจจุบัน: สี่พี่น้องผู้วิเศษ (Sohryuden: Legend of the Dragon Kings)
1998-2007: Yakushiji Ryōko no Kaiki Jikenbo
1988-2015: Tytania
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Wright Staff Online - official website 
Official Blog 
J'Lit | Authors : Yoshiki Tanaka | Books from Japan 
Legend of the Galactic Heroes Information Center 
บุคคลจากจังหวัดคูมาโมโตะ
นักเขียนนวนิยายชาวญี่ปุ่น
ตำนานวีรบุรุษกาแล็กซี
อากิตะ

อากิตะ  อาจหมายถึง
จังหวัดอากิตะ จังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
อากิตะ (เมือง) เมืองเอกของจังหวัดอากิตะ
อากิตาอินุ สายพันธุ์สุนัขจากประเทศญี่ปุ่น
อากิตะ (สำนักพิมพ์)
เขาเซอเมรู

เขาเซอเมรู (Gunung Semeru; ꦒꦸꦤꦸꦁꦱꦼꦩꦺꦫꦸ (อักษรเปโกน: )X เป็นภูเขาไฟที่มีพลังในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย ถือเป็นภูเขาที่สูงสุดในเกาะชวา ตั้งอยู่ในเขตที่แผ่นอินเดีย-ออสเตรเลียมุดตัวลงในแผ่นยูเรเชีย ชื่อ "เซอเมรู" มาจากคำว่าเขาพระสุเมรุ ภูเขาใจกลางโลกในศาสนาฮินดูและพุทธ กรวยภูเขาไฟสลับชั้นนี้มีอีกชื่อว่า มหาเมรุ หมายถึง "ภูเขาไฟที่ยิ่งใหญ่" ในภาษาสันสกฤต
== ธรณีวิทยา ==
ภูเขาไฟเซอเมรูเป็นภูเขาที่สูงและชันมากเหนือที่ราบชายฝั่งตะวันออกของเกาะชวา Maar ประกอบด้วยทะเลสาบปล่องภูเขาไฟเป็นเส้นตรงไปจนถึงยอดของภูเขาไฟ ภูเขาไฟลูกนี้ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของแอ่งยุบปากปล่องอาเจ็ก-อาเจ็กและจัมบากัน ซึ่งทับกันอยู่
== ประวัติศาสตร์การปะทุ ==
มีการปะทุของภูเขาไฟเซอเมรูอยู่จำนวนหลายครั้ง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1818 ได้มีการบันทึกการปะทุอย่างน้อย 55 ครั้ง (ซึ่งทำให้เสียชีวิตทั้งหมด 10 ครั้ง) ซึ่งประกอบด้วยทั้งการไหลของลาวาและการไหลของไพโรคลาสติกการปะทุในประวัติศาสตร์ทั้งหมดมีค่าดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟเท่ากับ 2 หรือ 3 ภูเขาไฟเซอเมรูอยู่ในสถานะของการปะทุใกล้คงที่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 ถึงปัจจุบัน
มีนักท่องเที่ยวปีนเขาเซอเมรูอยู่เสมอ โดยมักจะเริ่มจากหมู่บ้านรานูปาเนไปทางทิศเหนือ ถึงแม้ว่าทางวิชาการจะสามารถเกิดอันตรายได้ ซู ฮก กี นักกิจกรรมทางการเมืองชาวอินโดนีเซียในคริสต์ทศวรรษ 1960 เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1969 จากการสูดดมก๊าซพิษขณะปีนขึ้นภูเขาไฟเซอเมรู
=== การปะทุใน ค.ศ. 2021 ===
==ปรัมปราวิทยา==
