pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสาธารณรัฐแอฟริกากลาง

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของสาธารณรัฐแอฟริกากลางทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 2 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:18%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:12%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:12%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:12%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:9%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:20%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:5%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-style="background-color: #FFE6BD"
! scope="row" style="background-color: #FFE6BD" | อุทยานแห่งชาติมานอโว-กูนดาแซ็งฟลอริส
| 150px
| จังหวัดบามีนกี-บ็องกอราน
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 1,740,000
| align="center" | 2531/1988
| เป็นแหล่งมรดกโลกที่กำลังตกอยู่ในภาวะอันตราย
| 475
|-
! scope="row" | แหล่งมรดกโลกสามประเทศแห่งซ็องกา  (ร่วมกับแคเมอรูนและสาธารณรัฐคองโก)
| 150px
| จังหวัดซ็องกา-อึมบาเอเร
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 746,309;พื้นที่กันชน 1,787,950
| align="center" | 2555/2012
|
| 1380
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
สาธารณรัฐแอฟริกากลางมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อฟริกากลาง
 
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในสาธารณรัฐคองโก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของสาธารณรัฐคองโกทั้งสิ้น 2 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |  แหล่งมรดกโลกสามประเทศแห่งซ็องกา  (ร่วมกับแคเมอรูนและสาธารณรัฐแอฟริกากลาง)
| 150px
| จังหวัดซ็องกาและจังหวัดลีกัวลา
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 746,309;พื้นที่กันชน 1,787,950
| align="center" | 2555/2012
|
| 1380
|-
! scope="row" | มวลเขาสูงป่าไม้ออดซาลา-กอกัว
| 150px
| จังหวัดซ็องกา,จังหวัดกูว์แว็ตและจังหวัดกูว์แวตูแอ็สต์
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
|  1,179,376;พื้นที่กันชน 4,206,860
| align="center" | 2566/2023
|
| 692
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
สาธารณรัฐคองโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คองโก
 
สาธารณรัฐคองโก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเคนยา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเคนยาทั้งสิ้น 7 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 4 แหล่ง และทางธรรมชาติอีก 3 แห่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |  เมืองเก่าลามู
| 150px
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iv) (vi)
| 15.6; พื้นที่กันชน 1,200
| align="center" | 2544 (2001)
|
|
|-
! scope="row" |  ป่าศักดิ์สิทธิ์กายาของชาวมีจีเกนดา
| 150px
| 
| วัฒนธรรม: (iii) (v) (vi)
|  1,538
| align="center" | 2551 (2008)
|
|
|-
! scope="row" | ป้อมจีซัส มอมบาซา
| 150px
| 
| วัฒนธรรม: (ii) (iv) (vi)
| 2.36; พื้นที่กันชน 31
| align="center" | 2554 (2011)
|
|
|-
! scope="row" |  แหล่งโบราณคดีธิมลิค โอฮิงกา
| 150px
| 
| วัฒนธรรม: (iii) (iv) (v)
| 21; พื้นที่กันชน 33
| align="center" | 2561 (2018)
|
|
|-
|}
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติทะเลสาบเทอร์แคนา
| 
| 
| ธรรมชาติ: (viii) (x)
|  161,485
| align="center" | 2540/1997, ขยาย 2544/2001
|
|
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติ / ป่าธรรมชาติเมานต์เคนยา
| 
| 
| ธรรมชาติ: (vii) (ix)
| 202,334; พื้นที่กันชน 69,339
| align="center" | 2540/1997, ขยาย 2556/2013
|
|
|-
! scope="row" | ระบบทะเลสาบในเกรตริฟต์แวลลีย์แห่งเคนยา
| 
| 
| ธรรมชาติ: (vii) (ix) (x)
|  32,034; พื้นที่กันชน 3,581
| align="center" | 2554/2011
|
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศเคนยามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 20 แห่ง  
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คนยา
 
ประเทศเคนยา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแทนซาเนีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแทนซาเนียทั้งสิ้น 7 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศแทนซาเนียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลก
ทนซาเนีย
ประเทศแทนซาเนีย
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแอฟริกาใต้

