pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บาทเทิลทซ์

บาทเทิลทซ์ (Bad Tölz) เป็นเมืองชนบทในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางใต้ของนครมิวนิกไปราว 50 กิโลเมตร ตัวเมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอีซาร์ ปัจจุบันเมืองนี้ขึ้นชื่อเรื่องสปาน้ำแร่
เมืองแห่งนี้ปรากฎชื่อครั้งแรกในเอกสารคริสต์ศตวรรษที่ 12 และต่อมาในปีค.ศ. 1331 ก็ได้รับสถานะเป็นเมืองค้าโดยจักรพรรดิลูทวิชที่ 4 ถือเป็นเมืองชุมทางสำหรับใช้ขนส่งไม้ซุงและเกลือในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำอีซาร์ ในปีค.ศ. 1453 เกิดเพลิงไม้ครั้งใหญ่ขึ้นซึ่งได้ทำลายตลาด, โบสถ์ และปราสาท ดยุกอัลเบร็คที่ 3 จึงทำการบูรณะเมืองครั้งใหญ่โดยใช้หินแทนไม้
==อ้างอิง==
มหาเคารี

พระแม่มหาเคารี (महागौरी, ไอเอเอสที: ) เป็นอวตารปางที่ 8 ของพระแม่ทุรคา หนึ่งใน 9 ปางของ นวทุรคา บูชากันในวันที่ 8 ของนวราตรี  ตามเทวตำนานฮินดูระบุว่าทรงมีอำนาจที่ช่วยให้ผู้ที่เคาระศรัทธาในพระองค์สมประสงค์ และได้รับการบรรเทาจากทุกข์ต่าง ๆ ในชีวิต เทวลักษณะคือทรงมีสี่กร โดยทรงประทับกรในลักษณะต่าง ๆ คือ กรหนึ่งในท่าสยบความหวาดกลัว, กรหนึ่งทรงตรีศูล, กรหนึ่งทรงทมารู และอีกกรหนึ่งในมุทราให้พร
== อ้างอิง ==
เทวีในศาสนาฮินดู
อาร์ตูโร ริคาร์ดี

อาร์ตูโร ริคาร์ดี (Arturo Riccardi; 30 ตุลาคม ค.ศ.1878 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1966) เป็นชาวอิตาลีที่ดำรงตำแหน่งเป็นพลเรือเอกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทำหน้าที่ในกระทรวงผู้ว่าการนาวิกโยธินทั่วไปของบุคลากร(Ministry of Marine director general of personnel) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1935 ถึง 1940 และรองเลขาธิการรัฐแห่งกองทัพเรือ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 ถึง ปี ค.ศ. 1943 ด้วยความเชี่ยวชาญในด้านสงครามทางอากาศ ริคาร์ดีมักจะทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่กองทัพเรือเยอรมันระดับอาวุโสในการป้องกันคาบสมุทรอิตาลี
พลเรือเอกชาวอิตาลี
ทหารชาวอิตาลี
บุคคลจากปาวีอา
ทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
อิตาโล บัลโบ

อิตาโล บัลโบ (Italo Balbo; แฟร์รารา, 6 มิถุนายน ค.ศ. 1896 – ทูบลัก, 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940) เป็นผู้นำกลุ่มพวกชุดดำ(Camicie Nere, or CCNN)ของอิตาเลียนที่ทำหน้าที่เป็นจอมพลอากาศแห่งอิตาลี(Maresciallo dell'Aria) ผู้สำเร็จราชการแห่งลิเบีย ผู้บัญชาการทหารแห่งอิตาเลียนแอฟริกาเหนือ(Africa Settentrionale Italiana, หรือ ASI), และ"ทายาทโดยตรง"ของผู้นำเผด็จการอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี
ภายหลังจากทำหน้าที่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บัลโบได้กลายเป็นผู้นำองค์กรฟาสเช่ในแฟร์ราราที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเขา เขาเป็นหนึ่งในสี่คนผู้ร่วมก่อตั้งที่สำคัญ(Quadrumviri del Fascismo)ของการเดินขบวนสู่โรมที่ทำให้มุสโสลินีและพวกฟาสซิสต์เถลิงอำนาจในปี ค.ศ. 1922 พร้อมกับ มิเชล เบียนคิ, เอมีลีโอ เด โบโน และ Cesare Maria De Vecchi ในปี ค.ศ. 1926 เขาได้เริ่มงานในการสร้างกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี และมีบทบาทสำคัญในการบินกลายเป็นที่นิยมขึ้นในอิตาลี และส่งเสริมด้านการบินของอิตาลีไปทั่วโลก ในปี ค.ศ. 1933 บางทีอาจจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดรอบๆตัวเขาในอิตาลี เขาได้รับหน้าที่เป็นผู้ปกครองในอิตาเลียนลิเบีย ที่เขาได้อาศัยอยู่ตลอดช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ บัลโบเกลียดชังต่อพวกต่อต้านชาวยิว เป็นผู้นำในกลุ่มฟาสซิสต์เพียงคนเดียวที่คัดค้านมุสโสลินีในการเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนี ในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง บัลโบถูกสังหารโดยเหตุบัญเอิญโดยการยิงพวกเดียวกันเอง เมื่อเครื่องบินที่เขานั่งถูกยิงตกจากน่านฟ้าเหนือเมืองทูบลักโดยปืนต่อต้านอากาศยานของอิตาลีที่ระบุเครื่องบินของเขาผิดพลาด
== อ้างอิง ==
ทหารชาวอิตาลี
บุคคลจากแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
ทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
จอมพลชาวอิตาลี
จอมพลอากาศ
ผู้สำเร็จราชการอิตาเลียนลิเบีย
กาลีซโซ ชิอาโน

