pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เคมสไปเดอร์

เคมสไปเดอร์ (ChemSpider) เป็นระบบบริการสืบข้อมูลทางเคมี มีระบบฐานข้อมูลโครงสร้างทางเคมี มากกว่า 26 ล้านรายการ ดำเนินการโดย Royal Society of Chemistry
== ฐานข้อมูล ==
ระบบฐานข้อมูลของเคมสไปเดอร์ จะเชื่อมโยงโครงข่ายไปสู่แหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้กว่า 100 แห่ง วิธีการสืบค้นคล้ายกับการค้นหาข้อมูลทั่วไป ข้อมูลที่สามารถสืบค้นได้จากเคมสไปเดอร์ เช่น สูตรเคมี โครงสร้างทางเคมี ชื่อสารเคมี ชื่อยา  ซึ่งในการสืบค้นนั้นจะใช้ชื่อทางการค้าหรือชื่อสามัญก็ได้ นอกจากนี้ระบบยังได้เชื่อมโยงเข้ากับข้อมูลของวิกิพีเดียด้วย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
เคมี
เภสัชศาสตร์
อาซาวัด

อาซาวัด (Azawad/Azawagh; ทัวเรก: Azawaɣ หรือ Azawad; أزواد) เป็นพื้นที่ประเทศมาลีตอนเหนือ และอดีตรัฐซึ่งไม่ได้รับการรับรองที่มีการประกาศเอกราชฝ่ายเดียวโดยขบวนการปลดปล่อยแห่งชาติอาซาวัด (MNLA) ใน พ.ศ. 2555 หลังความขัดแย้งซึ่งได้ขับกองทัพมาลีออกจากพื้นที่ อาซาวัดตามการอ้างกรรมสิทธิ์ของ MNLA ประกอบด้วยเขตทิมบักตู กีดาล กาโอ และบางส่วนของเขตมอปตีของมาลี มีพรมแดนติดต่อกับบูร์กินาฟาโซทางใต้ มอริเตเนียทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือ แอลจีเรียทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ และไนเจอร์ทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ กับส่วนที่เหลือของมาลีทางตะวันตกเฉียงใต้ อาซาวัดมีพื้นที่ครอบคลุมส่วนหนึ่งของทะเลทรายสะฮาราและเขตซาเฮล มีกาโอเป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงชั่วคราว
วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555 ในแถลงการณ์ที่โพสต์ในเว็บไซต์ของตน MNLA ได้ประกาศเอกราชของอาซาวัดจากมาลี "โดยเพิกถอนไม่ได้" ในเช้าวันเดียวกัน เลขาธิการของขบวนการลงนามในคำประกาศอิสรภาพอาซาวัด ซึ่งยังได้ประกาศให้ MNLA เป็นผู้บริหารภายในของอาซาวัดจนกว่าจะมีการจัดตั้ง "หน่วยงานแห่งชาติ" ขึ้น ประกาศดังกล่าวไม่ได้รับการรับรองจากชาติใด ๆ
จากนั้นในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ทาง MNLA ประกาศถอนการอ้างสิทธิเอกราชอาซาวัด และขอให้รัฐบาลมาลีเริ่มเจรจาต่อสถานะของรัฐในอนาคต กลุ่ม MNLA กยุดยิงในเดือนกันยายนของปีเดียวกันหลังมีรายงานว่ากองกำลังของรัฐบาลได้เปิดฉากยิงใส่ผู้ประท้วงที่ไม่มีอาวุธ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Orphans of the Sahara, a three-part documentary series about the Tuareg people of the Sahara desert.
รัฐอิสลาม
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2555
รัฐสิ้นสภาพในทวีปแอฟริกา
แอฟริกาเหนือ
รัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์
ประเทศที่ใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาทางการ
ปลาแองหวู (สกุล)

ปลาแองหวู (เวียดนาม: Anh Vũ cá) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Semilabeo
== ลักษณะ ==
ปลาแองหวู มีลำตัวเรียวยาวทรงกระบอก สีน้ำตาลตลอดทั้งลำตัว มีจุดเด่น คือ มีส่วนปากบริเวณปากบนบริเวณรอบ ๆ ปากเป็นกระดูกอ่อนที่เป็นสันหนา เห็นได้ชัดเจน อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง หากินอาหารบริเวณใต้พื้นน้ำ มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 20–30 เซนติเมตร
== ชนิด ==
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
Semilabeo notabilis Peters, 1881
Semilabeo obscurus Lin in Zheng, 1981
== วงจรชีวิต ==
มีวงจรชีวิตที่เป็นปลาอพยพและวางไข่ โดยจะพบได้เฉพาะในจีนตอนใต้และเวียดนามตอนเหนือเท่านั้น ในฤดูน้ำหลาก จะว่ายทวนน้ำขึ้นมาวางไข่ในลำธารที่ตื้น และน้ำใสสะอาด  ก่อนที่ลูกปลาจะโตขึ้น และว่ายกลับคืนสู่น้ำลึกเมื่อโตขึ้น
== รสชาติ ==
ปลาแองหวู เป็นอาหารรสเลิศมาตั้งแต่อดีต โดยเฉพาะกับชาวเวียดนาม  โดยในอดีต ขุนนางได้ออกล่าเพื่อเอาส่วนปากที่หนาไปเป็นเครื่องประดับบารมี เช่นเดียวกับนอแรด, เขากวาง, กรามหรือครีบของปลาฉลาม เป็นต้น  และส่วนปากนั้น มีความเชื่อว่าเป็นยาเสริมสมรรถนะทางเพศเช่นเดียวกับยาไวอะกร้าในปัจจุบัน และส่วนกระเพาะก็เชื่อว่าเป็นยาอายุวัฒนะ เนื่องจากเชื่อว่าปลาจำพวกนี้จะกินพืชที่ใต้น้ำลึกที่มีสรรพคุณทางยา
== ความเสี่ยง ==
ปัจจุบัน ปลาแองหวูเป็นปลาที่หาได้ยากมากขึ้น ใกล้จะสูญพันธุ์มากขึ้น จากการจับมากขึ้นและสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ในหลายพื้นที่ที่เคยพบก็หายสาบสูญไป ทำให้มีราคาขายที่แพงมาก ถึงกิโลกรัมละ 800,000 ด่ง (ประมาณ 38 ดอลลาร์) ถึง 1,000,000 ด่ง (ประมาณ 45 ดอลลาร์) ในกรุงฮานอย ซึ่งทางการเวียดนามจึงให้มีการเพาะขยายพันธุ์และปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ ด้วยวิธีการผสมเทียม
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ข้อมูลของปลาแองหวู ในFishbase.org 
วงศ์ปลาตะเพียน
ปลาที่พบในประเทศจีน
สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
นิลกาย

