pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คนคมล่าคม

คนคมล่าคม หรือ Switch (2013) (富春山居图; Switch) เป็นภาพยนตร์แอ็คชัน นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, หลิน จื้อหลิง, จาง จิ้งชู และถง ต้าเหวย กำกับภาพยนตร์โดยเจย์ ซัน เดิมภาพยนตร์ชุดนี้มีกำหนดเปิดตัว ณ วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2012 แต่ในภายหลัง ได้มีการเปลี่ยนแผนการเปิดตัวไปเป็นวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2013 แทน
== นักแสดงนำ ==
หลิว เต๋อหัว รับบทเป็น เสี้ยว จิ่นฮั่น ตำรวจสากล
หลิน จื้อหลิง รับบทเป็น ลิซ่า หญิงสาวลึกลับ
จาง จิ้งชู รับบทเป็น หลิน หวี่เยียน ผู้บริหารหญิงของบริษัทประกันภัย
ถง ต้าเหวย รับบทเป็น ซานเปิ่น
== การสร้าง ==
ภาพยนตร์ชุดนี้ใช้งบในการสร้างที่ 160 ล้านหยวน หรือประมาณ 22 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD)  ซึ่งถือเป็นงบสูงสุดในการถ่ายทำภาพยนตร์แอ็คชั่นของจีน ในปีนั้น โดยมีการถ่ายทำทั้งใน หางโจว, ฟู่หยาง, ไทเป, โตเกียว, มิลาน และดูไบ และกวาดรายได้ในจีนไปถึง 49 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์จีน 3 มิติ
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
ภาพยนตร์โลดโผน
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในดูไบ
สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด

สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือชื่อย่อ สธจ. เป็นหน่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาในรูปแบบการสอนปฏิบัติกรรมฐาน ตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรของคณะสงฆ์ไทย ภายใต้การกำกับของมหาเถรสมาคม ก่อตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 โดยใช้สำนักปฏิบัติธรรมที่มีอยู่แล้วได้รับการยกขึ้นเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือจัดตั้งขึ้นใหม่โดยคณะกรรมการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด
ปัจจุบันสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด มีจำนวนกว่า  1,510 สำนัก แบ่งเป็นมหานิกาย 1,339 สำนัก และธรรมยุต 171 สำนัก กระจายอยู่ในทุกจังหวัดในประเทศไทย โดยมีส่วนการศึกษาสงเคราะห์ กองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เป็นหน่วยงานหลัก ที่รับสนองงานการดำเนินงานสนับสนุนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด  ของมหาเถรสมาคมในปัจจุบัน
== ประวัติ ==
คณะสงฆ์ไทย โดยมหาเถรสมาคม ได้ออกระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ.2543 ขึ้น เพื่อกำหนดกฎเกณฑ์ในการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ซึ่งต้องเสนอผ่านความเห็นชอบตามลำดับเจ้าคณะปกครองคณะสงฆ์ โดย คัดเลือกสำนักปฏิบัติธรรมที่มีอยู่แล้ว เพื่อได้รับการยกขึ้นเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมขึ้นใหม่ โดยคณะกรรมการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ซึ่งสำนักปฏิบัติธรรม ที่จะเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดได้ ต้องมีที่ตั้งอยู่ในวัดที่ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเรียบร้อยแล้ว และอยู่ภายในสังกัดมหาเถรสมาคมเท่านั้น
โดยในแต่ละสำนัก ต้องมีการจัดการสอนการปฏิบัติกรรมฐานตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรตามที่กำหนดไว้ 5 สายปฏิบัติ ซึ่งประกอบด้วย
สายบริกรรมพุท-โธ
สายบริกรรมยุบหนอ-พองหนอ
สายบริกรรมสัมมา-อรหัง
สายอานาปานสติ (กำหนดลมหายใจ)
สายพิจารณารูป-นาม
==ขั้นตอนการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด==
==ประเภทของวัดและสำนักปฏิบัติธรรม==
การแบ่งประเภทของสำนักปฏิบัติธรรมนั้นมีการแบ่งได้หลายรูปแบบไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของผู้แบ่งเป็นหลัก ซึ่งสามารถแบ่งได้ดังนี้
== รางวัล สธจ. ดีเด่น ==
มหาเถรสมาคมได้มีมติให้มีการมอบรางวัลสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น ประจำปี เพื่อเป็นการยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ที่มีการดำเนินกิจกรรมและมีคุณภาพมาตรฐานตามเกณฑ์ที่กำหนด เช่น ด้านสถานที่ ด้านการจัดกิจกรรมอบรมปฏิบัติธรรม ด้านบุคลากร และด้านสุขอนามัย เป็นต้น เพื่อเผยแพร่และยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเหล่านั้น เป็นการให้กำลังใจ และให้เป็นแบบอย่างแก่ยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอื่น ๆ
โดยมหาเถรสมาคม ได้มีมติให้มีการคัดเลือกสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดที่มีผลงานดีเด่นประจำปี จังหวัดละ 1 สำนัก โดยสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ที่ได้รับการคัดเลือกจะได้รับพัดประกาศเกียรติคุณ พร้อมใบประกาศเกียรติคุณจากสมเด็จพระสังฆราช
==ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด==
ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ตามมติมหาเถรสมาคม โดยอาศัยระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยเรื่องการแต่งตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ.2558
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่มเติม ==
กองพุทธศาสนศึกษา.  (2555).  สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น พุทธศักราช ๒๕๕๕.  กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
== ดูเพิ่ม ==
มหาเถรสมาคม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. เว็บไซต์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ
องค์การทางศาสนาพุทธ
โครงการของมหาเถรสมาคม
ลิงจมูกเชิดสีทอง

