รายพระนามรัชทายาทลักเซมเบิร์ก

รายพระนามรัชทายาทลักเซมเบิร์ก รายพระนามนี้รวมถึงบุคคลทุกคนที่ได้รับการพิจารณาว่าจะได้รับมรดกสืบราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์ก หรือ แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก ไม่ว่าจะเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงหรือทายาทโดยสันนิษฐานนับตั้งแต่รัฐธรรมนูญแห่งลักเซมเบิร์กในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1815 ผู้ที่ได้สิบราชบัลลังก์แกรนด์ดยุกหรือแกรนด์ดัชเชสจะแสดงเป็นตัวหนา
ราชรัฐลักเซมเบิร์กก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1815 โดยการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาและรวมอยู่ในรัฐใหม่คือ สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ภายใต้พระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ ในการแลกเปลี่ยนสำหรับบรรพบุรุษของพระองค์ โดยรัฐออเรนจ์-นัสเซาจะต้องตกเป็นของปรัสเซีย ส่งผลให้แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์แรกเป็นพระมหากษัตริย์ชาวดัตช์ และรัชทายาทก็จะเหมาะสมกับทั้งสองราชบัลลังก์ สหภาพเริ่มแตกสลายในปีค.ศ. 1884 เมื่อพระราชโอรสองค์สุดท้ายของพระมหากษัตริย์-แกรนด์ดยุกได้สิ้นพระชนม์ ทำให้ไม่มีรัชทายาทที่เป็นชายในสายพระราชสันตติวงศ์ของราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ในขณะที่พระราชธิดาของพระมหากษัตริย์คือ เจ้าหญิงวิลเฮลมินาสามารถ (และต้อง) สืบราชบัลลังก์ดัตช์ ในฐานะ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์กในฐานะดินแดน "เยอรมัน" ตามข้อตกลงราชสกุลนัสเซาในปีค.ศ. 1783 ในที่นั้นกฎหมายแซลิก (การยกเว้นการสืบทอดมรดกของเพศหญิง) ได้นำมาใช้ แต่ราชบัลลังก์ได้ถูกส่งผ่านไปยังสาขาราชสกุลนัสเซาที่ยังคงเหลือเพียงหนึ่งคือ ราชสกุลนัสเซา-ไวล์บูร์ก
ราชสกุลสาขานี้ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ใกล้เคียงกันในอีก 20 ปีต่อมา คือ แกรนด์ดยุกทรงมีพระราชธิดา 6 พระองค์แต่ไม่มีพระราชโอรส และถือได้ว่าพระญาติของพระองค์คือ เคานท์แห่งมาเรนเบิร์ก  ซึ่งมาจากการแต่งงานต่างฐานันดร ซึ่งยากในการสืบราชบัลลังก์ แทนที่(จากการประท้วงของเคานท์แห่งมาเรนเบิร์ก)พระองค์จะใช้คำอธิบายในเรื่อง "กฎหมายกึ่งแซลิก" แต่ทรงเห็นพ้อง (ซึ่งมีความชัดเจนกว่าข้อตกลงราชสกุลนัสเซา)ให้ผ่านราชบัลลังก์ไปยังพระราชธิดาของพระองค์ (และทายาทชายของเหล่าพระราชธิดา)ในการประสูติ โดยเฉพาะพระสวามีของแกรนด์ดัชเชสจะไม่มีบทบาทในฐานะประมุข
ในปีค.ศ. 2011 กฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ได้มีการเปลี่ยนแปลงโดยอนุญาตให้สตรีสามารถสืบราชบัลลังก์ได้เท่าเทียมกับบุรุษ
==รายพระนามรัชทายาท==
{|class="wikitable"
! colspan="10" style="background: #ffdead;" | รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์ก
|-
! rowspan="2"|พระรูป
! rowspan="2"|รัชทายาท
! rowspan="2"|สถานะ
! rowspan="2"|ความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์
! colspan="2"|เริ่มเป็นรัชทายาท
! colspan="2"|สิ้นสุดการเป็นรัชทายาท
! rowspan="2"|ลำดับถัดไป
! rowspan="2"|พระมหากษัตริย์
|-
! วันที่
! เหตุผล
! วันที่
! เหตุผล
|-
|rowspan="2"|120px