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแอฟริกาใต้ทั้งสิ้น 10 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 5 แหล่ง มรดกโลกทางธรรมชาติ 4 แห่ง และมรดกโลกแบบผสมอีก 1 แหล่ง
==ที่ตั้ง==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี พ.ศ. (ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | แหล่งซากดึกดำบรรพ์ฮอมินิดแห่งแอฟริกาใต้
| 
| 
| วัฒนธรรม:  (iii), (iv)
|
| align="center" | 2542 (1999)
|
|
|-
! scope="row" | เกาะโรบเบิน
| 
| 
| วัฒนธรรม:  (iii), (vi)
| 475
| align="center" | 2542 (1999)
|
|
|-
! scope="row" | ภูมิทัศน์วัฒนธรรมมาปุงกุบเว
| 
| 
| วัฒนธรรม:  (ii), (iii), (iv), (v)
|  28,168.6602; พื้นที่กันชน 104,800
| align="center" | 2546 (2003)
|
|
|-
! scope="row" | ภูมิทัศน์วัฒนธรรมและพฤกษศาสตร์ริคเตอร์สเฟลด์
| 
| 
| วัฒนธรรม:  (iv), (v)
| 160,000; พื้นที่กันชน 398,425
| align="center" | 2550 (2007)
|
|
|-
! scope="row" | ภูมิทัศน์วัฒนธรรมโคมานี
| 
| 
| วัฒนธรรม:  (iii), (iv), (v), (vi)
|  959,100
| align="center" | 2560 (2017)
|
|
|-
|}
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" |  อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำอีซีมังกาลีโซ
| 
| 
| ธรรมชาติ:(vii), (ix), (x)
|  239,566
| align="center" | 2542 (1999)
|
|
|-
! scope="row" |  พื้นที่คุ้มครองภูมิภาคพรรณพืชแห่งเคป
| 
| 
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
|  1,094,742; พื้นที่กันชน 798,514
| align="center" | 2547 (2004)
|
|
|-
! scope="row" |  โดมเฟรเดอฟอร์ต
| 
| 
| ธรรมชาติ: (viii)
|  30,000
| align="center" |  2548 (2005)
|
|
|-
! scope="row" |  Barberton Makhonjwa Mountains
| 
| 
| ธรรมชาติ: (viii)
|  113,137
| align="center" |  2561 (2018)
|
|
|-
|}
===แหล่งมรดกโลกผสม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:15%;" scope="col"| สถานที่
! class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! scope="col" | ที่ตั้ง
! scope="col" | ประเภท
! scope="col"| พื้นที่ ha (acre)
! scope="col"| ปี (พ.ศ./ค.ศ.)
! scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานมาลูตี-ดราเคนส์เบิร์ก  (ร่วมกับเลโซโท)
| 
| 
| ผสม:(i), (iii), (vii), (x)
|  249,313; พื้นที่กันชน 46,630
| align="center" |  2543 (2000) / 2556 (2013)
|
|
|-
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศแอฟริกาใต้มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง  
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลก
อฟริกาใต้
แหล่งมรดกโลกในประเทศแอฟริกาใต้
ประเทศแอฟริกาใต้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซิมบับเว

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซิมบับเวทั้งสิ้น 5 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ==
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศซิมบับเวมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลก
ซิมบับเว
ประเทศซิมบับเว
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเฮติ

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเฮติทั้งสิ้น 1 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติ – ป้อม, ซ็องซูซี, รามีเย
| 150x150px
| จังหวัดนอร์
| วัฒนธรรม:(iv), (vi)
| 25,285.59
| align="center" | 2525/1982
|
| 180
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศเฮติมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลก
เฮติ
ประเทศเฮติ
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคิวบา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศคิวบาทั้งสิ้น 9 แหล่ง
== สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
===แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | เมืองอาบานาเก่าและป้อมปราการ
| 150x150px
| จังหวัดอาบานา
| วัฒนธรรม:(iv), (v)
| 238.7;พื้นที่กันชน 412.4
| align="center" | 2525/1982
|
| 204
|-
! scope="row" | ตรินิดัดและหุบเขาโลสอิงเฮนิโอส
| 150x150px
| จังหวัดซังก์ติเอสปิริตุส
| วัฒนธรรม:(iv), (v)
|
| align="center" | 2531/1988
|
| 460
|-
! scope="row" | ปราสาทซานเปโดรเดลาโรกา ซานเตียโกเดกูบา
| 150x150px
| จังหวัดซานเตียโกเดกูบา
| วัฒนธรรม:(iv), (v)
| 93.88;พื้นที่กันชน 151.99
| align="center" | 2540/1997
|
| 841
|-
! scope="row" | หุบเขาบิญญาเลส
| 150x150px
| จังหวัดปินาร์เดลริโอ
| วัฒนธรรม:(iv)
| 13,200
| align="center" | 2542/1999
|
| 840
|-
! scope="row" | ภูมิทัศน์โบราณคดีของไร่กาแฟแห่งแรกในคิวบาตะวันออกเฉียงใต้
| 150x150px
| จังหวัดกวนตานาโมและจังหวัดซานเตียโกเดกูบา
| วัฒนธรรม:(iii), (iv)
| 81,475
| align="center" | 2543/2000
|
| 1008
|-
! scope="row" | ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ชุมชนเมืองซิเอนฟูเอโกส
| 150x150px
| จังหวัดซิเอนฟูเอโกส
| วัฒนธรรม:(ii), (iv)
| 70;พื้นที่กันชน 105
| align="center" | 2548/2005
|
| 1202
|-
! scope="row" | ศูนย์กลางประวัติศาสตร์กามาเกวย์
| 150x150px
| จังหวัดกามาเกวย์
| วัฒนธรรม:(iv), (v)
| 54;พื้นที่กันชน 276
| align="center" | 2551/2008
|
| 1270
|-
|}
===แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ===
*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
{|class="wikitable sortable"
! style="width:19%;" scope="col"| สถานที่
! style="width:12%;" class="unsortable" scope="col" |ภาพ
! style="width:13%;" scope="col" | ที่ตั้ง
! style="width:13%;" scope="col" | ประเภท
! style="width:13%;" scope="col"| พื้นที่ (เฮกตาร์)
! style="width:11%;" scope="col"| ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.)
! style="width:11%;" scope="col" class="unsortable" | หมายเหตุ
! style="width:8%;" scope="col" class="unsortable" | อ้างอิง
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติเดเซมบาร์โกเดลกรันมา
| 150x150px
| จังหวัดกรันมา
| ธรรมชาติ: (vii), (viii)
| 32,576;พื้นที่กันชน 9,287
| align="center" | 2542/1999
|
| 889
|-
! scope="row" | อุทยานแห่งชาติอาเลฮันโดร เด ฮุมโบลต์
| 150x150px
| จังหวัดกวนตานาโมและจังหวัดโอลกิน
| ธรรมชาติ: (ix), (x)
| 71,140
| align="center" | 2544/2001
|
| 839
|}
== สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น ==
ประเทศคิวบามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 3 แห่ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อแหล่งมรดกโลก
คิวบา
ประเทศคิวบา
โคเพตดาก

โคเพตดาก (Kopet Dag, Kopet Dagh, Koppeh Dagh; Köpetdag; کپه‌داغ) หรือ เทือกเขาเติร์กเมน-โคราซาน (Turkmen-Khorasan Mountain Range) เป็นเทือกเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างพรมแดนอิหร่าน–เติร์กเมนิสถาน มีความยาวประมาณ 650 กิโลเมตร (400 ไมล์) วางตัวอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียนเรื่อยไปจนถึงแม่น้ำฮารีในอัฟกานิสถาน ยอดเขาที่สูงที่สุดฝั่งเติร์กเมนิสถานอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงอาชกาบัต มีความสูง 2,940 เมตร (9,646 ฟุต) ส่วนฝั่งอิหร่านคือภูเขาคูชาน (Mount Quchan) มีความสูง 3,191 เมตร (10,469 ฟุต)
คำว่า "kopet" หรือ "koppeh" ในภาษาเปอร์เซีย แปลว่า "กอง" ส่วนคำว่า "dag" หรือ "dagh" ในภาษาตุรกี แปลว่า "ภูเขา" "Kopet Dagh" หรือ "Koppeh Dagh" จึงมีความหมายว่า "ภูเขาที่เป็นกอง"
ในทางธรณีวิทยา โคเพตดากก่อตัวขึ้นในสมัยไพลโอซีนกับสมัยไมโอซีน เกิดจากการชนกันของแผ่นอาระเบียกับแผ่นอิหร่าน ก่อนจะชนกับแผ่นยูเรเชียอีกที หินของเทือกเขาส่วนใหญ่เป็นหินตะกอนยุคครีเทเชียสตอนต้น มีส่วนน้อยมาจากยุคจูแรสซิก เทือกเขาแห่งนี้ยังคงมีการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาและเกิดแผ่นดินไหวหลายครั้งที่มีขนาด 7.0
พื้นที่ป่าของเทือกเขาโคเพตดากมีพืชพรรณหลายชนิดที่สำคัญกับมนุษย์ เช่น ทับทิม องุ่น มะเดื่อ แอปเปิล ลูกแพร์ เชอร์รี ลูกพรุน และอัลมอนด์
มีการขุดค้นเมืองนิซา (Nisa) ซึ่งเป็นเมืองโบราณของชาวพาร์เธียใกล้กับกรุงอาชกาบัต ในปัจจุบันมีการเปิดรีสอร์ตสกีที่ฝั่งประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยเริ่มดำเนินการมาตั้งแต่สมัยซาปาร์มูรัต นียาซอฟ (Saparmurat Niyazov) อดีตประธานาธิบดีเติร์กเมนิสถาน
== อ้างอิง ==
เทือกเขาในทวีปเอเชีย
ซูเปอร์มาริโอเวิลด์

