pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในหมู่เกาะโซโลมอน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของหมู่เกาะโซโลมอนทั้งสิ้น 1 แหล่ง
==สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:10%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:10%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:24%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | เรนเนลล์ตะวันออก
| 
| จังหวัดเรนเนลล์และเบลโลนา
| ธรรมชาติ:(ix)
| 37,000
| align="center" | 2541/1998
| ที่แห่งนี้เป็นห้องทดลองทางธรรมชาติสำคัญแห่งหนึ่งสำหรับการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 854
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศหมู่เกาะโซโลมอนมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
==อ้างอิง==
หมู่เกาะโซโลมอน
ประเทศหมู่เกาะโซโลมอน
สุนทอน ปะถำมะวง

พลเอก สุนทอน ปะถำมะวง (พ.ศ. 2454 – พ.ศ. 2532) เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว ตั้งแต่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2502 – 7 มกราคม พ.ศ. 2503 และเป็นผู้บัญชาการทหารบกแห่งกองทัพบกพระราชอาณาจักรลาว
==อ้างอิง==
นายกรัฐมนตรีลาว
ทหารชาวลาว
เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้

เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้ (Love Arumirai) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวรัก-ตลก ออกฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558 กำกับโดย ฆนาการ สายทอง และ จิต กำเหนิดรัตน์ นำแสดงโดย พิษณุ นิ่มสกุล, ชีรณัฐ ยูสานนท์, นุชพัชร วงษ์สุวรรณ, ค่อม ชวนชื่น และ รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์
ภาพยนตร์เล่าถึงเรื่องราวคู่รักที่กำลังตกอยู่ในสภาวะไม่เข้าใจกัน เปลี่ยนร่างสลับวิญญาณ จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความปั่นป่วนวุ่นวายในชีวิต
== เนื้อเรื่องย่อ ==
เรื่องราวความรักของสามีภรรยาที่คบกันมาได้ 7 ปีเต็ม แต่ความรักของทั้งคู่เริ่มจืดจาง เพราะต่างฝ่ายต่างหมกมุ่นอยู่กับความฝันและหน้าที่การงานจนลืมที่จะดูแลเอาใจใส่กันและกัน ผู้กองเก้ง (พิษณุ นิ่มสกุล) วุ่นอยู่กับการตามสืบคดี พ่อค้ายารายใหญ่ เก้งแฝงตัวเข้าไปในแก๊งรถซิ่งนาม "ปลวกไรเดอร์" โดยภารกิจนี้อันตรายเกินกว่าที่เก้งจะให้ เบลล่า (ชีรณัฐ ยูสานนท์) ผู้เป็นภรรยารู้ได้ ขณะที่เบลล่าดีไซเนอร์แบรนด์ดังของเมืองไทย สามารถโชว์ผลงานการออกแบบได้โดดเด่นจน ลุค (ชาริล ชับปุยส์) ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศสเชิญให้เบลล่าไปร่วมทีมออกแบบเสื้อผ้าถึงปารีส ซึ่งเบลล่าหวังกับงานชิ้นนี้มาก แต่เก้งกลับเข้าใจผิดคิดว่าความสัมพันธ์ของเบลล่าและลุคนั้นเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
