สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย

สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย (‏الجماهيرية العربية الليبية الشعبية الاشتراكية ) หรือ GPC เป็นชื่อเรียกอย่างทางกาารของ "ประเทศลิเบีย" หรือเรียกคำอีกอย่างหนึ่งเรียกว่า "โสมเขียว" ในยุคปี ค.ศ. 1977 ถึง ค.ศ. 2011 เป็นประเทศในยุครัฐที่ได้ประกาศโดย มูอัมมาร์ กัดดาฟี เมื่อวันที่ 2 มีนาคม 1977 และประกาศ "ปฏิญญาการจัดตั้งอำนาจของประชาชน" อย่างเป็นทางการ
ในปรัชญาการเมืองอย่างเป็นทางการของรัฐของกัดดาฟี ระบบ "จามาหิริยา" นั้นมีลักษณะเฉพาะสำหรับประเทศนี้ แม้ว่ามันจะถูกนำเสนอในรูปแบบของทฤษฎีระหว่างประเทศที่สามที่เสนอโดยกัดดาฟีเพื่อนำไปใช้กับโลกที่สามทั้งหมด GPC ยังได้จัดตั้งสำนักเลขาธิการทั่วไปของ GPC ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกที่เหลือของสภาบัญชาการคณะปฏิวัติที่สิ้นชีวิต โดยมีกัดดาฟีเป็นเลขาธิการทั่วไป และยังได้แต่งตั้งคณะกรรมการประชาชนทั่วไป ซึ่งมาแทนที่คณะรัฐมนตรี ซึ่งปัจจุบันเรียกสมาชิกว่าเลขาธิการแทน รัฐมนตรี
รัฐบาลลิเบียอ้างว่า Jamahiriya เป็นประชาธิปไตยทางตรงที่ไม่มีพรรคการเมืองใด ๆ ปกครองโดยประชาชนผ่านสภาและชุมชนท้องถิ่นที่เป็นที่นิยม (ชื่อ Basic People's Congresses) วาทศิลป์ของทางการดูหมิ่นความคิดเรื่องรัฐชาติ ความผูกพันของชนเผ่ายังคงเป็นหลัก แม้จะอยู่ในกองทัพแห่งชาติก็ตาม
==ประวัติศาสตร์==

===การเถลิงสาธารณรัฐ===
การเปลี่ยนแปลงผู้นำลิเบียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 สิ้นสุดในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2522 เมื่อสภาประชาชนทั่วไปประกาศว่า "การมอบอำนาจให้กับมวลชน" และ "การแยกรัฐออกจากการปฏิวัติ" เสร็จสิ้น รัฐบาลแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ "ภาค Jamahiriy" และ "ภาคการปฏิวัติ" "ภาค Jamahiriya" ประกอบด้วยสภาประชาชนทั่วไป คณะกรรมการประชาชนทั่วไป และสภาประชาชนพื้นฐาน ในท้องถิ่น กัดดาฟีสละตำแหน่งเลขาธิการสมัชชาประชาชนทั่วไป ซึ่งรับช่วงต่อจากอับดุล อาติ อัล-โอเบดีซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีมาตั้งแต่ปี 2520
"ภาค Jamahiriya" ถูกควบคุมโดย "ภาคการปฏิวัติ" นำโดยกัดดาฟี ในฐานะ "ผู้นำของการปฏิวัติ" ( Qā'id ) และสมาชิกที่ยังมีชีวิตอยู่ของสภาบัญชาการปฏิวัติ ผู้นำของภาคส่วนการปฏิวัติไม่อยู่ภายใต้การเลือกตั้ง เนื่องจากพวกเขาได้รับตำแหน่งจากบทบาทในการรัฐประหาร พ.ศ. 2512 พวกเขาดูแล "คณะกรรมการปฏิวัติ" ซึ่งเป็นองค์กรระดับรากหญ้าที่มีชื่อเรียกว่าช่วยให้ประชาชนมีส่วนร่วม ผลที่ตามมา แม้ว่ากัดดาฟีจะไม่ได้ดำรงตำแหน่งรัฐบาลอย่างเป็นทางการหลังปี 2522 แต่เขาก็ยังคงควบคุมรัฐบาลและประเทศได้ [ ต้องการอ้างอิง ]กัดดาฟียังคงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพ
===การปฏิรูปการปกครอง===
อำนาจนิติบัญญัติและอำนาจบริหารทั้งหมดตกเป็นของ GPC อย่างไรก็ตาม ร่างนี้ได้มอบอำนาจที่สำคัญส่วนใหญ่ให้กับเลขาธิการและสำนักเลขาธิการทั่วไป และคณะกรรมการประชาชนทั่วไป กัดดาฟี ในฐานะเลขาธิการทั่วไปของ GPC ยังคงเป็นผู้ตัดสินใจหลัก เช่นเดียวกับที่เขาเคยเป็นประธาน RCC ในทางกลับกัน ผู้ใหญ่ทุกคนมีสิทธิและหน้าที่ในการมีส่วนร่วมในการพิจารณาของสภาประชาชนพื้นฐาน (BPC) ในท้องถิ่นของตน ซึ่งการตัดสินใจจะถูกส่งต่อไปยัง GPC เพื่อพิจารณาและนำไปปฏิบัติเป็นนโยบายระดับชาติ ตามทฤษฎีแล้ว BPCs เป็นที่เก็บอำนาจสูงสุดทางการเมืองและการตัดสินใจ โดยรวบรวมสิ่งที่กัดดาฟีเรียกว่า "อำนาจประชาชน" โดยตรง คำประกาศปี 1977 และมติที่ตามมาถือเป็นการแก้ไขพื้นฐานของการประกาศรัฐธรรมนูญปี 1969
การปรับปรุงโครงสร้างทางการเมืองและการบริหารของลิเบียอย่างต่อเนื่อง กัดดาฟีได้แนะนำองค์ประกอบอื่นในการเมืองร่างกาย เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 "คณะปฏิวัติ" ได้รับการจัดตั้งขึ้นและมอบหมายงานให้ "ควบคุมอำนาจประชาชนในการปฏิวัติอย่างแท้จริง"; นั่นคือ พวกเขาต้องชี้นำคณะราษฎร "ยกระดับจิตสำนึกทางการเมืองโดยทั่วไปและการอุทิศตนเพื่ออุดมคติแห่งการปฏิวัติ" ในความเป็นจริง คณะปฏิวัติถูกใช้เพื่อสำรวจประชากรและปราบปรามความขัดแย้งทางการเมืองต่อการปกครองแบบเผด็จการของกัดดาฟี มีรายงานว่า 10% ถึง 20% ของชาวลิเบียทำงานในการเฝ้าระวังให้กับ คณะกรรมการเหล่านี้ สัดส่วนของผู้ให้ข้อมูลเทียบเท่ากับ Ba'athist ในอิรักและเกาหลีเหนือ
คณะปฏิวัติที่แพร่หลายในปี 2522 เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ทางการเมืองที่เฉียบแหลม เข้าควบคุมการเลือกตั้ง BPC แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่หน่วยงานราชการอย่างเป็นทางการ แต่คณะปฏิวัติก็กลายเป็นอีกแกนนำของฉากการเมืองในประเทศ เช่นเดียวกับคณะกรรมการประชาชนและนวัตกรรมการบริหารอื่นๆ นับตั้งแต่การปฏิวัติ คณะปฏิวัติเหมาะสมกับรูปแบบการกำหนดองค์ประกอบใหม่ในระบบการปกครองส่วนภูมิภาคที่มีอยู่ แทนที่จะกำจัดหรือรวมโครงสร้างที่มีอยู่แล้ว ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ผลที่ตามมาคือระบบที่ซับซ้อนโดยไม่จำเป็นของเขตอำนาจศาลที่ทับซ้อนกัน ซึ่งความร่วมมือและการประสานงานระหว่างองค์ประกอบต่างๆ ถูกประนีประนอมโดยอำนาจและความรับผิดชอบที่ไม่ชัดเจน ความคลุมเครืออาจช่วยรับใช้ Gaddafi '