ซูเปอร์มาริโอเวิลด์ (Super Mario World; ) หรือชื่อเมื่อเริ่มออกจำหน่ายในญี่ปุ่นคือ ซูเปอร์มาริโอบราเธอส์ 4 (Super Mario Bros. 4; ) เป็นวิดีโอเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาและจำหน่ายโดยนินเท็นโด จำหน่ายแบบเกมแพ็กอิน (pack-in) สำหรับเครื่องเล่นซูเปอร์แฟมิคอม และเป็นเกมที่ห้าในวิดีโอเกมชุดซูเปอร์มาริโอ เกมพัฒนาโดยทีมนินเท็นโดอีเอดี นำโดยชิเงรุ มิยาโมโตะ ซึ่งเป็นผู้ผลิตเกม
เกมมีจุดศูนย์กลางที่ภารกิจของมาริโอและลุยจิในการช่วยชีวิตไดโนซอร์แลนด์จากบาวเซอร์ ปฏิปักษ์ของเกมชุด สองพี่น้องต้องเดินทางข้ามโลก 7 โลกเพื่อคืนความสงบให้ไดโนซอร์แลนด์ เกมสร้างบนระบบการเล่นของเกมมาริโอภาคเก่า แนะนำเพาเวอร์อัปชนิดใหม่ที่เพิ่มความสามารถของตัวละคร และสร้างข้อตกลงต่าง ๆ ที่ต่อมาถูกนำมาใช้ในเกมในอนาคต ซูเปอร์มาริโอเวิลด์เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของโยชิ ไดโนเสาร์เพื่อนร่วมทางและสัตว์พาหนะของมาริโอ
ซูเปอร์มาริโอเวิลด์ได้รับการตอบรับที่ดีอย่างท่วมท้นและประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ ขายได้มากกว่า 20 ล้านหน่วยทั่วโลก และแฟนเกมถือเป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดที่เคยทำขึ้นมา เกมถูกนำมาจำหน่ายซ้ำอีกหลายครั้ง ครั้งแรกเป็นส่วนหนึ่งของชุดรวมเกม ซูเปอร์มาริโอออลสตาส์ สำหรับเครื่องเล่นซูเปอร์แฟมิคอม ใน ค.ศ. 1994 ครั้งที่สอง จำหน่ายสำหรับเครื่องเล่นเกมบอยแอ็ดวานซ์ในชื่อ ซูเปอร์มาริโอแอ็ดวานซ์ 2 (Super Mario Advance 2; ) ใน ค.ศ. 2001 และจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่นในชื่อ ซูเปอร์มาริโอเวิลด์: ซูเปอร์มาริโอแอ็ดวานซ์ 2 ใน ค.ศ. 2002 โดยมีระบบการเล่นที่ปรับปรุงใหม่ การจำหน่ายซ้ำครั้งที่สาม สำหรับคอนโซลเสมือน วี ใน ค.ศ. 2006 ในอเมริกาเหนือ และภูมิภาค PAL ใน ค.ศ. 2007 ทั้งนี้ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ จากรุ่นแฟมิคอม เกมจำหน่ายสำหรับคอนโซลเสมือนวียูที่รวมคุณสมบัติออฟทีวีเพลย์ และมีเวิร์ส เข้ากับตัวเกมด้วย
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2533
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2534
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2544
เกมสำหรับซูเปอร์แฟมิคอม
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
ไดโนเสาร์ในวิดีโอเกม
Jacaranda obtusifolia

