pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เลาฟ์

อารี สเตแพรนส์ เลฟฟ์ (Ari Staprans Leff) หรือรู้จักในชื่อ เลาฟ์ (Lauv) เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1994 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง ชาวอเมริกัน อาศัยอยู่ที่เมืองลอสแอนเจลิส เขามีผลงานอีพีชุดเปิดตัวที่ชื่อ Lost in the Light ออกในปี 2015  และออกอัลบัมรวมเพลง I Met You When I Was 18 (The Playlist) ออกในปี 2018 เขาแต่งเพลงให้กับศิลปินอื่นอีกหลายเพลง อาทิ  "Boys" ของ ชาร์ลีเอกซ์ซีเอกซ์ และ "No Promises" ของ ชีตโคตส์ และ เดมี โลวาโต สตูดิโออัลบัมชุดแรก  How I'm Feeling ออกในปี 2019
==อ้างอิง==
บุคคลจากซานฟรานซิสโก
นักดนตรีชาวอเมริกัน
นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน
เอ็มอาร์ที (แก้ความกำกวม)

เอ็มอาร์ที (MRT) อาจหมายถึง
== คมนาคม ==
รถไฟฟ้ามหานคร (Metropolitan Rapid Transit; MRT) - ระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล  ประเทศไทย ที่ดำเนินการโดยการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย (รฟม.)
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน (สิงคโปร์) (Mass Rapid Transit; MRT) - ระบบรถไฟฟ้าในประเทศสิงคโปร์
รถไฟใต้ดินไทเป (Taipei Mass Rapid Transit; MRT) - ระบบรถไฟฟ้าในกรุงไทเป ประเทศไต้หวัน
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเกาสง (Kaohsiung Rapid Transit; Kaohsiung MRT) - ระบบรถไฟฟ้าในนครเกาสฺยง ประเทศไต้หวัน
เอ็มเอร์เต จาการ์ตา (MRT Jakarta) - ระบบรถไฟฟ้าในกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
== อื่น ๆ ==
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติมาซิโดเนีย (script=latn|Makedonska Radio televizija; MRT) - สถานีวิทยุโทรทัศน์ขององค์กรกระจายเสียงสาธารณะแห่งประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย
ฌ็อง เครเตียง

โฌแซ็ฟ ฌัก ฌ็อง เครเตียง (Joseph Jacques Jean Chrétien) เป็นนักการเมืองชาวแคนาดาผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแคนาดาตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ถึง 12 ธันวาคม ค.ศ. 2003
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2477
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นายกรัฐมนตรีแคนาดา
เสียงกรีดร้อง

เสียงกรีดร้อง (Skrik; The Scream) หรือ เสียงกรีดร้องของธรรมชาติ (Der Schrei der Natur) เป็นภาพวาดโดยเอ็ดวัด มุงก์ จิตรกรชาวนอร์เวย์ เป็นภาพบุคคลแสดงสีหน้าหวาดกลัวอยู่ด้านหน้า ด้านหลังมีบุคคลสองคนกำลังเดินห่างออกไป และด้านบนเป็นท้องฟ้าสีแดง มุงก์วาดภาพนี้ไว้ 4 ภาพและทำภาพพิมพ์หินจำนวนหนึ่ง โดยแบบที่เป็นที่รู้จักดีเป็นภาพวาดสีน้ำมัน สีฝุ่นเทมเพอรา และสีชอล์กบนกระดาษแข็งในปี ค.ศ. 1893 ปัจจุบันได้รับการจัดแสดงที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงออสโล
มุงก์กล่าวถึงที่มาของ เสียงกรีดร้อง ในบันทึกส่วนตัวเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1892 ว่า
มีการระบุว่าสถานที่ในภาพคือเนินเขาเอเกอบาร์ที่มองลงไปเห็นกรุงออสโลและฟยอร์ดออสโล ซึ่งในช่วงเวลาที่มุงก์วาดภาพนี้ เขามาเยี่ยมน้องสาวที่ป่วยเป็นโรคอารมณ์สองขั้วที่โรงพยาบาลจิตเวชที่ตั้งอยู่ที่ตีนเขา ในปี ค.ศ. 1978 รอเบิร์ต โรเซนบลัม นักประวัติศาสตร์ศิลป์ชาวอเมริกันเสนอว่ามุงก์อาจได้รับแรงบันดาลใจในการวาดบุคคลที่แสดงสีหน้าหวาดกลัวมาจากมัมมี่เปรูที่มุงก์เห็นในงานนิทรรศการโลกที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1889
มีความพยายามในการอธิบายถึงสีท้องฟ้าในภาพ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่ามาจากความทรงจำของมุงก์ที่เห็นท้องฟ้าที่ได้รับผลกระทบจากการปะทุของภูเขาไฟกรากะตัวเมื่อสิบปีก่อน ส่งผลให้ท้องฟ้ายามเย็นของซีกโลกตะวันตกมีสีแดงจัดนานหลายเดือน ในขณะที่อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าเป็นผลมาจากเมฆมุก (nacreous cloud หรือ polar stratospheric cloud) ซึ่งเป็นเมฆที่ก่อตัวที่ชั้นสตราโตสเฟียร์และเกิดการเลี้ยวเบนของแสงจนปรากฏเป็นสีรุ้ง
เสียงกรีดร้อง เป็นหนึ่งในผลงานที่เป็นที่รู้จักดีของมุงก์ และเป็นหนึ่งในผลงานที่ส่งผลให้เกิดกลุ่มลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สีหน้าที่แสดงถึงความหวาดวิตกและสภาพแวดล้อมที่บิดเบี้ยว ทำให้ภาพนี้มักถูกเชื่อมโยงกับความผิดปกติทางจิต นอกจากนี้ยังส่งอิทธิพลต่อผลงานอื่น ๆ ในยุคหลัง เช่น หน้ากากโกสต์เฟซในภาพยนตร์ หวีดสุดขีด, ตัวละครไซเลนซ์ในซีรีส์ ดอกเตอร์ฮู และงานล้อเลียนอีกจำนวนมาก
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Skrik 1893.jpg|ค.ศ. 1893, สีชอล์กบนกระดาษแข็ง อาจเป็นภาพแรก ๆ ของ เสียงกรีดร้อง ที่มุงก์วาด เนื่องจากมีการร่างองค์ประกอบในภาพ
ไฟล์:The Scream by Edvard Munch, 1893 - Nasjonalgalleriet.png|ค.ศ. 1893, สีน้ำมัน สีฝุ่น และสีชอล์กบนกระดาษแข็ง อาจเป็นภาพแบบที่รู้จักดีที่สุด เคยถูกโจรกรรมเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 ก่อนจะตามคืนมาได้ในเดือนพฤษภาคม ปีเดียวกัน ปัจจุบันอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ กรุงออสโล
ไฟล์:The Scream Pastel.jpg|ค.ศ. 1895, สีชอล์กบนกระดาษแข็ง ถูกประมูลในราคาราว 120 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2012 ปัจจุบันเป็นชุดสะสมส่วนตัวของเลออน แบล็ก
ไฟล์:Edvard Munch - The Scream - Google Art Project.jpg|ค.ศ. 1910, สีฝุ่นบนกระดาษแข็ง ภาพนี้เคยถูกโจรกรรมจากพิพิธภัณฑ์มุงก์ ในปี ค.ศ. 2004 ก่อนจะตามคืนมาได้ในปี ค.ศ. 2006
== อ้างอิง ==
ผลงานในปี พ.ศ. 2436
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะที่ถูกโจรกรรม
จิตรกรรมลัทธิสำแดงพลังอารมณ์
จิตรกรรมลัทธิสัญลักษณ์นิยม
ยุทธการที่เมมโหย่

