pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ผักเขียด

ผักเขียด หรือ ขาเขียด  เป็นพืชชนิดหนึ่งจัดเป็นวัชพืชน้ำ พบทั่วไปในบริเวณที่มีน้ำขัง หนอง คลอง บึง ชื่อเรียกอื่น ๆ ได้แก่ ขากบขาเขียด ผักเป็ด ผักเผ็ด ผักริ้น ผักหิน ผักฮิ้น ผักฮิ้นน้ำ ผักขี้เขียด กันจ้อง ผักลิ่น ผักลิ้น ริ้น ผักอีฮิน ผักอีฮินใหญ่ในภาษาอีสาน และขี้ใต้ในภาษาใต้
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ผักเขียดเป็นวัชพืชที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ มีลักษณะคล้ายผักตบชวาแต่ขนาดเล็กกว่า ลำต้นตั้งตรง มีเหง้าอยู่ใต้ดิน มีไหลสั้น ๆ และรากฝอยสีน้ำตาลแดงจำนวนมาก ใบลักษณะเป็นใบเดี่ยวรูปหัวใจคล้ายผักตบชวาแต่เล็กกว่า เส้นของใบโค้งขนานไปตามความยาวของใบ ใบกว้าง 2–45 มิลลิเมตร ยาว 9–85 มิลลิเมตร ออกสลับกันที่โคน สีเขียวอ่อน ก้านใบยาวและอวบน้ำ โคนก้านใบแผ่ออกเป็นกาบหุ้มใบที่อ่อนกว่า ด้านในของก้านใบมีเยื่อบางสีขาว ออกดอกเป็นช่อ กลีบสีม่วง ทางก้านใบ มีดอกย่อย 6–15 ดอก ผลมีขนาดยาวประมาณ 1 เซนติเมตร เมล็ดสีน้ำตาล ขยายพันธุ์โดยใช้รากและเมล็ด
== ประโยชน์ ==
=== ทางเกษตร ===
เลี้ยงสัตว์ ทำปุ๋ยหมัก
=== ทางอาหาร ===
ยอดอ่อน ใบอ่อนและดอก จะออกในช่วงหน้าฝนใช้รับประทานเป็นผัก นิยมรับประทานทั้งต้น มักเก็บช่วง 2–3 อาทิตย์แรกเท่านั้น หลังจากนั้นต้นจะแก่ รับประทานไม่อร่อย วิธีรับประทานเป็นอาหาร จะรับประทานเป็นผักสดร่วมกับน้ำพริก หรือกับแกงรสจัดของภาคใต้ หรืออาหารรสจัดประเภท ลาบ ยำ ก้อย ส้มตำได้ นอกจากนี้ยังนำไปแกงส้ม แกงกับปลา หรือเนื้อหมู
=== ทางยา ===
ใบของผักเขียด นำมาคั้นน้ำรับประทาน แก้ไอ ขับปัสสาวะ ตำพอกฝี หรือรับประทานใบสดจะมีสรรพคุณ ช่วยลดความร้อนในร่างกาย
=== รสและประโยชน์ต่อสุขภาพ ===
ผักเขียดมีรสจืด เย็น เหมาะรับประทานเพื่อลดความร้อนในร่างกาย
ผักเขียด 100 กรัม ให้พลังงานต่อร่างกาย 13 กิโลแคลอรีประกอบด้วย
== การแพร่ระบาดทางระบบนิเวศ ==
ระบาดในนาข้าวประเภทนาดำและนาหว่านน้ำตม
== การป้องกันกำจัด ==
เนื่องจากผักเขียดชอบสภาพน้ำขัง การล่อให้งอกจึงต้องให้มีน้ำขังเล็กน้อยและปล่อยให้งอก 1–2 สัปดาห์ แล้วจึงไถกลบทำลาย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
PLANTS Profile — Monochoria vaginalis (Burm. f.) C. Presl ex Kunth โดย Natural Resources Conservation Service – United States Department of Agriculture
Jepson Manual Treatment
USDA Plants Profile
Pacific Island Ecosystems at Risk
Flora of North America
พืชน้ำ
ไม้น้ำ
วงศ์ผักตบ
คาโมงาวะ

คาโมงาวะ  เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 มีจำนวนประชากร 35,103 คน มีขนาดพื้นที่ 191.30 ตารางกิโลเมตร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ  ภาษาญี่ปุ่น
เว็บไซต์ทางการ  ภาษาอังกฤษ
คาโมงาวะ
อาการกลัวแมงมุม