ลิงจมูกเชิดสีทอง หรือ ค่างจมูกเชิดสีทอง (golden snub-nosed monkey; 川金丝猴; ) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทไพรเมต จำพวกค่างชนิดหนึ่ง
เป็นลิงจมูกเชิดที่เป็นต้นแบบของลิงจมูกเชิดทั้งหมด จัดเป็นค่างหรือลิงโลกเก่าขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีขนยาว สีขนมีหลากหลายสี ทั้งสีทอง และสีแดง แตกต่างกันไปตามถิ่นที่อยู่อาศัยและชนิดย่อย (มี 3 ชนิด ดูได้ที่ตางราง) มีความยาวลำตัวประมาณ 51-83 เซนติเมตร ส่วนหางยาวถึง 55-97 เซนติเมตร 
ตัวผู้มีลักษณะเหมือนกับตัวเมีย แต่มีขนาดใหญ่กว่ามากถึงครึ่งหนึ่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินใบไม้และดอกไม้ต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงไลเคนและเปลือกไม้ด้วยยามถึงฤดูกาลที่อาหารขาดแคลน โดยสามารถที่จะกินพืชชนิดต่าง ๆ ได้ถึง 60 ชนิด
ลูกลิงขนาดเล็ก จะมีสีขนที่อ่อนไม่เหมือนตัวเต็มวัย โดยจะอาศัยอยู่กับแม่จนกว่าจะโต เมื่ออายุได้ราว 6-7 ปี มีระยะเวลาการตั้งท้องนาน 200 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ในช่วงฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น ลิงตัวเมียที่มีลูกจะมีสถานะทางสังคมมากกว่าลิงที่ไม่มีลูก ขณะที่ตัวผู้ที่มีคู่ก็จะได้เลื่อนสถานะ และแสดงออกถึงความเป็นผู้นำด้วยการ เป็นผู้นำฝูงในการต่อสู้ปกป้องอาณาเขต หากมีลิงฝูงอื่นเข้ามา
มีลักษณะเด่น คือ ไม่มีกระดูกดั้งจมูก โดยรูจมูกจะอยู่เชิดขึ้นไปทำให้แลดูเหมือนว่าจมูกเชิด สันนิษฐานว่าเป็นการวิวัฒนาการเพื่อให้จมูกหดสั้นเล็กลงเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกความหนาวเย็นกัด อันเป็นสภาพอากาศของถิ่นที่อยู่อาศัย   เนื่องจากสันนิษฐานว่าเป็นลิงที่หลงรอดมาจากยุคน้ำแข็งยุคสุดท้าย และทำให้มีถิ่นกระจายพันธุ์จำกัดเฉพาะป่าดิบทึบบนภูเขาสูงกว่า 3,000 เมตรและห่างไกล ในตอนกลางและตอนใต้ของประเทศจีน เช่น มณฑลยูนนาน, เสฉวน, ฉ่านซี, กานซู และหูเป่ย์  จะอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งอาจมีจำนวนสมาชิกมากกว่า 400 ตัว  ปัจจุบันมีลิงจมูกเชิดสีทองเหลืออยู่ในโลกประมาณ 20,000 ตัว  ราว 4,000 ตัวอาศัยอยู่ในแถบภูเขาซึ่งทางการจีนจัดตั้งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ เนื่องจากอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์จากการถูกล่าเพื่อเอาหนัง กระดูก และเนื้อเพื่อการบริโภค รวมถึงการรุกรานถิ่นที่อยู่อาศัยจากมนุษย์ด้วยการตัดไม้ทำลายป่าด้วย
==อ้างอิง==

==แหล่งข้อมูลอื่น==
ค่าง
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
ทอเลมีที่ 1