นิลกาย (Nilgai, Blue bull; নীলগাই; नीलगाय; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง ในวงศ์วัวและควาย (Bovidae)
จัดเป็นเพียงสัตว์ชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Boselaphus
มีรูปร่างลักษณะคล้ายวัวผสมกับม้า ตัวผู้มีลักษณะเด่น ที่ สีลำตัวเมื่อโตขึ้นจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มขึ้นเรื่อย ๆ หรือสีเทาปนดำ อันเป็นที่มาของชื่อ  ถือเป็นแอนทีโลปที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย โดยมีส่วนสูงวัดถึงไหล่ประมาณ 1.2–1.5 เมตร และยาว 1.8–2 เมตร หางยาว 40–45 เซนติเมตร ตัวเต็มวัยมีน้ำหนักประมาณ 120–140 กิโลกรัม ลำตัวใหญ่ แต่มีขาเล็กเรียว ตัวผู้มีเขาเล็ก ๆ โค้งไปข้างหน้าเล็กน้อย ยาวประมาณ 21–25 เซนติเมตร มีขนแข็งยาวขึ้นจากส่วนหัวไล่ไปถึงกลางหลังทั้งสองเพศ  ขณะที่ตัวเมียมีสีออกน้ำตาลแดง
นิลกาย เป็นสัตว์ที่มีถิ่นกระจายพันธุ์ในราบตอนเหนือของอินเดียและทางภาคตะวันออกของปากีสถาน ชอบอยู่ตามที่ราบและเนินเขาที่มีไม้พุ่มเตี้ยมากกว่าอยู่ในป่าทึบ
นิลกายเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 18 เดือน  ซึ่งหลังผสมพันธุ์แล้ว มีระยะเวลาตั้งท้องประมาณ 8 เดือน ออกลูกคราวละ 2 ตัวหรือมากได้ถึง 3 ตัว น้ำหนักตัวเมื่อเกิดใหม่ราว 13–16 กิโลกรัม มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 21 ปี
นิลกายเป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางวัน และพักผ่อนในเวลากลางคืนเหมือนสัตว์ในวงศ์เดียวกันชนิดอื่น ๆ  แต่กินอาหารหลากหลายกว่า เพราะกินทั้งต้นไม้, ใบหญ้า, ใบไม้ และผลไม้ทั่วไป นอกจากนี้ยังมีความสามารถพิเศษ คือ สามารถอดน้ำได้หลายวันโดยไม่มีน้ำดื่ม แต่มักจะอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ โดยส่วนใหญ่จะอยู่กันเป็นกลุ่มประมาณ 15 ตัว บางกลุ่มอาจมีถึง 20 ตัว ยกเว้นตัวที่อายุมากแล้วมักจะปลีกตัวไปอยู่ตามลำพัง  และจะรวมตัวกันอีกทีก็ในช่วงฤดูหนาว ซึ่งอาจจะมีจำนวนถึง 30–100 ตัว
ปัจจุบัน นิลกายพบจำนวนมากในที่ สวนลุมพินีวัน อันเป็นสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า และเชื่อว่าเป็นสัตว์ในป่าหิมพานต์ด้วย เป็นสัตว์ที่เชื่อว่าหากใครได้พบเห็น จะพบกับความเป็นสิริมงคล แต่นิลกายก็ถือเป็นสัตว์ที่รบกวนกินพืชผลของเกษตรกรเสียหายได้ครั้งละเป็นจำนวนมาก ทางการอินเดียจึงอนุญาตให้ล่าสัตว์ชนิดนี้ได้อย่างถูกกฎหมาย ขณะที่อีกไม่น้อยถูกรถชน นอกจากนี้ยังต้องขาดแคลนที่อยู่ซึ่งเป็นผลมาจากจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นทุกวัน และมีศัตรูตามธรรมชาติอีกอย่างคือเสือและสิงโต ทำให้ปัจจุบันเหลือปริมาณ นิลกายอยู่ไม่มากแล้ว ในอินเดียมีประมาณ 100,000 ตัวเท่านั้น ส่วนที่รัฐเท็กซัสในสหรัฐอเมริกาถูกนำไปเลี้ยงในสวนสัตว์บ้าง ในธรรมชาติบ้าง ช่วงทศวรรษ 1920 เหลือปริมาณนิลกายประมาณ 1,500 ตัว
สำหรับในประเทศไทย นิลกายมีอยู่ที่สวนสัตว์เชียงใหม่ ซึ่งได้ตกลูกในไทยมาแล้วถึง 4 ตัว นอกจากนี้แล้วยังเป็นสัตว์ที่มีความใกล้เคียงกับซาวลา (Pseudoryx nghetinhensis) ที่พบในป่าทึบของเวียดนามอีกด้วย
==ดูเพิ่ม==
ชูสิงห์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ย่อยวัวและควาย
สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
สัตว์ที่พบในประเทศปากีสถาน
สัตว์ในนิยาย
ชุมทางเขาชุมทอง (ภาพยนตร์)