อาการกลัวแมงมุม หรือ โรคกลัวแมงมุม (Arachnophobia หรือ arachnephobia ซึ่งรากศัพท์มาจากภาษาἀράχνη อาราคเน่ "แมงมุม" และ φόβος โฟบอส "ความกลัว"|italic=unset) คือโรคกลัวจำเพาะชนิดหนึ่ง เป็นอาการกลัวแมงมุมซึ่งรวมไปถึงสัตว์ชนิดอื่นในตระกูลแมง เช่น แมงป่อง
ซึ่งอาจถูกจัดรวมกับอาการกลัวแมลง 
บ่อยครั้งที่ปฏิกิริยาตอบสนองต่ออาการกลัวแมงมุมมักจะเกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล (และไม่ใช่ว่าผู้ที่มีอาการนี้ทุกคนจะรับรู้ถึงความไร้เหตุผลต่อปฏิกิริยาดังกล่าว) มันยังเป็นหนึ่งในอาการกลัวจำเพาะที่พบได้ทั่วไปมากที่สุดอาการหนึ่ง ขนาดที่ว่าสถิติบางสถิติพบว่าร้อยละ 50 ของผู้หญิงและร้อยละ 10 ของผู้ชายมีอาการดังกล่าว มันอาจจะเป็นอาการตอบสนองของสัญชาตญาณที่มากเกิน ซึ่งมีส่วนช่วยให้มนุษย์รอดพ้นจากอันตรายต่างๆ  หรืออาจเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมซึ่งที่พบได้ทั่วไปที่สุดในสังคมยุโรป
อาการกลัวแมงมุมสามารถรักษาได้ด้วยวิธีการและเทคนิคทั่วไปเช่นเดียวกับที่รักษาอาการกลัวจำเพาะอื่นๆ ในขณะเดียวกันกับอาการกลัวแบบอื่น การบรรเทาอาการคือการที่ผู้มีอาการไม่คล้อยตามความรู้สึกหรือเหตุการณ์ต่อเนื่องจากความกลัว พร้อมกับการที่ผู้อื่นซึ่งไม่มีอาการ ก็ไม่ควรกระทำการใดๆ อันเป็นการส่งเสริมหรือกระตุ้นให้เกิดความกลัว
== อาการและผลกระทบ ==
ผู้ป่วยที่มีอาการนี้มักจะรู้สึกไม่สบายใจในบริเวณใดก็ตามที่พวกเขาเชื่อว่าสามารถมีแมงมุมอาศัยอยู่ หรือบริเวณใดก็ตามที่สามารถพบเห็นสัญลักษณ์และวัตถุอันบ่งบอกถึงการมีอยู่ของแมงมุม เช่น ใยแมงมุม ถ้าหากผู้ป่วยพบเห็นแมงมุม พวกเขาจะไม่เข้าใกล้บริเวณโดยรอบที่พบเห็นนั้นจนกว่าจะสามารถเอาชนะอาการกลัวนั้นได้ เมื่ออยู่ในบริเวณที่ใกล้แมงมุมหรือสัมผัสกับใยแมงมุม ผู้ป่วยบางรายถึงกับกรีดร้อง, ร้องไห้, มีปัญหาในระบบทางเดินหายใจ, เหงื่อออกมากหรือแม้กระทั่งหัวใจล้มเหลว ในกรณีร้ายแรง บางรายถึงขนาดกับเกิดอาการกลัวกำเริบเมื่อพบเห็นรูปภาพหรือภาพวาดเสมือนจริงของแมงมุม นอกจากนี้แล้วอาการกลัวแมงมุมยังสามารถถูกกระตุ้นได้ด้วยเพียงการนึกคิดถึงแมงมุมหรือแม้แต่รูปภาพของแมงมุมด้วยในบางกรณี ผู้ป่วยบางรายจะกระทำการตรวจสอบห้องหรือสถานที่ว่ามีแมงมุมหรือไม่ก่อนที่จะเข้าไปยังสถานที่นั้น หากพบเห็นแล้วก็จะจับตาดูความเคลื่อนไหวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในขณะที่มีอาการอื่นๆ เช่น เบี่ยงเบนความสนใจตัวเองเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการพบเห็นแมงมุม
== อ้างอิง ==
อาการกลัวสัตว์
จิตวิทยา
อาการ
โรควิตกกังวล
ขยุ้มตีนหมา

