pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สนามมหาวิทยาลัยรังสิต

สนามมหาวิทยาลัยรังสิต  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ที่จังหวัดปทุมธานี , ประเทศไทย ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอล และเป็นสนามเหย้าของของสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยรังสิต สนามนี้สามารถบรรจุคนได้ถึง 3,000 คน
สนามกีฬาในจังหวัดปทุมธานี
สนามฟุตบอลในประเทศไทย
มหาวิทยาลัยรังสิต
สนามกีฬาอเนกประสงค์ในประเทศไทย
เขากระโดง สเตเดียม

เขากระโดง สเตเดียม (Khao Kradong Stadium) เป็นสนามเหย้าเดิมของ สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ระหว่างปี พ.ศ. 2553–2554 มีความจุทั้งหมด 15,000 ที่นั่ง มีค่าความสว่างของไฟอยู่ที่ 2,000 ลักซ์ สนามนี้เคยเป็นสนามขององค์การบริหารส่วนจังหวัด และถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมดเพื่อใช้รองรับการใช้งานไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก 2553 ของสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์-การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (ชื่อในขณะนั้น) ก่อนจะย้ายไปสนามแห่งใหม่ของสโมสรเอง คือ นิว ไอ-โมบาย สเตเดี้ยม ซึ่งมีความจุ 24,000 คน  และเปิดรันเวย์สนามบินใช้เฉพาะนักเตะฟุตบอลเท่านั้น ซึ่งเปิดใช้งานได้อย่างเป็นทางการในปี 2555 และปัจจุบันก็ได้โอนสนามให้เป็นขององค์การบริหารส่วนจังหวัดบุรีรัมย์เหมือนเดิมและบริเวณที่ว่างข้างสนามได้สร้างศาลากลางศูนย์ราชการจังหวัดบุรีรัมย์แห่งใหม่ โดยมีสนามนี้อยู่ในบริเวณนั้นด้วย
สนามฟุตบอลในประเทศไทย
สนามฟุตบอลไทยลีก
สนามกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์
สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองบุรีรัมย์
ฮิโตชิ อิชิงากิ

ฮิโตชิ อิชิงากิ (Hitoshi Ishigaki; ภาษาญี่ปุ่น: 石垣 仁) เกิดเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2496 ที่เมืองยามางาตะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวญี่ปุ่นที่ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2517 ในรุ่นแบนตัมเวท และติดทีมชาติเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2519 ที่มอนทรีออล แต่แพ้วิกตอร์ เรียบากอฟตกรอบ
==อ้างอิง==
sports-reference 
นักมวยสากลสมัครเล่นชาวญี่ปุ่น
นักกีฬาเหรียญทองเอเชียนเกมส์
บุคคลจากยามางาตะ
วัดพงษ์สุนันท์

วัดพงษ์สุนันท์ เป็นวัดในเขตกำแพงเมือง จังหวัดแพร่ อยู่ที่บ้านพงษ์สุนันท์ ตำบลในเวียง ชื่อเดิมว่า วัดปงสนุก เดิมเป็นวัดร้าง ทางทิศใต้ของวัดมีสระน้ำและมีรูปปั้นเต่า โดยมีตำนานเล่าว่า นางคำพวนชาวพม่าได้ลงไปในสระเพราะอยากได้เต่าและจมน้ำตาย เพื่อนของนางชื่อส่างตาดจึงสร้างเจดีย์และรูปเต่าสี่ตัวรอบเจดีย์เพื่อระลึกถึงเพื่อน ในพ.ศ. 2472 พ่อเจ้าบุรีศรีปัญญาได้บูรณะวิหาร แต่ต่อมาถูกไฟไหม้และน้ำท่วมจนเสียหาย พญาบุรีรัตน์จึงได้บูรณะใหม่โดยมีหลวงพงษ์พิบูลย์และเจ้าสุนันตาเป็นศรัทธาหลักใน พ.ศ. 2477 วัดนี้จึงได้ชื่อว่าวัดพงษ์สุนันท์ ได้วิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 ภายในวัดมีพระนอนกลางแจ้งริมกำแพงเป็นเอกลักษณ์ของวัด
== อ้างอิง ==
ศรีศักร วัลลิโภดม และ วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. นครแพร่ จากอดีตมาปัจจุบัน ภูมินิเวศวัฒนธรรม ระบบความเชื่อ และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ. สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย. 2551 หน้า 124 - 125
พงษ์สุนันท์
แม่น้ำหมีทอ