ชุมทางเขาชุมทอง เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2508 ในระบบถ่ายทำฟิล์ม 16 มม., สี เป็นผลงานกำกับของ ส.อาสนจินดา โดยเป็นเรื่องราวการแย่งชิงสัมปทานเหมืองแร่ในแถบอำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่เป็นแหล่งแร่ที่ใหญ่ที่สุดของภาคใต้ นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, พิศมัย วิไลศักดิ์, ส.อาสนจินดา, อดุลย์ ดุลยรัตน์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, เอื้อมเดือน อัษฎา, ชนะ ศรีอุบล, ทักษิณ แจ่มผล, รุจน์ รณภพ, ทัต เอกทัต, สมควร กระจ่างศาสตร์ และอีกมากมาย ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2508 ที่โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง
ภายหลังได้มีการนำกลับมาสร้างเป็นรูปแบบละครโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2540 เป็นผลงานของกันตนา โดยได้ดัดแปลงบทภาพยนตร์เดิมให้เข้ากับกระแสสังคมของยุคสมัย และเปลี่ยนชื่อตัวละครใหม่ นำแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง, อภิรดี ภวภูตานนท์, สันติสุข พรหมศิริ, อลิสา อินทุสมิต, อภิชาติ พัวพิมล, ราโมน่า ซาโนลารี่, กชกร นิมากรณ์, พลังธรรม กล่อมทองสุข, อิศริยา สายสนั่น, ไมเคิล พูพาร์ท, อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา, ทอม ดันดี, ไพโรจน์ ใจสิงห์, กรุง ศรีวิไล กำกับการแสดงโดย นพดล มงคลพันธ์ ออกอากาศครั้งแรกในปลายปี พ.ศ. 2540 ทาง ททบ.5
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชุมทางเขาชุมทอง (2508) ทางเว็บไซต์ ThaiFilmDb
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2508
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ส. อาสนจินดา
ภาพยนตร์โลดโผน
ละครโทรทัศน์ไทย
จังหวัดนครศรีธรรมราชในบันเทิงคดี
วงศ์ย่อยกาเซลล์

วงศ์ย่อยกาเซลล์ (gazelle, true antelope, วงศ์: Antilopinae) เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ (Artiodactyla) ในวงศ์ใหญ่ Bovidae ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Antilopinae
ลักษณะโดยรวมของสัตว์ในอันดับนี้ คือ มีขนาดตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงขนาดกลาง มีลักษณะคอและขายาวปราดเปรียว เขามีทั้งกลุ่มที่พบในเพศผู้และพบได้ทั้ง 2 เพศ โดยอาจจะเรียกได้ว่าเป็น "แอนทีโลปแท้"  ซึ่งสัตว์ที่อยู่ในวงศ์ย่อยนี้ ได้แก่  กาเซลล์, สปริงบ็อก, แบล็กบัก, เกรินุก, ไซกา เป็นต้น
กระจายพันธุ์ทั้งในทวีปแอฟริกาจนถึงทวีปเอเชีย ในแถบภูมิภาคเอเชียกลางและเอเชียตะวันออก แบ่งออกได้เป็น 14 สกุล ได้แก่
==การจำแนก==
Ammodorcas Thomas, 1891
Antidorcas Sundevall, 1847
Antilope Pallas, 1766
Dorcatragus Noack, 1894
Gazella Blainville, 1816 
Litocranius Kohl, 1886
Madoqua Ogilby, 1837
Neotragus Hamilton Smith, 1827
Oreotragus A. Smith, 1834
Ourebia Laurillard, 1842
Pantholops Hodgson, 1834
Procapra Hodgson, 1846
Raphicerus Hamilton Smith, 1827
Saiga Gray, 1843
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์วัวและควาย
สัตว์ที่พบในทวีปแอฟริกา
สัตว์ที่พบในทวีปเอเชีย
วงศ์ย่อยกาเซลล์
กาเซลล์

กาเซลล์ (gazelle) เป็นสัตว์กีบคู่ขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Eudorcas อยู่ในวงศ์ Antilopinae ในวงศ์ใหญ่ Bovidae
ลักษณะโดยรวมของกาเซลล์ คือ มีความสูงที่ไหล่ราว 70-100 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 20-35 กิโลกรัม มีลักษณะปราดเปรียวว่องไว เวลาเดินหรืออยู่เฉย ๆ หางจะปัดตลอดเวลา ลำตัวสีน้ำตาลแดง มีแถบดำใหญ่พาดขวางลำตัว ท้องสีขาว  อาศัยอยู่เป็นฝูง พบกระจายพันธุ์ทั้งในทวีปแอฟริกาและเอเชีย
คำว่า "กาเซลล์" นั้นมาจากภาษาอาหรับคำว่า غزال‎ (ġazāl)
==การจำแนก==
กาเซลล์อาระเบีย (Eudorcas arabica)
กาเซล์อินเดีย (Eudorcas bennettii)
กาเซลล์ราชินีชีบ้า (Eudorcas bilkis)
กาเซลล์แกรนท์ (Eudorcas granti)
กาเซลล์โกอิทิเรด (Eudorcas subgutturosa)
กาเซลล์คูเวีย (Eudorcas cuvieri)
กาเซลล์ซาอุดิ (Eudorcas saudiya)
กาเซลล์โซเอมโมนิง (Eudorcas soemmerringii)
กาเซลล์ดอคัส (Eudorcas dorcas)
กาเซลล์ดามะ (Eudorcas dama)
ทอมสันส์กาเซลล์ (Eudorcas thomsonii)
กาเซลล์ริม (Eudorcas leptoceros)
กาเซลล์สเปก (Eudorcas spekei)
กาเซลล์หน้าแดง (Eudorcas rufifrons)
กาเซลล์แดง (Eudorcas rufina)
กาเซลล์ภูเขา (Eudorcas gazella)
ซึ่งในแต่ละพันธุ์จะมีขนาด นิสัย และถิ่นอาศัยที่แตกต่างกันไป
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ย่อยกาเซลล์
สกุลกาเซลล์
ทอมสันส์กาเซลล์

