pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ไครโอนิกส์

ไครโอนิกส์ (Cryonics) คือ การเก็บรักษาศพของมนุษย์หรือหัว ด้วยความหวังว่า ในอนาคตจะมีเทคโนโลยีที่สามารถ ทำให้ฟื้นคืนชีพและกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง โดยอุณหภูมิที่ใช้ในการแช่แข็งร่างกาย หรือสมอง จะอยู่ที่ -196 องศาเซลเซียส หรือ 77.1 เคลวิน
ไครโอนิกส์ ถูกมองด้วยความขี้สงสัยโดยชุมชนวิทยาศาสตร์เนื่องจากความเสียหายที่เกิดจากความหนาวเย็นในเซลล์ต่างๆแม้ว่าจะมีผู้ประท้วงแบบไครโอ ในปี 2018 มีการพัฒนากระบวนการใหม่การจับยึดแต่มันไม่มีการรักษาเกณฑ์ความตื่นตัวของความสามารถในการจับตัวของซินธิไซเซอร์ ในปี 2023 ความเร่งด่วนจึงเป็นการค้นคว้าโดยตรงเกี่ยวกับการรักษาระดับความตื่นตัวของความสามารถในการเกิดก๊าซขึ้นในระหว่างการฝังตัว 
==ประวัติ==
การเก็บรักษาด้วยวิธีการแช่แข็งถูกนำไปใช้กับเซลล์ของมนุษย์ ในปี ค.ศ.1954 โดยใช้ในการแช่แข็งสเปิร์มและนำมาละลายเพื่อใช้ในการผสมเทียมให้กับผู้หญิงสามคน การแช่แข็งมนุษย์ครั้งแรกถูกนำเสนอโดย ศาสตราจารย์ โรเบิร์ต เอตทิงเกอ
การเริ่มต้นแช่แข็งมนุษย์รายแรก เกิดขึ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2509 แต่ไม่ประสบผลสำเร็จโดยหญิงสาวที่ถูกแช่แข็ง เป็นเวลาสองเดือน ถูกไว้ในไนโตรเจนเหลวและเก็บไว้ที่จุดเยือกแข็ง ผลปรากฏว่าร่างของหญิงสาวละลายการเริ่มต้นแช่แข็งมนุษย์ในครั้งนี้จึงไม่ประสบผล
ต่อมาได้มีร่างที่ถูกนำมาแช่แข็งอีก ด้วยความหวังในการฟื้นฟูและพัฒนาของเทคโนโลยีในอนาคต โดยร่างเป็นของ James Bedford ที่ถูกแช่แข็งร่างกายของเขา ที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ในปี 1967 ร่างของ James Bedford ถูกแช่แข็งโดย Robert Nelson อดีตช่างซ่อมโทรทัศน์  ศพของ James Bedford เป็นศพเดียวที่ถูกแช่แข็งก่อนปี 1974   ต่อมาในปี1976 สถาบัน Cryonics ถูกก่อตั้งขึ้น โดยศาสตราจารย์ โรเบิร์ต เอตทิงเกอ
ใน ปี 2018  การก่อตั้งของ Y-Combinator ในชื่อว่า Nectome ได้รับการยอมรับในการพัฒนาวิธีเก็บรักษาสมองด้วยสารเคมีแทนที่จะแช่แข็ง วิธีเป็นอันตรายเป็นอย่างมาก แต่ความหวังคือเทคโนโลยีในอนาคตจะทำให้สมองถูกสแกนเข้าสู่การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์
 
ประเพณีการเสียชีวิต
การยืดชีวิต
เทคโนโลยีการทำความเย็น
คู จุน-ฮเว

คู จุน-ฮเว (구준회|Koo Jun-hoe; เกิด 31 มีนาคม ค.ศ. 1997) หรือที่รู้จักชื่อในวงการว่า จู-เน่ (Ju-ne) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเต้นชาวเกาหลีใต้ เป็นสมาชิกของไอคอน ภายใต้สังกัด 143 Entertainment เขาได้เข้าร่วมรายการเอาชีวิตรอด WIN: Who Is Next และ Mix & Match ในปี 2013 และ 2014 ตามลำดับ
==  ประวัติ ==
=== ชีวิตในวัยเด็ก ===
Koo Jun-hoe เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 1997 ใน กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ในเดือนมีนาคม 2009 เขาได้ปรากฏตัวทางโทรทัศน์ครั้งแรกใน รายการ ' Star King ' ของ SBS ในฐานะ "Michael Jackson อายุ 13 ปี"  ในปี 2011 จุนฮเวปรากฏตัวในฤดูกาลแรกของ K-pop Star ของ SBS  หลังจากการตัดออกจากรายการในเดือนเมษายน 2012 เขาถูกหัวเราะเยาะโดย YG Entertainment และเข้าร่วม บริษัท ในฐานะเด็กฝึกหัด
== ผลงานเพลง ==
=== ชาร์ตเพลง ===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักร้องเคป็อป
นักร้องชายชาวเกาหลีใต้
นักร้องป็อปเกาหลีใต้
ไอดอลชายชาวเกาหลีใต้
ศิลปินสังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2540
สมาชิกของไอคอน (วงดนตรีเกาหลีใต้)
นักร้องจากโซล
อากิระ ซูซูกิ