ทอเลมีที่ 1 โซเตอร์ (กรีกโบราณ: Πτολεμαῖος Σωτήρ, Ptolemaios Soter, อังกฤษ: Ptolemy I Soter) พระองค์เกิดในปี 367 ก่อนคริสตกาล เป็นชาวมาซิโดเนีย เป็นหนึ่งในนายพลและหนึ่งในเจ็ดองครักษ์ของอเล็กซานเดอร์มหาราช พระองค์ยังทรงเป็นพระสหายสนิทกับอเล็กซานเดอร์มหาราชตั้งแต่ในวัยเด็ก หลังจากที่อเล็กซานเดอร์มหาราชสิ้นพระชนม์ พระองค์กลายเป็นผู้ปกครองของอียิปต์ในปี 323-282 ก่อนคริสตกาล และผู้ก่อตั้งราชอาณาจักรทอเลมี และราชวงศ์ทอเลมี ในปี 305/4 ก่อนคริสตกาล พระองค์ได้เป็นฟาโรห์เพราะการยอมรับของประชาชนชาวอียิปต์ ทอเลมีสิ้นพระชนม์ในปี 282 ก่อนคริสตกาลที่เมืองอะเล็กซานเดรีย
ราชวงศ์ทอเลมี
จักรพรรดินีเหรินหฺวาย

สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย   (仁怀皇后; Empress Renhuai) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซ่งในประวัติศาสตร์จีน ทรงเป็น ฮองเฮา ที่น่าเห็นใจที่สุดในราชวงศ์ซ่ง แม้นกระทั่งในประวัติศาสตร์จีน น้อยครั้งที่พระนางทรงได้รับความสุขสมบูรณ์ในฐานะ ฮองเฮา เมื่อจักรวรรดิล่มสลาย พระนางก็ต้องรับเคราะห์ทรงทนทุกข์ยากติดตาม ฮ่องเต้ ในฐานะพระราชสวามี ไปในฐานะเชลยตัวประกัน ทรงติดตามพระราชสวามี เริ่มต้นใช้ชีวิตที่ถูกกดขี่เยี่ยงข้าทาสในจักรวรรดิจิน
== พระราชประวัติ ==
พระชาติตระกูลของพระนาง คือ (朱; Zhu) มีพระนามเดิมว่า จูเหลียน (朱琏; Zhu Lian ) ทรงเป็นชาวเมืองไคฟง พระบิดาเป็นข้าหลวงในกองทัพ อู่คัน (บู่คัง) จูเป๋อ (จูเปะ) ในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจงดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาท สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงทอดพระเนตรเห็นความงดงามเฉลียวฉลาดของพระนาง จึ่งทรงเลือกพระนางเป็นพระวรชายาเอกขององค์รัชทายาท ต่อมาทรงเสวยราชสมบัติ ทรงได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินี ในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง
== การทิวงคต ==
เดือนที่ 11  ปีที่ 2 ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิกองทัพของจักรวรรดิจิน บุกเข้าเมืองหลวงนครหลวงของราชวงศ์ซ่งได้สำเร็จ และได้จับตัว สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง,สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง, สมเด็จพระจักรพรรดินีเจิ้ง, และพระนาง, ต่างถูกส่งตามเสด็จ ทรงถูกขังรวมกัน  ณ หน้าค่ายของราชวงศ์จิน แล้วส่งคนควบคุมไปส่ง ณ เมืองหลวงของราชวงศ์จิน เมื่อเสด็จถึงนครหลวงของราชอาณาจักรจิน ทรงถูกนำตัวไปเฝ้า จักรพรรดิจินไท่จงแต่ทว่าจักรพรรดิจินไท่จง ยังทรงอยู่ในระหว่างประพาสล่าสัตว์ จึงถูกสั่งให้ประทับอยู่ที่วัด หมินจงจี้ ระหว่างนั้นทรงถูกทหารของราชวงศ์จินดูถูกและเกี้ยวพาราสี  สมเด็จพระจักรพรรดินีทนความอัปยศอดสูไม่ได้ จึงทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมทันที
== หลังการทิวงคต ==
ภายหลังต่อมาอีก 70 ปี ในรัชสมัยของราชวงศ์ซ่งใต้ ในรัชกาลของจักรพรรดิซ่งหนิงจง  ค.ศ.1193 พระนางทรงได้รับการสถาปนาพระนามวว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย และได้สร้างพระป้ายของพระนางและพระราชสวามี ไว้สำหรับสักการบูชาร่วมสมเด็จพระบรมราชบุพบการีในศาลพระประจำราชวงศ์
บุคคลในยุคราชวงศ์ซ่ง
จักรพรรดินีราชวงศ์ซ่ง
มหาวิทยาลัยภูมิพล