ทอมสันส์กาเซลล์ (Thomson’s gazelle; ) เป็นกาเซลล์ชนิดหนึ่งในวงศ์ Antilopinae ในวงศ์ใหญ่ Bovidae โดยได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่โจเซฟ ทอมสัน นักสำรวจชาวสกอต
ทอมสันส์กาเซลล์จัดเป็นแอนทิโลปขนาดเล็ก ลำตัวยาวประมาณ 1 เมตร หางยาวประมาณ 25 เซนติเมตร มีความสูงจากพื้นถึงไหล่ประมาณ 70 เซนติเมตร ขนเป็นสีน้ำตาลอมเหลืองมีแถบสีดำพาดอยู่ทั้งสองข้างของลำตัว ขนที่บริเวณท้องเป็นสีขาว หางมีสีดำ มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่เขาของตัวเมียจะเล็กและสั้นกว่าตัวผู้ น้ำหนักเต็มที่อยู่ที่ประมาณ 20-40 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในบริเวณภาคตะวันออกของทวีปแอฟริกา เช่น เคนยา, แทนซาเนีย
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงขนาดใหญ่ตามทุ่งหญ้าที่หญ้าไม่สูงมากนักหรืออยู่ตามทุ่งโล่งที่มีพุ่มไม้ขึ้นกระจัดกระจาย
เป็นสัตว์ที่ปราดเปรียวโดยสามารถวิ่งได้เร็วถึง 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เมื่อแรกเกิด ลูกทอมสันส์กาเซลล์จะหมอบซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า โดยแม่จะแวะมาให้นมเป็นระยะ ประมาณ 5-6 วัน จนกว่าจะแข็งแรงพอที่จะวิ่งตามฝูงได้ และจะเริ่มผสมพันธุ์เมื่ออายุได้ประมาณ 8-9 เดือน มีระยะตั้งท้องนาน 5.5-6 เดือน ออกลูกได้ปีละ 2 ครั้ง ครั้งละ 1 ตัว  ทอมสันส์กาเซลล์มีนิสัยการกินแบบเดียวกับสัตว์ในวงศ์ Bovinae มากกว่าการกินใบไม้พุ่มแบบสัตว์ในวงศ์ Caprinae มีประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหารหยาบเป็นเนื้อสูง
ในธรรมชาติ ทอมสันส์กาเซลล์จะตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้ออยู่เสมอ ๆ เช่น สิงโต, เสือดาว, เสือชีตาห์ หรือไฮยีนา เป็นต้น
ในประเทศไทย ทอมสันส์กาเซลล์กำลังจะเป็นสัตว์เศรษฐกิจชนิดใหม่ จากการสนับสนุนโดยกรมปศุสัตว์ให้เกษตรกรได้เลี้ยง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สกุลกาเซลล์
สัตว์ที่พบในทวีปแอฟริกา
ปศุสัตว์
กุย

กุย หรือ ไซกา (Saiga antelope, Saiga; 高鼻羚羊; เกาปี่ หลิงหยาง; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Antilopinae ในวงศ์ใหญ่ Bovidae จัดเป็นสัตว์ที่มีความใกล้เคียงกับแอนทีโลป
จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Saiga
กุย มีความสูงประมาณ 0.6–0.8 เมตร โดยวัดจากไหล่ มีความยาวลำตัว 108–146 เซนติเมตร หางยาว 6–13 เซนติเมตร น้ำหนัก 36–63 กิโลกรัม ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียและมีเขาซึ่งยาว 20–25 เซนติเมตร กุยมีลักษณะเด่นที่สังเกตได้ง่าย คือ จมูกที่มีขนาดใหญ่และยืดหยุ่นได้ มีรูปร่างแปลกเหมือนจมูกของสมเสร็จซึ่งมีหน้าที่ในการอุ่นอากาศหายใจในฤดูหนาวและกรองฝุ่นออกในฤดูร้อน ในฤดูร้อน ขนของกุยจะบางและมีสีเหลืองเหมือนสีอบเชย มีความยาว 18–30 มิลลิเมตร ส่วนในฤดูหนาวจะเปลี่ยนสีเป็นสีขาว ความยาว 40–70 มิลลิเมตร
พบกระจายพันธุ์ในเอเชียกลาง ได้แก่ ไซบีเรียตอนใต้, มองโกเลียตะวันตก และจีนตะวันตกเฉียงเหนือ แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
กุยเป็นสัตว์ที่ตื่นตัวตลอดเวลา กินพืชได้หลายชนิดรวมทั้งพืชที่มีพิษ ว่ายน้ำเก่ง และยังสามารถวิ่งได้ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในวันหนึ่งสามารถเดินทางได้ไกล 80–100 กิโลเมตร จะอพยพทุก ๆ ปีในช่วงฤดูใบไม้ผลิขึ้นเหนือเพื่อไปพื้นที่เล็มหญ้าในช่วงฤดูร้อน