เจียน กาลีซโซ ชิอาโน เคานต์ที่สองแห่งคอร์เทลาซโซและบูคาร์รี่ (Gian Galeazzo Ciano, 2nd Count of Cortellazzo and Buccari) ( , ; 18 มีนาคม ค.ศ. 1903 – 11 มกราคม ค.ศ. 1944) เป็นนักการฑูตและนักการเมืองชาวอิตาลีที่ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศในรัฐบาลของพ่อตาของเขา เบนิโต มุสโสลินี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง ค.ศ. 1943
เขาเป็นลูกชายของพลเรือเอก Costanzo Ciano, สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งของพรรคชาตินิยมฟาสซิสต์ ทั้งพ่อและลูกชายต่างได้เข้าร่วมในการเดินขบวนสู่โรมของมุสโสลินีในปี ค.ศ. 1922 ชิอาโนได้แสดงปฏิบัติหน้าที่ในการรบในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปีย(ค.ศ. 1935-36) และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อเขาเดินทางกลับมา ภายหลังจากหนึ่งในเหตุการณ์ความพ่ายแพ้ของฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง ชิอาโนได้เริ่มที่จะผลักดันให้อิตาลีถอนตัวออกจากสงครามและถูกปลดออกจากตำแหน่งด้วยผลลัพธ์เหล่านั้น ต่อมาเขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นเอกอัครราชฑูตของวาติกัน
ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1943 ชิอาโนเป็นหนึ่งในสมาชิกของสภาใหญ่แห่งฟาสซิสต์ที่บังคับในการขับไล่มุสโสลินีออกจากตำแหน่งและถูกจับกุมอย่างรวดเร็ว ชิอาโนได้บินไปยังเยอรมนีแต่ถูกจับกุมตัวและพาตัวกลับไปยังระบอบปกครองใหม่ของมุสโสลินี สาธารณรัฐสังคมอิตาลี ภายใต้แรงกดดันของเยอรมัน มุสโสลินีได้ออกคำสั่งให้ประหารชีวิตชิอาโน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 1944 เขาได้ถูกประหารชีวิตโดยการยิงเป้าแบบชุดทีม
ชิอาโนได้เขียนอนุทินทิ้งไว้เบื้องหลัง ซึ่งได้ถูกใช้เป็นแหล่งข้อมูลโดยนักประวัติศาสตร์หลายคน รวมทั้ง วิลเลียม ไชิเรอร์  ในหนังสือของเขาเรื่อง การรุ่งโรจน์และร่วงโรยของไรช์ที่สาม(The Rise and Fall of the Third Reich ) และวิดีโอละคร-สารคดีที่มีความยาวประมาณสี่ชั่วโมงของช่องเอชบีโอ เรื่อง มุสโสลินีและข้าพเจ้า(Mussolini and I)
==อ้างอิง==
ชาวอิตาลี
บุคคลจากลีวอร์โน
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศอิตาลี
ชาวอิตาลีที่ถูกประหารชีวิต
ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
กติกาสัญญาไตรภาคี
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคมถึง 2 สิงหาคม ณ สนาม Olympic Aquatics Center ส่วนการแข่งขันว่ายน้ำมาราธอน 10 กิโลเมตร หญิง จะจัดในสระว่ายน้ำแบบเปิดในวันที่ 5 สิงหาคมและการแข่งขันประเภทชายจะจัดวันต่อมา (6 สิงหาคม) ที่ Odaiba Marine Park
กีฬาว่ายน้ำจะมีการแข่งขันทั้งหมด 37 รายการ (18 สำหรับแต่ละเพศและ 1 รายการแบบผสม) ด้วยการเพิ่มรายการฟรีสไตล์ 800 เมตร ชาย, ฟรีสไตล์ 1,500 เมตร หญิง และผลัดผสม 4 × 100 ม. ผสม
== รายการ ==
กีฬาว่ายน้ำในปี 2020 จะมีทั้งหมด 37 รายการ (18 รายการสำหรับชายและหญิงและคละเพศอีก 1 รายการ) รวมถึงว่ายน้ำมาราธอนสระเปิด 10 &nbsp; กม. ทั้ง 2 รายการ  เพิ่มขึ้นเล็กน้อยจาก 34 รายการในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งก่อน เหตุการณ์ต่อไปนี้จะถูกโต้แย้ง (กิจกรรมสระว่ายน้ำทั้งหมดเป็นเส้นทางยาวและระยะทางอยู่ในหน่วยเมตรยกเว้นที่ระบุไว้):
ท่าฟรีสไตล์ : 50, 100, 200, 400, 800 และ 1,500;
ท่ากรรเชียง : 100 และ 200;
ท่ากบ : 100 และ 200
ท่าผีเสื้อ : 100 และ 200;
แบบเดี่ยวผสม : 200 และ 400
ผลัด : 4 × 100 ฟรี, 4 × 200 ฟรี; ผสม 4 × 100 (ผู้ชาย, ผู้หญิง, และผสม)
ว่ายน้ำมาราธอน : 10 กิโลเมตร
== ปฏิทินแข่งขัน ==
M = Morning session, starting at 10:30 local time (01:30 UTC).
E = Evening session, starting at 19:00 local time (10:00 UTC).
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ว่ายน้ำใน 2019 Pan American Games
ว่ายน้ำในพาราลิมปิคฤดูร้อน 2020
กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน
ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน

ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน (Governor-General of Taiwan) เป็นผู้สำเร็จราชการของไต้หวันในยุคญี่ปุ่น (รวมฟอร์โมซาและเพสคาดอร์เรส) โดยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างปี 1895 ถึง 1945
== ดูเพิ่ม ==
ผู้สำเร็จราชการเกาหลี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Archives of the Japanese Taiwan Governor-Generals (Chinese)
Japanese Governors of Taiwan (Mandarin)
ไต้หวัน
 
ไต้หวันภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
ผู้สำเร็จราชการเกาหลี

ผู้สำเร็จราชการเกาหลี (Governor-General of Korea) เป็นผู้สำเร็จราชการของเกาหลีในยุคญี่ปุ่น โดยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างปี 1910 ถึง 1945
== ดูเพิ่ม ==
ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Rulers
ประเทศเกาหลี
บิวเทน

บิวเทน (butane) เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรเคมี C4H10 ลักษณะเป็นแก๊สไม่มีสี มีกลิ่นคล้ายแก๊สโซลีนหรือแก๊สธรรมชาติ มีความไวไฟสูง คำว่า "บิวเทน" อาจหมายความได้ถึง n-butane หรือ isobutane ซึ่งเป็นไอโซเมอร์กัน แต่ตามหลักการเรียกชื่อของสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (IUPAC) บิวเทนจะหมายถึง n-butane เพียงอย่างเดียว บิวเทนมีรากศัพท์มาจากกรดบิวทีริก ซึ่งมาจากคำภาษาละติน butyrum แปลว่าเนย ถูกค้นพบโดยเอดเวิร์ด แฟรงก์แลนด์ในปี ค.ศ. 1849 และเอดมันด์ โรนัลส์เป็นคนแรกที่บรรยายถึงคุณสมบัติ
บิวเทนเป็นสารไฮโดรคาร์บอนชนิดแอลเคนที่มีคาร์บอน 4 อะตอมเชื่อมต่อกันด้วยพันธะเดี่ยว บิวเทนมี 2 ไอโซเมอร์ได้แก่ n-butane และ isobutane ซึ่งทั้งสองมีสูตรเคมีเหมือนกันแต่ต่างกันที่โครงสร้าง โดย n-butane มีโครงสร้างแบบไม่มีกิ่ง ในขณะที่ isobutane เป็นโครงสร้างแบบมีกิ่ง โครงสร้างที่แตกต่างกันนี้ส่งผลให้สองไอโซเมอร์นี้มีจุดเดือดต่างกัน โดย n-butane มีจุดเดือดสูงกว่าอันเป็นผลมาจากการมีพื้นที่ผิวสัมผัสระหว่างโมเลกุลมากกว่า ส่งผลให้มีแรงระหว่างโมเลกุลมากเช่นกัน บิวเทนเป็นหนึ่งในสารที่พบในน้ำมันดิบและแก๊สธรรมชาติ และเป็นสารกลุ่มแรก ๆ ที่ถูกแยกออกเมื่อมีการกลั่นลำดับส่วนเนื่องจากมีจุดเดือดต่ำกว่าสารชนิดอื่น เมื่อเผาบิวเทนในที่ที่มีออกซิเจนมากจะได้ผลิตภัณฑ์เป็นคาร์บอนไดออกไซด์และไอน้ำ แต่หากมีออกซิเจนไม่เพียงพอจะได้คาร์บอนมอนอกไซด์หรือเขม่าคาร์บอน ดังสมการ
เมื่อมีออกซิเจนเพียงพอ:
2 C4H10 + 13 O2 → 8 CO2 + 10 H2O
เมื่อมีออกซิเจนไม่เพียงพอ:
2 C4H10 + 9 O2 → 8 CO + 10 H2O
บิวเทนใช้ผสมกับแก๊สโซลีนเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงและใช้เพิ่มเลขออกเทนในน้ำมันเบนซิน เมื่อผสมกับโพรเพนและสารไฮโดรคาร์บอนอื่น ๆ จะได้แก๊สปิโตรเลียมเหลว (LPG) หรือแก๊สหุงต้ม นอกจากนี้ยังใช้เป็นเชื้อเพลิงของไฟแช็ก เครื่องพ่นไฟสำหรับทำอาหารและสารขับดันสำหรับกระป๋องสเปรย์ เมื่อใช้เป็นแก๊สสำหรับบรรจุภัณฑ์จะมีเลขอีคือ E943a บิวเทนบริสุทธิ์โดยเฉพาะ isobutane ใช้เป็นสารทำความเย็นแทนฮาโลมีเทนที่ทำลายชั้นโอโซน บิวเทนเป็นสารระเหยที่เมื่อสูดดมเข้าไปจะก่อให้เกิดภาวะเคลิ้มสุข ง่วงซึม หัวใจเต้นผิดจังหวะ ความดันโลหิตผิดปกติ หมดสติ และอาจเสียชีวิตจากภาวะขาดอากาศหายใจและเว็นทริคูลาร์ ฟิบริลเลชัน
== อ้างอิง ==
แอลเคน
วันดี พลทองสถิตย์