มหาวิทยาลัยภูมิพล อาจหมายถึง
มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช เปลี่ยนมาจาก มหาวิทยาลัยภูมิพล
มหาวิทยาลัยภูมิพล (ในโครงการจัดตั้งของเทศบาลนครแม่สอด)
จอร์จทาวน์ (อัสเซนชัน)

จอร์จทาวน์ (Georgetown) เป็นศูนย์กลางการบริหารของเกาะอัสเซนชัน ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในดินแดนเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา ดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 450 คน
ไฟล์:Georgetown in the distance.jpg|จอร์จทาวน์ ในระยะไกลจากบนยอดภูเขากรีน
ไฟล์:Georgetown_Old_Barracks.jpg|เดอะ โอลด์ เบอร์แร็ก, จอร์จทาวน์
ไฟล์:Georgetown Ascension3.JPG|ที่ทำการไปรษณีย์เกาะในจอร์จทาวน์
==แหล่งข้อมลอื่น==
Diocese of St Helena  Parish of St Mary the Virgin
BBC Weather Georgetown climate figures
อัสเซนชัน
สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์

เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ (Edinburgh of the Seven Seas) เป็นศูนย์กลางการบริหารของเกาะตริสตันดากูนยา ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในดินแดนเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา ดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 264 คน
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ ถือได้ว่าเป็นนิคมถาวรที่ห่างไกลที่สุดในโลก โดยห่างออกไปถึง 1,350 ไมล์ (2,173 กิโลเมตร) จากการตั้งถิ่นฐานมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดที่ เซนต์เฮเลนา
===สภาพอากาศ===
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ มีอากาศร้อนและชื้น และมีลักษณะภูมิอากาศภาคพื้นมหาสมุทร (Cfb, according to the Köppen climate classification), กับอุณหภูมิปานกลางตลอดทั้งปี
==รูปภาพ==
ไฟล์:Edinburgh-Tristan.jpg|
ไฟล์:Edinburgh of the Seven Seas 01.jpg|
ไฟล์:Edinburgh of the Seven Seas 03.jpg|
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Description of the settlement
Tourism Information 
ตริสตันดากูนยา
อาโลฟี

อาโลฟี (Alofi) เป็นเมืองหลวงของนีวเว ซึ่งตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีประชากร 581 คน (จากการสำรวจสำมะโนประชากร ปี 2006) อาโลฟีมีความโดดเด่นตรงที่เป็นเมืองหลวงที่เล็กที่สุดในแง่ของประชากร อาโลฟีประกอบด้วยสองหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านอาโลฟีนอร์ท (ประชากร 147 คน) และหมู่บ้านอาโลฟีเซาท์ที่ที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ (ประชากร 434 คน)
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
History of Niue
Cyclone aftermath pictures
เมืองหลวงในเขตโอเชียเนีย
ประเทศนีวเว
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน

จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน (孝敬宪皇后Empress Xiaojingxian;  	ค.ศ. 1722- ค.ศ1731-) เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิยงเจิ้ง
== พระราชประวัติ ==
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน ทรงมาจากราชสกุลแมนจู สกุลอูลานารา ซึ่งตระกูลกลุ่มย่อยของราชสกุลแมนจูกลุ่ม นารา ดังนั้นพระนางจึงทรงเป็นที่รู้จักกันดีในนาม พระนางอี๋ซิวฮองเฮา พระนามเดิมส่วนพระองค์ไม่สามารถทราบได้ พระนางอูลาน่าลา ทรงอภิเษกสมรสกับ องค์ชายอิ้นเจิงพระโอรสองค์ที่4 ในจักรพรรดิคังซีในปี  1691 และหกปีต่อมาในปี ค.ศ. 1697 พระนางมีพระประสูติกาลพระโอรสพระนามว่าโต หงฮุ่ย (弘晖) ใน และในปี ค.ศ.1722 จักรพรรดิคังซี สวรรคตและองค์ชายอิ้นเจิงได้เสวยราชย์ราชสมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงสถาปนาพระนางอูลานารา ขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินี (ฮองเฮา) และทรงสถาปนาให้ดูแลปกครองวังหลัง พระนางอี๋ซิวฮองเฮาทรงพระประชวรและสวรรคตในปี ค.ศ. 1731 และพระศพถูกฝังอยู่ในสุสาน ไถ่หมิง ในสุสานราชวงศ์ชิง หลังจากการสวรรคตของพระนางแล้วจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงไม่ได้สถาปนาพระมเหสีพระองค์ใดขึ้นเป็น ฮองเฮา ต่อจากพระนางแต่มีพระบรมราชโองการให้ ซีกุ้ยเฟย ดูแลวังหลังต่อมา
== พระโอรส ==
* องค์ชายหงฮุ่ย (弘晖; 1697-1704) พระโอรสองค์โตของยงเจิงฮ่องเต้ ทรงได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศ เป็น เจ้าชายตวนที่1  (端亲王) โดยจักรพรรดิเฉียนหลง
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2224
จักรพรรดินีราชวงศ์ชิง
ชาวแมนจู
ไพโรจน์ วายุภาพ