แม่น้ำหมีทอ (Sông Mỹ Tho) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 45.3 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดเบ๊นแจและจังหวัดเตี่ยนซาง
== อ้างอิง ==
หมีทอ
หู ชิง

หู ชิง (Hu Qing) เกิดเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2529 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวจีน ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2549 ในรุ่นไลท์เวท โดยชนะอูรานชิเมกีน โมนค์เอร์เดเน จากมองโกเลีย ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก เขาแพ้ โอเลซานดร์ คลุกโก 13:26 และได้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล ส่วนในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2553 ได้เหรียญเงิน โดยในรอบชิงชนะเลิศแพ้ วิกัส กรีซาน ยาดาฟ จากอินเดีย หู ชิง ยังติดทีมชาติจีนเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่งในรุ่นไลท์เวท โดยไปแพ้ ดาอูดา ซอว์ จากฝรั่งเศสในรอบก่อนรองชนะเลิศ ไม่ได้เหรียญรางวัล
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Olympic qualification
sports-reference 
นักมวยสากลสมัครเล่นชาวจีน
นักกีฬาเหรียญทองเอเชียนเกมส์
นักกีฬาเหรียญเงินเอเชียนเกมส์
แม่น้ำซัย

แม่น้ำซัย (Sông Ray) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น  ไหลผ่านจังหวัดด่งนายและจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า
== อ้างอิง ==
ซัย
กแชกอช สแคตือนา

กแชกอช ยูลียุช สแคตือนา (Grzegorz Juliusz Schetyna; 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 —) เป็นนักการเมืองชาวโปแลนด์ ซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศโปแลนด์ เขาเป็นอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรและอดีตรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม เขาได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรและรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์ สแคตือนาทำหน้าที่เป็นประมุขแห่งรัฐจนกระทั่งบรอญิสวัฟ กอมอรอฟสกี เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2553
กระทั่งพ้นจากตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
kandydat na Prezydenta RP 
ประธานาธิบดีโปแลนด์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศโปแลนด์
นักการเมืองโปแลนด์
บุคคลจากออปอแล
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบนิน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินทั้งสิ้น 3 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
=== แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | พระราชวังแห่งอาบอแม
| 150x150px
| จังหวัดซู
| วัฒนธรรม:(iii), (iv)
| 47.6;พื้นที่กันชน 181.4
| align="center" | 2528/1985
|
| 323
|-
! scope="row" |กูตามากูดินแดนของชาวบาตามารีบา(ร่วมกับโตโก)
|
| จังหวัดอาตากอรา
| วัฒนธรรม:(v), (vi)
| 271,826
| align="center" |2547/2004;เพิ่มเติม 2566/2023
| ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินเมื่อ พ.ศ. 2566
| 1140
|}
=== แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | กลุ่มอุทยานดูเบลอเว-อาร์ลี-แปนจารี (ร่วมกับไนเจอร์และบูร์กินาฟาโซ) 
| 150x150px
| จังหวัดอาตากอราและจังหวัดอาลีบอรี
| ธรรมชาติ:(ix), (x)
| 1,714,831;พื้นที่กันชน 1,101,221
| align="center" | 2539/1996;เพิ่มเติม 2560/2017
| ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินเมื่อ พ.ศ. 2560
| 749
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศเบนินมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
== อ้างอิง==
เบนิน
 
ประเทศเบนิน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิเบียทั้งสิ้น 5 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | แหล่งโบราณคดีไซรีนี
| 150x150px
| เขตอัลญะบะลุลอัคฎ็อร
| วัฒนธรรม:(ii), (iii), (vi)
| 131.675
| align="center" | 2525/1982
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 190
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | แหล่งโบราณคดีเลปติสแมกนา
| 150x150px
| เขตอัลมัรก็อบ
| วัฒนธรรม:(i), (ii), (iii)
| 387.485
| align="center" | 2525/1982
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 183
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | แหล่งโบราณคดีแซบราทา
| 150x150px
| เขตอัซซาวียะฮ์
| วัฒนธรรม:(iii)
| 90.534
| align="center" | 2525/1982
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 184
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | แหล่งศิลปะบนหินแห่งตาดราร์ตอากากุส
| 150x150px
| เขตฆอต
| วัฒนธรรม:(iii)
| 3,923,961
| align="center" | 2528/1985
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 287
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เมืองเก่ากาดาแม็ส
| 150x150px
| เขตนาลูต
| วัฒนธรรม:(v)
| 38.4
| align="center" | 2529/1986
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 362
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศลิเบียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
== อ้างอิง ==
ลิเบีย
แหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย
ประเทศลิเบีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบอตสวานา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอตสวานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |  โซดีโล
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(i), (iii), (vi)
| 4,800;พื้นที่กันชน 70,400
| align="center" | 2544/2001
|
| 1021
|}
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |  ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอกาวางโก
| 150px
| 
| ธรรมชาติ:(vii), (ix), (x)
| 2,023,590;พื้นที่กันชน 2,286,630
| align="center" | 2557/2014
|
| 1432
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศบอตสวานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บอตสวานา
ไรลีย์ คีโอ