มีอายุขัยประมาณ 6–10 ปี ตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 8 เดือนและตัวผู้เมื่ออายุ 20 เดือน ฤดูผสมพันธุ์ของกุยนั้นเริ่มในเดือนพฤศจิกายน ซึ่งพวกตัวผู้นั้นจะต่อสู้กันจนตาย เพื่อครอบครองเหล่าตัวเมียที่อยู่ในกลุ่มประมาณ 5–50 ตัว หลังจากหมดฤดูผสมพันธุ์ในปลายเดือนเมษายน กุยตัวผู้ที่เหลือรอดนั้นจะมาร่วมกลุ่มกัน 10–2,000 ตัวเพื่อการอพยพในช่วงฤดูใบไม้ผลิขึ้นเหนือ ส่วนตัวเมียนั้นจะอยู่ที่เดิมและพากันไปหาที่ให้กำเนิดลูก โดยมีระยะเวลาตั้งท้องนาน 140 วัน และในฤดูใบไม้ผลิประมาณปลายเดือนมีนาคม–ต้นเดือนเมษายน จะคลอดลูกครั้งละ 1–2 ตัว ลูกที่เกิดใหม่เริ่มกินใบไม้ได้เมื่ออายุ 4 วัน และจะหย่านมเมื่ออายุได้ 3–4 เดือน
กุยในอดีตถูกล่าเอาเขา ซึ่งเชื่อว่าปรุงเป็นยาจีนได้ และมีราคาซื้อขายที่แพงมากเหมือนนอแรด
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 กุยจำนวนมากเริ่มตายจากการเจ็บป่วยด้วยโรคระบาดในสัตว์ลึกลับซึ่งสงสัยว่าเป็นการติดเชื้อพาสเจอร์เรลลา อัตราตายอยู่ที่ร้อยละ 100 เมื่อติดเชื้อ โดยมีการประมาณว่าร้อยละ 40 ของประชากรทั้งหมดของสปีชีส์ตายแล้ว พบซากกว่า 120,000 ซากในปลายเดือนพฤษภาคม โดยมีประชากรทั้งหมดที่ประเมินไว้เพียง 250,000 ตัว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ย่อยกาเซลล์
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
นกติ๊ดสีน้ำเงิน

นกติ๊ดสีน้ำเงิน (Blue Tit; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyanistes caeruleus หรือ Parus caeruleus) เป็นนกขนาดเล็กในสกุลนกติ๊ด นกชนิดนี้เป็นที่จดจำได้โดยง่ายจากขนสีฟ้าและสีเหลืองของมัน
นกติ๊ดสีน้ำเงินเป็นนกประจำถิ่นและไม่ใช่นกอพยพย้ายถิ่น มีการพบพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ในทวีปยุโรปและเอเชียตะวันตก ในป่าเต็งรังหรือป่าผสมที่มีไม้โอ๊คเป็นจำนวนมาก พวกมันจะทำรังอยู่ในรูตามต้นไม้ ถึงกระนั้น พวกมันก็สามารถปรับตัวเข้ากับรังนกกล่องไม้เมื่อจำเป็น คู่แข่งหลักในการสร้างรังและหาอาหารของพวกมันคือนกติ๊ดใหญ่ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า
นกติ๊ดสีน้ำเงินชอบกินแมลงและแมงมุมเป็นอาหาร ส่วนนอกฤดูผสมพันธุ์ พวกมันจะกินเมล็ดพืชและอาหารที่เป็นพืชชนิดอื่นๆ นกติ๊ดสีน้ำเงินมีชื่อเสียงจากทักษะของพวกมัน ที่สามารถยึดกิ่งด้านนอกสุดและกลับตัวห้อยหัวลงเพื่อมองหาอาหารได้
== รูปพรรณสัณฐาน ==
ขนาดโดยปกติของนกติ๊ดสีน้ำเงิน จะอยู่ที่ 12 เซนติเมตร (4.7 นิ้ว) และช่วงปีกกว้าง 18 เซนติเมตร (7.1 นิ้ว) ในทุกเพศภาวะ และมีน้ำหนักประมาณ 11 กรัม (0.39 ออนซ์)
== การอนุรักษ์ ==
นกติ๊ดสีน้ำเงิน จัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (เวอร์ชัน 3.1) และเป็นสิ่งมีชีวิตที่ระดับกรีนสเตตัสของราชสมาคมเพื่อการคุ้มครองนกในสหราชอาณาจักร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Royal Society for the Protection of Birds (Blue Tit)
Blue Tit videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection.
นก
สับปะรด (อัลบั้ม)

สับปะรด เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ของ อัสนี-วสันต์ วางแผงครั้งแรกใน พ.ศ. 2533 อัลบั้มชุดนี้มีจำนวน 10 เพลง โดยมีเพลงฮิตคือ "กุ้มใจ","เธอปันใจ","ทำไม","เกี่ยวก้อย"' พร้อมรูปสับปะรดระหว่าง "อัสนี" กับ "วสันต์"
==รายชื่อเพลง==
==ทีมงาน==
โปรดิวเซอร์, ร้องนำ, กีต้าร์ไฟฟ้า, กีต้าร์อะคูสติก, กีต้าร์เบส, – อัสนี โชติกุล
โปรดิวเซอร์, ร้องนำ, กีต้าร์ไฟฟ้า, กีต้าร์อะคูสติก, กีต้าร์เบส- วสันต์ โชติกุล
มิกซ์ดาวน์ – กฤษณ์ โชคทิพย์พัฒนา
ซาวด์เอนจิเนียร์ – โสฬส ปุณกะบุตร, สุรสิทธิ์ จิวะราพงศ์
ประสานเสียง – กัลยารัตน์ วารณะวัฒน์, สีส้ม เอี่ยมสรรพางค์, กฤษณ์ โชคทิพย์พัฒนา
เปียโน, ซินธิไซเซอร์, สตริง – อภิไชย เย็นพูนสุข, ศรายุทธ สุปัญโญ
โปรแกรมกลอง-เอกมันต์ โพธิ์พันธุ์ทอง (Uncredit)
ซีเควนเซอร์ โปรแกรมเมอร์ – โสฬส ปุณกะบุตร, กุลวัฒน์ พรหมสถิต
สถานที่บันทึกเสียงและมิกซ์ดาวน์ – เซ็นเตอร์สเตจ สตูดิโอ - ก.ค.-ส.ค.33
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2533
อัลบั้มเพลงของอัสนี-วสันต์
มีเดียนิวส์แชนแนล