ศาสตราจารย์พิเศษ ไพโรจน์ วายุภาพ ( 19 กันยายน พ.ศ. 2493 - ) อดีตประธานศาลฎีกา,ศาสตราจารย์พิเศษในสาขาวิชากฎหมายแพ่ง คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นอกจากนั้น ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกาตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ถึงปัจจุบัน
== ประวัติ ==
ศาสตราจารย์พิเศษ ไพโรจน์ วายุภาพ เกิดเมื่อวันที่19 กันยายน พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(เกียรตินิยมดี)  พ.ศ. 2515 และเป็นเนติบัณฑิตไทยจากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา พ.ศ. 2516
== การทำงาน ==
พ.ศ. 2554 - ประธานศาลฎีกา
พ.ศ. 2552 - รองประธานศาลฎีกา
พ.ศ. 2550 - ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา
พ.ศ. 2547 - ผู้พิพากษาศาลฎีกา
พ.ศ. 2544 - ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลอุทธรณ์ภาค ๗
พ.ศ. 2542 - รองอธิบดีผู้พิพากษาศาลแพ่ง
พ.ศ. 2537 - ผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา
พ.ศ. 2535 - ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลภาษีอากรกลาง
พ.ศ. 2535 - ผู้พิพากษาศาลแพ่ง
พ.ศ. 2533 - ผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์
พ.ศ. 2532 - ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดยโสธร
พ.ศ. 2526 - ผู้พิพากษาศาลจังหวัดระยอง
พ.ศ. 2522 - ผู้พิพากษาศาลจังหวัดนครสวรรค์
พ.ศ. 2520 - ผู้ช่วยผู้พิพากษา
พ.ศ. 2518 - อัยการ
อาจารย์สอนกฎหมาย
== ปริญญากิตติมศักดิ์ ==
นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ ปี 2554 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
http://www.supremecourt.or.th/webportal/supremecourt/content.php?content=component/content/view.php&id=95
http://www.manager.co.th/Home/ViewNews.aspx?NewsID=9540000154413
ประธานศาลฎีกาไทย
พ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ศาสตราจารย์พิเศษ
ผู้พิพากษาไทย
กรรมการกฤษฎีกาไทย
สำนักพิมพ์เพลินจิตต์

สำนักพิมพ์เพลินจิตต์  ถือกำเนิดเมื่อ  เมษายน  พ.ศ. 2475  เป็นสำนักพิมพ์เก่าแก่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ โรงพิมพ์ บริษัท ศิริอักษร จำกัด เลขที่ 103 สี่แยกหลานหลวง หรือ สี่แยกแม้นศรี พระนคร โดยเวช กระตุฤกษ์ ผู้ก่อตั้งและดำเนินงาน
== รายชื่อหนังสือและพ็อกเก็ตบุ๊ค ==
หนังสือเพลินจิตต์พิเศษ
เพลินจิตต์ ชุมนุมนักประพันธ์  เป็นการรวมเรื่องสั้นของนักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงแห่งยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 13 เรื่อง มารวมพิมพ์เป็นเล่มเป็นครั้งแรกก่อนที่สำนักพิมพ์อื่น ๆ จะดำเนินการตามในเวลาต่อมา 
เพลินจิตต์รายสัปดาห์ รวมผลงานของนักเขียนหลายคน ซึ่งต่อมาตีพิมพ์เป็นรายสัปดาห์
เพลินจิตต์ฉบับเยาว์ จัดพิมพ์เสนอสำหรับเยาวชน ด้วยเรื่องที่อ่านสนุก ปลุกใจ ไม่เป็นภัยแก่เยาวชน
นิยายเพลินจิตต์ฉบับกระเป๋า เช่น ทะเลมหาภัย 16 เล่มจบ โดย รัตติกรณ์
จอมอำมหิต 28 เล่มจบ (เล่มเล็ก) น.นพรัตน์ อ้างอิงพิมพ์ปี พ.ศ. 2509
นวนิยาย ขุนศึก ของ ไม้ เมืองเดิม
ปฐพีถล่ม 30 เล่มจบ (เล่มเล็ก) พิมพ์ครั้งที่ 1 ปี พ.ศ. 2508 ชุดนิยายจีนกำลังภายในของ ว. ณ เมืองลุง หรือ ชิน บำรุงพงศ์
หนังสือชุดต่าง ๆ ของ ป. อินทรปาลิต ชุดศาลาโกหก ชุดศาลาปีศาจ และศาลาระทม
3 เกลอ (พล นิกร กิมหงวน) ของ ป. อินทรปาลิต
== อ้างอิง ==
สำนักพิมพ์ไทย
เปี้ยนอี้ฟาง