|rowspan="2"|วิลเลม เจ้าชายแห่งออเรนจ์
|rowspan="2"|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|rowspan="2"|พระราชโอรสองค์โต
|rowspan="2"|16 มีนาคม ค.ศ. 1815
|rowspan="2"|พระราชบิดาเป็นแกรนด์ดยุก
|rowspan="2"|7 ตุลาคม ค.ศ. 1840
|rowspan="2"|พระราชบิดาสละราชบัลลังก์ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดยุก
|เจ้าชายเฟรเดอริก, ค.ศ. 1815–1817, พระอนุชา80px
|rowspan="2"|แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 180px
|-
|เจ้าชายวิลเลม, ค.ศ. 1817–1840, พระราชโอรส80px
|-
|120px
|วิลเลม เจ้าชายแห่งออเรนจ์
|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|พระราชโอรสองค์โต
|7 ตุลาคม ค.ศ. 1840
|พระราชบิดาเป็นแกรนด์ดยุก
|17 มีนาคม ค.ศ. 1849
|พระราชบิดาสวรรคตทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดยุก
|เจ้าชายวิลเลม, ค.ศ. 1840–1849, พระราชโอรส80px
|แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 280px
|-
|rowspan="2"|120px
|rowspan="2"|วิลเลม เจ้าชายแห่งออเรนจ์
|rowspan="2"|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|rowspan="2"|พระราชโอรสองค์โต
|rowspan="2"|17 มีนาคม ค.ศ. 1849
|rowspan="2"|พระราชบิดาเป็นแกรนด์ดยุก
|rowspan="2"|11 มิถุนายน ค.ศ. 1879
|rowspan="2"|สิ้นพระชนม์
|เจ้าชายมอริซ, ค.ศ. 1849–1850, พระอนุชา80px
|rowspan="5"|แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 380px
|-
|เจ้าชายอเล็กซานเดอร์, ค.ศ. 1850–1879, พระอนุชา80px
|-
|rowspan="2"|120px
|rowspan="2"|อเล็กซานเดอร์ เจ้าชายแห่งออเรนจ์
|rowspan="2"|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|rowspan="2"|พระราชโอรสองค์สุดท้อง
|rowspan="2"|11 มิถุนายน ค.ศ. 1879
|rowspan="2"|พระเชษฐาสิ้นพระชนม์
|rowspan="2"|21 มิถุนายน ค.ศ. 1884
|rowspan="2"|สิ้นพระชนม์
|เจ้าชายเฟรเดอริก, ค.ศ. 1879–1881, พระอนุชาในพระปัยกา80px
|-
|อดอล์ฟ ดยุกแห่งนัสเซา, ค.ศ. 1881–1884, รัชทายาทจากราชสกุลสาขารอง80px
|-
|120px
|อดอล์ฟ ดยุกแห่งนัสเซา
|ทายาทโดยสันนิษฐาน
|รัชทายาทอาวุโสจากสายราชสกุลนัสเซา-ไวล์บูร์ก
|21 มิถุนายน ค.ศ. 1884
|รัชทายาทราชสกุลออเรนจ์-นัสเซาลำดับสุดท้ายสิ้นพระชนม์
|23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1890
|แกรนด์ดยุกจากราชสกุลออเรนจ์-นัสเซาลำดับสุดท้ายสิ้นพระชนม์,ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดยุก
|เจ้าชายวิลเฮล์ม, ค.ศ. 1884–1890, พระราชโอรส80px
|-
|rowspan="2"|120px
|rowspan="2"|แกรนด์ดยุกรัชทายาทวิลเลม
|rowspan="2"|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|rowspan="2"|พระราชโอรส
|rowspan="2"|23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1890
|rowspan="2"|พระราชบิดาเป็นแกรนด์ดยุก
|rowspan="2"|17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905
|rowspan="2"|พระราชบิดาสวรรคต,ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดยุก
|เจ้าชายนิโคเลาส์-วิลเฮล์ม, ค.ศ. 1890–1905, พระปิตุลา80px
|rowspan="2"|แกรนด์ดยุกอดอล์ฟ80px
|-
|เคานท์จอร์จ นิโคเลาส์แห่งมาเรนเบิร์ก, ค.ศ. 1905, พระญาติ80px
|-
|120px
|เคานท์จอร์จ นิโคเลาส์แห่งมาเรนเบิร์ก