มีเดีย นิวส์ แชนแนล เป็นช่องโทรทัศน์ในระบบเคเบิ้ลทีวีและผ่านดาวเทียมในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นราวปี พ.ศ. 2554 โดยบริษัท มีเดีย สตูดิโอ จำกัด (ในเครือมีเดีย ออฟ มีเดียส์) เพื่อนำเสนอข่าว และรายการข่าวสถานการณ์ปัจจุบัน โดยต่อยอดจากรายการข่าวของ บจก.มีเดียสตูดิโอฯ ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันยุติการออกอากาศแล้ว โดยนำรายการบางส่วนไปออกอากาศ ทางช่องมีเดียแชนแนลซึ่งเป็นช่องในเครือมีเดีย ออฟ มีเดียส์เหมือนกันซึ่งต่อมาช่องมีเดียแชนแนลได้ยุติออกอากาศเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559
== รายการของสถานี ==
เช้านี้...ที่หมอชิต (ถ่ายทอดสัญญาณจาก  สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7)
หมอชิตสุดสัปดาห์
แจ้งคลายทุกข์
เจาะเกาะติด
เศรษฐกิจทั่วไทย
รอบรั้วทั่วไทย
มุมมองเมือง
== ผู้ประกาศข่าว ผู้รายงานข่าว ผู้ดำเนินรายการ ==
สุวรรณี กรรณสูต
จิรยุทธ ปรีชัย
ณยา คัตตพันธ์
ทิชา สุทธิธรรม
รภัสสิทธิ์ ภัทรสิริชัยสิน
ชลธิชา รอดกันภัย
== อ้างอิง ==
สถานีโทรทัศน์ในประเทศไทย
สถานีโทรทัศน์ในอดีต
ผู้ผลิตรายการข่าว
ทัตพงศ์ พงศทัต

ปัณฑ์รพล วิสิฐวัชรมงคล  มีชื่อเล่นว่า เต้ (เดิมชื่อ ทัตพงศ์ พงศทัต และเปลี่ยนชื่อเป็น ศุกล พงศทัต) เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ที่ตำบลวังอิทก อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก เป็นบุตรชายของ ผู้ช่วยศาสตราจารย์คิด และนางศศิภา พงศทัต มีพี่ชาย 1 คน และพี่สาว1คน เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาจาก  โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จบชั้นปวส.จาก วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาวิทยาเขตเทคนิคภาคพายัพ ปริญญาตรี – โทที่ มหาวิทยาลัยเกริก คณะนิเทศศาสตร์ สาขาโฆษณาและประชาสัมพันธ์ ได้รางวัลโล่เรียนดี และในปี พ.ศ. 2531 ทัตพงศ์แสดงภาพยนตร์เรื่อง คุณรู้มั๊ย ว่าผมรัก และแสดงซิตคอมเรื่อง บางรักซอย 9  ในปี พ.ศ. 2546 และซิตคอมเรื่อง บ้านนี้ที่บางรัก ใน พ.ศ. 2553
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
พ.ศ. 2531 คุณรู้มั๊ย ว่าผมรัก
พ.ศ. 2533 ปุลากง
พ.ศ. 2539 เด็กระเบิด ยืดแล้วยึด
พ.ศ. 2544 ฝนตกไม่ทั่วฟ้า
พ.ศ. 2553 เขี้ยวอาฆาต
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== ซีรีส์ ===
=== ซิตคอม ===
===มิวสิควีดีโอ===
===อัลบั้ม===
สวอน...ซะแล้ว 1992
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2513
บุคคลจากอำเภอบางระกำ
นักร้องชายชาวไทย
นักแสดงชายชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก
ศิลปินสังกัดแกรมมี่โกลด์
เกรินุก

เกรินุก, วอลเลอส์กาเซลล์ หรือ แอนทิโลปคอยีราฟ (gerenuk, Waller's gazelle, giraffe-necked antelope; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งในวงศ์ Antilopinae ในวงศ์ใหญ่ Bovinae
จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Litocranius
มีลักษณะทั่วไปเหมือนสัตว์ชนิดอื่นในวงศ์เดียวกันไป แต่มีลักษณะเด่นคือ มีคอยาวและขายาวกว่าชนิดอื่น ๆ ซึ่งคำว่า "เกรินุก" นั้นมาจากคำในภาษาโซมาเลีย หมายถึง "คอยีราฟ"  เพราะเกรินุกมีพฤติกรรมการกินอาหารที่แปลก คือ มักจะยืนบนสองขาหลัง ทำให้สามารถยืดคอขึ้นไปกินใบไม้ที่อยู่สูงขึ้นไปเหมือนยีราฟ  ส่วนสองขาหน้าจะใช้เกาะกิ่งไม้ไว้
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ในตัวผู้จะมีน้ำหนัก 45 กิโลกรัม ในตัวเมีย 33 กิโลกรัม มีความสูงวัดจากเท้าจนถึงหัวไหล่ประมาณ 85 เซนติเมตรจนถึง 1 เมตร ความยาวลำตัวประมาณ 1.5-1.6 เมตร ความยาวหาง 25-30 เซนติเมตร มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 10-12 ปี
ตัวผู้มีเขาที่โค้งงอสวยงาม ขณะที่ตัวเมียไม่มีเขาและตัวเล็กกว่า

ในเขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรูในเคนยา เกรินุกถือเป็นจุดสนใจในบรรดาสัตว์ป่า 5 ชนิดที่พบได้ในนั้น ซึ่งประกอบไปด้วยเกรินุก, ยีราฟลายร่างแห, นกกระจอกเทศโซมาลี, ม้าลายเกรวี และไบซาออริกซ์ จะพบได้ในเขตแอฟริกาตะวันออก เฉพาะที่เขตอนุรักษ์แห่งชาติแซมบูรูเท่านั้น
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สัตว์ที่พบในทวีปแอฟริกา
วงศ์ย่อยกาเซลล์
แอนทิโลปสี่เขา

แอนทิโลปสี่เขา หรือ ชูสิงห์ (Four-horned antelope, Chousingha; चौशिंगा; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Bovinae ในวงศ์ใหญ่ Bovidae
จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Tetracerus
มีความสูงจากกีบเท้าจนถึงหัวไหล่ประมาณ 50 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 20 กิโลกรัม จัดเป็นแอนทิโลปที่มีขนาดเล็กที่สุดที่พบได้ในทวีปเอเชีย  มีขนสีเหลืองน้ำตาลที่บริเวณด้านข้างละด้านล่างลำตัว ด้านในของขาเป็นสีขาว ขามีลักษณะเรียวเล็กและมีแถบสีดำเป็นทางยาวไปตามขา
ในตัวผู้จะมีเขาขนาดเล็กสั้น ๆ 4 เขางอกขึ้นมาบนส่วนหัว 2 เขาแรกอยู่ระหว่างใบหูทั้ง 2 ข้างขวาหน้าผาก ซึ่งเขาคู่แรกนี้จะงอกหลังจากเกิดมาได้ไม่กี่เดือน และเขาคู่ที่ 2 จะยาวกว่าคู่แรก เป็นปัจจัยบ่งบอกถึงอายุ และสมบูรณ์แข็งแรงของแต่ละตัว อันเนื่องจากปัจจัยทางโภชนาการ  จะไม่มีการสลัดเขาทิ้งเหมือนกวาง แต่เขาอาจจะแตกหักเสียหายได้จากการต่อสู้
แอนทิโลปสี่เขา  มีการกระจายพันธุ์อยู่ ในอินเดียแถบรัฐทมิฬนาฑู และโอริศา และบางส่วนในเนปาล ซึ่งปัจจุบันพบได้เฉพาะในอุทยานแห่งชาติป่ากีร์เท่านั้น
มีนิเวศวิทยาอาศัยอยู่ในป่าดิบแล้งหรือป่าผลัดใบ ปกติแล้วจะอาศัยและหากินเพียงลำพัง ยกเว้นในช่วงฤดูผสมพันธุ์ จะอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ตัวผู้จะมีพฤติกรรมก้าวร้าว และต่อสู้กันเพื่อแย่งตัวเมีย ปกติแล้ว จะตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ เช่น เสือ, สิงโต, หมาใน เป็นต้น
==ดูเพิ่ม==
นิลกาย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ย่อยวัวและควาย
สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
สัตว์ที่พบในประเทศเนปาล
ดาวมงกุฎหนาม

ดาวมงกุฎหนาม หรือ ดาวหนาม (Crown-of-thorns starfish, ) เป็นดาวทะเลชนิดหนึ่ง
เป็นดาวทะเลขนาดใหญ่ มีแขนรวมกันทั้งหมด 16-21 แฉก มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 25-30 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิก ตามผิวหนังมีหนามยาวคล้ายเม่น ปากอยู่ทางด้านล่าง  มีกระเพาะอยู่ด้านนอก ใต้แขนมีขาขนาดเล็ก ๆ คล้าย ๆ กับปุ่มที่หนวดปลาหมึกเป็นจำนวนมากยื่นออกมายึดเกาะพื้น ตรงกลางตัวด้านล่างมีปาก มีหนามแหลมคมปกคลุมที่ตัวทางด้านบน บนหนามมีสารซาโปนินเคลือบอยู่ ซึ่งมีพิษต่อสัตว์หลายชนิด เป็นสัตว์ที่แยกเพศ มีการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ โดยตัวเมียปล่อยไข่ออกมานอกตัว และตัวผู้ปล่อยสเปอร์มออกมาผสมพันธุ์ ตัวเมียแต่ละตัวมีไข่ประมาณ 12-24 ล้านฟอง ฤดูกาลวางไข่ยังไม่ทราบแน่ชัด แต่ก็มีรายงานว่าดาวมงกุฎหนามที่เกรตแบร์ริเออร์รีฟ วางไข่ในเดือนธันวาคม และมกราคม
ดาวมงกุฎหนามเป็นสัตว์ที่กินปะการังเป็นอาหาร ในทางนิเวศวิทยาถือเป็นสัตว์ที่ควบคุมประชากรปะการังไม่ให้มากจนเกินไป แต่ในหลายพื้นที่ก็มีการแพร่ระบาดจนเกิดเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อม เช่น ที่เกาะกวม แนวปะการังถูกดาวมงกุฎหนามทำลายไปเป็นระยะทาง 1 กิโลเมตร ต่อเดือน บริเวณที่ถูกทำลายไปแล้วปะการังอาจฟื้นตัว ก่อตัวขึ้นใหม่ ซึ่งอาจใช้เวลานานถึง 10-40 ปี หรือนานกว่านี้ หรือในประเทศญี่ปุ่น ได้ลงทุนกำจัดดาวมงกุฎหนามโดยใช้ทุนไป 600 ล้านเยน กำจัดดาวมงกุฏหนามไป 13 ล้านตัวที่เกาะริวกิว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970-ค.ศ. 1983 แต่ก็ยังไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร
และจากการศึกษาในระยะหลัง มีการสรุปว่าปริมาณดาวมงกุฎหนามในพื้นที่ 1 เฮกตาร์ (10,000 ตารางเมตร) หากมีจำนวนเกิน 10 ตัว ก็ถือว่าอยู่ในระดับระบาดแล้ว ถ้าเกิน 30 ตัว ถือว่าระบาดรุนแรงมาก เมื่อดาวมงกุฎหนามระบาด ความเสียหายที่เกิดขึ้นในแนวปะการังจะแผ่เป็นบริเวณกว้างกว่าที่จะเกิดจากสาเหตุการทำลายโดยปัจจัยอื่น ๆ เพราะดาวมงกุฎหนามสามารถคืบคลานกินปะการังได้ทุกซอกทุกมุม 
แต่ดาวมงกุฎหนามเองก็มีศัตรูตามธรรมชาติ คือ หอยสังข์แตร (Charonia tritonis) ที่กินดาวมงกุฎหนามเป็นอาหาร ถือเป็นสัตว์ที่เป็นตัวควบคุมมิให้ปริมาณดาวมงกุฏหนามมีปริมาณมากเกินไปด้วย  รวมถึงปูขนาดเล็กบางชนิดหนึ่งที่ซ่อนตัวในปะการัง ใช้ก้ามในการต่อสู้กับดาวมงกุฎหมายมิให้มากินปะการังอันเป็นที่หลบอาศัยด้วย แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขับไล่ให้ออกไปเท่านั้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ดาวทะเล
ดาวทะเลปุ่มแดง