สองสามีภรรยาที่เป็นทั้งคู่รักและคู่กัดทะเลาะกันจนต่างฝ่ายต่างเริ่มเอือมระอาจนเกือบถึงขั้นเลิกรา แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อสวรรค์อยากเล่นตลกกับชีวิตคู่โดยการสาปให้สองคู่รักที่ไม่ค่อยลงรอยกันต้องสลับร่างกันในเช้าตรู่ ของวันสำคัญที่ต่างฝ่ายต่างมีงานที่ต้องทำ
ทั้งสองจึงจำใจแสร้ง สวมบทบาทเป็นกันและกัน เบลล่าดีไซเนอร์คนเก่งที่ต้องเปลี่ยนจากการจับเสื้อผ้านุ่มๆ มาเป็นจับปืนกระบอกโตแทนสามีส่วนผู้กองเก้งที่ไม่รู้อะไรเรื่องแฟชั่นเลยกลับต้องเป็นหัวหน้างานการออกแบบซึ่งต่างฝ่ายต่างกุมชะตาชีวิตของกันและกันในขณะเดียวกันทั้งคู่ต้องหาวิธีกลับร่างคืนเดิมให้ได้ก่อนที่ต่างฝ่ายจะทำลายชีวิตหน้าที่การงานของกันและกันไปมากกว่านี้
== นักแสดง ==
=== นักแสดงหลัก ===
พิษณุ นิ่มสกุล รับบทเป็น ผู้กองเก้ง ตำรวจหนุ่มมากความสามารถ ถนัดงานสืบสวน และปฏิบัติภารกิจเสี่ยงอันตรายอยู่หลายครั้ง แต่งงานกับนักดีไซเนอร์ เบลล่า
ชีรณัฐ ยูสานนท์ รับบทเป็น เบลล่า อดีตนางแบบชื่อดังที่ผันตัวมาเจ้าของห้องเสื้อและนักดีไซเนอร์ที่กำลัง โกอินเตอร์ แต่งงานกับตำรวจหนุ่ม ผู้กองเก้ง
=== นักแสดงสมทบ ===
นุชพัชร วงษ์สุวรรณ รับบทเป็น สารวัตรเหม เพื่อนสนิทของผู้กองเก้ง
ชาริล ชับปุยส์ รับบทเป็น ลุค ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศส มีเชื้อสายไทย-สวิตเซอร์แลนด์
ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น จ่านนท์ ตำรวจสายยาเสพติดเพื่อนของผู้กองเก้ง
รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์ รับบทเป็น วิน หัวหน้าแก๊งปลวกไรเดอร์ที่เสียเหลี่ยมแข่งมอเตอร์ไซค์แพ้ผู้กองเก้ง
ขนิษฐา เพ็ญภักดี รับบทเป็น เจสซี่ นางแบบสาวชื่อดังเพื่อนสนิทเบลล่า และปกปิดความเป็นเลสเบี้ยนของตนเอง
ยัด เฟดเฟ่
เฟี้ยวฟ้าว สุดสวิงริงโก้ รับบทเป็น จีจี้ เพื่อนร่วมงานของเบลล่า
ธนาการ ทิพยเมฑากุล รับบทเป็น ผู้กองเสงี่ยม ผู้ช่วยธุรการของสารวัตรเขม
รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น
ถิรพัฒน์ โรจน์ปัญญากิจ
ดาว ขำมิน
== เพลงประกอบภาพยนตร์ ==
"ไป่กันเมี้ยน" ศิลปิน อรุณรัตน์ คำฤทธิ์ และ กรวิก จันทร์แด่น
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2558
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ตลก
ภาพยนตร์รัก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปาปัวนิวกินี

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปาปัวนิวกินีทั้งสิ้น 1 แหล่ง
==สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:10%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:10%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:24%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งเกษตรกรรมเริ่มแรกแห่งคุก
| 
| จังหวัดเวสเทิร์นไฮแลนดส์
| วัฒนธรรม: (iii), (iv)
| 116; พื้นที่กันชน 195
| align="center" | 2551/2008
| ตั้งอยู่ในเขตที่สูงทางตะวันตกของประเทศ
| 887
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศปาปัวนิวกินีมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
==อ้างอิง==
ปาปัวนิวกินี
ประเทศปาปัวนิวกินี
SUT

SUT เป็นตัวย่อที่ประกอบด้วยอักษรสามตัว อาจหมายถึง
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี ประเทศไทย
Shenyang University of Technology   China
Sharif University of Technology  Iran
กะหนานปลิง

กะหนานปลิง  เป็นพืชมีดอกที่เป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดียจนถึงพม่า  ชื่อสามัญของพืชนี้คือ Kanak Champa, Muchakunda หรือ Karnikar Tree ในฟิลิปปินส์เรียก Bayog เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ นิยมปลูกเพื่อให้ร่มเงา

==อ้างอิง==
สกุลกะหนานปลิง
จันทน์แดง

จันทน์แดง หรือ รักตจันทน์  อยู่ในวงศ์ถั่ว เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง เปลือกต้นสีน้ำตาลดำ ยางสีแดงเข้ม ใบประกอบ ไม่มีหูใบ ก้านใบมีขนนุ่ม เนื้อใบคล้ายแผ่นหนัง ดอกช่อ สีเหลือง ผลรูปกลมแบนมีปีก เมล็ดเกลี้ยง สีน้ำตาลแดง พบเฉพาะในรัฐอานธรประเทศ และบริเวณใกล้เคียงเมืองมัทราสและไมซอร์ ปัจจุบันเป็นพืชปลูกในศรีลังกา อินเดีย ฟิลิปปินส์
ในประเทศไทยนั้นจันทน์แดงอาจใช้เรียกลักจั่น (Dracaena cochinchinensis) ซึ่งสรรพคุณทางยานั้นมักใช้แทนกันได้
==การใช้ประโยชน์==
===ไม้แปรรูป===
ไม้ชนิดนี้มีการใช้ประโยชน์ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง ในภาษาจีนเรียกว่าสื่อทัน zitan (紫檀) ซึ่งใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ที่ขนส่งไปทางตะวันตก  เนื่องจากเป็นไม้โตช้าและหายาก เฟอร์นิเจอร์จากไม้ชนิดนี้จึงหายากและราคาแพง ในอินเดีย การส่งออกไม้จันทน์แดงถือว่าผิดกฎหมาย
===เครื่องดนตรี===
ไม้จันทร์แดงใช้ทำสะพานและใช้ทำส่วนคอของเครื่องดนตรีญี่ปุ่นที่เรียกชามิเซ็น
===คุณค่าทางยา===
จันทน์แดงใช้เป็นยารักษาได้หลายอย่าง เช่น แก้อักเสบ โรคบิด ตกเลือด บำรุงกำลัง เป็นต้น แก่นจันทน์แดง มีสารสีแดงหลายชนิดเป็นองค์ประกอบ เช่น วานทาลินเอ วานทาลินบี ไอโซบเทอโรคาร์โพโลน เทอโรคาร์ปไทรออล ไอโซปเทอร์โรคาร์พีนเทอร์โรคาร์พอล เทอร์โรคาร์ปไดโอเลน ใช้เป็นยาแก้ไข้ ยาถ่ายพยาธิ แก้ปวดบวม 
==สถานะการอนุรักษ์==
จันทน์แดงจัดเป็นไม้ใกล้สูญพันธุ์ตามรายการของ IUCN เพราะมีการใช้ประโยชน์มากในอินเดียใต้ จัดอยู่ในภาคผนวกที่ 2 ของอนุสัญญาไซเตส ต้องการใบรับรองก่อนส่งออกเพื่อยืนยันว่าไม่มีผลต่อการอยู่รอดของสปีชีส์ 
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Jstor.org: Pterocarpus santalinus
วงศ์ย่อยถั่ว
สมุนไพร
พืชที่ใช้ทำของใช้
เทียนดำ

เทียนดำ  หรือ black-cumin อยู่ในวงศ์ Ranunculaceae เป็นพืชพื้นเมืองของซีเรียและเลบานอน เป็นไม้ล้มลุกอายุปีเดียว ลำต้นตั้งตรง มีขน ใบเดี่ยว ดอกเดี่ยว ออกที่ปลายยอดหรือซอกใบ ดอกขนาดใหญ่ สีขาวหรือสีฟ้าอมม่วง ผลเป็นผลแห้งแตกได้ มีเมล็ดหลายเมล็ด
== การใช้ประโยชน์ ==
เมล็ดเทียนดำใช้เป็นเครื่องเทศในอาหารอินเดียและอาหารตะวันออกกลาง มีรสชาติคล้ายหอมใหญ่ พริกไทยดำและออริกาโน เมล็ดแห้งใช้ปรุงรสแกง ใช้แต่งกลิ่นขนมปัง ใช้เป็นเครื่องเทศในอาหารเบงกอลรวมทั้งนาน
ใช้เป็นยาขับเสมหะ ขับลมในลำไส้ แก้อาเจียน มีอนุพันธ์ของควิโนนหลายชนิด 
== ระเบียงภาพ ==
== อ้างอิง ==
วงศ์พวงแก้วกุดั่น
สมุนไพร
นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตู

นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตู (Nicolau dos Reis Lobato; 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักการเมืองและวีรบุรุษของประเทศติมอร์-เลสเต
==ประวัติ==
ลูบาตูเป็นนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตคนแรก (ในช่วงสงครามประกาศเอกราชจากโปรตุเกส) ตั้งแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน – 7 ธันวาคม ค.ศ. 1975 และเป็นประธานาธิบดีตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1977 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1978 ก่อนการรุกรานของกองทัพอินโดนีเซีย ลูบาตูกับผู้นำหลักคนอื่น ๆ ของเฟรตีลินหลบหนีเข้าไปยังแดนหลังเทือกเขาของติมอร์เพื่อต่อสู้กับกองกำลังยึดครอง ท้ายที่สุด ลูบาตูถูกซุ่มโจมตีจากกองกำลังพิเศษอินโดนีเซียที่นำโดยร้อยโท ปราโบโว ซูบียันโต (ภายหลังเป็นลูกเขยของประธานาธิบดี ซูฮาร์โต) ที่เขา Mindelo เขาถูกยิงที่ท้องเสียชีวิตในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1978
สนามบินนานาชาติของติมอร์-เลสเตได้รับการตั้งชื่อว่า "ท่าอากาศยานนานาชาติประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
==ภาพ==
Dili International Airport.JPG|ท่าอากาศยานนานาชาตินีกูเลา ลูบาตู
F-FDTL-Centro de Instrução-Metinaro-2009.JPG|ศูนย์ฝึกทหาร "ผู้บัญชาการนีกูเลา ลูบาตู"
Präsidentenpalast 17-05-2015.jpg|ทำเนียบประธานาธิบดี นีกูเลา ลูบาตู
Nicolau Lobato Statue.jpg|อนุสาวรีย์นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตูที่ Comoro
2022-05-19 Monumentu Memoriak I Governu-1975 3.jpg|อนุสรณ์นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตูกับฟรังซิชกู ชาวีแอร์ ดู อามารัลที่ดิลี
Stamp of Nicolau dos Reis Lobato.jpg|ภาพนีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตูบนแสตมป์ไปรษณ๊ยกร
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Biography of Nicolau Lobato in Portuguese, English translation
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2489
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2521
ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต
นายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเต
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคิริบาส

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศคิริบาสทั้งสิ้น 1 แหล่ง
==สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:10%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:10%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:24%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | พื้นที่คุ้มครองหมู่เกาะฟีนิกซ์
| 
| หมู่เกาะฟีนิกซ์
| ธรรมชาติ:(vii), (ix)
| 40,825,000
| align="center" | 2553/2010
| เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตทางบกและน้ำในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มีพื้นที่กว่า 408,250 ตร.กม.
| 1325
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศคิริบาสไม่มีสถานที่ที่จะเสนอขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคต
==อ้างอิง==
คิริบาส
ประเทศคิริบาส
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโอมาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโอมานทั้งสิ้น 5 แหล่ง
==สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ป้อมบะฮ์ลาอ์
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(iv)
|
| align="center" | 2530/1987
|
|
|-
! scope="row" | แหล่งโบราณคดีบาต, อัลคุฏม์ และอัลอัยน์
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(iii), (iv)
|
| align="center" | 2531/1988
|
|
|-
! scope="row" | ดินแดนแห่งกำยาน
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(iii), (iv)
| 850 (2,100)
| align="center" | 2543/2000
|
|
|-
! scope="row" | ระบบชลประทานอัฟลาจญ์แห่งโอมาน
|  150px
| 
| วัฒนธรรม: (v)
| 1,456 (3,600)
| align="center" | 2545/2006
|
|
|-
! scope="row" | นครโบราณคาลฮัท
|  150px
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iii)
| 69.314; พื้นที่กันชน 176.1954
| align="center" | 2561/2018
|
|
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศโอมานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง 
== อดีตแหล่งมรดกโลก ==
ประเทศโอมานมีสถานที่ที่ถูกถอดถอนจากการเป็นมรดกโลกทั้งสิ้น 1 แห่ง คือ เขตรักษาพันธุ์ออริกซ์อาระเบีย โดยถูกถอดจากบัญชีมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007)
==อ้างอิง==
อมาน
 