อากิระ ซูซูกิ  เป็นนักเคมีชาวญี่ปุ่นซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2553 เขาค้นพบและตีพิมพ์ปฏิกิริยาซูซูกิ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาในเคมีอินทรีย์ระหว่างกรดโบโรนิกที่มีหมู่แอริลหรือไวนิลกับแอริลหรือไวนิลเฮไลด์โดยใช้สารประกอบโคออร์ดิเนชันของแพลเลเดียมเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเมื่อ พ.ศ. 2522
== วัยเด็กและการศึกษา ==
ซูซูกิเกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2473 ที่เมืองมูกาวะ กิ่งจังหวัดอิบูริ จังหวัดฮกไกโด บิดาของซูซูกิเสียชีวิตตั้งแต่ซูซูกิยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาเข้าศึกษาวิชาเคมีที่มหาวิทยาลัยฮกไกโดจนจบระดับปริญญาเอกและทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ในสถาบันเดียวกัน ในวัยเด็กซูซูกิสนใจคณิตศาสตร์มากกว่า แต่ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้อ่านตำราเคมีอินทรีย์สองเล่มได้แก่ Textbook of Organic Chemistry โดยหลุยส์ ฟีเซอร์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและ Hydroboration โดยเฮอร์เบิร์ต ซี. บราวน์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดู
== งานวิชาการ ==
ซูซูกิเข้าทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกตั้งแต่ พ.ศ. 2506 ถึง 2508 กับเฮอร์เบิร์ต ซี. บราวน์ที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูก่อนจะกลับมาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยฮกไกโด ที่มหาวิทยาลัยฮกไกโด ซูซูกิได้นำประสบการณ์จากมหาวิทยาลัยเพอร์ดูมาใช้ศึกษาปฏิกิริยาควบแน่นร่วมกับผู้ช่วยได้แก่โนริโอะ มิยาอูระ  และนำไปสู่การค้นพบปฏิกิริยาซูซูกิใน พ.ศ. 2522 ข้อได้เปรียบของปฏิกิริยานี้คือกรดโบโรนิกเสถียรในน้ำและอากาศ ทำให้ใช้งานได้ง่ายกว่าปฏิกิริยาควบแน่นแบบอื่น ๆ  กลไกการเกิดปฏิกิริยาซูซูกิแสดงด้านล่าง
ซูซูกิลาออกจากมหาวิทยาลัยฮกไกโดเมื่อ พ.ศ. 2537 ก่อนจะไปทำงานมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์โอกายามะจนถึง พ.ศ. 2538 แล้วย้ายไปที่มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และศิลปะคูราชิกิจนถึง พ.ศ. 2542 (ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ในจังหวัดโอกายามะ) และยังได้เป็นศาสตราจารย์รับเชิญที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดูใน พ.ศ. 2544 และมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันใน พ.ศ. 2545
ซูซูกิได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีร่วมกับริชาร์ด เฮ็กและเออิจิ เนงิชิเมื่อ พ.ศ. 2553
== มุมมอง ==
ซูซูกิมองว่าเคมีมักถูกมองเป็นตัวร้ายที่ก่อมลพิษ แต่ในความเป็นจริงแล้วเคมีเป็นวิชาที่สำคัญที่ทำให้ชีวิตในปัจจุบันสะดวกสบาย เขามองว่ากระบวนการผลิตสารเคมีที่ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งแวดล้อมเป็นสิ่งสำคัญ โดยในบทสัมภาษณ์ในนิตยสารยูเนสโกคูเรียร์ใน พ.ศ. 2554 เนื่องในโอกาสปีสากลแห่งเคมี ซูซูกิกล่าวว่า：
"Today some people see chemistry just as a polluting industry, but that is a mistake......Without it, productivity would drop and we could not enjoy the life we know today. If there is pollution, it is because we are releasing harmful substances. Obviously, we have to adapt treatment and management regimes and work to develop chemical substances and manufacturing processes that respect the environment."
ครั้งหนึ่งเมื่อนักศึกษาชาวแคนาดาเชื้อสายจีนคนหนึ่งถามว่าทำอย่างไรจึงจะเป็นนักเคมีที่ดีได้ ซูซูกิตอบว่าสิ่งสำคัญคือต้องมองทะลุสิ่งที่มองเห็นภายนอกเพื่อค้นพบใจความสำคัญข้างใน
ซูซูกิไม่จดสิทธิบัตรปฏิกิริยาของเขาเนื่องจากเขาคิดว่างานวิจัยของเขาได้รับทุนสนับสนุนจากภาครัฐ ทำให้เทคโนโลยีนี้เผยแพร่ไปสู่วงกว้าง จนถึงปัจจุบัน สิทธิบัตรและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาซูซูกิมีมากกว่า 6,000 ฉบับ
== อ้างอิง ==
นักเคมีชาวญี่ปุ่น
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี
ชาวญี่ปุ่นผู้ได้รับรางวัลโนเบล
สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์วัฒนธรรม
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮกไกโด
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเพอร์ดู
บุคคลจากกิ่งจังหวัดอิบูริ
ยากูซ่าคิวามิ 2

ยากูซ่าคิวามิ 2  เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้-ผจญภัยที่พัฒนาโดยเซก้า ตัวเกมเป็นเป็นการนำเกม ยากูซ่า 2 ซึ่งเป็นเกมภาคที่สองในซีรีส์เกม ยากูซ่า บนเครื่องเพลย์สเตชัน 2 ที่เคยวางจำหน่ายใน ค.ศ. 2006 นำมาทำใหม่ และเป็นเกมภาครีเมคภาคที่สองของชุดเกมหลังเกม ยากูซ่าคิวามิ ใน ค.ศ. 2016 โดยตัวเกมได้รับการพัฒนาโดยใช้ดรากอนเอนจินที่เคยใช้พัฒนาเกม ยากูซ่า 6 ตัวเกมวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 4 ในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2017 และทั่วโลกในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2018 ตัวเกมเวอร์ชันพอร์ตลงไมโครซอฟท์ วินโดวส์ วางจำหน่ายในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 และวางจำหน่ายบนเอกซ์บอกซ์วันในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2020
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2560
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
เกมสำหรับวินโดวส์‎
เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์วัน
วิดีโอเกมโอเพนเวิลด์
ยากูซ่า (เกมชุด)
วิดีโอเกมที่มีฉากในโตเกียว
เกียรติภูมิ บันลือชัยฤทธิ์