เขาเซอเมรูตั้งชื่อตามเขาพระสุเมรุ ภูเขาตรงกลางโลกในศาสนาฮินดู ตามตำนานระบุว่า ภูเขาลูกนี้ย้ายมาจากอินเดียเพื่อสร้างเกาะชวา ส่วนเรื่องราวในตันตูปาเงอลารัน ผลงานชวาตะวันออกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ระบุว่า เดิมทีเขาเซอเมรูตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะ แต่ภูเขานี้ทำให้เกาะหงาย ดังนั้น บรรดาเทพเจ้าจึงเคลื่อนย้ายภูเขาไปทางตะวันออก โดยระหว่างทางส่วนของภูเขาไฟไหลลงจากขอบล่าง ก่อให้เกิดภูเขาลาวู, วีลิซ, เกอลุด, กาวี, อาร์จูโนกับเวอลีรัง ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับตีนเขาทำให้เขาเซอเมรูสั่นสะเทือน และยอดเขาก็หลุดออกและก่อให้เกิดเปอนังกูงันเช่นกัน ชาวฮินดูในอินโดนีเซียมีความเชื่อว่าภูเขานี้เป็นที่ประทับของพระศิวะในเกาะชวา
== อ้างอิง ==
== ข้อมูลทั่วไป ==
Holt, Claire. Art in Indonesia: Continuities and Change. Ithaca: Cornell University Press, 1967. Page 36 explains the mythological aspect of the mountain.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพดาวเทียมทางกูเกิล แผนที่
Early December 2022 eruptions at NASA Earth Observatory
Semeru Volcano by Drone
เซอเมรู
เซอเมรู
เซอเมรู
ทะเลสาบปล่องภูเขาไฟ
อะบู ตะห์ซีน อัศศอลฮี

อะบู ตะห์ซีน อัศศอลฮี (أبو تحسين الصالحي; ค.ศ. 1953 – 29 กันยายน ค.ศ. 2017) เป็นทหารผ่านศึกพลซุ่มยิงชาวอิรัก ซึ่งเป็นอาสาสมัครในกองกำลังระดมจากประชาชนของอิรัก เขาสร้างชื่อเสียงจากการสังหารสมาชิกไอเอสไอแอลกว่า 350 คนในช่วงสงครามกลางเมืองอิรัก โดยได้รับสมญานามว่า "ชีคแห่งพลซุ่มยิง" และ "นัยน์ตาเหยี่ยว"
ก่อนสงครามกลางเมืองอิรัก อัศศอลฮีได้เข้าร่วมในสงครามยมคิปปูร์, สงครามอิรัก–อิหร่าน, การบุกครองคูเวต, สงครามอ่าว รวมทั้งการบุกครองอิรัก ค.ศ. 2003 ตามที่อัศศอลฮีปฏิบัติหน้าที่ในสงครามยมคิปปูร์ เขาเป็นส่วนหนึ่งของกองพลอิรักที่ต่อสู้ในโกแลนไฮทส์ ประมาณเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 อัศศอลฮีได้เข้าร่วมกองกำลังระดมจากประชาชนและเข้าประจำการในเทือกเขามาคูล ประเทศอิรักตอนเหนือ ด้วยอาวุธปืนไรเฟิลสไตเออร์ อัศศอลฮีเริ่มต่อสู้กับไอเอสไอแอลในญูร์ฟ อันนาเซอร์ (ชื่อก่อนหน้านี้คือญูร์ฟ อัศศะคาร์) และได้เรียนรู้ทักษะการซุ่มยิงจากกองทัพรัสเซีย
== ชีวิตช่วงต้น ==
อะลี ญิยัด โอบะอิด อัศศอลฮี (علي جياد عبيد الصالحي) เป็นที่รู้จักจากชื่อในสงครามคือ นัยน์ตาเหยี่ยว หรือชื่อตามผู้บังเกิดเกล้าคือ อะบู ตะห์ซีน (أبو تحسين) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1953 โดยมีลูกสิบเอ็ดคน เป็นเด็กหญิงห้าคนและเด็กชายหกคน เขาเดินทางไปที่ประเทศคูเวตในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และทำงานเป็นจำนวนมาก ณ ที่นั่น สองในนั้นเป็นคนเลี้ยงวัวและอูฐ เขามีปืนไรเฟิลเพื่อป้องกันตนเอง และล่ากระต่ายรวมทั้งหมาป่า จากปืนนี้เอง ที่ทำให้เขาได้รับความรู้ในการล่าสัตว์ (การยิง)
== อาชีพทหาร ==