แดเนียล ไรลีย์ คีโอ (Danielle Riley Keough เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของนักร้องนักแต่งเพลง ลิซา มารี เพรสลีย์ และนักดนตรี แดนนี คีโอ และเป็นหลานสาวคนโตของเอลวิส และพริสซิลา เพรสลีย์ คีโอเกิดที่ซานตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ใน ค.ศ. 2010 ขณะอายุ 20 ปี เธอแสดงภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง เดอะรันอะเวส์ อ้างอิงชีวิตของวงดนตรียุค 1970 ในชื่อเดียวกัน เธอรับบทเป็นมารี เคอรี น้องสาวของเชอรี เคอรี นักร้องนำของวง ซึ่งรับบทโดยดาโกตา แฟนนิง
ในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2014 คีโอได้รับบทนำในละครโทรทัศน์เรื่อง เดอะเกิร์ลเฟรนด์เอกซ์พีเรียนซ์ อ้างอิงเนื้อเรื่องภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่กำกับโดยสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก ละครมีความยาว 13 ตอน และกำหนดฉายทางช่อง สตาซ์ ใน ค.ศ. 2015
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอมีความสัมพันธ์และได้หมั้นกับอเล็กซ์ เพตตีเฟอร์ ในเวลาสั้น ๆ ในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2014 คีโอประกาศหมั้นกับนักแสดงแทน เบน สมิธ พีเทอร์เซน ซึ่งเธอพบเขาในขณะถ่ายทำภาพยนตร์ แมดแม็กซ์ ถนนโลกันตร์ และสมรสกันในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ที่แนปา รัฐแคลิฟอร์เนีย ลิซา  มารี เพลสลีย์ แม่ของเธอเสียชีวิตในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2023 ด้วยอาการหัวใจหยุดเต้น คีโอและสามีของเธอได้เปิดเผยว่าทั้งคู่มีบุตรสาวหนึ่งคน ซึ่งเกิดในปี 2022
== อ้างอิง ==
นางแบบอเมริกัน
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
ชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศส
ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายนอร์เวย์
ชาวอเมริกันเชื้อสายโปรตุเกส
ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
ชาวยิวอเมริกัน
เอลวิส เพรสลีย์
ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอต-ไอริช
นักเดินแบบจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
ลีซา เอเดลสตีน