ศรีตรัง หรือ แคฝอย  เป็นไม้ต้นผลัดใบขนาดกลางในวงศ์แคหางค่าง ปลูกเป็นไม้ประดับ สูง 4-10 เมตร เรือนยอดโปร่ง เปลือกสีน้ำตาลอมขาว แตกล่อนเป็นแผ่นบางตามยาวคล้ายกระดาษ ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก 2 ชั้น เรียงตรงกันข้าม ใบย่อย 12-21 คู่ เรียงตรงข้าม ใบรูปขอบขนานแกมรูปเหลี่ยมข้าวหลามตัด มีขนาดเล็ก กว้าง 0.5-0.7 เซนติเมตร ยาว 1-1.5 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบเบี้ยว เส้นแขนงใบข้างละ 4-5 เส้น ก้านใบหลักยาว 7-11 เซนติเมตร ก้านใบประกอบยาว 4-8 มม. ไม่มีก้านใบย่อย ดอก สีม่วงอ่อน มีกลิ่นหอมอ่อน ออกเป็นช่อแบบกระจุกแยกแขนงตามกิ่งและซอกใบ ใกล้ปลายกิ่ง ช่อดอกยาว 5-9 เซนติเมตร กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดสีม่วงเข้มปลายแยก 5 แฉก ดอกบานเต็มที่กว้าง 1.5-2.5 เซนติเมตร จะออกดอกประมาณเดือนมกราคม-มีนาคม เป็นผลประมาณเดือนเมษายน-พฤษภาคม ผลแห้งแตกเป็นฝักสีน้ำตาลอ่อน กว้าง 1-1.5 เซนติเมตร ยาว 2.2-2.5 เซนติเมตร เมล็ดมีปีกจำนวนมาก
ศรีตรังเป็นชื่อไม้ต้นสองชนิด ได้แก่ ชนิด J. obtusifolia และชนิด J. mimosifolia ทั้งสองชนิดมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้ แต่มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์ต่างกันบางประการ พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) ได้นำศรีตรังชนิด J. obtusifolia มาปลูกที่เมืองตรังเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2444 ปัจจุบันศรีตรังชนิดนี้เป็นชนิดที่นิยมปลูกกันทั่วไปในประเทศไทย ทั้งยังได้รับการกำหนดให้เป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานและดอกไม้ประจำจังหวัดตรัง
== เกร็ดความรู้ ==
ต้นศรีตรังชนิดนี้เป็นไม้ประจำหน่วยงานและสถานศึกษาดังต่อไปนี้
โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง
โรงเรียนทุ่งยาวผดุงศิษย์
โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม
โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์
โรงเรียนบ้านฉางกาญจนกุลวิทยา
โรงเรียนคำสร้อยพิทยาสรรค์
อนึ่ง มหาวิทยาลัยมหิดลก็เคยใช้ศรีตรังเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย แต่เมื่อศาสตราจารย์ ดร.สตางค์ มงคลสุข นำต้นไม้ชนิดนี้ไปปลูกที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ศรีตรังจึงกลายเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยแห่งนี้ด้วย ต่อมามหาวิทยาลัยมหิดลได้เปลี่ยนไปใช้ต้นกันภัยมหิดลเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยแทน
== ดูเพิ่ม ==
ศรีตรัง (J. mimosifolia)
== อ้างอิง ==
ไม้ประดับ
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
วงศ์แคหางค่าง
ฟุตซอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก

การแข่งขันฟุตซอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก (Deaf Futsal World Cup) เป็นการแข่งขันฟุตซอลของผู้พิการคนหูหนวกระหว่างประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด จัดโดยสหพันธ์ฟุตบอลคนหูหนวกนานาชาติ  (ดีฟ่า) ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการกีฬาคนหูหนวกสากล จัดขึ้นทุกๆ 4 ปี จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1996
ภายหลังจากการแข่งขันรอบคัดเลือกตามทวีปต่างๆ มีทีมที่เข้าแข่งขันรอบสุดท้ายทั้งสิ้น
16 ทีม ดังนี้ ทวีปเอเชีย 3 ทีม ทวีปอเมริกาใต้ 1 ทีม โอเชียเนีย 1 ทีม ทวีปยุโรป 12 ทีม และเจ้าภาพ 1 ทีม
== การแข่งขัน ==
{| border=1 style="border-collapse:collapse; font-size:90%; text-align:center; width:100%"
|- bgcolor=#C1D8FF
!rowspan=2 width=4%|ปี
!rowspan=2 width=8%|เจ้าภาพ
!colspan=3|ชิงชนะเลิศ (หญิง)
!colspan=3|ชิงชนะเลิศ (ชาย)
|- bgcolor=#EFEFEF
!width=9%|ชนะเลิศ
!width=5%|ผลการแข่งขัน
!width=9%|รองชนะเลิศ
!width=9%|ชนะเลิศ
!width=5%|ผลการแข่งขัน
!width=9%|รองชนะเลิศ
|- bgcolor=#F5FAFF
|1996
|
|
|-
|
|colspan=3| ไม่มีการจัดแข่งขัน
|- bgcolor=#D0E7FF
|2007
|
|
|3-2
|
|
|3-2
|
|- bgcolor=#F5FAFF
|2011
|
|
|4-2
|
|
|1-0
|
|- bgcolor=#D0E7FF
|2015
|
|
|2-3
|
|
|3-8
|
|- bgcolor=#F5FAFF
|2019
|
|
|4-0
|
|
|5-4 
|
|- bgcolor=#F5FAFF
|2023
|
|
|-
|
|
|- 
|
|}
== ความสำเร็จ ==
== ทีมที่ผ่านเข้ารอบ ==
== ดูเพิ่ม ==
ฟุตบอลคนหูหนวกชิงแชมป์โลก (U21, เยาวชน U18)
ฟุตบอลผู้พิการทางสมองชิงแชมป์โลก
ฟุตบอลคนตาบอดชิงแชมป์โลก
ฟุตบอลผู้พิการทหารผ่านศึกชิงแชมป์โลก
กีฬาฟุตบอลในพาราลิมปิกฤดูร้อน (ฟุตบอล 5 คน, ฟุตบอล 7 คน)
ฟุตซอลชิงแชมป์โลก (ฟุตซอลหญิงโลก)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
International Committee of Sports for the Deaf, deaflympics.com
Offical Page
*
สมาคมฟุตบอล
พระยาอภัยภูเบศร (รศ)