หลายเดือนก่อนสงครามยมคิปปูร์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เดินทางไปยังประเทศเบลารุสเพื่อฝึกในหลักสูตร โดยเขาได้อันดับสองในหลักสูตร สงครามแรกที่เขาเข้าร่วมคือสงครามยมคิปปูร์ในปี ค.ศ. 1973 ซึ่งเขาได้รับการส่งไปประจำการ ณ ที่ราบสูงโกลันในกองพันภูเขาที่ 5 ส่วนสงครามที่สองคือสงครามอิรัก–เคิร์ดครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1974 ตั้งแต่ช่วงการจลาจลจนถึง ค.ศ. 2014 เขาเข้าร่วมในสงครามตั้งแต่วันที่ 18 มิถุนายน ที่เขาเข้าร่วมกองพลซาดร์ ซึ่งเขาเข้าร่วมในการปลดปล่อยหลายจังหวัดในอิรัก แต่เขาไม่เห็นดีสำหรับเขาในกองพลนี้ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนมาเป็นเข้าร่วมกองทหารติดอาวุธ 'ลิวา อะลี อัล อักบัร และนี่คือที่ซึ่งทักษะของเขาเริ่มแสดงขึ้น เขาได้รับการยืนยันการสังหารที่ 350 คน
== เสียชีวิต ==
ตามที่โฆษกกองกำลังระดมจากประชาชนเผย อัศศอลฮีถูกฆ่าตายขณะที่เขาเดินหน้าบุกฮะวีญา ในอิรัก งานศพของเขาจัดขึ้นในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2017
== อ้างอิง ==
ทหารซุ่มยิง
ทหารในสงครามอ่าว
ทหารในสงครามอิรัก
บุคคลในสงครามยมคิปปูร์
บุคคลในสงครามกลางเมืองอิรัก
อินโดซียาร์

Indosiar เป็นสถานีโทรทัศน์เอกชนแห่งชาติในประเทศอินโดนีเซีย สถานีโทรทัศน์นี้ดำเนินการอยู่ใน Daan Mogot, จาการ์ตาตะวันตก Indosiar ก่อตั้งขึ้นและควบคุมโดย Salim Group ในปี 2004 Indosiar เป็นส่วนหนึ่งของ PT. Indosiar Karya Media Tbk (เดิมชื่อ PT. Indovisual Citra Persada) ซึ่งจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซีย (เดิมชื่อคือตลาดหลักทรัพย์จาการ์ตา) เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2011 PT. Indosiar Karya Media Tbk ถูกซื้อโดย PT. Elang Mahkota Teknologi Tbk เจ้าของ SCTV และ O Channel ทำให้สถานีโทรทัศน์ทั้งสามอยู่ภายใต้การควบคุมในที่เดียวกัน ในปัจจุบันสถานีโทรทัศน์แห่งนี้ถูกควบคุมอย่างเป็นทางการโดย SCM หลังจากเข้าร่วม IDKM และเป็น "พี่น้อง" กับ SCTV
==อ้างอิง==
LCI

La Chaîne Info หรือ LCI (แปลจากภาษาฝรั่งเศสได้ว่า: "ช่องข่าว") เป็นช่องข่าวทางเคเบิลของประเทศฝรั่งเศส เครือข่ายนี้ให้ข่าวในระดับประเทศและนานาชาติตลอด 24 ชั่วโมง
==ประวัติ==
LCI ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2537 โดย Christian Dutoit ในกลุ่มสื่อ TF1
การออกอากาศเริ่มต้นเวลา 20:30 น. โดยมีรายการทีวีถ่ายทอดสดข่าวทางโทรทัศน์กับ Françoise-Marie Morel ในฐานะผู้จัดรายการ แขกคนแรกของช่องนี้คือ CEO ของช่องนี้ Étienne Mougeotte
ในปี 2006 เว็บไซต์ของช่องปรากฏตัวขึ้นสองครั้งในภาพยนตร์ 007 พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลกในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอน
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โซยุซ เอ็มเอส-10