เกียรติภูมิ  บันลือชัยฤทธิ์  (เกิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2545) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากเวทีประกวด Smart Boy 2018 และเข้ารอบเป็น 1 ใน 12 คนสุดท้าย ปัจจุบันเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดี
== ประวัติ ==
เกียรติภูมิ บันลือชัยฤทธิ์ ชื่อเล่น ภูมิ เกิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2545 เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทยในสังกัดช่อง 7 เอชดี เกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ แต่ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพมหานครตั้งแต่เด็ก ด้านการศึกษา เกียรติภูมิจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนผะดุงศิษย์พิทยา และจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนโยธินบูรณะ ปัจจุบันกำลังศึกษาที่วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
== การทำงาน  ==
เกียรติภูมิเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงไทยจากเวทีการประกวดเวที Smart Boy 2018 และเป็น 1 ในรอบ 12 คนสุดท้ายจึงได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7และช่อง 7 เอชดีมีผลงานละครเรื่องแรกละคร มัจจุราชฝึกหัด แสดงคู่กับ ใบหม่อน กิตติยา จิตรภักดี และเป็นที่รู้จักกันในบทบาท "มัจโจ" รวมทั้งละคร สี่ไม้คาน และมีผลงานละครกับทางช่อง 7 เอชดีอีกคับคั่ง
== ผลงาน ==
==== ละครโทรทัศน์ ====
ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี
==== ละครสั้น ====
ละครสั้นทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
|align="center" rowspan="1" | 2562
|align="center"| ฟ้ามีตา ตอน เศรษฐีมีกรรม
|align="center"| เทิด
|-
|align="center" rowspan="2" | 2563
|align="center"| ฟ้ามีตา ตอน ป่ามรณะ
|align="center"| ชาตรี
|-
|align="center"| ฟ้ามีตา ตอน พี่สาวครับ
|align="center"| โด่ง
|-
|align="center" rowspan="2" | 2565
|align="center"| ฟ้ามีตา ตอน เรื่องเหลือเชื่อ
|align="center"| ทัพ
|-
|align="center"| ฟ้ามีตา ตอน แค่ขอโทษไม่พอ
|align="center"| เอ
|-
|align="center" rowspan="1" | 2566
|align="center"| ฟ้ามีตา ตอน วีไอพีคนพิเศษ
|align="center"| เทิด
|-
|}
==== พิธีกร ====
(2565) รายการแบไต๋ 7HD ไอทีและยานยนต์ ร่วมกับ พงศ์สุข หิรัญพฤกษ์ , กรรญกฤต อรรควงษ์ และ ชนกนันท์ เสนปิ่น ออกอากาศทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 12.20 - 12.40 น. ทางช่อง 7 เอชดี
(2566) MC Special รายการเที่ยงบันเทิงสด
== อ้างอิง  ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักแสดงชายชาวไทย
นักแสดงวัยรุ่นชาวไทย
นักแสดงสังกัดช่อง 7
นายแบบไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนโยธินบูรณะ
บุคคลจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
การพัฒนาซอฟต์แวร์

การพัฒนาซอฟต์แวร์ (software development) เป็นกระบวนการก่อร่าง กำหนด ออกแบบ เขียนโปรแกรม จัดทำคู่มือ ทดสอบ และแก้ไขบั๊กที่เกี่ยวข้องกับการสร้างและการปรับปรุงแอปพลิเคชัน เฟรมเวิร์ก หรือส่วนประกอบซอฟต์แวร์อื่น ๆ อีกทั้งการพัฒนาซอฟต์แวร์ยังเป็นกระบวนการเขียนและปรับปรุงซอร์ซโค้ด แต่ในแง่มุมที่กว้างขึ้นนั้นการพัฒนาซอฟต์แวร์รวมทุกอย่างที่เกี่ยวข้องระหว่างแนวคิดของซอฟต์แวร์ที่ต้องการตลอดไปจนถึงการเสร็จสมบูรณ์ของซอฟต์แวร์ โดยในบางครั้งอาจอยู่ในกระบวนการวางแผนและวางโครงร่าง ดังนั้นการพัฒนาซอฟต์แวร์จึงเกี่ยวข้องกับการค้นคว้า การพัฒนาใหม่ การสร้างต้นแบบ การแก้ไข การใช้ซ้ำ การออกแบบและสร้างอีกครั้ง การปรับปรุง หรือการกระทำใด ๆ ก็ตามที่ก่อให้เกิดผลิตภัณฑ์ซอฟต์แวร์
== รายการอ้างอิง ==
การพัฒนาซอฟต์แวร์
การจัดการโครงการซอฟต์แวร์
อาชีพทางคอมพิวเตอร์
การพัฒนาผลิตภัณฑ์
จักรวรรดิพาร์เธีย