ขยุ้มตีนหมา (; morningglory) เป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง มีอายุนาน 1 ปี ขยุ้มตีนหมาจัดอยู่ในสกุล Ipomoea ซึ่งอยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) เป็นพรรณไม้ที่พบขึ้นอยู่ตามบริเวณรกร้างว่างเปล่า นาข้าว ริมถนน และตามดินทรายใกล้ทะเล พบได้ตั้งแต่ระดับความสูง 0–1,000 เมตร ขยุ้มตีนหมาเป็นพืชที่พบกระจายอยู่เกือบทั่วโลก โดยพบในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทวีปแอฟริกา ออสเตรเลีย หมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ต้นขยุ้มตีนหมามีลักษณะทางพฤกษศาสตร์จำแนกเป็นส่วน ๆ ดังนี้
ต้น เป็นพรรณไม้ล้มลุก มีความยาวตั้งแต่ 0.5–3 เมตร ลำต้นเล็กเรียว ทอดเลื้อยไปตามพื้นดิน หรือเลื้อยพาดพันขึ้นคลุมต้นไม้อื่น ตามลำต้นมีขนแข็งขึ้นปกคลุม
ใบ เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับ มีความกว้าง 2.5–10 เซนติเมตร ยาว 3–7.5 เซนติเมตร ใบหยักเป็นแฉกลึกเกือบถึงโคนใบ 7–9 แฉก ก้านใบจะเล็กและเรียวยาวประมาณ 1.5–10 เซนติเมตร
ดอก ออกเป็นช่อตามง่ามใบมีประมาณ 2–3 ดอก ก้านช่อดอกจะมีขนยาว 2–18 เซนติเมตร ส่วนใบประดับจะเป็นรูปหอกแกมขอบขนาน ยาวประมาณ 1.5–3 เซนติเมตร กลีบรองกลีบดอกยาวประมาณ 8–12 มิลลิเมตร กลีบดอกจะมีสีขาว และเชื่อมติดกันเป็นรูปปากแตร มีความยาว 3.5–5 เซนติเมตร
เกสร เกสรตัวผู้และเกสรตัวเมียมีลักษณะเกลี้ยง
เมล็ดและผล ผลแห้งมีสีน้ำตาล เป็นรูปไข่ยาวประมาณ 8–9 มิลลิเมตร มีผิวเกลี้ยง ส่วนเมล็ดจะมีความยาว 4 มิลลิเมตร และมีขนสีเทากระจายเต็มเมล็ด
ขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ด
== ประโยชน์ ==
ต้น ใช้ทำเป็นยาระงับพิษสุนัขบ้า หรือตำให้ละเอียดผสมกับเนย ใช้ปิดหัวฝีไม่ให้แพร่กระจาย
ราก ใช้เป็นยารักษาโรคไอเป็นโลหิต
เมล็ด ใช้รักษาโรคท้องมาน
== ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น ==
ขยุ้มตีนหมามีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละท้องถิ่น ดังนี้
ชื่อพ้อง
* Convolvulus pes-tigridis (Linnaeus) Sprengel
* Ipomoea capitellata (Choisy)
* Ipomoea hepaticifolia (Linnaeus)
ชื่อท้องถิ่น
* เชียงใหม่ – ขยุ้มตีนหมา
* สิงห์บุรี – เถาสายทองลอย
* มลายู/ยะลา – เพาละบูลู
== อ้างอิง ==
วงศ์ผักบุ้ง
สมุนไพร
คูร์

คูร์ (Chur หรือ Coire) เป็นเมืองหลวงของรัฐเกราบึนเดิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของรัฐ  จากข้อมูลปี ค.ศ. 2006 มีพื้นที่ 28 ตร.กม. ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลางราว 1,949 ฟุต (594 ม.)
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เทศบาลในรัฐเกราบึนเดิน
เจ็ดสมุทร

เจ็ดสมุทร หรือ เจ็ดย่านน้ำ (Seven Seas) เป็นวลีซึ่งมีที่มาจากสำนวนภาษาอังกฤษแต่โบราณว่า "sail the Seven Seas" หมายความว่า ท่องเที่ยวไปในโลก
ย่านน้ำทั้งเจ็ดนี้อาจหมายถึง ท้องทะเลทั่วไปในโลก หรือท้องทะเลเจ็ดแห่งซึ่งมีกำหนดไว้ต่าง ๆ กันในวัฒนธรรมของแต่ละภูมิภาค เช่น ในวัฒนธรรมจีนและอาหรับ หมายถึง อ่าวเปอร์เซีย อ่าวขัมภัต อ่าวเบงกอล อ่าวไทย ทะเลมะละกา ทะเลสิงคโปร์ และทะเลจีนใต้ ส่วนในวัฒนธรรมยุโรป หมายถึง ทะเลเอเดรียติก ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลดำ ทะเลแดง ทะเลแคสเปียน ทะเลอาหรับ และอ่าวเปอร์เซีย
== อ้างอิง ==
มหาสมุทร
ทะเล
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์

ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ หรือ ปลาหลดหินยักษ์ (Giant moray; ) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae)
มีรูปร่างเรียวยาวเหมือนปลาไหลมอเรย์ชนิดอื่น ๆ พื้นลำตัวสีเหลืองอมน้ำตาลแต้มด้วยจุดและลายสีน้ำตาลไหม้อยู่ทั่วไป ด้านข้างลำตัวบริเวณคอมีจุดสีดำเด่นชัดหนึ่งแห่ง  ปลาไหลมอเรย์ยักษ์มีความยาวโดยเฉลี่ย 1.5 เมตร ยาวเต็มที่ได้ถึง 2.5-3 เมตร น้ำหนักถึง 36 กิโลกรัม นับเป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ทะเลแดง, แอฟริกาตะวันออก, หมู่เกาะริวกิว, ฮาวาย, นิวแคลิโดเนีย, ฟิจิ, หมู่เกาะออสเตรียล มักซุกซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินในแนวปะการัง โดยโผล่มาแค่เฉพาะส่วนหัว กินอาหาร ได้แก่ กุ้ง, ปู, ปลา และหมึกสาย ด้วยการงับด้วยกรามที่แข็งแรงและแหลมคม
ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตาที่น่ากลัว แต่ที่จริงแล้วเป็นปลาที่รักสงบ ไม่ดุร้าย แต่อาจทำอันตรายนักดำน้ำได้หากไปรบกวนถูก หรือเข้าใจผิดเพราะคิดว่าเป็นอาหาร ซึ่งอาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ และจะมีฤดูกาลที่ดุร้าย คือ ฤดูผสมพันธุ์ นอกจากนี้แล้วในเนื้อจะมีสารพิษซิกัวเทอรา

เป็นปลาไหลมอเรย์อีกชนิดหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมของนักประดาน้ำ และเลี้ยงแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ข้อมูลและรูปเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาไหลมอเรย์
ปลาน้ำเค็ม
ปลามีพิษ
ปลาเขือ

ปลาเขือ หรือ ปลาบู่เขือ (Worm goby, Eel goby) เป็นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Taenioides (มาจากภาษาละตินคำว่า "taenia" หมายถึง "ริ้ว" หรือ "ลาย" และภาษากรีก (οιδες) "oides" หมายถึง "คล้ายกับ") 
มีรูปร่างทั่วไป ลำตัวยาวเรียวยาวคล้ายงูหรือปลาไหล แบนข้าง และเป็นสีชมพูโดยตลอด ตามีขนาดเล็กมาก อาศัยอยู่ในรูบริเวณปากแม่น้ำที่มีพื้นเป็นเลน เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้
== การจำแนก ==
Taenioides anguillaris (Linnaeus, 1758) 
Taenioides buchanani (Day, 1873) 
Taenioides caeculus  (Valenciennes, 1837) 
Taenioides caniscapulus Roxas & Ablan, 1938
Taenioides cirratus (Blyth, 1860) 
Taenioides eruptionis (Bleeker, 1849) 
Taenioides esquivel Smith, 1947
Taenioides gracilis (Valenciennes, 1837) 
Taenioides jacksoni Smith, 1943
Taenioides kentalleni Murdy & Randall, 2002
Taenioides limicola Smith, 1964
Taenioides mordax (De Vis, 1883) 
Taenioides nigrimarginatus Hora, 1924
Taenioides purpurascens (De Vis, 1884)  
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ปลาบู่
ปลาน้ำกร่อย
ปลาน้ำเค็ม
วงศ์ปลาสลิดทะเล

ระวังสับสนกับ ปลาสลิดหิน
ปลาวงศ์อื่น ดูที่ วงศ์ปลากะพงสลิด
วงศ์ปลาสลิดทะเล หรือ วงศ์ปลาสลิดหิน (Rabbitfish, Spinefish) เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Siganidae (/ซิ-กะ-นิ-ดี้/)
มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวแบบรูปไข่และแบนด้านข้าง หัวมีขนาดเล็ก เกล็ดมีขนาดเล็ก ครีบหางมีทั้งแบบตัดตรงและเว้าลึก ครีบหลังมีหนามแหลมคมและจะกางออก ซึ่งจะมีต่อมพิษที่เงี่ยงของครีบหลัง ครีบก้น และครีบท้อง เพื่อใช้ในการป้องกันตัว  เป็นปลาที่กินพืชเป็นอาหารหลัก โดยมีพฤติกรรมการกินแบบแทะเล็มคล้ายกระต่าย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ
มักพบในเขตชายฝั่งตามพื้นท้องทะเล, กองหินหรือแนวปะการัง และในดงหญ้าทะเล เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้ แต่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์เมื่อมือเปล่าจับ หนามเหล่านี้จะทิ่มตำ
== การจำแนก ==
มีอยู่เพียงสกุลเดียว คือ Siganus แบ่งออกได้เป็น 32 ชนิด และจากการศึกษาพบในน่านน้ำไทยประมาณ 15 ชนิด
Siganus argenteus   (Quoy & Gaimard, 1825) 
Siganus canaliculatus   (Park, 1797)  
Siganus chrysospilos  (Bleeker, 1852) 
Siganus corallinus   (Valenciennes, 1835)  
Siganus doliatus  Guérin-Méneville, 1829
Siganus fuscescens   (Houttuyn, 1782) 
Siganus guttatus   (Bloch, 1787) 
Siganus javus   (Linnaeus, 1766) 
Siganus labyrinthodes  (Bleeker, 1853) 
Siganus lineatus   (Valenciennes, 1835) 
Siganus luridus   (Rüppell, 1829) 
Siganus magnificus   (Burgess, 1977) 
Siganus margaritiferus  (Valenciennes, 1835) 
Siganus nebulosus  (Quoy and Gaimard, 1825) 
Siganus niger  Woodland, 1990
Siganus oramin  (Bloch and Schneider, 1801) 
Siganus puelloides  Woodland & Randall, 1979
Siganus puellus   (Schlegel, 1852) 
Siganus punctatissimus  Fowler & Bean, 1929
Siganus punctatus   (Schneider & Forster, 1801) 
Siganus randalli  Woodland, 1990
Siganus rivulatus  Forsskål, 1775
Siganus spinus   (Linnaeus, 1758) 
Siganus stellatus   (Forsskål, 1775) 
Siganus sutor   (Valenciennes, 1835) .
Siganus trispilos Woodland & Allen, 1977
Siganus unimaculatus  (Evermann & Seale, 1907)  
Siganus uspi  Gawel & Woodland, 1974
Siganus vermiculatus   (Valenciennes, 1835) 
Siganus virgatus   (Valenciennes, 1835) 
Siganus vulpinus  (Schlegel and Müller, 1845) 
Siganus woodlandi Randall & Kulbicki, 2005 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อันดับปลากะพง
ปลาน้ำเค็ม
ปลามีพิษ
วงศ์ปลาสลิดทะเล
ปลาสลิดหินแขก