โซยุซ เอ็มเอส-10 เป็นโครงการอวกาศโซยุซ เอ็มเอส ที่ภารกิจนั้นได้ล้มเหลวลงเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เนื่องจากเกิดความผิดพลาดในตัวเครื่องเชื้อเพลิงคู่ที่ตัวยานโซยุซ เอ็มเอส 10 ถือเป็นเที่ยวบินที่ 139 ของจรวดโซยุซ โดยเป็นการส่งคน 2 คนจากโครงการเอ็กแพรนชัน 57 ไปสู่สถานีอวกาศนานาชาติ แต่ขณะปล่อยตัวเครื่องเชื้อเพลิงได้เกิดข้อผิดพลาด จึงจำเป็นต้องนำจรวจกลับสู่โลกโดยฉุกเฉิน นักบินอวกาศของคอสโมโดรม อะเลคเซย์ ออฟชินิน และนักบินอวกาศของนาซา นิค ฮากัวร์ กลับมาบนยังโลกด้วยความปลอดภัยทุกประการ เหตุการณ์ในครั้งนี้ถือว่าเป็นการที่ตัวเชื้อเพลิงเสียหายครั้งแรกในระดับความสูงสุด ในรอบ 43 ปี ตั้งแต่ยานโซยุซ 18เอ หลุดจากวงโคจร ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2518
== ลูกเรือ ==
=== ขากลับ ===
== ภารกิจ ==
ไม่กี่นาทีหลักจากการปล่อยตัวจรวดขึ้นฟ้าในเวลา 8.40 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด ตามที่ลูกเรือรายงานว่ารู้สึกว่าเหมืออยู่ในสภาพของอารมณ์ไร้น้ำหนัก และแผงควบคุมจรวดได้แจ้งว่า ตัวขับเชื้อเพลิงของจรวดล้มเหลว โดยที่เสอร์เจีย เคอร์ไคยอส ได้อธิบายว่าเกิดจากที่จุลอุกกาบาตได้พุ่งชนตัวจรวดชั้นที่หนึ่งและสอง ถือเป็นเรื่องสุดวิสัย เกิดขึ้นได้ตลอดในอวกาศ ในระยะเวลาสั้น นักบินอวกาศได้ตัดสินใจดีดแคปซูลจากจรวดตกลงมาตามแนวกระสุนปืนด้วยความเร็วมากถึง 6-7 เท่าของแรงโน้มถ่วงโลก แต่นักบินอวกาศได้ตกลงมาอย่างปลอดภัยทุกประการ   จรวดขึ้นไปได้ถึงในระยะทาง  ก่อนตกลงมาโดยใช้เวลา 19 นาที และอีก 41 วินาที
ในเวลา 8.55 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด ทีมกู้ภัยและค้นหาได้พบลูกเรือและจรวจในระยะทาง  จากลานปล่อยตัวยาน ในที่  ทางตะวันออกเมืองแจสคาร์สกัน, ประเทศคาซักสถาน
หลังจากที่ทีมกู้ภัยและค้นหาได้ช่วยเหลือในเวลา 25 นาที นาซาได้แจ้งว่าได้อยู่กับอเลกเสย์ กับนิค นาซา ทีวี ได้ปล่อยภาพของลูกเรือทั้งสองที่กำลังตวจร่างกายก่อนที่จะไปที่ท่าอากาศยานแจสคาร์สกัน เวลา 12.04 นาฬิกา ตามเวลาสากลเชิงพิกัด นักบินอวกาศได้เจอครอบครัว และญาติที่ไบโคนูร์คอสโมโดรม ก่อนที่จะกลับมอสโก
== คลังภาพ ==
ไฟล์:NASA Mission Control following Soyuz MS-10 launch on NASA TV-09.jpg|ศูนย์ควบคุมภารกิจอวกาศนาซาในฮอสตันกำลังตรวจสอบเที่ยวบินนี้อยู่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประเทศรัสเซียใน พ.ศ. 2561
ภาวะหลอดเลือดแข็ง

ภาวะหลอดเลือดแข็ง (Atherosclerosis) เป็นโรคที่เกิดขึ้นจากการที่ภายในของหลอดเลือดแดงแคบลงเนื่องจากมีการก่อตัวของคราบจุลินทรีย์ (plaque) ในขั้นต้นมักจะไม่มีอาการ เมื่อรุนแรงขึ้นอาจทำให้เกิดโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ, โรคหลอดเลือดสมองตีบ หรือปัญหาเกี่ยวกับไต ขึ้นอยู่กับหลอดเลือดแดงที่ได้รับผลกระทบ อาการที่เกิดขึ้นนี้มักไม่ปรากฏจนกว่าจะถึงวัยกลางคน