ประเทศโอมาน
สงครามชิลลา-ถัง

สงครามชิลลา-ถัง (ค.ศ. 668–676) เกิดขึ้นระหว่างอาณาจักรซิลลาที่มีกองทัพที่มาจากอาณาจักรโคกูรยอกับอาณาจักรแพ็กเจ (ส่วนใหญ่เรียกเป็นอาณาจักรรวมชิลลา) กับจีนสมัยราชวงศ์ถัง ซึ่งตามมาด้วยการพิชิตสงครามโคกูรยอกับแพ็กเจของซิลลากับถัง เนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองภายในสองรัฐ ทำให้ข้อขัดแย้งนี้สิ้นสุดลงด้วยสัญญาสงบศึกระหว่างถังกับซิลลา โดยการแบ่งดินแดนผ่านแม่น้ำแทดง
==ดูเพิ่ม==
สงครามแพ็กเจ–ถัง
สงครามโคกูรยอ-ถัง
ยุทธการที่แมโซ
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเพื่อความสงบในดินแดนตะวันออก (Protectorate General to Pacify the East)
==อ้างอิง==
อาณาจักรชิลลา
สงคราม
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ทั้งสิ้น 1 แหล่ง 
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งวัฒนธรรมแห่งอัลอัยน์ (ฮะฟีต, ฮีลี, บิดะอ์บินต์ซะอูด และพื้นที่โอเอซิส)
| 
| 
| วัฒนธรรม:   (iii), (iv), (v)
| 4,945 (12,220); พื้นที่กันชน 7,605 (18,790)
| align="center" | 2554/2011
|
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง 
== อ้างอิง ==
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
 
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ประวัติศาสตร์ไทยช่วงต้น

ความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไทยช่วงต้น เริ่มต้นที่แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง แม้อายุที่แน่นอนนั้นยังเป็นที่ถกเถียงกัน ทว่าคนส่วนใหญ่เชื่อว่าน่าอยู่ก่อน 3600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ผู้อาศัยได้พัฒนาเครื่องมือสัมฤทธิ์ รวมไปถึงปลูกข้าวซึ่งเป็นตัวกระตุ้นสำหรับโครงสร้างทางสังคมและการเมือง
ต่อมาอารยธรรมมลายู มอญ และขอม ได้แผ่ขยายเข้ามาในภูมิภาคก่อนการครอบครองของคนไท โดยอารยธรรมที่มีความโดดเด่นได้แก่ อาณาจักรศรีวิชัยในทางใต้ อาณาจักรทวารวดีในภาคกลางของประเทศไทย และจักรวรรดิขอมที่ตั้งอยู่ ณ เมืองพระนคร
ชาวไทยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์ขนาดใหญ่ที่มีชื่อว่า กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได โดยเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วย ชาวลาว ชาวไทใหญ่จากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศพม่า ชาวจ้วงจากกว่างซีในประเทศจีน รวมไปถึงชาวโท้และชาวนุงจากภาคเหนือของประเทศเวียดนาม การอพยพจากตอนใต้ของประเทศจีนมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เกิดขึ้นในช่วงสหัสวรรษแรกของคริสต์ศักราช โดยมีความเป็นไปได้ว่าผ่านทางตอนเหนือของประเทศลาว
ในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 ชาวไท-กะไดได้อาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่เรียกว่า เมือง โดยได้อิทธิพลจากวัฒนธรรมโดยรอบที่มีการพัฒนา เช่น วัฒนธรรมเขมรจากทางตะวันออก และวัฒนธรรมฮินดูของอินเดียจากทางตะวันตก ชาวไท-กะไดส่วนใหญ่หันไปยึดถือรูปแบบหนึ่งในศาสนาฮินดู และยังคงปรากฏร่องรอยให้เห็นอยู่ในศาสนปฏิบัติของชาวไทยในปัจจุบัน ระหว่าง คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึง 9 พุทธศาสนาถูกนำเข้ามาสู่ดินแดนของชาวไท อาจจะผ่านทางประเทศพม่า และกลายเป็นศาสนาหลัก นิกายเถรวาทซึ่งนับถือในประเทศไทยถูกเผยแผ่โดยคณะสงฆ์จากประเทศศรีลังกา ในศตวรรษที่ 13
พงศาวดารเหนือ คือบันทึกประวัติศาสตร์ในช่วงเวลานี้ โดยแม้ไม่ทราบแน่ชัดว่าเริ่มบันทึกเมื่อไหร่ เนื้อหาคาดการณ์ว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 500 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ฉบับล่าสุดนั้นอยู่ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์
== อ้างอิง ==
Charles Higham. Prehistoric Thailand. ISBN 974-8225-30-5
ประวัติศาสตร์ไทย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอัฟกานิสถาน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอัฟกานิสถานทั้งสิ้น 2 แหล่ง โดยประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง
==สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | หอกระจายเสียงและซากโบราณคดีแห่งญาม
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(ii), (iii), (iv)
| 70 (170)
| align="center" | 2547/2002
| ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย
|
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | ภูมิทัศน์วัฒนธรรมและซากโบราณสถานแห่งหุบเขาบามียาน
| 150px
| 
| วัฒนธรรม:(i), (ii), (iii), (iv), (vi)
| 159 (390)
| align="center" | 2546/2003
| ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศอัฟกานิสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง 
==อ้างอิง==
อัฟกานิสถาน
 