ดร.วันดี พลทองสถิตย์ หรือ นางวันดี พลทองสถิตย์ หรือชื่อในวงการคือ หมอลำอุดมศิลป์ เป็นศิลปินพื้นบ้านหมอลำที่มีชื่อเสียงทางภาคอีสานของไทยและเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
==ประวัติ==
นางวันดี พลทองสถิตย์  เกิดเมื่อวันอาทิตย์  ที่   เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 10 คน  เกิดที่บ้านดอนธาตุ ตำบลหนองตูม อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
นางวันดี พลทองสถิตย์ เป็นผู้ชื่นชอบในการแสดงหมอลำพื้นบ้านตั้งแต่วัยเด็ก และได้เข้าร่วมแสดงในคณะหมอลำ “สามัคคีรุ่งนคร” เพื่อหารายได้มาแบ่งเบาภาระของครอบครัว ด้วยเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ในการลำ รักในอาชีพหมอลำ เป็นผู้หมั่นฝึกซ้อม มีน้ำเสียงที่ไพเราะและเป็นเอกลักษณ์ จึงเป็นที่รักของครูผู้สอนลำ
วันดี เป็นผู้ที่มีผลงานการแสดงหมอลำนับแต่อดีตถึงปัจจุบันอย่างต่อเนื่อง ในปีพุทธศักราช ๒๕๐๗ ได้มีโอกาสบันทึกเสียงการแสดงหมอลำเผยแพร่ผ่านรายการวิทยุ โดยรับบทเป็นตัวประกอบหลายเรื่อง เช่น  นางประกายแก้ว สินธนูปูคำ ท้าวหัวข่อหล่อ สามผัวไม่กลัวบาป เป็นต้น ปีพุทธศักราช ๒๕๐๘  เริ่มเป็นที่รู้จักในอีสาน เมื่อได้รับบทเป็นนางเอกหมอลำ ในการแสดงหมอลำพื้นบ้านเรื่อง “ปลาบู่ทอง” หลังจากนั้น ในปีพุทธศักราช ๒๕๑๐ นางวันดี พลทองสถิตย์ เป็นที่รู้จักและชื่นชอบของคนอีสานมากยิ่งขึ้น เมื่อได้แสดงเป็นนางเอกหมอลำเรื่อง “ขูลู - นางอั้ว” คนอีสานรู้จักนางวันดี พลทองสถิตย์ในนาม “หมอลำอุดมศิลป์” เมื่อได้ตัดสินใจตั้งคณะหมอลำ “อุดมศิลป์” เป็นของตัวเองในปีพุทธศักราช ๒๕๑๖ ด้วยความรักในศิลปะการแสดงหมอลำ หมอลำอุดมศิลป์จึงได้ยึดอาชีพ หมอลำหาเลี้ยงชีพตนเองและครอบครัวมาโดยตลอด โดยไม่คิดจะประกอบอาชีพอื่นใดอีกเลย
จากประสบการณ์อันยาวนานด้านการแสดงหมอลำ กอปรกับความวิริยะอุตสาหะ ความใฝ่รู้ ความสามารถในการลำและพรสวรรค์อันเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั่วไป นางวันดี พลทองสถิตย์ จึงได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการแสดงพื้นบ้าน เป็นผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้แก่นักศึกษา สาขาดนตรีและการแสดงพื้นบ้านคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๕๒ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
นางวันดี พลทองสถิตย์ หรือ หมอลำอุดมศิลป์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
==การงาน==
อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญ ที่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ผู้ทรงคุณวุฒิ สำนักวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น
==รางวัลเกียรติคุณ==
2559 - ศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
2561 - รางวัลเกียรติยศหมอลำฝังเพชร จากรายการไมค์ทองคำหมอลำฝังเพชร
2562 - ปริญญาดุริยางคศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
บุคคลจากอำเภอเมืองขอนแก่น
นักดนตรีหมอลำ
บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ลาร์ก-แอลเอกซ์

ลาร์ก-แอลเอกซ์ (LARC-LX; ชื่อเต็ม: Lighter, Amphibious Resupply, Cargo, 60 ton; ความหมาย: ยานส่งจากเรือใหญ่, สะเทินน้ำสะเทินบก, เวียนจัดส่งของบรรทุก 60 ตัน) หรือตามตั้งชื่อเดิมจาก บาร์ก (BARC; ชื่อเต็ม: Barge, Amphibious Resupply, Cargo; ความหมาย: ยานบรรทุก, สะเทินน้ำสะเทินบก, เวียนจัดส่งของบรรทุก) เป็นยานพาหนะขนส่งสะเทินน้ำสะเทินบก ตัวถังเหล็กกล้าประสาน
== ลักษณะ ==