ลีซา เอเดลสตีน (Lisa Edelstein เกิด 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงและนักเขียนบทละครชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีจากบทบาท ดร.ลีซา คัดดี ในละครโทรทัศน์เรื่อง เฮาส์ เอ็ม.ดี. ออกอากาศทางช่องฟ็อกซ์ ปัจจุบันเธอรับบทเป็นแอบบี มักคาร์ธี ในละครเรื่อง เกิร์ลเฟรนส์ไกด์ทูดิวอร์ซ ออกอากาศทางช่องบราโว
เอเดลสตีนเกิดที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นลูกสาวของบอนนี และแอลวิน เอเดลสตีน พ่อของเธอเป็นกุมารแพทย์ที่โรงพยาบาลชิลตันเมมโมเรียล แม่ของเธอเป็นนักสังคมสงเคราะห์ปลดเกษียณแล้ว ครอบครัวของเธอเป็นชาวยิว เธอเติบโตที่เวย์น รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นลูกสาวคนเล็กในบรรดาพี่น้องสามคน เธอเข้าเรียนโรงเรียนเวย์นแวลลีย์ไฮสกูล จบการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 1984
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับศิลปิน รอเบิร์ต รัสเซลล์ ที่ลอสแอนเจลิส
== อ้างอิง ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปากีสถานทั้งสิ้น 6 แหล่ง 
== ที่ตั้ง ==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ซากโบราณคดีที่โมเฮนโจ-ดาโร
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iii)
| 240 (590)
| align="center" | 2523/1980
|
|
|-
! scope="row" | ซากพุทธสถานแห่งตัขต์ภาอีและซากนครใกล้เคียงที่ซาห์รีบาห์ลอล
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iv)
|
| align="center" | 2523/1980
|
|
|-
! scope="row" | ตักศิลา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (iii) (vi)
|
| align="center" | 2523/1980
|
|
|-
! scope="row" | ป้อมและสวนชาลามาร์ในลาฮอร์
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (ii) (iii)
|
| align="center" | 2524/1981
|
|
|-
! scope="row" | โบราณสถานที่มกลี ฐัฏฏา
| 
| 
| วัฒนธรรม: (i) (ii) (iii)
|
| align="center" | 2524/1981
|
|
|-
! scope="row" | ป้อมโรห์ตาส
| 
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iv)
|
| align="center" | 2540/1997
|
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศปากีสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 26 แห่ง
== อ้างอิง ==
ปากีสถาน
 
ประเทศปากีสถาน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศศรีลังกา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศศรีลังกาทั้งสิ้น 8 แหล่ง 
== ที่ตั้ง ==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | นครโบราณโปโลนนรุวะ
| 
| 
| วัฒนธรรม:(ii) (iii) (vi)
|
| align="center" | 2525/1982
|
|
|-
! scope="row" | นครโบราณสีคิริยะ
| 
| 
| วัฒนธรรม:(ii) (iii) (iv)
|
| align="center" | 2525/1982
|
|
|-
! scope="row" | นครศักดิ์สิทธิ์อนุราธปุระ
| 
| 
| วัฒนธรรม:(ii) (iii) (vi)
|
| align="center" | 2525/1982
|
|
|-
! scope="row" | เมืองเก่ากอลล์และป้อมปราการ
| 
| 
| วัฒนธรรม:(iv)
|
| align="center" | 2531/1988
|
|
|-
! scope="row" | นครศักดิ์สิทธิ์กัณฏิ
| 
| 
| วัฒนธรรม:(iv) (vi)
|
| align="center" | 2531/1988
|
|
|-
! scope="row" | เขตสงวนป่าสิงหราชะ
| 
| 
| ธรรมชาติ:(ix) (x)
|
| align="center" | 2531/1988
|
|
|-
! scope="row" | วัดทองแห่งดัมบุลลา
| 
| 
| วัฒนธรรม:(i) (vi)
|
| align="center" | 2534/1991
|
|
|-
! scope="row" | ที่สูงตอนกลางของศรีลังกา
| 
| 
| ธรรมชาติ:ix) (x)
|
| align="center" | 2553/2010
|
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศศรีลังกามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
เสรุวิลามังคลาราชมหาวิหาร (2549/2006)
Seruwila to Sri Pada (Sacred Foot Print Shrine), Ancient pilgrim route along the Mahaweli river in Sri Lanka (2553/2010)
Ancient Ariyakara Viharaya in the Rajagala Archaeological Reserve (2563/2020)
== อ้างอิง ==
ศรีลังกา
 