ยุทธการที่เมมโหย่ ต่อสู้ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2311 เป็นสงครามครั้งสุดท้ายและสิ้นสุดการบุกพม่าครั้งที่สามของจีนระหว่าง สงครามจีน–พม่า ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2310 จักรพรรดิเฉียนหลงสั่งการบุกรุกครั้งที่สามภายใต้คำสั่งของ หมิงรุ่ย พระราชบุตรเขยของพระองค์ด้วยกองกำลังจู่โจมที่แข็งแกร่ง 50,000 คน นำโดยทัพแปดกองธงหลังจากความล้มเหลวของกองธงเขียวและกองทหารชายแดนยูนนาน ทัพจีนประสบความสำเร็จจากการรุกรานที่เจาะลึกเข้าไปยังตอนกลางของพม่าและเอาชนะกองทัพหลักของพม่าที่ ยุทธการที่โกรกธารโกะเทะ อย่างไรก็ตามทัพของหมิงรุ่ยสายเกินไปที่จะเข้าถึงอังวะ เนื่องจากกองกำลังเสริมของพม่าซึ่งกลับจากสยามได้เริ่มตีตัดเส้นทางเสบียงอาหารของชิง กองทัพจีนต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคเขตร้อนและผลกระทบของการสู้รบแบบกองโจร ทัพของหมิงรุ่ยถูกบังคับให้ต้องล่าถอย กองทัพพม่าภายใต้การนำของ อะแซหวุ่นกี้ ตามมาจับเขาได้ทันที่เมมโหย่หรือปัจจุบันคือ ปยีนอู้ลวีน และกำจัดกองกำลังเกือบทั้งหมดยกเว้นผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน
== อ้างอิง ==
เมมโหย่
สงครามจีน–พม่า
ความขัดแย้งในปี พ.ศ. 2310
ทาดามิจิ คูริบายาชิ

พลเอก ทาดามิจิ คูริบายาชิ (栗林 忠道 Kuribayashi Tadamichi, 7 กรกฎาคม 1891 – 26 มีนาคม 1945) เป็นนายพลในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น นักเขียนนอกเวลา กวีไฮกุ นักการทูตและผู้การของเจ้าหน้าที่เสนาธิการแห่งกองทัพบกญี่ปุ่น เขาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในฐานะผู้บัญชาการทหารญี่ปุ่นโดยรวมในช่วงยุทธการที่อิโวะจิมะ
แม้กระทั่งก่อนการสู้รบ นายพลคุริบายาชิได้ยืนกรานที่จะแบ่งปันความยากลำบากของทหารของเขา เขายังปฏิเสธที่จะอนุญาตให้ทำการบันไซชาร์จ ซึ่งเขามองว่าเป็นการสูญเสียชีวิตทหารของเขาโดยไร้ประโยชน์ แม้ว่านาวิกโยธินสหรัฐฯคาดว่าจะเข้ายึดเกาะอิโวะจิมะได้ภายในห้าวัน คูริบายาชิและทหารของเขาต่างได้ต่อสู้ยืนหยัดได้ถึง 36 วัน หรือ 5 สัปดาห์ ในขณะที่มีความเชื่อกันว่าเขาได้เสียชีวิตในการปฏิบัติหน้าที่ในการโจมตีครั้งสุดท้าย ศพของคูริบายาชิไม่เคยถูกพบหรือยืนยันได้เลยแม้โดยทหารสหรัฐฯ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2434
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2488
ชาวญี่ปุ่น
ทหารชาวญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
บุคคลจากจังหวัดนางาโนะ
นักเขียนชาวญี่ปุ่น
นายพลชาวญี่ปุ่น
ยุทธการที่ฮ่องกง
ยุทธการที่อิโวะจิมะ
เสียชีวิตในสงคราม
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย

การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนเอเชีย 2020 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลในทวีปเอเชียเพื่อคัดเลือกทีมวอลเลย์บอลหญิงเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ และสมาพันธ์วอลเลย์บอลเอเชีย โดยจะมีเพียงหนึ่งทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะมีกำหนดจัดขึ้นที่จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 7–12 มกราคม ค.ศ. 2020
== การคัดเลือก ==
=== ทีมที่มีสิทธิ์คัดเลือก  ===
===ทีมที่ผ่านการคัดเลือกโดยไม่ต้องเข้าร่วมการแข่งขัน===
== สนามแข่งขัน ==
== การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน ==
จำนวนแมตช์ที่ชนะ
คะแนน
* แมตช์ที่ชนะด้วยผล 3–0 หรือ 3–1: ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ส่วนทีมที่แพ้จะไม่ได้คะแนน
* แมตช์ที่ชนะด้วยผล 3–2: ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ส่วนทีมที่แพ้จะได้ 1 คะแนน
ถ้าหากผลการแข่งขันเท่ากัน จะพิจารณาตามเกณฑ์ต่อไปนี้
* อัตราส่วนเซตที่ชนะต่อแพ้
* อัตราส่วนคะแนนที่ทำได้ในแมตช์ต่อคะแนนที่เสีย
== การแบ่งกลุ่ม ==
การจับสลากแบ่งกลุ่มอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2019 โดยเจ้าภาพและอีก 3 ทีมจะได้รับให้เป็นทีมวางของแต่ละกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลา และอีก 3 ทีมที่เหลือได้ทำการจับฉลากในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2019 ณ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2019
== รอบแรก ==
เวลาการแข่งขันในท้องถิ่น 00 (ตามเวลาประเทศไทย)
===กลุ่มเอ===
|}
|}
===กลุ่มบี===
|}
|}
==รอบสุดท้าย==
===รอบรองชนะเลิศ===
|}
===รอบชิงอันดับที่ 3===
|}
===รอบชิงชนะเลิศ===
|}
==อันดับการแข่งขัน==
==การถ่ายทอดสด==
สำหรับรายการถ่ายทอดสดวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือกโซนเอเชียในประเทศไทย มีดังนี้
== ดูเพิ่ม ==
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
สหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนเอเชีย 2020 – เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2563
เห็ดนางรม

เห็ดนางรม เป็นเห็ดกินได้ทั่วไป ได้รับการเพาะปลูกครั้งแรกในประเทศเยอรมนีเพื่อเป็นมาตรการในการยังชีพช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และในปัจจุบันได้การเพาะปลูกในเชิงพาณิชย์ทั่วโลกเพื่อเป็นอาหาร มันเกี่ยวข้องกับเห็ดนางรมหลวงที่ปลูกในทำนองเดียวกัน เห็ดนางรมยังสามารถใช้ในอุตสาหกรรมเพื่อกำจัดของเสีย(mycoremediation)
เห็ดนางรมเป็นหนึ่งในเห็ดที่นิยมขึ้นในป่ามากกว่าแม้ว่ามันจะสามารถนำไปปลูกบนฟางและสิ่งอื่น ๆ ได้ มันมีกลิ่นขมอมหวานของเบนซาลดีไฮด์ (ซึ่งเป็นลักษณะของอัลมอนด์ขม)
== อ้างอิง ==
เห็ดที่รับประทานได้
เห็ดของยุโรป
เจ้าชายจินอัน

เจ้าชายจินอัน (이방우 진안대군, 1897-15 มกราคม 1937) เป็นเจ้าชายแห่งเกาหลีและเป็นพระราชโอรสองค์โตของ พระเจ้าแทโจ แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน และ พระนางชินอึย
== พระประวัติ ==
พระองค์เป็นราชเลขาของกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่ง ราชวงศ์โครยอ ใน ค.ศ. 1388 พระบิดาของพระองค์ พระเจ้าแทโจ ล้มล้างราชวงศ์โครยอ หลังจากได้เห็นเหตุการณ์นี้พระองค์ไปที่ภูเขาโบเกในชอลวอนเพื่อเกษียณ ต่อมาพระองค์เสด็จไปที่ ฮัมฮึง ซึ่งอยู่ในเกาหลีเหนือในปัจจุบัน ที่นั่นพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 40
ใน พ.ศ. 1935 เมื่อพระเจ้าแทโจพระราชทานพระนามาภิไธยให้กับพระราชโอรสองค์โตของพระองค์กลายเป็นที่รู้จักในพระนาม เจ้าชายจินอัน
ในพงศาวดารของราชวงศ์โชซ็อนอธิบายถึงเจ้าชายจินอันว่าพระองค์โปรดปรานน้ำจัณฑ์ (สุรา) และระบุว่าพระองค์เสวยจำนวนมากจนกระทั่งพระองค์สิ้นพระชนม์
อย่างไรก็ตามตามที่อนุสรณ์หินของ เจ้าชายจินอัน ซึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2332 ระบุว่า 
เจ้าชายเกาหลี
บุคคลในยุคราชวงศ์โครยอ
ชาวโชซ็อน
จีบรีล ซีดีเบ (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2535)