เปี้ยนอี้ฟาง หรือเผี้ยนอี้ฝัง  เป็นร้านเก่าแก่ดั้งเดิม ก่อตั้งมาตั้งแต่หกร้อยกว่าปีก่อน สมัยราชวงศ์หมิง เป็นร้านขายเป็ดปักกิ่งที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นต้นตำรับเป็ดปักกิ่งแห่งแรกในกรุงปักกิ่ง โดดเด่นด้วยการย่างแบบ "อบในเตาปิด" อันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ตัวเป็ดจะไม่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง แต่จะใช้การถ่ายเทความร้อนผ่านผนังเตา และพ่อครัวจะไม่เปิดประตูเตาระหว่างย่างเลย จนกระทั่งตัวเป็ดสุกพร้อมเสิร์ฟ
คู่แข่งทางการค้าตลอดกาลของร้านนี้คือ เฉวียนจวี้เต๋อ อีกหนึ่งร้านดังที่เชี่ยวชาญด้านเป็ดปักกิ่ง
== ประวัติ ==
ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1416 ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมทีเป็นเพียงร้านขายอาหารจานเป็ดไก่อยู่ใกล้กรุงปักกิ่ง ต่อมาเริ่มขยับขยายกิจการเข้ามาในเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1855  เปิดร้านแรก  (flagship store) โดยใช้ชื่อ เปี้ยนอี้ฟาง เข่ายาเตี้ยน (便宜坊烤鴨店 พินอิน:Biànyífāng kǎoyādiàn)  บริเวณสี่แยกฉงเหวินเหมิน ซึ่งเป็นย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองใจกลางกรุงปักกิ่ง ที่ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมินเพียงแค่ 15 นาที (เดินเท้า)
แรกเริ่มเดิมทีนั้น เปี้ยนอี้ฟางเป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อด้านอาหารซันตง (鲁菜 พินอิน: lǔ cài) ก่อนจะโด่งดังด้วยเมนู เป็ดปักกิ่ง ที่ใช้สูตรดั้งเดิมตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ด้วยวิธีการย่างแบบเตาปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ทำให้เป็ดทั้งหอม หนังกรอบทว่าเนื้อนุ่มใน นอกจากนี้ยังมีเมนูเด็ดอย่าง ตับเป็ดรสเลิศที่ปรุงแบบตะวันตก (西法鸭肝) ที่เป็นอีกจานยอดนิยมของร้าน
เปี้ยนอี้ฟางเป็นหนึ่งในสุดยอดแบรนด์เก่าแก่ของจีน (老字號) และเป็นสถานที่รับรองแขกเหรื่อ บุคคลสำคัญมากมาย ปัจจุบันมีสาขาในกรุงปักกิ่งหลายแห่ง เช่น สาขาเซียนหยูโข่ว (鲜鱼口) บนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง หรือสาขานิวเวิลด์ (新世界店) บนชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้านิวเวิลดิ์ เป็นต้น
==ดูเพิ่ม==
เฉวียนจวี้เต๋อ
== แหล่งอ้างอิงอื่น ==
Official Website of Bianyifang 
Bianyifang: Top 2 Peking Duck restaurants in Beijing (2011)
==References==
ภัตตาคารอาหารจีน
ภัตตาคารในประเทศจีน
การจำยอมสละ