ประเทศศรีลังกา
แม่ย่านาง

แม่ย่านาง ((ພະ)ແມ່ຍ່ານາງ,  ព្រះម៉ែជំនាងទូក)  เป็นผีที่ประจำรักษาเรือและพาหนะต่าง ๆ ในคติศาสนาผีและวิญญาณนิยมของประเทศไทย ประเทศกัมพูชา ประเทศลาว มีลักษณะแต่งชุดไทย หรือชุดพื้นเมืองของเขมรและลาว คติการนับถือแม่ย่านางมาจากการนับถือเพศหญิงเป็นใหญ่ เช่นคติการนับถือพระแม่โพสพและนางกวัก บ้างว่ามาจากม่าจ้อโป๋ในศาสนาชาวบ้านจีน ,
== ที่มา ==
ในสมัยก่อนใช้ไม้ซุงขนาดใหญ่มากมาใช้ประโยชน์แปรรูปเป็นเรือและพาหนะต่าง ๆ โดยมากนิยมเฉพาะไม้ตะเคียนที่มีเนื้อเหนียวและผุยาก และในต้นไม้พิเศษนี้ตามศาสนาผีและวิญญาณนิยมมีรุกขเทวดาสถิตอยู่ เมื่อนำมาขุดเป็นเรือก็ต้องเชิญนางตะเคียนนั้นมาคุ้มครองเรือและเจ้าของเรือ โดยสถิตอยู่ที่หัวเรือห้ามไม่ให้ผู้ใดเหยียบ และมีเครื่องบูชาเป็นพวงมาลัยหรือผ้าแดงผูกหัวเรือและมีพิธีเซ่นไหว้ตามคติศาสนาผี
ต่อมามีผู้เชื่อว่าแม่ย่านางเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองยานพาหนะอื่นด้วย เช่น รถยนต์ เครื่องบิน เป็นต้น โดยสมมติว่าคอนโซลรถยนต์เป็นที่สถิตของแม่ย่านางรถ วิธีบูชามักนำผ้าสามสีและพวงมาลัยมาผูกและแขวนไว้
== การบูชา ==
แม้แม่ย่านางจะมีพื้นฐานมาจากศาสนาผีซึ่งเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของไทย แต่ก็ได้รับการเคารพนับถือยิ่งโดยเฉพาะในหมู่ชาวประมง ชาวประมงไทย และส่วนใหญ่แต่โบราณเชื่อว่า เรือประมงทุกลำมีแม่ย่านางเรือประทับอยู่ และเมื่อชาวประมงจะออกเรือเพื่อจับปลาทุกครั้งจะต้องเซ่นไหว้แม่ย่านาง เพื่อให้มีสวัสดิมงคลต่อการประกอบอาชีพ และเพื่อให้แม่ย่านางเรือปกป้องคุ้มครองมิให้เกิดอันตราย (การนับน้ำจะเริ่มนับตั้งแต่ แรม ๓ ค่ำ-ขึ้น ๑๑ ค่ำ เรียกว่า ๑ น้ำ)
ที่สมุทรสาคร อุปกรณ์ที่ใช้ประกอบพิธีไหว้แม่ย่านางเรือ ได้แก่ ขนมจันอับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ๓ อย่าง ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ธูป ๑ กำ ดอกไม้ ๑ กำ น้ำ ๑ ขัน กิ่งทับทิม ๑ กำ
ในการประกอบพิธีเจ้าของเรือจะนำขนมอันจับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ดอกไม้ น้ำ กิ่งทับทิม ใส่ในถาด นำถาดไปวางที่โขนเรือ แล้วจุดธูป เพื่อกล่าวคำอัญเชิญแม่ย่านางเรือมารับเครื่องเซ่นไหว้ รวมไปถึงขอพรให้คุ้มครองปกปักรักษาจากอันตรายและให้ประสบความเป็นสวัสดิมงคงในการประกอบอาชีพ จากนั้นจึงนำผ้าสามสี ดอกไม้ ธูป ไปผูกที่โขนเรือ เผากระดาษเงิน กระดาษทอง จุดประทัด ประพรมน้ำจากขันด้วยกิ่งทับทิมจนทั่วลำเรือ ต่อจากนั้นจึงเริ่มออกเรือ
ชาวประมงเชื่อว่าโขนเรือเป็นที่ประทับของแม่ย่านางเรือ ดังนั้น โขนเรือจึงนับว่าเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเรือ และเป็นเสาเอกของเรือ จึงให้ความเคารพกราบไหว้และห้ามมิให้ผู้ใดเตะ เหยียบ นั่ง ยืน ข้าม หรือกระทำการใด ๆ อันเป็นที่ลบหลู่ต่อโขนเรือ ด้วยความเชื่อที่ว่าหากมีผู้ลบหลู่โขนเรือแล้วจะนำความเดือดร้อนและความอับโชคมาสู่เจ้าของเรือและลูกเรือ
== วัฒนธรรมร่วมสมัย ==
คติความเชื่อเรื่องแม่ย่านางจากคติศาสนาผีและวิญญาณนิยมของประเทศไทยได้รับการกล่าวถึงและมีบทบาทมากใน วรรณคดีไทยเช่นเรื่อง เจ้าหญิงพิกุลทอง และได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปีพ.ศ. 2513ในชื่อแม่ย่านางหลังจากนั้นได้มีการนำกลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ใน พ.ศ. 2539 ในชื่อ แม่ย่านาง ของ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7และได้รับการรีเมคใหม่ซ้ำอีกครั้ง ในชื่อใหม่ คือ สางนางพราย ใน พ.ศ. 2562 ทาง ช่อง 8
ปัจจุบันยังมีความเชื่อว่าแม่ย่านางสามารถสถิตอยู่ในรถยนต์ได้ด้วย โดยมีคำแนะนำในการสวดบูชา เชื่อว่าจะช่วยให้เดินทางได้อย่างปลอดภัย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทวดาตามความเชื่อของไทย
การประมง
นิราศไทรโยค