|ทายาทโดยสันนิษฐาน
|พระญาติ
|ค.ศ. 1905
|พระญาติเป็นแกรนด์ดยุก
|10 กรกฎาคม ค.ศ. 1907
|ถูกยกเว้นตามรัฐธรรมนูญฉบับใหม่
|เคานท์ไมเคิล อเล็กซานเดอร์แห่งมาเรนเบิร์ก, พระโอรส
|rowspan="2"|แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 480px
|-
|120px
|เจ้าหญิงมารี-อาเดลาอีด
|ทายาทโดยสันนิษฐาน
|พระราชธิดาองค์โต
|10 เมษายน ค.ศ. 1907
|การแก้ไขรัฐธรรมนูญ
|25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912
|พระราชบิดาสวรรคต,ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดัชเชส
|เจ้าหญิงชาร์ล็อต, พระขนิษฐา80px
|-
|120px
|เจ้าหญิงชาร์ล็อต
|ทายาทโดยสันนิษฐาน
|พระขนิษฐา
|25 กุมภาพันธ์ ค.ศ.  1912
|พระเชษฐภคินีเป็นแกรนด์ดัชเชส
|14 มกราคม ค.ศ. 1919
|พระเชษฐภคินีสละราชบัลลังก์,ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดัชเชส
|เจ้าหญิงฮิลดา, พระขนิษฐา80px
|แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีด80px
|-
|120px
|เจ้าหญิงฮิลดา
|ทายาทโดยสันนิษฐาน
|พระขนิษฐา
|14 มกราคม ค.ศ. 1919
|พระเชษฐภคินีเป็นแกรนด์ดัชเชส
|5 มกราคม ค.ศ. 1921
|แกรนด์ดัชเชสทรงมีพระประสูติกาลพระราชโอรส
|เจ้าหญิงแอนโทเนีย, พระขนิษฐา
|rowspan="4"|แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อต80px
|-
|rowspan="3"|120px
|rowspan="3"|แกรนด์ดยุกรัชทายาทฌ็อง
|rowspan="3"|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|rowspan="3"|พระราชโอรสองค์โต
|rowspan="3"|5 มกราคม ค.ศ. 1921
|rowspan="3"|ประสูติ
|rowspan="3"|12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1964
|rowspan="3"|พระราชมารดาสละราชบัลลังก์,ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดยุก
|เจ้าหญิงฮิลดา, ค.ศ. 1921–1927, พระมาตุจฉา80px
|-
|เจ้าชายชาร์ลส์, ค.ศ. 1927–1955, พระอนุชา80px
|-
|เจ้าชายอ็องรี, ค.ศ. 1955–1964, พระราชโอรส80px
|-
|rowspan="2"|120px
|rowspan="2"|แกรนด์ดยุกรัชทายาทอ็องรี
|rowspan="2"|ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
|rowspan="2"|พระราชโอรสองค์โต
|rowspan="2"|12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1964
|rowspan="2"|พระราชบิดาเป็นแกรนด์ดยุก
|rowspan="2"|7 ตุลาคม ค.ศ. 2000
|rowspan="2"|พระราชบิดาสละราชบัลลังก์,ทรงเริ่มเป็นแกรนด์ดยุก
|เจ้าชายฌ็อง, ค.ศ. 1964–1981, พระอนุชา80px
|rowspan="2"|แกรนด์ดยุกฌ็อง80px
|-
|เจ้าชายกีโยม, ค.ศ. 1981–2000, พระราชโอรส80px
|-
| rowspan="2" |120px
| rowspan="2" |แกรนด์ดยุกรัชทายาทกีโยม
| rowspan="2" |ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง
| rowspan="2" |พระราชโอรสองค์โต
| rowspan="2" |7 ตุลาคม ค.ศ. 2000
| rowspan="2" |พระราชบิดาเป็นแกรนด์ดยุก
| colspan="2" rowspan="2" style="text-align: center;" |ปัจจุบัน
|เจ้าชายเฟลิกซ์ค.ศ. 2000-2020, พระอนุชา80px
| rowspan="2" |แกรนด์ดยุกอ็องรี80px
|-
|เจ้าชายชาร์ล 2020-ปัจจุบัน, พระราชโอรส
|}
==ดูเพิ่ม==
รายพระนามเจ้าผู้ครองราชรัฐลักเซมเบิร์ก
ลำดับการสืบราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์ก
==อ้างอิง==
แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก
รายพระนามรัชทายาท