จีบรีล ซีดีเบ (Djibril Sidibé; เกิด 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับอาแอ็ส มอนาโก และทีมชาติฝรั่งเศส
==เกียรติประวัติ==
มอนาโก
ลีกเอิง: 2016–17
ฝรั่งเศส
ฟุตบอลโลก: 2018
ส่วนบุคคล
UNFP ลีกเอิง ทีมแห่งปี: 2016–17
เครื่องอิสริยาภรณ์
Chevalier of the Légion d'honneur: 2018
==อ้างอิง==
นักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส
นักฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส
ผู้เล่นล็อสก์ลีล
ผู้เล่นอาแอ็ส มอนาโก
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
ผู้เล่นในลีกเอิง
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2018
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
กองหลังฟุตบอล
บุคคลจากทรัว
พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส

พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส (7 มิถุนายน 2045-11 มิถุนายน 2100) เป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสและแอลการ์ฟตั้งแต่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2064 ถึง 11 มิถุนายน พ.ศ. 2100 พระองค์เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้ามานูเอลที่ 1 และ พระนางมาเรียแห่งอารากอน พระราชธิดาองค์ที่ 3 ของ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน และ สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา พระเจ้าฌูเอาสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์ใน พ.ศ. 2064 ตอนพระชนมายุสิบเก้า
ในช่วงการปกครองของพระองค์มีการครอบครองและขยายดินแดนของโปรตุเกสทั้งในเอเชียและในโลกใหม่ผ่านการตั้งอาณานิคมโปรตุเกสของบราซิล พระราโชบายของพระเจ้าฌูเอาที่ 3 ในการตอกย้ำฐานของโปรตุเกสในอินเดีย (เช่นกัว) ทำให้โปรตุเกสเป็นผู้ผูกขาดการค้าเครื่องเทศของกานพลูและลูกจันทน์เทศจากเกาะมาลุกุอันเป็นผลมาจากการที่พระเจ้าฌูเอาที่ 3 ถูกเรียกว่าราชาของชำ ในช่วงก่อนที่พระองค์จะเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2100 จักรวรรดิโปรตุเกสมีขนาดทั่วโลกครอบคลุมเกือบ 1 พันล้านเอเคอร์ (ประมาณ 4 ล้านตารางกิโลเมตร)
ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ชาวโปรตุเกสกลายเป็นชาวยุโรปชาติแรกที่ติดต่อกับทั้งจีนภายใต้ ราชวงศ์หมิง และญี่ปุ่นในช่วง ยุคมูโรมาจิ พระองค์ละทิ้งดินแดนมุสลิมในแอฟริกาเหนือเพื่อสนับสนุนการค้ากับอินเดียและการลงทุนในบราซิล ในยุโรปพระองค์ปรับปรุงความสัมพันธ์กับภูมิภาคบอลติกและไรน์แลนด์หวังว่าสิ่งนี้จะหนุนการค้าของโปรตุเกส
บุคคลจากลิสบอน
พระมหากษัตริย์โปรตุเกส
มาริอาแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส

มาริอาแห่งอารากอน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส (29 มิถุนายน 2025 - 7 มีนาคม 2059) เป็นเจ้าหญิงแห่งสเปนและพระราชินีแห่งโปรตุเกสในฐานะพระอัครมเหสีองค์ที่สองของ พระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกส
== พระประวัติ ==
=== พระประวัติช่วงต้น ===
มาริอาเสด็จพระราชสมภพที่ กอร์โดบา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1482 ในฐานะพระราชธิดาองค์ที่สามที่เจริญพระชนม์ของ สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา และ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน (พระมหากษัตริย์คาทอลิก) พระนางเป็นหนึ่งในสี่ของพระราชบุตรทั้งห้าที่เจริญพระชนม์และมีพระขนิษฐาฝาแฝดองค์หนึ่งพระนามอันนา (แม้บางแหล่งข่าวอ้างว่าราชินีกำลังตั้งพระครรภ์ฝาแฝดชายและเมื่อประสูติออกมาก็สิ้นพระชนม์) เหมือนพระขนิษฐาของพระนาง พระนางได้รับการศึกษาอย่างละเอียดไม่เพียงแต่งานบ้านแต่ยังเป็นภาษาละติน ภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษา ประวัติศาสตร์ ปรัชญาและคลาสสิก
=== อภิเษก ===
ในฐานะเจ้าหญิงแห่งสเปน การอภิเษกของพระนางมีความสำคัญในการเมืองยุโรป ก่อนที่พระนางจะอภิเษกกับมานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกสพระบิดาและพระมารดาของพระนางก็เพลิดเพลินกับความคิดที่ว่าจะอภิเษกพระนางกับ พระเจ้าเจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ นี่คือช่วงเวลาที่เจ้าหญิง กาตาลินาแห่งอารากอน พระขนิษฐาของพระนางกำลังวางแผนอภิเษกกับ เจ้าชายอาร์เธอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์ เฟอร์ดินานด์และอิซาเบลคิดว่าถ้ามาเรียเป็นราชินีแห่งสกอตแลนด์พระธิดาทั้งสองจะสามารถรักษาความสงบสุขระหว่างพระสวามีของพระนาง อย่างไรก็ตามแผนการเหล่านี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้น เจ้าหญิงอิซาเบล เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียสพระเชษฐภคินีของพระนางเป็นพระราชินีองค์แรกของมานูเอลที่ 1 แต่การสิ้นพระชนม์ของพระนางใน พ.ศ. 2041 ได้สร้างความจำเป็นสำหรับมานูเอลที่จะอภิเษกใหม่;มาเรียกลายเป็นเจ้าสาวคนต่อไปของกษัตริย์โปรตุเกสยืนยันการเชื่อมโยงราชวงศ์กับราชวงศ์สเปน
พระเจ้ามานูเอลและพระนางมาเรียอภิเษกใน Alcácer do Sal เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2043 พระนางมีพระบุตร 10 พระองค์แปดพระองค์เจริญพระชนม์รวมทั้ง พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส อีซาแบลแห่งโปรตุเกส และ เบียทริซแห่งโปรตุเกส ดัชเชสแห่งซาวอย
=== พระราชินี ===
สมเด็จพระราชินีมาริอาได้รับการอธิบายว่าขาวซีดและผอมไปสู่ภายนอกโดยมีคางที่ยื่นออกและมีพระอุปนิสัยที่จริงจัง อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงที่ว่าพระนางเป็นราชินีในช่วงเวลาที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์โปรตุเกสเมื่อราชสำนักโปรตุเกสเป็นหนึ่งในราชสำนักที่ร่ำรวยที่สุดในยุโรปพระนางไม่ได้มีบทบาทสำคัญในฐานะบุคคล จริงจังและเคร่งศาสนาพระนางอุทิศเวลาให้กับการเย็บการอุทิศอย่างจริงจังและการกำกับดูแลการศึกษาของพระบุตรของพระนางตามหลักการของพระบิดาและพระมารดาของพระนาง
ราชินีแห่งโปรตุเกส
เลห์

เลห์ (लेह; ) เป็นเมืองหนึ่งในเขตเลห์ของลาดักบนเทือกเขาหิมาลัย มีชื่อเสียงจากการเป็นที่ตั้งของพระราชวังเลห์ซึ่งเป็นอดีตวังของเจ้านายลาดักในอดีต ลักษณะใกล้เคียงกับพระราชวังโปตาลา เคยเป็นที่ประทับของทะไลลามะที่ 14 ก่อนเสด็จไปประทับที่เมืองธรรมศาลา รัฐหิมาจัลประเทศ ในช่วงการก่อการกำเริบในทิเบต พ.ศ. 2502
เลห์ตั้งอยู่บนความสูง 3,524 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 เชื่อมการเดินทางกับเมืองศรีนครทางตะวันตกเฉียงเหนือ และทางหลวงเลห์–มนาลีเชื่อมการเดินทางไปยังเมืองมนาลีทางใต้
ประชากรส่วนใหญ่ในเลห์สืบเชื้อสายจากชาวทิเบต พูดภาษาลาดักซึ่งเป็นภาษาทิเบตตะวันออก ส่วนชาวมุสลิมเป็นประชากรที่อพยพเข้ามาในยุคหลัง หลังการผนวกลาดักเป็นส่วนหนึ่งของกัศมีร์ ในการสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2554 พบว่าส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธแบบทิเบตร้อยละ 43.85 ศาสนาฮินดูร้อยละ 35.37 ศาสนาอิสลามร้อยละ 15.14 และศาสนาซิกข์ร้อยละ 2.70
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศอินเดีย
เมืองหลวงของรัฐและดินแดนสหภาพในประเทศอินเดีย
ฮิการุ นากามูระ

ฮิการุ นากามูระ (9 ธันวาคม ต.ศ. 1987 – ) เป็นแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกสากลชาวอเมริกันที่เกิดในประเทศญี่ปุ่น
เขาเป็นแชมป์หมากรุกสหรัฐห้าสมัย ผู้ชนะการแข่งหมากรุกทาทา สตีล กลุ่มเอ ประจำปี ค.ศ. 2011 และเป็นตัวแทนสหรัฐในการแข่งหมากรุกสากลโอลิมเปียดห้าครั้ง โดยชนะหนึ่งเหรียญทองในประเภททีม และสองเหรียญทองแดงในประเภททีม นอกจากนี้ เขายังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับหมากรุกเร็วที่ชื่อบูลเล็ตเชส: วันมินิตทูเมต (Bullet Chess: One Minute to Mate)
เรตยูเอสซีเอฟสูงสุดของเขาคือ 2,900 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 ส่วนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 เขาได้มาถึงระดับสมาพันธ์หมากรุกโลกสูงสุดของเขาที่ 2816 ซึ่งเขาติดอันดับที่สองของโลก และในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 เมื่อสมาพันธ์หมากรุกโลกเริ่มเผยแพร่การจัดอันดับหมากรุกประเภทแรพิดและประเภทเกมบลิสซ์เป็นทางการ นากามูระก็ติดอันดับหนึ่งของโลกในทั้งสองรายการ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Hikaru Nakamura's Live Chess Rating Statistics
ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
นักหมากรุกสากลชาวอเมริกัน
เจ้าชายฮโยรย็อง