สามารถบรรทุกของบรรทุกได้มากถึง 100 ตัน หรือผู้โดยสาร 200 นาย แต่โดยทั่วไปบรรทุกของบรรทุก 60 ตัน หรือผู้โดยสาร 120 นาย ยานพาหนะนี้ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซลจีเอ็มซี 265 แรงม้า (198 กิโลวัตต์) สี่ตัวซึ่งอยู่ด้านข้างของตัวถัง โดยแต่ละตัวจะขับเคลื่อนล้อเดียวบนบก เครื่องยนต์คู่หนึ่งขับแต่ละใบพัดขนาด 1.2 มม. (47 นิ้ว) สองตัว ซึ่งขับเคลื่อนยานพาหนะในน้ำ ความเร็วสูงสุดอยู่ที่ 20 ไมล์ต่อชั่วโมง (32 กม./ชม.) บนบก หรือ 7.5 ไมล์ต่อชั่วโมง (12.1 กม./ชม.) เมื่อลอยอยู่ โดยผู้คุมเครื่องอยู่ในแค็บขนาดเล็กซ้ายมือข้างท้ายเรือของยานพาหนะ
ลาร์ก-แอลเอกซ์ ถูกใช้เพื่อขนส่งยานพาหนะแบบล้อยางและสายพาน รวมถึงอุปกรณ์การเตรียมริมทะเลและของบรรทุกทั่วไป จากเรือถึงฝั่ง หรือจุดขนถ่ายไกลทะเล มันยังสามารถขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ขนาด 40 ฟุต (12 เมตร) ซึ่งสามารถลงจอดได้จากลาร์กไม่ว่าจะด้วยเครน, รถขนวัสดุใต้ท้องรถ หรือลูกรอก มันเป็นยานพาหนะสะเทินน้ำสะเทินบกเพียงอย่างเดียวในกองทัพบกสหรัฐที่สามารถลงจอดบนชายหาดผ่านคลื่นซัดฝั่ง โดยทั่วไปแล้ว ลาร์ก-แอลเอกซ์ ได้ลำเลียงในฐานะของบรรทุกบนปากระวางบนเรือพาณิชย์ หรือเรือยกหนักที่จะขนส่งขนส่งข้ามน้ำข้ามทะเล ส่วนตัวอย่างการเอาตัวรอดของลาร์ก-แอลเอกซ์ สามารถพบได้ที่พิพิธภัณฑ์สงครามโอเวอร์ลูน ในประเทศเนเธอร์แลนด์, พิพิธภัณฑ์ทหารแห่งนอร์ธฟลอริดาในกรีนโคฟสปริงส์ รัฐฟลอริดา และที่พิพิธภัณฑ์ยานยนต์เลน ในแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ตลอดจนพิพิธภัณฑ์การขนส่งกองทัพบกสหรัฐ ฟอร์ตยูสติส รัฐเวอร์จิเนีย
== ประจำการ  ==
บาร์กคันแรกได้เดินทางเรือเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1952 ที่ฟอร์ตลอว์ตัน รัฐวอชิงตัน และมีการเปลี่ยนชื่อจากบาร์กเป็นลาร์กในปี ค.ศ. 1960 มีการพบว่าลาร์กได้ประจำการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1967 เมื่อพวกมันถูกส่งไปยังเวียดนามเพื่อสนับสนุนกองพลส่งทางอากาศที่ 101 และกองพลทหารม้าที่ 1 ในปี ค.ศ. 1968 ส่วนลาร์ก-แอลเอกซ์ คันสุดท้ายได้ออกจากประจำการในปี ค.ศ. 2001
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
LARC-LX at GlobalSecurity.org
ยานพาหนะล้อยางสะเทินน้ำสะเทินบก
ยานพาหนะทางทหารของสหรัฐ
ขรรคปุระ

ขรรคปุระ (খড়্গপুর; Kharagpur) เป็นเมืองในเขตปัศจิมเมทินีปุระ จังหวัดเมทินีปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ขรรคปุระตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำกังสาพตี ทางตอนใต้ของรัฐเบงกอลตะวันตก โดยอยู่ห่างจากนครโกลกาตาซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐไปทางทิศตะวันตกประมาณ 110 กิโลเมตร
ขรรคปุระเป็นที่ตั้งของอุตสาหกรรมสำคัญหลายประเภท และเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟชุมทางขรรคปุระ ซึ่งเป็นชุมทางรถไฟที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย เส้นทางรถไฟสายหลักที่ผ่านชุมทางขรรคปุระมีจำนวน 5 สาย ได้แก่สายหาวรา-นาคปุระ-มุมไบ สายหาวรา-เจนไน สายหาวรา-ขรรคปุระ สายอาสานโสละ-ฏาฏานคร-ขรรคปุระ และสายขรรคปุระ-ปุรี ชานชาลาของสถานีรถไฟชุมทางขรรคปุระมีความยาว 1,072.5 เมตร ซึ่งยาวเป็นอันดับที่ 3 ของโลก นอกจากนี้ ขรรคปุระยังเป็นที่ตั้งของสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ขรรคปุระ (ไอไอที ขรรคปุระ) ซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกในกลุ่มสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2494
จากรายงานสำมะโนประชากรครั้งล่าสุด ซึ่งจัดทำใน พ.ศ. 2554 ขรรคปุระมีประชากร 207,604 คน โดยแบ่งเป็นชาย 106,559 คน และหญิง 101,045 คน ในขณะที่ประชากรรวมของขรรคปุระและเขตปริมณฑล ได้แก่นิคมรถไฟขรรคปุระ และกลายกุนฑะ มีจำนวน 299,683 คน ได้แก่ชาย 153,143 คนและหญิง 146,540 คน ประชากรประมาณร้อยละ 85 ของขรรคปุระรู้หนังสือ ประชากรร้อยละ 80 โดยประมาณนับถือศาสนาฮินดู รองลงมาได้แก่ศาสนาอิสลามซึ่งมีผู้นับถือประมาณร้อยละ 13
== อ้างอิง ==
เมืองในรัฐเบงกอลตะวันตก
สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย

สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย หรือไอไอที (Indian Institutes of Technology; IIT) เป็นกลุ่มสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในประเทศอินเดีย ก่อตั้งขึ้นตามรัฐบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย (ขรรคปุระ) พ.ศ. 2499 และรัฐบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย พ.ศ. 2504 อย่างไรก็ตาม สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ขรรคปุระได้ใช้ชื่อ "สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย" ตั้งแต่ พ.ศ. 2494 สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดียมีฐานะเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่มีความสำคัญระดับชาติ (Institute of National Importance; INI) ตามประกาศในรัฐบัญญัติสองฉบับดังกล่าว ใน พ.ศ. 2562 สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดียมีจำนวน 23 แห่งทั่วประเทศ ซึ่งสถาบัน 4 แห่งล่าสุดสถาปนาตามรัฐบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2559
== สถาบัน ==
== อ้างอิง ==
สถาบันอุดมศึกษาในประเทศอินเดีย
โจวันนี เมสเซ