ปัจจัยเสี่ยงในการเกิดโรคนี้ ได้แก่ ระดับคอเลสเตอรอลผิดปกติ, ความดันโลหิตสูง, โรคเบาหวาน, การสูบบุหรี่, โรคอ้วน, ประวัติของครอบครัว, และอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ คราบจุลินทรีย์ที่เกิดขึ้นประกอบด้วยไขมัน, คอเลสเตอรอล, แคลเซียม, และสารอื่น ๆ ที่พบในเลือด การหดตัวของเส้นเลือดจะ จำกัดการไหลเวียนของเลือดที่ประกอบด้วยด้วยออกซิเจน ไปสู่ส่วนต่างๆของร่างกาย
การป้องกันโดยปกติจะทำโดยกินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ, ออกกำลังกาย, ไม่สูบบุหรี่, รักษาน้ำหนักตัวให้ปกติ การรักษาโรคอาจรวมถึงการใช้ยาสำหรับลดคอเลสเตอรอลเช่น statins ยาความดันโลหิตสูง หรือยาที่ลดการแข็งตัวเช่น แอสไพริน ในบางขั้นตอนอาจจะต้องดำเนินการเช่น การสวนสายเข้าหลอดเลือดหัวใจ, การผ่าตัดทำทางเบี่ยงหลอดเลือดหัวใจ, หรือการผ่าตัดเปิดหลอดเลือดคอที่ไปเลี้ยงสมอง
ภาวะหลอดเลือดแข็งมักจะเริ่มต้นเมื่อเป็นหนุ่มสาวและกำเริบขึ้นตามอายุ เกือบทุกคนจะได้รับผลกระทบเมื่ออายุ 65 ภาวะหลอดเลือดแข็งเป็นหนึ่งในสาเหตุสำคัญของการเสียชีวิตและความพิการในประเทศพัฒนาแล้ว ภาวะหลอดเลือดแข็งมีการอธิบายเป็นครั้งแรกว้ใน 1575 อย่างไรก็ตามมีหลักฐานว่าเกิดขึ้นกับคนมาแล้วมากกว่า 5,000 ปีก่อน
== อ้างอิง ==
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
Aterosklerosis ใน Curlie (จาก DMOZ)
โรคของหลอดเลือด
เกลนดา แจ็กสัน

เกลนดา เมย์ แจ็กสัน, ซีบีอี (Glenda May Jackson; 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 – 15 มิถุนายน ค.ศ. 2023) เป็นนักแสดงและนักการเมืองชาวบริติช เจ้าของรางวัลออสการ์, รางวัลเอมมี เเละรางวัลโทนี ทำให้เธอเป็นหนึ่งในนักแสดงเพียงไม่กี่คนที่ได้รับสามมงกุฎแห่งการแสดง
ในฐานะอาชีพนักแสดงในช่วงปลายทศวรรษ 1950 เธอใช้เวลาสี่ปีในฐานะสมาชิกของบริษัทรอยัลเชกสเปียร์ตั้งแต่ปี 1964 โดยเฉพาะผลงานกำกับของปีเตอร์ บรุก ในระหว่างที่แจ็กสันหันไปแสดงภาพยนตร์ เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงสองครั้ง จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง วีเมนอินเลิฟ (1970) และ อะทัชออฟคลาส (1973) และได้เข้าชิงอีกสองครั้งในสาขาเดียวกันจากเรื่อง ซันเดย์บลัดดีซันเดย์ (1971) และ เฮดดา (1975) เธอยังได้รับสองรางวัลจากไพรม์ไทม์เอ็มมีอะวอดส์ ในละครยาวทางช่องบีบีซีเรื่อง เอลิซาเบธอาร์ (1971) รวมถึงได้รับรางวัลโทนี สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมในด้านละครเวที จากการแสดงของเธอใน ทรีทอลวีเมน ที่เขียนโดยเอ็ดเวิร์ด อัลบี
แจ็กสันกลายเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี 1992 โดยเป็นสมาชิกของฮัมสตีดและไฮเกต ในช่วงที่โทนี แบลร์เป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรอยู่นั้น เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมตั้งแต่ปี 1997 ถึง 1999 ภายหลังมีการแบ่งเขตเลือกตั้งใหม่ในปี 2010 แจ็กสันเอาชนะคริส ฟิลล์จากพรรคอนุรักษนิยม ด้วยคะแนนอย่างสูสี และขึ้นเป็นสภาสามัญชนในเขตฮัมสตีดและคิลเบิร์นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จนกระทั่งเกษียณตัวเองในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ปี 2015