นิราศไทรโยค เป็นพระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ซึ่งแต่งด้วยโครงสี่สุภาพ จำนวน ๑๔๔๑ บท เป็นวรรณคดีนิราศ บันทึกเหตุการณ์รายวันระหว่างเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยคเป็นเวลา ๓๖ วัน ระหว่างวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ ๒๔ มีนาคม ร.ศ. ๑๑๒ (พ.ศ. ๒๔๓๗) โดยเสด็จเป็นการส่วนพระองค์
การเดินทางเริ่มจากท่าน้ำวังหลังที่ประทับ ไปตามคลองหลอด ผ่านโรงทหาร ตึกยุทธนาธิการ หรือ กระทรวงกลาโหม ตรางหลวง ถนนตัดใหม่ หรือ ถนนราชดำเนิน วัดบูรณศิริ วังหน้า พิพิธพัณฑสถาน แล้วออกแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านโรงพยาบาลวังหลัง วังพระเจ้าเชียงใหม่ โรงเรียนฝรั่ง หรือ โรงเรียนวังหลัง วัดระฆัง พระบรมหาราชวัง วัดพระเชตุพน บ้านเจ้าพระยามหินทร์ วัดอรุณราชวราราม วังกรมพระจักรพรรดิพงศ์ พระราชวังเดิม ป้อมวิชาเยนทร์ วัดกัลยา เข้าคลองบางหลวง ผ่านสถานที่ต่าง ๆ ไปจนถึงท่าจีน เข้าคลองบางยาง คลองดำเนินสะดวก ออกแม่น้ำแม่กลอง ถึงราชบุรี 
จากนั้นเดินทางตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดต่าง ๆ ไปถึงวัดเจ็ดเสมียน จอดเรือค้างแรมที่แพหน้าวัด เช้าออกเดินทางผ่านสถานที่ต่างๆในเขตเจ็ดเสมียน และโพธาราม เสด็จขึ้นเที่ยวตลาดโพธาราม วันรุ่งขึ้นเรือออกจาบ้านม่วง ถึงศาลเทพารักษ์เบิกไพร ซึ่งมีผู้คนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ จึงได้เสด็จขึ้น "จำแวะจำไหว้ต้อง เชื่อต้องตามใจ" แต่กวีทรงสังเกตว่า
{|align="center"
|-
|-
|ศาลไทยใยเจ๊กเข้า
|เป็นภาร เล่าพ่อ
|-
|เพราะเกิดลาภสักการ &nbsp;&nbsp;
| เท่านั้น 
|&nbsp;
|}
ครั้งเมื่อเสด็จถึงบ้านโป่ง ทรงสังเกตว่ามีวัดตามช่อบ้านทุกบาง ตามทางมีโรงหีบอ้อย จอดเรือที่ท่าเรือพระแท่นดงรังแล้วเดินทางต่อด้วยเกวียนเพื่อไปนมัสการพระแท่นดงตรัง ต่อจากนั้นเดินทางถึงเมืองกาญจนบุรี จากปากแพรกเดินทางไปตามแควน้อย เสด็จทางบกเที่ยวป่าล่าสัตว์บ้าง มีพรานเพชร์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นประสาทรุ่นเดียวกับนครวัด เพราะมีรูปแบบเหมือนกัน
พระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสด็จท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ทั้งน้ำตก ถ้ำ ป่า และภูเขา แล้วเสด็จกลับกรุงเทพฯตามเส้นทางเดิม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงนิพนธ์นิราศเรื่อนี้ โดยพรรณนาสิ่งที่ได้เห็นทั้งภูมิประเทศ ความเป็นอยู่ของราษฎร เหตุการณ์บ้านเมือง ความประพฤติของเจ้านายขุนนาง ข้าราชการ ทรงวิจารณ์และแสดงความรู้สึกส่วนพระองค์ต่อราชการและสังคม ตลอดจนการต่างประเทศ ทรงทราบดีว่า "บางคำเป็นข้อเรี่ยว แรงกระมัง แม่เอย" จึงทรงกล่าวไว้ในโคลงบทท้ายๆ มืให้เผยแพร่นิราศเรื่อนี้จนกว่าจะสิ้นพระชมม์ไปแล้ว กรมศิลปากรได้ขอประทานอนุญาตจัดพิมพ์นิราศไทยโยคจากพระทายาท คือพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘
== อ้างอิง ==
นิราศ
วิกตอเรียพีก