จักรวรรดิพาร์เธีย (Parthian Empire) หรือ จักรวรรดิอาร์ซาซิยะห์ (Arsacid Empire) เป็นจักรวรรดิที่ดำรงอยู่ระหว่าง 247 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 224 ตั้งอยู่ในดินแดนของประเทศอิหร่านในปัจจุบัน มีเมืองหลวงได้แก่ เทสิฟอน เอกแบตานา และซูซา จักรวรรดินี้สถาปนาโดยอาร์ซาซีสที่ 1 หลังพระองค์พิชิตภูมิภาคพาร์เธียได้ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ก่อนจะเริ่มแผ่ขยายอำนาจในรัชสมัยมิทริเดทีสที่ 1 เมื่อพระองค์ยึดมีเดียและเมโสโปเตเมียจากจักรวรรดิซิลูซิด จักรวรรดิพาร์เธียในยุครุ่งเรืองถึงขีดสุดครอบครองพื้นที่ตั้งแต่ตะวันออกเฉียงใต้ของอานาโตเลีย เมโสโปเตเมีย บางส่วนของคาบสมุทรอาหรับ ที่ราบสูงอิหร่าน ไปจนจรดแม่น้ำสินธุ และเป็นศูนย์กลางทางการค้าและวัฒนธรรมเนื่องจากอยู่ในเส้นทางสายไหมที่เชื่อมระหว่างจักรวรรดิโรมันกับราชวงศ์ฮั่นของจีน
247 ปีก่อนคริสตกาล อาร์ซาซีสที่ 1 ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งชาวปาร์ไน ซึ่งเป็นชนชาวอิหร่านตะวันออกที่อาศัยอยู่แถบทะเลแคสเปียน ในปี 238 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์รบชนะแอนดราโกรัส หนึ่งในเซแทร็ปของจักรวรรดิซิลูซิดและครอบครองพาร์เธีย แต่ต่อมาพาร์เธียถูกพระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราชยึดคืน สงครามระหว่างซิลูซิดและพาร์เธียจบลงช่วงสั้น ๆ เมื่ออาร์ซาซีสที่ 2 ยอมสงบศึกและอยู่ใต้อำนาจพระเจ้าแอนทิโอคัส ต่อมาในปี 148–147 ปีก่อนคริสตกาล มิทริเดทีสที่ 1 แห่งพาร์เธียโจมตีภูมิภาคมีเดีย บาบิโลเนีย และเมโสโปเตเมียของซิลูซิดที่กำลังสั่นคลอนเพราะเกิดกบฏ ในช่วงเวลานี้จักรวรรดิพาร์เธียผูกมิตรกับราชวงศ์ฮั่น อาณาจักรอินโด-พาร์เธีย และจักรวรรดิกุษาณะเพื่อรักษาเขตแดนด้านตะวันออก ในขณะที่เขตแดนด้านตะวันตกเผชิญกับการเข้ามาของสาธารณรัฐโรมันที่กำลังทำสงครามกับพอนตัส ในสงครามมิทริเดทีสครั้งที่สาม ฟาร์อาเตสที่ 3 ช่วยเหลือปอมปีย์ กงสุลโรมันด้วยการบุกอาร์มีเนียของสมเด็จพระเจ้าไทกราเนสมหาราช แต่หลังจากนั้นเกิดความขัดแย้งระหว่างโอรสสองพระองค์ของฟาร์อาเตสคือ โอโรดีสที่ 2 กับมิทริเดทีสที่ 4 เมื่อมิทริเดทีสถูกสังหาร โรมันผู้เป็นพันธมิตรของมิทริเดทีสจึงยกทัพมาสู้กับโอโรดีสในยุทธการที่คาร์เรในปี 53 ปีก่อนคริสตกาล ยุทธการครั้งนี้เป็นการสู้รบครั้งแรก ๆ ในสงครามโรมัน–พาร์เธียที่กินเวลายาวนานเกือบ 200 ปี การสู้รบจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของฝ่ายโรมันและแม่ทัพมาร์กุส ลิกินิอุส กรัสซุสถูกสังหาร เนื่องจากกรัสซุสเป็นหนึ่งในคณะสามผู้นำที่หนึ่ง หรือพันธมิตรระหว่างผู้มีอำนาจสูงสุดในโรม 3 คน การเสียชีวิตของเขาจึงส่งผลให้คณะสามผู้นำที่เหลือคือ ปอมปีย์กับจูเลียส ซีซาร์หันมาต่อสู้กันเอง นำไปสู่สงครามกลางเมืองซีซาร์ที่เกิดขึ้นระหว่าง 49–45 ปีก่อนคริสตกาล
ราว 20 ปีก่อนคริสตกาล พาร์เธียและโรมันตกลงที่จะสงบศึก แต่หลังจากเกิดความขัดแย้งในการปกครองราชอาณาจักรอาร์มีเนียซึ่งเปรียบเสมือนเป็นรัฐกันชนระหว่างสองจักรวรรดิ พาร์เธียและโรมันก็ทำสงครามกันอีกหลายครั้ง การสงครามกับโรมันที่ยาวนาน บวกกับความขัดแย้งภายในและการอุบัติของจักรวรรดิแซสซานิด ทำให้จักรวรรดิพาร์เธียอ่อนแอลง ในปี ค.ศ. 224 จักรวรรดิพาร์เธียล่มสลายหลังอาร์ดาชีร์ที่ 1 นำทัพแซสซานิดรบชนะและสังหารอาร์ตาบานัสที่ 4 แห่งพาร์เธียในยุทธการฮอร์มอซด์กัน และขับไล่โวโลกาซีสที่ 6 กษัตริย์พาร์เธียอีกพระองค์ออกจากเมโสโปเตเมียได้สำเร็จ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พ
รัฐสิ้นสภาพในเอเชียกลาง
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
อภิมหาอำนาจ
บาตูลันจัง