การจำยอมสละ (Appeasement) เป็นนโยบายทางการทูตที่มุ่งหลีกเลี่ยงสงครามโดยการยอมให้แก่ประเทศก้าวร้าว นักประวัติศาสตร์ พอล เคนเนดี นิยามว่าเป็น "นโยบายระงับการวิวาทระหว่างประเทศโดยการยอมรับและสนองความเดือดร้อนผ่านการเจรจาและการประนีประนอมอย่างมีเหตุผล ฉะนั้นจึงหลีกเลี่ยงการหันไปถึ่งการขัดกันด้วยอาวุธซึ่งจะมีราคาแพง นองเลือดและอาจอันตราย" ประเทศประชาธิปไตยยุโรป ซึ่งปรารถนาจะหลีกเลี่ยงสงครามกับเผด็จการเยอรมนีและอิตาลี ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ใช้การจำยอมสละ ด้วยนึกถึงความน่าสะพรึงของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
คำนี้มักใช้กับนโยบายต่างประเทศของนายกรัฐมนตรีเนวิล เชมเบอร์ลิน ต่อนาซีเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1937 ถึง 1939 นโยบายหลีกเลี่ยงสงครามกับเยอรมนีของเขาเป็นหัวข้อการถกเถียงเข้มข้นเป็นเวลากว่าเจ็ดสิบปีในหมู่นักวิชาการ นักการเมืองและนักการทูต การประเมินของนักประวัติศาสตร์มีตั้งแต่ประณามว่าปล่อยให้เยอรมนีของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เติบโตเข้มแข็งเกินไป ไปจนถึงตัดสินว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นและทำเพื่อประโยชน์ที่ดีที่สุดของสหราชอาณาจักรในขณะนั้น การยอมให้เหล่านี้ถูกมองในเชิงบวกอย่างกว้างขวาง และความตกลงมิวนิกที่สรุปเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1938 โดยเยอรมนี, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และอิตาลี ทำให้เชมเบอร์ลินประกาศว่าเขาได้รักษา "สันติภาพแห่งยุคของเรา"
== อ้างอิง ==
การเมืองในสงครามโลกครั้งที่สอง
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
การทูต
คำศัพท์การเมือง
ประวัติศาสตร์ยุโรป
เนวิล เชมเบอร์ลิน
อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ความตกลงมิวนิก
ไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่น

ไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่น (; Three Views of Japan) เป็นรายชื่อสถานที่สามแห่งในประเทศญี่ปุ่นซึ่งได้รับการจัดว่ามีความงดงามมากที่สุด ประกอบด้วย หมู่เกาะกิ่งสนแห่งมัตสึชิมะในจังหวัดมิยางิ สันทรายกิ่งสนแห่งอามาโนฮาชิดาเตะในจังหวัดเกียวโต และศาลเจ้าอิตสึกูชิมะในจังหวัดฮิโรชิมะ ซึ่งหนึ่งในสามนี้คืออิตสึกูชิมะยังได้รับการจัดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก อีกด้วย
ไฟล์:Matsushima miyagi z.JPG|หมู่เกาะกิ่งสน แห่งมัตสึชิมะ
ไฟล์:Amanohashidate view from Mt Moju02s3s4592.jpg|สันทรายแห่งอามาโนฮาชิดาเตะ
ไฟล์:Itsukushima torii distance.jpg|โทริอิ ที่ ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ
== ไตรทรรศน์แห่งใหม่ ==
ค.ศ. 1915 สำนักพิมพ์จิตสึเงียว โนะ นิฮง ชะ (株式会社実業之日本社) ได้มีการสำรวจในระดับชาติเพื่อคัดเลือกไตรทรรศน์แห่งใหม่ขึ้น ซึ่งไตรทรรศน์แห่งใหม่นี้ ประกอบด้วย
โอนูมะ (大沼), แอ่งน้ำขนาดใหญ่ใน อุทยานแห่งชาติโอนูมะ คูอาชิ อยู่ที่เมืองนานาเอะทางฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรโอชิมะ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะฮกไกโด
มิโฮะ โนะ มัตสึบาระ (三保の松原) สวนสนในคาบสมุทรมิโฮะ ในเขตชิมิซุของนครชิซูโอกะ จังหวัดชิซูโอกะ
ยาบาเก (耶馬渓) ส่วนของแม่น้ำและหุบเขาที่ตั้งอยู่ที่ต้นน้ำของแม่น้ำยามากูนิ (山国川) ในนครนากัตสึ จังหวัดโออิตะ เกาะคีวชู
ไฟล์:Komagatake dusk.jpg|โอนูมะ
ไฟล์:Hagoromo no Matsu.jpg|ฮาโงโรโมะ โนะ มัตสึ ที่ มิโฮะ โนะ มัตสึบาระ
ไฟล์:Kyoshuho.jpg|ยาบาเก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ นิฮง-ซังเก 
การท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่น
จังหวัดเกียวโต
จังหวัดนางาซากิ
จังหวัดนาระ
จังหวัดฟูกูโอกะ
จังหวัดมิยางิ
จังหวัดยามานาชิ
จังหวัดฮกไกโด
จังหวัดฮิโรชิมะ
จังหวัดเฮียวโงะ
ดีเอโกการ์ซีอา