พระยาอภัยภูเบศร (รศ) นามเดิมว่ารศ เป็นบุตรชายคนโตของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) บิดาได้ส่งตัวเข้ามาเป็นมหาดเล็กในกรุงเทพฯ ต่อมาเมื่อพระยาวิบูลราช (แบน) ได้เลื่อนขึ้นเป็นพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 2 หลังจากที่เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ถึงแก่กรรม มหาดเล็กรศได้เป็นผู้ช่วยราชการในพระตะบอง จนได้เป็นเจ้าเมืองพระตะบองเมื่อ พ.ศ. 2357
เมื่อพระยาอภัยภูเบศร (รศ) ขึ้นเป็นเจ้าเมือง เวียดนามพยายามเข้ามายึดครองพระตะบองไปเป็นของกัมพูชา แต่ได้ขอกำลังทหารจากนครราชสีมามาขับไล่ทหารเวียดนามออกไปได้ ต่อมา ใน พ.ศ. 2370 พระยาอุดมภักดี (เชด) และกรมการเมืองกล่าวโทษพระยาอภัยภูเบศร (รศ) มายังกรุงเทพฯ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงให้พระยาอภัยภูเบศร (รศ) เข้ามารับราชการในกรุงเทพฯ ตั้งให้เป็นพระยาพิพิธภักดี (รศ) และให้พระยาอุดมภักดี (เชด) ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน
ต่อมา พระยาพิพิธภักดี (รศ) ได้เลื่อนขึ้นเป็นพระยาวิเศษสุนทร และได้มาเป็นปลัดเมืองเมื่อนักองค์อิ่มได้เป็นเจ้าเมืองพระตะบอง ต่อมาเมื่อนักองค์อิ่มหลงเชื่อเวียดนามว่าจะตั้งให้ครองราชสมบัติในเวียดนามและเสด็จไปกรุงเว้ ได้บังคับปลัดรศไปเวียดนามด้วยกันด้วย และถูกกักขังในกรุงเว้พร้อมนักองค์อิ่ม จนนักองค์อิ่มสิ้นพระชนม์ที่เว้ ส่วนปลัดรศได้กลับมาพระตะบองหลังจากสงครามสิ้นสุด และได้สร้างวัดไว้แห่งหนึ่งเรียกว่าวัดปลัด
== บุตรธิดา ==
มีบุตรธิดา 10 คน คือ
พระพิทักษ์สรไกร เมืองนครราชสีมา
นายแก้ว
นายเมียก
นายฉิม
นายเพ็ชร
เอม ภรรยาพระยานุภาพไตรภพ เมืองนครเสียมราฐ
กอง ภรรยาเจ้าเมืองนครราชสีมา
แป้น ภรรยาพระยาราชสุภาวดี
ทับ ภรรยาพระยายมราช เมืองอุดงมีไชย
อำแดงแย้ม
== อ้างอิง ==
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง. เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม) เจ้าเมืองพระตะบองคนสุดท้ายใต้ปกครองสยาม. กรุงเทพฯ: ยิปซี กรุ๊ป. 2557 หน้า 44 - 49
บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
สกุลอภัยวงศ์
เจ้าเมืองพระตะบอง
เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์)

เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) นามเดิมชื่อ เยีย เป็นเจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 7 เป็นบุตรของพระยาอภัยภูเบศร (นอง) (เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 6 ซึ่งเป็นบุตรของพระยาธิราชวงษาและเป็นบุตรเขยของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) เจ้าเมืองพระตะบองคนที่ 1)
เจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ (เยีย อภัยวงศ์) เข้ารับราชการในครั้งแรกได้เป็นหลวงอภัยพิทักษ์ ต่อมา ในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้เลื่อนเป็นพระยาคทาธรธรณินทร์ และได้รักษาราชการในพระตะบองเมื่อบิดาถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2403 และวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2434 ได้เป็นเจ้าพระยาคทาธรธรณินทร์ รามนรินทร์อินทราธิบดี ศรีสยามกัมโพชเกษตราภิบาล ปรีชาญาณยุติธรรมาธยาไศรย อภัยพิริยบรากรมพาหุ ผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบอง คนที่ 7
เจ้าพระยาคทาธรฯได้เขียนพงศาวดารเมืองพระตะบอง เล่าถึงประวัติของสายสกุลของท่านที่ได้ปกครองเมืองพระตะบอง
ในสมัยที่เจ้าพระยาคทาธรฯเป็นเจ้าเมืองพระตะบองนั้น เป็นช่วงที่ฝรั่งเศสขยายอำนาจเข้ามาในกัมพูชา ทำให้สยามระแวงว่าพระตะบองจะแข็งเมืองหรือไปเข้ากับเวียดนาม แต่เจ้าพระยาคทาธรฯ ได้แสดงความจงรักภักดีต่อสยามอย่างเสมอต้นเสมอปลาย จนถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 2435 บุตรชายของท่านคือเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแทน
==บุตรธิดา==
มีบุตรธิดา รวม 4 คน ดังนี้
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์)
คุณหญิงขลิบ ภรรยาพระยาณรงค์เรืองฤทธิ์
นางเทศ ภรรยาพระโยธาธิราช (ทองคำ)
นางสมบุญ ภรรยาหม่อมเทวาธิราช (หม่อมราชวงศ์แดง อิศรเสนา)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง. เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม) เจ้าเมืองพระตะบองคนสุดท้ายใต้ปกครองสยาม. กรุงเทพฯ: ยิปซี กรุ๊ป. 2557 หน้า 53 - 65
เจ้าเมืองพระตะบอง
บุคคลจากจังหวัดพระตะบอง
บรรดาศักดิ์ชั้นเจ้าพระยา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
สกุลอภัยวงศ์