เจ้าชายฮโยรย็อง (효령대군,6 มกราคม 1939-12 มิถุนายน 2029) เป็นเจ้าชายและเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของ พระเจ้าแทจง แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน และ พระนางว็อนกย็อง พระองค์เป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าเซจงมหาราช
== พระราชวงศ์ ==
พระบิดา: พระเจ้าแทจง (태종)
พระมารดา: พระนางว็อนกย็อง (원경왕후)
คู่สมรสและโอรส-ธิดา:
ท่านผู้หญิงเยซ็อง,เจ้าหญิงพระชายา,ตระกูลช็องแห่งแฮจู (예성부부인 정씨)
# ลีแช, เจ้าชายอีซ็อง
เจ้าชายเกาหลี
ชาวโชซ็อน
โจวหย่ง

โจวหย่ง (周喁, ) ชื่อรอง เหรินหมิง (仁明) เป็นขุนนางที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลายของจีน เขามาจากเขตบัญชาการไคว่จี (會稽郡) ซึ่งปัจจุบันอยู่ประมาณเมืองเช่าซิง มณฑลเจ้อเจียง มีพี่น้องสองคน ได้แก่ โจว อัง และโจว ซิน
ใน ค.ศ. 189 ขุนศึกโจโฉกำลังเกณฑ์ทหารให้เข้าร่วมในการรณรงค์ต่อต้านขุนศึกตั๋งโต๊ะ ผู้ควบคุมราชสำนักฮั่นจาก ค.ศ. 189 ถึง 192 โจวหย่งจัดการเกณฑ์ทหาร 2,000 นาย และพาพวกเขาไปสมทบกับโจโฉ ต่อมาเขากลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของขุนศึก อ้วนเสี้ยว และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการแห่งอิจิ๋ว
ใน ค.ศ. 191 โจวหย่งต่อสู้เคียงข้างอ้วนเสี้ยวที่ยุทธการที่หยางเฉิงกับน้องชายและคู่แข่งของอ้วนเสี้ยว อ้วนสุด ซึ่งกำลังนำโดยพันธมิตรของเขา ซุนเกี๋ยน แม้ว่าโจวหย่งจะได้เปรียบกว่าในช่วงเริ่มต้นของการต่อสู้ แต่ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ต่อซุนเกี๋ยน ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ มีการบันทึกอย่างผิดพลาดว่าน้องชายของโจวหย่ง โจวอัง เป็นคนที่เกี่ยวข้อง
ใน ค.ศ. 192 โจวหย่งและน้องชายของเขาโจวอังพ่ายแพ้ในการสู้รบที่อำเภอหยินหลิง (陰陵縣, ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอฉางเฟิง มณฑลอานฮุย ในปัจจุบัน) ต่อกองทัพของอ้วนสุด หลังจากการสู้รบเขากลับมาที่บ้านในเขตบัญชาการไคว่จี สถานที่ที่เขาถูกสังหารโดยเค้าก๋อง ผู้ปกครองของเขตบัญชาการอู๋ (吳郡)
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
ขุนนางจีน
บุคคลจากมณฑลเจ้อเจียง
ข้าราชการของอ้วนเสี้ยว
เดอะวอชิงตันโพสต์

เดอะวอชิงตันโพสต์ (The Washington Post บางครั้งย่อว่า WaPo) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันสัญชาติอเมริกัน เจ้าของคือนักธุรกิจชาวอเมริกัน เจฟฟ์ เบโซส หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์ในวอชิงตันดีซี มีเนื้อหาเน้นเรื่องการเมืองสหรัฐและรัฐบาลกลาง ถือเป็นหนังสือพิมพ์ที่มียอดจำหน่ายมากที่สุดในเขตมหานครวอชิงตัน
เดอะวอชิงตันโพสต์ ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ 27 รางวัล รวมถึง 6 รางวัลพูลิตเชอร์ในปี 2008 เป็นรองเพียง เดอะนิวยอร์กไทมส์ ที่ได้รับรางวัล 7 รางวัลในปี 2002 ที่ถือเป็นจำนวนรางวัลที่มากที่สุดของหนังสือพิมพ์ในปีเดียวกัน ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 หนังสือพิมพ์เป็นที่รู้จักจากเหตุการณ์ที่ถือเป็นประวัติศาสตร์หนังสือพิมพ์ เมื่อนักข่าว บ็อบ วูดวาร์ด และคาร์ล เบิร์นสไตน์ ชี้ให้สื่ออเมริกันสืบสวนเหตุการณ์ที่เป็นที่รู้จักว่า คดีวอเตอร์เกต การรายงานของ เดอะวอชิงตันโพสต์ มีผลทำให้ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสันลาออกจากตำแหน่ง นับจากนั้นมาการสืบสวนของ เดอะวอชิงตันโพสต์ ถูกตรวจสอบมากขึ้นจากศูนย์การแพทย์กองทัพวอลเตอร์รีด (Walter Reed Army Medical Center)
เมื่อเดือนตุลาคม 2013 หลังจากที่ครอบครัวเกรแฮมเป็นเจ้าของมาอย่างยาวนาน ก็ได้ขายให้กับแนชโฮลดิงส์ บริษัทโฮลดิ้ง ของเจฟฟ์ เบโซส ด้วยจำนวนเงิน 250 ล้านเหรียญสหรัฐ
==อ้างอิง==
หนังสือพิมพ์รายวัน
หนังสือพิมพ์ในสหรัฐ
วงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์โพช็อนโบ

วงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์โพช็อนโบ (보천보전자악단) เป็นวงออเคสตราในประเทศเกาหลีเหนือ มีชื่อเสียงในด้านเพลงของการปฏิวัติและเพลงพื้นบ้าน พวกเขาได้รับรายงานว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มยอดนิยมของประเทศ
วงดนตรีนี้ใช้ชื่อจากการต่อสู้ของโพช็อนโบ ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ.2480 เมื่อหน่วยกองสู้รบภายใต้การนำของ คิม อิล-ซ็อง สารประกอบที่ถูกโจมตีของการยึดครองญี่ปุ่น บังคับใช้ในตัวเมืองโพช็อนโบ วงดนตรีนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ.2528 จากส่วนวงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ของคณะศิลปะมันซูแด เป็นวงป๊อปอิเล็กทรอนิกส์แรกในประเทศเกาหลีเหนือ
== สมาชิก ==
=== นักร้อง ===
ฮย็อน ซงว็อล (현송월)
รี กย็อง-ซุก (리경숙)
คิม กวัง-ซุก (김광숙 พ.ศ.2507-2561) 
รี บุนฮี (리분희)
โจ กึมฮวา (조금화)
จ็อน ฮเยยอง (전혜영)
คิม จ็องนยอ (김정녀)
ยูน ฮเยยอง (윤혜영)
=== ผู้บรรเลงดนตรี ===
คิม วอน-อิล (김원일) ซินธิไซเซอร์
คิม แฮซ็อง (김해성) ซินธิไซเซอร์
คิม มุนฮย็อก (김문혁) ซินธิไซเซอร์
คว็อน คย็องฮัก (권경학) ซินธิไซเซอร์
ช็อนกว็อน (전권) เปียโน
รีมุน (리문) ออร์แกนอีเล็กทรอนิกส์
คัง ช็อลโฮ (강철호) ออร์แกนอีเล็กทรอนิกส์
คัง กึมช็อล (강금철) ออร์แกนอีเล็กทรอนิกส์
ซงกวัง (송광) กีตาร์
คิม ย็อง-อิล (김영일) กีตาร์เบส
ชเว มุนช็อล (최문철) กลองชุด
คิมจิน (김진) เพอร์คัชชัน
คิม ย็อนซู (김연수) ตัวนำของดนตรี
รี ชงโอ (리종오) ตัวนำของดนตรี (พ.ศ.2486 - 2559)
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีสัญชาติเกาหลีเหนือ
พระชคันนาถ