บาตูลันจัง (Batu Lanchang) หรือปรากฏในเอกสารไทยว่า ประตูลันจัง หรือ ปาลูจันตัง เป็นย่านหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ถูกขนาบด้วยย่านไอร์อีตัมทางตะวันตกและย่านเจอลูตงทางตะวันออก โดยชื่อ "บาตูลันจัง" เป็นคำมลายู แปลว่า "ถมอเรียง"
เดิมบาตูลันจังเป็นพื้นที่เกษตรกรรม ก่อนพัฒนาเป็นแหล่งอาศัยและเป็นส่วนหนึ่งของชานเมืองจอร์จทาวน์ที่มีอาคารสูงอยู่ประปราย โดยเฉพาะย่านกรีนเลน ทั้งนี้บาตูลันจังเป็นทางผ่านที่เชื่อมระหว่างจอร์จทาวน์กับย่านเกอลูโกร์
== ประวัติ ==
ในอดีตบาตูลันจังเป็นพื้นที่เกษตรกรรมรกครึ้ม มีชุมชนสยามเข้าไปตั้งถิ่นฐานมาช้านาน จนถึงขั้นก่อสร้างวัดชื่อวัดบาตูลันจัง ซึ่งขอพระราชทานวิสุงคามสีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2337 ที่ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ได้ประทานนามใหม่ว่าวัดปิ่นบังอร โดยทรงตั้งตามความฝันของนางสาวสนาน อมาตยกุล ที่ฝันถึงมารดาหลังทำบุญแก่วัดดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีวัดที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กันแต่สร้างภายหลังคือวัดจันทาราม และวัดในหรือปิ่นบังอรใน
หลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 มีเจ้านายและข้าราชการจากสยามจำนวนมากลี้ภัยไปเกาะปีนัง ในจำนวนนี้มีผู้พำนักในย่านบาตูลันจังได้แก่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี รวมทั้งพระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) นายกรัฐมนตรีคนแรกของสยาม ครั้นสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2478 จึงมีการพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพอย่างอัตคัต ณ ลานข้างพระอุโบสถวัดปิ่นบังอร โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงออกแบบพระเมรุอย่างเรียบง่ายแต่สง่างาม และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเป็นผู้พระราชทานเพลิงพระศพ หลายปีต่อมาพระยามโนปกรณนิติธาดาถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2491 จึงมีการบรรจุศพอย่างชั่วคราวที่ป่าช้าวัดปิ่นบังอร หกเดือนต่อมาจอมพล แปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้ส่งเรือหลวงไปรับร่างพระยามโนปกรณนิติธาดาเพื่อฌาปนกิจในไทย
ปัจจุบันยังหลงเหลือร่องรอยการอยู่อาศัยของคนสยามในอดีต เช่น หลุมศพของพระยามโนปกรณนิติธาดาที่วัดปิ่นบังอร รวมทั้งชื่อถนนมโน และซอยมโน ที่ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่นายกรัฐมนตรีของสยามที่เคยพำนักในย่านดังกล่าว
จากการพัฒนาของเมือง ทำให้ย่านกรีนเลนแถบไอแลนด์พาร์ดและไอแลนด์เกลดส์กลายเป็นชานเมือง แล้วแพร่ขยายในรูปแบบคอนโดมิเนียมทั่วบาตูลันจัง
== อ้างอิง ==
จอร์จทาวน์ (ปีนัง)
รัฐปีนัง
ฮนเด็ง

ฮนเด็ง  หรือชื่ออื่น ๆ คือ ชินเด็ง , โชเด็ง ( ใช้เรียกของศาลเจ้าอิเซะ) หมายถึงอาคารที่ได้รับการเคาระสูงสุดในศาลเจ้าชินโต มีเป้าหมายเดียวเพื่อประดิษฐานคามิ ซึ่งมักตั้งกระจกหรือรูปเคารพเป็นสัญลักษณ์ถึงคามิที่สถิตในฮนเด็งนั้น โดยทั่วไปแล้ว ฮนเด็งเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ด้านในสุดของศาลเจ้า และไม่เปิดให้สาธารณชนทั่วไปได้ชม ด้านหน้าของฮนเด็งมักเป็น “ไฮเด็ง” ซึ่งมักเชื่อมกับฮนเด็งโดยมี “เฮเด็ง” หรือโถงถวายเครื่องสักการะคั่นไว้
ฮนเด็งถือเป็นอาคารหัวใจหลักของหมู่อาคารศาลเจ้า มักเชื่อมต่อกับอาคารหลังอื่น ๆ ในศาลเจ้า และมักยกพื้นให้สูงกว่าอาคารอื่น รั้วที่กั้นบริเวณฮนเด็งออกจากภายนอกเรียกว่า “ทามางากิ”  ตัวอาคารฮนเด็งมักมีขนาดเล็กและมักปิดประตูไว้ตลอดปี จะมีเปิดประตูเพียงตอนที่นักบวช (คันนูชิ) เข้าไปประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ในเทศกาลทางศาสนา (มัตซึริ) เท่านั้น ตัวพิธีกรรมเปิดประตูของฮนเด็งนี้ก็เป็นหนึ่งในหัวใจสำคัญของศาลเจ้าชินโต ภายในฮนเด็งนั้นประดิษฐาน โก-ชินไต  ซึ่งความหมายตรงตัวว่า “ชิ้นส่วนศักดิ์สิทธิ์ของคามิ” อย่างไรก็ตามไม่ได้ถือว่าโก-ชินไตเป็นเทพเจ้า แต่เป็นที่ตั้งประดิษฐานคามิเท่านั้น
ถึงฮนเด็งจะสำคัญมาก แต่ในบางครั้งก็อาจไม่มีฮนเด็งในศาลเจ้าเลยก็ได้ เช่นกรณีศาลเจ้าที่บูชาคามิประจำภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกนั้น ก็ไม่ต้องมีฮนเด็ง หรือกรณีที่ใช้เชือกศักดิ์สิทธิ์ล้อมบริเวณที่สถิตคามิไว้ (ฮิโมโรงิ), มีวัตถุตัวแทนอื่น (โยริชิโระ) ที่เชื่อมถึงคามิได้ชัดเจนกว่า ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างฮนเด็ง ตัวอย่างเช่น ศาลเจ้าโอมิวะบนภูเขามิวะ ในเมืองนาระนั้นไม่มีทั้งฮนเด็งหรือรูปเคารพใด ๆ เพราะศาลเจ้านี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาภูเขามิวะ สถานที่ตั้งของศาลเจ้าโดยตัวเองอยู่แล้ว ศาลเจ้าโอมิวะจึงมีเพียงไฮเด็ง แต่ไม่มีฮนเด็ง ซึ่งเป็นไปได้ว่าศาลเจ้าชินโตในยุคแรก ๆ ก็อาจมีรูปแบบนี้เช่นเดียวกัน
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
ศาลเจ้าชินโต
คำและวลีภาษาญี่ปุ่น
กับซะฮ์