ปลาสลิดหินแขก หรือ ปลาใบขนุนลายแถบ (Java rabbitfish, Bluespotted spinefish, Streaked spinefoot; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)
มีรูปร่างแบนข้างเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งรวมด้านหน้าและด้านหลังเป็นสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางแบบเว้าตื้น  ด้านหลังมีสีกากีอมเหลือง ด้านข้างลำตัวและด้านท้องมีสีเหลือง มีลายเส้นสีจางตามทางยาวหลายเส้นตลอดทั้งลำตัว หัวและด้านหน้าเป็นลายจุด ครีบมีสีคล้ำ หรือมีสีเหลือสดที่ครีบก้น ครีบหางมีคล้ำ ไม่มีลาย
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงและอาศัยหากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ ตามกองหินและแนวปะการัง
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตน่านน้ำอินโด-แปซิฟิก อ่าวไทยและทะเลอันดามัน เป็นปลาที่มีพิษที่ก้านครีบแข็ง แต่สามารถใช้เนื้อในการรับประทานได้ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาสลิดทะเล
ปลามีพิษ
ปลาตู้
ปลาสลิดหินจุดแดง

ปลาสลิดหินจุดแดง หรือ ปลาใบขนุนจุดเหลือง (Golden spinefoot, Orange-spotted spinefoot; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสลิดทะเล (Siganidae)
มีรูปร่างแบนเป็นรูปไข่ ช่องปากมีขนาดเล็กอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบหลังและครีบก้นมีก้านครีบแข็งหลายชิ้น ครีบท้องมีก้านครีบแข็งทั้งด้านหน้าและด้านหลังรวมสองชิ้น ผิวเรียบ ครีบหางมีปลายตัดตรง ลำตัวมีสีเทา มีจุดประสีเหลืองหรือสีส้มแดงกระจายอยู่ทั่วตัว รวมทั้งที่เป็นลายที่หน้าฐานครีบหลังส่วนปลายมีแต้มสีเหลือง
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15-20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก บริเวณชายฝั่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก ๆ ใกล้กองหินและแนวปะการัง หากินสาหร่ายและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร  จัดเป็นปลาที่พบได้ชุกชุม
ปัจจุบัน สามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และสามารถรับประทานเนื้อได้  
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาสลิดทะเล
ปลาตู้ปลามีพิษ
ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ

ปลาปักเป้าหนามทุเรียนด่างดำ (Black-blotched porcupinefish; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสองซี่ (Diodontidae)
เป็นปลาปักเป้าหนามทุเรียนชนิดหนึ่ง มีรูปร่างทรงกลม มีขากรรไกรและฟันแบบไม่ผ่าซีก ผิวหนังมีหนามสั้น ที่บริเวณใต้ตามีหนามชิ้นหนึ่งชี้ลงด้านล่าง ครีบทุกครีบมีขนาดเล็กปลายมน ลำตัวสีเทาอมเหลือง มีจุดเด่น คือ มีดวงสีดำขนาดใหญ่ที่มีขอบขาวทั่วตัว ครีบทุกครีบมีสีเหลืองใสโปร่งแสง ใต้ท้องสีขาว
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30-45 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 65 เซนติเมตร อาศัยอยู่ตามโพรงหินและวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ พบกระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก จากแอฟริกาใต้จนถึงทะเลญี่ปุ่น จนถึงตอนใต้ของออสเตรเลีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์ ในน่านน้ำไทยพบได้ชุกชุม ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน มักพบตามชายฝั่งและแนวปะการัง กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กที่อยู่บริเวณพื้นทะเล
เป็นปลาที่มีพิษ เนื้อใช้รับประทานไม่ได้ นิยมสตั๊ฟฟ์ทำเป็นเครื่องประดับ และเลี้ยงแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาปักเป้าฟัน 2 ซี่
ปลาแอฟริกา
ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
รายชื่อหน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต

หน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต เป็นองค์กรตำรวจในทางต่อต้านการทุจริต บางองค์กรจัดตั้งขึ้นโดยรัฐธรรมนูญ บางองค์กรโดยกฎหมายระดับรองกว่า
== แอฟริกา ==
เซียร์ราลีโอน - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งเซียร์ราลีโอน (Sierra Leone Anti-corruption Commission)
ไนจีเรีย - คณะกรรมการอิสระว่าด้วยการประพฤติทุจริต (Independent Corrupt Practices Commission)
บุรุนดี - สำนักเฝ้าระวังการประพฤติมิชอบทางเศรษฐกิจกับทั้งป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Anti-corruption and Economic Malpractice Observatory)
== อเมริกาใต้ ==
อาร์เจนตินา - สำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Oficina Anticorrupción)
== เอเชีย ==
เกาหลีใต้
* คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและสิทธิพลเมือง (Anti-Corruption and Civil Rights Commission)
* คณะกรรมการอิสระเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งเกาหลี (Korea Independent Commission Against Corruption)
จีน - คณะกรรมการกลางตรวจสอบทางวินัยแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน (Central Commission for Discipline Inspection of the Communist Party of China)
ไทย - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (National Anti-Corruption Commission)
บังคลาเทศ - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตบังคลาเทศ (Anti Corruption Commission Bangladesh)
มาเก๊า - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Commission Against Corruption)
มาเลเซีย - คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งมาเลเซีย (Malaysian Anti-Corruption Commission)
สิงคโปร์ - ทบวงสืบสวนการประพฤติทุจริต (Corrupt Practices Investigation Bureau)
อินเดีย - คณะกรรมการสอดส่องกลาง (Central Vigilance Commission)
ฮ่องกง - คณะกรรมการอิสระเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Independent Commission Against Corruption)
== ออสเตรเลีย ==
ออสเตรเลีย - คณะกรรมการอิสระเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Independent Commission Against Corruption)
== ยุโรป ==
โปแลนด์ - ทบวงป้องกันและปราบปรามการทุจริตกลาง (Central Anticorruption Bureau)
โรมาเนีย - กรมป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Direcţia Generală Anticorupţie)
ลัตเวีย - ทบวงป้องกันและปราบปรามการทุจริต (Corruption Prevention and Combating Bureau)
ลิทัวเนีย - หน่วยสืบสวนคดีพิเศษแห่งสาธารณรัฐลิทัวเนีย (Special Investigation Service of the Republic of Lithuania)
สเปน - หน่วยเฝ้าระวังทางศุลกากร (Servicio de Vigilancia Aduanera)
การทุจริตทางการเมือง
หน่วยงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต
ปลาสิงโตธรรมดา

ปลาสิงโตธรรมดา (Common lionfish, Miles' firefish, Devil firefish; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสิงโต (Scorpaenidae)
มีลักษณะเด่น คือ มีครีบอกยาวเป็นเส้นแลดูสวยงาม ครีบหลังมีก้านครีบแข็งยาวมาก ในปลาขนาดเล็กตาจะมีติ่งแหลม ซึ่งเมื่อโตขึ้นจะค่อย ๆ หดสั้นลงจนหายไปในที่สุด ลำตัวมีสีสันหลากหลาย ตั้งแต่ สีแดง, สีส้ม, สีน้ำตาลเข้ม เป็นลายบั้งเล็ก ๆ สลับกับบั้งสีจาง ๆ หรือสีชมพู ครีบหลังตอนท้ายหรือครีบก้นจะเป็นครีบใสโปร่งแสง  มีจุดประสีดำ
มีพฤติกรรมล่าปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร โดยใช้ครีบอกที่แผ่ยาวเป็นเส้นไล่ต้อนให้จนมุม แล้วใช้ปากฮุบกินไปทั้งตัว
มีขนาดใหญ่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่ที่สุด 35 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแนวปะการังและกองหินใต้น้ำ ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาใต้, ทะเลแดง, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก, อินโดนีเซีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้บ่อยในบางพื้นที่
เป็นปลาที่มีพิษ ไม่มีการรับประทานกันเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำและตู้ปลาตามบ้านในฐานะปลาสวยงาม
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลเพิ่มเติม 
ปลามีพิษ
วงศ์ปลาแมงป่อง
ปลาตู้
มิชชาเอล ยุง

มิชชาเอล ยุง (Michael Jung) เกิดวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 ที่เมืองบาทโซเดิน ประเทศเยอรมนี เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมัน ซึ่งในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาได้เข้าร่วมแข่งในรายการประเภททีมและประเภทบุคคล โดยเป็นผู้ชนะทั้งสองรายการ ณ วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา มิชชาเอล ยุง ได้สร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักขี่ม้าคนแรกของยุโรป ที่เป็นแชมป์โลกและแชมป์โอลิมปิกในเวลาเดียวกัน
== อ้างอิง ==

== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kurzprotrait von Michael Jung (ARD-Mediathek, 3:13 min)
Starportrait bei der Deutschen Reiterlichen Vereinigung 
Internetpräsenz der Familie Jung
Portrait von Michael Jung
นักกีฬาขี่ม้าชายชาวเยอรมัน
นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติเยอรมัน
นักกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
นักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิก
บุคคลจากรัฐเฮ็สเซิน
ตำบลหนองตาด

หนองตาด เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ได้แก่เทศบาลตำบลหนองตาด ซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองตาดในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2555 มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 44.53 ตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
ลักษณะพื้นที่เป็นพื้นที่ราบสูง และที่ราบลุ่ม เหมาะสมแก่การเพาะปลูก การทำนา มีพื้นที่สำหรับปลูกป่าชุมชนประมาณ 2,500 ไร่ พื้นที่ว่างประมาณ 2,000 ไร่ ซึ่งเหมาะสมแก่การพัฒนา และลงทุนในด้านอุตสาหกรรม สำนักงานเทศบาลห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 7 กิโลเมตร
=== อาณาเขตติดต่อ ===
ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลพระครูและตำบลกลันทา (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลอิสาณและตำบลชุมเห็ด (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลกระสัง (อำเภอเมืองบุรีรัมย์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลแสลงพันและตำบลทะเมนชัย (อำเภอลำปลายมาศ)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
ตำบลหนองตาดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 22 หมู่บ้านคือ
หมู่ที่ 1 บ้านหนองตาด
หมู่ที่ 2 บ้านหนองม่วง
หมู่ที่ 3 บ้านสำโรง
หมู่ที่ 4 บ้านนากลาง
หมู่ที่ 5 บ้านมาบสมอ
หมู่ที่ 6 บ้านบัลลังก์
หมู่ที่ 7 บ้านสถานีหนองตาด
หมู่ที่ 8 บ้านสว่างงิ้วงาม
หมู่ที่ 9 บ้านโนนสวรรค์
หมู่ที่ 10 บ้านโคกเพชร
หมู่ที่ 11 บ้านโนนสมบูรณ์
หมู่ที่ 12 บ้านโคกสะอาด
หมู่ที่ 13 บ้านปีกฝาย
หมู่ที่ 14 บ้านบัลลังก์น้อย
หมู่ที่ 15 บ้านโนนเค็ง
หมู่ที่ 16 บ้านโนนสูง
หมู่ที่ 17 บ้านหนองมะเกลือ
หมู่ที่ 18 บ้านโคกด่าน
หมู่ที่ 19 บ้านหนองจอก
หมู่ที่ 20 บ้านโคกวัด
หมู่ที่ 21 บ้านสำโรงเหนือ
หมู่ที่ 22 บ้านรัฐประชา
== ประชากร ==
อาชีพของประชากรส่วนใหญ่ในตำบลหนองตาดคือ อาชีพเกษตรกรรม รับราชการ อาจจะมีอาชีพรับจ้างทั่วไป และค้าขายประกอบกันบ้างเล็กน้อย
== การเดินทาง ==
=== รถไฟ ===
20px การรถไฟแห่งประเทศไทย – สายตะวันออกเฉียงเหนือ
* สถานีรถไฟบ้านหนองตาด
=== ทางหลวง ===
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226
== สถานที่สำคัญ ==
=== สถานศึกษา ===
โรงเรียนมัธยมศึกษา 1 แห่ง
โรงเรียนหนองตาดพิทยาคม
โรงเรียนขยายโอกาส 1 แห่ง
โรงเรียนบ้านสำโรงโนนเค็ง
โรงเรียนประถมศึกษา 6 แห่ง
โรงเรียนบ้านหนองตราด
โรงเรียนบ้านม่วงโนนสูง
โรงเรียนบ้านสถานีหนองตาด
โรงเรียนบ้านบัลลังก์
โรงเรียนบ้านนากลาง
โรงเรียนบ้านมาบสมอ
ศูนย์เด็กเล็ก 3 แห่ง
ศูนย์เด็กเล็กบ้านบัลลังก์
ศูนย์เด็กเล็กวัดบ้านหนองตาด
ศูนย์เด็กเล็กวัดศรีสำโรง
=== โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ===
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 2 แห่ง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพบ้านสถานีหนองตาด
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพบ้านปีกฝาย
=== ศาสนสถาน ===
วัดในเขตตำบลหนองตาด 14 แห่ง
วัดศรีสำโรง
วัดบ้านหนองตาด
วัดบ้านโนนสวรรค์
วัดบ้านโนนสูง
วัดบ้านทุ่งสาริกาใหญ่ บ้านหนองม่วง
วัดบ้านหนองมะเกลือ
วัดบ้านบัลลังก์
วัดบ้านบัลลังก์น้อย
วัดโคกมาบสมอ
วัดบ้านโคกเพชร
วัดอุทยาราม บ้านนากลาง
สำนักสงฆ์บ้านสว่างงิ้วงาม
สำนักสงฆ์มาบสมอ
สำนักสงฆ์บ้านหนองโฮง
หนองตาด
หนองตาด
หนองตาด
วงศ์ปลาแมงป่อง