ในด้านชีวิตส่วนตัว แจ็กสันแต่งงานกับผู้ประกาศข่าว รอย ฮอดจส์ ตั้งแต่ปี 1958 และหย่ากันในปี 1976 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหนึ่งคนชื่อ แดน ฮอดจส์ (เกิด 7 มีนาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักหนังสือพิมพ์ใน เดอะเมลออนซันเดย์
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ข้อมูลส่วนตัว ที่รัฐสภาสหราชอาณาจักร
เกลนดา แจ็กสัน ที่อินเทอร์เน็ตบรอดเวย์ดาตาเบส
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2479
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นักแสดงอังกฤษ
ผู้ที่ได้รับรางวัลโทนี
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอังกฤษ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ซีบีอี
แบร์ตแห่งบูร์กอญ

แบร์ตแห่งบูร์กอญ (Berthe de Bourgogne) เป็นพระธิดาของกงราดผู้รักสันติ กษัตริย์แห่งบูร์กอญ กับพระมเหสี มาตีลด์ พระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศสกับแกร์แบร์กาแห่งซัคเซิน พระองค์ได้รับการตั้งชื่อตามพระมารดาของพระบิดา แบร์ตหรือแบร์ทาแห่งสเวเบีย
พระองค์แต่งงานครั้งแรกกับเอิดที่ 1 เคานต์แห่งบลัว ในราวปี ค.ศ. 983 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหลายคน หนึ่งในนั้นคือเอิดที่ 2
หลังสามีตายในปี ค.ศ. 996 ลูกพี่ลูกน้องลำดับที่สองของแบร์ต รอแบร์ กษัตริย์ร่วมแห่งฝรั่งเศส ต้องการที่จะแต่งงานกับพระองค์แทนที่พระมเหสีคนแรกผู้ถูกทอดทิ้ง โรซาลา ที่อายุมากกว่าพระองค์หลายปี การแต่งงานถูกต่อต้านจากพระบิดาของรอแบร์ พระเจ้าอูก กาแป เพราะจะทำให้มีปัญหากับผู้มีอำนาจทางศาสนาซึ่งจะส่งผลต่อการเมือง เนื่องจากทั้งคู่ร่วมสายโลหิตเดียวกัน ทว่าการแต่งงานก็เกิดขึ้นหลังอูกสิ้นพระชนม์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 996 ทำให้รอแบร์กลายเป็นกษัตริย์เพียงผู้เดียว
ความใกล้ชิดทางสายเลือดของรอแบร์กับแบร์ตทำให้ผู้มีอำนาจของศาสนจักรมองว่าการแต่งงานไม่ถูกต้องตามกฎหมายเนื่องจากไม่ได้รับการผ่อนผันจากสันตะปาปา หรือไม่ทั้งคู่ก็ไม่คิดที่จะขอการผ่อนผัน พระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 5 จึงประกาศตัดขาดทั้งคู่ออกจากศาสนา และการไม่มีพระโอรสธิดา (มีเพียงคนเดียวที่ประสูติและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 999) ทำให้รอแบร์เห็นพ้องกับพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 ให้การแต่งงานถูกประกาศเป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1000
ต่อมารอแบร์แต่งงานใหม่กับกงส์ต็องส์แห่งอาร์ล
== อ้างอิง ==
ราชินีแห่งฝรั่งเศส