ประเทศอัฟกานิสถาน
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี

มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี (الْمَسْجِدُ الْجَامِعَةُ الْفَطَانِي, อัลมัสญิดุลญามิอะตุลฟะฏอนี) เป็นมัสยิดที่ตั้งอยู่ใน ตำบลอาเนาะรู อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามมีความโดดเด่น และยังเป็นศาสนสถานศูนย์รวมจิตใจของผู้นับถือศาสนาอิสลามในภาคใต้ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง.
== ประวัติ ==
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานีก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2497 โดยใช้พื้นที่บริเวณริมถนนหลวงสายปัตตานี-ยะลา ย่านตำบลอาเนาะรู กว้าง 3 ไร่ 55 ตารางวา ตามแนวคิดของรัฐบาลในสมัยนั้นที่ต้องการให้เกิดสันติสุขขึ้นในพื้นที่ห่างไกลที่มักมีความรุนแรงเกิดขึ้น ทั้งจากสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่พัฒนาและความแตกต่างทางศาสนา โดยพลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเดินทางมาวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 และใช้เวลาก่อสร้างนาน 9 ปี เมื่อแล้วเสร็จจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีได้เดินทางมาทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2506 ให้ชื่อว่า “มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี” และมอบเป็นของขวัญแก่ประชาชนชาวมุสลิมในพื้นที่
หลังจากนั้นมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมเมื่อคราวใช้ต้อนรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2536 ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งกับนายสัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการให้บูรณะปรับปรุงอาคารของมัสยิด
กระทรวงศึกษาธิการจึงได้กำหนดให้เป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองศิริราชสมบัติเป็นปีที่ 50 ใน พ.ศ. 2539
ส่งผลให้ตัวอาคารขยายและต่อเติมออกทั้ง 2 ข้าง และยังสร้างหออะซานเพิ่มอีก 2 หอ ในเวลาต่อมา
== มัสยิดกลาง ==
คติความเชื่อในการสร้างมัสยิดกลาง หรือ ญะมีอะห์(الجميعة) แพร่มาจากประเทศในแถบตะวันออกกลาง ซึ่งมีขึ้นเพื่อให้ผู้นับถือศาสนาจากมัสยิดและชุมชนต่างๆ หลายแห่งมารวมตัวกัน เพื่อทำละหมาดร่วมกัน หรือฟังคำอบรมสั่งสอนก่อนละหมาด (คุฏบะฮ์)
 นอกจากนี้ยังเป็นโอกาสที่ชาวมุสลิมจะได้ร่วมพบปะกันนอกเหนือไปจากชาวมุสลิมในชุมชนของตัวเอง
==สถาปัตยกรรม ==
มัสยิดแห่งนี้ออกแบบโดย นายประสิทธิผล ม่วงเขียว สถาปนิกกรมศาสนา รูปทรงภายนอกของมัสยิดมีต้นแบบมาจากทัชมาฮาล มียอดโดมสีเขียวขนาดใหญ่กลางอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น และโดมขนาดเล็กลงไปล้อมรอบ 4 ด้าน ด้านข้างมีหออะซาน 2 หอ และมีสระน้ำเบื้องหน้าส่องสะท้อนแสงเงาของมัสยิดอย่างงดงาม ส่วนภายในสร้างเป็นห้องโถง มีระเบียงอยู่สองข้าง มีมิมบัรทรงสูงและแคบตั้งอยู่ มีหินอ่อนประดับประดาอย่างงดงาม ภายหลังการบูรณะ ปัจจุบันตัวอาคารของมัสยิดขยายออกไปทั้ง 2 ข้าง มีหออะซานเพิ่มเป็น 4 หอ และขยายสระน้ำให้กว้างขึ้น
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ศูนย์เฝ้าระวังสถานการณ์ภาคใต้[http://www.deepsouthwatch.org/node/5136"มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี"]Kisah Patani's เรื่องเล่าของคนปาตานี โดย วัลลอฮู อะอ์ลัม
มัสยิดในจังหวัดปัตตานี
ศาสนสถานในอำเภอเมืองปัตตานี
จันลุยจี ดอนนารุมมา