กับซะฮ์ (كبسة kabsah) เป็นอาหารประเภทข้าวหมกที่มีต้นกำเนิดในประเทศซาอุดีอาระเบียและถือเป็นอาหารประจำชาติของหลายประเทศรอบอ่าวเปอร์เซีย กับซะฮ์ประกอบด้วยข้าวและเนื้อ นิยมรับประทานในประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคตะวันออกกลางได้แก่ซาอุดีอาระเบีย กาตาร์ คูเวต บาห์เรน เยเมน สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และโอมาน เป็นต้น อาหารชนิดนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่า มักบูส (مكبوس makbūs) หรือ มัชบูส (مچبوس) ตามสำเนียงถิ่นของประเทศแถบอ่าวเปอร์เซีย
คำว่ากับซะฮ์มีที่มาจากคำว่า กับส์ (كبس kbs) ซึ่งแปลว่ากดหรืออัด ซึ่งสื่อถึงวิธีการปรุงที่ส่วนผสมทุกอย่างอัดรวมกันในหม้อใบเดียว
== ส่วนประกอบ ==
ส่วนประกอบหลักของกับซะฮ์ได้แก่ข้าว (ข้าวที่นิยมใช้มากที่สุดได้แก่บาสมาตี) เนื้อสัตว์ ผัก และเครื่องเทศชนิดต่าง ๆ รสชาติของกับซะฮ์จะมาจากเครื่องเทศที่ใช้ซึ่งแตกต่างกันไปตามความชอบของผู้ปรุงแต่ละคน แต่โดยทั่วไปแล้วจะประกอบด้วยกระวาน กานพลู อบเชย มะนาวแห้ง พริกแห้ง ยี่หร่า พริกไทยดำ และลูกผักชี นอกจากนี้ เครื่องเทศผสมสำเร็จรูปยังมีวางจำหน่ายทั่วไปเพื่อความสะดวกในการปรุงแม้ว่าอาจจะให้รสชาติที่ต่างจากต้นตำรับก็ตาม
== อ้างอิง ==
อาหารจากข้าว
อาหารตะวันออกกลาง
ประเทศซาอุดีอาระเบีย
อาหารประจำชาติ
ฟูโตชิ นิชิยะ

ฟูโตชิ นิชิยะ  เป็นแอนิเมเตอร์ ผู้กำกับแอนิเมชัน และนักออกแบบตัวละครชาวญี่ปุ่นสังกัดเกียวโตแอนิเมชัน
นิชิยะเกิดที่จังหวัดฮิโรชิมะ เขาเข้าทำงานที่เกียวโตแอนิเมชันหลังจบการศึกษาจากวิทยาลัยอาชีวศึกษาในจังหวัดโอซากะ งานแรกของนิชิยะในฐานะคีย์แอนิเมเตอร์ได้แก่ อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน (ซึ่งรับงานมาจากซันไรส์อีกทอดหนึ่ง) ใน พ.ศ. 2549 เขาได้เป็นผู้กำกับแอนิเมชันครั้งแรกใน สึซึมิยะ ฮารุฮิ ตอนที่ 10 และเป็นหัวหน้าผู้กำกับแอนิเมชันใน สึซึมิยะ ฮารุฮิ ภาคถัดมาใน พ.ศ. 2552
ผลงานแรกที่นิชิยะออกแบบตัวละครได้แก่ซีรีส์อนิเมะ สามัญขยันรั่ว ใน พ.ศ. 2554 ผลงานออกแบบตัวละครที่สำคัญของนิชิยะนอกเหนือจากนี้ได้แก่ ปริศนาความทรงจำ (พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นนวนิยายและนิชิยะต้องออกแบบตัวละครใหม่โดยไม่มีต้นฉบับ และ รักไร้เสียง (พ.ศ. 2559)
นิชิยะเสียชีวิตในเหตุการณ์การลอบวางเพลิงเกียวโตแอนิเมชันในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ด้วยวัย 37 ปี
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดฮิโรชิมะ
แอนิเมเตอร์ชาวญี่ปุ่น
เสียชีวิตจากการลอบวางเพลิง
เกียวโตแอนิเมชัน
ฟิสต์ออฟเดอะนอร์ทสตาร์: ลอสต์แพระไดส์