ชกันนาถ หรือ จกันนาถ (ଜଗନ୍ନାଥ, ไอเอเอสที: Jagannātha; แปลตรงตัวว่า “จ้าวแห่งจักรวาล”) ทรงเป็นเทพเจ้าท้องถิ่นในศาสนาฮินดู และ ศาสนาพุทธ ในอินเดีย และ บังคลาเทศ พระจกันนาถเชื่อกันว่าเป็นอวตารหนี่งของพระวิษณุ พระองค์เป็นหนึ่งในสามเทพร่วมกับพระพลรามและนางสุภัทรา ผู้นับถือลัทธิไวษณพส่วนใหญ่เชื่อว่าพระจกันนาถเป็นรูปนามธรรมของพระกฤษณะ ส่วนในบางส่วนของลัทธิไศวะและลัทธิศักติเชื่อว่าเป็นรูปแบบตันตระสมมาตรของพระไภรวะ แม้แต่ในพุทธบางกลุ่มก็เชื่อว่าเป็นพระพุทธเจ้าในรูปหนึ่ง และในไชนะบางกลุ่มก็เชื่อว่าพระนามนี้มาจาก “จีนะนาถ”
เทวรูปของพระชคันนาถสร้างขึ้นจากตอไม้สลักและตกแต่งให้มีพระเนตรวงกลมขนาดโต รูปเคารพของพระชคันนาถไม่แสดงแขนขาให้เห็นอย่างชัดแจ้ง พิธีกรรมบูชาต่าง ๆ มีการผสมผสานกันระหว่างความเชื่อต่าง ๆ สูงมาก (syncretic) แม้แต่มีพิธีกรรมที่ไม่พบในศาสนาฮินดูโดยทั่วไป โดยทั่วไปแล้ว รูปเคารพของพระชคันนาถจะถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยไม้ทุก ๆ ระยะเวลาหนึ่งที่กำหนดไว้ ต้นกำเนิดของการบูชาพระชคันนาถนั้นยังเป็นที่ถกเถียงและไม่ชัดเจน นักวิชาการบางส่วนตีความบทภาวนาที่ 10.155.3 ใน ฤคเวท ว่าอาจจะเป็นจุดกำเนิดดั้งเดิมของพระชคันนาถ ในขณะที่บางส่วนแย้งว่าพระชคันนาถมีรากฐานมาจากการผสมผสานเข้ากับเทวดาท้องถิ่นที่มีพื้นฐานมาจากความเชื่อของชนเผ่า ไม่พบพระนามของพระชคันนาถเป็นหนึ่งในสิบทศาวตาร (อวตารทั้งสิบปาง) ของพระวิษณุในฉบับดั้งเดิม แต่ในวรรณกรรมโอริยาพบพระชคันนาถปรากฏในฐานะอวตารปางที่เก้าแทนที่พระโคตมพุทธเจ้าในทศาวตารฉบับดั้งเดิม
พระชคันนาถได้รับการนับถือในฐานะเทพเจ้าที่ไม่เฉพาะต่อลัทธิหนึ่ง ๆ (non-sectarian deity) และพบบูชาเป็นเทพเจ้าองค์สำคัญเป็นพิเศษในรัฐโอริศา, ฉัตตีสครห์, เบงกอลตะวันตก, ฌารขัณฑ์, พิหาร, คุชราต, อัสสัม, มณีปุระ และ ตรีปุระ รวมถึงในชาวฮินดูของประเทศบังกลาเทศ เทวสถานสำคัญของพระชคันนาถคือชคันนาถมนเทียรในเมืองปุรี รัฐโอริศา และสำคัญมากเป็นพิเศษในไวษณพนิกาย รวมถึงเป็นหนึ่งในแหล่งแสวงบุญทั้งสี่ จารธาม ของประเทศอินเดีย ชคันนาถมนเทียรเป็นเทวสถานขนาดใหญ่โต มีศิขรสูงกว่า  สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบนคร (Nagara Hindu temple style) และเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบันของสถาปัตยกรรมกลิงคะหรือสถาปัตยกรรมโอริยา นอกจากนี้ยังพบหลักฐานว่าชคันนาถมนเทียรเป็นเทวสถานสำคัญที่ชาวฮินดูมามีการจาริกแสวงบุญมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8
มีการเฉลิมฉลองพระชคันนาถอย่างยิ่งใหญ่ในเทศกาลรถยาตรในเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคมของทุกปี เฉลิมฉลองเป็นพิเศษในรัฐทางตะวันออกของอินเดีย ควบคู่ไปกับเทพเจ้าองค์สำคัญอีกสององค์ ซึ่งจะถูกอัญเชิญขึ้นประดิษฐานบน “รถ” (ราชรถ) จากที่ประดิษฐานเดิมพายในครรภคฤห์ของมนเทียรหลักในชคันนาถปุรี จากนั้นอาสาสมัครและศาสนิกชนจำนวนมากจะช่วยกันลากราชรถไปยังคุนทิจามนเทียร (ห่างไปประมาณ ) ประดิษฐานที่นั่นสองสามวันก่อนจะอัญเชิญกลับไปยังชคันนาถปุรี
== อ้างอิง ==
เทพเจ้าฮินดู
ลัทธิไวษณพ
พระกฤษณะ
พระวิษณุ
รัฐโอฑิศา
จักรกฤษณ์ ทองศรี

นายจักรกฤษณ์ ทองศรี (ชื่อเล่น : บีม) (เกิด 14 มกราคม พ.ศ. 2523)  เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตในการเลือกตั้งปี 2562 เขตที่ 7 สังกัดพรรคภูมิใจไทย 
อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตในการเลือกตั้งปี 2554 เขตที่ 9 สังกัดพรรคภูมิใจไทย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตในการเลือกตั้งปี 2552 เขตที่ 2 สังกัดพรรคประชาราช 
== ประวัติ ==
นายจักรกฤษณ์ ทองศรี เกิดเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2523 เป็นบุตรชายของนายเพิ่มพูน ทองศรี อดีต สว. และ ส.ส. และเป็นหลานชาย ของนายทรงศักดิ์ ทองศรี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และ ระดับปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
==งานการเมือง==
นายจักรกฤษณ์ ทองศรี เข้าสู่สนามการเมือง ในต้นปี พ.ศ. 2552 ซึ่งตระกูลทองศรี เป็นเครือญาติลูกพี่ลูกน้องของนายเนวิน ชิดชอบ  กลุ่มเพื่อนเนวิน ส่งเขาเข้าสมัครรับเลือกตั้งในฐานะสมาชิกพรรคประชาราช โดยลงสมัครรับเลือกตั้งซ่อมเขต 1 จังหวัดบุรีรัมย์ หลังจากเหตุการณ์รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ชนะไปด้วยคะแนน 49,067 คะแนน ทิ้งห่างคะแนนจากคู่แข่งจากพรรคที่มีกระแสการเมืองแรงอย่างพรรคเพื่อไทย และพรรคประชาธิปัตย์ 
== การทำงาน ==
นายจักรกฤษณ์  ทองศรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ 3 สมัยในปี พ.ศ. 2552, พ.ศ. 2554 และ พ.ศ. 2562 เคยดำรงตำแหน่ง รองประธานคณะกรรมาธิการพัฒนาเศรษฐกิจ สภาผู้แทนราษฎร และ อดีตกรรมาธิการวิทยาศาสตร์ สภาผู้แทนราษฎร
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลจากอำเภอนางรอง
สกุลทองศรี
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์
พรรคประชาราช
พรรคภูมิใจไทย
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.