จันลุยจี ดอนนารุมมา (Gianluigi Donnarumma; เกิด 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้แก่ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง และทีมชาติอิตาลี
==ชีวิตส่วนตัว==
ดอนนารุมมามีพี่ชายที่เล่นในตำแหน่งเดียวกันชื่อ อันโตนีโอ ซึ่งปัจจุบันเล่นให้กับเจนัว เขาสนับสนุนมิลานตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ว่าตอนโตขึ้นจะเชิดชูจันลุยจี บุฟฟอนก็ตาม
==สถิติอาชีพ==
===สโมสร===
===ทีมชาติ===
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Profile at the Paris Saint-Germain F.C. website
Profile at the Italian Football Federation website
นักฟุตบอลชาวอิตาลี
ผู้รักษาประตูฟุตบอล
ผู้เล่นเอซี มิลาน
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง
ผู้เล่นในเซเรียอา
ผู้เล่นในลีกเอิง
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบาห์เรน

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบาห์เรนทั้งสิ้น 3 แหล่ง 
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | ก็อลอะฮ์อัลบะห์ร็อยน์ ท่าจอดเรือโบราณและเมืองหลวงของดิลมูน
| 
| 
| วัฒนธรรม:   (ii) (iii) (iv)
| 32 (79); พื้นที่กันชน 1,238 (3,060)
| align="center" | 2548/2005
|
|
|-
! scope="row" | การงมหอยมุกพยานหลักฐานของเศรษฐกิจเกาะ
| 
| 
| วัฒนธรรม:   (iii)
| 35,087 (86,700); พื้นที่กันชน 95,876 (236,910)
| align="center" | 2555/2012
|
|
|-
! scope="row" | Dilmun Burial Mounds
| 
| 
| วัฒนธรรม:   (iii) (iv)
| 	168.45; พื้นที่กันชน 383.46
| align="center" | 2562/2019
|
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศบาห์เรนมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง 
== อ้างอิง ==
บาห์เรน
 