ดีเอโกการ์ซีอา (Diego Garcia) เป็นชื่ออะทอลล์ (เกาะปะการังวงแหวน) แห่งหนึ่งในมหาสมุทรอินเดียตอนกลาง เป็นส่วนหนึ่งของบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี (หมู่เกาะชาโกส) เกาะตั้งอยู่ที่ประมาณ 1,970 ไมล์ทะเล (3,650 กิโลเมตร) ทางตะวันออกของชายฝั่งของแอฟริกา (ที่แทนซาเนีย), ห่างออกไป 967 ไมล์ทะเล (1,790 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย (ที่เมืองกันยากุมารี) และ 2,550 ไมล์ทะเล (4,720 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงเหนือขอออสเตรเลีย (ที่รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย)
ในอดีตกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาเข้ายึดที่นี่เพื่อใช้เป็นสถานที่ตั้งของกองทัพเรือในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อสงครามสงบลงสหรัฐจึงได้มอบที่นี่ให้กับสหราชอาณาจักร
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เกาะในมหาสมุทรอินเดีย
เมืองหลวงในทวีปเอเชีย
เมืองหลวงของดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน
ซาบู และ ร็อบ แวน แดม

ซาบู และ ร็อบ แวน แดม (Sabu and Rob Van Dam) มีสมาชิก 2 คนคือ ซาบู และ ร็อบ แวน แดม เซ็นสัญญาสังกัดสมาคม เอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง และ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในค่าย อีซีดับเบิลยู สองคนนี้เคยอยู่ในทีม อีซีดับเบิลยู ออริจินัล
==ผลงานทั้งหมด==
Extreme Championship Wrestling
*ECW World Tag Team Championship (2 สมัย)
*ECW World Television Championship (1 สมัย) - ร็อบ แวน แดม
*ECW FTW Heavyweight  Championship (1 สมัย) - ซาบู
==ดูเพิ่ม==
เอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง
อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี)
อีซีดับเบิลยู ออริจินัล
==อ้างอิง==
กลุ่มนักมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
รายชื่อสมาชิกของอีซีดับเบิลยูออริจินัล
รายพระนามพระมหากษัตริย์ตูนิเซีย

== เบย์แห่งตูนิส (1705–1956)==
=== ราชวงศ์ฮูเซอีนิส ===
==พระมหากษัตริย์ตูนิเซีย (1956–1957)==
===ราชวงศ์ฮูเซอีนิส ===
==ผังพระราชวงศ์==

==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Husainid Dynasty
ร
ต
ร
พิกัดที่หนึ่ง

พิกัดที่หนึ่ง (abscissa; พหูพจน์: abscissae, abscissæ) หมายถึงสมาชิกของคู่อันดับที่ลงจุดตามแกนแนวนอนของระบบพิกัดคาร์ทีเซียนสองมิติ ซึ่งตรงข้ามกับพิกัดที่สอง (ordinate) พิกัดที่หนึ่งคือพจน์แรกของพจน์สองพจน์ (ที่มักกำกับด้วย x และ y) ซึ่งกำหนดตำแหน่งของจุดในระบบพิกัดเช่นนั้น นั่นคือ ถ้ากำหนดให้คู่อันดับ  ดังนั้นพิกัดที่หนึ่งก็คือ x
:(\overbrace{x}^\text{abscissa}, \overbrace{y}^\text{ordinate})
ยกตัวอย่างจุด  จะได้ว่าพิกัดที่หนึ่งคือ 2 หรืออย่างเช่นจุด  จะได้ว่าพิกัดที่หนึ่งคือ 5 เป็นต้น
== ดูเพิ่ม ==
พิกัดที่สอง
ฟังก์ชัน (คณิตศาสตร์)
ความสัมพันธ์ (คณิตศาสตร์)
แผนภูมิเส้น
มิติ
คณิตศาสตร์มูลฐาน
ระบบพิกัด
พิกัดที่สอง

พิกัดที่สอง (ordinate) หมายถึงสมาชิกของคู่อันดับที่ลงจุดตามแกนแนวยืนของระบบพิกัดคาร์ทีเซียนสองมิติ ซึ่งตรงข้ามกับพิกัดที่หนึ่ง (abscissa) พิกัดที่สองคือพจน์ท้ายของพจน์สองพจน์ (ที่มักกำกับด้วย x และ y) ซึ่งกำหนดตำแหน่งของจุดในระบบพิกัดเช่นนั้น นั่นคือ ถ้ากำหนดให้คู่อันดับ  ดังนั้นพิกัดที่สองก็คือ y
:(\overbrace{x}^\text{abscissa}, \overbrace{y}^\text{ordinate})
ยกตัวอย่างจุด  จะได้ว่าพิกัดที่สองคือ 3 หรืออย่างเช่นจุด  จะได้ว่าพิกัดที่สองคือ 15 เป็นต้น
== ดูเพิ่ม ==
พิกัดที่หนึ่ง
ฟังก์ชัน (คณิตศาสตร์)
ความสัมพันธ์ (คณิตศาสตร์)
แผนภูมิเส้น
มิติ
คณิตศาสตร์มูลฐาน
ระบบพิกัด