สาธารณรัฐอาหรับลิเบีย ถูกยุบอย่างเป็นทางการและรัฐบาลได้รับการจัดระเบียบใหม่เป็นคณะกรรมการประชาชนอีกครั้ง มีการเลือกคณะกรรมการประชาชนทั่วไป (คณะรัฐมนตรี) ชุดใหม่ โดย "เลขานุการ" แต่ละคนจะกลายเป็นหัวหน้าคณะกรรมการประชาชนเฉพาะทาง ข้อยกเว้นคือ "เลขาธิการ" ของปิโตรเลียม การต่างประเทศ และอุตสาหกรรมหนัก ซึ่งไม่มีคณะกรรมการของประชาชน นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอให้จัดตั้ง "กองทัพประชาชน" โดยแทนที่กองทหารอาสาสมัครแห่งชาติ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 สำหรับกองทัพแห่งชาติ แม้ว่าแนวคิดนี้จะปรากฏขึ้นอีกครั้งในช่วงต้นปี 1982 แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใกล้เคียงกับการนำไปปฏิบัติ
นอกจากนี้ กัดดาฟียังต้องการต่อสู้กับข้อจำกัดทางสังคมที่เข้มงวดซึ่งรัฐบาลชุดก่อนๆ บังคับใช้กับผู้หญิง โดยก่อตั้งขบวนการสตรีปฏิวัติเพื่อสนับสนุนการปฏิรูป ในปี พ.ศ. 2513 ได้มีการแนะนำกฎหมายที่รับรองความเท่าเทียมกันของเพศและยืนยันความเสมอภาคของค่าจ้าง ในปี พ.ศ. 2514 กัดดาฟีสนับสนุนการจัดตั้งสหพันธ์สตรีทั่วไปลิเบีย ในปี พ.ศ. 2515 มีการออกกฎหมายให้การแต่งงานของผู้หญิงที่มีอายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นอาชญากร และประกันว่าความยินยอมของผู้หญิงเป็นข้อกำหนดเบื้องต้นที่จำเป็นสำหรับการแต่งงาน
==เศรษฐกิจ==

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 เป็นต้นมา รายได้ต่อหัวในประเทศเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 11,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งสูงเป็นอันดับห้าในแอฟริกาในขณะที่ดัชนีการพัฒนามนุษย์กลายเป็นระดับสูงสุดในแอฟริกาและมากกว่าของซาอุดีอาระเบีย สิ่งนี้สำเร็จได้โดยไม่ต้องกู้ยืมเงินจากต่างประเทศ ทำให้ลิเบียปลอดหนี้  แม่น้ำ Great Manmade ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้สามารถเข้าถึงน้ำจืดได้ฟรีในพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศ นอกจากนี้ยังมีการสนับสนุนทางการเงินสำหรับทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยและโครงการจ้างงาน
รายได้ส่วนใหญ่ของลิเบียจากน้ำมันซึ่งพุ่งสูงขึ้นในทศวรรษ 1970 หมดไปกับการซื้ออาวุธและสนับสนุนกองกำลังกึ่งทหารและกลุ่มก่อการร้ายหลายสิบแห่งทั่วโลก  การโจมตีทางอากาศของชาวอเมริกันที่ตั้งใจจะสังหารกัดดาฟีล้มเหลวในปี พ.ศ. 2529 ในที่สุดลิเบียก็ถูกคว่ำบาตรโดยสหประชาชาติหลังจากการทิ้งระเบิดของเที่ยวบินพาณิชย์ที่ล็อกเกอร์บีในปี พ.ศ. 2531 คร่าชีวิตผู้คนไป 270 คน ในปี 2546 กัดดาฟีประกาศว่า อาวุธ ทำลายล้างสูงของรัฐบาลทั้งหมดถูกแยกชิ้นส่วน และลิเบียกำลังเปลี่ยนไปสู่พลังงานนิวเคลียร์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
พ.ศ. 2520]
รัฐสิ้นสภาพในประเทศลิเบีย