โจวันนี เมสเซ (Giovanni Messe: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1883 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1968) เป็นชาวอิตาลีที่ดำรงตำแหน่งเป็นนายพลอิตาลี นักการเมือง และจอมพล(Maresciallo d'Italia) เขาได้ถูกพิจารณาจากหลายๆคนว่าเป็นนายพลอิตาลีที่ดีที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง
ทหารชาวอิตาลี
บุคคลจากแคว้นปุลยา
ทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
จอมพลชาวอิตาลี
เชลยศึกชาวอิตาลี
แมร์แยม มีร์ซอฆอนี

แมร์แยม มีร์ซอฆอนี (مریم میرزاخانی; Maryam Mirzakhani) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอิหร่าน และศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและชาวอิหร่านคนแรกที่ได้รับรางวัลเหรียญฟีลดส์
== วัยเด็กและการศึกษา ==
เธอเคยเข้าแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศสองครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2537 ที่ฮ่องกงและ พ.ศ. 2538 ที่นครโตรอนโต ประเทศแคนาดา และได้รับรางวัลเหรียญทองทั้งสองครั้ง โดยในครั้งแรกที่ฮ่องกงเธอทำคะแนนได้ 41 คะแนนจาก 42 คะแนน ส่วนครั้งที่สองที่แคนาดาเธอได้คะแนนเต็ม
พ.ศ. 2542 มีร์ซอฆอนีจบการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแชรีฟ (Sharif University of Technology) และเดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาจนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดใน พ.ศ. 2547 โดยมีที่ปรึกษาได้แก่เคอร์ทิส ที. แมกมัลเลนซึ่งเคยได้รับเหรียญฟีลดส์ใน พ.ศ. 2541  ขณะศึกษาที่ฮาร์วาร์ดเธอเป็นที่รู้จักว่าเป็นคนที่มุ่งมั่นและไม่หยุดตั้งคำถาม แม้ว่าภาษาอังกฤษจะไม่ใช่ภาษาแม่ของเธอก็ตาม เธอมักจดบันทึกเป็นภาษาเปอร์เซีย
== ผลงานวิชาการ ==
เมื่อจบปริญญาเอก เธอเข้าทำงานเป็นนักวิจัยที่สถาบันคณิตศาสตร์เคลย์และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตันก่อนจะไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดใน พ.ศ. 2552
มีร์ซอฆอนีได้รับรางวัลเหรียญฟีลดส์ใน พ.ศ. 2557 จากงานวิจัยเกี่ยวกับผิวรีมันและปริภูมิมอดุลัสของผิวรีมัน ซึ่งเธอเป็นผู้หญิงคนแรกและชาวอิหร่านคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้
เธอนิยามตัวเองว่าเป็นนักคณิตศาสตร์ที่ "ช้า" เธอเชื่อว่าต้องทุ่มเทและตั้งใจเพื่อที่จะได้เห็นความงามของคณิตศาสตร์ ขณะที่เธอกำลังขบคิดปัญหา เธอจะวาดรูปการ์ตูนแล้วทดสมการคณิตศาสตร์ที่เธอคิดรอบตัวการ์ตูนที่เธอวาด ลูกสาวของเธอใช้คำว่า "วาดภาพ" เมื่อพูดถึงวิธีการทำงานของมีร์ซอฆอนี
== ชีวิตส่วนตัว ==
มีร์ซอฆอนีสมรสกับยัน ว็อนดราก นักวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎีและนักวิทยาศาสตร์ประยุกต์ชาวเช็ก และมีลูกสาวหนึ่งคนได้แก่อานาฮิตา
== การเสียชีวิต ==
พ.ศ. 2556 แพทย์ได้ตรวจพบว่าเธอเป็นโรคมะเร็งเต้านม ก่อนจะลุกลามไปยังกระดูกและตับในอีก 3 ปีถัดมา และเสียชีวิตในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ด้วยวัย 40 ปี
ฮัสซัน โรว์ฮานี ประธานาธิบดีของสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านได้กล่าวสดุดีและไว้อาลัย โดยมีใจความว่ามีร์ซอฆอนีเป็นนักคณิตศาสตร์ที่ยอดเยี่ยม เป็นผู้ที่ทำให้ชื่อเสียงของอิหร่านในวงการวิชาการเป็นที่รู้จัก และเป็นผู้นำทางให้ผู้หญิงชาวอิหร่านกล้าและมุ่งมั่นที่จะแสดงความสามารถของตนในเวทีสากล
== อ้างอิง ==
นักคณิตศาสตร์หญิง
นักคณิตศาสตร์ชาวอิหร่าน
บุคคลจากเตหะราน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
บุคคลจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
เสียชีวิตจากมะเร็งเต้านม
กีฬาวอลเลย์บอลชายในซีเกมส์ 2019

การแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2019 มีกำหนดจัดขึ้นที่ฟิลสปอร์ตส์อะรีนา, ปาซิก, ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 2 ถึง 10 ธันวาคม ค.ศ. 2019
== การจับสลาก ==
การจับสลากได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2019 ที่โรงแรมโซฟิเทลใน ปาไซ, ประเทศฟิลิปปินส์ มาเลเซียได้เข้าร่วมการแข่งขัน แต่ได้ถอนตัวออกจากการแข่งขันก่อนที่จะเริ่มการแข่งขัน ติมอร์-เลสเตซึ่งจับสลากอยู่ในกลุ่มเอได้ถอนตัวออกจากการแข่งขันภายหลังจากการจับสลาก ฟิลิปปินส์ในฐานะเจ้าภาพสามารถเลือกกลุ่มที่ต้องการได้
== ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน ==
== รอบแรก ==
เวลาการแข่งขันเป็นเวลามาตรฐานในท้องถิ่น (00) (เร็วกว่าไทย 1 ชั่วโมง)
===กลุ่มเอ===
|}
|}
===กลุ่มบี===
|}
|}
== รอบสุดท้าย ==
เวลาการแข่งขันเป็นเวลามาตรฐานในท้องถิ่น (00) (เร็วกว่าไทย 1 ชั่วโมง)
=== สายการแข่งขัน ===
==== รอบจัดอันดับ 5–7====
|}
====รอบรองชนะเลิศ====
|}
====รอบอันดับที่ 5 ====
|}
====รอบชิงเหรียญทองแดง====
|}
====รอบชิงเหรียญทอง====
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website 
วอลเลย์บอลในซีเกมส์
ซีเกมส์ 2019
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2562
พลุแฟลร์

พลุแฟลร์ (flare ซึ่งบางครั้งเรียกว่า fusee) เป็นไพโรเทคนิคประเภทหนึ่งที่ก่อแสงจ้าหรือความร้อนสูงโดยไม่เกิดการระเบิด พลุแฟลร์ใช้สำหรับส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ, การส่องแสง หรือการกระทำตอบโต้เกี่ยวกับการป้องกันในการใช้ประโยชน์ทางพลเรือนและการทหาร พลุแฟลร์อาจเป็นดอกไม้เพลิงภาคพื้น, ดอกไม้เพลิงโพรเจกไทล์ หรือที่ได้ถูกแขวนร่มชูชีพเพื่อให้มีเวลาส่องสว่างนานสูงสุดในพื้นที่ขนาดใหญ่ ส่วนดอกไม้เพลิงโพรเจกไทล์อาจถูกทิ้งจากเครื่องบิน, ยิงออกจากจรวดหรือปืนใหญ่ หรือแท่งยิงแบบมือถือ
== ประวัติ ==
การใช้ดินปืนเพื่อจุดประสงค์ในการส่งสัญญาณที่บันทึกไว้ที่เก่าแก่ที่สุดคือ 'พลุส่งสัญญาณระเบิด' ที่ราชวงศ์ซ่งของจีนใช้เมื่อราชวงศ์หยวนนำโดยชาวมองโกลปิดล้อมหยางโจวในปี ค.ศ. 1276 ระเบิดเปลือกนุ่มเหล่านี้ กำหนดเวลาให้ระเบิดกลางอากาศ ซึ่งถูกนำมาใช้เพื่อส่งข้อความไปยังกองทหารในระยะไกล การเอ่ยถึงพลุส่งสัญญาณระเบิดอีกครั้งหนึ่งปรากฏในข้อความระบุช่วงปี ค.ศ. 1293 ที่ขอการเก็บรวบรวมจากผู้ที่ยังเก็บไว้ในมณฑลเจ้อเจียง ส่วนปืนสัญญาณปรากฏในเกาหลีราวปี ค.ศ. 1600 ซึ่งหวูอีตูฟู่ทงจื้อ (Wu I Thu Phu Thung Chih) หรือสารานุกรมทหารมีภาพประกอบ (Illustrated Military Encyclopedia) ได้เขียนไว้ในปี ค.ศ. 1791 โดยแสดงให้เห็นปืนสัญญาณในภาพประกอบ
== เคมี ==


พลุแฟลร์ผลิตแสงผ่านการเผาไหม้ขององค์ประกอบดอกไม้ไฟ ส่วนผสมมีหลากหลาย แต่มักขึ้นอยู่กับสตรอนเชียมไนเตรต, โพแทสเซียมไนเตรต หรือโพแทสเซียมเปอร์คลอเรต และผสมกับเชื้อเพลิง เช่น ชาร์โคล, ซัลเฟอร์, ขี้เลื่อย, อะลูมิเนียม, แมกนีเซียม หรือเรซินโพลิเมอร์ที่เหมาะสม พลุแฟลร์อาจมีสีได้จากการรวมของสีดอกไม้ไฟ ส่วนพลุแฟลร์แคลเซียมใช้ใต้น้ำเพื่อให้แสงสว่างวัตถุที่จมอยู่ใต้น้ำ
== ดูเพิ่ม ==
ปืนยิงพลุ
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วัฒนธรรมฟุตบอล
สิ่งประดิษฐ์ของจีน
ราชวงศ์ซ่ง
ราชวงศ์หยวน
สัญญาณแจ้งเหตุร้าย
การสื่อสารในภาวะฉุกเฉิน
เกิ๋มฝา