วงศ์ปลาแมงป่อง หรือ วงศ์ปลาสิงโต (Firefish, Goblinfish, Rockfish, Scorpionfish) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งทะเล หาได้ยากในน้ำจืด ในอันดับปลาแมงป่อง (Scorpaeniformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Scorpaenidae
เป็นปลาที่เป็นที่รู้จักกันดีในอันดับนี้ มีครีบต่าง ๆ ใหญ่ โดยเฉพาะครีบอก ลำตัวหนาและแบนข้าง หลายชนิดมีสีสันสวยงาม บางชนิดมีลักษณะที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ส่วนหัวมีหนามหรือมีเงี่ยง ก้านครีบแข็งต่าง ๆ มีพิษ ซึ่งพิษเหล่านี้ร้ายแรงมาก เป็นสารประกอบโปรตีน ผู้ที่โดนทิ่มจะรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนมาก ซึ่งพิษนี้มีไว้สำหรับการป้องกันตัว มิได้มีไว้เพื่อล่าเหยื่อแต่ประการใด  
ส่วนมากมักจะอาศัยและหากินบริเวณพื้นน้ำ โดยอาจพบได้ลึกถึง 2,200 เมตร (7,200 ฟุต)  โดยกินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำมีเปลือกเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามหรือแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ เป็นปลาที่ไม่ใช้เนื้อเป็นอาหารหรือเพื่อการบริโภค ยกเว้นแต่ในประเทศญี่ปุ่น, จีน และฮ่องกง ที่นิยมรับประทาน เพราะเนื้อแน่น มีรสชาติดี 
สำหรับในน่านน้ำไทยพบปลาในวงศ์นี้ไม่น้อยกว่า 25 ชนิด
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ปลามีพิษ
อันดับปลาแมงป่อง
วงศ์ปลาแมงป่อง
คิซาราซุ

คิซาราซุ  เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 138.73 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 130,119 คน
== ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ==
คิซาราซุตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรโบโซ มีทางด่วนโตเกียวอควาไลน์ ข้ามอ่าวโตเกียว เชื่อมต่อคิซาราซุกับเมืองคาวาซากิ ในจังหวัดคานางาวะ
=== ชุมชนใกล้เคียง ===
อิชิฮาระ
โซเดงาอูระ
คิมิตสึ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
แผนที่  
คิซาราซุ
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่

เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ (9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เป็นนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่ และอดีตประธานรุ่นปรินส์รอยส์แยลวิทยาลัย 2478
== ประวัติ ==
เจ้ากุลวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2461 เป็นบุตรของเจ้าราชภาติกวงศ์ (หนานคำตัน ณ เชียงใหม่) กับเจ้าอินหวัน มีพี่น้อง 2 คน เข้าศึกษาที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย สำเร็จปริญญาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แล้วประกอบอาชีพทนายความ และเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับพิรุณ อินทราวุธ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดเชียงใหม่
เจ้ากุลวงศ์ สมรสกับภัทรา ณ เชียงใหม่ มีบุตรธิดา 3 คน ได้แก่ ภัทรกุล, ตระกูลวัฒนา และกุลกันยา เจ้ากุลวงศ์ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 สิริอายุ 91 ปี
== การทำงาน ==
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ ประกอบอาชีพทนายความ และมีรายได้เสริมจากการทำห้องแถวให้เช่าบริเวณหน้าตลาดเอื้องคำ ต่อมาได้เลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาลนครเชียงใหม่ ในระหว่างปี พ.ศ. 2496 ถึงปี พ.ศ. 2501
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือที่ได้เข้าร่วมฟ้อนในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501
เจ้ากุลวงศ์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้ที่มีบทบาทในการสนับสนุนเงินทุนในการทำนุบำรุงวัดพระธาตุดอยคำ อำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเป็นวัดที่เจ้าอินหวัน ณ เชียงใหม่ เจ้ามารดาของท่าน มีความศรัทธาเลื่อมใสมาก โดยร่วมกันกับญาติ ๆ สร้างพระพุทธนภีสีพิงครัตน์ ประดิษฐานอยู่กลางแจ้งที่วัดแห่งนี้
==พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
เจ้านายฝ่ายเหนือ
สกุล ณ เชียงใหม่
บุคคลจากจังหวัดเชียงใหม่
ทนายความชาวไทย
นักการเมืองไทย
บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่