ดาวทะเลปุ่มแดง (Red-knobbed starfish, Red spine star, African sea star, African red knob sea star, Linck's starfish; )   เป็นดาวทะเลชนิดหนึ่ง
ลำตัวแยกเป็นห้าแฉก ซึ่งเรียกว่าแขน ส่วนกลางมีลักษณะเป็นจานกลม ด้านหลังมีตุ่มหินปูนสีแดงขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป ตุ่มเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างเป็นหินปูนที่มีรูพรุนทั้งตัว มีรูก้นขนาดเล็กหนึ่งช่องอยู่ใกล้กึ่งกลางลำตัว ปากอยู่ด้านล่าง บริเวณจุดกึ่งกลางของลำตัว ใต้แขนแต่ละข้างมีหนวดสั้น ๆ เรียงตามส่วนยาวของแขนเป็นคู่ ๆ มีลักษณะเป็นกล้ามเนื้อที่เหนียวและแข็งแรง ทำหน้าที่เสมือนเท้า นอกจากจะใช้ในการเคลื่อนที่แล้วยังใช้จับอาหารอีกด้วย ลำตัวและแขนทั้งห้าภายในมีลักษณะเป็นช่องติดต่อกัน ช่องของแต่ละแขนบรรจุอวัยวะสืบพันธุ์ และอวัยวะย่อยอาหารบางส่วน เมื่อแขนข้างหนึ่งข้างใดขาดหายไป จะมีแขนใหม่งอกขึ้นมาแทนที่  มีขนาดโตเต็มที่ เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 12 นิ้ว
พบอยู่ตามชายฝั่งทะเล โดยเฉพาะบริเวณที่เป็นโขดหินและพื้นทรายที่เป็นโคลนและทราย กินอาหาร จำพวกหอยสองฝา โดยเฉพาะหอยนางรม, กุ้ง, ปู, หนอนตัวแบน, หนอนท่อ และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ  กระจายพันธุ์ในแถบอินโด-แปซิฟิก  พบได้ในน้ำลึกถึง 100 เมตร
ดาวทะเลปุ่มแดง นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในตู้ปลา และยังใช้ทำประโยชน์อย่างอื่น เช่น ทำปุ๋ยอินทรีและซากแห้งนำไปประดับตกแต่งบ้าน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ดาวทะเล
สัตว์เลี้ยง
ดาวทรายหนาม

ดาวทรายหนาม (Comb seastar, Sand sifting starfish; ) เป็นดาวทะเลชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างเป็นห้าแฉกหรือรูปดาว เหมือนดาวทะเลทั่วไป มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 20 เซนติเมตร อาศัยอยู่ตามพื้นทรายตามชายฝั่งทั่วไปในเขตอินโด-แปซิฟิก เพื่อหากินสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ เป็นอาหาร เช่น หนอนตัวแบน, หนอนท่อหรือลูกกุ้ง, ลูกปูขนาดเล็กหรือเคย และสาหร่าย ในบางครั้งเมื่อน้ำลดแล้ว จะพบดาวทะเลชนิดนี้ติดอยู่บนหาดทรายหรือแอ่งน้ำบนโขดหิน เช่นเดียวกับดาวทราย (A. indica)
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทะเลแดง, ทะเลญี่ปุ่น, ฮาวาย จนถึงออสเตรเลียและนิวซีแลนด์
เป็นดาวทะเลอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง
โดยคำว่า polyacanthus'' ที่ใช้เป็นชื่อชนิดนั้น มาจากภาษาละตินที่หมายถึง "มีหนามจำนวนมาก"
==อ้างอิง==
ดาวทะเล
สัตว์เลี้ยง
สัตว์ที่พบในประเทศออสเตรเลีย