ประเทศบาห์เรน
ผลผลิตจากฟิชชัน

ผลผลิตจากฟิชชัน (Fission product) หรือ ผลผลิตจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชัน (Nuclear fission product) เป็นชิ้นส่วนที่เหลือหลังจากนิวเคลียสของอะตอมขนาดใหญ่ผ่านขบวนการ นิวเคลียร์ฟิชชั่น โดยปกตินิวเคลียสขนาดใหญ่เช่นของยูเรเนียมจะทำการ fission โดยแยกออกเป็นสองนิวเคลียสในขนาดที่เล็กกว่า พร้อมกับนิวตรอนไม่กี่ตัว กับการปล่อยพลังงานความร้อน (พลังงานจลน์ของนิวเคลียส) และรังสีแกมมาออกมา ทั้งสองนิวเคลียสในขนาดที่เล็กกว่าดังกล่าวเป็นผลผลิตจากฟิชชัน (โปรดดูเพิ่มเติม ผลผลิตจากฟิชชัน (แบ่งตามองค์ประกอบ))
ประมาณ 0.2% ถึง 0.4% ของการ fissions เป็น fissions แบบไตรภาค (ternary fissions) ที่ผลิตนิวเคลียสเบาที่สามเช่นฮีเลียม-4 (90%) หรือทริเทียม (7%)
ตัวผลผลิตจากฟิชชันฟิชชันเอง มักจะไม่เสถียรและแผ่กัมมันตรังสี เนื่องจากมันค่อนข้างจะที่อุดมไปด้วยนิวตรอนสำหรับอะตอมิกนัมเบอร์ของพวกมัน และพวกมันจำนวนมากก็มีการสลายแบบให้อนุภาคบีตา (beta decay) ได้อย่างรวดเร็ว การสลายตัวแบบนี้จะปลดปล่อยพลังงานเพิ่มเติมในรูปของอนุภาคบีตา, อนุภาคต้านนิวทริโน (antineutrinos), และรังสีแกมมา ดังนั้นเหตุการณ์ฟิชชันตามปกติจะส่งผลให้มีการแผ่รังสีบีตาและ antineutrinos แม้ว่าอนุภาคเหล่านี้จะไม่ได้มีการผลิตโดยตรงจากเหตุการณ์ฟิชชันก็ตาม
หลายไอโซโทป (ธาตุที่มีคุณสมบัติทางเคมีเหมือนกัน มีจำนวนโปรตอนในนิวเคลียสเท่ากันแต่จำนวนนิวตรอนต่างกัน) เหล่านี้มีครึ่งชีวิตที่สั้นมาก ดังนั้นพวกมันจึงปลดปล่อยรังสีออกมาเป็นจำนวนมาก ยกตัวอย่างเช่น strontium-90, strontium-89 และstrontium-94 ทั้งหมดนี้เป็นผลผลิตจากปฏิกิริยาฟิชชั่น พวกมันถูกผลิตออกมาในปริมาณที่คล้ายกัน และแต่ละนิวเคลียสจะสลายตัวโดยการยิงหนึ่งอนุภาคบีตา (อิเล็กตรอน) ออกมา แต่ Sr-90 มีครึ่งชีวิตที่ 30 ปี, SR-89 มีครึ่งชีวิตที่ 50.5 วันและ Sr-94 มีครึ่งชีวิตที่ 75 วินาที เมื่อถูกสร้างเสร็จใหม่ ๆ Sr-89 จะพ่นอนุภาคบีตาเร็วกว่า Sr-90 ถึง 10,600 เท่าและ Sr-94 จะพ่นอนุภาคบีตาเร็วกว่า Sr-90 ถึง 915 ล้านเท่า เป็นเพราะไอโซโทปครึ่งชีวิตสั้นเหล่านี้ที่ทำให้เชื้อเพลิงใช้แล้วเป็นอันตรายอย่างมาก (นอกเหนือไปจากความร้อนที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมาก) ทันทีหลังจากที่เครื่องปฏิกรณ์ได้ถูกปิดลง. ข่าวดีก็คือสิ่งอันตรายที่สุดจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจาก 50 วัน Sr-94 มีครึ่งชีวิตที่ 75 วินาที ดังนั้นมันจึงหายหมด 100%; Sr-89 เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งของปริมาณเดิม แต่ Sr-90 ยังคงมีอยู่ 99.99% เนื่องจากมีหลายร้อยไอโซโทปที่แตกต่างกันได้ถูกสร้างขึ้น การแผ่รังสีที่สูงในช่วงเริ่มต้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้จางหายหมดไปอย่างสมบูรณ์
== อ้างอิง ==
การปนเปื้อนกัมมันตรังสี
เทคโนโลยีนิวเคลียร์
เคมีนิวเคลียร์
ฟิสิกส์นิวเคลียร์
เคมีอนินทรีย์
ชีววิทยารังสี
ผลผลิตจากฟิชชัน