ฟิสต์ออฟเดอะนอร์ทสตาร์: ลอสต์แพระไดส์  (Fist of the North Star: Lost Paradise ) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันเล่นตามบทบาท  พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยเซก้า สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 4 ตัวเกมได้โครงเรื่องจากชุดมังงะเรื่อง ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ ของ บุรอนซอน และ เท็ตสึโอะ ฮาร่า และมีรูปแบบการเล่นจากชุดเกม ยากูซ่าของเซก้า ตัวเกมวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2018 และวางจำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 2 ตุลาคมปีเดียวกัน
== รูปแบบการเล่น ==
ลอสต์แพระไดส์ เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันเล่นตามบทบาทในมุมมองบุคคลที่สาม ตัวเกมประกอบด้วยค่าประสบการณ์, ความสามารถ และรูปแบบการเล่นแบบต่อสู้-ผจญภัยที่คล้ายกันกับชุดเกม ยากูซ่า ของเซก้า ผู้เล่นสามารถสำรวจเมืองอีเดน, ต่อสู้ผ่านการเผชิญหน้าของศัตรูในรูปแบบการเล่นบีตเอ็มอัปที่ถูกคั่นด้วยควิกไทม์อีเวนต์
การต่อสู้นั้นมีศูนย์กลางอยู่ที่ระบบ "Hidden Channeling Points" ซึ่งเป็นหนึ่งในองค์ประกอบหลักของหมัดเทพเจ้าดาวเหนือซึ่งเป็นสไตล์ศิลปะการต่อสู้หลักของซีรีส์ นอกจากนี้ตัวเกมยังมีมินิเกมต่าง ๆ เช่นบาร์เทนเดอร์ เบสบอล การแข่งรถ และการเล่นเกมย้อนยุค ไม่ว่าจะเป็น โฮกูโตะโนะเค็น สำหรับเครื่องเซก้ามาร์ค III สเปซฮาร์เลอร์ เอาต์รัน และ ซูเปอร์แฮงค์ออน ที่สามารถเล่นได้หลังจากการกู้จากดินแดนรกร้าง
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2561
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 4
วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
วิดีโอเกมโอเพนเวิลด์
วิดีโอเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท
ยากูซ่า (เกมชุด)
วิดีโอเกมที่มีฉากในอนาคต
วิดีโอเกมประวัติศาสตร์ประยุกต์
วิดีโอเกมฤทธิ์หมัดดาวเหนือ
สารก่อภูมิแพ้

สารก่อภูมิแพ้ (allergen) เป็นแอนติเจนชนิดหนึ่งซึ่งสามารถกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายให้สร้างการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันอย่างรุนแรงผิดปกติ เนื่องจากเกิดการรับรู้ผิดว่ามีอันตรายต่อร่างกาย โดยที่แท้จริงแล้วสารนั้นไม่ได้มีอันตรายใดๆ เรียกปฏิกิริยาเช่นนี้ว่าภูมิแพ้
ระบบภูมิคุ้มกัน
วิทยาภูมิคุ้มกัน
วิทยาโรคภูมิแพ้
ความผิดปกติของพัฒนาการระบบอวัยวะเพศ

ความผิดปกติของพัฒนาการระบบอวัยวะเพศ (disorders of sex development, DSD) เป็นกลุ่มของโรคที่เกี่ยวกับระบบสืบพันธุ์ ถือเป็นความผิดปกติแต่กำเนิดอย่างหนึ่ง ทำให้เกิดความผิดปกติในการพัฒนาเพศทางกายภาพ ต่อมเพศ หรือโครโมโซม และเป็นสาเหตุหนึ่งของภาวะเพศกำกวม
ตัวอย่างของโรคในกลุ่มนี้ เช่น โครโมโซมผิดปกติ 48,XXXX, กลุ่มอาการไคลน์เฟลเตอร์, กลุ่มอาการต่อต้านแอนโดรเจน, คลิตอริสโตเกิน เป็นต้น
==อ้างอิง==
รูปผิดปกติแต่กำเนิดของอวัยวะสืบพันธุ์
ตันจุงบูงะฮ์

ตันจุงบูงะฮ์ (Tanjung Bungah) หรือ ตันจงบูงะฮ์ (Tanjong Bungah) ปรากฏในเอกสารไทยว่า ตันหยงบุหงา เป็นย่านหนึ่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทางเหนือของเกาะปีนัง โดยอยู่ระหว่างย่านบาตูเฟอร์ริงฆีกับย่านตันจุงโตกง และอยู่ห่างจากจอร์จทาวน์ 6.5 กิโลเมตร
ตันจุงบูงะฮ์มีชื่อเสียงด้านที่พัก โรงแรมและรีสอร์ตจำนวนมากเรียงรายอยู่รอบชายหาด แต่จากการพัฒนาในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ทำให้ที่นี่เต็มไปด้วยที่อยู่อาศัย ค.ศ. 2010 มีประชากรต่างด้าวอาศัยในตันจุงบูงะฮ์อยู่ราวร้อยละ 5.7 ก่อนหน้านี้เคยมีกองทัพอากาศออสเตรเลียเข้ามาประจำการบนเกาะในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970
== อ้างอิง ==
จอร์จทาวน์ (ปีนัง)
รัฐปีนัง
เซอเบอรังเปอไร