วิกตอเรียพีก (Victoria Peak,  หรือเดิม 扯旗山) หรือ ภูเขาออสติน (Mount Austin) หรือชื่อท้องถิ่นคือ เดอะพีก (The Peak) เป็นภูเขาที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะฮ่องกง เป็นภูเขาที่สูงที่สุดบนเกาะ มีความสูง 552 เมตร (1,811 ฟุต) และอยู่ในอันดับที่ 31 ของภูเขาที่สูงสุดในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง (จุดที่สูงที่สุดของเขตบริหารพิเศษฮ่องกงคือ ไทโมชาน สูง 957 เมตร (3,140 ฟุต))
ชาวยุโรปรู้จัก "เดอะพีก" มาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เนื่องจากเป็นจุดที่มองเห็นเกาะได้ดีที่สุดและมีอากาศที่อบอุ่น ต่างจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะฮ่องกงที่มีอากาศกึ่งเขตร้อน ข้าหลวงคนที่หกแห่งฮ่องกงคือ เซอร์ริชาร์ด แมกดอนเนลล์ สร้างบ้านพักตากอากาศที่นี่ราวปี ค.ศ. 1868 แต่เดิมผู้ที่จะเดินทางขึ้นมาที่ยอดเขาจะต้องใช้เกี้ยวที่มีคนหาม แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 มีการเปิดให้บริการกระเช้าไฟฟ้า ทำให้การขึ้นสู่ยอดเขาสะดวกสบายมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1904–1930 มีการประกาศให้พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่อาศัยเฉพาะของชาวต่างชาติ
ในปัจจุบัน วิกตอเรียพีกรองรับนักท่องเที่ยวกว่า 7 ล้านคนต่อปี เป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของฮ่องกง นักท่องเที่ยวมักจะมาถ่ายมุมกว้างของเกาะ และเยี่ยมชมแหล่งท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น พีกทาวเวอร์, พีกแกลเลอเรีย, สวนวิกตอเรียพีก, วิกตอเรียแกป และถนนลูการ์ด การเดินทางสามารถมาได้ทั้งทางกระเช้าไฟฟ้า บริการขนส่งสาธารณะ รถแท็กซี่ และรถยนต์ส่วนตัว
นอกจากจะเป็นพื้นที่พักอาศัยและแหล่งท่องเที่ยวแล้ว วิกตอเรียพีกยังเป็นที่พำนักของบุคคลที่ดำรงตำแหน่งบริหารของฮ่องกง เช่น เลขานุการกระทรวงยุติธรรมฮ่องกง หัวหน้าเลขานุการฝ่ายบริหารฮ่องกง หัวหน้าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สูงสุดฮ่องกง เป็นต้น รวมถึงนักธุรกิจที่มีชื่ออย่างเหลก๊าเส่ง
==ภูมิอากาศ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Photos of Victoria Peak at official Hong Kong tourism website
ภูเขาในฮ่องกง
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไอร์แลนด์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไอร์แลนด์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง
== ที่ตั้ง ==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | บรูนาโบนเยอ กลุ่มโบราณคดีแห่งช่วงโค้งแม่น้ำบอยน์
| 
| เทศมณฑลมีท
| วัฒนธรรม:(i), (iii), (iv)
| 770;พื้นที่กันชน 2,560
| align="center" | 2536/1993
|
| 659
|-style="background-color:
! scope="row" style="background-color: " | ชเกลิกวิคีล
| 
| เทศมณฑลเคร์รี
| วัฒนธรรม:(iii), (iv)
| 21.9
| align="center" | 2539/1996
|
| 757
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศไอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
== อ้างอิง ==
อร์แลนด์
 
ประเทศไอร์แลนด์