เกิ๋มฝา (Cẩm Phả) เป็นนครภายใต้จังหวัดในจังหวัดกว๋างนิญ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม เกิ๋มฝามีประชากร 195,800 คน (กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555) และมีพื้นที่ 486 ตารางกิโลเมตร เกิ๋มฝายกฐานะขึ้นจากอำเภอเกิ๋มฝาขึ้นเป็นเมืองในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เกิ๋มฝาเป็นเมืองท่าส่งออกถ่านหินที่สำคัญของเวียดนาม และเคยมีเหมืองถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ดำเนินการมากว่าหนึ่งศตวรรษ และปรากฏบนตราไปรษณียากรที่ระลึกของเวียดนามในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2502 เศรษฐกิจของเกิ๋มฝายังคงพึ่งพาการทำเหมืองแร่และเหมืองหิน รวมทั้งเกษตรกรรม การท่องเที่ยว และการประมง
== เขตการปกครอง ==
เกิ๋มฝาแบ่งการปกครองออกเป็น 12 แขวงหรือเฝื่อง (phường) และ 4 ตำบลหรือสา (xã) ได้แก่
=== แขวง (เฝื่อง) ===
=== ตำบล (สา) ===
== อ้างอิง ==
นครในประเทศเวียดนาม
จังหวัดกว๋างนิญ
ไอดอลมาสเตอร์ แพลตตินัมสตาร์

ดิไอดอลมาสเตอร์ แพลตตินัมสตาร์ (The Idolmaster Platinum Stars) เป็นวิดีโอเกมแนวจำลองในชุดวิดีโอเกม ดิไอดอลมาสเตอร์ พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยบันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 4 ตัวเกมเวอร์ชันภาษาจีนดั้งเดิมและภาษาเกาหลีวางจำหน่ายวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2016
== รูปแบบการเล่น ==
ผู้เล่นจะรับบทเป็นโปรดิวเซอร์ใน 765 โปรดิวชั่น ไม่เหมือนกับงานก่อนหน้านี้ในซีรีส์ ดิไอดอลมาสเตอร์ เนื้อเรื่องถูกสร้างขึ้นใหม่ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานอื่น อย่างไรก็ตามบุคลิกและรูปลักษณ์ของไอดอลยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
ในเกมนี้ 765 โปรดิวชั่น เป็นเอเจนซี่พรสวรรค์ขนาดเล็ก ผู้จัดการตัดสินใจจัดค่ายฝึกซ้อมสำหรับไอดอล ผู้เล่นเป็นโปรดิวเซอร์และเขาจำเป็นต้องสื่อสารกับไอดอลและนำการฝึกซ้อมของพวกเขาไปสู่ขั้นตอนสุดท้าย
== การพัฒนา ==
ในงานแถลงข่าวของโซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์เจเปนเอเชีย ใน ค.ศ. 2013 บันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าจะเปิดตัวเกม ดิไอดอลมาสเตอร์ บนเครื่องเพลย์สเตชัน 4 หลังจากนั้นวิดีโอโปรโมตเกมถูกแสดงที่คอนเสิร์ต The Idolmaster Master of Idol World !! ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 ในเดือนมกราคม 2559 นิตยสาร แฟมิซือ ได้เปิดเผยชื่อของเกม และประกาศว่าตัวเกมได้รับการพัฒนาไปกว่า 60%
== ผลตอบรับ ==
นิตยสารวิดีโอเกมญี่ปุ่น แฟมิซือ ให้คะแนนรีวิวเกม ดิไอดอลมาสเตอร์ แพลตตินัมสตาร์ ที่ 34/40 คะแนน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2559
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4‎
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
อิกาเมชิ

อิกาเมชิ  เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ประกอบด้วยหมึกยัดไส้ข้าวในลักษณะคล้ายกับไส้กรอกหรือหมึกยัดไส้ อิกาเมชิเป็นอาหารท้องถิ่นในแถบคาบสมุทรโอชิมะทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโด
== วิธีปรุง ==
อิกาเมชิเตรียมโดยการเอาหนวดและเครื่องในของหมึกออกจนเหลือแต่ตัว จากนั้นจึงนำข้าวที่ซาวแล้วใส่เข้าไปและนำไปต้มในน้ำซุปดาชิ ข้าวที่ใช้จะใช้ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวผสมกัน นอกจากนี้ส่วนไส้ยังผสมส่วนประกอบอื่น ๆ ลงไปได้อีกเช่นหนวดหมึกสับ หน่อไม้ แคร์รอต และอาบูระ-อาเกะ เป็นต้น.
== ประวัติ ==
พ.ศ. 2484 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อาหารขาดแคลนโดยเฉพาะข้าว ร้านอาเบโชเต็งซึ่งจำหน่ายเอกิเบ็งที่สถานีรถไฟโมริ จังหวัดฮกไกโดได้ตัดสินใจใช้หมึกที่มีเป็นจำนวนมากมาประกอบอาหาร หลังสิ้นสุดสงคราม พ.ศ. 2509 ห้างสรรพสินค้าเคโอในกรุงโตเกียวได้จัดงานเทศกาลเอกิเบ็งประจำปีเป็นครั้งแรกซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้ค้าเอกิเบ็งและอาหารท้องถิ่นได้มาออกร้าน ร้านอาเบโชเต็งได้นำอิกาเมชิมาจำหน่าย ในปีถัดมาอิกาเมชิได้รับความนิยมอย่างมาก ยอดขายของอิกาเมชิขึ้นสู่อันดับหนึ่งและได้มาจำหน่ายในงานดังกล่าวอีกหลายครั้งด้วยกัน ทำให้ชื่อเสียงของอิกาเมชิโด่งดังมากขึ้นและเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะอาหารขึ้นชื่อของเมืองโมริ กิ่งจังหวัดโอชิมะ และของจังหวัดฮกไกโดในที่สุด
== อ้างอิง ==
อาหารญี่ปุ่น
อาหารจากหมึกกระดอง