เซอเบอรังเปอไร (Seberang Perai) หรือ พรอวินซ์เวลส์ลีย์ (Province Wellesley) ปรากฏในเอกสารไทยว่า สมารังไพร ภาษาไทยถิ่นใต้ว่า แปไหร เป็นพื้นที่ขนาดแคบบนคาบสมุทรมลายู ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเกาะปีนัง และขึ้นอยู่กับรัฐปีนัง ดินแดนเซอเบอรังเปอไรถูกล้อมด้วยรัฐเกอดะฮ์ทางเหนือและทางตะวันตก ส่วนทางทิศใต้ติดกับรัฐเประ มีเมืองสำคัญคือเมืองบัตเตอร์เวิร์ท ส่วนที่ตั้งของสภานครอันเป็นศูนย์กลางการปกครองตั้งอยู่ใกล้เมืองบูกิตเมอร์ตาจัม เมื่อ ค.ศ. 2010 เซอเบอรังเปอไรมีประชากร 815,767 คน ทำให้ที่นี่เป็นเขตการปกครองท้องถิ่นที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศมาเลเซีย
เดิมเซอเบอรังเปอไรเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเกอดะฮ์ ที่ถูกยกให้เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็น พรอวินซ์เวลส์ลีย์ ตามชื่อนายทหารสหราชอาณาจักร เพื่อสร้างประโยชน์เชิงเกษตรกรรมรวมทั้งเป็นปราการป้องกันการบุกรุกผ่านช่องแคบจากแผ่นดินใหญ่ ที่ต่อมาได้ผนวกเซอเบอรังเปอไรเข้ากับเกาะปีนังในฐานะอาณานิคมของสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1867
หลังมาเลเซียได้รับเอกราช เซอเบอรังเปอไรเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ มีการย้ายนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่จากท่าเรือปีนังมาประจำที่เมืองบัตเตอร์เวิร์ทเมื่อ ค.ศ. 1974 ยังประโยชน์ด้านเศรษฐกิจแก่เซอเบอรังเปอไร ทั้งยังมีการปรับปรุงการเชื่อมต่อและการขนส่งให้สะดวกสบายยิ่งขึ้น เช่น ทางด่วนเหนือ–ใต้ สายเหนือ, สะพานปีนัง, สะพานสุลต่านอับดุลฮาลิมมูอัดซัมชะฮ์ ปัจจุบันเซอเบอรังเปอไรเป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองขยายปีนัง ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของมาเลเซีย
เซอเบอรังเปอไรแบ่งการปกครองออกเป็นสามอำเภอ ได้แก่
อำเภอเซอเบอรังเปอไรอูตารา (Daerah Seberang Perai Utara) มีศูนย์กลางที่เมืองเกอปาลาบาตัซ (Kepala Batas)
อำเภอเซอเบอรังเปอไรเตองะฮ์ (Daerah Seberang Perai Tengah) มีศูนย์กลางที่เมืองบูกิตเมอร์ตาจัม (Bukit Mertajam)
อำเภอเซอเบอรังเปอไรเซอลาตัน (Daerah Seberang Perai Selatan) มีศูนย์กลางที่เมืองซูไงจาวี (Sungai Jawi)
== อ้างอิง ==
เมืองในรัฐปีนัง
แผ่นแยงซี

แผ่นแยงซี (Yangtze Plate) หรือ เศษบล็อกจีนใต้ (South China Block) หรือ แผ่นย่อยจีนใต้ (South China Subplate) ประกอบด้วยส่วนใหญ่ของภาคใต้ของประเทศจีน ทางตะวันออกแยกเป็นแผ่นโอกินาวะโดยร่องแยกที่เกิดขึ้นเป็นร่องโอกินาวะซึ่งเป็นแอ่งโค้งด้านหลัง ทางใต้ติดกับแผ่นซุนดา และทางเหนือกับทางตะวันตกติดกับแผ่นยูเรเชีย โดยมีรอยเลื่อนหลงเหมินชานเป็นขอบทางด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดเกิดของแผ่นดินไหวในมณฑลเสฉวน พ.ศ. 2551
แผ่นแยงซีเกิดจากการแยกตัวออกจากกัน (disaggregation) ของมหาทวีปโรดิเนียเมื่อ 750 ล้านปีก่อนในมหายุคนีโอโพรเทอโรโซอิก โดยภาคใต้ของประเทศจีนลอยออกจากมหาทวีปกอนด์วานาในยุคไซลูเรียน ในระหว่างการเกิดมหาทวีปแพนเจีย ภาคใต้ของประเทศจีนมีที่ขนาดเล็กกว่า ซึ่งแยกตัวอยู่นอกชายฝั่งทางตะวันออกของมหาทวีปได้เคลื่อนตัวโค้งขึ้นไปทางเหนือ ในยุคไทรแอสซิก แผ่นแยงซีได้ชนเข้ากับแผ่นจีนเหนือ ทำให้แผ่นแยงซีเชื่อมเข้ากับมหาทวีปแพนเจีย และเกิดเป็นแอ่งเสฉวนขึ้น ในมหายุคซีโนโซอิกแผ่นแยงซีได้รับอิทธิพลจากการชนกันของแผ่นอินเดียและแผ่นยูเรเชีย ทำให้เกิดการยกตัวขึ้นของภูเขาหลงเหมิน ส่วนการเคลื่อนตัวทางใต้นั้นถูกปรับเข้าไปตามแนวของรอยเลื่อนแม่น้ำแดง
==อ้างอิง==
ธรณีวิทยาของจีน
แผ่นธรณีแปรสัณฐาน